title: Sprawa T-102/14: Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2015 r. – Deutsche Post/OHIM – PostNL Holding (TPG POST) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TPG POST — Wcześniejsze słowne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowego POST i Deutche Post — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/35

         Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2015 r. – Deutsche Post/OHIM – PostNL Holding (TPG POST)
   (Sprawa T-102/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TPG POST - Wcześniejsze słowne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowego POST i Deutche Post - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 213/58)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Post AG (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K. Hamacher i C. Giersdorf)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: G. Schneider i S. Hanne, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: PostNL Holding BV (Haga, Niderlandy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 grudnia 2013 r. (sprawa R 2108/2012-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między PostNL Holding BV a Deutsche Post AG

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Deutsche Post AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 112 z 14.4.2014.


title: Sprawa T-108/07: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2007 r. — Spira przeciwko Komisji

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/20

         Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2007 r. — Spira przeciwko Komisji
   (Sprawa T-108/07)
   (2007/C 129/36)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Diamanthandel A. Spira BVBA (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci: J. Bourgeois, Y. van Gerven, F. Louis i A. Vallery

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 26 stycznia 2007 r. wydanej na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 773/2004 w sprawie COMP/38.826/B-2-Spira/De Beers/DTC Supplier of Choice;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 26 stycznia 2007 r. w sprawie COMP/38.826/B-2-Spira/De Beers/DTC Supplier of Choice z zakresu konkurencji, mocą której Komisja oddaliła wniesioną przez skarżącą skargę dotyczącą naruszeń art. 81 i 82 WE związanych z systemem „Supplier of Choice”, stosowanym przez Grupę De Beers do dystrybucji surowca diamentowego opierając się na tym, iż nie wykazano wystarczającego interesu wspólnotowego do nadania skardze dalszego biegu.
   Skarżąca utrzymuje, że De Beers będąca producentem surowca diamentowego, działająca w opinii skarżącej głównie na poziomie rynku upstream dąży poprzez sprzedaż surowca diamentowego przy zastosowaniu systemu Supplier of Choice do rozszerzenia jej kontroli rynkowej obejmując nią całość procesu od momentu wydobycia surowca w kopalni do przekazania gotowego produktu klientowi, tj. również na działalność na poziomie rynków downstream.
   Skarżąca podnosi trzy zarzuty na poparcie jej skargi.
   Utrzymuje ona w pierwszej kolejności, że Komisja nie wywiązała się z obowiązku przeprowadzenie uważnej i bezstronnej analizy skargi i zbadania z należytą starannością i bezstronnością wymienionych w skardze praktyk antykonkurencyjnych.
   Skarżąca utrzymuje w drugiej kolejności, że Komisja nie mogła utrzymywać braku wykazania wystarczającego interesu wspólnotowego do nadania skardze dalszego biegu, zważywszy na rozmiar przedsiębiorstwa biorącego udział w naruszeniu, geograficzny rozmiar praktyk antykonkurencyjnych i szkód dla konkurencji i rynku wewnętrznego, które mogłyby powstać na skutek naruszeń.
   Skarżąca utrzymuje w trzeciej kolejności stwierdzenie przez Komisję braku występowania wystarczającego interesu wspólnotowego opierając się na błędnej ocenie faktycznej i prawnej okoliczności sprawy, ponieważ:

               1.

               Komisja nie uwzględniła publicznie ogłoszonego antykonkurencyjnego celu ograniczonego selektywnego systemu dystrybucji De Beers;

               2.

               Komisja nie mogła ocenić antykonkurencyjnych skutków systemu dystrybucji De Beers nie dokonując wcześniej oceny pozycji dominującej i siły rynkowej De Beers;

               3.

               Komisja nie uwzględniła licznych elementów, które zostały poddane jej uwadze w skardze wykazujących nieodłącznie nadużywający i antykonkurencyjny charakter systemu;

               4.

               Komisja niewłaściwie oceniła skuteczność zmienionego zakresu obowiązków Ombudsmana, opracowanego przez De Beers w celu rozwiązania sporów związanych z systemem wdrażania i dystrybucji; oraz

               5.

               Komisja naruszyła prawo i dopuściła się oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych uznając, że system dystrybucji De Beers nie spowodował ograniczeń na rynku.


title: Sprawa F-130/06: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2006 r. — Sotgia przeciwko Komisji

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/86

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2006 r. — Sotgia przeciwko Komisji
   (Sprawa F-130/06)
   (2006/C 326/173)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Stefano Sotgia (Dublin, Irlandia) [przedstawiciele: T. Bontinck i J. Feld, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie doręczonej w dniu 2 maja 2006 r. decyzji indywidualnej dotyczącej zmiany statusu z członka personelu tymczasowego na urzędnika ze skutkiem od dnia 16 kwietnia 2006 r.

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Po przepracowaniu kilku lat w Komisji w charakterze członka personelu tymczasowego w grupie zaszeregowania A5, a następnie A*11, skarżący został laureatem konkursu otwartego EPSO/A/18/04, mającego na celu utworzenie listy rezerwowej odnośnie do zatrudnienia administratorów w grupie zaszeregowania A7/A6. Z tego względu został powołany na urzędnika i zatrudniony na tym samym stanowisku, które zajmował jako członek personelu tymczasowego oraz zaszeregowany do grupy A*6 stopień 2 na podstawie załącznika XIII do regulaminu pracowniczego.
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi naruszenie art. 31 i 62 regulaminu pracowniczego, jak również art. 5 i 2 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego.
   Skarżący podnosi ponadto naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań, zasady zachowania praw nabytych oraz zasady równego traktowania.


title: Sprawa C-290/05 i C-333/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 października 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hajdú-Bihar Megyei Bíróság i Bács-Kiskun Megyei Bíróság (Węgry) — Ákos Nádasdi przeciwko Vám- és Pénzügyőrség Észak-Alföldi Regionális Parancsnoksága (sprawa C-290/05) oraz Ilona Németh przeciwko Vám- és Pénzügyőrség Dél-Alföldi Regionális Parancsnoksága (sprawa C-333/05) (Podatki wewnętrzne — Opłata rejestracyjna od pojazdów silnikowych — Używane pojazdy silnikowe — Przywóz)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/16

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 października 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hajdú-Bihar Megyei Bíróság i Bács-Kiskun Megyei Bíróság (Węgry) — Ákos Nádasdi przeciwko Vám- és Pénzügyőrség Észak-Alföldi Regionális Parancsnoksága (sprawa C-290/05) oraz Ilona Németh przeciwko Vám- és Pénzügyőrség Dél-Alföldi Regionális Parancsnoksága (sprawa C-333/05)
   (Sprawa C-290/05 i C-333/05) (1)

   (Podatki wewnętrzne - Opłata rejestracyjna od pojazdów silnikowych - Używane pojazdy silnikowe - Przywóz)
   (2006/C 294/27)
   Język postępowania: węgierski
   Sąd krajowy
   Hajdú-Bihar Megyei Bíróság, Bács-Kiskun Megyei Bíróság (Węgry).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ákos Nádasdi (sprawa C-290/05), Ilona Németh (sprawa C-333/05)

      Strona pozwana: Vám- és Pénzügyőrség Észak-Alföldi Regionális Parancsnoksága (sprawa C-290/05), Vám- és Pénzügyőrség Dél-Alföldi Regionális Parancsnoksága (sprawa C-333/05)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hajdú-Bihar Megyei Bróg — Wykładnia art. 90 akapit pierwszy WE- — Opłata rejestracyjna, która jest pobierana od pojazdów silnikowych w związku z ich pierwszym dopuszczeniem do ruchu na terytorium tego państwa członkowskiego, lecz która nie jest pobierana od używanych pojazdów dopuszczonych do ruchu w tym państwie członkowskim przed dniem 1 lutego 12004 r. i której wysokość jest obliczana niezależnie od wartości pojazdu
   Sentencja

               1)

               Opłata, taka jak ustanowiona na Węgrzech przez ustawę nr CX z 2003 r. o opłacie rejestracyjnej (a registrációs adóról szolo 2003. evi CX. törvény), która nie jest nakładana na samochody osobowe w związku z przekroczeniem przez nie granicy, nie stanowi cła przywozowego ani opłaty o skutku równoważnym w rozumieniu art. 23 WE i 25 WE.

               2)

               Artykuł 90 akapit pierwszy WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on opłacie, takiej jak ustanowiona w ustawie o opłacie rejestracyjnej, o ile:

                           —

                           opłata ta jest pobierana od samochodów używanych w związku z ich pierwszym dopuszczeniem do ruchu na terytorium tego państwa członkowskiego i

                           —

                           jej wysokość zależy wyłącznie od parametrów technicznych samochodu (typ silnika, pojemność) i klasyfikacji ze względów ochrony środowiska oraz w żaden sposób nie uwzględnia utraty wartości przez ten samochód, co w przypadku jej zastosowania do samochodów używanych przywiezionych z innych państw członkowskich prowadzi do tego, że przewyższa ona opłatę rejestracyjną zawartą w wartości rezydualnej podobnych samochodów używanych, które zostały już zarejestrowane w państwie członkowskim przywozu.

                     Porównanie z używanymi pojazdami dopuszczonymi do ruchu w tym państwie członkowskim przed wprowadzeniem tej opłaty nie ma znaczenia dla sprawy.

               3)

               Artykuł 33 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku nie sprzeciwia się poborowi opłaty ustanowionej przez ustawę o opłacie rejestracyjnej, której podstawy wymiaru nie stanowi obrót i która w obrocie pomiędzy państwami członkowskimi nie skutkuje formalnościami związanymi z przekraczaniem granicy.

      (1)  Dz.U. C 296 z 26.11.2005,

      Dz.U. C 315 z 10.12.2005


title: Sprawa C-327/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 23 marca 2017 r. w sprawie T-239/15, Cryo-Save AG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 31 maja 2017 r. przez Cryo-Save AG

text:
               2.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 23 marca 2017 r. w sprawie T-239/15, Cryo-Save AG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 31 maja 2017 r. przez Cryo-Save AG
   (Sprawa C-327/17 P)
   (2017/C 330/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Cryo-Save AG (przedstawiciel: C. Onken, Rechtsanwältin)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, MedSkin Solutions Dr. Suwelack AG

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 23 marca 2017 r. w sprawie T-239/15;

               —

               obciążenie strony pozwanej w pierwszej instancji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi jeden zarzut, mianowicie naruszenie art. 64 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1), zasady 50 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (2) w związku z art. 56 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 i zasadami 37 i 39 rozporządzenia nr 2868/95, art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009. Naruszenie polega na tym, że Sąd uznał za niedopuszczalny pierwszy zarzut skarżącej, będącej w niniejszym postępowaniu wnoszącą odwołanie.
   W zarzucie pierwszym skarżąca, będąca wnoszącą odwołanie, powoływała się na niedopuszczalność wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do jej unijnego znaku towarowego. W uzasadnieniu podnosiła, że wniosek nie był wystarczająco uzasadniony wbrew art. 56 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 i zasadzie 37 lit. b) ppkt (iv) rozporządzenia nr 2868/95.
   Sąd orzekł, że pierwszy zarzut skarżącej, będącej wnoszącą odwołanie, nie jest dopuszczalny, ponieważ skarżąca, będąca wnoszącą odwołanie, nie podniosła w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą naruszenia wymogów formalnych z art. 56 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z zasadą 37 lit. b) ppkt (iv) rozporządzenia nr 2868/95, badanie odwołania było ograniczone do badania rzeczywistego używania, a Izba Odwoławcza z tego względu nie była w sposób konieczny zobowiązana do zbadania kwestii prawidłowości wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku. Badanie zarzutu pierwszego przez Sąd byłoby jego zdaniem równoznaczne z rozszerzeniem ram faktycznych i prawnych, którymi zajmowała się Izba Odwoławcza.
   Przeciwko temu zwraca się skarżąca, będąca wnoszącą odwołanie, podnosząc argument, że dopuszczalność wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia stanowi wstępny wymóg orzeczenia co do istoty, który strona pozwana jest zobowiązana badać z urzędu w każdym stadium postępowania (art. 76 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009, zasada 39 ust. 1, zasada 40 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 2868/95, art. 64 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009, zasada 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95). Z tego względu nie ma znaczenia, czy skarżąca, będąca wnoszącą odwołanie, poruszyła konkretnie kwestię dopuszczalności wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku przed Izbą Odwoławczą.
   Ponadto Wydział Unieważnień EUIPO z urzędu zbadał dopuszczalność wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku i wyraźnie uznał za spełnione warunki art. 56 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 i zasady 37 rozporządzenia nr 2868/95. Uznana w orzecznictwie Sądu zasada funkcjonalnej ciągłości wymaga pełnej kontroli przez Izbę Odwoławczą decyzji Wydziału Unieważnień, w tym oceny dopuszczalności wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku. Na poparcie swojego poglądu skarżąca powołuje się między innymi na orzecznictwo Sądu w sprawach KLEENCARE, wyrok z dnia 23 września 2003 r., T-308/01, pkt 24–26, 28, 29, 32 (3); HOOLIGAN, wyrok z dnia 1 lutego 2005 r., T-57/03, pkt 22, 25 (4)).
   Wreszcie skarżąca, będąca wnoszącą odwołanie, jak najbardziej zakwestionowała dopuszczalność wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku, choć innymi słowami, zarówno w postępowaniu przed Wydziałem Unieważnień, jaki i przed Wydziałem Sprzeciwów.
   Z wszystkich trzech wymienionych powodów kwestia dopuszczalności wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku była częścią ram faktycznych i prawnych postępowania przed Izbą Odwoławczą. Badenie dopuszczalności wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku przez Sąd nie wykroczyło poza te ramy. W tym zakresie zarzut niedopuszczalności wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku różni się od powołania się na nowe podstawy wygaśnięcia lub unieważnienia lub od złożonego po terminie żądania dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego.

      (1)  Dz.U. 2009, L 78, s. 1.

      (2)  Dz.U. 1995, L 303, s. 1.

      (3)  ECLI:EU:T:2003:241.

      (4)  ECLI:EU:T:2005:29.


title: Sprawa C-566/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin (Niemcy) w dniu 3 listopada 2015 r. – Konrad Erzberger/TUI AG

text:
               7.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin (Niemcy) w dniu 3 listopada 2015 r. – Konrad Erzberger/TUI AG
   (Sprawa C-566/15)
   (2016/C 090/04)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Kammergericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca zażalenie: Konrad Erzberger

      Druga strona postępowania: TUI AG

      Pytania prejudycjalne

   Czy jest zgodne z art. 18 TFUE (zakazem dyskryminacji) oraz art. 45 TFUE (swobodnym przepływem pracowników), aby państwo członkowskie przyznawało czynne i bierne prawo wyborcze w przypadku wyboru przedstawicieli pracowników do organu nadzorczego przedsiębiorstwa tylko tym pracownikom, którzy są zatrudnieni w zakładach przedsiębiorstwa lub w przedsiębiorstwach koncernu w kraju?


title: Postanowienie sądu pierwszej instancji z dnia 19 stycznia 2005 r. w sprawie T-372/03, Yves Mahieu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Termin do wniesienia skargi i odwołania — Dorozumiane odrzucenie skargi — Niedopuszczalność)

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/28

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 19 stycznia 2005 r.
   w sprawie T-372/03, Yves Mahieu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Termin do wniesienia skargi i odwołania - Dorozumiane odrzucenie skargi - Niedopuszczalność)
   (2005/C 132/51)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-372/03 Yves Mahieu, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Auderghem (Belgia), reprezentowany przez adwokata L. Vogela, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Currall i H. Krämer, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot, po pierwsze, wniosek o stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji odrzucającej skargę skarżącego z dnia 29 października 2002 r. na decyzję Komisji z dnia 6 sierpnia 2002 r. odrzucającą jego wniosek wniesiony na podstawie art. 24 i 90 ust. 1 regulaminu w związku z rzekomo doznanym nękaniem psychicznym oraz, po drugie, żądanie odszkodowania, Trybunał (piąta izba), w składzie: M. Vilaras, prezes, F. Dehousse i D. Šváby, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 19 stycznia 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone jako niedopuszczalne.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 7 z 10.1.2004


title: Sprawa F-74/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 2 sierpnia 2016 r. – Mommer/Komisja (Służba publiczna – Urzędnicy – Emerytury i renty – Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego dotyczący przeniesienia uprawnień emerytalnych – Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innych systemach – Decyzja o zaliczeniu dodatkowych lat do okresu uprawniającego do emerytury wydana na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – Artykuł 81 regulaminu postępowania – Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście bezzasadna)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/45

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 2 sierpnia 2016 r. – Mommer/Komisja
      (Sprawa F-74/13) (1)

      ((Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego dotyczący przeniesienia uprawnień emerytalnych - Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innych systemach - Decyzja o zaliczeniu dodatkowych lat do okresu uprawniającego do emerytury wydana na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Artykuł 81 regulaminu postępowania - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście bezzasadna))
      (2016/C 364/57)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Anne Mommer (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci S. Orlandi, J.N. Louis i D. de Abreu Caldas, następnie adwokat S. Orlandi)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo C. Ehrbar i G. Gattinara, pełnomocnicy, następnie J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy)

         Przedmiot sprawy

      Stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącej do systemu emerytalnego Unii, która została wydana na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników.

         Sentencja postanowienia

                  1)

                  Skarga zostaje w części odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna, a w części oddalona jako oczywiście bezzasadna.

                  2)

                  Strony pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013, s. 33.


title: Sprawa C-224/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Baden-Baden (Niemcy) w dniu 10 maja 2010 r. — postępowanie karne przeciwko Leo Apeltowi

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Baden-Baden (Niemcy) w dniu 10 maja 2010 r. — postępowanie karne przeciwko Leo Apeltowi
   (Sprawa C-224/10)
   ()
   2010/C 221/26
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landgericht Baden-Baden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Staatsanwaltschaft Baden-Baden

      Strona pozwana: Leo Apelt

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy państwo członkowskie uprawnione jest — z uwzględnieniem art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 91/439/EWG, zgodnie z którym prawo jazdy kategorii D wydaje się tylko kierowcom, którzy mają już prawo jazdy kategorii B — zgodnie z art. 1 oraz art. 8 ust. 2 i 4 tej samej dyrektywy do odmowy uznania ważności wystawionego przez inne państwo członkowskie prawa jazdy obejmującego uprawnienia kategorii B i D — w szczególności w odniesieniu do kategorii D — jeśli posiadaczowi tego prawa jazdy uprawnienie kategorii B zostało wydane przed dokonanym w tym pierwszym państwie członkowskim sądowym cofnięciem uprawnień do kierowania pojazdami, natomiast uprawnienie kategorii D zostało mu wydane dopiero po sądowym cofnięciu oraz po upływie związanego z tym cofnięciem okresu zakazu ubiegania się o nowe prawo jazdy?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej:
               Czy pierwsze z wymienionych państw członkowskich może odmówić uznania wymienionego prawa jazdy — w szczególności w odniesieniu do uprawnienia kategorii D — na podstawie art. 11 ust. 4 dyrektywy 2006/126/WE, zgodnie z którym państwo członkowskie odmawia uznania ważności jakiegokolwiek prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie osobie, której prawo jazdy podlega cofnięciu na terytorium pierwszego z wymienionych państw członkowskich, jeśli uprawnienie kategorii B zostało przyznane w dniu 1 marca 2006 r., zaś uprawnienie kategorii D w dniu 30 kwietnia 2007 r., a prawo jazdy zostało wydane w tym ostatnim dniu?


title: Sprawa C-413/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 12 czerwca 2014 r. w sprawie T-286/09 Intel Corporation przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 28 sierpnia 2014 r. przez Intel Corporation

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/25

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 12 czerwca 2014 r. w sprawie T-286/09 Intel Corporation przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 28 sierpnia 2014 r. przez Intel Corporation
      (Sprawa C-413/14 P)
      (2014/C 395/31)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Intel Corporation (przedstawiciele: D. M. Beard QC, A. N. Parr i R. W. Mackenzie, Solicitors)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska
      Association for Competitive Technology, Inc.,
      Union fédérale des consommateurs – Que choisir (UFC – Que choisir)

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie w całości lub w części zaskarżonego wyroku;

                  —

                  stwierdzenie nieważności w całości lub w części spornej decyzji;

                  —

                  uchylenie lub znaczne obniżenie nałożonej grzywny;

                  —

                  ewentualnie – przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      W ramach pierwszego zarzutu odwołania, który dzieli się na trzy części, wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd zastosował błędne kryteria prawne przy ocenie zgodności jej zachowania z art. 82 WE i art. 54 porozumienia EOG:

                  Sąd popełnił błąd, uznając, że omawiane zachowanie bezwzględnie mogło ograniczyć konkurencję, w związku z czym można było uznać je za sprzeczne z art. 82 WE i art. 54 porozumienia EOG bez potrzeby zbadania wszystkich stosownych faktów i towarzyszących okoliczności.

                  Sąd popełnił błąd, uznając, że w celu wykazania naruszenia art. 82 WE i art. 54 porozumienia EOG możliwość ograniczenia konkurencji może być oceniania raczej na podstawie abstrakcyjnych rozważań niż prawdopodobnych lub faktycznych skutków.

                  Sąd popełnił błąd, twierdząc dodatkowo, że omawiane zachowanie mogło ograniczyć konkurencję, ponieważ nieprawidłowo uwzględnił okoliczności, które nie pozwalają na wykazanie tej możliwości, i pominął szereg ważnych czynników, które powinien wziąć pod uwagę, takich jak zakres praktyki na rynku, czas trwania zarzucanych praktyk, faktyczny dowód rynkowy na szybki spadek cen oraz brak wykluczenia, a także pominął wnioski, które należało odpowiednio wyprowadzić z kryterium równie skutecznego konkurenta (AEC), które Komisja zastosowała w toku postępowania administracyjnego.

            W ramach drugiego zarzutu odwołania wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd popełnił błąd, uznając, że naruszenie trwało przez dwa ostatnie lata zarzucanego okresu naruszenia, ponieważ, co najwyżej, zakres zachowania na rynku w ciągu tych lat dotyczył jedynie 3,5 % rynku właściwego.
      W ramach trzeciego zarzutu odwołania wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd popełnił błąd, uznając, iż jej zachowanie względem HP i Lenovo polegało na udzielaniu „rabatów za wyłączność”, podczas gdy owo zachowanie dotyczyło jedynie odpowiednio 28 % i 42 % (lub mniej) całkowitej wartości kupna odnośnego produktu przez każdego z klientów, co stanowi znacznie mniej niż „całość lub znaczną część” zapotrzebowania tych klientów.
      W ramach czwartego zarzutu odwołania wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył zasadę skutecznej ochrony sądowej oraz zasadę sprawiedliwego postępowania w odniesieniu do przeprowadzanego przez Komisję pięciogodzinnego przesłuchania członka wyższego szczebla kierowniczego Della w przedmiocie kwestii dotyczących obiektywnego związku z istotą dochodzenia, w trakcie którego to przesłuchania ów członek udzielił bardzo szczegółowych wyjaśnień. Sąd popełnił błąd, uznając, że wystarczyło, iż Komisja ujawniła jedynie listę tematów, które zostały omówione w trakcie przesłuchania, zamiast zapisu lub streszczenia wypowiedzi przesłuchiwanego na powyższe tematy. Sąd popełnił też błąd, uznając, że wnosząca odwołanie powinna przedstawić dowody prima facie, że Komisja nie zarejestrowała dowodów odciążających; prawidłowo rozumując, wnosząca odwołanie winna była jedynie wykazać, że nie można było wykluczyć, iż materiał mógł być przydatny do jej obrony, co wnosząca odwołanie ewidentnie uczyniła w niniejszej sprawie.
      W ramach piątego zarzutu odwołania, który dzieli się na trzy części, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd stwierdził w nieprawidłowy sposób właściwość Wspólnoty w zakresie porozumień zawartych między Intel i Lenovo w 2006 r. i 2007 r.;

                  Sąd popełnił błąd, uznając, że owo zachowanie zostało „wprowadzone” w EOG, ponieważ Intel nie sprzedawała Lenovo żadnych produktów w EOG na podstawie tych porozumień.

                  Sąd popełnił błąd, uznając, że kryterium „kwalifikowanych skutków” stanowi odpowiednią podstawę dla właściwości Wspólnoty w zakresie omawianego zachowania.

                  Sąd popełnił błąd, stosując kryterium „kwalifikowanych skutków”, ponieważ nie można było przewidzieć, że porozumienia między Intel i Lenovo dotyczące CPUx86 przeznaczonych do Chin będą miały bezpośrednie i istotne skutki w EOG.

            W ramach szóstego zarzutu odwołania, który dzieli się na dwie części, wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd popełnił szereg błędów przy obliczaniu nałożonej grzywny:

                  Grzywna jest w oczywisty sposób nieproporcjonalna.

                  Sąd naruszył podstawowe zasady prawa Unii, stosując wytyczne Komisji z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien w odniesieniu do zachowań, które miały miejsce przed przyjęciem tych wytycznych.


title: Sprawa T-356/08: Wyrok Sądu z dnia 12 września 2012 r. — Grecja przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania — Rośliny uprawne — Proporcjonalność — Zwiększenie stawki korekty ryczałtowej w przypadku ponownego naruszenia)

text:
               20.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/6

         Wyrok Sądu z dnia 12 września 2012 r. — Grecja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-356/08) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania - Rośliny uprawne - Proporcjonalność - Zwiększenie stawki korekty ryczałtowej w przypadku ponownego naruszenia)
   2012/C 319/08
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias, E. Leftheriotou i V. Karra, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Tserepa-Lacombe i A. Markoulli, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2008/582/WE z dnia 8 lipca 2008 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie w ramach Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) (Dz.U. L 186, s. 39), w zakresie w jakim dotyczy pewnych wydatków poniesionych przez Republikę Grecką.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008.


title: Sprawa C-403/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 17 września 2008 r. — Football Association Premier League Ltd, NetMed Hellas SA i Multichoice Hellas SA przeciwko QC Leisure, Davidowi Richardsonowi, AV Station plc, Malcolmowi Chamberlainowi, Michaelowi Maddenowi, SR Leisure Ltd, Phillipowi George'owi, Charlesowi Houghtonowi i Derekowi Owenowi

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 17 września 2008 r. — Football Association Premier League Ltd, NetMed Hellas SA i Multichoice Hellas SA przeciwko QC Leisure, Davidowi Richardsonowi, AV Station plc, Malcolmowi Chamberlainowi, Michaelowi Maddenowi, SR Leisure Ltd, Phillipowi George'owi, Charlesowi Houghtonowi i Derekowi Owenowi
   (Sprawa C-403/08)
   (2008/C 301/34)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   High Court of Justice (Chancery Division)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Football Association Premier League Ltd, NetMed Hellas SA i Multichoice Hellas SA

      Strona pozwana: QC Leisure, David Richardson, AV Station plc, Malcolm Chamberlain, Michael Madden, SR Leisure Ltd, Phillip George Charles Houghton i Derek Owen
   Pytania prejudycjalne
   A.   W sprawie wykładni dyrektywy 98/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 listopada 1998 r. w sprawie prawnej ochrony usług opartych lub polegających na warunkowym dostępie (1)

   1.   Nielegalne urządzenia

               a)

               W przypadku, gdy urządzenie dostępu warunkowego jest sporządzone przez świadczącego usługi lub za jego zezwoleniem i sprzedawane z ograniczeniem do korzystania z urządzenia tylko w celu uzyskania dostępu do chronionej usługi w określonych okolicznościach, czy urządzenie to staje się „nielegalnym urządzeniem” w rozumieniu art. 2 lit. e) dyrektywy 98/84/WE, jeśli jest wykorzystywane do uzyskania dostępu do tej chronionej usługi w miejscu, w sposób, lub przez osobę spoza zakresu objętego zezwoleniem świadczącego usługi?

               b)

               Jak należy rozumieć sformułowanie „zaprojektowane lub przystosowane” użyte w art. 2 lit. e) dyrektywy?

         2.   Podstawa powództwa
   Gdy pierwszy świadczący usługi przekazuje zawartość programu w formie kodowanej do drugiego świadczącego usługi, który transmituje tę zawartość na podstawie dostępu warunkowego,
   jakie czynniki powinny być brane pod uwagę przy określaniu, czy interes pierwszego świadczącego usługi doznał uszczerbku w rozumieniu art. 5 dyrektywy 98/84/WE?
   W szczególności:
   W przypadku, gdy pierwsze przedsiębiorstwo przekazuje zawartość programu (składającą się z obrazu, otaczających dźwięków i komentarza w języku angielskim) w postaci kodowanej do drugiego przedsiębiorstwa, które z kolei transmituje zawartość programu dla publiczności (dodając do niego swoje logo oraz ewentualnie dodatkową ścieżkę dźwiękową z komentarzem):

               a)

               czy przekaz dokonany przez pierwsze przedsiębiorstwo stanowi chronioną usługę „transmisji telewizyjnej” w rozumieniu art. 2 lit. a) dyrektywy 98/84/WE i art. 1 lit. a) dyrektywy 89/552/EWG (2)?

               b)

               czy aby pierwsze przedsiębiorstwo mogło być uznane za świadczącego chronioną usługę „transmisji telewizyjnej” w rozumieniu art. 2 lit. a) tiret pierwsze dyrektywy 98/84/WE, musi ono być nadawcą w rozumieniu art. 1 lit. b) dyrektywy 89/552/EWG?

               c)

               czy art. 5 dyrektywy 98/84/WE należy rozumieć w ten sposób, że przyznaje on prawo do wystąpienia z powództwem cywilnym pierwszemu przedsiębiorstwu w odniesieniu do nielegalnych urządzeń, które udostępniły program transmitowany przez drugiego przedsiębiorcę,

                           i)

                           ze względu na to, że należy uznać, iż takie urządzenia poprzez sygnał telewizyjny udostępniają usługi świadczone przez pierwsze przedsiębiorstwo,

                           ii)

                           ze względu na to, że pierwsze przedsiębiorstwo jest świadczącym chronione usługi, którego interes doznał uszczerbku w wyniku działalności mającej charakter naruszenia (ponieważ takie urządzenia umożliwiają nieuprawniony dostęp do chronionej usługi świadczonej przez drugie przedsiębiorstwo)?

               d)

               czy dla odpowiedzi na pytanie oznaczone literą c) ma znaczenie, czy pierwsze i drugie przedsiębiorstwo używają różnych systemów dekodujących i urządzeń dostępu warunkowego?

         3.   Cele handlowe
   Czy posiadanie w celach handlowych w rozumieniu art. 4 lit. a) dyrektywy odnosi się tylko do posiadania w celu dokonania transakcji handlowej (np. sprzedaży) dotyczącej nielegalnych urządzeń,
   czy też rozciąga się ono również na posiadanie urządzenia przez użytkownika końcowego w związku z jakąkolwiek działalnością gospodarczą?
   B.   W kwestii wykładni dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (3)

   4.   Prawo do zwielokrotniania utworu
   W przypadku, gdy sekwencyjne fragmenty filmu, utworu muzycznego, lub nagrania dźwiękowego (w niniejszej sprawie cyfrowego wideogramu i audiogramu) zostały stworzone (i) w pamięci dekodera (ii) lub w przypadku filmu na ekranie telewizyjnym, a cały utwór jest zwielokrotniony jeśli sekwencyjne fragmenty traktowane są jako całość, lecz jedynie ograniczona liczba fragmentów istnieje w danym momencie:

               a)

               czy kwestia, czy utwory te zostały zwielokrotnione w całości, czy częściowo, może zostać rozstrzygnięta w oparciu o krajowe przepisy prawa autorskiego określające, na czym polega zwielokrotnienie utworu chronionego prawem autorskim, mające charakter naruszenia, czy też należy rozstrzygnąć ją w drodze wykładni art. 2 dyrektywy 2001/29/WE?

               b)

               jeśli należy ją rozstrzygnąć w drodze wykładni art. 2 dyrektywy 2001/29/WE, to czy sąd krajowy powinien traktować wszystkie fragmenty każdego utworu jako całość, czy też tylko tę ograniczoną liczbę fragmentów, która istnieje w danym momencie? Jeśli to drugie, to jaki test powinien zastosować sąd krajowy, aby stwierdzić, czy utwory te zostały zwielokrotnione częściowo w rozumieniu tego artykułu?

               c)

               Czy prawo do zwielokrotniania utworu określone w art. 2 rozciąga się na tworzenie obrazów, które mają charakter przejściowy, na ekranie telewizora?

         5.   Odrębne znaczenie ekonomiczne

               a)

               Czy kopie utworu stworzonego w dekoderze telewizji satelitarnej lub na ekranie telewizora podłączonego do takiego dekodera, mające charakter przejściowy, których jedynym celem jest umożliwienie korzystania z utworu, które nie jest w inny sposób ograniczone przez prawo, posiadają odrębne znaczenie ekonomiczne w rozumieniu art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE ze względu na fakt, że takie kopie stanowią jedyną podstawę dla umożliwienia właścicielowi praw uzyskania wynagrodzenia za korzystanie z tych praw?

               b)

               Czy na odpowiedź na pytanie 5 a) ma wpływ (i) czy przejściowe kopie mają jakąś samoistną wartość, (ii) czy przejściowe kopie stanowią niewielką część zbioru utworów lub inny przedmiot, z którego korzystanie jest skądinąd dozwolone bez naruszenia praw autorskich, albo (iii) czy licencjobiorca wyłączny właściciela praw z innego państwa członkowskiego otrzymał już wynagrodzenie za korzystanie z utworu w tym innym państwie członkowskim?

         6.   Publiczne udostępnianie drogą przewodową lub bezprzewodową

               a)

               czy utwór chroniony prawem autorskim należy uważać za publicznie udostępniony drogą przewodową lub bezprzewodową w rozumieniu art. 3 dyrektywy 2001/29/WE, gdy przekaz satelitarny odbierany jest w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej (na przykład w barze) i udostępniany czy też pokazywany w tym miejscu na pojedynczym ekranie telewizyjnym oraz przy użyciu głośników obecnym tam osobom?

               b)

               czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie 6 a) ma znaczenie, czy:

                           i)

                           obecne tam osoby stanowią nową publiczność nie braną pod uwagę przez nadawcę programu (w niniejszej sprawie ze względu na to, że domowa karta do dekodera przeznaczona do użytku w jednym państwie członkowskim jest używana dla widowni komercyjnej w innym państwie członkowskim)?

                           ii)

                           obecne tam osoby nie są zgodnie z prawem krajowym widownią opłacającą oglądanie programu?

                           iii)

                           sygnał telewizyjny jest odbierany za pomocą anteny lub anteny satelitarnej umieszczonej na dachu lub w bezpośrednim sąsiedztwie budynku, w którym znajduje się odbiornik telewizyjny?

               c)

               jeśli odpowiedź na którąkolwiek z części pytania b) jest twierdząca, jakie czynniki należy brać pod uwagę przy określaniu, czy zaistniało udostępnienie utworu pochodzącego z miejsca, gdzie widownia nie jest obecna?

         C.   W kwestii wykładni dyrektywy Rady nr 93/83/EWG z dnia 27 września 1993 r. w sprawie koordynacji niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową (4) oraz art. 28 WE, 30 WE i 49 WE
   7.   Argumentacja oparta na dyrektywie 93/83
   Czy zgodny jest z dyrektywą 93/83/EWG i z art. 28 WE, 30 WE i 49 WE krajowy przepis prawa autorskiego, który stanowi, że jeśli przejściowe kopie utworów włączonych do przekazu satelitarnego są stworzone w dekoderze satelitarnym lub na ekranie telewizyjnym, dochodzi do naruszenia prawa autorskiego zgodnie z prawem kraju, w którym transmisja jest odbierana? Czy ma znaczenie, że transmisja jest dekodowana przy użyciu karty do dekodera wydanej przez świadczącego usługi przekazu satelitarnego w innym państwie członkowskim pod warunkiem, że karta ta przeznaczona jest jedynie do użytku w tym innym państwie członkowskim?
   D.   W kwestii wykładni przepisów traktatu dotyczących swobodnego przepływu towarów i usług zgodnie z art. 28 WE, 30 WE i 49 WE w kontekście [dyrektywy o warunkowym dostępie]
   8.   Argumentacja oparta na art. 28 WE lub 49 WE

               a)

               Jeżeli odpowiedź na pytanie 1 brzmi, że urządzenie dostępu warunkowego sporządzone przez świadczącego usługi lub za jego zezwoleniem staje się nielegalnym urządzeniem w rozumieniu art. 2 lit. e) dyrektywy 98/84/WE, jeśli jest wykorzystywane, poza zakresem zezwolenia świadczącego usługi, do uzyskania dostępu do tej chronionej usługi, jaki jest szczególny przedmiot tego prawa przez odniesienie do jego zasadniczej funkcji, jaką przewiduje dyrektywa o warunkowym dostępie?

               b)

               Czy art. 28 WE lub 49 WE sprzeciwiają się wprowadzeniu w życie w pierwszym państwie członkowskim przepisu prawa krajowego, który zabrania przywozu i sprzedaży kart do dekoderów satelitarnych, wydanych przez świadczącego usługi przekazu satelitarnego w innym państwie członkowskim pod warunkiem, że karty te przeznaczone są jedynie do użytku w tym innym państwie członkowskim?

               c)

               Czy dla odpowiedzi ma znaczenie, że karta do dekoderów satelitarnych przeznaczona jest jedynie do użytku domowego i prywatnego w tym innym państwie członkowskim, natomiast jest używana do celów handlowych w pierwszym państwie członkowskim?

         9.   Czy ochrona przysługująca hymnowi może być szersza niż ta udzielana pozostałej części transmisji?
   Czy art. 28 WE i 30 WE lub 49 WE sprzeciwiają się wprowadzeniu w życie przepisu krajowego prawa autorskiego, który zabrania publicznego wykonywania lub odtwarzania utworu muzycznego, jeśli utwór ten stanowi część chronionej usługi, dostępnej i publicznie odtwarzanej przy użyciu karty do dekoderów satelitarnych wydanej przez świadczącego usługi przekazu satelitarnego w innym państwie członkowskim pod warunkiem, że karta ta przeznaczona jest jedynie do użytku w tym innym państwie członkowskim? Czy ma znaczenie, że utwór muzyczny jest nieistotnym elementem chronionej usługi jako całości i pokazywanie lub odtwarzanie pozostałych elementów tej usługi nie jest zabronione krajowym prawem autorskim?
   E.   W sprawie wykładni przepisów traktatu dotyczących konkurencji zgodnie z art. 81 WE
   10.   Argumentacja oparta na art. 81 WE
   W przypadku, gdy dostawca treści programu zawiera kolejne umowy licencyjne na wyłączność, z których każda dotyczy terytorium jednego lub większej liczby państw członkowskich, na podstawie których nadawca uzyskuje licencję na nadawanie treści programu tylko na tym terytorium (w tym również w przekazie satelitarnym) oraz zobowiązany jest zapobiec używaniu swoich kart do dekoderów satelitarnych, umożliwiających odbiór treści programu będącej przedmiotem licencji poza terytorium objętym umową licencji, jaki test prawny powinien zastosować sąd krajowy i jakie okoliczności powinien wziąć pod uwagę przy ocenie, czy takie umowne ograniczenie sprzeczne jest z zakazem ustanowionym w art. 81 ust. 1 WE?
   W szczególności:

               a)

               czy art. 81 ust. 1 WE należy rozumieć w ten sposób, że znajduje on zastosowanie wobec takiego zobowiązania jedynie ze względu na to, że może ono mieć na celu uniemożliwienie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji?

               b)

               Jeśli tak, to czy należy również wykazać, że takie zobowiązanie umowne w sposób zauważalny uniemożliwia, ogranicza lub zakłóca konkurencję, aby znalazło się ono w zakresie zakazu wynikającego z art. 81 ust. 1?

      (1)  Dz.U. L 320, s. 54.

      (2)  Dyrektywa Rady 89/552/EWG z dnia 3.10.1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 298, s. 23).

      (3)  Dz.U. L 167, s. 10.

      (4)  Dz.U. L 248, s. 15.


title: Sprawa C-198/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Helsingin hovioikeus – Finlandia) – Valev Visnapuu/Kihlakunnansyyttäjä (Helsinki), Suomen valtio – Tullihallitus (Odesłanie prejudycjalne — Artykuły 34 TFUE i 110 TFUE — Dyrektywa 94/62/WE — Artykuł 1 ust. 1, art. 7 i 15 — Sprzedaż wysyłkowa i transport napojów alkoholowych z innego państwa członkowskiego — Podatek akcyzowy od niektórych opakowań napojów — Zwolnienie w wypadku włączenia opakowań do systemu kaucji i zwrotu — Artykuły 34 TFUE, 36 TFUE i 37 TFUE — Wymóg zezwolenia na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych — Monopol na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych — Uzasadnienie — Ochrona zdrowia)

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/8

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Helsingin hovioikeus – Finlandia) – Valev Visnapuu/Kihlakunnansyyttäjä (Helsinki), Suomen valtio – Tullihallitus
   (Sprawa C-198/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 34 TFUE i 110 TFUE - Dyrektywa 94/62/WE - Artykuł 1 ust. 1, art. 7 i 15 - Sprzedaż wysyłkowa i transport napojów alkoholowych z innego państwa członkowskiego - Podatek akcyzowy od niektórych opakowań napojów - Zwolnienie w wypadku włączenia opakowań do systemu kaucji i zwrotu - Artykuły 34 TFUE, 36 TFUE i 37 TFUE - Wymóg zezwolenia na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych - Monopol na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych - Uzasadnienie - Ochrona zdrowia))
   (2016/C 016/08)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Helsingin hovioikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Valev Visnapuu

      Strony pozwane: Kihlakunnansyyttäjä (Helsinki), Suomen valtio – Tullihallitus

      Sentencja

               1)

               Artykuł 110 TFUE, jak również art. 1 ust. 1, art. 7 i 15 dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom państwa członkowskiego, takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, które ustanawiają podatek akcyzowy od niektórych opakowań napojów, ale przewidują zwolnienie w wypadku włączenia tych opakowań do operacyjnego systemu zwrotu.

               2)

               Artykuły 34 TFUE i 36 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom państwa członkowskiego, takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, na których podstawie sprzedawca mający siedzibę w innym państwie członkowskim jest objęty wymogiem uzyskania zezwolenia na sprzedaż detaliczną przy przywozie napojów alkoholowych w celu ich sprzedaży detalicznej konsumentom zamieszkałym w pierwszym państwie członkowskim, jeżeli ten sprzedawca zapewnia transport owych napojów lub powierza go osobie trzeciej, o ile przepisy te są właściwe do zagwarantowania realizacji zamierzonego celu, w niniejszym wypadku ochrony zdrowia i porządku publicznego, cel ten nie może zostać skutecznie osiągnięty na przynajmniej równoważnym poziomie za pomocą mniej restrykcyjnych środków, a przepisy te nie stanowią środka arbitralnej dyskryminacji ani ukrytych ograniczeń w handlu między państwami członkowskimi, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 202 z 30.6.2014.


title: Sprawa T-83/14: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2014 r. – LTJ Diffusion przeciwko OHIM – Arthur et Aston (ARTHUR & ASTON)

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/51

         Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2014 r. – LTJ Diffusion przeciwko OHIM – Arthur et Aston (ARTHUR & ASTON)
   (Sprawa T-83/14)
   2014/C 112/65
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: LTJ Diffusion (Colombes, Francja) (przedstawiciel: adwokat S. Lederman)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Arthur et Aston SAS (Giberville, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu:

               —

               o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 2 grudnia 2013 r. w sprawie R 1963/2012-1 w zakresie, w jakim stwierdzono w niej, że używanie wcześniejszego znaku towarowego nr 17731 „ARTHUR” nie spełniało wymogów określonych w art. 15 ust. 1 akapit drugi lit. a) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               w wypadku gdyby Sąd, zgodnie ze swym orzecznictwem (wyrok z dnia 4 czerwca 2013 r. w sprawie T-514/11 „DECATHLON”) stwierdził, że nie może sam orzec co do zasadności sprzeciwu wniesionego przez spółkę LTJ DIFFUSION w dniu 14 kwietnia 2011 r. z uwagi na to, że Izba Odwoławcza sama nie zajęła w tym względzie stanowiska, o przekazanie sprawy właściwej jednostce celem rozstrzygnięcia w przedmiocie zasadności sprzeciwu wniesionego przez spółkę LTJ DIFFUSION w dniu 14 kwietnia 2001 r. wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 9509911 tworzonego przez oznaczenie słowne „ARTHUR & ASTON” dla określonych towarów z klas 3, 9, 14 i 25, a w szczególności dla „obuwia, kozaków i półbutów”.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Arthur et Aston SAS

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „ARTHUR & ASTON” dla towarów z klas 3, 9, 14 i 25 – zgłoszenie nr 9 509 911

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Półgraficzny krajowy znak towarowy zawierający element słowny „Arthur”, zarejestrowany dla towarów z klasy 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 15 ust. 1 akapit drugi lit. a) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-255/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 października 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 49 WE — Zabezpieczenie społeczne — Ograniczenie swobody świadczenia usług — Pozaszpitalne koszty leczenia poniesione w innym państwie członkowskim — Brak zwrotu kosztów tudzież zwrot uzależniony od uzyskania uprzedniej zgody)

text:
               17.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 370/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 października 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-255/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 49 WE - Zabezpieczenie społeczne - Ograniczenie swobody świadczenia usług - Pozaszpitalne koszty leczenia poniesione w innym państwie członkowskim - Brak zwrotu kosztów tudzież zwrot uzależniony od uzyskania uprzedniej zgody)
   2011/C 370/12
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Traversa i M. França, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, M.L. Duarte, A. Veiga Correia i P. Oliveira, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Finlandii (przedstawiciel: A. Guimaraes-Purokoski, pełnomocnik), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: J.M. Rodríguez Cárcamo, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 49 WE — Zwrot pozaszpitalnych kosztów leczenia poniesionych zagranicą — Uprzednia zgoda — Ścisłe warunki

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając, z wyjątkiem wystąpienia okoliczności przewidzianych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i zaktualizowanym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., w brzmieniu zmienionym ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 1992/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r., możliwości zwrotu kosztów pozaszpitalnych świadczeń zdrowotnych poniesionych w innym państwie członkowskim, które nie obejmują użycia aparatury medycznej wymagającej znacznych nakładów i zostały wymienione w sposób wyczerpujący w przepisach krajowych, lub jeżeli Decreto-Lei nr 177/92 z dnia 13 sierpnia 1992 r. ustanawiający warunki zwrotu kosztów leczenia poniesionych za granicą dopuszcza możliwość zwrotu kosztów wspomnianych świadczeń, uzależniając zwrot od uzyskania uprzedniej zgody, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 49 WE.

               2)

               Republika Portugalska i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

               3)

               Królestwo Hiszpanii i Republika Finlandii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 205 z 29.8.2009.


title: Sprawa T-655/15: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – van der Parre/Parlament

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/68

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – van der Parre/Parlament
   (Sprawa T-655/15)
   (2016/C 048/76)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hugo van der Parre (Huizen, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat N. Pirc Musar)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji A(2015)8334 C Parlamentu Europejskiego z dnia 14 września 2015 r., w której oddalono wniosek potwierdzający strony skarżącej o udzielenie dostępu do niektórych dokumentów dotyczących informacji o kosztach podróży, dietach, dodatkach na ogólne wydatki i o wydatkach na personel członków Parlamentu Europejskiego;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą zgodnie z art. 134 i 140 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami poniesionymi przez wszelkich interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 (1) w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001 (2), ponieważ żądane dane osobowe nie są chronione na podstawie prawa Unii;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001, ponieważ odmówiono dostępu do żądanych informacji, mimo że przesłanki ujawnienia były spełnione;

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia określonego w art. 2 i 4 rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 6 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001 ogólnego obowiązku rozpatrzenia każdego indywidualnego dokumentu;

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 6 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ odmowa udzielenia częściowego dostępu do żądanych dokumentów jest bezzasadna;

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku przedstawienia uzasadnienia wskazanego w art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ Parlament nie udzielił odpowiedzi na wszystkie argumenty strony skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001 L 8, s. 1).


title: Sprawa T-156/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 czerwca 2006 r. — Orlando Perez-Diaz przeciwko Komisja Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Odmowa wpisu na listę rezerwową pracowników tymczasowych — Złożenie przez zainteresowanego nowego egzaminu ustnego zorganizowanego w ramach wykonania wyroku uchylającego — Druga odmowa wpisu — Skarga o uchylenie — Skarga o odszkodowanie)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/18

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 czerwca 2006 r. — Orlando Perez-Diaz przeciwko Komisja Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-156/03) (1)

   (Urzędnicy - Odmowa wpisu na listę rezerwową pracowników tymczasowych - Złożenie przez zainteresowanego nowego egzaminu ustnego zorganizowanego w ramach wykonania wyroku uchylającego - Druga odmowa wpisu - Skarga o uchylenie - Skarga o odszkodowanie)
   (2006/C 190/30)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Orlando Pérez-Díaz (Bruksela, Belgia) (Przedstawiciele: M.-A. Lucas. avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: F. Clotuche-Duvieusart i H. Tserepa-Lacombe, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze żądanie uchylenia decyzji komitetu ds. procedury naboru COM/R/A/01/1999 odmawiającej wpisania skarżącego na listę rezerwową pracowników tymczasowych po przeprowadzeniu nowego egzaminu ustnego zorganizowanego w ramach wykonania wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 września 2002 r. w sprawie T-102/01 Pérez-Díaz przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (RecFP str. I-A-165 i II-871) i po drugie żądanie odszkodowania za szkody jakoby poniesione przez skarżącego w wyniku niezgodnej z prawem odmowy wpisu.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja komitetu ds. procedury naboru, zawarta w piśmie z dnia 21 stycznia 2003 r. doręczonym skarżącemu, odmawiająca wpisania go na listę rezerwową procedury naboru COM/R/A/01/1999 zostaje uchylona.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja ponosi koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 19.7.2003


title: Sprawa C-433/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 29 czerwca 2010 r. w sprawie T-515/08 Volker Mauerhofer przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 3 września 2010 r. przez Volker Mauerhofer

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/17

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 29 czerwca 2010 r. w sprawie T-515/08 Volker Mauerhofer przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 3 września 2010 r. przez Volker Mauerhofer
   (Sprawa C-433/10 P)
   ()
   2010/C 301/24
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Volker Mauerhofer (przedstawiciel: J. Schartmüller, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               wydanie wyroku co do istoty sprawy i uchylenie zaskarżonego wyroku lub przekazanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji do ponownego rozpoznania sprawy i wydania wyroku;

               —

               wykonanie nieograniczonego prawa do orzekania i zasądzenie na rzecz wnoszącego odwołanie kwoty 5 500 EUR tytułem odszkodowania za straty finansowe jakie poniósł on wskutek postępowania niezgodnego z prawem prowadzącego do wydania zaskarżonego wyroku oraz wskutek braku stosowanych instrukcji szefa grupy (doradca 1);

               —

               orzeczenie, że grupa ds. umów ramowych powinna była sporządzić formularz oceny wykonawcy umowy w odniesieniu do przedsięwzięcia będącego przedmiotem sporu;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w pierwszej instancji, a także w postępowaniu odwoławczym.

      Zarzuty i główne argument

   Wnoszący odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony z następujących względów:

               —

               wypaczenie okoliczności faktycznych dotyczących językowej oceny udziału wnoszącego odwołanie w przedsięwzięciu;

               —

               niedostateczne uzasadnienie zaskarżonego wyroku w odniesieniu do oceny językowej;

               —

               niedostateczna analiza wykonawstwa wnoszącego odwołanie;

               —

               niezgodne z prawem domniemanie, że zaskarżony wyrok nie ma wpływu na sytuację wnoszącego odwołanie jako osoby trzeciej;

               —

               niezgodne z prawem domniemanie, że zaskarżony wyrok nie spowodował wyraźnej zmiany sytuacji prawnej wnoszącego odwołanie;

               —

               niezgodne z prawem domniemanie, że wnoszący odwołanie nie zastosował się do zaskarżonego wyroku w zakresie w jakim wykonuje uprawnienia władzy publicznej;

               —

               niezgodne z prawem domniemanie, że zaskarżony wyrok został wydany we właściwym terminie i w prawidłowej sposób;

               —

               naruszenie interesów wnoszącego odwołanie wskutek nieprzestrzegania przepisów proceduralnych;

               —

               naruszenie zasady równego traktowania, będącej ogólną zasadą prawa wspólnotowego oraz naruszenie podstawowych praw wnoszącego odwołanie;

               —

               niezgodne z prawem domniemanie, co do „nieistotnych zmian w zakresie przydziału dni poszczególnym doradcom”;

               —

               naruszenie prawa do rzetelnego procesu, będącego ogólną zasadą prawa wspólnotowego.


title: Sprawa C-359/15 P: Postanowienie prezesa siódmej izby Trybunału z dnia 1 czerwca 2016 r. – The National Iranian Gas Company/Rada Unii Europejskiej

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/19

         Postanowienie prezesa siódmej izby Trybunału z dnia 1 czerwca 2016 r. – The National Iranian Gas Company/Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-359/15 P) (1)

   (2016/C 326/33)
   Język postępowania: francuski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa C-482/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank's Gravenhage (Niderlandy) w dniu 2 listopada 2007 r. — AHP Manufacturing BV przeciwko Bureau voor de Industriële Eigendom, które występuje również pod nazwą Octrooicentrum Nederland

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank's Gravenhage (Niderlandy) w dniu 2 listopada 2007 r. — AHP Manufacturing BV przeciwko Bureau voor de Industriële Eigendom, które występuje również pod nazwą Octrooicentrum Nederland
   (Sprawa C-482/07)
   (2008/C 8/12)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Rechtbank's Gravenhage
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: AHP Manufacturing BV

      Strona pozwana: Bureau voor de Industriële Eigendom, które występuje również pod nazwą Octrooicentrum Nederland
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozporządzenie Rady (EWG) nr 1768/92 z dnia 18 czerwca 1992 r. dotyczące stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (1) z późniejszymi zmianami, a w szczególności art. 3 ust. 1 lit. c), stoi na przeszkodzie, by posiadaczowi patentu podstawowego zostało wydane świadectwo dla produktu, dla którego w chwili złożenia wniosku o wydanie świadectwa zostały już wydane świadectwo lub świadectwa na rzecz innego posiadacza lub innych posiadaczy odrębnego patentu podstawowego lub odrębnych patentów podstawowych?

               2)

               Czy rozporządzenie (WE) nr 1610/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 1996 r. dotyczące stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla środków ochrony roślin (2) z późniejszymi zmianami, a w szczególności jego motyw siedemnasty i art. 3 ust. 2 zdanie drugie, prowadzi do tego, że na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi odmiennej?

               3)

               Czy dla udzielenia odpowiedzi na powyższe pytania jest istotne, że ostatni ze złożonych wniosków, podobnie jak wcześniejszy wniosek lub wcześniejsze wnioski, został złożony w terminie określonym w art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 1768/92 lub w terminie określonym w art. 7 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1768/9?

               4)

               Czy dla udzielenia odpowiedzi na powyższe pytania jest istotne, że okres ochrony przyznany przy wydaniu świadectwa na podstawie art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 1768/92 wygasa w tym samym lub późniejszym momencie co świadectwo lub świadectwa, które wcześniej zostały wydane dla tego samego produktu?

               5)

               Czy dla udzielenia odpowiedzi na powyższe pytania jest istotne, że rozporządzenie (EWG) nr 1768/92 nie określa, w jakim terminie właściwe władze w rozumieniu art. 9 ust. 1 rozporządzenia winny rozpoznać wniosek o wydanie świadectwa i ostatecznie je wydać, skutkiem czego różna szybkość rozpatrywania wniosków przez właściwe władze państw członkowskich może prowadzić do rozbieżności w zakresie możliwości wydania świadectwa?

      (1)  Dz.U. L 182, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 198, str. 30.


title: Sprawa C-525/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Álava – Hiszpania) – Laboral Kutxa/Esmeralda Martínez Quesada

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/12

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Álava – Hiszpania) – Laboral Kutxa/Esmeralda Martínez Quesada
   (Sprawa C-525/15) (1)

   (2017/C 129/15)
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 414 z 14.12.2015.


title: Sprawa F-30/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 13 kwietnia 2011 r. — Chaouch przeciwko Komisji (Służba publiczna — Wynagrodzenie — Dodatek na zagospodarowanie — Ustalenie praw — Rozpoczęcie służby jako urzędnik zatrudniony na okres próbny — Uwzględnienie zmiany miejsca zamieszkania po powołaniu na czas nieokreślony — Ciążący na urzędniku na mocy art. 20 regulaminu pracowniczego obowiązek posiadania miejsca zamieszkania)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/49

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 13 kwietnia 2011 r. — Chaouch przeciwko Komisji
   (Sprawa F-30/09) (1)

   (Służba publiczna - Wynagrodzenie - Dodatek na zagospodarowanie - Ustalenie praw - Rozpoczęcie służby jako urzędnik zatrudniony na okres próbny - Uwzględnienie zmiany miejsca zamieszkania po powołaniu na czas nieokreślony - Ciążący na urzędniku na mocy art. 20 regulaminu pracowniczego obowiązek posiadania miejsca zamieszkania)
   2011/C 252/105
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Dhikra Chaouch (Oetrange, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci F. Moyse i A. Salerno)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Martin i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nieprzyznaniu skarżącej dodatku na zagospodarowanie

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               D. Chaouch pokrywa wszystkie koszty.

      (1)  Dz.U. C 129 z 6.6.2009, s. 21


title: Sprawa T-725/15 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 29 lutego 2016 r. – Chemtura Netherlands/EFSA (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Postępowanie w sprawie wprowadzenia do obrotu środków ochrony roślin — Opublikowanie dokumentów dotyczących włączenia substancji czynnej — Oddalenie wniosku o zachowanie poufności niektórych informacji — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Brak pilnego charakteru)

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/32

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 29 lutego 2016 r. – Chemtura Netherlands/EFSA
   (Sprawa T-725/15 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Postępowanie w sprawie wprowadzenia do obrotu środków ochrony roślin - Opublikowanie dokumentów dotyczących włączenia substancji czynnej - Oddalenie wniosku o zachowanie poufności niektórych informacji - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru))
   (2016/C 191/43)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Chemtura Netherlands BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu i K. Van Maldegem)

      Strona pozwana: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) (przedstawiciele: D. Detken i S. Gabbi, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów R. van der Houta i C. Wagnera)

      Przedmiot

   Żądanie zawieszenia wykonania decyzji EFSA z dnia 10 grudnia 2015 r. dotyczącej pełnej publikacji wniosków w sprawie dokonanej przez ekspertów EFSA oceny dotyczącej weryfikacji zatwierdzenia substancji czynnej diflubenzuronu w odniesieniu do metabolitu 4-chloroaniliny (PCA), których zachowania częściowej poufności żądała skarżąca.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Postanowienie z dnia15 grudnia 2015 r. wydane w sprawie T-725/15 R zostaje uchylone.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-274/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München — Niemcy) — Privater Rettungsdienst und Krankentransport Stadler przeciwko Zweckverband für Rettungsdienst und Feuerwehralarmierung Passau (Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2004/18/WE — Koncesja na świadczenie usług publicznych — Usługi z zakresu ratownictwa — Odróżnienie „zamówienia publicznego na usługi” od „koncesji na usługi” )

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München — Niemcy) — Privater Rettungsdienst und Krankentransport Stadler przeciwko Zweckverband für Rettungsdienst und Feuerwehralarmierung Passau
   (Sprawa C-274/09) (1)

   (Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2004/18/WE - Koncesja na świadczenie usług publicznych - Usługi z zakresu ratownictwa - Odróżnienie „zamówienia publicznego na usługi” od „koncesji na usługi”)
   2011/C 139/04
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht München

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Privater Rettungsdienst und Krankentransport Stadler

      Strona pozwana: Zweckverband für Rettungsdienst und Feuerwehralarmierung Passau

      przy udziale: Malteser Hilfsdienst eV, Bayerisches Rotes Kreuz

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht München — Wykładnia art. 1 ust. 2 lit. a) i d) oraz ust. 4 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114) — Pojęcia „zamówienie publiczne na usługi” i „koncesja na usługi” — Umowa dotycząca świadczenia usług pogotowia ratunkowego zawarta między instytucją zamawiającą a organizacjami ratunkowymi, zgodnie z którą wynagrodzenie za świadczone usługi jest określane w drodze negocjacji między tymi organizacjami a osobami trzecimi, jak np. instytucjami zabezpieczenia społecznego

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 2 lit. a) i d) oraz art. 4 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że wówczas, gdy wynagrodzenie wybranego wykonawcy jest w pełni zapewnione przez osoby inne niż instytucja zamawiająca, z którą zawarł on umowę w przedmiocie świadczenia usług pogotowia ratunkowego, i gdy wykonawca ten jest narażony na ryzyko prowadzenia działalności, nawet jeśli jest ono bardzo ograniczone, w szczególności w związku z tym, że wysokość opłat za korzystanie z omawianych usług zależy od wyników negocjacji prowadzonych co roku z osobami trzecimi i wykonawca nie ma gwarancji pełnego pokrycia kosztów poniesionych w ramach prowadzenia działalności zgodnie zasadami ustanowionymi przez prawo krajowe, umowę tę należy zakwalifikować jako „koncesję na usługi” w rozumieniu art. 1 ust. 4 tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa C-511/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawie T-59/07, Polimeri Europa przeciwko Komisji, wniesione w dniu 4 października 2011 r. przez Polimeri Europa SpA

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawie T-59/07, Polimeri Europa przeciwko Komisji, wniesione w dniu 4 października 2011 r. przez Polimeri Europa SpA
   (Sprawa C-511/11 P)
   2011/C 340/23
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Polimeri Europa SpA (przedstawiciele: M. Siragusa, F.M. Moretti i L. Nascimbene, Rechtsanwälte)

      Inny uczestnik postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie występuje o

               —

               uchylenie w całości albo w części wyroku Sądu w zakresie, w jakim na tej podstawie oddalono skargę Polimeri w sprawie T-59/07, a zatem:

                           (i)

                           stwierdzenie nieważności w całości lub w części decyzji Komisji C(2006) 5700 wersja ostateczna z dnia 29 listopada 2006 r. odnoszącej się do postępowania na mocy art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.638 — Kauczuk butadienowy i emulsyjny kauczuk butadienowo styrenowy, zwanej dalej „decyzją”),

                           (ii)

                           lub, uchylenie grzywny nałożonej na Polimeri albo obniżenie jej kwoty;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, uchylenie wyroku w całości albo w części w zakresie, w jakim na tej podstawie oddalono skargę Polimeri w sprawie T-59/07 oraz przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania z uwzględnieniem uwag Trybunału;

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania w sprawie T-59/07

      Zarzuty i główne argumenty

   Sąd przy lekturze pisma w sprawie przedstawienia zarzutów z dnia 6 kwietnia 2006 r. nie zauważył poważnej pomyłki, ze względu na którą oparł na błędnych przesłankach oddalenie trzeciego zarzutu skargi Polimeri dotyczącego naruszenia prawa do obrony polegającego na rozbieżności między pismem w sprawie przedstawienia zarzutów z dnia 6 kwietnia 2006 r. a decyzją, w zakresie sposobu rozkładu odpowiedzialności między Polimeri i Syndikal.
   Sąd błędnie zastosował odpowiednie orzecznictwo wspólnotowe poprzez przypisanie Polimeri odpowiedzialności za naruszenie oraz wyłączenie Syndical z kręgu adresatów decyzji i niewystarczające uzasadnienie oddalenia zarzutów powołanych przez Polimeri w tym zakresie.
   Sąd błędnie zastosował odpowiednie orzecznictwo wspólnotowe, kiedy dokonał analizy zarzutów Polimeri dotyczących rozbieżności między zeznaniami różnych pracowników przedsiębiorstwa, którzy sami współpracowali w zakresie poszczególnych aspektów rzekomego naruszenia w ramach programu świadka koronnego. Sąd, poprzez pominięcie istotnych dowodów o charakterze odciążającym, nie poddał obszernej analizie dowodów przedstawionych przez Komisję.
   Sąd nie zwrócił uwagi na poważne błędy popełnione przez Komisję przy stosowaniu wytycznych w sprawie ustalania wysokości grzywny i przy zaklasyfikowaniu w decyzji naruszenia jako naruszenia „o bardzo poważnym charakterze” oraz, ponadto, nie uzasadnił w wystarczającym stopniu oddalenia zarzutów podniesionych przez Polineri w tym zakresie. Sąd nie dokonał w pełnym zakresie sądowej kontroli wymiaru grzywny nałożonej na Polimeri.
   Sąd nie zwrócił uwagi na poważne błędy popełnione przez Komisję przy określaniu mnożnika i nie uzasadnił w wystarczającym stopniu oddalenia zarzutów podniesionych przez Polimeri w tym zakresie. Sąd nie zwrócił również uwagi na to, że Komisja przy okazji określania mnożnika nie przestrzegała zasady równego traktowania oraz, ponadto, nie uzasadnił w wystarczającym stopniu oddalenia zarzutów podniesionych przez Polineri w tym zakresie.
   Sąd przy stosowaniu orzecznictwa wspólnotowego popełnił poważny błąd w ramach oceny zarzutów Polimeri podniesionych w związku z niedopuszczeniem kilku załączników skargi i jego uzasadnienie jest w tym zakresie niewystarczające. Tym samym sąd pominął argument na rzecz obrony Polimeri przed obciążającym ją zarzutem istnienia kartelu oraz jej udziału w nim i w ten sposób bezprawnie uchylił się od swojego obowiązku do przeprowadzenia pełnej kontroli sądowej stanu faktycznego ustalonego przez Komisję na niekorzyść spółki.


title: Sprawa F-12/10: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2010 r. — Kerstens przeciwko Komisji Europejska

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/79

         Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2010 r. — Kerstens przeciwko Komisji Europejska
   (Sprawa F-12/10)
   2010/C 113/117
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Petrus Kerstens (Overijse, Belgia) (przedstawiciel: C. Mourato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji nakładającej na skarżącego sankcję dyscyplinarną w postaci upomnienia na piśmie.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 23 kwietnia 2009 r. o nałożeniu na skarżącego sankcji dyscyplinarnej w postaci upomnienia na piśmie;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa F-127/11: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/21

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-127/11)
   2012/C 65/39
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci P. Nelissen Grade i G. Leblanc)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej o niewpisaniu skarżącego na listę rezerwy kadrowej konkursu otwartego EPSO/AD/177/10.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej z dnia 3 lutego 2011 r. o niewpisaniu skarżącego na listę rezerwy kadrowej konkursu otwartego EPSO/AD/177/10;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej z dnia 4 kwietnia 2011 r. utrzymującej w mocy decyzję z dnia 3 lutego 2011 r. o niewpisaniu skarżącego na listę rezerwy kadrowej konkursu otwartego EPSO/AD/177/10ł

               —

               stwierdzanie nieważności decyzji EPSO z dnia 29 sierpnia 2011 r. o oddaleniu zażalenia wniesionego przez skarżącego na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-310/12: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2012 r. — Yuanping Changyuan Chemicals przeciwko Radzie

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/20

         Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2012 r. — Yuanping Changyuan Chemicals przeciwko Radzie
   (Sprawa T-310/12)
   2012/C 273/34
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Yuanping Changyuan Chemicals Co. Ltd (Yuan Ping City, Xin Zhou, Chiny) (przedstawiciel: V. Akritidis, prawnik)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 325/2012 z dnia 12 kwietnia 2012 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz kwasu szczawiowego pochodzącego z Indii i Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2012 L 106, s. 1);

               —

               obciążenie strony pozwanej wszelkimi kosztami związanymi z niniejszym postępowaniem, poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009 L 343, s. 51) („rozporządzenie podstawowe”), stanowiącego, że szkoda odnosi się do szkody dla „przemysłu Unii”; oraz naruszenia art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego dotyczącego definicji przemysłu Unii, w związku z tym, że strona pozwana błędnie zdefiniowała przemysł Unii poprzez włączenie dwóch niewspółpracujących producentów, z których jeden zaniechał produkcji kilka lat przed okresem dochodzenia.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 3 ust. 2 i art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, wedle których ustalenie szkody dla przemysłu Unii odbywa się na podstawie zebranych dowodów, po dokonaniu obiektywnej oceny wszystkich istotnych czynników, w związku z tym, że strona pozwana dopuściła się oczywistego błędu w ocenie poprzez dokonanie analizy czynników szkody w sposób arbitralny, na podstawie dwóch odrębnych i wzajemnie sprzecznych zbiorów informacji (czynniki mikroekonomiczne i makroekonomiczne).

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, stanowiącego, że cła mogą zostać nałożone jedynie w zakresie, w którym są one konieczne celem wyeliminowania skutków dumpingu prowadzącego do powstania szkody; art. 14 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, stanowiącego, że cła pobiera się niezależnie od ceł, podatków i innych opłat; oraz art. 20 ust. 1 i art. 20 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, wymagających przekazania najważniejszych ustaleń i faktów, na podstawie których mają być nałożone cła antydumpingowe, w związku z tym, że strona pozwana dopuściła się kilku oczywistych błędów przy ocenie marginesu szkody, a ponadto nie przedstawiła uzasadnienia.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, przewidującego termin wynoszący co najmniej 10 dni na przedstawienie oświadczeń złożonych po przekazaniu ustaleń ostatecznych oraz naruszenia ogólnych zasad niedyskryminacji i dobrej administracji w związku z tym, że strona pozwana wyznaczyła skarżącej krótszy termin na udzielenie odpowiedzi po przekazaniu ustaleń ostatecznych w dochodzeniu, niż termin udzielony innym stronom postępowania.


title: Sprawa C-175/15: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 marca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie – Rumunia) – Taser International Inc./SC Gate 4 Business SRL, Cristian Mircea Anastasiu [Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Umowy przewidujące zobowiązanie przedsiębiorstwa rumuńskiego do scedowania praw do znaków towarowych na przedsiębiorstwo mające siedzibę w państwie trzecim — Odmowa — Klauzula prorogacyjna przyznająca jurysdykcję państwu trzeciemu — Wdanie się w spór przed sądami rumuńskimi przez stronę pozwaną bez podnoszenia sprzeciwu — Obowiązujące zasady jurysdykcyjne]

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/19

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 marca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie – Rumunia) – Taser International Inc./SC Gate 4 Business SRL, Cristian Mircea Anastasiu
   (Sprawa C-175/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Umowy przewidujące zobowiązanie przedsiębiorstwa rumuńskiego do scedowania praw do znaków towarowych na przedsiębiorstwo mające siedzibę w państwie trzecim - Odmowa - Klauzula prorogacyjna przyznająca jurysdykcję państwu trzeciemu - Wdanie się w spór przed sądami rumuńskimi przez stronę pozwaną bez podnoszenia sprzeciwu - Obowiązujące zasady jurysdykcyjne])
   (2016/C 156/26)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Taser International Inc.

      Strona pozwana: SC Gate 4 Business SRL, Cristian Mircea Anastasiu

      Sentencja

               1)

               Artykuł 23 ust. 5 i art. 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że w ramach sporu dotyczącego niewykonania zobowiązania umownego, w którym strona powodowa zwróciła się do sądów państwa członkowskiego, na którego terytorium strona pozwana ma swą siedzibę, jurysdykcja tych sądów może wynikać z art. 24 wskazanego rozporządzenia, w sytuacji gdy strona pozwana nie kwestionuje ich jurysdykcji, mimo że zawarta między tymi dwiema stronami umowa zawiera klauzulę prorogacyjną przyznającą jurysdykcję sądom państwa trzeciego.

               2)

               Artykuł 24 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że w kontekście sporu między stronami umowy zawierającej klauzulę prorogacyjną przyznającą jurysdykcję sądom państwa trzeciego przepis ten sprzeciwia się temu, aby sąd państwa członkowskiego, na którego terytorium strona pozwana ma swą siedzibę, a przed którym to sądem zawisł ów spór, orzekł z urzędu, że nie jest sądem właściwym, jeśli strona pozwana nie kwestionuje jego jurysdykcji.

      (1)  Dz.U. C 236 z 20.7.2015.


title: Sprawa T-674/13: Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2016 r – Gugler France/OHIM – Gugler (GUGLER) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy GUGLER — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 4 i art. 53 ust 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 — Uwzględnienie z urzędu]

text:
               7.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/14

         Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2016 r – Gugler France/OHIM – Gugler (GUGLER)
   (Sprawa T-674/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy GUGLER - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 4 i art. 53 ust 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 - Uwzględnienie z urzędu])
   (2016/C 090/19)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Gugler France (Besançon, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Grolée,)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również: Alexander Gugler (Maxdorf, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 października 2013 r. (sprawa R 356/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Gugler France a Alexandrem Guglerem.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 16 października 2013 r. (sprawa R 356/2012-4);

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Gugler France w trakcie postępowania przed Sądem.

      (1)  Dz.U. C 61 z 1.3.2014.


title: Sprawa T-790/14: Wyrok Sądu z dnia 21 lipca 2016 r. – Hassan/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii — Zamrożenie środków finansowych — Ograniczenie w zakresie dopuszczania — Stwierdzenie nieważności wcześniejszych aktów w wyroku Sądu — Nowe akty zawierające w wykazach nazwisko skarżącego — Oczywisty błąd w ocenie — Prawo własności — Proporcjonalność — Domniemanie niewinności — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/23

         Wyrok Sądu z dnia 21 lipca 2016 r. – Hassan/Rada
   (Sprawa T-790/14) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Ograniczenie w zakresie dopuszczania - Stwierdzenie nieważności wcześniejszych aktów w wyroku Sądu - Nowe akty zawierające w wykazach nazwisko skarżącego - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo własności - Proporcjonalność - Domniemanie niewinności - Odpowiedzialność pozaumowna))
   (2016/C 326/41)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Samir Hassan (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat L. Pettiti)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Kyriakopoulou i G. Étienne, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2014/678/WPZiB z dnia 26 września 2014 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2014, L 283, s. 59), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1013/2014 z dnia 26 września 2014 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2014, L 283, s. 9), decyzji Rady (WPZiB) 2015/837 z dnia 28 maja 2015 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2015, L 132, s. 82), a także rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 2015/828 z dnia 28 maja 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2015, L 132, s. 3) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego, oraz po drugie, żądanie oparte na art. 268 TFUE i mające na celu uzyskanie odszkodowania za szkodę wyrządzoną skarżącemu w następstwie przyjęcia tych aktów.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Samir Hassan zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 34 z dnia 2.2.2015.


title: Sprawa T-703/15: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2015 r. – Groupe Go Sport/OHIM – Design Go (GO SPORT)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/86

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2015 r. – Groupe Go Sport/OHIM – Design Go (GO SPORT)
   (Sprawa T-703/15)
   (2016/C 048/95)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Groupe Go Sport (Sassenage, Francja) (przedstawiciele: adwokaci G. Arbant i E. Henry-Mayer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Design Go Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „GO SPORT” – Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5 144 811

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 września 2015 r. w sprawie R 569/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi w sprawie R 569/2015-2;

               —

               przekazanie sprawy Izbie Odwoławczej do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie OHIM własnymi kosztami oraz kosztami strony skarżącej.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 60 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady 49 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95.