Wyrok Sądu pierwszej instancji (trzecia izba) z dnia 15 września 2005 r. # Paola Casini przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Awans - Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie. # Sprawa T-132/03.


Wyrok Sądu (pierwsza izba) z dnia 19 maja 2015 r. # Granette & Starorežná Distilleries a.s. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Sprawa T-607/13.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (pierwsza izba) z dnia 2 grudnia 2008 r. # Harman International Industries, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Barbara Becker - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy BECKER - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94. # Sprawa T-212/07.

text:
      Sprawa T‑212/07
      Harman International Industries, Inc.
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Barbara Becker – Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy BECKER – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94
      Streszczenie wyroku
      1.      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji –
            Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
            towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego
      (rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))
      2.      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji –
            Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
            towarów lub usług – Podobieństwo rozpatrywanych znaków towarowych
      (rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))
      3.      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji –
            Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
            towarów lub usług – Podobieństwo rozpatrywanych znaków towarowych – Kryteria oceny
      (rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))
      4.      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji –
            Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
            towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego
      (rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))
      1.      W odczuciu odbiorców wykazujących stosunkowo wysoki poziom uwagi istnieje, na terytorium całej Wspólnoty, prawdopodobieństwo
         wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w przypadku
         oznaczenia słownego Barbara Becker, o którego rejestrację jako wspólnotowego znaku towarowego wniesiono dla towarów należących
         do klasy 9 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, i w przypadku słownego wspólnotowego znaku towarowego BECKER zarejestrowanego
         wcześniej dla towarów należących do tej samej klasy. W istocie nie zakwestionowano identyczności lub podobieństwa towarów
         oznaczonych kolidującymi ze sobą znakami, a zgłoszony znak towarowy Barbara Becker i znak BECKER wykazują podobieństwa wizualne,
         fonetyczne i koncepcyjne. Nawet jeżeli rozpatrywane towary byłyby przeznaczone dla odbiorców wykazujących stosunkowo wysoki
         poziom uwagi, to wciąż odbiorcy ci mogliby uznać, że towary te pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub z przedsiębiorstw
         powiązanych gospodarczo.

      (por. pkt 25, 26, 31, 40)
      2.      Dwa znaki towarowe są podobne, jeżeli z punktu widzenia właściwego kręgu odbiorców są one przynajmniej częściowo identyczne
         w jednym lub kilku z istotnych aspektów.

      Całościowa ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w zakresie wizualnego, fonetycznego lub koncepcyjnego podobieństwa
         kolidujących ze sobą znaków towarowych powinna opierać się na wywieranym przez nie całościowym wrażeniu, przy szczególnym
         uwzględnieniu ich elementów odróżniających i dominujących.

      Jeżeli jeden z dwóch pojedynczych wyrazów, z których składa się słowny znak towarowy, jest identyczny na płaszczyźnie wizualnej
         i fonetycznej z jedynym wyrazem stanowiącym wcześniejszy słowny znak towarowy i jeżeli wyrazy te razem lub osobno nie mają
         na płaszczyźnie koncepcyjnej żadnego znaczenia dla danego kręgu odbiorców, rozpatrywane znaki towarowe – każdy postrzegany
         jako całość – należy zwykle uznać za podobne.

      (por. pkt 28–30)
      3.      Jeżeli złożony znak towarowy został utworzony za pomocą zestawienia odrębnego elementu z innym znakiem towarowym, to ten ostatni
         znak, nawet jeśli nie stanowi dominującego elementu złożonego znaku towarowego, może zachować w nim niezależną pozycję odróżniającą.
         W takim przypadku złożony znak towarowy i ten inny znak mogą zostać uznane za podobne.

      (por. pkt 37)
      4.      Jeżeli słowny znak towarowy składa się z dwóch elementów, z których jeden jest identyczny z jedynym elementem tworzącym inny
         słowny znak towarowy, to dla stwierdzenia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd nie jest wymagane, aby element wspólny tym
         znakom stanowił element dominujący w ramach całościowego wrażenia wywieranego przez złożony znak towarowy. Gdyby ustanowić
         taki warunek, właściciel wcześniejszego znaku towarowego zostałby – mimo że ten wspólny element miałby w znaku złożonym niezależną
         pozycję odróżniającą – pozbawiony wyłącznego prawa przysługującego mu z tytułu tego znaku.

      (por. pkt 41)
WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (pierwsza izba)
      z dnia 2 grudnia 2008 r.(*)

      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Barbara Becker – Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy BECKER – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94
      W sprawie T‑212/07
      Harman International Industries, Inc., z siedzibą w Northridge, Kalifornia (Stany Zjednoczone), reprezentowany przez M. Vanhegana, barrister,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowanemu przez G. Schneidera, działającego w charakterze pełnomocnika,

      strona pozwana,
      w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM, występującą przed Sądem w charakterze interwenientki, jest:
      Barbara Becker, zamieszkała w Miami, Floryda (Stany Zjednoczone), reprezentowana przez adwokata P. Baronikiansa,

      mającej za przedmiot skargę na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 marca 2007 r. (sprawa R 502/2006‑1) dotyczącą
         postępowania w sprawie sprzeciwu między Harman International Industries, Inc. a Barbarą Becker,

      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI WSPÓLNOT EUROPEJSKICH (pierwsza izba),
      w składzie: V. Tiili, prezes, F. Dehousse i I. Wiszniewska-Białecka (sprawozdawca), sędziowie,
      sekretarz: N. Rosner, administrator,
      po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 15 czerwca 2007 r.,
      po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną przez OHIM w sekretariacie Sądu w dniu 1 października 2007 r.,
      po zapoznaniu się z odpowiedzią interwenientki na skargę złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 14 września 2007 r.,
      po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 24 czerwca 2008 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
       Okoliczności powstania sporu
      1        W dniu 19 listopada 2002 r. interwenientka, Barbara Becker, dokonała na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia
         20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1) ze zmianami zgłoszenia słownego wspólnotowego
         znaku towarowego Barbara Becker do Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      2        Towary, dla których wniesiono o rejestrację znaku towarowego, należą do klasy 9 Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej
         klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i odpowiadają następującemu
         opisowi: „urządzenia i przyrządy naukowe, żeglarskie, geodezyjne, elektryczne, fotograficzne, kinematograficzne, optyczne,
         wagowe, pomiarowe, sygnalizacyjne, kontrolne, do ratowania życia, do celów dydaktycznych; urządzenia do nagrywania, transmisji
         lub reprodukcji dźwięku lub obrazu; magnetyczne nośniki danych, płyty (dyski) z nagraniami; automatyczne maszyny sprzedające
         i mechanizmy do automatów uruchamianych za pomocą pieniędzy; kasy rejestrujące, maszyny liczące, sprzęt do przetwarzania danych
         i komputery”.

      3        Zgłoszenie znaku towarowego zostało opublikowane w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych nr 13/2004 z dnia 29 marca 2004 r.

      4        W dniu 24 czerwca 2004 r. skarżący, Harman International Industries, Inc., wniosła sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego
         znaku towarowego w odniesieniu do wszystkich towarów objętych zgłoszeniem, powołując się na art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia
         nr 40/94 i art. 8 ust. 5 tego rozporządzenia. Sprzeciw został uzasadniony istnieniem słownego wspólnotowego znaku towarowego
         BECKER ONLINE PRO (nr 1 823 228), zarejestrowanego w dniu 1 lipca 2002 r. oraz zgłoszeniem słownego wspólnotowego znaku towarowego
         BECKER (nr 1 944 578) z dnia 2 listopada 2000 r., zarejestrowanego w dniu 17 września 2004 r.

      5        Towary objęte rejestracjami wcześniejszych znaków towarowych należą do klasy 9 w rozumieniu porozumienia nicejskiego i odpowiadają
         następującemu opisowi: „urządzenia i przyrządy elektryczne i elektroniczne; urządzenia do nagrywania, transmisji lub reprodukcji
         dźwięku lub obrazu; magnetyczne nośniki danych; płyty (dyski) do nagrywania; sprzęt do przetwarzania danych; materiały dydaktyczne
         i instruktażowe; komputery; oprogramowanie komputerowe; sprzęt komputerowy; komputerowe urządzenia peryferyjne; wszelkie urządzenia
         i przyrządy do nagrywania, wytwarzania, transmisji, edycji lub przetwarzania sygnałów audio lub wideo; urządzenia do przetwarzania
         dźwięku; sprzęt audio-wideo o wysokiej wierności odtwarzania; głośniki, przetworniki, radia, systemy nawigacji i terminale
         komunikacyjne; urządzenia i przyrządy audio do samochodów; radia z wbudowanym telefonem do samochodów, systemy nawigacji,
         terminale komunikacyjne (łącza elektroniczne między pojazdem mechanicznym a satelitą), odtwarzacze CD, odtwarzacze MP3 lub
         dostęp do Internetu; sprzęt do przetwarzania sygnałów; sprzęt do przetwarzania sygnałów cyfrowych; procesory cyfrowych sygnałów
         głosowych; procesory dźwięku, wzmacniacze, przedwzmacniacze, wzmacniacze mocy, odbiorniki, odbiorniki audio-wideo; tunery,
         sprzęt kina domowego, odtwarzacze DVD, odtwarzacze dysków kompaktowych, mechanizmy do transportu dysków kompaktowych i płyt
         DVD, odtwarzacze i mechanizmy do transportu dysków optycznych; odtwarzacze MP3; urządzenia zdalnego sterowania, woofery, mikrofony,
         słuchawki, wbudowane systemy dźwięku, telewizory, ekrany wideo, zestawy kina domowego; konsole do miksowania dźwięku; kompresory
         i procesory dźwięku; korektory; telefony; części i osprzęt do wszystkich uprzednio wymienionych towarów; żadne z uprzednio
         wymienionych towarów nie są kablami lub nie stanowią części lub osprzętu kabli”.

      6        Decyzją z dnia 15 lutego 2005 r. Wydział Sprzeciwów uwzględnił sprzeciw z uwagi na istnienie w przypadku kolidujących ze sobą
         znaków towarowych prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Stwierdził on, że towary oznaczone tymi znakami są identycznie,
         a same znaki są ogólnie podobne, ponieważ z jednej strony wykazują przeciętny stopień podobieństwa wizualnego i fonetycznego,
         a z drugiej strony są identyczne pod względem koncepcyjnym, gdyż odnoszą się do tego samego nazwiska.

      7        W dniu 11 kwietnia 2006 r. interwenientka wniosła do OHIM odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów.

      8        Decyzją z dnia 7 marca 2007 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Pierwsza Izba Odwoławcza OHIM uwzględniła odwołanie i uchyliła
         decyzję Wydziału Sprzeciwów. Izba Odwoławcza uznała, że oznaczone kolidującymi ze sobą znakami towary są po części identyczne,
         a po części podobne. Dokonała ona rozróżnienia właściwego kręgu odbiorców w zależności od rozpatrywanych towarów, na które
         składały się towary przeznaczone dla ogółu odbiorców, towary przeznaczone dla specjalistów oraz towary należące do pośredniej
         kategorii, które mogą, w zależności od ich charakteru i celu, być przeznaczone dla ogółu odbiorców lub dla specjalistów.

      9        Co się tyczy kolidujących ze sobą oznaczeń, Izba Odwoławcza wzięła pod uwagę, z jednej strony, z przyczyn ekonomii procesowej,
         wcześniejszy słowny znak towarowy BECKER i z drugiej strony, zgłoszony do rejestracji słowny znak towarowy Barbara Becker.
         Izba Odwoławcza stwierdziła, że między kolidującymi ze sobą oznaczeniami występuje jedynie pewien poziom podobieństwa wizualnego
         i fonetycznego, ponieważ pozostały element zgłoszonego znaku towarowego, a mianowicie imię Barbara, został w nim umieszczony
         na początku. Izba Odwoławcza uznała, że pod względem koncepcyjnym kolidujące ze sobą oznaczenia wyraźnie się od siebie różnią,
         zarówno w Niemczech, jak i w pozostałych krajach Unii Europejskiej. Izba Odwoławcza stwierdziła, że nazwisko Becker nie stanowi
         elementu odróżniającego i dominującego zgłoszonego do rejestracji znaku, ponieważ właściwy krąg odbiorców będzie go postrzegał
         raczej jako całość, czyli jako „Barbara Becker”, a nie jako połączenie imienia „Barbara” i nazwiska „Becker”. Wskazała ona
         również, że pani Barbara Becker jest osobą bardzo znaną w Niemczech, natomiast nazwisko Becker jest ogólnie uznawane za nazwisko
         niczym niewyróżniające się i często spotykane. W rezultacie Izba Odwoławcza stwierdziła, że występujące między omawianymi
         oznaczeniami różnice wystarczają, aby wykluczyć prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      10      Ponadto Izba Odwoławcza stwierdziła, że wypracowana w orzecznictwie przesłanka stosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94,
         zgodnie z którą występujący między kolidującymi ze sobą znakami towarowymi stopień podobieństwa musi być na tyle duży, aby
         dany krąg odbiorców dostrzegł istnienie związku między tymi znakami, nie została spełniona w niniejszej sprawie.

       Żądania stron
      11      Skarżący wnosi do Sądu o:

      –        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
      –        nakazanie odmowy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego Barbara Becker;
      –        obciążenie OHIM kosztami postępowania.
      12      OHIM i interwenientka wnoszą do Sądu o:

      –        oddalenie skargi;
      –        obciążenie skarżącego kosztami postępowania.
       Co do prawa
      13      Na wstępie należy wskazać, że w drugim żądaniu skarżący wnosi do Sądu o nakazanie odmowy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego
         Barbara Becker. Zgodnie z art. 63 ust. 6 rozporządzenia nr 40/94 OHIM jest zobowiązany do podjęcia niezbędnych środków w celu
         zastosowania się do orzeczenia sądu wspólnotowego. W świetle utrwalonego orzecznictwa kierowanie do OHIM nakazów nie należy
         do zadań Sądu [wyroki Sądu: z dnia 31 stycznia 2001 r. w sprawie T‑331/99 Mitsubishi HiTec Paper Bielefeld przeciwko OHIM
         (Giroform), Rec. s. II‑433, pkt 33; z dnia 12 lipca 2006 r. w sprawie T‑277/04 Vitakraft-Werke Wührmann przeciwko OHIM – Johnson’s
         Veterinary Products (VITACOAT), Zb.Orz. s. II‑2211, pkt 74; z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie T‑420/03 El Corte Inglés przeciwko
         OHIM – Abril Sánchez i Ricote Saugar (BoomerangTV), Zb.Orz. s. II‑837, pkt 31]. Drugie żądanie skarżącego jest zatem niedopuszczalne.

      14      W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi dwa zarzuty dotyczące naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 i naruszenia
         art. 8 ust. 5 tego rozporządzenia.

       W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94
       Argumenty stron
      15      Skarżący podnosi, że nazwisko Becker stanowi dominujący i odróżniający element znaku towarowego Barbara Becker, a w każdym
         razie pełni w nim niezależną rolę odróżniającą, oraz że między kolidującymi ze sobą znakami istnieje podobieństwo pod względem
         koncepcyjnym, ponieważ oba odwołują się do nazwiska Becker, mimo że między tym nazwiskiem a oznaczonymi towarami nie istnieje
         żaden dostrzegalny związek. Zgodnie z orzecznictwem w niniejszej sprawie należałoby stwierdzić istnienie prawdopodobieństwa
         wprowadzenia w błąd ze względu na to, że wobec identyczności towarów oznaczonych kolidującymi ze sobą znakami, występujące
         między nimi różnice nie są wystarczające, by wyeliminować to prawdopodobieństwo. Przeciętny konsument będzie skłaniany do
         uznania, że towary oznaczone zgłoszonym do rejestracji znakiem towarowym pochodzą od podmiotu gospodarczo powiązanego z podmiotem,
         od którego pochodzą towary oznaczone wcześniejszym znakiem towarowym.

      16      OHIM podnosi, że zgodnie z orzecznictwem złożony znak towarowy można uznać za podobny do innego znaku towarowego, identycznego
         lub podobnego do jednego z elementów złożonego znaku towarowego, jedynie wówczas, gdy element ten stanowi element dominujący
         w ramach wywieranego przez złożony znak towarowy całościowego wrażenia.

      17      Nie istnieje ogólna zasada, zgodnie z którą jeżeli zgłoszony do rejestracji znak towarowy składa się z dwóch elementów, z których
         jeden jest identyczny z wcześniejszym znakiem towarowym składającym się z wyłącznie jednego elementu, znaki te należy zwykle
         uznać za podobne. Zdaniem OHIM, w celu ustalenia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd konieczne jest, by element ten zajmował
         w znaku składającym się z dwóch elementów przynajmniej niezależną pozycję odróżniającą. W niniejszej sprawie właściwy krąg
         odbiorców nie będzie dokonywał dekompozycji zgłoszonego znaku towarowego, lecz będzie go postrzegał w całości jako imię i nazwisko
         kobiety, a mianowicie Barbara Becker, przy czym żaden z tych elementów nie będzie traktowany jako zajmujący niezależną pozycję
         odróżniającą lub jako element dominujący.

      18      Ponadto konsumenci co do zasady przywiązują większą wagę do początkowej części znaków towarowych. Imię Barbara zawiera otwarte
         samogłoski, które w połączeniu z krótkimi samogłoskami nazwiska Becker będą stanowić charakterystyczną kombinację.

      19      Izba Odwoławcza słusznie uznała zatem, że w niniejszej sprawie nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      20      Interwenientka podnosi, że między rozpatrywanymi oznaczeniami istnieje na płaszczyźnie koncepcyjnej różnica. Z tego względu
         skarżący nie może powoływać się na zasadę, zgodnie z którą dwa znaki towarowe są podobne wówczas, gdy zawierają identyczny
         element. Zasada ta winna znajdować zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy identyczne elementy są pozbawione dla właściwego
         kręgu odbiorców znaczenia koncepcyjnego.

      21      Zdaniem interwenientki, skarżący nie może ponadto powoływać się na orzecznictwo, zgodnie z którym można uznać, że znak towarowy
         stanowi wariant wcześniejszego znaku towarowego, jeżeli składa się z tego wcześniejszego znaku połączonego z nowym elementem,
         ponieważ w niniejszej sprawie, w przeciwieństwie do okoliczności stanowiących podstawę tego orzecznictwa, zgłoszony do rejestracji
         znak towarowy nie składa się z połączenia firmy spółki z innym elementem, ale stanowi konkretne nazwisko. Właściwy krąg odbiorców
         będzie postrzegał kolidujące ze sobą znaki towarowe jako dwa odrębne, niemające ze sobą żadnego związku znaki.

       Ocena Sądu
      22      Zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego zgłoszonego
         znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli z powodu identyczności lub podobieństwa do wcześniejszego znaku towarowego, identyczności
         lub podobieństwa towarów lub usług istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia odbiorców w błąd na terytorium, na którym wcześniejszy
         znak towarowy jest chroniony. Ponadto na podstawie art. 8 ust. 2 lit. a) ppkt i) rozporządzenia nr 40/94 przez wcześniejsze
         znaki towarowe należy rozumieć wspólnotowe znaki towarowe, w odniesieniu do których data zgłoszenia jest wcześniejsza od daty
         zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego.

      23      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd istnieje, jeśli krąg odbiorców może uznać, że dane
         towary lub usługi pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub ewentualnie z przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo. Należy
         je oceniać całościowo, zgodnie ze sposobem postrzegania danych towarów lub usług przez właściwy krąg odbiorców, przy uwzględnieniu
         wszystkich istotnych okoliczności danego przypadku [zob. wyroki Sądu: z dnia 9 lipca 2003 r. w sprawie T‑162/01 Laboratorios
         RTB przeciwko OHIM – Giorgio Beverly Hills (GIORGIO BEVERLY HILLS), Rec. s. II‑2821, pkt 30 i 31; z dnia 16 stycznia 2008 r.
         w sprawie T‑112/06 Inter-Ikea przeciwko OHIM – Waibel (idea), pkt 32].

      24      W dokonywaniu tej całościowej oceny decydującą rolę odgrywa sposób postrzegania danych towarów i usług przez przeciętnego
         konsumenta. Należy mieć na uwadze, że rzadko ma on okazję do bezpośredniego porównania poszczególnych znaków towarowych i jest
         zmuszony polegać na niedoskonałym obrazie tych znaków zachowanym w pamięci [wyrok Sądu z dnia 3 marca 2004 r. w sprawie T‑355/02
         Mülhens przeciwko OHIM – Zirh International (ZIRH), Rec. s. II‑791, pkt  41]. Ponadto poziom uwagi przeciętnego konsumenta
         może się różnić w zależności od kategorii danych towarów lub usług [wyrok Trybunału z dnia 22 czerwca 1999 r. w sprawie C‑342/97
         Lloyd Schuhfabrik Meyer, Rec. s. I‑3819, pkt 26; wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2006 r. w sprawie T‑153/03 Inex przeciwko OHIM
         – Wiseman (Rysunek skóry krowy), Zb.Orz. s. II‑1677, pkt 24]. Jeżeli przeciętny konsument danych towarów jest specjalistą
         w ich zakresie, może on wykazywać większy niż przeciętny poziom uwagi przy dokonywaniu ich wyboru [zob. podobnie wyrok Sądu
         z dnia 20 kwietnia 2005 r. w sprawie T‑211/03 Faber Chimica przeciwko OHIM – Nabersa (Faber), Zb.Orz. s. II‑1297, pkt 24].

      25      W niniejszej sprawie ochrona wcześniejszego znaku towarowego rozciąga się na całość Wspólnoty. Należy zatem wziąć pod uwagę
         sposób postrzegania kolidujących ze sobą znaków towarowych przez konsumenta towarów oznaczonych tymi znakami na tym właśnie
         terytorium. Wymaga jednak przypomnienia, że do odmowy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego wystarczy, aby względna podstawa
         rejestracji w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 istniała tylko w części Wspólnoty (ww. w pkt 24 wyrok
         w sprawie ZIRH, pkt 36).

      26      Ponadto bezsporne jest, że rozpatrywane towary, przeznaczone po części dla ogółu odbiorców, po części dla specjalistów i po
         części zarówno dla ogółu odbiorców, jak i dla specjalistów, mają charakter techniczny. Mamy tutaj zatem do czynienia z odbiorcami
         wykazującymi stosunkowo wysoki poziom uwagi.

      27      Wobec tego, że identyczność lub podobieństwo rozpatrywanych towarów nie są kwestionowane, należy dokonać jedynie porównania
         kolidujących ze sobą znaków.

      28      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem dwa znaki towarowe są podobne, jeżeli z punktu widzenia właściwego kręgu odbiorców są one
         przynajmniej częściowo identyczne w jednym lub kilku z istotnych aspektów [wyroki Sądu: z dnia 23 października 2002 r. w sprawie
         T‑6/01 Matratzen Concord przeciwko OHIM – Hukla Germany (MATRATZEN), Rec. s. II‑4335, pkt 30; z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie
         T‑317/03 Volkswagen przeciwko OHIM – Nacional Motor (Variant), pkt 46].

      29      Całościowa ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w zakresie wizualnego, fonetycznego lub koncepcyjnego podobieństwa
         kolidujących ze sobą znaków towarowych powinna opierać się na wywieranym przez nie całościowym wrażeniu, przy szczególnym
         uwzględnieniu ich elementów odróżniających i dominujących [wyrok Sądu z dnia 14 października 2003 r. w sprawie T‑292/01 Phillips‑Van
         Heusen przeciwko OHIM – Pash Textilvertrieb und Einzelhandel (BASS), Rec. s. II‑4335, pkt 47; ww. w pkt 24 wyrok w sprawie
         Rysunek skóry krowy, pkt 26].

      30      Jeżeli jeden z dwóch pojedynczych wyrazów, z których składa się słowny znak towarowy, jest identyczny na płaszczyźnie wizualnej
         i fonetycznej z jedynym wyrazem stanowiącym wcześniejszy słowny znak towarowy i jeżeli wyrazy te razem lub osobno nie mają
         na płaszczyźnie koncepcyjnej żadnego znaczenia dla danego kręgu odbiorców, rozpatrywane znaki towarowe – każdy postrzegany
         jako całość – należy zwykle uznać za podobne [wyroki Sądu: z dnia 25 listopada 2003 r. w sprawie T‑286/02 Oriental Kitchen
         przeciwko OHIM – Mou Dybfrost (KIAP MOU), Rec. s. II‑4953, pkt 39; z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie T‑22/04 Reemark przeciwko
         OHIM – Bluenet (Westlife), Zb.Orz. s. II‑1559, pkt 37].

      31      W niniejszej sprawie rozpatrzeniu podlegają wcześniejszy słowny znak towarowy BECKER i zgłoszony do rejestracji słowny znak
         towarowy Barbara Becker.

      32      Element „becker” jest jedynym elementem tworzącym  znak towarowy BECKER i jednocześnie drugim z dwóch elementów tworzących
         znak towarowy Barbara Becker. A zatem element „becker” jest wspólny tym dwóm znakom.

      33      Na płaszczyznach wizualnej i fonetycznej kolidujące ze sobą znaki mają różną długość i składają się z różnej liczby wyrazów,
         jednak wywierane przez nie całościowe wrażenie prowadzi do przekonania, że wykazują one pewne podobieństwo pod względem wizualnym
         i fonetycznym z uwagi na wspólny im element, co słusznie zostało stwierdzone przez Izbę Odwoławczą.

      34      Izba Odwoławcza równie słusznie stwierdziła, że na płaszczyźnie koncepcyjnej wcześniejszy znak towarowy BECKER będzie postrzegany
         przez właściwy krąg odbiorców jako nazwisko oraz że znak towarowy Barbara Becker będzie postrzegany przez właściwy krąg odbiorców
         jako określenie osoby składające się z imienia i nazwiska, to ostatnie będące identyczne z nazwiskiem stanowiącym wcześniejszy
         znak towarowy. Natomiast nie można podzielić dokonanej przez Izbę Odwoławczą oceny wagi, jaką należy przypisać elementowi
         „becker” w stosunku do elementu „Barbara” w znaku towarowym Barbara Becker.

      35      Mimo że sposób postrzegania znaków towarowych stworzonych z określenia osoby może być odmienny w różnych krajach Wspólnoty,
         orzecznictwo uznaje, że konsumenci, przynajmniej we Włoszech, przypisują co do zasady bardziej odróżniający charakter nazwiskom,
         a nie imionom, zawartym w znakach towarowych [zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 1 marca 2005 r. w sprawie T‑185/03 Fusco przeciwko
         OHIM – Fusco International (ENZO FUSCO), Zb.Orz. s. II‑715, pkt 54]. Wynika z tego, że w przypadku znaku towarowego Barbara
         Becker to raczej nazwisku Becker, a nie imieniu Barbara zostanie przypisany charakter bardziej odróżniający.

      36      Ponadto fakt, że pani Barbara Becker ma w Niemczech status osoby znanej jako byłej żony Borisa Beckera nie przesądza o tym,
         że kolidujące ze sobą znaki towarowe nie są do siebie podobne pod względem koncepcyjnym. Wcześniejszy znak towarowy BECKER
         i znak towarowy Barbara Becker odwołują się bowiem do tego samego nazwiska: Becker. Wykazują one zatem podobieństwo, i to
         tym bardziej, że w części Wspólnoty elementowi „becker” zgłoszonego do rejestracji znaku towarowego może zostać przypisany
         charakter bardziej odróżniający niż elementowi „Barbara”, który stanowi zwykłe imię. W tym zakresie należy przypomnieć, że
         właściwy krąg odbiorców zachowuje w pamięci niedoskonały obraz kolidujących ze sobą znaków.

      37      Poza tym zgodnie z orzecznictwem jeżeli złożony znak towarowy został utworzony za pomocą zestawienia odrębnego elementu z innym
         znakiem towarowym, to ten ostatni znak, nawet jeśli nie stanowi dominującego elementu złożonego znaku towarowego, może zachować
         w nim niezależną pozycję odróżniającą. W takim przypadku złożony znak towarowy i ten inny znak mogą zostać uznane za podobne
         (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 6 października 2005 r. w sprawie C‑120/04 Medion, Zb.Orz. s. I‑8551, pkt 30 i 37). W niniejszej
         sprawie należy uznać, że element „becker” będzie postrzegany jako nazwisko, które jest potocznie używane do określenia osoby.
         Trzeba też uznać, że element ten zachowuje w znaku Barbara Becker niezależną pozycję odróżniającą.

      38      Wynika z tego, że ocena kolidujących ze sobą znaków towarowych postrzeganych jako całość i ich porównanie na płaszczyznach
         wizualnej, fonetycznej i koncepcyjnej prowadzi do wniosku, że znaki te należy uznać za podobne.

      39      W rezultacie Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, że kolidujące ze sobą znaki towarowe wyraźnie się różnią.

      40      Co się tyczy prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, należy przypomnieć, że żadna ze stron nie zakwestionowała identyczności
         lub podobieństwa towarów oznaczonych kolidującymi ze sobą znakami oraz że znaki towarowe Barbara Becker i BECKER wykazują
         podobieństwa wizualne, fonetyczne i koncepcyjne. Nawet jeżeli rozpatrywane towary byłyby przeznaczone dla odbiorców wykazujących
         stosunkowo wysoki poziom uwagi, to wciąż odbiorcy ci mogliby uznać, że towary te pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub
         z przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo. Należy zatem stwierdzić, że prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku
         rozpatrywanych znaków istnieje.

      41      Stwierdzenia tego nie podważa argument OHIM, zgodnie z którym złożony znak towarowy może zostać uznany za podobny do innego
         znaku wyłącznie wówczas, gdy ich wspólny element składowy jest elementem dominującym w ramach całościowego wrażenia wywieranego
         przez złożony znak towarowy. Jeżeli bowiem słowny znak towarowy składa się z dwóch elementów, z których jeden jest identyczny
         z jedynym elementem tworzącym inny słowny znak towarowy, to dla stwierdzenia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd nie jest
         wymagane, aby element wspólny tym znakom stanowił element dominujący w ramach całościowego wrażenia wywieranego przez złożony
         znak towarowy. Gdyby ustanowić taki warunek, właściciel wcześniejszego znaku towarowego zostałby – mimo że ten wspólny element
         miałby w znaku złożonym niezależną pozycję odróżniającą – pozbawiony wyłącznego prawa przysługującego mu z tytułu tego znaku
         (zob. podobnie ww. w pkt 37 wyrok w sprawie Medion, pkt 32 i 33). Wobec tego, że element „becker” zachowuje w znaku towarowym
         Barbara Becker niezależną pozycję odróżniającą, dla stwierdzenia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd nie można wymagać,
         aby element ten stanowił element dominujący w ramach całościowego wrażenia wywieranego przez ten znak.

      42      Również argument interwenientki, zgodnie z którym w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania orzecznictwo dotyczące złożonych
         znaków towarowych, ponieważ zgłoszony do rejestracji znak składa się z imienia i nazwiska, nie może zostać przyjęty. Kryteria
         oceny istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 stosowane
         w sprawach dotyczących znaków towarowych składających się z określenia osoby są – w braku odmiennego przepisu przewidzianego
         tym rozporządzeniem – takie same jak w przypadku innych kategorii znaków towarowych. A zatem oznaczenie zawierające imię i nazwisko
         osoby fizycznej nie może zostać zarejestrowane jako wspólnotowy znak towarowy, jeżeli w wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego
         znaku towarowego zostanie stwierdzona względna podstawa odmowy rejestracji [wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2005 r. w sprawie T‑40/03
         Murúa Entrena przeciwko OHIM – Bodegas Murúa (Julián Murúa Entrena), Zb.Orz. s. II‑2831, pkt 49 i 50].

      43      Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że Izba Odwoławcza naruszyła prawo, stwierdzając brak prawdopodobieństwa wprowadzenia
         w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94. W konsekwencji pierwszy zarzut skarżącego dotyczący naruszenia
         art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 winien zostać uwzględniony.

      44      Wobec tego, że w niniejszej sprawie występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia
         nr 40/94 oraz że do odmowy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego wystarczy istnienie jednej z względnych podstaw odmowy
         rejestracji w rozumieniu art. 8 rozporządzenia nr 40/94, należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji bez konieczności
         rozpatrzenia, czy istnieje inna podstawa odmowy rejestracji, i w związku z tym bez konieczności rozpatrzenia przez Sąd drugiego
         zarzutu skargi.

       W przedmiocie kosztów
      45      Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu Sądu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
         Wobec tego, że OHIM przegrał sprawę, należy – zgodnie z żądaniem skarżącego – obciążyć go poniesionymi przezeń kosztami. Ponieważ
         żądania interwenientki nie zostały uwzględnione, na podstawie art. 87 § 4 akapit trzeci regulaminu pokrywa ona własne koszty.

      Z powyższych względów
      SĄD (pierwsza izba)
      orzeka, co następuje:
      1)      Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe
            i wzory) (OHIM) z dnia 7 marca 2007 r. (sprawa R 502/2006-1).
      2)      Żądanie Harman International Industries, Inc., mające na celu nakazanie odmowy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego
            Barbara Becker zostaje odrzucone jako niedopuszczalne.
      3)      OHIM pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Harman International Industries.
      4)      Barbara Becker pokrywa własne koszty.

               Tiili

                Dehousse

                Wiszniewska-Białecka

         Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 2 grudnia 2008 r.
      Podpisy
      * Język postępowania: angielski.


title: Wyrok Sądu (druga izba) z dnia 18 maja 2011 r. # Glenton España, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego POLO SANTA MARIA - Wcześniejszy graficzny znak towarowy Beneluksu przedstawiający sylwetkę gracza polo - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009. # Sprawa T-376/09.

text:
      Wyrok Sądu (druga izba) z dnia 18 maja 2011 r. – Glenton España przeciwko OHIM – Polo/Lauren (POLO SANTA MARIA)
      (sprawa T‑376/09)
      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego POLO SANTA MARIA – Wcześniejszy graficzny znak towarowy Beneluksu przedstawiający sylwetkę gracza polo – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009
      1.                     Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji –
            Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
            towarów lub usług – Podobieństwo rozpatrywanych znaków towarowych – Kryteria oceny – Złożony znak towarowy (rozporządzenie
            Rady nr 207/2009, art. 8 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 24, 25, 34)
      2.                     Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji –
            Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
            towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego (rozporządzenie
            Rady nr 207/2009, art. 8 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 22, 59)
      Przedmiot

               Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 czerwca 2009 r. (sprawa R 594/2008–2) dotyczącą postępowania w sprawie
                  sprzeciwu między The Polo/Lauren Company, LP a Glenton España, SA.

            Informacje dotyczące sprawy

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Glenton España, SA

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Graficzny znak towarowy POLO SANTA MARIA dla towarów i usług z klas 18, 25, 36, 41 i 43 – zgłoszenie do rejestracji nr 3976776

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               The Polo/Lauren Company, LP

               Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Rejestracja w Beneluksie graficznego znaku towarowego będącego rysunkiem sylwetki gracza polo dla towarów z klas 18 i 25

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do wszystkich spornych towarów

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Częściowe uchylenie zaskarżonej decyzji

      Sentencja

                  1)

                  	Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  	Glenton España, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.


title: Wyrok Sądu (czwarta izba) z dnia 14 lutego 2012 r. # Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji Europejskiej. # Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty odnoszące się do umorzonego postępowania w przedmiocie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dokumenty pochodzące od państwa członkowskiego - Udzielenie dostępu - Uprzednia zgoda zainteresowanego państwa członkowskiego. # Sprawa T-59/09.

text:
         WYROK SĄDU (czwarta izba)
      z dnia 14 lutego 2012 r. (
            *1
         )
      „Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty odnoszące się do umorzonego postępowania w przedmiocie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dokumenty pochodzące od państwa członkowskiego — Udzielenie dostępu — Uprzednia zgoda zainteresowanego państwa członkowskiego”
      W sprawie T-59/09

         Republika Federalna Niemiec, reprezentowana przez M. Lummę, B. Kleina oraz A. Wiedmann, działających w charakterze pełnomocników,
      strona skarżąca,
      popierana przez:

         Królestwo Hiszpanii, reprezentowane początkowo przez M. Muñoza Péreza, a następnie przez S. Centeno Huertę, działających w charakterze pełnomocników,
      oraz przez

         Rzeczpospolitą Polską, reprezentowaną początkowo przez M. Dowgielewicza, a następnie przez M. Szpunara i B. Majczynę, działających w charakterze pełnomocników,
      interwenienci,
      przeciwko

         Komisji Europejskiej, reprezentowanej przez B. Smuldersa, P. Costę de Oliveirę oraz F. Hoffmeistera, działających w charakterze pełnomocników,
      strona pozwana,
      popieranej przez:

         Królestwo Danii, reprezentowane początkowo przez J. Beringa Liisberga oraz B. Weis Fogh, a następnie przez S. Juula Jørgensena oraz C. Vanga, działających w charakterze pełnomocników,
      przez

         Republikę Finlandii, reprezentowaną przez J. Heliskoskiego, działającego w charakterze pełnomocnika,
      oraz przez

         Królestwo Szwecji, reprezentowane przez K. Petkovską, A. Falk oraz S. Johannesson, działające w charakterze pełnomocników,
      interwenienci,
      mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr SG.E.3/RG/mbp D(2008) 10067 z dnia 5 grudnia 2008 r. udzielającej obywatelom dostępu do niektórych dokumentów przekazanych przez Republikę Federalną Niemiec w ramach postępowania w przedmiocie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego nr 2005/4569,
      SĄD (czwarta izba),
      w składzie: I. Pelikánová, prezes, K. Jürimäe i M. van der Woude (sprawozdawca), sędziowie,
      sekretarz: T. Weiler, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 13 września 2011 r.,
      wydaje następujący

         Wyrok

         Okoliczności powstania sporu

               1

               W piśmie z dnia 19 lipca 2008 r. Komisja Wspólnot Europejskich otrzymała wniosek o udostępnienie szeregu dokumentów, złożony na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).

               2

               Dokumenty objęte wnioskiem zostały sporządzone w ramach postępowania w przedmiocie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego nr 2005/4569, wszczętego przez Komisję przeciwko Republice Federalnej Niemiec w związku z możliwym naruszeniem art. 28 WE i 30 WE przez niemiecki przepis administracyjny dotyczący zasad rejestracji używanych importowanych samochodów osobowych. Po przesłaniu Republice Federalnej Niemiec wezwania do usunięcia uchybienia w piśmie z dnia 18 października 2005 r. postępowanie zostało umorzone przez Komisję w dniu 28 czerwca 2006 r.

               3

               Dokumenty objęte wnioskiem o udostępnienie obejmowały, po pierwsze, pismo Republiki Federalnej Niemiec z dnia 16 lutego 2006 r. stanowiące odpowiedź na wezwanie do usunięcia uchybienia skierowane przez Komisję w dniu 18 października 2005 r., po drugie, protokół ze spotkania z dnia 27 marca 2006 r. w którym brali udział przedstawiciele władz niemieckich i Komisji, oraz, po trzecie, streszczenie na użytek wewnętrzny Komisji dotyczące stopnia zaawansowania postępowania. Dokumenty drugi i trzeci zawierały odniesienia do pisma Republiki Federalnej Niemiec z dnia 16 lutego 2006 r.

               4

               Pismem elektronicznym z dnia 23 lipca 2008 r. Komisja powiadomiła władze niemieckie w przedmiocie wniosku o udostępnienie dokumentów.

               5

               Pismem elektronicznym z dnia 31 lipca 2008 r. Republika Federalna Niemiec poinformowała Komisję o swoim sprzeciwie wobec udostępnienia wymienionych dokumentów w oparciu o wyjątki określone, po pierwsze, w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 dotyczącym ochrony interesu publicznego w zakresie stosunków międzynarodowych oraz, po drugie, w art. 4 ust. 2 tiret trzecie tego rozporządzenia dotyczącym ochrony celów kontroli, śledztwa lub audytu. Zdaniem władz niemieckich udostępnienie dokumentów zagroziłoby opartej na zaufaniu współpracy pomiędzy Republiką Federalną Niemiec a Komisją w ramach postępowania w przedmiocie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. Władze niemieckie podniosły także, że w świetle prawa niemieckiego stosunki pomiędzy instytucjami Unii Europejskiej a Republiką Federalną Niemiec objęte są pojęciem „stosunków międzynarodowych”.

               6

               Pismem z dnia 5 sierpnia 2008 r. Komisja poinformowała wnioskodawców o sprzeciwie zgłoszonym przez Republikę Federalną Niemiec oraz o wskazanym przez nią uzasadnieniu odmowy. Komisja wskazała wnioskodawcom, że nie jest w stanie pozytywnie rozpatrzyć ich wniosku. Powołując się na wyrok Trybunału z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie C-64/05 P Szwecja przeciwko Komisji, Zb. Orz. s. I-11389, Komisja pozostawiła jednak wnioskodawcom możliwość zwrócenia się o ponowne rozpatrzenie ich sprawy.

               7

               Wnioskodawcy złożyli wniosek potwierdzający, kwestionując zasadność uzasadnienia, na jakie powołała się Republika Federalna Niemiec.

               8

               Pismem z dnia 15 września 2008 r. Komisja zwróciła się do Republiki Federalnej Niemiec o ponowne rozpatrzenie jej stanowiska w świetle wyroku Trybunału z dnia 1 lutego 2007 r. w sprawie C-266/05 P Sison przeciwko Radzie, Zb. Orz. s. I-1233, pkt 67–72, dotyczącego wyjątku opartego na ochronie stosunków międzynarodowych, jak również w świetle wyroków Sądu: z dnia 6 lipca 2003 r. w sprawach połączonych T-391/03 i T-70/04 Franchet i Byk przeciwko Komisji, Zb. Orz. s. II-2023, pkt 113; z dnia 8 listopada 2007 r. w sprawie T-194/04 Bavarian Lager przeciwko Komisji, Zb. Orz. s. II-4523, pkt 148, 149, w przedmiocie wyjątku dotyczącego ochrony celu inspekcji, śledztwa i audytu.

               9

               Pismem z dnia 23 września 2008 r. władze niemieckie powtórzyły i uzasadniły swe stanowisko, wedle którego spornych dokumentów nie należy w ogóle udostępniać.

               10

               Decyzją z dnia 5 grudnia 2008 r. nr SG.E.3/RG/mbp D(2008) 10067 (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Komisja postanowiła udzielić wnioskodawcom dostępu do dokumentów. Na poparcie swej decyzji Komisja podniosła, że argumenty powołane przez Republikę Federalną Niemiec na poparcie sprzeciwu wobec udostępnienia dokumentów były prima facie bezzasadne, wobec czego należało dojść do wniosku, że władze niemieckie nie dostarczyły wystarczających danych, uzasadniające zastosowanie jednego z wyjątków, na które się powołały. Zgodnie z art. 5 ust. 6 decyzji Komisji 2001/937/WE, EWWiS, Euratom z dnia 5 grudnia 2001 r. zmieniającej jej regulamin wewnętrzny (Dz.U. L 345, s. 94), Komisja powiadomiła władze niemieckie o swoim zamiarze udostępnienia spornych dokumentów po upływie terminu 10 dni roboczych i zwróciła uwagę tych władz na dostępne środki odwoławcze, z których mogą one skorzystać w celu przeciwstawienia się temu udostępnieniu.

               11

               Pismem z dnia 18 grudnia 2008 r. Republika Federalna Niemiec przekazała Komisji swój sprzeciw wobec udostępnienia dokumentów objętych wnioskiem. Wskazała, że zamierza złożyć skargę o stwierdzenie nieważności i zwraca się o nieudostępnianie dokumentów do czasu zakończenia tego postępowania.

               12

               Pismem z dnia 30 stycznia 2009 r. Komisja zwróciła uwagę Republiki Federalnej Niemiec, że może wystąpić do Sądu o zastosowanie środka tymczasowego w celu uniemożliwienia udostępnienia objętych wnioskiem dokumentów. Republika Federalna Niemiec nie złożyła jednak takiego wniosku.

               13

               Komisja przekazała sporne dokumenty wnioskodawcom.

         Przebieg postępowania i żądania stron

               14

               Republika Federalna Niemiec wniosła niniejszą skargę pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 11 lutego 2009 r.

               15

               Pismami złożonymi w sekretariacie Sądu odpowiednio w dniach 8 czerwca 2009 r. i 7 lipca 2009 r. Królestwo Hiszpanii i Rzeczpospolita Polska wniosły o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów po stronie Republiki Federalnej Niemiec.

               16

               Pismami złożonymi w sekretariacie Sądu odpowiednio w dniach 18 czerwca, 29 czerwca i 1 lipca 2009 r. Królestwo Szwecji, Królestwo Danii i Republika Finlandii wniosły o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta po stronie Komisji.

               17

               Interwencje te zostały dopuszczone postanowieniem prezesa szóstej izby Sądu z dnia 3 września 2009 r.

               18

               Z uwagi na fakt, że skład izby Sądu uległ zmianie, sędzia sprawozdawca został przeniesiony do czwartej izby, której w związku z tym przydzielono niniejszą sprawę do rozpoznania.

               19

               Republika Federalna Niemiec, popierana przez Królestwo Hiszpanii i Rzeczpospolitą Polską, wnosi do Sądu o:

                        —

                        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                        —

                        obciążenie Komisji kosztami postępowania.

               20

               Komisja, popierana przez Królestwo Danii, Republikę Finlandii i Królestwo Szwecji, wnosi do Sądu o:

                        —

                        oddalenie skargi;

                        —

                        obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Co do prawa

               21

               Republika Federalna Niemiec podniosła jeden zarzut oparty na naruszeniu art. 4 ust. 1–3 i 5 rozporządzenia nr 1049/2001 w związku z zasadą lojalnej współpracy określoną w art. 10 WE.

               22

               Tytułem zasadniczym Republika Federalna Niemiec twierdzi w istocie, że Komisja przekroczyła granice swoich uprawnień kontrolnych określonych w ww. w pkt 6 wyroku Trybunału w sprawie Szwecja przeciwko Komisji w ten sposób, że nie poszanowała zgłoszonego przez Republikę Federalną Niemiec sprzeciwu wobec udostępnienia spornych dokumentów, a co za tym idzie, dopuściła się naruszenia art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001.

               23

               Tytułem pomocniczym Republika Federalna Niemiec twierdzi, że w żadnym wypadku nie można uznać za oczywiście błędne podanego przez nią uzasadnienia swego sprzeciwu wobec udostępnienia spornych dokumentów, który to sprzeciw oparty był na wyjątkach określonych w art. 4 ust. 1–3 rozporządzenia nr 1049/2001.

         W przedmiocie postępowania określonego w art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001

               24

               Strony nie zgadzają się co do zakresu kontroli, jaki instytucja – w niniejszej sprawie Komisja – powinna sprawować w ramach postępowania określonego w art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 w odniesieniu do uzasadnienia powołanego przez państwo członkowskie, które – w oparciu o wyjątki określone w art. 4 ust. 1–3 tego rozporządzenia – zgłasza sprzeciw wobec udostępnienia dokumentów objętych wnioskiem.

               25

               Republika Federalna Niemiec przy wsparciu Królestwa Hiszpanii jest zdania, że instytucja nie ma prawa kontrolować zasadności uzasadnienia powołanego przez zainteresowane państwo członkowskie. Popierając stanowisko Republiki Federalnej Niemiec, Rzeczpospolita Polska dodaje, że Komisja może jednakże zbadać, czy państwo członkowskie, powołując się na wyjątek, dokonało błędnego zastosowania przepisów rozporządzenia nr 1049/2001 w sposób oczywisty i niepozostawiający żadnych wątpliwości.

               26

               Komisja, przy wsparciu Królestwa Danii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji, twierdzi, że ciąży na niej obowiązek ustalania, czy uzasadnienie podane przez państwo członkowskie jest prima facie prawidłowe, biorąc pod uwagę okoliczności sprawy i orzecznictwo.

               27

               Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 prawo dostępu do dokumentów będących w posiadaniu instytucji obejmuje nie tylko dokumenty sporządzone przez te instytucje, lecz także dokumenty uzyskane przez nie od osób trzecich, w tym od państw członkowskich, co zostało wyraźnie przewidziane w art. 3 lit. b) tego rozporządzenia.

               28

               Przyjmując powyższe rozwiązanie, ustawodawca Unii odszedł od zasady autorstwa, która obowiązywała przed uchwaleniem rozporządzenia nr 1049/2001. Na mocy tej zasady, jeśli dokument będący w posiadaniu instytucji został sporządzony przez osobę trzecią, wniosek o jego udostępnienie musiał być skierowany bezpośrednio do autora dokumentu.

               29

               Od czasu wejścia w życie rozporządzenia nr 1049/2001 wszelkie dokumenty będące w posiadaniu instytucji, niezależnie od tego, czy zostały sporządzone przez instytucje, czy też pochodzą od państw członkowskich albo od innych osób trzecich, objęte są zakresem zastosowania tego rozporządzenia, wobec czego obowiązują względem nich przepisy tego rozporządzenia, w szczególności te dotyczące przedmiotowych wyjątków od prawa dostępu.

               30

               Gdy chodzi o dokumenty pochodzące od osób trzecich, art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 stanowi, że w sytuacji, gdy brak jest jasności co do tego, czy dany dokument może zostać udostępniony, instytucja zasięga opinii osoby trzeciej w celu ustalenia, czy mogą mieć zastosowanie wyjątki określone w art. 4 ust. 1 lub 2 tego rozporządzenia.

               31

               Gdy chodzi o dokumenty pochodzące od państwa członkowskiego, art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 stanowi, że państwo członkowskie może zwrócić się do instytucji o nieudostępnianie, bez jego uprzedniej zgody, dokumentu pochodzącego od tego państwa. Zgodnie z orzecznictwem przepis ten daje zatem państwu członkowskiemu możliwość wzięcia udziału w wydaniu decyzji przez instytucję i ustanawia w tym zakresie proces decyzyjny mający na celu ustalenie, czy wyjątki przedmiotowe, wymienione w art. 4 ust. 1–3 tego rozporządzenia, stoją na przeszkodzie udostępnieniu rozpatrywanego dokumentu (zob. podobnie ww. w pkt 6 wyrok w sprawie Szwecja przeciwko Komisji, pkt 76, 81, 83, 93).

               32

               Artykuł 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 powierza bowiem stosowanie przepisów prawa Unii łącznie instytucji i państwu członkowskiemu, które skorzystało z możliwości określonej przez tenże ust. 5, przy czym podmioty te są zobowiązane – zgodnie z ciążącym na nich obowiązkiem lojalnej współpracy na podstawie art. 10 WE – działać i współpracować w taki sposób, by przepisy te mogły zostać skutecznie zastosowane (ww. w pkt 6 wyrok w sprawie Szwecja przeciwko Komisji, pkt 85).

               33

               Wynika z tego przede wszystkim, że instytucja, do której wpłynął wniosek o udostępnienie dokumentu wydanego przez państwo członkowskie, oraz to państwo powinny, z chwilą zawiadomienia tego państwa członkowskiego przez instytucję o wpłynięciu wniosku, niezwłocznie podjąć lojalne rozmowy na temat potencjalnego stosowania wyjątków przewidzianych w art. 4 ust. 1–3 rozporządzenia nr 1049/2001, zachowując w szczególności na uwadze potrzebę umożliwienia instytucji zajęcia stanowiska w terminie, którego w trybie art. 7 i 8 tego rozporządzenia musi ona dochować, stanowiąc w przedmiocie takiego wniosku o udzielenie dostępu (ww. w pkt 6 wyrok w sprawie Szwecja przeciwko Komisji, pkt 86).

               34

               Następnie państwo członkowskie, które na zakończenie wskazanych rozmów sprzeciwiłoby się ujawnieniu spornego dokumentu, ma obowiązek uzasadnienia tego sprzeciwu z powołaniem się na omawiane wyjątki. Instytucja nie może bowiem nadać dalszego biegu sprzeciwowi zgłoszonemu przez państwo członkowskie wobec udostępnienia przekazanego przez nie dokumentu, jeśli sprzeciw ten jest pozbawiony jakiegokolwiek uzasadnienia bądź jeśli przedstawione uzasadnienie nie zawiera odniesienia do wyjątków wyliczonych w art. 4 ust. 1–3 rozporządzenia nr 1049/2001. Jeżeli, pomimo wyraźnego wezwania o tej treści przesłanego państwu członkowskiemu przez instytucję, państwo to nadal nie wskaże takiego uzasadnienia, w przypadku gdy instytucja jest zdania, iż żaden z tych wyjątków nie znajduje zastosowania, jest ona zobowiązana udostępnić dokument będący przedmiotem wniosku (ww. w pkt 6 wyrok w sprawie Szwecja przeciwko Komisji, pkt 87, 88).

               35

               W tym względzie należy przypomnieć, że art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 nie nadaje państwu członkowskiemu ogólnego, bezwarunkowego prawa weta, skutkującego czysto uznaniowym i nieobjętym obowiązkiem uzasadnienia sprzeciwem wobec ujawnienia wszelkich dokumentów przechowywanych przez instytucję z tego tylko powodu, że dokument ten pochodzi od tego państwa członkowskiego (ww. w pkt 6 wyrok w sprawie Szwecja przeciwko Komisji, pkt 58).

               36

               Wreszcie, jak wynika w szczególności z art. 7 i 8 rozporządzenia nr 1049/2001, sama instytucja ma obowiązek uzasadnienia decyzji odmownej wydanej autorowi wniosku o udzielenie dostępu. Obowiązek ten oznacza, że instytucja musi poinformować w swej decyzji nie tylko o sprzeciwie zgłoszonym przez dane państwo członkowskie wobec ujawnienia żądanego dokumentu, ale również o przyczynach przywołanych przez to państwo członkowskie, prowadzących do zastosowania jednego z wyjątków od prawa dostępu do dokumentów przewidzianych w art. 4 ust. 1–3 tego rozporządzenia. Informacje te mogą bowiem umożliwić wnioskodawcy zrozumienie przyczyn i podstaw odmowy, zaś właściwemu sądowi przeprowadzenie w odpowiednim przypadku pozostającej w jego gestii kontroli (ww. w pkt 6 wyrok w sprawie Szwecja przeciwko Komisji, pkt 89).

               37

               Z powyższego wynika, że zgodnie z orzecznictwem art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 upoważnia dane państwo członkowskie do sprzeciwienia się ujawnieniu przekazanych przez nie dokumentów jedynie na podstawie wyjątków określonych w art. 4 ust. 1–3 tego rozporządzenia i przy odpowiednim uzasadnieniu swego stanowiska w tym względzie (ww. w pkt 6 wyrok w sprawie Szwecja przeciwko Komisji, pkt 99).

               38

               Należy wskazać ponadto, że z art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 wynika, że jeśli dana instytucja jest zdania, iż należy oczywiście odmówić dostępu do dokumentu pochodzącego od państwa członkowskiego na podstawie wyjątków przewidzianych w art. 4 ust. 1 lub 2, odmawia ona dostępu wnioskodawcy nawet bez potrzeby zasięgania opinii państwa członkowskiego, od którego pochodzi dokument, i bez względu na to, czy to państwo członkowskie złożyło uprzednio wniosek w trybie art. 4 ust. 5 tego rozporządzenia. W takim przypadku jest zatem oczywiste, że decyzja w przedmiocie wniosku o udostępnienie dokumentu zostaje podjęta przez instytucję przy uwzględnieniu jedynie wyjątków wynikających bezpośrednio z przepisów prawa Unii (ww. w pkt 6 wyrok w sprawie Szwecja przeciwko Komisji, pkt 68).

               39

               W niniejszej sprawie Republika Federalna Niemiec twierdzi, powołując się na ww. w pkt 6 wyrok w sprawie Szwecja przeciwko Komisji, pkt 88, że jedynie w dwóch sytuacjach Komisja może nie uwzględnić sprzeciwu zgłoszonego przez państwo członkowskie wobec udostępnienia dokumentów, to jest, po pierwsze, gdy sprzeciw jest pozbawiony wszelkiego uzasadnienia w rozumieniu art. 253 WE oraz, po drugie, gdy wskazane uzasadnienie nie odwołuje się do wyjątków wymienionych w art. 4 ust. 1–3 rozporządzenia nr 1049/2001. Odwołuje się ona w tym względzie do zasady lojalnej współpracy, a także do wyraźnego rozróżnienia pomiędzy, po pierwsze, art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1049/2001, który stanowi, w odniesieniu do dokumentów osób trzecich innych niż państwa członkowskie, prosty mechanizm konsultacji, oraz, po drugie, art. 4 ust. 5 tego rozporządzenia, który przyznaje państwom członkowskim prawo do uzależnienia od ich zgody dostępu do danego dokumentu.

               40

               Na rozprawie Republika Federalna Niemiec stwierdziła także, że art. 255 ust. 1 WE i art. 42 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ogłoszonej w dniu 7 grudnia 2000 r. w Nicei (Dz.U. C 364, s. 1, zwanej dalej „kartą praw podstawowych”) odwołują się do dostępu do dokumentów instytucji, a nie do dokumentów pochodzących od państw członkowskich.

               41

               Gdy chodzi, po pierwsze, o odwołanie się przez Republikę Federalną Niemiec do art. 255 WE i art. 42 karty praw podstawowych, należy zauważyć przede wszystkim, że art. 255 ust. 2 WE przyznaje Radzie kompetencję do określenia zasad ogólnych oraz ograniczeń dotyczących prawa dostępu do dokumentów. Niemniej jednak rozporządzenie nr 1049/2001, które zostało uchwalone przez Parlament Europejski i Radę, a którego legalności Republika Federalna Niemiec nie kwestionuje, rozszerza w sposób wyraźny prawo dostępu do dokumentów na wszelkie dokumenty znajdujące się w posiadaniu danej instytucji (zob. pkt 27, 28 powyżej).

               42

               Następnie nie ulega wątpliwości, że państwa członkowskie są w istotnym stopniu zaangażowane w procesy legislacyjne i wykonawcze Unii, zarówno poprzez swą reprezentację w łonie Rady, jak i przez swój udział w licznych komitetach ustanowionych przez Radę (zob. podobnie ww. w pkt 6 wyrok w sprawie Szwecja przeciwko Komisji, pkt 63). Wykluczenie licznych dokumentów pochodzących od państw członkowskich z zakresu stosowania prawa dostępu do dokumentów w rozumieniu art. 255 ust. 1 WE byłoby niezgodne z celem w postaci przejrzystości, do jakiego zmierza to postanowienie i który to cel jest gwarantowany przez art. 42 karty praw podstawowych, z zastrzeżeniem pewnych wyjątków, które podlegają wykładni ścisłej (ww. w pkt 8 wyrok w sprawie Sison przeciwko Radzie, pkt 63; ww. w pkt 6 wyrok w sprawie Szwecja przeciwko Komisji, pkt 66).

               43

               Wreszcie deklaracja nr 35 dotycząca art. 255 ust. 1 WE, załączona do aktu końcowego traktatu amsterdamskiego stanowi, że konferencja jest zgodna co do tego, iż zasady i warunki określone w art. 255 WE pozwolą państwu członkowskiemu zwrócić się do Komisji lub Rady o nieudostępnianie osobom trzecim dokumentu pochodzącego od tego państwa bez jego uprzedniej zgody. Wynika stąd, że twórcy tego traktatu nie zamierzali wykluczać dokumentów państw członkowskich z zakresu zastosowania art. 255 ust. 1 WE.

               44

               Argument Republiki Federalnej Niemiec, wedle którego należy – w świetle pierwotnego prawa Unii – nadać wykładnię zwężającą prawu do dostępu do dokumentów pochodzących od państw członkowskich, nie zasługuje zatem na uwzględnienie.

               45

               Gdy chodzi, po drugie, o intensywność kontroli, jaką instytucja może przeprowadzać w odniesieniu do uzasadnienia powołanego przez państwo członkowskie w celu uzasadnienia swego sprzeciwu wobec udostępnienia określonego dokumentu, należy przypomnieć, że art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 powierza realizację celów tego rozporządzenia łącznie instytucji i państwu członkowskiemu. Ustanawia on w tym celu proces decyzyjny, w ramach którego podmioty te zobowiązane są współpracować lojalnie, zgodnie z wymogami art. 10 WE, w celu zapewnienia, że przepisy tego rozporządzenia będą stosowane skutecznie i w sposób zgodny z orzecznictwem.

               46

               Tymczasem należy zauważyć, w tej perspektywie, że stanowisko zajęte przez Republikę Federalną Niemiec jest nie do pogodzenia z ogólną systematyką i celami rozporządzenia nr 1049/2001, albowiem zmierza ono do tego, by w ramach stosowania art. 4 ust. 5 rozporządzenia instytucja godziła się w sposób systematyczny z odmową państwa członkowskiego, pod warunkiem że odmowa ta jest w jakikolwiek sposób uzasadniona, a uzasadnienie odnosi się do wyjątków określonych w art. 4 ust. 1–3 tego rozporządzenia. Tego rodzaju sytuacja nie odpowiada jednak lojalnemu dialogowi, jaki instytucja i państwo członkowskie zobowiązane są prowadzić w celu zapewnienia skutecznego wdrożenia rozporządzenia nr 1049/2001.

               47

               Należy następnie przypomnieć, że zgodnie ze swym art. 8 ostateczna odpowiedzialność za prawidłowe stosowanie rozporządzenia nr 1049/2001 spoczywa na instytucji i to do niej należy obrona ważności decyzji przed sądami Unii lub przed rzecznikiem praw obywatelskich. Gdyby instytucja obowiązana była automatycznie zgadzać się z uzasadnieniem zaproponowanym przez państwo członkowskie, byłaby ona zmuszona bronić wobec składającego wniosek o dostęp do dokumentu, a także w odpowiednim wypadku przed wskazanymi wyżej instancjami kontrolnymi, stanowisko, którego sama nie uważa za nadające się do obrony.

               48

               W tym względzie należy doprecyzować, że przepisy rozporządzenia nr 1049/2001, z zastrzeżeniem zawartych w nim wyjątków, stanowią, iż prawo dostępu do wszelkich dokumentów posiadanych przez instytucję powinny być skutecznie wdrażane przez instytucję, do której skierowano wniosek o udostępnienie, a nie jedynie w wyniku skargi złożonej do sądu Unii. Argument Republiki Federalnej Niemiec, wedle którego możliwość złożenia tego rodzaju skargi wykluczałaby sprawowanie przez zainteresowaną instytucję kontroli nad uzasadnieniem powołanym przez państwo członkowskie, nie może zostać uwzględniony.

               49

               Wreszcie kontrola ograniczona do czysto formalnych aspektów sprzeciwu zgłoszonego przez państwo członkowskie pozwoliłaby mu na odmowę wszelkiego udostępnienia dokumentów, nawet w braku rzeczywistych powodów uzasadniających wyjątek od zasady określonej w art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 1049/2001 poprzez uzasadnienie formalnie odwołujące się do wyjątków przedmiotowych, określonych w art. 4 ust. 1–3 tego rozporządzenia. Tego rodzaju wyłącznie formalna kontrola prowadziłaby do przywrócenia w praktyce zasady autorstwa, którą twórcy rozporządzenia nr 1049/2001 uchylili, i byłaby sprzeczna z regułą, wedle której wyjątki przedmiotowe określone w art. 4 ust. 1–3 tego rozporządzenia tworzą ramy wykonywania kompetencji, jakie art. 4 ust. 5 tego rozporządzenia przyznaje zainteresowanemu państwu członkowskiemu (ww. w pkt 6 wyrok w sprawie Szwecja przeciwko Komisji, pkt 76).

               50

               Z powyższego wynika, że Republika Federalna Niemiec błędnie twierdzi, iż wskutek sprzeciwu zgłoszonego przez państwo członkowskie w ramach art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 instytucja jest zobowiązana – przed wydaniem, zgodnie z art. 8 ust. 1 tego rozporządzenia, decyzji uzasadniającej jej odmowę udostępnienia żądanego dokumentu – ograniczyć się w tym względzie do sprzeciwu państwa członkowskiego, przeprowadzić formalną kontrolę polegającą jedynie na ustaleniu, czy ten sprzeciw nie jest pozbawiony wszelkiego uzasadnienia i czy uzasadnienie to odwołuje się do wyjątków określonych w art. 4 ust. 1–3 rozporządzenia nr 1049/2001.

               51

               Tymczasem wręcz przeciwnie, ustanowiony w art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 proces decyzyjny wymaga, aby zarówno zainteresowane państwo członkowskie, jak i instytucja, przestrzegały wyjątków przedmiotowych przewidzianych w art. 4 ust. 1–3 omawianego rozporządzenia (ww. w pkt 6 wyrok w sprawie Szwecja przeciwko Komisji, pkt 83). Instytucja jest zatem władna upewnić się, że uzasadnienie sprzeciwu państwa członkowskiego wobec udostępnienia żądanego dokumentu – które powinno zostać ujęte w decyzji o odmowie dostępu wydanej na podstawie art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 1049/2001 – nie jest bezzasadne.

               52

               W tym względzie nie można przyjąć – jak twierdzi tytułem pomocniczym Republika Federalna Niemiec, powołując się analogicznie na kryteria ustanowione w wyroku Trybunału z dnia 6 października 1982 r. w sprawie 283/81 Cilfit i in., Zb. Orz. s. 3415, pkt 13 – by kontrola instytucji mogła mieć miejsce jedynie w wypadku, gdy sporna sytuacja doprowadziła do wydania wyroku przez sąd Unii w identycznej lub podobnej sprawie, albo w sytuacji, gdy prawidłowe stosowanie prawa byłoby tak oczywiste, że nie pozwalałoby na żadne rozsądne wątpliwości. Nie chodzi też o to, by – jak twierdzi Rzeczpospolita Polska – ustalić, czy uzasadnienie powołane przez zainteresowane państwo członkowskie jest błędne ponad wszelką wątpliwość.

               53

               Analiza dokonywana przez instytucję polega na ustaleniu, czy – biorąc pod uwagę okoliczności sprawy i właściwe przepisy – motywy powołane przez państwo członkowskie na poparcie swego sprzeciwu są tego rodzaju, iż mogą prima facie uzasadniać taką odmowę (zob. analogicznie postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 lutego 2001 r. w sprawie C-445/00 R Austria przeciwko Radzie, Rec. s. I-1461, pkt 73, 74), a co za tym idzie, czy motywy te pozwalają wskazanej instytucji na przyjęcie odpowiedzialności, jaką nakłada na nią art. 8 rozporządzenia nr 1049/2001.

               54

               Należy zauważyć, że nie chodzi tu, w odniesieniu do instytucji, o narzucanie swego zdania albo o zastąpienie oceny państwa członkowskiego własną oceną, ale o uniknięcie wydania decyzji, której sama instytucja nie uważa za możliwą do obrony. Instytucja bowiem, jako autor decyzji o udostępnieniu albo o odmowie udostępnienia, odpowiada za jej legalność. Przed odmówieniem udostępnienia dokumentu pochodzącego od państwa członkowskiego powinna ona zatem zbadać, czy to ostatnie oparło swój sprzeciw na wyjątkach przedmiotowych określonych w art. 4 ust. 1–3 rozporządzenia nr 1049/2001 oraz czy należycie umotywowało swe stanowisko pod kątem tych wyjątków (zob. podobnie ww. w pkt 6 wyrok w sprawie Szwecja przeciwko Komisji, pkt 99).

               55

               Trzeba podkreślić, że analiza ta powinna zostać przeprowadzona w ramach lojalnego dialogu, który charakteryzuje proces decyzyjny ustanowiony na mocy art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001, przy czym instytucja jest obowiązana pozwolić państwu członkowskiemu na dokładniejsze wyjaśnienie swych motywów lub na ich ponowną ocenę, tak by można było je uznać za prima facie nadające się do obrony (zob. pkt 53 powyżej).

               56

               Analiza ta powinna być także prowadzona z należytym uwzględnieniem zasady, wedle której określone w art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 wyjątki od prawa do dostępu do dokumentów instytucji powinny być interpretowane i stosowane ściśle, z uwzględnieniem celów tego rozporządzenia, a w szczególności faktu, o którym przypomniano w jego motywie 2, że prawo dostępu jest powiązane z demokratycznym charakterem instytucji Unii, a także okoliczności, że rozporządzenie ma na celu udzielenie publiczności najszerszego możliwego dostępu do dokumentów, o czym wspominają motyw 4 i art. 1 rozporządzenia (ww. w pkt 8 wyrok w sprawie Sison przeciwko Radzie, pkt 63; ww. w pkt 6 wyrok w sprawie Szwecja przeciwko Komisji, pkt 66).

               57

               Z poprzedzających rozważań wynika, że należy oddalić jako bezzasadny argument Republiki Federalnej Niemiec, wedle którego przy analizie zasadności uzasadnienia przez nią powołanego na poparcie swego sprzeciwu Komisja przekroczyła granice swych kompetencji kontrolnych w ramach postępowania określonego w art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001.

         W przedmiocie motywów powołanych przez Republikę Federalną Niemiec dla uzasadnienia swego sprzeciwu wobec udostępnienia dokumentów

               58

               Z powyższych rozważań wynika (zob. pkt 32, 33, 45, 46, 55 powyżej), że stosowanie art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 w celu ustalenia, czy odmowa udostępnienia dokumentu pochodzącego z państwa członkowskiego może zostać uzasadniona przez wzgląd na wyjątki określone w ust. 1–3 tego artykułu, oparte jest na lojalnej współpracy pomiędzy instytucją a zainteresowanym państwem członkowskim. Jedynie po zakończeniu otwartego i konstruktywnego dialogu co do możliwości uzasadnienia odmowy udostępnienia na podstawie art. 4 ust. 1–3 rozporządzenia nr 1049/2001 instytucja może zdecydować o odrzuceniu motywów powołanych przez państwo członkowskie na poparcie swego sprzeciwu, jeżeli jest ona zdania, że motywów tych nie sposób obronić.

               59

               W niniejszej sprawie przed wydaniem zaskarżonej decyzji miała miejsce wielokrotna wymiana poglądów pomiędzy Republiką Federalną Niemiec a Komisją. W szczególności w piśmie z dnia 15 września 2008 r. Komisja zwróciła się w sposób umotywowany do Republiki Federalnej Niemiec o ponowne rozpatrzenie swego stanowiska. Ta ostatnia jednak nie zmieniła swej decyzji odmownej. Dopiero po tej wymianie korespondencji Komisja wydała zaskarżoną decyzję. Wbrew twierdzeniom Republiki Federalnej Niemiec Komisja nie ograniczyła się więc do zastąpienia swą analizą analizy władz niemieckich. Wręcz przeciwnie, zaskarżona decyzja została wydana w następstwie lojalnego dialogu, zgodnie z procesem decyzyjnym określonym w art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001.

               60

               Należy następnie ustalić, czy – jak twierdzi – Komisja mogła dojść do wniosku, że motywy powołane przez Republikę Federalną Niemiec na poparcie swego sprzeciwu wobec udostępnienia żądanych dokumentów nie były prima facie zasadne.

               61

               Gdy chodzi, po pierwsze, o wyjątek określony w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001, dotyczący ochrony stosunków międzynarodowych, Republika Federalna Niemiec twierdzi, że argumenty, na jakie się powołała przed Komisją na poparcie swego sprzeciwu, co najmniej nadawały się do obrony.

               62

               W tym względzie należy przede wszystkim wskazać, że pojęcie stosunków międzynarodowych, którym posłużono się w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001, jest pojęciem własnym prawa Unii i nie może w konsekwencji być uzależnione od treści, jaką nadają mu wewnętrzne porządki prawne państw członkowskich. Artykuł 4 ust. 5 tego rozporządzenia nie zawiera bowiem, podobnie jak art. 4 ust. 1–4, żadnego odesłania do przepisów prawa krajowego (ww. w pkt 6 wyrok w sprawie Szwecja przeciwko Komisji, pkt 69).

               63

               Należy następnie przypomnieć, jak zauważyła Komisja, że traktaty założycielskie Unii, w odróżnieniu od zwykłych umów międzynarodowych, ustanowiły nowy porządek prawny, wyposażony we własne instytucje, na których rzecz państwa ograniczają, w coraz szerszym zakresie, swoje prawa suwerenne i którego podmiotami są nie tylko państwa członkowskie, ale także ich obywatele (wyrok Trybunału z dnia 5 lutego 1963 r. w sprawie 26/62 Van Gend & Loos, Rec. s. 1, 3; opinia Trybunału z dnia 14 lutego 1991 r. w sprawie 1/91, Rec. s. I-6079, pkt 21). Tymczasem w celu realizacji celów Unii w obszarach objętych jej kompetencją stosunki pomiędzy państwami członkowskimi a instytucjami Unii podlegają karcie konstytucyjnej ustanowionej w traktatach.

               64

               Powyższe dotyczy w szczególności komunikacji pomiędzy państwem członkowskim a Komisją w ramach postępowania w przedmiocie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego wszczętego w celu zapewnienia poszanowania przez państwo członkowskie obowiązków ciążących na nim na mocy traktatów.

               65

               Należy wreszcie zauważyć, że twierdzenie Republiki Federalnej Niemiec, wedle którego komunikacja pomiędzy nią a instytucjami Unii należy do pojęcia stosunków międzynarodowych figurującego w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 prowadziłaby do tego, że istotna część dokumentów powstających w obszarach aktywności Unii byłaby wyłączona ze służącego publiczności prawa dostępu do dokumentów instytucji. Tymczasem taki rezultat uchybiałby celowi przejrzystości, jaki ma rozporządzenie nr 1049/2001, i byłby niezgodny z opisaną wyżej zasadą, wedle której wyjątki określone w art. 4 ust. 1–3 rozporządzenia nr 1049/2001 należy interpretować i stosować ściśle (zob. pkt 42, 56 powyżej).

               66

               Słusznie zatem Komisja przyjęła, że motyw powołany przez Republikę Federalną Niemiec, oparty na ochronie stosunków międzynarodowych, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001, nie jest prima facie zasadny.

               67

               Należy jeszcze w tym względzie dodać, że to stwierdzenie nie wyklucza, że prawo krajowe chroniące interes publiczny lub prywatny może być uznane za interes godzien ochrony w ramach wyjątków określonych w rozporządzeniu nr 1049/2001. Pojęcia prawa krajowego i prawa Unii mogą bowiem być zbieżne, mogą się uzupełniać i mogą też stanowić wzajemne punkty odniesienia (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 5 marca 1996 r. w sprawach połączonych C-46/93 i C-48/93 Brasserie du pêcheur i Factortame, Rec. s. I-1029, pkt 27; ww. w pkt 6 wyrok w sprawie Szwecja przeciwko Komisji, pkt 84).

               68

               Gdy chodzi, po drugie, o wyjątek oparty na ochronie celu kontroli, śledztwa czy audytu, o której mowa w art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001, również powołany przez Republikę Federalną Niemiec, należy podnieść na wstępie, że postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, wszczynane przez Komisję na mocy art. 226 WE, należą do działań śledczych, o których mowa w tym przepisie.

               69

               Należy następnie przypomnieć, że gdy zostanie podjęta decyzja o odmowie udostępnienia dokumentu, o którego udostępnienie się zwrócono, obowiązkiem instytucji jest wyjaśnić, w jaki sposób dostęp do tego dokumentu mógłby konkretnie zagrażać powołanemu interesowi, o którym mowa w art. 4 ust. 1–3 rozporządzenia nr 1049/2001. W tym względzie instytucja może, w odpowiednim wypadku, oprzeć się na ogólnych domniemaniach dotyczących pewnych kategorii dokumentów, przy czym podobne względy o charakterze ogólnym mogą mieć zastosowanie do wniosków o udostępnienie dotyczących dokumentów tego samego rodzaju (wyroki Trybunału: z dnia 1 lipca 2008 r. w sprawach połączonych C-39/05 P i C-52/05 P Szwecja i Turco przeciwko Radzie, Zb. Orz. s. I-4723, pkt 49, 50; z dnia 29 czerwca 2010 r. w sprawie C-139/07 P Komisja przeciwko Glaswerke Ilmenau, Zb. Orz. s. I-5885, pkt 53, 54).

               70

               Wreszcie, gdy państwo członkowskie sprzeciwia się, w ramach procedury ustanowionej w art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 udostępnieniu dokumentów, które od niego pochodzą, ciąży na nim obowiązek dostarczenia instytucji wszelkich danych pozwalających uzasadnić decyzję o odmowie udostępnienia tych dokumentów.

               71

               W niniejszej sprawie z akt wynika, że Republika Federalna Niemiec na poparcie swego sprzeciwu wobec udostępnienia żądanych dokumentów powołała się na fakt, że ich udostępnienie osobom trzecim naruszałoby relacje zaufania i współpracy między Republiką Federalną Niemiec a Komisją, które cechują ich stosunki w poszukiwaniu rozwiązania zgodnego z prawem Unii w ramach postępowania w przedmiocie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. W tym względzie Republika Federalna Niemiec odsyła do wyroków Sądu: z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie T-191/99 Petrie i in. przeciwko Komisji, Rec. s. II-3677, pkt 68, 69; z dnia 14 października 1999 r. w sprawie T-309/97 Bavarian Lager przeciwko Komisji, Rec. s. II-3217, pkt 46.

               72

               Republika Federalna Niemiec podniosła, że ten wzgląd ma zastosowanie również po umorzeniu postępowania w przedmiocie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, gdyż w ramach takiego postępowania stosowane są taktyki negocjacyjne, linie kompromisu oraz strategie, które mogą zostać na nowo wykorzystane w ramach przyszłych postępowań tego rodzaju. Jej zdaniem tego rodzaju konfiguracja interesów zasługuje na ochronę i to nawet przy braku szczegółowego ryzyka w przypadku danego postępowania w przedmiocie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. Republika Federalna Niemiec podkreśliła, że w niniejszej sprawie żądane dokumenty zawierały opisy stanu faktycznego oraz wskazówki co do etapów postępowania, jakie się toczą lub są planowane, których nie należy udostępniać, tak aby zapewnić lojalną współpracę pomiędzy nią a Komisją i aby nie utrudniać poszukiwania rozwiązań elastycznych i szybkich.

               73

               W tym względzie należy podnieść, że zgodnie z orzecznictwem wyjątek określony w art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 nie obejmuje czynności śledczych jako takich, ale cel takich czynności, który w ramach postępowania w przedmiocie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego polega na skłonieniu państwa członkowskiego do podporządkowania się prawu wspólnotowemu (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 12 września 2007 r. w sprawie T-36/04 API przeciwko Komisji, Zb. Orz. s. II-3201, pkt 127, 133; ww. w pkt 8 wyrok w sprawie Bavarian Lager, pkt 149).

               74

               To właśnie dlatego poszczególne czynności śledcze mogą być objęte tym wyjątkiem do czasu osiągnięcia celu, nawet jeśli konkretne śledztwo lub kontrola, w wyniku której sporządzono dokument, którego udostępnienia się żąda, jest zakończone (ww. w pkt 8 wyrok w sprawie Franchet i Byk przeciwko Komisji, pkt 110; analogicznie, w odniesieniu do stosowania kodeksu postępowania z 1993 r., wyrok Sądu z dnia 13 września 2000 r. w sprawie T-20/99 Denkavit Nederland przeciwko Komisji, Rec. s. II-3011, pkt 48).

               75

               Należy jednak zauważyć, że aby uzasadnić zastosowanie wyjątku, o którym mowa w art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001, należy wykazać, że udostępnienie spornych dokumentów rzeczywiście może zagrażać ochronie celów czynności śledczych Komisji w sprawie rozpatrywanych uchybień (zob. podobnie ww. w pkt 8 wyrok w sprawie Franchet i Byk przeciwko Komisji, pkt 105, 109; a także ww. w pkt 73 wyrok w sprawie API przeciwko Komisji, pkt 127). Wymagana dla celów rozpatrzenia wniosku o udostępnienie dokumentów analiza powinna bowiem mieć charakter konkretny, a ryzyko naruszenia chronionego interesu powinno być racjonalnie przewidywalne, a nie czysto hipotetyczne (ww. w pkt 8 wyrok w sprawie Franchet i Byk przeciwko Komisji, pkt 115; ww. w pkt 8 wyrok w sprawie Bavarian Lager, pkt 151; ww. w pkt 69 wyrok w sprawie Szwecja i Turco przeciwko Radzie, pkt 43, 63).

               76

               W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że postępowania w przedmiocie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, w ramach którego żądane dokumenty zostały wytworzone, umorzono w dniu 28 czerwca 2006 r., tj. ponad dwa lata przed złożeniem wniosku o ich udostępnienie, co nastąpiło dnia 19 lipca 2008 r., Republika Federalna Niemiec nie może zatem powoływać się na ww. w pkt 71 wyrok w sprawie Petrie i in. przeciwko Komisji oraz ww. wyrok w sprawie Bavarian Lager przeciwko Komisji, gdyż wyroki te dotyczą sytuacji, w których postępowania w przedmiocie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w dacie wydania zaskarżonych decyzji były jeszcze w toku, na etapie postępowania administracyjnego lub sądowego.

               77

               Nie można zatem w niniejszej sprawie kwestionować faktu, że żadne czynności śledcze, których cel mógłby zostać zagrożony przez udostępnienie spornych dokumentów, nie były w toku w chwili składania wniosku o udostępnienie dokumentów w lipcu 2008 r.

               78

               Jeśli chodzi o argument powołany przez Republikę Federalną Niemiec, wedle którego odmowa udostępnienia dokumentów była niezbędna z uwagi na konieczność zachowania poufności komunikacji pomiędzy Komisją a nią samą w ramach postępowań w przedmiocie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego (zob. pkt 71, 72 powyżej), po pierwsze, należy zauważyć, że w odróżnieniu od takich postępowań będących w toku nie istnieje ogólne domniemanie, wedle którego udostępnienie treści korespondencji pomiędzy Komisją a państwem członkowskim, powstałej w ramach zakończonego postępowania w przedmiocie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, godzi w cele czynności śledczych, o których mowa w art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001.

               79

               Po drugie, należy podnieść, że Republika Federalna Niemiec nie dostarczyła żadnych danych pozwalających pojąć, w jaki sposób udostępnienie żądanych dokumentów – w dwa lata po umorzeniu postępowania w przedmiocie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – miałoby w sposób konkretny i rzeczywisty zagrozić celom przedmiotowego dochodzenia lub innego powiązanego dochodzenia. W szczególności w żaden sposób nie powołała się ona na możliwość ponownego wszczęcia postępowania umorzonego przez Komisję w dniu 28 czerwca 2006 r. lub istnienia postępowania w przedmiocie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego powiązanego z tym ostatnim, na którego przebieg mogłoby mieć wpływ udostępnienie żądanych dokumentów.

               80

               W tym kontekście należy także oddalić argument Królestwa Hiszpanii, wedle którego z uwagi na fakt, że Komisja ma nieograniczoną możliwość ponownego wszczynania postępowań w przedmiocie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, korespondencja pomiędzy Komisją a państwami członkowskimi w ramach tych procedur powinna zawsze być objęta wyjątkiem określonym w art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001, dotyczącym ochrony celów czynności śledczych. Argument tego rodzaju opiera się bowiem na rozumowaniu czysto hipotetycznym, albowiem Królestwo Hiszpanii nie wykazało rozsądnie przewidywalnej możliwości ponownego wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w niniejszej sprawie.

               81

               W tych okolicznościach należy dojść do wniosku, że motywy powołane przez Republikę Federalną Niemiec na poparcie jej sprzeciwu wobec udostępnienia dokumentów miały charakter abstrakcyjny i czysto hipotetyczny, wobec czego nie mogły stanowić wystarczającej podstawy prawnej, na której Komisja mogłaby oprzeć decyzję odmowną wydaną na podstawie art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001.

               82

               W konsekwencji Komisja słusznie uznała, że motywy powołane przez Republikę Federalną Niemiec dla uzasadnienia swego sprzeciwu wobec przekazania żądanych dokumentów były prima facie bezzasadne.

               83

               Wobec powyższego skarga zasługuje na oddalenie.

         W przedmiocie kosztów

               84

               Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Republika Federalna Niemiec przegrała sprawę, należy ją obciążyć, oprócz jej własnych kosztów, kosztami Komisji, zgodnie z żądaniami tej ostatniej.

               85

               Zgodnie z art. 87 § 4 akapit pierwszy regulaminu postępowania przed Sądem państwa członkowskie, które przystąpiły do sprawy w charakterze interwenienta, pokrywają własne koszty. Królestwo Danii, Królestwo Hiszpanii, Republika Finlandii, Rzeczpospolita Polska i Królestwo Szwecji pokrywają zatem własne koszty.

               Z powyższych względów
               SĄD (czwarta izba)
               orzeka, co następuje:

                           1)

                           Skarga zostaje oddalona.

                           2)

                           Republika Federalna Niemiec pokrywa, oprócz własnych kosztów, także koszty Komisji Europejskiej.

                           3)

                           Królestwo Danii, Królestwo Hiszpanii, Republika Finlandii, Rzeczpospolita Polska i Królestwo Szwecji pokrywają własne koszty.

                           Pelikánová

                           Jürimäe

                           Van der Woude

                     Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 14 lutego 2012 r.
                     Podpisy

            (
            *1
         )	Język postępowania: niemiecki.


Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 lipca 1988 r. # Luciano Simonella przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Urzędnicy - Konkurs wewnętrzny. # Sprawa 164/87.


title: Wyrok Sądu (pierwsza izba) z dnia 9 września 2011 r. # Bundesverband der Deutschen Volksbanken und Raiffeisenbanken e.V. (BVR) przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Austria Leasing Gesellschaft m.b.H. Mitglied der Raiffeisen-Bankengruppe Österreich - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Raiffeisenbank - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009. # Sprawa T-197/10.

text:
      Wyrok Sądu (pierwsza izba) z dnia 9 września 2011 r. – BVR przeciwko OHIM – Austria Leasing (Austria Leasing Gesellschaft
            m.b.H. Mitglied der Raiffeisen-Bankengruppe Österreich)
      (sprawa T‑197/10)
      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Austria Leasing Gesellschaft m.b.H. Mitglied der Raiffeisen-Bankengruppe
         Österreich – Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Raiffeisenbank – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009

      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
         towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego (rozporządzenie Rady nr 207/2009,
         art. 8 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 19, 22, 37, 42, 50, 63)

      Przedmiot

               Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 lutego 2010 r. (sprawa R 248/2009–1) dotyczącej
                  postępowania w sprawie sprzeciwu między Bundesverband der Deutschen Volksbanken und Raiffeisenbanken e.V. (BVR) a Austria
                  Leasing GmbH.

            Sentencja

                  1)

                  	Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  	Bundesverband der Deutschen Volksbanken und Raiffeisenbanken e.V. (BVR) zostaje obciążony kosztami postępowania.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (siódma izba) z dnia 16 września 2009 r. # Offshore Legends przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie dwóch graficznych wspólnotowych znaków towarowych OFFSHORE LEGENDS, jednego w kolorach czarnym i białym, drugiego w kolorach niebieskim, czarnym i zielonym - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy OFFSHORE 1 - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów i oznaczeń - Niezażądanie przedstawienia dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] - Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 w związku z art. 15 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 42 ust. 2 i 3 i art. 15 ust. 1 akapit drugi lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]. # Sprawy połączone T-305/07 oraz T-306/07.

text:
      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 16 września 2009 r. – Offshore Legends przeciwko OHIM – Acteon (OFFSHORE
            LEGENDS w kolorach czarnym i białym oraz OFFSHORE LEGENDS w kolorach niebieskim, czarnym i zielonym)
      (sprawy połączone T‑305/07 i T‑306/07)
      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie dwóch graficznych wspólnotowych znaków towarowych OFFSHORE LEGENDS, jednego w kolorach czarnym i białym, drugiego
         w kolorach niebieskim, czarnym i zielonym – Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy OFFSHORE 1 – Względne podstawy odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo towarów i oznaczeń – Niezażądanie przedstawienia dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] – Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 w związku z art. 15 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie
         art. 42 ust. 2 i 3 i art. 15 ust. 1 akapit drugi lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
         towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8
         ust. 1 lit. b)) (por. pkt 60, 61, 98–103)

      Przedmiot

               Dwie skargi na dwie decyzje Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 maja 2007 r. (sprawa R 1031/2006-2 i R 1038/2006-2) dotyczące
                  postępowań w sprawie sprzeciwu między Acteon a Offshore Legends.

            Informacje dotyczące sprawy

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Offshore Legends

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Graficzne znaki towarowe OFFSHORE LEGENDS w kolorach białym i czarnym oraz OFFSHORE LEGENDS w kolorach niebieskim, czarnym
                  i zielonym, dla towarów z klas 3, 9, 14, 18, 20, 24, 25, 28 i 35 – zgłoszenia nr 3160231 i 2997021

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Acteon

               Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Krajowy i międzynarodowy graficzny znak towarowy OFFSHORE 1 dla towarów z klas 16, 18 i 25

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Oddalenie sprzeciwu w odniesieniu do wszystkich spornych towarów

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów w części, w jakiej oddaliła ona sprzeciw w odniesieniu do towarów należących do klas
                  18 i 25

      Sentencja

                  1)

                  	Skargi zostają oddalone.

                  2)

                  	Offshore Legends zostaje obciążona kosztami postępowania.