title: Sprawa T-125/19: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Clem & Jo Optique/EUIPO — C&A (C&J)

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/54

      Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Clem & Jo Optique/EUIPO — C&A (C&J)
      (Sprawa T-125/19)
      (2019/C 148/52)
      Język skargi: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Clem & Jo Optique SARL (Cormicy, Francja) (przedstawiciel: adwokat N. Hausmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: C&A AG (Zug, Szwajcaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „C&J” — zgłoszenie nr 15 912 041

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie R 1252/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Skarżąca spółka podnosi brak ryzyka prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku znaków towarowych C & A i C & J.


title: Sprawa C-377/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 marca 2019 r. — Królestwo Hiszpanii/Parlament Europejski (Skarga o stwierdzenie nieważności — System językowy — Procedura selekcyjna dotycząca członków personelu kontraktowego — Zaproszenie do składania kandydatur — Kierowcy — Grupa funkcyjna I — Znajomość języków — Ograniczenie wyboru języka 2 w ramach procedury selekcyjnej do języków angielskiego, francuskiego i niemieckiego — Język komunikacji — Rozporządzenie nr 1 — Regulamin pracowniczy urzędników — Warunki zatrudnienia innych pracowników — Dyskryminacja ze względu na język — Względy uzasadniające — Interes służby)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/2

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 marca 2019 r. — Królestwo Hiszpanii/Parlament Europejski
      (Sprawa C-377/16) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - System językowy - Procedura selekcyjna dotycząca członków personelu kontraktowego - Zaproszenie do składania kandydatur - Kierowcy - Grupa funkcyjna I - Znajomość języków - Ograniczenie wyboru języka 2 w ramach procedury selekcyjnej do języków angielskiego, francuskiego i niemieckiego - Język komunikacji - Rozporządzenie nr 1 - Regulamin pracowniczy urzędników - Warunki zatrudnienia innych pracowników - Dyskryminacja ze względu na język - Względy uzasadniające - Interes służby)
      (2019/C 187/02)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: M.J. García-Valdecasas Dorrego i M.A. Sampol Pucurull, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: D. Nessaf, C. Burgos i M. Rantala, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność zaproszenia do składania kandydatur Pracownicy kontraktowi — Grupa funkcyjna I — Kierowcy (M/K), EP/CAST/S/16/2016.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność bazy danych utworzonej na mocy zaproszenia do składania kandydatur Pracownicy kontraktowi — Grupa funkcyjna I — Kierowcy (M/K), EP/CAST/S/16/2016.

                  3)

                  Parlament Europejski zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 314 z 29.8.2016.


title: Sprawa C-127/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 marca 2019 r. — Komisja Europejska/Rzeczpospolita Polska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Transport — Dyrektywa 96/53/WE — Ruch międzynarodowy — Pojazdy odpowiadające określonym w tej dyrektywie maksymalnym wartościom obciążenia i wymiarów — Używanie takich pojazdów, zarejestrowanych lub znajdujących się już w ruchu w danym państwie członkowskim, na terytorium innego państwa członkowskiego — System specjalnych zezwoleń — Artykuły 3 i 7 — Akt o przystąpieniu z 2003 r. — Postanowienia przejściowe — Punkt 8 ust. 3 załącznika XII)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/7

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 marca 2019 r. — Komisja Europejska/Rzeczpospolita Polska
      (Sprawa C-127/17) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Transport - Dyrektywa 96/53/WE - Ruch międzynarodowy - Pojazdy odpowiadające określonym w tej dyrektywie maksymalnym wartościom obciążenia i wymiarów - Używanie takich pojazdów, zarejestrowanych lub znajdujących się już w ruchu w danym państwie członkowskim, na terytorium innego państwa członkowskiego - System specjalnych zezwoleń - Artykuły 3 i 7 - Akt o przystąpieniu z 2003 r. - Postanowienia przejściowe - Punkt 8 ust. 3 załącznika XII)
      (2019/C 187/08)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Hottiaux i W. Mölls, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, M. Kamejsza-Kozłowska, J. Sawicka, pełnomocnicy, wspierani przez J. Waszkiewicza, eksperta)

         Sentencja

                  1)

                  Nakładając na przedsiębiorstwa transportowe wymóg posiadania specjalnych zezwoleń umożliwiających poruszanie się po niektórych drogach publicznych, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie przepisów art. 3 i 7 dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/719 z dnia 29 kwietnia 2015 r., w związku z pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do tej dyrektywy 96/53.

                  2)

                  Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. 151 C z 15.5.2017.


title: Sprawa C-253/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Guimarães (Portugalia) w dniu 26 marca 2019 r. — MH, NI/OJ, Novo Banco SA

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Guimarães (Portugalia) w dniu 26 marca 2019 r. — MH, NI/OJ, Novo Banco SA
      (Sprawa C-253/19)
      (2019/C 206/33)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal da Relação de Guimarães

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: MH, NI

         Druga strona postępowania: OJ, Novo Banco SA

         Pytania prejudycjalne

      Czy w ramach rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EU) 2015/848 (1) sąd danego państwa członkowskiego jest właściwy do wszczęcia głównego postępowania upadłościowego dotyczącego obywatela, który w nim posiada swoją jedyną nieruchomość, pomimo iż posiada on miejsce zwykłego pobytu wraz z gospodarstwem domowym w innym państwie członkowskim, w którym też świadczy pracę najemną?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/848 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz. U. 2015, L 141, s. 192)


title: Sprawy połączone od C-119/18 do C-121/18: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 21 marca 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Audiencia Nacional, Sala de lo Contencioso-Administrativo — Hiszpania) — Telefónica Móviles España SAU (C-119/18), Orange España SAU (C-120/18), Vodafone España SAU (C-121/18)/Tribunal Económico-Administrativo Central (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2002/20/WE — Artykuł 6 ust. 1 i część A załącznika — Zezwolenie dotyczące sieci i usług łączności elektronicznej — Operatorzy telekomunikacyjni — Pokrycie geograficzne wykraczające poza obszar wspólnoty autonomicznej — Roczny wkład finansowy — Uczestnictwo w finansowaniu Corporación de Radio y Televisión Española)

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/13

      Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 21 marca 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Audiencia Nacional, Sala de lo Contencioso-Administrativo — Hiszpania) — Telefónica Móviles España SAU (C-119/18), Orange España SAU (C-120/18), Vodafone España SAU (C-121/18)/Tribunal Económico-Administrativo Central
      (Sprawy połączone od C-119/18 do C-121/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2002/20/WE - Artykuł 6 ust. 1 i część A załącznika - Zezwolenie dotyczące sieci i usług łączności elektronicznej - Operatorzy telekomunikacyjni - Pokrycie geograficzne wykraczające poza obszar wspólnoty autonomicznej - Roczny wkład finansowy - Uczestnictwo w finansowaniu Corporación de Radio y Televisión Española)
      (2019/C 220/17)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Audiencia Nacional, Sala de lo Contencioso-Administrativo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Telefónica Móviles España SAU (C-119/18), Orange España SAU (C-120/18), Vodafone España SAU (C-121/18)

         Strona pozwana: Tribunal Económico-Administrativo Central

         Sentencja

      Dyrektywę 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywę o zezwoleniach) należy interpretować w ten sposób, że nie wchodzi w zakres jej zastosowania roczny wkład finansowy taki jak ten rozpatrywany w postępowaniach głównych, który winny uiszczać, jako wyraz uczestnictwa w finansowaniu systemu publicznego nadawania, prowadzące działalność w Hiszpanii przedsiębiorstwa telekomunikacyjne mające pokrycie geograficzne wykraczające poza obszar wspólnoty autonomicznej.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa C-305/18: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio — Włochy) — Verdi Ambiente e Società (VAS) — Aps Onlus, Movimento Legge Rifiuti Zero per l’Economia Circolare Aps/Presidenza del Consiglio dei Ministri i in. (Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2008/98/WE — Odzyskiwanie lub unieszkodliwianie odpadów — Wdrożenie zintegrowanego systemu gospodarowania odpadami zapewniającego samowystarczalność krajową — Tworzenie spalarni lub zwiększanie wydajności istniejących instalacji — Kwalifikacja spalarni jako „strategicznych obiektów infrastruktury i instalacji o istotnym znaczeniu krajowym” — Poszanowanie zasady „hierarchii postępowania z odpadami” — Dyrektywa 2001/42/WE — Konieczność przeprowadzenia „oceny wpływu na środowisko”)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/17

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio — Włochy) — Verdi Ambiente e Società (VAS) — Aps Onlus, Movimento Legge Rifiuti Zero per l’Economia Circolare Aps/Presidenza del Consiglio dei Ministri i in.
      (Sprawa C-305/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2008/98/WE - Odzyskiwanie lub unieszkodliwianie odpadów - Wdrożenie zintegrowanego systemu gospodarowania odpadami zapewniającego samowystarczalność krajową - Tworzenie spalarni lub zwiększanie wydajności istniejących instalacji - Kwalifikacja spalarni jako „strategicznych obiektów infrastruktury i instalacji o istotnym znaczeniu krajowym” - Poszanowanie zasady „hierarchii postępowania z odpadami” - Dyrektywa 2001/42/WE - Konieczność przeprowadzenia „oceny wpływu na środowisko”)
      (2019/C 230/20)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Verdi Ambiente e Società (VAS) — Aps Onlus, Movimento Legge Rifiuti Zero per l’Economia Circolare Aps

         Strona przeciwna: Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Regione Lazio, Regione Toscana, Regione Lombardia

         Przy udziale: Associazione Mamme per la Salute e l’Ambiente Onlus, Comitato Donne 29 Agosto

         Sentencja

                  1)

                  Zasadę „hierarchii postępowania z odpadami” wyrażoną w art. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy w świetle art. 13 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania krajowego takiego jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, w którym kwalifikuje się spalarnie odpadów jako „strategiczne obiekty infrastruktury i instalacje o istotnym znaczeniu krajowym”, pod warunkiem że uregulowanie to jest zgodne z innymi przepisami tej dyrektywy, które ustanawiają bardziej szczegółowe obowiązki.

                  2)

                  Artykuł 2 lit. a), art. 3 ust. 1 i art. 3 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie krajowe takie jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, składające się z przepisów stanowiących podstawę prawną i przepisów wykonawczych, podwyższające wydajność istniejących spalarni odpadów i przewidujące utworzenie nowych instalacji tego rodzaju, wchodzi w zakres pojęcia „planów i programów” w rozumieniu tej dyrektywy, gdy może wywierać znaczący wpływ na środowisko, i powinno w związku z tym być poddane uprzednio ocenie wpływu na środowisko.

         (1)  Dz.U. C 268 z 30.7.2018.


title: Sprawa T-690/16: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Enrico Colombo i Corinti Giacomo/Komisja (Zamówienia publiczne na roboty budowlane — Postępowanie przetargowe — Wspólne Centrum Badawcze (WCB) w Isprze — Prace budowlane i konserwacyjne dotyczące wodociągów i rozdzielni systemu grzewczo-chłodniczego — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga o odszkodowanie — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/26

      Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Enrico Colombo i Corinti Giacomo/Komisja
      (Sprawa T-690/16) (1)

      (Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Postępowanie przetargowe - Wspólne Centrum Badawcze (WCB) w Isprze - Prace budowlane i konserwacyjne dotyczące wodociągów i rozdzielni systemu grzewczo-chłodniczego - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie - Obowiązek uzasadnienia)
      (2019/C 230/32)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Enrico Colombo SpA (Sesto Calende, Włochy) i Corinti Giacomo (Ispra, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci R. Colombo i G. Turri)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo S. Delaude, L. Di Paolo i P. Rosa Plaza, następnie S. Delaude i L. Di Paolo oraz w końcu S. Delaude i A. Spina, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze, oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające w istocie do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o odrzuceniu oferty przedłożonej przez skarżące w ramach postępowania przetargowego JRC/IPR/2016/C4/0002/OC dotyczącego umowy ramowej na budowę i konserwację wodociągów i rozdzielni systemu grzewczo-chłodniczego Wspólnego Centrum Badawczego (WCB) w Isprze (Włochy) oraz o udzieleniu tego zamówienia innemu oferentowi, a po drugie, oparte na art. 268 TFUE żądanie zmierzające do uzyskania odszkodowania za szkodę, jaką skarżące miały ponieść w związku z tymi decyzjami.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Enrico Colombo SpA i Corinti Giacomo zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


title: Sprawa T-315/19: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2019 r. — BT/Komisja

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/35

      Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2019 r. — BT/Komisja
      (Sprawa T-315/19)
      (2019/C 246/37)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: BT (przedstawiciel: adwokat J.N. Louis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 20 lipca 2018 r. o odmowie przyznania skarżącej renty rodzinnej.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem warunku dotyczącego czasu trwania małżeństwa określonego w art. 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, gdyż, po pierwsze, wprowadza on arbitralną dyskryminację urzędników czynnie zatrudnionych w stosunku do urzędników, którzy przeszli na emeryturę. Po drugie, chociaż warunek dotyczący minimalnego stażu małżeńskiego wynoszącego rok jest zdaniem skarżącej odpowiedni dla zwalczania procederu zawierania fikcyjnych małżeństw, to minimalny staż małżeński wynoszący pięć lat jest według niej arbitralny, niewłaściwy i niesprawiedliwy. Po trzecie, tego rodzaju warunek prowadzi do niesprawiedliwego wyłączenia z kręgu osób uprawnionych do renty rodzinnej małżonka zmarłego urzędnika, z którym łączyły go wspólne plany życiowe.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 1d regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-272/18: Wyrok Sądu z dnia 5 czerwca 2019 r. — EBM Technologies/EUIPO (MobiPACS) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MobiPACS — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Slogan — Poziom uwagi właściwego kręgu odbiorców — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/41

      Wyrok Sądu z dnia 5 czerwca 2019 r. — EBM Technologies/EUIPO (MobiPACS)
      (Sprawa T-272/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MobiPACS - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Slogan - Poziom uwagi właściwego kręgu odbiorców - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 255/53)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: EBM Technologies, Inc. (Tajpej, Tajwan) (przedstawiciele: adwokaci J. Liesegang, M. Jost i N. Lang)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: K. Markakis, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 lutego 2018 r. (sprawa R 2145/2017-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego MobiPACS jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 lutego 2018 r. (sprawa R 2145/2017-2).

                  2)

                  EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 221 z 25.6.2018.


title: Sprawa T-346/19: Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2019 r. — Ceravolo/Parlament

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/53

      Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2019 r. — Ceravolo/Parlament
      (Sprawa T-346/19)
      (2019/C 263/60)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Domenico Ceravolo (Noventa Padovana, Włochy) (przedstawiciel: M. Paniz, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności komunikatu Dyrekcji Generalnej ds. Finansów Parlamentu Europejskiego, w którym transponowana została uchwała Prezydium Izby Deputowanych nr 14/2018 z dnia 12 lipca 2018 r. i uchwała Rady Prezydium Senatu Republiki nr 6/2018, a także stwierdzenie nieważności ponownego określenia i obliczenia świadczenia emerytalnego przyznanego przez Parlament Europejski;

                  —

                  w konsekwencji — stwierdzenie prawa strony skarżącej do utrzymania przedmiotowego świadczenia emerytalnego w uzyskanej wysokości nabytego na podstawie przepisów obowiązujących przed uchwałą Prezydium Izby nr 14/2018 lub uchwałą Rady Prezydium Senatu Republiki nr 6/2018, wraz ze zobowiązaniem Parlamentu Europejskiego do wypłaty na rzecz strony skarżącej wszystkich niesłusznie wstrzymanych kwot powiększonych o rewaluację pieniężną i odsetki ustawowe od daty wstrzymania do dnia zapłaty, oraz nakazanie Parlamentowi Europejskiemu wykonania wyroku, który zostanie wydany, oraz natychmiastowego i całkowitego przywrócenia pierwotnej kwoty świadczenia emerytalnego, a także naprawienia wszelkich szkód w zakresie, w jakim okaże się to należne stronie skarżącej;

                  —

                  w każdym wypadku — zasądzenie pełnego zwrotu wydatków, w tym wynagrodzenia adwokata wraz z VAT, opłatami skarbowymi i ze zryczałtowanymi kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-345/19, Santini/Parlament.


title: Sprawa C-608/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen — Szwecja) — Skatteverket/Holmen AB (Odesłanie prejudycjalne — Podatek dochodowy od osób prawnych — Grupa spółek — Swoboda przedsiębiorczości — Odliczenie strat poniesionych przez spółkę zależną niebędącą rezydentem — Pojęcie „ostatecznych strat” — Zastosowanie do spółki pośrednio zależnej — Prawo państwa siedziby spółki dominującej wymagające bezpośredniego posiadania spółki zależnej — Prawo państwa siedziby spółki zależnej ograniczające odliczanie i zakazujące odliczania w roku likwidacji)

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/6

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen — Szwecja) — Skatteverket/Holmen AB
      (Sprawa C-608/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek dochodowy od osób prawnych - Grupa spółek - Swoboda przedsiębiorczości - Odliczenie strat poniesionych przez spółkę zależną niebędącą rezydentem - Pojęcie „ostatecznych strat” - Zastosowanie do spółki pośrednio zależnej - Prawo państwa siedziby spółki dominującej wymagające bezpośredniego posiadania spółki zależnej - Prawo państwa siedziby spółki zależnej ograniczające odliczanie i zakazujące odliczania w roku likwidacji)
      (2019/C 270/06)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Högsta förvaltningsdomstolen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Skatteverket

         Strona przeciwna: Holmen AB

         Sentencja

                  1)

                  Pojęcie ostatecznych strat spółki zależnej niebędącej rezydentem w rozumieniu pkt 55 wyroku z dnia 13 grudnia 2005 r., Marks & Spencer (C-446/03, EU:C:2005:763), nie ma zastosowania do spółki pośrednio zależnej, chyba że wszystkie spółki znajdujące się w strukturze grupy pomiędzy spółką dominującą występującą o grupową ulgę podatkową oraz spółką pośrednio zależną ponoszącą straty, które mogą zostać uznane za ostateczne, są rezydentami tego samego państwa członkowskiego.

                  2)

                  Dla celów oceny ostatecznego charakteru strat spółki zależnej niebędącej rezydentem w rozumieniu pkt 55 wyroku z dnia 13 grudnia 2005 r., Marks & Spencer (C-446/03, EU:C:2005:763), okoliczność, że państwo członkowskie, na którego terytorium ma siedzibę spółka zależna, nie pozwala na przeniesienie strat spółki na innego podatnika w roku likwidacji, nie jest rozstrzygająca, chyba że spółka dominująca wykaże, iż nie ma ona możliwości takiego uwzględnienia tych strat, które doprowadziłoby do tego, w szczególności w drodze zbycia, że zostaną one uwzględnione przez osobę trzecią w przyszłych latach podatkowych.

                  3)

                  W przypadku gdy okoliczność, o której mowa w pkt 2 niniejszej sentencji, miałaby znaczenie, bez znaczenia jest środek, przez który uregulowanie państwa siedziby spółki zależnej wykazującej straty, które mogą zostać zakwalifikowane jako ostateczne, skutkuje tym, że część strat nie mogła zostać odliczona od bieżących zysków deficytowej spółki zależnej lub od zysków innego podmiotu należącego do tej samej grupy.

         (1)  Dz.U. C 5 z 8.1.2018.


title: Sprawa C-660/17 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 czerwca 2019 r. — RF/Komisja (Odwołanie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Wysłanie skargi faksem — Złożenie oryginału skargi w sekretariacie Sądu po terminie — Opóźnienie w dostarczeniu poczty — Pojęcie „siły wyższej lub nieprzewidywalnych okoliczności”)

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/7

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 czerwca 2019 r. — RF/Komisja
      (Sprawa C-660/17 P) (1)

      (Odwołanie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Wysłanie skargi faksem - Złożenie oryginału skargi w sekretariacie Sądu po terminie - Opóźnienie w dostarczeniu poczty - Pojęcie „siły wyższej lub nieprzewidywalnych okoliczności”)
      (2019/C 270/07)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: RF (przedstawiciel: K. Komar-Komarowski, radca prawny)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Szczodrowski, G. Meessen i I. Rogalski, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o dopuszczenie nowych dowodów zostaje oddalony.

                  2)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  3)

                  RF pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 190 z 4.6.2018.


title: Sprawa C-1/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 20 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa — Łotwa) — „Oribalt Rīga” SIA, dawniej „Oriola Rīga” SIA/Valsts ieņēmumu dienests (Odesłanie prejudycjalne — Unia celna — Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 — Artykuł 30 ust. 2 lit. b) i c) — Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 — Artykuł 152 ust. 1 lit. a) i b) — Ustalanie wartości celnej towarów — Pojęcie „towarów podobnych” — Produkty lecznicze — Uwzględnienie wszystkich elementów mogących mieć wpływ na wartość ekonomiczną danego produktu leczniczego — Termin 90 dni, w którym przywożone towary powinny zostać sprzedane w Unii Europejskiej — Termin zawity — Nieuwzględnienie rabatów handlowych)

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/8

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 20 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa — Łotwa) — „Oribalt Rīga” SIA, dawniej „Oriola Rīga” SIA/Valsts ieņēmumu dienests
      (Sprawa C-1/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Unia celna - Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Artykuł 30 ust. 2 lit. b) i c) - Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 - Artykuł 152 ust. 1 lit. a) i b) - Ustalanie wartości celnej towarów - Pojęcie „towarów podobnych” - Produkty lecznicze - Uwzględnienie wszystkich elementów mogących mieć wpływ na wartość ekonomiczną danego produktu leczniczego - Termin 90 dni, w którym przywożone towary powinny zostać sprzedane w Unii Europejskiej - Termin zawity - Nieuwzględnienie rabatów handlowych)
      (2019/C 270/09)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Augstākā tiesa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„Oribalt Rīga” SIA, dawniej „Oriola Rīga” SIA

         Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 30 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 82/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r., należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy wartość celna towarów, takich jak produkty lecznicze rozpatrywane w postępowaniu głównym, jest obliczana przy zastosowaniu metody odliczeniowej przewidzianej w tym przepisie, właściwe krajowe organy celne powinny przy ustalaniu „towarów podobnych” wziąć pod uwagę każdy istotny element, taki jak odpowiedni skład tych towarów, ich substytucyjny charakter w kontekście ich skutków oraz ich zamienność handlową, dokonując w ten sposób oceny okoliczności faktycznych z uwzględnieniem każdej okoliczności, która może mieć wpływ na rzeczywistą wartość gospodarczą tych towarów, włączając w to pozycję na rynku przywożonego towaru i jego producenta.

                  2)

                  Artykuł 152 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92 należy interpretować w ten sposób, że w celu ustalenia jednostkowej ceny przywożonych towarów zgodnie z metodą przewidzianą w art. 30 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 82/97, przewidziany w art. 152 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2454/93 termin 90 dni, w którym przywożone towary powinny być sprzedane w Unii Europejskiej, jest terminem zawitym.

                  3)

                  Artykuł 30 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 82/97, należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu wartości celnej przywożonych towarów na podstawie tego przepisu nie można uwzględnić obniżek cen sprzedaży tych towarów.

         (1)  Dz.U. C 104 z 19.3.2018.


title: Sprawa C-41/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale della Campania — Włochy) — Meca Srl/Comune di Napoli (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2014/24/UE — Artykuł 57 ust. 4 lit. c) i g) — Udzielanie zamówień publicznych na usługi — Fakultatywne podstawy wykluczenia z udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia — Poważne wykroczenie zawodowe podważające uczciwość wykonawcy — Wypowiedzenie wcześniejszej umowy z powodu jej nienależytego wykonania — Sądowy środek zaskarżenia, który uniemożliwia dokonanie przez instytucję zamawiającą oceny niewywiązania się z umowy do czasu zakończenia postępowania sądowego)

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/9

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale della Campania — Włochy) — Meca Srl/Comune di Napoli
      (Sprawa C-41/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2014/24/UE - Artykuł 57 ust. 4 lit. c) i g) - Udzielanie zamówień publicznych na usługi - Fakultatywne podstawy wykluczenia z udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia - Poważne wykroczenie zawodowe podważające uczciwość wykonawcy - Wypowiedzenie wcześniejszej umowy z powodu jej nienależytego wykonania - Sądowy środek zaskarżenia, który uniemożliwia dokonanie przez instytucję zamawiającą oceny niewywiązania się z umowy do czasu zakończenia postępowania sądowego)
      (2019/C 270/10)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale della Campania

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Meca Srl

         Strona pozwana: Comune di Napoli

         przy udziale: Sirio Srl

         Sentencja

      Artykuł 57 ust. 4 lit. c) i g) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na mocy którego wniesienie sądowego środka zaskarżenia na decyzję o wypowiedzeniu umowy w sprawie zamówienia publicznego podjętą przez instytucję zamawiającą z powodu znaczących nieprawidłowości, do których doszło w czasie wykonywania tej umowy, uniemożliwia dokonanie przez instytucję zamawiającą, która organizuje nowy przetarg, jakiejkolwiek oceny, na etapie selekcji oferentów, w zakresie rzetelności wykonawcy, którego dotyczyło to wypowiedzenie.

         (1)  Dz.U. C 142 z 23.4.2018.


title: Sprawa C-72/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 1 de Pamplona — Hiszpania) — Daniel Ustariz Aróstegui/Departamento de Educación del Gobierno de Navarra (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 1999/70/WE — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Klauzula 4 pkt 1 — Zasada niedyskryminacji — Publiczny sektor szkolnictwa — Uregulowanie krajowe przyznające dodatek do wynagrodzenia jedynie nauczycielom zatrudnionym w ramach stosunku pracy na czas nieokreślony jako urzędnicy mianowani — Wykluczenie nauczycieli będących pracownikami kontraktowymi zatrudnionymi w systemie administracyjnym na czas określony — Pojęcie „powodów o charakterze obiektywnym” — Swoiste cechy statusu urzędnika mianowanego)

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/10

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 1 de Pamplona — Hiszpania) — Daniel Ustariz Aróstegui/Departamento de Educación del Gobierno de Navarra
      (Sprawa C-72/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 1999/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzula 4 pkt 1 - Zasada niedyskryminacji - Publiczny sektor szkolnictwa - Uregulowanie krajowe przyznające dodatek do wynagrodzenia jedynie nauczycielom zatrudnionym w ramach stosunku pracy na czas nieokreślony jako urzędnicy mianowani - Wykluczenie nauczycieli będących pracownikami kontraktowymi zatrudnionymi w systemie administracyjnym na czas określony - Pojęcie „powodów o charakterze obiektywnym” - Swoiste cechy statusu urzędnika mianowanego)
      (2019/C 270/11)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado Contencioso-Administrativo no 1 de Pamplona

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Daniel Ustariz Aróstegui

         Strona pozwana: Departamento de Educación del Gobierno de Navarra

         Sentencja

      Klauzulę 4 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które zastrzega przysługiwanie dodatku do wynagrodzenia nauczycielom zatrudnionym w ramach stosunku pracy na czas nieokreślony w charakterze urzędników mianowanych, z wyłączeniem w szczególności nauczycieli będących pracownikami kontraktowymi zatrudnionymi w systemie administracyjnym na czas określony, jeśli ukończenie pewnego okresu służby stanowi jedyny warunek przyznania wspomnianego dodatku.

         (1)  Dz. U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa C-100/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Línea Directa Aseguradora SA/Segurcaixa Sociedad Anónima de Seguros y Reaseguros (Odesłanie prejudycjalne — Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych — Dyrektywa 2009/103/WE — Artykuł 3 akapit pierwszy — Pojęcie „ruchu pojazdów” — Szkoda materialna wyrządzona w nieruchomości przez pożar pojazdu zaparkowanego w prywatnym garażu tej nieruchomości — Pokrycie przez obowiązkowe ubezpieczenie)

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/11

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Línea Directa Aseguradora SA/Segurcaixa Sociedad Anónima de Seguros y Reaseguros
      (Sprawa C-100/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych - Dyrektywa 2009/103/WE - Artykuł 3 akapit pierwszy - Pojęcie „ruchu pojazdów” - Szkoda materialna wyrządzona w nieruchomości przez pożar pojazdu zaparkowanego w prywatnym garażu tej nieruchomości - Pokrycie przez obowiązkowe ubezpieczenie)
      (2019/C 270/12)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Línea Directa Aseguradora SA

         Strona przeciwna: Segurcaixa Sociedad Anónima de Seguros y Reaseguros

         Sentencja

      Artykuł 3 akapit pierwszy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności należy interpretować w ten sposób, że pojęciem „ruchu pojazdów”, o którym mowa w tym przepisie, jest objęta sytuacja, taka jak omawiana w postępowaniu głównym, w której pojazd zaparkowany w prywatnym garażu nieruchomości, używany zgodnie z jego funkcją środka transportu, zapalił się, wywołując pożar, który znajduje swe źródło w instalacji elektrycznej tego pojazdu i który spowodował szkody w tej nieruchomości, nawet wówczas, gdy wspomniany pojazd nie przemieszczał się od ponad 24 godzin przed wybuchem pożaru.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa C-291/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel București — Rumunia) — Grup Servicii Petroliere SA/Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală de Soluționare a Contestațiilor, Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală de Administrare a Marilor Contribuabili (Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 148 lit. a) i c) — Zwolnienia związane z transportem międzynarodowym — Dostawa samopodnośnych morskich platform wiertniczych — Pojęcie „jednostek pływających przeznaczonych do żeglugi na pełnym morzu” — Zakres)

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/12

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel București — Rumunia) — Grup Servicii Petroliere SA/Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală de Soluționare a Contestațiilor, Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală de Administrare a Marilor Contribuabili
      (Sprawa C-291/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 148 lit. a) i c) - Zwolnienia związane z transportem międzynarodowym - Dostawa samopodnośnych morskich platform wiertniczych - Pojęcie „jednostek pływających przeznaczonych do żeglugi na pełnym morzu” - Zakres)
      (2019/C 270/13)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel București

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Grup Servicii Petroliere SA

         Strona przeciwna: Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală de Soluționare a Contestațiilor, Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală de Administrare a Marilor Contribuabili

         Sentencja

      Artykuł 148 lit. a) i c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że zawarte w nim wyrażenie „jednostki pływające przeznaczone do żeglugi na pełnym morzu” nie ma zastosowania do dostawy konstrukcji pływających takich jak samopodnośne morskie platformy wiertnicze w rodzaju takich jak będące przedmiotem postępowania głównego, które są wykorzystywane głównie do stacjonarnej eksploatacji podmorskich złóż węglowodorów.

         (1)  Dz.U. C 259 z 23.7.2018.


title: Sprawa C-404/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidsrechtbank Antwerpen — Belgia) — Tine Vandenbon; Jamina Hakelbracht; Instituut voor de Gelijkheid van Vrouwen en Mannen/WTG Retail BVBA (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 2006/54/WE — Równość traktowania kobiet i mężczyzn — Dostęp do zatrudnienia i warunki pracy — Artykuł 24 — Ochrona przed represjami — Odrzucenie kandydatury na stanowisko ze względu na ciążę kandydatki — Pracownik działający na rzecz tej kandydatki — Zwolnienie pracownika)

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/12

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidsrechtbank Antwerpen — Belgia) — Tine Vandenbon; Jamina Hakelbracht; Instituut voor de Gelijkheid van Vrouwen en Mannen/WTG Retail BVBA
      (Sprawa C-404/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2006/54/WE - Równość traktowania kobiet i mężczyzn - Dostęp do zatrudnienia i warunki pracy - Artykuł 24 - Ochrona przed represjami - Odrzucenie kandydatury na stanowisko ze względu na ciążę kandydatki - Pracownik działający na rzecz tej kandydatki - Zwolnienie pracownika)
      (2019/C 270/14)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Arbeidsrechtbank Antwerpen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Tine Vandenbon; Jamina Hakelbracht; Instituut voor de Gelijkheid van Vrouwen en Mannen

         Strona pozwana: WTG Retail BVBA

         Sentencja

      Artykuł 24 dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, zgodnie z którym w sytuacji, w której osoba uważająca, iż padła ofiarą dyskryminacji ze względu na płeć, złożyła skargę, pracownik, który opowiedział się po jej stronie, jest chroniony przed represjami ze strony pracodawcy tylko wtedy, gdy występuje jako świadek w ramach rozpatrywania tej skargi, a jego zeznania odpowiadają wymogom formalnym przewidzianym w tych przepisach.

         (1)  Dz. U. C 311 z 3.9.2018.


title: Sprawa C-313/19 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 14 lutego 2019 r. w sprawie T-125/18, Associazione GranoSalus/Komisja, wniesione w dniu 25 kwietnia 2019 r. przez Associazione Nationale GranoSalus — Liberi Cerealicoltori & Consumatori (Associazione GranoSalus)

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/13

      Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 14 lutego 2019 r. w sprawie T-125/18, Associazione GranoSalus/Komisja, wniesione w dniu 25 kwietnia 2019 r. przez Associazione Nationale GranoSalus — Liberi Cerealicoltori & Consumatori (Associazione GranoSalus)
      (Sprawa C-313/19 P)
      (2019/C 270/15)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona wnosząca odwołanie: Associazione Nationale GranoSalus — Liberi Cerealicoltori & Consumatori (Associazione GranoSalus) (przedstawiciel: G. Dalfino, avvocato)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  Odwołanie od wyroku Sądu jest oparte na naruszeniu art. 263 akapit czwarty TFUE i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z art. 6 i 13 europejskiej konwencji praw człowieka.

                  2.

                  Strona wnosząca odwołanie podnosi przede wszystkim naruszenie art. 263 akapit czwarty TFUE, ponieważ Sąd nie uwzględnił okoliczności, że Associazione GranoSalus ma legitymację procesową na mocy indywidualnej legitymacji procesowej swoich członków, a to ze względu na fakt, iż zaskarżone rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/2324 „dotyczy ich bezpośrednio i indywidualnie”, jako „akt regulacyjny, który dotyczy ich bezpośrednio i nie wymaga środków wykonawczych”.
                  W tym względzie Associazione GranoSalus podnosi, że Sąd błędnie zastosował wskazany wyżej przepis, ponieważ wykluczył spełnienie wymogu indywidualnego oddziaływania z powodu tego, że „zaskarżony akt dotyczy rzekomo niektórych z członków [strony wnoszącej odwołanie] z uwagi na ich ogólną cechę konsumentów oraz obywateli Unii” (pkt 57 postanowienia).
                  Taka kwalifikacja członków Associazione GranoSalus jest jednak błędna w świetle statutu stowarzyszenia, zgodnie z którym jego członkowie, a poprzez nich Associazione GranoSalus, są rzecznikami i promotorami interesu polegającego na ochronie interesu konsumentów i producentów rolnych poprzez wdrażanie, między innymi, „działań służących zwalczaniu, głównie na poziomie wspólnotowym, ewentualnego podwyższenia progów dla mikotoksyn i innych zanieczyszczeń w celu ochrony zdrowia konsumentów, w szczególności dzieci”.
                  Spełnienie warunku indywidualnego oddziaływania, kumulatywnego z warunkiem bezpośredniego oddziaływania, niesłusznie nie zostało uwzględnione przez Sąd przy wydawaniu orzeczenia w tym względzie.

                  3.

                  Associazione GranoSalus podnosi również, że Sąd w swoim postanowieniu niesłusznie stwierdził, iż warunek bezpośredniego oddziaływania, niezbędny dla dopuszczalności skargi zgodnie z art. 263 akapit czwarty ostatni człon zdania TFUE nie był spełniony ze względu na domniemane istnienie krajowych środków wykonawczych do zaskarżonego rozporządzenia (UE) 2017/2324, uzasadniając w tym względzie swoje orzeczenie rzekomą możliwością „przedłużenia zezwoleń na dopuszczenie do obrotu środków ochrony roślin zawierających substancję czynną »glifosat«, wydanych przez państwa członkowskie”, którą to okoliczność uznał za mogącą stanowić „środki wykonawcze do zaskarżonego aktu w rozumieniu art. 263 akapit czwarty [ostatni człon zdania] TFUE” (pkt 84 i 85 zaskarżonego postanowienia).
                  Błędny charakter tej oceny wynika z wykazanej w aktach okoliczności, że państwo członkowskie, w którym Associazione GranoSalus i jej członkowie mają siedzibę (Włochy), otrzymało rozporządzenie (UE) 2017/2324 z komunikatem Ministero della Salute (ministerstwa zdrowia, Włochy) z dnia 19 grudnia 2017 r., przewidującym zwykłe przedłużenie zatwierdzenia substancji czynnej glifosat na okres nieprzekraczający pięciu lat, przedłużając jednocześnie do dnia 15 grudnia 2022 r. zezwolenie na środki ochrony roślin zawierające glifosat, bez dokonania żadnej oceny, choćby dyskrecjonalnej, w odniesieniu do uregulowań technicznych, o których mowa w załącznikach I i II do rozporządzenia (UE) 2017/2324.
                  Associazione GranoSalus podnosi w tym względzie, że nawet gdyby uznać komunikat ministerialny z dnia 19 grudnia 2017 r. za środek wykonawczy, Sąd nie uwzględnił faktu, że ten sam komunikat nie był zaskarżalny przez sądem krajowym, ponieważ jest to wykluczone przez prawo włoskie i przez odnośne orzecznictwo [Consiglio di Stato (rada stanu, Włochy), wyrok nr 6243 z dnia 9 listopada 2005 r.].

                  4.

                  Associazione GranoSalus zaskarża zatem postanowienie ze względu na naruszenia art. 263 akapit czwarty ostatni człon zdania TFUE, ponieważ Sąd nie uwzględnił określonego w skardze przedmiotu sporu. Wskazuje w tym względzie, że Sąd nie uwzględnił okoliczności, iż bezpośrednie oddziaływanie zaskarżonego rozporządzenia na Associazione GranoSalus, a poprzez nią na jej członków, wynika z potencjalnie rakotwórczego charakteru substancji czynnej glifosat [zob. badanie przeprowadzone przez Międzynarodową Agencję Badań nad Rakiem, opublikowane w dniu 20 marca 2015 r., pominięte w zaskarżonym rozporządzeniu (UE) 2017/2324], której zatwierdzenie należy do wyłącznej właściwości Unii Europejskiej i nie powinno być przedmiotem zezwolenia należącego do właściwości państw członkowskich, a to dlatego, że zezwolenie krajowe na środki ochrony roślin nie wymaga żadnej oceny dotyczącej substancji czynnej glifosat, która został już zatwierdzona na wcześniejszym etapie przez Unię Europejską, co wyklucza możliwość wydania lub odmowy przez państwo włoskie zezwolenia na wprowadzenie do obrotu środków ochrony roślin z odniesieniem do substancji czynnej glifosat. W niniejszym przypadku Sąd zbadał zatem wymagania, o których jest mowa w art. 263 akapit czwarty ostatni człon zdania TFUE, bez uwzględnienia argumentów przedstawionych w postępowaniu, mianowicie okoliczności, że pozostałości glifosatu znajdują się w wodach gruntowych, w żywności i w glebie, z czego wynika szkoda, jaką wprowadzenie na rynek takiej substancji wyrządza terytorium, obywatelom państw członkowskich i interesom, których rzecznikiem jest Associazione GranoSalus, a poprzez nią jej członkowie.
                  Sąd powinien był zatem zbadać oddziaływanie, o którym jest mowa w przywołanym wcześniej art. 263 akapit czwarty ostatni człon zdania TFUE, w odniesieniu do tej okoliczności i do postanowień statutu Associazione GranoSalus, a także w odniesieniu do szczególnego statusu członków Associazione GranoSalus, czego nie uczynił w zaskarżonym postanowieniu.

                  5.

                  W oparciu o powyższe Associazione GranoSalus podważa dokonaną przez Sąd w pierwszej instancji wykładnię art. 263 akapit czwarty ostatni człon zdania TFUE, która czyni ów przepis nieskutecznym i jest niezgodna z wolą prawodawcy europejskiego. W tym względzie strona wnosząca odwołanie odnosi się do uwag przedstawionych w szeregu postępowań przez rzeczników generalnych (zob. opinia rzecznika generalnego w sprawie C-456/13 P; opinia rzecznika generalnego w sprawie C-583/11 P; opinia rzecznika generalnego w sprawach połączonych od C-622/16 P do C-624/16 P), zgodnie z którymi taka ograniczająca wykładnia pozbawia art. 263 znaczenia i rzeczywistego skutku.
                  Wobec powyższego Associazione GranoSalus podnosi, że wykładnia art. 263 akapit czwarty ostatni człon zdania TFUE dokonana przez Sąd w zaskarżonym postanowieniu pozostaje w oczywistej sprzeczności z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej („Każdy, kogo prawa i wolności zagwarantowane przez prawo Unii zostały naruszone, ma prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem, zgodnie z warunkami przewidzianymi w niniejszym artykule. Każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia jego sprawy […]”) oraz z art. 6 (prawo do rzetelnego procesu sądowego) i 13 (prawo do skutecznego środka odwoławczego) europejskiej konwencji praw człowieka, uniemożliwiając przewidziane wniesienie do Sądu skargi w sprawie bezpośredniego oddziaływania w takich okolicznościach faktycznych i tym samym naruszając w sposób nieuzasadniony system ochrony praw ustanowiony w prawie Unii.

         Żądania strony wnoszącej odwołanie

      Associazione GranoSalus wnosi do Trybunału o uchylenie postanowienia Sądu w sprawie T-125/18 — uznającego skargę za niedopuszczalną i stwierdzającego brak legitymacji procesowej członków stowarzyszenia z powodu, po pierwsze, rzekomego braku indywidualnego oddziaływania zaskarżonego rozporządzenia na tych członków, a po drugie, istnienia krajowych środków wykonawczych rzekomo również wykluczających bezpośrednie oddziaływanie — i w konsekwencji uznanie za dopuszczalną skargi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/2324 wraz z zawartymi tam żądaniami, w tym żądaniami dotyczącymi środków dowodowych, oraz o odesłanie sprawy do Sądu w celu wydania orzeczenia co do istoty.


title: Sprawa C-336/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof (Belgia) w dniu 18 kwietnia 2019 r. — Centraal Israëlitisch Consistorie van België i in., Unie Moskeeën Antwerpen VZW i Islamitisch Offerfeest Antwerpen VZW, JG i KH, Executief van de Moslims van België i in., Coördinatie Comité van Joodse Organisaties van België. Section belge du Congrès juif européen VZW i in./LI, Vlaamse regering, Waalse regering, Kosher Pultry BVBA i in. oraz Centraal Israëlitisch Consistorie van België i in., Global Action in the Interest of Animals VZW (GAIA)

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof (Belgia) w dniu 18 kwietnia 2019 r. — Centraal Israëlitisch Consistorie van België i in., Unie Moskeeën Antwerpen VZW i Islamitisch Offerfeest Antwerpen VZW, JG i KH, Executief van de Moslims van België i in., Coördinatie Comité van Joodse Organisaties van België. Section belge du Congrès juif européen VZW i in./LI, Vlaamse regering, Waalse regering, Kosher Pultry BVBA i in. oraz Centraal Israëlitisch Consistorie van België i in., Global Action in the Interest of Animals VZW (GAIA)
      (Sprawa C-336/19)
      (2019/C 270/16)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Grondwettelijk Hof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Centraal Israëlitisch Consistorie van België i in., Unie Moskeeën Antwerpen VZW i Islamitisch Offerfeest Antwerpen VZW, JG i KH, Executief van de Moslims van België i in., Coördinatie Comité van Joodse Organisaties van België. Section belge du Congrès juif européen VZW i in.

         Druga strona postępowania: LI, Vlaamse regering, Waalse regering, Kosher Pultry BVBA i in. oraz Centraal Israëlitisch Consistorie van België i in., Global Action in the Interest of Animals VZW (GAIA)

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 26 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 1099/2009 z dnia 24 września 2009 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas ich uśmiercania (1) należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie mogą, w drodze odstępstwa od art. 4 ust. 4 tego rozporządzenia oraz w celu ochrony dobrostanu zwierząt, przyjmować przepisy takie jak ustanowione w decreet van het Vlaamse Gewest van 7 juli 2017 houdende wijziging van de wet van 14 augustus 1986 betreffende de bescherming en het welzijn der dieren, wat de toegelaten methodes voor het slachten van dieren betreft [rozporządzeniu Regionu Flamandzkiego z dnia 7 lipca 2017 r. zmieniającym ustawę z dnia 14 sierpnia 1986 r. o ochronie i dobrostanie zwierząt w odniesieniu do dozwolonych metod uboju zwierząt], które przewidują z jednej strony zakaz uboju bez ogłuszenia zwierząt, mający zastosowanie również do uboju przeprowadzonego zgodnie z obrzędami religijnymi, oraz z drugiej strony alternatywny sposób ogłuszania dla uboju przeprowadzonego zgodnie z obrzędami religijnymi, który opiera się na odwracalnym ogłuszeniu oraz wymogu, że ogłuszenie nie może powodować śmierci zwierzęcia?

                  2)

                  Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, to czy art. 26 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) przedmiotowego rozporządzenia interpretowany w sposób, o którym mowa w pytaniu pierwszym, narusza art. 10 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

                  3)

                  Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, to czy art. 26 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) w związku z art. 4 ust. 4 przedmiotowego rozporządzenia, interpretowany w sposób, o którym mowa w pytaniu pierwszym, narusza art. 20, 21 i 22 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej poprzez wprowadzenie jedynie warunkowego odstępstwa od obowiązku ogłuszenia zwierzęcia w odniesieniu do uboju według szczególnych metod wymaganych przez obrzędy religijne (art. 4 ust. 4 w związku z art. 26 ust. 2), podczas gdy w odniesieniu do uśmiercania zwierząt podczas polowań, połowów oraz wydarzeń sportowych i kulturalnych przewidziano z powodów określonych w motywach rozporządzenia przepisy, zgodnie z którymi działania te nie podlegają zakresowi zastosowania rozporządzenia lub też obowiązkowi ogłuszenia zwierzęcia podczas jego uśmiercania (art. 1 ust. 1 akapit drugi i art. 1 ust. 3)?

         (1)  Dz.U. 2009, L 303, s. 1.


title: Sprawa C-360/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 3 maja 2019 r. — Crown Van Gelder BV/Autoriteit Consument en Markt

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 3 maja 2019 r. — Crown Van Gelder BV/Autoriteit Consument en Markt
      (Sprawa C-360/19)
      (2019/C 270/17)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      College van Beroep voor het Bedrijfsleven

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: Crown Van Gelder BV

         Druga strona postępowania: Autoriteit Consument en Markt

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 37 ust. 11 dyrektywy 2009/72 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że przepis ten przyznaje legitymację do wniesienia skargi przeciwko operatorowi sieci krajowej (operatorowi systemu przesyłowego) również stronie, nieprzyłączonej do sieci tego krajowego operatora sieci (operatora systemu przesyłowego), lecz przyłączonej jedynie do sieci regionalnej (systemu dystrybucyjnego), której zasilanie zostało przerwane na skutek odcięcia mocy na sieci krajowej (system przesyłowy) zasilającej sieć regionalną (system dystrybucyjny)?

         (1)  Dz.U. 2009, L 211, s. 55.


title: Sprawa C-372/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ondernemingsrechtbank Antwerpen (Belgia) w dniu 10 maja 2019 r. — Belgische Vereniging van Auteurs, Componisten en Uitgevers CVBA (SABAM)/Weareone.World BVBA, Wecandance NV

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ondernemingsrechtbank Antwerpen (Belgia) w dniu 10 maja 2019 r. — Belgische Vereniging van Auteurs, Componisten en Uitgevers CVBA (SABAM)/Weareone.World BVBA, Wecandance NV
      (Sprawa C-372/19)
      (2019/C 270/19)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Ondernemingsrechtbank Antwerpen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Belgische Vereniging van Auteurs, Componisten en Uitgevers CVBA (SABAM)

         Strona pozwana: Weareone.World BVBA, Wecandance NV

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 102 TFUE, rozpatrywany również w związku z art. 16 dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady] 2014/26/UE [z dnia 26 lutego 2014 r.] w sprawie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi oraz udzielania licencji wieloterytorialnych dotyczących praw do utworów muzycznych do korzystania online na rynku wewnętrznym (1), należy interpretować w ten sposób, że nadużycie pozycji dominującej występuje, gdy organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi zajmująca w państwie członkowskim faktyczną pozycję monopolistyczną stosuje wobec organizatorów wydarzeń muzycznych model pobierania wynagrodzenia z tytułu publicznego udostępniania utworów muzycznych oparty między innymi na kryterium obrotu,

                  1.

                  przy zastosowaniu stopniowanej stawki ryczałtowej zamiast stawki uwzględniającej dokładny (mierzony przy użyciu współczesnych narzędzi technicznych) udział repertuaru chronionego przez organizację zbiorowego zarządzania, który został wykorzystany w ramach utworów odtworzonych podczas wydarzenia muzycznego?

                  2.

                  który uzależnia opłaty licencyjne od elementów zewnętrznych, takich jak m.in. cena biletu wstępu, cena sprzedawanych napojów i przekąsek, budżet artystyczny wykonawców oraz budżet związany z pozostałymi elementami, takimi jak dekoracje?

         (1)  Dz.U. 2014, L 84, s. 72.


title: Sprawa C-384/19: Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2019 r. — Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/18

      Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2019 r. — Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii
      (Sprawa C-384/19)
      (2019/C 270/20)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve i E. Sanfrutos Cano, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie, że Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 7 ust. 1 i 5 oraz art. 15 ust. 1 dyrektywy 2007/60/WE (1) w zakresie dotyczącym obszarów dorzeczy ES120 Gran Canaria, ES122 Fuerteventura, ES123 Lanzarote, ES124 Teneryfa, ES125 La Palma, ES126 La Gomera i ES127 El Hierro;

                  —

                  stwierdzenie, że Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 10 ust. 1 i 2 dyrektywy 2007/60/WE w zakresie obszarów dorzeczy ES120 Gran Canaria, ES122 Fuerteventura i ES125 La Palma;

                  —

                  obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Z informacji dostarczonej przez hiszpańskie organy wynika, że Hiszpania nie ustanowiła, nie uzupełniła i nie opublikowała w terminie do dnia 22 grudnia 2015 r. ustanowionym przez dyrektywę planów zarządzania ryzykiem powodziowym w związku z obszarami dorzecza ES120 Gran Canaria, ES122 Fuerteventura, ES123 Lanzarote, ES124 Teneryfa, ES125 La Palma, ES126 La Gomera i ES127 El Hierro. Komisja nie otrzymała również kopii wspomnianych planów, czego wymaga art. 15 ust. 1 dyrektywy.
      Z drugiej strony w trzech obszarach dorzeczy — ES120 Gran Canaria, ES122 Fuerteventura i ES125 La Palma — nie przeprowadzono jeszcze etapu informowania i konsultacji publicznej, a w każdym wypadku jeszcze go nie zakończono. W konsekwencji Komisja uważa, że Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 10 ust. 1 i 2 dyrektywy 2007/60/WE w zakresie dotyczącym owych trzech obszarów dorzeczy.

         (1)  Dyrektywa 2007/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. w sprawie oceny ryzyka powodziowego i zarządzania nim (Dz.U. 2007, L 288, s. 27).


title: Sprawa C-314/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Hiszpania) w dniu 16 kwietniA 2019 R. — R.C.C./M.O.L.

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Hiszpania) w dniu 16 kwietniA 2019 R. — R.C.C./M.O.L.
      (Sprawa C-314/19)
      (2019/C 280/26)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: R.C.C..

         Strona pozwana: M.O.L.

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (1), a tym samym treść tej dyrektywy ma zastosowanie do sytuacji, w której właściciel kancelarii notarialnej, urzędnik publiczny, który jest jednocześnie prywatnym przedsiębiorcą zatrudniającym u siebie pracowników, przy czym jego status pracodawcy regulują ogólne przepisy prawa pracy oraz branżowy układ zbiorowy, przejmuje urząd poprzedniego ustępującego właściciela kancelarii notarialnej, przejmując jego repertorium, kontynuuje prowadzenie działalności w tym samym miejscu pracy, z tym samym wyposażeniem majątkowym i przejmuje pracowników, których zatrudniał poprzedni notariusz prowadzący tę kancelarię?

         (1)  Dz.U. 2001, L 82, s. 16.


title: Sprawa T-373/15: Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2019 r. — Ja zum Nürburgring/Komisja (Pomoc państwa — Pomoc indywidualna na rzecz kompleksu Nürburgring na budowę parku rozrywki, hoteli i restauracji oraz na organizację wyścigów samochodowych — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Decyzja uznająca, że zwrot pomocy uznanej za niezgodną z rynkiem wewnętrznym nie dotyczy nowego właściciela kompleksu Nürburgring — Skarga o stwierdzenie nieważności — Brak istotnego wpływu na pozycję konkurencyjną — Stowarzyszenie — Status strony negocjacji — Niedopuszczalność — Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa po zakończeniu wstępnego etapu badania — Skarga o stwierdzenie nieważności — Zainteresowana strona — Interes prawny — Dopuszczalność — Naruszenie uprawnień procesowych zainteresowanych stron — Brak trudności wymagających wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego — Skarga do Komisji — Sprzedaż aktywów beneficjentów pomocy państwa uznanej za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Otwarte, przejrzyste, niedyskryminacyjne i bezwarunkowe postępowanie przetargowe — Obowiązek uzasadnienia — Zasada dobrej administracji)

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/42

      Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2019 r. — Ja zum Nürburgring/Komisja
      (Sprawa T-373/15) (1)

      (Pomoc państwa - Pomoc indywidualna na rzecz kompleksu Nürburgring na budowę parku rozrywki, hoteli i restauracji oraz na organizację wyścigów samochodowych - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Decyzja uznająca, że zwrot pomocy uznanej za niezgodną z rynkiem wewnętrznym nie dotyczy nowego właściciela kompleksu Nürburgring - Skarga o stwierdzenie nieważności - Brak istotnego wpływu na pozycję konkurencyjną - Stowarzyszenie - Status strony negocjacji - Niedopuszczalność - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa po zakończeniu wstępnego etapu badania - Skarga o stwierdzenie nieważności - Zainteresowana strona - Interes prawny - Dopuszczalność - Naruszenie uprawnień procesowych zainteresowanych stron - Brak trudności wymagających wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego - Skarga do Komisji - Sprzedaż aktywów beneficjentów pomocy państwa uznanej za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Otwarte, przejrzyste, niedyskryminacyjne i bezwarunkowe postępowanie przetargowe - Obowiązek uzasadnienia - Zasada dobrej administracji)
      (2019/C 288/54)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Ja zum Nürburgring eV (Nürburg, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci D. Frey, M. Rudolph i S. Eggerath, następnie D. Frey i M. Rudolph)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, T. Maxian Rusche i B. Stromsky, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2016/151 z dnia 1 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.31550 (2012/C) (ex 2012/NN) wdrożonej przez Niemcy na rzecz Nürburgring (Dz.U. 2016, L 34, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o umorzenie postępowania w sprawie zostaje oddalony.

                  2)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Ja zum Nürburgring eV pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Sprawa T-475/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Bunzl i in./Komisja

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/21

      Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Bunzl i in./Komisja
      (Sprawa T-475/19)
      (2019/C 312/19)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Bunzl plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Bunzl American Holdings (No.2) Ltd (Londyn) i Bunzl Overseas Holdings (No.2) Ltd (Londyn) (przedstawiciele: J. Lesar, Solicitor i K. Beal, QC)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedenaście zarzutów.

                  1.

                  Zgodnie z zarzutem pierwszym Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, dokonując wyboru ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była przyjąć jako ramy odniesienia brytyjski system opodatkowania osób prawnych, a nie wyłącznie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ).

                  2.

                  Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie odniosła się do przepisów rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jako do formy odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego ustanowionego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.

                  3.

                  Zgodnie z zarzutem trzecim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej były traktowane w odmienny sposób.

                  4.

                  Zgodnie z zarzutem czwartym „całkowite” zwolnienie podatkowe zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371IB Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  5.

                  Zgodnie z zarzutem piątym zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  6.

                  Zgodnie z zarzutem szóstym stosowanie zasady „dopasowanych odsetek” na podstawie przepisów sekcji 371IE Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  7.

                  Zgodnie z zarzutem siódmym, nałożenie obciążenia podatkowego na kontrolowane spółki zagraniczne, które jako grupa spełniają warunki zwolnienia podatkowego przewidzianego przepisami rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010, stanowiłoby naruszenie swobody przedsiębiorczości skarżących, co jest sprzeczne z art. 49 TFUE.

                  8.

                  Zgodnie z zarzutem ósmym Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika [kapitalizacji].

                  9.

                  Zgodnie z zarzutem dziewiątym decyzja Komisji narusza zakaz dyskryminacji i ogólną zasadę równego traktowana w prawie Unii.

                  10.

                  Zgodnie z zarzutem dziesiątym Komisja również naruszyła prawo, stosując przez analogię przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która ratione temporis nie znajduje zastosowania do okoliczności niniejszej sprawy lub powołując się na przepisy tej dyrektywy w sposób nieuzasadniony.

                  11.

                  Zgodnie z zarzutem jedenastym Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (do której należą skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, która powinna zostać odzyskana na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016 L 193, s. 1).


title: Sprawa T-565/19: Skarga wniesiona w dniu 14 August 2019 – Oltchim/Komisja

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/62

      Skarga wniesiona w dniu 14 August 2019 – Oltchim/Komisja
      (Sprawa T-565/19)
      (2019/C 383/71)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Oltchim SA (Râmnicu Vâlcea, Rumunia) (przedstawiciele: adwokaci C. Arhold, L.-A. Bondoc i S. Petrisor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1 i art. 3–7 decyzji Komisji z dnia 17 grudnia 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.36086 (2016/C) (ex 2016/NN), wdrożonej przez Rumunię na rzecz Oltchim SA (1);

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący braku egzekucji wierzytelności przez rumuński organ zarządzający aktywami państwowymi, podnosi oczywisty błąd w ocenie polegający na stwierdzeniu, że środek ten przyniósł korzyść gospodarczą w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący wyżej wspomnianego środka polegającego na zaniechaniu egzekucji wierzytelności, podnosi, że strona skarżąca naruszyła art. 296 ust. 2 TFUE, nie przedstawiając wystarczającego uzasadnienia kwalifikacji tego środka jako pomocy państwa.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący pomocy, która miała zostać udzielona w postaci stałych dostaw energii elektrycznej na rzecz strony skarżącej i dalszego wzrostu długu osoby trzeciej, po nieudanej prywatyzacji strony skarżącej, podnosi oczywisty błąd w ocenie polegający na stwierdzeniu, że środek ten przyniósł korzyść gospodarczą w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący wyżej wspomnianego środka w postaci stałych dostaw energii elektrycznej i wzrostu długu osoby trzeciej, podnosi naruszenie art. 296 ust. 2 TFUE.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący częściowego umorzenia długu przewidzianego w planie reorganizacji zatwierdzonym przez wierzycieli strony skarżącej, podnosi oczywisty błąd w ocenie polegający na stwierdzeniu, że umorzenie długu stanowiło transfer zasobów państwowych, ponieważ zaangażowane było przedsiębiorstwo prywatne będące osobą trzecią.

                  6.

                  Zarzut szósty, zgodnie z którym, w każdym wypadku, odpowiedzialność za wspomniane umorzenie długu nie mogła zostać przypisana państwu w związku z udziałem przedsiębiorstw publicznych.

                  7.

                  Zarzut siódmy, zgodnie z którym wspomniane umorzenie długu odpowiadało kryterium prywatnego wierzyciela, ponieważ najważniejsi wierzyciele prywatni głosowali za planem reorganizacji (pari passu), plan reorganizacji był korzystniejszy ekonomicznie dla wierzycieli publicznych niż scenariusz likwidacji, a w ramach zmienionego planu reorganizacji spółka została rzeczywiście sprzedana w pakietach aktywów – scenariusz, który Komisja w decyzji uznała za najlepszą opcję.

                  8.

                  Zarzut ósmy, zgodnie z którym w odniesieniu do środka polegającego na częściowym umorzeniu długu, strona pozwana naruszyła art. 296 ust. 2 TFUE.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty zgodnie z którym w odniesieniu do środka częściowego umorzenia długu Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 2 TFUE, a także rozporządzenie proceduralne (2), nakazując odzyskanie całkowitej kwoty umorzonego długu, mimo że nawet zgodnie z własnymi (błędnymi) obliczeniami strony pozwanej dotyczącymi hipotetycznego możliwie najbardziej optymistycznego scenariusza, było oczywiste, że wierzyciele publiczni nie mogli osiągnąć znacznie więcej, niż rzeczywiście osiągnęli w ramach zmienionego planu reorganizacji.

         (1)  Dz.U. 2019 L 181, s. 13

         (2)  Wersją tego instrumentu cytowanego w skardze jest rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. 1999 L 83, s. 1)


title: Sprawa T-386/14 RENV: Wyrok Sądu z dnia 19 września 2019 r. – FIH Holding i FIH/Komisja (Pomoc państwa – Sektor bankowy – Pomoc przyznana FIH w formie przeniesienia aktywów o obniżonej wartości do nowej spółki zależnej i późniejszego ich odkupu przez duńską spółkę stabilności finansowej – Pomoc państwa na rzecz banków w okresie kryzysu gospodarczego – Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym – Dopuszczalność – Obliczenie kwoty pomocy – Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/39

      Wyrok Sądu z dnia 19 września 2019 r. – FIH Holding i FIH/Komisja
      (Sprawa T-386/14 RENV) (1)

      (Pomoc państwa - Sektor bankowy - Pomoc przyznana FIH w formie przeniesienia aktywów o obniżonej wartości do nowej spółki zależnej i późniejszego ich odkupu przez duńską spółkę stabilności finansowej - Pomoc państwa na rzecz banków w okresie kryzysu gospodarczego - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Dopuszczalność - Obliczenie kwoty pomocy - Oczywisty błąd w ocenie)
      (2019/C 399/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: FIH Holding A/S (Kopenhaga, Dania) i FIH A/S, dawniej FIH Erhvervsbank A/S (Kopenhaga) (przedstawiciel: adwokat O. Koktvedgaard)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, A. Bouchagiar i K. Blanck, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2014/884/UE z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.34445 (12/C) wdrożonej przez Danię na rzecz przeniesienia aktywów związanych z nieruchomościami z FIH do duńskiej spółki stabilności finansowej (Dz.U. 2014, L 357, s. 89).

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2014/884/UE z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.34445 (12/C) wdrożonej przez Danię na rzecz przeniesienia aktywów związanych z nieruchomościami z FIH do duńskiej spółki stabilności finansowej.

                  2)

                     Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez FIH Holding A/S i FIH A/S.

         (1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014.


title: Sprawa T-679/18: Wyrok Sądu z dnia 19 września 2019 r. – Showroom/EUIPO – E-Gab (SHOWROOM) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego SHOWROOM – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy SHOWROOM86 – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/56

      Wyrok Sądu z dnia 19 września 2019 r. – Showroom/EUIPO – E-Gab (SHOWROOM)
      (Sprawa T-679/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego SHOWROOM - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy SHOWROOM86 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 399/69)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Showroom sp. z o.o. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: M. Janicka-Kapłon, radca prawny)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Śliwińska i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: E-Gab NV (Ternat, Belgia)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 września 2018 r. (sprawa R 1834/2017-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między E-Gab a Showroom.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Showroom sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 25 z 21.1.2019.


title: Sprawa T-649/18: Postanowienie Sądu z dnia 11 września 2019 r. – ruwido austria/EUIPO (transparent pairing) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego transparent pairing – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/61

      Postanowienie Sądu z dnia 11 września 2019 r. – ruwido austria/EUIPO (transparent pairing)
      (Sprawa T-649/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego transparent pairing - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2019/C 399/75)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: ruwido austria GmbH (Neumarkt am Wallersee, Austria) (przedstawiciel: adwokat A. Ginzburg)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: W. Schramek i A. Söder, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 sierpnia 2018 r. (sprawa R 2487/2017-2) dotyczącą zgłoszenia oznaczenia słownego transparent pairing jako znaku towarowego Unii Europejskiej.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                     Spółka ruwido austria GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 4 z 7.1.2019.


title: Sprawa T-55/19: Postanowienie Sądu z dnia 11 września 2019 r. – Cham Holding i Bena Properties/Rada (Skarga o odszkodowanie – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii – Zamrożenie środków finansowych – Brak właściwości)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/62

      Postanowienie Sądu z dnia 11 września 2019 r. – Cham Holding i Bena Properties/Rada
      (Sprawa T-55/19) (1)

      (Skarga o odszkodowanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Brak właściwości)
      (2019/C 399/77)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Cham Holding Co. SA (Damaszek, Syria) i Bena Properties Co. SA (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Jaume i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie mające na celu uzyskanie odszkodowania za szkodę, jaką skarżący mieli ponieść w związku z decyzją Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniającą decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2018, L 131, s. 16) oraz wydanymi w jej następstwie aktami wykonawczymi, a także w związku z decyzją Rady (WPZiB) 2019/806 z dnia 17 maja 2019 r. zmieniającą decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2019, L 132, s. 36), w zakresie w jakim akty te dotyczą skarżących.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Cham Holding Co. SA i Bena Properties Co. SA pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawa T-56/19: Postanowienie Sądu z dnia 11 września 2019 r. Syriatel Mobile Telecom/Rada (Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii – Zamrożenie środków finansowych – Brak właściwości)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/63

      Postanowienie Sądu z dnia 11 września 2019 r. Syriatel Mobile Telecom/Rada
      (Sprawa T-56/19) (1)

      (Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Brak właściwości)
      (2019/C 399/78)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Syriatel Mobile Telecom (Joint Stock Company) (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Jaume i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką skarżąca miała ponieść w następstwie przyjęcia decyzji Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2018, L 131, s. 16) i późniejszych aktów wykonawczych do niej, a także w następstwie decyzji Rady (WPZiB) 2019/806 z dnia 17 maja 2019 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2019, L 132, s. 36) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                     Syriatel Mobile Telecom (Joint Stock Company) pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawa T-57/19: Postanowienie Sądu z dnia 11 września 2019 r. – Makhlouf/Rada (Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii – Zamrożenie środków finansowych – Brak właściwości)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/64

      Postanowienie Sądu z dnia 11 września 2019 r. – Makhlouf/Rada
      (Sprawa T-57/19) (1)

      (Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Brak właściwości)
      (2019/C 399/79)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Rami Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Jaume i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką skarżący miał ponieść w następstwie przyjęcia decyzji Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2018, L 131, s. 16) i późniejszych aktów wykonawczych do niej, a także w następstwie decyzji Rady (WPZiB) 2019/806 z dnia 17 maja 2019 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2019, L 132, s. 36) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                     Rami Makhlouf pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawa T-58/19: Postanowienie Sądu z dnia 11 września 2019 r. – Othman/Rada (Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii – Zamrożenie środków finansowych – Brak właściwości)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/65

      Postanowienie Sądu z dnia 11 września 2019 r. – Othman/Rada
      (Sprawa T-58/19) (1)

      (Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Brak właściwości)
      (2019/C 399/80)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Razan Othman (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Jaume i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką skarżąca miała ponieść w następstwie przyjęcia decyzji Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2018, L 131, s. 16) i późniejszych aktów wykonawczych do niej, a także w następstwie decyzji Rady (WPZiB) 2019/806 z dnia 17 maja 2019 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2019, L 132, s. 36) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                     Razan Othman pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawa T-61/19: Postanowienie Sądu z dnia 11 września 2019 r. – Drex Technologies/Rada (Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii – Zamrożenie środków finansowych – Brak właściwości)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/66

      Postanowienie Sądu z dnia 11 września 2019 r. – Drex Technologies/Rada
      (Sprawa T-61/19) (1)

      (Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Brak właściwości)
      (2019/C 399/82)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Drex Technologies SA (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Jaume i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką skarżąca miała ponieść w następstwie przyjęcia decyzji Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2018, L 131, s. 16) i późniejszych aktów wykonawczych do niej, a także w następstwie decyzji Rady (WPZiB) 2019/806 z dnia 17 maja 2019 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2019, L 132, s. 36) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                     Drex Technologies SA pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawa T-62/19: Postanowienie Sądu z dnia 11 września 2019 r. – Almashreq Investment Fund/Rada (Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii – Zamrożenie środków finansowych – Brak właściwości)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/67

      Postanowienie Sądu z dnia 11 września 2019 r. – Almashreq Investment Fund/Rada
      (Sprawa T-62/19) (1)

      (Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Brak właściwości)
      (2019/C 399/83)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Almashreq Investment Fund (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Jaume i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką skarżąca miała ponieść w następstwie przyjęcia decyzji Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2018, L 131, s. 16) i późniejszych aktów wykonawczych do niej, a także w następstwie decyzji Rady (WPZiB) 2019/806 z dnia 17 maja 2019 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2019, L 132, s. 36) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                     Almashreq Investment Fund pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawa T-70/19: Postanowienie Sądu z dnia 18 września 2019 r. – Nosio/EUIPO – Passi (LA PASSIATA) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Wycofanie sprzeciwu – Umorzenie postępowania)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/67

      Postanowienie Sądu z dnia 18 września 2019 r. – Nosio/EUIPO – Passi (LA PASSIATA)
      (Sprawa T-70/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
      (2019/C 399/84)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Nosio SpA (Mezzocorona, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci J. Graffer i A. Ottolini)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M.L. Capostagno i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Passi AG (Rothrist, Szwajcaria)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 listopada 2018 r. (sprawa R 928/2018-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Passi a Nosio.

         Sentencja

                  1)

                     Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                     Nosio SpA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 122 z 1.4.2019.