title: Sprawa T-222/07 P: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 września 2008 r. — Petrus Kerstens przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Termin do złożenia zażalenia — Przekroczenie terminu — Odwołanie bezzasadne)

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/25

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 września 2008 r. — Petrus Kerstens przeciwko Komisji
   (Sprawa T-222/07 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Termin do złożenia zażalenia - Przekroczenie terminu - Odwołanie bezzasadne)
   (2008/C 272/48)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Petrus Kerstens (Overijse, Belgia) (przedstawiciel): C. Mourato, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele): D. Martin i K. Herrmann, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej (drugiej izby) z dnia 25 kwietnia 2007 r. w sprawie F-59/06 Kerstens przeciwko Komisji (dotychczas niepublikowanego w Zbiorze) zmierzające do uchylenia tego postanowienia.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Petrus Kerstens pokryje koszty.

      (1)  Dz.U C 199 z dnia 25.8.2007.


title: Sprawa T-551/13: Wyrok Sądu z dnia 26 marca 2015 r. – Radecki/OHIM – Vamed (AKTIVAMED) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego AKTIVAMED — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy VAMED — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/25

         Wyrok Sądu z dnia 26 marca 2015 r. – Radecki/OHIM – Vamed (AKTIVAMED)
   (Sprawa T-551/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego AKTIVAMED - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy VAMED - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 155/28)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Skarżący: Michael Radecki (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Menebröcker i V. Töbelmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo A. Pohlmann, następnie S. Hanne, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Vamed AG (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat R. Paulitsch)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 lipca 2013 r. (sprawa R 365/2012-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Vamed AG a Michaelem Radeckim.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Michael Radecki zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 367 z 14.12.2013.


title: Sprawa C-159/14: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 15 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Warna – Bułgaria) – Koeła-N EOOD/Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Podatki — VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Zasada neutralności podatkowej — Odliczenie naliczonego podatku VAT — Pojęcie dostawy towarów — Przesłanki istnienia dostawy towarów — Przemieszczenie towarów przez przewoźnika bezpośrednio od dostawcy do osoby trzeciej — Brak dowodu rzeczywistego posiadania towarów przez bezpośredniego dostawcę — Brak współpracy dostawców z organami podatkowymi — Brak przeładunku towarów — Okoliczności uzasadniające podejrzenie oszustwa podatkowego)

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/7

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 15 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Warna – Bułgaria) – Koeła-N EOOD/Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite
   (Sprawa C-159/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Podatki - VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Zasada neutralności podatkowej - Odliczenie naliczonego podatku VAT - Pojęcie dostawy towarów - Przesłanki istnienia dostawy towarów - Przemieszczenie towarów przez przewoźnika bezpośrednio od dostawcy do osoby trzeciej - Brak dowodu rzeczywistego posiadania towarów przez bezpośredniego dostawcę - Brak współpracy dostawców z organami podatkowymi - Brak przeładunku towarów - Okoliczności uzasadniające podejrzenie oszustwa podatkowego))
   (2015/C 320/09)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd – Warna

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Koeła-N EOOD

      Strona przeciwna: Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

      Sentencja

               1)

               Artykuł 14 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, aby administracja podatkowa państwa członkowskiego stwierdziła, że dostawa towarów nie została dokonana, z tym skutkiem, iż stanowi to przeszkodę dla odliczenia przez nabywcę podatku od wartości dodanej uiszczonego przy tym nabyciu ze względu na to, że ten nabywca nie otrzymał towaru, który nabył, lecz przesłał go bezpośrednio do osoby trzeciej, której go odsprzedał, lub ze względu na to, że bezpośredni dostawca tego nabywcy nie otrzymał towaru, który nabył, lecz przesłał go bezpośrednio do niego.

               2)

               Brak współpracy poprzednich dostawców podatnika w łańcuchu dostaw z organami podatkowymi oraz brak przeładunku danych towarów nie stanowią, same w sobie, obiektywnych okoliczności wystarczających, aby stwierdzić, że ten podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, iż transakcja powoływana na poparcie jego prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej jest związana z oszustwem podatkowym. Jednakże powyższe dwa fakty stanowią obiektywne okoliczności, które można uwzględnić w ramach całościowej oceny wszystkich dowodów i okoliczności faktycznych w celu określenia, czy wspomniany podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, iż transakcja powoływana na poparcie jego prawa do odliczenia jest związana z oszustwem podatkowym.

      (1)  Dz.U. C 175 z 10.6.2014.


title: Sprawa C-648/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Reggio Calabria (Włochy) w dniu 16 grudnia 2016 r. – Fortunata Silvia Fontana/Agenzia delle Entrate – Direzione provinciale di Reggio Calabria

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Reggio Calabria (Włochy) w dniu 16 grudnia 2016 r. – Fortunata Silvia Fontana/Agenzia delle Entrate – Direzione provinciale di Reggio Calabria
   (Sprawa C-648/16)
   (2017/C 086/12)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione Tributaria Provinciale di Reggio Calabria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Fortunata Silvia Fontana

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate – Direzione provinciale di Reggio Calabria

      Pytanie prejudycjalne

   Czy w części, w której zezwala na zastosowanie VAT do całościowego obrotu oszacowanego zgodnie z metodą indukcyjną przepis włoskiego prawa krajowego wynikający z art. 62e ust. 3 i 62a decreto legge [dekretu z mocą ustawy] nr 331/1993 [zastąpionego] ustawą nr 427 z dnia 29 października 1993 r. jest zgodny z art. 113 i 114 TFUE i dyrektywą 112/2006/WE (1) w zakresie poszanowania prawa do odliczenia i obowiązku przerzucenia podatku i, ogólniej rzecz ujmując, w nawiązaniu do zasady neutralności i przeniesienia podatku?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa C-51/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Celle (Niemcy) w dniu 6 lutego 2015 r. – Remondis GmbH & Co. KG Region Nord/Region Hannover

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Celle (Niemcy) w dniu 6 lutego 2015 r. – Remondis GmbH & Co. KG Region Nord/Region Hannover
   (Sprawa C-51/15)
   (2015/C 155/11)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Celle

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca i wnosząca odwołanie: Remondis GmbH & Co. KG Region Nord

      Strona pozwana i druga strona postępowania odwoławczego: Region Hannover

      Interwenient: Zweckverband Abfallwirtschaft Region Hannover

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy umowa pomiędzy dwiema jednostkami samorządu terytorialnego, na podstawie której jednostki te w drodze statutu zakładają wspólny związek celowy z odrębną osobowością prawną, który od tego momentu na własną odpowiedzialność zapewnia wykonanie określonych zadań, należących dotychczas do zainteresowanych jednostek, stanowi „zamówienie publiczne” w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (1), jeżeli to przeniesienie zadań dotyczy usług w rozumieniu tej dyrektywy i następuje odpłatnie, związek celowy realizuje działania wykraczające poza zapewnienie wykonania zadań, które uprzednio należały do zainteresowanych jednostek, a przeniesienie zdań nie należy do „dwóch rodzajów zamówień”, które – mimo że są udzielane przez instytucje publiczne – według orzecznictwa Trybunału (ostatnio wyrok Piepenbrock, C-386/11 (2), pkt 33 i nast.) nie wchodzą w zakres stosowania unijnego prawa zamówień publicznych?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: Czy pytanie, czy utworzenie związku celowego i związane z tym przeniesienie na niego zadań w drodze odstępstwa nie wchodzi w zakres stosowania unijnego prawa zamówień publicznych, na zasadach, które wypracował Trybunał w odniesieniu do umów pomiędzy instytucją publiczną a prawnie odrębnym od niej podmiotem, według których zastosowanie unijnego prawa zamówień publicznych jest wyłączone, gdy instytucja sprawuje nad danym podmiotem podobną kontrolę jak nad jej własnymi służbami, a wskazany podmiot jednocześnie zasadniczo działa na rzecz instytucji, która (które) posiada(ją) w nim udziały (zob. podobnie m.in. wyrok Teckal, C-107/98 (3), pkt 50), czy też zastosowanie znajdują zasady, jakie wypracował Trybunał w odniesieniu do umów, które ustanawiają współpracę między instytucjami publicznymi, mającą za przedmiot zapewnienie wykonania przez nie wspólnej misji publicznej (zob. wyrok Ordine degli Ingegneri della Provincia di Lecce i in., C-159/11 (4), pkt 34 i nast.)?

      (1)  Dz.U. L 134, s. 114.

      (2)  ECLI:EU:C:2013:385.

      (3)  ECLI:EU:C:1999:562

      (4)  ECLI:EU:C:2012:817


title: Sprawa T-56/08: Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2008 r. — IEA i in. przeciwko Komisji

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/29

         Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2008 r. — IEA i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-56/08)
   (2008/C 107/49)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Stichting IEA Secretariaat Nederland (IEA) (Amsterdam, Niderlandy), Educational Testing Service Global BV (ETS-Europe) (Amsterdam, Niderlandy), Deutsches Institut für Internationale Pädagogische Forschung (DIPF) (Frankfurt nad Menem, Niemcy), Institut zur Qualitätsentwicklung im Bildungswesen (IQB) (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: E. Morgan de Rivery i S. Thibault-Liger, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności w całości decyzji Komisji z dnia 23 listopada 2007 r. odrzucającej ofertę strony skarżącej przedłożonej w ramach przetargu nr EAC/21/2007 „Europejskie badanie kompetencji językowych”, ponieważ narusza ona prawo Unii Europejskiej i opiera się na oczywistych błędach w ocenie;

               —

               stwierdzenie nieważności w całości decyzji Komisji w sprawie udzielenia zamówienia związanego z tym przetargiem konsorcjum SurveyLang, ponieważ narusza ona prawo Unii Europejskiej i opiera się na oczywistych błędach w ocenie; oraz

               —

               obciążenie Komisji zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji kosztami strony skarżącej.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący przedłożyli ofertę w odpowiedzi na zaproszenie pozwanej do składania ofert w ramach przetargu „Europejskie badanie kompetencji językowych” (Dz.U. 2007/S 61-074161), które zostało sprostowane (Dz.U. 2007/S 109-133727). Skarżący kwestionują decyzję pozwanej z dnia 23 listopada 2007 r. w sprawie odrzucenia ich oferty i udzielenia zamówienia innemu oferentowi.
   Na poparcie skargi skarżący podnoszą, że zakwestionowana decyzja narusza zasadę równego traktowania, art. 100 ust. 1 rozporządzenia finansowego (1) oraz postanowienia specyfikacji przetargowej.
   Następnie skarżący twierdzą, że Komisja popełniła oczywisty błąd przy ocenie kryteriów jakościowych określonych w specyfikacji przetargowej, co z kolei doprowadziło do oczywistego błędu w ocenie przy przyznawaniu punktów poszczególnym oferentom.
   Wreszcie skarżący utrzymują, że Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji, gdyż nie dołożyła należytej staranności w trakcie postępowania przetargowego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. Dz L 248, s. 1), w sprostowanej wersji (Dz.U. 2003, L 25, s. 43).


title: Sprawa C-293/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 września 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatki — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 306–310 — Procedura szczególna dla biur podróży — Rozbieżności pomiędzy wersjami językowymi — Przepisy krajowe przewidujące zastosowanie tej procedury szczególnej do osób innych niż podróżni — Pojęcia podróżnego i klienta)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 września 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-293/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatki - Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 306–310 - Procedura szczególna dla biur podróży - Rozbieżności pomiędzy wersjami językowymi - Przepisy krajowe przewidujące zastosowanie tej procedury szczególnej do osób innych niż podróżni - Pojęcia podróżnego i klienta)
   2013/C 344/09
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i C. Soulay, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciel: E. M. Mamouna, pełnomocnik)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, T. Müller i J. Očková, pełnomocnicy), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: S. Centeno Huerta, pełnomocnik), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i J. S. Pilczer, pełnomocnicy), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: M. Szpunar i B. Majczyna, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciel: J. Heliskoski, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 306–310 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s.1) — Przepisy krajowe przewidujące zastosowanie szczególnej procedury opodatkowania dla biur podróży w odniesieniu do transakcji dokonywanych przez nie na rzecz osób innych niż podróżni

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Republikę Grecką.

               3)

               Republika Czeska, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Rzeczpospolita Polska i Republika Finlandii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 232 z 6.8.2011.


title: Sprawa F-30/11: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2011 r. — ZZ przeciwko Radzie

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/21

         Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2011 r. — ZZ przeciwko Radzie
   (Sprawa F-30/11)
   2011/C 179/36
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny strony skarżącej za okres od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. a także naprawienie wyrządzonej szkody.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny strony skarżącej za 2008 r. i zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania w wysokości oszacowanej wstępnie na 5 000 EUR, której bliższe określenie nastąpi w toku postępowania a także odsetek za zwłokę od poniesionej szkody i krzywdy w wysokości 6,75 %;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa F-99/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 22 maja 2007 r. — López Teruel przeciwko OHIM (Urzędnicy — Nieobecność w pracy wskutek choroby — Nieprawidłowości dotyczące nieobecności — Postępowanie arbitrażowe — Termin do wyznaczenia lekarza rozjemcy)

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/43

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 22 maja 2007 r. — López Teruel przeciwko OHIM
   (Sprawa F-99/06) (1)

   (Urzędnicy - Nieobecność w pracy wskutek choroby - Nieprawidłowości dotyczące nieobecności - Postępowanie arbitrażowe - Termin do wyznaczenia lekarza rozjemcy)
   (2007/C 155/79)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Adelaida López Teruel (Guadalajara, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci G. Vandersanden, L. Levi i C. Ronzi)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciele: I. de Medrano Caballero, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 20 października 2005 r. dotyczącej nieobecności skarżącej w pracy wskutek choroby, wydanej w następstwie opinii rozjemcy, o którym mowa w art. 59 ust. 1 regulaminu pracowniczego
   Sentencja wyroku

               1)

               Zostaje stwierdzona nieważność decyzji Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 20 października 2005 r. w zakresie, w jakim traktuje nieobecność A. López Teruel od dnia 8 lutego 2005 r. do dnia 20 lutego 2005 r. i od dnia 7 kwietnia 2005 r. do dnia 2 sierpnia 2005 r. za nieobecność nieusprawiedliwioną.

               2)

               Pozostałe żądania przedstawione w skardze zostają oddalone.

               3)

               OHIM pokryje własne koszty oraz jedną trzecią kosztów poniesionych przez A. López Teruel.

      (1)  Dz.U. C 249 z 14.10.2006 r., str. 18.


title: Sprawa C-193/12: Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/6

         Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-193/12)
   2012/C 217/12
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Simon i J. Hottiaux, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez niewyznaczenie szeregu stref charakteryzujących się obecnością zbiorników wód powierzchniowych i gruntowych dotkniętych nadmierną zawartością azotanów lub zjawiskiem eutrofizacji lub zagrożeniem ich wystąpienia jako stref zagrożenia, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 3 ust. 1 i 4 i załącznika I do dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego (1),

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja zarzuca stronie pozwanej, że nie wyznaczyła w pełni w ramach przeglądu stref zagrożenia przeprowadzonego w 2007 r tych stref, czego powinna dokonać zgodnie z art. 3 ust. 1 i 4 oraz z załącznikiem I do dyrektywy Rady 91/676/EWG.
   Komisja zarzuca w szczególności władzom francuskim, że nie wyznaczyły 10 dodatkowych stref zagrożenia i nie przedstawiły żadnych szczegółowych informacji, które mogłyby uzasadnić tę bezczynność.

      (1)  Dz.U. L 375, s. 1.


title: Sprawa F-10/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 20 listopada 2012 r. — Ghiba przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs wewnętrzny — Niedopuszczenie do udziału w konkursie — Warunki zakwalifikowania — Pojęcie służb związanych z Komisją)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/28

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 20 listopada 2012 r. — Ghiba przeciwko Komisji
   (Sprawa F-10/11) (1)

   (Służba publiczna - Konkurs wewnętrzny - Niedopuszczenie do udziału w konkursie - Warunki zakwalifikowania - Pojęcie służb związanych z Komisją)
   2013/C 46/52
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Dorina Maria Ghiba (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat C. Mourato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo B. Eggers i P. Pecho, pełnomocnicy, następnie B. Eggers, pełnomocnik)

      Interwenient wspierający żądania strony pozwanej: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i J. Herrmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowych w konkursach COM/INT/EU2/10/AD5 i COM/INT/EU2/AST3 w przedmiocie odrzucenia kandydatury skarżącej z tego względu na to, że nie spełnia warunków zakwalifikowania wymaganych w ogłoszeniu o konkursie.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               D.M. Ghiba pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 95 z 26.3.11, s. 14.


title: Sprawa F-28/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 30 kwietnia 2014 r. – López Cejudo przeciwko Komisji (Służba publiczna — Dochodzenie Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) — Dieta dzienna — Artykuł 10 załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Zwrot nadpłaconych kwot — Kwoty zatrzymane z wynagrodzenia — Artykuł 85 regulaminu pracowniczego — Intencja wprowadzenia administracji w błąd — Rozsądny termin)

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/39

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 30 kwietnia 2014 r. – López Cejudo przeciwko Komisji
   (Sprawa F-28/13) (1)

   ((Służba publiczna - Dochodzenie Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) - Dieta dzienna - Artykuł 10 załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Zwrot nadpłaconych kwot - Kwoty zatrzymane z wynagrodzenia - Artykuł 85 regulaminu pracowniczego - Intencja wprowadzenia administracji w błąd - Rozsądny termin))
   2014/C 184/63
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: José Manuel López Cejudo (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Ehrbar, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczących zatrzymania kwot z wynagrodzenia skarżącego za miesiące czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2012 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               J. M. López Cejudo pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013, s. 57.


title: Sprawa C-149/14: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/14

         Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-149/14)
   2014/C 184/18
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Patakia i E. Manhaeve)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Grecka naruszyła zobowiązania ciążące na niej na podstawie art. 3 ust. 4 dyrektywy Rady 91/676/EWG (1) z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego, nie wyznaczając stref charakteryzujących się występowaniem podziemnych lub powierzchniowych cieków wodnych – zniszczonych lub grożących zniszczeniem wskutek nadmiernego stężenia azotanów lub wskutek zjawiska eutrofizacji – jako „strefy zagrożone zanieczyszczeniem azotanami” (SZZA), co było konieczne na podstawie dostępnych danych, oraz że ponadto Republika Grecka naruszyła jednocześnie art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego, nie realizując programów działania, o których mowa w art. 5 tejże dyrektywy, w ciągu roku od wyznaczeń przewidzianych w art. 3 ust. 4 dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Dyrektywa w sprawie zanieczyszczenia azotanami ma na celu zmniejszenie zanieczyszczeń, które są powodowane bezpośrednio lub pośrednio przez azotany pochodzenia rolniczego, jak również zapobieganie zanieczyszczeniom tego rodzaju. Dyrektywa zobowiązuje państwa członkowskie do przyjęcia różnych środków w celu osiągnięcia tego celu. Do tych zobowiązań zalicza się wyznaczenie stref, które znajdują się na terytorium państw członkowskich i których wody:

                           a)

                           są słodkimi wodami powierzchniowymi lub podziemnymi (art. 3, załącznik 1), które zawierają lub mogłyby zawierać więcej niż 50 mg/l azotanów, jeśli nie zostaną przyjęte środki przewidziane w dyrektywie w sprawie zanieczyszczenia azotanami, oraz

                           b)

                           są wodami słodkimi, wodami ujść rzek, wodami przybrzeżnymi lub morskimi, które są eutroficzne lub mogłyby się takie stać, jeśli nie zostaną przyjęte odpowiednie środki.

                     Wskazane powyżej strefy są zwane „strefami zagrożonymi zanieczyszczeniem azotanami” lub SZZA.

               2.

               Komisja przeprowadziła analizę techniczną wyznaczenia SZZA dokonanego przez Republikę Grecką w ramach dyrektywy i na podstawie tej analizy doszła do wniosku, że wyznaczenie SZZA powinno zostać rozszerzone, aby uczynić zadość w pełni przepisom dyrektywy.

               3.

               Z informacji o stężeniu azotanów, które Republika Grecka przedłożyła Komisji (na podstawie art. 10 dyrektywy za okres 2004–2007 oraz za okres 2008–2011) oraz równocześnie na podstawie odnośnych danych na temat średnich i maksymalnych wartości stężenia azotanów w wodach podziemnych oraz odnośnych danych w eutroficznych wodach powierzchniowych (tabele 3 i 4) Komisja ustaliła 9 stref, które powinny zostać wyznaczone jako SZZA lub w odniesieniu do których należy rozszerzyć obecnie wyznaczoną strefę.

               4.

               Po przeprowadzeniu swojej analizy strefa po strefie Komisja wniosła do Trybunału skargę o stwierdzenie, że Republika Grecka naruszyła zobowiązania ciążące na niej na podstawie art. 3 ust. 4 dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego, nie wyznaczając stref charakteryzujących się występowaniem podziemnych lub powierzchniowych cieków wodnych – zniszczonych lub grożących zniszczeniem wskutek nadmiernego stężenia azotanów lub wskutek zjawiska eutrofizacji – jako „strefy zagrożone zanieczyszczeniem azotanami” (SZZA), co było konieczne na podstawie dostępnych danych.

               5.

               Co więcej, Republika Grecka naruszyła jednocześnie art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego, nie realizując programów działania, o których mowa w art. 5 tejże dyrektywy, w ciągu roku od wyznaczeń przewidzianych w art. 3 ust. 4 dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 375, s. 1–8.


title: Sprawa T-91/05: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2005 r. przez Sinara Handel GmbH przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/25

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2005 r. przez Sinara Handel GmbH przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-91/05)
   (2005/C 115/47)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 28 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Sinara Handel GmbH, z siedzibą w Kolonii (Niemcy), reprezentowanej przez K. Adamantopoulosa i E. Petritsiego, przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               nakazanie Wspólnocie Europejskiej naprawienia szkody poniesionej w wyniku ustanowienia ostatecznych środków antydumpingowych przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 2320/97 z dnia 17 listopada 1997 r., przez zasądzenie na rzecz skarżącej kwoty 1.633.344,33 euro tytułem utraconych korzyści za okres między czerwcem 2000 r. i grudniem 2002 r., wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 8 % w skali rocznej;

               —

               ewentualnie, zasądzenie na rzecz skarżącej tytułem odszkodowania za utracone korzyści za okres między czerwcem 2000 r i grudniem 2002 r., kwoty w wysokości podlegającej ustaleniu w toku postępowania, po wydaniu przez Sąd postanowienia w przedmiocie środków tymczasowych, za porozumieniem stron, a w razie braku takiego porozumienia — końcowym wyrokiem Sądu;

               —

               obciążenie Rady i Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca jest importerem do Wspólnoty rur i przewodów bez szwu i została dotknięta środkami ustanowionymi w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 2320/97 z dnia 17 listopada 1997 r. nakładającym ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej pochodzących z Węgier, Polski, Rosji, Republiki Czeskiej, Rumunii oraz Republiki Słowackiej, uchylającym rozporządzenie (EWG) nr 1189/93 oraz kończącym postępowanie w odniesieniu do takiego przywozu z Republiki Chorwacji (1).
   Komisją również przyjęła decyzję 2003/382/WE z dnia 8 grudnia 1999 r. odnośnie postępowania na podstawie art. 81 Traktatu WE (Sprawa IV/E-1/35.860-B rury ze stali bez szwu) (2), nakładającą grzywnę na kilku wspólnotowych producentów rur i przewodów bez szwu.
   Skarżąca twierdzi, że wobec zbieżności postępowania z zakresu ochrony konkurencji i postępowania antydumpingowego pod względem objętych nimi towarów, zaangażowanych przedsiębiorstw oraz okresów dochodzenia, sprzeczne z zasadami konkurencji zachowanie producentów wspólnotowych miało wpływ na analizę szkody i związku przyczynowego. Skarżąca twierdzi, że nie uwzględniając sprzecznego z zasadami konkurencji zachowania w swej ocenie szkody spowodowanej przez ten import, pozwane instytucje naruszyły rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (3) oraz obowiązek dobrej administracji i należytej staranności. Skarżąca wskazuje również na naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasady proporcjonalności.
   Skarżąca twierdzi, że pozwane instytucje przyznały w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1322/2004 z dnia 16 lipca 2004 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 2320/97 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej pochodzących między innymi z Rosji i Rumunii (4), że wynik analizy w postępowaniu antydumpingowym mógł być inny, gdyby uwzględniono sprzeczne z zasadami konkurencji zachowania.
   Skarżąca dochodzi zatem odszkodowania za utracone przezeń w okresie między czerwcem 2000 r. a grudniem 2002 r. korzyści.

      (1)  Dz.U. L 322, str. 1

      (2)  Dz.U. 2003 L 140, str. 1

      (3)  Dz.U. L 56, str. 1

      (4)  Dz.U. L 246, str. 10


title: Sprawa C-121/10: Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/24

         Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-121/10)
   2010/C 134/36
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, L. Flynn, A. Stobiecka-Kuik, K. Walkerová, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie przyznania przez władze Republiki Węgierskiej pomocy państwa na zakup gruntów rolnych w okresie od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. (1);

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wydając zaskarżoną decyzję, Rada uchyliła decyzję Komisji wynikającą z projektu właściwych środków zawartych w pkt 196 wytycznych Wspólnoty w sprawie pomocy państwa w sektorze rolnym i leśnym oraz z ich bezwarunkowego przyjęcia przez Węgry. Decyzja ta zobowiązywała Węgry do zakończenia dwóch istniejących programów pomocy, dotyczących zakupu gruntów rolnych do dnia 31 grudnia 2009 r. Pod pretekstem wyjątkowych okoliczności Rada zezwoliła Węgrom na utrzymanie tych programów do czasu wygaśnięcia w dniu 31 grudnia 2010 r. wytycznych w sprawie pomocy państwa w sektorze rolnym i leśnym z 2007 r. Okoliczności przywołane przez Radę jako uzasadnienie decyzji w oczywisty sposób nie stanowią wyjątkowych okoliczności uzasadniających powziętą decyzję i nie uwzględniają decyzji Komisji w sprawie tego programu.
   W uzasadnieniu skargi o stwierdzenie nieważności Komisja podnosi cztery zarzuty:

               Po pierwsze, zdaniem Komisji Rada nie była uprawniona do działania na podstawie art. 108 ust. 2 akapit trzeci TFUE, ponieważ pomoc, na którą zezwoliła, była pomocą istniejącą, którą Węgry, przyjmując propozycję Komisji w sprawie właściwych środków zobowiązały się zakończyć przed upływem 2009 r.

               Po drugie, Komisja twierdzi, że Rada nadużyła władzy, usiłując pozbawić skuteczności pozycję Komisji w zakresie środków wsparcia, które Węgry miały prawo utrzymać w mocy do końca 2009 r., ale nie dłużej, oraz pozwalając, aby środki te utrzymane w mocy do 2013 r.

               Po trzecie, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady lojalnej współpracy, która dotyczy państw członkowskich a także współpracy między instytucjami. Swoją decyzją Rada zwolniła Węgry z obowiązku współpracy z Komisją w zakresie właściwych środków przyjętych przez to państwo członkowskie w zakresie istniejącej pomocy na zakup gruntów rolnych w ramach współpracy ustanowionej w art. 108 ust. 1 TFUE.

               Wreszcie, Komisja uważa, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, w zakresie w jakim uznała, że istnieją wyjątkowe okoliczności uzasadniające przyjęcie dozwolonego przez nią środka.

      (1)  Dz.U. L 348, s. 55


title: Sprawa C-329/14: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 kwietnia 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Finlandii

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/25

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 kwietnia 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Finlandii
   (Sprawa C-329/14) (1)

   (2015/C 320/36)
   Język postępowania: fiński
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 292 z 1.9.2014.


title: Sprawa C-130/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 lipca 2012 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Rozporządzenie (WE) nr 881/2002 — Rozporządzenie (UE) nr 1286/2009 — Środki ograniczające skierowane przeciwko osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami — Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych — Wybór podstawy prawnej — Artykuły 75 TFUE i 215 TFUE — Wejście w życie traktatu z Lizbony — Przepisy przejściowe — Wspólne stanowiska i decyzje WPZiB — Wspólny wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji)

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 lipca 2012 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-130/10) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Rozporządzenie (WE) nr 881/2002 - Rozporządzenie (UE) nr 1286/2009 - Środki ograniczające skierowane przeciwko osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami - Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych - Wybór podstawy prawnej - Artykuły 75 TFUE i 215 TFUE - Wejście w życie traktatu z Lizbony - Przepisy przejściowe - Wspólne stanowiska i decyzje WPZiB - Wspólny wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji)
   2012/C 295/03
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Perillo, K. Bradley, A. Auersperger Matić i U. Rösslein, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i R. Szostak, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, E. Ruffer i K. Najmanová, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i A. Adam, pełnomocnicy), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk i C. Meyer-Seitz, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Boelaert i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności — Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 1286/2009 z dnia 22 grudnia 2009 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al Kaida i talibami (Dz.U. L 346, s. 42) — Wybór podstawy prawnej

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Parlament Europejski zostaje obciążony kosztami postępowania.

               3)

               Republika Czeska, Republika Francuska, Królestwo Szwecji i Komisja Europejska ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 134 z 22.5.2010.


title: Sprawa T-449/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 lutego 2007 r. — Dikigorikos Syllogos Ioanninon przeciwko Parlamentowi i Radzie (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady — Uznawanie kwalifikacji zawodowych — Swoboda przedsiębiorczości — Adwokaci — Brak bezpośredniego i indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/36

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 lutego 2007 r. — Dikigorikos Syllogos Ioanninon przeciwko Parlamentowi i Radzie
   (Sprawa T-449/05) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady - Uznawanie kwalifikacji zawodowych - Swoboda przedsiębiorczości - Adwokaci - Brak bezpośredniego i indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   (2007/C 96/75)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Dikigorikos Syllogos Ioanninon (Grecja) (przedstawiciel: S. Athanasiou, avocat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: U. Rösslein, A. Troupiotis i I. Anagnostopoulou, pełnomocnicy) i Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M.C. Giorgi Fort, M. Balta i R. Szostak, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności w części dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. L 255, str. 22)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Postępowanie w sprawie wniosków w przedmiocie interwencji zostaje umorzone.

               3)

               Skarżący zostaje obciążony swoimi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez Parlament i Radę.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006.


title: Sprawa T-179/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  31 maja 2006 r.  — Stradeblu przeciwko Komisji

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/40

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 31 maja 2006 r. — Stradeblu przeciwko Komisji
   (Sprawa T-179/05) (1)

   (2006/C 178/75)

      Język postępowania: włoski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 155 z 25.6.2005


title: Sprawa C-63/06: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia z dnia 19 kwietnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas — Republika Litewska) — UAB Profosa przeciwko Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos (Dyrektywa 92/83/EWG — Harmonizacja struktur podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych — Artykuł 27 ust. 1 lit. f) — Alkohol zawarty w wyrobach czekoladowych — Zwolnienie z ujednoliconej akcyzy)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/15

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia z dnia 19 kwietnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas — Republika Litewska) — UAB Profosa przeciwko Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos
   (Sprawa C-63/06) (1)

   (Dyrektywa 92/83/EWG - Harmonizacja struktur podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych - Artykuł 27 ust. 1 lit. f) - Alkohol zawarty w wyrobach czekoladowych - Zwolnienie z ujednoliconej akcyzy)
   (2007/C 96/25)
   Język postępowania: litewski
   Sąd krajowy
   Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: UAB Profosa

      Strona pozwana: Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas — Wykładnia art. 27 ust. 1 lit. f) dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych (Dz.U. L 316, str. 21) — Obowiązek zwolnienia z akcyzy alkoholu zawartego w produktach czekoladowych przywożonych z państw trzecich
   Sentencja
   Artykuł 27 ust. 1 lit. f) dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych należy interpretować w ten sposób, że nakłada on na państwa członkowskie obowiązek zwolnienia z ujednoliconego podatku akcyzowego alkoholu etylowego przywiezionego na obszar celny Wspólnot Europejskich, zawartego w wyrobach czekoladowych przeznaczonych do bezpośredniego spożycia, pod warunkiem, że zawartość alkoholu w tych produktach nie przekracza 8,5 litra na 100 kilogramów produktu.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006.


title: Sprawa C-293/06: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Deutsche Shell GmbH przeciwko Finanzamt für Großunternehmen in Hamburg (Swoboda przedsiębiorczości — Podatek dochodowy od osób prawnych — Skutki walutowe transferu do kraju pochodzenia kapitału, w który spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim wyposażyła należący do niej stały zakład położony w innym państwie członkowskim)

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Deutsche Shell GmbH przeciwko Finanzamt für Großunternehmen in Hamburg
   (Sprawa C-293/06) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Podatek dochodowy od osób prawnych - Skutki walutowe transferu do kraju pochodzenia kapitału, w który spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim wyposażyła należący do niej stały zakład położony w innym państwie członkowskim)
   (2008/C 107/05)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Hamburg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Deutsche Shell GmbH

      Strona pozwana: Finanzamt für Großunternehmen in Hamburg
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Hamburg — Wykładnia art. 43 WE i 48 WE — Strata kursowa poniesiona przez spółkę mającą siedzibę w państwie członkowskim przy transferze do kraju pochodzenia kapitału, w jaki wyposażyła ona stały zakład położony w innym państwie członkowskim — Brak uwzględnienia tej straty w ramach opodatkowania w państwie członkowskim, w którym siedzibę ma ta spółka
   Sentencja

               1)

               Artykuł 52 traktatu (po zmianie art. 43 WE) w związku z art. 58 traktatu (po zmianie art. 48 WE) sprzeciwia się temu, aby państwo członkowskie nie uwzględniało straty kursowej ponoszonej przez spółkę mającą statutową siedzibę na terytorium tego państwa, przy transferze kapitału do kraju jej pochodzenia, w który wyposażyła ona należący do niej stały zakład położony w innym państwie członkowskim, w celu ustalenia krajowej podstawy opodatkowania.

               2)

               Artykuł 52 traktatu (po zmianie art. 43 WE) w związku z art. 58 traktatu (po zmianie art. 48 WE) sprzeciwia się również temu, aby strata kursowa mogła zostać odliczona jako koszt prowadzenia przedsiębiorstwa mającego siedzibę w jednym państwie członkowskim tylko w takim zakresie, w jakim należący do niego stały zakład położony w innym państwie członkowskim nie osiągnął żadnego zysku zwolnionego z podatku.

      (1)  Dz.U. C 237 z 30.9.2006.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  27 października 2005 r.  w sprawie C-329/03 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Areios Pagos) Trapeza tis Ellados AE przeciwko Banque Artesiadans (Swoboda przepływu kapitału — Pierwsza dyrektywa Rady z dnia  11 maja 1960 r.  — Nabycie obligacji będących przedmiotem obrotu giełdowego — Transfer dochodów z ich wykupu)

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 27 października 2005 r.
   w sprawie C-329/03 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Areios Pagos) Trapeza tis Ellados AE przeciwko Banque Artesiadans (1)

   (Swoboda przepływu kapitału - Pierwsza dyrektywa Rady z dnia 11 maja 1960 r. - Nabycie obligacji będących przedmiotem obrotu giełdowego - Transfer dochodów z ich wykupu)
   (2005/C 330/04)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-329/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Areios Pagos (Grecja), postanowieniem z dnia 31 marca 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 28 lipca 2003 r. w postępowaniu Trapeza tis Ellados AE przeciwko Banque Artesia, TRYBUNAŁ (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, N. Colneric, K. Schiemann, E. Juhász i M. Ilešič (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 27 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Obligacje wyrażone w walucie krajowej o okresie wykupu jednego roku od daty ich emisji, będące przedmiotem obrotu giełdowego oraz notowane na giełdzie, wyemitowane przez bank z siedzibą w Państwie Członkowskim należący do tego państwa, podlegają liście B pkt IV A załącznika I do pierwszej dyrektywy Rady z dnia 11 maja 1960 r. w sprawie wykonania art. 67 Traktatu. Ich nabycie oraz dochód z ich wykupu regulowane są przez art. 2 tej dyrektywy, który odnosi się do listy B załącznika I, który reguluje transfer tego dochodu.

               2)

               Okoliczność, że nabycie obligacji podlegających liście B pkt IV A załącznika I do pierwszej dyrektywy zostało sfinansowane z aktywów znajdujących się na rachunku bieżącym lub w depozycie w instytucji kredytowej, nawet gdyby odpowiadało liście D pkt IX, nie może wpływać na zakwalifikowanie rozpatrywanego przepływu kapitału jako podlegającego liście B pkt IV A tego załącznika.

      (1)  Dz.U. C 239 z 4.10.2003.


title: Sprawa T-591/08: Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2008 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/26

         Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2008 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-591/08)
   (2009/C 82/47)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis oraz P. Katsimani, prawnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Eurostatu w przedmiocie zakwalifikowania oferty skarżącej złożonej w otwartym postępowaniu przetargowym dotyczącym „Technologii informatycznych w dziedzinie statystyki”, część 2 „rozwój formatów SDMX” oraz część 3 „wsparcie w zakresie formatów SDMX” na drugim miejscu w ramach kaskady (Dz.U. 2008/S 120-159017), doręczonej skarżącej dwoma odrębnymi pismami z dnia 17 października 2008 r., a także stwierdzenie nieważności wszelkich dalszych powiązanych decyzji Eurostatu, włączając w to decyzję w przedmiocie udzielenia zamówienia wybranemu wykonawcy;

               —

               zasądzenie od Eurostatu odszkodowania w wysokości 4 326 000 EUR poniesioną przez skarżącą w związku ze sporną procedura przetargową;

               —

               obciążenie Eurostatu poniesionymi przez skarżącą kosztami postępowania i innymi kosztami oraz wydatkami związanymi z niniejszą skargą, nawet w wypadku jej oddalenia.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca domaga się, na podstawie art. 230 WE, stwierdzenia nieważności decyzji Eurostatu w przedmiocie zakwalifikowania oferty złożonej przez skarżącą w otwartym postępowaniu przetargowym dotyczącym „Technologii informatycznych w dziedzinie statystyki”, część 2 „rozwój formatów SDMX” oraz część 3 „wsparcie w zakresie formatów SDMX” na drugim miejscu w ramach kaskady (Dz.U. 2008/S 120-159017), doręczonej skarżącej dwoma odrębnymi pismami z dnia 17 października 2008 r., jak również zasądzenia na jej rzecz odszkodowania zgodnie z art. 235 WE.
   Skarżąca twierdzi, że Eurostat popełnił szereg oczywistych błędów w ocenie, a także naruszył podstawowe przepisy i zasady prawa zamówień publicznych. Zdaniem skarżącej, ocena jej oferty była niewystarczająca, Eurostat nie uzasadnił swojej decyzji, a także odmówił ustosunkowania się do szczegółowego odwołania administracyjnego złożonego przez skarżącą oraz do powiązanych z tym odwołaniem uwag skarżącej, a ponadto nie przedstawił skarżącej wyników przeprowadzonej kontroli wewnętrznej.
   Skarżąca zarzuca ponadto, iż kandydatów traktowano w sposób dyskryminacyjny; w odniesieniu do jednego z członków wybranego konsorcjum nie przestrzegano kryteriów wykluczenia, a także miało miejsce naruszenie art. 93 ust. 1 oraz art. 94 rozporządzenia finansowego. Co więcej, skarżąca domaga się, by w razie uznania przez Trybunał, iż strona pozwana naruszyła przepisy rozporządzenia finansowego lub zasady przejrzystości i równego traktowania, Trybunał zasądził od Eurostatu na jej rzecz odszkodowanie w wysokości 4 326 000 EUR, co odpowiada przybliżonemu dochodowi brutto, jaki skarżąca osiągnęłaby z tytułu części 2 oraz części 3 spornego zamówienia, gdyby zostało jej ono udzielone, a to biorąc pod uwagę fakt, iż prawdopodobnie Trybunał będzie orzekał w przedmiocie skargi już po wykonaniu spornego zamówienia publicznego.


title: Sprawa C-669/13 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 21 października 2014 r. – Mundipharma GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), AFT Pharmaceuticals Ltd (Odwołanie – Wspólnotowy znak towarowy – Rozporządzenie (WE) nr 40/94 – Zgłoszenie do rejestracji słownego znaku towarowego Maxigesic – Sprzeciw właściciela wcześniejszego słownego znaku towarowego OXYGESIC – Odmowa rejestracji)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/12

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 21 października 2014 r. – Mundipharma GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), AFT Pharmaceuticals Ltd
      (Sprawa C-669/13 P) (1)

      (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Zgłoszenie do rejestracji słownego znaku towarowego Maxigesic - Sprzeciw właściciela wcześniejszego słownego znaku towarowego OXYGESIC - Odmowa rejestracji)
      (2015/C 016/17)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Mundipharma GmbH (przedstawiciel: F. Nielsen, Rechtsanwalt)

         Pozostali uczestniczy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik), AFT Pharmaceuticals Ltd (przedstawiciel: M. Nentwig, Rechtsanwalt)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje w części odrzucone i w pozostałym zakresie oddalone.

                  2)

                  Mundipharma GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 85 z 22.3.2014.


title: Sprawa C-236/14: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 20 stycznia 2015 r. – Komisja Europejska/Irlandia, interwenient: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/32

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 20 stycznia 2015 r. – Komisja Europejska/Irlandia, interwenient: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-236/14) (1)

   (2015/C 146/42)
   Język postępowania: angielski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 212 z 7.7.2014.


title: Sprawa T-38/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 listopada 2007 r. — Sunplus Technology przeciwko OHIM — Sun Microsystems (SUN PLUS) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego SUNPLUS — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SUN — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów — Podobieństwo oznaczeń)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/33

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 listopada 2007 r. — Sunplus Technology przeciwko OHIM — Sun Microsystems (SUN PLUS)
   (Sprawa T-38/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego SUNPLUS - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SUN - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów - Podobieństwo oznaczeń)
   (2007/C 315/61)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Sunplus Technology Co. Ltd (Hsinchu, Tajwan) (przedstawiciele: adwokaci H. Eichmann, G. Barth, U. Blumenröder, C. Niklas-Falter, M. Kinkeldey, K. Brandt, A. Franke, U. Stephani, B. Allekotte, E. Pfrang, K. Lochner, B. Ertle, C. Neuhierl i S. Prückner)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również, interwenient przed Sądem: Sun Microsystems, Inc. (Palo Alto, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 października 2003 r. (sprawa R 642/2000-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Sun Microsystems, Inc. a Sunplus Technology Co. Ltd.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Sunplus Technology Co. Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004.


title: Sprawa C-193/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 13 kwietnia 2017 r. – Cresco Investigation GmbH/Markus Achatzi

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 13 kwietnia 2017 r. – Cresco Investigation GmbH/Markus Achatzi
   (Sprawa C-193/17)
   (2017/C 283/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca rewizję: Cresco Investigation GmbH

      Druga strona postępowania rewizyjnego: Markus Achatzi

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy wykładni prawa Unii, w szczególności art. 21 Karty praw podstawowych w połączeniu z art. 1 i 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2000/78/WE (1) należy dokonywać w taki sposób, że w przypadku sporu prawnego między pracownikiem i pracodawcą w związku z prywatnym stosunkiem pracy pozostaje ono w sprzeczności z uregulowaniem prawa krajowego, zgodnie z którym Wielki Piątek tylko dla członków kościołów ewangelickich wyznania augsburskiego i helweckiego, kościoła starokatolickiego i ewangelicko-metodystycznego jest także dniem wolnym od pracy z nieprzerwanym okresem odpoczynku w wymiarze co najmniej 24 godzin, a w przypadku wykonywania pracy przez pracownika mimo wolnego dnia, poza roszczeniem o wynagrodzenie w związku z niewykonywaniem pracy w dniu wolnym od pracy przysługuje także roszczenie o wynagrodzenie za wykonaną pracę, lecz nie przysługuje ono innym pracownikom, którzy nie są członkami tych kościołów?

               2.

               Czy wykładni prawa Unii, w szczególności art. 21 Karty praw podstawowych w połączeniu z art. 2 ust. 5 dyrektywy 2000/78/WE należy dokonywać w taki sposób, że przedstawione w pytaniu pierwszym uregulowanie krajowe, które – w odniesieniu do łącznej liczby ludności i przynależności jej większości do kościoła rzymsko-katolickiego – przyznaje tylko stosunkowo małej grupie członków określonych (innych) kościołów prawa i roszczenia, nie jest objęte zakresem zastosowania tej dyrektywy z tego powodu, iż chodzi o środek, który jest konieczny w społeczeństwie demokratycznym, by chronić prawa i wolności innych, w tym zwłaszcza prawo do swobody wykonywania praktyk religijnych?

               3.

               Czy wykładni prawa Unii, w szczególności art. 21 Karty praw podstawowych w połączeniu z art. 7 ust. 1 dyrektywy 2000/78/WE należy dokonywać w taki sposób, że przedstawione w pytaniu pierwszym uregulowanie krajowe stanowi pozytywny i szczególny środek na rzecz członków wymienionych w pytaniu pierwszym kościołów w celu zapewnienia całkowitego zrównania ich praw w życiu zawodowym, aby zapobiec gorszemu traktowaniu tych członków ze względu na ich religię lub je zrekompensować, jeżeli w jego efekcie przyznane im zostaje takie samo prawo do wykonywania praktyk religijnych w trakcie czasu pracy w ważne dla tej religii święto, jakie zgodnie z innym uregulowaniem krajowym przysługuje większości pracowników z uwagi na to, że dni świąteczne w religii, wyznawanej przez większość pracowników, generalnie są wolne od pracy?
               Przy udzieleniu twierdzącej odpowiedzi w kwestii dyskryminacji w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2000/78/WE:

               4.

               Czy wykładni prawa Unii, w szczególności art. 21 Karty praw podstawowych w połączeniu z art. 1, art. 2 ust. 2 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 2000/78/WE, należy dokonywać w taki sposób, że prywatny pracodawca tak długo, dopóki ustawodawca nie stworzył sytuacji prawnej wolnej od dyskryminacji, powinien zapewnić wszystkim pracownikom, niezależnie od wyznawanej przez nich religii, przedstawione w pytaniu pierwszym prawa i roszczenia w odniesieniu do Wielkiego Piątku, czy też przedstawione w pytaniu pierwszym uregulowanie krajowe generalnie nie powinno być stosowane, tak że omówionych w pytaniu pierwszym praw i roszczeń odnośnie do Wielkiego Piątku nie należy przyznawać żadnemu pracownikowi?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, Dz.U. L 303, s. 16.


title: Sprawa C-112/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Köln — Niemcy) — ebookers.com Deutschland GmbH przeciwko Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband eV (Transport — Transport lotniczy — Wspólne zasady wykonywania przewozów lotniczych na terenie Unii — Rozporządzenie (WE) nr 1008/2008 — Obowiązek zapewnienia przez sprzedawcę przewozu lotniczego, że akceptacja przez klienta opcjonalnych dopłat do ceny wynika z działania na zasadzie opcjonalnej — Pojecie „opcjonalnych dopłat do ceny” — Cena oferowanego przez niezależne towarzystwo ubezpieczeniowe ubezpieczenia od kosztów rezygnacji z lotu, stanowiąca część ceny ogólnej)

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Köln — Niemcy) — ebookers.com Deutschland GmbH przeciwko Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband eV
   (Sprawa C-112/11) (1)

   (Transport - Transport lotniczy - Wspólne zasady wykonywania przewozów lotniczych na terenie Unii - Rozporządzenie (WE) nr 1008/2008 - Obowiązek zapewnienia przez sprzedawcę przewozu lotniczego, że akceptacja przez klienta opcjonalnych dopłat do ceny wynika z działania na zasadzie opcjonalnej - Pojecie „opcjonalnych dopłat do ceny” - Cena oferowanego przez niezależne towarzystwo ubezpieczeniowe ubezpieczenia od kosztów rezygnacji z lotu, stanowiąca część ceny ogólnej)
   2012/C 295/14
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht Köln

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: ebookers.com Deutschland GmbH
   Strona pozwana: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband eV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Köln — Wykładnia art. 23 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty (Dz.U. L 293, s. 3) — Obowiązek zapewnienia przez sprzedawcę przewozu lotniczego, że akceptacja przez klienta kosztów opcjonalnych odbywa się wyraźnie w drodze działania „opt-in” — Pojęcie „opcjonalne dopłaty do ceny” — Cena ubezpieczenia od kosztów rezygnacji oferowanego przez niezależne towarzystwo ubezpieczeniowe, stanowiąca część ogólnej ceny i naliczana pasażerowi jednocześnie z ceną przelotu.

      Sentencja

   Pojęcie „opcjonalnych dopłat do ceny”, o którym mowa w art. 23 ust. 1 zdanie ostatnie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty, należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono koszty związane z przewozem lotniczym usług takich jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym ubezpieczenie od kosztów rezygnacji z danego lotu, świadczonych przez podmiot inny niż przewoźnik lotniczy i pobieranych od pasażera przez sprzedawcę przewozu lotniczego w cenie ogółem razem z ceną przelotu.

      (1)  Dz.U. C 173 z 11.6.2011.


title: Sprawa F-9/12 RENV: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 21 lipca 2016 r. – CC/Parlament (Służba publiczna – Przekazanie sprawy do Sądu po uchyleniu rozstrzygnięcia – Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie – Odpowiedzialność pozaumowna – Uchybienia w zarządzaniu listą odpowiednich kandydatów – Konkurs otwarty – Ogłoszenie o konkursie EUR/A/151/98 – Równość traktowania – Działania zapewniające wykonanie wyroku [niejawne]Utajnione poufne dane. – Dochodzenie Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/29

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 21 lipca 2016 r. – CC/Parlament
      (Sprawa F-9/12 RENV)
      ((Służba publiczna - Przekazanie sprawy do Sądu po uchyleniu rozstrzygnięcia - Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie - Odpowiedzialność pozaumowna - Uchybienia w zarządzaniu listą odpowiednich kandydatów - Konkurs otwarty - Ogłoszenie o konkursie EUR/A/151/98 - Równość traktowania - Działania zapewniające wykonanie wyroku [niejawne] (1) - Dochodzenie Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich))
      (2016/C 364/32)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: CC (przedstawiciel: adwokat G. Maximini)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Ecker i E. Despotopoulou, pełnomocnicy)

         Przedmiot sprawy

      Żądanie zasądzenia od Parlamentu Europejskiego odszkodowania i zadośćuczynienia z tytułu szkody i krzywdy doznanej przez skarżącą wskutek nieprawidłowości przy zarządzaniu listą rezerwy kadrowej, na której się znajdowała.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Zasądza się od Parlamentu Europejskiego na rzecz CC kwotę 12 000 EUR.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Parlament Europejski pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez CC w sprawach F-9/12, T-457/13 P i F-9/12 RENV.

         (1)  Utajnione poufne dane.


title: Sprawa C-504/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 maja 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo — Portugalia) — Associação Nacional de Transportadores Rodoviários de Pesados de Passageiros (Antrop), J. Espírito Santo & Irmãos Lda, Sequeiro, Lucas, Venturas & Ca Lda, Barraqueiro Transportes SA, Rodoviária de Lisboa przeciwko Conselho de Ministros, Companhia Carris de Ferro de Lisboa SA (Carris), Sociedade de Transportes Colectivos do Porto SA (STCP) (Rozporządzenie (EWG) nr 1191/69 — Zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych — Przyznawanie rekompensat — Sektor miejskiego transportu pasażerskiego)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 maja 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo — Portugalia) — Associação Nacional de Transportadores Rodoviários de Pesados de Passageiros (Antrop), J. Espírito Santo & Irmãos Lda, Sequeiro, Lucas, Venturas & Ca Lda, Barraqueiro Transportes SA, Rodoviária de Lisboa przeciwko Conselho de Ministros, Companhia Carris de Ferro de Lisboa SA (Carris), Sociedade de Transportes Colectivos do Porto SA (STCP)
   (Sprawa C-504/07) (1)

   (Rozporządzenie (EWG) nr 1191/69 - Zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych - Przyznawanie rekompensat - Sektor miejskiego transportu pasażerskiego)
   2009/C 153/14
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal Administrativo

      Uczestnicy postępowania przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Associação Nacional de Transportadores Rodoviários de Pesados de Passageiros (Antrop), J. Espírito Santo & Irmãos Lda, Sequeiro, Lucas, Venturas & Ca Lda, Barraqueiro Transportes SA, Rodoviária de Lisboa

      Strona pozwana: Conselho de Ministros, Companhia Carris de Ferro de Lisboa SA (Carris), Sociedade de Transportes Colectivos do Porto SA (STCP)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Supremo Tribunal Administrativo — Wykładnia art. 73, 76, 87 i 88 WE oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 z dnia 26 czerwca 1969 r. w sprawie działania państw członkowskich dotyczącego zobowiązań związanych z pojęciem usługi publicznej w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej (Dz.U. L 156, s. 1) — Gminna usługa publiczna przewozu pasażerów — Istnienie bądź brak obowiązku wyrównania — Pomoc mająca wyrównać deficyt związany z prowadzeniem tych przedsiębiorstw

      Sentencja

               1)

               Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1191/69 z dnia 26 czerwca 1969 r. w sprawie działania państw członkowskich dotyczącego zobowiązań związanych z pojęciem usługi publicznej w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1893/91 z dnia 20 czerwca 1991 r., należy interpretować w ten sposób, że zezwala ono państwom członkowskim na nakładanie zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych na przedsiębiorstwo publiczne odpowiedzialne za publiczny transport pasażerski w gminie oraz że w odniesieniu do obciążeń finansowych, które wynikają z tych zobowiązań, rozporządzenie przewiduje udzielenie rekompensaty obliczanej zgodnie z przepisami tego rozporządzenia.

               2)

               Rozporządzenie nr 1191/69, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 1893/91, stoi na przeszkodzie przyznaniu rekompensat, takich jak rekompensaty będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, jeżeli nie da się określić kwoty kosztów przypadających na działalność danych przedsiębiorstw wykonywaną w ramach wypełniania zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych.

               3)

               Jeżeli sąd krajowy stwierdzi niezgodność danych środków stanowiących pomoc z rozporządzeniem nr 1191/69, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 1893/91, do tego sądu należy wyciągnięcie, zgodnie z prawem krajowym, wszelkich konsekwencji w odniesieniu do ważności aktów, na podstawie których dokonuje się przyznania tej pomocy.

      (1)  Dz.U. C 22 z 26.01.2008


title: Sprawa F-122/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 10 września 2014 r. – Carneiro przeciwko Europol (Służba publiczna — Personel Europolu — Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony — Zmiana kwalifikacji umowy zawartej na czas określony na umowę zawartą na czas nieokreślony — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/66

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 10 września 2014 r. – Carneiro przeciwko Europol
   (Sprawa F-122/13) (1)

   ((Służba publiczna - Personel Europolu - Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony - Zmiana kwalifikacji umowy zawartej na czas określony na umowę zawartą na czas nieokreślony - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej))
   2014/C 409/89
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Maria José Carneiro (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J. Kempeners i M. Itani)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (przedstawiciele: D. Neumann i J. Arnould, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Europolu w sprawie nieprzedłużenia umowy o pracę ze skarżącą na czas nieokreślony i zasądzenie od Europolu kwoty wynoszącej różnicę między kwotą wynagrodzenia, które mogłaby w dalszym ciągu otrzymywać w Europolu a kwotą wszelkich innych świadczeń, które faktycznie pobierała.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna, a w części oddalona jako oczywiście pozbawiona podstawy prawnej.

               2)

               M.J. Carneiro pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Europejski Urząd Policji.

      (1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014, s. 53.


title: Sprawa T-537/08: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2013 r. — Cixi Jiangnan Chemical Fiber i in. przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Chin — Utrzymanie cła antydumpingowego w następstwie częściowego przeglądu okresowego — Skarga o stwierdzenie nieważności — Bezpośrednie i indywidualne oddziaływanie — Dopuszczalność — Równe traktowanie i niedyskryminacja — Artykuł 9 ust. 5 i art. 21 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (obecnie art. 9 ust. 5 i art. 21 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009))

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/17

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2013 r. — Cixi Jiangnan Chemical Fiber i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-537/08) (1)

   (Dumping - Przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Chin - Utrzymanie cła antydumpingowego w następstwie częściowego przeglądu okresowego - Skarga o stwierdzenie nieważności - Bezpośrednie i indywidualne oddziaływanie - Dopuszczalność - Równe traktowanie i niedyskryminacja - Artykuł 9 ust. 5 i art. 21 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (obecnie art. 9 ust. 5 i art. 21 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009))
   2013/C 313/31
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cixi Jiangnan Chemical Fiber Co. Ltd (Cixi, Chiny); Cixi Santai Chemical Fiber Co. Ltd (Cixi); Cixi Sansheng Chemical Fiber Co. Ltd (Cixi); Jiangyin Changlong Chemical Fibre Co. Ltd (Jiangyin, Chiny); NingBo Dafa Chemical Fiber Co. Ltd (Cixi); Xiake Color Spinning Co. Ltd (Jiangyin); Zhejiang Waysun Chemical Fiber Co. Ltd (Cixi); oraz Zhejiang Anshun Pettechs Fibre Co. Ltd (Fuyang, Chiny) (przedstawiciele: początkowo J. F. Bellis, adwokat, G. Vallera, barrister, a następnie J. F. Bellis, A. Scalini i F. Di Gianni, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. P. Hix i B. Driessen, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez G. Berrischa i G. Wolfa, adwokatów, a następnie przez G. Berrischa)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo M. França i H. van Vliet, następnie M. França i J. F. Brakeland, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 893/2008 z dnia 10 września 2008 r. w sprawie utrzymania cła antydumpingowego na przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Białorusi, Chińskiej Republiki Ludowej, Arabii Saudyjskiej i Korei w następstwie częściowego przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (Dz.U. L 247, s. 1), w zakresie dotyczącym skarżących.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim została wniesiona przez Cixi Santai Chemical Fiber Co. Ltd, Cixi Sansheng Chemical Fiber Co. Ltd, NingBo Dafa Chemical Fiber Co. Ltd, Zhejiang Waysun Chemical Fiber Co. Ltd i Zhejiang Anshun Pettechs Fibre Co. Ltd.

               2)

               Skarga zostaje oddalona jako bezpodstawna w zakresie, w jakim została wniesiona przez Cixi Jiangnan Chemical Fiber Co. Ltd, Jiangyin Changlong Chemical Fibre Co. Ltd i Xiake Color Spinning Co. Ltd.

               3)

               Cixi Jiangnan Chemical Fiber, Cixi Santai Chemical Fiber, Cixi Sansheng Chemical Fiber, Jiangyin Changlong Chemical Fibre, NingBo Dafa Chemical Fiber, Xiake Color Spinning, Zhejiang Waysun Chemical Fiber i Zhejiang Anshun Pettechs Fibre pokrywają koszty własne oraz solidarnie koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa T-369/15: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2015 r. – Hernández Zamora/OHIM – Rosen Tantau (Paloma)

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/33

         Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2015 r. – Hernández Zamora/OHIM – Rosen Tantau (Paloma)
   (Sprawa T-369/15)
   (2015/C 320/50)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Hernández Zamora, SA (Murcja, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.L. Rivas Zurdo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Rosen Tantau KG (Uetersen, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Rosen Tantau KG

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Paloma” – zgłoszenie nr 11 638 971

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 kwietnia 2015 r. w sprawie R 1697/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie kosztami postępowania strony lub stron, które sprzeciwią się niniejszej skardze.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-235/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 października 2008 r. — Austrian Relief Programm przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Finansowanie przez Wspólnotę operacji służącej poprawie warunków życia w byłej Jugosławii w celu ułatwienia powrotu uciekinierom i przesiedlonym — Program Obnova — Klauzula arbitrażowa — Nota debetowa — Niedopuszczalność)

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/25

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 października 2008 r. — Austrian Relief Programm przeciwko Komisji
   (Sprawa T-235/06) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Finansowanie przez Wspólnotę operacji służącej poprawie warunków życia w byłej Jugosławii w celu ułatwienia powrotu uciekinierom i przesiedlonym - Program Obnova - Klauzula arbitrażowa - Nota debetowa - Niedopuszczalność)
   (2008/C 327/46)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Austrian Relief Programm — Verein für Not- und Katastrophenhilfe (Innsbruck, Austria) (przedstawiciel: C. Leyroutz, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Šimerdová, pełnomocnik, wspierana przez R. Bierwagena, adwokat)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności noty debetowej z dnia 4 maja 2006 r., w której Komisja zażądała od skarżącego zwrotu zaliczek wypłaconych na poczet wykonania umowy dotyczącej finansowania przez Wspólnotę projektu „Republika Srpska 1998: Poprawa warunków życia w celu ułatwienia powrotu uciekinierom i przesiedlonym” (umowa RE/YOU/03/04/98), zawartej w ramach programu Obnova.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Austrian Relief Programm — Verein für Not- und Katastrophenhilfe zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 261 z 28.10.2006.


title: Sprawa C-48/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Landesgericht w Norymberdze-Fürth wydanym dnia 28 stycznia 2005 r. w sprawie Adam Opel AG przeciwko Autec AG. Interwenient uboczny po stronie strony pozwanej: Deutscher Verband der Spielwaren-Industrie e.V.

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Landesgericht w Norymberdze-Fürth wydanym dnia 28 stycznia 2005 r. w sprawie Adam Opel AG przeciwko Autec AG. Interwenient uboczny po stronie strony pozwanej: Deutscher Verband der Spielwaren-Industrie e.V.
   (Sprawa C-48/05)
   (2005/C 82/33)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 8 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Landesgericht w Norymberdze-Fürth wydanym dnia 28 stycznia 2005 r. w sprawie Adam Opel AG przeciwko Autec AG. Interwenient uboczny po stronie strony pozwanej Deutscher Verband der Spielwaren-Industrie e.V.
   Landesgericht w Norymberdze-Fürth zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania związane z wykładnią art. 5 ust. 1 lit. a, art. 6 ust. 1 lit. b pierwszej dyrektywy Rady EWG nr 89/104 z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (1):

               1.

               Czy używanie znaku towarowego chronionego również dla „zabawki” stanowi używanie znaku w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. a dyrektywy nr 89/104, jeżeli producent modelu samochodu zabawki naśladuje realnie istniejący prototyp pojazdu w pomniejszeniu łącznie ze znakiem towarowym zamieszczonym na tym prototypie i wprowadza go do obrotu?

               2.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie:
               Czy sposób używania znaku towarowego przedstawiony w pkt 1 stanowi wskazówkę dotyczącą rodzaju lub jakości modelu pojazdu w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. b dyrektywy nr 89/104?

               3.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na drugie pytanie:
               Jakie kryteria należy zastosować w przypadku tego rodzaju, aby móc dokonać oceny, kiedy użycie znaku towarowego jest zgodne z uczciwymi praktykami w handlu i przemyśle?

               4.

               Czy ma to miejsce w szczególności w przypadku, gdy producent modelu pojazdu zamieści na opakowaniu oraz na elemencie wyposażenia niezbędnym dla funkcjonowania modelu oznaczenie postrzegane w obrocie jako znak towarowy [producenta prototypu pojazdu] oraz oznaczenie swojego przedsiębiorstwa łącznie ze wskazaniem siedziby firmy?

      (1)  Dz. U. 1989, L 40, str. 1


title: Sprawy połączone C-29/11 i C-30/11: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 8 kwietnia 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunalul Suceava — Rumunia) — Aurora Elena Sfichi przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Suceava Administrația Finanțelor Publice Suceava, Administrația Fondului pentru Mediu (C-29/11), Adrian Ilaș przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Suceava, Administrația Finanțelor Publice Suceava, Administrația Fondului pentru Mediu (C-30/11) (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Podatki wewnętrzne — Artykuł 110 TFUE — Podatek od zanieczyszczeń pobierany przy pierwszej rejestracji pojazdów samochodowych)

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/9

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 8 kwietnia 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunalul Suceava — Rumunia) — Aurora Elena Sfichi przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Suceava Administrația Finanțelor Publice Suceava, Administrația Fondului pentru Mediu (C-29/11), Adrian Ilaș przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Suceava, Administrația Finanțelor Publice Suceava, Administrația Fondului pentru Mediu (C-30/11)
   (Sprawy połączone C-29/11 i C-30/11) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Podatki wewnętrzne - Artykuł 110 TFUE - Podatek od zanieczyszczeń pobierany przy pierwszej rejestracji pojazdów samochodowych)
   2011/C 211/16
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Tribunalul Suceava

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Aurora Elena Sfichi (C-29/11), Adrian Ilaș C-30/11)

      Strona pozwana: Direcția Generală a Finanțelor Publice Suceava Administrația Finanțelor Publice Suceava, Administrația Fondului pentru Mediu (C-29/11), Direcția Generală a Finanțelor Publice Suceava, Administrația Finanțelor Publice Suceava, Administrația Fondului pentru Mediu (C-30/11)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunalul Suceava — Rejestracja używanych pojazdów uprzednio zarejestrowanych w innych państwach członkowskich — Przepisy krajowe nakładające wymóg zapłaty podatku od zanieczyszczeń przy pierwszej rejestracji, podczas gdy samochody już obecne na rynku krajowym podlegają wyłączeniu z wymogu zapłaty tego podatku przy ponownej rejestracji — Zgodność przepisów krajowych z art. 110 akapit 1 i 2 TFUE — Przeszkoda w swobodnym przepływie towarów

      Sentencja

   Artykuł 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ustanowieniu przez państwo członkowskie podatku od zanieczyszczeń pobieranego przy pierwszej rejestracji pojazdu samochodowego w tym państwie członkowskim, jeżeli ten środek podatkowy zostaje ukształtowany w sposób zniechęcający do wprowadzania do ruchu w tymże państwie członkowskim pojazdów używanych nabytych w innych państwach członkowskich, nie zniechęcając równocześnie do nabywania na rynku krajowym pojazdów używanych w tym samym wieku i o takim samym stopniu zużycia.

      (1)  Dz.U. C 113 z 9.4.2011.


title: Sprawa C-208/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 4 lutego 2016 r. w sprawie T-287/11, Heitkamp BauHolding GmbH/Komisja Europejska, wniesione w dniu 14 kwietnia 2016 r. przez Republikę Federalną Niemiec

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/38

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 4 lutego 2016 r. w sprawie T-287/11, Heitkamp BauHolding GmbH/Komisja Europejska, wniesione w dniu 14 kwietnia 2016 r. przez Republikę Federalną Niemiec
      (Sprawa C-208/16 P)
      (2016/C 211/49)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i R. Kanitz, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Heitkamp BauHolding GmbH, Komisja Europejska

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 4 lutego 2016 r. w sprawie T-287/11 w zakresie, w jakim oddala on skargę jako bezzasadną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 61 akapit pierwszy statutu Trybunału, decyzji Komisji C(2011) 275 wersja ostateczna z dnia 26 stycznia 2011 r. w sprawie pomocy państwa C 7/2010 („KStG, Sanierungsklausel”);

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania przed Sądem i Trybunałem.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu odwołania wnosząca odwołanie podnosi eden zarzut.
      Twierdzi, że doszło do naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE. Sąd nie wziął pod uwagę okoliczności, że przepis § 8c ust. 1a KStG (tzw. klauzula restrukturyzacji) nie jest selektywny, a mianowicie:

                  —

                  tzw. klauzula restrukturyzacji nie jest selektywna prima facie, ponieważ nie wprowadza ona odstępstwa od obowiązującego systemu odniesienia i jest ona środkiem ogólnym, z którego może skorzystać każde przedsiębiorstwo na terytorium tego państwa członkowskiego;

                  —

                  tzw. klauzula restrukturyzacji jest także uzasadniona charakterem i wewnętrzną strukturą systemu podatkowego. Klauzula ta jest uzasadniona, po pierwsze, zasadą opodatkowania z uwzględnieniem zdolności płatniczej, po drugie, zwalczaniem nadużyć, a mianowicie przeciwdziałaniem sytuacjom, w których dochodzi do nadużyć, a po trzecie, obiektywnymi różnicami między szkodliwym nabyciem udziałów a nabyciem udziałów w celu restrukturyzacji.


title: Sprawa C-339/16 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 19 kwietnia 2016 w sprawie T-556/15 Portugalia/Komisja, wniesione w dniu 16 czerwca 2016 r. przez Republikę Portugalską

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/13

         Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 19 kwietnia 2016 w sprawie T-556/15 Portugalia/Komisja, wniesione w dniu 16 czerwca 2016 r. przez Republikę Portugalską
   (Sprawa C-339/16 P)
   (2016/C 326/23)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo, P. Estêvão i J. Saraiva de Almeida, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego postanowienia, ponieważ Sąd uwzględnił zarzut niedopuszczalności skargi podniesiony przez Komisję w pierwszej instancji;

               —

               uznanie odwołania od postanowienia Sądu za wniesione skutecznie w terminie określonym w art. 263 TFUE;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Republika Portugalii twierdzi, że zaskarżone postanowienie jest nieważne z następujących względów:

      A – Zarzut pierwszy – Obliczenie terminu wniesienia skargi na nieważność decyzji od dnia 20 lipca 2015 r.

      Pierwsza cześć zarzutu

   Naruszenie art. 263 TFUE.

      Druga część zarzutu

   Obliczenie terminu wniesienia skargi na nieważność decyzji od dnia jej doręczenia w dniu 20 lipca 2015 r.

      B – Zarzut drugi – Obliczenie terminu wniesienia skargi na nieważność decyzji od dnia publikacji zaskarżonej decyzji w Dzienniku Urzędowym

      Pierwsza cześć zarzutu

   Brzmienie art. 263 akapit szósty TFUE.

      Druga część zarzutu

   Istnienie utrwalonej praktyki publikacji postanowień o takim charakterze i identycznych okolicznościach sporu.

      C – Zarzut trzeci – Sąd naruszył prawo nie przychylając się do wykładni, która nie skutkuje upływem terminu na wniesienie skargi.


title: Sprawa T-148/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 maja 2007 r. — Marie Claire przeciwko OHMI — Marie Claire Album (MARIE CLAIRE)

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/42

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 maja 2007 r. — Marie Claire przeciwko OHMI — Marie Claire Album (MARIE CLAIRE)
   (Sprawa T-148/06) (1)

   (2007/C 155/77)

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 190 z 12.8.2006.


title: Sprawa T-292/10: Postanowienie Sądu z dnia 16 lipca 2014 r. – Monty Program przeciwko Komisji

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/24

         Postanowienie Sądu z dnia 16 lipca 2014 r. – Monty Program przeciwko Komisji
   (Sprawa T-292/10) (1)

   2014/C 329/34
   Język postępowania: angielski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 260 z 25.9.2010.


title: Sprawa T-560/11: Skarga wniesiona w dniu 28 października 2011 r. — Kronofrance i Kronoply przeciwko Komisji

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/17

         Skarga wniesiona w dniu 28 października 2011 r. — Kronofrance i Kronoply przeciwko Komisji
   (Sprawa T-560/11)
   2012/C 13/37
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Kronofrance SAS (Sully sur Loire, Francja), Kronoply GmbH (Heiligengrabe, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Nierer i L. Gordalla)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 23 marca 2011 r. (C 28/2005) w części, w której uznała ona pomoc państwa udzieloną przez Niemcy Glunz AG oraz OSB Deutschland GmbH w wysokości 69 797 988 EUR za zgodną z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 lit. a) TFUE;

               —

               obciążenie Komisji jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie TFUE bądź traktatu WE, bądź jednej z norm prawnych mających zastosowanie przy jego wykonaniu
               Skarżące twierdzą w ramach zarzutu pierwszego, że Komisja nie przestrzegała uregulowań Wielosektorowych ram pomocy regionalnej na rzecz dużych projektów inwestycyjnych (Dz.U. 1998, C 107, s. 7, zwanych dalej „wielosektorowymi ramami”), gdyż

                           —

                           nie ustaliła dopuszczalnej maksymalnej intensywności pomocy, co zdaniem skarżących jest wymagane zgodnie z pkt 3.1 wielosektorowych ram;

                           —

                           określiła roczne wskaźniki wzrostu, o których mowa w pkt 7.8 wielosektorowych ram, dla płyt wiórowych na podstawie niewłaściwych okresów i tym samym uzyskała zbyt wysoki czynnik konkurencji;

                           —

                           połączyła różne czynniki konkurencji dla jednolitego projektu i tym samym wyszła poza ramy prawne przewidziane w pkt 3.10 wielosektorowych ram.

               2.

               Zarzut drugi: nadużycie uznania
               W ramach zarzutu drugiego skarżące utrzymują, że przy badaniu pomocy Komisja nadużyła przysługującego jej uznania, ponieważ nie zastosowała się do ustalonych przez nią samą wytycznych.