title: Sprawa C-618/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona — Hiszpania) — Banco Español de Crédito, SA przeciwko Joaquínowi Calderónowi Caminie (Dyrektywa 93/13/EWG — Umowy zawierane z konsumentami — Nieuczciwy warunek dotyczący odsetek za zwłokę — Postępowanie w sprawie nakazu zapłaty — Kompetencje sądu krajowego)

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona — Hiszpania) — Banco Español de Crédito, SA przeciwko Joaquínowi Calderónowi Caminie
   (Sprawa C-618/10) (1)

   (Dyrektywa 93/13/EWG - Umowy zawierane z konsumentami - Nieuczciwy warunek dotyczący odsetek za zwłokę - Postępowanie w sprawie nakazu zapłaty - Kompetencje sądu krajowego)
   2012/C 227/06
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Audiencia Provincial de Barcelona

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Banco Español de Crédito, SA

      Strona pozwana: Joaquín Calderón Camino

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Audiencia Provincial de Barcelona — Wykładnia art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29), art. 11 ust. 2 dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 149, s. 22), art. 5, art. 6 ust. 2, art. 7 i 10 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. L 133, s. 66) oraz art. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/22/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie nakazów zaprzestania szkodliwych praktyk w celu ochrony interesów konsumentów (Dz.U. L 110, s. 30) — Kredyt konsumencki — Stopa odsetek stosowana w wypadku opóźnień w spłacie — Nieuczciwe warunki — Postępowanie w sprawie nakazu zapłaty — Kompetencje sądu krajowego

      Sentencja

               1)

               Dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona przepisom państwa członkowskiego takim jak będące przedmiotem sprawy przed sądem krajowym, które nie zezwalają sądowi rozpatrującemu pozew o nakaz zapłaty na dokonanie oceny z urzędu, ab limine litis ani na żadnym innym etapie postępowania — mimo że dysponuje on niezbędnymi w tym celu wszelkimi elementami prawnymi i faktycznymi — nieuczciwego charakteru warunku dotyczącego odsetek za zwłokę znajdującego się w umowie zawartej pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem, w braku sprzeciwu wniesionego przez tego ostatniego.

               2)

               Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak art. 83 Real Decreto Legislativo 1/2007 por el que se aprueba el texto refundido de la Ley General para la Defensa de los Consumidores y Usuarios y otras leyes complementarias (królewskiego dekretu z mocą ustawy 1/2007 w sprawie reformy ogólnej ustawy w sprawie ochrony konsumentów i użytkowników oraz innych ustaw dodatkowych) z dnia 16 listopada 2007 r., który zezwala sądowi krajowemu, przy stwierdzeniu nieważności nieuczciwego warunku w umowie zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem, na uzupełnienie rzeczonej umowy poprzez zmianę treści owego warunku.

      (1)  Dz.U. C 95 z 26.3.2011.


title: Sprawa C-519/15 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14 września 2016 r. – Trafilerie Meridionali SpA/Komisja Europejska (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek stali sprężającej — Grzywny — Obliczanie kwoty grzywien — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. — Punkt 35 — Nieograniczone prawo orzekania — Obowiązek uzasadnienia — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 47 — Prawo do skutecznego środka prawnego w rozsądnym terminie)

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/24

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14 września 2016 r. – Trafilerie Meridionali SpA/Komisja Europejska
   (Sprawa C-519/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek stali sprężającej - Grzywny - Obliczanie kwoty grzywien - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. - Punkt 35 - Nieograniczone prawo orzekania - Obowiązek uzasadnienia - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 47 - Prawo do skutecznego środka prawnego w rozsądnym terminie))
   (2016/C 419/31)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Trafilerie Meridionali SpA (przedstawiciele: P. Ferrari i G. Lamicela, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka, G. Conte i P. Rossi, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Trafilerie Meridionali SpA zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 406 z 7.12.2015.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 223 z 22.9.2007 .

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/1

         (2007/C 235/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 223 z 22.9.2007.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 211 z 8.9.2007.

      Dz.U. C 183 z 4.8.2007.

      Dz.U. C 170 z 21.7.2007.

      Dz.U. C 155 z 7.7.2007.

      Dz.U. C 140 z 23.6.2007.

      Dz.U. C 129 z 9.6.2007.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa T-104/07: Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2007 r. — BVGD przeciwko Komisji

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/18

         Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2007 r. — BVGD przeciwko Komisji
   (Sprawa T-104/07)
   (2007/C 129/32)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Belgische Vereniging van handelaars in- en uitvoerders geslepen diamant (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci: G. Vandersanden, L. Levi i C. Ronzi)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 26 stycznia 2007 r. mocą której Komisja Europejska oddaliła skargę wniesioną przez BVGD w związku z brakiem podstaw wystarczających do nadania skardze dalszego biegu (Sprawa COMP/39.221/B-2-BVGD/De Beers);

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 26 stycznia 2007 r. w sprawie COMP/39.221/B-2 — BVGD/De Beers z zakresu konkurencji, mocą której Komisja oddaliła wniesioną przez skarżącą skargę dotyczącą naruszeń art. 81 i 82 WE związanych z systemem „Supplier of Choice ”stosowanym przez Grupę De Beers dla dystrybucji surowca diamentowego.
   Skarżąca utrzymuje, że De Beers będąca producentem surowca diamentowego, działająca w opinii skarżącej głównie na poziomie rynku upstream poprzez sprzedaż surowca diamentowego przy zastosowaniu systemu Supplier of Choice dąży do rozszerzenia jej kontroli nad rynkiem, obejmując nią całość procesu od momentu wydobycia surowca w kopalni do przekazania gotowego produktu klientowi, tj. rozszerzenie jej również na działalność na poziomie rynków downstream.
   Na poparcie jej skargi, skarżąca utrzymuje w pierwszej kolejności naruszenie uprawnień proceduralnych przysługujących jej jako skarżącej. Skarżąca utrzymuje, że i) Komisja uniemożliwiła jej wykonywanie przysługującego jej na podstawie art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 773/2004 (1) prawa dostępu do dokumentów, co stanowiło dla Komisji podstawę do przeprowadzenia tymczasowej oceny ii) zarządzając terminami sprawy, Komisja wywarła na skarżącą niepotrzebną presję iii) w korespondencji ze skarżącym Komisja spowodowała zamieszanie co do etapu postępowania oraz iv) Komisja w nienależyty sposób zapewniła udział skarżącego w postępowaniu.
   W drugiej kolejności, skarżąca utrzymuje naruszenie przez Komisję pojęcia interesu wspólnotowego, dopuszczenie się przez nią oczywistych błędów w ocenie, naruszenie prawa i naruszenie obowiązku uzasadnienia.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 Traktatu WE (Dz.U. L 123 z 2004 r., str. 18).


title: Sprawa C-71/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Information Rights) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 10 lutego 2014 r. – East Sussex County Council przeciwko The Information Commissioner, Property Search Group, Local Government Association

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Information Rights) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 10 lutego 2014 r. – East Sussex County Council przeciwko The Information Commissioner, Property Search Group, Local Government Association
   (Sprawa C-71/14)
   2014/C 102/34
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   First-tier Tribunal (Information Rights)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: East Sussex County Council

      Strona pozwana: The Information Commissioner, Property Search Group, Local Government Association

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jak należy interpretować art. 5 ust. 2 dyrektywy 2003/4/WE (1), a w szczególności czy uzasadniona kwota opłaty za dostarczenie określonego rodzaju informacji o środowisku może zawierać:

                           a)

                           część kosztów utrzymania bazy danych, z której korzysta organ władzy publicznej w celu udzielenia odpowiedzi na wnioski o udostępnienie informacji takiego rodzaju;

                           b)

                           ogólne koszty związane z czasem przeznaczonym przez pracowników, odpowiednio wzięte pod uwagę przy obliczaniu opłaty?

               2)

               Czy jest zgodne z art. 5 ust. 2 i art. 6 dyrektywy upoważnienie przez państwo członkowskie w swoich przepisach organu władzy publicznej do pobierania opłaty za dostarczenie informacji o środowisku, która „[...] nie przekracza kwoty uznanej przez organ władzy publicznej za uzasadnioną”, jeżeli decyzja organu władzy publicznej co do tego, jaka kwota jest „kwotą uzasadnioną”, podlega kontroli administracyjnej i sądowej, tak jak ma to miejsce w prawie angielskim?

      (1)  Dyrektywa 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylająca dyrektywę Rady 90/313/EWG (Dz.U. L 41, s. 26 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 15, t. 7, s. 375).


title: Sprawa T-386/13: Postanowienie Sądu z dnia 3 września 2014 r. – Kėdainių rajono Okainių i in. przeciwko Radzie i Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wspólna polityka rolna — Systemy wsparcia bezpośredniego dla rolników — Zezwolenie na przyznanie uzupełniających krajowych płatności bezpośrednich na Litwie za rok 2012 — Termin na wniesienie skargi — Rozpoczęcie biegu terminu — Niedopuszczalność — Zarzut niezgodności z prawem)

text:
               27.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 380/13

         Postanowienie Sądu z dnia 3 września 2014 r. – Kėdainių rajono Okainių i in. przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-386/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólna polityka rolna - Systemy wsparcia bezpośredniego dla rolników - Zezwolenie na przyznanie uzupełniających krajowych płatności bezpośrednich na Litwie za rok 2012 - Termin na wniesienie skargi - Rozpoczęcie biegu terminu - Niedopuszczalność - Zarzut niezgodności z prawem))
   2014/C 380/17
   Język postępowania: litewski

      Strony

      Strona skarżąca: Kėdainių rajono Okainių ŽŪB (Okainiai, Litwa) i 134 innych skarżących, których nazwy albo nazwiska wymieniono w załączniku do postanowienia (przedstawiciel: adwokat I. Vėgėlė)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Vaičiukaitė i E. Karlsson, pełnomocnicy) oraz Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Kranenborg i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Litewska (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas, K. Vainienė, A. Karbauskas, R. Makelis i K. Anužis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Z jednej strony żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2012) 4391 final z dnia 2 lipca 2012 r. zezwalającej na przyznanie uzupełniających krajowych płatności bezpośrednich na Litwie za rok 2012, a z drugiej strony żądanie stwierdzenia niezgodności z prawem części rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. L 30, s. 16).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Kėdainių rajono Okainių ŽŪB i 134 innych skarżących wymienionych w załączniku pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej i Komisję Europejską.

               3)

               Republika Litewska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 313 z 26.10.2013.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 października 2004 r. w sprawie C–442/02 (wniosek Conseil d'État o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): CaixaBank France przeciwko Ministère de l'Économie, des Finances et de l'Industrie (Swoboda przedsiębiorczości — Instytucje kredytowe — Ustawodawstwo krajowe, które zabrania oprocentowania rachunków depozytowych a vista)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/15

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 5 października 2004 r.
   w sprawie C–442/02 (wniosek Conseil d'État o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): CaixaBank France przeciwko Ministère de l'Économie, des Finances et de l'Industrie (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Instytucje kredytowe - Ustawodawstwo krajowe, które zabrania oprocentowania rachunków depozytowych a vista)
   (2004/C 300/30)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C–442/02 mającej za przedmiot wniosek złożony przez Conseil d'État (Francja) na skutek postanowienia z dnia 6 listopada 2002 r., który wpłynął do Trybunału dnia 5 grudnia 2002 r., o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym w postępowaniu: CaixaBank France przeciwko Ministère de l'Économie, des Finances et de l'Industrie, przy udziale Banque fédérale des banques populaires i in., Trybunał (wielka izba) w składzie: V. Skouris, prezes, P. Jann, C.W.A. Timmermans, C. Gulmann, J.-P. Puissochet, J.N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca), prezesi izb oraz R. Schintgen, N. Colneric, S. von Bahr, R. Silva de Lapuerta i K. Lenaerts, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, administrator generalny, wydał dnia 5 października 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:
   Art. 43 WE sprzeciwia się przepisowi Państwa Członkowskiego, który zakazuje instytucji kredytowej, filii spółki innego Państwa Członkowskiego, oprocentowania wyrażonych w euro rachunków depozytowych a vista, otwartych przez osoby mające stałe miejsce zamieszania na terytorium tego pierwszego Państwa Członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 19 z 25.1.2003.


title: Wyrok Trybunału z dnia 28 września 2015 r. w sprawie E-6/15 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Swoboda świadczenia usług – Dyrektywa 2006/123/WE dotycząca usług na rynku wewnętrznym – Lokalne wymogi zezwolenia na roboty budowlane)

text:
               17.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/7

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 28 września 2015 r.
   w sprawie E-6/15
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Swoboda świadczenia usług – Dyrektywa 2006/123/WE dotycząca usług na rynku wewnętrznym – Lokalne wymogi zezwolenia na roboty budowlane)
   (2016/C 422/06)
   W sprawie E-6/15 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii – SKARGA o stwierdzenie, że Królestwo Norwegii, utrzymując w mocy ustęp drugi sekcji 20-1 i sekcji 22-3 ustawy o planowaniu i budownictwie, w związku z sekcjami od 9-1 do 9-4 i 11-1 kodeksu budowlanego, które nakazują, aby przedsiębiorstwa wykonujące roboty budowlane uzyskały pozwolenie od władz lokalnych przed rozpoczęciem prac, nie wypełniło swoich zobowiązań wynikających z art. 16 aktu, o którym mowa w punkcie 1 załącznika X do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie usług na rynku wewnętrznym), lub ewentualnie art. 36 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) i sędziowie: Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca), wydał dnia 28 września 2015 r. wyrok zawierający sentencję o następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że Królestwo Norwegii, utrzymując w mocy ustęp drugi sekcji 20-1 i sekcji 22-3 ustawy o planowaniu i budownictwie w związku z sekcjami od 9-1 do 9-4 i 11-1 kodeksu budowlanego, które nakazują, aby przedsiębiorstwa wykonujące roboty budowlane uzyskały pozwolenie od władz lokalnych przed rozpoczęciem prac, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 16 aktu, o którym mowa w punkcie 1 załącznika X do Porozumienia EOG (dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie usług na rynku wewnętrznym).

               2.

               Obciąża Królestwo Norwegii kosztami postępowania.


title: Sprawa C-459/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 11 października 2012 r. — Werner Krieger przeciwko ERGO Lebensversicherung AG

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 11 października 2012 r. — Werner Krieger przeciwko ERGO Lebensversicherung AG
   (Sprawa C-459/12)
   2013/C 9/50
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Werner Krieger

      Strona pozwana: ERGO Lebensversicherung AG

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze drugiej dyrektywy Rady 90/619/EWG z dnia 8 listopada 1990 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie i ustanowienia przepisów ułatwiających skuteczne korzystanie ze swobody świadczenia usług oraz zmieniającej dyrektywę 79/267/EWG (druga dyrektywa w sprawie ubezpieczeń na życie) (1), przy uwzględnieniu art. 31 ust. 1 dyrektywy 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie oraz zmieniającej dyrektywy 79/267/EWG i 90/619/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń na życie) (2), należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi takiemu jak § 5a ust. 2 zdanie czwarte Versicherungsvertragsgesetz (ustawy o umowach ubezpieczenia) w brzmieniu ustalonym Drittes Gesetz zur Durchführung versicherungsrechtlicher Richtlinien des Rates der Europäischen Gemeinschaften (trzecią ustawą wprowadzającą w życie dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich w dziedzinie prawa ubezpieczeń) z dnia 21 lipca 1994 r., który stanowi, że prawo odstąpienia lub sprzeciwu wygasa najpóźniej rok po dokonaniu zapłaty pierwszej składki ubezpieczeniowej, nawet w sytuacji, gdy ubezpieczający nie został pouczony o prawie do odstąpienia lub sprzeciwu?

      (1)  Dz.U. L 330, s. 50.

      (2)  Dz.U. L 360, s. 1.


title: Sprawa F-74/07: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2007 r. — Meierhofer przeciwko Komisji

text:
               22.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/21

         Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2007 r. — Meierhofer przeciwko Komisji
   (Sprawa F-74/07)
   (2007/C 223/37)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Stefan Meierhofer (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: H.-G. Schiessl, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 10 maja 2007 dotyczącej skarżącego,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 czerwca 2007 r. dotyczącej zażalenia skarżącego,

               —

               zobowiązanie Komisji do dokonania ponownej oceny egzaminu ustnego złożonego przez skarżącego w dniu 29 marca 2007 r., przy uwzględnieniu obowiązujących kryteriów oceny,

               —

               zobowiązanie Komisji do wydania nowej decyzji w przedmiocie wpisania skarżącego na listę rezerwową procedury naboru AD/26/05, uwzględniającej nowe wyniki egzaminów,

               —

               zobowiązanie Komisji do uzasadnienia przyszłej decyzji i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący uczestniczył w procedurze naboru AD/26/05 (urzędnicy AD5). Po złożeniu przez niego egzaminów komisja konkursowa poinformowała skarżącego, że nie może zostać wpisany na listę rezerwową ze względu na niedostateczną liczbę uzyskanych punktów.
   Skarga dotyczy braku uzasadnienia decyzji Komisji o niewpisaniu skarżącego na listę rezerwową oraz uchybień proceduralnych, które miały jakoby wystąpić podczas egzaminu ustnego.


title: Sprawa T-769/14: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2014 r. – CGI Luxembourg i Intrasoft International/Parlament

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/54

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2014 r. – CGI Luxembourg i Intrasoft International/Parlament
   (Sprawa T-769/14)
   (2015/C 046/70)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CGI Luxembourg SA (Bertrange, Luksemburg) i Intrasoft International SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat N. Korogiannakis)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego o umieszczeniu oferty skarżących na drugim miejscu kaskady w części 3 „Tworzenie i utrzymywanie systemów informatycznych dla produkcji” w przetargu nieograniczonym nr PE/ITEC/ITS14 „Usługi zewnętrzne w dziedzinie IT” oraz decyzji Parlamentu Europejskiego o udzieleniu pierwszego zamówienia w kaskadzie „Steel consortium”;

               —

               Zasądzenie od Parlamentu Europejskiego odszkodowania na rzecz skarżących z tytułu utraty zamówienia;

               —

               Ewentualnie zasądzenie od Parlamentu Europejskiego odszkodowania na rzecz skarżących z tytułu utraty szansy; oraz

               —

               Obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami prawnymi i innymi, poniesionymi przez skarżących w związku ze skargą w niniejszej sprawie, nawet w razie oddalenia skargi.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący błędów we wzorze oceny, niespójnych instrukcji dla oferentów, naruszenia instrukcji dla oferentów, naruszenia specyfikacji warunków zamówienia, naruszenia zasad przejrzystości i dobrej administracji.

                           —

                           skarżący podnoszą, że wzór oceny przedstawiony w specyfikacji technicznej zawierał szereg błędów. Ponadto komisja przetargowa stosowała inny wzór, niż zapowiedziano, nie informując o tym oferentów, oraz stosowała wartości z innej tabeli, niż to ogłoszono w odpowiedziach na pytania oferentów.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 110 rozporządzenia finansowego i art. 149 rozporządzenia delegowanego – Stosowany wzór nie prowadzi do udzielenia zamówienia oferentowi mającemu ofertę najkorzystniejszą ekonomicznie w stosunku do ceny.

                           —

                           skarżący podnoszą, że tabela, z której komisja przetargowa czerpała wartości w celu zastosowania wzoru oceny, nie odpowiada oczekiwanemu sposobowi realizacji umowy. W rezultacie brane pod uwagę elementy nie odpowiadają rzeczywistym potrzebom Parlamentu Europejskiego, co nieuchronnie będzie prowadzić do udzielania zamówień kaskadowych wykonawcom, których oferty nie są najkorzystniejsze z punktu widzenia Parlamentu.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący niejasności i niejednoznaczności specyfikacji warunków zamówienia.

                           —

                           skarżący podnoszą, że Parlament Europejski wprowadził w swoich pismach interpretację specyfikacji technicznej, która jest niezgodna z innymi częściami tej samej specyfikacji, odpowiedziami swoich własnych służb na pytania oferentów i celami udzielanego zamówienia. Wskutek tego specyfikacja techniczna może wprowadzać oferentów w błąd, uniemożliwiając im opracowanie najlepszej strategii cenowej, a tym samym złożenie najlepszej oferty.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia – prawa do skutecznego środka odwoławczego i istotnego wymogu proceduralnego.

                           —

                           skarżący podnoszą, że informacja przekazana im w pismach Parlamentu Europejskiego po ogłoszeniu udzielenia zamówienia w spornym przetargu nie stanowi należytego uzasadnienia, ponieważ jest w znacznym stopniu niewystarczająca do tego, by umożliwić skarżącym zastosowanie wzoru oceny i sprawdzenie prawidłowości oceny. Parlament Europejski nie ujawnił w pełni informacji branej pod uwagę w celu zastosowania wzoru oceny, chociaż oferta finansowa pierwszego wykonawcy w kaskadzie była czynnikiem decydującym dla uplasowania skarżących na drugim miejscu wśród wybranych oferentów, ponieważ oferta skarżących była pierwsza znacznie przed innymi w ocenie jakości ofert i dopiero po rozpatrzeniu ceny zajmowane przez nią miejsce uległo zmianie.

               5.

               Zarzut piąty, dotyczący naruszenia specyfikacji warunków zamówienia i art. 107 ust. 1 lit. a) rozporządzenia finansowego.

                           —

                           skarżący podnoszą, że zgodnie z publicznie dostępną informacją dwa przedsiębiorstwa biorące udział w „wyłącznych” częściach, w tym pierwszy wykonawca w kaskadzie w części 3, połączyły się, i że w związku z tym nie można im udzielić powyższych zamówień. W przypadku wskazanych wykonawców zachodziłby oczywisty konflikt interesów, jeżeli zostaliby zaproszeni do realizacji zamówienia.


title: Sprawa T-140/08: Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2008 r. — Ferrero przeciwko OHIM — Tirol Milch (TiMi KINDERJOGHURT)

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/35

         Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2008 r. — Ferrero przeciwko OHIM — Tirol Milch (TiMi KINDERJOGHURT)
   (Sprawa T-140/08)
   (2008/C 142/63)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Ferrero SpA (Alba, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci C. Gielen i F. Jacobacci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Tirol Milch rGmbH (Innsbruck, Austria)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 stycznia 2008 r. w sprawie R 628/2007-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: słowny znak towarowy złożony z wyrazów „TiMi KINDERJOGHURT” dla towarów z klasy 29 — zgłoszenie nr 792 978.

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Tirol Milch reg. Gen. mbH.

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie spornego znaku towarowego.

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień i oddalenie wniosku o unieważnienie.

      Podniesione zarzuty: Izba Odwoławcza nieprawidłowo uznała, że wcześniejsze decyzje ostateczne skierowane do tych samych stron i dotyczące tego samego znaku towarowego są wiążące w późniejszej sprawie o unieważnienie znaku przed Wydziałem Unieważnień i Izbą Odwoławczą. Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 40/94, jako że sporny znak towarowy wykazuje podobieństwo do znaku wcześniejszego.


title: Sprawa T-656/14: Skarga wniesiona w dniu 11 września 2014 r. – Peri przeciwko OHIM (Kształt zamka do łączenia płyt szalunkowych)

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/22

         Skarga wniesiona w dniu 11 września 2014 r. – Peri przeciwko OHIM (Kształt zamka do łączenia płyt szalunkowych)
   (Sprawa T-656/14)
   2014/C 388/27
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Peri GmbH (Weißenhorn, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte A. Bognár i M. Eck)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 czerwca 2014 r. w sprawie R 1178/2013-1;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Trójwymiarowy znak towarowy w kształcie zamka do łączenia płyt szalunkowych dla towarów z klas 6 i 19 – zgłoszenie nr 1 0 8 26  766

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-570/10: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2010 r. — Environmental Manufacturing przeciwko OHIM — Wolf (Przedstawienie głowy wilka)

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/27

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2010 r. — Environmental Manufacturing przeciwko OHIM — Wolf (Przedstawienie głowy wilka)
   (Sprawa T-570/10)
   2011/C 63/53
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Environmental Manufacturing LLP (Stowmarket, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, i M. Atkins, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Société Elmar Wolf, SAS (Wissembourg, Francja)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 października 2010 r. w sprawie R 425/2010-2; i

               —

               obciążenie OHIM i Elmar Wolf, SAS kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy przedstawiający głowę wilka dla towarów z klasy 7 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 4971511

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Elmar Wolf, SAS

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany we Francji graficzny znak towarowy nr 99786007 „WOLF Jardin” dla towarów z klas 1, 5, 7, 8, 12 i 31; zarejestrowany we Francji graficzny znak towarowy nr 1480873 „Outils WOLF” dla towarów z klas 7 i 8; graficzny międzynarodowy znak towarowy nr 154431 „Outils WOLF” dla towarów z klas 7 i 8; graficzny międzynarodowy znak towarowy nr 352868 „Outils WOLF” dla towarów z klas 7, 8, 12 i 21;

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja narusza art. 42 ust. 2 i art. 42 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 ze względu na nieokreślenie przez Izbę Odwoławczą w ramach klasy towarów, dla których zostały zarejestrowane wcześniejsze znaki towarowe, spójnej podkategorii, która mogłaby być postrzegana niezależnie od szerszej klasy, i tym samym niestwierdzenie, że istniały tylko dowody na to, że znak towarowy był rzeczywiście używany w odniesieniu do części towarów, dla których znaki towarowe były chronione.
   Ponadto zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja narusza art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 ze względu na błędne określenie przez Izbę Odwoławczą właściwego konsumenta, niesłuszne stwierdzenie, że istnieje odpowiedni związek, i niezastosowanie kryterium wpływu na zachowanie gospodarcze właściwego konsumenta ani kryterium, zgodnie z którym aby zostać uznany za nieuczciwy, znak towarowy musi przenosić pewien wizerunek na towary późniejszych użytkowników lub dawać tym towarom bodziec marketingowy, co nie miało miejsca. Poza tym zabrakło uznania ze strony Izby Odwoławczej, że właściciel wcześniejszego znaku towarowego nawet nie wskazał poprawnie odpowiedniej szkody zgodnie z art. 8 ust. 5, a tym mniej wykazał, iż jest ona prawdopodobna, i z tego względu nie wywiązał się ze spoczywającego na nim obowiązku.


title: Sprawa C-470/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – Lufthansa Cargo AG/Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/12

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – Lufthansa Cargo AG/Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu
   (Sprawa C-470/15) (1)

   (2016/C 078/18)
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 398 z 30.11.2015.


title: Sprawa F-73/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. — Van Neyghem przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Konkurs otwarty — Ocena egzaminu pisemnego — Termin na wniesienie zażalenia — Dopuszczalność — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/54

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. — Van Neyghem przeciwko Komisji
   (Sprawa F-73/06) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Konkurs otwarty - Ocena egzaminu pisemnego - Termin na wniesienie zażalenia - Dopuszczalność - Obowiązek uzasadnienia)
   (2008/C 22/102)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Kris Van Neyghem (Vissenaken, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci S. Rodrigues, A. Jaume i C. Bernard-Glanz, następnie adwokaci S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Joris i M. Velardo)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji EPSO z dnia 1 czerwca 2005 r. o niedopuszczeniu skarżącego do egzaminu ustnego w ramach konkursu EPSO/A/19/04 z uwagi na niewystarczającą liczbę punktów zdobytą w egzaminie pisemnym oraz wniosek o odszkodowanie
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokryje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 190 z 12.8.2006, str. 37.


title: Sprawa C-110/05: Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/12

         Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-110/05)
   (2005/C 115/23)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 4 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez D. Recchia i F. Amato, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Włoskiej.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że zabraniając ciągnięcia przyczep przez motocykle Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które Republice niej ciążą na mocy art. 28 WE;

               2.

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Zgodnie z art. 56 kodeksu drogowego zabrania się we Włoszech ciągnięcia przyczep przez motocykle, co nie dotyczy jedynie mototraktorów (trzykołowych ciągników motocyklowych).
   Zdaniem Komisji nie ma wątpliwości, że skutkiem rzeczonego zakazu jest utrudnianie użycia przyczep legalnie produkowanych i sprzedawanych w Państwach Członkowskich, gdzie nie obowiązuje tego typu zakaz, co stwarza przeszkodę w ich wwozie i sprzedaży we Włoszech.
   W konsekwencji Komisja uważa, że Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które Republice niej ciążą na mocy art. 28 WE.


title: Sprawa T-257/11: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2011 r. — Pangyrus przeciwko OHIM — RSVP Design (COLOURBLIND)

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/29

         Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2011 r. — Pangyrus przeciwko OHIM — RSVP Design (COLOURBLIND)
   (Sprawa T-257/11)
   2011/C 211/62
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pangyrus Ltd (York, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Clubb, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: RSVP Design Ltd (Renfrewshire, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 marca 2011 r. w sprawie R 751/2009-4;

               —

               przywrócenie ważności decyzji Wydziału Unieważnień Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 maja 2009 r.; i

               —

               zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „COLOURBLIND” dla towarów i usług z klas 9, 16, 28, 35 i 41 — wspólnotowa rejestracja znaku towarowego nr 3337979

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: RSVP Design Ltd

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: strona wnosząca o unieważnienie prawa do znaku oparła swój wniosek na dwóch podstawach, mianowicie na art. 53 ust. 1 lit. c) w związku z art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009, powołując się na wcześniejsze niezarejestrowane uprawnienie chronione prawem regulującym powództwo oparte na bezprawnym używaniu nazwy w Zjednoczonym Królestwie, oraz na istnieniu złej wiary zgodnie z art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień i oddalenie wniosku o unieważnienie
   Podniesione zarzuty: strona skarżąca uważa, że Izba Odwoławcza naruszyła prawo, stwierdzając, że: i) właściciel wspólnotowego znaku towarowego nie działał w złej wierze, gdy zgłaszał wspólnotowy znak towarowy; a ii) strona skarżąca nie udowodniła, iż używała wcześniejszego oznaczenia w obrocie handlowym przed datą zgłoszenia spornego wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa F-46/12: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/25

         Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-46/12)
   2012/C 184/56
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis, É. Marchal i D. Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursu EPSO/AST/111/10 o niewpisaniu nazwiska strony skarżącej na listę laureatów tego konkursu.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursu EPSO/AST/111/10 o niewpisaniu nazwiska strony skarżącej na listę laureatów tego konkursu;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-36/08: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2008 r. — Furukawa Electric North America przeciwko OHIM (SLIM LINE)

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/32

         Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2008 r. — Furukawa Electric North America przeciwko OHIM (SLIM LINE)
   (Sprawa T-36/08)
   (2008/C 79/62)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Furukawa Electric North America, Inc. (Norcross, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciel: O. Rauscher, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 listopada 2007 r. w sprawie R 1532/2007-2;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „SLIM LINE” dla towarów z klasy 9 (zgłoszenie nr 5 907 266)

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: błędne zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. b) i lit c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) z uwagi na to, iż „SLIM LINE” nie jest ani wskazówką opisową, ani nie jest pozbawione charakteru odróżniającego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa F-46/11: Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/35

         Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-46/11)
   2011/C 186/67
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci E. Boigelot i S. Woog)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nienadaniu dalszego biegu postępowaniu w sprawie złożonego przez stronę skarżącą wniosku o udzielenie wsparcia.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Komisji z dnia 7 czerwca 2010 r., na mocy której zdecydowano nie nadawać dalszego biegu postępowaniu w sprawie wniosku o udzielenie wsparcia, złożonego przez stronę skarżącą z dnia 5 grudnia 2007 r.;

               —

               zasądzenie od Komisji zadośćuczynienia za doznaną przez stronę skarżącą krzywdę, ustalonego na 10 000 EUR, z zastrzeżeniem zmiany wielkości tej kwoty w trakcie postępowania, a także zwrotu kosztów poniesionych w ramach postępowania poprzedzającego wniesienie skargi;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-652/15: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Liedtke/Parlament

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/21

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Liedtke/Parlament
   (Sprawa T-652/15)
   (2016/C 078/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Dirk Liedtke (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Pirc Musar)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji A(2015)8547 C Parlamentu Europejskiego z dnia 16 września 2015 r. oddalającej ponowny wniosek strony skarżącej o udzielenie dostępu do pewnych dokumentów dotyczących informacji o kosztach podróży, dietach dziennych, dietach na wydatki ogólne oraz wydatkach na personel członków Parlamentu Europejskiego;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą zgodnie z art. 134 i 140 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami poniesionymi przez wszelkich interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 (1) w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001 (2), ponieważ żądane dane osobowe nie są chronione na podstawie prawa Unii;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001, ponieważ odmówiono dostępu do żądanych informacji, mimo że przesłanki ujawnienia były spełnione;

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia określonego w art. 2 i 4 rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 6 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001 ogólnego obowiązku rozpatrzenia każdego indywidualnego dokumentu;

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 6 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ odmowa udzielenia częściowego dostępu do żądanych dokumentów jest bezzasadna;

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku przedstawienia uzasadnienia wskazanego w art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ Parlament nie udzielił odpowiedzi na wszystkie argumenty strony skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001 L 8, s. 1).


title: Sprawa C-68/14: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 3 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Aosta – Włochy) – Equitalia Nord SpA/CLR di Camelliti Serafino & C. Snc (Odesłanie prejudycjalne — Artykuły 106 TFUE i 107 TFUE — Konkurencja — Pojęcie pomocy państwa — Uregulowanie krajowe — Wykorzystanie nieruchomości na cele instytucjonalne — Obniżenie czynszu najmu — Kontekst faktyczny i prawny sporu w postępowaniu głównym — Brak dostatecznych wyjaśnień — Konieczność udzielenia odpowiedzi na pytania prejudycjalne — Brak wyjaśnień — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/10

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 3 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Aosta – Włochy) – Equitalia Nord SpA/CLR di Camelliti Serafino & C. Snc
   (Sprawa C-68/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 106 TFUE i 107 TFUE - Konkurencja - Pojęcie pomocy państwa - Uregulowanie krajowe - Wykorzystanie nieruchomości na cele instytucjonalne - Obniżenie czynszu najmu - Kontekst faktyczny i prawny sporu w postępowaniu głównym - Brak dostatecznych wyjaśnień - Konieczność udzielenia odpowiedzi na pytania prejudycjalne - Brak wyjaśnień - Oczywista niedopuszczalność))
   (2015/C 146/15)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale ordinario di Aosta

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca sprzeciw: Equitalia Nord SpA

      Strona pozwana w postępowaniu ze sprzeciwu: CLR di Camelliti Serafino & C. Snc

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Aosta (Włochy) postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 102 z 7.4.2014.


title: Sprawa T-33/11: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2011 r. — Peeters Landbouwmachines przeciwko OHIM — Fors MW (BIGAB)

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/24

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2011 r. — Peeters Landbouwmachines przeciwko OHIM — Fors MW (BIGAB)
   (Sprawa T-33/11)
   2011/C 80/47
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Peeters Landbouwmachines BV (Etten-Leur, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat P.N.A.M. Claassen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: AS Fors MW (Saue, Estonia)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 listopada 2010 r. w sprawie R 210/2010-1;

               —

               nakazanie OHIM unieważnienia zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego będącego przedmiotem wniosku o unieważnienie lub nakazanie OHIM unieważnienia zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego będącego przedmiotem wniosku o unieważnienie w zakresie, w jakim dotyczy on rejestracji dla klasy 7; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: słowny znak towarowy „BIGAB” dla towarów z klas 6, 7 i 12 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 4363842

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: AS Fors MW

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: strona wnosząca o unieważnienie uzasadnia swój wniosek bezwzględnymi i względnymi podstawami unieważnienia na podstawie art. 52 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. b) w związku z art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Zdaniem skarżącej Izba Odwoławcza dopuściła się błędu w ocenie złej wiary i nie uznała wagi podobieństwa pomiędzy towarami objętymi porównywanymi znakami towarowymi.


title: Sprawa F-15/07: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2007 r. — K przeciwko Parlamentowi

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/58

         Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2007 r. — K przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-15/07)
   (2007/C 95/116)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: K (przedstawiciel: Dieter Struck)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie odmownej decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 29 listopada 2006 r.;

               —

               zasądzenie od pozwanego zadośćuczynienia i odszkodowania;

               —

               stwierdzenie naruszenia przez pozwanego zasady równego traktowania oraz umyślnego i świadomego naruszenia dobra osobistego;

               —

               stwierdzenie naruszenia przez pozwanego zasady uzasadnionych oczekiwań i obowiązku uzasadnienia aktów administracyjnych oraz zasady niedyskryminacji;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, były urzędnik, od dnia 1 stycznia 1978 r. zatrudniona w Parlamencie, domaga się od pozwanego zadośćuczynienia i odszkodowania w związku z działaniami, które doprowadziły do naruszenia jej dobra osobistego oraz nadzwyczajnymi okolicznościami, które doprowadziły do jej inwalidztwa.


title: Sprawa C-339/13: Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/21

         Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-339/13)
   2013/C 252/34
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Bianchi i B. Schima, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Włochy uchybiły zobowiązaniom wynikającym z art. 3 i art. 5 ust. 2 dyrektywy 1999/74/WE (1);

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji art. 5 dyrektywy 1999/74WE upłynął w dniu 10 stycznia 2012 r.

      (1)  Dyrektywa Rady 1999/74/WE z dnia 19 lipca 1999 r. ustanawiająca minimalne normy ochrony kur niosek (Dz.U. L 203, s. 53).


title: Sprawa C-472/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāta Administratīvo lietu departaments (Republika Łotwy) w dniu 23 października 2008 r. — Alstom Power Hydro przeciwko Valsts ieņēmumu dienests

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāta Administratīvo lietu departaments (Republika Łotwy) w dniu 23 października 2008 r. — Alstom Power Hydro przeciwko Valsts ieņēmumu dienests
   (Sprawa C-472/08)
   (2008/C 327/37)
   Język postępowania: łotewski
   Sąd krajowy
   Augstākās tiesas Senāta Administratīvo lietu departaments (Republika Łotwy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Alstom Power Hydro.

      Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests.
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 18 ust. 4 dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ustanowieniu w krajowych przepisach trzyletniego terminu przedawnienia w zakresie dochodzenia prawa do zwrotu nadpłaconego podatku VAT (różnicy między podatkiem należnym a podatkiem naliczonym podlegającym odliczeniu)

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 23).


title: Sprawa T-181/12: Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2012 r. — Bateni przeciwko Radzie

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/28

         Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2012 r. — Bateni przeciwko Radzie
   (Sprawa T-181/12)
   2012/C 174/46
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Naser Bateni (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Kienzle i M. Schlingmann)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 w zakresie w jakim dotyczy ono skarżącego;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania, w szczególności nakładów poniesionych przez skarżącego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 3 zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy: Naruszenie praw skarżącego do obrony

                           —

                           Rada naruszyła prawo skarżącego do skutecznej obrony i w szczególności wymóg uzasadnienia poprzez brak podania wystarczającego uzasadnienia dla umieszczenia nazwiska skarżącego w załączniku IX zaskarżonego rozporządzenia.

                           —

                           Rada naruszyła prawo skarżącego do bycia wysłuchanym poprzez brak udzielenia mu przewidzianej w art. 46 ust. 3 i 4 zaskarżonego rozporządzenia możliwości przedstawienia uwag w przedmiocie umieszczenia skarżącego w wykazie osób, organów i podmiotów objętych sankcjami i w związku z tym doprowadzenia do ponownego rozpatrzenia tej kwestii przez Radę.

               2)

               Zarzut drugi: Brak powodów umieszczenia skarżącego w wykazie osób, organów i podmiotów objętych sankcjami

                           —

                           Powody przedstawione przez Radę w odniesieniu do umieszczenia go w wykazie osób, organów i podmiotów objętych sankcjami nie pokazują na jakiej dokładnie podstawie prawnej oparła się Rada.

                           —

                           Działalność, którą skarżący wykonywał jedynie do marca 2008 r. nie mogła stanowić uzasadnienia dla umieszczenia go w wykazie osób, organów i podmiotów objętych sankcjami w grudniu 2011 r.

                           —

                           Działalność skarżącego jako prezesa zarządu Hanseatic Trade Trust & Shipping (HTTS) GmbH nie uzasadnia umieszczenia go w wykazie osób, organów i podmiotów objętych sankcjami w szczególności dlatego, że Sąd UE stwierdził nieważność rozporządzenia nr 961/2010 (1) w zakresie, w jakim dotyczyło ono HTTS.

                           —

                           Sama okoliczność, że skarżący był prezesem zarządu brytyjskiej spółki, która w międzyczasie została rozwiązana, nie uzasadnia wniosku, że zachodzi jedna z wymienionych w art. 23 ust. 2 zaskarżonego rozporządzenia podstaw umieszczenia go w wykazie osób, organów i podmiotów objętych sankcjami.

               3)

               Zarzut trzeci: Naruszenie prawa podstawowego skarżącego do poszanowania własności

                           —

                           Umieszczenie skarżącego w wykazie podmiotów objętych sankcjami stanowi nieuzasadnione naruszenie podstawowego prawa własności, ponieważ w związku z niewystarczającym uzasadnieniem Rady, nie może on zrozumieć, z jakich względów został umieszczony w tym wykazie.

                           —

                           Umieszczenie skarżącego w wykazie podmiotów objętych sankcjami jest oczywiście nieodpowiednie dla realizacji celów zamierzonych w zaskarżonym rozporządzeniu i stanowi poza tym nieproporcjonalną ingerencję w jego prawo własności.

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1).


title: Sprawa C-42/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 7 lutego 2008 r. — M. Ilhan przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 7 lutego 2008 r. — M. Ilhan przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-42/08)
   (2008/C 92/33)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: M. Ilhan

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën
   Pytanie prejudycjalne
   Czy postanowienia traktatu WE dotyczące swobody świadczenia usług (art. 49–55 WE) lub zasada proporcjonalności stoją na przeszkodzie stosowaniu przez państwo członkowskie przepisów, zgodnie z którymi osoba, która zamieszkuje lub ma siedzibę w tym państwie członkowskim i dysponuje zarejestrowanym w innym państwie członkowskim samochodem osobowym, który na okres trzech lat został jej wynajęty przez przedsiębiorstwo zajmujące się wynajmem pojazdów, oraz używa go zasadniczo w pierwszym państwie członkowskim do celów służbowych lub prywatnych, jest zobowiązana zapłacić podatek w chwili rozpoczęcia korzystania z dróg publicznych w pierwszym państwie członkowskim przy użyciu tego samochodu osobowego, bez uwzględnienia długości okresu faktycznego przyszłego używania w tym państwie członkowskim?


title: Sprawa F-71/10: Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2010 r. — Cantisani przeciwko Komisji

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/49

         Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2010 r. — Cantisani przeciwko Komisji
   (Sprawa F-71/10)
   ()
   2010/C 317/87
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Nicola Cantisani (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat S. de Lannoy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej oddalającej złożony przez stronę skarżącą wniosek o wsparcie w związku z mobbingiem oraz żądanie naprawienia szkody i zadośćuczynienia za krzywdę

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora dyrekcji generalnej Komisji ds. personelu i administracji z dnia 9 października 2009 r. (ADMIN.B2/JJ/jm 0(09)), w drodze której administracja oddaliła wniosek o wsparcie wniesiony przez skarżącą do Komisji w dniu 29 stycznia 2009 r.

               —

               zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia z tytułu szkody i krzywdy doznanych wskutek mobbingu.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa F-47/10: Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2010 r. — Hecq przeciwko Komisji

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/61

         Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2010 r. — Hecq przeciwko Komisji
   (Sprawa F-47/10)
   ()
   2010/C 221/97
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: André Hecq (Chaumont-Gistoux, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Vogel)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji odmawiającej uznania w odniesieniu do skarżącego częściowej, trwałej niezdolności do pracy w rozumieniu art. 73 regulaminu pracowniczego i obciążającej go częścią kosztów i wynagrodzeń lekarskich poniesionych w toku prac komisji lekarskiej.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez organ powołujący w dniu 5 marca 2010 r. (i notyfikowanej pocztą elektroniczną w dniu 8 marca 2010 r.), oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącego w dniu 9 grudnia 2009 r. na dwie decyzje administracyjne z dnia 7 września 2009 r., w których odpowiednio odmówiono uznania w sposób ostateczny w odniesieniu do skarżącego niezdolności do pracy w jakimkolwiek stopniu na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego i ponadto obciążono skarżącego połową kosztów i wynagrodzeń lekarza przewodniczącego komisji lekarskiej do wysokości 500 EUR (ostatecznie obniżonej do wysokości 300 EUR) oraz również całością (potem 60 %) kosztów i wynagrodzeń lekarza reprezentującego go w toku prac wspomnianej komisji lekarskiej;

               —

               także stwierdzenie nieważności wspomnianych decyzji z dnia 7 września 2009 r.;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-74/12: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2012 r. — Mecafer przeciwko Komisji

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/28

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2012 r. — Mecafer przeciwko Komisji
   (Sprawa T-74/12)
   2012/C 118/47
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mecafer SA (Valence, Francja) (przedstawiciel: R. MacLean, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna;

               —

               częściowe stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji nr C(2011) 8804 wersja ostateczna z dnia 6 grudnia 2011 r. w zakresie, w jakim przyznaje skarżącej jedynie częściową refundację ceł antydumpingowych zapłaconych przez nią i bezprawnie wstrzymuje wypłatę dodatkowych refundacji ceł antydumpingowych, które słusznie należą się skarżącej;

               —

               utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji do czasu, aż Komisja Europejska wyda przepisy niezbędne do zastosowania się do orzeczenia Sądu;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, wedle którego pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie przy stosowaniu odpowiedniej i rozsądnej marży importowej niepowiązanego importera z Unii, przez co nie ustaliła wiarygodnej ceny eksportowej dla potrzeb wyliczenia prawidłowej kwoty refundacji ceł antydumpingowych, co doprowadziło do naruszenia art. 2 ust. 9 i art. 18 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (1).

               2)

               Zarzut drugi, wedle którego pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie poprzez odliczenie ceł antydumpingowych jako kosztu przy obliczaniu ceny eksportowej przez co nie ustaliła wiarygodnego marginesu dumpingu dla potrzeb wyliczenia prawidłowej kwoty refundacji ceł antydumpingowych, co doprowadziło do naruszenia art. 2 ust. 9 i 11 oraz art. 11 ust. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009.

               3)

               Zarzut trzeci, wedle którego pozwana nie poinformowała skarżącej w sposób szybki i adekwatny o wymogach, jakich należy przestrzegać w celu spełnienia przesłanek określonych w art. 11 ust. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009, naruszając tym samym prawo do obrony stanowiące ogólną zasadę prawa Unii, jak również zasadę dobrej administracji, która także stanowi ogólną zasadę prawa Unii, a ponadto naruszyła art. 41 Karty praw podstawowych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 1).


title: Sprawa C-1/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Lisboa — Portugalia) — Ordem dos Técnicos Oficiais de Contas przeciwko Autoridade da Concorrência (Samorząd zawodowy dyplomowanych księgowych — Uregulowanie dotyczące systemu obowiązkowego szkolenia dyplomowanych księgowych — Artykuł 101 TFUE — Związek przedsiębiorstw — Ograniczenie konkurencji — Uzasadnienia — Artykuł 106 ust. 2 TFUE)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/17

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Lisboa — Portugalia) — Ordem dos Técnicos Oficiais de Contas przeciwko Autoridade da Concorrência
   (Sprawa C-1/12) (1)

   (Samorząd zawodowy dyplomowanych księgowych - Uregulowanie dotyczące systemu obowiązkowego szkolenia dyplomowanych księgowych - Artykuł 101 TFUE - Związek przedsiębiorstw - Ograniczenie konkurencji - Uzasadnienia - Artykuł 106 ust. 2 TFUE)
   2013/C 114/24
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal da Relação de Lisboa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Ordem dos Técnicos Oficiais de Contas

      Druga strona postępowania: Autoridade da Concorrência

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal da Relação de Lisboa — Wykładnia art. 56, 57, 58, 59, 60, 61, 62, 101 i 102 TFUE — Pojęcie związku przedsiębiorstw — Samorząd zawodowy dyplomowanych księgowych — Utworzenie systemu obowiązkowych szkoleń zawodowych dla członków samorządu — Szkolenia prowadzone wyłącznie przez samorząd — Swoboda przedsiębiorczości i swoboda świadczenia usług

      Sentencja

               1)

               Rozporządzenie takie jak Regulamento da Formação de Créditos (rozporządzenie w sprawie uzyskiwania punktów szkoleniowych) przyjęte przez samorząd zawodowy taki jak Ordem dos Técnicos Oficiais de Contas (samorząd zawodowy dyplomowanych księgowych) należy uważać za decyzję podjętą przez związek przedsiębiorstw w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE.
               Okoliczność, że samorząd zawodowy taki jak Ordem dos Técnicos Oficiais de Contas jest prawnie zobowiązany do wprowadzenia systemu obowiązkowego szkolenia przeznaczonego dla swoich członków, nie może wykluczać z zakresu stosowania art. 101 TFUE unormowań przyjętych przez ten samorząd zawodowy, o ile unormowania te można przypisać wyłącznie jemu.
               Okoliczność, że unormowania te nie mają bezpośredniego wpływu na działalność gospodarczą członków wspomnianego samorządu zawodowego, nie wpływa na stosowanie art. 101 TFUE, jako że naruszenie zarzucane temu samorządowi zawodowemu dotyczy rynku, na którym samorząd ten sam prowadzi działalność gospodarczą.

               2)

               Rozporządzenie, które wprowadza system obowiązkowego szkolenia dyplomowanych księgowych, aby zagwarantować wysoką jakość usług przez nich oferowanych, takie jak Regulamento da Formação de Créditos przyjęte przez samorząd zawodowy taki jak Ordem dos Técnicos Oficiais de Contas stanowi ograniczenie konkurencji zakazane przez art. 101 TFUE w zakresie, w jakim — czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego — eliminuje konkurencję na znacznej części rynku właściwego na korzyść tego samorządu zawodowego i nakłada na pozostałą część tego rynku warunki dyskryminujące na niekorzyść konkurentów wspomnianego samorządu zawodowego.

      (1)  Dz.U. C 89 z 24.3.2012.


title: Sprawa T-77/13: Wyrok Sądu z dnia 8 października 2014 r. – Laboratoires Polive przeciwko OHIM – Arbora & Ausonia (DODIE) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego DODIE — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy DODOT — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Kompetencje o charakterze reformatoryjnym]

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/36

         Wyrok Sądu z dnia 8 października 2014 r. – Laboratoires Polive przeciwko OHIM – Arbora & Ausonia (DODIE)
   (Sprawa T-77/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego DODIE - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy DODOT - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Kompetencje o charakterze reformatoryjnym])
   2014/C 409/51
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Laboratoires Polive (Levallois-Perret, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Sion)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Arbora & Ausonia, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat R. Guerras Mazón)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 października 2012 r. (sprawa R 1949/2011-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Arbora & Ausonia, SLU a Laboratoires Polive.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 31 października 2012 r. (sprawa R 1949/2011-2).

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Laboratoires Polive.

               4)

               Arbora & Ausonia, SLU pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 108 z 13.4.2013.


title: Sprawa C-440/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curte de Apel Bacău (Rumunia) w dniu 13 września 2010 r. — SC SEMTEX SRL przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Bacău, Administrația Finanțelor Publice Bacău

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curte de Apel Bacău (Rumunia) w dniu 13 września 2010 r. — SC SEMTEX SRL przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Bacău, Administrația Finanțelor Publice Bacău
   (Sprawa C-440/10)
   ()
   2010/C 328/25
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Curtea de Apel Bacau

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SC SEMTEX SRL.

      Strona pozwana: Direcția Generală a Finanțelor Publice Bacău, Administrația Finanțelor Publice Bacău

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 110 akapit pierwszy TFUE (uprzednio art. 90 WE), w świetle którego żadne państwo członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych państw członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe, należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się możliwości ustanowienia podatku od zanieczyszczeń emitowanych przez pojazdy silnikowe, nakładanego przy pierwszej rejestracji na terytorium państwa członkowskiego, o cechach określonych w OUG nr 50/2008 — podatku mogącego stanowić podatek wewnętrzny obciążający towary pochodzące z innych państw członkowskich — w świetle okoliczności, że rzeczony podatek nie jest pobierany przy ponownej rejestracji w Rumunii pojazdu silnikowego o takich samych parametrach co przywożony pojazd używany?

               2)

               Czy wykładni art. 110 akapit drugi TFUE (uprzednio art. 90 WE), w świetle którego żadne państwo członkowskie nie nakłada na produkty innych państw członkowskich podatków wewnętrznych, które pośrednio chronią inne produkty, należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się możliwości ustanowienia podatku od zanieczyszczeń emitowanych przez pojazdy silnikowe, nakładanego przy pierwszej rejestracji na terytorium państwa członkowskiego, o cechach określonych w OUG nr 50/2008, zważywszy na to, że rządowy dekret nadzwyczajny nr 218/2008 wyłącza zapłatę podatku od zanieczyszczeń w przypadku kategorii pojazdów mających parametry techniczne pojazdów produkowanych w Rumunii?


title: Sprawa C-53/05: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/17

         Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-53/05)
   (2005/C 82/36)
   Język postępowania: portugalski
   W dniu 9 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Pedra Andrade i Woutera Wilsa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Portugalskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że wyłączając wszystkie kategorie instytucji z płatności wynagrodzenia należnego twórcy za użyczenie publiczne Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 5 w związku z art. 1 dyrektywy Rady 92/100/EWG (1) z dnia 19 listopada 1992 r.;

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Przed przyjęciem dyrektywy 92/100 prawo portugalskie nie przyznawało twórcy żadnego prawa do wynagrodzenia w przypadku użyczenia dzieła, w odniesieniu do którego wygasło prawo rozpowszechniania. Obecnie prawo portugalskie przyznaje roszczenie o wynagrodzenie; jednakże wyłączając z płatności wynagrodzenia wszystkie kategorie instytucji udzielających użyczenia publicznego w rozumieniu dyrektywy 92/100 dokonujących użyczenia, pozbawiło ono to roszczenie treści i uchybiło zobowiązaniom ciążącym na mocy art. 1 i 5 tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 346, str. 61.


title: Sprawa T-24/07: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2007 r. — ThyssenKrupp Stainless przeciwko Komisji

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/39

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2007 r. — ThyssenKrupp Stainless przeciwko Komisji
   (Sprawa T-24/07)
   (2007/C 82/88)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: ThyssenKrupp Stainless AG (Duisburg, Niemcy) (przedstawiciele: M. Klusmann i S. Thomas)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               posiłkowo, stwierdzenie nieważności art. 2 sentencji tej decyzji;

               —

               w dalszej kolejności posiłkowo, obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona skarżąca kwestionuje decyzję Komisji C(2006) 6765 wersja ostateczna z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie COMP/39.234 — Dopłata do stopu — Nowa decyzja. W zaskarżonej decyzji dotyczącej wznowienia postępowania IV/35.814 — Dopłata do stopu, stronę skarżącą obciążono grzywną za naruszenie art. 65 ust. 1 EWWiS, jakiego dopuściła się Thyssen Stahl GmbH (wcześniej Thyssen Stahl AG), które polegało na zmianie i zastosowaniu w sposób uzgodniony wartości referencyjnych stosowanych przy obliczaniu dopłaty do stopu.
   Skarżąca podnosi dziesięć zarzutów na poparcie tej skargi:

               —

               naruszenie zasady nulla poena sine lege, ponieważ ze względu na brak przepisów przejściowych Komisja nie posiadała uprawnień w zakresie zastosowania z mocą wsteczną traktatu EWWiS, który w 2002 r. utracił moc obowiązującą;

               —

               niezgodne z prawem zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1), ponieważ uprawnia ono jedynie do zastosowania art. 81 i art. 82 WE, a nie postanowień traktatu EWWiS;

               —

               naruszenie zasady res iudicata, związane z rozstrzygnięciem co do istoty przez Trybunał Sprawiedliwości wyrokiem kończącym postępowanie w sprawie, w którym Trybunał orzekł brak odpowiedzialności skarżącej za naruszenie jakiego dopuściła się spółka Thyssen Stahl AG, a którego wystąpienie zostało stwierdzone i ponownie przypisane skarżącej w zaskarżonej decyzji;

               —

               brak odpowiedzialności skarżącej poprzez wydanie prywatnego oświadczenie o przyjęciu odpowiedzialności, ponieważ ma ono co najwyżej deklaratywny charakter;

               —

               naruszenie zasady pewności prawa związane z niepewnym charakterem podstawy grzywny i jej przyznania;

               —

               naruszenie zasady ne bis in idem, ponieważ grzywnę nałożono na skarżącą już w pierwszym postępowaniu w związku wystąpieniem identycznych okoliczności faktycznych, w przedmiocie czego Trybunał orzekł wyrokiem kończącym postępowanie w sprawie;

               —

               przedawnienie naruszenia;

               —

               naruszenia prawa dostępu do akt;

               —

               naruszenie prawa do bycia wysłuchanym w związku z przedstawieniem niepełnych zarzutów, oraz;

               —

               niewłaściwe obliczenie grzywny w świetle komunikatu w sprawie współpracy z 1996 r. (2)

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1 z 2003 r., str. 1).

      (2)  Komunikat Komisji z dnia 18 lipca 1996 r. w sprawie nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty w sprawach dotyczących karteli (Dz.U. C 207 z 1996 r., str. 4).


title: Sprawa C-512/06 P: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 26 października 2007 r. — PTV Planung Transport Verkehr AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Względne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Słowne oznaczenie map&guide)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/29

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 26 października 2007 r. — PTV Planung Transport Verkehr AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-512/06 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Względne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Słowne oznaczenie map&guide)
   (2008/C 51/49)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: PTV Planung Transport Verkehr AG (przedstawiciel: F. Nielsen, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (Przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 10 października 2006 r. w sprawie T-302/03 PTV przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji odrzucającej wniosek o rejestrację słownego znaku towarowego „map&guide” dla niektórych towarów i usług należących do klas 9, 41 i 42 — Charakter odróżniający znaku towarowego
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               PTV Planung Transport Verkehr AG pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.


title: Sprawa T-277/07: Postanowienie Sądu z dnia 6 października 2011 r. — Secure Computing przeciwko OHIM — Investrónica (SECUREOS) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Cofnięcie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/31

         Postanowienie Sądu z dnia 6 października 2011 r. — Secure Computing przeciwko OHIM — Investrónica (SECUREOS)
   (Sprawa T-277/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Cofnięcie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2011/C 347/50
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Secure Computing Corp. (Roseville, Minnesota, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: H. Kunz-Hallstein i R. Kunz-Hallstein, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Investrónica, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo E. López Leiva, następnie J. L. Zurdo Rivas, następnie J. L. Zurdo Rivas i E. López Camba, adwokaci)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 kwietnia 2007 r. (sprawa R 1063/2066-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Investrónica, S.A. a Secure Computing Corp.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca oraz interwenient pokrywają własne koszty oraz, każdy z nich połowę kosztów strony pozwanej.

      (1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007.


title: Sprawa C-336/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curte de Apel Craiova (Rumunia) w dniu 6 lipca 2010 r. — Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Târgu-Jiu, Administrația Fondului pentru Mediu przeciwko Victorowi Vinelowi Ijacowi

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curte de Apel Craiova (Rumunia) w dniu 6 lipca 2010 r. — Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Târgu-Jiu, Administrația Fondului pentru Mediu przeciwko Victorowi Vinelowi Ijacowi
   (Sprawa C-336/10)
   ()
   2010/C 274/11
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Curtea de Apel Craiova (Rumunia)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Târgu-Jiu, Administrația Fondului pentru Mediu.

      Strona pozwana: Victor Vinel Ijac.

      Pytania prejudycjalne

   Czy wykładni art. 110 akapit pierwszy TFUE (uprzednio art. 90 WE) należy dokonywać w ten sposób, że zakazuje państwu członkowskiemu wprowadzenia podatku mającego cechy podatku od zanieczyszczeń przewidzianego w nadzwyczajnym dekrecie rządowym nr 50/2008, który uzależnia rejestrację w Rumunii używanych pojazdów silnikowych przywiezionych i uprzednio zarejestrowanych w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej od zapłaty podatku od zanieczyszczeń, podczas gdy podatek ten nie ciąży na używanych pojazdach zarejestrowanych w Rumunii, w przypadku sprzedaży a zatem i nowej rejestracji, wobec czego podatek ten może stanowić opłatę wewnętrzną obciążającą towary pochodzące z innych państw członkowskich w sposób pośrednio dyskryminacyjny w stosunku do opodatkowania produktów krajowych?


title: Sprawa C-513/13 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 4 grudnia 2014 r. – Królestwo Hiszpanii/Komisja Europejska (Odwołanie — Fundusz spójności — Projekt dotyczący asenizacji i oczyszczania ścieków miasta Saragossy (Hiszpania) — Zmniejszenie pomocy finansowej — Istnienie terminu — Brak dochowania wyznaczonego terminu — Konsekwencje)

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/13

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 4 grudnia 2014 r. – Królestwo Hiszpanii/Komisja Europejska
   (Sprawa C-513/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Fundusz spójności - Projekt dotyczący asenizacji i oczyszczania ścieków miasta Saragossy (Hiszpania) - Zmniejszenie pomocy finansowej - Istnienie terminu - Brak dochowania wyznaczonego terminu - Konsekwencje))
   (2015/C 046/17)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Valero Jordana i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej Królestwo Hiszpanii/Komisja (T-358/08) zostaje uchylony.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2008) 3249 z dnia 25 czerwca 2008 r. w sprawie zmniejszenia pomocy przyznanej Królestwu Hiszpanii z Funduszu Spójności na projekt nr 96/11/61/018 – „Saneamiento de Zaragoza”.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa koszty Królestwa Hiszpanii oraz własne koszty, poniesione zarówno w pierwszej instancji, jak również w niniejszym postępowaniu odwoławczym.

      (1)  Dz.U. C 336 z 16.11.2013.


title: Sprawa C-339/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale (Włochy) w dniu 22 lipca 2008 r. — General Beverage Europe B.V. przeciwko Agenzia delle Entrate — Ufficio di Alba

text:
               11.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale (Włochy) w dniu 22 lipca 2008 r. — General Beverage Europe B.V. przeciwko Agenzia delle Entrate — Ufficio di Alba
   (Sprawa C-339/08)
   (2008/C 260/12)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Commissione Tributaria Regionale
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: General Beverage Europe B.V.

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate — Ufficio di Alba
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy podatek potrącany u źródła z tytułu wyrównania dywidendy stanowi podatek potrącany u źródła zakazany na mocy art. 5 ust. 1 dyrektywy 435/90/EWG (1)?

               2)

               Czy ma zastosowanie klauzula ochronna wskazana w art. 7 ust. 2 tej dyrektywy, a w szczególności, czy art. 7 ust. 2 dyrektywy 435/90/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie może zdecydować o niestosowaniu wyłączenia, o którym mowa w art. 5 ust. 1 dyrektywy, w przypadku, gdy państwo siedziby spółki dominującej udziela tej ostatniej kredytu podatkowego na podstawie dwustronnej umowy?

      (1)  Dz.U. L 225, s. 6.


title: Sprawa T-122/16: Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2016 r. – Tulliallan Burlington/EUIPO – Burlington Fashion (Burlington)

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/26

         Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2016 r. – Tulliallan Burlington/EUIPO – Burlington Fashion (Burlington)
   (Sprawa T-122/16)
   (2016/C 175/30)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tulliallan Burlington Ltd (St Helier, Jersey) (przedstawiciel: A. Norris, Barrister)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Burlington Fashion GmbH (Schmallenberg, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „Burlington” – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 017 273

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie R 982 021

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i odrzucenie wniosku o rejestrację podważanego znaku towarowego w odniesieniu do wszystkich kwestionowanych towarów;

               —

               nakazanie zapłaty kosztów poniesionych przez stronę skarżącą w związku z niniejszym odwołaniem.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 5, 4 i 1b rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-83/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 15 lutego 2017 r. – KP, reprezentowany przez matkę/LO

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 15 lutego 2017 r. – KP, reprezentowany przez matkę/LO
   (Sprawa C-83/17)
   (2017/C 168/26)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: KP, reprezentowany przez matkę

      Strona pozwana: LO

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zasadę subsydiarności określoną w art. 4 ust. 2 Protokołu haskiego z 2007 r. o prawie właściwym dla zobowiązań alimentacyjnych należy interpretować w ten sposób, że znajduje ona zastosowanie tylko w sytuacji, gdy wniosek wszczynający postępowanie w sprawie dotyczącej zobowiązań alimentacyjnych zostaje wniesiony w innym państwie niż miejsce zwykłego pobytu wierzyciela?
               W razie udzielenia na to pytanie odpowiedzi przeczącej:

               2)

               Czy art. 4 ust. 2 Protokołu haskiego z 2007 r. o prawie właściwym dla zobowiązań alimentacyjnych należy interpretować w ten sposób, że sformułowanie „nie może uzyskać […] świadczeń alimentacyjnych” odnosi się także do sytuacji, w których prawo dotychczasowego miejsca pobytu nie przewiduje roszczeń alimentacyjnych za okres wsteczny jedynie z powodu niespełnienia określonych ustawowych przesłanek?


title: Sprawa C-166/11: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 1 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Oviedo — Hiszpania) — Angel Lorenzo González Alonso przeciwko Nationale Nederlanden Vida Cia De Seguros y Reaseguros SAE (Ochrona konsumentów — Umowy zawarte poza lokalem przedsiębiorstwa — Dyrektywa 85/577/EWG — Zakres stosowania — Wyłączenie — Umowa ubezpieczenia wyrażona w jednostkach przeliczeniowych)

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/7

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 1 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Oviedo — Hiszpania) — Angel Lorenzo González Alonso przeciwko Nationale Nederlanden Vida Cia De Seguros y Reaseguros SAE
   (Sprawa C-166/11) (1)

   (Ochrona konsumentów - Umowy zawarte poza lokalem przedsiębiorstwa - Dyrektywa 85/577/EWG - Zakres stosowania - Wyłączenie - Umowa ubezpieczenia wyrażona w jednostkach przeliczeniowych)
   2012/C 118/11
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Audiencia Provincial de Oviedo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Angel Lorenzo González Alonso

      Strona pozwana: Nationale Nederlanden Vida Cia De Seguros y Reaseguros SAE

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Audiencia Provincial de Oviedo — Wykładnia art. 3 ust. 2 lit. d) dyrektywy Rady 85/577/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa (Dz.U. L 372, s. 31) — Umowa zawarta poza lokalem przedsiębiorstwa handlowego, które oferuje ubezpieczenie na życie w zamian za składkę pieniężną, która ma być inwestowana w różne produkty tego przedsiębiorstwa

      Sentencja

   Umowa zawarta poza lokalem przedsiębiorstwa, oferująca ubezpieczenie na życie w zamian za miesięczną płatność składki inwestowanej w różnych proporcjach na inwestycje o oprocentowaniu stałym, inwestycje o oprocentowaniu zmiennym i w produkty inwestycji finansowych umawiającej się spółki, nie jest objęta, zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. d) dyrektywy Rady 85/577/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa, jej zakresem zastosowania.

      (1)  Dz.U. C 173 z 11.6.2011.