title: Sprawa C-83/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London (Zjednoczone Królestwo) w dniu 22 lutego 2011 r. — Secretary of State for the Home Department przeciwko Muhammadowi Sazzadurowi Rahmanowi, Fazly’emu Rabby’emu Islamowi, Mohibullahowi Rahmanowi

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London (Zjednoczone Królestwo) w dniu 22 lutego 2011 r. — Secretary of State for the Home Department przeciwko Muhammadowi Sazzadurowi Rahmanowi, Fazly’emu Rabby’emu Islamowi, Mohibullahowi Rahmanowi
   (Sprawa C-83/11)
   2011/C 145/12
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Secretary of State for the Home Department

      Strona pozwana: Muhammad Sazzadur Rahman, Fazly Rabby Islam, Mohibullah Rahman

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy na mocy art. 3 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE (1) państwo członkowskie jest zobowiązane do ustanowienia przepisów prawnych ułatwiających wjazd lub pobyt na terytorium państwa członkowskiego dla kategorii innych członków rodziny niebędących obywatelami Unii Europejskiej, którzy mogą spełnić wymogi art. 10 ust. 2?

               2)

               Czy taki inny członek rodziny, o którym mowa w pytaniu pierwszym, może powoływać się na bezpośrednie stosowanie art. 3 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE, w razie gdy nie jest w stanie spełnić wymogów określonych przez krajowe przepisy prawne?

               3)

               Czy kategoria innych członków rodziny, o których mowa w art. 3 ust. 2 i art. 10 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE, jest ograniczona do osób, które przebywały w tym samym kraju co obywatel Unii i jego współmałżonek przed przybyciem obywatela Unii do państwa przyjmującego?

               4)

               Czy pozostawanie na utrzymaniu, wymienione w art. 3 ust. 2 2004/38/WE, na które powołuje się inny członek rodziny w celu zapewnienia sobie wjazdu do przyjmującego państwa członkowskiego, musi stanowić pozostawanie na utrzymaniu istniejące tuż przed przeniesieniem się obywatela Unii do państwa przyjmującego?

               5)

               Czy państwo członkowskie może nałożyć szczególne wymogi co do charakteru lub czasu trwania wymienionego w art. 3 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE pozostawania na utrzymaniu przez takiego innego członka rodziny, tak aby zapobiegać temu, by to pozostawanie na utrzymaniu nie było pozorowane lub niepotrzebne dla celów umożliwienia osobie niebędącej obywatelem uzyskania wjazdu lub dalszego pobytu na jego terytorium?

               6)

               Czy dla celów wydania lub odnowienia karty pobytowej zgodnie z art. 10 dyrektywy 2004/38/WE pozostawanie na utrzymaniu, na które powołuje się inny członek rodziny, aby uzyskać wjazd do państwa członkowskiego, musi przez czas określony lub nieokreślony nadal trwać w przyjmującym państwie członkowskim, a jeśli tak, w jaki sposób powinno zostać wykazane to pozostawanie na utrzymaniu?

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77).


title: Sprawa F-41/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 30 września 2010 r. — Jacobs przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Powołanie — Kandydaci wpisani na listę rezerwy kadrowej przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego — Zaszeregowanie do grupy na podstawie nowych, mniej korzystnych przepisów — Artykuł 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego)

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/59

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 30 września 2010 r. — Jacobs przeciwko Komisji
   (Sprawa F-41/05) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Powołanie - Kandydaci wpisani na listę rezerwy kadrowej przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego - Zaszeregowanie do grupy na podstawie nowych, mniej korzystnych przepisów - Artykuł 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego)
   2010/C 328/93
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Kurt Jacobs (Brugia, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Vogel)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Krämer i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Z jednej strony, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zaszeregowującej skarżącego — wpisanego na listę rezerwy kadrowej przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego — na podstawie jego mniej korzystnych przepisów [art. 12 załącznika XIII do rozporządzenia (WE, Euratom) nr 723/2004 zmieniającego regulamin pracowniczy urzędników] i z drugiej strony zasądzenie odszkodowania

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 205 z 20.8.2005, s. 26. (skarga początkowo zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod numerem T-220/05, następnie postanowieniem z dnia 15 grudnia 2005 r. przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej).


title: Sprawy połączone F-72/12 i F-10/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 21 listopada 2013 r. — Roulet przeciwko Komisji (Służba publiczna — Wynagrodzenie — Artykuł 66 regulaminu pracowniczego — Były członek personelu tymczasowego w grupie zaszeregowania AD 12 — Zatrudnienie w charakterze urzędnika w grupie zaszeregowania AD 6 — Wypłacanie wynagrodzenia równoważnego urzędnikowi w grupie zaszeregowania AD 12 — Oczywisty błąd — Zwrot nadpłaconych kwot na mocy art. 85 regulaminu pracowniczego)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/33

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 21 listopada 2013 r. — Roulet przeciwko Komisji
      (Sprawy połączone F-72/12 i F-10/13) (1)

      (Służba publiczna - Wynagrodzenie - Artykuł 66 regulaminu pracowniczego - Były członek personelu tymczasowego w grupie zaszeregowania AD 12 - Zatrudnienie w charakterze urzędnika w grupie zaszeregowania AD 6 - Wypłacanie wynagrodzenia równoważnego urzędnikowi w grupie zaszeregowania AD 12 - Oczywisty błąd - Zwrot nadpłaconych kwot na mocy art. 85 regulaminu pracowniczego)
      (2014/C 71/63)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Josiane Roulet (Ottignies, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis, É. Marchal i D. Abreu Caldas)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i D. Martin, pełnomocnicy)

         Przedmiot sprawy

      Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej wniosek o odszkodowanie złożony przez skarżącą na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego ze względu na błędy popełnione przy ustalaniu jej praw w związku z podjęciem służby oraz zwłokę w naprawieniu tych błędów. Po drugie, żądnie stwierdzenie nieważności decyzji Komisji dotyczącej nakazania zwrotu pewnej kwoty wynagrodzenia wypłaconego skarżącej, będącej dawniej członkiem personelu tymczasowego w grupie zaszeregowania A 4 (AD 12), a następnie urzędnikiem w grupie zaszeregowania AD 6, na podstawie art. 85 regulaminu pracowniczego.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Skargi w sprawach połączonych F-72/12 i F-10/13 zostają w części odrzucone i w pozostałym zakresie oddalone.

                  2)

                  Josiane Roulet pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 258 z 25.8.2012, s. 29; Dz.U. C 108 z 13.4.2013, s. 39.


title: Sprawa T-8/14: Postanowienie Sądu z dnia 27 czerwca 2014 r. – Mogyi przeciwko OHIM (Just crunch it...) (Wspólnotowy znak towarowy — Uchylenie decyzji izby odwoławczej — Umorzenie postępowania)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/63

         Postanowienie Sądu z dnia 27 czerwca 2014 r. – Mogyi przeciwko OHIM (Just crunch it...)
   (Sprawa T-8/14) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Uchylenie decyzji izby odwoławczej - Umorzenie postępowania))
   2014/C 315/105
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Mogyi Kft (Csávoly, Węgry) (przedstawiciel: adwokat Zs. J. Klauber)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: P. Sipos i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 września 2013 r. (sprawa R 1921/2012-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Just crunch it... jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona pozwana pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez stronę skarżącą.

      (1)  Dz.U. C 71 z 8.3.2014.


title: Sprawa C-118/05: Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/20

         Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-118/05)
   (2005/C 106/40)
   Język postępowania: portugalski
   W dniu 10 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Antónia Caeirosa i Sarę Pardo, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Portugalskiej.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (1) Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 24 ust. 1 ww. dyrektywy 2000/60/WE,

               —

               ewentualnie o stwierdzenie, że nie powiadamiając niezwłocznie Komisji o tych przepisach Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 24 ust. 1 ww. dyrektywy 2000/60/WE,

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin transpozycji dyrektywy 2000/60/WE upłynął w dniu 22 grudnia 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 327 z 22.12.2000, str. 1.


title: Sprawa C-107/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd — Weliko Tyrnowo (Bułgaria) w dniu 4 marca 2013 r. —  „FIRIN” OOD przeciwko Direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” — Weliko Tyrnowo

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd — Weliko Tyrnowo (Bułgaria) w dniu 4 marca 2013 r. — „FIRIN” OOD przeciwko Direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” — Weliko Tyrnowo
   (Sprawa C-107/13)
   2013/C 129/19
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd — Weliko Tyrnowo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„FIRIN” OOD

      Strona pozwana: Direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” — Weliko Tyrnowo

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w przypadkach takich jak w postępowaniu głównym, w których odliczenie podatku od wartości dodanej związane z przedpłatą uiszczoną na poczet przyszłej i jasno określonej, podlegającej opodatkowaniu dostawy towarów zostało dokonane natychmiast i faktycznie, przepisy art. 168 lit. a) w związku z art. 65, art. 90 ust. 1 i art. 185 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej powinny być interpretowane łącznie w ten sposób, że z uwagi na niewykonanie z obiektywnych lub subiektywnych powodów głównego świadczenia wzajemnego zgodnie z warunkami dostawy należy odmówić prawa do odliczenia podatku naliczonego w momencie jego wykonania?

               2)

               Czy z tej łącznej wykładni oraz z uwagi na zasadę neutralności podatku od wartości dodanej wynika, że w tej konstelacji obiektywna możliwość skorygowania przez dostawcę zafakturowanego podatku od wartości dodanej lub podstawy opodatkowania faktury w sposób przewidziany w ustawie krajowej ma znaczenie (bądź nie ma znaczenia), oraz jak taka korekta wpłynęłaby na odmowę dokonania pierwotnego odliczenia podatku naliczonego?

               3)

               Czy art. 205 w związku z art. 168 lit. a) i art. 193, także z uwzględnieniem motywu 44 dyrektywy 2006/112, powinien być interpretowany w ten sposób, że państwom członkowskim wolno odmówić odbiorcy dostawy odliczenia podatku naliczonego z zastosowaniem wyłącznie takich kryteriów, które one same ustaliły w ustawie krajowej, zgodnie z którymi należnością podatkową zostaje obciążona inna osoba niż podatnik, jeżeli w tym przypadku ostateczny wynik podatkowy różniłby się od wyniku, gdyby reguły ustanowione przez państwo członkowskie były ściśle przestrzegane?

               4)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie, czy krajowe przepisy prawne takie jak przepisy wchodzące w rachubę w postępowaniu głównym są dopuszczalne przy zastosowaniu art. 205 dyrektywy 2006/112 oraz zgodne z zasadami skuteczności i proporcjonalności, jeżeli wprowadzają one odpowiedzialność solidarną za uiszczenie podatku od wartości dodanej na podstawie domniemań, których przesłankami nie są dające się ustalić bezpośrednio obiektywne fakty, lecz określone instytucje prawa cywilnego, o których w spornym przypadku orzeka się ostatecznie na innej drodze prawnej?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa C-410/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona — Hiszpania) — Pedro Espada Sánchez, Alejandra Oviedo Gonzales, Lucía Espada Oviedo, Pedro Espada Oviedo przeciwko Iberia Líneas Aéreas de España SA (Transport lotniczy — Konwencja montrealska — Artykuł 22 ust. 2 — Odpowiedzialność przewoźników w zakresie bagażu — Ograniczenie w przypadku zniszczenia, utraty, uszkodzenia lub opóźnienia bagażu — Wspólny bagaż kilkorga pasażerów — Zarejestrowanie tylko przez jednego znich)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/12

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona — Hiszpania) — Pedro Espada Sánchez, Alejandra Oviedo Gonzales, Lucía Espada Oviedo, Pedro Espada Oviedo przeciwko Iberia Líneas Aéreas de España SA
   (Sprawa C-410/11) (1)

   (Transport lotniczy - Konwencja montrealska - Artykuł 22 ust. 2 - Odpowiedzialność przewoźników w zakresie bagażu - Ograniczenie w przypadku zniszczenia, utraty, uszkodzenia lub opóźnienia bagażu - Wspólny bagaż kilkorga pasażerów - Zarejestrowanie tylko przez jednego z nich)
   2013/C 26/21
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Provincial de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Pedro Espada Sánchez, Alejandra Oviedo Gonzales, Lucía Espada Oviedo, Pedro Espada Oviedo

      Strona pozwana: Iberia Líneas Aéreas de España SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Audiencia Provincial de Barcelona — Wykładnia art. 3 ust. 3 i art. 22 ust. 2 Konwencji w sprawie ujednolicenia niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego (konwencji montrealskiej) (decyzja Rady 2001/539/WE, Dz.U. L 194, s. 38) — Odpowiedzialność przewoźników lotniczych w zakresie przewozu lotniczego pasażerów i ich bagażu — Granice odpowiedzialności w wypadku zniszczenia, zagubienia, uszkodzenia lub opóźnienia bagażu

      Sentencja

   Artykuł 22 ust. 2 Konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego sporządzonej w Montrealu w dniu 28 maja 1999 r., podpisanej przez Wspólnotę Europejską w dniu 9 grudnia 1999 r. i zatwierdzonej w jej imieniu decyzją Rady 2001/539/WE z dnia 5 kwietnia 2001 r. w związku z jej art. 3 ust. 3 powinien być interpretowany w ten sposób, iż prawo do odszkodowania i granica odpowiedzialności przewoźnika w przypadku utraty bagażu mają zastosowanie również do pasażera, który dochodzi tego odszkodowania z tytułu utraty bagażu zarejestrowanego na nazwisko innego pasażera, o ile ów zagubiony bagaż rzeczywiście zawierał rzeczy pierwszego pasażera.

      (1)  Dz.U. C 290 z 1.10.2011.


title: Sprawa T-346/12: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2015 r. – Węgry/Komisja [Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Sektor owoców i warzyw — Krajowa pomoc finansowa przyznana organizacjom producentów — Decyzja wykonawcza Komisji dotycząca zwrotu przez Unię krajowej pomocy finansowej przyznanej przez Węgry swoim organizacjom producentów — Artykuł 103e rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 — Artykuł 97 rozporządzenia nr (WE) nr 1580/2007]

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/26

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2015 r. – Węgry/Komisja
   (Sprawa T-346/12) (1)

   ([Rolnictwo - Wspólna organizacja rynków - Sektor owoców i warzyw - Krajowa pomoc finansowa przyznana organizacjom producentów - Decyzja wykonawcza Komisji dotycząca zwrotu przez Unię krajowej pomocy finansowej przyznanej przez Węgry swoim organizacjom producentów - Artykuł 103e rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 - Artykuł 97 rozporządzenia nr (WE) nr 1580/2007])
   (2015/C 363/33)
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: początkowo M. Fehér i K. Szíjjártó, następnie M. Fehér, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Béres, N. Donnelly i B. Schima, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2012) 3324 z dnia 25 maja 2012 r. dotyczącej krajowej pomocy finansowej przyznanej organizacjom producentów.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Węgry zostają obciążone własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 311 z 13.10.2012.


title: Sprawa T-135/07: Wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2012 r. — Włochy przeciwko Komisji (Zdrowie zwierząt — Ptasia grypa — Włoski rynek mięsa drobiowego — Wniosek władz włoskich o przyjęcie wyjątkowych środków wsparcia rynku — Decyzja Komisji w sprawie oddalenia tego wniosku)

text:
               25.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/7

         Wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2012 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-135/07) (1)

   (Zdrowie zwierząt - Ptasia grypa - Włoski rynek mięsa drobiowego - Wniosek władz włoskich o przyjęcie wyjątkowych środków wsparcia rynku - Decyzja Komisji w sprawie oddalenia tego wniosku)
   2012/C 58/10
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Aiello, G. Palmieri, avvocati dello Stato, wspierani przez adwokata M. Moretta)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: C. Cattabriga, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 7 lutego 2007 r. oddalającej wniosek Republiki Włoskiej o przyjęcie wyjątkowych środków wsparcia włoskiego rynku mięsa drobiowego na podstawie art. 14 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego (Dz.U. L 282, s. 77).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 7 lutego 2007 r. oddalającej wniosek Republiki Włoskiej o przyjęcie wyjątkowych środków wsparcia włoskiego rynku mięsa drobiowego na podstawie art. 14 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007.


title: Sprawa T-613/97: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 czerwca 2006 r. — UFEX i in. przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Sektor pocztowy — Przedsiębiorstwo publiczne, na którym spoczywa obowiązek świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym — Wsparcie logistyczne i handlowe udzielone spółce zależnej nieprowadzącej działalności na rynku zmonopolizowanym — Odwołanie — Przekazanie sprawy przez Trybunał do ponownego rozpoznania)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/15

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 czerwca 2006 r. — UFEX i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-613/97) (1)

   (Pomoc państwa - Sektor pocztowy - Przedsiębiorstwo publiczne, na którym spoczywa obowiązek świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym - Wsparcie logistyczne i handlowe udzielone spółce zależnej nieprowadzącej działalności na rynku zmonopolizowanym - Odwołanie - Przekazanie sprawy przez Trybunał do ponownego rozpoznania)
   (2006/C 190/25)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Union française de l'express (UFEX) (Roissy-en-France, Francja), DHL International SA (Roissy-en-France), Federal express international (Francja) SNC (Gennevilliers, Francja) i CRIE SA (Asnières, Francja) (Przedstawiciele: adwokaci É. Morgan de Rivery i J. Derenne)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: pełnomocnicy G. Rozet i D. Triantafyllou)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (Przedstawiciele: pełnomocnicy G. de Bergues, R. Abraham i F. Million), Chronopost SA (Issy-les-Moulineaux, Francja) (Przedstawiciele: adwokaci V. Bouaziz Torron i D. Berlin) i La Poste (Paryż, Francja) (Przedstawiciel: adwokat H. Lehman)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 98/365/WE z dnia 1 października 1997 r. w sprawie pomocy udzielonej przez Francję SFMI-Chronopost (Dz.U. 1998, L 164, str. 37)
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 98/365/WE z dnia 1 października 1997 r. w sprawie pomocy przyznanej SFMI Chronopost przez Francję w zakresie, w jakim stwierdza, że ani wsparcie logistyczne i handlowe udzielone przez La Poste swojej spółce zależnej SFMI Chronopost, ani przeniesienie klientów usługi Postadex nie stanowią pomocy państwa na rzecz SFMI Chronopost.

               2)

               Komisja zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami skarżących w 75 %, z wyłączeniem kosztów poniesionych wskutek interwencji przed Sądem i Trybunałem.

               3)

               Strony skarżące zostają obciążone pozostałą częścią własnych kosztów poniesionych w postępowaniu przed Sądem i Trybunałem.

               4)

               Republika Francuska, Chronopost i La Poste zostają obciążone własnymi kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Sądem i Trybunałem.

      (1)  Dz.U. C 72 z 7.3.1998


title: Sprawa T-75/15: Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2016 r. – Rod Leichtmetallräder/OHIM – Rodi TR (ROD) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy ROD — Wcześniejsze graficzne znaki towarowe RODI odmowy rejestracji — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit b) i art. 53 ust 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Wcześniejsze postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zasada 39 ust. 3 rozporządzenia |(WE) nr 2868/95]

text:
               7.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/16

         Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2016 r. – Rod Leichtmetallräder/OHIM – Rodi TR (ROD)
   (Sprawa T-75/15) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy ROD - Wcześniejsze graficzne znaki towarowe RODI odmowy rejestracji - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit b) i art. 53 ust 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Wcześniejsze postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zasada 39 ust. 3 rozporządzenia |(WE) nr 2868/95])
   (2016/C 090/23)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rod Leichtmetallräder GmbH (Weiden in der Oberpfalz, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci: J. Hellenbrand i J. Biener)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Rodi TR, SL (Lérida, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 grudnia 2014 r. (sprawa R 281/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Rodi TR, SL a Rod Leichtmetallräder GmbH

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rod Leichtmetallräder GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 118 z 13.4.2015.


title: Sprawa C-229/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 25 kwietnia 2016 r. – Ministério da Saúde, Administração Regional de Saúde de Lisboa e Vale do Tejo, I.P./João Carlos Lombo Silva Cordeiro

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 25 kwietnia 2016 r. – Ministério da Saúde, Administração Regional de Saúde de Lisboa e Vale do Tejo, I.P./João Carlos Lombo Silva Cordeiro
   (Sprawa C-229/16)
   (2016/C 287/17)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal Administrativo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ministério da Saúde, Administração Regional de Saúde de Lisboa e Vale do Tejo, I.P.

      Strona pozwana: João Carlos Lombo Silva Cordeiro

      Pytania prejudycjalne

               A.

               Czy w świetle motywu 13 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/35/WE (1) z dnia 29 czerwca 2000 r. akt ten znajduje zastosowanie do systemu płatności opartego na częściowym refundowaniu przez państwo ceny leków wydawanych osobom korzystającym z SNS, ustanowionego na podstawie dekretu z mocą ustawy 242-B/2006 i regulowanego przez zarządzenie 3-B/2007?

               B.

               W przypadku gdyby wspomniana dyrektywa znajdowała zastosowanie, czy z art. 5 i 6 dekretu z mocą ustawy 242-B/2006 można wywieść istnienie umowy adhezyjnej, która może zostać objęta zakresem stosowania art. 3 ust. 1 lit. b) wskazanej powyżej dyrektywy, zważywszy, że przystąpienie do umowy lub odstąpienie od niej jest możliwe w zależności od tego, czy leki zostaną wydane, czy też nie?

               C.

               Czy art. 8 dekretu z mocą ustawy nr 242-B/2006 oraz art. 8 i 10 zarządzenia 3-B/2007 są zgodne z dyrektywą […] 2000/35 [art. 3 ust. 1 [lit. b)] ppkt i)] w zakresie, w jakim przewidują fakturowanie miesięczne?

               D.

               Czy można postrzegać art. 10 zarządzenia 3-B/2007 z dnia 2 stycznia 2007 r. jako wchodzący w zakres stosowania art. 3 ust. 2 wspomnianej dyrektywy w zakresie, w jakim przewidziano w nim, że terminem płatności jest 10. dzień miesiąca następującego po miesiącu, w którym otrzymano fakturę?

      (1)  Dyrektywa z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (Dz.U. 2000, L 200, s. 35).


title: Sprawa C-141/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia del País Vasco (Hiszpania) w dniu 21 marca 2017 r. – José Luis Cabana Carballo/Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS) i Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS)

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia del País Vasco (Hiszpania) w dniu 21 marca 2017 r. – José Luis Cabana Carballo/Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS) i Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS)
   (Sprawa C-141/17)
   (2017/C 195/16)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia del País Vasco

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: José Luis Cabana Carballo

      Druga strona postępowania: Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS) i Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 53 ust. 3 lit. a) i d) rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (1) należy rozumieć jako jeden z przepisów szczególnych, do którego odwołuje się art. 5 tego rozporządzenia i tym samym należy go zastosować w miejsce art. 5 lit. b)?

               2)

               Czy dla celów art. 53 ust. 3 lit. a) przywołanego rozporządzenia należy przyjąć, iż uregulowanie hiszpańskie dotyczące 20 %-wego dodatku do renty z tytułu całkowitej trwałej niezdolności do dotychczas wykonywanej pracy zawodowej jest uregulowaniem stanowiącym o konieczności wzięcia pod uwagę świadczeń lub przychodów uzyskanych za granicą?

               3)

               Czy w przypadku udzielenia na poprzednie pytanie odpowiedzi przeczącej, należy uznać za sprzeczną z przywołanym przepisem prawa Unii praktykę hiszpańskich organów administracji publicznej i sądów polegającą na zawieszaniu wypłaty 20 %-wego dodatku do renty z tytułu całkowitej trwałej niezdolności do dotychczas wykonywanej pracy zawodowej, jeżeli beneficjent otrzymuje emeryturę wypłacaną przez inne państwo członkowskie?

               4)

               Czy w przypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej, należy uznać za sprzeczną z art. 53 ust. 3 lit. d) przywołanego rozporządzenia praktykę polegającą na zawieszeniu 20 %-wego dodatku do renty z tytułu całkowitej trwałej niezdolności do dotychczas wykonywanej pracy zawodowej również w części przewyższającej kwotę emerytury wypłacanej przez inne państwo członkowskie?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 2004, L 166, s. 1).


               25.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 324/11

         Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2012 r. przez Risdal Touring AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-4/12)
   2012/C 324/09
   Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 2 czerwca 2012 r. przez spółkę Risdal Touring AS, reprezentowaną przez Jona Midthjella, adwokata Advokatfirmaet Midthjell AS, Grev Wedels plass 5, 0151 Oslo, Norwegia.
   Skarżący występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz

               2)

               obciążenie strony pozwanej i ewentualnych interwenientów kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarżącym jest przedsiębiorstwo prywatne zarejestrowane w Norwegii. Przedsiębiorstwo prowadzi działalność na rynku wycieczek autobusowych w Norwegii oraz w kilku państwach członkowskich UE.

               —

               Skarżący ubiega się o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA, zgłoszonej w dniu 5 kwietnia 2012 r., a następnie w dniu 4 maja 2012 r., która uniemożliwia publiczny dostęp do pełnej treści akt sprawy Urzędu Nadzoru EFTA nr 70506.

               —

               Skarżący twierdzi, że Urząd Nadzoru EFTA:

                           —

                           naruszył art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 2 zasad dostępu do dokumentów, odmawiając ujawnienia pełnej treści akt sprawy Urzędu Nadzoru EFTA nr 70506,

                           —

                           naruszył art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 2 zasad dostępu do dokumentów, ponieważ nie ujawnił w zaskarżonej decyzji pytań co do faktów, z którymi Urząd Nadzoru EFTA zwrócił się do norweskiego rządu, Miasta Oslo oraz adresata potencjalnie bezprawnej pomocy, w celu stwierdzenia, czy należy wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające w związku ze skargą dotyczącą pomocy państwa, którą strona pozwana otrzymała w dniu 8 września 2011 r.,

                           —

                           naruszył art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 2 zasad dostępu do dokumentów, ponieważ nie ujawnił w zaskarżonej decyzji odpowiedzi co do faktów, które Urząd Nadzoru EFTA otrzymał od Miasta Oslo oraz adresata potencjalnie bezprawnej pomocy, w celu stwierdzenia, czy należy wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające w związku ze skargą dotyczącą pomocy państwa, którą strona pozwana otrzymała w dniu 8 września 2011 r. oraz

                           —

                           naruszył art. 16 porozumienia o nadzorze i Trybunale, ponieważ w zaskarżonej decyzji zabrakło uzasadnienia.


title: Sprawa F-105/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 13 kwietnia 2011 r. — Scheefer przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Przedłużenie umowy zawartej na czas określony — Zmiana kwalifikacji umowy zawartej na czas określony na umowę zawartą na czas nieokreślony — Artykuł 8 akapit pierwszy WZIP)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/51

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 13 kwietnia 2011 r. — Scheefer przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-105/09) (1)

   (Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Przedłużenie umowy zawartej na czas określony - Zmiana kwalifikacji umowy zawartej na czas określony na umowę zawartą na czas nieokreślony - Artykuł 8 akapit pierwszy WZIP)
   2011/C 252/110
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Séverine Scheefer (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci R. Adam i P. Ketter)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo R. Ignătescu i L. Chrétien, następnie R. Ignătescu i S. Alves, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji strony pozwanej odmawiających zmiany kwalifikacji umowy o zatrudnieniu skarżącej w charakterze członka personelu tymczasowego na zatrudnienie na czas nieokreślony zgodnie z art. 8 ust. 1 WZIP, a także naprawienia szkody poniesionej przez skarżącą.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji zawartej w piśmie z dnia 12 lutego 2009 r., którym sekretarz generalny Parlamentu Europejskiego powiadomił Séverine Scheefer po pierwsze, że nie można było znaleźć żadnego dopuszczalnego prawnie rozwiązania, które pozwoliłoby jej na kontynuowanie działalności w gabinecie lekarskim w Luksemburgu (Luksemburg), a po drugie, że umowa o zatrudnieniu jej w charakterze członka personelu tymczasowego dobiegnie końca z dniem 31 marca 2009 r.

               2)

               Parlament Europejski zostaje obciążony wypłatą na rzecz Séverine Scheefer różnicy pomiędzy z jednej strony kwotą wynagrodzenia, które byłoby jej należne, gdyby pozostała na swoim stanowisku, a z drugiej strony kwotą wynagrodzenia, honorariów, zasiłku dla bezrobotnych lub jakiegokolwiek innego ekwiwalentnego zasiłku, które rzeczywiście uzyskiwała od dnia 1 kwietnia 2009 r. zamiast wynagrodzenia uzyskiwanego w charakterze członka personelu tymczasowego.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona.

               4)

               Parlament Europejski pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Séverine Scheefer.

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2010, s. 52.


title: Sprawa C-14/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción n° 5 de San Javier (Hiszpania) w dniu 14 stycznia 2008 r. — Roda Golf & Beach Resort, S.L.

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 5 de San Javier (Hiszpania) w dniu 14 stycznia 2008 r. — Roda Golf & Beach Resort, S.L.
   (Sprawa C-14/08)
   (2008/C 92/21)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 5 de San Javier
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Roda Golf & Beach Resort, S.L.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zakresem przedmiotowym rozporządzenia Rady 1348/2000 (1) jest objęte doręczanie dokumentów wyłącznie pozasądowych między podmiotami prywatnymi przy użyciu zasobów rzeczowych i personelu sadów Unii Europejskiej i zastosowaniu ich europejskich uregulowań, bez wszczęcia jakiegokolwiek postępowania sądowego, czy przeciwnie,

               2)

               Zakres przedmiotowy rozporządzenia 1348/2000 ma zastosowanie jedynie w ramach współpracy sądowej między państwami członkowskimi i w ramach postępowania sądowego w toku (art. 61c, 67 ust. 1 i art. 65 WE oraz motyw 6 rozporządzenia 1348/2000?

      (1)  Rozporządzenia Rady 1348/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie doręczania w państwach członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 160, str. 37).


title: Sprawa C-255/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Roma (Włochy) w dniu 23 marca 2010 r. — postępowanie karne przeciwko Aleksandrowi Sacchi

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Roma (Włochy) w dniu 23 marca 2010 r. — postępowanie karne przeciwko Aleksandrowi Sacchi
   (Sprawa C-255/10)
   ()
   2010/C 209/38
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Roma.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Alessandro Sacchi

      Pytania prejudycjalne

   [Corte di Cassazione] zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o dokonanie wykładni art. 43 i 49 traktatu WE w odniesieniu do swobody przedsiębiorczości i świadczenia usług w sektorze zakładów sportowych, oraz w świetle zasady skuteczności ochrony sądowej, w celu ustalenia, czy przywołane przepisy traktatu umożliwiają ustanowienie w przepisach krajowych systemu monopolistycznego na rzecz państwa oraz systemu koncesji i zezwoleń, które w ramach określonej liczby koncesji przewidują: a) istnienie ogólnej tendencji ochrony posiadaczy koncesji wydanych we wcześniejszym okresie na podstawie procedury, która niezgodnie z prawem wykluczyła część podmiotów; b) istnienie przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie pozycji rynkowej uzyskanej na podstawie procedury, która niezgodnie z prawem wykluczyła część podmiotów (jak np. obowiązujący nowych koncesjonariuszy zakaz zakładania ich punktów w odległości mniejszej niż określono od punktów już istniejących); c) określenie sytuacji, w których dochodzi do cofnięcia koncesji i do przepadku wysokiej kaucji, w tym także w przypadku, gdy koncesjonariusz prowadzi, bezpośrednio lub pośrednio, działalność transgraniczną związaną z grami, zbliżoną do tej objętej koncesją.


title: Sprawa C-96/04: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  27 kwietnia 2006 r.  (wniosek Amtsgericht Niebüll o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — Standesamt Stadt Niebüll przeciwko Stefan Grunkin, Dorothee Regina Paul (Odesłanie prejudycjalne — Ustalenie nazwiska rodowego dziecka — Postępowanie zmierzające do przeniesienia prawa do ustalenia na jednego z rodziców — Brak właściwości Trybunału)

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 kwietnia 2006 r. (wniosek Amtsgericht Niebüll o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — Standesamt Stadt Niebüll przeciwko Stefan Grunkin, Dorothee Regina Paul
   (Sprawa C-96/04) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Ustalenie nazwiska rodowego dziecka - Postępowanie zmierzające do przeniesienia prawa do ustalenia na jednego z rodziców - Brak właściwości Trybunału)
   (2006/C 143/13)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Amtsgericht Niebüll
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Standesamt Stadt Niebüll

      Strona pozwana: Stefan Grunkin, Dorothee Regina Paul
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Amtsgericht Niebüll — Wykładnia art. 12 i 18 WE — Wykładnia zasad prawa wspólnotowego w przedmiocie obywatelstwa europejskiego oraz swobody przepływu osób — Małoletnie dziecko urodzone i zamieszkałe w państwie członkowskim i posiadające obywatelstwo innego państwa członkowskiego — Złożony w tym ostatnim państwie wniosek o połączenie nazwiska ojca z nazwiskiem matki — Odmowa
   Sentencja
   Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie przedłożone przez Amtsgericht Niebüll w postanowieniu z dnia 2 czerwca 2003 r.

      (1)  Dz. U. C 106 z 30.4.2004.


title: Sprawa F-20/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 22 września 2015 r. – Barnett/EKES (Służba publiczna — Uprawnienia emerytalne — Emerytura — Przejście na wcześniejszą emeryturę bez obniżenia świadczenia emerytalnego — Ogólne przepisy wykonawcze do art. 9 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego — Zarzut niezgodności z prawem ogólnych przepisów wykonawczych — Interes służby — Definicja — Brak — Okres wykonywania działalności zawodowej przez wnioskodawcę — Uwzględnienie całej kariery zawodowej, odbytej zarówno w ramach instytucji Unii, jak i poza ich ramami — Zakres swobodnej oceny, którym dysponuje instytucja — Zgodność z prawem)

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/47

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 22 września 2015 r. – Barnett/EKES
   (Sprawa F-20/14) (1)

   ((Służba publiczna - Uprawnienia emerytalne - Emerytura - Przejście na wcześniejszą emeryturę bez obniżenia świadczenia emerytalnego - Ogólne przepisy wykonawcze do art. 9 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Zarzut niezgodności z prawem ogólnych przepisów wykonawczych - Interes służby - Definicja - Brak - Okres wykonywania działalności zawodowej przez wnioskodawcę - Uwzględnienie całej kariery zawodowej, odbytej zarówno w ramach instytucji Unii, jak i poza ich ramami - Zakres swobodnej oceny, którym dysponuje instytucja - Zgodność z prawem))
   (2015/C 363/55)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Inge Barnett (Roskilde, Dania) (przedstawiciele: początkowo adwokat N. Nikolajsen, następnie adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (przedstawiciele: M. Pascua Mateo, L. Camarena Januzec i K. Gambino, pełnomocnicy, M. Troncoso Ferrer i F.-M. Hislaire, adwokaci)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EKES oddalającej wniosek skarżącej dotyczący przejścia na wcześniejszą emeryturę bez obniżenia świadczenia emerytalnego na podstawie art. 9 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 11 lipca 2013 r. ustalającej na rok 2013 listę osób uprawnionych zgodnie z art. 9 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu urzędników Unii Europejskich w zakresie, w jakim oddala ona wniosek I. Barnett o umożliwienie objęcie jej ową listą.

               2)

               Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez I. Barnett.

      (1)  Dz.U. C 175 z 10.6.2014, s. 55.


title: Sprawa T-381/11: Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2011 r. — Eurofer przeciwko Komisji

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/56

         Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2011 r. — Eurofer przeciwko Komisji
   (Sprawa T-381/11)
   2011/C 269/123
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Europäischer Wirtschaftsverband der Eisen- und Stahlindustrie (Eurofer) ASBL (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: S. Altenschmidt i C. Dittrich, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [C(2011) 2772, Dz.U. L 130, s. 1],

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca poważa decyzję Komisji z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1). Wnosi ona o stwierdzenie nieważności decyzji w całości.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art.10a dyrektywy 2003/87 (2) przez określenie wskaźnika dotyczący produktu w odniesieniu do ciekłego metalu
               Strona skarżąca powołuje się na niezgodność z prawem zawartych w załączniku I zaskarżonej decyzji wytycznych w odniesieniu do wskaźnika dotyczącego produktu.
               Strona skarżąca podnosi, że ustalenie wskaźnika dla produktu w odniesieniu do ciekłego metalu stanowi naruszenie art. 10a dyrektywy 2003/87, ponieważ Komisja nie uwzględniła pełnej zawartości węgla w gazach odlotowych uwalniających się podczas produkcji żelaza i stali włączając ich zastosowanie dla wytwarzania energii elektrycznej i, wręcz przeciwnie, dokonała potrącenia w wysokości około 25 %. Z brzmienia art. 10a ust. 1 akapit trzeci zdanie drugie dyrektywy 2003/87, z systematyki, jak również celu i jego wykładni historycznej wynika, że Komisja nie jest uprawniona do takich potrąceń.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący uchybienia obowiązkowi uzasadnienia wynikającemu z art. 296 ust. 2 TFUE.
               Strona skarżąca podnosi następnie, że Komisja nie uzasadniła swojej decyzji w sposób wystarczający. Zdaniem skarżącej uzasadnienie do ustanowienia wskaźników dotyczących produktów jest wadliwe. Podnosi ona, że wskazane przez Komisję zastrzeżenia dotyczące ewentualnych zakłóceń konkurencji są nieodpowiednio uzasadnione. Stanowi to naruszenie art. 296 akapit 2 TFUE.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.
               Strona skarżąca uważa, ze zaskarżona jest również sprzeczna z zasadą proporcjonalności w zakresie dotyczącym ustanowienia wskaźników dotyczących produktów.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady równego traktowania.
               Ponadto, skarżąca powołuje naruszenie zasady równego traktowania.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący konieczności stwierdzenia nieważności decyzji w całości.
               Strona skarżąca stoi na stanowisku, że należy stwierdzić nieważność decyzji w całości, ponieważ w przypadku częściowego stwierdzenia nieważności, ograniczonej wyłącznie do wskaźnika dla produktu w odniesieniu do ciekłego metalu, konsekwencją byłoby automatyczne zastosowanie metody rezerwowej przy przydziale bezpłatnych uprawnień na podstawie art. 10 ust. 2 lit. b) w związku z art. 3 lit. c) zaskarżonej decyzji akapit trzeci zdanie drugie dyrektywy 2003/87. Stwarzałoby to dla skarżącej jeszcze gorszą sytuację polegającą na zastosowaniu błędnych wskaźników Komisji dla produktu w odniesieniu do ciekłego metalu.

      (1)  Dz.U. L 130, s.1

      (2)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s. 32)


title: Sprawa F-66/14: Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/32

         Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-66/14)
   2014/C 361/48
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Służba publiczna – Żądanie stwierdzenia, że art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r. jest niezgodny z prawem i niepodlegający zastosowaniu oraz stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącej do systemu emerytalnego Unii, który stosuje nowe ogólne przepisy wykonawcze.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego jest niezgodny z prawem, a tym samym niepodlegający zastosowaniu;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 4 października 2013 r. w sprawie dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury nabytych przez skarżącą przed podjęciem służby w ramach ich przeniesienia do systemu emerytalnego instytucji Unii Europejskiej na podstawie ogólnych przepisach wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-276/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 2 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division — Zjednoczone Królestwo) — Everything Everywhere Limited (dawniej T-Mobile UK Limited) przeciwko The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs (Szósta dyrektywa VAT — Zwolnienie — Artykuł 13 część B lit. d) pkt 1 i 3 — Pośredniczenie w sprawach kredytu — Transakcje dotyczące płatności i transferów — Dwa odrębne świadczenia usług albo jedno świadczenie — Opłaty dodatkowe fakturowane w przypadku zastosowania określonych sposobów płatności za usługi telefonii komórkowej)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 2 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division — Zjednoczone Królestwo) — Everything Everywhere Limited (dawniej T-Mobile UK Limited) przeciwko The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-276/09) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Zwolnienie - Artykuł 13 część B lit. d) pkt 1 i 3 - Pośredniczenie w sprawach kredytu - Transakcje dotyczące płatności i transferów - Dwa odrębne świadczenia usług albo jedno świadczenie - Opłaty dodatkowe fakturowane w przypadku zastosowania określonych sposobów płatności za usługi telefonii komórkowej)
   2011/C 30/09
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Everything Everywhere Limited (dawniej T-Mobile UK Limited)

      Strona pozwana: The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice, Chancery Division — Wykładnia art. 13 część B lit. d) pkt 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Zwolnienia — Zakres — Pojęcie usługi, która „skutkuje przelewem środków finansowych oraz wywołuje zmiany w sytuacji prawnej i finansowej”- Usługi polegające na obciążeniu jednego rachunku i dokonaniu odpowiedniego uznania innego rachunku — Usługi, które nie obejmują wykonywania zadań polegających na obciążaniu jednego rachunku i odpowiedniego uznawania innego rachunku, lecz które mogą, w przypadku transferu środków pieniężnych, być uznane za przyczynę tego transferu — System płatności za połączenia dokonywane z telefonu komórkowego

      Sentencja

   Dla celów poboru podatku od wartości dodanej dodatkowe opłaty fakturowane przez podmiot świadczący usługi telekomunikacyjne swym klientom, w przypadku dokonywania przez nich zapłaty nie w systemie „Direct Debit” lub przelewem BACS, lecz kartą kredytową, kartą debetową, czekiem bądź gotówką w kasie banku lub za pośrednictwem agenta upoważnionego do odbioru płatności na rachunek powyższego usługodawcy, nie stanowią wynagrodzenia za świadczenie odrębne i niezależne od świadczenia głównego polegającego na zapewnianiu usług telekomunikacyjnych.

      (1)  Dz.U. C 267 z dn. 07.11.2009


title: Sprawa C-49/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 czerwca 2017 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Unibet International Ltd./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Központi Hivatala (Odesłanie prejudycjalne — Swoboda świadczenia usług — Ograniczenia — Przesłanki udzielenia koncesji na urządzanie gier losowych online — Praktyczna niemożliwość uzyskania takiego zezwolenia przez operatorów prywatnych posiadających siedziby w innych państwach członkowskich)

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/14

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 czerwca 2017 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Unibet International Ltd./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Központi Hivatala
   (Sprawa C-49/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swoboda świadczenia usług - Ograniczenia - Przesłanki udzielenia koncesji na urządzanie gier losowych online - Praktyczna niemożliwość uzyskania takiego zezwolenia przez operatorów prywatnych posiadających siedziby w innych państwach członkowskich))
   (2017/C 277/18)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Unibet International Ltd.

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Központi Hivatala

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 56 TFUE należy dokonywać w taki sposób, że stoi on na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu takiemu jak ustawodawstwo rozpatrywane w postępowaniu głównym, które ustanawia system koncesji i zezwoleń na urządzanie gier losowych online, jeżeli zawiera ono przepisy dyskryminujące operatorów posiadających siedziby w innych państwach członkowskich lub jeśli przewiduje ono przepisy niedyskryminujące, stosowane jednak w sposób nieprzejrzysty lub wykonywane w sposób, który uniemożliwia lub utrudnia kandydowanie przez niektórych oferentów posiadających siedziby w innych państwach członkowskich.

               2)

               Wykładni art. 56 TFUE należy dokonywać w taki sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowaniu sankcji takich jak sankcje rozpatrywane w postępowaniu głównym, będącym skutkiem naruszenia ustawodawstwa krajowego ustanawiającego system koncesji i zezwoleń na urządzanie gier losowych, jeżeli omawiane ustawodawstwo krajowe okazuje się być sprzeczne z tym postanowieniem.

      (1)  Dz.U. C 136 z 18.4.2016.


title: Sprawa C-233/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Bruxelles (Belgia) w dniu 22 maja 2006 r. — Noëlle Permesaen przeciwko Office national des pensions

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Bruxelles (Belgia) w dniu 22 maja 2006 r. — Noëlle Permesaen przeciwko Office national des pensions
   (Sprawa C-233/06)
   (2006/C 190/18)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour du travail de Bruxelles
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona powodowa: Noëlle Permesaen

      Strona pozwana: Office national des pensions
   Pytania prejudycjalne

               1)

               W odniesieniu do składek wyrównawczych (art. 4 § 2 arrêté royal z dnia 25 czerwca 1997 r.)
               Czy dyrektywę 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że pozwala ona państwu członkowskiemu na przyjęcie ustawodawstwa mającego na celu umożliwienie kategorii osób określonej płci, początkowo dyskryminowanej, członkostwa w systemie emerytalnym obejmującym kategorię osób odmiennej płci, pod warunkiem uiszczenia za minione okresy składek (jednorazowej wpłaty znacznej kwoty), które zgodnie z ustawodawstwem tego państwa, są przedawnione w stosunku do tej ostatniej kategorii osób?
               W razie odpowiedzi twierdzącej czy dyrektywy 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1987 r. nie należy interpretować jako wymagającej, by państwo członkowskie dostosowało ustawodawstwo sprzeczne z tym unormowaniem w razie stwierdzenia w wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości konfliktu norm, przynajmniej do upływu terminu przedawnienia, który ma zastosowanie do wierzytelności o uiszczenie składek, powstałej w wyniku przyjęcia tego ustawodawstwa?

               2)

               W odniesieniu do odsetek (art. 4 § 4 akapit trzeci arrêté royal z dnia 25 czerwca 1997 r.)
               Czy dyrektywę 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. należy interpretować w ten sposób, że pozwala ona państwu członkowskiemu na przyjęcie ustawodawstwa, które ma na celu umożliwienie kategorii osób określonej płci, początkowo dyskryminowanej, członkostwa w systemie emerytalnym obejmującym kategorię osób odmiennej płci, pod warunkiem zapłaty znacznych odsetek, które są przedawnione w odniesieniu do tej ostatniej kategorii osób?
               W razie odpowiedzi twierdzącej, czy dyrektywy 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. nie należy interpretować jako wymagającej, by państwo członkowskie dostosowało ustawodawstwo sprzeczne z tym unormowaniem w razie stwierdzenia w wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości konfliktu norm, przynajmniej do upływu terminu przedawnienia, który ma zastosowanie do odsetek powstałych w wyniku przyjęcia tego ustawodawstwa?

      (1)  Dyrektywa Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego) (Dz.U. L 6, str. 24)


title: Wyrok Trybunału z dnia 22 sierpnia 2011 r. w sprawie E-14/10 – Konkurrenten.no AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA (Skarga o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – Pomoc państwa – Lokalne usługi transportu autobusowego – Istniejąca pomoc – Obowiązek uzasadnienia – Decyzja o zamknięciu sprawy bez wszczynania formalnego postępowania wyjaśniającego)

text:
               17.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/21

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 22 sierpnia 2011 r.
   w sprawie E-14/10
   Konkurrenten.no AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Skarga o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – Pomoc państwa – Lokalne usługi transportu autobusowego – Istniejąca pomoc – Obowiązek uzasadnienia – Decyzja o zamknięciu sprawy bez wszczynania formalnego postępowania wyjaśniającego)
   2011/C 336/15
   W sprawie E-14/10, Konkurrenten.no AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA; przy wsparciu spółki Kollektivtransportproduksjon AS występującej w charakterze interwenienta – SKARGA o unieważnienie decyzji nr 254/10/COL z dnia 21 czerwca 2010 r. (AS Oslo Sporveier i AS Sporveisbussene), Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher, prezes i sędzia sprawozdawca, Thorgeir Örlygsson i Per Christiansen, sędziowie, wydał w dniu 22 sierpnia 2011 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1)

               unieważnia decyzję nr 254/10/COL z dnia 21 czerwca 2010 r. (AS Oslo Sporveier i AS Sporveisbussene);

               2)

               obciąża pozwanego kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.


title: Sprawa C-250/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'Etat (Belgia) w dniu 6 czerwca 2006 r. — United Pan-Europe Communications Belgium SA, Coditel Brabant SA, Société intercommunale pour la Diffusion de la Télévision Brutele, Wolu TV ASBL przeciwko Państwu Belgijskiemu

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'Etat (Belgia) w dniu 6 czerwca 2006 r. — United Pan-Europe Communications Belgium SA, Coditel Brabant SA, Société intercommunale pour la Diffusion de la Télévision Brutele, Wolu TV ASBL przeciwko Państwu Belgijskiemu
   (Sprawa C-250/06)
   (2006/C 212/20)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Conseil d'Etat.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: United Pan-Europe Communications Belgium SA, Coditel Brabant SA, Société intercommunale pour la Diffusion de la Télévision Brutele, Wolu TV ASBL.

      Strona pozwana: Państwo Belgijskie.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy nałożony na przedsiębiorstwo rozpowszechniające programy telewizyjne drogą kablową obowiązek rozprowadzania niektórych określonych programów należy interpretować w ten sposób, że nadaje on twórcom tych programów „prawa specjalne” w rozumieniu art. 86 traktatu rzymskiego (w wersji ustalonej w traktacie amsterdamskim)?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwszej pytanie, czy normy, o których mowa w ostatniej części art. 86 ust. 1 WE (tj. „normy niniejszego Traktatu, w szczególności normy przewidziane w art. 12 i 81-89”) należy interpretować w ten sposób, że zakazują one państwom członkowskim zobowiązywania przedsiębiorstw rozpowszechniających programy telewizyjne drogą kablową do rozprowadzania niektórych programów telewizyjnych nadawców prywatnych, lecz „podlegających” (w rozumieniu belgijskiej loi du 30 mars 1995 concernant les réseaux de distribution d'émissions de radiodiffusion et l'exercice d'activités de radiodiffusion dans la région bilingue de Bruxelles-Capitale) określonym władzom publicznym tego państwa, co powoduje, że liczba programów z innych państw członkowskich lub krajów spoza Unii Europejskiej, a także nadawców niepodlegających tym władzom publicznym zostaje zmniejszona do liczby obowiązkowych programów?

               3)

               Czy art. 49 traktatu rzymskiego (w wersji ustalonej w traktacie amsterdamskim) należy interpretować w ten sposób, że zakazana przeszkoda w swobodzie świadczenia usług powstaje z chwilą, gdy podjęty przez państwo członkowskie środek, w tym przypadku obowiązek rozprowadzania programów telewizyjnych w sieciach kablowych, może, bezpośrednio lub pośrednio, rzeczywiście lub potencjalnie utrudnić świadczenie usług z innego państwa członkowskiego usługobiorcom znajdującym się w tym pierwszym państwie członkowskim, co będzie miało miejsce, jeżeli z racji tego środka usługodawca znajdzie się w mniej korzystnej pozycji przy negocjowaniu dostępu do tych sieci?

               4)

               Czy art. 49 traktatu rzymskiego (w wersji ustalonej w traktacie amsterdamskim) należy interpretować w ten sposób, że zakazana przeszkoda istnieje, ponieważ podjęty przez państwo członkowskie środek, w tym przypadku obowiązek rozprowadzania programów telewizyjnych w sieciach kablowych, obejmuje w większości przypadków, ze względu na siedzibę lub inne związki z tym państwem członkowskim, jedynie przedsiębiorstwa mające siedzibę w tym państwie członkowskim, mimo że nie istnieje dla takiej przeszkody żadne uzasadnienie nadrzędnymi względami interesu ogólnego zgodne z zasadą proporcjonalności?


title: Sprawa T-485/12: Postanowienie Sądu z dnia 17 kwietnia 2013 r. — Grupo Bimbo przeciwko OHIM (SANISSIMO)

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/25

         Postanowienie Sądu z dnia 17 kwietnia 2013 r. — Grupo Bimbo przeciwko OHIM (SANISSIMO)
   (Sprawa T-485/12) (1)

   2013/C 164/43
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/1

         2009/C 129/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 113 z 16.5.2009.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 102 z 1.5.2009.

      Dz.U. C 90 z 18.4.2009.

      Dz.U. C 82 z 4.4.2009.

      Dz.U. C 69 z 21.3.2009.

      Dz.U. C 55 z 7.3.2009.

      Dz.U. C 44 z 21.2.2009.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-436/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Linz (Austria) w dniu 3 października 2008 r. — Haribo Lakritzen Hans Riegel BetriebsgmbH przeciwko Finanzamt Linz

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Linz (Austria) w dniu 3 października 2008 r. — Haribo Lakritzen Hans Riegel BetriebsgmbH przeciwko Finanzamt Linz
   (Sprawa C-436/08)
   (2009/C 19/18)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Linz.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Haribo Lakritzen Hans Riegel BetriebsgmbH.

      Strona pozwana: Finanzamt Linz.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie temu, że krajowy organ administracji w celu uniknięcia dyskryminacji udziałów w spółkach zagranicznych, które zgodnie z brzmieniem ustawy w odróżnieniu od udziałów w spółkach krajowych są zwolnione z podatku dopiero przy wielkości udziałów przekraczającej 25 % (zgodnie z obowiązującym stanem prawnym 10 %), stosuje metodę zaliczenia z tego względu, że takie rozwiązanie w myśl rozstrzygnięcia austriackiego Verwaltungsgerichtshof (naczelnego sądu administracyjnego) w największej mierze uwzględnia (hipotetyczną) wolę ustawodawcy, podczas gdy rezygnacja z uwzględnienia dyskryminującej granicy 25 % (10 %) prowadziłaby do zwolnienia z podatku?

               2)

               Czy prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie temu, że udziały w spółkach krajowych są co do zasady zwolnione z podatku, podczas gdy w odniesieniu do udziałów w spółkach zagranicznych nieprzekraczających 25 % (10 %) stosowana jest metoda zaliczenia, a na udziałowcach spoczywa niemożliwy do spełnienia lub pociągający za sobą niewspółmierne koszty obowiązek przedstawienia dowodu na okoliczność uprzedniego obciążenia zagranicznym podatkiem (dochodowym od osób prawnych),

                           —

                           lub że zwolnione od podatku są udziały w spółkach krajowych mniejsze niż 25 % (10 %) oraz w odniesieniu do udziałów w spółkach zagranicznych nieprzekraczających 25 % (10 %) stosowana jest metoda zaliczenia, a na udziałowcach spoczywa niemożliwy do spełnienia lub pociągający za sobą niewspółmierne koszty obowiązek przedstawienia dowodu,

                           —

                           lub że udziały w spółkach krajowych są zwolnione od podatku co do zasady i udziały w spółkach zagranicznych wówczas, gdy przekraczają granicę 25 % (10 %), podczas gdy w odniesieniu do udziałów w spółkach zagranicznych nieprzekraczających 25 % (10 %) stosowana jest metoda zaliczenia a na udziałowcach spoczywa niemożliwy do spełnienia lub pociągający za sobą niewspółmierne koszty obowiązek przedstawienia dowodu?

                           2.1)

                           W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie: Czy prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie temu, że w celu uniknięcia podwójnego opodatkowania w wymiarze gospodarczym podatnik obciążony jest obowiązkiem przedstawienia dowodu na okoliczność uprzedniego obciążenia zagranicznym podatkiem (dochodowym od osób prawnych), chociaż przedstawienie tego dowodu jest niemożliwe lub pociąga za sobą niewspółmierne koszty, podczas gdy dowód ten może zostać przedstawiony przez organ administracji za pomocą środków dostępnych w ramach wzajemnej pomocy administracyjnej?

               3)

               Czy prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie temu, że w odniesieniu do udziałów w spółkach mających siedzibę w państwach trzecich, nieprzekraczających 25 % (10 %), które objęte są zakresem stosowania swobody przepływu kapitału, przewidziane jest stosowanie metody zaliczenia, przy czym przedstawienie dowodu na wysokość zapłaconego uprzednio za granicą podatku (dochodowego od osób prawnych), ze względu na niewielką wysokość udziału, jest niemożliwe lub pociąga za sobą niewspółmierne koszty, podczas gdy w odniesieniu do udziałów w spółkach krajowych co do zasady, czyli niezależnie od wielkości udziału, przewidziane jest stosowanie metody zwolnienia, a w związku z tym w każdym razie unika się podwójnego opodatkowania w rozmiarze gospodarczym?

                           3.1)

                           W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie: Czy prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie temu, że dochody z tytułu nieprzekraczających 25 % (10 %) udziałów w spółkach mających siedzibę w państwach trzecich nie są zwolnione od podatku, mimo że zwolnienie od podatku dochodów z tytułu udziałów przekraczających 25 % (10 %) nie zależy od spełnienia szczególnych warunków, których weryfikacja mogłaby nastąpić tylko w ten sposób, że informacje zostaną uzyskane poprzez właściwe organy administracji danego państwa, lecz zwolnienie to zapewnione jest w takich przypadkach bezwarunkowo?

                           3.2)

                           W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie trzecie: Czy prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie temu, że w odniesieniu do dochodów z tytułu nieprzekraczających 25 % (10 %) udziałów w spółkach mających siedzibę w państwach trzecich nie można zaliczyć zagranicznego podatku dochodowego od osób prawnych, mimo że zwolnienie od podatku dochodów z tytułu udziałów przekraczających 25 % (10 %) nie zależy od spełnienia szczególnych warunków, których weryfikacja mogłaby nastąpić tylko w ten sposób, że informacje zostaną uzyskane poprzez właściwe organy administracji danego państwa, lecz zwolnienie to zapewnione jest w takich przypadkach bezwarunkowo?


title: Sprawa T-138/08: Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2008 r. — Cavankee Fishing i in. przeciwko Komisji

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/33

         Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2008 r. — Cavankee Fishing i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-138/08)
   (2008/C 142/61)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Cavankee Fishing Co. Ltd (Lifford, Irlandia), Ocean Trawlers Limited (Killybegs, Irlandia), Mullglen Limited (Balbriggan, Irlandia), Eamon McHugh (Killybegs, Irlandia), Joseph Doherty (Burtonport, Irlandia), Brendan Gill (Lifford, Irlandia), Eileen Oglesby (Burtonport, Irlandia), Noel McGing (Killybegs, Irlandia), Larry Murphy (Castletownbere, Irlandia), Thomas Flaherty (Aran Islands, Irlandia), Pauric Conneely (Claregalway, Irlandia), Island Trawlers Limited (Killybegs, Irlandia), Cathal Boyle (Killybegs, Irlandia), Eugene Hannigan (Milford, Irlandia), Peter McBride (Downings, Irlandia), Hugh McBride (Downings, Irlandia), Patrick Fitzpatrick (Aran Islands, Irlandia), Patrick O'Malley (Galway, Irlandia), Cecil Sharkey (Clogherhead, Irlandia) (przedstawiciele: A. Collins, SC, N. Travers, Barrister, D. Barry, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Nakazanie Komisji zapłaty następujących kwot (bez odsetek), powiększonych o koszty pożyczek, oraz elementów aktualizacyjnych, które zostaną określone bliżej i aktualnie na rozprawie, jako odszkodowania każdemu ze skarżących:
               Pelagic

                     —
                     Cavankee Fishing Company 2 748 276,00 EUR

                     —
                     Ocean Trawlers Ltd 6 740 000,00 EUR

                     —
                     Mullglen Ltd. 2 690 000,00 EUR

                     —
                     Eamon McHugh 3 036 187,00 EUR

                     —
                     Joseph Doherty 2 640 408,00 EUR

                     —
                     Brendan Gill 2 717 665,00 EUR

                     —
                     Eileen Oglesby 2 994 349,00 EUR

                     —
                     Noel McGing 2 444 000,00 EUR

                     —
                     Larry Murphy 4 150 000,00 EUR

                     —
                     Thomas Flaherty 2 140 000,00 EUR

                     —
                     Pauric Conneely 1 930 000,00 EUR
               Polyvalent

                     —
                     Island Trawlers Limited 672 000,00 EUR

                     —
                     Cathal Boyle 651 200,00 EUR

                     —
                     Eugene Hannigan 125 000,00 EUR

                     —
                     Peter McBride 106 848,00 EUR

                     —
                     Hugh McBride 106 848,00 EUR

                     —
                     Partick Fitzpatrick 177 573,00 EUR

                     —
                     Patrick O'Malley

                     (a)
                     „Capal Ban” 205 698,00 EUR

                     (b)
                     „Capal Or” 496 800,00 EUR

                     —
                     Cecil Sharkey 205 697,88 EUR

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej sprawie skarżący wnoszą skargę z tytułu odpowiedzialności pozaumownej wynikającej ze strat, które mieli oni ponieść w wyniku decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r. w sprawie wniosków złożonych przez państwa członkowskie (1) w zakresie, w jakim oddala ona wniosek Irlandii dotyczący statków należących do skarżących. Nieważność tej decyzji w części została stwierdzona przez Sąd wyrokiem z dnia 13 czerwca 2006 r. (2)

   W uzasadnieniu swoich twierdzeń skarżący podnoszą, że przyjmując decyzję, której nieważność stwierdzono, Komisja naruszyła szereg nadrzędnych norm prawa przyznających prawa jednostkom poprzez poważne i oczywiste przekroczenie zakresu uznania przyznanego Komisji w art. 4 ust. 2 decyzji 97/413/WE (3), co zostało stwierdzone przez Sąd w wyroku w sprawach połączonych od T-218/03 do T-240/03. Skarżący podnoszą, że Komisja naruszyła również zasadę równego traktowania, zasadę ostrożności i dobrej administracji, swobodę przedsiębiorczości i wykonywania zawodu oraz zasadę proporcjonalności. Twierdzą oni, że w takich okolicznościach samo naruszenie prawa wspólnotowego stanowi wystarczające poważne naruszenie prawa.
   Poza tym skarżący podnoszą, że doznali i nadal doznają istotnych straty i szkody jako bezpośredniej konsekwencji przyjęcia przez Komisję decyzji, której nieważność stwierdzono, gdyż byli zobowiązani do zakupu na rynku tonażu w celu zastąpienia wymaganego, ale nieprzyznanego tonażu bezpieczeństwa, i w przypadku niektórych skarżących w odniesieniu do strat wynikających ze straconych dni na morzu. W konsekwencji skarżący twierdzą, że ich szkoda jest rzeczywista i pewna.
   Na dowód istnienia związku przyczynowego między rozpatrywanym zachowaniem i szkodą skarżący podnoszą, że gdyby Komisja nie działała bezprawnie, odmawiając właściwego rozpatrzenia wniosków o tonaż związany z bezpieczeństwem złożonych przez skarżących, żaden z nich nie byłby zobowiązany do zakupu dodatkowego tonażu.

      (1)  Decyzja C(2003)1113 wersja końcowa dotycząca wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji IV w związku z poprawą warunków bezpieczeństwa, warunków nawigacji morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów oraz warunków pracy w stosunku do statków o całkowitej długości większej niż dwanaście metrów (Dz.U. 2003 L 90, str. 48).

      (2)  Wyrok w sprawach połączonych od T-218/03 do T-240/03 Boyle i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II-1699.

      (3)  Decyzja Rady 97/413/WE z dnia 26 czerwca 1997 r. w sprawie celów i szczególnych zasad restrukturyzacji sektora rybołówstwa wspólnotowego, w okresie od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 31 grudnia 2001 r., w celu osiągnięcia trwałej równowagi pomiędzy zasobami i ich eksploatacją (Dz.U. L 175, str. 27).


title: Sprawa T-137/10: Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2012 r. — CBI przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Szpitale publiczne — Subwencje udzielone przez władze belgijskie szpitalom publicznym należącym do stowarzyszenia IRIS — Decyzja wydana po zakończeniu wstępnego etapu — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym — Świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym — Definicja zadania z zakresu usług publicznych — Proporcjonalność rekompensaty za świadczone usługi publiczne)

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/18

         Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2012 r. — CBI przeciwko Komisji
   (Sprawa T-137/10) (1)

   (Pomoc państwa - Szpitale publiczne - Subwencje udzielone przez władze belgijskie szpitalom publicznym należącym do stowarzyszenia IRIS - Decyzja wydana po zakończeniu wstępnego etapu - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym - Definicja zadania z zakresu usług publicznych - Proporcjonalność rekompensaty za świadczone usługi publiczne)
   2012/C 399/30
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Coordination bruxelloise d’Institutions sociales et de santé (CBI) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: D. Waelbroeck i D. Slater, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky, C. Urraca Caviedes i S. Thomas, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i J. Gstalter, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: początkowo M. Noort i M. de Ree, a następnie M. Noort, C. Wissels i J. Langer, pełnomocnicy), Région de Bruxelles-Capitale (Belgia); Commune d’Anderlecht (Belgia), Commune d’Etterbeek (Belgia), Commune d’Ixelles (Belgia), Ville de Bruxelles (Belgia) i Commune de Saint-Gilles (Belgia) (przedstawiciele: P. Slegers i A. Lepièce, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 8120 z dnia 28 października 2009 r. w sprawie pomocy państwa NN 54/09 wprowadzonej w życie przez Królestwo Belgii na rzecz finansowania szpitali publicznych sieci IRIS w regionie stołecznym Bruksela.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2009) 8120 z dnia 28 października 2009 r. w sprawie pomocy państwa NN 54/09 wprowadzonej w życie przez Królestwo Belgii na rzecz finansowania szpitali publicznych sieci IRIS w regionie stołecznym Bruksela.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Coordination bruxelloise d’institutions sociales et de santé (CBI).

               3)

               Republika Francuska, Królestwo Niderlandów, Région Bruxelles-Capitale (Belgia), Commune d’Anderlecht (Belgia), Commune d’Etterbeek (Belgia), Commune d’Ixelles (Belgia), Ville de Bruxelles (Belgia) i Commune de Saint-Gilles (Belgia) pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.2010.


title: Sprawa T-550/13: Wyrok Sądu z dnia 11 listopada 2015 r. – Grecja/Komisja (EFOGR — Sekcja Gwarancji — EFRG i EFFROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Rozsądny termin — Brak kontroli kluczowych — Ekstrapolacja ustaleń dotyczących uchybień)

text:
               11.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/23

         Wyrok Sądu z dnia 11 listopada 2015 r. – Grecja/Komisja
   (Sprawa T-550/13) (1)

   ((EFOGR - Sekcja Gwarancji - EFRG i EFFROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Rozsądny termin - Brak kontroli kluczowych - Ekstrapolacja ustaleń dotyczących uchybień))
   (2016/C 007/31)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias i A. Vasilopoulou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou, K. Skelly, pełnomocnicy, i N. Korogiannakis, adwokat)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2013/433/UE z dnia 13 sierpnia 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 219, s. 49).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 377 z 21.12.2013.


title: Sprawa T-569/14: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2014 r. – Laverana przeciwko OHIM (BIO COMPLEXE DE PLANTES ENRICHI EN PROTÉINES PROPRE FABRICATION)

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/12

         Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2014 r. – Laverana przeciwko OHIM (BIO COMPLEXE DE PLANTES ENRICHI EN PROTÉINES PROPRE FABRICATION)
   (Sprawa T-569/14)
   2014/C 361/16
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Laverana GmbH & Co. KG (Wennigsen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Wachinger, M. Zöbisch i D. Chatterjee)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 maja 2014 r. w sprawie R 122/2014-4;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „BIO COMPLEXE DE PLANTES ENRICHI EN PROTÉINES PROPRE FABRICATION” dla towarów i usług z klas 3, 5 i 35 – zgłoszenie nr 1 1 9 22  961

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Wykroczenie poza zakres swobodnego uznania poprzez wydanie decyzji uzasadnionej względami konkurencji.


title: Sprawa C-498/17: Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska

text:
               9.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/12

         Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska
   (Sprawa C-498/17)
   (2017/C 338/12)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i E. Sanfrutos Cano, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie podejmując wszystkich środków niezbędnych w celu doprowadzenia do zamknięcia w jak najkrótszym terminie, zgodnie z art. 7 lit. g) i art. 13 dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (Dz.U. L 182, s. 1), składowisk odpadów, które nie uzyskały zgodnie z art. 8 tej dyrektywy zezwolenia na kontynuację działania jak też nie podejmując środków niezbędnych w celu zapewnienia zgodności z wymogami przewidzianymi w cytowanej dyrektywie w odniesieniu do składowisk, które uzyskały zezwolenie na kontynuację działalności, z zastrzeżeniem wymogów, o których mowa w załączniku I pkt 1 do tejże dyrektywy, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 14 lit. b) zdanie drugie i art. 14 lit. c) tej dyrektywy w odniesieniu do następujących składowisk odpadów: 1) Avigliano (Loc. Serre Le Brecce); 2) Ferrandina (Loc. Venita); 3) Genzano di Lucania (Loc. Matinella); 4) Latronico (Loc. Torre); 5) Lauria (Loc. Carpineto); 6) Maratea (Loc. Montescuro); 7) Moliterno (Loc. Tempa La Guarella); 8) Potenza (Loc. Montegrosso-Pallareta: discarica la cui chiusura era prevista per il mese di settembre 2016); 9) Potenza (Loc. Montegrosso-Pallareta), discarica dichiarata come mai utilizzata; 10) Rapolla (Loc. Albero in Piano); 11) Roccanova (Loc. Serre); 12) Sant’Angelo Le Fratte (Loc. Farisi); 13) Campotosto (Loc. Reperduso); 14) Capistrello (Loc. Trasolero); 15) Francavilla (Valle Anzuca); 16) L’Aquila (Loc. Ponte delle Grotte); 17) Andria (D’Oria G.& C. s.n.c); 18) Canosa (CO.BE.MA); 19) Bisceglie (CO.GE.SER); 20) Andria (F.lli Acquaviva); 21) Trani (BAT-Igea s.r.l.); 22) Torviscosa (Società Caffaro);

               —

               stwierdzenie, że nie podejmując wszystkich środków niezbędnych w celu doprowadzenia do zamknięcia w jak najkrótszym terminie, zgodnie z art. 7 lit. g) i art. 13 dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów, składowisk odpadów, które nie uzyskały zgodnie z art. 8 tej dyrektywy zezwolenia na kontynuację działania, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 14 lit. b) zdanie drugie tej dyrektywy w odniesieniu do następujących składowisk odpadów: 23) Atella (Loc. Cafaro); 24) Corleto Perticara (Loc. Tempa Masone); 25) Marsico Nuovo (Loc. Galaino); 26) Matera (Loc. La Martella); 27) Pescopagano (Loc. Domacchia); 28) Rionero in Volture (Loc. Ventaruolo); 29) Salandra (Loc. Piano del Governo); 30) San Mauro Forte (Loc. Priati); 31) Senise (Loc. Palomabara); 32) Tito (Loc. Aia dei Monaci); 33) Tito (Loc. Valle del Forno); 34) Capestrano (Loc. Tirassegno); 35) Castellalto (Loc. Colle Coccu); 36) Castelvecchio Calvisio (Loc. Termine); 37) Corfinio (Loc. Cannucce); 38) Corfinio (Loc. Case querceto); 39) Mosciano S. Angelo (Loc. Santa Assunta); 40) S. Omero (Loc. Ficcadenti); 41) Montecorvino Pugliano (Loc. Parapoti); 42) San Bartolomeo in Galdo (Loc. Serra Pastore); 43) Trivigano (ex Cava Zof); 44) Torviscosa (Loc. La Valletta);

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Artykuł 14 dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów reguluje tzw. „istniejące” składowiska odpadów, czyli składowiska odpadów, które uzyskały już zezwolenie lub działały przed dniem 16 lipca 2001 r. – terminem transpozycji dyrektywy 1999/31/WE do prawa krajowego zgodnie z jej art. 18 ust. 1. W odniesieniu do takich składowisk, art. 14 dyrektywy 1999/31/WE stanowi, że do dnia 16 lipca 2009 r. właściwe władze państwa członkowskiego podejmują niezbędne prace w celu zagospodarowania składowiska w celu zapewnienia jego zgodności z wymogami ustanowionymi w dyrektywie [art. 14, lit. c) dyrektywy] lub ostatecznego zamknięcia składowiska [art. 14 lit. b) zdanie drugie dyrektywy].
   Komisja twierdzi, że z informacji przekazanych przez Republikę Włoską w postępowaniu poprzedzającym wniesienie skargi wynika, że żadne z tych dwóch zobowiązań nie zostało wypełnione w odniesieniu do 44 istniejących składowisk odpadów, w rezultacie czego Republika Włoska w odniesieniu do tych składowisk odpadów uchybiła zobowiązaniom, o których mowa w art. 14 lit. b) zdanie drugie i art. 14 lit. c) dyrektywy 1999/31/WE.


title: Sprawa T-146/13: Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2013 r. — Zhejiang Sunflower Light Energy Science & Technology przeciwko Komisji

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/25

         Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2013 r. — Zhejiang Sunflower Light Energy Science & Technology przeciwko Komisji
   (Sprawa T-146/13)
   2013/C 123/43
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Zhejiang Sunflower Light Energy Science & Technology LLC (Shaoxing, Chiny) (przedstawiciele: V. Akritidis i Y. Melin, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, na podstawie art. 263 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, nieważności decyzji Komisji Europejskiej doręczonej pismem z dnia 3 stycznia 2013 r., o numerze H4/JN/Ref.t13.000011, w którym Komisja informuje skarżącą, że nie rozpatrzy jej wniosku o uznanie za przedsiębiorstwo działające w warunkach gospodarki rynkowej, złożonego na podstawie art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia Rady nr 1225/2009 w ramach postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu ogniw fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i ich głównych komponentów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, wszczętego w dniu 6 września 2012 r. (AD 590);

               —

               stwierdzenie, że do skarżącej w postępowaniu w przedmiocie skargi nie ma zastosowania zgodnie z art. 277 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1168/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie zmiany rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 344, s. 1);

               —

               w związku z powyższym obciążenie Komisji i ewentualnych interwenientów kosztami postępowania w całości.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, identyczny z zarzutem podniesionym w sprawie T-143/13 Zhejiang Heda Solar Technology przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-258/16: Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2016 r. – Mediterranean Premium Spirits/EUIPO - G-Star Raw (GINRAW)

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/44

         Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2016 r. – Mediterranean Premium Spirits/EUIPO - G-Star Raw (GINRAW)
   (Sprawa T-258/16)
   (2016/C 251/50)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Mediterranean Premium Spirits, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Mora Granell i J. Romaní Lluch, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: G-Star Raw CV (Amsterdam, Niderlandy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „GINRAW” – zgłoszenie nr 12 431 681

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 marca 2016 r. w sprawie R 1583/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, odmawiającej rejestracji unijnego znaku towarowego nr 12 431 681 „GINRAW” dla klas 21 i 33, i w konsekwencji dopuszczenie do rejestracji rzeczonego znaku towarowego;

               —

               obciążenie kosztami postępowania EUIPO oraz interwenientki, jeżeli przystąpi ona do sprawy.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b oraz art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-528/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (wielka izba) wydanego w dniu 12 września 2007 r. w sprawie T-36/04 Association de la presse internationale ASBL (API) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 29 listopada 2007 r. przez Association de la presse internationale ASBL (API)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/36

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (wielka izba) wydanego w dniu 12 września 2007 r. w sprawie T-36/04 Association de la presse internationale ASBL (API) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 29 listopada 2007 r. przez Association de la presse internationale ASBL (API)
   (Sprawa C-528/07 P)
   (2008/C 22/65)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Association de la presse internationale ASBL (API) (przedstawiciele: S. Völcker, Rechtsanwalt, F. Louis, adwokat oraz C. O'Daly, Solicitor)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie
   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku z dnia 12 września 2007 r. w sprawie T-36/04 API przeciwko Komisji w zakresie w jakim Sąd Pierwszej Instancji potwierdził prawo Komisji do nieujawniania pism procesowych Komisji w sprawach w ramach których miała odbyć się rozprawa;

               —

               stwierdzenie nieważności tych części decyzji Komisji D(2003) 30621 z dnia 20 listopada 2003 r., których nieważność nie została stwierdzona uprzednio przez Sąd Pierwszej Instancji w sprawie T-36/04 lub, w dalszej kolejności, skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji zgodnie z wyrokiem Trybunału; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie twierdzi, że zaskarżony wyrok powinien być uchylony z następujących powodów:

               1.

               Po pierwsze, Sąd Pierwszej Instancji dokonał błędnej wykładni art. 4 ust. 2 drugie tiret rozporządzenia („wyjątek postępowania sądowego”) stwierdzając, że Komisja nie musiała dokonywać konkretnej oceny kwestii, czy należało przyznać dostęp do jej pism procesowych przez rozprawą. Taka interpretacja jest (i) sprzeczna z utrwalonymi zasadami wykładni wyjątku postępowania sądowego, które zostały uznane w innych częściach wyroku, (ii) oparta na nieistniejącym prawie Komisji do obrony jej interesów „niezależnie od wszelkich zewnętrznych wpływów”, (iii) oparta na oczywiście błędnych argumentach prawnych, w zakresie w jakim powołuje się na „zasadę równości broni”, (iv) niesłusznie pomija znaczenie zasad innych sądów, które zezwalają na dostęp do pism procesowych przed rozprawą; oraz (v) błędnie powołuje się na konieczność ochrony skuteczności postępowania przy drzwiach zamkniętych przed sądami wspólnotowymi.

               2.

               Po drugie, Sąd dokonał błędnej interpretacji zwrotu „interes publiczny” zawartego w art. 4 ust. 2 in fine rozporządzenia, stwierdzając, że gdy w grę wchodzą pisma procesowe przedłożone sądowi, ogólny interes publiczny w odniesieniu do treści postępowania przed sądami wspólnotowymi nie może przeważać nad interesem chronionym przez wyjątek postępowania sądowego.