title: Sprawa C-120/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Košiciach (Republika Słowacka) w dniu 9 marca 2015 r. – Kovozber s. r. o./Daňový úrad Košice

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Košiciach (Republika Słowacka) w dniu 9 marca 2015 r. – Kovozber s. r. o./Daňový úrad Košice
   (Sprawa C-120/15)
   (2015/C 213/22)
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Krajský súd v Košiciach

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Kovozber s. r. o.

      Strona pozwana: Daňový úrad Košice.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 183 akapit pierwszy dyrektywy 2006/112/CE w brzmieniu wynikającym z dyrektywy 2006/138/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że przepis ten stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, które w ramach ustalania przesłanek zwrotu nadmiernego podatku od wartości dodanej uzależniają przyznanie odsetek za zwłokę (w związku z opóźnionym zwrotem podatku) od upływu okresu 10 dni od zakończenia kontroli podatkowej mającej na celu ustalenie czy wniosek o zwrot nadmiernego podatku jest zasadny?

               2)

               In caso di risposta affermativa alla prima questione, se, in assenza di disposizioni nazionali sugli interessi di mora dopo il decorso di 10 giorni dal completamento degli accertamenti fiscali, competa al giudice nazionale stabilire in via di analogia di diritto, nell’ambito del proprio potere discrezionale, un regime giuridico degli interessi che sia adeguato. W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy w braku przepisów krajowych dotyczących odsetek za zwłokę po upływie 10 dni od zakończenia kontroli podatkowej, sąd krajowy ma kompetencję, aby określić w drodze analogii z prawa, w ramach przysługującej mu swobody uznania, odpowiedni reżim prawny dla odsetek?

      (1)  Dz.U. L 384 z 29.12.2006, s. 92.


title: Wyrok Trybunału z dnia 15 listopada 2013 r. w sprawie E-11/13 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Dyrektywa 2002/92/WE z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego)

text:
               27.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/12

      WYROK TRYBUNAŁU

   z dnia 15 listopada 2013 r.
   w sprawie E-11/13
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Dyrektywa 2002/92/WE z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego)
   2014/C 88/09
   W sprawie E-11/13 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia, nie dokonując w wyznaczonym terminie prawidłowego wdrożenia art. 9 ust. 1 i 2 oraz art. 10 aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 13b załącznika IX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, tzn. dyrektywy 2002/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego, dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do Porozumienia EOG, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianego aktu oraz art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał, w składzie: Carl Baudenbacher (prezes i sędzia sprawozdawca), Per Christiansen oraz Páll Hreinsson (sędziowie), wydał w dniu 15 listopada 2013 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1)

               orzeka, że Islandia, nie dokonując w wyznaczonym terminie prawidłowego wdrożenia art. 9 ust. 1 i 2 oraz art. 10 aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 13b załącznika IX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, tzn. dyrektywy 2002/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego, dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do tego porozumienia, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tego aktu oraz art. 7 Porozumienia EOG;

               2)

               obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawa F-100/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 28 stycznia 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Artykuł 34 ust. 1 regulaminu postępowania — Skarga wniesiona faksem w terminie do wniesienia skargi, podpisana za pomocą pieczątki odwzorowującej podpis adwokata lub innej metody powielania — Wniesienie skargi z przekroczeniem terminu — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/29

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 28 stycznia 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-100/12)
   (Służba publiczna - Artykuł 34 ust. 1 regulaminu postępowania - Skarga wniesiona faksem w terminie do wniesienia skargi, podpisana za pomocą pieczątki odwzorowującej podpis adwokata lub innej metody powielania - Wniesienie skargi z przekroczeniem terminu - Oczywista niedopuszczalność)
   2013/C 71/49
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Komisji w sprawie wypłaty skarżącemu odszkodowania z tytułu szkody, którą rzekomo poniósł z powodu opóźnienia w postępowaniu w sprawie przeniesienia go w stan spoczynku na podstawie art. 53 regulaminu pracowniczego oraz z powodu braku decyzji dotyczącej ewentualnego zawodowego podłoża choroby, która spowodowała przeniesienie go w stan spoczynku.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               L. Marcuccio pokrywa własne koszty.


title: Sprawa T-142/14 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 maja 2014 r. – SolarWorld i in przeciwko Radzie [Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Subwencje — Przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chin — Ostateczne cło wyrównawcze — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru]

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/18

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 maja 2014 r. – SolarWorld i in przeciwko Radzie
   (Sprawa T-142/14 R)
   ([Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Subwencje - Przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chin - Ostateczne cło wyrównawcze - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru])
   2014/C 235/24
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: SolarWorld AG (Bonn, Niemcy); Brandoni solare SpA (Castelfidardo, Włochy) oraz Solaria Energia y Medio Ambiente, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: L. Ruessmann, adwokat i J. Beck, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciel: B. Driessen, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania art. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1239/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 325, s. 66).

      Sentencja

               1)

                  Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-383/12 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 14 listopada 2013 r. — Environmental Manufacturing LLP przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Société Elmar Wolf (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Graficzny znak towarowy przedstawiający głowę wilka — Sprzeciw właściciela graficznych międzynarodowych i krajowych znaków towarowych zawierających elementy słowne „WOLF Jardin” i  „Outils WOLF” — Względne podstawy odmowy rejestracji — Naruszenie charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 5 — Zmiana rynkowego zachowania przeciętnego konsumenta — Ciężar dowodu)

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/11

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 14 listopada 2013 r. — Environmental Manufacturing LLP przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Société Elmar Wolf
   (Sprawa C-383/12 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Graficzny znak towarowy przedstawiający głowę wilka - Sprzeciw właściciela graficznych międzynarodowych i krajowych znaków towarowych zawierających elementy słowne „WOLF Jardin” i „Outils WOLF” - Względne podstawy odmowy rejestracji - Naruszenie charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 5 - Zmiana rynkowego zachowania przeciętnego konsumenta - Ciężar dowodu)
   2014/C 9/16
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Environmental Manufacturing LLP (przedstawiciele: M. Atkins, solicitor, K. Shadbolt, advocate, S. Malynicz, barrister)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik), Société Elmar Wolf

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie T-570/20 Environmental Manufacturing przeciwko OHIM — Wolf, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez zgłaszającego graficzny znak towarowy przedstawiający głowę wilka dla towarów należących do klasy 7 na decyzję R 425/2010-2 Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 6 października 2010 r. uchylającą decyzję Wydziału Sprzeciwów oddalającą sprzeciw wniesiony przez właściciela graficznych międzynarodowych i krajowych znaków towarowych zawierających elementy słowne „WOLF Jardin” i „Outils WOLF” dla towarów należących do klas 1, 5, 7, 8, 12, 13 i 31 — Wykładania art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Względne podstawy odmowy rejestracji — Naruszenie charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie T-570/10 Environmental Manufacturing przeciwko OHIM — Wolf (Przedstawienie głowy wilka) zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 331 z 27.10.2012.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie T- 332/02, Nordspedizionieri di Danielis Livio &C. Snc, Livio Danieli i Domenico D'Alessandro przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Unia celna — Czynność tranzytu wspólnotowego — Nadużycie — Przemyt papierosów — Umorzenie przywozowych należności celnych — Rozporządzenie (EWG) nr 1430/79 — Art. 13: klauzula słuszności — Pojęcie „sytuacji szczególnej”)

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/22

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 14 grudnia 2004 r.
   w sprawie T- 332/02, Nordspedizionieri di Danielis Livio &C. Snc, Livio Danieli i Domenico D'Alessandro przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Unia celna - Czynność tranzytu wspólnotowego - Nadużycie - Przemyt papierosów - Umorzenie przywozowych należności celnych - Rozporządzenie (EWG) nr 1430/79 - Art. 13: klauzula słuszności - Pojęcie „sytuacji szczególnej”)
   (2005/C 45/50)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T- 332/02, Nordspedizionieri di Danielis Livio &C. Snc, z siedzibą w Trieście (Włochy), Livio Danielis, zamieszkały w Trieście oraz Domenico D'Alessandro, zamieszkały w Trieście, reprezentowani przez adwokata G. Leone, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: początkowo X. Lewis i R. Amorosi, a następnie M. Lewis, wspierany przez adwokata G. Bambarę, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot, tytułem roszczenia głównego, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji REM 14/01, z dnia 28 czerwca 2002 r. odmawiającej przychylenia się, na korzyść skarżących, do złożonego przez Republikę Włoską wniosku o umorzenie przywozowych należności celnych, i, pomocniczo, wniosek o stwierdzenie częściowego umorzenia wynikającego z tych należności długu celnego, Sąd Pierwszej Instancji (piąta izba), w składzie P. Lindh, prezes, R. García-Valdecasas i J. D. Cooke, sędziowie; sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 14 grudnia 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Skarga zostaje oddalona.

               2.

               Strony skarżące ponoszą koszty własne postępowania, a także koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 7 z 11.1.2003


title: Sprawa T-314/05: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2005 r. — Arko i in./Komisja

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/23

         Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2005 r. — Arko i in./Komisja
   (Sprawa T-314/05)
   (2005/C 281/44)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Eva Arko (Bruksela, Belgia) i 28 innych osób [Przedstawiciele: S. Rodrigues, avocat, A. Jaume, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania skarżących
   Skarżący wnoszą o:

               —

               uchylenie decyzji strony pozwanej o powołaniach w takim zakresie, w jakim ustalają one grupę zaszeregowania skarżących w oparciu o art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego oraz ich stopień na podstawie przepisów obowiązujących od dnia 1 maja 2004 r.;

               —

               wskazanie stronie pozwanej skutków jakie pociąga za sobą uchylenie zaskarżonych decyzji, a w szczególności przeszeregowania skarżących w oparciu o tabelę równoważności z art. 2 ust. 1 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego ze skutkiem wstecznym od dnia wejścia w życie decyzji o powołaniu skarżących;

         ewentualnie o:

               —

               zasądzenie od Komisji odszkodowania za szkodę poniesioną przez skarżących w związku z tym, że nie zostali zaszeregowani w oparciu o art. 2 ust. 1 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, od dnia wejścia w życie decyzji o powołaniu skarżących.

         W każdym z powyższych przypadków o:

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, urzędnicy Komisji, są laureatami konkursów, które przeprowadzone zostały przed wejściem w życie, w dniu 1 maja 2004 r., zmian w regulaminie pracowniczym. Jako że zostali zatrudnieni po tej dacie, zaszeregowano ich do grupy i stopnia określonego przez nowy regulamin pracowniczy, który uważają za mniej korzystny. W niniejszej skardze kwestionują swe powołania.
   Podnoszą brak zastosowania w tym konkretnym przypadku art. 12 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, a także ewentualnie niezgodność z prawem tego przepisu, który naruszać ma szereg zasad prawa wspólnotowego. W tym kontekście odwołują się przede wszystkim do zasady niedyskryminacji, równego traktowania i swobody przepływu pracowników. Skarżący oceniają, że zasady te zostały naruszone w związku z tym, że większość urzędników, o których mowa, ma obywatelstwo nowych państw członkowskich. Uważają także, że byli dyskryminowani w porównaniu z urzędnikami znajdującymi się na tej samej liście odpowiednich kandydatów i powołanymi przed dniem 1 maja 2004 r.
   Ponadto skarżący podnoszą naruszenie art. 31 regulaminu pracowniczego, który przewiduje powołanie nowych urzędników do grupy zaszeregowania i na rodzaje stanowisk określone w ogłoszeniu o konkursie, naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, pewności prawnej, dobrej administracji i proporcjonalności, obowiązku staranności administracji, a także nadużycie władzy.


title: Sprawa T-179/12: Postanowienie Sądu z dnia 27 listopada 2013 r. — Wirtgen przeciwko OHIM (Kształt imaka nożowego) (Wspólnotowy znak towarowy — Odmowa rejestracji — Wycofanie zgłoszenia do rejestracji — Umorzenie postępowania)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/31

         Postanowienie Sądu z dnia 27 listopada 2013 r. — Wirtgen przeciwko OHIM (Kształt imaka nożowego)
   (Sprawa T-179/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Odmowa rejestracji - Wycofanie zgłoszenia do rejestracji - Umorzenie postępowania)
   2014/C 45/52
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Wirtgen GmbH (Windhagen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Jackermeier)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Poch, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 lutego 2012 r. (sprawa R 1923/2011-4) dotyczącą rejestracji trójwymiarowego znaku towarowego przedstawiającego kształt imaka nożowego jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 184 z 23.6.2012.


title: Sprawa C-227/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 28 kwietnia 2017 r. – Medtronic GmbH/Finanzamt Neuss

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 28 kwietnia 2017 r. – Medtronic GmbH/Finanzamt Neuss
   (Sprawa C-227/17)
   (2017/C 249/29)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Medtronic GmbH

      Druga strona postępowania: Finanzamt Neuss

      Pytania prejudycjalne

   Czy Nomenklaturę scaloną ujętą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej w brzmieniu rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1754 z dnia 6 października 2015 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że zestawy do stabilizacji kręgosłupa w rodzaju dokładniej opisanym w postanowieniu (2) należy zaklasyfikować do podpozycji 9021 90 90?

      (1)  Dz.U. 2015, L 285, s.1.

      (2)  Zestawy do stabilizacji kręgosłupa marki CD Horizon SOLERA Spinal System.


title: Sprawa T-539/12: Skarga wniesiona w dniu 2 października 2013 r. — Inclusion Alliance for Europe przeciwko Komisji

text:
               18.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 15/19

         Skarga wniesiona w dniu 2 października 2013 r. — Inclusion Alliance for Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-539/12)
   2014/C 15/29
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Inclusion Alliance for Europe GEIE (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat S. Famiani)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 17 lipca 2013 r., którą zażądała ona zapłaty łącznej kwoty 212 411,89 EUR za projekt nr 224482, zwany MARE (80 352,07 EUR), nr 216820, zwany SENIOR (53 138,40 EUR) i za projekt nr 225010, zwany ECRN (78 231,42 EUR); oraz

               —

               nakazanie Komisji naprawienia szkody majątkowej i niemajątkowej w łącznej wysokości 3 000 000 EUR lub w kwocie podlegającej ustaleniu w trakcie postępowania, a ponadto obciążenie Komisji kosztami postępowania wraz z odsetkami i z uwzględnieniem inflacji pieniężnej w stosunku do przyznanych kwot.

      Zarzuty i główne argumenty

   Spółka skarżąca w niniejszym postępowaniu, która uczestniczyła w trzech projektach zatwierdzonych w ramach siódmego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013), kwestionuje decyzję Komisji mającą na celu częściowy zwrot przyznanej pomocy.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi osiem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący niemożliwości zastosowania i nieskuteczności Financial Guide (przewodnika finansowego) z 2010 r. w stosunku do projektów MARE i SENIOR

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym względzie, że Financial Guide z 2010 r. nie ma skutku wstecznego, jako że zastosowanie powinien znaleźć przewodnik z 2007 r. obowiązujący w momencie podpisania umów.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący odmowy przyznania skarżącej prawa do bycia wysłuchaną przez Komisję Europejską i spółkę odpowiedzialną za audyt

                           —

                           Skarżąca utrzymuje w tym względzie, że Komisja naruszyła reguły ustalone w załączniku II do umowy, zarówno w odniesieniu do prawa do kontradyktoryjnego postępowania, jak i w odniesieniu do terminów składania sprawozdań.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez Komisję zasady współpracy i wzajemnego zaufania w stosunku do skarżącej, a w szczególności nienależytego zarządzania i szkodliwej podejrzliwości

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący niepewności co do reguł mających zastosowanie do małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) do celów uznania kosztów projektu

                           —

                           Skarżąca twierdzi w tym względzie, że Komisja nie podkreśliła ryzyka związanego z mechanizmami błędów w systemie księgowym, które mogą prowadzić do odrzucenia całości kosztów projektu.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący braku zastosowania norm International Audit Federation (międzynarodowego stowarzyszenia audytorów) i uregulowań Unii Europejskiej w dziedzinie audytu do MŚP.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący kwalifikowalności kosztów projektu i braków oceny w ramach audytu

               7)

               Zarzut siódmy dotyczący okoliczności, że spółka odpowiedzialna za audyt oparła swoje wnioski co do odrzucenia kosztów głównie na wyłącznym używaniu kart czasu pracy

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym względzie, że audytorzy odrzucili niektóre koszty podróży, ponieważ nie były one ujęte w początkowym dokumencie planistycznym (Dow); podczas gdy normalne jest, że plan pracy nad projektami jest szczegółowo opracowywany z roku na rok.

               8)

               Zarzut ósmy dotyczący uzasadnionego prawa skarżącej do otrzymania wynagrodzenia za należycie wykonane czynności oraz bezpodstawnego wzbogacenia Komisji

                           —

                           Skarżąca utrzymuje w tym względzie, że wyniki projektów MARE, SENIOR i ECNR zostały przekazane Komisji w przewidzianych terminach. Komisja zatwierdziła bez zastrzeżeń wspaniałe wyniki, które zostały uzyskane, zaś komisarz odpowiedzialny za sektor zaaprobował je i podpisał. Z uwagi na wspaniałą jakość wykonanej pracy projekt ECNR został przedłużony o kolejne sześć miesięcy. Odrzucenie całości kosztów projektu sprzeciwia się zatem jej zdaniem zasadzie uzasadnionego prawa do otrzymania wynagrodzenia za wykonaną pracę. W jej przekonaniu w tym przypadku prowadzi to do bezpodstawnego wzbogacenia Komisji.


title: Sprawa C-105/05: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republika Finlandii

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/22

         Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republika Finlandii
   (Sprawa C-105/05)
   (2005/C 93/41)
   Język postępowania: fiński
   W dniu 3 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez D. Martin i I. Koskinen działający w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Finlandii.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że stosując określony sposób obliczania składek na ubezpieczenie społeczne Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 33 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 (1) z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie;

               2)

               obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Zgodnie z dyspozycjami ustawodawstwa krajowego - ustawą o ubezpieczeniu zdrowotnym (367/1963), w Finlandii przy dokonaniu wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne zamieszkałych na jej terytorium emerytów, uwzględniane są nie tylko emerytury udzielane przez nią, ale także przez inne Państwa Członkowskie. Komisja ocenia, iż włączenie emerytur wypłacanych przez inne Państwo Członkowskie do podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne jest sprzeczne z art. 33 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 oraz z orzecznictwem Trybunału (sprawa C-389/99 Rundgren).

      (1)  Dz.U. L 149 z 5.7.1971, str. 2.


title: Sprawa T-85/06: Skarga wniesiona w dniu  8 marca 2006 r.  — General Química i in. przeciwko Komisji

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/41

         Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2006 r. — General Química i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-85/06)
   (2006/C 131/78)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: General Química, S.A. (Lantarón, Álava, Hiszpania), Repsol Química, S.A. i Repsol YPF, S.A. (Madryt) (Przedstawiciele: adwokaci J. M. Jiménez Laiglesia i J. Jiménez Laiglesia)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 lit. g), art. 1 lit. h) oraz art. 2. lit. d) niżej wymienionej decyzji w zakresie, w jakim Komisja uznała Repsol Química i Repsol YPF za odpowiedzialne solidarnie za naruszenie art. 81 ust. 1 WE;
               tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności uznania Repsol YPF za odpowiedzialną solidarnie;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2. lit. d) niżej wymienionej decyzji w zakresie, w jakim Komisja ustaliła w niej kwotę grzywny w wysokości 3,38 miliona EUR;
               tytułem ewentualnym, odpowiednie obniżenie kwoty nałożonej grzywny;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarga została wniesiona na decyzję Komisji C(2005) 5592 wersja ostateczna z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie COMP/F-1/38.443 — Substancje chemiczne stosowane w przemyśle gumowym. Komisja w zaskarżonej decyzji uznała, że skarżące, a także inne przedsiębiorstwa, naruszyły art. 81 ust. 1 WE oraz art. 53 porozumienia o EOG ze względu na to, iż w latach 1999-2000 uczestniczyły one w systemie porozumień i uzgodnionych praktyk w sektorze substancji chemicznych stosowanych w przemyśle gumowym w EOG, które to porozumienia i praktyki polegały na ustalaniu cen i wymianie poufnych informacji. Komisja nałożyła za popełnienie tych naruszeń grzywnę, za którą skarżące odpowiadają solidarnie.
   Swe żądania skarżące opierają na następujących zarzutach:

               —

               popełnienie przez Komisję błędu w ocenie w związku z uznaniem Repsol YPF i Repsol Química za odpowiedzialne razem z General Química; ewentualnie, popełnienie błędu w ocenie i brak uzasadnienia w związku ze stwierdzeniem odpowiedzialności solidarnej Repsol YPF;

               —

               popełnienie przez Komisję błędu w ocenie, brak uzasadnienia oraz naruszenie zasady proporcjonalności oraz zasady równego traktowania przy obliczaniu kary;

               —

               popełnienie przez Komisję błędu w ocenie oraz braki w uzasadnieniu decyzji przy stosowaniu jej komunikatu w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli (1).

      (1)  Dz.U. C 45, str. 3.


title: Sprawa C-296/11: Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/19

         Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-296/11)
   2011/C 252/36
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Soulay i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie że stosując specjalny system dla biur podróży do usług świadczonych osobom innym niż turyści (w szczególności innym biurom podróży) Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 306-310 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1);

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swej skargi Komisja podnosi jeden zarzut dotyczący błędnego zastosowania specjalnego systemu dla biur podróży do usług świadczonych osobom innym niż turyści. W tym względzie zaznacza ona, iż system ten ma zastosowanie jedynie gdy usługa podróży jest sprzedawana turyście. Nie ma on natomiast zastosowania do usług świadczonych przez biura podróży innym biurom podróży i organizatorom wycieczek. Ze względu na sposób, w jaki zredagowane są przepisy code général des impôts [francuskiej ordynacji podatkowej] odnoszące się raczej do „klienta” aniżeli „turysty” pozwana wykorzystuje podejście oparte na terminie „klient” i stosuje specjalny system dla biur podróży w sposób rozszerzający.
   Komisja odrzuca ponadto bronioną przez francuskie organy tezę, iż francuskie ustawodawstwo pozwala lepiej osiągnąć cele, do jakich zmierza specjalny system a mianowicie uproszczenie formalności administracyjnych dla biur podróży i przydzielenie wpływów z podatku VAT państwu członkowskiemu, w którym następuje ostateczna konsumpcja każdej indywidualnej usługi.

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa C-46/07: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/20

         Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-46/07)
   (2007/C 82/36)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: L. Pignatoro-Nolin i M. van Beek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że utrzymując w mocy przepis, zgodnie z którym pracownicy sektora publicznego maja prawo do świadczeń emerytalnych w różnym wieku w zależności od płci, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 141 WE;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja twierdzi, że system emerytalny zarządzany przez INPDAP (Istituto Nazionale della Previdenza per i Dipendenti dell'Amministrazione Pubblica) jest dyskryminującym pracowniczym systemem emerytalnym, sprzecznym z art. 141 WE w zakresie, w jakim ustala powszechny wiek emerytalny 65 lat dla mężczyzn i 60 lat dla kobiet.


title: Sprawa T-59/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 września 2008 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne na usługi — Wspólnotowa procedura przetargowa — Świadczenie usług polegających na rozwijaniu, konserwacji i wspieraniu systemów informacji finansowej Dyrekcji Generalnej ds. Rolnictwa — Kryteria wyboru i udzielania — Odrzucenie oferty złożonej przez oferenta — Obowiązek uzasadnienia — Brak oczywistego błędu w ocenie — Zasady staranności i dobrej administracji)

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/17

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 września 2008 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-59/05) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Wspólnotowa procedura przetargowa - Świadczenie usług polegających na rozwijaniu, konserwacji i wspieraniu systemów informacji finansowej Dyrekcji Generalnej ds. Rolnictwa - Kryteria wyboru i udzielania - Odrzucenie oferty złożonej przez oferenta - Obowiązek uzasadnienia - Brak oczywistego błędu w ocenie - Zasady staranności i dobrej administracji)
   (2008/C 272/30)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: N. Korogiannakis, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo K. Banks i E. Manhaeve, następnie E. Manhaeve i M. Wilderspin, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 23 listopada 2004 r. o nieprzyjęciu oferty przedłożonej przez skarżącą w ramach przetargu dotyczącego świadczenia usług polegających na rozwijaniu i konserwacji systemów informacji oraz pokrewnych usług wspierających dla systemów informacji finansowej Dyrekcji Generalnej ds. Rolnictwa oraz o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako bezzasadna.

               2)

               Komisja pokrywa własne koszty oraz jedną piątą kosztów poniesionych przez Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE.

               3)

               Evropaïki Dynamiki pokrywa cztery piąte swoich kosztów.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2005.


title: Sprawa T-119/11: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2011 r. — Gbagbo przeciwko Radzie

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/17

         Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2011 r. — Gbagbo przeciwko Radzie
   (Sprawa T-119/11)
   2011/C 130/31
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Simone Gbagbo (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: adwokat J.C. Tchikaya)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/656/WPZiB przedłużającej obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej i rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty przytoczone przez stronę skarżącą są co do istoty identyczne z przytoczonymi w sprawie T-118/11 Attey przeciwko Radzie lub podobne do nich.


title: Sprawa T-317/10 P: Wyrok Sądu z dnia 11 września 2013 r. — L przeciwko Parlamentowi (Odwołanie — Służba publiczna — Personel tymczasowy — Umowa na czas nieokreślony — Decyzja o zwolnieniu — Obowiązek uzasadnienia — Utrata zaufania)

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/9

         Wyrok Sądu z dnia 11 września 2013 r. — L przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-317/10 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Personel tymczasowy - Umowa na czas nieokreślony - Decyzja o zwolnieniu - Obowiązek uzasadnienia - Utrata zaufania)
   2013/C 304/18
   Język postępowania: litewski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: L (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: początkowo adwokaci A. Sèbe i V. Sviderskis, a następnie A. Sèbe)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo S. Seyr, K. Zejdová i L. Mašalaitė-Chouteau, następnie S. Seyr, K. Zejdová i S. Milius, a na koniec S. Seyr i S. Alves, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej w sprawie (poufne) (2).

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej w sprawie (poufne) zostaje uchylony w zakresie, w jakim nie orzeczono w nim w przedmiocie zarzutu naruszenia zasady bezstronności, oddalono zarzut nieprawidłowości ustaleń faktycznych i oczywistego błędu w ocenie oraz orzeczono, że wnoszący odwołanie nie wnosił o obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga wniesiona przez L do Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie (poufne) zostaje oddalona.

               4)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty postępowania zarówno w pierwszej instancji, jak i w odwołaniu.

      (1)  Dz.U. C 340 z 19.11.2011.

      (2)  Dane poufne utajnione.


title: Sprawa C-227/10: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estonii

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/16

         Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estonii
   (Sprawa C-227/10)
   ()
   2010/C 209/24
   Język postępowania: estoński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver i J. B. Laignelot, wspierani przez A. Salumetsa, Vandeadvokaat)

      Strona pozwana: Republika Estonii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez nieprawidłowe wydanie przepisów w celu wykonania art. 2 lit. a) oraz art. 6 ust. 1 i 3 dyrektywy 2001/42/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. (w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko) Republika Estonii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Estonii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Niepełne wykonanie art. 2 lit. a) tiret pierwsze

   Komisja jest zdania, że definicja ustanowiona w § 31 Keskkonnamõju hindamise ja keskkonnajuhtimise seadus (estońskiej ustawy w sprawie oceny wpływu na środowisko i zarządzania środowiskowego, zwanej dalej „KeHJS”) jest szersza niż definicja w dyrektywie w odniesieniu do art. 2 lit. a) tiret drugie dyrektywy, jednakże węższa niż w odniesieniu do tiret pierwszego, ponieważ wyłączone są plany i programy (z ich ewentualnymi skutkami dla środowiska) przygotowywane przez organ, które jednak nie są przyjmowane na podstawie aktu prawnego. W ten sposób na podstawie krajowego prawa estońskiego możliwe jest, aby plany i programy, które muszą być przygotowywane na podstawie przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych (mimo że ustawa estońska nie przewiduje tego warunku ustanowionego w dyrektywie), nie musiały być badane pod kątem wpływu na środowisko.

      Uchybienia przy wykonaniu art. 6 ust. 1 dyrektywy

   Komisja jest zdania, że ustanowiony w § 37 ust. 2 pkt 3 KeHJS wymóg ogłoszenia albo projektu planu albo ram czasowych nie jest zgodny z dyrektywą. Generalnie ramy czasowe dla strategicznego dokumentu dotyczącego planowania są zbyt ogólnie nakreślone i nie zezwalają na stwierdzenie i ocenę wszystkich skutków dla środowiska i zdrowia ludzkiego.

      Niepełne wykonanie art. 6 ust. 3 dyrektywy

   W art. 6 ust. 3 dyrektywy ustanowione jest wyraźne zobowiązanie do wyznaczenia organów, które są potencjalnie zainteresowane wpływem na środowisko wynikającym z realizacji planów i programów. Na ten przepis powołują się także art. 3 ust. 6, art. 5 ust. 4 oraz art. 6 ust. 1 i 2. W § 36 ust. 3 oraz w § 35 ust. 4 KeHJS wymienione są te same organy, które mają być konsultowane (ministerstwo społeczne, ministerstwo oświaty, ministerstwo ochrony środowiska, urząd ochrony środowiska lub organ samorządu lokalnego), jednakże w ustawie estońskiej nie jest wymagana konsultacja z innymi organami. Oznacza to jednak, że nie istnieje ogólny wymóg konsultacji wszystkich organów, które ze względu na swoje szczególne obowiązki w dziedzinie środowiska są potencjalnie zainteresowane wpływem na środowisko wynikającym z realizacji planów i programów. Ponadto na podstawie wymienionych paragrafów KeHJS nie jest jasne, które organy mają być konsultowane dodatkowo oprócz wymienionych. Zdaniem Komisji ustawa estońska jest niejasna, a swoboda wyboru przy wyznaczaniu organów na podstawie art. 6 ust. 3 dyrektywy zbyt duża. Może się zdarzyć, że inne organy będą potencjalnie zainteresowane wpływem na środowisko wynikającym z realizacji planów i programów. Także wtedy, gdy ustawa estońska przewiduje, że ewentualnie mogą być konsultowane inne organy, istnieje możliwość, że także wtedy nie będą one konsultowane, kiedy będą potencjalnie zainteresowane wpływem na środowisko wynikającym z realizacji planów i programów, ponieważ w tym przypadku nie istnieje zobowiązanie do konsultacji.

      (1)  Dz.U. L 197, s. 30.


title: Sprawa T-382/16: Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2016 r. – Asna/EUIPO — Wings Software (ASNA WINGS)

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/48

         Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2016 r. – Asna/EUIPO — Wings Software (ASNA WINGS)
   (Sprawa T-382/16)
   (2016/C 335/64)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Asna, Inc. (San Antonio, Teksas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci J. Devaureix i J. C. Erdozain López)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Wings Software BVBA (Heist-Op-den-Berg, Belgia)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „ASNA WINGS”– zgłoszenie nr 11 388 352

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 kwietnia 2016 r. w sprawie R R 436/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi, wraz ze wszystkimi dokumentami i odpisami, za dopuszczalną;

               —

               przeprowadzenie zawnioskowanych dowodów;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i uznanie jej za bezskuteczną;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Błąd w odniesieniu do dowodu używania przedstawionego przez stronę przeciwną;

               —

               naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Wyrok Trybunału z dnia 19 czerwca 2015 r. w sprawie E-19/14 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii (Niewykonanie wyroku Trybunału stwierdzającego uchybienie zobowiązaniom – Artykuł 33 porozumienia o nadzorze i Trybunale – Środki niezbędne do wykonania wyroku Trybunału)

text:
               7.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 3/4

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 19 czerwca 2015 r.
   w sprawie E-19/14
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii
   (Niewykonanie wyroku Trybunału stwierdzającego uchybienie zobowiązaniom – Artykuł 33 porozumienia o nadzorze i Trybunale – Środki niezbędne do wykonania wyroku Trybunału)
   (2016/C 3/05)
   W sprawie E-19/14 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii – SKARGA o stwierdzenie, że Królestwo Norwegii, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wykonania wyroku z dnia 16 lipca 2012 r. w sprawie E-9/11 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Norwegii, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 33 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes i sędzia sprawozdawca) oraz sędziowie: Per Christiansen i Páll Hreinsson wydał w dniu 19 czerwca 2015 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że Królestwo Norwegii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 33 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, nie podejmując do dnia, w którym upłynął termin wyznaczony w uzasadnionej opinii wysłanej Królestwu Norwegii przez Urząd Nadzoru EFTA zgodnie z art. 31 ust. 2 tego porozumienia, środków niezbędnych do wykonania wyroku Trybunału z dnia 16 lipca 2012 r. w sprawie E-9/11 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii.

               2.

               Obciąża Królestwo Norwegii kosztami postępowania.


title: Sprawa C-101/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 19 lutego 2016 r. – SC Paper Consult SRL/Direcția Regională a Finanțelor Publice Cluj-Napoca, Administrația Județeană a Finanțelor Publice Bistrița Năsăud

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 19 lutego 2016 r. – SC Paper Consult SRL/Direcția Regională a Finanțelor Publice Cluj-Napoca, Administrația Județeană a Finanțelor Publice Bistrița Năsăud
   (Sprawa C-101/16)
   (2016/C 175/09)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Cluj

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SC Paper Consult SRL

      Strona pozwana: Direcția Regională a Finanțelor Publice Cluj-Napoca, Administrația Județeană a Finanțelor Publice Bistrița Năsăud

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywa 2006/112/WE (1) sprzeciwia się obowiązywaniu przepisów krajowych, na podstawie których odmawia się podatnikowi prawa do odliczenia VAT, z uwagi na fakt, że jego kontrahent wystawiający fakturę, na której zostały wskazane koszty i VAT został uznany przez organ podatkowy za nieaktywnego podatnika?

               2)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy w okolicznościach opisanych w pytaniu pierwszym, dyrektywa 2006/112/WE sprzeciwia się obowiązywaniu przepisów krajowych, na podstawie których dla odmówienia prawa do odliczenia VAT wystarczające jest ogłoszenie wykazu podatników uznanych za nieaktywnych w siedzibie Agenția Națională de Administrare Fiscală oraz opublikowanie go na stronie internetowej Agenția Națională de Administrare Fiscală w rubryce „Informacje publiczne – informacje dotyczące podmiotów gospodarczych”?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa T-254/16: Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2016 r. – Steel Invest & Finance (Luksemburg)/Komisja

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/42

         Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2016 r. – Steel Invest & Finance (Luksemburg)/Komisja
   (Sprawa T-254/16)
   (2016/C 251/48)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Steel Invest & Finance (Luksemburg) SA (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: E. van den Broucke, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
   Tytułem głównym:

               —

               stwierdzenie, że Komisja Europejska popełniła wielokrotne błędy w ustaleniach i uchybiła obowiązkowi uzasadnienia przy kwalifikacji istnienia korzyści przyznanej w drodze pożyczki udzielonej przez Foreign Strategic Investment Holding à Steel Invest & Finance (Luksemburg), zarówno przy analizie porównywalności pożyczek Sumitomo i Rabobank, jak i przy stosowaniu Komunikatu z2008 r. o stopach referencyjnych;

         Pomocniczo:

               —

               stwierdzenie, że Komisja Europejska popełniła oczywisty błąd w ustaleniach zgodności pożyczki udzielonej przez Foreign Strategic Investment Holding à Steel Invest & Finance (Luksemburg) przyjmując, że komunikat z 2009 r. ustalający tymczasowe wspólnotowe ramy prawne w zakresie pomocy państwa ułatwiające dostęp do finansowania w dobie kryzysu finansowego i gospodarczego nie miał zastosowania;

         w każdym razie i w związku z powyższym:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 lit. a) decyzji Komisji Europejskiej C(2016) 94 z dnia 20 stycznia 2016 r. dotyczącej pomocy państwa SA.33926 2013/C udzielonej przez Belgię na rzecz Duferco;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2-4 decyzji w zakresie, w jakim dotyczą one pożyczki udzielonej przez Foreign Strategic Investment Holding à Steel Invest & Finance (Luksemburg);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty s

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy braku korzyści przyznanej przez Foreign Strategic Investment Holding à Steel Invest & Finance (Luksemburg) oraz błędu w ocenie, który popełniła Komisja przyjmując, że sporna pożyczka stanowiła pomoc państwa.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy oczywistego błędu w ustaleniach, który popełniła Komisja przy stosowaniu Komunikatu Komisji - Tymczasowe wspólnotowe ramy prawne w zakresie pomocy państwa ułatwiające dostęp do finansowania w dobie kryzysu finansowego i gospodarczego (Dz.U. 2009, C 83, p. 1).


title: Sprawa T-161/13: Wyrok Sądu z dnia 22 września 2015 r. – First Islamic Investment Bank/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Błąd w ocenie — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Proporcjonalność)

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/22

         Wyrok Sądu z dnia 22 września 2015 r. – First Islamic Investment Bank/Rada
   (Sprawa T-161/13) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Błąd w ocenie - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Proporcjonalność))
   (2015/C 371/24)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: First Islamic Investment Bank Ltd (Labuan, Malezja) (przedstawiciele: adwokaci B. Mettetal i C. Wucher-North)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: Á. de Elera-San Miguel Hurtado i M. Bishop, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 71), a także rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 55), oraz po drugie, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady o utrzymaniu w mocy środków ograniczających, którymi została objęta skarżąca.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność w zakresie dotyczącym First Islamic Investment Bank Ltd:

                           —

                           punktu I załącznika do decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu;

                           —

                           punktu I załącznika do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu;

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               First Islamic Investment Bank pokrywa połowę własnych kosztów oraz połowę kosztów poniesionych przez Radę Unii Europejskiej. Rada pokrywa połowę własnych kosztów oraz połowę kosztów poniesionych przez First Islamic Investment Bank.

      (1)  Dz.U. C 141 z 18.5.2013.


title: Sprawa C-20/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 20 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif — Luksemburg) — Elodie Giersch, Benjamin Marco Stemper, Julien Taminiaux, Xavier Renaud Hodin, Joëlle Hodin przeciwko État du Grand-duché de Luxembourg (Swobodny przepływ osób — Równość traktowania — Przywileje socjalne — Rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 — Artykuł 7 ust. 2 — Pomoc finansowa na pobieranie nauki w ramach szkolnictwa wyższego — Warunek zamieszkania w państwie członkowskim przyznającym pomoc — Odmowa przyznania pomocy studentom będącym obywatelami Unii niezamieszkującymi w danym państwie członkowskim, których ojciec lub matka, będący pracownikiem przygranicznym, pracuje w rzeczonym państwie członkowskim — Dyskryminacja pośrednia — Względy uzasadniające — Cel polegający na proporcjonalnym zwiększeniu liczby osób posiadających dyplom ukończenia szkoły wyższej — Właściwy charakter — Proporcjonalność)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/24

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 20 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif — Luksemburg) — Elodie Giersch, Benjamin Marco Stemper, Julien Taminiaux, Xavier Renaud Hodin, Joëlle Hodin przeciwko État du Grand-duché de Luxembourg
   (Sprawa C-20/12) (1)

   (Swobodny przepływ osób - Równość traktowania - Przywileje socjalne - Rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 - Artykuł 7 ust. 2 - Pomoc finansowa na pobieranie nauki w ramach szkolnictwa wyższego - Warunek zamieszkania w państwie członkowskim przyznającym pomoc - Odmowa przyznania pomocy studentom będącym obywatelami Unii niezamieszkującymi w danym państwie członkowskim, których ojciec lub matka, będący pracownikiem przygranicznym, pracuje w rzeczonym państwie członkowskim - Dyskryminacja pośrednia - Względy uzasadniające - Cel polegający na proporcjonalnym zwiększeniu liczby osób posiadających dyplom ukończenia szkoły wyższej - Właściwy charakter - Proporcjonalność)
   2013/C 225/39
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal administratif

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Elodie Giersch, Benjamin Marco Stemper, Julien Taminiaux, Xavier Renaud Hodin, Joëlle Hodin

      Strona pozwana: État du Grand-duché de Luxembourg

      przy udziale: Didiera Taminiaux

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal administratif (Luksemburg) — Wykładnia art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 257, s. 2) — Dopuszczalność przepisów krajowych ustanawiających, dla celów uzyskania pomocy na pobieranie nauki w ramach szkolnictwa wyższego, warunek zamieszkania stosujący się zarówno wobec studentów będących obywatelami krajowymi jak i do studentów będących obywatelami innych państw członkowskich — Przywilej socjalny w rozumieniu wspomnianego rozporządzenia — Różnica w traktowaniu dzieci pracowników krajowych i dzieci pracowników migrujących — Uzasadnienia

      Sentencja

   Artykuł 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/38/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r., należy interpretować w ten sposób, że co do zasady stoi on na przeszkodzie istnieniu uregulowania państwa członkowskiego takiego jak to, którego dotyczy postępowanie główne, które uzależnia przyznanie pomocy finansowej na pobieranie nauki w ramach szkolnictwa wyższego od spełnienia przez studenta warunku zamieszkania w tym państwie członkowskim oraz wprowadza stanowiące dyskryminację pośrednią odmienne traktowanie osób zamieszkałych w tym państwie członkowskim oraz osób, które — nie mieszkając w tym państwie członkowskim — są dziećmi pracowników przygranicznych wykonujących działalność w tymże państwie członkowskim.
   O ile cel polegający na zwiększeniu liczby rezydentów posiadających dyplom ukończenia szkoły wyższej dla potrzeb wspierania rozwoju gospodarki tego państwa członkowskiego stanowi prawnie uzasadniony cel mogący uzasadnić takie odmienne traktowanie oraz o ile warunek zamieszkania, taki jaki został przewidziany w przepisach krajowych, których dotyczy postępowanie główne, jest właściwy dla zapewnienia realizacji tego celu, o tyle warunek taki wykracza jednak poza to, co konieczne dla osiągnięcia zamierzonego celu, w zakresie w jakim stanowi przeszkodę w uwzględnieniu innych elementów potencjalnie reprezentatywnych dla rzeczywistego stopnia powiązania osoby składającej wniosek o pomoc ze społeczeństwem lub rynkiem pracy danego państwa członkowskiego, takich jak fakt, że jedno z rodziców, które nadal przyczynia się do utrzymania studenta, ma trwałe zatrudnienie w tym państwie członkowskim oraz pracowało już w tym państwie przez długi czas.

      (1)  Dz.U. C 98 z 31.3.2012.


title: Sprawa T-327/14: Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2015 r. – Compagnie des fromages & Richesmonts/OHIM – Grupo Lactalis Iberia (Przedstawienie czerwono-białej szachownicy) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy przedstawiający czerwono-białą szachownicę — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/45

         Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2015 r. – Compagnie des fromages & Richesmonts/OHIM – Grupo Lactalis Iberia (Przedstawienie czerwono-białej szachownicy)
   (Sprawa T-327/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy przedstawiający czerwono-białą szachownicę - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 027/55)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Compagnie des fromages & Richesmonts (Puteaux, Francja) (przedstawiciel: adwokaci T. Mollet-Viéville i T. Cuche)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo V. Melgar, następnie J. Crespo Carillo, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Grupo Lactalis Iberia SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat D. Masson)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 marca 2014 r. (sprawa R 1295/2012-4) dotycząca postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Grupo Lactalis Iberia SA a Compagnie des fromages & Richesmonts.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Compagnie des fromages & Richesmonts zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 235 z 21.7.2014.


title: Sprawa C-312/08: Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 2 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/7

         Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 2 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-312/08) (1)

   2009/C 167/15

      Język postępowania: angielski

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.08.2008.


title: Sprawa T-425/17: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2017 r. – Capo d'Anzio/Komisja

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/57

         Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2017 r. – Capo d'Anzio/Komisja
   (Sprawa T-425/17)
   (2017/C 277/82)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Capo d'Anzio SpA (Anzio, Włochy) (przedstawiciel: S. Carloni, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, decyzji Komisji (2017) 2953 final z dnia 28 kwietnia 2017 r. w sprawie odzyskania 193 120 EUR, wraz z odsetkami za zwłokę, przyznanych początkowo skarżącej z tytułu prefinansowania w ramach umowy o udzielenie dotacji LIFE10 ENV/IT/000369 – LCA4PORTS.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swoich żądań skargi strona skarżąca podnosi, co następuje:

               1.

               Spółka Capo d’Anzio podpisała w dniu 14 października 2011 r. umowę o udzielenie dotacji LIFE10 – ENV/IT/000369, w której Komisja Europejska przyznała spółce Capo d’Anzio S.p.a. dotację (w wysokości równej 45,94 % całości, w maksymalnej kwocie 485 300,00 EUR) w ramach projektu badania środowiskowego zrównoważenia rozwoju Porto di Anzio przewidzianego w projekcie budowy, renowacji i rozbudowy zatwierdzonym przez właściwe organy publiczne.

               2.

               W trakcie prowadzenia działań przewidzianych w projekcie, przy początkowej pełnej zgodności z regułami wynikającymi z umowy i z prawa, Komisja stwierdziła niespełnienie pewnych formalnych obowiązków i nakazała przerwanie projektu, a następnie, w drodze zaskarżonego środka, zażądała zwrotu przyznanych kwot.

               3.

               Naruszenie podnoszone przez skarżącą dotyczy przepisów, o których mowa w art. 11 i nast. przepisów ogólnych, regulujących postępowanie w razie przerwania projektu i następnie rozwiązania umowy o udzielenie dotacji oraz odzyskiwania prefinansowania.

               4.

               W niniejszym przypadku Komisja wskazuje, że otrzymała od Capo d’Anzio informacje o jej czasowych trudnościach ekonomiczno-finansowych, z wyraźnym wskazaniem, że wspomniane trudności były spowodowane działaniami i okolicznościami niezależnymi od woli owego podmiotu.

               5.

               Spółka Capo d’Anzio S.p.a. konsekwentnie i lojalnie zgłaszała wspomniane trudności, za które nie można przypisać jej odpowiedzialności, i w końcu pismem z dnia 2 listopada 2015 r. oraz kolejnym pismem z dnia 7 grudnia 2015 r. wniosła o uwzględnienie ich przy podejmowaniu decyzji związanych z umową, prosząc o spotkanie, aby mogła przedstawić swoje argumenty, i wyraźnie zobowiązując się do zwroty prefinansowania w razie trwałej niezdolności do przedstawienia raportu z projektu.

               6.

               Komisja, zamiast uwzględnić przedstawione uzasadnienie i zażądać dalszych wyjaśnień w celu umożliwienia skarżącej skorzystania z prawa do obrony, zastosowała postanowienia ogólne, traktując postępowania Capo d’Anzio S.p.a. jak zawinione niewykonanie zobowiązań.

               7.

               Spółka Capo d’Anzio S.p.a. miała prawo, aby zostało jej umożliwione żądane spotkanie z Komisją w celu udowodnienia braku zawinionego niewykonania zobowiązań i dochodzenia w ten sposób swojego prawa, aby nie być poszkodowaną ze względu na sytuację, za którą nie można jej przypisać odpowiedzialności.

               8.

               Postępowanie Komisji stanowiło więc ograniczenie prawa spółki Capo d’Anzio S.p.a. i naruszenie ogólnych zasad prawa, które uzależniają rozwiązanie umów od zawinionego niewykonania zobowiązań.

               9.

               Naruszenie przepisów proceduralnych i materialnych wynika z niesłusznego charakteru zaskarżonego środka, którym zostało cofnięte częściowo przyznane finansowanie, pomimo że spółka Capo d’Anzio S.p.a. w zasadzie prawidłowo wykorzystała kwoty otrzymane od Komisji na opłacenie specjalistów zatrudnionych przy wykonaniu projektu, przez co nadmiernej wagi nabrała wyłącznie formalna okoliczność, że spółka nie mogła przedstawić terminowego raportu z prowadzonej działalności.


title: Sprawa C-100/06: Skarga wniesiona w dniu  21 lutego 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/20

         Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-100/06)
   (2006/C 86/39)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 21 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez B. Schimę i J. Hottiaux, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.
   Komisja wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2003/66/WE z dnia 3 lipca 2003 r. zmieniającej dyrektywę 94/2/WE wykonującą dyrektywę Rady 92/75/EWG w zakresie etykiet efektywności energetycznej chłodziarek, chłodziarko-zamrażarek i zamrażarek typu domowego (1), a każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2.

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin transpozycji dyrektywy 2003/66/WE upłynął w dniu 30 czerwca 2004 r.

      (1)  Dz.U. 2003 L 170, str. 10.


title: Sprawa F-41/10: Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2010 r. — Bermejo Garde przeciwko EKSE

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/55

         Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2010 r. — Bermejo Garde przeciwko EKSE
   (Sprawa F-41/10)
   ()
   2010/C 209/88
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Moises Bermejo Garde (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Europejski Komitet Społeczno-Ekonomiczny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności kilku decyzji o odebraniu skarżącemu funkcji szefa wydziału służby prawnej ze skutkiem natychmiastowym i przeniesieniu go do dyrekcji do spraw logistycznych i o oddaleniu jego wniosku o udzielenie pomocy oraz żądanie odszkodowania.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Przewodniczącego EKSE nr 88/10 A z dnia 3 marca 2010 r. o oddaleniu wniosku skarżącego z dnia 7 grudnia 2009 r. oraz o przeniesieniu go na inne stanowisko;

               —

               stwierdzenie nieważności załącznika do decyzji nr 88/10 z dnia 25 marca 2010 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji nr 133/10 A z dnia 24 marca 2010 r. o odebraniu skarżącemu funkcji szefa wydziału służby prawnej ze skutkiem natychmiastowym i przeniesieniu go na stanowisko szefa wydziału w innej służbie ze skutkiem od dnia 6 kwietnia 2010 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Przewodniczącego EKSE nr 184/10 A z dnia 13 kwietnia 2010 r. o przeniesieniu skarżącego do dyrekcji do spraw logistycznych ze skutkiem od dnia 6 kwietnia 2010 r.;

               —

               przyznanie skarżącemu odszkodowania;

               —

               obciążenie EKSE kosztami postępowania.


title: Sprawa C-172/09: Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 10 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/23

         Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 10 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-172/09) (1)

   2010/C 148/37

      Język postępowania: polski

   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009.


title: Sprawy połączone C-131/13, C-163/13 i C-164/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Staatssecretaris van Financiën/Schoenimport „Italmoda” Mariano Previti vof (C-131/13), Turbu.com BV (C-163/13), Turbu.com Mobile Phone’s BV (C-164/13)/Staatssecretaris van Financiën (Odesłania prejudycjalne — Podatek VAT — Szósta dyrektywa — Przepisy przejściowe dotyczące handlu między państwami członkowskimi — Towary wysłane lub transportowane wewnątrz Wspólnoty — Oszustwo popełnione w państwie członkowskim przeznaczenia — Uwzględnienie oszustwa w państwie członkowskim wysyłki — Odmowa praw do odliczenia, zwolnienia lub zwrotu — Brak przepisów prawa krajowego)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Staatssecretaris van Financiën/Schoenimport „Italmoda” Mariano Previti vof (C-131/13), Turbu.com BV (C-163/13), Turbu.com Mobile Phone’s BV (C-164/13)/Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawy połączone C-131/13, C-163/13 i C-164/13) (1)

   ((Odesłania prejudycjalne - Podatek VAT - Szósta dyrektywa - Przepisy przejściowe dotyczące handlu między państwami członkowskimi - Towary wysłane lub transportowane wewnątrz Wspólnoty - Oszustwo popełnione w państwie członkowskim przeznaczenia - Uwzględnienie oszustwa w państwie członkowskim wysyłki - Odmowa praw do odliczenia, zwolnienia lub zwrotu - Brak przepisów prawa krajowego))
   (2015/C 065/05)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: Staatssecretaris van Financiën (C-131/13), Turbu.com BV (C-163/13), Turbu.com Mobile Phone’s BV (C-164/13)

      Strony pozwane: Schoenimport „Italmoda” Mariano Previti vof (C-131/13), Staatssecretaris van Financiën (C-163/13 i C-164/13)

      Sentencja

               1)

               Pytania prejudycjalne przedstawione przez Hoge Raad der Nederlanden w sprawach C-163/13 i C-164/13 są niedopuszczalne.

               2)

               Szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienioną dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r. należy interpretować w ten sposób, że krajowe organy i sądy powinny odmówić podatnikowi, w ramach dostawy wewnątrzwspólnotowej, skorzystania z praw do odliczenia, zwolnienia lub zwrotu podatku od wartości dodanej, nawet w braku przepisów prawa krajowego przewidujących taką odmowę, gdy w oparciu o obiektywne okoliczności zostało stwierdzone, że ów podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, iż poprzez transakcję powoływaną dla uzasadnienia danego prawa bierze udział w oszustwie w zakresie podatku od wartości dodanej popełnionym w ramach łańcucha dostaw.

               3)

               Szóstą dyrektywę 77/388, zmienioną dyrektywą 95/7, należy interpretować w ten sposób, że podatnikowi, który wiedział lub powinien był wiedzieć, iż poprzez transakcję powoływaną dla uzasadnienia praw do odliczenia, zwolnienia lub zwrotu podatku od wartości dodanej uczestniczył w oszustwie w zakresie podatku od wartości dodanej popełnionym w ramach łańcucha dostaw, można odmówić skorzystania z tych praw niezależnie od okoliczności, że oszustwo to zostało popełnione w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie, w którym złożono wniosek o skorzystanie z owych praw, a ów podatnik spełnił w tym ostatnim państwie członkowskim formalne przesłanki określone w krajowych przepisach prawnych w celu skorzystania z rzeczonych praw.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 maja 2005 r. w sprawie C-43/03 Finanzamt Arnsberg przeciwko Stadt Sundern (wniosek Bundesfinanzhof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 25 — Wspólny system ryczałtu stosowany do producentów rolnych — Dzierżawa terenów łowieckich w ramach komunalnego gospodarstwa leśnego — Pojęcie „usługi rolnicze”)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/14

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 26 maja 2005 r.
   w sprawie C-43/03 Finanzamt Arnsberg przeciwko Stadt Sundern (1) (wniosek Bundesfinanzhof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 25 - Wspólny system ryczałtu stosowany do producentów rolnych - Dzierżawa terenów łowieckich w ramach komunalnego gospodarstwa leśnego - Pojęcie „usługi rolnicze”)
   (2005/C 182/27)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-43/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) postanowieniem z dnia 27 listopada 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 4 kwietnia 2004 r., w postępowaniu: Finanzamt Arnsberg przeciwko Stadt Sundern, Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas (sprawozdawca), prezes izby, A. Borg Barthet, A. La Pergola, J. Malenovský i A. Ó Caoimh, sędziowie; rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 26 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Artykuł 25 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że wspólny system ryczałtu dla producentów rolnych ma zastosowanie wyłącznie do dostawy produktów rolnych i świadczenia usług rolniczych w rozumieniu ust. 2 tego artykułu i że inne transakcje wykonywane przez rolników ryczałtowych podlegają zasadom ogólnym tej dyrektywy.

               2)

               Artykuł 25 ust. 2 tiret piąte dyrektywy 77/388 w związku z załącznikiem B do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że oddanie w dzierżawę terenów łowieckich przez rolnika ryczałtowego nie stanowi usługi rolniczej w rozumieniu tej dyrektywy

      (1)  Dz.U. C 85 z 03.04.2004


title: Sprawa C-303/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 30 maja 2016 r. – Solar Electric Martinique/Ministre des finances et des comptes publics

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 30 maja 2016 r. – Solar Electric Martinique/Ministre des finances et des comptes publics
   (Sprawa C-303/16)
   (2016/C 287/19)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Solar Electric Martinique

      Strona pozwana: Ministre des finances et des comptes publics

      Pytanie prejudycjalne

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest proszony o udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy sprzedaż i instalacja paneli fotowoltaicznych i słonecznych podgrzewaczy wody na budynkach lub w celu zaopatrzenia budynków w energię elektryczną lub w ciepłą wodę stanowią pojedynczą transakcję mającą charakter robót budowlanych w rozumieniu art. 5 ust. 5 i art. 6 ust. 1 szóstej dyrektywy z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (1), obecnie art. 14 ust. 3 i art. 24 ust. 1 dyrektywy z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (2).

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).

      (2)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa C-433/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Handens tingsrätt z dnia  21 listopada 2005 r.  w sprawie karnej przeciwko Larsowi Sandströmowi

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Handens tingsrätt z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie karnej przeciwko Larsowi Sandströmowi
   (Sprawa C-433/05)
   (2006/C 36/48)
   Język postępowania: szwedzki
   W dniu 5 grudnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Handens tingsrätt z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie karnej przeciwko Larsowi Sandströmowi.
   Handens tingsrätt zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

                           a)

                           Czy dyrektywa 2003/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 czerwca 2003 r. zmieniająca dyrektywę 94/25/WE w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do łodzi rekreacyjnych sprzeciwia się przepisom krajowym, które zabraniają używania skuterów wodnych poza publicznymi drogami wodnymi i wodami, dla których właściwe organy miejscowe wydały pozwolenie zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie skuterów wodnych (1993:1053, ze zmianą w 2004:607)?

                           b)

                           Czy dopuszczalność zakazu wskazanego w pkt 1 lit. a) zależy od tego, czy przy rozpatrywaniu kwestii pozwolenia na podstawie § 3 ust. 1 właściwy organ miejscowy zastosował się do zasady, zgodnie z którą pozwolenie powinno zostać wydane w każdym razie dla wód spełniających kryteria zawarte w pkt 1 — 3?

               2.

               Ponadto, czy art. 28 — 30 WE sprzeciwiają się w sposób ogólny, czy jedynie w okolicznościach wskazanych w pkt 1 lit. b) krajowym przepisom dotyczącym zakazu używania skuterów wodnych, wskazanym w pkt 1 lit. a)?

               3.

               Niezależnie od powyższego, czy brak podania do wiadomości Komisji, zgodnie z dyrektywami 83/189/EWG i 98/34/WE, nowego zakazu dotyczącego skuterów wodnych, wydanego w dniu 20 czerwca 2004 r., sprzeciwia się takim przepisom krajowym, jak te, o których mowa powyżej?


title: Sprawa C-196/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche (Włocohy) w dniu 7 kwietnia 2016 r. – Comune di Corridonia/Provincia di Macerata, Provincia di Macerata Settore 10 – Ambiente

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche (Włocohy) w dniu 7 kwietnia 2016 r. – Comune di Corridonia/Provincia di Macerata, Provincia di Macerata Settore 10 – Ambiente
   (Sprawa C-196/16)
   (2016/C 251/06)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Comune di Corridonia

      Strona pozwana: Provincia di Macerata, Provincia di Macerata Settore 10 – Ambiente

      Pytanie prejudycjalne

   Czy w świetle art. 191 TFUE i art. 2 dyrektywy 2011/92/UE (1) z prawem Unii zgodne jest przeprowadzenie postępowania w przedmiocie kontroli podlegania ocenie oddziaływania na środowisko (i ewentualnie samej oceny oddziaływania na środowisko) po wybudowaniu instalacji, w wypadku gdy sąd krajowy stwierdził nieważność zezwolenia z powodu niepoddania przedsięwzięcia kontroli w zakresie podlegania ocenie oddziaływania na środowisko, wobec wyłączenia tej kontroli przez przepisy krajowe sprzeczne z prawem Unii?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. L 26, s. 1).


title: Sprawa C-589/14: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 29 października 2015 r. – Komisja Europejska/Królestwo Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swoboda świadczenia usług — Swobodny przepływ kapitału — Odsetki od wierzytelności niereprezentowanych przez papiery wartościowe — Zaliczka na poczet podatku od dochodów kapitałowych — Spółki inwestycyjne pobierające takie odsetki z siedzibą w Belgii — Spółki inwestycyjne pobierające takie odsetki z siedzibą w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim będącym stroną porozumienia EOG — Odmienne traktowanie — Ciężar dowodu — Odsetki od wierzytelności reprezentowanych przez belgijskie papiery wartościowe — Opodatkowanie takich odsetek, w przypadku gdy papiery wartościowe są zdeponowane lub zarejestrowane w formie zapisu księgowego w instytucji finansowej z siedzibą w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim będącym stroną porozumienia EOG — Zwolnienie z podatku, w przypadku gdy papiery wartościowe są zdeponowane lub zarejestrowane w formie zapisu księgowego w instytucji finansowej z siedzibą w Belgii)

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/6

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 29 października 2015 r. – Komisja Europejska/Królestwo Belgii
   (Sprawa C-589/14) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swoboda świadczenia usług - Swobodny przepływ kapitału - Odsetki od wierzytelności niereprezentowanych przez papiery wartościowe - Zaliczka na poczet podatku od dochodów kapitałowych - Spółki inwestycyjne pobierające takie odsetki z siedzibą w Belgii - Spółki inwestycyjne pobierające takie odsetki z siedzibą w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim będącym stroną porozumienia EOG - Odmienne traktowanie - Ciężar dowodu - Odsetki od wierzytelności reprezentowanych przez belgijskie papiery wartościowe - Opodatkowanie takich odsetek, w przypadku gdy papiery wartościowe są zdeponowane lub zarejestrowane w formie zapisu księgowego w instytucji finansowej z siedzibą w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim będącym stroną porozumienia EOG - Zwolnienie z podatku, w przypadku gdy papiery wartościowe są zdeponowane lub zarejestrowane w formie zapisu księgowego w instytucji finansowej z siedzibą w Belgii))
   (2015/C 429/08)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland i W. Roels, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: J.C. Halleux i M. Jacobs, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Utrzymując w mocy przepisy, zgodnie z którymi w odniesieniu do odsetek od wierzytelności reprezentowanych przez belgijskie papiery wartościowe pobierana jest zaliczka na poczet podatku od dochodów kapitałowych w sytuacji gdy papiery wartościowe są zdeponowane lub zarejestrowane w formie zapisu księgowego w instytucji finansowej z siedzibą w innym niż Królestwo Belgii państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w państwie trzecim będącym stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r., podczas gdy odsetki te są zwolnione z pobrania zaliczki na poczet podatku od dochodów kapitałowych, jeżeli papiery wartościowe są zdeponowane lub zarejestrowane w formie zapisu księgowego w instytucji finansowej z siedzibą w Belgii, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 56 TFUE i art. 36 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska i Królestwo Belgii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 73 z 2.3.2015.


title: Sprawa T-247/11: Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2013 r. — FairWild Foundation przeciwko OHIM — Wild (FAIRWILD) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską — Słowny znak towarowy FAIRWILD — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy WILD — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/33

         Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2013 r. — FairWild Foundation przeciwko OHIM — Wild (FAIRWILD)
   (Sprawa T-247/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Słowny znak towarowy FAIRWILD - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy WILD - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 114/53
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: FairWild Foundation (Weinfelden, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci P. Neuwald i S. Müller)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: K. Klüpfel, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Rudolf Wild GmbH & Co. KG (Eppelheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Franke)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 marca 2011 r. (sprawa R 1014/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Rudolf Wild GmbH & Co. KG a FairWild Foundation.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               FairWild Foundation zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


title: Sprawa C-322/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — postępowanie wszczęte przez K (Odesłanie prejudycjalne — Artykuły 63 TFUE i 65 TFUE — Swobodny przepływ kapitału — Przepisy podatkowe państwa członkowskiego, odmawiające odliczenia straty związanej ze sprzedażą nieruchomości położonej w innym państwie członkowskim od zysku osiągniętego ze zbycia papierów wartościowych w państwie członkowskim opodatkowania)

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — postępowanie wszczęte przez K
   (Sprawa C-322/11) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 63 TFUE i 65 TFUE - Swobodny przepływ kapitału - Przepisy podatkowe państwa członkowskiego, odmawiające odliczenia straty związanej ze sprzedażą nieruchomości położonej w innym państwie członkowskim od zysku osiągniętego ze zbycia papierów wartościowych w państwie członkowskim opodatkowania)
   2014/C 9/03
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein hallinto-oikeus

      Strona w postępowaniu głównym

   K

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Korkein hallinto-oikeus — Wykładnia art. 63 i 65 TFUE — Swobodny przepływ kapitału — Krajowe przepisy podatkowe niezezwalające osobie podlegającej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na odliczenie straty związanej ze sprzedażą nieruchomości położonej w innym państwie członkowskim od zysku osiągniętego ze zbycia papierów wartościowych w państwie członkowskim opodatkowania

      Sentencja

   Artykuły 63 TFUE i 65 TFUE nie stoją na przeszkodzie przepisom podatkowym państwa członkowskiego takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, które nie pozwalają podatnikowi będącemu rezydentem w tym państwie członkowskim i podlegającemu w nim nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku dochodowego odliczać strat wynikających ze zbycia nieruchomości położonej w innym państwie członkowskim od podlegających opodatkowaniu w pierwszym państwie członkowskim dochodów z papierów wartościowych, podczas gdy byłoby to możliwe, pod pewnymi warunkami, gdyby nieruchomość była położona w pierwszym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011.


title: Sprawa C-426/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgerichtshof z dnia  22 listopada 2005 r.  w sprawie Tele2 UTA Telcommunication GmbH przeciwko Telekom-Control-Kommission

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgerichtshof z dnia 22 listopada 2005 r. w sprawie Tele2 UTA Telcommunication GmbH przeciwko Telekom-Control-Kommission
   (Sprawa C-426/05)
   (2006/C 22/17)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 1 grudnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) z dnia 22 listopada 2005 r. w sprawie Tele2 UTA Telcommunication GmbH przeciwko Telekom-Control-Kommission.
   Verwaltungsgerichtshof zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy art. 4 i 16 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (1) należy interpretować w ten sposób, że przez strony „których dotyczy postępowanie” lub „zaangażowane w postępowanie” należy rozumieć również przedsiębiorstwa konkurencyjne obecne na odnośnym rynku, w stosunku do których nie nałożono, nie utrzymano lub nie zmieniono specyficznych wymogów w ramach procedury analizy rynku?

               2.

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               Czy krajowy przepis prawny, który przewiduje, że w ramach procedury analizy rynku cechę strony posiadają wyłącznie przedsiębiorstwa, w stosunku do których nałożono, zmieniono lub cofnięto specyficzne wymogi, jest sprzeczny z art. 4 dyrektywy 2002/21/WE?

      (1)  Dz.U. L 108, str. 33.


title: Sprawa T-2/05: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2005 r. przez ReckittBenckiser N.V. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/22

         Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2005 r. przez ReckittBenckiser N.V. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-2/05)
   (2005/C 69/40)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 4 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga ReckittBenckiser N.V., z siedzibą w Hoofddorp (Holandia) reprezentowanej przez adwokata G.S.P. Vosa, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Izby Odwoławczej OHIM;

               —

               zezwolenie na rejestrację zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 1 155 712;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania stosownie do dyspozycji art. 87 ust. 2 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               trójwymiarowy znak towarowy będący biało – niebieską, prostokątną tabliczką z okrągłym czerwonym środkiem, zgłoszony dla towarów należących do klas 1 i 3 (Produkty chemiczne stosowane w przemyśle, […], środki wybielające i inne substancje stosowane w praniu; środki do czyszczenia, […],) – zgłoszenie nr 1 155 712

               Decyzja eksperta:

               odmowa rejestracji zgłoszonego znaku towarowego

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               oddalenie odwołania

               Podniesione zarzuty:

               naruszenie normy art. 7 ust. 1 lit. b rozporządzenia Rady nr 40/94 ()


title: Sprawa T-718/14: Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2015 r. – Hong Kong Group/OHIM – WE Brand (W E) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego W E — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy WE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/53

         Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2015 r. – Hong Kong Group/OHIM – WE Brand (W E)
   (Sprawa T-718/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego W E - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy WE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 027/68)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hong Kong Group Oy (Vantaa, Finlandia) (przedstawiciel: adwokat J.H. Spåre)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Bonne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: WE Brand Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci R. van Oerle i E. de Groot)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 sierpnia 2014 r. (sprawa R 2305/2013-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy WE Brand Sàrl a Hong Kong Group Oy.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 4 sierpnia 2014 r. (sprawa R 2305/2013-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy WE Brand Sàrl a Hong Kong Group Oy oraz decyzji Wydziału Sprzeciwów OHIM z dnia 30 września 2013 r.

               2)

               Sprzeciw zostaje oddalony.

               3)

               OHIM i WE Brand pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Hong Kong Group, w tym niezbędne koszty poniesione przez Hong Kong Group w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą OHIM.

      (1)  Dz.U. C 431 z 1.12.2014.