title: Sprawa T-256/21: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2021 – Domator24.com Paweł Nowak/EUIPO – Siwek i Didyk (Fotele)

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/53

      Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2021 – Domator24.com Paweł Nowak/EUIPO – Siwek i Didyk (Fotele)
      (Sprawa T-256/21)
      (2021/C 278/73)
      Język skargi: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Domator24.com Paweł Nowak (Zielona Góra, Polska) (przedstawiciel: T. Gawliczek, radca prawny)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Piotr Siwek (Gdańsk, Polska), Sebastian Didyk (Gdańsk)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca przed Sądem

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 3 304 021-0001 (fotele)

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 marca 2021 r. w sprawie R 1275/2020-3

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  zasądzenie na rzecz Skarżącego od strony przegrywającej kosztów postępowania przed Sądem Unii Europejskiej oraz – na zasadzie przepisu art. 190 ust. 2 Regulaminu – niezbędnych kosztów poniesionych przez Skarżącego w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą EUIPO;

                  —

                  w przypadku wstąpienia przez Interwenientów do postępowania, nakazanie im pokrycia własnych kosztów.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. b) w zw. z art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002, poprzez przyjęcie, że wzór był w dacie zgłoszenia pozbawiony indywidualnego charakteru;

                  —

                  Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. b) w zw. z art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002, poprzez przyjęcie, że powołany jako dowód w sprawie wcześniejszy wzór, mógł stać się dostatecznie znany podczas zwykłego toku prowadzenia spraw środowiskom wyspecjalizowanym w branży gamingowej.

                  —

                  Naruszenie reguły rozkładu ciężaru dowodu;

                  —

                  Naruszenie reguły swobodnej oceny dowodów;

                  —

                  Naruszenie przepisu art. 25 ust. 1 lit. b) w zw. z art. 6 ust. 1 lit. b) w zw. z art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002;

                  —

                  Naruszenie przepisu art. 25 ust. 1 lit. b) w zw. z art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.


title: Sprawa T-262/21: Skarga wniesiona w dniu w dniu 13 maja 2021 r. – Yanukovych / Rada

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/54

      Skarga wniesiona w dniu w dniu 13 maja 2021 r. – Yanukovych / Rada
      (Sprawa T-262/21)
      (2021/C 278/74)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Wiktor Fedorowycz Janukowycz (Rostów nad Donem, Rosja) przedstawiciel: adwokat B. Kennelly)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2021/394 z dnia 4 marca 2021 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/391 z dnia 4 marca 2021 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (2) (zwanych dalej „dziewiątymi aktami zmieniającymi” lub „sankcjami z 2021 r.”), w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.
      Skarżący wnosi również o zwrot kosztów.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Rada nie zbadała, ani nie była w stanie zbadać, czy decyzje ukraińskich organów, na których oparła się, umieszczając nazwisko skarżącego w wykazie, zostały przyjęte z poszanowaniem jego praw podstawowych, tj. prawa do obrony i skutecznej ochrony sądowej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada popełniła oczywiste błędy w ocenie w ramach ustalenia, że kryterium umieszczenia w wykazie zostało spełnione. W szczególności Rada przyjęła informacje dostarczone przez biuro prokuratora generalnego Ukrainy, nie przeprowadzając odpowiedniego badania oraz nie uwzględniając nieprawidłowości wskazanych przez skarżącego. Rada powinna była – w świetle przedstawionych przez skarżącego uwag i dowodów obciążających – dokonać dodatkowych sprawdzeń oraz wystąpić do organów ukraińskich o przedłożenie dalszych dowodów, jednak zamiast tego przeprowadziła dochodzenie w ograniczonym zakresie, co było niezgodne z tym, co było od niej wymagane. W konsekwencji sankcje z 2021 r. nie opierają się na wystarczająco solidnej podstawie faktycznej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że przysługujące skarżącemu na podstawie art. 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej prawo własności zostało naruszone w szczególności ze względu na to, że środki ograniczające stanowią bezzasadne i nieproporcjonalne ograniczenie tego prawa własności, ponieważ: (i) nic nie wskazuje na to, że środki finansowe, jakie miały zostać sprzeniewierzone, zostały transferowane za granicę; (ii) ukraińskie krajowe środki mogłyby być w pełni odpowiednie i wystarczające; oraz iii) środki ograniczające mają zastosowanie już od siedmiu lat oraz zostały nałożone na podstawie postępowania przygotowawczego, które w rzeczywistości zostało umorzone, a przynajmniej, znajduje się na etapie całkowitej stagnacji.

         (1)  Dz.U. 2021, L 77, s. 29.

         (2)  Dz.U. 2021, L 77, s. 2.


title: Sprawa T-263/21: Skarga wniesiona w dniu w dniu 13 maja 2021 r. – Yanukovych / Rada

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/55

      Skarga wniesiona w dniu w dniu 13 maja 2021 r. – Yanukovych / Rada
      (Sprawa T-263/21)
      (2021/C 278/75)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Wiktor Fedorowycz Janukowycz (Rostów nad Donem, Rosja) przedstawiciel: adwokat B. Kennelly)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2021/394 z dnia 4 marca 2021 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/391 z dnia 4 marca 2021 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (2) (zwanych dalej „dziewiątymi aktami zmieniającymi” lub „sankcjami z 2021 r.”), w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.
      Skarżący wnosi również o zwrot kosztów.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Rada nie zbadała, ani nie była w stanie zbadać, czy decyzje ukraińskich organów, na których oparła się, umieszczając nazwisko skarżącego w wykazie, zostały przyjęte z poszanowaniem jego praw podstawowych, tj. prawa do obrony i skutecznej ochrony sądowej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada popełniła oczywiste błędy w ocenie w ramach ustalenia, że kryterium umieszczenia w wykazie zostało spełnione. W szczególności Rada przyjęła informacje dostarczone przez biuro prokuratora generalnego Ukrainy, nie przeprowadzając odpowiedniego badania oraz nie uwzględniając nieprawidłowości wskazanych przez skarżącego. Rada powinna była – w świetle przedstawionych przez skarżącego uwag i dowodów obciążających – dokonać dodatkowych sprawdzeń oraz wystąpić do organów ukraińskich o przedłożenie dalszych dowodów, jednak zamiast tego przeprowadziła dochodzenie w ograniczonym zakresie, co było niezgodne z tym, co było od niej wymagane. W konsekwencji sankcje z 2021 r. nie opierają się na wystarczająco solidnej podstawie faktycznej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że przysługujące skarżącemu na podstawie art. 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej prawo własności zostało naruszone w szczególności ze względu na to, że środki ograniczające stanowią bezzasadne i nieproporcjonalne ograniczenie tego prawa własności, ponieważ: (i) nic nie wskazuje na to, że środki finansowe, jakie miały zostać sprzeniewierzone, zostały transferowane za granicę; (ii) ukraińskie krajowe środki mogłyby być w pełni odpowiednie i wystarczające; oraz iii) środki ograniczające mają zastosowanie już od siedmiu lat oraz zostały nałożone na podstawie postępowania przygotowawczego, które w rzeczywistości zostało umorzone, a przynajmniej, znajduje się na etapie całkowitej stagnacji.

         (1)  Dz.U. 2021, L 77, s. 29.

         (2)  Dz.U. 2021, L 77, s. 2.


title: Sprawa T-270/21: Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2021 r. – Estetica Group Iwona Michalak/EUIPO (PURE BEAUTY)

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/56

      Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2021 r. – Estetica Group Iwona Michalak/EUIPO (PURE BEAUTY)
      (Sprawa T-270/21)
      (2021/C 278/76)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Estetica Group Iwona Michalak (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: P. Gutowski, adwokat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego PURE BEAUTY – zgłoszenie nr 18 160 933

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 marca 2021 r. w sprawie R 1456/2020-5

         Żądanie

      Skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji poprzez stwierdzenie, że w odniesieniu do zgłoszonego znaku nie zachodzi bezwzględna podstawa odmowy rejestracji, o której mowa w art. 7 ust. 1 lit b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie zasady równego traktowania i ochrony uzasadnionych oczekiwań poprzez nieuwzględnienie przez Izbę Odwoławczą wcześniejszej praktyki decyzyjnej Urzędu dopuszczającej rejestrację oznaczeń słowno-graficznych o podobnym stopniu fantazyjności jak w przypadku zgłoszonego znaku, podczas gdy w sprawie nie istniały szczególne okoliczności uzasadniające odejście od tej praktyki.


title: Sprawa T-272/21: Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2021 r. – Puigdemont i Casamajó i in. / Parlament

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/56

      Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2021 r. – Puigdemont i Casamajó i in. / Parlament
      (Sprawa T-272/21)
      (2021/C 278/77)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Carles Puigdemont i Casamajó (Waterloo, Belgia), Antoni Comín i Oliveres (Waterloo), Clara Ponsatí i Obiols (Waterloo) (przedstawiciele: adwokaci P. Bekaert, J. Costa i Rosselló, G. Boye i S. Bekaert)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 9 marca 2021 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Carlesa Puigdemonta i Casamaja (P9_TA(2021)0059 – [2020/2024(IMM)]), Antoniego Comína i Oliveresa (P9_TA(2021)0060 – [2020/2025(IMM)]) i Clary Ponsatí Obiols (P9_TA(2021)0061 – [2020/2031(IMM)]),

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niedochowania przez Parlament ciążącego na nim obowiązku wystarczającego i odpowiedniego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, co narusza obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 akapit drugi TFUE oraz w art. 42 ust 2 lit. c) Karty praw podstawowych (zwanej dalej „kartą”) w związku z prawem do skutecznej ochrony sądowej przewidzianym w art. 47 karty.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 9 ust. 1 regulaminu Parlamentu Europejskiego w związku z art. 20, 21 i 47 karty w świetle prawa do sądu ustanowionego uprzednio na mocy ustawy z uwagi na to, że autorem wniosku do Parlamentu o uchylenie immunitetu nie było właściwe państwo członkowskie.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy ustanowionego w art. 41 ust. 1 karty, które stanowi również naruszenie art. 39 ust. 2 karty w związku z brakiem uzasadnienia kilku decyzji proceduralnych naruszającym art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 42 ust 2 lit. c) karty, jak również art. 15 TFUE i art. 47 karty.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym ustanowionego w art. 41 ust. 2 lit. b) karty w związku z prawem dostępu do dokumentów zgodnie z art. 42 karty i prawem do obrony oraz prawem do skutecznej ochrony sądowej.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasad pewności prawa i lojalnej współpracy wynikający z niejasności zaskarżonych decyzji w odniesieniu do zakresu decyzji o uchyleniu immunitetu w świetle prawa do skutecznej ochrony sądowej i prawa do obrony, które zostały ustanowione w art. 47 i 48 karty.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia immunitetów przysługujących na podstawie art. 343 TFUE i art. 9 protokołu nr 7 w związku z art. 6, art. 39 ust. 2 i art. 45 karty, art. 21 TFUE oraz art. 5 ust. 2 regulaminu Parlamentu Europejskiego z uwagi na to, że Parlament albo całkowicie zignorował prawne kryteria uchylenia immunitetu, albo popełnił oczywisty błąd w ocenie w odniesieniu do tych prawnych kryteriów.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji przewidzianej w art. 41 karty oraz zasady równości przewidzianej w art. 20 i 21 karty w związku z art. 343 TFUE, art. 9 protokołu nr 7 oraz art. 6, art. 39 ust. 2 i art. 45 karty z uwagi na to, że Parlament albo odszedł od dodatkowych kryteriów, które wprowadził w odniesieniu do uchylenia immunitetu, albo popełnił oczywisty błąd w ocenie.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji oraz zasady równego traktowania w związku z art. 6, art. 20, 21, art. 39 ust. 2 i art. 45 karty w świetle precedensów świadczących o tym, że Parlament nie uchyla immunitetu w celu aresztowania posłów do Parlamentu Europejskiego bez wyroku skazującego, o czym świadczy stosowanie art. 9 ust. 7 regulaminu Parlamentu Europejskiego.


title: Sprawa T-273/21: Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2021 r. – The Topps Company / EUIPO – Trebor Robert Bilkiewicz (Kształt butelki dla niemowląt)

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/57

      Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2021 r. – The Topps Company / EUIPO – Trebor Robert Bilkiewicz (Kształt butelki dla niemowląt)
      (Sprawa T-273/21)
      (2021/C 278/78)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: The Topps Company, Inc. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci D. Wieddekind i D. Wiemann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Trebor Robert Bilkiewicz (Gdańsk, Polska)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Kształt butelki dla niemowląt) – unijny znak towarowy nr 1 400 407

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 marca 2021 r. w sprawie R 1326/2020-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przez izbą odwoławczą kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-276/21: Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2021 r. – Moio GmbH / EUIPO – Paul Hartmann (moio.care)

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/58

      Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2021 r. – Moio GmbH / EUIPO – Paul Hartmann (moio.care)
      (Sprawa T-276/21)
      (2021/C 278/79)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Moio GmbH (Fürth, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwältin E. Grande García)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Paul Hartmann AG (Heidenheim, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego moio.care – zgłoszenie nr 17 938 097

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 marca 2021 r. w sprawie R 1034/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim jest ona niekorzystna dla strony skarżącej;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stwierdzono w niej istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w odniesieniu do wcześniejszego unijnego znaku towarowego nr 16 395 055 „Molicare”;

                  —

                  tytułem dalszego żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stwierdzono w niej istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do zgłoszonych towarów należących do klasy 5 i towarów takich jak „sprzęt do przetwarzania danych; urządzenia peryferyjne do odtwarzania danych; mobilne aplikacje; mobilne odbiorniki danych; urządzenia do bezprzewodowego przekazywania danych; nadajniki [telekomunikacja]; oprogramowanie sensoryczne; oprogramowanie telekomunikacyjne”, należących do klasy 9;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-277/21: Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2021 r. – Daimler / EUIPO (Przedstawienie trójramiennych elementów na czarnym tle I)

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/59

      Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2021 r. – Daimler / EUIPO (Przedstawienie trójramiennych elementów na czarnym tle I)
      (Sprawa T-277/21)
      (2021/C 278/80)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Daimler AG (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Siebertz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie trójrammienych elementów na czarnym tle I) – zgłoszenie nr 18 206 090

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 marca 2021 r. w sprawie R 1895/2020-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania oraz postępowania przed Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-278/21: Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2021 r. – Daimler / EUIPO (Przedstawienie trójkątnych elementów na czarnym tle II)

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/60

      Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2021 r. – Daimler / EUIPO (Przedstawienie trójkątnych elementów na czarnym tle II)
      (Sprawa T-278/21)
      (2021/C 278/81)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Daimler AG (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwältin N. Siebertz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego (Przedstawienie trójkątnych elementów na czarnym tle II) – zgłoszenie nr 18 206 086

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 marca 2021 r. w sprawie R 1896/2021-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami niniejszego postępowania oraz postępowania przed Izbą Odwoławczą.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-279/21: Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2021 r. – Daimler / EUIPO (Przedstawienie trójramiennych elementów na czarnym tle IV)

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/60

      Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2021 r. – Daimler / EUIPO (Przedstawienie trójramiennych elementów na czarnym tle IV)
      (Sprawa T-279/21)
      (2021/C 278/82)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Daimler AG (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Siebertz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie trójrammienych elementów na czarnym tle IV) – zgłoszenie nr 18 206 087

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 marca 2021 r. w sprawie R 1898/2020-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania oraz postępowania przed Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-280/21: Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2021 r. – Daimler / EUIPO (Przedstawienie trójramiennych elementów na czarnym tle III)

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/61

      Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2021 r. – Daimler / EUIPO (Przedstawienie trójramiennych elementów na czarnym tle III)
      (Sprawa T-280/21)
      (2021/C 278/83)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Daimler AG (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Siebertz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie trójrammienych elementów na czarnym tle III) – zgłoszenie nr 18 206 085

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 marca 2021 r. w sprawie R 1897/2020-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania oraz postępowania przed Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-283/21: Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2021 r. – Pejovič / EUIPO – ETA živilska industrija (TALIS)

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/61

      Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2021 r. – Pejovič / EUIPO – ETA živilska industrija (TALIS)
      (Sprawa T-283/21)
      (2021/C 278/84)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Edvin Pejovič (Pobegi, Słowenia) (przedstawiciel: adwokat U. Pogačnik)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: ETA živilska industrija d.o.o. (Kamnik, Słowenia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „TALIS” – unijny znak towarowy nr 15 632 871

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 marca 2021 r. w sprawie R 888/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie niniejszej skargi;

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uwzględnienie skargi strony skarżącej oraz zmianę decyzji wydanej w dniu 17 marca 2020 r. w postępowaniu w sprawie unieważnienia prawa do znaku nr 26 909 C poprzez uwzględnienie żądania unieważnienia prawa do spornego znaku towarowego „TALIS” i orzeczenie, że sporny znak towarowy jest nieważny w całości;

                  —

                  subsydiarnie, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  przekazanie sprawy EUIPO w celu ponownego rozpatrzenia;

                  —

                  obciążenie EUIPO wszystkimi kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 63 ust. 1 lit. b) w związku z art. 46 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-284/21: Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2021 r. – Pejovič / EUIPO – ETA živilska industrija (RENČKI HRAM)

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/62

      Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2021 r. – Pejovič / EUIPO – ETA živilska industrija (RENČKI HRAM)
      (Sprawa T-284/21)
      (2021/C 278/85)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Edvin Pejovič (Pobegi, Słowenia) (przedstawiciel: adwokat U. Pogačnik)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: ETA živilska industrija d.o.o. (Kamnik, Słowenia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „RENČKI HRAM” – unijny znak towarowy nr 15 297 336

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 marca 2021 r. w sprawie R 1050/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie niniejszej skargi;

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uwzględnienie skargi strony skarżącej oraz zmianę decyzji wydanej w dniu 12 maja 2020 r. w postępowaniu w sprawie unieważnienia prawa do znaku nr 34 709 C poprzez uwzględnienie żądania unieważnienia prawa do spornego znaku towarowego „RENČKI HRAM” i orzeczenie, że sporny znak towarowy jest nieważny w całości;

                  —

                  subsydiarnie, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  przekazanie sprawy EUIPO w celu ponownego rozpatrzenia;

                  —

                  obciążenie EUIPO wszystkimi kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 63 ust. 1 lit. b) w związku z art. 46 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-285/21: Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2021 r. – Alliance française de Bruxelles-Europe i in. / Komisja

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/63

      Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2021 r. – Alliance française de Bruxelles-Europe i in. / Komisja
      (Sprawa T-285/21)
      (2021/C 278/86)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Alliance française de Bruxelles-Europe (Bruksela, Belgia) i siedmiu pozostałych skarżących (przedstawiciel: adwokat E. van Nuffel d’Heynsbroeck)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Nakazanie, do czasu wydania postanowienia kończącego postępowanie w sprawie środków tymczasowych, zawieszenia wykonania decyzji Komisji Europejskiej o udzieleniu zamówienia na część 4 (język francuski) w przetargu na umowy ramowe na szkolenia językowe dla instytucji, organów i agencji Unii Europejskiej (nr HR/2020/OP/0014), na miejscu pierwszym – konsorcjum CLL Centre de Langues – Allingua, a na miejscu drugim – konsorcjum Alliance Europe Multilingue, stworzonym przez skarżących, oraz o zastosowania wszelkich innych niezbędnych środków, w szczególności skutków tego zawieszenia w odniesieniu do ewentualnego zawarcia umowy z naruszeniem okresu określonego w art. 175 rozporządzenia finansowego;

                  —

                  Obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący braku podania wystarczającego uzasadnienia z naruszeniem art. 170 ust. 3 rozporządzenia finansowego. Skarżący podnoszą w tym względzie, że analiza podanego uzasadnienia dotyczącego charakterystyki oferty złożonej przez skarżących oraz charakterystyki i względnej przewagi wyżej sklasyfikowanej oferty nie wykazuje żadnej korelacji między oceną a przypisaną wartością, przez co nie można zrozumieć, dlaczego uznano, że oferta skarżących ma niższą wartość, niż wyżej sklasyfikowana oferta.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący braku skutecznego skorzystania z uznania, gdyż Komisja Europejska odrzuciła ze swej oceny elementy oferty technicznej skarżących dostępne pod hyperlinkiem zapisanym i zamieszczonym w ich ofercie, ze względu na to, że te elementy mogły zostać złożone lub zmienione po upływie terminu złożenia ofert, nie sprawdziwszy, czy w tym konkretnym przypadku takie ryzyko istniało.

                  3.

                  Zarzut trzeci, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczący oczywistego błędu w ocenie, gdyż nie ma żadnej jasnej korelacji między oceną cech właściwych ofercie złożonej przez skarżących a wartością przypisaną kryteriom jakościowym.


title: Sprawa T-286/21: Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2021 r. – Pejovič / EUIPO – ETA živilska industrija (RENŠKI HRAM)

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/64

      Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2021 r. – Pejovič / EUIPO – ETA živilska industrija (RENŠKI HRAM)
      (Sprawa T-286/21)
      (2021/C 278/87)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Edvin Pejovič (Pobegi, Słowenia) (przedstawiciel: adwokat U. Pogačnik)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: ETA živilska industrija d.o.o. (Kamnik, Słowenia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „RENŠKI HRAM” – unijny znak towarowy nr 15 297 302

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 marca 2021 r. w sprawie R 679/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie niniejszej skargi;

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uwzględnienie skargi strony skarżącej oraz zmianę decyzji wydanej w dniu 17 marca 2020 r. w postępowaniu w sprawie unieważnienia prawa do znaku nr 26 907 C poprzez uwzględnienie żądania unieważnienia prawa do spornego znaku towarowego „RENŠKI HRAM” i orzeczenie, że sporny znak towarowy jest nieważny w całości;

                  —

                  subsydiarnie, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  przekazanie sprawy EUIPO w celu ponownego rozpatrzenia;

                  —

                  obciążenie EUIPO wszystkimi kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 63 ust. 1 lit. b) w związku z art. 46 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-287/21: Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2021 r. – Pejovič / EUIPO – ETA živilska industrija (SALATINA)

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/65

      Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2021 r. – Pejovič / EUIPO – ETA živilska industrija (SALATINA)
      (Sprawa T-287/21)
      (2021/C 278/88)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Edvin Pejovič (Pobegi, Słowenia) (przedstawiciel: adwokat U. Pogačnik)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: ETA živilska industrija d.o.o. (Kamnik, Słowenia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „SALATINA” – unijny znak towarowy nr 15 940 141

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 marca 2021 r. w sprawie R 889/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie niniejszej skargi;

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uwzględnienie skargi strony skarżącej oraz zmianę decyzji wydanej w dniu 17 marca 2020 r. w postępowaniu w sprawie unieważnienia prawa do znaku nr 26 905 C poprzez uwzględnienie żądania unieważnienia prawa do spornego znaku towarowego „SALATINA” i orzeczenie, że sporny znak towarowy jest nieważny w całości;

                  —

                  subsydiarnie, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  przekazanie sprawy EUIPO w celu ponownego rozpatrzenia;

                  —

                  obciążenie EUIPO wszystkimi kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 63 ust. 1 lit. b) w związku z art. 46 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-288/21: Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2021 r. – ALO jewelry CZ / EUIPO – Cartier International (ALOve)

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/66

      Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2021 r. – ALO jewelry CZ / EUIPO – Cartier International (ALOve)
      (Sprawa T-288/21)
      (2021/C 278/89)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ALO jewelry CZ s. r. o. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat K. Čermák)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Cartier International AG (Steinhausen, Szwajcaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Unijny graficzny znak towarowy zawierający element słowny „ALOve” – zgłoszenie nr 16 724 701

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 marca 2021 r. w sprawie R 2679/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-289/21: Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2021 r. – Bastion Holding i in. / Komisja

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/66

      Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2021 r. – Bastion Holding i in. / Komisja
      (Sprawa T-289/21)
      (2021/C 278/90)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Bastion Holding BV (Amsterdam, Niderlandy) i 35 dalszych skarżących (przedstawiciele: adwokaci B. Braeken i X.Y.G. Versteeg)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  tytułem żądania głównego – stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2021) 1872 final z dnia 15 marca 2021 r. dotyczącej trzeciej zmiany systemu dotacji bezpośrednich w celu wsparcia kosztów stałych dla przedsiębiorstw dotkniętych epidemią COVID-19 (SA.62241 (2021/N) – Niderlandy w zakresie, w jakim dotyczy ona maksymalnej kwoty 600 000 EUR dla dużych przedsiębiorstw;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego – stwierdzenie nieważności tej decyzji w całości;

                  —

                  ponadto obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku wszczęcia przez Komisję formalnego postępowania wyjaśniającego w wyniku błędnego stwierdzenia, że środek pomocy państwa nie budzi wątpliwości co do jego zgodności z rynkiem wewnętrznym.

                              —

                              W ramach tego zarzutu skarżący podnoszą po pierwsze, że środek pomocy państwa nie jest odpowiedni do realizacji jego celu, którym jest zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce niderlandzkiej poprzez rekompensatę kosztów stałych przedsiębiorstw, które doznały 30 % spadku obrotów w wyniku epidemii COVID-19 i wprowadzonych w jej następstwie środków rządowych. Maksymalna kwota pomocy jest zdaniem skarżących nieodpowiednia do osiągnięcia celu realizowanego przez środek pomocy państwa. Środek pomocy państwa dla dużych przedsiębiorstw wynosi maksymalnie 600 000 EUR. Kwota ta jest niewystarczająca, aby zaradzić poważnym zaburzeniom w niderlandzkiej gospodarce poprzez utrzymanie rentowności przedsiębiorstw. W szczególności w przypadku dużych przedsiębiorstw, takich jak skarżący, 600 000 EUR nie wystarczy, aby skutecznie zareagować na spadek obrotów w wyniku pandemii COVID-19.

                              —

                              Po drugie, skarżący twierdzą, że środek pomocy państwa jest nieproporcjonalny. Obecny program wykracza poza to, co jest konieczne, aby zapobiec niedoborom płynności, z jakimi borykają się MŚP, i wspierać ich koszty stałe. W rzeczywistości nieproporcjonalna kwota przyznana MŚP pozwala im na większą konkurencyjność, ponieważ nie są one tak ograniczone kosztami stałymi. Ponadto MŚP, które otrzymały pomoc, nie są zmuszone wrócić w takim stopniu jak skarżący (1) do swojego kapitału własnego w celu utrzymania konkurencyjności. Skarżący otrzymują maksymalną kwotę 600 000 EUR na utrzymanie trzydziestu trzech hoteli. Z drugiej strony MŚP kwalifikują się do otrzymania prawie takiej samej kwoty pomocy, aby zaradzić niedoborom płynności w przypadku jedynie małego lub średniego hotelu.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący popełnienia uchybień proceduralnych przez Komisję poprzez niewystarczające uzasadnienie zaskarżonej decyzji.

                              —

                              Drugi zarzut nieważności dotyczy uchybień proceduralnych zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżących decyzja ta jest niewystarczająco uzasadniona, ponieważ nie porusza ona (uzasadnienia) nieproporcjonalnej różnicy w maksymalnej kwocie pomocy między MŚP a większymi przedsiębiorstwami niezależnie od rodzaju czy formy. Nie porusza ona również odpowiedniego charakteru samego środka ani faktu, że MŚP kwalifikowały się do otrzymania pomocy w ramach dwóch poprzednich środków pomocy. W swojej decyzji Komisja nie umożliwiła zatem skarżącym zapoznania się z powodami, dla których uznano, że środek pomocy państwa został uznany za zgodny z rynkiem wewnętrznym. Narusza to art. 296 TFUE.

         (1)  Uwaga redakcyjna: w skardze jest mowa o tym, że zainteresowane spółki obawiają się, iż będą zmuszone „sięgnąć” do kapitału własnego.


title: Sprawa T-293/21: Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2021 r. – Muschaweck / EUIPO – Conze (UM)

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/67

      Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2021 r. – Muschaweck / EUIPO – Conze (UM)
      (Sprawa T-293/21)
      (2021/C 278/91)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Ulrike Muschaweck (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Konle)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Joachim Conze (Monachium, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „UM” – unijny znak towarowy nr 9 305 731

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 marca 2021 r. w sprawie R 2260/2019-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień EUIPO z dnia 6 sierpnia 2019 r. w zakresie, w jakim orzeczono, że unijny znak towarowy nr 9 305 731 będzie nadal zarejestrowany w odniesieniu do pozostałych usług takich jak:
                  klasa 44: usługi medyczne w dziedzinie chirurgii przepukliny;

                  —

                  uwzględnienie w całości wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do unijnego znaku towarowego nr 9 305 731;

                  —

                  w konsekwencji, stwierdzenie wygaśnięcia prawa do unijnego znaku towarowego nr 9 305 731 od dnia 20 czerwca 2017 r. w odniesieniu do wszystkich towarów i usług takich jak:
                  klasa 10: aparatura i instrumenty chirurgiczne, medyczne, stomatologiczne i weterynaryjne, sztuczne oczy i zęby; artykuły ortopedyczne; materiały do zszywania;
                  klasa 41: edukacja i rozrywka; trenowanie; rozrywka; zajęcia sportowe i kulturalne; wszystkie wyżej wymienione usługi w związku z usługami medycznymi;
                  klasa 42: usługi naukowe i technologiczne oraz związane z nimi usługi badawcze i projektowe; usługi analizy i badań przemysłowych; projektowanie i rozwój sprzętu i oprogramowania komputerowego; wszystkie wyżej wymienione usługi w związku z usługami medycznymi;
                  klasa 44: usługi medyczne i weterynaryjne; higiena i troska o urodę istot ludzkich lub zwierząt; usługi w zakresie rolnictwa, ogrodnictwa lub leśnictwa.

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  wady formalne zaskarżonej decyzji: brak ważnego przedstawicielstwa strony przeciwnej; spóźnione przedstawienie uwag przez właściciela znaku towarowego;

                  —

                  wady materialne zaskarżonej decyzji: brak zgody pierwotnej właścicielki znaku towarowego na używanie znaku towarowego; brak rzeczywistego używania unijnego znaku towarowego UM; używanie unijnego znaku towarowego UM z dodatkiem „Dr. Muschaweck”.


title: Sprawa T-294/21: Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2021 r. – Joules / EUIPO – Star Gold (Jules Gents)

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/68

      Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2021 r. – Joules / EUIPO – Star Gold (Jules Gents)
      (Sprawa T-294/21)
      (2021/C 278/92)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Joules Ltd (Market Harborough, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat P. Martini-Berthon)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Star Gold GmbH (Pforzheim, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „Jules Gents” – zgłoszenie nr 15 719 305

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 marca 2021 r. w sprawie R 1123/2018-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą, w tym kosztami postępowania przed izbą odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 71 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 oraz art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka;

                  —

                  Naruszenie art. 71 ust. 1 i art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001, art. 27 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625 oraz art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-298/21: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2021 r. – Bodegas Beronia / EUIPO – Bodegas Carlos Serres (ALEGRA DE BERONIA)

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/69

      Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2021 r. – Bodegas Beronia / EUIPO – Bodegas Carlos Serres (ALEGRA DE BERONIA)
      (Sprawa T-298/21)
      (2021/C 278/93)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Bodegas Beronia, SA (La Rioja, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Mora Cortés)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Bodegas Carlos Serres, SL (La Rioja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy ALEGRA DE BERONIA – zgłoszenie nr 18 012 451

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 marca 2021 r. w sprawie R 2013/2020-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono odwołanie R 2013/2020-1 i odmówiono w całości rejestracji słownego unijnego znaku towarowego nr 18.012.451 ALEGRA DE BERONIA dla wszystkich wskazanych towarów;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-306/21: Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2021 r. – Falke / Komisja

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/70

      Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2021 r. – Falke / Komisja
      (Sprawa T-306/21)
      (2021/C 278/94)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Falke KGaA (Schmallenberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Vetter)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie na podstawie art. 264 ust. 1 TFUE nieważności decyzji pozwanej z dnia 20 listopada 2020 r. (pomoc nr SA.59289) w brzmieniu zmienionym decyzją pozwanej z dnia 12 lutego 2021 r. (pomoc nr SA.61744),

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami skarżącej.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Niemiecki program pomocy „Bundesregelung Fixkostenhilfe 2020” zatwierdzony przez pozwaną jest niezgodny z rynkiem wewnętrznym, ponieważ zakłóca konkurencję, przy czym nie jest to w niniejszym przypadku uzasadnione jako wyjątek. Zdaniem skarżącej pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając, że system pomocy, który wymaga zmniejszenia obrotów całego przedsiębiorstwa o co najmniej 30 %, jest zgodny z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE. Podejście do systemu pomocy oparte na ujęciu całego przedsiębiorstwa wyklucza z ubiegania się o pomoc przedsiębiorstwa takie jak skarżącą, posiadające kilka obszarów działalności dotkniętych w różnym stopniu pandemią COVID 19, z których działalność stacjonarna doznała w wyniku zamknięcia spadku obrotów znacznie przekraczającego 30 %, tylko dlatego że inny obszar działalności nie odnotowuje spadku obrotów, a poprzez utworzenie średniej arytmetycznej obrotów różnych obszarów działalności nie został osiągnięty próg 30 %. Przedsiębiorstwa te – w przeciwieństwie do przedsiębiorstw posiadających tylko jeden obszar działalności – mogą wówczas nie otrzymać żadnej pomocy lub otrzymać ją tylko przez część okresu kwalifikującego się do pomocy i muszą subsydiować niepokryte koszty stałe zamkniętego obszaru działalności z innych obszarów działalności. Prowadzi to do zakłócenia konkurencji zarówno w stosunku do konkurentów w obszarze działalności dotkniętym pandemią, jak i w stosunku do konkurentów w obszarze działalności niedotkniętym pandemią.

                  2.

                  Pozwana naruszyła prawa proceduralne skarżącej wynikające z art. 108 ust. 2 TFUE, nie dając jej możliwości wyrażenia w toku wstępnego postępowania wyjaśniającego wątpliwości co do zgodności systemu pomocy z rynkiem wewnętrznym.


title: Sprawa T-376/20: Postanowienie Sądu z dnia 28 maja 2021 r. – Poupart / Komisja

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/71

      Postanowienie Sądu z dnia 28 maja 2021 r. – Poupart / Komisja
      (Sprawa T-376/20) (1)

      (2021/C 278/95)
      Język postępowania: francuski
      Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2020.


title: Sprawa T-25/21: Postanowienie Sądu z dnia 28 maja 2021 r. – Corman / Komisja

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/71

      Postanowienie Sądu z dnia 28 maja 2021 r. – Corman / Komisja
      (Sprawa T-25/21) (1)

      (2021/C 278/96)
      Język postępowania: francuski
      Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 72 z 1.3.2021.


title: Sprawa T-121/21: Postanowienie Sądu z dnia 27 maja 2021 r. – Suez / Komisja

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/71

      Postanowienie Sądu z dnia 27 maja 2021 r. – Suez / Komisja
      (Sprawa T-121/21) (1)

      (2021/C 278/97)
      Język postępowania: francuski
      Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 138 z 19.4.2021.


title: Sprawa C-296/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 7 maja 2021 r. – A

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 7 maja 2021 r. – A
      (Sprawa C-296/21)
      (2021/C 289/42)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein hallinto-oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek prawny: A

         Pozostali uczestnicy: Helsingin poliisilaitos i Poliisihallitus

         Pytania prejudycjalne

      Jeżeli chodzi o transfer broni palnej pozbawionej cech użytkowych w obrębie Unii i uwzględniając przepisy dyrektywy Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/51/WE (1) z dnia 21 maja 2008 r. oraz przepisy rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2403 (2) z dnia 15 grudnia 2015 r. ustanawiającego wspólne wytyczne dotyczące norm i technik pozbawiania broni cech użytkowych w celu zagwarantowania, że broń pozbawiona cech użytkowych trwale nie nadaje się do użytku, w szczególności art. 3 ust. 1 tego rozporządzenia:

                  a)

                  czy potwierdzony przez władze krajowe podmiot weryfikujący, który wystawił świadectwo pozbawienia cech użytkowych, można uznać za podmiot w rozumieniu dyrektywy 91/477 oraz art. 3 i 7 rozporządzenia 2015/2403 również wtedy, gdy nie jest on zamieszczony w wykazie opublikowanym przez Komisję zgodnie z art. 3 ust. 3 tego rozporządzenia, jeżeli różne organy wspomnianego państwa członkowskiego powiadomiły podmiot transferujący broń, że działający w formie prawnej spółki z o.o. podmiot weryfikujący, który wystawił świadectwo, jest do tego uprawniony na podstawie owego rozporządzenia oraz

                  b)

                  czy status podmiotu weryfikującego wyznaczonego przez państwo członkowskie do pozbawiania broni cech użytkowych można wykazać również przy pomocy innego, uzyskanego od organu krajowego dowodu zamiast przy pomocy wpisu w wykazie opublikowanym przez Komisję, o którym mowa w art. 3 ust. 3 rozporządzenia 2015/2403, tak że świadectwo pozbawienia cech użytkowych wystawione przez ten podmiot weryfikujący spełnia wymagania określone w tym rozporządzeniu z tym skutkiem, że państwo członkowskie jest zobowiązane na podstawie art. 7 ust. 2 owego rozporządzenia do uznania świadectwa pozbawienia cech użytkowych wystawionego w innym państwie członkowskim?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/51/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz.U. 2008, L 179, s. 5).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2403 z dnia 15 grudnia 2015 r. ustanawiające wspólne wytyczne dotyczące norm i technik pozbawiania broni cech użytkowych w celu zagwarantowania, że broń pozbawiona cech użytkowych trwale nie nadaje się do użytku (Dz.U. 2015, L 333, s. 62).


title: Sprawa C-279/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal – Zjednoczone Królestwo) – The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs / WR [Odesłanie prejudycjalne – Ogólne zasady dotyczące podatku akcyzowego – Dyrektywa 2008/118/WE – Artykuł 33 ust. 3 – Wyroby „dopuszczone do konsumpcji” w jednym państwie członkowskim i przechowywane do celów handlowych w innym państwie członkowskim – Osoba zobowiązana do zapłaty podatku akcyzowego, który stał się wymagalny w odniesieniu do tych wyrobów – Osoba, która przechowuje wyroby przeznaczone do dostawy w innym państwie członkowskim – Przewoźnik wyrobów]

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/6

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal – Zjednoczone Królestwo) – The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs / WR
      (Sprawa C-279/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ogólne zasady dotyczące podatku akcyzowego - Dyrektywa 2008/118/WE - Artykuł 33 ust. 3 - Wyroby „dopuszczone do konsumpcji” w jednym państwie członkowskim i przechowywane do celów handlowych w innym państwie członkowskim - Osoba zobowiązana do zapłaty podatku akcyzowego, który stał się wymagalny w odniesieniu do tych wyrobów - Osoba, która przechowuje wyroby przeznaczone do dostawy w innym państwie członkowskim - Przewoźnik wyrobów)
      (2021/C 297/03)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Court of Appeal

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

         Strona przeciwna: WR

         Sentencja

      Artykuł 33 ust. 3 dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG, należy interpretować w ten sposób, że osoba, która przewozi na rachunek innej osoby wyroby akcyzowe do innego państwa członkowskiego i która jest w rzeczywistym posiadaniu tych wyrobów w chwili, w której podatek akcyzowy od nich staje się wymagalny, jest zobowiązana do zapłaty tego podatku na podstawie tego przepisu, nawet jeżeli nie ma prawa ani interesu w odniesieniu do tych wyrobów i nie wie, że podlegają podatkowi akcyzowemu, albo jest tego świadoma, ale nie wie, że podatek akcyzowy od nich stał się wymagalny.

         (1)  Dz.U. C 230 z 8.7.2019.


title: Sprawa C-591/19 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 czerwca 2021 r. – Komisja Europejska / Fernando De Esteban Alonso [Odwołanie – Służba publiczna – Dochodzenie wewnętrzne Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) – Przekazanie informacji przez OLAF krajowym organom sądowym – Złożenie zawiadomienia przez Komisję Europejską – Pojęcia urzędnika „wskazanego z podaniem nazwiska” i „osobiście zaangażowanego” – Brak poinformowania strony zainteresowanej – Prawo Komisji do złożenia zawiadomienia do krajowych organów sądowych przed ukończeniem dochodzenia OLAF-u – Skarga o zadośćuczynienie]

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/7

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 czerwca 2021 r. – Komisja Europejska / Fernando De Esteban Alonso
      (Sprawa C-591/19 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Dochodzenie wewnętrzne Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) - Przekazanie informacji przez OLAF krajowym organom sądowym - Złożenie zawiadomienia przez Komisję Europejską - Pojęcia urzędnika „wskazanego z podaniem nazwiska” i „osobiście zaangażowanego” - Brak poinformowania strony zainteresowanej - Prawo Komisji do złożenia zawiadomienia do krajowych organów sądowych przed ukończeniem dochodzenia OLAF-u - Skarga o zadośćuczynienie)
      (2021/C 297/04)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Mongin i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Fernando De Esteban Alonso (przedstawiciel: C. Huglo, avocat)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 11 czerwca 2019 r., De Esteban Alonso/Komisja (T-138/18, EU:T:2019:398), zostaje uchylony.

                  2)

                  Skarga w sprawie T-138/18 zostaje oddalona.

                  3)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty, związane zarówno z postępowaniem w pierwszej instancji, jak i z postępowaniem odwoławczym.

         (1)  Dz.U. C 413 z 9.12.2019.


title: Sprawa C-609/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d’instance de Lagny-sur-Marne – Francja) – BNP Paribas Personal Finance SA / VE [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Umowa kredytu hipotecznego denominowanego w walucie obcej (frank szwajcarski) – Artykuł 4 ust. 2 – Główny przedmiot umowy – Warunki narażające kredytobiorcę na ryzyko kursowe – Zasady jawności i przejrzystości – Artykuł 3 ust. 1 – Znacząca nierównowaga – Artykuł 5 – Sformułowanie warunku umownego w sposób jasny i zrozumiały]

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/7

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d’instance de Lagny-sur-Marne – Francja) – BNP Paribas Personal Finance SA / VE
      (Sprawa C-609/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Umowa kredytu hipotecznego denominowanego w walucie obcej (frank szwajcarski) - Artykuł 4 ust. 2 - Główny przedmiot umowy - Warunki narażające kredytobiorcę na ryzyko kursowe - Zasady jawności i przejrzystości - Artykuł 3 ust. 1 - Znacząca nierównowaga - Artykuł 5 - Sformułowanie warunku umownego w sposób jasny i zrozumiały)
      (2021/C 297/05)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal d’instance de Lagny-sur-Marne

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: BNP Paribas Personal Finance SA

         Strona pozwana: VE

         Sentencja

                  1)

                  Wykładni art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy dokonywać w ten sposób, że warunki umowy kredytu, określające, że spłata w stałych ratach jest zaliczana w pierwszej kolejności na poczet odsetek, i przewidujące – w celu spłaty salda rachunku bankowego – wydłużenie okresu obowiązywania tej umowy i podwyższenie kwoty rat miesięcznych, są objęte zakresem tego przepisu, w wypadku gdy warunki te określają istotny element charakteryzujący tę umowę.

                  2)

                  Wykładni art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 należy dokonywać w ten sposób, że w ramach umowy kredytu denominowanego w walucie obcej wymóg przejrzystości warunków tej umowy, określających, że płatności w stałych ratach są zaliczane w pierwszej kolejności na poczet odsetek, i przewidujących – w celu spłaty salda rachunku bankowego – wydłużenie okresu obowiązywania tej umowy i zwiększenie kwoty rat miesięcznych, jest spełniony, jeżeli przedsiębiorca dostarczy konsumentowi wystarczających i dokładnych informacji pozwalających na to, aby przeciętny konsument właściwie poinformowany oraz dostatecznie uważny i rozsądny był w stanie zrozumieć konkretne działanie przedmiotowego mechanizmu finansowego i oszacować w ten sposób w oparciu o jednoznaczne i zrozumiałe kryteria konsekwencje ekonomiczne – potencjalnie istotne – takich warunków dla swoich zobowiązań finansowych w całym okresie obowiązywania tej umowy.

                  3)

                  Wykładni art. 3 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy dokonywać w ten sposób, że warunki umowy kredytu, określające, że płatności dokonywane w stałych ratach są zaliczane w pierwszej kolejności na poczet odsetek, i przewidujące – w celu spłaty salda rachunku bankowego, które może znacznie wzrosnąć w wyniku zmian parytetu między walutą rozliczeniową a walutą spłaty – przedłużenie okresu obowiązywania tej umowy i zwiększenie kwoty rat, mogą doprowadzić do znacznej nierównowagi wynikających z tej umowy praw i obowiązków stron na niekorzyść konsumenta, jeśli przedsiębiorca nie mógł racjonalnie oczekiwać, przestrzegając wymogu przejrzystości względem konsumenta, że ten ostatni zaakceptowałby w wyniku indywidualnych negocjacji nieproporcjonalne ryzyko kursowe, jakie wynika z takich warunków.

         (1)  Dz.U. C 348 z 14.10.2019.


title: Sprawy połączone od C-776/19 do C-782/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 czerwca 2021 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal de grande instance de Paris – Francja) – VB, WA (C-776/19), XZ, YY (C-777/19), ZX (C-778/19), DY, EX (C-781/19) / BNP Paribas Personal Finance SA i AV (C-779/19), BW, CX (C-780/19), FA (C-782/19) / BNP Paribas Personal Finance SA, Procureur de la République [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Umowy kredytu hipotecznego denominowane w walucie obcej (frank szwajcarski) – Przedawnienie – Artykuł 4 ust. 2 – Główny przedmiot umowy – Warunki narażające kredytobiorcę na ryzyko kursowe – Wymogi dotyczące zrozumiałości i przejrzystości – Ciężar dowodu – Artykuł 3 ust. 1 – Znacząca nierównowaga – Artykuł 5 – Sformułowanie warunku umownego w sposób jasny i zrozumiały – Zasada skuteczności]

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/8

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 czerwca 2021 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal de grande instance de Paris – Francja) – VB, WA (C-776/19), XZ, YY (C-777/19), ZX (C-778/19), DY, EX (C-781/19) / BNP Paribas Personal Finance SA i AV (C-779/19), BW, CX (C-780/19), FA (C-782/19) / BNP Paribas Personal Finance SA, Procureur de la République
      (Sprawy połączone od C-776/19 do C-782/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Umowy kredytu hipotecznego denominowane w walucie obcej (frank szwajcarski) - Przedawnienie - Artykuł 4 ust. 2 - Główny przedmiot umowy - Warunki narażające kredytobiorcę na ryzyko kursowe - Wymogi dotyczące zrozumiałości i przejrzystości - Ciężar dowodu - Artykuł 3 ust. 1 - Znacząca nierównowaga - Artykuł 5 - Sformułowanie warunku umownego w sposób jasny i zrozumiały - Zasada skuteczności)
      (2021/C 297/06)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal de grande instance de Paris

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: VB, WA (C-776/19), XZ, YY (C-777/19), ZX (C-778/19), DY, EX (C-781/19), AV (C-779/19), BW, CX (C-780/19), FA (C-782/19)

         Strona pozwana: BNP Paribas Personal Finance SA, Procureur de la République

         Sentencja

                  1)

                  Wykładni art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich w związku z zasadą skuteczności należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym uzależniającym wystąpienie konsumenta z żądaniem:

                              —

                              w celu stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunku znajdującego się w umowie zawartej między przedsiębiorcą a tym konsumentem – od terminu przedawnienia;

                              —

                              w celu uzyskania zwrotu kwot nienależnie wpłaconych na podstawie takich nieuczciwych warunków – od pięcioletniego terminu przedawnienia, w sytuacji gdy termin ten rozpoczyna swój bieg w dniu przyjęcia oferty kredytu, tak że konsument mógł wówczas nie wiedzieć o całości swoich praw wynikających z tej dyrektywy.

                  2)

                  Wykładni art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 należy dokonywać w ten sposób, że warunki umowy kredytu, przewidujące, iż waluta obca jest walutą rozliczeniową, a euro jest walutą spłaty, i powodujące skutek w postaci ponoszenia ryzyka kursowego przez kredytobiorcę, są objęte zakresem tego przepisu, w wypadku gdy warunki te określają istotny element charakteryzujący wspomnianą umowę.

                  3)

                  Wykładni art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 należy dokonywać w ten sposób, że w ramach umowy kredytu denominowanego w walucie obcej wymóg przejrzystości warunków tej umowy, przewidujących, że waluta obca jest walutą rozliczeniową i że euro jest walutą spłaty, oraz powodujących skutek w postaci ponoszenia ryzyka kursowego przez kredytobiorcę, jest spełniony, jeżeli przedsiębiorca dostarczył konsumentowi wystarczających i dokładnych informacji pozwalających na to, aby przeciętny konsument właściwie poinformowany oraz dostatecznie uważny i rozsądny był w stanie zrozumieć konkretne działanie przedmiotowego mechanizmu finansowego i oszacować w ten sposób, w oparciu o jednoznaczne i zrozumiałe kryteria, konsekwencje ekonomiczne – potencjalnie istotne – takich warunków dla swoich zobowiązań finansowych w całym okresie obowiązywania tej umowy.

                  4)

                  Wykładni dyrektywy 93/13 należy dokonywać w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie temu, by ciężar dowodu w zakresie prostego i zrozumiałego charakteru warunku umownego w rozumieniu art. 4 ust. 2 tej dyrektywy spoczywał na konsumencie.

                  5)

                  Wykładni art. 3 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy dokonywać w ten sposób, że warunki umowy kredytu, przewidujące, iż waluta obca jest walutą rozliczeniową, a euro jest walutą spłaty, i powodujące skutek w postaci ponoszenia nieograniczonego ryzyka kursowego przez kredytobiorcę, mogą doprowadzić do powstania znaczącej nierównowagi wynikających z tej umowy kredytu praw i obowiązków stron na niekorzyść konsumenta, jeśli przedsiębiorca nie mógł racjonalnie oczekiwać, przestrzegając wymogu przejrzystości w stosunku do konsumenta, iż ten konsument zaakceptowałby, w następstwie indywidualnych negocjacji, nieproporcjonalne ryzyko kursowe, które wynika z takich warunków.

         (1)  Dz.U. C 19 z 20.1.2020.


title: Sprawa C-901/19: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg – Niemcy) – CF, DN / Bundesrepublik Deutschland [Odesłanie prejudycjalne – Wspólna polityka w dziedzinie azylu i ochrony uzupełniającej – Dyrektywa 2011/95/UE – Przesłanki przyznania ochrony uzupełniającej – Artykuł 15 lit. c) – Pojęcie „poważnego indywidualnego zagrożenia” życia lub fizycznej integralności osoby cywilnej wynikającego z masowej przemocy w sytuacjach międzynarodowych lub wewnętrznych konfliktów zbrojnych – Uregulowanie krajowe przewidujące wymóg minimalnej liczby ofiar cywilnych (zabitych i rannych) w danym regionie]

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/9

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg – Niemcy) – CF, DN / Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-901/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka w dziedzinie azylu i ochrony uzupełniającej - Dyrektywa 2011/95/UE - Przesłanki przyznania ochrony uzupełniającej - Artykuł 15 lit. c) - Pojęcie „poważnego indywidualnego zagrożenia” życia lub fizycznej integralności osoby cywilnej wynikającego z masowej przemocy w sytuacjach międzynarodowych lub wewnętrznych konfliktów zbrojnych - Uregulowanie krajowe przewidujące wymóg minimalnej liczby ofiar cywilnych (zabitych i rannych) w danym regionie)
      (2021/C 297/07)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: CF, DN

         Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 15 lit. c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wykładni uregulowania krajowego, zgodnie z którą stwierdzenie istnienia poważnego indywidualnego zagrożenia życia lub fizycznej integralności osoby cywilnej wynikającego z „masowej przemocy w sytuacjach […] konfliktów zbrojnych” w rozumieniu tego przepisu jest uzależnione, w przypadku gdy przemoc nie dotyczy konkretnie tej osoby ze względu na elementy charakteryzujące jej sytuację osobistą, od tego, by stosunek liczby ofiar w danej strefie do całkowitej liczby ludności tej strefy osiągnął określony próg.

                  2)

                  Artykuł 15 lit. c) dyrektywy 2011/95 należy interpretować w ten sposób, że w celu ustalenia istnienia „poważnego indywidualnego zagrożenia” w rozumieniu tego przepisu konieczne jest całościowe uwzględnienie wszystkich okoliczności danego przypadku, w szczególności tych, które charakteryzują sytuację w kraju pochodzenia wnioskodawcy.

         (1)  Dz.U. C 87 z 16.3.2020.


title: Sprawa C-921/19: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats ’s-Hertogenbosch – Niderlandy) – LH / Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid [Odesłanie prejudycjalne – Kontrole graniczne, azyl i imigracja – Polityka azylowa – Wspólne procedury udzielania i cofania ochrony międzynarodowej – Dyrektywa 2013/32/UE – Artykuł 40 ust. 2 – Kolejny wniosek – Nowe elementy lub ustalenia – Pojęcie – Dokumenty, których autentyczność nie może zostać stwierdzona lub których źródła nie można obiektywnie zweryfikować – Dyrektywa 2011/95/UE – Artykuł 4 ust. 1 i 2 – Ocena dowodów – Obowiązek współpracy danego państwa członkowskiego]

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/10

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats ’s-Hertogenbosch – Niderlandy) – LH / Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
      (Sprawa C-921/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Kontrole graniczne, azyl i imigracja - Polityka azylowa - Wspólne procedury udzielania i cofania ochrony międzynarodowej - Dyrektywa 2013/32/UE - Artykuł 40 ust. 2 - Kolejny wniosek - Nowe elementy lub ustalenia - Pojęcie - Dokumenty, których autentyczność nie może zostać stwierdzona lub których źródła nie można obiektywnie zweryfikować - Dyrektywa 2011/95/UE - Artykuł 4 ust. 1 i 2 - Ocena dowodów - Obowiązek współpracy danego państwa członkowskiego)
      (2021/C 297/08)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Den Haag, zittingsplaats ’s-Hertogenbosch

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: LH

         Strona pozwana: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 40 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej w związku z art. 4 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, na mocy którego każdy dokument przedstawiony przez osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową na poparcie kolejnego wniosku jest automatycznie uznawany za niestanowiący „nowego elementu lub ustalenia” w rozumieniu tego przepisu, jeżeli nie można stwierdzić autentyczności tego dokumentu lub nie można obiektywnie zweryfikować źródła takiego dokumentu.

                  2)

                  Artykuł 40 dyrektywy 2013/32 w związku z art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy 2011/95 należy interpretować w ten sposób, że po pierwsze, ocena dowodów przedstawionych na poparcie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej nie może się różnić w zależności od tego, czy chodzi o pierwszy wniosek, czy o kolejny wniosek, a po drugie, że państwo członkowskie jest zobowiązane do współpracy z wnioskodawcą w celu oceny istotnych elementów jego kolejnego wniosku, jeżeli na poparcie tego wniosku wnioskodawca ów przedstawia dokumenty, których autentyczności nie można stwierdzić.

         (1)  Dz.U. C 103 z 30.3.2020.


title: Sprawa C-65/20: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – VI / KRONE – Verlag Gesellschaft mbH & Co KG [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Odpowiedzialność za produkty wadliwe – Dyrektywa 85/374/EWG – Artykuł 2 – Pojęcie „produktu wadliwego” – Wydrukowany egzemplarz gazety zawierający nieprawidłową poradę zdrowotną – Wyłączenie z zakresu stosowania]

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/12

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – VI / KRONE – Verlag Gesellschaft mbH & Co KG
      (Sprawa C-65/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Odpowiedzialność za produkty wadliwe - Dyrektywa 85/374/EWG - Artykuł 2 - Pojęcie „produktu wadliwego” - Wydrukowany egzemplarz gazety zawierający nieprawidłową poradę zdrowotną - Wyłączenie z zakresu stosowania)
      (2021/C 297/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: VI

         Strona pozwana: KRONE – Verlag Gesellschaft mbH & Co KG

         Sentencja

      Artykuł 2 dyrektywy Rady 85/374/EWG z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe, zmienionej dyrektywą 1999/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 maja 1999 r., w związku z art. 1 i art. 6 dyrektywy 85/374, zmienionej dyrektywą 1999/34, należy interpretować w ten sposób, że „produktu wadliwego” w rozumieniu tych przepisów nie stanowi wydrukowany egzemplarz gazety, na łamach której poruszono tematykę paramedyczną i udzielono nieprawidłowej porady zdrowotnej dotyczącej stosowania rośliny, zastosowanie się do której to porady przez czytelnika gazety doprowadziło do powstania uszczerbku na jego zdrowiu.

         (1)  Dz.U. C 209 z 22.6.2020.


title: Sprawa C-923/19: Wyrok Trybunału (piąte izba) z dnia 10 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Van Ameyde España SA / GES, Seguros y Reaseguros SA [Odesłanie prejudycjalne – Obowiązkowe ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych – Dyrektywa 2009/103/WE – Artykuł 1 pkt 1 i 2 – Artykuł 3 akapit pierwszy, drugi i ostatni – Pojęcie „pojazdu” – Obowiązek objęcia szkód majątkowych ochroną ubezpieczeniową – Zakres – Wypadek drogowy z udziałem pojazdu członowego, którego części składowe podlegają odrębnemu ubezpieczeniu obowiązkowemu – Szkody w naczepie spowodowane przez ciągnik samochodowy, z którym zespolona była naczepa w chwili zajścia tego wypadku – Wykładnia przepisów krajowych wykluczająca objęcie tych szkód ochroną ubezpieczeniową w ramach obowiązkowego ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem tego ciągnika siodłowego]

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/11

      Wyrok Trybunału (piąte izba) z dnia 10 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Van Ameyde España SA / GES, Seguros y Reaseguros SA
      (Sprawa C-923/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Obowiązkowe ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych - Dyrektywa 2009/103/WE - Artykuł 1 pkt 1 i 2 - Artykuł 3 akapit pierwszy, drugi i ostatni - Pojęcie „pojazdu” - Obowiązek objęcia szkód majątkowych ochroną ubezpieczeniową - Zakres - Wypadek drogowy z udziałem pojazdu członowego, którego części składowe podlegają odrębnemu ubezpieczeniu obowiązkowemu - Szkody w naczepie spowodowane przez ciągnik samochodowy, z którym zespolona była naczepa w chwili zajścia tego wypadku - Wykładnia przepisów krajowych wykluczająca objęcie tych szkód ochroną ubezpieczeniową w ramach obowiązkowego ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem tego ciągnika siodłowego)
      (2021/C 297/09)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: Van Ameyde España SA

         Druga strona postępowania: GES, Seguros y Reaseguros SA

         Sentencja

      Artykuł 3 akapity pierwszy, drugi i ostatni dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności w związku z art. 1 pkt 1 i 2 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie takiej wykładni przepisów krajowych, która wyklucza z zakresu ochrony ubezpieczeniowej, a tym samym z zakresu odszkodowania, z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem ciągnika siodłowego szkody majątkowe spowodowane przez ten ciągnik siodłowy w naczepie, która była z nim zespolona w chwili zajścia wypadku.

         (1)  Dz.U. C 103 z 30.3.2020.


title: Sprawa C-94/20: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Linz – Austria) – Land Oberösterreich / KV [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2003/109/WE – Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi – Artykuł 11 – Prawo do równego traktowania w zakresie zabezpieczenia społecznego, pomocy społecznej i ochrony socjalnej – Odstępstwo od zasady równego traktowania w zakresie pomocy społecznej i ochrony socjalnej – Pojęcie „świadczeń podstawowych” – Dyrektywa 2000/43/WE – Zasada równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne – Artykuł 2 – Pojęcie dyskryminacji – Artykuł 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Uregulowanie państwa członkowskiego uzależniające przyznanie dodatku mieszkaniowego obywatelom państw trzecich będącym rezydentami długoterminowymi od warunku, by udokumentowali oni w sposób określony w tym uregulowaniu, że posiadają podstawową znajomość języka tego państwa członkowskiego]

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/12

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Linz – Austria) – Land Oberösterreich / KV
      (Sprawa C-94/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2003/109/WE - Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi - Artykuł 11 - Prawo do równego traktowania w zakresie zabezpieczenia społecznego, pomocy społecznej i ochrony socjalnej - Odstępstwo od zasady równego traktowania w zakresie pomocy społecznej i ochrony socjalnej - Pojęcie „świadczeń podstawowych” - Dyrektywa 2000/43/WE - Zasada równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne - Artykuł 2 - Pojęcie dyskryminacji - Artykuł 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Uregulowanie państwa członkowskiego uzależniające przyznanie dodatku mieszkaniowego obywatelom państw trzecich będącym rezydentami długoterminowymi od warunku, by udokumentowali oni w sposób określony w tym uregulowaniu, że posiadają podstawową znajomość języka tego państwa członkowskiego)
      (2021/C 297/11)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht Linz

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Land Oberösterreich

         Strona pozwana: KV

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 11 ust. 1 lit. d) dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie – nawet jeśli skorzystano z możliwości zastosowania odstępstwa przewidzianego w art. 11 ust. 4 tej dyrektywy – uregulowaniu państwa członkowskiego, zgodnie z którym, co się tyczy obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi, przyznanie dodatku mieszkaniowego jest uzależnione od warunku, by udokumentowali oni w sposób określony w tym uregulowaniu, że posiadają podstawową znajomość języka tego państwa członkowskiego, jeśli ten dodatek mieszkaniowy stanowi „świadczenie podstawowe” w rozumieniu tego ostatniego przepisu, co powinien ustalić sąd odsyłający.

                  2)

                  Uregulowanie państwa członkowskiego, które ma zastosowanie bez rozróżnienia do wszystkich obywateli państw trzecich i na mocy którego, co się tyczy obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi, przyznanie dodatku mieszkaniowego jest uzależnione od warunku, by udokumentowali oni w sposób określony w tym uregulowaniu, że posiadają podstawową znajomość języka tego państwa członkowskiego, nie jest objęte zakresem stosowania dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne.

                  3)

                  Jeśli skorzystano z możliwości zastosowania odstępstwa przewidzianego w art. 11 ust. 4 dyrektywy 2003/109, art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej nie ma zastosowania w wypadku istnienia uregulowania państwa członkowskiego, na mocy którego, co się tyczy obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi, przyznanie dodatku mieszkaniowego, jeśli dodatek ten nie stanowi „świadczenia podstawowego” w rozumieniu tego art. 11 ust. 4, jest uzależnione od warunku, by obywatele ci udokumentowali w sposób określony w tym uregulowaniu, że posiadają podstawową znajomość języka tego państwa członkowskiego. Jeśli wspomniany dodatek mieszkaniowy stanowi takie świadczenie podstawowe, art. 21 karty praw podstawowych – w zakresie, w jakim zakazano w nim wszelkiej dyskryminacji ze względu na pochodzenie etniczne – nie stoi na przeszkodzie takiemu uregulowaniu.

         (1)  Dz.U. C 201 z 15.6.2020.


title: Sprawa C-192/20: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 10 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove – Słowacja) – Prima banka Slovensko a.s. / HD [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Zakres stosowania – Artykuł 1 ust. 2 – Bezwzględnie obowiązujące krajowe przepisy ustawowe – Postawienie kredytu w stan natychmiastowej wymagalności – Kumulacja odsetek od kredytu z odsetkami za zwłokę]

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/13

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 10 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove – Słowacja) – Prima banka Slovensko a.s. / HD
      (Sprawa C-192/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Zakres stosowania - Artykuł 1 ust. 2 - Bezwzględnie obowiązujące krajowe przepisy ustawowe - Postawienie kredytu w stan natychmiastowej wymagalności - Kumulacja odsetek od kredytu z odsetkami za zwłokę)
      (2021/C 297/12)
      Język postępowania: słowacki

         Sąd odsyłający

      Krajský súd v Prešove

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Prima banka Slovensko a.s.

         Strona pozwana: HD

         Sentencja

      Z zastrzeżeniem weryfikacji, których dokonanie należy do sąd odsyłającego, dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że nie ma ona zastosowania do przepisów krajowych, na mocy których konsument, który zawarł z przedsiębiorcą umowę kredytu, nie może być zobowiązany na podstawie postanowień tej umowy w przypadku postawienia kredytu w stan natychmiastowej wymagalności do zapłaty na rzecz przedsiębiorcy odsetek zwykłych za okres od postawienia kredytu w stan natychmiastowej wymagalności do rzeczywistej spłaty pożyczonego kapitału, jeżeli zapłata odsetek za zwłokę i innych kar umownych należnych zgodnie z tą umową umożliwia zrekompensowanie rzeczywiście poniesionej przez przedsiębiorcę szkody.

         (1)  Dz.U. C 329 z 5.10.2020.


title: Sprawa C-303/20: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Opatowie – Polska) – Ultimo Portfolio Investment (Luxembourg) S.A. / KM [Odesłanie prejudycjalne – Umowy o kredyt konsumencki – Dyrektywa 2008/48/WE – Ryzyko nadmiernego zadłużenia – Artykuł 8 – Ciążący na kredytodawcy obowiązek przeprowadzenia oceny zdolności kredytowej konsumenta – Artykuł 23 – Skuteczny, proporcjonalny i odstraszający charakter sankcji w przypadku naruszenia tego obowiązku]

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/14

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Opatowie – Polska) – Ultimo Portfolio Investment (Luxembourg) S.A. / KM
      (Sprawa C-303/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Umowy o kredyt konsumencki - Dyrektywa 2008/48/WE - Ryzyko nadmiernego zadłużenia - Artykuł 8 - Ciążący na kredytodawcy obowiązek przeprowadzenia oceny zdolności kredytowej konsumenta - Artykuł 23 - Skuteczny, proporcjonalny i odstraszający charakter sankcji w przypadku naruszenia tego obowiązku)
      (2021/C 297/13)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy w Opatowie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ultimo Portfolio Investment (Luxembourg) S.A.

         Strona pozwana: KM

         Sentencja

      Artykuł 23 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG należy interpretować w ten sposób, że badanie, czy sankcje – zgodnie z tym co przewidziano w tym przepisie – mają skuteczny, proporcjonalny i odstraszający charakter, w szczególności w razie naruszenia przewidzianego w art. 8 tej dyrektywy obowiązku zbadania zdolności kredytowej konsumenta, powinno być dokonywane z uwzględnieniem, zgodnie z art. 288 akapit trzeci TFUE, nie tylko przepisu prawa krajowego, który został specjalnie przyjęty w celu transpozycji tej dyrektywy, ale również ogółu wszystkich przepisów tego prawa, interpretowanych tak dalece, jak to możliwe, w świetle brzmienia i celów tejże dyrektywy, tak aby rzeczone sankcje spełniały wymogi określone w jej art. 23.

         (1)  Dz.U. C 329 z 5.10.2020.


title: Sprawa C-48/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 18 listopada 2020 r. w sprawie T-377/19, Topcart GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 28 stycznia 2021 r. przez Topcart GmbH

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/15

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 18 listopada 2020 r. w sprawie T-377/19, Topcart GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 28 stycznia 2021 r. przez Topcart GmbH
      (Sprawa C-48/21 P)
      (2021/C 297/15)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Topcart GmbH (przedstawiciel: M. Hoffmann, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Carl International
      Postanowieniem z dnia 12 maja 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odrzucił odwołanie i postanowił, że wnosząca odwołanie pokryje własne koszty.


title: Sprawa C-49/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 18 listopada 2020 r. w sprawie T-378/19, Topcart GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 28 stycznia 2021 r. przez Topcart GmbH

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/15

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 18 listopada 2020 r. w sprawie T-378/19, Topcart GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 28 stycznia 2021 r. przez Topcart GmbH
      (Sprawa C-49/21 P)
      (2021/C 297/16)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Topcart GmbH (przedstawiciel: M. Hoffmann, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Carl International
      Postanowieniem z dnia 12 maja 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odrzucił odwołanie i postanowił, że wnosząca odwołanie pokryje własne koszty.