title: Sprawa C-174/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 października 2009 r. (wniosek o wydanie przeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret — Dania) — NCC Construction Danmark A/S przeciwko Skatteministeriet (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 19 ust. 2 — Odliczenie podatku naliczonego — Podatnik mieszany — Towary i usługi wykorzystywane tak w działalności podlegającej opodatkowaniu, jak też w działalności zwolnionej od podatku — Obliczanie części podlegającej odliczeniu — Pojęcie transakcji okazjonalnych związanych z obrotem nieruchomościami — Dostawa na swoją rzecz — Zasada neutralności podatkowej)

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 października 2009 r. (wniosek o wydanie przeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret — Dania) — NCC Construction Danmark A/S przeciwko Skatteministeriet
   (Sprawa C-174/08) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 19 ust. 2 - Odliczenie podatku naliczonego - Podatnik mieszany - Towary i usługi wykorzystywane tak w działalności podlegającej opodatkowaniu, jak też w działalności zwolnionej od podatku - Obliczanie części podlegającej odliczeniu - Pojęcie transakcji okazjonalnych związanych z obrotem nieruchomościami - Dostawa na swoją rzecz - Zasada neutralności podatkowej)
   2009/C 312/08
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: NCC Construction Danmark A/S

      Strona pozwana: Skatteministeriet

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Østre Landsret — Interpretacja art. 19 ust. 2 zdanie drugie szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku — Przedsiębiorstwo budowlane prowadzące działalność w zakresie sprzedaży budynków wybudowanych przez siebie na własny rachunek celem odsprzedaży — Towary i usługi wykorzystywane jednocześnie dla celów czynności, z którym i wiąże się prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego, jak i czynności, z którymi prawo takie się nie wiąże — Obliczanie części podlegającej odliczeniu — Pojęcie okazjonalnej transakcji związanej z obrotem nieruchomościami

      Sentencja

               1)

               Artykuł 19 ust. 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że sprzedaż przez przedsiębiorstwo budowlane budynków wybudowanych na własny rachunek nie może stanowić „okazjonalnej transakcji związanej z obrotem nieruchomościami” w rozumieniu tego przepisu, jeżeli działalność ta stanowi bezpośrednie, stałe i niezbędne rozwinięcie jego działalności podlegającej opodatkowaniu. W tych okolicznościach nie ma konieczności badania in concreto, w jakim zakresie ta działalność polegająca na sprzedaży, rozważana odrębnie, obejmuje wykorzystanie towarów i usług, w odniesieniu do których powstaje obowiązek zapłaty podatku VAT.

               2)

               Zasada neutralności podatkowej nie może stać na przeszkodzie temu, by przedsiębiorstwo budowlane, które rozlicza się z podatku VAT z tytułu robót budowlanych wykonywanych na własny rachunek (dostaw na swoją rzecz) nie mogło odliczać w całości podatku VAT dotyczącego kosztów ogólnych poniesionych w celu wykonania tych robót, jeżeli obrót wynikający ze sprzedaży w ten sposób wybudowanych budynków jest zwolniony z podatku VAT.

      (1)  Dz.U. C 171 z 5.7.2008.


title: Sprawa T-473/13: Skarga wniesiona w dniu 3 września 2013 r. — G-Star Raw przeciwko OHIM — PepsiCo (PEPSI RAW)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/57

         Skarga wniesiona w dniu 3 września 2013 r. — G-Star Raw przeciwko OHIM — PepsiCo (PEPSI RAW)
   (Sprawa T-473/13)
   2013/C 344/105
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: G-Star Raw CV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci J. van Manen, M. van de Braak i L. Fresco)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: PepsiCo, Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 25 czerwca 2013 r. w sprawie R 1586/2012-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami niniejszego postępowania;

               —

               obciążenie PepsiCo, Inc. kosztami niniejszego postępowania w razie wstąpienia do niego w charakterze interwenienta oraz kosztami poniesionymi w postępowaniu przed OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: PepsiCo, Inc.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „PEPSI RAW” dla towarów z klasy 32 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6 788 004

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „RAW” dla towarów z klasy 25 — wspólnotowy znak towarowy nr 4 743 225

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zakwestionowanej decyzji

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa T-771/14: Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2014 r. – ANKO/Komisja

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/36

         Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2014 r. – ANKO/Komisja
   (Sprawa T-771/14)
   (2015/C 065/50)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: ANKO AE Antiprosopeion, Emporeiou kai Viomichanias (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: V. Christianos, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że kwota 2 96  149,77 EUR wypłacona przez Komisję skarżącej z tytułu projektu DOC@HAND odpowiada wydatkom kwalifikowalnym oraz że w związku z tym skarżąca nie jest zobowiązana zwrócić tej kwoty jako otrzymanej nienależnie, jak również

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy odpowiedzialności Komisji na podstawie art. 272 TFUE w związku z umową nr 508015 dotyczącą wykonania projektu DOC@HAND. W szczególności skarżąca utrzymuje, że choć wykonała ona swoje zobowiązania umowne, Komisja – z naruszeniem wspomnianej umowy, jak również zasady dobrej wiary, zakazu nadużycia prawa i zasady proporcjonalności – zażądała zwrotu kwot wypłaconych ANKO, twierdząc, iż nie stanowią one wydatków kwalifikowalnych.
   Z tego powodu skarżąca utrzymuje, po pierwsze, że Komisja opiera się na całkowicie bezpodstawnych argumentach, które w każdym razie nie zostały wykazane w celu odrzucenia praktycznie wszystkich wydatków ANKO jako niekwalifikowalnych i zażądania zwrotu kwoty wypłaconej ANKO na rzecz projektu DOC@HAND. Po drugie, podnosi ona, że odrzucając 99,59 % należnego wkładu z tego powodu, że rzekomo nie odpowiada on wydatkom kwalifikowalnym, jakie skarżąca powinna była ponieść na potrzeby projektu, Komisja narusza zasadę zakazu nadużycia prawa i zasadę proporcjonalności.


title: Sprawa T-237/05: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2005 r. przez Éditions Odile Jacob SAS przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/32

         Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2005 r. przez Éditions Odile Jacob SAS przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-237/05)
   (2005/C 205/59)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 17 czerwca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga spółki Éditions Odile Jacob SAS z siedzibą w Paryżu, reprezentowanej przez adwokatów Wilko van Weerta i Oliviera Frégeta przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji odmawiającej podania do wiadomości skarżącej dokumentów, o co ta wnosiła zważywszy, że:

                           —

                           Komisja nie przystąpiła do rzeczowego i indywidualnego badania każdego z dokumentów, o dostęp do których wnosiła skarżąca;

                           —

                           Komisja błędnie zastosowała wyjątki, o których mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia 1039/2001;

                           —

                           Komisja naruszyła, w każdym razie, prawo skarżącej do częściowego dostępu do żądanych dokumentów;

                           —

                           Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności nie równoważąc zastosowania wyjątków zawartych w art. 4 ust. 2 rozporządzenia 1039/2001 z wyższym interesem, który uzasadnia wydanie dokumentów;

               2)

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wniosła do Sądu dwie skargi o stwierdzenie nieważności: pierwszą (sprawa T-279/04) (1) na decyzję Komisji z dnia 7 stycznia 2004 r. uznającą za zgodną ze wspólnym rynkiem i z umową o EOG koncentrację mającą na celu przejęcie wyłącznej kontroli nad aktywami spółki Vivendi Universal Publishing przez spółkę Lagardère, pod warunkiem przestrzegania pewnych zobowiązań przez nią podjętych (sprawa COMP.M/2978 — Lagardère/Natexis/VUP) oraz drugą (sprawa T-452/04 (2)) na decyzję Komisji z dnia 30 lipca 2004 r. dotyczącą dopuszczenia Wendel Investissement jako nabywcy zbywanych aktywów zgodnie z decyzją z dnia 7 stycznia 2004 r.
   W dniu 27 stycznia 2005 r. skarżąca zwróciła się, na podstawie art. 255 WE oraz rozporządzenia nr 1049/2001, do Komisji o dostęp do pewnych dokumentów dotyczących tej samej sprawy. Komisja podała do jej wiadomości wyłącznie jeden z dokumentów podnosząc co do pozostałych wyjątki od zasady publicznego dostępu do dokumentów. W dniu 18 lutego 2005 r. skarżąca ponowiła wniosek, który również został odrzucony przez Komisję w dniu 7 kwietnia 2005 r.
   W uzasadnieniu swojej skargi na tę ostatnią decyzję, skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja jest nieważna w związku z tym, że została oparta o badanie kategorii żądanych dokumentów zamiast rzeczowego i indywidualnego badania każdego dokumentu z osobna.
   Skarżąca podnosi ponadto, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ocenie zastosowania każdego z wyjątków zawartych w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001, na których oparła się odrzucając sporny wniosek, tzn. ochrony celów dochodzenia, ochrony interesów handlowych, ochrony procesu decyzyjnego oraz ochrony porady prawnej Komisji. Według niej Komisja nie zastosowała we właściwy sposób żadnego z wyjątków.
   Skarżąca twierdzi również, że Komisja naruszyła jej prawo do przynajmniej częściowego dostępu do żądanych dokumentów.
   Wreszcie skarżąca podnosi naruszenie zasady proporcjonalności z uwagi na to, że Komisja nie zrównoważyła wyjątków, o których mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001 z wyższym interesem publicznym, który uzasadnia wydanie żądanych dokumentów.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.04, str. 33.

      (2)  Dz.U. C 45 z 19.02.05, str. 24.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 czerwca 2004 r. w sprawie T-115/03, Samar SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego GAS STATION — Wcześniejszy krajowy graficzny znak towarowy BLUE JEANS GAS — Odmowa rejestracji)

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/21

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 13 czerwca 2004 r.
   w sprawie T-115/03, Samar SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego GAS STATION - Wcześniejszy krajowy graficzny znak towarowy BLUE JEANS GAS - Odmowa rejestracji)
   (2004/C 239/44)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T-115/03, Samar SpA, z siedzibą w Mottalciata (Włochy), reprezentowanej przez A. Ruo, adwokata, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: O. Montalto oraz L. Capostagno), w której drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM i uczestniczącą w postępowaniu przed Sądem była Grotto SpA, z siedzibą w Vicence (Włochy), reprezentowana przez M. Bossharda oraz S. Verea, adwokatów, mającej za przedmiot skargę wniesioną przeciwko decyzji trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 30 stycznia 2003 r. (sprawa R 340/2002-3), dotyczącej sprzeciwu właściciela krajowego graficznego znaku towarowego BLUE JEANS GAS przeciwko zarejestrowaniu wspólnotowego znaku towarowego GAS STATION, Sąd (druga izba), w składzie J. Pirrung, prezes izby, A.W.H. Meij oraz N.J. Forwood, sędziowie, sekretarz: J. Palacio Gonzalez, główny administrator, wydał w dniu 13 lipca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 135 z 7.6.2003.


title: Sprawa C-428/07: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice) — England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo) — Mark Horvath przeciwko Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs (Wspólna polityka rolna — System wsparcia bezpośredniego — Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 — Artykuł 5 oraz załącznik IV — Wymogi minimalne w zakresie zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska — Utrzymanie dróg, na których obowiązuje prawo przechodu — Wdrożenie przez państwa członkowskie — Przeniesienie kompetencji na władze regionalne państwa członkowskiego — Dyskryminacja sprzeczna z prawem wspólnotowym)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice) — England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo) — Mark Horvath przeciwko Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs
   (Sprawa C-428/07) (1)

   (Wspólna polityka rolna - System wsparcia bezpośredniego - Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 - Artykuł 5 oraz załącznik IV - Wymogi minimalne w zakresie zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska - Utrzymanie dróg, na których obowiązuje prawo przechodu - Wdrożenie przez państwa członkowskie - Przeniesienie kompetencji na władze regionalne państwa członkowskiego - Dyskryminacja sprzeczna z prawem wspólnotowym)
   2009/C 220/05
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mark Horvath

      Strona pozwana: Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) — Wykładnia art. 5 oraz załącznika IV do rozporządzenia Rady (WE) nr 1728/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1) — Kryteria w zakresie zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska określone w art. 5 i załączniku IV do omawianego rozporządzenia — Możliwość włączenia wymogów dotyczących utrzymania widocznych dróg, na których obowiązuje prawo publicznego przechodu — Przepisy wewnętrzne państwa członkowskiego przewidujące, że władzom regionalnym przysługują kompetencje ustawodawcze w stosunku do różnych części terytorium tego państwa, z tym skutkiem, że te części terytorium posiadają różne standardy w zakresie zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska

      Sentencja

               1)

               Państwo członkowskie może włączyć do standardów w zakresie zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska wymienionych w art. 5 i załączniku IV do rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 wymogi dotyczące utrzymania widocznych dróg, na których obowiązuje prawo publicznego przechodu, o ile wymogi te przyczyniają się do zachowania wspomnianych dróg jako cech krajobrazu lub, w danym przypadku, w celu przeciwdziałania niszczeniu siedlisk naturalnych.

               2)

               Jeżeli uregulowania konstytucyjne państwa członkowskiego przewidują, że władzom regionalnym przysługują kompetencje ustawodawcze, to samo przyjęcie przez te władze różnych standardów w zakresie zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska na podstawie art. 5 i załącznika IV do rozporządzenia nr 1782/2003 nie stanowi niedozwolonej dyskryminacji niezgodnej z prawem wspólnotowym.

      (1)  Dz.U C 297 z 8.12.2007.


title: Sprawa C-129/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 11 marca 2010 r. — Amaltheia I Naftiki Etaireia przeciwko Ypourgos Emporikis Naftilias

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 11 marca 2010 r. — Amaltheia I Naftiki Etaireia przeciwko Ypourgos Emporikis Naftilias
   (Sprawa C-129/10)
   2010/C 134/39
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Symvoulio tis Epikrateias (Grecja)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Amaltheia I Naftiki Etaireia

      Strona pozwana: Ypourgos Emporikis Naftilias

      Pytania prejudycjalne

   Czy przepisy art. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3577/92 z dnia 7 grudnia 1992 r. dotyczącego stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie państw członkowskich (kabotaż morski) (Dz.U. L 364, s. 7) interpretowane w zgodzie z zasadą swobody świadczenia usług pozwalają na przyjęcie przepisów krajowych, na podstawie których armatorzy mogą świadczyć usługi kabotażu morskiego tylko po uprzednim uzyskaniu zezwolenia administracyjnego, które wydawane jest w ramach systemu udzielania zezwoleń mającego na celu sprawdzenie między innymi czy przy wzięciu pod uwagę sytuacji istniejącej w określonym porcie zadeklarowane przez armatora trasy mogą być obsługiwane z zachowaniem bezpieczeństwa statku i porządku w porcie oraz sprawdzenie czy statek objęty wnioskiem o udzielenie zezwolenia znajduje się w odpowiednim stanie aby bez trudności przybyć do określonego portu w czasie zadeklarowanym przez armatora jako zamierzona chwila wykonania określonej trasy ale kryteria, na podstawie których kwestie te podlegają ocenie przez administrację publiczną i w szczególności okoliczność, że jest więcej armatorów zainteresowanych określoną przystanią w tej samej chwili w tym samym porcie nie zostały ustalone?


title: Sprawa F-9/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 9 listopada 2013 r. – Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Termin do wniesienia skargi — Przekroczenie terminu — Skarga oczywiście niedopuszczalna)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/54

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 9 listopada 2013 r. – Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-9/13) (1)

   ((Służba publiczna - Termin do wniesienia skargi - Przekroczenie terminu - Skarga oczywiście niedopuszczalna))
   2014/C 421/76
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej w sprawie potrącenia pomiędzy kwotą odpowiadającą kosztom zasądzonym od niej przez Sąd w sprawie T-176/04 a wyższą kwotą, którą powinien uiścić skarżący w następstwie postanowienia w sprawie T-241/03.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 215 z 27.7.2013, s. 20.


title: Sprawa C-376/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu 3 sierpnia 2007 r. — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Kamino International Logistics BV

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu 3 sierpnia 2007 r. — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Kamino International Logistics BV
   (Sprawa C-376/07)
   (2007/C 269/46)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën.

      Strona pozwana: Kamino International Logistics BV.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy uwagę 5B do działu 84 Nomenklatury Scalonej (CN) w brzmieniu załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że kolorowy monitor, który może odtwarzać sygnały pochodzące zarówno z maszyny do automatycznego przetwarzania danych w rozumieniu pozycji 8471 CN jak również z innych źródeł jest wyłączony z klasyfikacji do pozycji 8471 CN?

               2)

               Jeżeli klasyfikacja kolorowego monitora wskazanego w pytaniu pierwszym do pozycji 8471 CN nie jest wykluczona, to na podstawie jakich kryteriów należy ustalić, czy stanowi on urządzenie z rodzaju stosowanych wyłącznie lub zasadniczo w systemie automatycznego przetwarzania danych?

               3)

               Czy zakres stosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 754/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej (2) obejmuje monitor stanowiący przedmiot sprawy, i w przypadku udzielenia odpowiedzi pozytywnej, czy mając na uwadze odpowiedzi na pierwsze dwa pytania, rozporządzenie to jest ważne?

      (1)  Rozporządzenie zmieniające załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, Dz.U. L 281, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 118, str. 32.


title: Sprawa T-114/05: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2005 r. przez Joerga Petera Blocka i innych przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/33

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2005 r. przez Joerga Petera Blocka i innych przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-114/05)
   (2005/C 115/59)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 28 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Joerga Petera Blocka, zamieszkałego w Sterrebeek (Belgia) i 12 innych osób, reprezentowanych przez adwokatów Stéphana Rodriguesa i Alicę Jamę, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego oddalających zażalenia skarżących wydanych łącznie z decyzjami organu powołującego z dnia 1 maja 2004 r. w sprawie zamiany grupy zaszeregowania skarżących, w zależności od przypadku, na grupę A*8 lub na grupę B*8,

               —

               uchylenie imiennych kart wynagrodzeń skarżących wykonujących decyzję organu powołującego w przedmiocie zmiany grupy zaszeregowania skarżących począwszy od 1 maja 2004 r., w zależności od przypadku, na grupę A*8 lub na grupę B*8.,

               —

               wskazanie organowi powołującemu skutków jakie powoduje uchylenie zaskarżonych decyzji, a w szczególności zmiana grupy zaszeregowania skarżących z mocą wsteczną od 1 maja 2004 r., w zależności od przypadku, na grupę A*9 lub na grupę B*9,

               —

               dodatkowo, zażądanie od Komisji uznania skarżących za podlegających awansowi, w zależności od przypadku, do grupy zaszeregowania A*10 lub grupy B*10, w trakcie ich następnego awansu,

               —

               zobowiązania Komisji do naprawienia poniesionej przez skarżących szkody skutkiem braku zaszeregowania, w zależności od przypadku, do grupy A*9 lub do grupy B*9 począwszy od 1 maja 2004 r.,

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w całości.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wszyscy skarżący są urzędnikami Komisji powołanymi przed wejściem w życie w dniu 1 maja 2004 r. nowelizacji regulaminu pracowniczego w grupach zaszeregowania A7 i B2. Kwestionują oni zaszeregowanie szeregowanie w grupie zaszeregowania A*8 i odpowiednio B*8, na mocy art. 2 załącznika XIII regulaminu pracowniczego.
   Na poparcie swoich skarg skarżący podnoszą, iż zastosowanie w stosunku do nich powołanego przepisu jest bezprawne, ponieważ narusza art. 6 regulaminu pracowniczego, zasadę równoważności pomiędzy starą a nową strukturą przebiegu kariery zawodowej pod rządami starego i nowego regulaminu, równości traktowania, jak i ochrony uzasadnionych oczekiwań i praw nabytych przez skarżących. Jednocześnie powołują oni nadużycie kompetencji.


title: Sprawy połączone C-402/07 i C-432/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 listopada 2009 r. (wnioski o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesgerichtshof, Niemcy oraz Handelsgericht Wien, Austria) — Christopher Sturgeon, Gabriel Sturgeon i Alana Sturgeon przeciwko Condor Flugdienst GmbH (sprawa C-402/07) oraz Stefan Böck i Cornelia Lepuschitz przeciwko Air France SA (sprawa C-432/07) (Transport lotniczy — Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 — Artykuł 2 lit. l), art. 5, 6 i 7 — Pojęcia opóźnienia oraz odwołania lotu — Prawo do odszkodowania w przypadku opóźnienia — Pojęcie nadzwyczajnych okoliczności)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 listopada 2009 r. (wnioski o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesgerichtshof, Niemcy oraz Handelsgericht Wien, Austria) — Christopher Sturgeon, Gabriel Sturgeon i Alana Sturgeon przeciwko Condor Flugdienst GmbH (sprawa C-402/07) oraz Stefan Böck i Cornelia Lepuschitz przeciwko Air France SA (sprawa C-432/07)
   (Sprawy połączone C-402/07 i C-432/07) (1)

   (Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Artykuł 2 lit. l), art. 5, 6 i 7 - Pojęcia opóźnienia oraz odwołania lotu - Prawo do odszkodowania w przypadku opóźnienia - Pojęcie nadzwyczajnych okoliczności)
   2010/C 24/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sądy krajowe

   Bundesgerichtshof i Handelsgericht Wien

      Strony w postępowaniach przed sądami krajowymi

      Strony skarżące: Christopher Sturgeon, Gabriel Sturgeon i Alana Sturgeon (sprawa C-402/07) oraz Stefan Böck i Cornelia Lepuschitz (sprawa C-432/07)

      Strony pozwane: Condor Flugdienst GmbH (sprawa C-402/07) i Air France SA (sprawa C-432/07)

      Przedmiot

   Wnioski o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof i Handelsgericht Wien — Wykładnia art. 2 lit. l) oraz art. 5 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46, s. 1) — Lot rozpoczęty z bardzo dużym opóźnieniem w stosunku do przewidzianej godziny odlotu — Rozróżnienie między pojęciami „opóźnienie” i „odwołanie”

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 lit. l) oraz art. 5 i 6 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należy interpretować w ten sposób, że opóźniony lot, niezależnie od czasu trwania opóźnienia, nawet gdy jest ono duże, nie może zostać uznany za odwołany, jeżeli jest realizowany zgodnie z pierwotnie przewidzianym przez przewoźnika lotniczego rozkładem.

               2)

               Artykuły 5, 6 i 7 rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że do celów stosowania prawa do odszkodowania pasażerów opóźnionych lotów można traktować jak pasażerów odwołanych lotów oraz że mogą oni powoływać się na prawo do odszkodowania przewidziane w art. 7 tego rozporządzenia, jeżeli z powodu tych lotów poniosą stratę czasu wynoszącą co najmniej trzy godziny, czyli jeżeli przybędą do ich miejsca docelowego co najmniej trzy godziny po pierwotnie przewidzianej przez przewoźnika lotniczego godzinie przylotu. Niemniej takie opóźnienie nie rodzi po stronie pasażerów prawa do odszkodowania, jeżeli przewoźnik lotniczy jest w stanie dowieść, że odwołanie lub duże opóźnienie lotu jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków, to jest okoliczności, które pozostają poza zakresem skutecznej kontroli przewoźnika lotniczego.

               3)

               Artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że problem techniczny, który wystąpił w statku powietrznym, skutkujący odwołaniem lotu, nie jest objęty „nadzwyczajnymi okolicznościami” w rozumieniu tego przepisu, chyba że problem ten jest następstwem zdarzeń, które — ze względu na swój charakter lub źródło — nie wpisują się w ramy normalnego wykonywania działalności danego przewoźnika lotniczego i pozostają poza zakresem jego skutecznej kontroli.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


title: Sprawa C-503/04: Skarga wniesiona dnia 7 grudnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/15

         Skarga wniesiona dnia 7 grudnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-503/04)
   (2005/C 45/29)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 7 grudnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Bernharda Schimę, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Federalnej Niemiec.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że nie podejmując środków, wymaganych do wykonania wyroku Trybunału z dnia 10 kwietnia 2003 r. w sprawach połączonych C-20/01 i C-28/01 Komisja przeciwko Niemcom (1) w przedmiocie udzielenia zamówień na odprowadzanie ścieków przez gminę Bockhorn oraz na unieszkodliwianie odpadów przez miasto Brunszwik, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 228 ust. 1 WE.

               2.

               zasądzenie od Republiki Federalnej Niemiec wpłacenia na rzecz Komisji, na konto „środki własne Wspólnoty Europejskiej” okresowej kary pieniężnej
               w wysokości 31 680 EUR za każdy dzień opóźnienia w podjęciu środków niezbędnych w celu wykonania powołanego wyżej wyroku w zakresie udzielenia zamówienia na odprowadzanie ścieków przez gminę Bockhorn oraz
               w wysokości 126 720 EUR za każdy dzień opóźnienia w podjęciu środków niezbędnych w celu wykonania powołanego wyżej wyroku w zakresie udzielenia zamówienia publicznego na unieszkodliwianie odpadów przez miasto Brunszwik,
               od dnia ogłoszenia tego wyroku do dnia podjęcia tych środków.

               3.

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W wyroku z dnia 10 kwietnia 2003 r. Trybunał orzekł:

               —

               Ze względu na to, że nie zamieszczono zaproszenia do składania ofert na zamówienie gminy Bockhorn (Niemcy) na odprowadzanie ścieków oraz że nie opublikowano wyników postępowania o udzielenie tego zamówienia w suplemencie do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, przy udzielaniu tego zamówienia publicznego na usługi Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy czytanych łącznie przepisów art. 8, art. 15 ust. 2 i art. 16 ust. 1 dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi.

               —

               Ze względu na to, że miasto Brunszwik (Niemcy) udzieliło zamówienia na unieszkodliwianie odpadów w procedurze negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu, chociaż warunki określone w art. 11 ust. 3 dyrektywy 92/50 udzielania zamówień z wolnej ręki z pominięciem zaproszenia do składania ofert na szczeblu wspólnotowym nie zostały spełnione, Republika Federalna Niemiec, udzielając tego zamówienia publicznego na usługi, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 8 i art. 11 ust. 3 lit. b) tej dyrektywy.

         Komisja uważa, że wykonanie obowiązków, które ciążą na Republice Federalnej Niemiec na mocy wspomnianego wyroku oraz na mocy art. 228 WE pociąga za sobą rozwiązanie umów zawartych z naruszeniem prawa zamówień publicznych.
   W tym zakresie środki dotychczas notyfikowane przez Republikę Federalną Niemiec nie wydają się wystarczające do tego, by ustało uchybienie stwierdzone przez Trybunał.
   W przypadku, gdyby przed ogłoszeniem wyroku, którego domaga się skarżąca, Republika Federalna Niemiec nie przyjęła środków niezbędnych do tego, by stwierdzone uchybienie ustało, Komisja wnosi o nałożenie na to Państwo Członkowskie okresowej kary pieniężnej w proponowanej wysokości, która została ustalona zgodnie ze stosowanymi dotychczas przez nią zasadami.

      (1)  Rec. str. I-3609


title: Sprawa T-496/15 P: Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2016 r. – CX/Komisja (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Postępowanie dyscyplinarne — Kara dyscyplinarna — Obniżenie grupy zaszeregowania — Prawo do obrony — Artykuły 4 i 6 regulaminu pracowniczego — Artykuł 9 załącznika IX do regulaminu pracowniczego — Zasada proporcjonalności — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/20

         Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2016 r. – CX/Komisja
   (Sprawa T-496/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Postępowanie dyscyplinarne - Kara dyscyplinarna - Obniżenie grupy zaszeregowania - Prawo do obrony - Artykuły 4 i 6 regulaminu pracowniczego - Artykuł 9 załącznika IX do regulaminu pracowniczego - Zasada proporcjonalności - Oczywisty błąd w ocenie))
   (2016/C 232/26)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: CX (Enghien, Belgia) (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Ehrbar i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 18 czerwca 2015 r., CX/Komisja (F-27/13, EU:F:2015:60).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               CX zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 371 z 9.11.2015.


title: Sprawa T-26/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 września 2008 r. — Serviço Intermunicipalizado de Gestão de Resíduos do Grande Porto (Lipor) przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Fundusz spójności — Rozporządzenie (WE) nr 1164/94 — Zmniejszenie wymiaru pomocy — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/41

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 września 2008 r. — Serviço Intermunicipalizado de Gestão de Resíduos do Grande Porto (Lipor) przeciwko Komisji
   (Sprawa T-26/07) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Fundusz spójności - Rozporządzenie (WE) nr 1164/94 - Zmniejszenie wymiaru pomocy - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   (2008/C 285/76)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Serviço Intermunicipalizado de Gestão de Resíduos do Grande Porto (Lipor) (Baguim do Monte, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci P. Moura Pinheiro, M. Gorjão Henriques i F. Quintela)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i A. Weimar, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 5008, z dnia 17 października 2006 r. dotycząca zmniejszenia udziału Funduszu spójności w realizacji przedsięwzięcia dotyczącego spalarni stałych odpadów komunalnych pochodzących z gospodarstw domowych w regionie Porto.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Serviço Intermunicipalizado de Gestão de Resíduos do Grande Porto (Lipor) pokrywa koszty własne i koszty poniesione przez Komisje.

      (1)  Dz.U. C 82 z 17.4.2007.


title: Sprawa C-519/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Protodikeio athinon, tmima ergatikon diaforon (sąd pierwszej instancji w Atenach, wydział spraw pracowniczych) w dniu 27 listopada 2008 r. — Archontia Koukou przeciwko Elliniko Dimosio (państwu greckiemu)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Protodikeio athinon, tmima ergatikon diaforon (sąd pierwszej instancji w Atenach, wydział spraw pracowniczych) w dniu 27 listopada 2008 r. — Archontia Koukou przeciwko Elliniko Dimosio (państwu greckiemu)
   (Sprawa C-519/08)
   (2009/C 44/50)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Protodikeio athinon, tmima ergatikon diaforon (sąd pierwszej instancji w Atenach, wydział spraw pracowniczych)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Archontia Koukou

      Strona pozwana: Elliniko Dimosio (państwo greckie)
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy klauzulę 5 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego załącznik do dyrektywy 1999/70/WE, należy interpretować w ten sposób, że za obiektywny powód zawarcia kolejnych umów o pracę na czas określony lub nawiązania kolejnych stosunków pracy na czas określony można uznać okoliczność, że umowy te zostały zawarte na podstawie przepisu ustawowego, przewidującego zawieranie umów o pracę na czas określony i nawiązywanie stosunków pracy na czas określony, niezależnie od okoliczności, iż w rzeczywistości w drodze tych umów zaspokaja się zwyczajne i trwałe potrzeby pracodawcy?

               2)

               Czy ustanowienie dodatkowych kryteriów ustalenia nadużycia w drodze środków przyjętych w celu zastosowania się do klauzuli 5 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony (przykładowo maksymalny czas trwania umów i maksymalna ilość odnowień, w ramach których dozwolone jest zatrudnienie także w sytuacji braku obiektywnych powodów uzasadniających zawarcie lub odnowienie umów lub stosunków pracy na czas określony) stanowi zakazane przez klauzulę 8.3 porozumienia ramowego obniżenie ogólnego poziomu ochrony obowiązującego przed przyjęciem dyrektywy 1999/70/WE, biorąc pod uwagę, że w ramach reżimu prawnego poprzedzającego przyjęcie tej dyrektywy, jedynym kryterium ustalenia nadużycia był brak obiektywnego powodu przy zatrudnianiu na podstawie umowy o pracę na czas określony lub nawiązywaniu stosunku pracy na czas określony?

               3)

               Czy ustanowienie katalogu odstępstw o charakterze ogólnym i przykładowym, takich jak te zawarte w przepisach dekretu prezydenckiego nr 164/2004 w odniesieniu do ograniczeń stosujących się co do zasady do zawierania kolejnych umów o pracę na czas określony lub nawiązywania kolejnych stosunków pracy na czas określony stanowi skuteczny środek dla zapobiegania nadużyciom wynikającym z wykorzystania kolejnych umów o pracę na czas określony lub nawiązywania kolejnych stosunków pracy na czas określony w rozumieniu klauzuli 5 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony?

               4)

               Czy środki takie jak te będące przedmiotem sporu w sprawie głównej, przyjęte w drodze art. 7 dekretu prezydenckiego nr 164/2004 można uważać za skuteczne dla zapobiegania nadużyciom i ochrony przed nimi w rozumieniu klauzuli 5 porozumienia ramowego, jeśli:

                           a)

                           Ustanawiają one jako środek zapobiegania nadużyciom i ochrony pracowników na czas określony, obowiązek zapłaty przez pracodawcę wynagrodzenia i „odszkodowania za zwolnienie”, w sytuacjach, stanowiącego nadużycie, zatrudnienia na podstawie kolejnych umów o pracę na czas określony biorąc pod uwagę, że i) obowiązek zapłaty wynagrodzenia i „odszkodowania za zwolnienie” przewidziany jest przez prawo krajowe dla każdego stosunku pracy i w szczególności nie ma na celu zapobieżenia nadużyciom w rozumieniu porozumienia ramowego, oraz ii) w szczególności obowiązek zapłaty „odszkodowania za zwolnienie” w momencie rozwiązania umowy lub stosunku pracy na czas określony jest wynikiem zastosowania klauzuli 4 porozumienia ramowego odnoszącej się do niedyskryminacji pracowników na czas określony w porównaniu z pracownikami na czas nieokreślony i

                           b)

                           Przewidują one jako środek zapobiegania nadużyciom zastosowanie sankcji przez organy właściwe wobec pracodawcy, jeśli ustalono, że identyczne lub podobne sankcje ustanowione w przeszłości dla sektora publicznego pozostały nieskuteczne w kontekście celu zapobiegania nadużyciom wynikającym z wykorzystania kolejnych umów o pracę na czas określony lub nawiązywania kolejnych stosunków pracy na czas określony?

               5)

               Czy środki takie jak te, które zostały przyjęte w drodze art. 11 dekretu prezydenckiego nr 164/2004 i weszły w życie w dniu 19 lipca 2004 r., czyli po upływie terminu przewidzianego przez dyrektywę 1999/70/WE i których działanie z mocą wsteczną odnosi się jedynie do trzymiesięcznego okresu poprzedzającego ich przyjęcie, co oznacza, że stosują się one tylko do kolejnych umów i stosunków pracy na czas określony wiążących po dniu 19 kwietnia 2004 r., przy wyłączeniu z zakresu ich zastosowania kolejnych umów i stosunków pracy na czas określony odpowiednio zawieranych lub nawiązywanych po upływie terminu na transpozycję dyrektywy 1999/70/WE ale przed dniem 19 kwietnia 2004 r. stanowią prawidłową transpozycję tej dyrektywy do greckiego porządku prawnego, nawet przy założeniu, że są one skuteczne?

               6)

               Czy, w razie stwierdzenia, że środki przyjęte w drodze dekretu prezydenckiego nr 164/2004 w celu zastosowania się do klauzuli 5 porozumienia ramowego nie są skuteczne, sąd ma obowiązek, w ramach wymogu dokonywania wykładni zgodnej z prawem wspólnotowym, zastosowania, w zgodzie z dyrektywą 1999/70/WE, prawa greckiego obowiązującego przed wydaniem dekretu prezydenckiego, na podstawie którego możliwe jest objęcie skarżącego ochroną w taki sposób, że wyeliminowane zostaną skutki naruszenia prawa wspólnotowego (także na podstawie art. 8 ust. 3 ustawy nr 2112/1920)?

               7)

               Czy, w razie stwierdzenia, że środki przyjęte w drodze dekretu prezydenckiego nr 164/2004 nie są skuteczne i tym samym zastosowania uprzednio obowiązującego reżimu prawnego (art. 8 ust. 3 ustawy nr 2112/1920), w ramach obowiązku dokonywania wykładni prawa krajowego zgodnej z prawem wspólnotowym, zgodne z prawem wspólnotowym będzie dokonanie wykładni przepisów najwyższego rzędu w krajowym porządku prawnym (art. 103 ust. 8 konstytucji) w taki sposób, że całkowicie zakazują one przekształcenia umów na czas określony w umowy na czas nieokreślony, nawet jeśli zostanie ustalone, że zawarcie tych umów stanowi w rzeczywistości nadużycie i zostało dokonane na podstawie przepisów zmierzających do zaspokajania nadzwyczajnych i co do zasady tymczasowych potrzeb, podczas gdy w ich drodze zaspokojone zostały zwyczajne i trwałe potrzeby pracodawcy w sektorze publicznym (zob. izby połączone Areios Pagos nr 19/2007 i 20/2007), mimo iż możliwe jest także dokonanie wykładni, zgodnie z którą, zakaz ten powinien ograniczać się wyłącznie do umów o pracę na czas określony które zostały zawarte w celu zaspokojenia tymczasowych, nie dających się przewidzieć, nagłych i nadzwyczajnych potrzeb i nie dotyczy on przypadków, w których umowy zostały w rzeczywistości zawarte dla zaspokojenia zwyczajnych i trwałych potrzeb?

               8)

               Czy jest zgodna z prawem wspólnotowym okoliczność, że po wejściu w życie dekretu prezydenckiego nr 164/2004 spory dotyczące pracy na czas określony i klauzuli 5 porozumienia ramowego podlegają wyłącznej jurysdykcji sądów administracyjnych, która powoduje w szczególności, iż możliwość skorzystania z ochrony sądowej przez skarżącego pracownika na czas określony jest utrudniona, biorąc pod uwagę, że przed przyjęciem dekretu prezydenckiego nr 164/2004 wszystkie spory dotyczące pracy na czas określony podlegały jurysdykcji sądów cywilnych, w ramach postępowania w sprawie sporów z zakresu prawa pracy, które jest bardziej korzystne w odniesieniu do wymogów formalnych, prostsze, mniej kosztowne dla skarżącego pracownika na czas określony i z reguły szybsze?


title: Sprawa T-225/12: Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. – Lidl Stiftung przeciwko OHIM – Lídl Music (LIDL express) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego LIDL express — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy LÍDL MUSIC — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 15 ust. 1 i art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/34

         Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. – Lidl Stiftung przeciwko OHIM – Lídl Music (LIDL express)
   (Sprawa T-225/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego LIDL express - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy LÍDL MUSIC - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 15 ust. 1 i art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009])
   2014/C 102/53
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci M. Schaeffer, M. Wolter i A. Marx, następnie M. Wolter, A. Marx i M. Kefferpütz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Lídl Music spol. s r.o. (Brno, Republika Czeska)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 marca 2012 r. (sprawa R 2379/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Lídl Music spol. s r.o. a Lidl Stiftung & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Lidl Stiftung & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 227 z 28.7.2012.


title: Sprawa T-327/12: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2014 r. – Simca Europe przeciwko OHIM – PSA Peugeot Citroën (Simca) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy Simca — Zła wiara — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/22

         Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2014 r. – Simca Europe przeciwko OHIM – PSA Peugeot Citroën (Simca)
   (Sprawa T-327/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy Simca - Zła wiara - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 194/28
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Simca Europe Ltd (Birmingham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat N. Haberkamm)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: GIE PSA Peugeot Citroën (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat P. Kotsch)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 kwietnia 2012 r. (sprawa R 645/2011-1), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między GIE PSA Peugeot Citroën a Simca Europe Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Simca Europe Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012.


title: Sprawa F-95/11: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2011 r. — ZZ przeciwko EBI

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/46

         Skarga wniesiona w dniu 28 września 2011 r. — ZZ przeciwko EBI
   (Sprawa F-95/11)
   2011/C 347/88
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat N. Thieltgen)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji EBI w sprawie zmiany warunków wykonywania obowiązków przez skarżącą jak i zmiany charakteru tych obowiązków oraz żądanie odszkodowania.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji EBI w sprawie zmiany warunków wykonywania obowiązków przez skarżącą jak i zmiany charakteru tych obowiązków;

               —

               nakazanie EBI przeniesienia skarżącej na stanowisko zgodne z jej zaszeregowaniem;

               —

               stwierdzenie istnienia niezgodnego z prawem zachowania, jakie można przypisać EBI;

               —

               ustalenie odpowiedzialności EBI w stosunku do skarżącej w świetle niezgodnej z prawem decyzji oraz niezgodnego z prawem zachowania, jakie można przypisać EBI;

               —

               zasądzenie od EBI odszkodowania i zadośćuczynienia tytułem naprawienia krzywdy i szkody skarżącej, wynikających z niezgodnej z prawem decyzji oraz niezgodnego z prawem zachowania, jakie można przypisać Bankowi, które to odszkodowanie i zadośćuczynienie winny zostać powiększone o odsetki za zwłokę;

                           —

                           w odniesieniu do niezgodnej z prawem decyzji:

                                       —

                                       w zakresie krzywdy: 20 000 EUR;

                                       —

                                       w zakresie szkody związanej z utratą wynagrodzenia: 113 100 EUR;

                           —

                           w odniesieniu do niezgodnego z prawem zachowania, jakie można przypisać EBI:

                                       —

                                       w zakresie naruszenia przez EBI obowiązku staranności i ochrony: 119 100 EUR;

                                       —

                                       w zakresie naruszenia art. 42 regulaminu pracowniczego: 10 000 EUR;

               —

               obciążenie EBI kosztami postępowania.


title: Sprawa T-244/16: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2016 r. – Janukowycz/Rada

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/49

         Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2016 r. – Janukowycz/Rada
   (Sprawa T-244/16)
   (2016/C 243/55)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Wiktor Fedorowycz Janukowycz (Kijów, Ukraina) (przedstawiciel: T. Beazley, QC)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2016/318 z dnia 4 marca 2016 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2016 L 60, s. 76), w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/311 z dnia 4 marca 2016 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2016 L 60, s. 1), z tego względu, że nie uchylono w nim rozporządzenia nr 208/2014, w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącego;

               —

               nakazanie Radzie pokrycie kosztów postępowania poniesionych przez skarżącego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym skarżący twierdzi, że Rada Unii Europejskiej (zwana dalej „Radą”) przyjęła podważane środki na niewłaściwej podstawie prawnej. Po pierwsze, podważane środki nie spełniają warunków umożliwiających Radzie oparcie się na art. 29 TUE. A zatem między innymi: (i) wyraźnie powołane przez Radę cele (wzmocnienie państwa prawa i zapewnienie poszanowania praw człowieka na Ukrainie) są tylko niejasnymi stwierdzeniami, które nie mogą zgodnie z prawem stanowić podstawy dla tych środków; (ii) podstawa prawna, na którą Rada próbuje się powołać, nie posiada żadnego wystarczającego związku z odpowiednim poziomem wymaganej w tych okolicznościach kontroli sądowej oraz (iii) nałożenie na skarżącego środków ograniczających w rzeczywistości oznacza wsparcie i usankcjonowanie działań nowego reżimu na Ukrainie, który sam podważa zasadę pewności prawa i państwa prawa, a także narusza prawa człowieka i jest gotowy do ich systematycznego naruszania. Po drugie, nie zostały spełnione warunki umożliwiające odwołanie się do art. 215 TFUE, ponieważ nie istniała ważna decyzja wydana na podstawie rozdziału 2 tytułu V TUE. Po trzecie, nie istnieje wystarczający związek umożliwiający powołanie się względem skarżącego na art. 215 TFUE.

               2.

               Zarzut drugi, w którym skarżący podnosi, że Rada nadużyła władzy. Rzeczywistym celem, do jakiego Rada zmierza poprzez wprowadzenie w życie podważanych środków, była w istocie próba zdobycia przychylności obecnego reżimu na Ukrainie (tak aby Ukraina nawiązała bliższe stosunki z Unią Europejską), a nie cele i względy przedstawione w podważanych środkach.

               3.

               Zarzut trzeci, w którym skarżący twierdzi, że Rada nie przedstawiła uzasadnienia. Uzasadnienie przedstawione w podważanych środkach w celu objęcia nimi skarżącego było nie tylko błędne, ale też stereotypowe, niewłaściwe i nieodpowiednio zindywidualizowane.

               4.

               Zarzut czwarty, w którym skarżący twierdzi, że w rozpatrywanym okresie nie spełniał kryteriów wymaganych do zastosowania wobec niego środków ograniczających.

               5.

               Zarzut piąty, w którym skarżący podnosi, że Rada popełniła oczywiste błędy w ocenie przy objęciu skarżącego podważanymi środkami. Rada popełniła oczywisty błąd poprzez ponowne objęcie skarżącego podważanymi środkami, pomimo wyraźnego rozdźwięku pomiędzy „uzasadnieniem” a odpowiednimi kryteriami dotyczącymi zastosowania środków ograniczających.

               6.

               Zarzut szósty, w którym skarżący twierdzi, że zostało naruszone jego prawo do obrony i że został on pozbawiony skutecznej ochrony prawnej. Między innymi Rada nie skonsultowała się w sposób odpowiedni ze skarżącym przed ponownym objęciem go środkami ograniczającymi, a skarżącemu nie umożliwiono we właściwy i słuszny sposób skorygowania błędów lub przedstawienia informacji dotyczących jego sytuacji osobistej.

               7.

               Zarzut siódmy, w którym skarżący podnosi, że zostało naruszone jego prawo własności, zagwarantowane w art. 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ między innymi środki ograniczające stanowią nieuzasadnione i nieproporcjonalne naruszenie tego prawa w szczególności z następujących powodów: (i) żadna informacja nie wskazuje na to, że jakiekolwiek środki, które rzekomo zostały sprzeniewierzone przez skarżącego, uważa się za środki, które zostały przeniesione poza Ukrainę; oraz (ii) nie jest ani konieczne ani właściwe zamrażanie wszystkich aktywów skarżącego, ponieważ organy ukraińskie właśnie oszacowały wysokość szkód, których naprawienia żąda się w ramach postępowań karnych toczących się przeciwko skarżącemu.


title: Sprawa C-496/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove (Słowacja) w dniu 6 listopada 2012 r. — Spoločenstvo vlastníkov bytov MYJAVA przeciwko Podtatranská vodárenská prevádzková spoločnosť, a.s.

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove (Słowacja) w dniu 6 listopada 2012 r. — Spoločenstvo vlastníkov bytov MYJAVA przeciwko Podtatranská vodárenská prevádzková spoločnosť, a.s.
   (Sprawa C-496/12)
   2013/C 86/10
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Krajský súd v Prešove

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Spoločenstvo vlastníkov bytov MYJAVA

      Druga strona postępowania: Podtatranská vodárenská prevádzková spoločnosť, a.s.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni przepisów dyrektywy 1999/44/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji oraz dyrektywy Rady 85/374/EWG (2) z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe a także innych dyrektyw mających na celu ochronę konsumentów należy dokonywać w ten sposób, że osoby prawne korzystają z takiej samej ochrony co ochrona gwarantowana konsumentom jeżeli w ramach umów objętych rzeczonymi dyrektywami działają w celach nie mieszczących się w zakresie ich działalności handlowej lub zawodowej?

               2)

               Czy wykładni przepisów dyrektyw Unii Europejskiej takich jak dyrektywa 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji oraz dyrektywa Rady 85/374/EWG z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe należy dokonywać w ten sposób, że przepisy te stoją na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego takiemu jak będący przedmiotem postępowania głównego, który w wypadku stwierdzenia wady dostarczonego towaru ogranicza uprawnienie do żądania zwrotu, takie jak powództwo ozwrot nienależnego świadczenia jedynie do okresu, jaki upłynął od ostatniego odczytu wskazań uszkodzonego wodomierza dokonanego przed złożeniem wniosku?

      (1)  Dz.U. L 171, s. 12.

      (2)  Dz.U. L 210, s. 29.


title: Sprawa F-139/07: Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2007 r. — Van Arum przeciwko Parlamentowi

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/49

         Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2007 r. — Van Arum przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-139/07)
   (2008/C 92/99)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Rinse van Arum (Winksele, Belgia) (przedstawiciel: W. van den Muijsenbergh, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Przedmiot i opis sporu
   Skarżący domaga się po pierwsze zmiany sprawozdania z oceny i tytułem żądania ewentualnego stwierdzenia jego nieważności. Tytułem dalszego żądania ewentualnego skarżący domaga się nakazania, aby udostępniony mu został całokształt dowodów, na podstawie których sformułowane zostały pewne sporne uwagi zawarte w sprawozdaniu z oceny jego osoby i wydania decyzji w podmiocie spornych okoliczności stanu faktycznego i ocen. Po drugie skarżący domaga się zasądzenia od organu powołującego zapłaty symbolicznego odszkodowania w wysokości 1 EUR
   Żądania strony skarżącej

               —

               zmiana sprawozdania z oceny,

               —

               tytułem żądania ewentualnego stwierdzenie jego nieważności,

               —

               tytułem dalszego żądania ewentualnego nakazanie, aby skarżącemu udostępniony został całokształt dowodów, na podstawie których sformułowane zostały pewne sporne uwagi zawarte w sprawozdaniu z oceny jego osoby i wydanie decyzji w podmiocie spornych okoliczności stanu faktycznego i ocen,

               —

               zasądzenia od organu powołującego zapłaty symbolicznego odszkodowania w wysokości 1 EUR,

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.


               7.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 66/30

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2012 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-13/12)
   2013/C 66/10
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 30 listopada 2012 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Xaviera Lewisa i Marię Moustakali, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgium.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wykonania aktu prawnego przywołanego w pkt 10 w części 7.1 rozdziału I załącznika I do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Rady 90/167/EWG z dnia 26 marca 1990 r. ustanawiająca warunki przygotowania, wprowadzania do obrotu i użycia pasz leczniczych we Wspólnocie), dostosowanego do Porozumienia EOG Protokołem 1 do tego Porozumienia, lub nie powiadamiając Urzędu w wyznaczonym terminie o przyjęciu takich środków, Islandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z tego aktu i art. 7 Porozumienia EOG oraz

               2)

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia jest zobowiązana na mocy art. 15 dyrektywy Rady 90/167/EWG z dnia 26 marca 1990 r. (dyrektywa) i art. 7 Porozumienia EOG do podjęcia niezbędnych środków w celu wdrożenia dyrektywy i powiadomienia Urzędu Nadzoru EFTA o podjętych środkach.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że nie otrzymał od rządu Islandii takich informacji ani nie posiada żadnych innych informacji pozwalających stwierdzić, że środki niezbędne do wdrożenia dyrektywy zostały podjęte.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 15 dyrektywy oraz na mocy art. 7 Porozumienia EOG poprzez nieprzyjęcie lub niepowiadomienie Urzędu Nadzoru EFTA o środkach niezbędnych do wdrożenia dyrektywy w wyznaczonym terminie.


title: Sprawa C-233/05: Postanowienie Trybunału z dnia (szósta izba) z dnia 1 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te 's-Hertogenbosch — Niderlandy) — V.O.F. Dressuurstal Jespers przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Zuidwest/kantoor Breda van de rijksbelastingdienst (Szósta dyrektywa VAT — Wykonanie dzieła — Pojęcie towaru wytworzonego — Koń poddany ujeżdżaniu i treningowi — Obowiązek podatkowy)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/16

         Postanowienie Trybunału z dnia (szósta izba) z dnia 1 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te 's-Hertogenbosch — Niderlandy) — V.O.F. Dressuurstal Jespers przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Zuidwest/kantoor Breda van de rijksbelastingdienst
   (Sprawa C-233/05) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Wykonanie dzieła - Pojęcie „towaru wytworzonego” - Koń poddany ujeżdżaniu i treningowi - Obowiązek podatkowy)
   (2006/C 224/28)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Gerechtshof te 's-Hertogenbosch
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: V.O.F. Dressuurstal Jespers

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst/Zuidwest/kantoor Breda van de rijksbelastingdienst
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Gerechtshof te 's-Hertogenbosch — Wykładnia art. 5 ust. 7 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG: Szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str.1) — Niewyszkolony koń poddany treningowi i ujeżdżaniu w określonym celu — Wyszkolony koń wierzchowy, zdatny do wykorzystania, w następstwie specyficznego treningu i ujeżdżania do uczestniczenia w zawodach jeździeckich wyższej rangi — W obu tych przypadkach: wytworzenie nowego towaru? — Znaczenie obiektywnie mierzalnej zmiany konia i zrealizowanie celu — Płatności podatku na podstawie okresowych deklaracji
   Sentencja

               1)

               Artykuł 5 ust. 5 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 94/76/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. poprzez wprowadzenie środków przejściowych stosowanych w zakresie podatku od wartości dodanej, w kontekście rozszerzenia Unii Europejskiej z dniem 1 stycznia 1995 r., należy interpretować w ten sposób, że nie dochodzi do wykonania dzieła, jeśli koń jest trenowany celem uczynienia go zdatnym do wykorzystania jako koń wierzchowy lub do ujeżdżania oraz do uczestniczenia w zawodach jeździeckich, a koń taki nie może zostać w takich okolicznościach uznany za towar wytworzony.

               2)

               Obowiązek podatkowy w podatku od wartości dodanej należny od kwoty otrzymywanej okresowo, jako wynagrodzenie za świadczenie usług, jakimi jest trening i ujeżdżanie koni, należy określać na zasadach przewidzianych w art. 10 ust. 2 szóstej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 205 z 20.8.2005


title: Sprawa F-101/15: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2015 r. – ZZ/ESDZ

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/70

         Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2015 r. – ZZ/ESDZ
   (Sprawa F-101/15)
   (2015/C 302/86)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci J.-N. Louis i N. de Montigny)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji ESDZ o nieawansowaniu skarżącego na stopień AD13 w postępowaniu w sprawie awansu za rok 2014.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 29 października 2014 r. w sprawie sporządzenia listy urzędników awansowanych w postępowaniu w sprawie awansu za rok 2014 w zakresie w jakim nie obejmuje ona nazwiska strony skarżącej

               —

               obciążenie ESDZ kosztami postępowania.


title: Sprawa T-32/08: Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2008 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/32

         Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2008 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-32/08)
   (2008/C 92/66)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: N. Korogiannakis, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o odrzuceniu oferty skarżącej i udzieleniu zamówienia wygrywającemu oferentowi,

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącej odszkodowania w wysokości 65 656 EUR za szkody poniesione z tytułu spornego postępowania przetargowego,

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania poniesionych przez skarżącą w związku z niniejszą skargą, nawet w przypadku oddalenia samej skargi.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi, że w ramach postępowania przetargowego ENV.A.1/SER/2007/0032 Analiza rynku w celu opracowania nowego podejścia dla portalu „Środowisko naturalne dla młodych Europejczyków” (Dz.U. 2007/S 83-100898) Komisja Europejska nie postępowała zgodnie ze swoimi obowiązkami określonymi w Rozporządzeniu Finansowym (1), zasadach wykonawczych do niego oraz dyrektywą 2004/18/WE (2).
   Ponadto skarżąca podnosi, że instytucja zamawiająca popełniła szereg oczywistych błędów w ocenie, co spowodowało odrzucenie jej oferty. Co więcej, instytucja zamawiająca naruszyła zdaniem skarżącej obowiązek uzasadnienia decyzji, a w szczególności obowiązek poinformowania skarżącej o zaletach wygrywającej oferty w stosunku do innych ofert.
   Skarżąca wnosi więc o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej w sprawie odrzucenia jej oferty i udzielenia zamówienia wygrywającemu oferentowi oraz o nakazanie pozwanej pokrycia wszystkich kosztów poniesionych w związku z postępowaniem, nawet w przypadku, gdyby skarga została oddalona. Ewentualnie, z uwagi na fakt, że umowa najprawdopodobniej będzie już w pełni zrealizowana w chwili wydania orzeczenia przez Sąd, lub jeśli nie będzie już możliwe stwierdzenie nieważności decyzji, skarżąca domaga się finansowej rekompensaty (odszkodowania) zgodnie z art. 235 i 288 WE.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, str. 1).

      (2)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, str. 114).


title: Sprawa T-381/06: Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2011 r. — FRA.BO przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor złączy miedzianych i ze stopów miedzi — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Grzywny — Komunikat w sprawie współpracy — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien — Okoliczności łagodzące — Zwolnienie z grzywny — Uzasadnione oczekiwania — Równość traktowania)

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/21

         Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2011 r. — FRA.BO przeciwko Komisji
   (Sprawa T-381/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor złączy miedzianych i ze stopów miedzi - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Grzywny - Komunikat w sprawie współpracy - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien - Okoliczności łagodzące - Zwolnienie z grzywny - Uzasadnione oczekiwania - Równość traktowania)
   2011/C 145/31
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: FRA.BO SpA (Bordolano, Włochy) (przedstawiciele: początkowo R. Celli, solicitor i F. Distefano, adwokat, następnie F. Distefano)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Nijenhuis i V. Bottka, pełnomocnicy, wspierani przez S. Kinsellę, solicitor i K. Nordlander, adwokata)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2006) 4180 z dnia 20 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/F-1/38.121 — Złącza), oraz, tytułem żądania ewentualnego, wniosek o obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżące w tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               FRA.BO SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007


title: Sprawa C-236/04: Skarga wniesiona dnia 7 czerwca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               24.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/11

         Skarga wniesiona dnia 7 czerwca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-236/04)
   (2004/C 190/19)
   Dnia 7 czerwca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez M. Shottera w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               orzeczenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu wykonania:

                           —

                           dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie) (1),

                           —

                           dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) (2),

                           —

                           dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (3),

                           —

                           dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (4),

                     lub, w każdym razie, nie przekazując tych przepisów Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy art. 18 dyrektywy o dostępie, art. 18 dyrektywy o zezwoleniach, art. 28 dyrektywy ramowej i art. 38 dyrektywy o usłudze powszechnej.

               2.

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin wyznaczony dla transponowania dyrektyw upłynął w dniu 24 lipca 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 7.

      (2)  Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 21.

      (3)  Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 33.

      (4)  Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 51.


title: Sprawa T-382/14: Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2014 r. – Rintisch przeciwko OHIM – Compagnie laitière européenne (PROTICURD)

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/39

         Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2014 r. – Rintisch przeciwko OHIM – Compagnie laitière européenne (PROTICURD)
   (Sprawa T-382/14)
   2014/C 282/51
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bernhard Rintisch (Bottrop, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Dreyer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Compagnie laitière européenne SA (Conde Sur Vire, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 marca 2014 r. w sprawie R 609/2011-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Compagnie laitière européenne SA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „PROTICURD” dla towarów z klas 5 i 29 – rejestracja międzynarodowa nr 9 81  041 wskazująca Unię Europejską

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Niemieckie znaki towarowe nr 3 9 7 02  429, 3 9 5 49  559 i 3 9 6 08  644

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uwzględnienie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-31/09: Wyrok Sądu z dnia z dnia 10 marca 2010 r. — Baid przeciwko OHIM (LE GOMMAGE DES FACADES) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego LE GOMMAGE DES FACADES — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 73 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009))

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/44

         Wyrok Sądu z dnia z dnia 10 marca 2010 r. — Baid przeciwko OHIM (LE GOMMAGE DES FACADES)
   (Sprawa T-31/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego LE GOMMAGE DES FACADES - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 73 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009))
   2010/C 113/70
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Baid SARL (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. Grasset)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 października 2008 r. (sprawa R 963/2008-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego LE GOMMAGE DES FACADES jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona i w części oddalona.

               2)

               Baid SARL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa T-285/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 czerwca 2009 r. — Securvita przeciwko OHIM (Natur-Aktien-Index) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Natur-Aktien-Index — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] — Żądanie zmiany decyzji — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/38

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 czerwca 2009 r. — Securvita przeciwko OHIM (Natur-Aktien-Index)
   (Sprawa T-285/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Natur-Aktien-Index - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] - Żądanie zmiany decyzji - Oczywista niedopuszczalność)
   2009/C 205/71
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Securvita — Gesellschaft zur Entwicklung alternativer Versicherungskonzepte mbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: M. van Eendenburg, C. Uhlig i J. Nabert, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 maja 2008 r. (sprawa R 525/2007-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Natur-Aktien-Index jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Securvita Gesellschaft zur Entwicklung alternativer Versicherungskonzepte mbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 247 z 27.9.2008.


title: Sprawa C-92/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) w dniu 25 lutego 2015 r. – Sven Mathys/De Grave Antverpia NV

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) w dniu 25 lutego 2015 r. – Sven Mathys/De Grave Antverpia NV
   (Sprawa C-92/15)
   (2015/C 155/16)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van beroep te Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnoszący apelację: Sven Mathys

      Druga strona postępowania: De Grave Antverpia NV

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 3 belgijskiej ustawy z dnia 5 maja 1936 r. w sprawie czarterowania w żegludze śródlądowej jest zgodny z art. 1 i 2 dyrektywy 96/75/WE (1), gdy osoba, która nie jest ani właścicielem, ani armatorem statku żeglugi śródlądowej, zawiera jako przewoźnik umowę przewozu towarów na śródlądowych drogach wodnych i nie występuje w charakterze pośrednika „czarterującego” w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 5 maja 1936 r.?

      (1)  Dyrektywa Rady 96/75/WE z dnia 19 listopada 1996 r. w sprawie systemów czarterowania i wyznaczania stawek przewozowych w krajowej i międzynarodowej żegludze śródlądowej we Wspólnocie (Dz.U. L 304, s. 12).


title: Wykreślenie sprawy T-412/03

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/40

         Wykreślenie sprawy T-412/03 (1)

   (2005/C 115/73)

      (Język postępowania: niemiecki)

   Postanowieniem z dnia 25 lutego 2005 r. prezes piątej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-412/03 Angelo Wille przeciwko Parlamentowi Europejskiemu.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004.


title: Sprawa T-562/10: Wyrok Sądu z dnia 7 grudnia 2011 r. — HTTS przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Iranu w celu przeciwdziałania rozprzestrzenieniu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Obowiązek uzasadnienia — Postępowanie zaoczne — Wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta — Umorzenie postępowania)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/50

      Wyrok Sądu z dnia 7 grudnia 2011 r. — HTTS przeciwko Radzie
      (Sprawa T-562/10) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Iranu w celu przeciwdziałania rozprzestrzenieniu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Obowiązek uzasadnienia - Postępowanie zaoczne - Wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta - Umorzenie postępowania)
      (2012/C 25/96)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Kienzle i M. Schlingmann)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i Z. Kupčová, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1) w zakresie, w jakim dotyczy strony skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Należy umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosków o wstąpienie do sprawy w charakterze interwenienta przedstawionych przez Komisję Europejską oraz Republikę Federalną Niemiec.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 w zakresie, w jakim dotyczy HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH.

                  3)

                  Skutki rozporządzenia nr 961/2010, w zakresie, w jakim dotyczy ono HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping, zostają utrzymane w mocy przez okres nieprzekraczający dwóch miesięcy od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku.

                  4)

                  Rada Unii Europejskiej pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping.

         (1)  Dz.U. C 46 z 12.2.2011.


title: Sprawa C-355/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 13 lipca 2015 r. – Bietergemeinschaft Technische Gebäudebetreuung GesmbH und Caverion Österreich GmbH

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 13 lipca 2015 r. – Bietergemeinschaft Technische Gebäudebetreuung GesmbH und Caverion Österreich GmbH
   (Sprawa C-355/15)
   (2015/C 320/24)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca/powodowa/wnosząca odwołanie: Bietergemeinschaft Technische Gebäudebetreuung GesmbH und Caverion Österreich GmbH

      Pozostali uczestnicy postępowania: Universität für Bodenkultur Wien, VAMED Management und Service GmbH & Co KG in Wien

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy, mając na względzie zasady sformułowane w wyroku Trybunału z dnia 4 lipca 2013 r. w sprawie C-100/12 Fastweb SpA (1), art. 1 ust. 3 dyrektywy Rady nr 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (2), zmienionej przez dyrektywę 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniającą dyrektywy Rady 89/665/EWG i 92/13/EWG w zakresie poprawy skuteczności procedur odwoławczych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych (3) (zwanej dalej „dyrektywą 89/665”) należy intepretować w ten sposób, że oferentowi, którego oferta została ostatecznie odrzucona przez instytucję zamawiającą, i który w związku z tym nie jest zainteresowanym oferentem, można odmówić dostępu do odwołania od decyzji o udzieleniu zamówienia (decyzji o zawarciu umowy ramowej) i o zawarciu umowy (obejmującej wymagane na podstawie art. 2 ust. 7 dyrektywy prawo do przyznania odszkodowania), mimo że oferty złożyli tylko dwaj oferenci i oferta wybranego oferenta, któremu udzielono zamówienia, powinna była, zgodnie z twierdzeniem niezainteresowanego oferenta, również zostać odrzucona?
               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej:

               2)

               Czy, mając na względzie zasady wynikające z wyroku Trybunału z dnia 4 lipca 2013 r. w sprawie C-100/12 Fastweb SpA, art. 1 ust. 3 dyrektywy 89/665 należy interpretować w ten sposób, że podmiotowi niebędącemu zainteresowanym oferentem (zgodnie z art. 2a dyrektywy) powinien zostać przyznany dostęp do odwołania tylko wtedy,

                           a)

                           gdy z akt postępowania odwoławczego jednoznacznie wynika, że oferta wybranego oferenta nie jest prawidłowa?

                           b)

                           gdy oferta wybranego oferenta nie jest prawidłowa ze względu na takie same podstawy?

      (1)  ECLI:EU:C:2013:448

      (2)  Dz.U. L 395, s. 33.

      (3)  Dz.U. L 335, s. 31.


title: Sprawa C-412/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia  22 września 2005 r.  w sprawie T-130/03 Alcon, INC przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) wniesione przez Alcon, INC w dniu  23 listopada 2005 r.

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/15

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 22 września 2005 r. w sprawie T-130/03 Alcon, INC przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) wniesione przez Alcon, INC w dniu 23 listopada 2005 r.
   (Sprawa C-412/05 P)
   (2006/C 60/32)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 23 listopada 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Aldon, INC, Hünenberg (Szwajcaria) reprezentowanej przez Garretta Breena, Solicitor, Landwell Solicitors, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 22 września 2005 r. w sprawie T—130/03 Alcon, INC przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               1.

               uchylenie spornego wyroku;

               2.

               jeśli zajdzie taka potrzeba, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji;

               3.

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)lub/i interwenienta kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie podnosi, iż Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo i art. 43 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 i opiera to twierdzenie na następujących podstawach:

               1.

               Sąd Pierwszej Instancji błędnie wywnioskował, że argumentacja strony wnoszącej odwołanie, która twierdzi, iż miało miejsce naruszenie art. 43 ust. 2 oraz ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 (1) odnoszące się do spełnienia przesłanek dotyczących rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego przez interwenienta była niedopuszczalna jako stanowiąca podniesienie nowego zarzutu w rozumieniu art. 48 § 2 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji. Wnoszący odwołanie zawsze kwestionował wcześniejsze używanie przez interwenienta jego znaku towarowego i bez znaczenia pozostaje dokonywanie rozróżnienia między kontekstem używania a rzeczywistością tego używania. W konsekwencji, nie był to nowy zarzut.

               2.

               Jeśli, zaś w przeciwieństwie do powyższego mamy do czynienia z nowym zarzutem to można go uzasadnić tym, iż jego podstawą są nowe okoliczności prawne, które ujawniły się w toku postępowania zgodnie z art. 48 § 2 akapit pierwszy regulaminu.

               3.

               Ponadto Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo, dochodząc do wniosku, iż nawet gdyby zarzut ten był dopuszczalny to Sąd Pierwszej Instancji był związany badaniem zgodności z prawem decyzji izby odwoławczej OHIM opierając się na stanie faktycznym i prawnym, jaki przedstawiono izbie odwoławczej. Wnoszący odwołanie utrzymuje, że nastąpiła błędna ocena stanu prawnego sprawy i że w konsekwencji Sąd Pierwszej Instancji odmówił zastosowania swojego własnego orzecznictwa dotyczącego rzeczywistości używania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, z 14.1.94, str. 1-36)


title: Sprawa C-647/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif de Lille (Francja) w dniu 15 grudnia 2016 r. – Adil Hassan/Préfet du Pas-de-Calais

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif de Lille (Francja) w dniu 15 grudnia 2016 r. – Adil Hassan/Préfet du Pas-de-Calais
   (Sprawa C-647/16)
   (2017/C 070/17)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal administratif de Lille

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Adil Hassan

      Strona pozwana: Préfet du Pas-de-Calais

      Pytania prejudycjalne

   Czy przepisy art. 26 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. (1) stoją na przeszkodzie temu, aby właściwe organy państwa członkowskiego występującego do innego państwa członkowskiego, uznawanego przez występujące państwo za państwo właściwe na podstawie kryteriów określonych w rozporządzeniu, z wnioskiem o przejęcie lub wtórne przejęcie obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, który wystąpił z wnioskiem o przyznanie mu ochrony międzynarodowej, w przedmiocie którego nie wydano jeszcze ostatecznego rozstrzygnięcia lub innej osoby, o której mowa w art. 18 ust. 1 lit. c) lub d) rozporządzenia wydało decyzję o przekazaniu oraz doręczyło ją zainteresowanemu przed zaakceptowaniem wniosku o przejęcie lub wtórne przejęcie przez państwo, do którego wniosek jest kierowany?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. L 180, s. 31).


title: Sprawa T-364/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 marca 2007 r. — Saint-Gobain Pam przeciwko OHIM — Propamsa (PAM PLUVIAL) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PAM PLUVIAL — Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe PAM — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Dowód używania — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 43 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/40

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 marca 2007 r. — Saint-Gobain Pam przeciwko OHIM — Propamsa (PAM PLUVIAL)
   (Sprawa T-364/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PAM PLUVIAL - Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe PAM - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Dowód używania - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 43 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2007/C 95/80)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Saint-Gobain Pam SA (Nancy, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J. Blanchard i G. Marchais)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Rassat, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Propamsa, SA (Barcelona, Hiszpania)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 kwietnia 2005 r. (sprawa R 414/2004-4) w sprawie rejestracji oznaczenia słownego PAM PLUVIAL, odnoszącą się do postępowania w sprawie sprzeciwu między Propamsa, SA a Saint-Gobain Pam S.A.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Skarżąca, Saint-Gobain Pam S.A., zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 315 z 10.12.2005.