title: Sprawa C-374/10: Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 12 kwietnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/21

         Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 12 kwietnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-374/10) (1)

   2011/C 211/43
   Język postępowania: szwedzki
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 246 z 11.9.2010.


title: Sprawa C-35/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 12 listopada 2013 r. w sprawie T-245/12 Gamesa Eólica, SL przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)(OHIM), wniesione w dniu 23 stycznia 2014 r. przez Enercon GmbH

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/18

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 12 listopada 2013 r. w sprawie T-245/12 Gamesa Eólica, SL przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)(OHIM), wniesione w dniu 23 stycznia 2014 r. przez Enercon GmbH
   (Sprawa C-35/14 P)
   2014/C 102/24
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Enercon GmbH (przedstawiciel: J. Eberhardt, Rechtsanwalt, R. Böhm, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Gamesa Eólica, SL

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku wydanego przez Sąd w dniu 12 listopada 2013 r. w sprawie T-245/12;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi, iż zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony na następujących podstawach:

               1.

               Ze względu na fakt, iż wnoszący odwołanie nie wniósł odpowiedzi na skargę w postępowaniu przed Sądem, Sąd nie włączył wnoszącego odwołanie do postępowania i nie doręczył mu odpisu wyroku. Sąd działał zatem z naruszeniem regulaminu postępowania i naruszył prawa własności wnoszącego odwołanie pozbawiając go zgodnego z prawem postępowania sądowego.

               2.

               Sąd błędnie założył, iż sporny znak towarowy jest „kolorowym znakiem towarowym per se” i nie powinien był odnieść się do tej kategorii, jako jedynej podstawy przy dokonywaniu oceny charakteru odróżniającego znaku towarowego.


title: Sprawa C-47/05: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/15

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-47/05)
   (2005/C 82/32)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 7 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez doradcę prawnego Richarda Lyala i Luisa Escobara Guerrera, członka jej Służby Prawnej, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Królestwu Hiszpanii.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               stwierdzenie, że przyjmując i utrzymując w mocy system ubezpieczeń na życie i ubezpieczeń emerytalnych, w którym odliczeniu podatkowemu (art. 48 ustawy 40/1998) podlegają wyłącznie wkłady wniesione w ramach umów zawartych z podmiotami mającymi siedzibę w Hiszpanii, a nie podlegają mu wkłady wniesione w ramach umów zawartych z podmiotami utworzonymi w innych Państwach Członkowskich, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 39, 43, 49 i 56 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 28, 31, 36 i 40 Porozumienia EOG;

               2)

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Różne traktowanie w zakresie opodatkowania w zależności od tego, czy przystąpiło się do systemu emerytalnego za pośrednictwem podmiotu mającego siedzibę w Hiszpanii, czy też podmiotu utworzonego w innym Państwie Członkowskim, ogranicza podstawowe swobody, gwarantowane przez Traktat WE (art. 39, 43, 49 i 56 WE oraz art. 28, 31, 36 i 40 Porozumienia EOG).
   Wymóg prawa krajowego posiadania siedziby, nałożony przez hiszpańskie prawo podatkowe na fundusze emerytalne, nie tylko stanowi dyskryminację ograniczającą prawo podmiotów utworzonych na terytorium Unii Europejskiej i na terytorium EOG do swobodnego świadczenia usług osobom zamieszkałym w Hiszpanii, lecz również stanowi oczywistą przeszkodę w swobodnym przepływie pracowników i kapitału oraz w swobodzie przedsiębiorczości.


title: Sprawa T-657/15: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Boros/Parlament

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/70

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Boros/Parlament
   (Sprawa T-657/15)
   (2016/C 048/78)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Crina Boros (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat N. Pirc Musar)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji A(2015)8553 C Parlamentu Europejskiego z dnia 16 września 2015 r., w której oddalono wniosek potwierdzający strony skarżącej o udzielenie dostępu do niektórych dokumentów dotyczących informacji o kosztach podróży, dietach, dodatkach na ogólne wydatki i o wydatkach na personel członków Parlamentu Europejskiego;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą zgodnie z art. 134 i 140 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami poniesionymi przez wszelkich interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 (1) w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001 (2), ponieważ żądane dane osobowe nie są chronione na podstawie prawa Unii;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001, ponieważ odmówiono dostępu do żądanych informacji, mimo że przesłanki ujawnienia były spełnione;

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia określonego w art. 2 i 4 rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 6 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001 ogólnego obowiązku rozpatrzenia każdego indywidualnego dokumentu;

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 6 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ odmowa udzielenia częściowego dostępu do żądanych dokumentów jest bezzasadna;

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku przedstawienia uzasadnienia wskazanego w art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ Parlament nie udzielił odpowiedzi na wszystkie argumenty strony skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001 L 8, s. 1).


title: Sprawa C-107/05: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/22

         Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-107/05)
   (2005/C 93/42)
   Język postępowania: fiński
   W dniu 3 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez U. Wölkera i P. Aalto, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Republice Finlandii.
   Komisja wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że Republika Finlandii uchybiła swoim zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (1), nie transponując niniejszej dyrektywy do prawa krajowego w odniesieniu do prowincji Åland lub przynajmniej nie notyfikując tego Komisji;

               2.

               obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty–
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 31 grudnia 2003 r.

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE z dnia 13 października 2003 r., Dz.U. L 275 z 25.10.2003 r., str. 32


title: Sprawa T-872/16: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2016 r. – repowermap/EUIPO – Repower (REPOWER)

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/58

         Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2016 r. – repowermap/EUIPO – Repower (REPOWER)
   (Sprawa T-872/16)
   (2017/C 030/67)
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: repowermap.org (Berno, Szwajcaria) (przedstawiciel: P. González-Bueno Catalán de Ocón, abogado)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Repower AG (Brusio, Szwajcaria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Repower AG

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego „REPOWER” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 020 351

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Druga decyzja (wydana w następstwie uchylenia wcześniejszej decyzji) Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 września 2016 r. w sprawie R 2311/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji poprzez unieważnienie prawa do spornego znaku towarowego w zakresie wszystkich usług i towarów, w odniesieniu do których nie stwierdzono nieważności w zaskarżonej decyzji, z wyjątkiem pakowania i składowania towarów (klasa 39); organizowania podróży (klasa 39); urządzeń do gaszenia ognia (klasa 9);

               —

               obciążenie EUIPO i Repower AG kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenia art. 75 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 296 TFUE.


title: Sprawa T-452/07: Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2007 r. — Ecolean Research & Development przeciwko OHIM

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/45

         Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2007 r. — Ecolean Research & Development przeciwko OHIM
   (Sprawa T-452/07)
   (2008/C 51/84)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Ecolean Research & Development A/S (Kopenhaga, Dania) (przedstawiciel: adwokat L.-E. Ström)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               przekazanie sprawy do Izby Odwoławczej celem ponownego rozpoznania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy CAPS dla towarów z klas 7, 16 i 17 — zgłoszenie nr 4 957 131

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Izba Odwoławcza naruszyła podstawowe przepisy proceduralne oraz rozporządzenie nr 40/94, po części nie stwierdzając, że odwołanie należało przetłumaczyć na pierwszy język skarżącej, którym jest szwedzki, a po części utrzymując w mocy odwołanie i prowadząc nadal korespondencję w języku angielskim. Izba Odwoławcza nie zastosowała się w ten sposób do zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasady równego traktowania.


title: Sprawa T-522/12: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2012 r. — Alfa-Beta Vassilopoulos przeciwko OHIM — Henkel (AB terra Leaf)

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/22

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2012 r. — Alfa-Beta Vassilopoulos przeciwko OHIM — Henkel (AB terra Leaf)
   (Sprawa T-522/12)
   2013/C 32/35
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alfa-Beta Vassilopoulos SA (Gerakas Attikis, Grecja) (przedstawiciel: adwokat N. Lymperis)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Henkel AG & Co. KGaA (Düsseldorf, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 października 2012 r. w sprawie R 2122/2011-4 i uwzględnienie odwołania, tak aby została dokonana rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 8573651 AB TERRA LEAF (& device) w odniesieniu do wszystkich towarów objętych zgłoszeniem; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej oraz wnoszącego sprzeciw kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu w sprawie sprzeciwu i postępowaniu odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „AB terra Leaf” w kolorach czarnym i białym dla towarów z klas 3, 5 i 16 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8573651

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Henkel AG & Co. KGaA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy nr 33472909 „TERRA” dla towarów z klas 3 i 21

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu dla wszystkich spornych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 75 rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-51/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Rotterdam (Niderlandy) w dniu 31 stycznia 2013 r. — Nationale-Nederlanden Levensverzekering Mij NV przeciwko Hubertusowi Wilhelmusowi van Leeuwenowi

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Rotterdam (Niderlandy) w dniu 31 stycznia 2013 r. — Nationale-Nederlanden Levensverzekering Mij NV przeciwko Hubertusowi Wilhelmusowi van Leeuwenowi
   (Sprawa C-51/13)
   2013/C 141/17
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Rotterdam

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nationale-Nederlanden Levensverzekering Mij NV

      Strona pozwana: Hubertus Wilhelmus van Leeuwen

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo Unii Europejskiej, a w szczególności art. 31 ust. 3 trzeciej dyrektywy dotyczącej ubezpieczeń na życie (1), stoi na przeszkodzie temu, aby na podstawie otwartych lub niepisanych norm prawa niderlandzkiego, takich jak stosowność i słuszność, które obowiązują w stosunku (przed)umownym między ubezpieczycielem na życie a potencjalnym ubezpieczającym, lub na podstawie ogólnego lub szczególnego obowiązku staranności ubezpieczyciele na życie byli zobowiązani do udzielenia ubezpieczającym więcej informacji o kosztach i premiach za ryzyko ubezpieczenia, niż wymagały tego w roku 1999 przepisy niderlandzkie, które dokonały transpozycji trzeciej dyrektywy dotyczącej ubezpieczeń na życie [w szczególności art. 2 ust. 2 lit. q) i r) RIAV 1998]?

               2)

               Czy dla odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie, jakie skutki ma lub może mieć brak udzielenia tych informacji według prawa niderlandzkiego?

      (1)  Dyrektywa Rady 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie, zmieniająca dyrektywy 79/267/EWG i 90/619/EWG (trzecia dyrektywa dotycząca ubezpieczeń na życie) (Dz.U. L 360, s. 1).


title: Sprawa F-19/07: Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2007 r. — Kerelov przeciwko Komisji

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/58

         Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2007 r. — Kerelov przeciwko Komisji
   (Sprawa F-19/07)
   (2007/C 95/117)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Georgi Kerelov (Pazardzhik, Bułgaraia) (przedstawiciel: Angel Kerelov, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/AD/43/06-CJ z dnia 6 grudnia 2006 r. o niewpisaniu skarżącego na listę rezerwową tego konkursu;

               —

               stwierdzenie nieważności i nieistnienia, ewentualnie uchylenie jako niezgodnej z prawem decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/AD/43/06-CJ z dnia 2 lutego 2007 r. o wykluczeniu skarżącego z udziału w konkursie;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego odszkodowania i zadośćuczynienia w wysokości ex aequo et bono 120.491,28 EUR (równowartość dwuletniego wynagrodzenia) oraz odsetek ustawowych od dnia wniesienia skargi z tytułu szkód i krzywd jakoby poniesionych przez skarżącego w następstwie wydania przez komisję konkursową decyzji niezgodnych z prawem;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W odniesieniu do pierwszej zaskarżonej decyzji skarży podnosi 10 zarzutów:

               1)

               członkowie komisji konkursowej nie mieli możliwości dokonania obiektywnej oceny kandydatów, ponieważ przewodniczący oraz zastępcza przewodniczącego komisji byli przełożonymi kandydatów;

               2)

               członkowie komisji konkursowej nie znali głównego języka konkursu (języka bułgarskiego) wbrew wymogom wynikającym z utrwalonego orzecznictwa;

               3)

               kandydaci otrzymali do tłumaczenia teksty, których długość i stopień trudności były nieporównywalne w zależności od języka źródłowego;

               4)

               ocena egzaminu pisemnego nastąpiła arbitralnie zważywszy, że członkowie komisji nie znali języka bułgarskiego;

               5)

               czas trwania egzaminu ustnego był bardzo różny w zależności od kandydata;

               6), 7) i 8)

               po pierwsze kryteria oceny stosowane przez członków komisji konkursowej podczas egzaminu ustnego nie korespondują z celami tych egzaminów i po drugie oceny przyznane znacznej liczbie kandydatów były arbitralne;

               9)

               kandydaci zostali z znaczącym stopniu pozbawieni prawa do wzglądu do prac egzaminacyjnych, jako że ostateczna lista rezerwowa została sporządzona i opublikowana przed upłynięciem dwudziestodniowego terminu przewidzianego w ogłoszeniu o konkursie na zapoznanie się z pracami egzaminacyjnymi;

               10)

               komisja konkursowa dokonała oceny egzaminów złożonych przez skarżącego, w szczególności egzaminu ustnego, w nieprawidłowy sposób, uzasadniając przyznane mu oceny w niespójny, wewnętrznie sprzeczny sposób i używając nieistotnych argumentów.

         W odniesieniu do drugiej zaskarżonej decyzji skarżący podnosi 3 zarzuty:

               1)

               Skarżący kwestionuje okoliczności stanu faktycznego, na których komisja konkursowa oparła sporną decyzję, w szczególności okoliczność, jakoby skarżący próbował skontaktować się z członkami komisji;

               2)

               Skarżący kwestionuje kompetencję komisji konkursowej do wykluczenia z tego powodu kandydata z udziału w konkursie, którą to kompetencją dysponuje zdaniem skarżącego jedynie Urząd Doboru Kadr Wspólnot Europejskich (EPSO);

               3)

               Skarżący podnosi, że nawet przy założeniu, że komisja konkursowa dysponuje taką kompetencją to nie może ona z niej korzystać po sporządzeniu list rezerwowych.


title: Sprawa C-315/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Breda (Niderlandy) w dniu 27 czerwca 2011 r. — Van de Ven i Van de Ven-Janssen przeciwko Koninklijke Luchtvaart Maatschappij

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Breda (Niderlandy) w dniu 27 czerwca 2011 r. — Van de Ven i Van de Ven-Janssen przeciwko Koninklijke Luchtvaart Maatschappij
   (Sprawa C-315/11)
   2011/C 269/51
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank Breda

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Strona skarżąca:

               A. T. G. M. Van de Ven

               M. A. H. T. Van de Ven-Janssen

         Strona pozwana: Koninklijke Luchtvaart Maatschappij

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy, biorąc pod uwagę okoliczność, że zgodnie z art. 29 zdanie pierwsze Konwencji w sprawie ujednolicenia niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego (Konwencji montrealskiej) (1) powództwo odszkodowawcze na podstawie umowy, ex delicto, bądź na innej podstawie prawnej może być wytoczone wyłącznie z zastrzeżeniem warunków i granic odpowiedzialności określonych w tej konwencji, prawo do odszkodowania w rozumieniu art. 7 rozporządzenia nr 261/2004 (2) w przypadku opóźnienia lotu jest zgodne z art. 29 ostatnie zdanie tej konwencji?

               2)

               Jeżeli prawo do odszkodowania w rozumieniu art. 7 rozporządzenia nr 261/2004 w przypadku opóźnienia lotu nie jest zgodne z art. 29 konwencji montrealskiej to czy w związku z tym, w odniesieniu do niniejszej sprawy lub generalnie, obowiązują jakieś ograniczenia dotyczące momentu, w którym orzeczenie Trybunału zaczyna wywoływać skutki prawne?

      (1)  Decyzja Rady 2001/539/WE z dnia 5 kwietnia 2001 r. w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Konwencji w sprawie ujednolicenia niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego (Konwencja montrealska) (Dz.U. L 194, s. 38)

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46, s. 1)


title: Sprawa C-228/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 12 maja 2014 r. – DHL Hub Leipzig GmbH przeciwko Hauptzollamt Braunschweig

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 12 maja 2014 r. – DHL Hub Leipzig GmbH przeciwko Hauptzollamt Braunschweig
   (Sprawa C-228/14)
   2014/C 303/09
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: DHL Hub Leipzig GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Braunschweig

      Pytanie prejudycjalne

               —

               Czy podatek VAT w przywozie od towarów, które jako towar niewspólnotowy pod dozorem celnym były przedmiotem powrotnego wywozu, za które jednak powstał dług celny w wyniku naruszenia obowiązku przewidzianego w art. 204 kodeksu celnego (1) – tutaj: brak terminowego zakończenia procedury zewnętrznego tranzytu wspólnotowego poprzez przedstawienie we właściwym urzędzie celnym przed przemieszczeniem do kraju trzeciego – uważa się za nienależny prawnie w rozumieniu art. 236 ust. 1 kodeksu celnego w związku z przepisami dyrektywy 2006/112/WE (2), w każdym razie wtedy gdy jako dłużnik do odpowiedzialności zostaje pociągnięty ten, na którym spoczywał naruszony obowiązek, chociaż nie był on uprawniony do rozporządzania towarami?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1).

      (2)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa T-237/09: Wyrok Sądu z dnia 1 lutego 2012 r. — Région wallonne przeciwko Komisji (Środowisko naturalne — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji dla Belgii na okres obejmujący lata 2008 — 2012 — Artykuł 44 rozporządzenia (WE) nr 2216/2004 — Późniejsza korekta — Nowy operator — Decyzja polecająca centralnemu administratorowi wprowadzenie do niezależnego dziennika transakcji Wspólnoty korekty w tabeli krajowego planu rozdziału uprawnień)

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/26

         Wyrok Sądu z dnia 1 lutego 2012 r. — Région wallonne przeciwko Komisji
   (Sprawa T-237/09) (1)

   (Środowisko naturalne - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji dla Belgii na okres obejmujący lata 2008 - 2012 - Artykuł 44 rozporządzenia (WE) nr 2216/2004 - Późniejsza korekta - Nowy operator - Decyzja polecająca centralnemu administratorowi wprowadzenie do niezależnego dziennika transakcji Wspólnoty korekty w tabeli krajowego planu rozdziału uprawnień)
   2012/C 73/50
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Région wallonne (Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J.M. De Backer, A. Lepièce, I.S. Brouhns i S. Engelen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. White i O. Beynet, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji z dnia 27 marca 2009 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych notyfikowanego przez Królestwo Belgii na okres obejmujący lata 2008–2012, udzielającej centralnemu administratorowi polecenia wprowadzenia do niezależnego dziennika transakcji Wspólnoty korekty w belgijskiej tabeli krajowego planu rozdziału uprawnień

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 27 marca 2009 r. udzielającej centralnemu administratorowi polecenia wprowadzenia do niezależnego dziennika transakcji Wspólnoty korekty w belgijskiej tabeli krajowego planu rozdziału uprawnień, w zakresie w jakim zawiera ona odmowę polecenia temu administratorowi, by wprowadził korektę przydziału uprawnień na rzecz instalacji nr 116 oznaczonej jako „Arcelor-Cockerill Sambre_HF6_Seraing”, o którą Królestwo Belgii wniosło w piśmie z dnia 18 lutego 2009 r.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 193 z 15.8.2009.


title: Sprawa C-418/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 maja 2016 r. w sprawach połączonych T-322/14 i T-325/14 mobile.international/EUIPO – Rezon, wniesione w dniu 28 lipca 2016 r. przez mobile.de, dawniej mobile.international GmbH

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/28

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 maja 2016 r. w sprawach połączonych T-322/14 i T-325/14 mobile.international/EUIPO – Rezon, wniesione w dniu 28 lipca 2016 r. przez mobile.de, dawniej mobile.international GmbH
   (Sprawa C-418/16 P)
   (2016/C 419/37)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: mobile.de GmbH, dawniej mobile.international GmbH (przedstawiciel: T. Lührig, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Rezon OOD

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku ósmej izby Sądu z dnia 12 maja 2012 r. w sprawach połączonych T-322/14 i T-325/14;

               —

               obciążenie Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżony wyrok narusza art. 57 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) w związku z zasadami 22 ust. 2 i 40 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 (2), ponieważ interpretuje utrwalone pojęcie „dowodu używania”, zawarte w art. 57 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 i w zasadach 22 ust. 2 i 40 ust. 6 rozporządzenia nr 2868/95 w sposób różny, co jest sprzeczne z ogólnie uznanymi zasadami wykładni metodologii prawnej. Ta różna wykładnia tego samego terminu zawartego w rozporządzeniu nr 207/2009 i w rozporządzeniu nr 2868/95 jest niezgodna z zasadą pewności prawa i jasności prawa. Ponadto Sąd pominął fakt, że zasady 40 ust. 6 i 22 ust. 2 rozporządzenia nr 2868/95 wykluczają możliwość opóźnionego przedstawienia dowodu używania w postępowaniu o unieważnienie prawa do znaku oraz że EUIPO nie posiada w tej kwestii żadnego zakresu uznania. Artykuł 57 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 nie ma zastosowania i EUIPO nie powołał się na ten przepis, a tym samym izba odwoławcza w swej decyzji ani Sąd w swym orzeczeniu nie mogą się na nim opierać.
   Zaskarżony wyrok narusza także art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 w zakresie, w jakim Sąd naruszył prawo poprzez założenie, że art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 ma zastosowanie, nawet jeśli zasady 40 ust. 6 i 22 ust. 2 rozporządzenia nr 2868/95 wykluczają możliwość zastosowania tego przepisu do postepowań w sprawie unieważnienia na mocy systemowej wykładni zasady 50 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia nr 2868/95.
   Ponadto, nie zostały spełnione wymogi ustanowione w art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ interwenient na żadnym etapie postępowania nie przedstawił żadnego uzasadnionego powodu, dla którego z opóźnieniem przedłożył faktury, którymi dysponował od początku. Sąd zatem nieprawidłowo zastosował art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ – uwzględniając etap, na jakim znajdowało się postępowanie, oraz okoliczności sprawy – nie można było w żadnym wypadku uwzględnić dowodu, który został przedłożony z opóźnieniem. Poza tym Sąd przeinaczył fakty poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, a w rezultacie faktury przedłożone na etapie postępowania odwoławczego nie stanowiły „dodatkowego” lub „wyjaśniającego” dowodu w tym zakresie.
   Sąd nie zbadał również fonetycznych ani koncepcyjnych różnic pomiędzy faktycznie używanymi oznaczeniami, a ogólniej nie oparł się na ogólnym wrażeniu, jakie stwarzają te oznaczenia, lecz uwzględnił jedynie indywidualne elementy, a tym samym nieprawidłowo zastosował art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009.
   Sąd uwzględnił dowody, które są w sposób oczywisty nieistotne, nawet jeśli dowody te nie były opatrzone datą lub pochodziły z czasu nieobjętego właściwym okresem. W ten sposób Sąd nieprawidłowo zastosował art. 57 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z zasadą 22 ust. 3 i 4 rozporządzenia nr 2868/95.
   Sąd naruszył prawo poprzez założenie, że nie ma obowiązku zbadania zarzutu nadużycia prawa. Sąd nie zbadał w ogóle zarzutu przedawnienia.
   Wreszcie, zaskarżony wyrok narusza art. 64 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Sąd pominął fakt, że izba odwoławcza w sposób logiczny powinna była uchylić decyzje Wydziału Unieważnień i przekazać sprawę tylko w odniesieniu do usług polegających na „reklamie odnoszącej się do pojazdów”, a w odniesieniu do pozostałych usług, w przypadku których używanie nie zostało udowodnione, powinna była wydać ostateczną decyzję i częściowo oddalić żądania unieważnienia w oparciu o brak dowodu używania na mocy rozstrzygnięcia, które może stać się prawomocne.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009 L 78, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1995 L 303, s. 1).


title: Sprawa C-320/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret (Dania) w dniu 2 lipca 2012 r. — Malaysia Dairy Industries Pte. Ltd przeciwko Ankenævnet for Patenter og Varemærker

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret (Dania) w dniu 2 lipca 2012 r. — Malaysia Dairy Industries Pte. Ltd przeciwko Ankenævnet for Patenter og Varemærker
   (Sprawa C-320/12)
   2012/C 258/22
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Højesteret (sąd najwyższy)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Malaysia Dairy Industries Pte. Ltd

      Strona pozwana: Ankenævnet for Patenter og Varemærker

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie złej wiary w rozumieniu art. 4 ust. 4 lit. g) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (1) stanowi wyraz standardu prawnego, który może zostać dookreślony zgodnie z prawem krajowym, czy też jest to pojęcie prawa Unii Europejskiej, któremu należy nadać jednolitą wykładnię w całej Unii Europejskiej?

               2)

               Jeżeli pojęcie złej wiary w rozumieniu art. 4 ust. 4 lit. g) dyrektywy 2008/95/WE jest pojęciem prawa Unii Europejskiej, czy należy je interpretować w ten sposób, że wystarczy, by wnioskodawca wiedział lub powinien był wiedzieć o zagranicznym znaku towarowym w chwili składania wniosku, czy też dla odmowy rejestracji konieczne jest spełnienie dodatkowej przesłanki dotyczącej subiektywnego nastawienia wnioskodawcy?

               3)

               Czy państwo członkowskie może postanowić o wprowadzeniu szczególnej ochrony zagranicznych znaków towarowych, która w odniesieniu do wymogu złej wiary różni się od art. 4 ust. 4 lit. g) dyrektywy 2008/95/WE, na przykład w ten sposób, że zostaje wprowadzony szczegółowy wymóg, by wnioskodawca wiedział lub powinien był wiedzieć o zagranicznym znaku towarowym?

      (1)  Dz.U. L 299, s. 25.


title: Sprawa T-471/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  23 lutego 2006 r.  — Karatzoglou przeciwko EAR (Członek personelu tymczasowego — Rozwiązanie umowy — Artykuł 47 ust. 2 lit. a) WZIP — Przestrzeganie postanowień umowy — Uzasadnione oczekiwania)

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/13

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 lutego 2006 r. — Karatzoglou przeciwko EAR
   (Sprawa T-471/04) (1)

   (Członek personelu tymczasowego - Rozwiązanie umowy - Artykuł 47 ust. 2 lit. a) WZIP - Przestrzeganie postanowień umowy - Uzasadnione oczekiwania)
   (2006/C 96/24)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Georgios Karatzoglou (Ioannina, Grecja) [przedstawiciel: S. Pappas, avocat]

      Strona pozwana: Europejska Agencja Odbudowy (EAR) [Przedstawiciele: J.-N. Louis, S. Orlandi, X. Martin et C. Manolopoulos, avocats]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji EAR z dnia 26 lutego 2004 r. o rozwiązaniu umowy o pracę ze skarżącym
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja Europejskiej Agencji Odbudowy (EAR) z dnia 26 lutego 2004 r. o rozwiązaniu umowy o pracę ze skarżącym zostaje uchylona.

               2)

               EAR zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 57 z 5.3.2005 r.


               5.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/4

         Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2014 r. przez Kimek Offshore AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-23/14)
   (2015/C 39/04)
   Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 1 grudnia 2014 r. przez przedsiębiorstwo Kimek Offshore AS, reprezentowane przez adwokatów Bjørnara Alterskjæra oraz Roberta Lunda z kancelarii adwokackiej ALT Law Firm, Fridtjof Nansens plass 6, N-0160 Oslo, Norwegia.
   Skarżący występuje do Trybunału EFTA o:

               1.

               anulowanie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 225/14/COL z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie regionalnie zróżnicowanych składek na ubezpieczenie społeczne w latach 2014–2020;

               2.

               obciążenie Urzędu Nadzoru EFTA kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarżący, Kimek Offshore, należy do Grupy Kimek. Kimek Offshore jest przedsiębiorstwem świadczącym usługi w sektorze ropy i gazu; zatrudnia tymczasowo głównie spawaczy, spawaczy systemów rurowych, mechaników i inżynierów. Zarząd i administracja przedsiębiorstwa znajdują się w Kirkenes w Norwegii.

               —

               Sprawa dotyczy wniosku o anulowanie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA, w której zatwierdził on pomoc regionalną w Norwegii na lata 2014–2020.

         Skarżący twierdzi, że Urząd Nadzoru EFTA:

               —

               nie dopełnił obowiązku wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 1 ust. 2 w części I Protokołu 3 oraz art. 6 ust. 1 w sekcji II Protokołu 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale (art. 4 ust. 4 w sekcji II Protokołu 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale),

               —

               nie dopełnił obowiązku uzasadnienia decyzji dotyczącej zasad opodatkowania składek na zabezpieczenie społeczne w odniesieniu do zatrudniania pracowników, zgodnie z art. 16 porozumienia o nadzorze i Trybunale.


title: Sprawa T-462/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 kwietnia 2009 r. — Winzer Pharma przeciwko OHIM — Alcon (OFTAL CUSI) (Wspólnotowy znak towarowy — Cofnięcie decyzji przez Izbę Odwoławczą — Umorzenie postępowania)

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/11

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 kwietnia 2009 r. — Winzer Pharma przeciwko OHIM — Alcon (OFTAL CUSI)
   (Sprawa T-462/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Cofnięcie decyzji przez Izbę Odwoławczą - Umorzenie postępowania)
   2009/C 167/24
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Dr. Robert Winzer Pharma GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Schneller)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Alcon Inc. (Hünenberg, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci J. Isern Jara i M. Vidal-Quadras Trias de Bes)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 lipca 2008 r. (sprawa R 1471/2007-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Dr. Robert Winzer Pharma GmbH a Alcon Inc.

      Sentencja wyroku

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               Strona pozwana pokrywa poza własnymi kosztami koszty poniesione przez stronę skarżącą.

               3)

               Interwenient pokrywa koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 327 z 20.12.2008.


title: Sprawa C-125/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht (Niemcy) w dniu 9 marca 2010 r. — Merck & Co Inc przeciwko Deutsches Patent- und Markenamt

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht (Niemcy) w dniu 9 marca 2010 r. — Merck & Co Inc przeciwko Deutsches Patent- und Markenamt
      (Sprawa C-125/10)
      (2010/C 161/24)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd krajowy

      Bundespatentgericht

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Merck & Co Inc

         Strona pozwana: Deutsches Patent- und Markenamt

         Pytanie prejudycjalne

      Czy można wydać dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych (1), jeżeli okres, który upłynął pomiędzy datą dokonania zgłoszenia patentu podstawowego a datą pierwszego zezwolenia na obrót produktem we Wspólnocie, jest krótszy niż pięć lat?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczące dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (wersja ujednolicona), Dz.U. L 152, s. 1.


title: Sprawa F-67/08: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2008 r. — Visser-Fornt Raya przeciwko Europolowi

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/55

         Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2008 r. — Visser-Fornt Raya przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-67/08)
   (2008/C 285/99)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Maria Teresa Visser-Fornt Raya (Haga, Niderlandy) (przedstawiciel: P. de Casparis, adwokat)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol)
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 4 października 2007 r., w drodze której Europol poinformował skarżącą o braku możliwości zaoferowania jej stałego zatrudnienia.
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 4 października 2007 r., w drodze której strona pozwana poinformowała skarżącą o braku możliwości zaoferowania jej stałego zatrudnienia a także decyzji z dnia 29 kwietnia 2008 r. odrzucającej zażalenie złożone na pierwszą z decyzji oraz decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r. będącej kontynuacją decyzji z dnia 4 października 2007 r.;

               —

               obciążenie Europolu kosztami postępowania.


title: Sprawa F-90/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 19 marca 2015 r. – Marcuccio/Komisja (Wykluczenie przedstawiciela strony z postępowania — Brak wyznaczenia nowego przedstawiciela — Zaprzestanie przez skarżącego odpowiadania na wezwania Sądu — Umorzenie postępowania)

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/49

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 19 marca 2015 r. – Marcuccio/Komisja
   (Sprawa F-90/13) (1)

   ((Wykluczenie przedstawiciela strony z postępowania - Brak wyznaczenia nowego przedstawiciela - Zaprzestanie przez skarżącego odpowiadania na wezwania Sądu - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 146/67)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat A)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji oddalających wnioski skarżącego o naprawienie szkody spowodowanej przesłaniem przez pozwaną pisma go dotyczącego do adwokata, który go nie reprezentował i w związku z tym naruszeniem jego prawa do poszanowania życia prywatnego.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Umarza się postepowanie w sprawie F-90/13 Marcuccio/Komisja.

               2)

               L. Marcuccio pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014, s. 40.


title: Sprawa F-81/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 10 kwietnia 2014 r. – Nieminen przeciwko Radzie (Służba publiczna — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2010 r. — Postępowanie w sprawie awansu za 2011 r. — Decyzja o nieawansowaniu skarżącego — Obowiązek uzasadnienia — Porównanie osiągnięć — Administratorzy zatrudnieni na stanowiskach lingwistów i administratorzy zatrudnieni na innych stanowiskach — Kwoty awansu — Stałość trwania osiągnięć)

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/38

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 10 kwietnia 2014 r. – Nieminen przeciwko Radzie
   (Sprawa F-81/12) (1)

   ((Służba publiczna - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2010 r. - Postępowanie w sprawie awansu za 2011 r. - Decyzja o nieawansowaniu skarżącego - Obowiązek uzasadnienia - Porównanie osiągnięć - Administratorzy zatrudnieni na stanowiskach lingwistów i administratorzy zatrudnieni na innych stanowiskach - Kwoty awansu - Stałość trwania osiągnięć))
   2014/C 159/51
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Risto Nieminen (Kraainem, Belgia) (przedstawiciele: początkowo C. Abreu Caldas, S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal, avocats, następnie C. Abreu Caldas, S. Orlandi i J.N. Louis, avocats)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Herrmann i M. Bauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 12 w postępowaniach w sprawie awansu za 2010 r. i 2011 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Risto Nieminen pokrywa własne koszty postępowania oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 295 z 29.9.2012, s. 34.


title: Sprawa T-410/09: Skarga wniesiona w dniu 7 października 2009 r. — Almamet przeciwko Komisji

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/34

         Skarga wniesiona w dniu 7 października 2009 r. — Almamet przeciwko Komisji
   (Sprawa T-410/09)
   2009/C 312/56
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Almamet GmbH Handel mit Spänen und Pulvern aus Metall (Ainring, Niemcy) (przedstawiciele: S. Hautbourg i C. Renner, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 22 lipca 2009 r. (COMP/39.396) w zakresie w jakim dotyczy skarżącej;

               —

               pomocniczo zmniejszenie grzywny nałożonej na mocy art. 2 decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 5791 wersja ostateczna z dnia 22 lipca 2009 r. (sprawa COMP/39.396 — Odczynniki karbidu i magnezu w przemyśle metalurgicznym i gazowym) w sprawie procedury stosowania art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia EOG, w której Komisja stwierdziła, że niektórzy dostawcy granulatów karbidu i magnezu biorą udział w podziale rynku, kontyngentów i klientów, ustalaniu cen i wymianie poufnych informacji handlowych na istotnej części EOG, naruszając tym samym ww. przepisy traktatu (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) w zakresie w jakim dotyczy ona skarżącej i pomocniczo zmniejszenie grzywny nałożonej na mocy art. 2 tej decyzji.
   Skarżąca przedstawia trzy zarzuty na poparcie skargi:

               W ramach zarzutu pierwszego skarżąca stwierdza, że Komisja naruszyła prawa do obrony skarżącej stosując na jej niekorzyść dokumenty zatrzymane poza zakresem decyzji Komisji nakazującej kontrolę.

               W ramach zarzutu drugiego skarżąca twierdzi, że Komisja nie ustaliła na poziomie wymaganego poziomu oceny dowodów istnienia naruszenia art. 1 zaskarżonej decyzji w odniesieniu do magnezu. Skarżąca uważa, że niezgodnie z prawem zatrzymane dokumenty, które zostały dopuszczone do akt sprawy Komisji charakteryzuje zasadniczy brak dokładności i spójności. Zgodnie z twierdzeniami skarżącej na pozostałą część materiału dowodowego składa się ustny wniosku o złagodzenie sankcji, który nie dość, że jest nieprecyzyjny to błędnie przedstawia niektóre okoliczności faktyczne i jest kwestionowany przez inne strony. Na tej podstawie skarżąca twierdzi, że ciężar dowodu w odniesieniu do tego naruszenia w dalszym ciągu spoczywa na Komisji.

               W ramach trzeciego zarzutu skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie ciągłego i jednolitego charakteru naruszenia. Bowiem pomiędzy granulatami karbidu i granulatami magnezu nie ma substytucyjności. Ponadto skarżąca twierdzi, że nie powstał wspólny plan działania w odniesieniu do tych dwóch produktów, co potwierdzają odrębne spotkania dotyczące każdego z produktów oddzielnie.
               Posiłkowo skarżąca przedstawia cztery dalsze zarzuty na poparcie wniosku o zmniejszenie grzywny nałożonej na mocy art. 2 zaskarżonej decyzji.

               W ramach zarzutu czwartego skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła pkt 23 i 26 komunikatu w sprawie współpracy (1) odmawiając skarżącej zmniejszenia grzywny na podstawie tego komunikatu. Skarżąca uważa, że elementy zawarte w jej wniosku o złagodzenie sankcji stanowią dane o istotnej wartości dodanej. W szczególności skarżąca twierdzi, że Komisja nie miała prawa odmówić obniżenia grzywny jedynie na takiej podstawie, że wniosek skarżącej nie zawierał żadnych informacji w przedmiocie zarzucanego naruszenia dotyczącego magnezu gdyż rzeczone naruszenie nie wchodziło w zakres tego postępowania.

               W zarzucie piątym skarżąca stwierdza, że Komisja naruszyła art. 81 WE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (2) a także pkt 32 wytycznych w sprawie grzywien (3) ustalając ostateczna kwotę grzywny na poziomie przekraczającym 10 % ostatnio zaksięgowanego obrotu. Skarżąca uważa, że Komisja obliczając kwotę grzywny oparła się na pro forma danych dotyczących obrotu skarżącej z 2008 r. zamiast wziąć pod uwagę ostatni zaksięgowany obrót z 2007 r. Ponadto skarżąca twierdzi, że Komisja powinna była zastosować 20 % obniżki kwoty grzywny zgodnie z pkt 37 wytycznych w sprawie grzywien obliczywszy 10 % zgodnej z prawem maksymalnej jej kwoty.

               W zarzucie szóstym skarżąca stwierdza, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności nakładając zbyt wysoką grzywnę na skarżącą. Skarżąca uważa, że nałożenie grzywny, której kwota skutkuje ujemną wartością księgową lub zmniejsza wartość księgową spółki do zera jest nieproporcjonalne. Ponadto nałożona grzywna przekracza możliwości finansowe przedsiębiorcy, jakim jest skarżąca, której działalność obejmuje towary o wysokiej wartości, ale z niską marżą zysków. Wreszcie skarżąca uważa, że 20 % obniżki kwoty grzywny zastosowanej przez Komisję nie uwzględnia w sposób wystarczający szczególnej sytuacji skarżącej wyraźnie uznanej przez Komisję, co sprawia, że grzywna pozostaje dalej nieproporcjonalna.

               W zarzucie siódmym skarżąca stwierdza, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie uznając, że skarżąca nie spełniła warunków z pkt 35 wytycznych w sprawie grzywien. Skarżąca uważa, że Komisja ustaliła kwotę grzywny na poziomie, który nieodwracalnie szkodzi rentowności przedsiębiorstwa skarżącej i powoduje, że jej cały majątek traci swoja wartość. Ponadto skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła błąd w ocenie uznając, że w przypadku skarżącej nie było szczególnego kontekstu społeczno-gospodarczego, który należało uwzględnić.

      (1)  Obwieszczenie Komisji w sprawie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. C 298, s. 17).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).

      (3)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (Dz.U. C 210, s. 2).


title: Sprawa C-35/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 28 stycznia 2009 r. — Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate przeciwko Paolowi Speranzy

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 28 stycznia 2009 r. — Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate przeciwko Paolowi Speranzy
   (Sprawa C-35/09)
   (2009/C 82/29)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte suprema di cassazione
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate

      Strona pozwana: Paolo Speranza
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4 ust. 1 lit. c) dyrektywy 69/335/EWG (1), zgodnie z którym podatkowi kapitałowemu podlega podwyższenie kapitału spółki kapitałowej poprzez wniesienie wkładów jakiegokolwiek rodzaju, powinien być interpretowany w ten sposób, że opodatkowaniu podlega rzeczywiste wniesienie wkładów a nie sama uchwała o podwyższeniu kapitału, która nie została wykonana co do istoty?

               2)

               Czy art. 4 ust. 1 lit. c) dyrektywy 69/335/EWG powinien być interpretowany w ten sposób, że obowiązek zapłaty podatku ciąży wyłącznie na spółce, do której wnoszone są wkłady, a nie również na urzędniku państwowym, który sporządza lub przyjmuje akt?

               3)

               W każdym razie czy środki obrony przyznane przez uregulowanie włoskie urzędnikowi państwowemu są zgodne z zasadą proporcjonalności, biorąc pod uwagę, że art. 38 dekretu Prezydenta Republiki nr 131/1986 stanowi, iż nieważność lub zaskarżalność uchwały o podwyższeniu kapitału są pozbawione znaczenia oraz dopuszcza zwrot zapłaconego podatku dopiero po uprawomocnieniu się wyroku cywilnego, w którym stwierdza się nieważność lub uchyla sporny akt?

      (1)  Dz. U. L 249, s 25.


title: Sprawa C-172/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 25 stycznia 2017 r. w sprawie T-768/14, ANKO/Komisja Europejska, wniesione w dniu 5 kwietnia 2017 r. przez ANKO A.E. Antiprosopeion, Emporeiou kai Viomichanias

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/27

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 25 stycznia 2017 r. w sprawie T-768/14, ANKO/Komisja Europejska, wniesione w dniu 5 kwietnia 2017 r. przez ANKO A.E. Antiprosopeion, Emporeiou kai Viomichanias
   (Sprawa C-172/17 P)
   (2017/C 168/36)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: ANKO A.E. Antiprosopeion, Emporeiou kai Viomichanias (przedstawiciel: adwokat Stavroula Paliou)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie ma zaszczyt wnosić do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku wydanego przez Sąd w dniu 25 stycznia 2017 r. w sprawie T-768/14 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd co do istoty;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie utrzymuje, że wyrok wydany przez Sąd w dniu 25 stycznia 2017 r. w sprawie T-768/14 zawiera oceny prawne, które naruszają przepisy prawa Unii, i które podważa ona w swoim odwołaniu.
   Zdaniem wnoszącej odwołanie zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony:

               i.

                     po pierwsze
                  , z powodu przeinaczenia okoliczności faktycznych związanych z wiarygodnością systemu ewidencjonowania czasu pracy;

               ii.

                     po drugie
                  , z powodu naruszenia prawa w związku z normami, które regulują przedmiot i ciężar dowodu w odniesieniu do skargi;

               iii.

                     po trzecie, z powodu naruszenia prawa w związku z normami, które regulują rozdział ciężaru dowodu w odniesieniu do skargi wzajemnej;

               iv.

                     po czwarte
                  , z powodu istotnego uchybienia proceduralnego, a w szczególności z powodu braku uzasadnienia w odniesieniu do okoliczności, że wierzytelność Komisji jest pewna, oznaczona liczbowo i wymagalna.


title: Sprawa C-623/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 5 grudnia 2011 r. — Société Geodis Calberson GE przeciwko FranceAgriMer

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 5 grudnia 2011 r. — Société Geodis Calberson GE przeciwko FranceAgriMer
   (Sprawa C-623/11)
   2012/C 39/21
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Société Geodis Calberson GE

      Strona pozwana: FranceAgriMer

      Pytanie prejudycjalne

   Conseil d'État zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem, czy przepisy art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 111/1999 z dnia 18 stycznia 1999 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że przyznają one Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej właściwość do orzekania w przedmiocie sporów dotyczących zasad, zgodnie z którymi agencja interwencyjna wyznaczona do otrzymywania ofert przedkładanych w ramach postępowania przetargowego w przedmiocie bezpłatnej dostawy produktów rolnych do Rosji dokonuje płatności należnej podmiotowi, któremu udzielono zamówienia, oraz zwolnienia zabezpieczenia dostawy ustanowionego przez ten podmiot na rzecz agencji, a w szczególności w przedmiocie skarg dotyczących uzyskania odszkodowania za szkodę wynikającą z uchybień popełnionych przez agencję interwencyjną przy dokonywaniu takich transakcji.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 111/1999 z dnia 18 stycznia 1999 r. określające ogólne zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2802/98 w sprawie programu dostaw produktów rolnych do Federacji Rosyjskiej (Dz.U. L 14, s. 3).


title: Sprawa C-696/15 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 lipca 2017 r. – Republika Czeska/Komisja Europejska [Odwołanie — Transport — Dyrektywa 2010/40/UE — Wdrażanie inteligentnych systemów transportowych w obszarze transportu drogowego — Artykuł 7 — Przekazanie uprawnień Komisji Europejskiej — Granice — Rozporządzenie delegowane (UE) nr 885/2013 — Zapewnianie usług informacyjnych o bezpiecznych i chronionych parkingach dla samochodów ciężarowych i pojazdów użytkowych — Rozporządzenie delegowane (UE) nr 886/2013 — Dane i procedury dotyczące dostarczania bezpłatnie użytkownikom minimalnych powszechnych informacji o ruchu związanych z bezpieczeństwem drogowym — Artykuł 290 TFUE — Wyraźne określenie celów, treści, zakresu oraz czasu obowiązywania przekazanych uprawnień — Istotny element danej dziedziny — Utworzenie organu kontroli]

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 lipca 2017 r. – Republika Czeska/Komisja Europejska
   (Sprawa C-696/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Transport - Dyrektywa 2010/40/UE - Wdrażanie inteligentnych systemów transportowych w obszarze transportu drogowego - Artykuł 7 - Przekazanie uprawnień Komisji Europejskiej - Granice - Rozporządzenie delegowane (UE) nr 885/2013 - Zapewnianie usług informacyjnych o bezpiecznych i chronionych parkingach dla samochodów ciężarowych i pojazdów użytkowych - Rozporządzenie delegowane (UE) nr 886/2013 - Dane i procedury dotyczące dostarczania bezpłatnie użytkownikom minimalnych powszechnych informacji o ruchu związanych z bezpieczeństwem drogowym - Artykuł 290 TFUE - Wyraźne określenie celów, treści, zakresu oraz czasu obowiązywania przekazanych uprawnień - Istotny element danej dziedziny - Utworzenie organu kontroli])
   (2017/C 309/08)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil, T. Müller i J. Pavliš, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Buchet, P.J.O. Van Nuffel, J. Hottiaux i Z. Malůšková, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Republika Czeska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 78 z 29.2.2016.


title: Sprawa T-98/13: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2013 r. — CMT przeciwko OHIM — Camomilla (Camomilla)

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/19

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2013 r. — CMT przeciwko OHIM — Camomilla (Camomilla)
   (Sprawa T-98/13)
   2013/C 141/35
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: CMT Compagnia manifatture tessili S.r.l. (CMT Srl) (Neapol, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Floridia i R. Floridia)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Camomilla SpA (Buccinasco, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 listopada 2012 r. w sprawie R 1615/2011-1 poprzez uznanie za spełnione przesłanek dotyczących, po pierwsze, bezwzględnej podstawy unieważnienia opierającej się na złej wierze właściciela znaku towarowego w momencie dokonywania zgłoszenia, przewidzianej w art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009, a po drugie, względnej podstawy unieważniania przewidzianej przez art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009;

               —

               posiłkowo i jedynie przy założeniu uznania przez Sąd za niedopuszczalne dokumentów przedstawionych w ramach odwołania złożonego do Izby Odwoławczej i stwierdzenia przez niego, że są one niezbędne do uwzględnienia skargi, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na nieprzestrzeganie zasady kontradyktoryjności i prawa do obrony oraz przekazanie sprawy Wydziałowi Unieważnień do ponownego rozpatrzenia;

               —

               w każdym razie wezwanie OHIM do podjęcia środków koniecznych w celu zastosowania się do wyroku Sądu;

               —

               obciążenie OHIM kosztami poniesionymi w toku niniejszego postępowania, a właściciela wspólnotowego znaku towarowego kosztami poniesionymi w ramach postępowań przed Wydziałem Unieważnień i Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „CAMOMILLA” dla towarów z klas 16, 18 i 24 — wspólnotowy znak towarowy nr 269 241

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Camomilla SpA

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: zarejestrowany we Włoszech graficzny znak towarowy zawierający element słowny „CAMOMILLA” dla towarów z klasy 25

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009.


title: Sprawa T-33/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 czerwca 2009 r. — Bastos Viegas przeciwko OHIM — Fabre médicament (OPDREX) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego OPDREX — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy OPTREX — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009))

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/47

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 czerwca 2009 r. — Bastos Viegas przeciwko OHIM — Fabre médicament (OPDREX)
   (Sprawa T-33/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego OPDREX - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy OPTREX - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009))
   2009/C 180/87
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Bastos Viegas, SA (Penafiel, Portugalia) (przedstawiciele: G. Marín Raigal i P. López Ronda, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: Ó. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Pierre Fabre médicament (Boulogne Billancourt, Francja) (przedstawiciel: J. Grau Mora, A. Angulo Lafora i M. Ferrándiz Avendaño, adwokaci)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 listopada 2007 r. (sprawa R 1238/2006-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Pierre Fabre Médicament SA i Bastos Viegas, S.A.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bastos Viegas, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 79 z 29.3.2008.


title: Sprawa T-170/08: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2008 r. — Komisja przeciwko I. D. FOS Research

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/42

         Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2008 r. — Komisja przeciwko I. D. FOS Research
   (Sprawa T-170/08)
   (2008/C 171/81)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: R. Lyal i W. Roels)

      Strona pozwana: I. D. FOS Research EEIG (z siedzibą w Mol, Belgia)
   Żądania strony skarżącej

               —

               zasądzenie do pozwanej zapłaty kwoty 21 599,26 EUR plus odsetki za zwłokę w wysokości 6 375,94 EUR,

               —

               zasądzenie od pozwanej zapłaty 3,99 EUR dziennie jako odsetek za zwłokę od dnia 8 stycznia 2007 r. do dnia całkowitej spłaty długu,

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wspólnota Europejska reprezentowana przez Komisję zawarła w dniu 12 grudnia 1995 r. z pozwaną umowę BRPR-CT95-0099. Umowa dotyczyła projektu poprawy zabezpieczenia jakości i metod zaciskania napiętych przewodów elektrycznych. Umowa ta i projekt miały miejsce w ramach specjalnego programu badań, rozwoju technologicznego i prezentacji w dziedzinie technologii przemysłowych i materiałowych (1).
   Po wykonaniu umowy miała miejsce kontrola realizacji umowy przez pozwaną. W oparciu o wyniki tej kontroli Komisja postanowiła zgodnie z warunkami ogólnymi umowy zażądać zwrotu części wypłaconych kwot.

      (1)  Decyzja Rady 94/571/WE z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie przyjęcia specjalnego programu badań, rozwoju technologicznego i prezentacji w dziedzinie technologii przemysłowych i materiałowych (1994-1998) (Dz.U. L 222, str. 19).


title: Sprawa T-182/14: Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2014 r. – Marzocchi Pompe przeciwko OHIM – Settima Flow Mechanisms (ELIKA)

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/34

         Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2014 r. – Marzocchi Pompe przeciwko OHIM – Settima Flow Mechanisms (ELIKA)
   (Sprawa T-182/14)
   2014/C 159/47
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Marzocchi Pompe SpA (Casalecchio di Reno, Włochy) (przedstawiciel: M. Bovesi, avvocato)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Settima Flow Mechanisms (Grossolengo, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 grudnia 2013 r. (sprawa R 428/2013-2) i stwierdzenie ważności znaku towarowego ELIKA w odniesieniu do wszystkich towarów, dla których został zarejestrowany;

               —

               przyjęcie jakiegokolwiek innego środka, jaki Sąd uzna za konieczny;

               —

               obciążenie OHIM kosztami związanymi z niniejszym postępowaniem i z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą, w tym kosztami poniesionymi przez da Marzocchi Pompe SpA na podstawie art. 87 § 2 w związku z art. 91 lit. b) i art. 132 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Zgłoszenie międzynarodowe oznaczające Unię Europejską graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „ELIKA” dla towarów należących do klasy 7 – zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 1 051 270.

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Marzocchi Pompe SpA.

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Settima Flow Mechanisms.

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Artykuł 52 ust. 1 lit. a) i art. 7 ust. 1 lit. b), c) i g) rozporządzenia nr 207/2009.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Stwierdzenie nieważności znaku towarowego.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-202/09: Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/7

         Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-202/09)
   2009/C 167/14
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Balta i A.-A. Gilly, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że przez nieprzyjęcie wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/24/CE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniającej dyrektywę 2002/58/WE (2), lub w każdym razie przez niepoinformowanie o takich przepisach Komisji, Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               Obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 15 września 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 105, s. 54

      (2)  Dz.U. L 201, s. 37


title: Sprawa T-154/09: Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2009 r. — MRI przeciwko Komisji

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/55

         Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2009 r. — MRI przeciwko Komisji
   (Sprawa T-154/09)
   2009/C 141/111
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Manuli Rubber Indusries SpA (MRI) (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: L. Radicati di Brozolo, M. Pappalardo, E. Marasà, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

   W pierwszej kolejności

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji w zakresie, w jakim stwierdza się w nim, że skarżąca brała udział w okresie od 1 kwietnia 1986 r. do 1 sierpnia 1992 r. i od 3 września 1996 r. do 2 maja 2007 r., a w szczególności w okresie od 3 września 1996 r. do 9 maja 2000 r., w jednolitym i ciągłym naruszeniu na rynku przewodów morskich;

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji w zakresie, w jakim w następstwie błędów przedstawionych w niniejszej skardze na skarżącą nałożono grzywnę w wysokości 4 900 000 EUR;

               —

               Oddalenie wszystkich przeciwnych zarzutów i argumentów obrony;

         W drugiej kolejności,

               —

               Obniżenie zgodnie z art. 229 WE grzywny nałożonej w art. 2 decyzji na skarżącą w wysokości 4 900 000 EUR,

         W każdym razie

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie zaskarżona jest ta sama decyzja co w sprawie T-146/09 Parker ITR i Parker Hannifin przeciwko Komisji.
   W uzasadnieniu swoich żądań skarżąca podnosi po pierwsze, że decyzja jest wadliwa, jeżeli chodzi o zakwalifikowanie zarzucanego jej naruszenia jako udziału w jednym i kompleksowym kartelu w latach 1986–2007, w szczególności w odniesieniu do przyporządkowania naruszenia na okres 1996–2007, a tym samym uwzględnieniu okresu od września 1996 r. do maja 1997 r. w okresie, za który nałożono grzywnę.
   W tym kontekście skarżąca twierdzi, że naruszenie nie może być ciągłe ani powtarzające się, jeżeli między poszczególnymi okresami naruszenia tak jak w niniejszym przypadku upłynął znaczny okres, a przede wszystkim miały miejsce pozytywne zdarzenia, które są nie do pogodzenia z wolą kontynuowania lub powtarzania naruszenia, jak publiczne i wyraźne zerwanie stosunków z kartelem ze strony skarżącej, co też zostało uznane przez Komisję.
   Ponadto skarżąca podnosi nieprawidłowość określenia kwoty grzywny pod względem czasu trwania, wagi i jej obniżenia za udział w ujawnieniu naruszenia.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 listopada 2004 r. w sprawie C-249/02 Republika Portugalska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Rolnictwo — Wspólna polityka rolna — Finansowanie przez EFOGR — Rzeczywiste wydatki Państwa Członkowskiego niższe niż prognozy wydatków, które przedstawiło Komisji — Uprawnienie Komisji do zmniejszenia kwot wypłacanych tytułem zaliczek — Pismo dyrektora generalnego Komisji informujące Państwo Członkowskie o takim zmniejszeniu — Akt wywołujący wiążące skutki prawne)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 11 listopada 2004 r.
   w sprawie C-249/02 Republika Portugalska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Rolnictwo - Wspólna polityka rolna - Finansowanie przez EFOGR - Rzeczywiste wydatki Państwa Członkowskiego niższe niż prognozy wydatków, które przedstawiło Komisji - Uprawnienie Komisji do zmniejszenia kwot wypłacanych tytułem zaliczek - Pismo dyrektora generalnego Komisji informujące Państwo Członkowskie o takim zmniejszeniu - Akt wywołujący wiążące skutki prawne)
   (2005/C 6/09)
   Język postępowania: portugalski
   W sprawie C-249/02, Republika Portugalska (pełnomocnik L. Fernandes, adwokaci C. Botelho Moniz oraz E. Maia Cadete) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik L. Visaggio, adwokat N. Castro Marques) mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności w trybie art. 230 WE, wniesioną dnia 1 lipca 2002 r. Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann, J.-P. Puissochet (sprawozdawca), R. Schintgen i J. N. Cunha Rodrigues sędziowie; rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 11 listopada 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Decyzja zawarta w piśmie dyrektora generalnego dyrekcji generalnej ds. rolnictwa Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 18 kwietnia 2002 r. w sprawie zmniejszenia zaliczek finansowych przydzielonych na rok budżetowy 2002 na podstawie art. 39 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) 1750/1999 z dnia 23 lipca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) w brzmieniu zmienionym ostatnio rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1763/2001 z dnia 6 września 2001 r. jest nieważna.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 219 z 14.9.2002.


title: Sprawa T-97/05: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2005 r. przez Sergio Rossi S.p.A przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/27

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2005 r. przez Sergio Rossi S.p.A przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa T-97/05)
   (2005/C 115/50)
   Język skargi: włoski
   W dniu 22 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Sergio Rossi S.p.A., reprezentowanej przez adwokata Aleksandra Ruo przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również Marcorossi S.r.l.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz unieważnienie będącego przedmiotem postępowania znaku towarowego

               2)

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Marcorossi S.r.l

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Słowny znak towarowy „MARCOROSSI” — Zgłoszenie nr 1 405 869 dla towarów zaliczanych do klasy 18 (torby, walizki, drobne wyroby skórzane, portfele, saszetki, parasole) oraz klasy 25 (obuwie, paski, odzież)

               Uprawniony z prawa ochronnego do znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Skarżąca

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Włoski znak towarowy „MISS ROSSI” zarejestrowany również jako znak międzynarodowy dla towarów zaliczonych do klasy 25, włoski znak towarowy „SERGIO ROSSI” dla obuwia zaliczanego do klasy 25 oraz wspólnotowy znak towarowy „SERGIO ROSSI” dla towarów należących do klasy 3, 18 i 25.

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Uwzględnienie sprzeciwu.

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Uwzględnienie odwołania i oddalenie sprzeciwu

               Podniesione zarzuty:

               Naruszenie art. 8 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w zakresie, w jakim — w świetle postanowień tego przepisu — znaki towarowe, których dotyczy zaskarżona decyzja nie powinny być przedmiotem rejestracji.


title: Sprawa F-149/15: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/46

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-149/15)
   (2016/C 068/60)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji nakładającej na skarżącego karę w postaci odroczenia awansu na wyższy stopień i zobowiązującej go do naprawienia szkody poniesionej rzekomo przez Unię Europejską oraz żądanie zadośćuczynienia za rzekomo doznaną krzywdę i utratę reputacji.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji CMS 13-005 trójstronnego organu powołującego w zakresie, w jakim przewiduje ona odroczenie awansu na wyższy stopień na okres 18 miesięcy i naprawienie szkody ustalonej w decyzji na 108 596,35 EUR;

               —

               o ile zajdzie potrzeba, stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie skarżącego;

               —

               pomocniczo, obniżenie kary finansowej zawartej w decyzji CMS 13-005;

               —

               zasądzenie od pozwanej zadośćuczynienia za krzywdę i utratę reputacji po stronie skarżącego, oszacowanych na 20 000 EUR;

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.


title: Sprawa T-209/11: Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2013 r. — MB System przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pomoc udzielona przez Niemcy na rzecz grupy Biria w formie cichego udziału spółki publiczno-prawnej — Decyzja o niezgodności pomocy ze wspólnym rynkiem — Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniejszej decyzji dotyczącej tej samej procedury — Korzyść — Kryterium inwestora prywatnego — Pojęcie przedsiębiorstwa przezywającego trudności — Wartość elementu pomocowego — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               10.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/6

         Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2013 r. — MB System przeciwko Komisji
   (Sprawa T-209/11) (1)

   (Pomoc państwa - Pomoc udzielona przez Niemcy na rzecz grupy Biria w formie cichego udziału spółki publiczno-prawnej - Decyzja o niezgodności pomocy ze wspólnym rynkiem - Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniejszej decyzji dotyczącej tej samej procedury - Korzyść - Kryterium inwestora prywatnego - Pojęcie przedsiębiorstwa przezywającego trudności - Wartość elementu pomocowego - Oczywisty błąd w ocenie)
   2013/C 233/09
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: MB System GmbH & Co. KG (Nordhausen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Brüggen i C. Geiert)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (F. Erlbacher i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2011/471/UE z dnia 14 grudnia 2010 r. dotyczącej środków pomocy państwa C-38/2005 (ex NN 52/2004) udzielonej przez Niemcy na rzecz grupy Biria (Dz.U. 2011 L 195, s. 55)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               MB System GmbH & Co. KG pokrywa koszty postępowania, włącznie z kosztami związanymi z postepowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 186 z 25.6.2011


title: Sprawa C-378/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale di Roma (Włochy) w dniu 16 lipca 2015 r. – Mercedes Benz Italia SpA/Agenzia delle Entrate Direzione Provinciale Roma 3

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale di Roma (Włochy) w dniu 16 lipca 2015 r. – Mercedes Benz Italia SpA/Agenzia delle Entrate Direzione Provinciale Roma 3
   (Sprawa C-378/15)
   (2015/C 337/05)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione Tributaria Regionale di Roma

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Mercedes Benz Italia SpA

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate Direzione Provinciale Roma 3

      Pytania prejudycjalne

   Czy dla celów wykonywania prawa do odliczenia, art. 168, 173, 174 i 175 dyrektywy nr 2006/112/WE (1) interpretowane w świetle ustalonych w prawie Unii zasad proporcjonalności, skuteczności i neutralności, stoją na przeszkodzie przepisom krajowym (a konkretnie art. 19 ust. 5 i art. 19a DPR 63/1972) i praktyce krajowych organów skarbowych, które wymagają odniesienia do struktury obrotów podmiotu gospodarczego również w celu określenia tak zwanych transakcji pomocniczych, nie przewidując metody obliczania opartej na faktycznej strukturze i przeznaczeniu nabytych towarów lub usług, która obiektywnie odzwierciedla części wydatków rzeczywiście przypadających na poszczególne kategorie działalności podatnika, a mianowicie na działalność podlegającą opodatkowaniu i niepodlegającą opodatkowaniu?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa C-271/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Mons — Belgia) — Petroma Transports SA, Martens Energie SA, Martens Immo SA, Martens SA, Fabian Martens, Geoffroy Martens, Thibault Martens przeciwko État belge (Podatki — Podatek od wartości dodanej — Szósta dyrektywa 77/388/EWG — Prawo do odliczenia podatku naliczonego — Obowiązki podatnika — Posiadanie nieprawidłowych lub niedokładnych faktur — Brak obowiązkowych wzmianek — Odmowa prawa do odliczenia — Wykazanie a posteriori prawdziwości transakcji wykazanych na fakturach — Faktury korygujące — Prawo do zwrotu podatku VAT — Zasada neutralności)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/35

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Mons — Belgia) — Petroma Transports SA, Martens Energie SA, Martens Immo SA, Martens SA, Fabian Martens, Geoffroy Martens, Thibault Martens przeciwko État belge
   (Sprawa C-271/12) (1)

   (Podatki - Podatek od wartości dodanej - Szósta dyrektywa 77/388/EWG - Prawo do odliczenia podatku naliczonego - Obowiązki podatnika - Posiadanie nieprawidłowych lub niedokładnych faktur - Brak obowiązkowych wzmianek - Odmowa prawa do odliczenia - Wykazanie a posteriori prawdziwości transakcji wykazanych na fakturach - Faktury korygujące - Prawo do zwrotu podatku VAT - Zasada neutralności)
   2013/C 225/60
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d’appel de Mons

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Petroma Transports SA, Martens Energie SA, Martens Immo SA, Martens SA, Fabian Martens, Geoffroy Martens, Thibault Martens

      Strona pozwana: État belge

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour d’appel de Mons -Belgia — Wykładnia przepisów odnoszących się do podatku od wartości dodanej — Odliczenie podatku naliczonego — Obowiązek podatnika — Uzależnienie uprawnienia do odliczenia podatku VAT od posiadania faktury obowiązkowo zawierającej określone wzmianki — Pojęcie istotnej wzmianki — Odmowa uznania prawa do odliczenia — Przedstawienie informacji a posteriori celem wykazania prawdziwości, charakteru i kwoty wykonanych usług — Zgodność z prawem Unii orzecznictwa krajowego odmawiającego prawa do odliczenia w razie braku obowiązkowych wzmianek na fakturze — Wykładnia zasady neutralności — Wpływ nieścisłości w fakturach na obowiązek państwa w zakresie zwrotu pobranego podatku VAT

      Sentencja

               1)

               Przepisy szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 94/5/WE z dnia 14 lutego 1994 r., należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniom krajowym takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, na mocy których można odmówić prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej podatnikom będącym usługobiorcami, którzy posiadają faktury zawierające braki, nawet jeśli zostają one uzupełnione poprzez przedstawienie informacji mających na celu wykazanie prawdziwości, charakteru i kwoty zafakturowanych transakcji po wydaniu takiej decyzji odmownej.

               2)

               Zasada neutralności podatkowej nie sprzeciwia się temu, aby administracja podatkowa odmówiła zwrotu podatku od wartości dodanej zapłaconego przez spółkę będącą usługodawcą, podczas gdy odmówiono wykonania prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej obciążającego rzeczone usługi spółkom będącym usługobiorcami ze względu na nieprawidłowości stwierdzone na fakturach wystawionych przez rzeczoną spółkę będącą usługodawcą.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012.


title: Sprawa F-132/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 7 listopada 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Artykuł 34 §§ 1 i 6 regulaminu postępowania — Pismo wszczynające postępowanie złożone za pośrednictwem faksu w terminie do wniesienia skargi — Odręczny podpis adwokata różniący się od podpisu na oryginale pisma przesłanego pocztą — Wniesienie skargi z przekroczeniem terminu — Oczywista niedopuszczalność — Brak)

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/22

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 7 listopada 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-132/11) (1)

   (Służba publiczna - Artykuł 34 §§ 1 i 6 regulaminu postępowania - Pismo wszczynające postępowanie złożone za pośrednictwem faksu w terminie do wniesienia skargi - Odręczny podpis adwokata różniący się od podpisu na oryginale pisma przesłanego pocztą - Wniesienie skargi z przekroczeniem terminu - Oczywista niedopuszczalność - Brak)
   2013/C 377/51
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy, A. Dal Ferro, avocat)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji Komisji o oddaleniu wniosku skarżącego, po pierwsze, o poinformowanie go na piśmie o liczbie przysługujących mu w chwili złożenia wniosku dni urlopu, do których prawo nabył przed 2005 r. i w okresie od 2005 r. do 2010 r. oraz liczbie dni urlopu, do których miałby prawo do końca 2010 r.; po drugie, o wykorzystanie tych wszystkich dni urlopu i po trzecie, o wskazanie ewentualnych przyczyn oddalenia żądań wniosku.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012, s. 23.


title: Sprawa T-495/12: Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2012 r. . — European Drinks przeciwko OHIM — Alexandrion Grup Romania (Dracula Bite)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/57

         Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2012 r.. — European Drinks przeciwko OHIM — Alexandrion Grup Romania (Dracula Bite)
   (Sprawa T-495/12)
   2013/C 26/115
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Drinks SA (Ștei, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat V. von Bombard)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: SC Alexandrion Grup Romania Srl (Pleasa, Rumunia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 września 2012 r. w sprawie R 680/2011-4; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: SC Alexandrion Grup Romania Srl

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny kolorowy znak towarowy „Dracula Bite” dla towarów i usług z klas 33, 35 i 39 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 7588247

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny znak towarowy „Dracula” zarejestrowany w Rumunii pod nr 34847 dla towarów i usług z klasy 33 i 35

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 42 ust. 2 i 42 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-272/10: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 18 stycznia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Efeteio Thessalonikis — Grecja) — Souzana Berkizi-Nikolakaki przeciwko Anotato Symvoulio epilogis prosopikou (A.S.E.P.), Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis (Artykuł 104 § 3 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Polityka społeczna — Artykuł 155 ust. 2 TFUE — Dyrektywa 1999/70/WE — Klauzula 8 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony — Umowy o pracę w sektorze publicznym zawarte na czas określony — Kolejne umowy — Nadużycia — Sankcje — Przekształcenie w umowę na czas nieokreślony — Warunki proceduralne — Termin zawity — Zasady równoważności i skuteczności — Obniżenie ogólnego poziomu ochrony pracowników)

text:
               16.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/3

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 18 stycznia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Efeteio Thessalonikis — Grecja) — Souzana Berkizi-Nikolakaki przeciwko Anotato Symvoulio epilogis prosopikou (A.S.E.P.), Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis
   (Sprawa C-272/10) (1)

   (Artykuł 104 § 3 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Polityka społeczna - Artykuł 155 ust. 2 TFUE - Dyrektywa 1999/70/WE - Klauzula 8 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony - Umowy o pracę w sektorze publicznym zawarte na czas określony - Kolejne umowy - Nadużycia - Sankcje - Przekształcenie w umowę na czas nieokreślony - Warunki proceduralne - Termin zawity - Zasady równoważności i skuteczności - Obniżenie ogólnego poziomu ochrony pracowników)
   2011/C 120/05
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Dioikitiko Efeteio Thessalonikis

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Souzana Berkizi-Nikolakaki

      Strona pozwana: Anotato Symvoulio epilogis prosopikou (A.S.E.P.), Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Dioikitiko Efeteio Thessalonikis — Wykładnia klauzuli 8 pkt 3 załącznika do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony (Dz. U. L 175, s. 43) — Przepisy krajowe ustanawiające termin zawity dla przekształcenia umów o pracę na czas określony w umowy o pracę na czas nieokreślony

      Sentencja

               1)

               Artykuł 155 ust. 2 TFUE oraz porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte w dniu 18 maja 1999 r. stanowiące załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej porozumienia w sprawie pracy na czas określony zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak art. 11 ust. 2 dekretu prezydenckiego 164/2004 zawierającym uregulowania dotyczące pracowników zatrudnionych w sektorze publicznym na podstawie umów o pracę na czas określony i które stanowią, że wniosek pracownika mający na celu przekształcenie następujących po sobie umów o pracę na czas określony, które można uznać za stanowiące nadużycie w umowę o pracę na czas nieokreślony powinien zostać przedstawiony właściwemu organowi w terminie zawitym dwóch miesięcy od dnia wejścia w życie wspomnianego dekretu, pod warunkiem że termin ten nie jest mniej korzystny niż terminy stosujące się do podobnych środków prawa wewnętrznego z zakresu prawa pracy i że nie powoduje on, iż korzystanie z praw przyznanych w porządku prawnym Unii jest niemożliwe lub nadmiernie utrudnione, czego sprawdzenie należy do sądu krajowego.

               2)

               Klauzulę 8 pkt 3 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak art. 11 ust. 2 dekretu prezydenckiego 164/2004, który stanowi, że wniosek pracownika mający na celu przekształcenie następujących po sobie umów o pracę na czas określony, które można uznać za stanowiące nadużycie w umowę o pracę na czas nieokreślony powinien zostać przedstawiony właściwemu organowi w terminie zawitym dwóch miesięcy od dnia wejścia w życie wspomnianego dekretu, jeżeli odpowiednie terminy przewidziane w analogicznych przepisach krajowych wydanych przed tym dniem były przedłużane, dlatego że wspomniane przepisy krajowe nie wpływają na ogólny poziom ochrony pracowników na czas określony.

      (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010.