title: Sprawa T-247/10: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2010 r. — medi przeciwko OHIM — Deutsche Medi Präventions (deutschemedi.de)

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/48

         Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2010 r. — medi przeciwko OHIM — Deutsche Medi Präventions (deutschemedi.de)
   (Sprawa T-247/10)
   ()
   2010/C 209/72
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: medi GmbH & Co. KG (Bayreuth, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci D. Terheggen, H. Lindner i T. Kiputh)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Deutsche Medi Präventions GmbH (Düsseldorf, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 marca 2010 r. w sprawie R 1366/2008-4;

               —

               odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego EM 5 089 099 w całości;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Deutsche Medi Präventions GmbH

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „deutschemedi.de” dla usług z klasy 35

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy „medi.eu” dla towarów i usług z klas 5, 10, 35, 39, 41, 42 i 44; zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy „medi welt” dla towarów i usług z klas 5, 10, 35, 38, 39, 41, 42, 43 i 44; zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy „medi-Verband” dla towarów i usług z klas 5, 10, 35, 38, 39, 41, 42, 43 i 44; słowny wspólnotowy znak towarowy „World of medi” dla towarów i usług z klas 3, 5, 10, 35, 41 i 42; zarejestrowany w Niemczech graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „medi Ich fühl mich besser” dla towarów i usług z klas 5, 10, 35, 38, 39, 41, 42, 43 i 44; nazwa handlowa i firma zawierające element słowny „medi” używane w obrocie handlowym na terytorium Unii dla towarów i usług oznaczonych wyżej wskazanymi znakami

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i oddalenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, a skarżąca wykazała, że jest uprawniona do nazwy handlowej i firmy, na które się powołuje, oraz naruszenie prawa do bycia wysłuchanym w rozumieniu art. 73 rozporządzenia nr 207/2009.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-12/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 19 października 2007 r. w sprawie F-23/07 M przeciwko EMEA, wniesione w dniu 4 stycznia 2008 r. przez M

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/59

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 19 października 2007 r. w sprawie F-23/07 M przeciwko EMEA, wniesione w dniu 4 stycznia 2008 r. przez M
   (Sprawa T-12/08 P)
   (2008/C 64/95)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: M (Broxbourne, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Druga strona postępowania: Europejska Agencja ds. Leków (EMEA)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 19 października 2007 r. w sprawie F-23/07 M przeciwko Europejskiej Agencji ds. Leków;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Agencji z dnia 25 października 2006 r., ze względu na oddalenie na jej podstawie wniosku z dnia 8 sierpnia 2006 r. o zwołanie komitetu ds. inwalidztwa;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Agencji oddalającej wniosek o odszkodowanie;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w obu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty
   W swoim odwołaniu wnoszący odwołanie żąda uchylenia postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej odrzucającego jako niedopuszczalną skargę mającą za przedmiot stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 25 października 2006 r., na której podstawie Europejska Agencja ds. Leków oddaliła jego wniosek o zwołanie komitetu ds. inwalidztwa, jak również stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 31 stycznia 2007 r. oddalającej jego wniosek o odszkodowanie.
   W uzasadnieniu odwołania wnoszący odwołanie podnosi jeden zarzut nieprzestrzegania przez Sąd do spraw Służby Publicznej prawa wspólnotowego. Utrzymuje on, że Sąd dokonał błędnej wykładni zakresu jego skargi w pierwszej instancji i w rezultacie orzekł ultra petita. Twierdzi również, że Sąd naruszył art. 33 ust. 1 i 2 WZIP.


title: Sprawa T-535/16: Postanowienie Sądu z dnia 5 grudnia 2016 r. – McGillivray/Komisja

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/55

         Postanowienie Sądu z dnia 5 grudnia 2016 r. – McGillivray/Komisja
   (Sprawa T-535/16) (1)

   (2017/C 038/72)
   Język postępowania: francuski
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 89 z 16.3.2015 (sprawa początkowo zarejestrowana przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-12/15 i przekazana Sądowi Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa C-253/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 października 2013 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Bułgarii

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/30

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 października 2013 r.– Komisja Europejska przeciwko Republice Bułgarii
   (Sprawa C-253/13) (1)

   2014/C 102/46
   Język postępowania: bułgarski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 189 z 29.6.2013.


title: Sprawa C-300/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy) — Hans & Christophorus Oymanns GbR, Orthopädie Schuhtechnik przeciwko AOK Rheinland/Hamburg (Dyrektywa 2004/18/WE — Zamówienia publiczne na dostawy i usługi — Powszechne kasy chorych w ramach ubezpieczenia zdrowotnego — Podmioty prawa publicznego — Instytucje zamawiające — Zaproszenie do składania ofert — Wytwarzanie i dostawa obuwia ortopedycznego dostosowanego do indywidualnych potrzeb pacjentów — Szczegółowe porady udzielane pacjentom)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy) — Hans & Christophorus Oymanns GbR, Orthopädie Schuhtechnik przeciwko AOK Rheinland/Hamburg
   (Sprawa C-300/07) (1)

   (Dyrektywa 2004/18/WE - Zamówienia publiczne na dostawy i usługi - Powszechne kasy chorych w ramach ubezpieczenia zdrowotnego - Podmioty prawa publicznego - Instytucje zamawiające - Zaproszenie do składania ofert - Wytwarzanie i dostawa obuwia ortopedycznego dostosowanego do indywidualnych potrzeb pacjentów - Szczegółowe porady udzielane pacjentom)
   2009/C 180/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony

      Strona skarżąca: Hans & Christophorus Oymanns GbR, Orthopädie Schuhtechnik

      Strona pozwana: AOK Rheinland/Hamburg

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Düsseldorf Wykładnia art. 1 ust. 2 lit. c) i d) oraz ust. 4, 5 i 9 akapit drugi lit. c) przypadki pierwszy i drugi dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114) — Przetarg ogłoszony przez kasę chorych w zakresie ubezpieczenia zdrowotnego dotyczący dostawy obuwia ortopedycznego na rzecz ubezpieczonych — Świadczenia obejmujące dostawy obuwia wytwarzanego według indywidualnych potrzeb ubezpieczonych oraz szczegółowe porady w zakresie wykorzystania produktu — Uznanie tych świadczeń za „zamówienia na dostawy” lub „zamówienia na usługi”

      Sentencja

               1)

               Artykuł 1 ust. 9 akapit drugi lit. c) przypadek pierwszy dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, powinien być interpretowany w ten sposób, że finansowanie w przeważającej części przez państwo ma miejsce wówczas, gdy działalność powszechnych kas chorych jest finansowana zasadniczo ze składek obciążających członków, nałożonych, obliczanych i pobieranych według zasad prawa publicznego takich jak omawiane w postępowaniu przed sądem krajowym. Takie powszechne kasy chorych muszą być uznane za podmioty prawa publicznego, a zatem instytucje zamawiające dla celów stosowania reguł tej dyrektywy.

               2)

               Gdy przedmiotem mieszanego zamówienia publicznego są jednocześnie produkty i usługi, kryterium, które należy zastosować w celu ustalenia, czy dane zamówienie należy uznać za zamówienie na dostawy, czy za zamówienie na usługi, jest wartość produktów i usług zawartych w zamówieniu. W przypadku udostępnienia towarów wyprodukowanych i dostosowanych do indywidualnych potrzeb każdego klienta i w zakresie korzystania z których każdy klient powinien uzyskać indywidualne porady, konfekcjonowanie tych towarów musi zostać zaszeregowane w części „dostawy” danego zamówienia, dla celów obliczenia wartości każdego jego składnika.

               3)

               W sytuacji gdy świadczenie usług przeważa w przypadku danego zamówienia nad dostawą produktów, umowę, taką jak rozpatrywana w postępowaniu przed sądem krajowym, zawartą pomiędzy powszechną kasą chorych a przedsiębiorcą, w której określono wynagrodzenia za różnego rodzaju świadczenia oczekiwane od przedsiębiorcy, oraz okres stosowania umowy, przy czym przedsiębiorca ten zobowiązuje się do wykonania świadczeń na rzecz ubezpieczonych, którzy o nie wystąpią, a dana kasa jest ze swej strony jedynym dłużnikiem w zakresie wynagrodzenia za świadczenia tego przedsiębiorcy, należy uważać za „umowę ramową” w rozumieniu art. 1 ust. 5 dyrektywy 2004/18.

      (1)  Dz.U. C 235 z 06.10.2007


title: Sprawa C-283/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 18 maja 2017 r. – Herbert Blesgen/TUIfly GmbH.

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 18 maja 2017 r. – Herbert Blesgen/TUIfly GmbH.
   (Sprawa C-283/17)
   (2017/C 283/26)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Herbert Blesgen

      Strona pozwana: TUIfly GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku ze zgłoszeniem choroby stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)? W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy spontaniczna nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku z niezgodnym z prawem pracy i układem zbiorowym zaprzestaniem wykonywania pracy („dziki strajk”) stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004? W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               3)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy nadzwyczajna okoliczność musiała zaistnieć w przypadku samego odwołania lotu, czy też obsługujący przewoźnik lotniczy jest uprawniony, ze względów ekonomicznych dotyczących przedsiębiorstwa, do sporządzenia nowego planu lotów?

               4)

               W razie udzielenia na pytania pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy w wypadku możliwości zapobiegnięcia znaczenie ma sama nadzwyczajna okoliczność, czy też skutki wystąpienia nadzwyczajnej okoliczności?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa C-55/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 7 lutego 2011 r. — Vodafone España, S.A.

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 7 lutego 2011 r. — Vodafone España, S.A.
   (Sprawa C-55/11)
   2011/C 139/22
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vodafone España, S.A.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 13 dyrektywy 2002/20/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom prawa krajowego zezwalającym na ustanowienie opłaty z tytułu praw do instalacji urządzeń na gminnym mieniu publicznym obciążającej operatorów, którzy, nie będąc właścicielami sieci, korzystają z niej w celu świadczenia usług telefonii komórkowej?

               2)

               W przypadku gdyby wskazane powyżej obciążenie zostało uznane za zgodne z art. 13 dyrektywy 2002/20/WE, czy warunki, w których opłata jest wymagana na mocy spornej uchwały lokalnej, spełniają wymogi obiektywności, proporcjonalności i niedyskryminacji ustanowione w tym przepisie, jak również potrzebę zapewnienia optymalnego wykorzystania przedmiotowych urządzeń?

               3)

               Czy należy uznać, iż wskazany powyżej art. 13 dyrektywy 2002/20/WE jest bezpośrednio skuteczny?

      (1)  Dz.U. L 108, s. 21.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie T-358/02, Deutsche Post AG i DHL International Srl przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Pomoc Państwa — Zezwolenie ze strony Komisji na udzielenie przez władze włoskie pomocy na rzecz Poste Italiane — Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez konkurentów — Niedopuszczalność)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/40

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 27 maja 2004 r.
   w sprawie T-358/02, Deutsche Post AG i DHL International Srl przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Pomoc Państwa - Zezwolenie ze strony Komisji na udzielenie przez władze włoskie pomocy na rzecz Poste Italiane - Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez konkurentów - Niedopuszczalność)
   (2004/C 228/91)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-358/02, Deutsche Post AG, z siedzibą w Bonn (Niemcy), DHL International Srl, z siedzibą w Rozzano (Włochy), reprezentowane przez J. Sedemunda i T. Lübbiga, adwokatów, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: V. Di Bucci, J. Flett i V. Kreuschitz), popieranej przez Republikę Włoską (pełnomocnicy: początkowo U. Leanza, następnie I. Braguglia, z adresem do doręczeń w Luksemburgu) i Poste Italiane SpA, z siedzibą w Rzymie (Włochy), reprezentowaną przez B. O' Connora, solicitor i A. Fratini, adwokata, w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2002/782/WE z dnia 12 marca 2002 r. dotyczącej pomocy Państwa przyznanej przez Włochy na rzecz Poste Italiane SpA (była Ente Poste Italiane) (Dz.U. 282, str. 29), Sąd (druga izba powiększona) w składzie: J. Pirrung, prezes, V. Tiili, W. H. Meij, M. Vilaras, N. J. Forwood, sędziowie, sekretarz: H. Jung, wydał dnia 27 maja 2004 r. postanowienie o następującej treści:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna;

               2)

               Strony skarżące zostają obciążone swoimi własnymi kosztami, jak również kosztami poniesionymi przez Komisję i Poste Italiane SpA. Republika włoska poniesie swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 44 z 22.2.2003.


title: Sprawa T-270/15: Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2016 r. – ANKO/REA [Klauzula arbitrażowa — Umowa w sprawie dotacji zawarta w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) — Projekt ESS — Zgodność z postanowieniami umownymi zawieszenia płatności wobec skarżącej oraz warunków uchylenia tego zawieszenia płatności — Odsetki za opóźnienie]

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/24

         Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2016 r. – ANKO/REA
   (Sprawa T-270/15) (1)

   ([Klauzula arbitrażowa - Umowa w sprawie dotacji zawarta w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) - Projekt ESS - Zgodność z postanowieniami umownymi zawieszenia płatności wobec skarżącej oraz warunków uchylenia tego zawieszenia płatności - Odsetki za opóźnienie])
   (2017/C 022/31)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA) (przedstawiciele: S. Payan-Lagrou i V. Canetti, pełnomocnicy, początkowo wspierani przez adwokata O. Lytrę, a następnie przez adwokata A. Saratsi)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 272 TFUE o stwierdzenie, że nakazane przez REA zawieszenie płatności salda udziału finansowego należnego skarżącej z tytułu wykonania zawartej w ramach siódmego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) umowy w sprawie dotacji nr 217951 na sfinansowanie projektu „Emergency support system” stanowi naruszenie jej zobowiązań umownych i że kwota ta powinna jej zostać zapłacona wraz z odsetkami za opóźnienie od dnia doręczenia skargi.

      Sentencja

               1)

               Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA) zawiesiła płatności na rzecz ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias z naruszeniem pkt II.5 ust. 3 lit. d) ogólnych warunków załączonych do zawartej w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) umowy w sprawie dotacji nr 217951 na sfinansowanie projektu „Emergency support system”.

               2)

               Zasądza się zapłatę od REA na rzecz ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias kwoty odpowiadającej płatnościom pośrednim dotyczącym jej udziału w projekcie „Emergency support system”, które to płatności nie powinny były zostać zawieszone, w granicach salda pomocy finansowej dostępnej w chwili ich zawieszenia, wraz z odsetkami za opóźnienie powiększonymi o trzy i pół punkta procentowego w wysokości stopy procentowej obowiązującej w pierwszym dniu miesiąca terminu płatności, tak jak zostaje ona opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, seraia C, które to odsetki zaczynają biec w odniesieniu do każdego z okresów sprawozdawczych z upływem terminu płatności wynoszącego 105 dni od otrzymania odpowiednich sprawozdań.

               3)

               REA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2015.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia  6 grudnia 2005 r.  w sprawach połączonych C-453/03, C-11/04,C-12/04 i C-194/04 The Queen, na wniosek: ABNA Ltd (C-453/03), Denis Brinicombe, BOCM Pauls Ltd, Devenish Nutrition Ltd, Nutrition Services (International) Ltd, Primary Diets Ltd przeciwko Secretary of State for Health, Food Standards Agency, Fratelli Martini & C. SpA (C-11/04), Cargill Srl przeciwko Ministero delle Politiche Agricole e Forestali, Ministero della Salute, Ministero delle Attività Produttive, Ferrari Mangimi Srl (C-12/04), Associazione nazionale tra i produttori di alimenti zootecnici (Assalzoo) przeciwko Ministero delle Politiche Agricole e Forestali, Ministero della Salute, Ministero delle Attività Produttive, oraz Nederlandse Vereniging Diervoederindustrie (Nevedi) (C-194/04), przeciwko Productschap Diervoeder (wniosek High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo), Consiglio di Stato (Włochy) i Rechtbank 's-Gravenhage (Niderlandy) o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Zdrowie zwierząt — Mieszanki paszowe — Oznaczenie dokładnej zawartości procentowej składników produktu — Naruszenie zasady proporcjonalności)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 6 grudnia 2005 r.
   w sprawach połączonych C-453/03, C-11/04,C-12/04 i C-194/04 The Queen, na wniosek: ABNA Ltd (C-453/03), Denis Brinicombe, BOCM Pauls Ltd, Devenish Nutrition Ltd, Nutrition Services (International) Ltd, Primary Diets Ltd przeciwko Secretary of State for Health, Food Standards Agency, Fratelli Martini & C. SpA (C-11/04), Cargill Srl przeciwko Ministero delle Politiche Agricole e Forestali, Ministero della Salute, Ministero delle Attività Produttive, Ferrari Mangimi Srl (C-12/04), Associazione nazionale tra i produttori di alimenti zootecnici (Assalzoo) przeciwko Ministero delle Politiche Agricole e Forestali, Ministero della Salute, Ministero delle Attività Produttive, oraz Nederlandse Vereniging Diervoederindustrie (Nevedi) (C-194/04), przeciwko Productschap Diervoeder (1) (wniosek High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo), Consiglio di Stato (Włochy) i Rechtbank 's-Gravenhage (Niderlandy) o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Zdrowie zwierząt - Mieszanki paszowe - Oznaczenie dokładnej zawartości procentowej składników produktu - Naruszenie zasady proporcjonalności)
   (2006/C 36/10)
   Języki postępowania: angielski, włoski i niderlandzki
   W sprawach połączonych C- 453/03, C-11/04,C-12/04 i C-194/04 mających za przedmiot wnioski o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożone przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) (C-453/03), Consiglio di Stato (Włochy) (C-11/04 i C-12/04) i Rechtbank 's-Gravenhage (Niderlandy) (C-194/04), postanowieniami z dnia 23 października 2003 r., 11 listopada 2003 r. i 22 kwietnia 2004 r., które wpłynęły do Trybunału odpowiednio w dniu 27 października 2003 r., 15 stycznia 2004 r. i 26 kwietnia 2004 r., w postępowaniach: The Queen, na wniosek: ABNA Ltd (C-453/03), Denis Brinicombe, BOCM Pauls Ltd, Devenish Nutrition Ltd, Nutrition Services (International) Ltd, Primary Diets Ltd przeciwko Secretary of State for Health, Food Standards Agency, Fratelli Martini & C. SpA (C-11/04), Cargill Srl przeciwko Ministero delle Politiche Agricole e Forestali, Ministero della Salute, Ministero delle Attività Produttive, Ferrari Mangimi Srl (C-12/04), Associazione nazionale tra i produttori di alimenti zootecnici (Assalzoo) przeciwko Ministero delle Politiche Agricole e Forestali, Ministero della Salute, Ministero delle Attività Produttive, oraz Nederlandse Vereniging Diervoederindustrie (Nevedi) (C-194/04), przeciwko Productschap Diervoeder, Trybunał (wielka izba), w składzie: prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas (sprawozdawca), prezesi izb, N. Colneric, S. von Bahr, J.N. Cunha Rodrigues, R. Silva de Lapuerta, P. Kūris, E. Juhász, G. Arestis, A. Borg Barthet i M. Ilešič, sędziowie; rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, i K. Sztranc, administrator, wydał w dniu 6 grudnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Analiza pytania lit. a) w sprawie C-453/03, pierwszego pytania w sprawach C-11/04 i C-12/04 oraz pierwszego pytania lit. a) w sprawie C-194/04 nie wykazała niczego, co pozwalałoby na stwierdzenie, że art. 1 pkt 1 lit. b) i art. 1 pkt 4 dyrektywy 2002/2WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. nie został przyjęty w sposób prawnie skuteczny na podstawie art. 152 ust. 4 lit. b) WE.

               2)

               Analiza czwartego pytania w sprawie C-12/04 nie wskazała zatem niczego, co miałoby naruszać ważność art. 1 pkt 1 lit. b) i art. 1 pkt 4 dyrektywy 2002/2 w świetle zasady równego traktowania i niedyskryminacji.

               3)

               Art. 1 pkt 1 lit. b) dyrektywy 2002/2, który na producentów pasz nakłada obowiązek dostarczenia na wniosek klienta rzeczywistego składu paszy, jest nieważny w świetle zasady proporcjonalności. Analiza pytania pod lit. c) w sprawie C-454/03, drugiego pytania w sprawach C-11/04 i C-12/04 oraz pierwszego pytania lit. c) w sprawie C-194/04 nie wykazała natomiast niczego, co naruszałoby ważność art. 1 pkt 4 powołanej dyrektywy w świetle tej zasady.

               4)

               Wykładni dyrektywy 2002/2 należy dokonywać w ten sposób, że jej stosowanie nie jest podporządkowane przyjęciu pozytywnej listy materiałów paszowych oznaczonych ich nazwami gatunkowymi, o której mowa w motywie 10 tej dyrektywy.

               5)

               Nawet jeżeli sąd Państwa Członkowskiego uznał, że spełnione zostały łącznie warunki, w których może on zawiesić stosowanie aktu wspólnotowego, w szczególności kiedy kwestia ważności tego aktu została już przedstawiona Trybunałowi, właściwe krajowe władze administracyjne innego państwa Członkowskiego nie mogą zawiesić stosowania tego aktu do chwili orzeczenia o jego ważności przez Trybunał. Wyłącznie bowiem do sądu krajowego należy ocena u uwzględnieniem okoliczności właściwych przedstawionemu mu przypadkowi, czy spełnione zostały przesłanki zarządzenia środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 7 z 10.01.2004 r.

      Dz.U. C 59 z 06.03.2004 r.

      Dz.U. C 179 z 10.07.2004 r.


title: Sprawa C-443/06: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo — Portugalia) — Erika Hollmann przeciwko Fazenda Pública (Podatki bezpośrednie — Opodatkowanie zysków kapitałowych z nieruchomości — Swobodny przepływ kapitału — Podstawa opodatkowania — Dyskryminacja — Spójność systemu podatkowego)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/15

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo — Portugalia) — Erika Hollmann przeciwko Fazenda Pública
   (Sprawa C-443/06) (1)

   (Podatki bezpośrednie - Opodatkowanie zysków kapitałowych z nieruchomości - Swobodny przepływ kapitału - Podstawa opodatkowania - Dyskryminacja - Spójność systemu podatkowego)
   (2007/C 297/23)
   Język postępowania: portugalski
   Sąd krajowy
   Supremo Tribunal Administrativo
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Erika Hollmann

      Strona pozwana: Fazenda Pública

      Interwenient: Ministério Público
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Supremo Tribunal Administrativo — Wykładnia art. 12, 18, 39, 43 i 56 WE — Opodatkowanie zysków kapitałowych uzyskanych w związku z przeniesieniem własności nieruchomości pod tytułem odpłatnym — Wyłączenie zwolnienia częściowego, przewidzianego dla osób mających miejsce zamieszkania na terytorium kraju, w odniesieniu do zysków uzyskanych z przeniesienia własności przez osoby mające miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim
   Sentencja
   Artykuł 56 WE powinien być interpretowany w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, takiemu jak to będące przedmiotem postępowania głównego, które poddaje zyski kapitałowe wynikające ze zbycia nieruchomości położonej w państwie członkowskim, w niniejszym przypadku w Portugalii, gdy zbycie to zostanie dokonane przez rezydenta innego państwa członkowskiego, obciążeniu podatkowemu wyższemu niż to, które znalazłoby zastosowanie do zysków, wynikających z transakcji takiego samego rodzaju, osiągniętych przez rezydenta państwa, w którym położona jest ta nieruchomość.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa T-330/08: Postanowienie Sądu z dnia 14 lutego 2012 r. — Ligny Pesca di Guaiana Francesco i in. przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (WE) nr 530/2008 — Odnowienie zasobów tuńczyka błękitnopłetwego — Ustalenie TAC na 2008 r. — Akt o charakterze generalnym — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/12

         Postanowienie Sądu z dnia 14 lutego 2012 r. — Ligny Pesca di Guaiana Francesco i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-330/08) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (WE) nr 530/2008 - Odnowienie zasobów tuńczyka błękitnopłetwego - Ustalenie TAC na 2008 r. - Akt o charakterze generalnym - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   2012/C 109/26
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Ligny Pesca di Guaiana Francesco e C. Snc (Trapani, Włochy) i sześć innych skarżących, których nazwy znajdują się w załączniku do postanowienia (przedstawiciele: A. Clarizia, P. Ziotti, P. De Luca, A. Amatucci i R. Malinconico, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Banks i D. Nardi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. ustanawiającego środki nadzwyczajne w odniesieniu do statków rybackich do połowów okrężnicą prowadzących połowy tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim, na wschód od 45 ° długości geograficznej zachodniej, oraz w Morzu Śródziemnym (Dz.U. L 155, s. 9).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Ligny Pesca di Guaiana Francesco e C. Snc i sześć innych skarżących, których nazwy znajdują się w załączniku do postanowienia, pokrywają swe własne koszy, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008.


title: Sprawa C-524/04: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 marca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo) — Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation przeciwko Commissioners of Inland Revenue (Swoboda przedsiębiorczości — Swobodny przepływ kapitału — Podatek dochodowy od osób prawnych — Odsetki od pożyczki zapłacone spółce powiązanej mającej siedzibę w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim — Kwalifikowanie odsetek jako wypłaconych zysków — Spójność systemu podatkowego — Unikanie opodatkowania)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 marca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo) — Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation przeciwko Commissioners of Inland Revenue
   (Sprawa C-524/04) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Swobodny przepływ kapitału - Podatek dochodowy od osób prawnych - Odsetki od pożyczki zapłacone spółce powiązanej mającej siedzibę w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim - Kwalifikowanie odsetek jako wypłaconych zysków - Spójność systemu podatkowego - Unikanie opodatkowania)
   (2007/C 95/07)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   High Court of Justice (Chancery Division)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation

      Strona pozwana: Commissioners of Inland Revenue
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice (Chancery Division) — Wykładnia art. 43, 49 oraz 56 WE — Krajowe ustawodawstwo podatkowe — Możliwość odliczenia do celów podatkowych przez spółkę mającą siedzibę na terytorium kraju odsetek zapłaconych od pożyczki udzielonej przez spółkę dominującą — Sytuacja odmienna w zależności od państwa, w którym spółka dominująca ma siedzibę
   Sentencja

               1)

               Artykuł 43 WE sprzeciwia się przepisom państwa członkowskiego, które ograniczają możliwość odliczenia przez spółkę będącą rezydentem w celach podatkowych odsetek zapłaconych od pożyczki otrzymanej od spółki bezpośrednio lub pośrednio dominującej, mającej siedzibę w innym państwie członkowskim lub od spółki mającej siedzibę w innym państwie członkowskim, kontrolowanej przez taką spółkę dominującą, nie poddając jednocześnie temu ograniczeniu spółki będącej rezydentem, która otrzymała pożyczkę od spółki również będącej rezydentem, z wyjątkiem gdy, po pierwsze, przepisy te opierają się na badaniu elementów obiektywnych i możliwych do zweryfikowania, które pozwalają na ustalenie istnienia czysto sztucznej struktury wyłącznie w celach podatkowych, przewidując możliwość, by podatnik mógł przedstawić, we właściwym przypadku oraz nie podlegając nadmiernym ograniczeniom administracyjnym, dowody dotyczące względów handlowych, które leżały u podstawy danej transakcji, a po drugie, w przypadku gdy zostanie ustalone istnienie takiej struktury, rzeczone przepisy kwalifikują odsetki jako wypłacone zyski jedynie w takim zakresie, w jakim przewyższają one odsetki, które zostałyby ustalone w warunkach pełnej konkurencji.

               2)

               Przepisy państwa członkowskiego, takie jak te, o których mowa w pytaniu pierwszym, nie podlegają zakresowi art. 43 WE, jeśli znajdują one zastosowanie do sytuacji, gdy spółka będąca rezydentem otrzymuje pożyczkę od spółki mającej siedzibę w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim, która nie kontroluje spółki będącej pożyczkobiorcą i gdy obie te spółki są kontrolowane, bezpośrednio lub pośrednio, przez wspólną spółkę powiązaną, która ma siedzibę w państwie trzecim.

               3)

               Wobec braku uregulowania wspólnotowego wewnętrzny porządek prawny każdego z państw członkowskich powinien określać sądy właściwe oraz zasady proceduralne dotyczące wnoszenia skarg mających na celu zabezpieczenie praw, które podmioty prawa wywodzą z prawa wspólnotowego, w tym rodzaje roszczeń wnoszonych przez osoby poszkodowane do sądów krajowych. Sądy krajowe są niemniej jednak zobowiązane zagwarantować, by jednostki miały do dyspozycji skuteczny środek zaskarżenia umożliwiający im uzyskanie zwrotu nienależnie pobranego podatku oraz kwot zapłaconych na rzecz tego państwa członkowskiego lub pobranych przez to państwo w bezpośrednim związku z tym podatkiem. W odniesieniu do innych szkód, jakie dany podmiot poniósł z powodu naruszenia prawa wspólnotowego, które można przypisać państwu członkowskiemu, będzie ono zobowiązane do naprawienia szkód wyrządzonych jednostkom, gdy spełnione są przesłanki wymienione w pkt 51 wyroku z dnia 5 marca 1996 r. w sprawach połączonych C-46/93 i C-48/93 Brasserie du Pêcheur i Factortame, co nie wyklucza, że na gruncie prawa krajowego odpowiedzialność państwa może być uzależniona od mniej restrykcyjnych przesłanek.
               Jeśli okaże się, że przepisy państwa członkowskiego stanowią ograniczenie swobody podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej zakazane przez art. 43 WE, sąd krajowy może w celu ustalenia szkody zbadać, czy osoby poszkodowane zachowały należytą staranność, by uniknąć szkody lub ograniczyć jej rozmiary, oraz czy w szczególności wykorzystały we właściwym czasie wszystkie dostępne środki prawne. Jednak w celu zapobieżenia temu, by wykonywanie praw, które art. 43 WE przyznaje jednostkom, było niemożliwe lub nadmiernie utrudnione, sąd krajowy może zbadać, czy stosowanie tych przepisów w związku z, w odpowiednim przypadku, właściwymi postanowieniami umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, w każdym przypadku prowadziłoby do odrzucenia roszczeń skarżących w postępowaniu przed sądem krajowym przez organy podatkowe danego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 57 z 5.3.2005.


title: Sprawa T-238/07: Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2007 r. — Ristic i in. przeciwko Komisji

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/42

         Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2007 r. — Ristic i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-238/07)
   (2007/C 211/79)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Ristic AG (Burgthann, Niemcy), Piratic Meeresfrüchte Import GmbH (Burgthann), Prime Catch Seafood GmbH (Burgthann) i Rainbow Export Processing SA (San José, Kostaryka) (przedstawiciel: adwokat H. Schmidt)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie na podstawie art. 231 ust. 1 WE nieważności decyzji Komisji z dnia 16 maja 2007 r. (2007/362/WE) w zakresie, w jakim zmienia ona decyzję 2004/432/WE w ten sposób, że w odniesieniu do Kostaryki w załączniku do tej decyzji nie jest już umieszczony w pierwszej kolumnie jej kod ISO-2, w drugiej kolumnie jej nazwa i w ósmej kolumnie „X” oznaczający, że na podstawie decyzji 2004/432/WE do Unii Europejskiej mogą być wwożone z Kostaryki zwierzęta z akwakultury i wyroby pochodzenia zwierzęcego z akwakultury;

               —

               stwierdzenie co do istoty, że Unia Europejska jest zobowiązana do naprawienia szkody, jaką decyzja Komisji wyrządziła skarżącym;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące kwestionują decyzję Komisji 2007/362/WE (1), ponieważ wykreśliła ona Kostarykę w odniesieniu do zwierzęta z akwakultury i wyroby pochodzenia zwierzęcego z akwakultury z listy krajów trzecich, których plany w zakresie kontroli pozostałości zostały zatwierdzone.
   Skarżące są przedsiębiorstwami, które zajmują się w szczególności przetwórstwem i sprzedażą krewetek z akwakultury Kostaryki i Ekwadoru. Podnoszą one, że zaskarżona decyzja dotyczy ich zarówno bezpośrednio, jak i indywidualnie w rozumieniu art. 230 ust. 4 WE.
   W uzasadnieniu skargi skarżące podnoszą w szczególności, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z prawem z powodu naruszenia zasady proporcjonalności. Zarzucają one ponadto naruszenie prawa do bycia wysłuchanym oraz nadużycie władzy przez pozwaną.

      (1)  Decyzja Komisji 2007/362/WE z dnia 16 maja 2007 r. zmieniająca decyzję Komisji 2004/432/WE w sprawie zatwierdzenia przedłożonych przez kraje trzecie zgodnie z dyrektywą Rady 96/23/WE planów w zakresie kontroli pozostałości [notyfikowana jako dokument nr C(2007) 2088] (Dz.U. L 138, str. 18).


title: Sprawa T-1/07: Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2007 r. — Apache Footwear and Apache II Footwear przeciwko Radzie

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/30

         Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2007 r. — Apache Footwear and Apache II Footwear przeciwko Radzie
   (Sprawa T-1/07)
   (2007/C 56/60)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Apache Footwear Ltd (Guangzhou, Chiny) oraz Apache II Footwear Ltd (Qingyuan, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci O. Prost oraz S. Ballschmiede)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 (1) z dnia 5 października 2006 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu, w zakresie w jakim nakłada ono 16.5 % cło na przywóz produkowanych przez skarżącą towarów;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżące dążą do częściowego stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozporządzenia, na podstawie art. 230 akapit czwarty WE, w zakresie, w jakim nakłada ono ostateczne cło antydumpingowe na towary przywożone przez skarżące do Unii Europejskiej.
   Na poparcie swojej skargi, skarżące podnoszą trzy zarzuty:
   Po pierwsze, skarżące twierdzą, że badając czy spełniają one kryteria traktowania na zasadach rynkowych („MET”), na podstawie art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 384/96 (zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”), Rada naruszyła wskazane rozporządzenie jak również ciążący na niej obowiązek uzasadnienia w rozumieniu art. 253 WE, w zakresie w jakim nie zbadała ona, czy skarżące podlegały znacznej ingerencji ze strony państwa.
   Po drugie, zdaniem skarżących nieuwzględniając niektórych dodatkowych zasadniczych informacji, Rada naruszyła ciążący na niej obowiązek staranności i prawidłowej administracji, a w rezultacie popełniła oczywisty błąd w ocenie.
   Po trzecie, skarżące podnoszą, że odmawiając wyłączenia dziecięcego obuwia spod zakresu zastosowania przepisów, na etapie ostatecznego rozporządzenia, Rada naruszyła art. 21 rozporządzenia podstawowego jak też ciążący na niej obowiązek uzasadnienia w rozumieniu art. 253 WE oraz popełniła oczywisty błąd w ocenie.

      (1)  Dz.U. L 275 str. 1.


title: Sprawa T-853/16: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2016 r. – Techniplan/Komisja

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/58

         Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2016 r. – Techniplan/Komisja
   (Sprawa T-853/16)
   (2017/C 022/78)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Techniplan Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: R. Giuffrida i A. Bonavita, avvocati)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie naruszenia przez Komisję art. 265 TFUE, ponieważ instytucja ta nie zajęła stanowiska w odniesieniu do wniosku wysłanego przez Techniplan w piśmie wzywającym do działania;

               —

               Nałożenie obowiązku podjęcia działań zgodnie z art. 266 TFUE i kwoty tytułem odszkodowania za szkodę za każdy dzień zwłoki w wykonaniu oraz przyznanie jej zwolnienia z kosztów, opłat i wynagrodzeń.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca jest spółką inżynieryjną, której udzielono zamówień na szereg projektów w państwach afrykańskich (kontrola i nadzór prac w zakresie planowania i wyłożenia asfaltu na trasie Banikoara-Kandi w Beninie, kontrola robót na trasie RN32 Ouallah-Miringoni na Komorach, nadzór prac w zakresie zwykłej konserwacji na trasach asfaltowych na Anjouan i Moheli na Komorach, nadzór i kontrola prac w zakresie zwykłej konserwacji na Wielkim Komorze na Komorach, nadzór i kontrola robót budowlanych trasy krajowej nr 1 Kinkala-Mindouli w Kongu oraz nadzór i kontrola prac w zakresie planowania i wyłożenia asfaltu na trasie Bouar-Fambélé w Republice Środkowoafrykańskiej oraz przygotowanie i monitoring robót w ramach PA PNDS w Demokratycznej Republice Konga).
   Skarżąca wyjaśnia w tym względzie, że wszystkie te projekty zostały ukończone i skontrolowane przez krajowych urzędników zatwierdzających, odpowiednie faktury zostały zapłacone i zatwierdzone przez organy Komisji Europejskiej, która finansowała projekty. Niemniej jednak, zupełnie nieoczekiwanie Komisja zaczęła spłacać faktury jedynie częściowo. Według skarżącej, pozwana zastosowała nawet jedną bliżej niesprecyzowaną sankcję względem Europejskiego Funduszu Rozwoju, bez wskazywania szczegółowych zarzutów. Ponadto Komisja arbitralnie potrąciła wierzytelności Techniplan z rzekomymi długami, których bliżej nie sprecyzowano.
   Wobec tych środków skarżąca wysłała pismo wzywające do działania na podstawie art. 265 TFUE domagając się, aby Komisja Europejska wydała akt lub zajęła oficjalne stanowisko w przedmiocie żądania zapłaty i rzeczywistego charakteru nałożonych sankcji.
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi, że właściwe organy Komisji Europejskiej działały z naruszeniem zasady pewności prawa i przejrzystości. Sytuacja ta spowodowała poważną szkodę dla sytuacji podmiotowej Techniplan mającej uzasadnione oczekiwania, aby mieć pewność w każdej chwili i sytuacji, jakie są jej prawa i obowiązki gwarantowane również przez przepisy prawa europejskiego.


title: Sprawa C-259/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 13 maja 2013 r. — Elena Recinto-Pfingsten przeciwko Swiss International Air Lines AG

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 13 maja 2013 r. — Elena Recinto-Pfingsten przeciwko Swiss International Air Lines AG
   (Sprawa C-259/13)
   2013/C 260/34
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Elena Recinto-Pfingsten

      Strona pozwana: Swiss International Air Lines AG

      Pytanie prejudycjalne

   Czy umowę (1) pomiędzy Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego z dnia 26 listopada 2010 r. w wersji decyzji nr 2/2010 (2) Wspólnego Komitetu ds. Transportu Lotniczego Wspólnota/Szwajcaria należy interpretować w ten sposób, że rozporządzenie (WE) nr 261/2004 (3) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 ma zgodnie z jego art. 3 ust. 1 lit. a) zastosowanie również do pasażerów odlatujących z lotnisk znajdujących się w Szwajcarii do państwa trzeciego?

      (1)  Umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego, Dz.U. L 114, s. 73.

      (2)  Decyzja nr 2/2010 Wspólnego Komitetu ds. Transportu Lotniczego Wspólnota/Szwajcaria ustanowionego na mocy umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego z dnia 26 listopada 2010 r. zastępująca załącznik do umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego, Dz.U. L 347, s. 54.

      (3)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 czerwca 2005 r. w sprawie T-384/03 Reti Televisive Italiane SpA (RTI) przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/40

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 27 czerwca 2005 r.
   w sprawie T-384/03 Reti Televisive Italiane SpA (RTI) przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   (2005/C 217/89)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T-384/03 Reti Televisive Italiane SpA (RTI), z siedzibą w Rzymie (Włochy), reprezentowana przez adwokatów G. Floridię i R. Floridię przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: O. Montalto i M. Luce Capostagno), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM była Microarea SpA, z siedzibą w Genui (Włochy), reprezentowana przez adwokata E. Itriego, mającej za przedmiot skargę na decyzję pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 września 2003 r. (sprawa R 894/2002-1), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między Reti Televisive Italiane a Microaerea SpA, Sąd (trzecia izba), w składzie: M. Jaeger, prezes, J. Azizi i E. Cremona, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 27 czerwca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 21 z 24.1.2004


title: Sprawa C-578/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 17 listopada 2016 r. – C. K., H. F. i małoletni A. S./Republika Słowenii

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 17 listopada 2016 r. – C. K., H. F. i małoletni A. S./Republika Słowenii
   (Sprawa C-578/16)
   (2017/C 022/24)
   Język postępowania: słoweński

      Sąd odsyłający

   Vrhovno sodišče Republike Slovenije

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: C. K., H. F. i małoletni A. S.

      Druga strona postępowania: Republika Słowenii

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładnia norm dotyczących stosowania klauzuli uznaniowej, zawartej w art. 17 ust. 1 rozporządzenia Dublin III należy, ze względu na charakter tego przepisu, w ostatniej instancji do sądu państwa członkowskiego i czy normy te zwalniają sąd, którego orzeczenia nie mogą podlegać zaskarżeniu, z obowiązku skierowania sprawy do Trybunału Sprawiedliwości na podstawie art. 267 akapit trzeci Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?
               Pomocniczo, w przypadku gdyby odpowiedź na powyższe pytanie była przecząca:

               2)

               Czy ocena okoliczności na podstawie art. 3 ust. 2 rozporządzenia Dublin III (w przypadku takim, jak będący przedmiotem niniejszego odesłania) wystarcza, aby spełnić wymogi art. 4 i art. 19 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z art. 3 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 33 konwencji genewskiej?
               W związku z tym pytaniem

               3)

               Czy z wykładni art. 17 ust. 1 rozporządzenia Dublin III wynika, że zastosowanie klauzuli uznaniowej przez państwo członkowskie jest obowiązkowe w celu zapewnienia skutecznej ochrony przed naruszeniem praw ustanowionych w art. 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w przypadkach takich jak będący przedmiotem niniejszego odesłania i że jej zastosowanie zakazuje przekazania osoby ubiegającej się o udzielenie ochrony międzynarodowej do właściwego państwa członkowskiego, które potwierdziło swoją właściwość zgodnie z tym rozporządzeniem?
               W przypadku, gdyby odpowiedź na powyższe pytanie była twierdząca:

               4)

               Czy klauzula uznaniowa zawarta w art. 17 ust. 1 rozporządzenia Dublin III może służyć jako podstawa do tego, aby osoba ubiegająca się o udzielenie ochrony międzynarodowej lub inna osoba w postępowaniu w sprawie przekazania na mocy tego rozporządzenia mogła żądać jej stosowania, które to żądanie podlega ocenie właściwych organów administracyjnych i sądów państwa członkowskiego, czy też owe organy administracyjne i sądy są zobowiązane dokonać z urzędu ustalenia przytoczonych okoliczności?


title: Sprawa C-11/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Beroep te Gent (Belgia), w dniu 18 stycznia 2007 r. — Hans Eckelkamp i in. przeciwko państwu belgijskiemu

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Beroep te Gent (Belgia), w dniu 18 stycznia 2007 r. — Hans Eckelkamp i in. przeciwko państwu belgijskiemu
   (Sprawa C-11/07)
   (2007/C 56/39)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hof van Beroep te Gent.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hans Eckelkamp i in.

      Strona pozwana: Państwo belgijskie
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 12 WE w związku z art. 17 WE i 18 WE oraz art. 56 WE w związku z art. 58 WE sprzeciwia się przepisowi krajowemu państwa członkowskiego, zgodnie z którym w przypadku nabycia, w drodze spadkobrania, nieruchomości położonej w danym państwie członkowskim (państwie położenia nieruchomości), państwo to nakłada podatek od wartości tej nieruchomości, przy czym wprawdzie dopuszcza odliczenie wartości obciążeń tej nieruchomości (jak np. wierzytelność zabezpieczona poprzez hypothecaire volmacht [pełnomocnictwo hipoteczne] odnoszące się do tej nieruchomości) w przypadku, w którym spadkodawca w chwili śmierci zamieszkiwał w państwie położenia nieruchomości, jednakże nie dopuszcza takiego odliczenia w przypadku, w którym spadkodawca w chwili śmierci zamieszkiwał w innym państwie członkowskim (państwie zamieszkania)?


title: Sprawa C-86/10: Postanowienie prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 23 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Siegburg — Niemcy) — Hüseyin Balaban przeciwko Zelter GmbH

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/27

         Postanowienie prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 23 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Siegburg — Niemcy) — Hüseyin Balaban przeciwko Zelter GmbH
   (Sprawa C-86/10) (1)

   2011/C 252/52
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa T-501/07: Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2007 r. — RS Arbeitsschutz przeciwko OHIM — RS Components (RS)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/53

         Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2007 r. — RS Arbeitsschutz przeciwko OHIM — RS Components (RS)
   (Sprawa T-501/07)
   (2008/C 64/84)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: R. S. Arbeitsschutz Bedarfshandesgesellschaft mbH (Kaltenkirchen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Ivens)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: RS Components Ltd (Corby, Zjednoczone Królestwo)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 16 października 2007 r., dostarczonej skarżącej w dniu 26 października 2007 r., wydanej w sprawie R 531/2007-2 oraz decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 13 lutego 2007 r. wydanej w postępowaniu sprawie sprzeciwu nr B 902 660.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny wspólnotowy znak towarowy złożony ze stylizowanego wizerunku rękawiczki lub ręki i pisanych tłustym drukiem dużych liter „RS” dla towarów z klas 9, 17 i 25 — zgłoszenie nr 4 113 981

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: RS Components Ltd

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny wspólnotowy znak towarowy „RS” dla towarów z klas 9, 17 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94


title: Sprawa T-20/13 P: Wyrok Sądu z dnia 26 czerwca 2014 r. – Marcuccio przeciwko Komisji (Odesłanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Renty i zasiłki inwalidzkie — Przeniesienie w stan spoczynku z powodu niepełnosprawności — Komitet ds. inwalidztwa — Skład — Wyznaczenie lekarzy — Bezczynność zainteresowanego urzędnika w zakresie wyznaczenia drugiego lekarza — Wyznaczenie drugiego lekarza przez prezesa Trybunału — Wyznaczenie trzeciego lekarza w drodze porozumienia pomiędzy wyznaczonymi pierwszym i drugim lekarzem — Artykuł 7 załącznika II do regulaminu pracowniczego — Oddalenie skargi w pierwszej instancji po przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd)

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/32

         Wyrok Sądu z dnia 26 czerwca 2014 r. – Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-20/13 P) (1)

   ((Odesłanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Renty i zasiłki inwalidzkie - Przeniesienie w stan spoczynku z powodu niepełnosprawności - Komitet ds. inwalidztwa - Skład - Wyznaczenie lekarzy - Bezczynność zainteresowanego urzędnika w zakresie wyznaczenia drugiego lekarza - Wyznaczenie drugiego lekarza przez prezesa Trybunału - Wyznaczenie trzeciego lekarza w drodze porozumienia pomiędzy wyznaczonymi pierwszym i drugim lekarzem - Artykuł 7 załącznika II do regulaminu pracowniczego - Oddalenie skargi w pierwszej instancji po przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd))
   2014/C 282/42
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall, C. Berardis-Kayser i G. Gattinara, pełnomocnicy, wspierani przez A. Dal Ferrę, avocat)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 6 listopada 2012 r. w sprawie F-41/06 RENV Marcuccio przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 71 z 9.3.2013.


title: Sprawa T-137/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 października 2009 r. — BCS przeciwko OHIM — Deere (Kombinacja kolorów zielonego i żółtego) ( Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Wspólnotowy znak towarowy składający się z kombinacji kolorów zielonego i żółtego — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 i art. 51 ust. 1 lit a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 3 i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] — Względna podstawa odmowy rejestracji — Wcześniejszy niezarejestrowany krajowy znak towarowy składający się z kombinacji kolorów zielonego i żółtego — Artykuł 8 ust. 4 i art. 52 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 4 i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 73 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009) )

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/21

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 października 2009 r. — BCS przeciwko OHIM — Deere (Kombinacja kolorów zielonego i żółtego)
   (Sprawa T-137/08) (1)

   („Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Wspólnotowy znak towarowy składający się z kombinacji kolorów zielonego i żółtego - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 i art. 51 ust. 1 lit a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 3 i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] - Względna podstawa odmowy rejestracji - Wcześniejszy niezarejestrowany krajowy znak towarowy składający się z kombinacji kolorów zielonego i żółtego - Artykuł 8 ust. 4 i art. 52 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 4 i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 73 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009)”)
   2009/C 297/29
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BCS SpA. (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: M. Franzosi, V. Jandoli i F. Santonocito, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Deere & Company (Wilmington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: J. Gray, solicitor, i A. Tornato, adwokat)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 stycznia 2008 r. (sprawa R 222/2007-2) dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia między BCS SpA a Deere & Company.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               BCS SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 142 z 7.6.2008.


title: Sprawa F-80/12: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2012 r. — ZZ przeciwko EIT

text:
               20.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/18

         Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2012 r. — ZZ przeciwko EIT
   (Sprawa F-80/12)
   2012/C 319/34
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: L. Levi, A. Blot, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Instytut Innowacji i Technologii (EIT)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o przydzieleniu stronie skarżącej innego stanowiska pracy.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o powołaniu strony skarżącej jako doradcy, doręczonej jej w dniu 16 września 2011 r. i potwierdzonej przez uaktualnienie opisu stanowiska, o czym została zawiadomiona w dniu 6 października 2011 r.;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji oddalającej zażalenie strony skarżącej, które wniosła w dniu 16 grudnia 2011 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-225/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 10 maja 2010 r. — Juan Perez Garcia, Jose Arias Neira, Fernando Barrera Castro, Dolores Verdun Espinosa jako następczyni prawna Jose Bernala Fernandeza przeciwko Familienkasse Nürnberg

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 10 maja 2010 r. — Juan Perez Garcia, Jose Arias Neira, Fernando Barrera Castro, Dolores Verdun Espinosa jako następczyni prawna Jose Bernala Fernandeza przeciwko Familienkasse Nürnberg
   (Sprawa C-225/10)
   ()
   2010/C 221/27
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Sozialgericht Nürnberg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Juan Perez Garcia, Jose Arias Neira, Fernando Barrera Castro, Dolores Verdun Espinosa jako następczyni prawna Jose Bernala Fernandeza

      Strona pozwana: Familienkasse Nürnberg

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 77 ust. 2 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (1) należy dokonywać w taki sposób, że zasiłki rodzinne dla osób pobierających świadczenia emerytalne, z tytułu inwalidztwa, z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej zgodnie z ustawodawstwem kilku państw członkowskich (tzw. podwójni albo wielokrotni emeryci lub renciści) i których roszczenie o rentę lub emeryturę należne jest na podstawie ustawodawstwa dawnego państwa zatrudnienia (tzw. wewnątrzkrajowe roszczenie o rentę lub emeryturę) nie muszą być przyznawane przez dawne państwo zatrudnienia, jeżeli w państwie zamieszkania przewidziane jest wprawdzie porównywalne wyższe świadczenie, lecz nie da się ono pogodzić z innym świadczeniem, na które zdecydował się zainteresowany w związku z możliwością dokonania wyboru?

               2)

               Czy wykładni art. 78 ust. 2 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 należy dokonywać w taki sposób, że zasiłki rodzinne dla sierot po zmarłym pracowniku lub po prowadzącym działalność gospodarczą, który podlegał ustawodawstwu kilku państw członkowskich, i w przypadku których fikcyjne roszczenie o zasiłek dla sierot należne jest na podstawie ustawodawstwa dawnego państwa zatrudnienia (potencjalne wewnątrzkrajowe roszczenie o rentę lub emeryturę) nie muszą być przyznawane przez dawne państwo zatrudnienia, jeżeli w państwie zamieszkania przewidziane jest wprawdzie porównywalne wyższe świadczenie, lecz nie da się ono pogodzić z innym świadczeniem, na które zdecydował się zainteresowany w związku z możliwością dokonania wyboru?

               3)

               Czy ma to także zastosowanie dla świadczenia na podstawie art. 77 lub art. 78 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, którego przyznanie z zasady przewidziane jest w państwie zamieszkania dzieci, jednak odnośnie tego świadczenia nie ma możliwości wyboru?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie; Dz.U. L 149, s. 2


title: Sprawa T-280/09: Skarga wniesiona w dniu 13 sierpnia 2010 r. — Morte Navarro przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/31

         Skarga wniesiona w dniu 13 sierpnia 2010 r. — Morte Navarro przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa T-280/09)
   ()
   2010/C 328/53
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: José Carlos Morte Navarro (Saragossa, Hiszpania) (przedstawiciel: J. González Buitrón, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji ds. Petycji Parlamentu Europejskiego nr 202 660 z dnia 5 maja 2009 r. o pozostawieniu bez rozpoznania petycji wniesionej przez J. C. Morte Navarra pod nr 1818-08, i wydanie nowej decyzji postanawiającej o nadaniu biegu petycji przedstawionej przez J.C. Morte Navarra pod nr 1818-08 przed Parlamencie Europejskim i jej rozpoznaniu w sposób zgodny z przewidzianą przez prawo procedurą;

               —

               posiłkowo i na wypadek, gdyby oddalono powyższe żądanie, stwierdzenie ww. decyzji z dnia 5 maja 2009 r.; i

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko decyzji Komisji ds. Petycji Parlamentu Europejskiego z dnia 5 maja 2009 r., którą postanawia się o pozostawieniu bez rozpoznania petycji wniesionej przez skarżącego z tego powodu, iż nie należy ona w sposób wyraźny do zakresu kompetencji Unii Europejskiej.
   W rzeczonej petycji skarżący wnosił o wszczęcie dochodzenia przez Parlament Europejski, w tym celu aby zgodnie z postanowieniami art. 7 traktatu o Unii Europejskiej wniósł on do Rady o stwierdzenie poważnego i trwałego naruszenia przez państwo hiszpańskie zasad wolności, demokracji, przestrzegania praw człowieka i podstawowych wolności oraz państwa prawa wymienionych w art. 6 ust. 1 traktatu o Unii Europejskiej.
   Na poparcie swoich roszczeń skarżący podnosi brak prawidłowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, ponieważ decyzja ta nie zawiera żadnych argumentów poza samym tylko stwierdzeniem, iż przedstawiona kwestia nie należy wyraźnie do zakresu działalności Unii Europejskiej, które pozwoliłyby skarżącemu na poznanie przyczyn i podstaw, które doprowadziły Komisję ds. Petycji do pozostawienia jego petycji bez rozpoznania.


title: Sprawa T-609/15: Skarga wniesiona w dniu 29 października 2015 r. – Repsol/OHIM – Basic (BASIC)

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/63

         Skarga wniesiona w dniu 29 października 2015 r. – Repsol/OHIM – Basic (BASIC)
   (Sprawa T-609/15)
   (2016/C 027/81)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Repsol, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Devaureix)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Basic AG Lebensmittelhandel (Monachium, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „BASIC” – zgłoszenie nr 5 648 159

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 sierpnia 2015 r. w sprawie R 2384/2013-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie jej skargi za dopuszczalną wraz ze wszystkimi załączonymi do niej dokumentami oraz ich odpisami;

               —

               uznanie za dopuszczalne wszystkich dowodów załączonych do skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Izba Odwoławcza dokonała błędnej oceny dowodów, które Basic AG przedstawiła w celu potwierdzenia rzeczywistego używania przez nią nazw „Basic AG” i „Basic” w obrocie handlowym w Niemczech;

               —

               Zaskarżoną decyzję błędnie oparto na art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z jego art. 53 ust. 1 lit. c), gdyż pomiędzy znakami towarowymi „basic” nie zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. Termin basic nie ma charakteru odróżniającego;

               —

               Zgodnie z postanowieniami traktatu rzymskiego z dnia 23 marca 1957 r. oraz z orzecznictwem sądów wspólnotowych szczególną ochronę przyznawaną w niemieckim prawie znaków towarowych niezarejestrowanym znakom towarowym należy interpretować wąsko.


title: Wykreślenie sprawy C-69/04

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/21

         Wykreślenie sprawy C-69/04 (1)

   (2005/C 106/43)

      (Język postępowania: włoski)

   Postanowieniem z dnia 4 lutego 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-69/04 (wniosek Tribunale di Civitavecchia (Włochy)) o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Ligabue Gate Gourmet Roma SpA w upadłości przeciwko LSG Sky Chefs SpA, European Avia Service SpA oraz Abela Italia SpA.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004


title: Sprawa T-464/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 czerwca 2009 r. — Impala przeciwko Komisji (Konkurencja — Koncentracja — Wspólne przedsiębiorstwo Sony BMG — Utrata przedmiotu sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/37

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 czerwca 2009 r. — Impala przeciwko Komisji
   (Sprawa T-464/04) (1)

   (Konkurencja - Koncentracja - Wspólne przedsiębiorstwo Sony BMG - Utrata przedmiotu sporu - Umorzenie postępowania)
   2009/C 205/69
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Independant Music Publishers and Labels Association (Impala, międzynarodowe stowarzyszenie) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Crosby i J. Golding, solicitors oraz adwokat I. Wekstein)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: X. Lewis i K. Mojzesowicz, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Bertelsmann AG (Gütersloh, Niemcy) (przedstawiciele: P. Chappatte i J. Boyce, solicitors), Sony BMG Music Entertainment BV (Vianen, Niderlandy) i Sony Corporation of America (SCA) (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (Przedstawiciele: N. Levy, barrister oraz adwokaci R. Snelders i T. Graf)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2005/188/WE z dnia 19 lipca 2004 r. uznającej koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem i z porozumieniem EOG (sprawa nr COMP/M.3333 — Sony/BMG) (Dz.U. L 62, s. 30)

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi.

               2)

               Każda ze stron postępowania pokrywa własne koszty poniesione w postępowaniu przed Sądem i Trybunałem.

      (1)  Dz.U. C 6 z 8.1.2005.


title: Sprawa C-111/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 marca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Regeringsrätten — Szwecja) — Aktiebolaget NN przeciwko Skatteverket (Szósta dyrektywa VAT — Dostawa towarów — Artykuł 8 ust. 1 lit. a) — Kabel światłowodowy łączący dwa państwa członkowskie znajdujący się częściowo poza terytorium Wspólnoty — Kompetencje podatkowe każdego państwa członkowskiego ograniczone do części kabla zainstalowanego na jego terytorium — Nieopodatkowanie części znajdującej się w wyłącznej strefie ekonomicznej, na szelfie kontynentalnym i na morzu pełnym)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 marca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Regeringsrätten — Szwecja) — Aktiebolaget NN przeciwko Skatteverket
   (Sprawa C-111/05) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Dostawa towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. a) - Kabel światłowodowy łączący dwa państwa członkowskie znajdujący się częściowo poza terytorium Wspólnoty - Kompetencje podatkowe każdego państwa członkowskiego ograniczone do części kabla zainstalowanego na jego terytorium - Nieopodatkowanie części znajdującej się w wyłącznej strefie ekonomicznej, na szelfie kontynentalnym i na morzu pełnym)
   (2007/C 96/10)
   Język postępowania: szwedzki
   Sąd krajowy
   Regeringsrätten
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Aktiebolaget NN

      Strona pozwana: Skatteverket
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Regeringsrätten — Wykładnia art. 8 ust. 1 lit. a) i art. 9 ust. 2 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG: szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Miejsce transakcji podlegającej opodatkowaniu — Dostawa i ułożenie podmorskiego kabla światłowodowego pomiędzy dwoma państwami członkowskimi częściowo w strefie niestanowiącej terytorium żadnego państwa
   Sentencja

               1)

               Transakcja obejmująca dostawę i ułożenie kabla światłowodowego łączącego dwa państwa członkowskie i znajdującego się częściowo poza terytorium Wspólnoty winna być uznana za dostawę towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1997 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 2002/93/WE z dnia 3 grudnia 2002 r., jeżeli z okoliczności wynika, że po przeprowadzeniu przez dostawcę prób funkcjonowania kabel będzie przekazany klientowi, który będzie mógł rozporządzać nim jak właściciel, cena samego kabla stanowi wyraźnie większą część całkowitego kosztu transakcji, a usługi świadczone przez dostawcę ograniczają się do ułożenia kabla, bez zmiany jego charakteru i bez przystosowania go do specyficznych potrzeb klienta.

               2)

               Artykuł 8 ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy 77/388 musi być interpretowany w ten sposób, że kompetencja do opodatkowania dostawy i ułożenia kabla światłowodowego łączącego dwa państwa członkowskie i znajdującego się częściowo poza terytorium Wspólnoty przysługuje każdemu państwu członkowskiemu proporcjonalnie do długości kabla znajdującego się na jego terytorium, zarówno w odniesieniu do ceny samego kabla oraz pozostałych materiałów, jak i do kosztu usług związanych z jego ułożeniem.

               3)

               Artykuł 8 ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy w77/388 związku z jej art. 2 pkt 1 i art. 3 musi być interpretowany w ten sposób, że dostawa i ułożenie kabla światłowodowego łączącego dwa państwa członkowskie nie podlega opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej w odniesieniu do tej części transakcji, która wykonywana jest w wyłącznej strefie ekonomicznej, na szelfie kontynentalnym i na morzu pełnym.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2005.


title: Sprawa T-464/16 P: Postanowienie Sądu z dnia 19 lipca 2017 r. – HI/Komisja (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Projekt finansowany przez Unię — Konflikt interesów — Postępowanie dyscyplinarne — Obniżenie grupy zaszeregowania — Oddalenie skargi w pierwszej instancji — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/31

         Postanowienie Sądu z dnia 19 lipca 2017 r. – HI/Komisja
   (Sprawa T-464/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Projekt finansowany przez Unię - Konflikt interesów - Postępowanie dyscyplinarne - Obniżenie grupy zaszeregowania - Oddalenie skargi w pierwszej instancji - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne))
   (2017/C 300/38)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: HI (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Ehrbar i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (w składzie jednego sędziego) z dnia 10 czerwca 2016 r., HI/Komisja (F-133/15, EU:F:2016:127), zmierzające do uchylenia tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               HI pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 371 z 10.10.2016.


title: Sprawa F-78/11: Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2011 r. — ZZ przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/30

         Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2011 r. — ZZ przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu
   (Sprawa F-78/11)
   2011/C 319/64
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o rozwiązaniu umowy ze skarżącym z uwagi na postępowanie dyscyplinarne zakończone wymierzeniem kary w postaci nagany na piśmie.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji zarządu EBC z dnia 20 maja 2011 r., doręczonej w dniu 23 maja 2011 r., o rozwiązaniu umowy ze skarżącym ze skutkiem od dnia 31 października 2011 r.;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego odszkodowania od dnia 31 października 2011 r.;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego zadośćuczynienia oszacowanego na 10 000 EUR;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-156/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg (Austria) w dniu 30 marca 2012 r. — GREP GmbH

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg (Austria) w dniu 30 marca 2012 r. — GREP GmbH
   (Sprawa C-156/12)
   2012/C 194/14
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landesgericht Salzburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona dochodząca: Freistaat Bayern

      Strona zobowiązana: GREP GmbH

      Uczestnik: Revisor beim Landesgericht Salzburg

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 51 ust. 1 zdanie pierwsze Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że do zakresu stosowania karty należy także postępowanie w sprawie stwierdzenia wykonalności orzeczeń wydanych w danym państwie członkowskim na podstawie art. 38 i nast. rozporządzenia nr 44/2001 (1)?

               2a)

               W wypadku odpowiedzi twierdzącej, czy ustanowiona w art. 47 karty zasada skutecznej ochrony sądowej obejmuje wniosek o zwolnienie z zapłaty kosztów sądowych, w szczególności opłaty ryczałtowej, jaką należy uiścić przy wniesieniu środka zaskarżenia, lub opłaty za reprezentację przez adwokata w postępowaniu, o którym mowa w pkt 1?

               2b)

               Czy dotyczy to także postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie prawa krajowego, a przynajmniej postępowania w sprawie środka zaskarżenia dotyczącego zezwolenia na egzekucję, jeżeli sąd w jednym postanowieniu łącznie rozpoznał wniosek o stwierdzenie wykonalności i zezwolił na egzekucję?

               3)

               Czy wniosek o pomoc prawną (zwolnienie od kosztów sądowych) w powyższym znaczeniu ewentualnie pomocniczo wynika z art. 43 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 lub art. 6 ust. 1 EKPC, jeżeli prawo krajowe ustanawia przymus adwokacki w razie złożenia przewidzianego środka zaskarżenia (konkretnie apelacji)?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1).


title: Sprawa T-433/09: Skarga wniesiona w dniu 29 października 2009 r. — TTNB przeciwko OHIM — March (Tila March)

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/40

         Skarga wniesiona w dniu 29 października 2009 r. — TTNB przeciwko OHIM — March (Tila March)
   (Sprawa T-433/09)
   2009/C 312/66
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: TTNB SARL (przedstawiciel: adwokat J.M. Moiroux)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Juan Carmen March (Madryt, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 sierpnia 2009 r. w sprawie R 1538/2008-2 i dopuszczenie rejestracji zgłoszonego znaku towarowego;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Tamara Taichman, w której prawa wstąpiła skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Tila March” dla towarów z klas 3, 18 i 25 — zgłoszenie nr 5 402 722

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Carmen March Juan

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Hiszpanii słowny znak towarowy „CARMEN MARCH” dla towarów i usług z klas 3, 18, 24, 25, 35 i 38, sprzeciw skierowany przeciwko rejestracji dla towarów z klas 3, 18 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] z powodu braku prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych.


title: Sprawa C-295/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 15 czerwca 2010 r. — G. Valčiukienė i in. przeciwko Pakruojo rajono savivaldybės taryba i in.

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 15 czerwca 2010 r. — G. Valčiukienė i in. przeciwko Pakruojo rajono savivaldybės taryba i in.
   (Sprawa C-295/10)
   ()
   2010/C 221/47
   Język postępowania: litewski

      Sąd krajowy

   Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (naczelny sąd administracyjny Litwy)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Genovaitė Valčiukienė, Julija Pekelienė, visuomeninė organizacija Lietuvos žaliųjų judėjimas (organizacja pożytku publicznego „Litewski Ruch Zielonych”), Petras Girinskis i Laurynas Arimantas Lašas.

      Strona pozwana: Pakruojo rajono savivaldybės taryba (Rada Gminy Pokroje), Šiaulių visuomenės sveikatos centras (Ośrodek Zdrowia w Szawlach) i Šiaulių regiono aplinkos apsaugos departamentas (Powiatowy Wydział Ochrony Środowiska w Szawlach).

      Interwenienci: UAB Sofita, UAB Oltas, Šiaulių apskrities viršininko administracija (Starostwo Powiatu Szawelskiego), Rimvydas Gasparavičius i Rimantas Pašalžkinskas.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozstrzygnięcie, że strategiczna ocena wpływu na środowisko nie jest obowiązkowa w wypadku miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które w swych szczegółowych postanowieniach wzmiankują tylko jeden przedmiot działalności gospodarczej — zgodnie z tym, co stanowią przepisy prawa Republiki Litewskiej, w szczególności pkt 3.4 dekretu Rządu Republiki Litewskiej nr 967 z dnia 18 sierpnia 2004 r. w sprawie zatwierdzenia zasad postępowania w odniesieniu do strategicznej oceny wpływu na środowisko planów i programów — może zostać uznane za stanowiące wyszczególnienie rodzajów planów i programów w rozumieniu art. 3 ust. 5 dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (1)?

               2)

               Czy przepisy prawa krajowego mające zastosowanie w niniejszej sprawie — zgodnie z którymi, bez ustalania w każdym konkretnym wypadku czy występuje potencjalnie znaczący wpływ na środowisko, nie ma potrzeby przeprowadzania strategicznej oceny wpływu na środowisko w odniesieniu do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dotyczących małych działek gruntu, takich jak plany będące przedmiotem niniejszego postępowania, tylko na tej podstawie, że plany te wzmiankują jeden przedmiot działalności gospodarczej — są zgodne z wymogami art. 3 ust. 2 lit. a), art. 3 ust. 3 oraz art. 3 ust. 5 dyrektywy 2001/42?

               3)

               Czy przepisy dyrektywy 2001/42, a w szczególności jej art. 11 ust. 1, należy interpretować w ten sposób, że w stanie faktycznym, takim jak w niniejszej sprawie, gdy przeprowadzono ocenę wpływu na środowisko zgodnie z wymogami dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (2), wymogi określone w dyrektywie 2001/42 nie mają zastosowania?

               4)

               Czy zakres zastosowania art. 11 ust. 2 dyrektywy 2001/42 obejmuje przepisy dyrektywy 85/337?

               5)

               W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie czwarte — czy okoliczność, że przeprowadzono ocenę zgodnie z wymogami dyrektywy 85/337 oznacza, że obowiązek przeprowadzenia oceny wpływu na środowisko zgodnie z wymogami dyrektywy 2001/42 w stanie faktycznym takim, jak w niniejszej sprawie, stanowiłby przejaw powtarzania ocen w rozumieniu art. 11 ust. 2 dyrektywy 2001/42?

               6)

               W wypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie piąte — czy dyrektywa 2001/42, a w szczególności jej art. 11 ust. 2, nakłada na państwa członkowskie obowiązek ustanowienia w prawie krajowym wspólnych lub skoordynowanych procedur dotyczących ocen, jakie należy przeprowadzać zgodnie z wymogami dyrektywy 2001/42 i dyrektywy 85/337 w celu uniknięcia powtarzania ocen?

      (1)  Dz.U. L 197, s. 30.

      (2)  Dz.U. L 175, s. 40.


title: Sprawa T-24/08: Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Weldebräu przeciwko OHIM — Kofola Holding (Kształt butelki ze spiralną szyjką) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego — Kształt butelki ze spiralną szyjką — Wcześniejszy trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy przedstawiający kształt butelki ze spiralną szyjką — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/41

         Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Weldebräu przeciwko OHIM — Kofola Holding (Kształt butelki ze spiralną szyjką)
   (Sprawa T-24/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego - Kształt butelki ze spiralną szyjką - Wcześniejszy trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy przedstawiający kształt butelki ze spiralną szyjką - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 113/64
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Weldebräu GmbH & Co. KG (Plankstadt, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Göpfert)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Kofola Holding a.s. (Ostrava, Republika Czeska) (przedstawiciele: adwokaci S. Hejdová i R. Charvát)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 listopada 2007 r. (sprawa R 1096/2006-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Weldebräu GmbH & Co. KG a Kofola Holding a.s.,

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Weldebräu GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa F-27/10: Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2010 r. — Begue i in. przeciwko Komisji

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/58

         Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2010 r. — Begue i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-27/10)
   2010/C 179/101
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Christian Begue (Marcy, Francja) i inni (przedstawiciel: adwokat A. Woimant)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej skarżącym wypłaty ze skutkiem wstecznym dodatku za pozostawanie w gotowości do pracy na podstawie art. 56b regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji (nr R/467/09) organu uprawnionego do zawierania umów o pracę oddalającej „zażalenia” skarżących na decyzję oddalająca z dnia 3 września 2009 r. wnioski o wypłatę ze skutkiem wstecznym dodatku za pozostawanie w gotowości do pracy na podstawie art. 56b regulaminu pracowniczego;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-198/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  30 maja 2006 r.  — Bank Austria Creditanstalt przeciwko Komisji (Konkurencja — Postępowanie administracyjne — Opublikowanie decyzji stwierdzającej naruszenie art. 81 WE i nakładającej grzywny — Ustalanie przez banki austriackie odsetek od salda dodatniego i ujemnego ( klub Lombard ) — Oddalenie wniosku o opuszczenie niektórych fragmentów)

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/31

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 maja 2006 r. — Bank Austria Creditanstalt przeciwko Komisji
   (Sprawa T-198/03) (1)

   (Konkurencja - Postępowanie administracyjne - Opublikowanie decyzji stwierdzającej naruszenie art. 81 WE i nakładającej grzywny - Ustalanie przez banki austriackie odsetek od salda dodatniego i ujemnego („klub Lombard”) - Oddalenie wniosku o opuszczenie niektórych fragmentów)
   (2006/C 178/57)
   Język postępowania: niemiecki.
   Strony

      Strona skarżąca: Bank Austria Creditanstalt AG (Wiedeń, Austria) (Przedstawiciele: adwokaci C. Zschocke i J. Beninca)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: początkowo pełnomocnik S. Rating, następnie pełnomocnik A. Bouquet, wspierany przez adwokatów D. Waelbroecka i U. Zinsmeister)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji funkcjonariusza ds. przesłuchań Komisji z dnia 5 maja 2003 r. dotyczącej publikacji decyzji Komisji z dnia 11 czerwca 2002 r. w sprawie COMP/36.571/D-l w wersji bez klauzuli poufności — Banki austriackie („klub Lombard”)
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 213 z 6.9.2003 r.


title: Sprawa C-658/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 19 grudnia 2016 r. – Elliot International Lp, The Liverpool Limited Partnership, Elliot Associates L.P./Commissione Nazionale per le Società e la Borsa

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 19 grudnia 2016 r. – Elliot International Lp, The Liverpool Limited Partnership, Elliot Associates L.P./Commissione Nazionale per le Società e la Borsa
   (Sprawa C-658/16)
   (2017/C 121/17)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Elliot International Lp, The Liverpool Limited Partnership, Elliot Associates L.P.

      Strona pozwana: Commissione Nazionale per le Società e la Borsa

      Pytanie prejudycjalne

   Czy prawidłowemu zastosowaniu art. 5 ust. 4 akapit pierwszy i drugi dyrektywy 2004/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia (1), w świetle ogólnych zasad ustanowionych w art. 3 ust. 1 tej samej dyrektywy, jak i prawidłowemu zastosowaniu ogólnych zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań, proporcjonalności, racjonalności, przejrzystości i niedyskryminacji, sprzeciwia się uregulowanie prawa krajowego, takie jak zawarte w art. 106 ust. 3 lit. d) pkt 2 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 58 z dnia 24 lutego 1998 r. (tekst jednolity wszystkich przepisów o pośrednictwie finansowym zgodnie z art. 8 i 21 ustawy nr 52 z dnia 6 lutego 1996 r.) ze zmianami, i w art. 47 octies uchwały Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob) nr 11971 z dnia 14 maja 1999 r. (rozporządzenie wykonawcze do decreto legislativo nr 58 z dnia 24 lutego 1998 r. w przedmiocie uregulowania dotyczącego emitentów) ze zmianami, w zakresie, w jakim przywołane przepisy, upoważniając Consob do podwyższenia ceny oferty przejęcia, o której mowa we wspomnianym art. 106, wobec ustalenia, że pomiędzy oferentem lub osobami, które działają z nim w porozumieniu, a jednym lub kilkoma zbywcami miała miejsce zmowa, odwołują się wyłącznie do kryterium „ceny ustalonej”, bez wyszczególnienia parametrów i kryteriów takiego ustalenia?

      (1)  Dz.U. L 142, s. 12.


title: Sprawa F-26/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 9 lipca 2010 r. — Potoms i Scillia przeciwko Parlamentowi

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/76

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 9 lipca 2010 r. — Potoms i Scillia przeciwko Parlamentowi
      (Sprawa F-26/07) (1)

      ()
      (2010/C 288/146)
      Język postępowania: francuski
      Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 117 z 26.5.2007, s. 37.