title: Sprawa T-207/21: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2021 r. – Polynt / ECHA

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/32

      Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2021 r. – Polynt / ECHA
      (Sprawa T-207/21)
      (2021/C 228/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Polynt SpA (Scanzorosciate, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu, P. Sellar i S. Abdel-Qader)

         Strona pozwana: Europejskiej Agencji Chemikaliów

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji

                  —

                  obciążenie ECHA kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W skardze strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Rady Odwoławczej Europejskiej Agencji Chemikaliów z dnia 9 lutego 2021 r., w której utrzymano w mocy decyzję ECHA w sprawie propozycji przeprowadzenia badań dodatkowych w ramach oceny substancji o nazwie Bezwodnik heksahydro-4-metyloftalowy (sprawa A-015–2019) na podstawie art. 40 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady (zwanego dalej „rozporządzeniem REACH”). Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący tego, że Izba Odwoławcza naruszyła prawo, dokonując przeglądu zgodności z prawem decyzji ECHA TPE-D-2114483466–38–01/F z dnia 4 września 2019 r. w sprawie propozycji przeprowadzenia badań substancji o nazwie Bezwodnik heksahydro-4-metyloftalowy (numer WE 243–072–0 i numer CAS 19438–60–9) („4-MHHPA”);

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący tego, że Izba Odwoławcza naruszyła prawo, stwierdzając, że badanie propozycji przeprowadzenia badań jest równoznaczne ze sprawdzeniem zgodności dokumentów rejestracyjnych z przepisami;

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący tego, że Izba Odwoławcza nie zastosowała właściwego kryterium oceny prawnej w celu przeprowadzenia analizy argumentów strony skarżącej, dokonała odwrócenia ciężaru dowodu w odniesieniu do wymogów określonych w kolumnie 2 sekcji 8.7.3 załącznika X do rozporządzenia REACH i nie odniosła się do argumentów strony skarżącej dotyczących ustaleń zawartych w dokumencie WHO „Concise International Chemical Assessment Document 75” [zwięzły przewodnik międzynarodowej oceny chemicznej 75];

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że Izba Odwoławcza naruszyła lub niewłaściwie zastosowała art. 91–93 rozporządzenia REACH;

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że Izba Odwoławcza nie ustosunkowała się do zarzutów strony skarżącej dotyczących naruszenia art. 13 TFUE, art. 25 rozporządzenia REACH oraz zasad ochrony dobrostanu zwierząt, proporcjonalności i dobrej administracji.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1)


title: Sprawa T-208/21: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2021 r. – Dorit / EUIPO – Erwin Suter (DORIT)

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/33

      Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2021 r. – Dorit / EUIPO – Erwin Suter (DORIT)
      (Sprawa T-208/21)
      (2021/C 228/45)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Dorit-DFT Fleischereimaschinen GmbH (Ellwangen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokatka E. Strauß)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Erwin Suter AG, Maschinenfabrik Retus (Kölliken, Szwajcaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego DORIT – rejestracja międzynarodowa nr 878 792

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 lutego 2021 r. w sprawie R 127/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji i uwzględnienie wniosku o stwierdzenia wygaśnięcia prawa do spornego znaku towarowego;

                  —

                  pomocniczo, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania przed EUIPO oraz, w razie potrzeby, obciążenie pozwanej kosztami niniejszego postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. c) w związku z art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-210/21: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2021 r. – Vintae Luxury Wine Specialists / EUIPO – R. Lopez de Heredia Viña Tondonia (LOPEZ DE HARO)

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/34

      Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2021 r. – Vintae Luxury Wine Specialists / EUIPO – R. Lopez de Heredia Viña Tondonia (LOPEZ DE HARO)
      (Sprawa T-210/21)
      (2021/C 228/46)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Vintae Luxury Wine Specialists SLU (Logroño, Hiszpania) (przedstawiciele: L. Broschat García i L. Polo Flores, abogados)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: R. Lopez de Heredia Viña Tondonia SA (Haro, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego LOPEZ DE HARO – zgłoszenie nr 17 909 326

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 lutego 2021 r. w sprawie R 1741/2020-5.

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uwzględnienie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 17 909 326 „LOPEZ DE HARO” (graficzny znak towarowy) dla towarów należących do klasy 33;

                  —

                  obciążenie kosztami postępowania każdej strony kwestionującej niniejszą skargę.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-213/21: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2021 r. – Mlékárna Hlinsko / Komisja

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/35

      Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2021 r. – Mlékárna Hlinsko / Komisja
      (Sprawa T-213/21)
      (2021/C 228/47)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Mlékárna Hlinsko a.s. (Hlinsko, Republika Czeska) (przedstawiciele: adwokaci S. Sobolová i O. Billard)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zakazu udzielania dotacji nałożonego pismem strony pozwanej z dnia 22 października 2020 r., ARES (2020) 5759350;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym prawa podstawowe skarżącej zostały naruszone zarówno bezpośrednio jak i pośrednio przez stronę pozwaną, ponieważ w toku postępowania prowadzącego do przyjęcia zaskarżonych środków strona skarżąca nigdy nie mogła skorzystać z prawa do bycia wysłuchaną.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym pozwana nie ma kompetencji w zakresie przeprowadzania audytu konkretnych dotacji i podejmowania decyzji w przedmiocie konkretnych wniosków o przyznanie dotacji z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych. Do uprawnień strony pozwanej w tym zakresie należy bowiem jedynie badanie ogólnej zgodności systemów zarządzania i kontroli wdrożonych przez państwa członkowskie, nie posiada ona natomiast żadnych uprawnień w zakresie przeprowadzania szczegółowego audytu i podejmowania decyzji w przedmiocie konkretnych wniosków o przyznanie dotacji złożonych przez poszczególne przedsiębiorstwa.

                  3.

                  Zarzut trzeci, zgodnie z którym pozwana nie ma kompetencji w zakresie wykładni i stosowania prawa wewnętrznego państw członkowskich, ponieważ jej kompetencje są ściśle ograniczone zasadą przyznania określoną w art. 5 i 13 traktatu o Unii Europejskiej. Wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą być interpretowane w sposób ścisły, a z łącznej wykładni zasady przyznania i postanowień traktatów jasno wynika, że pozwana nie ma kompetencji do stosowania prawa wewnętrznego państwa członkowskiego. W każdym razie przepisy prawa czeskiego, na które powołuje się pozwana, nie mogą być poddane kontroli na podstawie rozporządzenia nr 1303/2013 (1), które stanowi podstawę prawną postępowania audytowego, który doprowadziło do przyjęcia zaskarżonych środków.

                  4.

                  Zarzut czwarty, zgodnie z którym pozwana nie przytoczyła treści przepisów prawa czeskiego, dopuściła się błędu w ich wykładni i stosowaniu. Zamiast wykazać treść prawa czeskiego, jak wymaga tego orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości, storna pozwana dokonała rażąco błędnej wykładni prawa czeskiego, a w szczególności sekcji 4c ustawy o konflikcie interesów (2), celowo ignorując orzecznictwo sądów czeskich, jak również ostateczną, wiążącą i wykonalną decyzję władz czeskich dotyczącą przedmiotu postępowania audytowego prowadzącego do przyjęcia zaskarżonych środków.

                  5.

                  Zarzut piąty, zgodnie z którym pozwana dopuściła się również błędu w wykładni i stosowaniu prawa UE, ponieważ błędnie stwierdziła naruszenie art. 61 rozporządzenia finansowego (3) i nie uwzględniła, że czeskie przepisy dotyczące konfliktu interesów są sprzeczne z podstawowymi zasadami prawa UE.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U. 2013, L 347, p. 320).

         (2)  Ustawa czeska nr 159/2006, w sprawie konfliktu interesów; ze zmianami.

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. 2018, L 193, p. 1).


title: Sprawa T-219/21: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2021 r. – Agora Invest / EUIPO – Transportes Maquinaria y Obras (TRAMOSA)

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/37

      Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2021 r. – Agora Invest / EUIPO – Transportes Maquinaria y Obras (TRAMOSA)
      (Sprawa T-219/21)
      (2021/C 228/49)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Agora Invest, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Alejos Cutuli)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Transportes Maquinaria y Obras, SA (Madryt, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „TRAMOSA” – zgłoszenie nr 17 236 531

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 lutego 2021 r. w sprawie R 566/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  oddalenie sprzeciwu B 3 029 199 od zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 17 236 531;

                  —

                  stwierdzenie, że unijny znak towarowy nr 17 236 531 (z grafiką) podlega rejestracji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-221/21: Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2021 r. – Włochy / Komisja

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/38

      Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2021 r. – Włochy / Komisja
      (Sprawa T-221/21)
      (2021/C 228/50)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, C. Gererdis i E. Feola, avvocati dello Stato)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2021/261 z dnia 17 lutego 2021 r. w zakresie, w jakim stosuje w odniesieniu do Włoch korekty finansowe dotyczące postępowania kontrolnego AA/2017/013 (Pomoc obszarowa – wszystkie agencje płatnicze – rok budżetowy 2018–67 368 272,99 EUR) i CEB/2018/057 (rok budżetowy 2017 i opóźnienia w płatnościach – wszystkie agencje płatnicze – kwota netto 74 978 660,98 EUR – kwota brutto 75 696 497,283 EUR);

                  —

                  tytułem ewentualnym – stwierdzenie nieważności tejże decyzji w zakresie, w jakim stosuje korektę zryczałtowaną w wysokości 67 368 272,99 EUR, dotyczącą postępowania kontrolnego AA/2017/013 (Pomoc obszarowa –wszystkie agencje płatnicze – rok budżetowy 2018–67 368 272,99 EUR), zamiast korekty jednorazowej określonej przez AGEA w wysokości 27 848 824,26 EUR;

                  —

                  w każdym wypadku, obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący postępowania kontrolnego AA/2017/013 w sprawie pomocy obszarowej, jest oparty na naruszeniu art. 4 lit. h) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U. 2013, L 347, s. 608), w związku z definicją „trwałych użytków zielonych” przyjętej na szczeblu krajowym na podstawie dekretu ministerialnego 18/11/2014.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący postępowania kontrolnego AA/2017/013, jest oparty na naruszeniu art. 52 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013, L 347, s. 549), a także art. 12 ust. 2 i 6 rozporządzenia Komisji (UE) 907/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, zabezpieczeń oraz stosowania euro (Dz.U. 2014, L 255, s. 18), w związku ze stosowaniem stawki zryczałtowanej, gdy istniała możliwość obliczenia rzeczywistego ryzyka dla budżetu Unii.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący postępowania kontrolnego AA/2017/013, jest oparty na naruszeniu art. 296 ust. 2 TFUE i art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z zastosowaniem ogólnej klauzuli „niewspółmiernego wysiłku”, która stanowiła uzasadnienie dla korekty ryczałtowej.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący postępowania kontrolnego CEB/2018/057 w sprawie opóźnień w płatnościach, jest oparty na naruszeniu art. 5 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 907/2014, w związku z domniemanymi opóźnieniami w płatnościach dotyczących wniosku o jednolitą płatność za rok 2016 pomimo „szczególnych warunków” w zarządzaniu związanych ze stosowaniem reformy WPR 2015–2020.


title: Sprawa T-222/21: Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2021 r. – Shopify/EUIPO – Rossi i in. (Shoppi)

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/39

      Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2021 r. – Shopify/EUIPO – Rossi i in. (Shoppi)
      (Sprawa T-222/21)
      (2021/C 228/51)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Shopify Inc. (Ottawa, Ontario, Kanada) (przedstawiciele: adwokaci S. Völker i M. Pemsel)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Massimo Carlo Alberto Rossi (Fiano, Włochy), Salvatore Vacante (Berlin, Niemcy), Shoppi Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciele spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „Shoppi” w kolorach ciemnoniebieskim, białym, czerwonym, pomarańczowym – unijny znak towarowy nr 16 684 797

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 lutego 2021 r. w sprawie R 785/2020-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  oddalenie odwołania wniesionego przez drugą stronę w postępowaniu przed Drugą Izbą Odwoławczą EUIPO od decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 6 lutego 2020 r. (nr unieważnienia: 000034203 C);

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przed Drugą Izbą Odwoławczą EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed izbą odwoławczą.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-224/21: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2021 r. – PepsiCo / EUIPO (Smartfood)

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/40

      Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2021 r. – PepsiCo / EUIPO (Smartfood)
      (Sprawa T-224/21)
      (2021/C 228/52)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: PepsiCo, Inc. (Raleigh, Północna Karolina, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard i J. Fuhrmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego zawierającego kolorowy element słowny „Smartfood”– Zgłoszenie nr 18 170 180

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 lutego 2021 r. w sprawie R 1947/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami strony skarżącej.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EU) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EU) 2017/1001.


title: Sprawa T-225/21: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2021 r. – Ryanair / Komisja

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/40

      Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2021 r. – Ryanair / Komisja
      (Sprawa T-225/21)
      (2021/C 228/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci E. Vahida, F-C. Laprévote, S. Rating, V. Blanc i I. Metaxas-Maranghidis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 4 września 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.58114 (2020/N) – Włochy – COVID-19 pomoc dla Alitalia (1); i

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: pozwana nadużyła swoich uprawnień i błędnie zastosowała art. 107 ust. 2 lit. b) TFUE, nadając pierwszeństwo badaniu tej pomocy i zamrażając badanie niezgodnej z prawem pomocy udzielonej Alitalia w latach 2017 i 2019.

                  2.

                  Zarzut drugi: pozwana błędnie zastosowała art. 107 ust. 2 lit. b) TFUE i popełniła oczywisty błąd w ocenie przy badaniu proporcjonalności pomocy względem szkód wyrządzonych przez kryzys COVID-19.

                  3.

                  Zarzut trzeci: pozwana naruszyła konkretne postanowienia TFUE i ogólne zasady prawa europejskiego, które leżały u podstaw liberalizacji rynku przewozów lotniczych w Unii Europejskiej od późnych lat 1980-tych (tj. zasadę niedyskryminacji, swobodę świadczenia usług – mającą zastosowanie do przewozów lotniczych poprzez rozporządzenie nr 1088/2008 (2) – i swobodę przedsiębiorczości).

                  4.

                  Zarzut czwarty: pozwana nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego pomimo poważnych trudności i naruszyła prawa proceduralne skarżących.

                  5.

                  Zarzut piąty: pozwana naruszyła obowiązek uzasadnienia.

         (1)  Dz.U. 2021, C 41, s. 6.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty (Dz.U. 2008, L 293, s. 3).


title: Sprawa T-226/21: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2021 r. – Retail Royalty / EUIPO – Fashion Energy (przedstawienie orła)

text:
               14.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/41

      Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2021 r. – Retail Royalty / EUIPO – Fashion Energy (przedstawienie orła)
      (Sprawa T-226/21)
      (2021/C 228/54)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Retail Royalty Co. (Las Vegas, Nevada, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci J. Bogatz i Y. Stone)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Fashion Energy Srl (Mediolan, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Unijny graficzny znak towarowy (przedstawienie orła) – unijny znak towarowy nr 5 066 113

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 lutego 2021 r. w sprawie R 2813/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  zasądzenie od EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztów poniesionych przez stronę skarżącą.

         Zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a), art. 58 ust. 2 i art. 18 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 oraz art. 19 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625 w związku z art. 10 ust. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-26/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 18 listopada 2020 r. w sprawie T-643/19, Dermavita / EUIPO – Allergan Holdings France (JUVEDERM ULTRA), wniesione w dniu 18 stycznia 2021 r. przez Dermavita Co. Ltd

text:
               21.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 242/2

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 18 listopada 2020 r. w sprawie T-643/19, Dermavita / EUIPO – Allergan Holdings France (JUVEDERM ULTRA), wniesione w dniu 18 stycznia 2021 r. przez Dermavita Co. Ltd
      (Sprawa C-26/21 P)
      (2021/C 242/03)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Dermavita Co. Ltd (przedstawiciel: D. Todorov, advokat)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Allergan Holdings France SAS
      Postanowieniem z dnia 4 maja 2021 r. Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) orzekł, że odwołanie nie zostanie przyjęte do rozpoznania oraz że Dermavita Co. Ltd pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-80/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie (Polska) w dniu 8 lutego 2021 r. – E.K., S.K. przeciwko D.B.P.

text:
               21.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 242/3

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie (Polska) w dniu 8 lutego 2021 r. – E.K., S.K. przeciwko D.B.P.
      (Sprawa C-80/21)
      (2021/C 242/04)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strony skarżące: E.K., S.K.

         Strona pozwana: D.B.P.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie wykładni sądowej przepisów krajowych, zgodnie z którą Sąd nie stwierdza nieuczciwego charakteru całego warunku umownego, a jedynie tę jego część, przez którą warunek jest nieuczciwy, w rezultacie czego warunek ten pozostaje częściowo skuteczny?

                  2)

                  Czy art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie wykładni sądowej przepisów krajowych, zgodnie z którą Sąd po stwierdzeniu nieuczciwego charakteru warunku umownego, bez którego umowa nie mogłaby obowiązywać, może zmodyfikować pozostałą część umowy w drodze wykładni oświadczeń woli stron, aby zapobiec nieważności umowy, która jest korzystna dla konsumenta?

         (1)  Dz.U. 1993, L 95, s. 29.


title: Sprawa C-81/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie (Polska) w dniu 9 lutego 2021 r. – B.S., W.S. przeciwko M.

text:
               21.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 242/3

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie (Polska) w dniu 9 lutego 2021 r. – B.S., W.S. przeciwko M.
      (Sprawa C-81/21)
      (2021/C 242/05)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strony skarżące: B.S., W.S.

         Strona pozwana: M.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie wykładni sądowej przepisów krajowych, zgodnie z którą Sąd po stwierdzeniu nieuczciwego charakteru warunku umownego, nie skutkującego nieważnością umowy, może uzupełnić treść umowy przepisem dyspozytywnym prawa krajowego?

                  2)

                  Czy art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie wykładni sądowej przepisów krajowych, zgodnie z którą Sąd po stwierdzeniu nieuczciwego charakteru warunku umownego, skutkującego nieważnością umowy, może uzupełnić treść umowy przepisem dyspozytywnym prawa krajowego, aby zapobiec nieważności umowy, pomimo że konsument godzi się na nieważność umowy?

         (1)  Dz.U. 1993, L 95, s. 29.


title: Sprawa C-82/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie (Polska) w dniu 9 lutego 2021 r. – B.S., Ł.S. przeciwko M.

text:
               21.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 242/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie (Polska) w dniu 9 lutego 2021 r. – B.S., Ł.S. przeciwko M.
      (Sprawa C-82/21)
      (2021/C 242/06)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strony skarżące: B.S., Ł.S.

         Strona pozwana: M.

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, a także zasady równoważności, skuteczności i pewności prawa należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie wykładni sądowej przepisów krajowych, zgodnie z którą roszczenie konsumenta o zwrot niesłusznie zapłaconych kwot na podstawie nieuczciwego warunku umowy zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem ulega przedawnieniu po upływie terminu dziesięciu lat, który zaczyna biec od dnia każdorazowego spełnienia świadczenia przez konsumenta, także w wypadku, kiedy konsument nie wiedział o nieuczciwym charakterze tego warunku?

         (1)  Dz.U. 1993, L 95, s. 29.


title: Sprawa C-152/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 9 marca 2021 r. – SIA Ogres HES / Sabiedrisko pakalpojumu regulēšanas komisija, Ekonomikas ministrija, Finanšu ministrija

text:
               21.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 242/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 9 marca 2021 r. – SIA Ogres HES / Sabiedrisko pakalpojumu regulēšanas komisija, Ekonomikas ministrija, Finanšu ministrija
      (Sprawa C-152/21)
      (2021/C 242/07)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Augstākā tiesa (Senāts)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca w pierwszej instancji i strona wnosząca odwołanie wzajemne: SIA Ogres HES

         Strona przeciwna w pierwszej instancji i strona wnosząca odwołanie: Sabiedrisko pakalpojumu regulēšanas komisija

         Pozostali uczestnicy postępowania: Ekonomikas ministrija, Finanšu ministrija

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy nałożony na operatora publicznego obowiązek, by dokonywał zakupu energii elektrycznej po cenie wyższej od ceny rynkowej od producentów wykorzystujących do wytwarzania energii elektrycznej odnawialne źródła energii, przy czym operator ten korzysta z nałożonego na końcowego odbiorcę obowiązku zapłaty proporcjonalnie do zużycia energii, należy uznać za interwencję państwa lub przy użyciu zasobów państwowych w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?

                  2)

                  Czy pojęcie „liberalizacji rynku energii elektrycznej” należy interpretować w ten sposób, że liberalizacja już nastąpiła, gdy występują pewne elementy wolnego handlu, jak na przykład umowy zawarte przez operatora publicznego z dostawcami z innych państw członkowskich? Czy można uznać, że liberalizacja rynku energii elektrycznej rozpoczyna się w chwili, gdy przepisy przyznają niektórym odbiorcom energii elektrycznej (na przykład odbiorcom energii elektrycznej przyłączonym do systemu przesyłowego lub niebędącym gospodarstwami domowymi odbiorcom energii elektrycznej przyłączonym do systemu dystrybucyjnego) prawo do zmiany dystrybutora energii elektrycznej? Jaki jest wpływ zmian regulacji rynku energii elektrycznej na Łotwie na ocenę pomocy przyznanej producentom energii elektrycznej w świetle art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (do celów udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze), w szczególności na sytuację sprzed 2007 r.?

                  3)

                  W przypadku gdy z odpowiedzi na pytania pierwsze i drugie wynika, że pomoc przyznana producentom energii elektrycznej nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, to czy okoliczność, że skarżąca działa obecnie na zliberalizowanym rynku energii elektrycznej i że wypłata odszkodowania przysparza jej obecnie korzyści w stosunku do innych operatorów działających na danym rynku, oznacza, że odszkodowanie należy uznać za pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii?

                  4)

                  W przypadku gdy z odpowiedzi na pytania pierwsze i drugie wynika, że pomoc przyznana producentom energii elektrycznej stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, to czy w kontekście kontroli pomocy państwa przewidzianej w tym postanowieniu należy uznać, że żądanie skarżącej naprawienia szkody poniesionej przez nią wskutek niepełnego wykonania przewidzianego ustawą prawa do otrzymania wyższej płatności z tytułu wytworzonej energii elektrycznej stanowi wniosek o przyznanie nowej pomocy państwa czy też wniosek o wypłatę części pomocy państwa, która nie została wcześniej otrzymana?

                  5)

                  W przypadku gdy na czwarte pytanie prejudycjalne zostanie udzielona odpowiedź, że żądanie odszkodowania należy oceniać w kontekście przeszłych okoliczności jako wniosek o wypłatę części pomocy państwa, która nie została wcześniej otrzymana, to czy z art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wynika, iż obecnie w celu rozstrzygnięcia w przedmiocie wypłaty wspomnianej pomocy państwa należy przeanalizować obecną sytuację na rynku i wziąć pod uwagę obowiązujące przepisy (w tym istniejące obecnie ograniczenia zapobiegające nadmiernej rekompensacie)?

                  6)

                  Czy okoliczność, że elektrownie wiatrowe, w odróżnieniu od elektrowni wodnych, otrzymały w przeszłości pełną pomoc, ma znaczenie dla celów wykładni art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?

                  7)

                  Czy okoliczność, że jedynie część elektrowni wodnych, które otrzymały niepełną pomoc, otrzymuje obecnie odszkodowanie, ma znaczenie dla celów wykładni art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?

                  8)

                  Czy art. 3 ust. 2 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (1) należy interpretować w ten sposób, że ponieważ kwota pomocy będącej przedmiotem niniejszej sprawy nie przekracza progu pomocy de minimis, pomoc tę należy uznać za spełniającą kryteria ustanowione dla pomocy de minimis? Czy art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 1407/2013 należy interpretować w ten sposób, że w niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę określone w decyzji Komisji SA.43140 warunki zapobiegania nadmiernej rekompensacie, uznanie wypłaty odszkodowania za poniesioną szkodę za pomoc de minimis może prowadzić do niedopuszczalnej kumulacji?

                  9)

                  Czy w przypadku uznania w niniejszej sprawie, że pomoc państwa została przyznana/wypłacona, art. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (2) należy interpretować w ten sposób, że okoliczności takie jak w niniejszej sprawie odpowiadają nowej pomocy państwa, a nie istniejącej pomocy państwa?

                  10)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie dziewiąte, czy przy ocenie zgodności sytuacji skarżącej z pomocą uznawaną za pomoc istniejącą w rozumieniu art. 1 lit. b) ppkt (iv) rozporządzenia nr 2015/1589 należy brać pod uwagę jedynie datę, w której nastąpiła rzeczywista wypłata pomocy, jako początek biegu przedawnienia w rozumieniu art. 17 ust. 2 rozporządzenia nr 2015/1589?

                  11)

                  Czy w przypadku uznania, że pomoc państwa została przyznana/wypłacona, art. 108 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 2 ust. 1 i art. 3 rozporządzenia nr 2015/1589 należy interpretować w ten sposób, że postępowanie w sprawie zgłoszenia pomocy państwa, takie jak rozpatrywane w niniejszej sprawie, uznaje się za właściwe, jeżeli sąd krajowy uwzględnia żądanie odszkodowania za poniesioną szkodę pod warunkiem otrzymania decyzji Komisji zezwalającej na pomoc i nakazuje ministerstwu gospodarki przekazanie Komisji odpowiedniego oświadczenia dotyczącego pomocy dla działalności gospodarczej w terminie dwóch miesięcy od dnia wydania wyroku?

                  12)

                  Czy okoliczność, że roszczenia o naprawienie poniesionej szkody dochodzi się od podmiotu sektora publicznego (komisji regulacji usług publicznych), który w przeszłości nie musiał ponosić takich kosztów, oraz okoliczność, że budżet tego podmiotu składa się z państwowych opłat uiszczanych przez podmioty świadczące usługi publiczne, należące do sektorów regulowanych, które to opłaty powinny być przeznaczone wyłącznie na działalność regulacyjną, ma znaczenie dla celów wykładni art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?

                  13)

                  Czy system odszkodowań taki jak rozpatrywany w niniejszej sprawie jest zgodny z zasadami zawartymi w prawie Unii i mającymi zastosowanie do sektorów regulowanych, w szczególności z art. 12 i motywem 30 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) (3), zmienionej dyrektywą 2009/140/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 listopada 2009 r. (4)?

         (1)  Dz.U. 2013, L 352, s. 1.

         (2)  Dz.U. 2015, L 248, s. 9.

         (3)  Dz.U. 2002, L 108, s. 21.

         (4)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/140/WE z dnia 25 listopada 2009 r. zmieniająca dyrektywy 2002/21/WE w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej, 2002/19/WE w sprawie dostępu do sieci i usług łączności elektronicznej oraz wzajemnych połączeń oraz 2002/20/WE w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (Dz.U. 2009, L 337, s. 37).


title: Sprawa C-162/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 11 marca 2021 r. – Pesticide Action Network Europe, Nature et Progrès Belgique ASBL, TN / État belge, reprezentowane przez Ministre des Classes moyennes, des Indépendants, des P.M.E., de l’Agriculture et de l’Intégration sociale, chargé des Grandes villes

text:
               21.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 242/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 11 marca 2021 r. – Pesticide Action Network Europe, Nature et Progrès Belgique ASBL, TN / État belge, reprezentowane przez Ministre des Classes moyennes, des Indépendants, des P.M.E., de l’Agriculture et de l’Intégration sociale, chargé des Grandes villes
      (Sprawa C-162/21)
      (2021/C 242/08)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Pesticide Action Network Europe, Nature et Progrès Belgique ASBL, TN

         Strona pozwana: État belge, reprezentowane przez Ministre des Classes moyennes, des Indépendants, des P.M.E., de l’Agriculture et de l’Intégration sociale, chargé des Grandes villes

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 53 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylającego dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (1) należy interpretować w ten sposób, że umożliwia on państwu członkowskiemu udzielenie w określonych warunkach zezwolenia dotyczącego zaprawiania, sprzedaży lub wysiewu nasion zaprawianych środkami ochrony roślin?

                  2)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze – czy wspomniany art. 53 może mieć zastosowanie w określonych warunkach do środków ochrony roślin zawierających substancje czynne, których wprowadzanie do sprzedaży lub stosowanie są poddane ograniczeniom lub zakazane na terytorium Unii Europejskiej?

                  3)

                  Czy „szczególne okoliczności” wymagane przez wspomniany art. 53 rozporządzenia obejmują sytuacje, w których wystąpienie niebezpieczeństwa nie jest pewne, lecz jedynie prawdopodobne?

                  4)

                  Czy „szczególne okoliczności” wymagane przez art. 53 wspomnianego rozporządzenia obejmują sytuacje, w których wystąpienie niebezpieczeństwa jest możliwe do przewidzenia, zwyczajne, a nawet cykliczne?

                  5)

                  Czy zastosowany w art. 53 rozporządzenia zwrot „któremu nie można zapobiec [przeciwdziałać] za pomocą innych rozsądnych działań” należy interpretować w ten sposób, że w świetle brzmienia motywu 8 rozporządzenia przypisuje on jednakową wagę z jednej strony zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi i zwierząt oraz środowiska, a z drugiej strony zachowaniu konkurencyjności rolnictwa wspólnotowego?

         (1)  Dz.U. 2009, L 309, s. 1.


title: Sprawa C-175/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 17 marca 2021 r. – Harman International Industries przeciwko AB SA

text:
               21.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 242/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 17 marca 2021 r. – Harman International Industries przeciwko AB SA
      (Sprawa C-175/21)
      (2021/C 242/09)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Harman International Industries

         Strona pozwana: AB SA

         Pytanie prejudycjalne

      Czy artykuł 36 zdanie 2 TFUE w związku z artykułem 15 ustęp 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z 14 czerwca 2017 roku w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (1), a także w związku z artykułem 19 ustęp 1 zdanie 2 Traktatu o Unii Europejskiej rozumieć należy w ten sposób, że sprzeciwiają się one praktyce sądów krajowych państw członkowskich, polegającej na tym, że sądy:

                  —

                  uwzględniając żądania uprawnionego ze znaku towarowego o zakazanie przywozu, wprowadzania do obrotu, oferowania, importowania, reklamowania towarów oznaczonych unijnym znakiem towarowym, nakazanie wycofania z obrotu lub nakazanie zniszczenia takich towarów,

                  —

                  orzekając w postępowaniu zabezpieczającym o zajęciu towarów oznaczonych unijnym znakiem towarowym;
                  odwołują się w treści orzeczeń do „przedmiotów, które nie zostały wprowadzone do obrotu na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego przez uprawnionego ze znaku towarowego lub za jego zgodą” – w następstwie czego ustalenie, których przedmiotów oznaczonych znakiem unijnym dotyczą orzeczone nakazy i zakazy (tj. ustalenie, które przedmioty nie zostały wprowadzone do obrotu na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego przez uprawnionego ze znaku towarowego lub za jego zgodą) jest, wobec ogólnego sformułowania treści orzeczenia, pozostawione organowi egzekucyjnemu, organ ten – dokonując wskazanych ustaleń – opiera się na oświadczeniach uprawnionego ze znaku towarowego lub dostarczonych przez uprawnionego narzędziach (w tym narzędziach informatycznych i bazach danych), a dopuszczalność kwestionowania powyższych ustaleń organu egzekucyjnego przed sądem w postępowaniu rozpoznawczym jest wyłączona lub ograniczona przez charakter środków prawnych przysługujących pozwanemu w postępowaniu zabezpieczającym oraz egzekucyjnym?

         (1)  Dz. U. 2017, L 154, s. 1


title: Sprawa C-179/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 23 marca 2021 r. – absoluts -bikes and more- GmbH & Co. KG / the-trading-company GmbH

text:
               21.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 242/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 23 marca 2021 r. – absoluts -bikes and more- GmbH & Co. KG / the-trading-company GmbH
      (Sprawa C-179/21)
      (2021/C 242/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: absoluts-bikes and more- GmbH & Co. KG

         Druga strona postępowania rewizyjnego: the-trading-company GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy samo istnienie gwarancji producenta powoduje wymóg informacyjny w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. m) dyrektywy 2011/83/UE (1)?

                  2)

                  W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy już sama wzmianka o gwarancji producenta w ofercie przedsiębiorcy powoduje wymóg informacyjny w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. m) dyrektywy 2011/83/UE, czy też powstaje on dopiero wtedy, kiedy wzmianka ta jest dla konsumenta bez trudu widoczna? Czy wymóg informacyjny obowiązuje również wtedy, kiedy konsument może bez trudu zauważyć, że przedsiębiorca udostępnił jedynie informacje producenta dotyczące gwarancji?

                  3)

                  Czy wymagana zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. m) dyrektywy 2011/83/UE informacja o istnieniu i warunkach gwarancji producenta musi zawierać te same informacje, co gwarancja w rozumieniu art. 6 ust. 2 dyrektywy 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji (2), czy też wystarczy mniejszy zakres informacji?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady Tekst mający znaczenie dla EOG (Dz.U. L 304, s. 64).

         (2)  Dz.U. L 171, s. 12.


title: Sprawa C-197/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 29 marca 2021 r. – Soda-Club (CO2) SA, SodaStream International BV / MySoda Oy

text:
               21.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 242/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 29 marca 2021 r. – Soda-Club (CO2) SA, SodaStream International BV / MySoda Oy
      (Sprawa C-197/21)
      (2021/C 242/11)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Soda-Club (CO2) SA und SodaStream International BV

         Strona pozwana: MySoda Oy

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy tzw. kryteria Bristol-Myers Squibb wypracowane w orzecznictwie Trybunału (1) w zakresie przepakowywania i ponownego etykietowania w sprawach dotyczących importu równoległego, a w szczególności tzw. przesłanka konieczności, znajdują zastosowanie również w przypadku przepakowywania lub ponownego etykietowania towarów, które zostały wprowadzone do obrotu w państwie członkowskim przez właściciela znaku towarowego lub za jego zgodą, w celu dalszej odprzedaży w tym samym państwie członkowskim?

                  2)

                  W przypadku gdy właściciel znaku towarowego w chwili wprowadzenia do obrotu butli zawierającej dwutlenek węgla opatrzył ją swoim znakiem towarowym, który jest zarówno umieszczony na etykiecie butli, jak i wygrawerowany na jej szyjce, czy wspomniane wyżej kryteria Bristol-Myers Squibb, a w szczególności tzw. przesłanka konieczności znajdują zastosowanie również wtedy, gdy osoba trzecia napełnia butlę dwutlenkiem węgla w celu dalszej odprzedaży, usuwa z niej oryginalną etykietę i zastępuje ją etykietą z własnym znakiem towarowym, przy czym znak towarowy wprowadzającego butlę do obrotu jest nadal widoczny w grawerunku na szyjce butli?

                  3)

                  Czy w opisanej powyżej sytuacji można uznać, że usunięcie i zastąpienie etykiety zawierającej znak towarowy zagraża zasadniczo funkcji znaku towarowego jaką jest wskazywanie pochodzenia butli, czy też – w odniesieniu do możliwości zastosowania warunków odnoszących się do przepakowywania i ponownego etykietowania – ma znaczenie okoliczność, iż

                              —

                              należy założyć, że grupa docelowa dojdzie do wniosku, że etykieta odnosi się wyłącznie do pochodzenia dwutlenku węgla (a zatem do podmiotu napełniającego butlę); lub

                              —

                              należy założyć, że grupa docelowa dojdzie do wniosku, że etykieta odnosi się również, przynajmniej częściowo, do pochodzenia butli?

                  4)

                  W przypadku gdy usunięcie i zastąpienie etykiety butli CO2 jest oceniane pod kątem przesłanki konieczności, czy przypadkowe uszkodzenie lub zerwanie etykiet umieszczonych na butlach wprowadzonych do obrotu przez właściciela znaku towarowego lub ich usunięcie i zastąpienie przez poprzedniego napełniającego może stanowić okoliczność, na podstawie której regularne zastępowanie etykiet własnymi etykietami napełniającego należy uznać za konieczne do wprowadzenia ponownie napełnionych butli do obrotu?

         (1)  Wyrok Trybunału z dnia 11 czerwca 1996 r. (sprawy połączone C-427/93, C-429/93 i C-436/93, Bristol-Myers Squibb i in., EU:C:1996:282).


title: Sprawa C-199/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht (Austria) w dniu 30 marca 2021 r. – DN / Finanzamt Österreich

text:
               21.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 242/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht (Austria) w dniu 30 marca 2021 r. – DN / Finanzamt Österreich
      (Sprawa C-199/21)
      (2021/C 242/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: DN

         Strona przeciwna: Finanzamt Österreich

         Pytania prejudycjalne

         Pytanie pierwsze:

      Pytanie pierwsze, stawiane razem z pytaniem drugim:
      Czy sformułowanie „Państwa członkowski[e] właściw[e] ze względu na emeryturę lub rentę” zawarte w zdaniu drugim art. 67 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (1) zmienionego rozporządzeniem (UE) nr 465/2012 (2) należy interpretować w ten sposób, że oznacza ono państwo członkowskie, które było uprzednio właściwe dla świadczeń rodzinnych jako państwo zatrudnienia i obecnie jest zobowiązane do wypłaty emerytury, do której prawo wynika z wcześniejszego korzystania ze swobody przepływu pracowników na jego terytorium?

         Pytanie drugie:
      Czy zawarte w art. 68 ust. 1 lit. b) ii) rozporządzenia 883/2004 sformułowanie „świadcze[nia] uzyskiwan[e] na podstawie otrzymywania emerytur lub rent” należy interpretować w ten sposób, że świadczenia rodzinne są uzyskiwane na podstawie otrzymywania emerytur lub rent w przypadku gdy, po pierwsze, przepisy prawa Unii LUB państwa członkowskiego przewidują otrzymywanie emerytury lub renty jako warunek uprawnienia do świadczenia rodzinnego, i po drugie, ponadto warunek otrzymywania emerytury lub renty jest faktycznie spełniony, w związku z czym, samo otrzymywanie emerytury lub renty’ nie wchodzi w zakres zastosowania art. 68 ust. 1 lit. b) ii) rozporządzenia 883/2004, i danego państwa członkowskiego nie należy uważać za „państwo emerytury” z punktu widzenia prawa Unii?

         Pytanie trzecie, stawiane alternatywnie względem pytania pierwszego i drugiego, jeżeli dla wykładni pojęcia państwa emerytury wystarczy samo otrzymywanie emerytury lub renty:
      Czy w przypadku otrzymywania emerytury, do której prawo wynika z rozporządzeń dotyczących pracowników migrujących, a wcześniej z wykonywania pracy w państwie członkowskim w okresie, gdy państwo zamieszkania lub oba państwa nie były jeszcze członkami Unii lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego, sformułowanie „w odpowiednim przypadku, określany jest dodatek dyferencyjny dla sumy, która przekracza tę kwotę” zawarte w art. 68 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia 883/2004 należy interpretować w świetle wyroku Trybunału z dnia 12 czerwca 1980 r., 733/79, Laterza (C-733/79) w ten sposób, że prawo Unii gwarantuje świadczenia rodzinne na najwyższym możliwym poziomie również w przypadku otrzymywania emerytury lub renty?

         Pytanie czwarte:
      Czy art. 60 ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia 987/2009 (3) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on § 2 ust. 5 FLAG 1967, zgodnie z którym w przypadku rozwodu rodzicowi prowadzącemu gospodarstwo domowe przysługuje prawo do zasiłku rodzinnego i ulgi na dziecko tak długo, jak pełnoletnie i studiujące dziecko należy do jego gospodarstwa domowego, i o ile rodzic ten nie złożył wniosku w państwie zamieszkania ani w państwie emerytury, w związku z czym drugi rodzic, który jako emeryt mieszka w Austrii i faktycznie jako jedyny ponosi koszty utrzymania dziecka, może oprzeć prawo do zasiłku rodzinnego i ulgi na dziecko wobec instytucji państwa członkowskiego, którego przepisy mają pierwszeństwo, bezpośrednio na art. 60 ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia 987/2009?

         Pytanie piąte, stawiane razem z pytaniem czwartym:
      Czy art. 60 ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia 987/2009 należy ponadto interpretować w ten sposób, że dla uzyskania przez pracownika unijnego statusu strony w krajowym postępowaniu dotyczącym zasiłku rodzinnego jest również konieczne, aby ponosił on głównie koszty utrzymania w rozumieniu art. 1 lit. i) pkt 3 rozporządzenia 883/2004?

         Pytanie szóste:
      Czy przepisy dotyczące procedury dialogu przewidziane w art. 60 rozporządzenia nr 987/2009 należy interpretować w ten sposób, że instytucje państw członkowskich przeprowadzają taką procedurę nie tylko w przypadku przyznawania świadczeń rodzinnych, ale również w przypadku zwrotu świadczeń rodzinnych?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 2004, L 166, s. 1, sprostowanego w Dz.U. 2004, L 200, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 465/2012 z dnia 22 maja 2012 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz rozporządzenie (WE) nr 987/2009 dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (Dz.U. 2012, L 149, s. 4).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 2009, L 284, s. 1).


title: Sprawa C-217/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Wielkie Tyrnowo (Bułgaria) w dniu 6 kwietnia 2021 r. – „AGRO – EKO 2013” EOOD / Izpyłnitelen direktor na Dyrżawen fond „Zemedelie”

text:
               21.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 242/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Wielkie Tyrnowo (Bułgaria) w dniu 6 kwietnia 2021 r. – „AGRO – EKO 2013” EOOD / Izpyłnitelen direktor na Dyrżawen fond „Zemedelie”
      (Sprawa C-217/21)
      (2021/C 242/13)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administratiwen syd Wielkie Tyrnowo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„AGRO – EKO 2013” EOOD

         Strona przeciwna: Izpyłnitelen direktor na Dyrżawen fond „Zemedelie”

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wykorzystany w art. 75 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 (1) z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008, termin „płatność” oznacza zakończenie postępowania dotyczącego złożonego wniosku o dokonanie płatności?

                  2)

                  Czy faktyczne otrzymanie żądanej przez producenta rolnego kwoty pieniężnej jest równoznaczne z pozytywną odpowiedzią agencji płatniczej na złożony wniosek o aktywowanie uprawnień do płatności i, odpowiednio, czy brak otrzymania środków pieniężnych przy publicznie wnioskowanej płatności kwot w ramach danego środka stanowi odmowę uznania zgłoszonych uprawnień do płatności, gdy zainteresowanego podmiotu nie powiadomiono o przedłużeniu postępowania w ramach nowych kontroli?

                  3)

                  Czy termin określony w art. 75 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013 zobowiązuje państwo członkowskie do przeprowadzenia przed jego upływem kontroli warunków dopuszczalności – i jedynie w drodze wyjątku kontrole te mogą być przedłużone?

                  4)

                  Gdy producent rolny nie został powiadomiony o przeprowadzeniu dodatkowych kontroli i nie sporządzono dokumentu dotyczącego takich kontroli, czy nieprzestrzeganie terminu określonego w art. 75 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013 stanowi dorozumianą odmowę wypłaty wsparcia?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013, L 347, s. 549).


title: Sprawa C-222/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Obvodní soud pro Prahu 1 (Republika Czeska) w dniu 22 marca 2021 r. – České dráhy a.s.

text:
               21.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 242/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Obvodní soud pro Prahu 1 (Republika Czeska) w dniu 22 marca 2021 r. – České dráhy a.s.
      (Sprawa C-222/21)
      (2021/C 242/15)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Obvodní soud pro Prahu 1

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: České dráhy a.s.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy uregulowanie krajowe, jaki przewiduje w części piątej zákon č. 99/1963 Sb., občanský soudní řád (ustawy nr 99/1963 kodeks postępowania cywilnego, dalej „o.s.ř.”) spełnia wymogi stawiane kontroli sądowej decyzji organu regulacyjnego zgodnie z art. 56 ust. 10 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/34/UE (1) z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie utworzenia jednolitego europejskiego obszaru kolejowego (zwanej dalej „dyrektywą 2012/34”)?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy zgodne z art. 56 ust. 6 dyrektywy 2012/34 jest, by decyzje organu regulacyjnego dotyczące wysokości opłaty za dostęp do infrastruktury były zastępowane wyrokami co do istoty sprawy wydawanymi przez poszczególne sądy powszechne w postępowaniach, w których biorą udział wnioskodawcy i zarządcy infrastruktury, bez udziału organu regulacyjnego?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy wymogi dotyczące ustanowienia jednego krajowego organu regulacyjnego dla sektora kolejowego zawarte w art. 55 ust. 1 dyrektywy 2012/34, funkcji organu regulacyjnego zawarte w art. 56 ust. 2, 11 i 12 dyrektywy 2012/34 oraz współpracy organów regulacyjnych zawarte w art. 57 ust. 2 dyrektywy 2012/34 pozwalają na to, by wydawane przez organ regulacyjny rozstrzygnięcia co do istoty sprawy były zastępowane wyrokami poszczególnych sądów powszechnych, które nie są związane stanem faktycznym ustalonym przez organ regulacyjny?

         (1)  Dz.U. 2012, L 343, s. 32


title: Sprawa C-227/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 9 kwietnia 2021 r. – „HA.EN.” UAB / Valstybinė mokesčių inspekcija

text:
               21.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 242/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 9 kwietnia 2021 r. – „HA.EN.” UAB / Valstybinė mokesčių inspekcija
      (Sprawa C-227/21)
      (2021/C 242/16)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„HA.EN.” UAB

         Strona pozwana: Valstybinė mokesčių inspekcija

         Pytanie prejudycjalne

      Czy dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) w związku z zasadą neutralności podatkowej należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie praktyce organów krajowych, zgodnie z którą odmawia się podatnikowi prawa do odliczenia naliczonego VAT, jeżeli nabywając nieruchomość, wiedział on (lub powinien był wiedzieć), że dostawca, z uwagi na swoją niewypłacalność, nie wpłaci (lub nie będzie w stanie wpłacić) do budżetu państwa należnego VAT?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-231/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 12 kwietnia 2021 r. – IA

text:
               21.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 242/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 12 kwietnia 2021 r. – IA
      (Sprawa C-231/21)
      (2021/C 242/17)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący skargę rewizyjną: IA

         Zainteresowany organ: Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy pod pojęciem uwięzienia [pozbawienia wolności] w rozumieniu art. 29 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia (UE) nr 604/2013 (1) należy rozumieć również umieszczenie osoby zainteresowanej na szpitalnym oddziale psychiatrycznym wbrew albo bez jej woli (tutaj: w związku z zagrożeniem dla niej samej i innych osób wynikającym z jej choroby psychicznej), które zostało uznane przez sąd za dopuszczalne?

                  2)

                  W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

                              a)

                              Czy w wypadku uwięzienia [pozbawienia wolności] osoby zainteresowanej przez wnioskujące państwo członkowskie termin przewidziany w art. 29 ust. 2 zdanie pierwsze rzeczonego rozporządzenia może zostać w każdym razie przedłużony do jednego roku w sposób wiążący dla tej osoby?

                              b)

                              Jeżeli nie, to o jaki okres jest przedłużenie dopuszczalne, np. tylko o

                              aa)

                              okres, w którym faktycznie trwało uwięzienie [pozbawienie wolności], lub

                              bb)

                              przewidywany łączny czas trwania uwięzienia [pozbawienia wolności], w odniesieniu do daty powiadomienia właściwego państwa członkowskiego zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1560/2003 (2),

                        w danym wypadku zaś z uwzględnieniem dodatkowego odpowiedniego terminu na ponowną organizację przekazania?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (wersja przekształcona) (Dz.U. 2013, L 180, s. 31).

         (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1560/2003 z dnia 2 września 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 (Dz.U. 2003, L 222, s. 3) w brzmieniu zmienionym przez rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 118/2014 z dnia 30 stycznia 2014 r. (Dz.U. 2014, L 39, s. 1).


title: Sprawa C-238/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 13 kwietnia 2021 r. – Porr Bau GmbH / Bezirkshauptmannschaft Graz-Umgebung

text:
               21.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 242/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 13 kwietnia 2021 r. – Porr Bau GmbH / Bezirkshauptmannschaft Graz-Umgebung
      (Sprawa C-238/21)
      (2021/C 242/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesverwaltungsgericht Steiermark

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca skargę: Porr Bau GmbH

         Organ będący drugą stroną postępowania: Bezirkshauptmannschaft Graz-Umgebung

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy 2008/98/WE (1) sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym utrata statusu odpadu następuje tylko wtedy, gdy odpady lub istniejące substancje lub substancje z nich uzyskane są wykorzystywane bezpośrednio jako substytut surowców lub produktów wytworzonych z surowców pierwotnych lub gdy zostały one przygotowane do ponownego wykorzystania?
                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:

                  2.

                  Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy 2008/98 sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym utrata statusu odpadu w stosunku do urobku może nastąpić najwcześniej poprzez zastąpienie surowców lub produktów wytworzonych z surowców pierwotnych?
                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze lub drugie:

                  3.

                  Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy 2008/98 sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym utrata statusu odpadu w stosunku do urobku nie może nastąpić, jeżeli kryteria formalne (w szczególności wymogi w zakresie ewidencjonowania i dokumentacji), które nie mają wpływu na środowisko w odniesieniu do wprowadzonego środka, nie są spełnione lub nie są spełnione w całości, mimo że urobek jest wyraźnie niższy od dopuszczalnych norm (klasy jakości), których należy przestrzegać w odniesieniu do przewidzianego konkretnego celu wykorzystania?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy, Dz.U. 2008, L 312, s. 3.


title: Sprawa T-842/16: Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2021 r. – Repower / EUIPO – repowermap.org (REPOWER) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Słowny znak towarowy REPOWER – Bezwzględna podstawa unieważnienia – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001)]

text:
               21.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 242/16

      Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2021 r. – Repower / EUIPO – repowermap.org (REPOWER)
      (Sprawa T-842/16) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy REPOWER - Bezwzględna podstawa unieważnienia - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001))
      (2021/C 242/20)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Repower AG (Brusio, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunz-Hallstein i H. Kunz-Hallstein)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO, interwenient przed Sądem: repowermap.org (Berno, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci P. González-Bueno Catalán de Ocón i W. Sakulin)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 września 2016 r. (sprawa R 2311/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między repowermap.org a Repower.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 26 września 2016 r. (sprawa R 2311/2014-5) w zakresie, w jakim wniosek o unieważnienie prawa do znaku został uwzględniony w odniesieniu do przewodów akustycznych należących do klasy 9.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Repower AG pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez EUIPO i repowermap.org.

         (1)  Dz.U. C 38 z 6.2.2017.


title: Sprawa C-241/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus (Estonia) w dniu 14 kwietnia 2021 r. – I.L. / Politsei- ja Piirivalveamet

text:
               21.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 242/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus (Estonia) w dniu 14 kwietnia 2021 r. – I.L. / Politsei- ja Piirivalveamet
      (Sprawa C-241/21)
      (2021/C 242/19)
      Język postępowania: estoński

         Sąd odsyłający

      Riigikohus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek prawny: I.L.

         Druga strona postępowania: Politsei- ja Piirivalveamet

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (1) należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie mogą zatrzymać w celu umieszczenia w ośrodku detencyjnym obywatela państwa trzeciego, w przypadku którego istnieje realne ryzyko, że przebywając na wolności popełni on przed wydaleniem przestępstwo, którego wykrywanie i karanie może poważnie utrudnić przeprowadzenie wydalenia?

         (1)  Dz.U. 2008, L 348, s. 98.


title: Sprawa T-872/16: Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2021 r. – repowermap.org / EUIPO – Repower (REPOWER) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Słowny znak towarowy REPOWER – Bezwzględna podstawa unieważnienia – Charakter opisowy – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do bycia wysłuchanym – Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001) – Wolność wypowiedzi]

text:
               21.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 242/16

      Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2021 r. – repowermap.org / EUIPO – Repower (REPOWER)
      (Sprawa T-872/16) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy REPOWER - Bezwzględna podstawa unieważnienia - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001) - Wolność wypowiedzi)
      (2021/C 242/21)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: repowermap.org (Berno, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci P. González-Bueno Catalán de Ocón i W. Sakulin)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i V. Ruzek, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Repower AG (Brusio, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunz-Hallstein i H. Kunz-Hallstein)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 września 2016 r. (sprawa R 2311/2014-5), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między repowermap.org a Repower.

         Sentencja

                  1)

                  Decyzja Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej z dnia 26 września 2016 r. (sprawa R 2311/2014-5) zostaje zmieniona w ten sposób, że prawo do spornego znaku towarowego zostaje unieważnione dla następujących usług:

                              —

                              klasa 37: „Usługi instalatorów systemów grzewczych”;

                              —

                              klasa 42: „Badania w dziedzinie nauki a także związane z nimi usługi badawczo-rozwojowe; przemysłowe analizy i usługi badawcze”.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  repowermap.org pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez EUIPO i Repower AG.

         (1)  Dz.U. C 30 z 30.1.2017.


title: Sprawa T-29/17 RENV: Wyrok Sądu z dnia 14 kwietnia 2021 r. – RQ / Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Dyrektor generalny OLAF-u – Decyzja o uchyleniu immunitetu jurysdykcyjnego skarżącego – Obowiązek uzasadnienia – Obowiązek wspomagania i dbałości – Uzasadnione oczekiwania – Domniemanie niewinności – Zasada dobrej administracji]

text:
               21.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 242/17

      Wyrok Sądu z dnia 14 kwietnia 2021 r. – RQ / Komisja
      (Sprawa T-29/17 RENV) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Dyrektor generalny OLAF-u - Decyzja o uchyleniu immunitetu jurysdykcyjnego skarżącego - Obowiązek uzasadnienia - Obowiązek wspomagania i dbałości - Uzasadnione oczekiwania - Domniemanie niewinności - Zasada dobrej administracji)
      (2021/C 242/22)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: RQ (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Banks, J.-P. Keppenne i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na podstawie art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2016) 1449 final z dnia 2 marca 2016 r. dotyczącej wniosku o uchylenie immunitetu jurysdykcyjnego skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  RQ zostaje obciążony całością kosztów postępowania, w tym kosztami postępowania w sprawach T-29/17 i C-831/18 P.

         (1)  Dz.U. C 95 z 27.3.2017.


title: Sprawa T-584/17 RENV: Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2021 r. – Primart / EUIPO – Bolton Cile España (PRIMART Marek Łukasiewicz) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego PRIMART Marek Łukasiewicz – Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe PRIMA – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania]

text:
               21.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 242/18

      Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2021 r. – Primart / EUIPO – Bolton Cile España (PRIMART Marek Łukasiewicz)
      (Sprawa T-584/17 RENV) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego PRIMART Marek Łukasiewicz - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe PRIMA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania)
      (2021/C 242/23)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe „Primart” Marek Łukasiewicz (Wołomin, Polska) (przedstawiciel: adwokat J. Skołuda).

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Bolton Cile España, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci F. Celluprica, F. Fischetti i F. De Bono)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 czerwca 2017 r. (sprawa R 1933/2016-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Bolton Cile España a Przedsiębiorstwem Produkcyjno-Handlowym „Primart” Marek Łukasiewicz

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe „Primart” Marek Łukasiewicz zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 374 z 6.11. 2017.


title: Sprawa T-69/18: Wyrok Sądu z dnia 14 kwietnia 2021 r. – Verband Deutscher Alten- und Behindertenhilfe i CarePool Hannover / Komisja [Pomoc państwa – Niezależna opieka społeczna – Dotacje przyznawane stowarzyszeniom należącym do regionalnej wspólnoty roboczej organizacji charytatywnych – Oddalenie skargi do Komisji – Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń po zakończeniu wstępnego etapu badania – Skarga o stwierdzenie nieważności – Status zainteresowanej strony – Ochrona praw procesowych – Istotny wpływ na pozycję konkurencyjną – Dopuszczalność – Brak poważnych trudności – Brak istotnej zmiany pomocy istniejącej]

text:
               21.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 242/18

      Wyrok Sądu z dnia 14 kwietnia 2021 r. – Verband Deutscher Alten- und Behindertenhilfe i CarePool Hannover / Komisja
      (Sprawa T-69/18) (1)

      (Pomoc państwa - Niezależna opieka społeczna - Dotacje przyznawane stowarzyszeniom należącym do regionalnej wspólnoty roboczej organizacji charytatywnych - Oddalenie skargi do Komisji - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń po zakończeniu wstępnego etapu badania - Skarga o stwierdzenie nieważności - Status zainteresowanej strony - Ochrona praw procesowych - Istotny wpływ na pozycję konkurencyjną - Dopuszczalność - Brak poważnych trudności - Brak istotnej zmiany pomocy istniejącej)
      (2021/C 242/24)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Verband Deutscher Alten- und Behindertenhilfe, Landesverband Niedersachsen/Bremen und Hamburg/Schleswig-Holstein eV (Hanower, Niemcy), CarePool Hannover GmbH (Hanower) (przedstawiciele: adwokat T. Unger i S. Korte, profesor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann i F. Tomat, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Diakonisches Werk evangelischer Kirchen in Niedersachsen eV (Hanower) (przedstawiciel: adwokat A. Bartosch), Arbeiterwohlfahrt Bezirksverband Hannover eV (Hanower) (przedstawiciel: adwokat C. Jürschik), Arbeiterwohlfahrt Bezirksverband Braunschweig eV (Brunszwik, Niemcy) i 8 innych interwenientów, których nazwy są wymienione w załączniku do wyroku (przedstawiciele: adwokaci U. Karpenstein, R. Sangi i C. Johann)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2017) 7686 final z dnia 23 listopada 2017 r. dotyczącej pomocy państwa SA.42268 (2017/E) – Deutschland Staatliche Beihilfe zur Förderung wohlfahrtspflegerischer Aufgaben i SA.42877 (2017/E) – Deutschland CarePool Hannover GmbH wprowadzonej w życie przez Niemcy na rzecz stowarzyszeń charytatywnych na zadania pomocy społecznej (Dz.U. 2018, C 61, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Verband Deutscher Alten- und Behindertenhilfe, Landesverband Niedersachsen/Bremen und Hamburg/Schleswig-Holstein eV i CarePool Hannover GmbH zostają obciążone własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską, przez Diakonisches Werk evangelischer Kirchen in Niedersachsen eV, przez Arbeiterwohlfahrt Bezirksverband Hannover eV oraz przez Arbeiterwohlfahrt Bezirksverband Braunschweig eV i pozostałych interwenientów, których nazwy są wymienione w załączniku.

         (1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.


title: Sprawa T-561/18: Wyrok Sądu z dnia 5 maja 2021 r. – ITD i Danske Fragtmænd / Komisja [Pomoc państwa – Sektor pocztowy – Rekompensata za wykonywanie obowiązku świadczenia usługi powszechnej – Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń – Obliczanie rekompensaty – Metoda nieponiesionych kosztów netto – Uwzględnienie korzyści niematerialnych związanych z usługą powszechną – Wykorzystanie środków finansowych przyznanych tytułem rekompensaty – Gwarancja państwowa dotycząca wypłaty odpraw z tytułu zwolnienia w przypadku upadłości – Zwolnienie z VAT niektórych czynności dokonywanych przez podmiot świadczący usługę powszechną – Księgowy podział kosztów wspólnych między działalność związaną ze świadczeniem usługi powszechnej i działalność niezwiązaną ze świadczeniem tej usługi – Wkład kapitałowy przedsiębiorstwa publicznego w celu uniknięcia upadłości jego spółki zależnej – Skarga konkurenta – Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa wydana po zakończeniu etapu badania wstępnego – Pomoc istniejąca – Okresowe przyznawanie korzyści – Możliwość przypisania pomocy państwu – Kryterium inwestora prywatnego]

text:
               21.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 242/19

      Wyrok Sądu z dnia 5 maja 2021 r. – ITD i Danske Fragtmænd / Komisja
      (Sprawa T-561/18) (1)

      (Pomoc państwa - Sektor pocztowy - Rekompensata za wykonywanie obowiązku świadczenia usługi powszechnej - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Obliczanie rekompensaty - Metoda nieponiesionych kosztów netto - Uwzględnienie korzyści niematerialnych związanych z usługą powszechną - Wykorzystanie środków finansowych przyznanych tytułem rekompensaty - Gwarancja państwowa dotycząca wypłaty odpraw z tytułu zwolnienia w przypadku upadłości - Zwolnienie z VAT niektórych czynności dokonywanych przez podmiot świadczący usługę powszechną - Księgowy podział kosztów wspólnych między działalność związaną ze świadczeniem usługi powszechnej i działalność niezwiązaną ze świadczeniem tej usługi - Wkład kapitałowy przedsiębiorstwa publicznego w celu uniknięcia upadłości jego spółki zależnej - Skarga konkurenta - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa wydana po zakończeniu etapu badania wstępnego - Pomoc istniejąca - Okresowe przyznawanie korzyści - Możliwość przypisania pomocy państwu - Kryterium inwestora prywatnego)
      (2021/C 242/25)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ITD, Brancheorganisation for den danske vejgodstransport A/S (Padborg, Dania), Danske Fragtmænd A/S (Åbyhøj, Dania) (przedstawiciel: adwokat L. Sandberg-Mørch)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Blanck i D. Recchia, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę skarżącą: Jørgen Jensen Distribution A/S (Ikast, Dania) (przedstawiciele: adwokaci L. Sandberg-Mørch i M. Honoré), Dansk Distribution A/S (Karlslunde, Dania) (przedstawiciele: adwokaci L. Sandberg-Mørch i J. Buendía Sierra)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciele: J. Nymann-Lindegren i M. Wolff, pełnomocnicy, których wspierał adwokat R. Holdgaard)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2018) 3169 final z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.47707 (2018/N) – Rekompensaty przyznawane przez państwo na rzecz PostNord z tytułu świadczenia powszechnych usług pocztowych – Dania.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2018) 3169 final z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.47707 (2018/N) – Rekompensaty przyznawane przez państwo na rzecz PostNord z tytułu świadczenia powszechnych usług pocztowych – Dania w zakresie, w jakim stwierdzono w niej po zakończeniu etapu badania wstępnego, że nie stanowią pomocy państwa, po pierwsze, zwolnienie z podatku od wartości dodanej (VAT) wprowadzone decyzją administracyjną nr 1306/90 i rozporządzeniem administracyjnym F 6742/90, wydanymi przez duńskie organy podatkowe oraz, po drugie, podwyższenie kapitału o 1 mld koron duńskich (DKK) dokonane w dniu 23 lutego 2017 r. przez PostNord AB na rzecz Post Danmark A/S.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  ITD, Brancheorganisation for den danske vejgodstransport A/S i Danske Fragtmænd A/S pokrywają połowę własnych kosztów, a pozostałe ich koszty pokrywa Komisja Europejska.

                  4)

                  Komisja, Królestwo Danii, Jørgen Jensen Distribution A/S i Dansk Distribution A/S pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa T-611/18: Wyrok Sądu z dnia 5 maja 2021 r. – Pharmaceutical Works Polpharma / EMA (Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Wniosek o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wersji generycznej produktu leczniczego Tecfidera – Decyzja EMA odmawiająca zatwierdzenia wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu – Wcześniejsza decyzja Komisji stwierdzająca, że Tecfidera – fumaran dimetylu nie jest objęta tym samym ogólnym pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu co Fumaderm – Zarzut niezgodności z prawem – Dopuszczalność – Uprzednio dopuszczone połączenie substancji leczniczych – Późniejsze pozwolenie na dopuszczenie do obrotu składnika połączenia substancji leczniczych – Ocena istnienia dwóch różnych ogólnych pozwoleń na dopuszczenie do obrotu – Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               21.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 242/20

      Wyrok Sądu z dnia 5 maja 2021 r. – Pharmaceutical Works Polpharma / EMA
      (Sprawa T-611/18) (1)

      (Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Wniosek o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wersji generycznej produktu leczniczego Tecfidera - Decyzja EMA odmawiająca zatwierdzenia wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu - Wcześniejsza decyzja Komisji stwierdzająca, że Tecfidera - fumaran dimetylu nie jest objęta tym samym ogólnym pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu co Fumaderm - Zarzut niezgodności z prawem - Dopuszczalność - Uprzednio dopuszczone połączenie substancji leczniczych - Późniejsze pozwolenie na dopuszczenie do obrotu składnika połączenia substancji leczniczych - Ocena istnienia dwóch różnych ogólnych pozwoleń na dopuszczenie do obrotu - Oczywisty błąd w ocenie)
      (2021/C 242/26)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Pharmaceutical Works Polpharma S.A. (Starogard Gdański, Polska) (przedstawiciele: adwokaci M. Martens, N. Carbonnelle, i S. Faircliffe, solicitor)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (przedstawiciele: T. Jabłoński, S. Drosos i R. Pita, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Sipos i L. Haasbeek, pełnomocnicy), Biogen Netherlands BV (Badhoevedorp, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat C. Schoonderbeek)

         Przedmiot

      Po pierwsze, wniosek o stwierdzenie dopuszczalności i zasadności zarzutu niezgodności z prawem podniesionego w odniesieniu do decyzji wykonawczej Komisji C(2014) 601 wersja ostateczna z dnia 30 stycznia 2014 r. przyznającej pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi „Tecfidera – fumaran dimetylu” w zakresie, w jakim Komisja w tej decyzji wykonawczej uznała, że Tecfidera – fumaran dimetylu nie jest objęta tym samym ogólnym pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu co Fumaderm, a po drugie, oparta na art. 263 TFUE skarga o stwierdzenie nieważności decyzji EMA z dnia 30 lipca 2018 r. odmawiająca zatwierdzenia wniosku złożonego przez skarżącą w celu uzyskania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wersji generycznej produktu leczniczego Tecfidera.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiej Agencji Leków (EMA) z dnia 30 lipca 2018 r. odmawiającej zatwierdzenia wniosku złożonego przez Pharmaceutical Works Polpharma S.A. w celu uzyskania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wersji generycznej produktu leczniczego Tecfidera.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  EMA pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Pharmaceutical Works Polpharma.

                  4)

                  Biogen Netherlands BV i Komisja Europejska pokrywają swoje własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 455 z 17.12.2018.


title: Sprawa T-45/19: Wyrok Sądu z dnia 5 maja 2021 r. – Acron i in. / Komisja [Dumping – Przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji – Wniosek o przeprowadzenie częściowego przeglądu okresowego – Zakończenie częściowego przeglądu okresowego – Brak zmiany okoliczności – Błąd w ocenie – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do obrony]

text:
               21.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 242/21

      Wyrok Sądu z dnia 5 maja 2021 r. – Acron i in. / Komisja
      (Sprawa T-45/19) (1)

      (Dumping - Przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji - Wniosek o przeprowadzenie częściowego przeglądu okresowego - Zakończenie częściowego przeglądu okresowego - Brak zmiany okoliczności - Błąd w ocenie - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony)
      (2021/C 242/27)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Acron PAO (Nowogród Wielki, Rosja), Dorogobuż PAO (Dorogobuż, Rosja), Acron Switzerland AG (Baar, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci: T. De Meese, J. Stuyck i M. Van Nieuwenborgh)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Gustafsson i P. Němečková, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Fertilizers Europe (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: B. O’Connor, solicitor)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/1703 z dnia 12 listopada 2018 r. kończącej częściowy przegląd okresowy dotyczący przywozu azotanu amonu pochodzącego z Rosji (Dz.U. L 285, 13.11.2018, s. 97)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Acron PAO, Dorogobuż PAO i Acron Switzerland AG pokrywają poza własnymi kosztami koszty poniesione przez Komisję Europejską i Fertilizers Europe.

         (1)  Dz.U. C 122 z 1.4.2019.


title: Sprawa T-252/19: Wyrok Sądu z dnia 21 kwietnia 2021 r. – Pech / Rada [Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Artykuł 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia nr 1049/2001 – Ochrona opinii prawnych – Artykuł 4 ust 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001 – Ochrona procesu podejmowania decyzji – Odmowa udzielenia pełnego dostępu do opinii prawnej wydanej przez służbę prawną Rady]

text:
               21.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 242/22

      Wyrok Sądu z dnia 21 kwietnia 2021 r. – Pech / Rada
      (Sprawa T-252/19) (1)

      (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Artykuł 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia nr 1049/2001 - Ochrona opinii prawnych - Artykuł 4 ust 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001 - Ochrona procesu podejmowania decyzji - Odmowa udzielenia pełnego dostępu do opinii prawnej wydanej przez służbę prawną Rady)
      (2021/C 242/28)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Laurent Pech (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci O. Brouwer i T. McGrath)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: K. Pavlaki i E. Rebasti, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: O. Simonsson, C. Meyer-Seitz, A. Runeskjöld, J. Lundberg, M. Salborn Hodgson, H. Shev, H. Eklinder i R. Shahsavan Eriksson, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady z dnia 12 lutego 2019 r. o odmowie udzielenia pełnego dostępu do opinii wydanej przez jej służbę prawną zawartej w dokumencie ST 13593 2018 INIT w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 maja 2018 r. w sprawie ochrony budżetu Unii w przypadku uogólnionych braków w zakresie praworządności w państwie członkowskim [COM(2018) 324 wersja ostateczna].

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady Unii Europejskiej z dnia 12 lutego 2019 r. o odmowie udzielenia pełnego dostępu do dokumentu ST 13593 2018 INIT zawierającego opinię wydaną przez służbę prawną Rady w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 maja 2018 r. w sprawie ochrony budżetu Unii w przypadku uogólnionych braków w zakresie praworządności w państwie członkowskim [COM(2018) 324 wersja ostateczna].

                  2)

                  Rada pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Laurenta Pecha.

                  3)

                  Królestwo Szwecji pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 213 z dnia 24.6.2019.