title: Sprawa C-477/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) w dniu 29 października 2007 r. — N.V. Gerlach & Co. przeciwko Belgische Staat

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) w dniu 29 października 2007 r. — N.V. Gerlach & Co. przeciwko Belgische Staat
   (Sprawa C-477/07)
   (2008/C 8/11)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hof van beroep te Antwerpen
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: N.V. Gerlach & Co.

      Strona pozwana: Belgische Staat
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zaksięgowanie w rozumieniu art. 221 ust. 1 Wspólnotowego kodeksu celnego (ustanowionego na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. (1), zwanego dalej kodeksem celnym) stanowi zaksięgowanie w rozumieniu art. 217 kodeksu celnego, które polega na wpisaniu kwoty należności do rejestru lub zaewidencjonowaniu jej w inny równoważny sposób, i czy zaksięgowanie to należy odróżniać od wpisania w rachunkach dotyczących środków własnych w rozumieniu art. 6 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (2) (Dz.U. L 155 z dnia 7 czerwca 1989 r.) (obecnie art. 6 rozporządzenia Rady 1150/2000 (EWG, Euratom) z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (3) (Dz.U. L 30 z dnia 31 maja 2000 r.)?

               2)

               Czy art. 221 ust. 1 kodeksu celnego należy interpretować w ten sposób, że powiadomienie dłużnika przez organy celne, zgodnie z odpowiednią procedurą, o kwocie należności może zostać uznane za powiadomienie dłużnika o kwocie należności uregulowane w art. 221 ust. 1 kodeksu celnego jedynie wówczas, gdy kwota należności została przez organy celne zaksięgowana przed zawiadomieniem dłużnika?

               3)

               Czy art. 221 ust. 1 kodeksu celnego należy interpretować w ten sposób, że nie można żądać zapłaty kwoty należności, gdy organy celne powiadomiły o niej dłużnika zgodnie z odpowiednią procedurą, lecz nie zaksięgowały jej przed dokonaniem powiadomienia, wobec czego organy celne mogą jedynie wówczas dokonać retrospektywnego pobrania kwoty należności, gdy dłużnik zostanie o niej ponownie powiadomiony zgodnie z odpowiednią procedurą po dokonaniu jej zaksięgowania i jeżeli nastąpi to przed upływem mającego zastosowanie terminu przedawnienia?

      (1)  Rozporzadzenie ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny, Dz.U. L 302, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 155, str. 1.

      (3)  Dz.U. L 130, str. 1.


title: Sprawa F-81/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 15 lutego 2011 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Renta inwalidzka — Błąd w obliczeniach — Zapłata zaległych kwot — Należne odsetki za zwłokę — Mająca zastosowanie stopa procentowa — Kapitalizacja roczna — Szkoda materialna i krzywda)

text:
               26.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/13

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 15 lutego 2011 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-81/09) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Renta inwalidzka - Błąd w obliczeniach - Zapłata zaległych kwot - Należne odsetki za zwłokę - Mająca zastosowanie stopa procentowa - Kapitalizacja roczna - Szkoda materialna i krzywda)
   2011/C 95/20
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji, na mocy której wniosek skarżącego o przyznanie mu odsetek za zwłokę od kwoty przysługującej mu renty inwalidzkiej został częściowo oddalony.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz jedną czwartą kosztów podniesionych przez L. Marcuccio.

               3)

               Luigi Marcuccio pokrywa trzy czwarte własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009, s. 44.


title: Sprawa C-282/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 24 maja 2013 r. — T-Mobile Austria GmbH przeciwko Telekom-Control-Kommission

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 24 maja 2013 r. — T-Mobile Austria GmbH przeciwko Telekom-Control-Kommission
   (Sprawa C-282/13)
   2013/C 260/35
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: T-Mobile Austria GmbH

      Druga strona postępowania: Telekom-Control-Kommission

      Uczestnicy postępowania: Hutchison 3 G Austria Holdings GmbH, Hutchinson 3G Austria GmbH, Orange Austria Telecommunication GmbH, Stubai SCA, Orange Belgium SA, A1 Telekom Austria AG

      Pozostały uczestnik: Bundesministerin für Verkehr, Innovation und Technologie

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 4 i 9b dyrektywy 2002/21/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej) i art. 5 ust. 6 dyrektywy 2002/20/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach) należy interpretować w ten sposób, że przyznają one konkurentowi w postępowaniu krajowym przewidzianym przez art. 5 ust. 6 dyrektywy o zezwoleniach status podmiotu, którego dotyczy dana decyzja w rozumieniu art. 4 ust. 1 dyrektywy ramowej?

      (1)  Dz.U. L 108, s. 33.

      (2)  Dz.U. L 108, s. 21, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/140/WE z dnia 25 listopada 2009 r. zmieniającej dyrektywy 2002/21/WE w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej, 2002/19/WE w sprawie dostępu do sieci i usług łączności elektronicznej oraz wzajemnych połączeń oraz 2002/20/WE w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (Dz.U. L 337, s. 37).


title: Sprawa C-12/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Universal Music International Holding BV/Michael Tétreault Schilling, Irwin Schwartz, Josef Brož [Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Jurysdykcja szczególna — Artykuł 5 pkt 3 — Postępowanie, którego przedmiotem jest czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego — Zdarzenie wywołujące szkodę — Zaniedbanie adwokata przy sporządzaniu umowy — Miejsce, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę]

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Universal Music International Holding BV/Michael Tétreault Schilling, Irwin Schwartz, Josef Brož
   (Sprawa C-12/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Jurysdykcja szczególna - Artykuł 5 pkt 3 - Postępowanie, którego przedmiotem jest czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego - Zdarzenie wywołujące szkodę - Zaniedbanie adwokata przy sporządzaniu umowy - Miejsce, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę])
   (2016/C 305/10)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Universal Music International Holding BV

      Strona pozwana: Michael Tétreault Schilling, Irwin Schwartz, Josef Brož

      Sentencja

               1)

               Artykuł 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że w braku innych łączników w sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym za „miejsce, gdzie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę” nie można uznać miejsca w państwie członkowskim, w którym szkoda zaistniała, gdy szkoda ta obejmuje wyłączenie stratę finansową, która urzeczywistnia się bezpośrednio na rachunku bankowym powoda i która jest bezpośrednim następstwem czynu niedozwolonego popełnionego w innym państwie członkowskim.

               2)

               W ramach ustalania jurysdykcji na podstawie rozporządzenia nr 44/2001 sąd, do którego wniesiono spór, powinien dokonać oceny wszystkich dostępnych mu danych, w tym ewentualnie zastrzeżeń ze strony pozwanego.

      (1)  Dz.U. C 89 z 16.3.2015.


title: Sprawa T-90/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 16 stycznia 2007 r. w sprawie F-92/05 Genette przeciwko Komisji, wniesione w dniu 26 marca 2007 r. przez Królestwo Belgii

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/29

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 16 stycznia 2007 r. w sprawie F-92/05 Genette przeciwko Komisji, wniesione w dniu 26 marca 2007 r. przez Królestwo Belgii
   (Sprawa T-90/07 P)
   (2007/C 117/46)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Belgii (przedstawiciel: L. Van den Broeck, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Emmanuel Genette, Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 16 stycznia 2007 r. w sprawie F-92/05

         Zarzuty i główne argumenty
   Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2007 r. wydanym w sprawie F-92/05 Genette przeciwko Komisji, Sąd do spraw Służby Publicznej (SSP) uwzględnił skargę wniesioną przez E. Ganette, w przedmiocie uchylenia decyzji Komisji z dnia 25 stycznia 2005 r. odmawiającej mu po pierwsze zezwolenia na cofnięcie wniosku o przeniesienie uprawnień emerytalnych uzyskanych w belgijskim systemie emerytalnym, złożonego w 2001 r., a po drugie zezwolenia mu na złożenie wniosku o ponowne przeniesienie uprawnień.
   Na poparcie swego odwołania Królestwo Belgii, interwenient w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji po stronie Komisji, podnosi przede wszystkim, że SSP nie jest właściwy do oceny dopuszczalności — w odniesieniu do belgijskiego prawa w przedmiocie wniosku emerytalnego — wniosku, którego celem jest przeniesienie do systemu wspólnotowego uprawnień emerytalnych nabytych w belgijskim systemie emerytalnym. Według wnoszącego odwołanie SSP przekroczył swe uprawnienia orzekając o zakresie postanowień belgijskiego prawa krajowego, które jego zdaniem ma zastosowanie w tym przypadku.
   Po drugie Królestwo Belgii twierdzi, że SSP naruszył prawo wspólnotowe, w szczególności przepisy regulaminu pracowniczego, przy ocenie dopuszczalności złożenia nowego wniosku o przeniesienie.
   Ponadto Królestwo Belgii podnosi, że SSP naruszył prawo wspólnotowe przez swą błędną ocenę wystąpienia nowej okoliczności faktycznej, co jego zdaniem nie powinno podlegać ocenie w związku z wejściem w życie reformy regulaminu pracowniczego, lecz w świetle postanowień prawa belgijskiego.
   Wreszcie Królestwo Belgii podnosi zarzut oparty na naruszeniu zasady bezpieczeństwa prawnego.


title: Sprawa T-200/11: Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2013 r. — Al Matri przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji — Zamrożenie funduszy — Brak podstawy prawnej)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/69

         Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2013 r. — Al Matri przeciwko Radzie
   (Sprawa T-200/11) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji - Zamrożenie funduszy - Brak podstawy prawnej)
   2013/C 225/152
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Al Matri (Ad-Dauha, Katar) (przedstawiciele: M. Lester, barrister, i G. Martin, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i I. Gurov, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bordes i M. Konstantinidis, pełnomocnicy), Republika Tunezyjska (przedstawiciel: W. Bourdon, adwokat)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji wykonawczej Rady 2011/79/WPZiB z dnia 4 lutego 2011 r. w sprawie wykonania decyzji 2011/72/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. L 31, s. 40.), po drugie rozporządzenia Rady (UE) nr 101/2011 z dnia 4 lutego 2011 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. L 31, s. 1.) oraz po trzecie decyzja Rady 2012/50/WPZiB z dnia 27 stycznia 2012 r. w sprawie zmiany decyzji 2011/72 (Dz.U. L 27, s. 11) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Rady 2011/79/WPZiB z dnia 4 lutego 2011 r. w sprawie wykonania decyzji 2011/72/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 101/2011 z dnia 4 lutego 2011 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Tunezji w zakresie, w jakim dotyczą Faheda Mohameda Sakhera Al Matriego.

               2)

               Skutki decyzji wykonawczej 2011/79 względem Faheda Mohameda Sakhera Al Matriego pozostają w mocy do dnia, gdy skuteczne stanie się stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 101/2011 w zakresie, w jakim dotyczy ono Faheda Mohameda Sakhera Al Matriego.

               3)

               W pozostałym zakresie postępowanie należy umorzyć.

               4)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa, oprócz swoich własnych kosztów, również koszty Faheda Mohameda Sakhera Al Matriego.

               5)

               Komisja Europejska i Republika Tunezyjska ponoszą swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 160 z 28.5.2011.


title: Sprawa T-331/06: Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2010 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko EEA (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa EEA — Świadczenie informatycznych usług konsultacyjnych — Odrzucenie oferty — Skarga o stwierdzenie nieważności — Właściwość Sądu — Kryteria udzielania zamówienia określone w specyfikacji istotnych warunków zamówienia — Podkryteria — Oczywisty błąd w ocenie — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/31

         Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2010 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko EEA
   (Sprawa T-331/06) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa EEA - Świadczenie informatycznych usług konsultacyjnych - Odrzucenie oferty - Skarga o stwierdzenie nieważności - Właściwość Sądu - Kryteria udzielania zamówienia określone w specyfikacji istotnych warunków zamówienia - Podkryteria - Oczywisty błąd w ocenie - Obowiązek uzasadnienia)
   2010/C 234/52
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis i N. Keramidas, prawnicy)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Środowiska (EEA) (przedstawiciele: M. Hofstötter, pełnomocnik wspierany przez adwokata J. Stuycka)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji EEA z dnia 14 grudnia 2006 r. w przedmiocie odrzucenia oferty strony skarżącej w ramach procedury udzielania zamówień EEA/IDS/06/002 dotyczącej świadczenia informatycznych usług konsultacyjnych (Dz.U. S 118-125101) i w przedmiocie udzielenia zamówienia innemu oferentowi.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa T-621/15: Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2015 r. – Tractel Greifzug/OHIM – Jiangsu Shenxi Construction Machinery (Kształt wciągarki z napędem motorycznym)

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/44

         Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2015 r. – Tractel Greifzug/OHIM – Jiangsu Shenxi Construction Machinery (Kształt wciągarki z napędem motorycznym)
   (Sprawa T-621/15)
   (2016/C 016/52)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Tractel Greifzug GmbH (Bergisch Gladbach, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Lüken i C. Maierhöfer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Jiangsu Shenxi Construction Machinery Co. Ltd (Wuxi, Chiny)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy (Kształt wciągarki z napędem motorycznym) – zgłoszenie nr 7 033 061

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 września 2015 r. w sprawie R 1658/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku w całości;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-11/13: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2014 r. – Tegometall International przeciwko OHIM – Irega (MEGO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy MEGO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Wcześniejsze postępowanie w sprawie sprzeciwu — Brak powagi rzeczy osądzonej)

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/13

         Wyrok Sądu z dnia 23 września 2014 r. – Tegometall International przeciwko OHIM – Irega (MEGO)
   (Sprawa T-11/13) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy MEGO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Wcześniejsze postępowanie w sprawie sprzeciwu - Brak powagi rzeczy osądzonej))
   2014/C 388/15
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Tegometall International AG (Lengwil, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci H. Timmann i E. Schaper)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Irega AG (Zuchwil, Szwajcaria)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 października 2012 r. (sprawa R 1522/2011-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Tegometall International AG a Irega AG.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 25 października 2012 r. (sprawa R 1522/2011-1).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Tegometall International AG w postępowaniach przed Sądem i przed Izbą Odwoławczą.

      (1)  Dz.U. C 55 z 23.2.2013.


title: Sprawa T-245/09: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2009 r. — Shell Hellas przeciwko Komisji

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/29

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2009 r. — Shell Hellas przeciwko Komisji
   (Sprawa T-245/09)
   2009/C 193/47
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Shell Hellas Oil and Chemical SA (Shell Hellas AE) (Attica, Grecja) (przedstawiciel: adwokat P. Hubert)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności, w całości lub w części, dorozumianej decyzji Komisji z dnia 16 kwietnia 2009 r. w sprawie odmowy dostępu do dokumentów będących w posiadaniu Komisji (nr ref. GESTDEM 6159/2008) i wyciągnięcia wszelkich należnych konsekwencji w zakresie dostępu skarżącej do wnioskowanych dokumentów;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, w razie uznania przez Sąd pisma Sekretariatu Generalnego Komisji z dnia 15 kwietnia 2009 r., w sprawie niemożności ustosunkowania się do wniosku skarżącej o udzielenie dostępu do dokumentów Komisji (nr ref. GESTDEM 6159/2008), za decyzję, stwierdzenie jej nieważności w całości lub w części, wyciągnięcie wszelkich koniecznych należnych konsekwencji w zakresie dostępu skarżącej do wnioskowanych dokumentów;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji w sprawie odmowy dostępu do ogółu korespondencji wymienionej, na podstawie art. 11 ust. 4 rozporządzania nr 1/2003, pomiędzy Komisją a władzami greckimi właściwymi w dziedzinie konkurencji, dotyczącej dochodzenia prowadzonego na rynku paliw. Tytułem żądania ewentualnego, w razie uznania przez Sąd pisma Sekretariatu Generalnego, stwierdzającego że Komisja nie jest w stanie ustosunkować się do wniosku strony skarżącej o udzielnie dostępu do dokumentów, za wyraźną decyzje odmowną, strona skarżąca wnosi o stwierdzenie jej nieważności.
   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.
   W ramach zarzutu pierwszego, opartego na naruszeniu art. 253 WE, strona skarżąca twierdzi, że z uwagi na fakt, iż odmowa miała charakter dorozumiany, strona pozwana nie dostarczyła, z uwagi na sam charakter decyzji, uzasadniania, które pozwoliłoby skarżącej na zapoznanie się z powodami odmowy.
   W ramach zarzutu drugiego, podniesionego tytułem uzupełniającym, i w razie uznania przez Sąd pisma Sekretariatu Generalnego Komisji lub nowego pisma z dnia 18 czerwca 2009 r., wskazującego rzeczywiste powody dorozumianej decyzji, za decyzję podlegającą zaskarżeniu, strona skarżąca twierdzi, że przedstawiana motywacja nie spełnia wymogów uzasadnienia z art. 253 WE i jest sprzeczna z literą i duchem rozporządzenia nr 1049/2001 (1).
   W ramach zarzutu trzeciego, opartego na naruszeniu art. 255 WE i rozporządzenia nr 1049/2001, strona skarżąca twierdzi, że dokumenty, do których domagała się dostępu nie wchodzą w zakres wyjątku od zasady przejrzystości przewidzianej w rozporządzeniu nr 1049/2001. W tym względzie strona skarżąca podnosi, że:

               —

               Komisja nie dokonała indywidualnej analizy poszczególnych dokumentów, ale przystąpiła do ogólnej oceny wyjątków przewidzianych rozporządzeniem w oparciu o kategorie dokumentów;

               —

               Komisja nie mogła bezpośrednio zasięgnąć opinii władz greckich właściwych w dziedzinie konkurencji na podstawie art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001, w celu uzyskania stanowiska co do przekazania dokumentów, ponieważ państwo członkowskie jest jedynym uprawnionym do odmowy przekazania dokumentów na tej podstawie;

               —

               Komisja niesłusznie powołała się na wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych (art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001) w celu odmowy przekazania dokumentów w całości, ponieważ była w stanie usunąć z dokumentów informacje poufne;

               —

               Komisja nie mogła powołać się na wyjątek dotyczący ochrony śledztwa (art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001), ponieważ władze greckie właściwe w dziedzinie konkurencji wydały już ostateczną decyzje w spornej sprawie;

               —

               Komisja nie mogła również odwołać się do wyjątku dotyczącego ochrony procesu decyzyjnego, raz ponieważ dokumenty, do których domagano się dostępu nie były przedmiotem procesu decyzyjnego, dwa ponieważ nie naruszyłoby to ochrony tego procesu;

         Wreszcie strona skarżąca twierdzi, że za przekazaniem spornych dokumentów przemawia w każdym razie interes publiczny, mianowicie umożliwienie jednolitego stosowania prawa wspólnotowego.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa C-372/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove (Republika Słowacka) w dniu 1 sierpnia 2014 r. – Provident Financial s.r.o. przeciwko Zdenkowi Sobotce

text:
               27.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 380/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove (Republika Słowacka) w dniu 1 sierpnia 2014 r. – Provident Financial s.r.o. przeciwko Zdenkowi Sobotce
   (Sprawa C-372/14)
   2014/C 380/02
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Krajský súd v Prešove

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnosząca odwołanie: Provident Financial s.r.o.

      Druga strona postępowania: Zdeněk Sobotka

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywa 2005/29/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. L 149, s. 22) powinna być interpretowana w ten sposób, że zachowanie podmiotu, który udziela kredytu konsumenckiego i przedstawia konsumentowi warunki umowne w sposób sprawiający fałszywe wrażenie, że może on swobodnie wybrać usługę dodatkową polegającą na gwarancji ratalnej spłaty kredytu, przy czym w rzeczywistości wywiera on na konsumenta bezprawny nacisk, aby zaakceptował on tę usługę, stanowi nieuczciwą praktykę handlową?

               2)

               Czy dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych powinna być interpretowana w ten sposób, że zachowanie wierzyciela polegające na tym, iż warunki umowne zostają przedstawione konsumentowi w taki sposób, że przekazuje mu się dane na temat rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania (RRSO), która nie zawiera kosztów usługi dodatkowej, stanowi nieuczciwą praktykę handlową?

               3)

               Czy dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych powinna być interpretowana w ten sposób, że zachowanie wierzyciela, które polega na żądaniu od konsumentów na rynku kredytów konsumenckich za usługę dodatkową ceny znacznie wyższej w porównaniu z jej rzeczywistymi kosztami, stanowi nieuczciwą praktykę handlową, oraz czy niewliczenie do RRSO kosztów usługi dodatkowej oznacza obejście obowiązku przejrzystości rzeczywistych całkowitych kosztów kredytu konsumenckiego?

               4)

               Czy dyrektywa Rady 93/13/EWG (2) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (zwana dalej „dyrektywą 93/13”) powinna być interpretowana w ten sposób, że usługa w postaci gwarancji ratalnej spłaty kredytu konsumenckiego, przedmiotem której to usługi jest inkasowanie w gotówce rat kredytu płaconych przez konsumenta, stanowi główny przedmiot świadczenia w kredycie konsumenckim?

               5)

               Czy dyrektywa Rady 87/102/EWG (3) z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących kredytu konsumenckiego w wersji zmienionej dyrektywą 98/7/WE (4) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. powinna być interpretowana w ten sposób, że RRSO obejmuje także wynagrodzenie za inkasowanie w gotówce rat kredytu lub jego część, jeżeli wynagrodzenie przewyższa znacznie konieczne koszty takiej usługi dodatkowej, oraz czy art. 14 wspomnianej dyrektywy powinien być interpretowany w ten sposób, że następuje obejście instytucji prawnej RRSO, gdy wynagrodzenie za usługę dodatkową przewyższa znacznie koszty tej usługi i nie jest wliczone do RRSO?

               6)

               Czy [dyrektywa 93/13] powinna być interpretowana w ten sposób, że do spełnienia wymogu przejrzystości usługi dodatkowej, za którą uiszczane są opłaty administracyjne, wystarczy, iż cena za tę usługę administracyjną jest jasna i zrozumiała (opłaty administracyjne), nawet jeśli przedmiot świadczenia odpowiadającego tej usłudze nie jest dokładnie określony?

               7)

               Czy art. 4 ust. 1 i 2 [dyrektywy 93/13] powinien być interpretowany w ten sposób, że sama okoliczność, iż opłaty administracyjne są ujęte w obliczeniu RRSO, stoi na przeszkodzie kontroli sądowej tych opłat do celów wspomnianej dyrektywy?

               8)

               Czy [dyrektywa 93/13] powinna być interpretowana w ten sposób, że sama kwota opłat administracyjnych stoi na przeszkodzie kontroli sądowej do celów wspomnianej dyrektywy?

               9)

               Jeżeli odpowiedź na pytanie szóste będzie brzmiała w ten sposób, że przedmiot usługi administracyjnej, za którą muszą być uiszczane opłaty administracyjne, jest wystarczająco przejrzysty, to czy w takim przypadku usługa administracyjna wraz z wszystkimi elementami wykonania, z jakimi może się ona potencjalnie wiązać, stanowi główny przedmiot kredytu konsumenckiego?

               10)

               Czy art. 4 ust. 1 [dyrektywy 93/13] powinien być interpretowany w ten sposób, że do celów wspomnianej dyrektywy istotna jest między innymi okoliczność, iż konsument otrzymuje za opłaty z tytułu usługi dodatkowej świadczenie, które w zdecydowanej mierze nie leży w jego interesie, lecz w interesie wierzyciela kredytu konsumenckiego?

      (1)  Dz.U. L 149, s. 22.

      (2)  Dz.U. L 95, s. 29.

      (3)  Dz.U. L 42, s. 48.

      (4)  Dz.U. L 101, s. 17.


title: Sprawa C-166/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Büdingen (Niemcy) w dniu 18 kwietnia 2008 r. — Postępowanie karne przeciwko Guido Weberowi

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Büdingen (Niemcy) w dniu 18 kwietnia 2008 r. — Postępowanie karne przeciwko Guido Weberowi
   (Sprawa C-166/08)
   (2008/C 183/21)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Amtsgericht Büdingen
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Staatsanwaltschaft bei dem Landgericht Gießen

      Oskarżony: Guido Weber
   Pytania prejudycjalne
   Czy art. 7 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy 89/397/EWG — dyrektywy w sprawie kontroli środków spożywczych (1) — w odniesieniu do pojęcia „podmioty podlegające kontroli” należy interpretować w ten sposób, że pojęcie to obejmuje nie tylko producenta, lecz również dystrybutora danego środka spożywczego, jeżeli ma on zostać pociągnięty do odpowiedzialności przez organy ścigania w postępowaniu karnym lub w sprawach o wykroczenia za stan i etykietowanie środków spożywczych?

      (1)  Dz.U. L 186, str. 23.


title: Sprawa C-43/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano (Włochy) w dniu 31 stycznia 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Assane Sambowi

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano (Włochy) w dniu 31 stycznia 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Assane Sambowi
   (Sprawa C-43/11)
   2011/C 113/12
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Milano

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   Assane Samb

      Pytania prejudycjalne

   Czy, w świetle zasad rzetelnej współpracy oraz skuteczności dyrektyw, artykuły 15 i 16 dyrektywy 2008/115/WE (1) stoją na przeszkodzie temu, by obywatel państwa trzeciego, którego pobyt w państwie członkowskim jest bezprawny, mógł zostać ukarany karą pozbawienia wolności do lat czterech za niezastosowanie się do pierwszego nakazu Questore oraz karą pozbawienia wolności do lat pięciu za niezastosowanie się do kolejnych nakazów (przy równoczesnym obowiązku dokonania przez policję sądową zatrzymania na gorącym uczynku), w związku z samym brakiem współpracy z jego strony w ramach postępowania w sprawie wydalenia, a w szczególności w związku z samym niezastosowaniem się do nakazu wydalenia wydanego przez organ administracyjny?

      (1)  Dz. U. L 348, s. 98.


title: Sprawa C-66/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Green Network SpA przeciwko Autorità per l’energia elettrica e il gas (Odesłanie prejudycjalne — Krajowy system wsparcia zużycia energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych — Obowiązek wprowadzenia do systemu krajowego przez producentów i importerów energii elektrycznej pewnej ilości energii wytwarzanej ze źródeł odnawialnych lub zakupu „zielonych certyfikatów” od właściwego organu — Dowód tego wprowadzenia nakładający wymóg przedstawienia certyfikatów potwierdzających zielone pochodzenie wytworzonej lub importowanej energii elektrycznej — Przyjęcie certyfikatów wydanych w państwie trzecim uzależnione od zawarcia umowy dwustronnej między tym państwem trzecim i danym państwem członkowskim lub od umowy między operatorem krajowej sieci przesyłowej tego państwa członkowskiego i analogicznym organem wspomnianego państwa trzeciego — Dyrektywa 2001/77/WE — Kompetencje zewnętrzne Wspólnoty — Lojalna współpraca)

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Green Network SpA przeciwko Autorità per l’energia elettrica e il gas
   (Sprawa C-66/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Krajowy system wsparcia zużycia energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych - Obowiązek wprowadzenia do systemu krajowego przez producentów i importerów energii elektrycznej pewnej ilości energii wytwarzanej ze źródeł odnawialnych lub zakupu „zielonych certyfikatów” od właściwego organu - Dowód tego wprowadzenia nakładający wymóg przedstawienia certyfikatów potwierdzających zielone pochodzenie wytworzonej lub importowanej energii elektrycznej - Przyjęcie certyfikatów wydanych w państwie trzecim uzależnione od zawarcia umowy dwustronnej między tym państwem trzecim i danym państwem członkowskim lub od umowy między operatorem krajowej sieci przesyłowej tego państwa członkowskiego i analogicznym organem wspomnianego państwa trzeciego - Dyrektywa 2001/77/WE - Kompetencje zewnętrzne Wspólnoty - Lojalna współpraca))
   (2015/C 026/04)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Green Network SpA

      Strona pozwana: Autorità per l’energia elettrica e il gas

      przy udziale: Gestore dei Servizi Energetici SpA – GSE

      Sentencja

               1)

               Traktat WE należy interpretować w ten sposób, że z uwagi na przepisy dyrektywy 2001/77/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie wspierania produkcji na rynku wewnętrznym energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych Wspólnota Europejska ma wyłączną kompetencję zewnętrzną, która stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego takiemu jak będący przedmiotem postępowania głównego, przewidującemu przyznanie zwolnienia z obowiązku nabycia zielonych certyfikatów z uwagi na wprowadzenie na krajowy rynek zużycia energii elektrycznej importowanej z państwa trzeciego, pod warunkiem uprzedniego zawarcia pomiędzy państwem członkowskim a danymi państwami trzecimi umowy, na podstawie której jest gwarantowane, że tak importowana energia elektryczna jest wytworzona z odnawialnych źródeł energii, na identycznych zasadach jak przewidziane w art. 5 wspomnianej dyrektywy.

               2)

               Prawo Unii stoi na przeszkodzie temu, by po odstąpieniu przez sąd krajowy od przepisu krajowego takiego jak przepis, o którym mowa w pkt 1 sentencji niniejszego wyroku, z uwagi na niezgodność tego przepisu z prawem Unii, wspomniany sąd zastępczo stosował wcześniejszy przepis krajowy zasadniczo analogiczny do rzeczonego przepisu, który przewiduje przyznanie zwolnienia z obowiązku nabycia zielonych certyfikatów z uwagi na wprowadzenie na krajowy rynek zużycia energii elektrycznej importowanej z państwa trzeciego, pod warunkiem uprzedniego zawarcia między operatorem krajowej sieci przesyłowej a analogicznym organem lokalnym danego państwa trzeciego umowy określającej warunki niezbędnych kontroli w celu poświadczenia, że tak zaimportowana energia elektryczna jest energią wytworzoną z odnawialnych źródeł energii.

      (1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.


title: Sprawa T-318/00: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  19 października 2005 r.  — Freistaat Thüringen przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pomoc świadczona niezgodnie z przeznaczeniem — Ryzyko obejścia nakazu windykacji — Windykacja pomocy od spółek, które nabyły środki produkcyjne od beneficjenta początkowego)

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/15

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 października 2005 r. — Freistaat Thüringen przeciwko Komisji
   (Sprawa T-318/00) (1)

   (Pomoc państwa - Pomoc świadczona niezgodnie z przeznaczeniem - Ryzyko obejścia nakazu windykacji - Windykacja pomocy od spółek, które nabyły środki produkcyjne od beneficjenta początkowego)
   (2005/C 330/38)
   Język postępowania: niemiecki
   Uczestnicy

      Strona skarżąca: Freistaat Thüringen (Niemcy) [Przedstawiciel: adwokat M. Schütte]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: pełnomocnicy K.-D. Borchardt i V. Kreuschitz, wspierani przez C. Koeniga]

      Interwenient popierający żądania strony skarżącej: Republika Federalna Niemiec [Przedstawiciele: pełnomocnicy W.-D. Plessing i T. Jürgensen wspierani przez adwokata R. Bierwagena]

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: ODS Optical Disc Service GmbH (Hamburg, Niemcy) [Przedstawiciele: adwokaci I. Brinker i U. Soltész]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2000/796/WE z dnia 21 czerwca 2000 r. w sprawie pomocy przyznanej przez Niemcy spółce CDA Compact Disc Albrechts GmbH (Turyngia) (Dz.U. L 318, str. 62)
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2000/796/WE z dnia 21 czerwca 2000 r. w sprawie pomocy przyznanej przez Niemcy spółce CDA Compact Disc Albrechts GmbH (Turyngia) w zakresie, w jakim:

                           —

                           w jej art. 1 ust 1, jako pomoc przyznaną spółkom R. E. Pilz GmbH & Co Beteiligungs KG, Pilz & Robotron GmbH & Co. Beteiligungs KG i Pilz Albrechts w celu budowy, prowadzenia bieżącej działalności i konsolidacji wytwórni płyt CD w Albrechts (Turyngia), zostały zawarte: kwota 54,7 miliona DEM z tytułu poręczenia udzielonego przez kraj związkowy Bawarii, kwota 3 milionów DEM z tytułu zrzeczenia się wierzytelności, a także kwota 63,45 miliona DEM i kwota 19,42 miliona DEM z tytułu przyznanych przez kraj związkowy Turyngii i kraj związkowy Bawarii subwencji i ulg inwestycyjnych;

                           —

                           w jej art. 1 ust 2, jako pomoc przyznaną w celu restrukturyzacji spółki CDA Compact Disc Albrechts GmbH zostały zawarte: kwota 33 milionów DEM z tytułu nabycia udziałów w kapitale zakładowym PA/CD Albrechts oraz kwota 21,3 miliona DEM z tytułu korzyści związanej z odsetkami;

                           —

                           w jej art. 1 ust 2 stwierdzono, że cena kupna w wysokości 3 milionów DEM i kredyt w wysokości 15 milionów DEM udzielony przez LfA stanowią pomoc „przeznaczoną na restrukturyzację spółki CDA Compact Disc Albrechts GmbH”;

                           —

                           w jej art. 2 nakazano windykację opisanej w art. 1 pomocy od spółek CDA Datenträger Albrechts GmbH i LCA Logistik Center Albrechts GmbH, a także wszystkich innych przedsiębiorstw, którym aktywa lub infrastruktura spółek R. E. Pilz GmbH & Co. Beteiligungs KG, Pilz & Robotron GmbH & Co. Beteiligungs KG lub Pilz Albrechts GmbH zostały lub zostaną przekazane w taki sposób, aby uniknąć skutków tej decyzji.

               2)

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja pokryje własne koszty, a także koszty poniesione przez kraj związkowy Turyngii. Republika Federalna Niemiec i ODS Optical Disc Service pokryją własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 355 z 9.12.2000


title: Sprawa F-71/14: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2014 r. – ZZ przeciwko Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych (EEAS)

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/29

         Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2014 r. – ZZ przeciwko Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych (EEAS)
   (Sprawa F-71/14)
   2014/C 388/35
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: L. F. de Castro i J.L. Gillain, avocats)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (EEAS)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zaprzestania wypłaty dodatku ze względu na warunki życia (ICV), dodatku wyrównawczego (IC) w świetle warunków życia w miejscu zatrudnienia skarżącej i diety dziennej (IJ) oraz w sprawie niewypłacenia ekwiwalentu za 49 dni niewykorzystanego urlopu w 2012 r., jak również żądanie naprawienia szkody poniesionej ze względu na nieudzielenie wsparcia i porzucenie po wypadku przy pracy, jakiemu uległa skarżąca.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Wypłata IV i IVC za okres od 1 maja 2012 r. do 31 października 2013 r. lub co najmniej wypłata IJ za ten sam okres;

               —

               wypłata ekwiwalentu za 49 dni niewykorzystanego urlopu w 2012 r.;

               —

               ponowne zawarcie umowy o pracę albo zawarcie nowej umowy o pracę na czas nieokreślony, albo takiej umowy, która po okresie, na który zostałaby zawarta powinna przekształcić się w umowę na czas nieokreślony, albo naprawienie szkody związanej z tym, że gdyby nie wypadek skarżącej, pozwana zawarłaby z nią nową umowę o pracę;

               —

               naprawienie szkody, jaką poniosła skarżąca w związku z wypadkiem. i) w wysokości 10  000 EUR, jeśli chodzi o nieudzielenie pomocy lekarskiej, administracyjnej i finansowej w Jordanii i w Brukseli; ii) w wysokości odpowiadającej sumie niepobranych i utraconych wynagrodzeń, dodatków i diet oraz poniesionych przez skarżącą ze względu na wypadek kosztów leczenia i innych, oszacowanych tymczasowo na 50  000 EUR, za wypadek, za który odpowiedzialność ponoszą Narody Zjednoczone i EEAS; ta ostatnia powinna udzielać wsparcia i finansować spór o ustalenie odpowiedzialności Narodów Zjednoczonych i wszystkich biorących udział w organizacji tego kresu próbnego. iii) w kwocie oszacowanej tymczasowo na 50  000 EUR za nadużycia w związku z zawieraniem kolejnych umów o pracę na czas określony, zawierających za każdym razem klauzule o okresie próbnym, w szczególności odnośnie do ostatniej i jej nieprzedłużenie.


title: Sprawa C-648/15: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2015 r. – Republika Austrii/Republika Federalna Niemiec

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/45

         Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2015 r. – Republika Austrii/Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-648/15)
   (2016/C 038/57)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Austrii (przedstawiciel: C. Pesendorfer, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Żądania strony skarżącej

   Skarga złożona na podstawie art. 25 ust. 5 umowy zawartej między Republiką Austrii i Republiką Federalną Niemiec o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków dochodowych i majątkowych, öBGBl III 182/2002 wzgl. dBGBl II 2002, 735, dBStBl I 2002, 584 (zwana dalej „umową o unikaniu podwójnego opodatkowania”) w związku z art. 273 TFUE z powodu różnic między stanowiskami Republiki Austrii i Republiki Federalnej Niemiec odnośnie do wykładni i stosowania art. 11 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o przyznanie i wydanie orzeczenia, że

               —

               Stanowiące przedmiot powództwa przychody z tytułu świadectw udziałowych nie podlegają kwalifikacji jako „wierzytelności powiązane z udziałem w zysku” w rozumieniu art. 11 ust. 2 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Z tego względu zgodnie z art. 11 ust. 1 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania Austrii – jako państwu siedziby Bank Austria – przysługuje wyłączne prawo opodatkowania przychodów z tytułu świadectw udziałowych.

               —

               Republika Federalna Niemiec ma zatem obowiązek zaniechania opodatkowywania spornych świadectw udziałowych Bank Austria i zwrotu już pobranego stąd podatku.

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Republika Austrii kwestionuje dokonaną przez Republikę Federalną Niemiec kwalifikację spornego wynagrodzenia jako odsetki „powiązane z udziałem w zysku” w rozumieniu art. 11 ust. 2 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Zgodnie z powyższym wynagrodzenie oblicza się wprawdzie na podstawie co do zasady stałej stawki procentowej. Jednak z uwagi na konieczność wystąpienia minimalnego zysku bilansowego jest ono uzależnione od przychodu.
   Republika Austrii stoi natomiast na stanowisku, że przedmiotowe świadectwa udziałowe uprawniają do oprocentowania opierającego się na stałej stawce procentowej od wartości nominalnej. Ta wykładnia wynika już z samego języka potocznego; jest ona potwierdzona poprzez porównanie z formami finansowania przykładowo wymienionymi w art. 11 ust. 2 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
   W niniejszym przypadku mamy więc do czynienia ze zwyczajną prolongatą zapłaty przez wierzyciela, ponieważ świadectwo udziałowe użytkowe zwłaszcza w okresie, na jaki opiewało przyznawało zasadniczo prawo do wypłaty w późniejszych latach. Świadectwa udziałowe w rezultacie odpowiadały w ten sposób papierom wartościowym ze stałym oprocentowaniem, które były w pewnym zakresie zależne od strat.


title: Sprawa C-355/09: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 2 września 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/38

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 2 września 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-355/09) (1)

   ()
   2010/C 346/67
   Język postępowania: angielski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 256 z 24.10.2009.


title: Sprawa C-9/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 8 stycznia 2010 r. — Staatssecretaris van Justitie, druga strona postępowania: O. Inan

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/37

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 8 stycznia 2010 r. — Staatssecretaris van Justitie, druga strona postępowania: O. Inan
   (Sprawa C-9/10)
   2010/C 63/59
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Wnoszący apelację: Staatssecretaris van Justitie

      Druga strona postępowania: O. Inan

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 7 decyzji nr 1/80 [z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia, przyjętej przez Radę Stowarzyszenia, utworzoną na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją] należy interpretować w ten sposób, że członek rodziny pracownika tureckiego, należącego do legalnego rynku pracy państwa członkowskiego, nie może powoływać się już na ten przepis, po tym, jak pracownik otrzymał obywatelstwo państwa przyjmującego, zatrzymując jednocześnie obywatelstwo tureckie?

               2)

               Czy dla odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie to, kiedy odnośny pracownik turecki otrzymuje obywatelstwo państwa przyjmującego?


title: Sprawa F-91/14: Skarga wniesiona w dniu 5 września 2014 r. – ZZ i ZZ przeciwko Radzie

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/63

         Skarga wniesiona w dniu 5 września 2014 r. – ZZ i ZZ przeciwko Radzie
   (Sprawa F-91/14)
   2014/C 421/92
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. de Abreu Caldas i M. de Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji dotyczących przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżących do systemu emerytalnego Unii przy zastosowaniu nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dotyczących ustalenia liczby lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury nabytych przez pierwszego ze skarżących przed rozpoczęciem służby w Radzie oraz decyzji dotyczących ustalenia lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury ostatecznie nabytych przez drugiego ze skarżących na podstawie art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-519/11: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 kwietnia 2012 r. — ThyssenKrupp Liften BV przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               4.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/12

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 kwietnia 2012 r. — ThyssenKrupp Liften BV przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-519/11) (1)

   2012/C 235/29
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 355 z 3.12.2011.


title: Sprawa T-338/12: Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2012 r. — Rocket Dog Brands przeciwko OHIM — Julius-K9 (K9 PRODUCTS)

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/27

         Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2012 r. — Rocket Dog Brands przeciwko OHIM — Julius-K9 (K9 PRODUCTS)
   (Sprawa T-338/12)
   2012/C 295/49
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rocket Dog Brands LLC (Hayward, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: J. Reid, Barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Julius-K9 bt (Szigetszentmiklós, Węgry)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 maja 2012 r. (R 1961/2011-4) w zakresie w jakim oddala odwołanie w odniesieniu do wszystkich towarów z klasy 25 oraz następujących towarów z klasy 25, tj. wyroby z tych materiałów, nie ujęte w innych klasach; portfele, portmonetki, portmonetki nie z metali szlachetnych

               —

               obciążenie właściciela kosztami poniesionymi przez skarżącego

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Graficzny znak towarowy „K9 PRODUCTS” w kolorach czarnym i białym dla towarów m.in. z klas 18 i 25 — Wspólnotowy znak towarowy nr 5.966.031

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Julius-K9 bt

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Wspólnotowy graficzny znak towarowy „K9” w kolorach czarnym i białym dla towarów z klasy 25, zarejestrowany pod nr 3.933.256

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Częściowe unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji w części unieważniającej wspólnotowy znak towarowy i oddalenie wniosku o unieważnienie — w całości

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa F-58/06: Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2006 r. — Balázs Dániel Simon przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości i Komisji

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/35

         Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2006 r. — Balázs Dániel Simon przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości i Komisji
   (Sprawa F-58/06)
   (2006/C 190/65)
   Język postępowania: węgierski
   Strony

      Strona skarżąca: Balázs Dániel Simon (Bruksela, Belgia) (Przedstawiciel: György Magyar, avocat)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: Marc Schauss i Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie w całości decyzji organu powołującego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 lipca 2005 r. oddalającej wniosek skarżącej o przeniesienie, potwierdzającej ją decyzji z dnia 27 września 2005 r., decyzji z dnia 15 lutego 2006 r. oddalającej zażalenie skarżącej na obie te decyzje, a także decyzji organu powołującego Komisji z dnia 3 października 2005 r. o niepowołaniu skarżącej oraz decyzji z dnia 16 lutego 2006 r. oddalającej zażalenie skarżącej na tę decyzję.

               —

               zobowiązanie pozwanych do naprawienia szkody wyrządzonej skarżącej uchylonymi decyzjami

               —

               obciążenie Trybunałowi Sprawiedliwości i Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, obecnie urzędnik Komisji, w następstwie konkursu EPSO/LA/12/03 rozpoczęła służbę w Trybunale Sprawiedliwości jako prawnik lingwista w kategorii A*7. Po zgłoszeniu swojej kandydatury na wakujące stanowisko w Komisji, w maju 2005 r. złożyła wniosek o przeniesienie. Trybunał nie uwzględnił tego wniosku. Po opublikowaniu przez Komisję ogłoszenia o wakacie skarżąca ponownie zgłosiła swoją kandydaturę. Komisja wybrała kandydaturę skarżącej na to stanowisko, nie podjęła jednak niezbędnych kroków w celu uzyskania jej przeniesienia. Następnie, po zakończeniu przez skarżącą służby w Trybunale, Komisja zatrudniła ją, jako laureata konkursu EPSO/A/4/03, w kategorii A*5 ze skutkiem od dnia 2 marca 2006 r.
   Skarżąca domaga się uchylenia decyzji z dnia 21 lipca 2005 r., 27 września 2005 r., 3 października 2005 r. powołując się na brak uzasadnienia, oczywisty błąd w ocenie oraz nadużycie władzy. na poparcie żądania uchylenia tych decyzji podnosi również naruszenie rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 723/2004 oraz zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i niedyskryminacji. Żądanie uchylenia decyzji Trybunału z dnia 15 lutego 2005 r. uzasadniane jest oczywistym błędem w ocenie.


title: Sprawa T-208/13: Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2016 r. – Portugal Telecom/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynki telekomunikacyjne portugalski i hiszpański — Klauzula o zakazie konkurencji na rynku iberyjskim w umowie dotyczącej nabycia przez Telefónikę należącego do Portugal Telecom udziału w brazylijskim operatorze telefonii mobilnej Vivo — Ochrona prawna „w zakresie dozwolonym przez prawo” — Obowiązek uzasadnienia — Naruszenie ze względu na cel — Ograniczenie akcesoryjne — Potencjalna konkurencja — Naruszenie ze względu na skutki — Obliczanie kwoty grzywny — Wniosek o przesłuchanie świadków)

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/18

         Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2016 r. – Portugal Telecom/Komisja
   (Sprawa T-208/13) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynki telekomunikacyjne portugalski i hiszpański - Klauzula o zakazie konkurencji na rynku iberyjskim w umowie dotyczącej nabycia przez Telefónikę należącego do Portugal Telecom udziału w brazylijskim operatorze telefonii mobilnej Vivo - Ochrona prawna „w zakresie dozwolonym przez prawo” - Obowiązek uzasadnienia - Naruszenie ze względu na cel - Ograniczenie akcesoryjne - Potencjalna konkurencja - Naruszenie ze względu na skutki - Obliczanie kwoty grzywny - Wniosek o przesłuchanie świadków))
   (2016/C 287/21)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Portugal Telecom SGPS, SA (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci N. Mimoso Ruiz i R. Bordalo Junqueiro)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo C. Giolito, C. Urraca Caviedes i T. Christoforou, następnie C. Giolito, C. Urraca Caviedes i P. Costa de Oliveira, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata M. Marquesa Mendesa)

      Przedmiot

   Tytułem głównym żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2013) 306 final z dnia 23 stycznia 2013 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE (sprawa COMP/39.839 – Telefónica/Portugal Telecom), a tytułem subsydiarnym żądanie obniżenia kwoty grzywny.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 2 decyzji Komisji C (2013) 306 final z dnia z dnia 23 stycznia 2013 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE (sprawa COMP/39.839 – Telefónica/Portugal Telecom) w zakresie, w jakim wysokość grzywny nałożonej na Portugal Telecom SGPS, SA została ustalona na 12 290 000 EUR, w odniesieniu do ustalenia tej kwoty na podstawie wartości sprzedaży przyjętej przez Komisję Europejską.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Portugal Telecom SGPS pokrywa trzy czwarte własnych kosztów oraz jedną czwartą kosztów poniesionych przez Komisję. Komisja pokrywa trzy czwarte własnych kosztów i jedną czwartą kosztów poniesionych przez Portugal Telecom SGPS.

      (1)  Dz.U. C 164 z 8.6.2013.


title: Sprawa C-87/05: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia  7 września 2005 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich/Republika Włoska

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/29

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 września 2005 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Republika Włoska
   (Sprawa C-87/05) (1)

   (2006/C 143/58)

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005


title: Sprawa C-275/14: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 5 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Jednostka Innowacyjno-Wdrożeniowa Petrol S.C. Paczuski Maciej i Puławski Ryszard/Minister Finansów (Odesłanie prejudycjalne — Opodatkowanie produktów energetycznych — Dyrektywa 2003/96/WE — Artykuł 2 ust. 3 — Bezpośrednia skuteczność — Dodatki do paliw silnikowych objęte kodem CN 3811)

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/21

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 5 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Jednostka Innowacyjno-Wdrożeniowa Petrol S.C. Paczuski Maciej i Puławski Ryszard/Minister Finansów
   (Sprawa C-275/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Opodatkowanie produktów energetycznych - Dyrektywa 2003/96/WE - Artykuł 2 ust. 3 - Bezpośrednia skuteczność - Dodatki do paliw silnikowych objęte kodem CN 3811))
   (2015/C 236/29)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca kasację: Jednostka Innowacyjno-Wdrożeniowa Petrol S.C. Paczuski Maciej i Puławski Ryszard

      Druga strona postępowania: Minister Finansów

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 ust. 3 akapit drugi dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, nakładającym podatek akcyzowy na dodatki objęte kodem 3811 Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r., w stawce innej niż mająca zastosowanie do paliwa silnikowego, do którego dodatki te są dodawane.

               2)

               Artykuł 2 ust. 3 akapit drugi dyrektywy 2003/96 należy interpretować w ten sposób, że jednostka może powołać się na niego przeciwko właściwemu krajowemu organowi w ramach sporu przed sądami krajowymi celem wykluczenia stosowania uregulowania krajowego niezgodnego z tym przepisem.

      (1)  Dz.U. C 171 z 26.5.2015.


               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/1

         2010/C 328/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 317 z 20.11.2010.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 301 z 6.11.2010.

      Dz.U. C 288 z 23.10.2010.

      Dz.U. C 274 z 9.10.2010.

      Dz.U. C 260 z 25.9.2010.

      Dz.U. C 246 z 11.9.2010.

      Dz.U. C 234 z 28.8.2010.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-471/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Bundesfinanzhof z dnia 14 lipca 2004 r. w sprawie Finanzamt Offenbach Main-Land przeciwko Keller Holding GmbH

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Bundesfinanzhof z dnia 14 lipca 2004 r. w sprawie Finanzamt Offenbach Main-Land przeciwko Keller Holding GmbH
   (Sprawa C-471/04)
   (2005/C 19/26)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 5 listopada 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesfinanzhof (Niemcy) z dnia 14 lipca 2004 r. w sprawie Finanzamt Offenbach Main-Land przeciwko Keller Holding GmbH. Bundesfinanzhof zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy regulacja, w myśl której nakłady finansowe osoby prawnej, które pozostają w bezpośrednim związku gospodarczym z nieopodatkowanym w Państwie Członkowskim zyskiem z tytułu udziału w spółce kapitałowej mającej siedzibę w innym Państwie Członkowskim mogą zostać odliczone (od podatku) jako wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej jedynie w takim zakresie, w jakim nie nastąpiła nieopodatkowana wypłata zysku z tytułu udziału narusza art. 52 w związku z art. 58 i art. 73 b) Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską?


title: Sprawa T-494/12: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2012 r. — Biscuits Poult przeciwko OHIM — Banketbakkerij Merba (Kruche ciastka)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/56

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2012 r. — Biscuits Poult przeciwko OHIM — Banketbakkerij Merba (Kruche ciastka)
   (Sprawa T-494/12)
   2013/C 26/114
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Biscuits Poult (Montauban, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Chapoullié)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Banketbakkerij Merba BV (Oosterhout, Niderlandy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności lub przynajmniej zmianę decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 2 sierpnia 2012 r. w sprawie R 914/2011-3;

               —

               utrzymanie w mocy decyzji wydanej przez Wydział Unieważnień, którą stwierdzono ważność wzoru nr 001114292-0001;

               —

               oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru zarejestrowanego pod nr. ICD 000007120; oraz

               —

               obciążenie spółki Banketbakkerij Merba BV kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wzór wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: wzór kruchego ciastka z nadzieniem w środku dla kruchych ciastek z klasy 01-01 — Wzór wspólnotowy nr 001114292-0001

      Właściciel wzoru wspólnotowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego: Banketbakkerij Merba BV

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: naruszenie art. 4-9 rozporządzenia nr 6/2002

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie skargi o unieważnienie prawa do wzoru

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania i unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 4 ust. 2 i art. 6 rozporządzenia nr 6/2002


title: Sprawa C-382/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 5 maja 2015 r. w sprawie T-183/13, Skype/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 15 lipca 2015 r. przez Skype

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 5 maja 2015 r. w sprawie T-183/13, Skype/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 15 lipca 2015 r. przez Skype
   (Sprawa C-382/15 P)
   (2015/C 354/17)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Skype (przedstawiciele: A. Carboni, M. Browne, solicitors)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Sky IP International Ltd, Sky plc

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie orzeczenia Sądu z dnia 5 maja 2015 r. w sprawie T-183/13 w całości i przekazanie zgłoszenia OHIM do rozpatrzenia; oraz

               —

               obciążenie OHIM i wszelkich interwenientów w postępowaniu odwoławczym kosztami poniesionymi przez nich samych oraz kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w ramach niniejszego postępowania oraz w ramach postępowania (i) przed Sądem w sprawie T-183/13; (ii) przed Czwartą Izbą Odwoławczą w sprawie R 2398/2010-4; oraz (iii) przed Wydziałem Sprzeciwów w sprawie sprzeciwu B 812 380.

      Zarzuty i główne argumenty

   Jedyną podstawą odwołania podniesioną przez wnoszącą odwołanie jest naruszenie przez Sąd art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) w związku z wydaniem orzeczenia w sprawie T-183/13 dotyczącej zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 3 660 065 („zakwestionowanego znaku towarowego”). W szczególności Sąd popełnił następujące błędy, wydając orzeczenie utrzymujące w mocy dokonane przez OHIM ustalenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd:

               1.

               rozważając podobieństwo towarów i usług w odniesieniu do zakwestionowanego znaku towarowego i wcześniejszego znaku towarowego interwenientów, Sąd wskazał niewłaściwy wykaz usług objętych zakwestionowanym znakiem towarowym;

               2.

               niepoprawnie ocenił cechy charakterystyczne właściwego kręgu odbiorców, nie biorąc pod uwagę okoliczności, że świadczona przez wnoszącą odwołanie usługa Skype opierała się na najnowszej i innowacyjnej formie technologii w dacie pierwszeństwa zakwestionowanego znaku towarowego („dacie odniesienia”), a tym samym, że właściwy krąg odbiorców cechował się ponadprzeciętnym poziomem wiedzy technicznej i wzmożoną zdolnością rozróżniania znaków towarowych;

               3.

               wydaje się, że Sąd błędnie przyjął, iż uznanie przez wnoszącą odwołanie, że usługi objęte zakwestionowanym znakiem towarowym są identyczne z niektórymi z usług objętych wcześniejszym znakiem towarowym, jest równoznaczne z uznaniem, że wcześniejszy znak towarowy cieszył się w dacie odniesienia wzmocnionym charakterem odróżniającym lub renomą w stosunku do elementów, które nakładają się z elementami wyszczególnionymi dla zakwestionowanego znaku towarowego;

               4.

               niewłaściwe zastosował prawo pod kilkoma względami, badając dokonaną przez OHIM ocenę podobieństwa wizualnego, fonetycznego i konceptualnego rozpatrywanych znaków towarowych, w szczególności opierając się na nieprawidłowej fikcji prawnej, zgodnie z którą przeciętny konsument czyta pojedynczy krótki wyraz od lewej do prawej, oraz przywiązując nienależytą wagę do współwystępowania liter S-K-Y na początku obu znaków, a także nie dokonując ustalenia, że różnica konceptualna między nimi neutralizuje jakiekolwiek podobieństwo wizualne i fonetyczne;

               5.

               popełnił dwa znaczące błędy, potwierdzając dokonane przez OHIM ustalenie, że wcześniejszy znak towarowy cieszy się wzmocnionym charakterem odróżniającym w odniesieniu od towarów i usług spoza „podstawowych” usług rozpowszechniania telewizyjnego świadczonych przez interwenientów: po pierwsze, błędnie oparł się na używaniu wcześniejszego znaku towarowego w odniesieniu do „podstawowych” usług świadczonych przez interwenientów, aby wywieść na tej podstawie, że inne usługi także cechują się charakterem odróżniającym; a po drugie, wziął pod uwagę dowody używania z okresu następującego po dacie odniesienia;

               6.

               niewłaściwe zastosował prawo pod kilkoma względami, przeprowadzając całościową ocenę prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, wskutek niewzięcia pod uwagę:

                           i.

                           istotnej renomy, którą cieszył się zakwestionowany znak towarowy w dacie odniesienia; oraz

                           ii.

                           dowodów praktycznych, że rozpatrywane znaki towarowe od ponad dziesięciu lat bezkolizyjnie współistnieją na rynku, przy czym interwenci nie wytoczyli w tym czasie żadnego powództwa o naruszenie, co wskazuje w przemożny sposób, że w dacie odniesienia nie występowało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

         Zgodnie z powyższym wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału: 1) o uchylenie orzeczenia Sądu w sprawie T-183/13 i przekazanie zgłoszenia OHIM do rozpatrzenia; oraz 2) o nakazanie zwrotu kosztów postępowania na rzecz wnoszącej odwołanie.

      (1)  Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa C-294/03: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia  11 stycznia 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/28

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 11 stycznia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-294/03) (1)

   (2006/C 143/54)

      Język postępowania: grecki

   Prezes Sądu zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 155 z 25.6.2005


title: Sprawa T-297/17: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2017 r. – VSM/EUIPO (WE KNOW ABRASIVES)

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/43

         Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2017 r. – VSM/EUIPO (WE KNOW ABRASIVES)
   (Sprawa T-297/17)
   (2017/C 231/53)
   Język postępowania: niemiecki

      Strona

      Strona skarżąca: VSM . Vereinigte Schmirgel- und Maschinen-Fabriken AG (Hanower, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Horak)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „WE KNOW ABRASIVES” – zgłoszenie nr 15 063 522

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 marca 2017 r. w sprawie R 1595/2016-1)

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 63 ust. 1 w związku z art. 58 i 59 rozporządzenia nr 207/2009, naruszenie art. 63 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, a tym samym prawa do bycia wysłuchanym.


title: Sprawa F-74/14: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/30

         Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-74/14)
   2014/C 388/37
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności art. 7 załącznika V i art. 8 załącznika VII do nowego regulaminu pracowniczego oraz stwierdzenie nieważności decyzji odbierającej skarżącej uprawnienie do czasu podróży oraz zwrotu kosztów corocznej podróży pomiędzy miejscem zatrudnienia i miejscem, z którego pochodzi, do których była uprawniona przed wejściem w życie tego nowego uregulowania regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 7 załącznika V do regulaminu pracowniczego i art. 8 załącznika VII do tego regulaminu;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzyznawaniu skarżącej czasu podróży ani zwrotu kosztów corocznej podróży począwszy od 2014 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-70/05: Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2005 r. przez European Dynamics S.A. przeciwko Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Morskiego

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/35

         Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2005 r. przez European Dynamics S.A. przeciwko Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Morskiego
   (Sprawa T-70/05)
   (2005/C 106/71)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 14 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga European Dynamics S.A. z siedzibą w Atenach (Grecja), reprezentowanej przez adwokata N. Korogiannakisa przeciwko Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Morskiego.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EMSA, mocą której EMSA nie wybrała oferty skarżącej i udzieliła zamówienia wygrywającemu wykonawcy;

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich następnych decyzji EMSA dotyczących przetargów, o których mowa w skardze;

               —

               obciążenie EMSA kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą, a także innymi kosztami i wydatkami poniesionymi w związku ze skargą, nawet w razie jej oddalenia.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W odpowiedzi na opublikowane przez EMSA ogłoszenie o przetargu EMSA C-1/0104-2004 (1) oraz EMSA C.2/06/04 (2) dotyczące, odpowiednio, sprawdzenia i dalszego rozwoju systemu SafeSeaNet oraz specyfikacji i rozwoju bazy danych o ofiarach morza, sieci i systemu zarządzania, skarżąca spółka złożyła swoje oferty. Mocą zaskarżonych decyzji oferty skarżącej odrzucono, a zamówienie zostało udzielone innemu oferentowi.
   W uzasadnieniu swojej skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji skarżąca twierdzi po pierwsze, że działając ze znacznym opóźnieniem i nie udzielając przed złożeniem ofert wyczerpujących odpowiedzi na zapytania skarżącej, pozwana agencja naruszyła zasady dobrej wiary oraz dobrej administracji. Strona pozwana odmówiła udzielenia odpowiedzi na pytania skarżącej na tej podstawie, że nie zostały one przedstawione w terminie, mimo, że strona pozwana pośrednio przyznała, iż otrzymanie przez nią pytań było niemożliwe z przyczyn technicznych leżących po stronie pozwanej. Zdaniem skarżącej, gdyby strona pozwana odpowiedziała na zadane przez nią pytania w terminie i w sposób staranny, skarżąca byłaby w stanie przedstawić bardziej konkurencyjną ofertę.
   Skarżąca twierdzi także, że strona pozwana naruszyła przepisy Rozporządzenia Finansowego (3) oraz art. 17 ust. 1 dyrektywy 92/50 (4) poprzez zastosowanie kryteriów oceny — w szczególności, jeśli chodzi o wcześniejsze doświadczenie oferentów — które nie były ani szczegółowo opisane, ani nawet nie były zawarte w ogłoszeniu o przetargu.
   Skarżąca twierdzi również, że uznając, iż oferta wygrywającego oferenta była lepsza od oferty przedstawionej przez skarżącą strona pozwana dopuściła się oczywistego błędu w ocenie. W tym względzie skarżąca twierdzi, że przy ocenie jej oferty nie zastosowano żadnej ustalonej wcześniej obiektywnej metodologii. Przeciwnie, zdaniem skarżącej zastosowane kryteria pozostawiały miejsce na subiektywną ocenę. Wreszcie, skarżąca podnosi, że nie zastosowano klarownych i obiektywnych mierników.
   Skarżąca twierdzi wreszcie, że nie odpowiadając na zadane przez nią w stosownym terminie uzasadnione pytania strona pozwana nie dopełniła obowiązku udzielenia stosownych informacji oraz obowiązku przedstawienia stosownego uzasadnienia swoich aktów.

      (1)  Dz.U. 2004/S 126-106254

      (2)  Dz.U. 2004/S 128-108027

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1

      (4)  Dyrektywa Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi, Dz.U. L 209 z 24.7.1992, str. 1


title: Sprawa T-760/16: Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2016 r. – Basil/EUIPO – Artex (koszyk rowerowy)

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/46

         Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2016 r. – Basil/EUIPO – Artex (koszyk rowerowy)
   (Sprawa T-760/16)
   (2017/C 006/57)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Basil BV (Silvolde, Niderlandy) (przedstawiciele: N. Weber i J. von der Thüsen, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą: Artex SpA (Zeno di Cassola, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego wzoru: Skarżąca

      Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 142 245-0001

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 lipca 2016 r. w sprawie R 535/2015-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO, i w danym wypadku Artex SpA, kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 3 rozporządzenia nr 6/2002;

               —

               Naruszenie art. 7 rozporządzenia nr 6/2002, naruszenie zasad dotyczących rozkładu ciężaru dowodu, naruszenie zasad logiki przy ocenie dowodów;

               —

               Naruszenie art. 6 rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa C-293/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Parma (Włochy) w dniu 27 lipca 2009 r. — Paolo Lunardi przeciwko Agenzia delle Entrate Ufficio di Parma

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Parma (Włochy) w dniu 27 lipca 2009 r. — Paolo Lunardi przeciwko Agenzia delle Entrate Ufficio di Parma
   (Sprawa C-293/09)
   2009/C 233/18
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Commissione tributaria provinciale di Parma

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Paolo Lunardi

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate Ufficio di Parma

      Pytanie prejudycjalne

   Dla potrzeb rozstrzygnięcia niniejszego przypadku konieczne wydaje się zatem ustalenie, czy art. 19 ust. 5 DPR nr 633/72 jest sprzeczny z prawem wspólnotowym i zasadą neutralności podatku VAT i w szczególności, czy doszło do nieprawidłowej transpozycji szóstej dyrektywy 77/388/EWG (1) z dnia 17 maja 1977 r., w zakresie w jakim prawo krajowe nie zezwala de facto na odliczenie podatku VAT od zakupów towarów związanych z wyposażeniem, dla celów obliczenia części podlegającej odliczeniu, dokonanych przez podatników, których transakcje są na mocy ustawy zwolnione z podatku VAT.

      (1)  Dz.U. L 145, s. 1


title: Sprawa T-166/06: Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2006 r. — PowderJect Research przeciwko OHIM (POWDERMED)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/28

         Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2006 r. — PowderJect Research przeciwko OHIM (POWDERMED)
   (Sprawa T-166/06)
   (2006/C 190/51)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: PowderJect Research Ltd (Oxford, Zjednoczone Królestwo) (Przedstawiciele: A. Bryson, Barrister i P. Brownlow, Solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 kwietnia 2006 r. wydanej w sprawie złożonego przez skarżącą zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego POWDERMED dla klas 5, 10 i 42 (zgłoszenie nr 4 202 743);

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „POWDERMED” dla towarów i usług należących do klas 5, 10 i 42 — zgłoszenie nr 4 202 743

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1) lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 40/94. Izba Odwoławcza niesłusznie uznała, że znak towarowy złożony jest z dwóch angielskich wyrazów będących w powszechnym użyciu i nie uwzględniła lub nie uwzględniła należycie struktury zgłoszonego znaku pomijając okoliczność, iż znak towarowy na pierwszy rzut oka wywołuje skojarzenie z czasem przeszłym czasownika z uwagi na jego ostatnie litery „…ed” i że właściwy krąg odbiorców nie od razu zorientuje się, że znak można podzielić na dwie części: „powder” i „med”.


title: Sprawa T-416/13: Skarga wniesiona w dniu 13 sierpnia 2013 r. — Stanleybet Malta i Stanley International Betting przeciwko Komisji

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/29

         Skarga wniesiona w dniu 13 sierpnia 2013 r. — Stanleybet Malta i Stanley International Betting przeciwko Komisji
   (Sprawa T-416/13)
   2013/C 313/55
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Stanleybet Malta Ltd (Valletta, Malta) i Stanley International Betting Ltd (Liverpool, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: R. Jacchia, I. Picciano, A. Terranova, F. Ferraro, G. Dellis, P. Kakouris i I. Koimitzoglou, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, zawartej w piśmie Komisji z dnia 10 czerwca 2013 r., o umorzeniu postępowania w sprawie skargi do Komisji wniesionej przez skarżące przeciwko Republice Greckiej i greckiemu Totalizatorowi Piłkarskiemu (OPAP) w sprawie COMP/39.981;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję spoczywającego na niej obowiązku zbadania skargi z należytą dbałością i starannością oraz dotyczący oczywistego błędu co do faktów przy ocenie argumentów zaprezentowanych w skardze do Komisji, odnoszących się do art. 102 TFUE, do konkretnego i niezależnego nadużycia pozycji dominującej przez OPAP, jak również do definicji rynku właściwego.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Komisję spoczywającego na niej obowiązku przedstawienia uzasadnienia i naruszenia art. 296 TFUE.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący nadużycia władzy przez Komisję i naruszenia zasady autonomicznego charakteru i autonomii celów reguł konkurencji.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący oczywistego naruszenia prawa, braku oceny — przed zbadaniem naruszenia na podstawie art. 102 TFUE — zgodności właściwych greckich przepisów prawnych z prawem Unii, oraz dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji zagwarantowanego w art. 41 ust. 1 Karty praw podstawowych.


title: Sprawa T-191/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 września 2006 r. — MIP Metro przeciwko OHIM — Tesco Stores (METRO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny METRO — Wcześniejszy krajowy słowny znak towarowy METRO — Wygaśnięcie ochrony wcześniejszego krajowego znaku towarowego)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/32

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 września 2006 r. — MIP Metro przeciwko OHIM — Tesco Stores (METRO)
   (Sprawa T-191/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny METRO - Wcześniejszy krajowy słowny znak towarowy METRO - Wygaśnięcie ochrony wcześniejszego krajowego znaku towarowego)
   (2006/C 281/55)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: R. Kaase, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, urzędnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Tesco Stores Ltd (Cheshunt, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Malynicz, barrister)
   Przedmiot sprawy
   Skargę na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 marca 2004 r. (sprawa R 486/2003-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG i Tesco Stores Ltd
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 marca 2004 r. (sprawa R 486/2003-1).

               2)

               OHIM ponosi swoje własne koszty postępowania, a także koszty poniesione przez skarżącą.

               3)

               Interwenient ponosi swoje własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 201 z dn. 7.8.2004 r.


title: Sprawa C-294/07: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/38/WE — Prawo obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/27

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-294/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/38/WE - Prawo obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2008/C 51/45)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Maidani, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: C. Schiltz, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, str. 77 oraz sprostowania: Dz.U. 2004, L 229, str. 35 i Dz.U. 2005, L 197, str. 34).
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło swoim zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007 r.


title: Sprawa C-564/13 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 lutego 2015 r. Planet AE Anonymi Etaireia Parochis Symvouleftikon Ypiresion/Komisja Europejska (Odwołanie — Artykuł 340 akapit pierwszy TFUE — Odpowiedzialność umowna Unii — Artykuł 272 TFUE — Klauzula arbitrażowa — Szósty program ramowy dotyczący badań, rozwoju technologicznego i prezentacji — Umowy dotyczące projektów Ontogov, FIT i RACWeb — Koszty kwalifikowalne i kwoty wypłacone tytułem zaliczki przez Komisję — Powództwo o ustalenie istnienia stosunku prawnego lub prawa — Brak powstałego i aktualnego interesu prawnego)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/15

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 lutego 2015 r. Planet AE Anonymi Etaireia Parochis Symvouleftikon Ypiresion/Komisja Europejska
   (Sprawa C-564/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Artykuł 340 akapit pierwszy TFUE - Odpowiedzialność umowna Unii - Artykuł 272 TFUE - Klauzula arbitrażowa - Szósty program ramowy dotyczący badań, rozwoju technologicznego i prezentacji - Umowy dotyczące projektów Ontogov, FIT i RACWeb - Koszty kwalifikowalne i kwoty wypłacone tytułem zaliczki przez Komisję - Powództwo o ustalenie istnienia stosunku prawnego lub prawa - Brak powstałego i aktualnego interesu prawnego))
   (2015/C 138/18)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Planet AE Anonymi Etaireia Parochis Symvouleftikon Ypiresion (przedstawiciele: V. Christianos et S. Paliou, dikigoroi)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, B. Conte i D. Triantafyllou, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata S. Drakakakisa)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone

               2)

               Planet AE Anonymi Etaireia Parochis Symvouleftikon Ypiresion i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 9 z 11.1.2014.


title: Sprawa T-92/09: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2009 r. — Strategi Group przeciwko OHIM — Reed Business Information (STRATEGI)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/39

         Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2009 r. — Strategi Group przeciwko OHIM — Reed Business Information (STRATEGI)
   (Sprawa T-92/09)
   2009/C 113/78
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Strategi Group Ltd (Manchester, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: N. Saunders, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Reed Business Information (Issy-Les-Moulineaux, Francja)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) wydanej w dniu 18 grudnia 2008 r. w sprawie R 1581/2007-2 i przekazanie wniosku o rejestrację do OHIM celem prowadzenia postępowania; oraz

               —

               obciążenie OHIM (oraz wszystkich interwenientów) kosztami niniejszego postępowania jak również kosztami postępowania odwoławczego przed Izbą Odwoławczą OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „STRATEGI” dla usług należących do klasy 35

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Reed Business Information

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „Stratégies” zarejestrowany we Francji pod nr 1 240 001 dla towarów i usług z klas 9, 16, 28, 35, 41 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 43 rozporządzenia Rady nr 40/94, z uwagi na to, że Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła w okolicznościach niniejszej sprawy, że używanie znaku towarowego jako tytułu czasopisma może stanowić używanie tego znaku w odniesieniu do usług oferowanych w tej publikacji, nie określiła wymogów co do właściwych dowodów koniecznych do wykazania rzeczywistego używania w tych okolicznościach oraz nie uwzględniła należycie dowodów przedstawionych na podstawie prawidłowych zasad; Ponadto lub ewentualnie naruszenie zasady 22 rozporządzenia Komisji nr 2868/95 (1), gdyż Izba Odwoławcza nie zastosowała prawidłowo tego przepisu do okoliczności niniejszej sprawy, ze względu na to, że nie dostarczyła wskazówek co do dowodów wymaganych do wykazania używania znaku czy też błędnie uznała, że dowody przedstawione przez stronę wnoszącą sprzeciw były niewystarczające do wykazania używania znaku towarowego w odniesieniu do przywołanych usług.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1)