title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 19 z 22.1.2005.

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/30

         (2005/C 31/56)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w
         Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 19 z 22.1.2005.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 6 z 8.1.2005.

      Dz.U. C 314 z 18.12.2004.

      Dz.U. C 300 z 4.12.2004.

      Dz.U. C 273 z 6.11.2004.

      Dz.U. C 262 z 23.10.2004.

      Dz.U. C 251 z 9.10.2004.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa C-357/08: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/10

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-357/08)
   (2008/C 247/18)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: G. Zavvos, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2005/14/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. zmieniającej dyrektywy Rady 72/166/EWG, 84/5/EWG, 88/357/EWG i 90/232/EWG oraz dyrektywę 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, a w każdym razie nie powiadamiając o tych przepisach Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2005/14/WE do prawa krajowego upłynął w dniu 11 czerwca 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 149, z 11.6.2005, s. 14.


title: Sprawa T-32/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 4 listopada 2008 r. w sprawie F-18/07 Luigi Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 26 stycznia 2009 r. przez Luigiego Marcucciego

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/51

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 4 listopada 2008 r. w sprawie F-18/07 Luigi Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 26 stycznia 2009 r. przez Luigiego Marcucciego
   (Sprawa T-32/09 P)
   (2009/C 69/111)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (przedstawiciel: G. Cipressa, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               W każdym razie

                           (A.1)

                           stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonego postanowienia,

                           (A.2)

                           uznanie skargi wniesionej w pierwszej instancji za dopuszczalną.

               —

               Tytułem głównym

                           (B.1)

                           uwzględnienie całości żądań skarżącego przedstawionych w skardze w pierwszej instancji,

                           (B.2)

                           obciążenie pozwanej kosztami postępowania odwoławczego i w pierwszej instancji poniesionymi przez skarżącego,

               —

               lub tytułem subsydiarnym

                           (B.3)

                           odesłanie niniejszej sprawy do innego składu Sądu do spraw Służby Publicznej celem ponownego rozpatrzenia sprawy.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsze odwołanie jest skierowane przeciwko postanowieniu Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 listopada 2008 r w sprawie F-18/07 L. Marcuccio przeciwko Komisji, którym odrzucono skargę wniesioną przezeń jako oczywiście niedopuszczalną.
   Skarżący podnosi następujące zarzuty na poparcie swoich żądań:

               —

               całkowi brak uzasadnienia stwierdzeń dotyczących kwalifikacji noty z dnia 11 października 2005 r. wspomnianej w pkt 3 spornego postanowienia, jako żądania wniesionego zgodnie z art. 90 Statutu oraz zastosowania w niniejszej sprawie art. 90 Statutu,

               —

               całkowi brak uzasadnienia stwierdzeń dotyczących daty, w której nota z dnia 11 października 2005 r. dotarła do skarżącej i daty, w której zaskarżona decyzja została zastosowana,

               —

               bezprawność ustaleń dotyczących oczywistej niedopuszczalności skargi wniesionej w pierwszej instancji.

         Całkowity brak uzasadnienia z braku środków dowodowych w odniesieniu do daty wniesienia odpowiedzi na skargę, error in procedendo z powodu naruszenia obowiązku uwzględnienia treści odpowiedzi na skargę, w zakresie w jakim została ona ona przedstawiona w zwłoce,

               —

               Naruszenie zasad sprawiedliwego procesu, art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i art. 46 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-122/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 września 2006 r. — Benkö i in. przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory — Decyzja 2004/798/WE — Wykaz terenów kontynentalnego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty — Osoby, których akt dotyczy bezpośrednio i indywidualnie — Niedopuszczalność)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/49

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 września 2006 r. — Benkö i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-122/05) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Decyzja 2004/798/WE - Wykaz terenów kontynentalnego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty - Osoby, których akt dotyczy bezpośrednio i indywidualnie - Niedopuszczalność)
   (2006/C 294/104)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Robert Benkö (Kohfidisch, Austria), Nikolaus Draskovich (Güssing, Austria), Alexander Freiherr von Kottwitz-Erdödy (Kohfidisch), Peter Masser (Deutschlandsberg, Austria), Alfred Prinz von und zu Liechtenstein (Deutschlandsberg), Marktgemeinde Götzendorf an der Leitha (Austria), Gemeinde Ebergassing (Austria), Ernst Harrach (Bruck an der Leitha, Austria), Schlossgut Schönbühel-Aggstein AG (Vaduz, Liechtenstein) i Heinrich Rüdiger Fürst Starhemberg'sche Famielienstiftung (Vaduz) (przedstawiciel: M. Schaffgotsch, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. van Beek i B. Schima, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2004/798/WE z dnia 7 grudnia 2004 r., ustanawiającej, na podstawie dyrektywy Rady 92/43/EWG, wykaz terenów kontynentalnego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty (Dz.U. L 382, str. 1)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżący zostają obciążeni kosztami własnymi oraz kosztami poniesionymi przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 171 z 9.7.2005


title: Sprawa C-89/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – A2A SpA/Agenzia delle Entrate (Odesłanie prejudycjalne — Pomoc państwa — Obliczenie odsetek w związku z odzyskaniem pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem — Odsetki proste lub odsetki składane — Przepisy krajowe odsyłające, dla celów obliczenia odsetek, do przepisów rozporządzenia (WE) nr 794/2004 — Decyzja o odzyskaniu doręczona przed wejściem w życie owego rozporządzenia)

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/5

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – A2A SpA/Agenzia delle Entrate
   (Sprawa C-89/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Obliczenie odsetek w związku z odzyskaniem pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem - Odsetki proste lub odsetki składane - Przepisy krajowe odsyłające, dla celów obliczenia odsetek, do przepisów rozporządzenia (WE) nr 794/2004 - Decyzja o odzyskaniu doręczona przed wejściem w życie owego rozporządzenia))
   (2015/C 354/05)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: A2A SpA

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate

      Sentencja

   Artykuł 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE oraz art. 11 i art. 13 rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia nr 659/1999 nie stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, tego rodzaju jak art. 24 ust. 4 dekretu z mocą ustawy nr 185 z dnia 29 listopada 2008 r. w sprawie pilnych środków w celu wsparcia rodzin, pracy, zatrudnienia i przedsiębiorstw oraz w celu przeobrażenia krajowych ram strategicznych w działania antykryzysowe przekształconego w ustawę, ze zmianami, na mocy ustawy nr 2 z dnia 28 stycznia 2009 r., przewidującym poprzez odesłanie do rozporządzenia nr 794/2004 stosowanie odsetek składanych przy odzyskaniu pomocy państwa, nawet jeśli decyzja, w której uznano ową pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazano jej odzyskanie została przyjęta i doręczona zainteresowanemu państwu członkowskiemu przed wejściem w życie owego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa T-204/10: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2012 r. — Lancôme przeciwko OHIM — Focus Magazin Verlag (COLOR FOCUS) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy COLOR FOCUS — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy FOCUS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo znaków towarowych — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Nadużycie prawa)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/31

         Wyrok Sądu z dnia 5 października 2012 r. — Lancôme przeciwko OHIM — Focus Magazin Verlag (COLOR FOCUS)
   (Sprawa T-204/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy COLOR FOCUS - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy FOCUS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo znaków towarowych - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Nadużycie prawa)
   2012/C 366/60
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lancôme parfums et beauté & Cie (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i S. Abel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo S. Schäffner, następnie A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Focus Magazin Verlag GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Schweizer i J. Berlinger)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 lutego 2010 r. (sprawa R 238/2009-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Focus Magazin Verlag GmbH a Lancôme parfums et beauté & Cie.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Lancôme parfums et beauté & Cie zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Sprawa F-86/08: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 30 listopada 2009 r. — Voslamber przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy Zabezpieczenie społeczne — Wspólne uregulowania dotyczące ubezpieczenia zdrowotnego — Małżonka byłego urzędnika — Kompetencje związane — Artykuł 13 przepisów dotyczących ubezpieczenia w razie choroby)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/75

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 30 listopada 2009 r. — Voslamber przeciwko Komisji
   (Sprawa F-86/08) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy Zabezpieczenie społeczne - Wspólne uregulowania dotyczące ubezpieczenia zdrowotnego - Małżonka byłego urzędnika - Kompetencje związane - Artykuł 13 przepisów dotyczących ubezpieczenia w razie choroby)
   2010/C 24/139
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dietrich Voslamber (Fryburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat L. Thielen)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Martin i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 lipca 2008 r., odrzucającej wniosek skarżącego o objecie jego żony zakresem podstawowego ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie Wspólnych uregulowań w przedmiocie zapewnienia opieki zdrowotnej urzędnikom Wspólnot Europejskich.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Zarzuty Komisji Wspólnot Europejskich przedstawione na podstawie art. 94 lit. a) regulaminu zostają oddalone.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona własnymi kosztami oraz dwoma trzecimi kosztów poniesionych przez D. Voslambera.

               4)

               D. Voslamber zostaje obciążony jedną trzecią własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 327 z 20.12.2008, s. 43.


title: Sprawa T-87/06: Skarga wniesiona w dniu  14 marca 2006 r.  — L'Oréal przeciwko OHIM

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/27

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2006 r. — L'Oréal przeciwko OHIM
   (Sprawa T-87/06)
   (2006/C 108/49)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: L'Oréal S.A. (Paryż, Francja) [Przedstawiciel: X. Bufet Delmas d'Autane, lawyer]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Revlon (Suisse) S.A. (Schlieren, Szwajcaria)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 stycznia 2006 r. wydanej w postępowaniu odwoławczym R 216/2003-4 dotyczącym postępowania w sprawie sprzeciwu B216087 (zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 1 011 626),

               —

               obciążenie OHIM kosztami poniesionymi we wszystkich postępowaniach dotyczących tej sprawy (w szczególności w postępowaniu w sprawie skargi i w postępowaniu odwoławczym).

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „FLEXI DESIGN” dla towarów z klasy 3 — zgłoszenie nr 1 011 626
   Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Revlon (Suisse) S.A.
   Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Krajowy słowny znak towarowy „FLEX” dla towarów z klas 3 i 34

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu dla wszystkich zaskarżonych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 15 i 43 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ przedstawiony przez Revlon (Suisse) S.A. dowód nie może zostać uznany za skuteczny dowód rzeczywistego używania słownego znaku towarowego „FLEX” w rozpatrywanym okresie czasu ani w Zjednoczonym Królestwie, ani we Francji.
   Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia, jako że brak jest podobieństwa spornych znaków towarowych, a w konsekwencji brak jest również prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-465/08: Skarga wniesiona w dniu 29 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/20

         Skarga wniesiona w dniu 29 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-465/08)
   (2008/C 327/35)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Karanasou-Apostolopoulou i H. Stølbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (1) a w każdym razie nie informując Komisji o ich ustanowieniu Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               Obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2005/36/WE do krajowego porządku prawnego upłynął w dniu 20 października 2007 r.

      (1)  Dz. U. L 255 z dnia 30.9.2005.


title: Sprawa T-765/16: Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2016 r. – Grupo Ganaderos de Fuerteventura/EUIPO (EL TOFIO El sabor de CANARIAS)

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/47

         Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2016 r. – Grupo Ganaderos de Fuerteventura/EUIPO (EL TOFIO El sabor de CANARIAS)
   (Sprawa T-765/16)
   (2017/C 006/59)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Grupo Ganaderos de Fuerteventura, SL (Puerto del Rosario, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Manresa Medina)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „EL TOFIO El sabor de CANARIAS” – zgłoszenie nr 13 308 259

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 lipca 2016 r. w sprawie R 1404/2015-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) i j) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-544/11: Wyrok Sądu z dnia 16 stycznia 2013 r. — Spectrum Brands (UK) przeciwko OHIM — Philips (STEAM GLIDE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy STEAM GLIDE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/11

         Wyrok Sądu z dnia 16 stycznia 2013 r. — Spectrum Brands (UK) przeciwko OHIM — Philips (STEAM GLIDE)
   (Sprawa T-544/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy STEAM GLIDE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 55/19
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Spectrum Brands (UK) Ltd (Manchester, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat S. Malynicz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo D. Botis, następnie G. Schneider a wreszcie G. Schneider i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Koninklijke Philips Electronics NV (Eindhoven, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat L. Alonso Domingo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 lipca 2011 r. (sprawa R 1289/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku towarowego pomiędzy Koninklijke Philips Electronics NV a Spectrum Brands (UK) Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Spectrum Brands (UK) Ltd pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i przez Koninklijke Philips Electronics NV.

      (1)  Dz.U. C 6 z 7.1.2012.


title: Sprawa T-96/09: Postanowienie Sądu z dnia 28 września 2011 r. — UCAPT przeciwko Radzie (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wspólna polityka rolna — Systemy wsparcia dla rolników — Pomoc na rzecz produkcji tytoniu — Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 — Akt niedotyczących skarżącej indywidualnie — Niedopuszczalność)

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/31

         Postanowienie Sądu z dnia 28 września 2011 r. — UCAPT przeciwko Radzie
   (Sprawa T-96/09) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólna polityka rolna - Systemy wsparcia dla rolników - Pomoc na rzecz produkcji tytoniu - Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 - Akt niedotyczących skarżącej indywidualnie - Niedopuszczalność)
   2011/C 347/52
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Union des coopératives agricoles des producteurs de tabac de France (UCAPT) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci B. Peignot i D.F. Garreau)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Moore i P. Mahnič Bruni, pełnomocnicy)
   Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Banks i G. von Rintelen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. L 30 s. 16).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Union des coopératives agricoles des producteurs de tabac de France pokryje własne koszty jak również koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej, w tym koszty związane z postępowaniem w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego.

               3)

               Komisja Europejska pokryje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 90 z 18.4.2009.


title: Sprawa C-564/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kecskeméti Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 4 listopada 2015 r. – Tibor Farkas/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél alfödi Regionális Adó Főigazgatósága

text:
               7.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kecskeméti Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 4 listopada 2015 r. – Tibor Farkas/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél alfödi Regionális Adó Főigazgatósága
   (Sprawa C-564/15)
   (2016/C 090/03)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kecskeméti Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Tibor Farkas

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél alfödi Regionális Adó Főigazgatósága

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy praktyka organu podatkowego oparta na przepisach ustawy o podatku VAT, zgodnie z którą organ podatkowy stwierdza, że nabywca towaru (lub usługobiorca) jest odpowiedzialny za różnicę podatku, w sytuacji gdy sprzedający towar (lub usługodawca) wystawia fakturę z tytułu transakcji podlegającej systemowi odwrotnego obciążenia zgodnie z ogólnym systemem podatkowym, deklarując i uiszczając na rzecz skarbu państwa związany z tą fakturą podatek VAT, a nabywca towaru (lub usługobiorca) odlicza ze swej strony VAT zapłacony na rzecz wystawcy faktury, chociaż nie może skorzystać ze swego prawa do odliczenia podatku VAT zadeklarowanego jako różnica podatkowa, jest zgodna z przepisami dyrektywy w sprawie podatku VAT (1), a w szczególności z zasadą proporcjonalności w zakresie celów neutralności podatkowej i zapobiegania przestępstwom skarbowym?

               2)

               Czy sankcja za wybór niewłaściwej metody opodatkowania w przypadku zadeklarowania różnicy podatku, która wiąże się także z nałożeniem grzywny za przewinienie skarbowe w wysokości 50 % tej różnicy, jest proporcjonalna, jeżeli skarb państwa nie odniósł żadnego uszczerbku i nie istnieje żaden dowód na to, że doszło do nadużyć?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/12/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa T-8/09: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2011 r. — Dredging International i Ondernemingen Jan de Nul przeciwko EMSA (Zamówienia publiczne na usługi — Procedury przetargowe EMS-y — Udostępnianie statków do usuwania skutków zanieczyszczeń olejami — Odrzucenie oferty — Skarga o stwierdzenie nieważności — Niezgodność oferty z przedmiotem zamówienia — Konsekwencje — Równość traktowania — Proporcjonalność — Określenie przedmiotu zamówienia — Brak przekazania ogólnych danych i informacji na temat zalet wygrywającej oferty — Uzasadnienie — Udzielenie zamówienia — Brak interesu prawnego — Wniosek o stwierdzenie nieważności umowy zawartej z wygrywającym — Wniosek o odszkodowanie)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/38

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2011 r. — Dredging International i Ondernemingen Jan de Nul przeciwko EMSA
   (Sprawa T-8/09) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Procedury przetargowe EMS-y - Udostępnianie statków do usuwania skutków zanieczyszczeń olejami - Odrzucenie oferty - Skarga o stwierdzenie nieważności - Niezgodność oferty z przedmiotem zamówienia - Konsekwencje - Równość traktowania - Proporcjonalność - Określenie przedmiotu zamówienia - Brak przekazania ogólnych danych i informacji na temat zalet wygrywającej oferty - Uzasadnienie - Udzielenie zamówienia - Brak interesu prawnego - Wniosek o stwierdzenie nieważności umowy zawartej z wygrywającym - Wniosek o odszkodowanie)
   2011/C 311/68
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Dredging International NV (Zwijndrecht, Belgia) i Ondernemingen Jan de Nul NV (Hofstade-Aalst, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci R. Martens i A. Van Vaerenbergh)

      Strona pozwana: Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa na Morzu (EMSA) (przedstawiciele: J. Menze, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów J. Stuycka i A.-M. Vandromme)

      Przedmiot

   Po pierwsze, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji EMS-y z dnia 29 października 2008 r. w sprawie odrzucenia oferty złożonej przez skarżących w ramach postępowania o udzielenie zamówienia publicznego w trybie negocjacji EMSA/NEG/3/2008 dotyczącego udzielenia zamówień na usługi udostępniania statków do usuwania skutków zanieczyszczeń olejami (część 2: Morze Północne) oraz w sprawie udzielenia zamówienia DC International, po drugie, żądanie stwierdzenia nieważności umowy zawartej między EMS-ą a DC International, a po trzecie, wniosek o odszkodowanie.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Dredging International NV i Ondernemingen Jan de Nul NV zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 4.4.2009.


title: Sprawa T-74/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 grudnia 2008 r. — Fox Racing przeciwko OHIM — Lloyd IP (SHIFT) (Wspólnotowy znak towarowy — Umorzenie postępowania)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/37

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 grudnia 2008 r. — Fox Racing przeciwko OHIM — Lloyd IP (SHIFT)
   (Sprawa T-74/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Umorzenie postępowania)
   (2009/C 69/86)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Fox Racing, Inc. (Morgan Hill, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Laporta Insa, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Lloyd IP Limited (Penrith, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: R. Elliot, solicitor)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 grudnia 2005 r. (sprawa R 1180/2004-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Lloyd IP Limited a Fox Racing, Inc.
   Sentencja wyroku

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez stronę pozwaną.

               3)

               Interwenient pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 108 z 6.5.2006


title: Sprawa T-443/11: Wyrok Sądu z dnia 11 września 2014 r. – Gold East Paper i Gold Huasheng Paper przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz cienkiego papieru powlekanego pochodzącego z Chin — Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Termin na wydanie decyzji w przedmiocie tego statusu — Sumienne i bezstronne badanie — Prawo do obrony — Oczywisty błąd w ocenie — Zasada dobrej administracji — Ciężar dowodu — Szkoda — Określenie marginesu zysku — Definicja produktu objętego postępowaniem — Przemysł wspólnotowy — Związek przyczynowy)

text:
               27.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 380/6

         Wyrok Sądu z dnia 11 września 2014 r. – Gold East Paper i Gold Huasheng Paper przeciwko Radzie
   (Sprawa T-443/11) (1)

   ((Dumping - Przywóz cienkiego papieru powlekanego pochodzącego z Chin - Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Termin na wydanie decyzji w przedmiocie tego statusu - Sumienne i bezstronne badanie - Prawo do obrony - Oczywisty błąd w ocenie - Zasada dobrej administracji - Ciężar dowodu - Szkoda - Określenie marginesu zysku - Definicja produktu objętego postępowaniem - Przemysł wspólnotowy - Związek przyczynowy))
   2014/C 380/07
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Gold East Paper (Jiangsu) Co. Ltd (Jiangsu, Chiny) i Gold Huasheng Paper (Suzhou Industrial Park) Co. Ltd (Jiangsu) (przedstawiciele: adwokaci V. Akritidis, Y. Melin i F. Crespo)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. P. Hix, pełnomocnik, wspierany początkowo przez adwokatów G. Berrischa i A. Polcyn oraz N. Chesaites, barrister, a następnie przez B. O’Connora, solicitor, oraz adwokata S. Gubela)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. França i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy); Cepifine AISBL (Bruksela, Belgia); Sappi Europe SA (Bruksela); Burgo Group SpA (Altavilla Vicentina, Włochy) i Lecta SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci L. Ruessmann i W. Berg)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 451/2011 z dnia 6 maja 2011 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz cienkiego papieru powleczonego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 128, s. 1) w zakresie, w jakim dotyczy skarżących.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Gold East Paper (Jiangsu) Co. Ltd i Gold Huasheng Paper (Suzhou Industrial Park) Co. Ltd pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej, Cepifine AISBL, Sappi Europe SA, Burgo Group SpA i Lecta SA.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 298 z 8.10.2011.


title: Sprawa T-221/08: Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2016 r. – Strack/Komisja [Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Dokumenty związane z aktami dochodzenia OLAF-u – Skarga o stwierdzenie nieważności – Wyraźna i dorozumiana odmowa dostępu – Wyjątek dotyczący ochrony życia prywatnego i integralności jednostki – Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej – Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji – Obowiązek uzasadnienia – Odpowiedzialność pozaumowna]

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/41

      Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2016 r. – Strack/Komisja
      (Sprawa T-221/08) (1)

      ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty związane z aktami dochodzenia OLAF-u - Skarga o stwierdzenie nieważności - Wyraźna i dorozumiana odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony życia prywatnego i integralności jednostki - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej - Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji - Obowiązek uzasadnienia - Odpowiedzialność pozaumowna])
      (2016/C 211/51)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Guido Strack (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Tettenborn i N. Lödler)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo P. Costa de Oliveira i B. Eggers, następnie B. Eggers i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności wszystkich dorozumianych i wyraźnych decyzji Komisji wydanych w następstwie pierwotnych wniosków o udzielenie dostępu do dokumentów złożonych przez G. Stracka w dniach 18 i 19 stycznia 2008 r. oraz, po drugie, żądanie odszkodowania.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie zgodności z prawem dorozumianych decyzji o odmowie udostępnienia dokumentów wydanych przy rozpatrywaniu wniosków Guida Stracka o udostępnienie dokumentów zostaje umorzone.

                  2)

                  Postępowanie w sprawie zgodności z prawem wyraźnych decyzji Komisji Wspólnot Europejskich oraz Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF-u) o całkowitej lub częściowej odmowie udostępnienia dokumentów wydanych przy rozpatrywaniu ponownych wniosków G. Stracka z dnia 22 lutego i 21 kwietnia 2008 r. o udzielenie dostępu do dokumentów zostaje umorzone w zakresie, w jakim dokumenty te nie istniały bądź były niedostępne, w jakim owe dokumenty lub ich części były publicznie dostępne lub w jakim G. Strack przyznaje, że odmowa dostępu była zgodna z prawem.

                  3)

                  Stwierdza się nieważność decyzji OLAF-u z dnia 30 kwietnia 2010 r. w zakresie, w jakim:

                              —

                              mocą tej decyzji odmówiono dostępu do dokumentów z adnotacją „PD”;

                              —

                              nazwisko G. Stracka zostało zasłonięte na dokumentach z adnotacją „PA”;

                              —

                              niektóre dokumenty zostały pominięte w wykazie OLAF-u z dnia 30 kwietnia 2010 r. lub nie zostały udostępnione G. Strackowi wyłącznie z tego powodu, że był on ich autorem, że był on w ich posiadaniu zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych lub na innej podstawie, mimo że owe dokumenty nie były publicznie dostępne lub że nie były objęte wnioskiem o udostępnienie, w zakresie, w jakim dotyczyły korespondencji między OLAF-em a Europejskim Rzecznikiem Praw Obywatelskich lub OLAF-em a G. Strackiem, oraz w zakresie, w jakim dotyczą G. Stracka, niezależnie od okoliczności, że owe dokumenty nie wchodzą w skład akt dochodzenia.

                  4)

                  Stwierdza się nieważność decyzji OLAF-u z dnia 7 lipca 2010 r. w zakresie, w jakim:

                              —

                              mocą tej decyzji odmówiono dostępu do dokumentu nr 266 na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji;

                              —

                              mocą tej decyzji odmówiono dostępu do dokumentu nr 268, z wyjątkiem informacji, z którymi G. Strack mógł się zapoznać na podstawie przepisów rozporządzenia nr 1049/2001 w ramach innych przekazanych mu dokumentów;

                              —

                              nazwisko G. Stracka zostało zasłonięte na dołączonych do tej decyzji kartach obiegu.

                  5)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  6)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty, a także trzy czwarte kosztów poniesionych przez G. Stracka.

                  7)

                  Guido Strack pokrywa jedną czwartą własnych kosztów.

         (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa C-417/07: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 1 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/36/WE) — Bezpieczeństwo statków powietrznych państwa trzeciego korzystających z portów lotniczych Wspólnoty — Niedokonanie transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/8

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 1 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-417/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/36/WE) - Bezpieczeństwo statków powietrznych państwa trzeciego korzystających z portów lotniczych Wspólnoty - Niedokonanie transpozycji w przewidzianym terminie)
   (2008/C 116/14)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: R Vidal Puig, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: C. Schiltz)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieustanowienie w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa statków powietrznych państwa trzeciego korzystających z portów lotniczych Wspólnoty (Dz.U. L 143, str. 76)
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa statków powietrznych państwa trzeciego korzystających z portów lotniczych Wspólnoty, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 247 z 20.10.2007.


title: Sprawa C-249/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 27 lutego 2014 r. w sprawie T-602/11 Pêra-Grave – Sociedade Agrícola, Unipessoal, L d a przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 22 maja 2014 r. przez Pêra-Grave – Sociedade Agrícola, Unipessoal, L d a

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 27 lutego 2014 r. w sprawie T-602/11 Pêra-Grave – Sociedade Agrícola, Unipessoal, Ld
      a przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 22 maja 2014 r. przez Pêra-Grave – Sociedade Agrícola, Unipessoal, Ld
      a

   (Sprawa C-249/14 P)
   2014/C 361/02
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Pêra-Grave – Sociedade Agrícola, Unipessoal, Ld
      a (przedstawiciel: J. de Oliveira Vaz Miranda de Sousa, advogado)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Fundação Eugénio de Almeida

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. wydanego w sprawie T-602/11;

               —

               ewentualnie, przekazanie sprawy Sądowi celem ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie OHIM, jako strony pozwanej w postępowaniu przed Sądem, kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok jest wadliwy w zakresie, w jakim Sąd dokonał błędnej wykładni art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1) i nieprawidłowo zastosował ten przepis. Zarzut ten składa się z trzech części i jest oparty na trzech następujących seriach argumentów:

               1.

               Sąd nie uzasadnił należycie istnienia rzeczywistego prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w wypadku rozpatrywanych znaków towarowych. Ustalenie rzeczywistego prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w wypadku obydwu znaków towarowych właściwie i obiektywnie nie może wyłącznie polegać na stwierdzeniu – w świetle identyczności oznaczonych nimi towarów oraz ze względu na bardzo małe podobieństwo wizualne i na niski stopień podobieństwa fonetycznego istniejącego między nimi (oraz pomimo braku ich podobieństwa konceptualnego) – że nie można wykluczyć, iż właściwy konsument może postrzegać dane towary jako pochodzące z tego samego przedsiębiorstwa lub z przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo. „Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd” nie oznacza zwykłej możliwości wprowadzenia w błąd, lecz raczej prawdopodobieństwo, że takie wprowadzenie w błąd nastąpi. Prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd nie można domniemywać wyłącznie z tego powodu, że istnieje pewien stopień podobieństwa między dwoma znakami towarowymi, nawet jeśli oznaczone nimi towary są identyczne.

               2.

               Zaskarżony wyrok narusza także art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w zakresie, w jakim Sąd w ramach całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd nie wziął pod uwagę wpływu i znaczenia braku podobieństwa konceptualnego oznaczeń w wypadku znaków towarowych wykazujących bardzo niski stopień podobieństwa wizualnego i niski stopień podobieństwa fonetycznego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem konceptualna treść zgłoszonego znaku towarowego powinna wystarczyć, aby zrównoważyć bardzo niski stopień podobieństwa wizualnego i niski stopień podobieństwa fonetycznego, które – według Sądu – istnieje w wypadku zgłoszonego znaku towarowego i wcześniejszego znaku towarowego.

               3.

               Wreszcie Sąd oceniając istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w wypadku rozpatrywanych oznaczeń nieprawidłowo zastosował art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ w celu ustalenia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd nie uwzględnił wszystkich czynników istotnych w okolicznościach sprawy. Ściślej Sąd nie uwzględnił zasadniczych okoliczności, które stanowią część okoliczności faktycznych sprawy: pochodzenia, historii i geograficznego znaczenia wyrazu zawartego w rozpatrywanych w postępowaniu znakach towarowych oraz ich symbolicznego związku z towarami oznaczonymi wspomnianymi znakami towarowymi. W konsekwencji, i w tym zakresie, Sąd błędnie ustalił okoliczności faktyczne sprawy.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-508/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 24 września 2015 r. – Sidika Ucar/Land Berlin

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 24 września 2015 r. – Sidika Ucar/Land Berlin
   (Sprawa C-508/15)
   (2016/C 016/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sidika Ucar

      Strona pozwana: Land Berlin

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 7 ust. 1 tiret pierwsze decyzji nr 1/80należy interpretować w ten sposób, że przesłanki stanu faktycznego są spełnione również wówczas, gdy trzyletni okres prawnego zamieszkiwania członka rodziny u pracownika tureckiego należącego do legalnego rynku pracy najemnej był poprzedzony innym okresem, w którym pracownik pierwotnie uprawniony po połączeniu na podstawie tego przepisu z członkiem rodziny opuścił legalny rynek pracy najemnej?

               2)

               Czy art. 7 ust. 1 decyzji nr 1/80 należy interpretować w ten sposób, że przedłużenie zezwolenia na pobyt należy traktować jako przewidziane w tym przepisie zezwolenie na połączenie z pracownikiem tureckim należącym do legalnego rynku pracy najemnej, jeśli dany członek rodziny zamieszkuje wraz z pracownikiem tureckim nieprzerwanie od udzielonego na podstawie tego przepisu zezwolenia na połączenie, jednakże ów pracownik po tymczasowym opuszczeniu legalnego rynku pracy najemnej państwa członkowskiego należy do niego ponownie dopiero w chwili przedłużenia zezwolenia na pobyt?


title: Sprawa C-226/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichts Oldenburg (Niemcy) w dniu 26 maja 2008 r. — Stadt Papenburg przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichts Oldenburg (Niemcy) w dniu 26 maja 2008 r. — Stadt Papenburg przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-226/08)
   (2008/C 209/36)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgerichts Oldenburg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Stadt Papenburg

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (1) zezwala państwu członkowskiemu na odmowę udzielenia zgody na sporządzony przez Komisję projekt wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty w odniesieniu do jednego lub kilku terenów ze względów innych niż dotyczące ochrony przyrody?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: czy do tych względów należą również interesy gmin i związków gmin, w szczególności ich plany, zamiary w zakresie planowania oraz inne interesy w zakresie dalszego rozwoju własnego obszaru?

               3)

               W razie udzielenia na pytania pierwsze i drugie odpowiedzi twierdzącej: czy motyw trzeci dyrektywy 92/43/EWG lub art. 2 ust. 3 tej dyrektywy, czy też inne wymogi prawa wspólnotowego wymagają wręcz, aby tego rodzaju względy były brane pod uwagę przez państwa członkowskie i Komisję przy udzielaniu obopólnej zgody i przy opracowywaniu wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty?

               4)

               W razie udzielenia na pytanie trzecie odpowiedzi twierdzącej: Czy — z punktu widzenia prawa wspólnotowego — gmina, której dotyczy włączenie określonego terenu do wykazu, może po ostatecznym przyjęciu wykazu podnosić w postępowaniu sądowym, że wykaz jest sprzeczny z prawem wspólnotowym, ponieważ jej interesy nie zostały uwzględnione bądź zostały uwzględnione w sposób niewystarczający?

               5)

               Czy bieżące prace konserwacyjne w kanale żeglugowym estuariów, które zostały zatwierdzone zgodnie z prawem krajowym jeszcze przed upływem terminu transpozycji dyrektywy 92/43/EWG, podlegają w przypadku ich kontynuowania po włączeniu danego terenu do wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty ocenie oddziaływania na środowisko zgodnie z art. 6 ust. 3 lub 4 dyrektywy?

      (1)  Dz.U. L 206, str. 7.


title: Sprawa T-361/05: Skarga wniesiona w dniu  26 września 2005 r.  — Genette przeciwko Komisji

text:
               10.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/14

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2005 r. — Genette przeciwko Komisji
   (Sprawa T-361/05)
   (2005/C 315/26)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Emmanuel Genette (Gorze, Francja) [Przedstawiciel: M.-A. Lucas, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Chef de l'Unité „Pensions” (kierownika działu ds. emerytur i rent) z dnia 25 stycznia 2005 r. oddalającej wniosek skarżącego z dnia 31 października 2004 r. dotyczący przeniesienia nabytych przez niego w Belgii uprawnień emerytalnych (nr D/1106/2004);

               —

               uchylenie decyzji dyrektora generalnego DG ds. Personelu i Administracji z dnia 10 czerwca 2005 r. oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącego w dniu 22 kwietnia 2005 r. na decyzję kierownika działu ds. emerytur i rent z dnia 2 lutego 2005 r. oddalającą wniosek skarżącego z dnia 31 października 2004 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W następstwie wniosku złożonego przez skarżącego, urzędnika Komisji, nabyte przez niego w Belgii uprawnienia emerytalne zostały przeniesione do systemu wspólnotowego w 2002 r., zgodnie z przepisami właściwej ustawy belgijskiej uchwalonej w 1991 r. W 2003 r. w Belgii uchwalona została nowa ustawa regulująca wspomniane przeniesienia, której przepisy, zdaniem skarżącego, są dla niego korzystniejsze.
   Ustawa z 1991 r. przewidywała możliwość cofnięcia wniosku o przeniesienie za zgodą instytucji. Skarżący złożył więc wniosek o wyrażenie przez Komisję zgody na cofnięcie wniosku złożonego na podstawie ustawy z 1991 r., aby umożliwić mu następnie złożenie nowego wniosku na podstawie ustawy z 2003 r. Wniosek ten został oddalony w zaskarżonej decyzji z powodu tego, że przepisy wspólnotowe nie przewidują możliwości cofnięcia wniosku.
   W swojej skardze skarżący kwestionuje oddalenie jego wniosku. Skarżący wskazuje szereg oczywistych błędów jeżeli chodzi o ocenę przedmiotu złożonego przez niego wniosku, ostatecznego charakteru decyzji, który jest kwestionowany w jego wniosku, występowania nowych istotnych okoliczności faktycznych oraz terminu na złożenie wniosku. Wskazuje on również na naruszenie art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego oraz jego ogólnych przepisów wykonawczych. Skarżący uważa ponadto, że zaskarżone decyzje są niezgodne z przysługującym mu podstawowym prawem do skutecznej ochrony sądowej oraz obowiązkiem pomocy przewidzianym w art. 24 regulaminu pracowniczego.
   Skarżący wskazuje wreszcie na niezgodność belgijskiej ustawy z 1991 r. z prawem wspólnotowym, a w szczególności z art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego oraz z zasadą równego traktowania.


title: Sprawa T-36/17: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2017 r. – Forest Pharma/EUIPO – Ipsen Pharma (COLINEB)

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/31

         Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2017 r. – Forest Pharma/EUIPO – Ipsen Pharma (COLINEB)
   (Sprawa T-36/17)
   (2017/C 070/40)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Forest Pharma BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: T. Holman, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ipsen Pharma SAS (Boulogne Billancourt, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „COLINEB” – zgłoszenie nr 13 191 671

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 października 2016 r. w sprawie R 500/2016-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-544/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Deutsches Weintor eG przeciwko Land Rheinland-Pfalz (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Zbliżanie ustawodawstw — Zdrowie publiczne — Informowanie i ochrona konsumentów — Etykietowanie i prezentacja środków spożywczych — Pojęcia „oświadczeń żywieniowych” i  „zdrowotnych” — Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 — Określenie wina jako „lekkostrawnego” — Wskazanie zredukowanego stopnia kwasowości — Napoje o zawartości alkoholu większej niż 1,2% objętości — Zakaz używania oświadczeń zdrowotnych — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 15 ust. 1 — Wolność wyboru zawodu — Artykuł 16 — Wolność prowadzenia działalności gospodarczej — Zgodność)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/3

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Deutsches Weintor eG przeciwko Land Rheinland-Pfalz
      (Sprawa C-544/10) (1)

      (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Zbliżanie ustawodawstw - Zdrowie publiczne - Informowanie i ochrona konsumentów - Etykietowanie i prezentacja środków spożywczych - Pojęcia „oświadczeń żywieniowych” i „zdrowotnych” - Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 - Określenie wina jako „lekkostrawnego” - Wskazanie zredukowanego stopnia kwasowości - Napoje o zawartości alkoholu większej niż 1,2% objętości - Zakaz używania oświadczeń zdrowotnych - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 15 ust. 1 - Wolność wyboru zawodu - Artykuł 16 - Wolność prowadzenia działalności gospodarczej - Zgodność)
      (2012/C 331/04)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd krajowy

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Deutsches Weintor eG

         Strona pozwana: Land Rheinland-Pfalz

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego — Bundesverwaltungsgericht — Wykładnia art. 6 ust. 1 akapit pierwszy TUE w związku z art. 15 ust. 1 i art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 4 ust. 3 w związku z art. 2 ust. 2 pkt 5 lub art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (Dz.U. L 404, s. 9), po zmianach wprowadzonych w drodze rozporządzenia Komisji (UE) nr 116/2010 z dnia 9 lutego 2010 r. (Dz.U. L 37, s. 16) — Określenie wina jako lekkostrawnego ze wskazaniem na zredukowany stopień jego kwasowości — Zakaz używania oświadczeń zdrowotnych w odniesieniu do napojów o zawartości alkoholu większej niż 1,2% objętości — Pojęcie „oświadczeń zdrowotnych”

         Sentencja

                  1)

                  Wykładni art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności, po zmianach wprowadzonych ostatnio w drodze rozporządzenia Komisji (UE) nr 116/2010 z dnia 9 lutego 2010 r., należy dokonywać w ten sposób, iż pojęcie „oświadczenie zdrowotne” obejmuje określenie takie jak „lekkostrawne” występujące w związku z informacją o niskiej zawartości substancji uznawanych przez licznych konsumentów za szkodliwe.

                  2)

                  Nałożony na producenta albo dystrybutora wina w rozporządzeniu 1924/2006, zmienionym rozporządzeniem nr 116/2010, bezwzględny zakaz używania oświadczenia zdrowotnego takiego rodzaju jak to sporne przed sądem krajowym — nawet jeśli to oświadczenie jest samo w sobie prawdziwe — jest zgodny z art. 6 ust. 1 akapit pierwszy TUE.

         (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011.


title: Sprawa T-434/13: Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2013 r. — Doux przeciwko Komisji

text:
               5.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 291/4

         Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2013 r. — Doux przeciwko Komisji
   (Sprawa T-434/13)
   2013/C 291/05
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Doux SA (Châteaulin, Francja) (przedstawiciel: adwokat, J. Vogel)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 689/2013 z dnia 18 lipca 2013 r. ustalającego refundacje wywozowe dla mięsa drobiowego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, ponieważ zaskarżone rozporządzenie nie zawiera uzasadnienia. Strona skarżąca podnosi, że uzasadnienie wskazane w zaskarżonym rozporządzeniu jest jedynie standardowym uzasadnieniem, które nie pozwala przyjąć argumentacji Komisji, podczas gdy Komisja powinna była wskazać bardzo wyraźnie powody uzasadniające przejście od kwoty refundacji 108,5 EUR za tonę do 0 EUR tym bardziej, że odeszła od swej wcześniejszej praktyki decyzyjnej.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań, ponieważ Komisja zapewniła podmioty gospodarcze, że refundacje zostaną utrzymane do chwili wejścia w życie zreformowanej wspólnej polityki rolnej. Strona skarżąca podnosi, że obniżenie kwoty refundacji ze 108,5 EUR za tonę do 0 EUR nie było możliwe do przewidzenia w świetle sytuacji na rynku drobiu.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie w zakresie, w jakim Komisja uznała, że wskaźniki ekonomiczne uzasadniały ustalenie kwoty refundacji na 0 EUR, pomimo że podwyżka cen rynkowych w dużej mierze zostanie wchłonięta przez zwyżkę euro względem dolara. Strona skarżąca uważa zatem, że wskaźniki ekonomiczne nie uzasadniały zniesienia refundacji.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący oczywistego błędu w ocenie w zakresie, w jakim Komisja uznała, że niezwłoczne wejście w życie zaskarżonego rozporządzenia jest uzasadnione, „aby zapobiec zakłóceniu obecnej sytuacji rynkowej, zapobiec spekulacjom na rynku oraz zapewnić efektywne zarządzanie”. Strona skarżąca podnosi, że to uzasadnienie, które jest identyczne z uzasadnieniem poprzednich rozporządzeń, jest szczególnie niewłaściwe w niniejszym przypadku, ponieważ nagłe zniesienie refundacji wywozowych bez uprzedniego zawiadomienia pozwalającego na dostosowanie modelu gospodarczego podmiotów, może wręcz przeciwnie prowadzić do zakłóceń na rynku wewnętrznym.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący nadużycia władzy przez Komisję, ponieważ nie wydała ona zaskarżonego rozporządzenia na podstawie przewidzianej w rozporządzeniu nr 1234/2007 (1).

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (Dz.U. L 299, s. 1).


title: Sprawa T-490/12: Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2012 r. — Mondadori Editore przeciwko OHIM — Grazia Equity (GRAZIA)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/55

         Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2012 r. — Mondadori Editore przeciwko OHIM — Grazia Equity (GRAZIA)
   (Sprawa T-490/12)
   2013/C 26/112
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Arnoldo Mondadori Editore SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Dragotti i R. Valenti)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Grazia Equity GmbH (Stuttgart, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 września 2012 r. w sprawie R 1958/2010-4; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Grazia Equity GmbH

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „GRAZIA” dla usług z klas 35 i 36 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6840466

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: włoski graficzny znak towarowy „GRAZIA” zarejestrowany pod nr. 906507 dla towarów i usług z klas 3, 9, 16, 18, 25 i 38; graficzny wspólnotowy znak towarowy „GRAZIA” zarejestrowany pod nr. 1714146 dla towarów i usług z klas 3, 9, 16, 18 i 38; włoski słowny znak towarowy„GRAZIA” zarejestrowany pod nr. 1049965 dla towarów z klasy 16; włoski znak towarowy „GRAZIA” zarejestrowany pod nr. 1050165 oraz wyżej wskazane znaki towarowe zarejestrowane jako międzynarodowy znak towarowy pod nr. 276829, 276833 i 817006 dla towarów i usług z klas 9, 16 lub 38

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-495/04: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia  30 marca 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Hoge Raad der Nederlanden) — A. C. Smits-Koolhoven przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Dyrektywa 95/59 — Podatki wpływające na spożycie wyrobów tytoniowych — Papierosy ziołowe — Wykorzystywanie w celach wyłącznie medycznych)

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/16

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 30 marca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Hoge Raad der Nederlanden) — A. C. Smits-Koolhoven przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-495/04) (1)

   (Dyrektywa 95/59 - Podatki wpływające na spożycie wyrobów tytoniowych - Papierosy ziołowe - Wykorzystywanie w celach wyłącznie medycznych)
   (2006/C 143/28)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: A. C. Smits-Koolhoven

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — art. 7 ust. 2 dyrektywy Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych (Dz.U. L 291, str. 40) — Papierosy ziołowe — Wykorzystywanie w celach wyłącznie medycznych — Cele terapeutyczne lub profilaktyczne
   Sentencja
   Artykuł 7 ust. 2 dyrektywy Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych należy interpretować tak, że papierosy bez tytoniu, które nie zawierają substancji wywołujących skutki medyczne, lecz są prezentowane i wprowadzane do obrotu jako środek pomocniczy dla osób chcących rzucić palenie nie są „wykorzystywane wyłącznie w celach medycznych” w rozumieniu akapitu drugiego tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 31 z 5.2.2005.


title: Sprawa T-428/12: Wyrok Sądu z dnia 6 grudnia 2013 r. — Banco Bilbao Vizcaya Argentaria przeciwko OHIM (VALORES DE FUTURO) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego VALORES DE FUTURO — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/20

         Wyrok Sądu z dnia 6 grudnia 2013 r. — Banco Bilbao Vizcaya Argentaria przeciwko OHIM (VALORES DE FUTURO)
   (Sprawa T-428/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego VALORES DE FUTURO - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2014/C 24/36
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA (Bilbao, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. de Oliveira Vaz Miranda Sousa i N. González-Alberto Rodríguez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: V. Melgar, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 lipca 2012 r. (sprawa R 2299/2011-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego VALORES DE FUTURO jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 366 z 24.11.2012.


title: Sprawa C-293/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 25 maja 2016 r. – Sharda Europe B.V.B.A./Administración del Estado i Syngenta Agro, S.A.

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 25 maja 2016 r. – Sharda Europe B.V.B.A./Administración del Estado i Syngenta Agro, S.A.
   (Sprawa C-293/16)
   (2016/C 305/20)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo, Sala de lo Contencioso-Administrativo, Sección Cuarta

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sharda Europe B.V.B.A.

      Druga strona postępowania: Administración del Estado i Syngenta Agro, S.A.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Ponieważ istnieje rozbieżność pomiędzy poszczególnymi wersjami językowymi art. 3 ust. 2 dyrektywy Komisji 2008/69/WE (1) z dnia 1 lipca 2008 r. jak również możliwa sprzeczność z motywem 7 uzasadnienia tej dyrektywy, należy skierować do Trybunału następujące pytanie prejudycjalne:
               Czy zawartą w art. 3 ust. 2 dyrektywy Komisji 2008/69/WE z dnia 1 lipca 2008 r. w hiszpańskiej wersji językowej datę 31 grudnia 2008 r. należy interpretować w taki sposób, że oznacza datę upływu maksymalnego terminu do wydania ponownej oceny przez państwa członkowskie, ostateczny termin umieszczenia w wykazie zawartym w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG (2) substancji czynnych, które powinny być przedmiotem ponownej oceny, czy też ostatni dzień do złożenia odpowiedniego wniosku o umieszczenie w wykazie?

               2)

               Czy zawarte w art. 3 ust. 2 dyrektyw 2008/69/WE wyrażenie „najpóźniej do dnia 31 grudnia 2008 r.” stanowi termin zawity ze względu na cel realizowany przez system ustanowiony dyrektywą Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. i nie daje państwom żadnej możliwości jego przedłużenia, skutkiem czego bieg tego terminu obliczany jest na podstawie tej dyrektywy?

               3)

               Na wypadek gdyby uznano, że wspomniany termin może zostać przedłużony, czy może on zostać przedłużony z obiektywnych powodów działania siły wyższej, czy też, ze względu na to, że uprawnienie określone w art. 3 jest skierowane do państw członkowskich, mogą one termin ten przedłużyć na warunkach określonych w prawie krajowym i zgodnie z wymogami tego prawa?

      (1)  Dyrektywa Komisji 2008/69/WE z dnia 1 lipca 2008 r. zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia do niej klofentezyny, dikamby, difenokonazolu, diflubenzuronu, imazachinu, lenacylu, oksadiazonu, pikloramu i pyriproksyfenu jako substancji czynnych (Dz.U. L 172 z 2.7.2008, s. 9)

      (2)  Dyrektywa Rady z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230 z 19.8.1991, s. 1)


               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/5

         Złożenie ślubowania przez nowego członka Sądu
   2010/C 317/09
   M. van der Woude, mianowany decyzją przedstawicieli rządów państw członkowskich Unii Europejskiej z dnia 8 lipca 2010 r. (1) sędzią Sądu Unii Europejskiej na okres od dnia 1 września 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2016 r., złożył w dniu 13 września 2010 r. ślubowanie przed Trybunałem.

      (1)  Dz.U. L 186 z 20.7.2010.


title: Sprawa C-287/04: Skarga wniesiona dnia 5 lipca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/26

         Skarga wniesiona dnia 5 lipca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-287/04)
   (2004/C 228/53)
   Dnia 5 lipca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Królestwu Szwecji sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez L. Ström van Lier i N. Yerell w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że Królestwo Szwecji nie dopełniło obowiązku transpozycji art. 3, 6 i 8 dyrektywy Rady 93/194/WE (1) z dnia 23 listopada 1993 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy, oraz

               —

               obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Ustawodawstwo szwedzkie nie zapewnia, czego wymaga art. 3 dyrektywy, minimalnego czasu odpoczynku w ilości 11 nieprzerwanych godzin, w okresie czasu obejmującym 24 godziny. Okoliczność, że większość pracowników jest objęta umowami zbiorowymi, które regulują tą kwestię, nie wpływa na obowiązek transpozycji tego przepisu w stosunku do wszystkich pracowników.
   Jeżeli chodzi o art. 6 dyrektywy, to zgodnie z art. 17 ust. 4 czteromiesięczny okres odniesienia ustanowiony w art. 16 ust. 2 dla stosowania art. 6 nie może zostać przedłużony do więcej niż sześciu miesięcy. Swoboda polegająca na możliwości dokonania odstępstw w kwestii okresu odniesienia jest mniejsza niż na to pozwala ustawodawstwo szwedzkie.
   Nie dokonano wyraźnej transpozycji do ustawodawstwa szwedzkiego art. 8 dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 307, z 13.12.1993, str. 18.


title: Sprawa C-292/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Ringkonnakohus — Estonia) — Ragn-Sells AG przeciwko Sillamäe Linnavalitsus (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2008/98/WE — Gospodarka odpadami — Artykuł 16 ust. 3 — Zasada bliskości — Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 — Przemieszczanie odpadów — Zmieszane odpady komunalne — Odpady przemysłowe i odpady budowlane — Procedura przyznawania koncesji na świadczenie usług w zakresie zbiórki i transportu odpadów wytworzonych na terenie gminy — Ciążący na przyszłym koncesjonariuszu obowiązek przetransportowania zebranych odpadów do instalacji przetwarzania odpadów wskazanych przez organ udzielający koncesji — Odpowiednie i najbliższe instalacje przetwarzania odpadów)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/14

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Ringkonnakohus — Estonia) — Ragn-Sells AG przeciwko Sillamäe Linnavalitsus
   (Sprawa C-292/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2008/98/WE - Gospodarka odpadami - Artykuł 16 ust. 3 - Zasada bliskości - Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 - Przemieszczanie odpadów - Zmieszane odpady komunalne - Odpady przemysłowe i odpady budowlane - Procedura przyznawania koncesji na świadczenie usług w zakresie zbiórki i transportu odpadów wytworzonych na terenie gminy - Ciążący na przyszłym koncesjonariuszu obowiązek przetransportowania zebranych odpadów do instalacji przetwarzania odpadów wskazanych przez organ udzielający koncesji - Odpowiednie i najbliższe instalacje przetwarzania odpadów)
   2014/C 52/22
   Język postępowania: estoński

      Sąd odsyłający

   Tartu Ringkonnakohus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ragn-Sells AG

      Strona pozwana: Sillamäe Linnavalitsus

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tartu Ringkonnakohus — Wykładnia art. 102 TFUE i art. 106 ust. 1 TFUE oraz art. 16 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (Dz.U. L 312, s. 3) — Procedura udzielania zamówień publicznych na zorganizowany transport odpadów komunalnych — Przewidziany w dokumentach przetargowych warunek nakładający na przyszłego koncesjonariusza obowiązek przewożenia odpadów jedynie do dwóch znajdujących się na obszarze danej gminy określonych centrów przetwarzania odpadów, pomimo obecności na rynku innych spełniających wymogi usługodawców — Wyłączne prawo do przetwarzania odpadów komunalnych — Nadużycie pozycji dominującej

      Sentencja

               1)

               Przepisy rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów w związku z art. 16 dyrektywy 2008/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że:

                           —

                           przepisy te zezwalają jednostce samorządu lokalnego na nałożenie na przedsiębiorstwo prowadzące zbiórkę odpadów na jej terenie obowiązku transportowania zmieszanych odpadów komunalnych zebranych od gospodarstw domowych, a w stosownym wypadku także od innych wytwórców, do odpowiedniej i najbliższej instalacji przetwarzania, która zlokalizowana jest w tym samym państwie członkowskim co wskazana jednostka samorządu lokalnego;

                           —

                           przepisy te nie zezwalają jednostce samorządu lokalnego na nałożenie na przedsiębiorstwo prowadzące zbiórkę odpadów na jej terenie obowiązku transportowania odpadów przemysłowych i odpadów budowlanych wytworzonych na jej terenie do odpowiedniej i najbliższej instalacji przetwarzania, która zlokalizowana jest w tym samym państwie członkowskim co wskazana jednostka samorządu lokalnego, w sytuacji gdy odpady te są przeznaczone do odzysku, jeżeli wytwórcy tych odpadów są zobowiązani albo do przekazania ich temu przedsiębiorstwu, albo do dostarczenia ich bezpośrednio do rzeczonej instalacji.

               2)

               Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE nie mają zastosowania do sytuacji takiej jak analizowana w postępowaniu głównym, w której wszystkie elementy ograniczają się do obrębu jednego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012.


title: Sprawa F-67/14: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2014 r. – ZZ przeciwko Radzie

text:
               27.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 380/26

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2014 r. – ZZ przeciwko Radzie
   (Sprawa F-67/14)
   2014/C 380/34
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu skarżącego z upływem jego okresu próbnego oraz naprawienie jakoby doznanej przez niego krzywdy

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Sekretariatu Rady z dnia 25 czerwca 2014 r. oraz decyzji organu powołującego Rady z dnia 8 kwietnia 2014 r. o zwolnieniu skarżącego;

               —

               Zasądzenie od pozwanej tytułem odszkodowania kwoty obliczonej w oparciu o kwotę miesięcznego wynagrodzenia skarżącego pracującego w charakterze AST 3 (3.000 EUR), zwielokrotnionej stosownie do liczby miesięcy, które miałyby upłynąć pomiędzy dniem 1 lipca 2013 r. a datą ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie;

               —

               Zasądzenie od pozwanej kwoty 40  000 EUR tytułem zadośćuczynienia;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.


title: Sprawa T-271/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 grudnia 2007 r. — Microsoft przeciwko Komisji

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/51

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 grudnia 2007 r. — Microsoft przeciwko Komisji
   (Sprawa T-271/06) (1)

   (2008/C 22/96)

      Język postępowania: angielski

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006.


title: Sprawa C-423/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammarrätten i Stockholm — Migrationsöverdomstolen — Szwecja) — Flora May Reyes przeciwko Migrationsverket (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2004/38/WE — Prawo obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich — Prawo pobytu w państwie członkowskim obywatela państwa trzeciego będącego bezpośrednim zstępnym osoby mającej prawo pobytu w tym państwie członkowskim — Pojęcie osoby pozostającej „na utrzymaniu” )

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammarrätten i Stockholm — Migrationsöverdomstolen — Szwecja) — Flora May Reyes przeciwko Migrationsverket
   (Sprawa C-423/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2004/38/WE - Prawo obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich - Prawo pobytu w państwie członkowskim obywatela państwa trzeciego będącego bezpośrednim zstępnym osoby mającej prawo pobytu w tym państwie członkowskim - Pojęcie osoby pozostającej „na utrzymaniu”)
   2014/C 85/12
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Kammarrätten i Stockholm — Migrationsöverdomstolen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Flora May Reyes

      Druga strona postępowania: Migrationsverket

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Kammarrätten i Stockholm — Migrationsöverdomstolen — Wykładnia art. 2 pkt 2) lit. c) dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG) (Dz.U. L 158, s. 77) — Prawo pobytu w państwie członkowskim obywatela państwa trzeciego, który ukończył 21 lat, będącego bezpośrednim zstępnym osoby mającej prawo pobytu w tym państwie członkowskim — Termin „na utrzymaniu” — Wymóg wykazania przez bezpośredniego zstępnego podjęcia przez niego starań w celu znalezienia pracy, uzyskania ze strony organów państwa pochodzenia pomocy na pokrycie kosztów utrzymania się lub też utrzymywania się samodzielnie w inny sposób, które jednak okazały się bezskuteczne

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 pkt 2 lit. c) dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala on państwu członkowskiemu na wymaganie w okolicznościach takich jak rozpatrywane w sprawie głównej, by zstępny w linii prostej, który ma co najmniej 21 lat — aby można było uznać go za pozostającego na utrzymaniu i tym samym objąć definicją użytego w tym przepisie pojęcia członka rodziny — wykazał, że bezskutecznie podejmował starania w celu znalezienia pracy lub uzyskania ze strony organów państwa pochodzenia pomocy na pokrycie kosztów utrzymania lub też próbował w inny sposób zapewnić sobie utrzymanie.

               2)

               Artykuł 2 pkt 2 lit. c) dyrektywy 2004/38 należy interpretować w ten sposób, iż okoliczność, że uznaje się, iż członek rodziny ma ze względu na uwarunkowania osobiste, takie jak wiek, wykształcenie czy stan zdrowia, realne szanse na znalezienie zatrudnienia, i że ponadto zamierza on podjąć pracę w przyjmującym państwie członkowskim, nie ma wpływu na wykładnię warunku dotyczącego pozostawania „na utrzymaniu”, o którym mowa w tym przepisie.

      (1)  Dz.U. C 355 z 17.11.2012.


title: Sprawa C-431/10: Skarga wniesiona w dniu 1 września 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/15

         Skarga wniesiona w dniu 1 września 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-431/10)
   ()
   2010/C 301/22
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Condou-Durande, A.-A. Gilly, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych dla dostosowania się do dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich (1), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o środkach pełnej transpozycji tych przepisów do prawa krajowego, Irlandia uchybiła zobowiązaniom państwa członkowskiego, ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 1 grudnia 2007 r. Termin transpozycji art. 15 dyrektywy upłynął w dniu 1 grudnia 2008 r.

      (1)  Dz.U. L 326, s. 13.


title: Sprawa T-212/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 września 2008 r. — MyTravel przeciwko Komisji (Pozaumowna odpowiedzialność Wspólnoty — Konkurencja — Decyzja uznająca koncentrację za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Uchylenie decyzji w wyroku Sądu — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/15

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 września 2008 r. — MyTravel przeciwko Komisji
   (Sprawa T-212/03) (1)

   (Pozaumowna odpowiedzialność Wspólnoty - Konkurencja - Decyzja uznająca koncentrację za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Uchylenie decyzji w wyroku Sądu - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)
   (2008/C 272/26)
   Język postępowania: angielski
   Strony
   Strona skarżąca: MyTravel Group plc (Rochdale, Lancashire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: D. Pannick, QC, M. Nicholson i S. Cardell, solicitors, A. Lewis, barrister oraz R. Gillis, QC)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo R. Lyal, A. Whelan i P. Hellström, następnie R. Lyal i F. Arbault, działający w charakterze pełnomocników)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Republika Federalna Niemiec (przedstwiciele: W.-D. Plessing i M. Lumma, działający w charakterze pełnomocników)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o naprawienie szkody rzekomo poniesionej przez skarżącą z powodu naruszeń prawa popełnionych w postępowaniu w sprawie kontroli zgodności ze wspólnym rynkiem koncentracji między skarżącą i First Choice plc.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               MyTravel Group plc pokrywa własne koszty.

               3)

               Komisja pokrywa własne koszty.

               4)

               Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 200 z 23.8.2003.


title: Sprawa T-721/14: Skarga wniesiona w dniu 13 października 2014 r. – Belgia przeciwko Komisji

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/42

         Skarga wniesiona w dniu 13 października 2014 r. – Belgia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-721/14)
   (2014/C 431/66)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Belgii (przedstawiciele: L. Van den Broeck i M. Jacobs wspierani przez adwokatów P. Vlaemmincka i B. Van Voorena)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zalecenia Komisji 2014/478/UE z dnia 14 lipca 2014 r. w sprawie zasad ochrony konsumentów i graczy korzystających z usług hazardowych online i w sprawie ochrony nieletnich przed grami hazardowymi online;

               —

               obciążenie Komisji kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia zasady kompetencji powierzonych przewidzianej w art. 5 TUE, ponieważ nie została wskazana ważna podstawa prawna upoważniająca Komisję do wydania zaskarżonego aktu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia zasady kompetencji powierzonych, ponieważ traktaty nie upoważniają Komisji do wydania aktu o charakterze harmonizacyjnym w dziedzinie gier hazardowych.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasady lojalnej współpracy przewidzianej w art. 4 ust. 3 TUE oraz zasady równowagi międzyinstytucjonalnej określonej w art. 13 ust. 2 TUE, ponieważ Komisja nie uwzględniła konkluzji Rady z dnia 10 grudnia 2010 r.„Ramy działania w państwach członkowskich Unii Europejskiej w zakresie gier losowych i zakładów” (dokument 16884/10).

               4.

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia zasady lojalnej współpracy określonej w art. 4 ust. 3 TUE w stosunku do państw członkowskich.

               5.

               Zarzut piąty dotyczy naruszenia art. 13 ust. 3 TUE oraz art. 288 TFUE i 289 TFUE, ponieważ zaskarżony akt stanowi w rzeczywistości ukrytą dyrektywę. Strona skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła ponadto art. 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ ograniczenie zagwarantowanej w art. 11 karty wolności wypowiedzi i informacji nie zostało wprowadzone w drodze ustawy.


title: Sprawa T-496/04: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2004 r. przez NORTRAIL Transport GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/29

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2004 r. przez NORTRAIL Transport GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-496/04)
   (2005/C 93/58)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 23 grudnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga NORTRAIL Transport GmbH z siedzibą w Kilonii (Niemcy), reprezentowanej przez adwokat J. Krause przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji REM 15/02 z dnia 1 października 2004 r. w sprawie wniosku firmy NORTRAIL Transport GmbH o zwrot należności celnych przywozowych na podstawie art. 239 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Począwszy od lipca 1995 r. strona skarżąca dokonywała stale przywozu rozmaitych produktów rybołówstwa z Norwegii. W ramach kontyngentu taryfowego otwartego na podstawie rozporządzenia nr 3061/95 (1) strona skarżąca wystąpiła z wnioskiem o zwolnienie z cła dopuszczenia towarów do swobodnego obrotu od dnia 1 września 1995 r. Właściwy urząd celny stwierdził, że wniosek strony skarżącej o zwolnienie z cła określonej ilości przywozów nie może zostać pozytywnie rozpatrzony i należy zastosować zwykle stosowaną stawkę celną. Na tej podstawie właściwy urząd celny wezwał stronę skarżącą do uiszczenia należności celnych przywozowych z tytułu przedmiotowych dopuszczeń do swobodnego obrotu. Strona skarżąca uiściła część należności celnych przywozowych.
   Strona skarżąca podnosi, że zaszły szczególne okoliczności w rozumieniu art. 239 rozporządzenia EWG nr 2913/92 (2), które przyznają stronie skarżącej prawo żądania zwrotu i umorzenia należności celnych przywozowych.
   Strona skarżąca opiera to twierdzenie m.in. na tym, że wspólnotowy akt prawny został wydany z mocą wsteczną. Niemieckie urzędy celne zawiadomieniem niemieckiego Federalnego Ministerstwa Finansów (Bundesministerium der Finanzen) z dnia 31 sierpnia 1995 r. zostały poinformowane o otwarciu kontyngentów taryfowych z dniem 1 września 1995 r. W dniu 4 października 1995 r. niemieckie urzędy celne zostały jednakże poinformowane o tym, że kontyngenty te zostały otwarte z mocą wsteczną od dnia 1 lipca 1995 r. W okresie po dniu 1 września 1995 r., w którym strona skarżąca wystąpiła o zwolnione z cła dopuszczenia wspomnianych towarów do swobodnego obrotu, niektóre kontyngenty zostały już wyczerpane, co w związku z otwarciem ich z mocą wsteczną z dniem 1 lipca 1995 r. częściowo miało miejsce również przed dniem 1 września 1995 r.
   Strona skarżąca podnosi ponadto, że akt prawny został wydany w niedostatecznej i mylącej formie oraz że sprzeczność pomiędzy datą opublikowania wspólnotowego aktu prawnego oraz przewidzianą w nim datą otwarcia z mocą wsteczną kontyngentów taryfowych jest myląca. Stwarza to zdaniem strony skarżącej możliwość rozbieżnej interpretacji daty otwarcia [kontyngentu] przez krajowe organy celne, co stanowi jej zdaniem naruszenie zakazu dyskryminacji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 3061/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 992/95 otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty rolne i rybołówstwa pochodzące z Norwegii.

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. L 302, str. 1).


title: Sprawa C-385/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Przystąpienie nowych państw — Pozwolenia na dopuszczenie do obrotu generycznych produktów leczniczych będących odpowiednikami produktu referencyjnego Plavix — Warunkowe pozwolenia na dopuszczenie produktów farmaceutycznych do obrotu — Naruszenie acquis)

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-385/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Przystąpienie nowych państw - Pozwolenia na dopuszczenie do obrotu generycznych produktów leczniczych będących odpowiednikami produktu referencyjnego Plavix - Warunkowe pozwolenia na dopuszczenie produktów farmaceutycznych do obrotu - Naruszenie acquis)
   2011/C 145/02
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Šimerdova i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: M. Dowgielewicz i B. Majczyna, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Republika Litewska (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas i R. Mackevičienė, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67) w związku z art. 13 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2309/93 z dnia 22 lipca 1993 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającego Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych (Dz.U. L 214, s. 1) oraz art. 89 i 90 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającego Europejską Agencję Leków (Dz.U. L 136, s. 1) — Pozwolenia na dopuszczenie do obrotu generycznych produktów leczniczych będących odpowiednikami produktu referencyjnego Plavix z naruszeniem dziesięcioletniego okresu ochronnego przyznanego temu produktowi leczniczemu — Warunkowe pozwolenia na dopuszczenie produktów farmaceutycznych do obrotu, wydane przed dniem przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, ale skuteczne dopiero po tym dniu — Decyzje niezgodne z przepisami dyrektywy 2001/83/WE

      Sentencja

               1)

               Rzeczpospolita Polska:

                           —

                           utrzymując w mocy decyzje ministra właściwego do spraw zdrowia dotyczące pozwoleń na dopuszczenie do obrotu generycznych produktów leczniczych będących odpowiednikami produktu referencyjnego Plavix, oraz

                           —

                           wprowadzając i utrzymując w obrocie po dniu 1 maja 2004 r. produkty lecznicze, w odniesieniu do których pozwolenia na dopuszczenie do obrotu nie zostały wydane zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi,

                     uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą — w odniesieniu do tiret pierwszego powyżej — na podstawie art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/83 w związku z art. 13 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2309/93 z dnia 22 lipca 1993 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającego Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych oraz art. 89 i 90 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającego Europejską Agencję Leków, a w odniesieniu do tiret drugiego powyżej — na podstawie art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/83.

               2)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Litewska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa C-369/05: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/52

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-369/05) (1)

   (2006/C 326/108)

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 296 z 26.11.2005.