title: Sprawa T-817/17: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2017 r. – Schokker/EASA

text:
               19.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/16

         Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2017 r. – Schokker/EASA
   (Sprawa T-817/17)
   (2018/C 063/21)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Boudewijn Schokker (Hoofddorp, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie od EASA na rzecz skarżącego kwoty 80 000 EUR tytułem naprawienia doznanej przez niego krzywdy;

               —

               obciążenie EASA kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty mające na celu wykazanie, że organ upoważniony do zawierania umów o pracę EASA (OUZU) dopuścił się zawinionego działania, które wyrządziło skarżącemu znaczącą krzywdę.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że OUZU wysunął wobec skarżącego niezgodną z prawem ofertę zatrudnienia, która z tego względu nie mogła zostać przyjęta w sposób bezwarunkowy.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że OUZU odmówił zmiany warunków tej oferty zatrudnienia, mimo że była ona rażąco niezgodna z prawem.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący zgodnie z którym nagłe wycofanie oferty zatrudnienia przez OUZU skutkowało ostatecznym zamknięciem postępowania w sprawie rekrutacji skarżącego.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez OUZU celu postępowania poprzedzającego wniesienie skargi poprzez systematyczne odrzucanie każdej propozycji pozasądowego rozstrzygnięcia sporu.


title: Sprawa C-369/16 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 grudnia 2017 r. – Irlandia / Aughinish Alumina Ltd, Komisja Europejska [Odwołanie — Pomoc państwa — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Zwolnienie z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo przy produkcji tlenku glinu — Pomoc istniejąca lub nowa — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Artykuł 1 lit. b) pkt i) i iv), oraz lit. d) — Przedawnienie — Artykuł 15 — Zasada pewności prawa — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań]

text:
               19.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/3

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 grudnia 2017 r. – Irlandia / Aughinish Alumina Ltd, Komisja Europejska
   (Sprawa C-369/16 P) (1)

   ([Odwołanie - Pomoc państwa - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Zwolnienie z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo przy produkcji tlenku glinu - Pomoc istniejąca lub nowa - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Artykuł 1 lit. b) pkt i) i iv), oraz lit. d) - Przedawnienie - Artykuł 15 - Zasada pewności prawa - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań])
   (2018/C 063/03)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Irlandia (przedstawiciele: E. Creedon, L. Williams i A. Joyce, pełnomocnicy, P. McGarry, SC)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Francuska (przedstawiciele: R. Coesme i D. Colas, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Aughinish Alumina Ltd (przedstawiciele: C. Little i C. Waterson, Solicitors), Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka i N. Khan, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1.

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2.

               Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3.

               Republika Francuska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 371 z 10.10.2016.


title: Sprawa T-830/17: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2017 r. – Szentes / Komisja

text:
               19.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/20

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2017 r. – Szentes / Komisja
   (Sprawa T-830/17)
   (2018/C 063/27)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Gyula Szentes (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Moyse)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 24 lutego 2017 r. oraz w razie potrzeby decyzji oddalającej zażalenie skarżącego z dnia 29 września 2017 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem ogłoszenia o konkursie. Skarżący podnosi, że art. 6.4 załącznika III, wykluczający pozytywne rozpatrzenie wniosków o ponowne rozpatrzenie wnoszonych na podstawie zakwestionowania oceny komisji konkursowej, jest prawnie zabroniony, gdyż jest niezgodny z prawem do skutecznego środka prawnego, o którym mowa w art. 47 Karty praw podstawowych. Przepis ten stanowi podstawę zaskarżonej decyzji, jest więc ona również niezgodna z prawem.

               2.

               Zarzut drugi, oparty na naruszeniu obowiązku uzasadnienia. Zaskarżona decyzja ogranicza się do zacytowania fragmentów orzecznictwa i nie podaje wykazu kryteriów wyboru określonej przez komisję konkursową przed przystąpieniem do oceny zgłoszeń kandydatów.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący przeinaczenia stanu faktycznego i oczywistego błędu w ocenie. Skarżący kwestionuje tu sposób, w jaki komisja oceniała podane w zgłoszeniu dane.

               4.

               Zarzut czwarty, oparty na naruszeniu ogłoszenia o konkursie. Skarżący podnosi, że komisja konkursowa zaniechała zestawienia poszczególnych zakładek zgłoszenia ze sobą w celu podjęcia decyzji, czy skarżący spełnia jeden z warunków dopuszczenia do konkursu.


title: Sprawa C-373/16 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 grudnia 2017 r. – Aughinish Alumina Ltd / Irlandia, Komisja Europejska (Odwołanie — Pomoc państwa — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Zwolnienie z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu — Pomoc nowa lub istniejąca — Rozporządzenie (WE) nr° 659/1999 — Artykuł 1 lit. b) ppkt i) — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               19.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/3

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 grudnia 2017 r. – Aughinish Alumina Ltd / Irlandia, Komisja Europejska
   (Sprawa C-373/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Pomoc państwa - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Zwolnienie z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu - Pomoc nowa lub istniejąca - Rozporządzenie (WE) nro 659/1999 - Artykuł 1 lit. b) ppkt i) - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań - Obowiązek uzasadnienia))
   (2018/C 063/04)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Aughinish Alumina Ltd (przedstawiciele: C. Little i C. Waterson, solicitors)

      Interwenient popierający stronę wnoszącą odwołanie: Republika Francuska (przedstawiciele: R. Coesme i D. Colas, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Irlandia, Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka i N. Khan, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1.

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

               2.

               Aughinish Alumina Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3.

               Republika Francuska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 305 z 22.8.2016.


title: Sprawa T-832/17: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2017 r. – achtung! / EUIPO (achtung!)

text:
               19.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/21

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2017 r. – achtung! / EUIPO (achtung!)
   (Sprawa T-832/17)
   (2018/C 063/28)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: achtung! GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G.J. Seelig i D. Bischof)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego zawierającego elementy słowne „achtung!” – międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską nr 1 297 443

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 października 2017 r. w sprawie R 490/2017-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej pozwanego z dnia 23 października 2017 r. (sprawa R 490/2017-4);

               —

               zmianę decyzji Czwartej Izby Odwoławczej pozwanego z dnia 23 października 2017 r. (sprawa R 490/2017-4) poprzez zapewnienie ochrony międzynarodowej rejestracji nr 1 297 443 (słownego/graficznego) znaku towarowego „achtung!” na obszarze Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania oraz niezbędnymi kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

      Podniesione zarzuty

   Skarżąca opiera skargę na naruszeniu art. 72 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001. Pozwany błędnie ocenił charakter odróżniający znaku w ramach stosowania art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001, a także naruszył zasady równego traktowania i dobrej administracji.


title: Sprawa T-822/17: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2017 r. – Weber-Stephen Products / EUIPO (iGrill)

text:
               19.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/17

         Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2017 r. – Weber-Stephen Products / EUIPO (iGrill)
   (Sprawa T-822/17)
   (2018/C 063/22)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Weber-Stephen Products LLC (Palatine, Illinois, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci R. Niebel i A. Jauch)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „iGrill” – zgłoszenie nr 15 456 726

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 września 2017 r. w sprawie R 579/2017-2

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Błędna interpretacja wymogów prawnych art 7 ust. 1 lit b), art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa T-833/17: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2017 r. – Ryanair i Aiport Marketing Services / Komisja Europejska

text:
               19.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/21

         Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2017 r. – Ryanair i Aiport Marketing Services / Komisja Europejska
   (Sprawa T-833/17)
   (2018/C 063/29)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia) i Aiport Marketing Services Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci E. Vahida oraz I.G. Metaxas-Maranghidis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 –4, art. 2, art. 3 i art. 4 decyzji (UE) 2017/1861 (1) w zakresie, w jakim owe postanowienia dotyczą skarżących;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą osiem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia w zaskarżonej decyzji zasady dobrej administracji wyrażonej w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz prawa skarżących do obrony.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Komisję art. 107 ust. 1 TFUE i obowiązku uzasadnienia, ponieważ zamiast zastosować test prywatnego inwestora do stosunków handlowych pomiędzy portem lotniczym Cagliari i skarżącymi, w tym do domniemanych wypłat pomocy, zastosowała ona test wynikający z wyroku Altmark, pomimo że zostały one dokonane na podstawie umów zawartych przed przyjęciem ustawy 10/2010.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez Komisję zasady niedyskryminacji poprzez niezastosowanie testu prywatnego inwestora do zawartych pomiędzy portem lotniczym Cagliari i skarżącymi umów, ze względu na okoliczność, że Region Sardynia był jedynie mniejszościowym akcjonariuszem postu lotniczego Cagliri.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez Komisję art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na niewskazanie portu lotniczego Cagliari jako beneficjenta pomocy.

               5.

               Zarzut piąty, zgodnie z którym nawet przy założeniu, że port lotniczy Cagliari nie był beneficjentem ustawy 10/2010, Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ powinna była zastosować test prywatnego inwestora do postępowania Regionu Sardynia, również jeżeli zakładała, że port lotniczy Cagliari był biernym „pośrednikiem” przy transferze funduszy regionu.

               6.

               Zarzut szósty, zgodnie z którym nawet przy dalszym założeniu, że ustawa 10/2010 dotyczy usług w ogólnym interesie gospodarczym i że test prywatnego inwestora nie ma zastosowania, zaskarżona decyzja naruszałby jednak art. 107 ust. 1, TFUE, ponieważ stwierdza ona niesłusznie, że płatności za usługi marketingowe stanowią ukryte subsydia na eksploatację połączeń lotniczych.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia przez Komisję art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na niewykazanie selektywności.

               8.

               Zarzut ósmy, zgodnie z którym nawet w razie, gdyby Sąd miał stwierdzić istnienie pomocy, Komisja naruszyła art. 108 ust. 2 TFUE, popełniając oczywisty błąd w wydanych państwu członkowskiemu instrukcjach dotyczących ustalenia kwoty pomocy podlegającej odzyskaniu.

      (1)  Decyzja Komisji (UE) 2017/1861 z dnia 29 lipca 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.33983 (2013/C) (ex 2012/NN) (ex 2011/N) – wdrożonej przez Włochy – Rekompensata dla portów lotniczych na Sardynii z tytułu obowiązków świadczenia usługi publicznej (UOIG) (Dz.U. 2017, L 268, s. 1).


title: Sprawa C-446/17: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 7 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vredegerecht te Antwerpen – Belgia) – Woonhaven Antwerpen / Khalid Berkani, Asmae Hejji (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Nieuczciwe warunki umowy — Umowa najmu zawarta między koncesjonowanym towarzystwem socjalnego budownictwa mieszkaniowego a najemcą — Standardowy formularz mający charakter obowiązkowy na mocy krajowego aktu prawnego — Dyrektywa 93/13/EWG — Artykuł 1 ust. 2 — Brak zastosowania tej dyrektywy)

text:
               19.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/4

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 7 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vredegerecht te Antwerpen – Belgia) – Woonhaven Antwerpen / Khalid Berkani, Asmae Hejji
   (Sprawa C-446/17) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Nieuczciwe warunki umowy - Umowa najmu zawarta między koncesjonowanym towarzystwem socjalnego budownictwa mieszkaniowego a najemcą - Standardowy formularz mający charakter obowiązkowy na mocy krajowego aktu prawnego - Dyrektywa 93/13/EWG - Artykuł 1 ust. 2 - Brak zastosowania tej dyrektywy))
   (2018/C 063/05)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Vredegerecht te Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Woonhaven Antwerpen

      Strona pozwana: Khalid Berkani, Asmae Hejji

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że dyrektywa ta nie znajduje zastosowania do warunków umowy najmu zawartej między koncesjonowanym towarzystwem socjalnego budownictwa mieszkaniowego a najemcą, które to warunki są ustalone przez uregulowanie krajowe takie jak art. 11 formularzowej umowy najmu stanowiącej załącznik do Besluit van de Vlaamse Regering tot reglementering van het sociale huurstelsel ter uitvoering van titel VII van de Vlaamse Wooncode (rozporządzenia rządu flamandzkiego w sprawie uregulowania mieszkalnictwa socjalnego i wykonania tytułu VII flamandzkiej ustawy mieszkaniowej) z dnia 12 października 2007 r.

      (1)  Dz.U. C 318 z 25.9.2017.


title: Sprawa T-836/17: Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2017 r. – Sports Group Denmark / EUIPO – K&L (WHISTLER)

text:
               19.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/22

         Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2017 r. – Sports Group Denmark / EUIPO – K&L (WHISTLER)
   (Sprawa T-836/17)
   (2018/C 063/30)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sports Group Denmark A/S (Ikast, Dania) (przedstawiciel: adwokat E. Skovbo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: K&L GmbH & Co. Handels-KG (Weilheim, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „WHISTLER” – zgłoszenie nr 12 870 648

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 października 2017 r. w sprawie R 311/2017-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               oddalenie sprzeciwu w całości;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-615/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 26 października 2017 r. – Eurowings GmbH / Klaus Rövekamp, Christiane Rupp

text:
               19.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 26 października 2017 r. – Eurowings GmbH / Klaus Rövekamp, Christiane Rupp
   (Sprawa C-615/17)
   (2018/C 063/06)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca apelację: Eurowings GmbH

      Druga strona postępowania apelacyjnego: Klaus Rövekamp, Christiane Rupp

      Pytanie prejudycjalne

   Czy prawo do odszkodowania przewidziane w art. 7 rozporządzenia nr 261/2004 (1) może przysługiwać również wówczas, gdy pasażer z powodu stosunkowo małego opóźnienia przylotu nie zdąży na lot łączony, co powoduje opóźnienie w miejscu przeznaczenia wynoszące przynajmniej trzy godziny, oba loty zostały jednak wykonane przez różnych przewoźników lotniczych, a rezerwacja odbyła się przy pomocy organizatora wycieczek, który dokonał jej dla całej podróży lotniczej u innych linii lotniczych?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46, s. 1).


title: Sprawa T-824/17: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2017 r. – H2O Plus / EUIPO (H 2 O+)

text:
               19.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/17

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2017 r. – H2O Plus / EUIPO (H 2 O+)
   (Sprawa T-824/17)
   (2018/C 063/23)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: H2O Plus LLC (San Francisco, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci R. Niebel i F. Kerl)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego zawierającego elementy słowne „H 2 O+” – rejestracja międzynarodowa nr W 1 313 244

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 października 2017 r. w sprawie R 499/2017-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-1/18: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2018 r. – Deutsche Lufthansa AG / Komisja Europejska

text:
               19.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/23

         Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2018 r. – Deutsche Lufthansa AG / Komisja Europejska
   (Sprawa T-1/18)
   (2018/C 063/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Lufthansa AG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Völcker i J. Ruiz Calzado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisja z dnia 27 października 2017 r. w sprawie M.8633 — Lufthansa/ Certain Air Berlin Assets, wydanej na podstawie art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 139/2004 i art. 57 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym;

               —

               tytułem żądania subsydiarnego – stwierdzenie nieważności pkt 44 lit. c) zaskarżonej decyzji; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Komisja nie była uprawniona do nałożenia wymogu, aby Lufthansa mogła nabyć statki powietrzne od wydzierżawiających będących stronami trzecimi, które wcześniej owi wydzierżawiający oddali w dzierżawę NIKI lub jej spółce dominującej Air Berlin, pod warunkiem, że Lufthansa na warunkach rynkowych udostępni te statki powietrzne NIKI lub alternatywnemu nabywcy NIKI – w razie gdyby Transakcja NIKI z jakiegokolwiek powodu nie doszła do skutku – (zwanym dalej „Warunkiem”) zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia w sprawie koncentracji (1), ponieważ zakup statków powietrznych nie stanowi częściowego wykonania.
               Skarżąca twierdzi, że Komisja nie była uprawniona, na mocy art. 7 ust. 3 rozporządzenia w sprawie koncentracji, do nałożenia Warunku, ponieważ nabycie przez Lufthansę statków powietrznych od stron trzecich nie było w żaden sposób związane z Transakcją NIKI (2) i nie stanowiło częściowego „wykonania” planowanego nabycia NIKI, które wymagałoby odstępstwa od obowiązku zawieszenia koncentracji przewidzianego w art. 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie koncentracji.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym poprzez zobowiązanie Lufthansy do ułatwienia sprzedaży NIKI innemu nabywcy Warunek przekracza dopuszczalny zakres stosowania art. 7 ust. 3 rozporządzenia w sprawie koncentracji i tym samym narusza zasadę proporcjonalności.
               Zdaniem skarżącej warunki, o których mowa w art. 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie koncentracji, są właściwe jedynie w zakresie, w jakim są w danym wypadku konieczne, aby zapewnić, że niepożądany wpływ na zachowanie spółki na rynku i na etapy wykonania zgłoszonej transakcji zostanie zniwelowany, i aby przywrócić status quo ante.

               3.

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym niejasne kryterium „warunków rynkowych” i całkowity brak gwarancji proceduralnych lub zasad ograniczających o charakterze koncepcyjnym działają na niekorzyść Lufthansy i w konsekwencji naruszają zasadę proporcjonalności, zasadę pewności prawa i przysługujące Lufthansie prawo własności oraz swobodę przedsiębiorczości.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji w odniesieniu do liczby statków powietrznych, których ona dotyczy.
               Lufthansa podnosi, że Komisja uchybiła spoczywającemu na niej obowiązkowi uzasadnienia, ponieważ dokonana przez Komisję wykładnia jej własnej decyzji powoduje istotną niepewność co do zakresu stosowania Warunku, co ma wysoce niekorzystny wpływ na możliwość ubiegania się przez Lufthansę o ochronę sądową i na możliwość dokonania przez Trybunał kontroli sądowej.

               5.

               Zarzut piąty, dotyczący naruszenia prawa skarżącej do bycia wysłuchaną.
               Lufthansa podnosi, że Komisja nie uszanowała prawa Lufthansy do bycia wysłuchaną i nie uwzględniła postępowania tymczasowego przewidzianego w art. 18 rozporządzenia w sprawie koncentracji i w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 802/2004 (3), wydając zaskarżoną decyzję jako decyzję „ostateczną” bez umożliwienia Lufthansie przedstawienia jej stanowiska co do Warunku i co do któregokolwiek z domniemanych zakłóceń konkurencji, którym warunek miał przeciwdziałać, ani przed wydaniem zaskarżonej decyzji (art. 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie koncentracji), ani po jej wydaniu (art. 18 ust. 2 1 rozporządzenia w sprawie koncentracji).

      (1)  Rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. 2004, L 24, s. 1, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 8, t. 3, s. 40).

      (2)  W związku z zaproponowanym przez Lufthansę nabyciem udziałów w NIKI Luftfahrt GmbH (zwanej dalej „NIKI”) i w Luftfahrtgesellschaft Walter mbH (zwanej dalej „LGW”) od Air Berlin PLC & Co. Luftverkehrs KG (zwanej dalej „Air Berlin”) (zwanym dalej „Transakcją”, a w odniesieniu do samej NIKI – „Transakcją NIKI”).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 802/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. 2004, L 133, s. 1, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 8, t. 3, s. 88).


title: Sprawa T-827/17: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2017 r. – Aeris Invest / EBC

text:
               19.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/18

         Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2017 r. – Aeris Invest / EBC
   (Sprawa T-827/17)
   (2018/C 063/24)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Aeris Invest Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci R. Vallina Hoset, A. Sellés Marco, C. Iglesias Megías i A. Lois Perreau de Pinninck)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego LS/MD/17/405, LS/PT/17/406 i LS/MD/17/419 z dnia 7 listopada 2017 r.; oraz

               —

               obciążenie Europejskiego Banku Centralnego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z art. 263 TFUE i art. 8 ust. 3 decyzji Europejskiego Banku Centralnego EBC/2004/3 z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Europejskiego Banku Centralnego niniejsza skarga dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego LS/MD/17/405, LS/PT/17/406, LS/MD/17/419 z dnia 7 listopada 2017 r. w sprawie wniosków potwierdzających o dostęp do dokumentów Europejskiego Banku Centralnego.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: Decyzje LS/MD/17/405, LS/PT/17/406 i LS/MD/17/419 powodują naruszenie art. 4 ust. 1 lit. c) w sprawie publicznego dostępu do dokumentów EBC w zakresie, w jakim EBC odmówił stronie skarżącej dostępu do informacji, powołując się na okoliczność, że dokumenty te wchodzą całkowicie lub częściowo w zakres ogólnego domniemania braku dostępu do dokumentów, ponieważ chodzi o dokumenty poufne objęte tajemnicą zawodową mającą zastosowanie do instytucji.

               2.

               Zarzut drugi: Decyzja LS/PT/17/406 powoduje naruszenie art. 4 ust. 1 lit. a) tiret drugie i szóste decyzji w sprawie publicznego dostępu do dokumentów EBC w zakresie, w jakim EBC twierdził, że ujawnienie stosowania awaryjnego wsparcia płynnościowego przez Banco Popular w dniach poprzedzających restrukturyzację i uporządkowaną likwidację tej instytucji finansowej oraz informacji dotyczących sytuacji związanej z płynnością finansową i ze współczynnikami kapitałowymi mogło w sposób szczególny i rzeczywisty osłabić skuteczność polityki pieniężnej i stabilność finansową Unii lub państwa członkowskiego.

               3.

               Zarzut trzeci: Decyzja LS/PT/17/406 i decyzja LS/MD/17/419 powoduje naruszenie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze decyzji w sprawie publicznego dostępu do dokumentów EBC ze względu na to, że EBC twierdził w nich, iż żądane dokumenty i informacje są szczególnie chronionymi informacjami handlowymi mogącymi powodować ryzyko naruszenia interesów handlowych Banco Popular i Banco Santander.

               4.

               Zarzut czwarty: Europejski Bank Centralny naruszył art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej odmawiając stronie skarżącej dostępu do dokumentów, na których wspomniana instytucja oparła się w celu ogłoszenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banco Popular.


title: Sprawa T-2/18: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2018 r. – Wirecard / EUIPO – AXA Banque (boon.)

text:
               19.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/24

         Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2018 r. – Wirecard / EUIPO – AXA Banque (boon.)
   (Sprawa T-2/18)
   (2018/C 063/32)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Wirecard AG (Aschheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Bayer)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: AXA Banque SA (Fontenay-sous-Bois, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „boon.” – zgłoszenie nr 14 672 562

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 września 2017 r. w sprawie R 706/2017-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               oddalenie sprzeciwu wniesionego przez AXA Banque, société anonyme i dopuszczenie do rejestracji zgłoszonego znaku towarowego;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, a także AXA Banque, jeżeli przystąpi do postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


               22.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 67/15

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2017 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-16/17)
   (2018/C 67/15)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 21 grudnia 2017 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Carstena Zatschlera, Catherine Howdle i Ingibjörg Ólöf Vilhjálmsdóttir, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35 Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1.

               Orzeczenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 Porozumienia EOG poprzez niewłączenie do krajowego porządku prawnego aktu, o którym mowa w pkt 31bba załącznika IX do Porozumienia EOG (rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 231/2013 z dnia 19 grudnia 2012 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE w odniesieniu do zwolnień, ogólnych warunków dotyczących prowadzenia działalności, depozytariuszy, dźwigni finansowej, przejrzystości i nadzoru), dostosowanego protokołem 1 do Porozumienia EOG

               2.

               Obciążenie Islandii kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię najpóźniej do dnia 12 września 2017 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 12 lipca 2017 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do jego krajowego porządku prawnego rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 231/2013 z dnia 19 grudnia 2012 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE w odniesieniu do zwolnień, ogólnych warunków dotyczących prowadzenia działalności, depozytariuszy, dźwigni finansowej, przejrzystości i nadzoru, o którym mowa w pkt 31bba załącznika IX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do Porozumienia („akt prawny”).

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia tego aktu.


               22.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 67/11

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2017 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-12/17)
   (2018/C 67/11)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 21 grudnia 2017 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Carstena Zatschlera, Catherine Howdle i Ingibjörg Ólöf Vilhjálmsdóttir, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 Porozumienia EOG poprzez niewłączenie do krajowego porządku prawnego aktu, o którym mowa w pkt 31bbc załącznika IX do Porozumienia (rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 448/2013 z dnia 15 maja 2013 r. ustanawiające procedurę mającą na celu określenie państwa członkowskiego odniesienia ZAFI spoza UE zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE), dostosowanego protokołem 1 do Porozumienia EOG.

               2)

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię najpóźniej do dnia 12 września 2017 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 12 lipca 2017 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do jego krajowego porządku prawnego rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 448/2013 z dnia 15 maja 2013 r. ustanawiającego procedurę mającą na celu określenie państwa członkowskiego odniesienia ZAFI spoza UE zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE, o którym mowa w pkt 31bbc załącznika IX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do Porozumienia („akt prawny”),

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia tego aktu.


               22.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 67/16

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2017 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-17/17)
   (2018/C 67/16)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 21 grudnia 2017 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Carstena Zatschlera, Catherine Howdle i Ingibjörg Ólöf Vilhjálmsdóttir, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że poprzez nieprzyjęcie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, o którym mowa w pkt 8 załącznika V do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/54/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie środków ułatwiających korzystanie z praw przyznanych pracownikom w kontekście swobodnego przepływu pracowników), dostosowanego do Porozumienia w drodze protokołu 1, a w każdym razie poprzez niezawiadomienie Urzędu Nadzoru EFTA o środkach przyjętych do wdrożenia tego aktu, Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tego aktu prawnego oraz art. 7 Porozumienia EOG;

               2)

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               W dniu 18 stycznia 2017 r. Urząd Nadzoru EFTA wydał uzasadnioną opinię, w której podtrzymał stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie środków w celu zapewnienia wprowadzenia aktu prawnego przywołanego w pkt 8 załącznika V do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/54/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie środków ułatwiających korzystanie z praw przyznanych pracownikom w kontekście swobodnego przepływu pracowników) lub poprzez niepowiadomienie Urzędu Nadzoru EFTA, Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu prawnego oraz art. 7 Porozumienia EOG. Na podstawie art. 31 akapit drugi porozumienia o nadzorze i Trybunale, Urząd Nadzoru EFTA zwrócił się do Islandii o podjęcie niezbędnych środków w celu zastosowania się do wspomnianej uzasadnionej opinii w terminie dwóch miesięcy od daty notyfikacji; tj. najpóźniej do dnia 18 marca 2017 r.

               —

               Rząd Islandii udzielił odpowiedzi na „uzasadnioną opinię” w dniu 13 lutego 2017 r. Rząd Islandii powołał się w swojej odpowiedzi na wezwanie do usunięcia uchybienia i stwierdził, że jego celem było wniesienie projektu aktu wprowadzającego przedmiotowy akt prawny do prawa islandzkiego przed dniem 1 kwietnia 2017 r.

               —

               Urząd nie otrzymał dalszych informacji dotyczących wdrożenia aktu aż do momentu otrzymania formularza nr 1 z dnia 30 listopada 2017 r. W formularzu nr 1 rząd Islandii wskazał, że w pełni wdrożył przedmiotowy akt prawny do prawa islandzkiego. Chociaż termin wdrożenia nie został wskazany, rząd Islandii załączył do formularza nr 1 kopię, jak twierdził, środka wykonawczego z dnia 30 października 2014 r.: islandzką ustawę nr 105/2014 w sprawie swobodnego zatrudnienia i pobytu w obrębie Europejskiego Obszaru Gospodarczego (ustawa nr 105/2014).

               —

               Urząd Nadzoru EFTA zwrócił się w wiadomości email z dnia 4 grudnia 2017 r. do islandzkiego Ministerstwa Opieki Społecznej z prośbą o wyjaśnienie, czy na podstawie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia uchybienia i uzasadnioną opinię powiadomienie o ustawie nr 105/2014 jako środku wykonawczym było błędem. Ministerstwo udzieliło odpowiedzi w wiadomości email z dnia 7 grudnia 2017 r., w której stwierdziło, że jego zdaniem ustawa nr 105/2014 w pełni wdraża dyrektywę i dla wyjaśnienia poprzednich odpowiedzi podało, że „bardziej przejrzystym rozwiązaniem byłoby wprowadzenie specjalnej klauzuli w [ustawie nr 105/2014], która informowałaby, że akt prawny wdraża przepisy dyrektywy” oraz że zostanie to wprowadzone w projekcie ustawy z kwietnia 2017 r.

               —

               W dniu 19 grudnia 2017 r. po przeprowadzeniu oceny mającej na celu stwierdzenie, czy można powiedzieć, że zgłoszone środki wdrażają przedmiotowy akt prawny, Urząd Nadzoru EFTA postanowił wnieść sprawę do Trybunału zgodnie z art. 31 akapit drugi porozumienia o nadzorze i Trybunale.


               22.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 67/12

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2017 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-13/17)
   (2018/C 67/12)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 21 grudnia 2017 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Carstena Zatschlera, Catherine Howdle i Ingibjörg Ólöf Vilhjálmsdóttir, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 Porozumienia EOG poprzez niewłączenie do krajowego porządku prawnego aktu, o którym mowa w pkt 31bbe załącznika IX do Porozumienia (rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/514 z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie informacji, które mają być przekazywane przez właściwe organy Europejskiemu Organowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych zgodnie z art. 67 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE), dostosowanego protokołem 1 do Porozumienia EOG;

               2)

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię najpóźniej do dnia 12 września 2017 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 12 lipca 2017 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do jego krajowego porządku prawnego rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/514 z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie informacji, które mają być przekazywane przez właściwe organy Europejskiemu Organowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych zgodnie z art. 67 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE, o którym mowa w pkt 31bbe załącznika IX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do Porozumienia („akt prawny”),

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia tego aktu.


title: Sprawa C-336/16: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Rzeczpospolita Polska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2008/50/WE — Jakość otaczającego powietrza — Artykuł 13 ust. 1 — Artykuł 22 ust. 3 — Załącznik XI — Stężenie pyłu PM10 w otaczającym powietrzu — Przekroczenie wartości dopuszczalnych w określonych strefach i aglomeracjach — Artykuł 23 ust. 1 — Plany dotyczące jakości powietrza — Okres przekroczenia „jak najkrótszy” — Brak właściwych działań w programach ochrony jakości otaczającego powietrza — Nieprawidłowa transpozycja)

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Rzeczpospolita Polska
   (Sprawa C-336/16) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2008/50/WE - Jakość otaczającego powietrza - Artykuł 13 ust. 1 - Artykuł 22 ust. 3 - Załącznik XI - Stężenie pyłu PM10 w otaczającym powietrzu - Przekroczenie wartości dopuszczalnych w określonych strefach i aglomeracjach - Artykuł 23 ust. 1 - Plany dotyczące jakości powietrza - Okres przekroczenia „jak najkrótszy” - Brak właściwych działań w programach ochrony jakości otaczającego powietrza - Nieprawidłowa transpozycja))
   (2018/C 134/07)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann, K. Petersen i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, D. Krawczyk i K. Majcher, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Rzeczpospolita Polska:

                           —

                           przekraczając od 2007 r. do 2015 r. włącznie dobowe wartości dopuszczalne dla stężenia pyłu PM10 w 35 strefach oceny i zarządzania jakością powietrza oraz roczne wartości dopuszczalne dla stężenia pyłu PM10 w 9 strefach oceny i zarządzania jakością powietrza;

                           —

                           nie podejmując odpowiednich działań w programach ochrony powietrza zmierzających do zapewnienia, aby okres występowania przekroczeń wartości dopuszczalnych dla stężenia pyłu PM10 w powietrzu był możliwie jak najkrótszy;

                           —

                           przekraczając dobowe wartości dopuszczalne dla stężenia pyłu PM10 w powietrzu zwiększone o margines tolerancji w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 10 czerwca 2011 r. w strefach miasto Radom, pruszkowsko-żyrardowskiej i kędzierzyńsko-kozielskiej, a także w okresie od 1 stycznia do 10 czerwca 2011 r. w strefie ostrowsko-kępińskiej, oraz

                           —

                           nie dokonując prawidłowej transpozycji art. 23 ust. 1 akapit drugi dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy,

                     uchybiła zobowiązaniom ciążącym na tym państwie członkowskim odpowiednio na podstawie art. 13 ust. 1 dyrektywy 2008/50 w związku z załącznikiem XI do niej, art. 23 ust. 1 akapit drugi tej dyrektywy, a także art. 22 ust. 3 wskazanej dyrektywy w związku z załącznikiem XI do niej.

               2)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 343 z 19.9.2016.


title: Sprawa T-138/18: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2018 r. – De Esteban Alonso / Komisja

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/30

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2018 r. – De Esteban Alonso / Komisja
   (Sprawa T-138/18)
   (2018/C 190/53)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Fernando De Esteban Alonso (Saint-Martin-de-Seignanx, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Huglo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               nakazanie OLAF-owi pełnego i kompletnego przedstawienia notatki z dnia 19 marca 2003 r. przedłożonej w sprawie Franchet i Byk/Komisja (T-48/05) przed Sądem Unii Europejskiej;

               —

               zasądzenie od Komisji Europejskiej wypłacenia kwoty 1 102 291,68 EUR (miliona stu dwóch tysięcy dwustu dziewięćdziesięciu jeden euro i sześćdziesięciu ośmiu centymów) tytułem naprawienia poniesionej szkody, z zastrzeżeniem możliwości dostosowania, składającej się z następujących elementów:

                           —

                           tytułem krzywdy doznanej z racji nieuzyskania wiedzy na temat okoliczności uzasadniających prowadzenie wobec niego śledztwa, kwoty 60 000 EUR;

                           —

                           tytułem szkody poniesionej z racji bezprawnego, nieuzasadnionego i nieproporcjonalnego działania Komisji Europejskiej, prowadzącej postępowanie bez materialnych podstaw ani dowodów:

                                       —

                                       kwoty 39 293,38 EUR tytułem szkody majątkowej z racji kosztów wynajęcia adwokatów;

                                       —

                                       kwoty 872,74 EUR tytułem szkody majątkowej z racji kosztów przejazdów;

                                       —

                                       kwoty 500 000 EUR tytułem krzywdy z racji niezaprzeczalnego naruszenia reputacji i dobrego imienia;

                                       —

                                       kwoty 500 000 EUR tytułem naprawienia doznanej szkody fizycznej i krzywdy polegającej na pogorszeniu jego stanu zdrowia;

                                       —

                                       kwoty 2 125,56 EUR tytułem naprawienia szkody majątkowej z racji kosztów badania i leczenia.

               —

               Zasądzenie od Komisji Europejskiej kwoty 3 000 EUR tytułem kosztów niepodlegających zwrotowi oraz obciążenie całością kosztów postępowania, z zastrzeżeniem możliwości dostosowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący niezgodnego z prawem działania Komisji Europejskiej i dopuszczenia się przez nią poważnego zamierzonego niezgodnego z prawem działania, polegającego na tym, że nie postępowała ona, po pierwsze, zgodnie z zasadą dobrej administracji, po drugie, z obowiązkiem staranności, a po trzecie, z zasadami prawa do obrony, poprzez naruszenie art. 41 i 48 Karty praw podstawowych.


title: Sprawa C-194/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 19 marca 2018 r. – Jadran Dodič / BANKA KOPER, ALTA INVEST

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 19 marca 2018 r. – Jadran Dodič / BANKA KOPER, ALTA INVEST
   (Sprawa C-194/18)
   (2018/C 190/13)
   Język postępowania: słoweński

      Sąd odsyłający

   Vrhovno sodišče Republike Slovenije

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jadran Dodič

      Strona pozwana: BANKA KOPER, ALTA INVEST

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 2001/23/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że za prawne przejęcie przedsiębiorstwa lub części przedsiębiorstwa należy również uznać takie przejęcie, jakie miało miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, którego przedmiotem były instrumenty finansowe i inne aktywa klientów (w szczególności papiery wartościowe), rachunkowość związana z niematerialnymi, dłużnymi papierami wartościowymi klientów oraz inne usługi finansowe i usługi pomocnicze, a także archiwum, biorąc pod uwagę, że po zakończeniu działalności maklerskiej przez pierwszego pozwanego powierzenie świadczenia wspomnianych usług drugiemu pozwanemu ostatecznie zależało od decyzji zleceniodawców (klientów)?

               2)

               Czy w ww. okolicznościach decydujące znaczenie ma liczba klientów, na rzecz których, po zakończeniu działalności maklerskiej przez pierwszego pozwanego, drugi pozwany obecnie świadczy takie usługi?

               3)

               Czy okoliczność, że pierwszy pozwany nadal prowadzi swoją działalność ze zleceniodawcami jako spółka doradztwa finansowego działająca na zasadzie podległości i współpracuje z drugim pozwanym w ramach tej funkcji, w jakimś stopniu wpływa na stwierdzenie wystąpienia przejęcia przedsiębiorstwa lub zakładu?

      (1)  Dyrektywa Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. L 82, s. 16).


title: Sprawa T-25/17: Wyrok Sądu z dnia 19 kwietnia 2018 r. – Rintisch / EUIPO – Compagnie laitière européenne (PROTICURD) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Słowny znak towarowy PROTICURD — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe PROTI i PROTIPLUS — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Proti Power — Względna podstawa odmowy rejestracji — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 94 rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Rzeczywiste używanie wcześniejszych znaków towarowych — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2017/1001) — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001] — Brak podobieństwa towarów — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd}

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/26

         Wyrok Sądu z dnia 19 kwietnia 2018 r. – Rintisch / EUIPO – Compagnie laitière européenne (PROTICURD)
   (Sprawa T-25/17) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy PROTICURD - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe PROTI i PROTIPLUS - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Proti Power - Względna podstawa odmowy rejestracji - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 94 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Rzeczywiste używanie wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2017/1001) - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001] - Brak podobieństwa towarów - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd})
   (2018/C 190/46)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bernhard Rintisch (Bottrop, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Dreyer)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Compagnie laitière européenne SA (Condé-sur-Vire, Francja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 listopada 2016 r. (sprawa R 247/2016-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy B. Rintischem a Compagnie laitière européenne.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bernhard Rintisch zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 63 z 27.2.2017.


201805250201897572018/C 200/221952017CJC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180417171821Sprawy połączone C-195/17, od C-197/17 do C-203/17, C-226/17, C-228/17, C-254/17, C-274/17, C-275/17, od C-278/17 do C-286/17 i od C-290/17 do C-292/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover, Amtsgericht Düsseldorf – Niemcy) – Helga Krüsemann i in. (C-195/17), Thomas Neufeldt i in. (C-197/17), Ivan Wallmann (C-198/17), Rita Hoffmeyer (C-199/17), Rudolf Meyer (C-199/17), Susanne de Winder (C-200/17), Holger Schlosser (C-201/17), Nicole Schlosser (C-201/17), Peter Rebbe i in. (C-202/17), Eberhard Schmeer (C-203/17), Brigitte Wittmann (C-226/17), Reinhard Wittmann (C-228/17), Regina Lorenz (C-254/17), Prisca Sprecher (C-254/17), Margarethe Yüce i in. (C-274/17), Friedemann Schoen (C-275/17), Brigitta Schoen (C-275/17), Susanne Meyer i in. (C-278/17), Thomas Kiehl (C-279/17), Ralph Eßer (C-280/17), Thomas Schmidt (C-281/17), Werner Ansorge (C-282/17), Herbert Blesgen (C-283/17), Simone Künnecke i in. (C-284/17), Marta Gentile (C-285/17), Marcel Gentile (C-285/17), Gabriele Ossenbeck (C-286/17), Angelina Fell i in. (C-290/17), Helga Jordan-Grompe i in. (C-291/17), EUflight.de GmbH (C-292/17) / TUIfly GmbH [Odesłanie prejudycjalne — Transport — Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów — Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 — Artykuł 5 ust. 3 — Artykuł 7 ust. 1 — Prawo do odszkodowania — Zwolnienie — Pojęcie „nadzwyczajnych okoliczności” — „Dziki strajk”]
 ---documentbreak--- C2002018PL1710120180417PL0022171182Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover, Amtsgericht Düsseldorf – Niemcy) – Helga Krüsemann i in. (C-195/17), Thomas Neufeldt i in. (C-197/17), Ivan Wallmann (C-198/17), Rita Hoffmeyer (C-199/17), Rudolf Meyer (C-199/17), Susanne de Winder (C-200/17), Holger Schlosser (C-201/17), Nicole Schlosser (C-201/17), Peter Rebbe i in. (C-202/17), Eberhard Schmeer (C-203/17), Brigitte Wittmann (C-226/17), Reinhard Wittmann (C-228/17), Regina Lorenz (C-254/17), Prisca Sprecher (C-254/17), Margarethe Yüce i in. (C-274/17), Friedemann Schoen (C-275/17), Brigitta Schoen (C-275/17), Susanne Meyer i in. (C-278/17), Thomas Kiehl (C-279/17), Ralph Eßer (C-280/17), Thomas Schmidt (C-281/17), Werner Ansorge (C-282/17), Herbert Blesgen (C-283/17), Simone Künnecke i in. (C-284/17), Marta Gentile (C-285/17), Marcel Gentile (C-285/17), Gabriele Ossenbeck (C-286/17), Angelina Fell i in. (C-290/17), Helga Jordan-Grompe i in. (C-291/17), EUflight.de GmbH (C-292/17) / TUIfly GmbH
   (Sprawy połączone C-195/17, od C-197/17 do C-203/17, C-226/17, C-228/17, C-254/17, C-274/17, C-275/17, od C-278/17 do C-286/17 i od C-290/17 do C-292/17) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Transport — Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów — Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 — Artykuł 5 ust. 3 — Artykuł 7 ust. 1 — Prawo do odszkodowania — Zwolnienie — Pojęcie „nadzwyczajnych okoliczności” — „Dziki strajk”]”2018/C 200/22Język postępowania: niemiecki
      Sądy odsyłające

   Amtsgericht Hannover, Amtsgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Helga Krüsemann i in. (C-195/17), Thomas Neufeldt i in. (C-197/17), Ivan Wallmann (C-198/17), Rita Hoffmeyer (C-199/17), Rudolf Meyer (C-199/17), Susanne de Winder (C-200/17), Holger Schlosser (C-201/17), Nicole Schlosser (C-201/17), Peter Rebbe i in. (C-202/17), Eberhard Schmeer (C-203/17), Brigitte Wittmann (C-226/17), Reinhard Wittmann (C-228/17), Regina Lorenz (C-254/17), Prisca Sprecher (C-254/17), Margarethe Yüce i in. (C-274/17), Friedemann Schoen (C-275/17), Brigitta Schoen (C-275/17), Susanne Meyer i in. (C-278/17), Thomas Kiehl (C-279/17), Ralph Eßer (C-280/17), Thomas Schmidt (C-281/17), Werner Ansorge (C-282/17), Herbert Blesgen (C-283/17), Simone Künnecke i in. (C-284/17), Marta Gentile (C-285/17), Marcel Gentile (C-285/17), Gabriele Ossenbeck (C-286/17), Angelina Fell i in. (C-290/17), Helga Jordan-Grompe i in. (C-291/17), EUflight.de GmbH (C-292/17)

      Strona pozwana: TUIfly GmbH

      Sentencja

   Wykładni art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, w związku z motywem 14 tego rozporządzenia należy dokonywać w taki sposób, że spontaniczna nieobecność znacznej części załogi („dziki strajk”) – taka jak rozpatrywana w postępowaniach głównych, która miała źródło w niespodziewanej zapowiedzi restrukturyzacji przedsiębiorstwa przez obsługującego przewoźnika lotniczego, zaistniała w odpowiedzi na wezwanie wystosowane nie przez przedstawicieli pracowników spółki, lecz spontanicznie przez samych pracowników, którzy zadeklarowali niezdolność do pracy z powodu choroby – nie wchodzi w zakres pojęcia „nadzwyczajnych okoliczności” w rozumieniu tego przepisu.
   (
         1
      )	Dz.U. C 221 z 10.7.2017.

      Dz.U. C 231 z 17.7.2017.

      Dz.U. C 239 z 24.7.2017.

      Dz.U. C 283 z 28.8.2017.

      Dz.U. C 249 z 31.7.2017.


201806150351954872018/C 231/172352018CJC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180328141411Sprawa C-235/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 28 marca 2018 r. – Vega International Car Transport and Logistic – Trading GmbH
 ---documentbreak--- C2312018PL1410120180328PL0017141141Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 28 marca 2018 r. – Vega International Car Transport and Logistic – Trading GmbH
   (Sprawa C-235/18)2018/C 231/17Język postępowania: polski
      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vega International Car Transport and Logistic – Trading GmbH

      Uczestnik postępowania: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie (obecnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie)

      Pytania prejudycjalne

   Czy w pojęciu, o którym mowa w art. 135 ust. 1 lit. b Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (
         1
      ) mieszczą się czynności polegające na udostępnieniu kart paliwowych oraz finansowaniu rozliczaniu nabywania paliwa z wykorzystaniem tych kart, czy też takie czynności złożone mogą być uznane za transakcje łańcuchowe, których podstawowym celem jest dostawa paliwa?
   (
         1
      )	Dz.U. L 347, s. 1


201806150621955132018/C 231/572912018TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180507454511Sprawa T-291/18: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2018 r. – Biedermann Technologies / EUIPO (Compliant Constructs)
 ---documentbreak--- C2312018PL4510120180507PL0057451451Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2018 r. – Biedermann Technologies / EUIPO (Compliant Constructs)
   (Sprawa T-291/18)2018/C 231/57Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Biedermann Technologies GmbH & Co. KG (Donaueschingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Jacob)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Compliant Constructs” – zgłoszenie nr 16 125 461

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 marca 2018 r. w sprawie R 1626/2017-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i nakazanie rejestracji;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

            —

            Naruszenie art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


201806150691955302018/C 231/31232017TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180516252622Sprawa T-23/17: Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2018 r. – Barnett/EKES (Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytura — Przejście na wcześniejszą emeryturę bez obniżenia praw do emerytury — Norma ustanowiona dawniej w art. 9 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego — Interes służby — Wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność wydanego przez Sąd do spraw Służby Publicznej — Odpowiedzialność)
 ---documentbreak--- C2312018PL2520120180516PL0031252262Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2018 r. – Barnett/EKES
   (Sprawa T-23/17) (
         1
      )
   „(Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytura — Przejście na wcześniejszą emeryturę bez obniżenia praw do emerytury — Norma ustanowiona dawniej w art. 9 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego — Interes służby — Wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność wydanego przez Sąd do spraw Służby Publicznej — Odpowiedzialność)”2018/C 231/31Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Inge Barnett (Roskilde, Dania) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) (przedstawiciele: M. Pascua Mateo, K. Gambino, X. Chamodraka, A. Carvajal i L. Camarena Januzec, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów M. Troncosa Ferrera i F.M. Hislaire’a)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 270 TFUE zmierzająca tytułem głównym do stwierdzenia nieważności decyzji odmownej EKES z dnia 21 marca 2016 r., wydanej w wykonaniu wyroku z dnia 22 września 2015 r., Barnett/EKES (F-20/14, EU:F:2015:107), dotyczącej zezwolenia skarżącej przejścia na wcześniejszą emeryturę bez obniżenia praw do emerytury a tytułem ewentualnym do uzyskania naprawienia szkody, jaką w swej ocenie poniosła.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Inge Barnett zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 104 z 3.4.2017.


201808030842050892018/C 294/683802018TC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180625545521Sprawa T-380/18: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2018 r. – Intas Pharmaceuticals / EUIPO – Laboratorios Indas (INTAS)
 ---documentbreak--- C2942018PL5410120180625PL0068541552Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2018 r. – Intas Pharmaceuticals / EUIPO – Laboratorios Indas (INTAS)
   (Sprawa T-380/18)2018/C 294/68Język skargi: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Intas Pharmaceuticals Ltd (Ahmedabad, Indie) (przedstawiciel: M. Edenborough, QC)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Laboratorios Indas, SA (Pozuelo de Alarcón, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowy „INTAS” – zgłoszenie nr 14 153 811

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 kwietnia 2018 r. w sprawie R 815/2017-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            tytułem żądania ewentualnego, zmianę zaskarżonej decyzji, w taki sposób, aby sprzeciw został przekazany do ponownego rozpoznania przez Wydział Sprzeciwów;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w ramach niniejszej skargi oraz kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą;

            —

            tytułem żądania ewentualnego, w razie wstąpienia drugiej strony przed Izbą Odwoławczą do postępowania w charakterze interwenienta, obciążenie EUIPO i interwenienta solidarnie kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w ramach niniejszej skargi oraz kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EU) 2017/1001.


201808030132050022018/C 294/213412018CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180524161611Sprawa C-341/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 24 maja 2018 r. – Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid / J. i in.
 ---documentbreak--- C2942018PL1610120180524PL0021161161Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 24 maja 2018 r. – Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid / J. i in.
   (Sprawa C-341/18)2018/C 294/21Język postępowania: niderlandzki
      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

      Druga strona postępowania: J. i in.
   Przy udziale: C., H. i in.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 11 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 (
         1
      ) z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) należy interpretować w ten sposób, że obywatel państwa trzeciego, który wjechał wcześniej do strefy Schengen na przykład przez międzynarodowy port lotniczy, wyjeżdża w rozumieniu kodeksu granicznego Schengen, gdy tylko w charakterze marynarza zaokrętuje się na statku znajdującym się już w porcie morskim stanowiącym granicę zewnętrzną, niezależnie od tego, czy, a jeśli tak, kiedy opuści on port morski na tym statku? Czy też, aby można było mówić o wyjeździe, należy najpierw ustalić, że marynarz opuści port morski na danym statku morskim, a jeśli tak, czy obowiązuje wówczas termin końcowy, w którym musi nastąpić wypłynięcie i kiedy w takiej sytuacji należy umieścić stempel wyjazdowy? Czy może jeszcze inny moment, ewentualnie uzależniony od innych warunków, powinien oznaczać „wyjazd”?
   (
         1
      )	Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.U. 2016, L 77, s. 1).


201808030642050832018/C 294/693832018TC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180626555621Sprawa T-383/18: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2018 r. – Sta*Ware EDV Beratung / EUIPO – Accelerate IT Consulting (businessNavi)
 ---documentbreak--- C2942018PL5510120180626PL0069551562Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2018 r. – Sta*Ware EDV Beratung / EUIPO – Accelerate IT Consulting (businessNavi)
   (Sprawa T-383/18)2018/C 294/69Język skargi: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Sta*Ware EDV Beratung GmbH (Starnberg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Bölling i M. Graf)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Accelerate IT Consulting GmbH (Ahlen, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Accelerate IT Consulting GmbH

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „businessNavi” – unijny znak towarowy nr 9 155 698

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 maja 2018 r. w sprawie R 434/2017-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim uchylono w niej decyzję Wydziału Unieważnień z dnia 16 lutego 2017r.) (postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności 12 336 C) i stwierdzono, że utrzymuje się w mocy rejestrację unijnego znaku towarowego nr 9 155 698, businessNavi (graficznego znaku towarowego), dla następujących usług należących do klasy 42:

               aktualizacja oprogramowania komputerowego, usługi doradztwa komputerowego, doradztwo odnośnie do oprogramowania komputerowego, analizy systemów komputerowych, projektowanie systemów komputerowych, zarządzanie danymi na serwerach, usługi programisty w zakresie elektronicznego przetwarzania danych, doradztwo w zakresie elektronicznego przetwarzania danych (usługi informatyka), tworzenie programów do przetwarzania danych, doradztwo w zakresie sprzętu i oprogramowania komputerowego, implementowanie programów w zakresie elektronicznego przetwarzania danych w sieciach, instalacja i konserwacja oprogramowania do dostępów do Internetu, instalowanie programów komputerowych, konfigurowanie sieci komputerowych przez oprogramowanie, kontrola pracy i analiza pracy sieci, administrowanie serwera, techniczne zarządzanie projektami w zakresie elektronicznego przetwarzania danych;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) i art. 18 rozporządzenia nr 2017/1001 w związku z zasadą 22 ust. 3 i 4 i zasadą 40 ust. 5 rozporządzenia nr 2868/95.


title: Sprawa C-361/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szekszárdi Járásbíróság (Węgry) w dniu 5 czerwca 2018 r. – Ágnes Weil / Géza Gulácsi

text:
               3.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szekszárdi Járásbíróság (Węgry) w dniu 5 czerwca 2018 r. – Ágnes Weil / Géza Gulácsi
      (Sprawa C-361/18)
      (2018/C 311/05)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Szekszárdi Járásbíróság.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ágnes Weil.

         Strona pozwana: Géza Gulácsi.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 53 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 (1) należy interpretować w ten sposób, że na wniosek jednej ze stron sąd państwa członkowskiego, w którym wydano wyrok, powinien wydać automatycznie zaświadczenie dotyczące orzeczenia, bez badania, czy [sprawa] należy do zakresu zastosowania rozporządzenia (UE) nr 1215/2012?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy art. 1 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że powództwo o zwrot pomiędzy członkami niezarejestrowanego związku partnerskiego jest objęte systemem regulującym związki o skutkach (prawnych) podobnych do małżeństwa?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2012, L 351, s. 1).


title: Sprawa T-774/16: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – Consejo Regulador del Cava / EUIPO – Cave de Tain-L’Hermitage, union des propriétaires (CAVE DE TAIN) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy CAVE DE TAIN – Wcześniejsza nazwa pochodzenia „cava” – Pojęcie „przywołania” chronionej nazwy pochodzenia – Artykuł 103 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013]

text:
               3.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/13

      Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – Consejo Regulador del Cava / EUIPO – Cave de Tain-L’Hermitage, union des propriétaires (CAVE DE TAIN)
      (Sprawa T-774/16) (1)

      ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy CAVE DE TAIN - Wcześniejsza nazwa pochodzenia „cava” - Pojęcie „przywołania” chronionej nazwy pochodzenia - Artykuł 103 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013])
      (2018/C 311/13)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Consejo Regulador del Cava (Villafranca del Penedès, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat C. Prat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Zaera Cuadrado i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO było również, interwenient przed Sądem: Cave de Tain-L’Hermitage, union des propriétaires (Tain-L’Hermitage, Francja) (przedstawiciel: adwokat J.-P. Stouls)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 września 2016 r. (sprawa R 980/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Consejo Regulador del Cava a Cave de Tain-l’Hermitage, union des propriétaires.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Consejo Regulador del Cava zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 6 z 9.1.2017.


title: Sprawa T-431/18: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2018 r. – WN / Parlament

text:
               10.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/22

      Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2018 r. – WN / Parlament
      (Sprawa T-431/18)
      (2018/C 319/26)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: WN (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Champetier)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 28 września 2017 r. o rozwiązaniu umowy strony skarżącej;

                  —

                  w stosownym wypadku stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 4 kwietnia 2018 r. o oddaleniu zażalenia strony skarżącej z dnia 7 listopada 2017 r.;

                  —

                  zasądzenie od Parlamentu Europejskiego na rzecz strony skarżącej zadośćuczynienia za doznaną przez niego krzywdę w kwocie 20 000 EUR;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący uchybień proceduralnych, w tym naruszenia prawa do obrony, a w szczególności prawa do bycia wysłuchanym, oraz naruszenia obowiązku uzasadnienia.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przepisów odnoszących się do procedury pojednawczej, a w szczególności art. 23 i 25 przepisów wykonawczych do tytułu VII Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 1 lit. d) regulaminu pracowniczego, art. 21 i 23 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz przepisów dyrektywy 2006/54/WE (1).

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący oczywistego błędu w ocenie, jakiego dopuścił się Parlament Europejski w odniesieniu do informacji zawartych w zaskarżonych decyzjach.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa do rzetelnej administracji, zasady uzasadnionych oczekiwań oraz obowiązku staranności.

         (1)  Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2006 L 204, s. 23).


title: Sprawa T-407/18: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2018 r. – WP / EUIPO

text:
               10.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/18

      Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2018 r. – WP / EUIPO
      (Sprawa T-407/18)
      (2018/C 319/21)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: WP (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EUIPO z dnia 6 października 2017 r. w sprawie odmowy drugiego przedłużenia umowy o pracę skarżącego w charakterze członka personelu tymczasowego na podstawie art. 2 lit. f) warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (WZIP)

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, w którym strona skarżąca podnosi, że wydając sporną decyzję EUIPO naruszył zasadę legalności poprzez naruszenie przepisów regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i WZIP, a konkretnie art. 56 WZIP i art. 11 regulaminu pracowniczego, oraz że sporna decyzja została wydana bez żadnej innej podstawy prawnej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący, w którym strona skarżąca podnosi, że wydając sporną decyzję EUIPO naruszył zasadę legalności, popełnił oczywisty błąd w ocenie oraz naruszył obowiązek staranności.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący, w którym strona skarżąca podnosi, że wydając sporną decyzję EUIPO naruszył wymogi rozporządzenia nr 45/2001 (1), w szczególności sformułowane w art. 27 ust. 1 oraz art. 2 lit. b) rozporządzenia nr 45/2001.

                  4.

                  Zarzut czwarty, w którym strona skarżąca podnosi, że wydając sporną decyzję EUIPO naruszył zasadę równego traktowania.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (OJ 2001, L 8, s.1).


               16.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 386/10

         Skarga wniesiona w dniu 21 września 2017 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-7/17)
   (2017/C 386/08)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 21 września 2017 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Carstena Zatschlera, Catherine Howdle i Ingibjörg Ólöf Vilhjálmsdóttir, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że Islandia nie przyjęła środków niezbędnych do włączenia do swojego porządku prawnego aktu, o którym mowa w rozdziale VIII pkt 6f w załączniku II do Porozumienia EOG (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/29/UE w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku prostych zbiorników ciśnieniowych), dostosowanego protokołem 1 do Porozumienia EOG, a w każdym razie nie zawiadomiła Urzędu Nadzoru EFTA o środkach przyjętych do wdrożenia aktu, jak wymaga tego art. 7 Porozumienia EOG;

               2)

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię najpóźniej do dnia 8 lutego 2017 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 8 grudnia 2016 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do jego krajowego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/29/UE w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku urządzeń ciśnieniowych, przywołanej w rozdziale VIII pkt 6f załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do Porozumienia („akt prawny”),

               —

               urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z aktu prawnego oraz art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu.


title: Sprawa T-36/17: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2017 r. – Forest Pharma/EUIPO – Ipsen Pharma (COLINEB) Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego COLINEB — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Colina — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Zakres badania przeprowadzanego przez izbę odwoławczą — Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 95 ust. 1, rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               20.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/25

         Wyrok Sądu z dnia 5 października 2017 r. – Forest Pharma/EUIPO – Ipsen Pharma (COLINEB)
   (Sprawa T-36/17) (1)

   (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego COLINEB - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Colina - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Zakres badania przeprowadzanego przez izbę odwoławczą - Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 95 ust. 1, rozporządzenia (UE) 2017/1001])
   (2017/C 392/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Forest Pharma BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: T. Holman, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: P. Sipos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Ipsen Pharma SAS (Boulogne Billancourt, Francja) (przedstawiciel: adwokat E. Baud)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 października 2016 r. (sprawa R 500/2016-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ipsen Pharma a Forest Pharma.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Forest Pharma BV pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

               3)

               Ipsen Pharma SAS pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 70 z 6.3.2017.


title: Sprawa C-518/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 28 sierpnia 2017 r. – Stefan Rudigier

text:
               20.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 28 sierpnia 2017 r. – Stefan Rudigier
   (Sprawa C-518/17)
   (2017/C 392/21)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca rewizję: Stefan Rudigier

      Uczestnik: Salzburger Verkehrsverbund GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 (1) dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego ma zastosowanie również w przypadku udzielenia zamówienia publicznego na usługi zgodnie z art. 5 ust. 1 zdanie drugie tego rozporządzenia w zakresie autobusowego transportu pasażerskiego na podstawie procedur przewidzianych w dyrektywach w sprawie zamówień publicznych (dyrektywa 2004/17/WE lub 2004/18/WE)?

               2)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               Czy naruszenie zobowiązania do opublikowania, najpóźniej rok przed rozpoczęciem procedury przetargowej, informacji zawartych w art. 7 ust. 2 lit. a)-c) rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 prowadzi do tego, że ogłoszenie o przetargu – dokonane bez takiej publikacji rok przed rozpoczęciem procedury, lecz zgodnie z art. 5 ust. 1 zdanie drugie tego rozporządzenia w postępowaniu na podstawie dyrektyw w sprawie zamówień publicznych – należy uznać za niezgodne z prawem?

               3)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:
               Czy przepisy prawa Unii obowiązujące w zakresie udzielania zamówień publicznych sprzeciwiają się regulacji krajowej, według której można odstąpić od określonego w art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/665/EWG uchylenia ogłoszenia o przetargu, uznanego z uwagi na brak publikacji za sprzeczne z prawem na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1370/2007, jeśli niezgodność z prawem nie miała znaczącego wpływu na wynik procedury udzielenia zamówienia, ponieważ dany przedsiębiorca mógł podjąć działania w odpowiednim czasie i nie wystąpiło zakłócenie konkurencji?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczące usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70, Dz.U. L 315, s. 1.


title: Sprawa T-443/17 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 26 września 2017 r. – António Conde & Companhia/Komisja (Środek tymczasowy — Statek rybacki — Organizacja Rybołówstwa Północno-Wschodniego Atlantyku — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Brak pilnego charakteru)

text:
               20.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/32

         Postanowienie prezesa Sądu z dnia 26 września 2017 r. – António Conde & Companhia/Komisja
   (Sprawa T-443/17 R)
   ((Środek tymczasowy - Statek rybacki - Organizacja Rybołówstwa Północno-Wschodniego Atlantyku - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru))
   (2017/C 392/41)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: António Conde & Companhía, SA (Gafanha de Nazaré, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat J.R. García-Gallardo Gil-Fournier)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, A. Lewis i F. Moro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Złożony na podstawie art. 278 i 279 TFUE wniosek o nakazanie Komisji przekazania Sekretarzowi Komisji ds. Rybołówstwa Północno-Wschodniego Atlantyku (KRPWA) wystosowanego przez Republikę Portugalską do Komisji wykazu z 2017 r. ze zmianami, w którym figurują pływające pod banderą portugalską statki Santa Isabel i Calvão.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-97/09: Postanowienie Sądu z dnia 13 września 2017 r. – Niemcy/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — EFRR — Zmniejszenie pomocy finansowej — Nieprzestrzeganie terminu wydania decyzji — Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych — Skarga oczywiście zasadna)

text:
               20.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/26

         Postanowienie Sądu z dnia 13 września 2017 r. – Niemcy/Komisja
   (Sprawa T-97/09) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - EFRR - Zmniejszenie pomocy finansowej - Nieprzestrzeganie terminu wydania decyzji - Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych - Skarga oczywiście zasadna))
   (2017/C 392/32)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: początkowo M. Lumma, C. Blaschke i T. Henze, następnie T. Henze i J. Möller, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata C. von Donata)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. R. Killmann, B. Conte i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

      Interwenientci popierający stronę skarżącą: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo adwokat J. Rodríguez Cárcamo, następnie A. Rubio González, abogado del estado, wreszcie V. Ester Casas, pełnomocnik), et Royaume des Pays-Bas (przedstawiciele: początkowo C. Wissels i Y. de Vries, następnie J. Langer i B. Koopman, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2008) 8465 wersja ostateczna z dnia 19 grudnia 2008 r. w sprawie zmniejszenia pomocy wspólnotowej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) na rzecz programu operacyjnego objętym celem 1 regionie, kraju związkowego Saksonii w Republice Federalnej Niemiec (1994-1999), przyznanej decyzjami Komisji C(94) 1939/4 z dnia 22 sierpnia 1994 r. i C(94) 1425 z dnia 6 września 1994 r.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C (2008) 8465 wersja ostateczna z dnia 19 grudnia 2008 r. w sprawie zmniejszenia pomocy wspólnotowej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) na rzecz programu operacyjnego objętym celem 1 regionie, kraju związkowego Saksonii w Republice Federalnej Niemiec (1994-1999), przyznanej decyzjami Komisji C(94) 1939/4 z dnia 22 sierpnia 1994 r. i C(94) 1425 z dnia 6 września 1994 r.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Republikę Federalną Niemiec.

               3)

               Królestwo Hiszpanii i Królestwo Niderlandów pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 129 z 6.6.2009.


title: Sprawa T-570/17: Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2017 r. – Algebris (UK) i in./Komisja

text:
               20.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/32

         Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2017 r. – Algebris (UK) i in./Komisja
   (Sprawa T-570/17)
   (2017/C 392/42)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Algebris (UK) Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Anchorage Capital Group LLC (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone), Ronit Capital LLP (Londyn) (przedstawiciele: adwokat T. Soames, R. East, solicitor, N. Chesaites, barrister i adwokat J. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przyjęty przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji decyzją SRB/EES/2017/08 z dnia 7 czerwca 2017 r. w odniesieniu do Banco Popular Español SA (1) w całości lub, tytułem ewentualnym, art. 1 tej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja Europejska nie wypełniła w sposób prawidłowy ciążącego na niej obowiązku oceny aspektów uznaniowych programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub uchybiła temu obowiązkowi.

               2.

               Zarzut drugi, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja Europejska nie uzasadniła zaskarżonej decyzji we właściwy sposób.

               3.

               Zarzut trzeci, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja Europejska dopuściła się istotnych naruszeń zasad poufności i tajemnicy służbowej z naruszeniem art. 339 TFUE i art. 88 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 806/2014dotyczącego jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (2) oraz orzecznictwa Trybunału, a tym samym uchybiła prawu skarżących do dobrej administracji zagwarantowanemu w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               4.

               Zarzut czwarty, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja Europejska popełniła oczywiste błędy w ocenie przy stosowaniu art. 14, 18, 20, 21, 22 i 24 rozporządzenia nr 806/2014.

                           —

                           Skarżący podnoszą w ramach tego zarzutu, że wycena Banco Popular, na której opierało się działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podjęte w ramach programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, nie była rzetelna, ostrożna i realistyczna i była sprzeczna z „zasadą niepogarszania sytuacji wierzycieli”; wycena ta nie stanowiła zatem dokładnego, rzetelnego i spójnego dowodu, na którym opiera się program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i nie była w stanie uzasadnić zaskarżonej decyzji. Ponadto i z tych samych względów, program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (a zatem zaskarżona decyzja) był oczywiście nieproporcjonalny, ponieważ wykraczał poza środki konieczne dla realizacji celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

               5.

               Zarzut piąty, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zatwierdzony zaskarżoną decyzją narusza prawo własności skarżących zagwarantowane w ogólnych zasadach prawa Unii i w art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               6.

               Zarzut szósty, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji został przyjęty i zatwierdzony przez Komisję Europejską z naruszeniem prawa skarżących do bycia wysłuchanymi, zgodnie z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i orzecznictwem Trybunału.

      (1)  Decyzja Komisji (UE) 2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzająca program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A. (notyfikowana jako dokument nr C(2017) 4038), (Dz.U. 2017 L 178, s. 15).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010.