title: Sprawa T-253/09: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2009 r. — Wilo przeciwko OHIM (Kształt obudowy silnika)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/44

         Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2009 r. — Wilo przeciwko OHIM (Kształt obudowy silnika)
   (Sprawa T-253/09)
   2009/C 205/80
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Wilo SE (Dortmund, Niemcy) (przedstawiciel: G. Braun, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 marca 2009 r. w sprawie R 1184/2008-1;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający obudowę silnika pompy grzewczej dla towarów z klasy 7 i 11 (zgłoszenie nr 5 805692)

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207-2009 (1)) ze względu na to, że zgłoszony znak towarowy wykazuje wymagane minimum charakteru odróżniającego.

      (1)  Rozporządzenie (WE) Rady nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa F-19/06: Skarga wniesiona w dniu  20 lutego 2006 r.  — Semeraro przeciwko Komisji

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/30

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2006 r. — Semeraro przeciwko Komisji
   (Sprawa F-19/06)
   (2006/C 108/56)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Maria Magdalena Semeraro (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciel: L. Vogel]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 8 listopada 2005 r., w której oddalono zażalenie skarżącej z dnia 12 sierpnia 2005 r. na sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej (sprawozdanie), sporządzone za rok 2004;

               —

               o ile okaże się to konieczne uchylenie także owego sprawozdania;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżącej, urzędnikowi Komisji awansowanemu do grupy C*6 w dniu 30 listopada 2004 r. przyznano w ramach postępowania w sprawie oceny za 2004 r. o wiele mniejszą liczbę punktów za zasługi niż w latach wcześniejszych.
   Jako że jej zażalenie w tej kwestii zostało oddalone, skarżąca wniosła niniejszą skargę, w której wysunęła trzy zarzuty.
   Pierwszy zarzut dotyczy naruszenia art. 25 regulaminu pracowniczego oraz art. 9 ust. 7 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 43 regulaminu pracowniczego. W szczególności jej zdaniem podmiot oceniający w postępowaniu odwoławczym utrzymał bez zmian sprawozdanie, bez udzielenia konkretnie i w zindywidualizowany sposób odpowiedzi na zarzuty i uwagi wspólnego komitetu ds. ocen.
   Drugi zarzut dotyczy naruszenia art. 43 regulaminu pracowniczego, art. 1 ust. 2 ogólnych przepisów wykonawczych, zasady proporcjonalności i zasady niedyskryminacji, a także popełnienia oczywistego błędu w ocenie. Z jednej strony zmniejszenie liczby punktów za zasługi za rok 2004 kłóci się z tym, że dostarczone oceny analityczne pozostają niezmienione w stosunku do lat poprzednich. Z drugiej strony uzasadnienie, jakie przedstawiła administracja, zgodnie z którym zmniejszenie to wynika z awansu skarżącej na koniec roku 2004, nie ma żadnego związku ze sprawą.
   Trzeci zarzut dotyczy naruszenia art. 25 regulaminu pracowniczego, art. 10 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego oraz art. 8 ust. 7 ogólnych przepisów wykonawczych, a także popełnienia oczywistego błędu w ocenie. W szczególności ani podmiot oceniający, ani podmiot zatwierdzający ocenę, ani też podmiot oceniający w postępowaniu odwoławczym nie przedstawili jej zdaniem wystarczającego uzasadnienia przy negatywnej odpowiedzi na pytanie czy skarżąca jest zdolna do wypełniania obowiązków w ramach kategorii B*.


title: Sprawa T-485/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 4 września 2008 r. w sprawie F-22/07 Paul Lafili przeciwko Komisji, wniesione w dniu 13 listopada 2008 r. przez Paula Lafiliego

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/31

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 4 września 2008 r. w sprawie F-22/07 Paul Lafili przeciwko Komisji, wniesione w dniu 13 listopada 2008 r. przez Paula Lafiliego
   (Sprawa T-485/08 P)
   (2009/C 19/59)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Paul Lafili (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej UE z dnia 4 września 2008 r. w sprawie F-22/07 ze względu na odrzucenie w nim zarzutów naruszenia art. 4 [44] i 46 regulaminu pracowniczego i art. 7 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego oraz naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań;

               —

               W związku z tym uwzględnienie zarzutów podniesionych przez skarżącego w pierwszej instancji, a więc,

                           —

                           Stwierdzenie nieważności decyzji o zaszeregowaniu skarżącego do grupy AD 13 stopień 5, zawartej w piśmie DG AMIN z dnia 11 maja 2006 r. oraz w informacji o wynagrodzeniu za czerwiec 2006 r. i w następnych informacjach o wynagrodzeniu;

                           —

                           a w związku z tym

                                       —

                                       przywrócenie skarżącego ze skutkiem na dzień 1 maja 2006 r. do grupy zaszeregowania AD 13 stopień 2 z zachowaniem mnożnika 1,1172071;

                                       —

                                       odtworzenie w całości kariery zawodowej skarżącego ze skutkiem wstecznym od dnia 1 maja 2006 r. do dnia przywrócenia tego zaszeregowania (włączając w to ocenę jego doświadczenia w przywróconej w ten sposób grupie zaszeregowania, prawo do awansu i prawa emerytalne) wraz z odsetkami za zwłokę w oparciu o stopy ustalane przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowych, mających zastosowanie w tym czasie, powiększonymi o dwa punkty od całości kwot stanowiących różnicę między wynagrodzeniem wynikającym z jego zaszeregowania w decyzji o zaszeregowaniu a zaszeregowaniem, do którego jest uprawniony, aż do dnia wydania prawidłowej decyzji o jego zaszeregowaniu;

                           —

                           obciążenie Komisji kosztami postępowania.

               —

               Obciążenie pozwanej całością kosztów postępowania w pierwszej instancji i w sprawie odwołania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszym odwołaniu skarżący wnosi o uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 4 września 2008 r. wydanego w sprawie w sprawie F-22/07 Lafili przeciwko Komisji, w którym SSP stwierdził nieważność decyzji z dnia 11 maja 2006 r. wydanej przez wydział A 6 „Struktura zatrudnienia, ocena i awans” dyrekcji generalnej „Personel i administracja” Komisji Wspólnot Europejskich, ze względu na to, że w zaskarżonym wyroku nie uwzględniono podniesionych przez skarżącego zarzutów naruszenia art. 44 i 46 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) i art. 7 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego oraz naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań.
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnosi jeden zarzut, naruszenia w postępowaniu w pierwszej instancji art. 44 i 46 regulaminu pracowniczego, art. 7 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, naruszenia zasad wykładni prawa wspólnotowego i obowiązku uzasadnienia oraz wypaczenia dowodów.


title: Sprawa C-12/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 10 stycznia 2017 r. – Maria Dicu/Ministerul Justiției, Consiliul Superior al Magistraturii, Curtea de Apel Suceava, Tribunalul Botoșani

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/33

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 10 stycznia 2017 r. – Maria Dicu/Ministerul Justiției, Consiliul Superior al Magistraturii, Curtea de Apel Suceava, Tribunalul Botoșani
   (Sprawa C-12/17)
   (2017/C 104/48)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Cluj

      Strony

      Strona skarżąca: Maria Dicu

      Strona pozwana: Ministerul Justiției, Consiliul Superior al Magistraturii, Curtea de Apel Suceava, Tribunalul Botoșani

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 7 dyrektywy 2003/88/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, który przy określaniu czasu trwania urlopu wypoczynkowego pracownika nie uznaje okresu urlopu rodzicielskiego udzielonego na dziecko w wieku do lat dwóch za okres świadczenia pracy?

      (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299, s. 9).


title: Sprawy połączone T-427/04 i T-17/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 listopada 2009 r. — Francja i France Télécom przeciwko Komisji (Pomoc państwa — System opodatkowania spółki France Télécom podatkiem od działalności gospodarczej w latach 1994 — 2002 — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Korzyść — Przedawnienie — Uzasadnione oczekiwania — Pewność prawa — Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych — Kolegialność — Prawo do obrony i prawa procesowe zainteresowanych osób trzecich)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/46

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 listopada 2009 r. — Francja i France Télécom przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-427/04 i T-17/05) (1)

   (Pomoc państwa - System opodatkowania spółki France Télécom podatkiem od działalności gospodarczej w latach 1994 - 2002 - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Korzyść - Przedawnienie - Uzasadnione oczekiwania - Pewność prawa - Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych - Kolegialność - Prawo do obrony i prawa procesowe zainteresowanych osób trzecich)
   2010/C 24/79
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika francuska (przedstawiciele: początkowo G. de Bergues, R. Abraham i S. Ramet, następnie G. de Bergues, S. Ramet i E. Belliard, wreszcie G. de Bergues, E. Belliard i A.-L. Vendrolini, pełnomocnicy); oraz France Télécom SA (Paryż, Francja) (przedstawiciele: początkowo A. Gosset-Grainville i L. Godfroid, a następnie L. Godfroid, S. Hautbourg i M. van der Woude, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Giolito i J. Buendía Sierra, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2005/709/WE z dnia 2 sierpnia 2004 r. dotyczącej pomocy państwa udzielonej przez Francję na rzecz France Télécom (Dz.U. 2005, L 269, p. 30).

      Sentencja wyroku

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Republika Francuska i France Télécom SA ponoszą koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 19 z 22.1.2005.


title: Sprawa C-270/06: Postanowienie prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 11 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/22

         Postanowienie prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 11 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-270/06) (1)

   (2008/C 313/34)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa C-457/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 10 października 2012 r. — S i Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel, druga strona postępowania: G

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 10 października 2012 r. — S i Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel, druga strona postępowania: G
   (Sprawa C-457/12)
   2013/C 26/34
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony wnoszące odwołanie: S i Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel

      Druga strona postępowania: G

      Pytania prejudycjalne

               1)

               […]
               Czy obywatel państwa trzeciego, który jest członkiem rodziny obywatela Unii mającego miejsce zamieszkania w państwie członkowskim, którego obywatelstwo posiada, ale pracującego w innym państwie członkowskim na rzecz pracodawcy mającego siedzibę w tym innym państwie członkowskim, w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym może wywodzić prawo pobytu z prawa Unii?

               2)

               […]
               Czy obywatel państwa trzeciego, który jest członkiem rodziny obywatela Unii mającego miejsce zamieszkania w państwie członkowskim, którego obywatelstwo posiada, ale w ramach swojej działalności na rzecz pracodawcy mającego siedzibę w tym samym państwie członkowskim dojeżdżającego do innego państwa członkowskiego, w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym może wywodzić prawo pobytu z prawa Unii?


title: Sprawa T-249/08: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2008 r. — Coin przeciwko OHIM — Dynamiki Zoi (FITCOIN)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/63

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2008 r. — Coin przeciwko OHIM — Dynamiki Zoi (FITCOIN)
   (Sprawa T-249/08)
   (2008/C 209/112)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Coin SpA (Mestre, Wenecja, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Perani i P. Pozzi)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Dynamiki Zoi Anonymi Etairia (Peristeri, Grecja)
   Żądania strony skarżącej

               —

               zmiana decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 kwietnia 2008 r. w sprawie R 1429/2007-1; odmowa rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 3 725 298 „FITCOIN”; oraz obciążenie pozostałych uczestników postępowania kosztami postępowania, włączając koszty związane z postępowaniem w sprawie sprzeciwu i postępowaniem odwoławczym przed OHIM.

               —

               Zarzuty i główne argumenty

               —

                  Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Uczestnik postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „FITCOIN” zgłoszony dla towarów i usług z klas 16, 25, 28, 35, 36 i 41 — zgłoszenie nr 3 725 298
   Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca
   Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Włoski znak towarowy „coin”, rejestracja nr 160 126 dla towarów z klasy 25; włoski znak towarowy „coin”, rejestracja nr 253 233 dla towarów i usług z klas 16, 25, 28, 35, 36 i 41; włoski znak towarowy „coin”, rejestracja nr 240 305 dla towarów i usług z klas 16, 25, 28, 35, 36 i 41; włoski znak towarowy „coin”, rejestracja nr 169 548 dla towarów i usług z klas 16, 25, 28, 35, 36 i 41, rozszerzona na Beneluks, Francję, Węgry, Austrię i Portugalię; włoski znak towarowy „coin”, rejestracja nr 240 286 dla towarów i usług z klasy 25, rozszerzona na Beneluks, Francję, Węgry i Austrię; wspólnotowy znak towarowy „coin”, rejestracja nr 109 827 dla towarów i usług z klas 16, 25, 28, 35; międzynarodowy znak towarowy „coin”, rejestracja nr R 381 015 dla towarów i usług z klas 16, 25, 28, 35, 36 i 41, wywołująca skutki w Beneluksie, Niemczech, Hiszpanii, Francji, Austrii, Portugalii, Słowenii i na Węgrzech

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ rozpatrywane znaki są do siebie podobne pod względem wizualnym i fonetycznym, a towary i usługi oznaczone tymi znakami są identyczne; naruszenie art. 8 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ używanie zgłoszonego znaku towarowego może wprowadzać w błąd.


title: Sprawa C-486/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Alicante (Hiszpania) w dniu 12 września 2016 r. – Bankia S.A./Alfredo Sánchez Martínez i Sandra Sánchez Triviño

text:
               28.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 441/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Alicante (Hiszpania) w dniu 12 września 2016 r. – Bankia S.A./Alfredo Sánchez Martínez i Sandra Sánchez Triviño
      (Sprawa C-486/16)
      (2016/C 441/12)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Primera Instancia de Alicante

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Bankia S.A.

         Strona pozwana: Alfredo Sánchez Martínez i Sandra Sánchez Triviño

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy uwzględnienie w momencie decydowania o nieuczciwym charakterze warunku umownego wcześniejszej wymagalności takiego jak znajdujący się w spornej umowie zawartej pomiędzy przedsiębiorcą i konsumentem, nie tylko okoliczności występujących w momencie zawarcia umowy, lecz również powagi uchybienia konsumenta w czasie po zawarciu umowy, jest niezgodne z art. 4 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich?

                  2)

                  Czy zarządzenie wszczęcia postepowania egzekucyjnego w oparciu o warunek umowny wcześniejszej wymagalności, którego nieuczciwość stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu sądowym wydanym we wcześniejszym postępowaniu w sprawie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką pomiędzy tymi samymi stronami i opartym na tej samej umowie kredytu hipotecznego, chociażby krajowy porządek prawny nie przyznawał temu orzeczeniu materialnoprawnych skutków powagi rzeczy osądzonej, lecz prawo krajowe przewidywało brak możliwości wszczęcia nowego postępowania egzekucyjnego na podstawie tego samego tytułu egzekucyjnego, jest sprzeczne z zasadą skuteczności przewidzianą w art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich?

                  3)

                  Czy w ramach postępowania w sprawie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką, w którym sąd pierwszej instancji odmówił wszczęcia egzekucji – albowiem opierała się ona na warunku umownym wcześniejszej wymagalności uznanym za nieuczciwy w innym wcześniejszym postepowaniu w sprawie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką opartym na tym samym tytule i toczącym się między tymi samymi stronami – i w którym odmowę wszczęcia egzekucji uchylił sąd apelacyjny przekazując akta sprawy sądowi pierwszej instancji w celu wszczęcia postępowania egzekucyjnego, z zasadą skuteczności przewidzianą w art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich sprzeczne jest wiązanie sądu pierwszej instancji rozstrzygnięciem sądu apelacyjnego lub czy prawo krajowe należy interpretować w ten sposób, że sąd pierwszej instancji nie jest związany orzeczeniem wydanym w drugiej instancji, w wypadku gdy istnieje już wcześniejsze prawomocne orzeczenie stwierdzające nieważność warunku wcześniejszej wymagalności, na którym opiera się wszczęcie egzekucji, przez co powinien on w tym wypadku ponownie stwierdzić niedopuszczalność wniosku o wszczęcie egzekucji?

         (1)  Dz.U. 1993 L 95 s. 29.


title: Sprawy połączone C-230/09 i C-231/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 maja 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Hauptzollamt Koblenz przeciwko Kurtowi Etlingowi, Thomasowi Etlingowi (C-230/09), Hauptzollamt Oldenburg przeciwko Theodorowi Aissenowi, Hermannowi Rohaanowi (C-231/09) (Rolnictwo — Sektor mleka i przetworów mlecznych — Rozporządzenie (WE) nr 1788/2003 — Opłata wyrównawcza w sektorze mleka i produktów mlecznych — Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 — Systemy pomocy bezpośredniej w ramach wspólnej polityki rolnej — Przeniesienie indywidualnych ilości referencyjnych — Wpływ na obliczanie opłaty wyrównawczej — Wpływ na obliczanie premii mlecznej)

text:
               2.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 maja 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Hauptzollamt Koblenz przeciwko Kurtowi Etlingowi, Thomasowi Etlingowi (C-230/09), Hauptzollamt Oldenburg przeciwko Theodorowi Aissenowi, Hermannowi Rohaanowi (C-231/09)
   (Sprawy połączone C-230/09 i C-231/09) (1)

   (Rolnictwo - Sektor mleka i przetworów mlecznych - Rozporządzenie (WE) nr 1788/2003 - Opłata wyrównawcza w sektorze mleka i produktów mlecznych - Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 - Systemy pomocy bezpośredniej w ramach wspólnej polityki rolnej - Przeniesienie indywidualnych ilości referencyjnych - Wpływ na obliczanie opłaty wyrównawczej - Wpływ na obliczanie premii mlecznej)
   2011/C 194/03
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hauptzollamt Koblenz (C-230/09), Hauptzollamt Oldenburg (C-231/09)

      Strona pozwana: Kurt Etling, Thomas Etling (C-230/09),Theodor Aissen, Hermann Rohaan (C-231/09)

      przy udziale: Bundesministerium der Finanzen

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 5 lit. k) rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 270, s. 123) — Przejęcie ilości referencyjnej mleka w trakcie okresu referencyjnego w wyniku rozwiązania dzierżawy rolnej — Uwzględnienie przy określaniu ilości referencyjnej dostępnej dla wydzierżawiającego ilości już dostarczonej przez dotychczasowego dzierżawcę w trakcie okresu referencyjnego

      Sentencja

               1)

               Artykuł 10 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2217/2004 z dnia 22 grudnia 2004 r., powinien być interpretowany w ten sposób, że ponowne przyznanie niewykorzystanej części krajowej ilości referencyjnej przeznaczonej na dostawy powinno być dokonywane proporcjonalnie do indywidualnej ilości referencyjnej każdego z producentów, którzy dokonali nadmiernych dostaw, to znaczy ilości referencyjnej określonej na dzień 1 kwietnia danego dwunastomiesięcznego okresu, lub zgodnie z obiektywnymi kryteriami, które zostaną ustalone przez państwa członkowskie. Pojęcie indywidualnej ilości referencyjnej użyte w tym przepisie nie pozwala na uwzględnienie przeniesień ilości referencyjnych, do których doszło w trakcie tego okresu.

               2)

               Uregulowanie krajowe, które wprowadza w życie uprawnienie przewidziane w art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 1788/2003, zmienionego rozporządzeniem nr 2217/2004, do ustalenia obiektywnych kryteriów, na podstawie których dokonywany jest ponowny przydział niewykorzystanej części krajowej przeznaczonej na dostawy, powinno być zgodne w szczególności z ogólnymi zasadami prawa Unii, a także z celami zamierzonymi przez wspólną politykę rolną, a dokładniej z celami przewidzianymi przez wspólną organizację rynków w sektorze mleka.

               3)

               Cele te nie sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu przyjętemu w ramach wprowadzania w życie tego uprawnienia, które umożliwia producentom, którzy dokonali nadmiernych dostaw, w sytuacji gdy przeniesiono na nich na podstawie przepisów rozporządzenia nr 1788/2003, zmienionego rozporządzeniem nr 2217/2004, w trakcie danego dwunastomiesięcznego okresu indywidualną ilość referencyjną, w ramach której mleko zostało już wyprodukowane i dostarczone w tym okresie przez producenta, który wcześniej dysponował tą ilością, uczestnictwo w rzeczonym ponownym przydziale poprzez włączenie części lub całości owej ilości referencyjnej. Niemniej jednak państwa członkowskie powinny czuwać nad tym, aby uregulowanie to nie prowadziło do przeniesień, które pomimo spełniania warunków formalnych przewidzianych przez to rozporządzenie mają na celu jedynie umożliwienie niektórym producentom, którzy dokonali nadmiernych dostaw, zajęcia korzystniejszej pozycji przy owym ponownym przydziale.

               4)

               Pojęcie „indywidualnej ilości referencyjnej kwalifikującej się do premii, posiadanej przez dane gospodarstwo” zawarte w art. 95 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 118/2005 z dnia 26 stycznia 2005 r., odpowiadające pojęciu „dostępnej ilości referencyjnej” zdefiniowanej w art. 5 lit. k) rozporządzenia nr 1788/2003, zmienionego rozporządzeniem nr 2217/2004, powinno być interpretowane w ten sposób, że w sytuacji, gdy na producenta w trakcie danego dwunastomiesięcznego okresu przeniesiona została ilość referencyjna, w ramach której mleko zostało już dostarczone w trakcie tego samego okresu, pojęcie to nie obejmuje w odniesieniu do cesjonariusza części przeniesionej ilości referencyjnej, w ramach której mleko zostało już dostarczone przez cedenta w ramach zwolnienia z opłaty wyrównawczej.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009.


title: Sprawa T-409/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 listopada 2006 r. — Latino przeciwko Komisji

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/44

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 listopada 2006 r. — Latino przeciwko Komisji
   (Sprawa T-409/04) (1)

   (2006/C 331/98)

      Język postępowania: francuski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 300 z 4.12.2004.


title: Sprawa C-293/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie wyroku Gerechtshof Amsterdam, wydanego dnia 14 czerwca 2004 r., w sprawie Beemsterboer Coldstore Services B. V. przeciwko Inspecteur der Belastingdienst – Douanedistrict Arnhem

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie wyroku Gerechtshof Amsterdam, wydanego dnia 14 czerwca 2004 r., w sprawie Beemsterboer Coldstore Services B. V. przeciwko Inspecteur der Belastingdienst – Douanedistrict Arnhem
   (Sprawa C-293/04)
   (2004/C 228/56)
   Dnia 9 lipca 2004 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie wyroku Gerechtshof Amsterdam, wydanego dnia 14 czerwca 2004 r. w sprawie Beemsterboer Coldstore Services B. V. przeciwko Inspecteur der Belastingdienst – Douanedistrict Arnhem.
   Gerechtshof Amsterdam zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy art. 220 ust. 2 lit. b) Wspólnotowego Kodeksu Celnego (WKC) (1) znajduje zastosowanie w przypadku, gdy powstanie długu celnego i odzyskanie należności celnych po dokonaniu odprawy nastąpiły przed wejściem w życie tego przepisu?

               2)

               Jeżeli na pytanie 1 zostanie udzielona odpowiedź pozytywna: czy świadectwo EUR.1, którego nieprawidłowości nie można stwierdzić, ponieważ przy kontroli następczej nie mogło zostać potwierdzone pochodzenie towarów, dla których świadectwo to zostało wystawione, podczas gdy jedynie z tej przyczyny odmawia się preferencyjnego traktowania towarów, może zostać zakwalifikowane jako „świadectwo nieprawidłowe” w rozumieniu art. 220 ust. 2 lit. b) WKC, a w przypadku odpowiedzi negatywnej, czy podmiot zainteresowany może jednakże skutecznie powołać się na ten przepis?

               3)

               Jeżeli na pytanie 2 zostanie udzielona odpowiedź pozytywna: na kim spoczywa ciężar dowodu, że świadectwo opiera się na nieprawidłowym przedstawieniu faktów przez osobę dokonującą wywozu lub kto musi dowieść, że organ wystawiający świadectwo wiedział lub powinien był wiedzieć, że towary nie spełniają przesłanek traktowania preferencyjnego?

               4)

               Jeżeli na pytanie 1 zostanie udzielona odpowiedź negatywna: czy podmiot zainteresowany może skutecznie powołać się na art. 220 ust. 2 lit. b) WKC w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 grudnia 2000 r. w przypadku, w którym nie można następczo stwierdzić, że wystawienie świadectwa EUR.1 przez organy celne było wówczas uzasadnione i zgodne z prawem?

      (1)  Dz.U. L 311 z 12 grudnia 2000 r., str. 17.


title: Sprawa T-288/04: Skarga wniesiona dnia 15 lipca 2004 r. przez Krisa Van Neyghema przeciwko Komitetowi Regionów

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/26

         Skarga wniesiona dnia 15 lipca 2004 r. przez Krisa Van Neyghema przeciwko Komitetowi Regionów
   (Sprawa T-288/04)
   (2004/C 251/47)
   Język postępowania: holenderski
   Dnia 15 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komitetowi Regionów przez Krisa Van Neyghema, zamieszkałego w Tienen (Belgia), reprezentowanego przez Dirka Janssensa, adwokata.
   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie decyzji 87/03;

               —

               uchylenie wszelkich decyzji związanych z powyższą decyzją lub z niej wynikających;

               —

               zaszeregowanie skarżącego do stopnia B 1, jednakże co najmniej do stopnia B 4/4;

               —

               obciążenie Komitetu Regionów kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżący jest urzędnikiem w Komitecie Regionów od dnia 1 grudnia 2002 r. Kwestionuje on decyzję z dnia 26 marca 2003 r., na podstawie której został on ostatecznie zaszeregowany do stopnia B 5, szczebel 4.
   Na uzasadnienie swojej skargi skarżący powołuje się na brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji, naruszenie art. 5 ust. 3, art. 31 oraz art. 32 Regulaminu pracowniczego oraz naruszenie zasady równego traktowania.


title: Sprawa T-418/16: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2016 r. – Galletas Gullon/EUIPO – O2 Holdings (kształt opakowania)

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/43

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2016 r. – Galletas Gullon/EUIPO – O2 Holdings (kształt opakowania)
   (Sprawa T-418/16)
   (2016/C 343/58)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Galletas Gullon, SA (Aguilar de Campoo, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. Escudero Pérez)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: O2 Holdings Ltd (Slough, Zjednoczone Królestwa)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy znak towarowy (kształt opakowania) – unijny znak towarowy nr 3 417 847

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 maja 2016 r. w sprawie R 1614/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą, w razie dopuszczenia jej do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-34/08: Wyrok Sądu z dnia 21 września 2011 r. — Berliner Institut für Vergleichende Sozialforschung przeciwko Komisji (Pomoc finansowa wypłacona w ramach programu Daphne II — Określenie kwoty do wypłaty beneficjentowi — Błąd w ocenie)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/12

         Wyrok Sądu z dnia 21 września 2011 r. — Berliner Institut für Vergleichende Sozialforschung przeciwko Komisji
   (Sprawa T-34/08) (1)

   (Pomoc finansowa wypłacona w ramach programu Daphne II - Określenie kwoty do wypłaty beneficjentowi - Błąd w ocenie)
   2011/C 319/21
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Berliner Institut für Vergleichende Sozialforschung eV (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo B. Henning, następnie U. Claus i w końcu S. Reichmann i L.-J. Schmidt, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo S. Grünheid i B. Simon, następnie S. Grünheid i F. Dinthilhac, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 listopada 2007 r. o częściowym nieuznaniu kosztów poniesionych przez skarżącego w ramach umowy o finansowanie Daphne JAI/DAP/2004-2/052W.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 16 listopada 2007 r. o częściowym nieuznaniu kosztów poniesionych przez Berliner Institut für Vergleichende Sozialforschung eV w ramach umowy o finansowanie Daphne JAI/DAP/2004-2/052W, w zakresie w jakim dotyczy wydatków z pozycji A 6, A 39, A 40, A 41, A 43 i E 41.

               2)

               Berliner Institut für Vergleichende Sozialforschung eV pokrywa dwie trzecie własnych kosztów i dwie trzecie kosztów poniesionych przez Komisję Europejską. Komisja pokrywa jedną trzecią własnych kosztów i jedną trzecią kosztów poniesionych przez Berliner Institut für Vergleichende Sozialforschung eV.

      (1)  Dz.U. C 79 z 29.3.2008.


title: Sprawa C-220/09: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 12 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/29

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 12 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty
   (Sprawa C-220/09) (1)

   2010/C 51/55

      Język postępowania: maltański

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 193 z 15.8.2009.


title: Sprawa C-134/04: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 19 kwietnia 2007 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Rybołówstwo — Rozporządzenie (WE) nr 2287/2003 rozdzielające kwoty połowowe między państwa członkowskie — Akt o przystąpieniu Hiszpanii — Upływ okresu przejściowego — Wymóg względnej stabilności — Zasada niedyskryminacji — Nowe możliwości połowowe)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/3

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 19 kwietnia 2007 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-134/04) (1)

   (Rybołówstwo - Rozporządzenie (WE) nr 2287/2003 rozdzielające kwoty połowowe między państwa członkowskie - Akt o przystąpieniu Hiszpanii - Upływ okresu przejściowego - Wymóg względnej stabilności - Zasada niedyskryminacji - Nowe możliwości połowowe)
   (2007/C 96/04)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: M. A. Sampol Pucurull i E. Braquehais Conesa, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Florindo Gijón i G. Ramos Ruano, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. van Rijn i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Stwierdzenie nieważności części rozporządzenia Rady (WE) nr 2287/2003 z dnia 19 grudnia 2003 r. ustalającego wielkości dopuszczalne połowów na 2004 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, gdzie wymagane są ograniczenia połowowe (Dz.U. L 344, str. 1), w zakresie w jakim nowe możliwości połowowe na Morzu Północnym i Morzu Bałtyckim zostały przyznane z pominięciem interesów Hiszpanii pomimo upływu okresu przejściowego — Dyskryminacja — Stosowanie art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. L 358, str. 59)
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii poniesie koszty postępowania.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004.


title: Sprawa T-372/08: Skarga wniesiona w dniu 10 września 2008 r. — Murnauer Markenvertrieb przeciwko OHIM — Fitne Gesundheit und Wellness (Notfall Bonbons)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/34

         Skarga wniesiona w dniu 10 września 2008 r. — Murnauer Markenvertrieb przeciwko OHIM — Fitne Gesundheit und Wellness (Notfall Bonbons)
   (Sprawa T-372/08)
   (2008/C 313/62)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Murnauer Markenvertrieb GmbH (Trebur, Niemcy) (przedstawiciele: H. Daniel i O. I. Haleen, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Fitne Gesundheits- und Wellness GmbH
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 lipca 2008 r. w sprawie R 909/2007-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: słowny znak towarowy „Notfall Bonbons” dla towarów należących do klas 5 i 30 (wspólnotowy znak towarowy nr 3 563 251)

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Fitne Gesundheits- und Wellness GmbH

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie wspomnianegoznaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień oraz uwzględnienie wniosku o unieważnienie wspomnianego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 40/94 ponieważ znak towarowy „Notfall Bonbons” nie ma ani charakteru opisowego w odniesieniu do towarów objętych ochroną ani nie jest pozbawiony wymaganego charakteru odróżniającego.


               23.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/13

         Skargi wniesione w dniu 21 grudnia 2005 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtenstein
   (Połączone sprawy E-5/05, E-6/05, E-7/05, E-8/05, E-9/05)
   (2006/C 71/08)
   Dnia 21 grudnia 2005 r. Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Tor Arne Solberg-Johansena i Elisabethann Wright, działających jako przedstawiciele Urzędu Nadzoru EFTA, rue Belliard 35, B-1040 Bruksela, wniósł do Trybunału EFTA pięć skarg przeciwko Księstwu Liechtenstein.
   Skarżący twierdzi, iż Trybunał powinien:

               1.

               w sprawie E-5/05: orzec, iż nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia przepisów aktu prawnego przywołanego w pkt 5cm załącznika XI do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej)) wraz z dostosowaniami do porozumienia EOG, wprowadzonymi przez protokół 1 do tego porozumienia oraz dostosowaniami sektorowymi określonymi w załączniku XI do tego porozumienia, lub nie powiadamiając Urzędu w wyznaczonym terminie o przyjęciu takich środków, Księstwo Liechtenstein nie wypełniło swoich zobowiązań wynikających z przepisów tego aktu i art. 7 porozumienia EOG;

               2.

               w sprawie E-6/05: orzec, iż nie zapewniając w wyznaczonym terminie zgodności z przepisami aktu prawnego przywołanego w pkt 13a załącznika XIV oraz pkt 5cg załącznika XI do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Komisji 2002/77/WE z dnia 16 września 2002 r. w sprawie konkurencji na rynkach sieci i usług łączności elektronicznej) wraz z dostosowaniami do porozumienia EOG, wprowadzonymi przez protokół 1 do tego porozumienia oraz dostosowaniami sektorowymi określonymi w załączniku XIV oraz załączniku XI do tego porozumienia, lub nie dostarczając Urzędowi w wyznaczonym terminie informacji pozwalających mu na stwierdzenie takiej zgodności, Księstwo Liechtenstein nie wypełniło swoich zobowiązań wynikających z przepisów tego aktu i art. 7 porozumienia EOG;

               3.

               w sprawie E-7/05: orzec, iż nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia przepisów aktu prawnego przywołanego w pkt 5cj załącznika XI do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie)) wraz z dostosowaniami do porozumienia EOG, wprowadzonymi przez protokół 1 do tego porozumienia oraz dostosowaniami sektorowymi określonymi w załączniku XI do tego porozumienia, lub nie powiadamiając Urzędu w wyznaczonym terminie o przyjęciu takich środków, Księstwo Liechtenstein nie wypełniło swoich zobowiązań wynikających z przepisów tego aktu i art. 7 porozumienia EOG.

               4.

               w sprawie E-8/05: orzec, iż nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia przepisów aktu prawnego przywołanego w pkt 5cl załącznika XI do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej) wraz z dostosowaniami do porozumienia EOG, wprowadzonymi przez protokół 1 do tego porozumienia oraz dostosowaniami sektorowymi określonymi w załączniku XI do tego porozumienia, lub nie powiadamiając Urzędu w wyznaczonym terminie o przyjęciu takich środków, Księstwo Liechtenstein nie wypełniło swoich zobowiązań wynikających z przepisów tego aktu i art. 7 porozumienia EOG;

               5.

               w sprawie E-9/05: orzec, iż nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia przepisów aktu prawnego przywołanego w pkt 5ck załącznika XI do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach)) wraz z dostosowaniami do porozumienia EOG, wprowadzonymi przez protokół 1 do tego porozumienia, lub nie powiadamiając Urzędu w wyznaczonym terminie o przyjęciu takich środków, Księstwo Liechtenstein nie wypełniło swoich zobowiązań wynikających z przepisów tego aktu i art. 7 porozumienia EOG;
               oraz

               6.

               obciążyć Księstwo Liechtenstein kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone w sprawie:

               —

               Sprawa dotyczy braku wdrożenia dyrektyw dotyczących sektora telekomunikacji.

               —

               Liechtenstein nie zaprzecza, iż nie podjął środków niezbędnych do wdrożenia przepisów wymienionych dyrektyw przed upływem wyznaczonego terminu.


title: Sprawa C-613/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln (Niemcy) w dniu 28 listopada 2016 r. – Juhler Holding A/S/Bundeszentralamt für Steuern

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln (Niemcy) w dniu 28 listopada 2016 r. – Juhler Holding A/S/Bundeszentralamt für Steuern
   (Sprawa C-613/16)
   (2017/C 104/37)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Köln

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Juhler Holding A/S

      Strona pozwana: Bundeszentralamt für Steuern

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 43 w związku z art. 48 WE (obecnie art. 49 w związku z art. 54 TFUE) stoi na przeszkodzie krajowemu przepisowi podatkowemu takiemu jak przepis będący przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, który odmawia spółce dominującej będącej nierezydentem – która w ramach koncernu działającego aktywnie w kraju jej siedziby jest na stałe wyodrębniona jako spółka holdingowa – zwolnienia z podatku od dochodów kapitałowych z tytułu wypłaconych jej dywidend,
               o ile udziały w tej spółce posiadają osoby, którym zwrot lub zwolnienie nie przysługiwałyby, gdyby uzyskały one bezpośrednio dochody oraz

                           1)

                           brak jest gospodarczych lub innych znaczących powodów dla włączenia spółki dominującej będącej nierezydentem albo

                           2)

                           spółka dominująca będąca nierezydentem uzyskuje z własnej działalności gospodarczej nie więcej niż 10 % całkowitego przychodu brutto w danym roku gospodarczym (co między innymi nie ma miejsca, gdy spółka zagraniczna uzyskuje przychody brutto z zarządzania aktywami) albo

                           3)

                           spółka dominująca będąca nierezydentem nie uczestniczy w ogólnym obrocie gospodarczym przy wykorzystaniu zakładu urządzonego odpowiednio do jej przedmiotu działalności, podczas gdy spółkom holdingowym będącym rezydentami zwolnienie z podatku dochodowego zostaje przyznane bez względu na wymienione wyżej warunki?

               2.

               Czy art. 5 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 2 dyrektywy 90/435/EWG (1) stoi na przeszkodzie krajowemu przepisowi podatkowemu takiemu jak przepis będący przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, który odmawia spółce dominującej będącej nierezydentem – która w ramach koncernu działającego aktywnie w kraju jej siedziby jest na stałe wyodrębniona jako spółka holdingowa – zwolnienia z podatku od dochodów kapitałowych z tytułu wypłaconych jej dywidend,
               o ile udziały w tej spółce posiadają osoby, którym zwrot lub zwolnienie nie przysługiwałyby, gdyby uzyskały one bezpośrednio dochody oraz

                           1)

                           brak jest gospodarczych lub innych znaczących powodów dla włączenia spółki dominującej będącej nierezydentem albo

                           2)

                           spółka dominująca będąca nierezydentem uzyskuje z własnej działalności gospodarczej nie więcej niż 10 % całkowitego przychodu brutto w danym roku gospodarczym (co między innymi nie ma miejsca, gdy spółka zagraniczna uzyskuje przychody brutto z zarządzania aktywami) albo

                           3)

                           spółka dominująca będąca nierezydentem nie uczestniczy w ogólnym obrocie gospodarczym przy wykorzystaniu zakładu urządzonego odpowiednio do jej przedmiotu działalności, podczas gdy spółkom holdingowym będącym rezydentami zwolnienie z podatku dochodowego zostaje przyznane bez względu na wymienione wyżej warunki?

      (1)  Dyrektywa Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich; Dz.U. L 225, s. 6.


title: Sprawa C-148/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Bundesrepublik Deutschland/Nordzucker AG (Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii — Wyznaczenie zakresu obowiązku zwrotu uprawnień — Sankcje — Artykuł 16 ust. 1 i 3)

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/10

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Bundesrepublik Deutschland/Nordzucker AG
   (Sprawa C-148/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii - Wyznaczenie zakresu obowiązku zwrotu uprawnień - Sankcje - Artykuł 16 ust. 1 i 3))
   (2015/C 213/14)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bundesrepublik Deutschland

      Strona pozwana: Nordzucker AG

      Sentencja

   Artykuł 16 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji [uprawnieniami do emisji] gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE, zmienionej dyrektywą 2004/101/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 2004 r., należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do operatora, który dokonuje zwrotu liczby uprawnień do emisji gazów cieplarnianych odpowiadającej podanej w sprawozdaniu ilości emisji z poprzedniego roku, która została poddana kontroli zgodnie z art. 15 tej dyrektywy, w przypadku gdy w wyniku dodatkowej kontroli przeprowadzonej przez właściwy organ krajowy po upływie terminu zwrotu okaże się, że podano zaniżoną ilość emisji, wobec czego liczba zwróconych uprawnień jest niewystarczająca.
   Państwa członkowskie powinny ustanowić kary, które można nałożyć w tego rodzaju sytuacji, zgodnie z art. 16 ust. 1 dyrektywy 2003/87, zmienionej dyrektywą 2004/101.

      (1)  Dz.U. C 235 z 21.7.2014.


title: Sprawa T-219/14: Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2017 r. – Regione autonoma della Sardegna/Komisja (Pomoc państwa — Transport morski — Rekompensata z tytułu świadczenia usług publicznych — Podwyższenie kapitału — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie — Postawienie w stan likwidacji przedsiębiorstwa będącego beneficjentem pomocy — Zachowanie interesu prawnego — Brak umorzenia postępowania — Pojęcie pomocy — Usługa świadczona w ogólnym interesie gospodarczym — Kryterium inwestora prywatnego — Oczywisty błąd w ocenie — Naruszenie prawa — Zarzut niezgodności z prawem — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Decyzja 2011/21/UE — Wytyczne dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw — Zasady ramowe Unii Europejskiej dotyczące pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych — Wyrok Altmark)

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/20

         Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2017 r. – Regione autonoma della Sardegna/Komisja
   (Sprawa T-219/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Transport morski - Rekompensata z tytułu świadczenia usług publicznych - Podwyższenie kapitału - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Postawienie w stan likwidacji przedsiębiorstwa będącego beneficjentem pomocy - Zachowanie interesu prawnego - Brak umorzenia postępowania - Pojęcie pomocy - Usługa świadczona w ogólnym interesie gospodarczym - Kryterium inwestora prywatnego - Oczywisty błąd w ocenie - Naruszenie prawa - Zarzut niezgodności z prawem - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Decyzja 2011/21/UE - Wytyczne dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw - Zasady ramowe Unii Europejskiej dotyczące pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych - Wyrok Altmark))
   (2017/C 161/27)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Regione autonoma della Sardegna (Włochy) (przedstawiciele: T. Ledda, S. Sau, G. M. Roberti, G. Bellitti i I. Perego, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Conte, D. Grespan i A. Bouchagiar, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Compagnia italiana di navigazione SpA (Neapol, Włochy) (przedstawiciele: początkowo F. Sciaudone, R. Sciaudone, D. Fioretti i A. Neri, następnie M. Merola, B. Carnevale i M. Toniolo, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, decyzji Komisji C(2013) 9101 final z dnia 22 stycznia 2014 r. w sprawie środków pomocy SA.32014 (2011/C), SA.32015 (2011/C) i SA.32016 (2011/C), które Regione autonoma della Sardegna wprowadził na rzecz Saremaru, w zakresie, w jakim Komisja uznała w tej decyzji środek w postaci rekompensaty z tytułu świadczenia usługi publicznej oraz podwyższenie kapitału za pomoc państwa, uznała te środki za niezgodne z rynkiem wewnętrznym oraz nakazała ich odzyskanie.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Regione autonoma della Sardegna (Włochy) zostaje obciążony, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską i Compagnia Italiana di Navigazione SpA.

      (1)  Dz.U. C 175 z 10.6.2014.


title: Sprawa C-359/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Ítélőtábla (Węgry) w dniu 7 września 2009 r. — Dr. Donat Cornelius Ebert przeciwko Budapesti Ügyvédi Kamara

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Ítélőtábla (Węgry) w dniu 7 września 2009 r. — Dr. Donat Cornelius Ebert przeciwko Budapesti Ügyvédi Kamara
   (Sprawa C-359/09)
   2009/C 312/20
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Fővárosi Ítélőtábla (Węgry).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dr. Donat Cornelius Ebert.

      Strona pozwana: Budapesti Ügyvédi Kamara.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywa Rady 89/48/EWG (1) oraz dyrektywa 98/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2) powinny być interpretowane w ten sposób, że skarżący, który posiada obywatelstwo niemieckie, zdał egzamin adwokacki w Niemczech, gdzie należy do rady adwokackiej, lecz posiada zezwolenie na pobyt i pracuje na Węgrzech, ma prawo posługiwania się w postępowaniu sądowym i administracyjnym tytułem „ügyvéd” (adwokat), który ma charakter tytułu zawodowego w państwie przyjmującym (Węgry), obok tytułu niemieckiego „Rechtsanwalt” (adwokat) i tytułu węgierskiego „európai közösségi jogász” (prawnik europejski), pomimo iż nie należy do izby adwokackiej na Węgrzech i nie uzyskał żadnego zezwolenia?

               2)

               Czy dyrektywa 98/5/WE stanowi uzupełnienie dyrektywy 89/4[8]/EWG w tym znaczeniu, że dyrektywa 98/5/WE dotycząca wykonywania zawodu adwokata stanowi ustawę szczególną dotyczącą dziedziny adwokatury, podczas gdy dyrektywa 89/4[8]/EWG ogranicza się, co do zasady, do regulowania uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych?

      (1)  Dyrektywa Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata (Dz.U. L 19, s. 16).

      (2)  Dyrektywa 98/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. mająca na celu ułatwienie stałego wykonywania zawodu prawnika w państwie członkowskim innym niż państwo uzyskania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. L 77, s. 36).


title: Sprawa T-68/11: Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2013 r. — Kastenholz przeciwko OHIM — Qwatchme (Tarcze zegarka) (Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Wzór wspólnotowy przedstawiający tarcze zegarka — Wcześniejsze niezarejestrowane wzory — Podstawa unieważnienia — Nowość — Artykuły 4 i 5 oraz art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 — Indywidualny charakter — Inne całościowe wrażenie — Artykuły 4 i 6 oraz art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 — Wcześniejsze prawa autorskie — Artykuł 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 6/2002)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/66

         Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2013 r. — Kastenholz przeciwko OHIM — Qwatchme (Tarcze zegarka)
   (Sprawa T-68/11) (1)

   (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Wzór wspólnotowy przedstawiający tarcze zegarka - Wcześniejsze niezarejestrowane wzory - Podstawa unieważnienia - Nowość - Artykuły 4 i 5 oraz art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Indywidualny charakter - Inne całościowe wrażenie - Artykuły 4 i 6 oraz art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 - Wcześniejsze prawa autorskie - Artykuł 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 6/2002)
   2013/C 225/146
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Erich Kastenholz (Troisdorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat L. Acker)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo S. Hanne, następnie D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Qwatchme A/S (Løsning, Dania) (przedstawiciel: adwokat M. Zöbisch)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 listopada 2010 r. (sprawa R 1086/2009-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Erichem Kastenholzem a Qwatchme A/S,

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Erich Kastenholz zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 113 z 9.4.2011.


title: Sprawa T-220/13: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2013 r. — Scuola Elementare Maria Montessori przeciwko Komisji

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/35

         Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2013 r. — Scuola Elementare Maria Montessori przeciwko Komisji
   (Sprawa T-220/13)
   2013/C 171/66
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Scuola Elementare Maria Montessori Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: A. Nucara i E. Gambaro, avvocati)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Zarzuty i główne argumenty są takie same jak podniesione w sprawie T-219/13 Ferracci przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-217/04: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia  2 maja 2006 r.  — Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej (Rozporządzenie (WE) nr 460/2004 — Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji — Wybór podstawy prawnej)

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/8

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 maja 2006 r. — Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-217/04) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 460/2004 - Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji - Wybór podstawy prawnej)
   (2006/C 143/16)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, (Przedstawiciele: M. Bethell, pełnomocnik, wspierany przez Lorda Goldsmitha i N. Painesa, QC, oraz T. Warda, barrister)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (Przedstawiciele: Bradley i U Rösslein, pełnomocnicy); Rada Unii Europejskiej (Przedstawiciele M. Veiga i A. Lopes Sabino, pełnomocnicy)

      Interwenient na poparcie twierdzeń strony pozwanej: Republika Finlandii (Przedstawiciele: T. Pynnä i A. Guimaraes-Purokoski, pełnomocnicy); Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: F. Benyon i M. Shotter, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Stwierdzenie nieważności rozporządzenia (WE) nr 460/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. ustanawiającego Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (Dz.U. L 77, str. 1) — Wybór podstawy prawnej
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami.

      (1)  Dz.U. C 201 z 7.8.2004.


title: Sprawa T-462/07: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Galp Energia España i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Hiszpański rynek bitumu penetrującego — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Coroczne porozumienia w sprawie podziału rynku oraz uzgadniania cen — Dowód uczestnictwa w kartelu — Obliczanie kwoty grzywny)

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/13

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Galp Energia España i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-462/07) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Hiszpański rynek bitumu penetrującego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Coroczne porozumienia w sprawie podziału rynku oraz uzgadniania cen - Dowód uczestnictwa w kartelu - Obliczanie kwoty grzywny)
   2013/C 336/25
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Galp Energia España, SA (Alcobendas, Hiszpania); Petróleos de Portugal (Petrogal), SA (Lizbona, Portugalia) i Galp Energia, SGPS, SA (Lizbona) (przedstawiciele: M. Slotboom i G. Gentil Anastácio, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, pełnomocnik, wspierany początkowo przez J. Rivasa Andrésa, adwokata, i przez M. Heenan Brónę, solicitor, następnie przez J. Rivasa Andrésa)

      Przedmiot

   Tytułem głównym, żądanie stwierdzenia nieważności całości lub części decyzji Komisji C(2007) 4441 wersja ostateczna z dnia 3 października 2007 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 [WE] [sprawa COMP/38.710 — Bitum (Hiszpania)], a tytułem ewentualnym, żądanie obniżenia kwoty grzywny nałożonej na skarżące.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 decyzji Komisji C(2007) 4441 wersja ostateczna z dnia 3 października 2007 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 [WE] [sprawa COMP/38.710 — Bitum (Hiszpania)] w zakresie, w jakim Komisja stwierdza w tym artykule udział Galp Energía España, SA, Petróleos de Portugal (Petrogal), SA, i Galp Energia, SGPS, SA w szeregu porozumień i uzgodnionych praktyk na hiszpańskim rynku bitumu w zakresie, w jakim ów szereg porozumień i uzgodnionych praktyk obejmuje po pierwsze system nadzoru nad wykonywaniem porozumień w sprawie podziału rynku i klientów, a po drugie mechanizm kompensat mający wyrównywać różnice zaistniałe w porównaniu z porozumieniami w sprawie podziału rynku i klientów.

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 3 decyzji C(2007) 4441 wersja ostateczna w zakresie, w jakim Komisja zobowiązuje w nim Galp Energía España, Petróleos de Portugal (Petrogal) i Galp Energia, SGPS do zakończenia naruszenia stwierdzonego w art. 1 rzeczonej decyzji i do powstrzymania się od ponownego podjęcia działania lub zachowania wskazanego we wspomnianym art. 1 lub mającego podobne cele lub skutki w zakresie, w jakim owo naruszenie obejmuje po pierwsze system nadzoru nad wykonywaniem porozumień w sprawie podziału rynku i klientów, a po drugie mechanizm kompensat mający wyrównywać różnice zaistniałe w porównaniu z porozumieniami w sprawie podziału rynku i klientów.

               3)

               Kwota grzywny nałożonej na Galp Energía España i na Petróleos de Portugal (Petrogal) w art. 2 decyzji C(2007) 4441 wersja ostateczna zostaje ustalona na 8 277 500 EUR, a kwota grzywny nałożonej na Galp Energia, SGPS, w art. 2 wspomnianej decyzji zostaje ustalona na 6 149 000 EUR.

               4)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               5)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 51 z 23.2.2008.


title: Sprawa T-76/12: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2012 r. — Nu Air Compressors and Tools przeciwko Komisji

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/29

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2012 r. — Nu Air Compressors and Tools przeciwko Komisji
   (Sprawa T-76/12)
   2012/C 118/49
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nu Air Compressors and Tools SpA (Robassomero, Włochy) (przedstawiciel: R. MacLean, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               częściowe stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji nr C(2011) 8824 wersja ostateczna z dnia 6 grudnia 2011 r. oraz art. 1 decyzji Komisji nr C(2011) 8812 wersja ostateczna z dnia 6 grudnia 2011 r. w zakresie, w jakim przyznają one skarżącej jedynie częściową refundację ceł antydumpingowych zapłaconych przez skarżącą z tytułu przywozu sprężarek wyprodukowanych w Chińskiej Republice Ludowej, które zostały nałożone w oparciu o rozporządzenie Rady (WE) nr 261/2008 z dnia 17 marca 2008 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych sprężarek pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1);

               —

               utrzymanie w mocy zaskarżonych decyzji do czasu, aż Komisja Europejska wyda przepisy niezbędne do zastosowania się do orzeczenia Sądu w niniejszej sprawie;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, wedle którego:

                           —

                           Komisja Europejska popełniła oczywisty błąd w ocenie przy stosowaniu odpowiedniej i rozsądnej marży importowej niepowiązanego importera z Unii, przez co nie ustaliła wiarygodnej ceny eksportowej dla potrzeb wyliczenia prawidłowej kwoty refundacji ceł antydumpingowych, co doprowadziło do naruszenia art. 2 ust. 9 i art. 18 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (2).

               2)

               Zarzut drugi, wedle którego:

                           —

                           Komisja Europejska popełniła oczywisty błąd w ocenie poprzez odliczenie ceł antydumpingowych jako kosztu przy obliczaniu ceny eksportowej, przez co nie ustaliła wiarygodnego marginesu dumpingu dla potrzeb wyliczenia prawidłowej kwoty refundacji ceł antydumpingowych, co doprowadziło do naruszenia art. 2 ust. 9 i 11 oraz art. 11 ust. 10 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego.

               3)

               Zarzut trzeci, wedle którego:

                           —

                           Komisja Europejska nie poinformowała skarżącej w sposób szybki i adekwatny o wymogach, jakich należy przestrzegać w celu spełnienia przesłanek określonych w art. 11 ust. 10 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, naruszając tym samym przysługujące skarżącej prawo do obrony, jak również zasadę dobrej administracji, która jest utrwaloną zasadą prawa Unii, a także została skodyfikowana w art. 41 Karty praw podstawowych.

               4)

               Zarzut czwarty, wedle którego:

                           —

                           w wyniku powyższego, Komisja Europejska bezprawnie wstrzymała wypłatę dodatkowych refundacji ceł antydumpingowych, które słusznie należą się skarżącej ze względu na opisane wyżej naruszenia prawa Unii.

      (1)  Dz.U. L 81, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 1).


title: Sprawa C-34/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 1 marca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven — Niderlandy) — Maatschap J. en G.P. en A.C. Schouten przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (Wspólnotowe systemy pomocy — Rozporządzenie (EWG) nr 3887/92 — Sektor wołowiny — Rozporządzenie (WE) nr 1254/1999 — Dostępny obszar uprawy paszowej — Pojęcie — Specjalna premia — Warunki przyznania — Obszar czasowo zalany w danym okresie)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 1 marca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven — Niderlandy) — Maatschap J. en G.P. en A.C. Schouten przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
   (Sprawa C-34/05) (1)

   (Wspólnotowe systemy pomocy - Rozporządzenie (EWG) nr 3887/92 - Sektor wołowiny - Rozporządzenie (WE) nr 1254/1999 - Dostępny obszar uprawy paszowej - Pojęcie - Specjalna premia - Warunki przyznania - Obszar czasowo zalany w danym okresie)
   (2007/C 95/09)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   College van Beroep voor het bedrijfsleven
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Maatschap J. en G.P. en A.C. Schouten

      Strona pozwana: Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — College van Beroep voor het bedrijfsleven — Wykładnia art. 12 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny (Dz.U. L 160, str. 21) i art. 2 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3887/92 z dnia 23 grudnia 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy (Dz.U. L 391, str. 36) — Dostępny obszar uprawy — Obszar czasowo zalany w danym okresie
   Sentencja
   Artykuł 12 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny i art. 2 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3887/92 z dnia 23 grudnia 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy należy interpretować w taki sposób, że działka zadeklarowana jako obszar uprawy paszowej może zostać uznana za „dostępną”, jeżeli po pierwsze jej wyłącznym przeznaczeniem jest żywienie hodowanych tam zwierząt w trakcie całego roku kalendarzowego, a po drugie mogła ona rzeczywiście służyć żywieniu wspomnianych zwierząt podczas minimalnego okresu siedmiu miesięcy w tym roku kalendarzowym, poczynając od daty ustalonej w przepisach krajowych, przypadającej pomiędzy 1 stycznia a 31 marca, nawet jeśli wspomina działka nie była zajmowana w nieprzerwany sposób przez te zwierzęta, na przykład z powodu czasowego zalania.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005.


title: Wykreślenie sprawy C-534/03

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/10

         Wykreślenie sprawy C-534/03 (1)

   (2004/C 239/21)
   Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2004 r. prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-534/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii.

      (1)  Dz.U. C 59 z 6.3.2004.


title: Sprawa T-504/17: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Estévez Puerto i in./Komisja i SRB

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/37

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Estévez Puerto i in./Komisja i SRB
   (Sprawa T-504/17)
   (2017/C 347/47)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: José Ramón Estévez Puerto (Jerez de la Frontera, Hiszpania) i 14 innych skarżących (przedstawiciele: adwokaci B. Gutiérrez de la Roza Pérez, P. Rubio Escobar, R. Ruíz de la Torre Esporrín i B. Fernández García)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności:

               —

               decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/EES/2017/08) podjętej na sesji wykonawczej w dniu 7 czerwca 2017 r., którą przyjęto program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji Banco Popular Español S.A.;

               —

               decyzji Komisji (UE) 2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa T-766/14: Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2014 r. – Actega Terra/OHIM – Heidelberger Druckmaschinen (FoodSafe)

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/53

         Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2014 r. – Actega Terra/OHIM – Heidelberger Druckmaschinen (FoodSafe)
   (Sprawa T-766/14)
   (2015/C 046/68)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Actega Terra GmbH (Lehrte, Niemcy) (przedstawiciel: C. Onken, Rechtsanwältin)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Heidelberger Druckmaschinen AG (Heidelberg, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Food Safe” – wspólnotowy znak towarowy nr 9 5 02  551

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 września 2014 r. w sprawie w sprawie R 2440/2013-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji w takim zakresie, aby została uchylona decyzja Wydziału Unieważnień z dnia 14 października 2013 r. (sygn. 6912 C) oraz został odrzucony wniosek o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego nr 9 5 02  551;

               —

               posiłkowo, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009

               —

               Naruszenie art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-516/11: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2014 r. – MasterCard i in. przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie nr 1049/2001 — Dokumenty związane z analizą dotyczącą kosztów i korzyści handlowców wynikających z akceptowania różnych metod płatności — Dokumenty pochodzące od stron trzecich — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji — Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych strony trzeciej)

text:
               20.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/13

         Wyrok Sądu z dnia 9 września 2014 r. – MasterCard i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-516/11) (1)

   ((Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie nr 1049/2001 - Dokumenty związane z analizą dotyczącą kosztów i korzyści handlowców wynikających z akceptowania różnych metod płatności - Dokumenty pochodzące od stron trzecich - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych strony trzeciej))
   2014/C 372/17
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: MasterCard, Inc. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone), MasterCard International, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) i MasterCard Europe (Waterloo, Belgia) (przedstawiciele: początkowo B. Amory, V. Brophy i S. McInnes, a następnie B. Amory i V. Brophy, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Clotuche-Duvieusart i V. Bottka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 12 lipca 2011 r. odmawiającej udzielenia skarżącym dostępu do pewnych dokumentów sporządzonych przez strony trzecie w związku z analizą dotyczącą kosztów i korzyści handlowców wynikających z akceptowania różnych metod płatności.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 12 lipca 2011 r. odmawiającej udzielenia spółkom MasterCard, Inc., MasterCard International, Inc. i MasterCard Europe dostępu do pewnych dokumentów sporządzonych przez strony trzecie w związku z analizą dotyczącą kosztów i korzyści handlowców wynikających z akceptowania różnych metod płatności, w zakresie, w jakim w decyzji tej odmówiono dostępu do dokumentów odnoszących się do:

                           —

                           kosztów i korzyści handlowców wynikających z akceptowania różnych metod płatności (sprawozdanie początkowe z dnia 2 czerwca 2009 r.);

                           —

                           kosztów i korzyści handlowców wynikających z akceptowania różnych form płatności – część1 sprawozdania metodologicznego z dnia 28 września 2009 r. [wersja zmieniona, uwzględniająca uwagi przekazane przez podmioty zainteresowane oraz DG „Konkurencja” Komisji];

                           —

                           wyników szczegółowych rozmów na temat kosztów płatności: analiza szczegółowych rozmów przeprowadzonych na Węgrzech, w Niderlandach i w Zjednoczonym Królestwie z dnia 15 stycznia 2010 r. (wersja dostarczona w dniu 9 marca 2010 r.);

                           —

                           projektu kwestionariusza on-line z dnia 8 marca 2010 r.;

                           —

                           wyników i wniosków internetowego studium wykonalności: projekt sprawozdania z dnia 24 maja 2010 r.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011.


title: Sprawa T-84/07: Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2013 r. — EuroChem MCC przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz roztworu mocznika i azotanu amonu pochodzących z Rosji — Wniosek o przegląd wygaśnięcia — Wniosek o przegląd okresowy — Dopuszczalność — Wartość normalna — Cena eksportowa — Artykuły 1, art. 2 i art. 11 ust. 1–3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (po zmianie art. 1, art. 2 i art. 11 ust. 1–3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009))

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/15

         Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2013 r. — EuroChem MCC przeciwko Radzie
   (Sprawa T-84/07) (1)

   (Dumping - Przywóz roztworu mocznika i azotanu amonu pochodzących z Rosji - Wniosek o przegląd wygaśnięcia - Wniosek o przegląd okresowy - Dopuszczalność - Wartość normalna - Cena eksportowa - Artykuły 1, art. 2 i art. 11 ust. 1–3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (po zmianie art. 1, art. 2 i art. 11 ust. 1–3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009))
   2013/C 101/31
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: EuroChem Mineral and Chemical Company OAO (EuroChem MCC) (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: początkowo adwokaci P. Vander Schueren oraz B. Evtimov, następnie B. Evtimov, adwokat oraz D. O’Keeffe, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix oraz B. Driessen, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata G. Berrischa)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet oraz K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1911/2006 z dnia 19 grudnia 2006 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz roztworów mocznika i azotanu amonu pochodzących z Algierii, Białorusi, Rosji i Ukrainy w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (Dz.U. L 365, s. 26)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               EuroChem Mineral and Chemical Company OAO (EuroChem MCC) pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 117 z 26.5.2007.


title: Sprawa C-61/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 11 grudnia 2014 r. w sprawie T-203/13 Heli-Flight GmbH &Co. KG/Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA), wniesione w dniu 11 lutego 2015 r. przez Heli-Flight GmbH & Co. KG

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/11

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 11 grudnia 2014 r. w sprawie T-203/13 Heli-Flight GmbH &Co. KG/Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA), wniesione w dniu 11 lutego 2015 r. przez Heli-Flight GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-61/15 P)
   (2015/C 155/12)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Heli-Flight GmbH & Co. KG (przedstawiciel: adwokat T. Kittner)

      Druga strona postępowania: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               1.

               Wnosząca odwołanie wnosi o:

                           —

                           uchylenie wyroku Sądu z dnia 11 grudnia 2014 r. w sprawie Heli-Flight GmbH & Co. KG/Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) i stwierdzenie nieważności doręczonej wnoszącej odwołanie decyzji drugiej strony postępowania z dnia 13 stycznia 2012 r. w sprawie oddalenia wniosku wnoszącej odwołanie mającego na celu uzyskanie zatwierdzenia warunków lotu, złożonego w odniesieniu do helikoptera typu Robinson R66 (numer serii 0034);

                           —

                           uchylenie wyroku Sądu z dnia 11 grudnia 2014 r. w sprawie Heli-Flight GmbH & Co. KG/Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) i przyznanie wnoszącej odwołanie od EAS-y odszkodowania za szkodę, jaką wnosząca odwołanie poniosła w następstwie wydania decyzji odmownej.

               2.

               pomocniczo,

                           —

                           uchylenie wyroku wskazanego w pkt. 1 i stwierdzenie nieważności decyzji wskazanej w pkt 1 w zakresie, w którym utrzymano w mocy decyzję drugiej strony postępowania;

                           —

                           uchylenie wyroku wskazanego w pkt. 1 w zakresie, w którym utrzymano w mocy decyzję izby odwoławczej drugiej strony postępowania z dnia 17 grudnia 2012 r., sygn. AP/0l/2012, doręczonej wnoszącej odwołanie w dniu 27 grudnia 2012 r.;

                           —

                           uchylenie wyroku wskazanego w pkt. 1 i stwierdzenie nieważności decyzji izby odwoławczej drugiej strony postępowania, w zakresie w którym:

                                       —

                                       utrzymano w mocy decyzję izby odwoławczej drugiej strony postępowania,

                                       —

                                       wnosząca odwołanie została obciążona kosztami postępowania,

                                 oraz uwzględnienie żądań wnoszącej odwołanie wniesionych w pierwszej instancji.

               3.

               ewentualnie, uchylenie wyroku wskazanego w pkt. 1 i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania.

               4.

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Sąd niezgodnie z prawem zinterpretował skargę wnoszącej odwołanie w ten sposób, że jest skierowana jedynie przeciwko decyzji izby odwoławczej i w związku z tym naruszył art. 50 rozporządzenia (WE) nr 216/2008 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lutego 2008 r.
   Ponadto sąd naruszył zasadę badania z urzędu poprzez oparcie się przy wyjaśnieniu stanu faktycznego jedynie na twierdzeniach stron. W szczególności Sąd nie zajmował się pytaniem, czy helikopter marki Robinson R66 mógł być pilotowany bezpiecznie.
   Wyrok Sądu należy uchylić również z tego względu, że narusza prawo materialne Unii poprzez błędne zastosowanie do niniejszej sprawy zasad oceny „złożonych kwestii gospodarczych”. Orzecznictwo wydane w tym zakresie (między innymi wyrok z dnia 17 września 2007 r., T-201/04 (2), Microsoft/Komisja, pkt 87 i nast.) nie ma zastosowania do niniejszej sprawy. W rozpatrywanym przypadku nie chodzi ani o zasady konkurencji, ani o decyzje Komisji. Nie chodzi tu nawet o „złożoną kwestię techniczną”, gdyż ani druga strona postępowania, ani izba odwoławcza nie zajmowały się tego rodzaju kwestiami.
   Sąd uznał wreszcie, że odpowiedzialność odszkodowawcza nie zachodzi, gdy nie są spełnione wszystkie przesłanki obowiązku naprawienia szkody określonego w art. 340 TFUE. Błędy Sądu związane ze skargą o stwierdzenie nieważności przekładają się w związku z tym na oddalenie żądania odszkodowawczego. Ponieważ Sąd powinien był stwierdzić nieważność zarówno pierwotnej decyzji, jak również decyzji izby odwoławczej, powinien był on również uwzględnić żądanie odszkodowawcze.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 z dnia 20 lutego 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego oraz uchylające dyrektywę Rady 91/670/EWG, rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 i dyrektywę 2004/36/WE, Dz.U. L 79, s. 1.

      (2)  ECLI:EU:T:2007:289.


title: Sprawa T-479/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 września 2008 r. — Nuova Agricast przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dostęp do dokumentów — Cofnięcie decyzji w przedmiocie odmowy dostępu — Ujawnienie dokumentów wbrew wyraźnemu sprzeciwowi ich autora — Umorzenie postępowania)

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/26

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 września 2008 r. — Nuova Agricast przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-479/07) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dostęp do dokumentów - Cofnięcie decyzji w przedmiocie odmowy dostępu - Ujawnienie dokumentów wbrew wyraźnemu sprzeciwowi ich autora - Umorzenie postępowania)
   (2008/C 272/51)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Nuova Agricast (Foggia, Włochy) (przedstawiciel: A. Calabrese, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira i G. Conte, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 17 października 2007 r. odmawiającej skarżącej dostępu do pewnych dokumentów przekazanych Komisji przez władze włoskie w ramach postępowania w przedmiocie kontroli systemu pomocy państwa.
   Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi oraz w przedmiocie interwencji Królestwa Danii zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron ponosi swe własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa T-427/10: Skarga wniesiona w dniu 16 września 2010 r. — Trefilerías Quijano przeciwko Komisji

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/38

         Skarga wniesiona w dniu 16 września 2010 r. — Trefilerías Quijano przeciwko Komisji
   (Sprawa T-427/10)
   ()
   2010/C 317/69
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Trefilerías Quijano, SA (Los Corrales de Buelna, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. González Díaz i A. Tresandí Blanco)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności, na mocy art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, decyzji Komisji C(2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. w sprawie COMP/38.344 — Stal do sprężania;

               —

               tytułem żądania ewentualnego uchylenie lub obniżenie, na podstawie art. 261 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, grzywny nałożonej we wspomnianej decyzji; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja jest już przedmiotem skargi w sprawie T-426/10 Moreda-Riviere Trefilerías przeciwko Komisji.
   Zarzuty i główne argumenty pokrywają się z tymi przedstawionymi w wyżej wskazanej sprawie.
   Skarżąca sprzeciwia się przypisaniu jej odpowiedzialności za domniemane naruszenie art. 101 TFUE.


title: Sprawa T-565/16: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 25 października 2016 r. – Maubert/Rada

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/55

         Postanowienie prezesa Sądu z dnia 25 października 2016 r. – Maubert/Rada
   (Sprawa T-565/16) (1)

   (2017/C 014/67)
   Język postępowania: francuski
   Prezes Sądu zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016 (sprawa początkowo zarejestrowana przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-137/15 i przekazana Sądowi Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).


title: Sprostowanie opublikowanego w Dzienniku Urzędowym komunikatu w sprawie T-283/08 P ( Dz.U. C 272 z 25.10.2008, str. 28 )

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/61

         Sprostowanie opublikowanego w Dzienniku Urzędowym komunikatu w sprawie T-283/08 P

      (
            „Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej” C 272 z 25 października 2008 r., s. 28
         )

   (2008/C 313/113)
   Opublikowany w Dzienniku Urzędowym komunikat w sprawie T-283/08 P, Longinidis przeciwko Cedefop otrzymuje brzmienie:

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 24 kwietnia 2008 r. w sprawie F-74/06 Pavlos Longinidis przeciwko Europejskiemu Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop) wniesione w dniu 16 lipca 2008 r. przez Pavlosa Longinidisa
         (Sprawa T-283/08 P)
         (2008/C 272/54)
         Język postępowania: francuski
         Strony

            Wnoszący odwołanie: Pavlos Longinidis (Grecja) (przedstawiciele: P. Giatagantzidis i S. Stavropoulou, adwokaci)

            Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
         Żądania wnoszącego odwołanie

                     —

                     uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 24 kwietnia 1998 r. w sprawie F-74/06 Pavlos Longinidis przeciwko Cedefopowi;

                     —

                     stwierdzenie nieważności decyzji zarządu Cedefopu w sprawie zakończenia umowy o pracę wnoszącego odwołanie zawartej na czas nieokreślony z dnia 4 marca 2003 r. i innych powiązanych aktów administracyjnych;

                     —

                     stwierdzenie nieważności decyzji zarządu Cedefopu z dnia 11 listopada 2005 r. w sprawie zmiany składu komisji odwoławczej Cedefopu i innych powiązanych aktów administracyjnych;

                     —

                     stwierdzenie nieważności decyzji komisji odwoławczej Cedefopu z dnia 24 maja 2006 r., w której zostało oddalone zażalenie wnoszącego odwołanie z dnia 28 lutego 2006 r. i innych powiązanych aktów administracyjnych;

                     —

                     uwzględnienie skargi wniesionej przez skarżącego w dniu 19 czerwca 2006 r.;

                     —

                     obciążenie Cedefopu kosztami postępowania w pierwszej instancji i kosztami odwołania.

               Zarzuty i główne argumenty
         W swojej skardze, skarżący wnosił w szczególności o stwierdzenie nieważności decyzji zarządu Cedefopu w sprawie zakończenia jego umowy o pracę na czas nieokreślony. Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 24 kwietnia 2008 r. oddalił tą skargę.
         Wnoszący odwołanie twierdzi, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem zasad regulujących postępowanie dowodowe, ponieważ opiera się on na elementach, które nie zostały udowodnione. W szczególności, w ramach oceny przez Sąd do spraw Służby Publicznej argumentu skarżącego, zgodnie z którym przyczyny rozwiązania z nim umowy o pracę zostały mu przedstawione w trakcie spotkania z dnia 23 listopada 2005 r., Sąd ten popełnił błąd co do prawa poprzez zmianę w przedmiocie dowodu.
         Ponadto, wnoszący odwołanie stwierdził, że zaskarżony wyrok charakteryzuje niewystarczające uzasadnienie. A bardziej konkretnie, podnosi on, że Sąd do spraw Służby Publicznej niewystarczająco uzasadnił swoją ocenę faktu, że wnoszący odwołanie został wystarczająco i odpowiednio poinformowany o przyczynach rozwiązania z nim umowy o pracę i że nie wymienił on wszystkich okoliczności, które jego zdaniem doprowadziły do rozwiązania z nim umowy.
         Dodatkowo wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd do spraw Służby Publicznej dokonał błędnej wykładni prawa wspólnotowego i niewłaściwie je zastosował w następujących kwestiach: po pierwsze uważa, że w świetle niektórych okoliczności niniejszej sprawy przestrzeganie obowiązku uzasadnienia mogło nastąpić jedynie w drodze poinformowania na piśmie o przyczynach rozwiązania umowy; po drugie, że rozwiązanie umowy z powodu jednostkowego zdarzenia świadczy o oczywistym błędzie w ocenie; po trzecie, że naruszone zostało jego prawo do obrony, ponieważ tylko raz wysłuchano go przed podjęciem decyzji o rozwiązaniu umowy, nie przeprowadzono w tej kwestii żadnego dochodzenia ani postępowania dyscyplinarnego, nie przedstawiono mu zasadniczych fragmentów akt, ani też nie zwrócono się do niego o stanowisko w przedmiocie zarzucanych mu okoliczności.
         Wreszcie, wnoszący odwołanie uważa, że jego zażalenie z dnia 28 lutego 2006 r. przeciwko decyzji w sprawie rozwiązania z nim umowy o pracę nie zostało ocenione przez komisję odwoławczą Cedefopu w sposób obiektywny i bezstronny.