201711170391555952017/C 412/374042016TC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20171023262611Sprawa T-404/16: Wyrok Sądu z dnia 23 października 2017 r. – Galletas Gullón / EUIPO – O2 Holdings (Kształt paczki herbatników) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Trójwymiarowy unijny znak towarowy – Kształt paczki herbatników – Stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku – Zakres używania – Brak zmiany charakteru odróżniającego)
 ---documentbreak--- C4122017PL2610120171023PL0037261261Wyrok Sądu z dnia 23 października 2017 r. – Galletas Gullón / EUIPO – O2 Holdings (Kształt paczki herbatników)
   (Sprawa T-404/16) (
         1
      )
   „(Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Trójwymiarowy unijny znak towarowy — Kształt paczki herbatników — Stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku — Zakres używania — Brak zmiany charakteru odróżniającego)”2017/C 412/37Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Galletas Gullon, SA (Aguilar de Campoo, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat I. Escudero Pérez)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: O2 Holdings Ltd (Slough, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: J. Rebling, solicitor)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 maja 2016 r. (sprawa R 1613/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między O2 Holdings Ltd a Galletas Gullón.

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 19 maja 2016 r. (sprawa R 1613/2015-4) dotyczącej postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między O2 Holdings Ltd a Galletas Gullón.

            2)

            EUIPO i O2 Holdings Ltd zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 343 z 19.9.2016.


201711170541556032017/C 412/496392017TC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20170921343521Sprawa T-639/17: Skarga wniesiona w dniu 21 września 2017 r. – Madrid Diario de la Noche i in. / Komisja i SRB
 ---documentbreak--- C4122017PL3410120170921PL0049341352Skarga wniesiona w dniu 21 września 2017 r. – Madrid Diario de la Noche i in. / Komisja i SRB
   (Sprawa T-639/17)2017/C 412/49Język postępowania: hiszpański
      Strony

      Strona skarżąca: Madrid Diario de la Noche SA (Madryt, Hiszpania) i 24 innych skarżących (przedstawiciele: adwokaci B. Cremades Roman, F. Orts Castro, J. López Useros, S. Cajal Martín i P. Marrodán Lázaro)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            uwzględnienie złożenia niniejszego pisma i dokumentów towarzyszących a także przedstawienia zawartych w nim argumentów;

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) nr SRB/EES/2017/08 i decyzji Komisji (UE) 2017/1246 obydwu z dnia 7 czerwca 2017 r. i w związku z tym zobowiązanie SRB i Komisji Europejskiej do zwrotu skarżącym ich inwestycji w Banco Popular lub ewentualnie zasądzenie od SRB i od Komisji zapłaty odszkodowania na rzecz skarżących z tytułu odpowiedzialności pozaumownej;

            —

            obciążenie SRB i Komisji Europejskiej kosztami postępowania;

            —

            anulowanie wyceny dokonanej przez niezależnego eksperta z SRB i po obliczeniu wartości netto aktywów Banco Popular, zasądzenie od SRB i od Komisji Europejskiej na rzecz skarżących odszkodowania w sposób wskazany w niniejszej skardze.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/ Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sánchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


201711170191555862017/C 412/132182016CJC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL201710128811Sprawa C-218/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim – Polska) – postępowanie wszczęte na skutek zażalenia Aleksandry Kubickiej [Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Rozporządzenie (UE) nr 650/2012 – Dziedziczenie i europejskie poświadczenie spadkowe – Zakres zastosowania – Nieruchomość położona w państwie członkowskim, którego prawu nie jest znana instytucja zapisu windykacyjnego („legatum per vindicationem”) – Odmowa uznania skutków rzeczowych takiego zapisu]
 ---documentbreak--- C4122017PL810120171012PL00138181Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim – Polska) – postępowanie wszczęte na skutek zażalenia Aleksandry Kubickiej
   (Sprawa C-218/16) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Rozporządzenie (UE) nr 650/2012 — Dziedziczenie i europejskie poświadczenie spadkowe — Zakres zastosowania — Nieruchomość położona w państwie członkowskim, którego prawu nie jest znana instytucja zapisu windykacyjnego („legatum per vindicationem”) — Odmowa uznania skutków rzeczowych takiego zapisu]”2017/C 412/13Język postępowania: polski
      Sąd odsyłający

   Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Aleksandra Kubicka

      Przy udziale: notariusz Przemysławy Bac

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 2 lit. k) i l) oraz art. 31 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie odmowie uznania przez organ państwa członkowskiego skutków rzeczowych zapisu windykacyjnego znanego prawu właściwemu dla dziedziczenia wybranemu przez spadkobiercę zgodnie z art. 22 ust. 1 owego rozporządzenia, gdy odmowa ta następuje w oparciu o uzasadnienie, w myśl którego zapis ten dotyczy prawa własności nieruchomości położonej w tym państwie członkowskim, którego ustawodawstwo nie zna instytucji zapisu wywierającego bezpośredni skutek rzeczowy z chwilą otwarcia spadku.
   (
         1
      )	Dz.U. C 335 z 12.9.2016.


201711170241555872017/C 412/285782017CJC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20171003181922Sprawa C-578/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez le Korkein hallinto-oikeus (Naczelny sąd administracyjny) (Finlandia) w dniu 3 października 2017 r. – Oy Hartwall Ab
 ---documentbreak--- C4122017PL1820120171003PL0028182192Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez le Korkein hallinto-oikeus (Naczelny sąd administracyjny) (Finlandia) w dniu 3 października 2017 r. – Oy Hartwall Ab
   (Sprawa C-578/17)2017/C 412/28Język postępowania: fiński
      Sąd odsyłający

   Korkein hallinto-oikeus (Naczelny sąd administracyjny)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skawnosząca odwołanie: Oy Hartwall Ab

      Druga strona postępowania: Patentti- ja rekisterihallitus

      Pytania prejudycjalne

            1.

            Czy przy wykładni przesłanki odróżniającego charakteru danego znaku towarowego przewidzianej w art. 2 i 3 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/UE (
                  1
               ) mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych ma znaczenie to, czy wnosi się o rejestrację tego znaku jako graficznego znaku towarowego lub jako kolorowego znaku towarowego?

            2.

            Jeżeli klasyfikacja znaku jako kolorowego znaku towarowego lub graficznego znaku towarowego ma znaczenie przy ocenie jego odróżniającego charakteru, czy ten znak należy zarejestrować zgodnie z wnioskiem jako kolorowy znak towarowy niezależnie od jego przedstawienia w formie graficznej, czy też może on zostać zarejestrowany jedynie jako graficzny znak towarowy?

            3.

            Jeżeli możliwa jest rejestracja znaku przedstawionego we wniosku w formie graficznej jako kolorowego znaku towarowego, czy dla rejestracji znaku, który we wniosku został przedstawiony graficznie z dokładnością wymaganą zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości dla kolorowego znaku towarowego (i nie chodzi o rejestrację jako znaku towarowego koloru jako takiego, przedstawionego w sposób abstrakcyjny, bez nadania mu formy lub bez zaznaczenia konturów), jako kolorowego znaku towarowego, konieczne jest przedstawienie pewnego dowodu jego używania, tak jak wymaga tego Patentti- ja rekisterihallitus, czy też w ogóle jakiegokolwiek dowodu?

      (
         1
      )	Dz.U. 2008, L 299, s. 25.


201711170331556042017/C 412/506842017TC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20171004353511Sprawa T-684/17: Skarga wniesiona w dniu 4 października 2017 r. – Amorepacific / EUIPO – Primavera Life (p primera Pure Sprout Energy)
 ---documentbreak--- C4122017PL3510120171004PL0050351351Skarga wniesiona w dniu 4 października 2017 r. – Amorepacific / EUIPO – Primavera Life (p primera Pure Sprout Energy)
   (Sprawa T-684/17)2017/C 412/50Język skargi: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Amorepacific Corporation (Seul, Korea) (przedstawiciele: Rechtsanwälte B. Führmeyer i F. Klein)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Primavera Life GmbH (Oy-Mittelberg, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „p primera Pure Sprout Energy” – zgłoszenie nr 13 151 683

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 lipca 2017 r. w sprawie R 1744/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            zmianę zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu w całości;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

      Podniesiony zarzut

            —

            Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


201711170431555832017/C 412/384182016TC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20171023272711Sprawa T-418/16: Wyrok Sądu z dnia 23 października 2017 r. – Galletas Gullón / EUIPO – O2 Holdings (Kształt paczki herbatników) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Trójwymiarowy unijny znak towarowy – Kształt paczki herbatników – Stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku – Zakres używania – Brak zmiany charakteru odróżniającego)
 ---documentbreak--- C4122017PL2710120171023PL0038271271Wyrok Sądu z dnia 23 października 2017 r. – Galletas Gullón / EUIPO – O2 Holdings (Kształt paczki herbatników)
   (Sprawa T-418/16) (
         1
      )
   „(Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Trójwymiarowy unijny znak towarowy — Kształt paczki herbatników — Stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku — Zakres używania — Brak zmiany charakteru odróżniającego)”2017/C 412/38Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Galletas Gullon, SA (Aguilar de Campoo, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat I. Escudero Pérez)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: O2 Holdings Ltd (Slough, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: J. Rebling, solicitor)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 maja 2016 r. (sprawa R 1614/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między O2 Holdings Ltd a Galletas Gullón.

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 19 maja 2016 r. (sprawa R 1614/2015-4) dotyczącej postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między O2 Holdings Ltd a Galletas Gullón.

            2)

            EUIPO i O2 Holdings Ltd zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 343 z 19.9.2016.


201711170551555702017/C 412/516882017TC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20171006353622Sprawa T-688/17: Skarga wniesiona w dniu 6 października 2017 r. – Hola / SRB
 ---documentbreak--- C4122017PL3520120171006PL0051352362Skarga wniesiona w dniu 6 października 2017 r. – Hola / SRB
   (Sprawa T-688/17)2017/C 412/51Język postępowania: hiszpański
      Strony

      Strona skarżąca: Hola SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: R. Vallina Hoset i C. Iglesias Megías, adwokaci)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) i zobowiązanie jej do naprawienia poniesionej przez stronę skarżącą szkody wynikającej z wszystkich działań i zaniechań SRB, które skutkowały pozbawieniem skarżącej obligacji i papierów wartościowych BANCO POPULAR ESPAÑOL S.A., które znajdowały się w jej posiadaniu;

            —

            tytułem żądania głównego, zwrot dokonanych inwestycji w kwocie 543242,11 EUR w akcjach Banco Popular i 304950 EUR za obligacje Banco Popular będące w posiadaniu skarżącej;

            —

            tytułem ewentualnym w stosunku do poprzedniego żądania, nakazanie zapłaty kwoty 451459 EUR za akcje i 304950 EUR za obligacje Banco Popular będące w posiadaniu skarżącej („dochodzona kwota”)

            —

            zwiększenie dochodzonej kwoty o odsetki wyrównawcze od dnia 7 czerwca 2017 r. do dnia ogłoszenia wyroku kończącego niniejsze postępowanie;

            —

            zwiększenie dochodzonej kwoty o odsetki za opóźnienie od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do całkowitej zapłaty dochodzonej kwoty, według stóp procentowych ustalonych przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, powiększonych o dwa punkty procentowe;

            —

            obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Główne zarzuty i argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawie T-659/17 Vallina Fonseca/SRB.


201711170051555542017/C 412/142622016CJC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL201710128922Sprawa C-262/16: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) – Zjednoczone Królestwo) – Shields & Sons Partnership / The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs (Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 296 ust. 2 – Artykuł 299 – Wspólny system ryczałtowy dla rolników – Wyłączenie ze wspólnego systemu – Przesłanki – Pojęcie „kategorii rolników”)
 ---documentbreak--- C4122017PL820120171012PL00148292Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) – Zjednoczone Królestwo) – Shields & Sons Partnership / The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs
   (Sprawa C-262/16) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 296 ust. 2 — Artykuł 299 — Wspólny system ryczałtowy dla rolników — Wyłączenie ze wspólnego systemu — Przesłanki — Pojęcie „kategorii rolników”)”2017/C 412/14Język postępowania: angielski
      Sąd odsyłający

   Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Shields & Sons Partnership

      Strona pozwana: The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

      Sentencja

            1)

            Artykuł 296 ust. 2 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że określa on w sposób wyczerpujący wszystkie sytuacje, w których państwo członkowskie może wyłączyć rolnika ze wspólnego systemu ryczałtowego dla rolników.

            2)

            Artykuł 296 ust. 2 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że rolnicy, w przypadku których ustalono, że uzyskują znacznie wyższą kwotę zwrotu jako członkowie wspólnego systemu ryczałtowego dla rolników, niż gdyby byli podatnikami na zasadach ogólnych lub na zasadach uproszczonego systemu podatku od wartości dodanej, nie mogą stanowić kategorii rolników w rozumieniu tego przepisu.

      (
         1
      )	Dz.U. C 260 z 18.7.2016.


201711170201555732017/C 412/295802017CJC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20171004192021Sprawa C-580/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus (Estonia) w dniu 4 października 2017 r. – Mittetulundusühing Järvelaev / Põllumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet (PRIA)
 ---documentbreak--- C4122017PL1910120171004PL0029191202Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus (Estonia) w dniu 4 października 2017 r. – Mittetulundusühing Järvelaev / Põllumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet (PRIA)
   (Sprawa C-580/17)2017/C 412/29Język postępowania: estoński
      Sąd odsyłający

   Riigikohus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Mittetulundusühing Järvelaev

      Druga strona postępowania: Põllumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet (PRIA)

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy w przypadku odzyskania wsparcia projektu przyznanego w ramach środka z programu Leader, jeżeli wsparcie przyznane zostało dnia 6 września 2011 r., ostatnia rata wypłacona została dnia 19 listopada 2013 r., naruszenie stwierdzone zostało dnia 4 grudnia 2014 r., a decyzja w przedmiocie odzyskania wydana została dnia 27 stycznia 2015 r., w odniesieniu do wymogu trwałości działania należy zastosować art. 72 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 (
                  1
               ) czy też art. 71 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 (
                  2
               )? Czy w tych okolicznościach podstawę odzyskania stanowi art. 33 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 (
                  3
               ) czy też art. 56 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 (
                  4
               )?

            2)

            Jeżeli na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć, że znajduje zastosowanie rozporządzenie nr 1698/2005: czy wynajęcie obiektu inwestycyjnego (łodzi żaglowej), zakupionego przy pomocy przyznanego w ramach środka z programu Leader wsparcia projektu przez stowarzyszenie o celu niezarobkowym, które otrzymało wsparcie, innemu stowarzyszeniu o celu niezarobkowym, użytkującemu tę łódź żaglową w ramach tego samego działania, dla którego beneficjentowi przyznane zostało wsparcie, należy uważać za istotną zmianę (modyfikację) w rozumieniu art. 72 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1698/2005, wpływającą na charakter operacji lub na warunki wdrażania albo dającą przedsiębiorstwu nienależne korzyści? Czy agencja płatnicza danego państwa członkowskiego musi, w celu spełnienia wymogu istnienia nienależnej korzyści, stwierdzić, na czym konkretnie polega ta korzyść? W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej: czy ta nienależna korzyść może wynikać z faktu, że faktyczny użytkownik obiektu inwestycyjnego, gdyby sam złożył wniosek tej samej treści, nie otrzymałby wsparcia projektu?

            2a)

            Jeżeli na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć, że znajduje zastosowanie rozporządzenie nr 1303/2013: czy wynajęcie obiektu inwestycyjnego (łodzi żaglowej), zakupionego przy pomocy przyznanego w ramach środka z programu Leader wsparcia projektu przez stowarzyszenie o celu niezarobkowym, które otrzymało wsparcie, innemu stowarzyszeniu o celu niezarobkowym, użytkującemu tę łódź żaglową w ramach tego samego działania, dla którego beneficjentowi przyznane zostało wsparcie, należy uważać za istotną zmianę (modyfikację), wpływającą na charakter operacji, jej cele lub warunki wdrażania w rozumieniu art. 71 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 1303/2013, która mogłaby doprowadzić do naruszenia jej pierwotnych celów?

            3)

            Jeżeli na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć, że znajduje zastosowanie rozporządzenie nr 1698/2005: czy wynajęcie obiektu inwestycyjnego (łodzi żaglowej), zakupionego przy pomocy przyznanego w ramach środka z programu Leader wsparcia projektu przez stowarzyszenie o celu niezarobkowym, które otrzymało wsparcie, innemu stowarzyszeniu o celu niezarobkowym, użytkującemu tę łódź żaglową w ramach tego samego działania, dla którego beneficjentowi przyznane zostało wsparcie, należy uważać za istotną zmianę (modyfikację) w rozumieniu art. 72 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1698/2005, która wynika ze zmiany charakteru własności elementu infrastruktury albo zaprzestania lub przeniesienia działalności produkcyjnej, przy czym należy wziąć pod uwagę fakt, że nie miało miejsca przeniesienie własności łodzi żaglowej, zaś beneficjent nie był już bezpośrednim, lecz pośrednim posiadaczem łodzi żaglowej i zamiast dochodów ze świadczenia określonej we wniosku usługi uzyskuje dochody z najmu?

            3a)

            Jeżeli na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć, że znajduje zastosowanie rozporządzenie nr 1303/2013: czy wynajęcie obiektu inwestycyjnego (łodzi żaglowej), zakupionego przy pomocy przyznanego w ramach środka z programu Leader wsparcia projektu przez stowarzyszenie o celu niezarobkowym, które otrzymało wsparcie, innemu stowarzyszeniu o celu niezarobkowym, użytkującemu tę łódź żaglową w ramach tego samego działania, dla której beneficjentowi przyznane zostało wsparcie, należy uważać za zmianę własności elementu infrastruktury, która daje przedsiębiorstwu lub podmiotowi publicznemu nienależne korzyści w rozumieniu art. 71 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1303/2013, przy czym należy wziąć pod uwagę, że nie miało miejsca przeniesienie własności łodzi żaglowej, zaś beneficjent nie był już bezpośrednim, lecz pośrednim posiadaczem łodzi żaglowej i zamiast dochodów ze świadczenia określonej we wniosku usługi uzyskuje dochody z najmu? Czy agencja płatnicza danego państwa członkowskiego musi, w celu spełnienia wymogu istnienia nienależnej korzyści, stwierdzić, na czym konkretnie polega ta korzyść? W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej: czy ta nienależna korzyść może wynikać z faktu, że faktyczny użytkownik obiektu inwestycyjnego, gdyby sam złożył wniosek tej samej treści, nie otrzymałby wsparcia projektu?

            4)

            Czy poprzez akt prawa krajowego regulujący środek z programu Leader na beneficjenta może zostać nałożone zobowiązanie do zachowania obiektu inwestycyjnego przez pięć lat, tj. na bardziej rygorystycznych zasadach niż te przewidziane w art. 72 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 lub art. 71 ust. 1 rozporządzenia nr 1303/2013?

            5)

            W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie czwarte: czy zawarta w akcie prawa krajowego regulacja, zgodnie z którą beneficjent wsparcia projektu zobowiązany jest do zachowania obiektu inwestycyjnego zakupionego przy pomocy wsparcia projektu przez co najmniej pięć lat od wypłaty ostatniej raty wsparcia i użytkowania go stosownie do wyznaczonych celów, oraz wykładnia tej regulacji, zgodnie z którą beneficjent musi użytkować zakupiony obiekt inwestycyjny osobiście, są zgodne z art. 72 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 bądź z art. 71 ust. 1 rozporządzenia nr 1303/2013?

            6)

            Czy za nieprawidłowość w rozumieniu art. 33 ust. 1 rozporządzenia nr 1290/2005 bądź art. 56 rozporządzenia nr 1306/2013 należy uznać sytuację, w której beneficjent nie realizuje operacji, która zgodnie z aktem prawa krajowego regulującym środek z programu Leader nie była obligatoryjna, na którą beneficjent wskazywał jednak w swoim przedstawionym we wniosku o przyznanie wsparcia „Streszczeniu celów i działań operacji i inwestycji” i która stanowiła jedno z kryteriów, w oparciu o które wnioski były oceniane celem określenia ich pozycji w rankingu?

            7)

            W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie szóste: czy podjęcie kroków zmierzających do odzyskania wsparcia przed upływem pięciu lat od ostatniej wypłaty i fakt, że beneficjent w trakcie trwania postępowania sądowego w przedmiocie odzyskania zaprzestał tego naruszenia, sprawiają, że odzyskanie staje się bezprawne?

      (
         1
      )	Rozporządzenie z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2005, L 277, s. 1).
   (
         2
      )	Rozporządzenie z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U. 2013, L 347, s. 320).
   (
         3
      )	Rozporządzenie z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. 2005, L 209, s. 1).
   (
         4
      )	Rozporządzenie z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013, L 347, s. 549).


201711170221555752017/C 412/152782016CJC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL201710129911Sprawa C-278/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Aachen – Niemcy) – postępowanie karne przeciwko Frankowi Sleutjesowi (O desłanie prejudycjalne – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Dyrektywa 2010/64/UE – Artykuł 3 ust. 1 – Prawo do tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego w postępowaniu karnym – Tłumaczenie „istotnych dokumentów” – Pojęcie „istotnych dokumentów” – Wyrok nakazowy wydany po zakończeniu jednostronnego postępowania uproszczonego, skazujący jego destynatariusza za drobne wykroczenie na grzywnę)
 ---documentbreak--- C4122017PL910120171012PL00159191Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Aachen – Niemcy) – postępowanie karne przeciwko Frankowi Sleutjesowi
   (Sprawa C-278/16) (
         1
      )
   „(O desłanie prejudycjalne — Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych — Dyrektywa 2010/64/UE — Artykuł 3 ust. 1 — Prawo do tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego w postępowaniu karnym — Tłumaczenie „istotnych dokumentów” — Pojęcie „istotnych dokumentów” — Wyrok nakazowy wydany po zakończeniu jednostronnego postępowania uproszczonego, skazujący jego destynatariusza za drobne wykroczenie na grzywnę)”2017/C 412/15Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Landgericht Aachen

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Frank Sleutjes

      przy udziale: Staatsanwaltschaft Aachen

      Sentencja

   Wykładni art. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/64/UE z dnia 20 października 2010 r. w sprawie prawa do tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego w postępowaniu karnym należy dokonywać w ten sposób, że dokument, taki jak przewidziane w prawie krajowym orzeczenie, mające na celu wymierzenie kary za drobne wykroczenia, wydane przez sąd po przeprowadzeniu jednostronnego postępowania uproszczonego, stanowi „istotny dokument” w rozumieniu art. 3 ust. 1 tej dyrektywy, którego pisemne tłumaczenie musi być, zgodnie z wymogami formalnymi ustanowionymi w tym przepisie, zapewnione podejrzanym lub oskarżonym, którzy nie rozumieją języka danego postępowania, w celu umożliwienia im skorzystania z prawa do obrony i zagwarantowania w ten sposób rzetelności postępowania.
   (
         1
      )	Dz.U. C 335 z 12.9.2016.


201711170461556072017/C 412/536962017TC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20171009373821Sprawa T-696/17: Skarga wniesiona w dniu 9 października 2017 r. – Havenbedrijf Antwerpen i Maatschappij van de Brugse Zeehaven / Komisja
 ---documentbreak--- C4122017PL3710120171009PL0053371382Skarga wniesiona w dniu 9 października 2017 r. – Havenbedrijf Antwerpen i Maatschappij van de Brugse Zeehaven / Komisja
   (Sprawa T-696/17)2017/C 412/53Język postępowania: niderlandzki
      Strony

      Strona skarżąca: Havenbedrijf Antwerpen NV (Antwerpia, Belgia) i Maatschappij van de Brugse Zeehaven NV (Zeebrugge, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci P. Wytinck, W. Panis i I. Letten)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            uznanie za dopuszczalną skargi o stwierdzenie nieważności;

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2017) 5174 wersja ostateczna z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie wprowadzonego przez Belgię systemu pomocy nr. SA.38393 (2016/C, ex 2015/E) – opodatkowanie portów w Belgii;

            —

            tytułem żądania ewentualnego: przyznanie okresu przejściowego do momentu zakończenia przez Komisję analizy uregulowań podatkowych obowiązujących w stosunku do różnych portów UE, a w każdym razie na okres co najmniej pełnego roku;

            —

            obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 TFUE i art. 296 TFUE

                     —

                     Komisja dopuszcza się naruszenia art. 107 TFUE, ponieważ błędnie uznaje, że chodzi o „rynek”, na którym organy portowe oferują swoje usługi.

                     —

                     Zasadnicza działalność organów portowych, mianowicie udzielanie dostępu do portu oraz umożliwianie korzystania z nadbrzeża w oparciu o system zezwoleń stanowi działalność niemającą ze swoje natury charakteru gospodarczego. W każdym razie naruszając art. 296 TFUE Komisja nie uzasadniła w dostatecznym stopniu wniosku przeciwnego, do którego doszła.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 TFUE, ponieważ Komisja błędnie zakwalifikowała przyjęty środek jako selektywny.
            Poddanie organów portowych reżimowi podatku dochodowego od osób prawnych nie stanowi odejścia od systemu referencyjnego, ponieważ podatek dochodowy od osób prawnych sam w sobie stanowi system referencyjny. Poddanie organów portowych reżimowi podatku dochodowego od osób prawnych można wyjaśnić poprzez fakt, iż zarząd portem jako zasobem należącym do domeny publicznej stanowi zasadnie publiczne, które nie podlega opodatkowaniu podatkiem od dochodów spółek. Organy portowe świadczą wciąż jeszcze usługę publiczną co do istoty nienastawioną na zysk, zgodnie z warunkami określonymi przez ustawodawcę i pod nadzorem administracyjnym.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 TFUE, ponieważ odejście od systemu referencyjnego w każdym wypadku jest uzasadnione.
            Nawet jeśli podatek od dochodów spółek należałoby postrzegać jako belgijskie uregulowanie mające charakter referencyjny (co nie byłoby prawidłowe) niepoddanie temu uregulowaniu organów portowych jest uzasadnione. Wynika to z całościowej spójności systemu podatkowego oraz z faktu, że skarżące nie znajdują się w sytuacji faktycznej i prawnej porównywalnej z sytuacją przedsiębiorstw objętych podatkiem od dochodów spółek. Ponadto poddanie ich reżimowi podatku od dochodów spółek niosłoby ze sobą niekorzystne dla nich skutki.

            4.

            Zarzut czwarty, podnoszony posiłkowo, dotyczący żądania zarządzenia okresu przejściowego do momentu zakończenia przez Komisję analizy uregulowań podatkowych obowiązujących w stosunku do różnych portów UE, a w każdym razie na okres co najmniej pełnego roku.

                     —

                     W postępowaniu przeciwko Niderlandom Komisja udzieliła ustawodawcy niderlandzkiemu okresu pełnego roku na dostosowanie ustawodawstwa, a odnośnym portom również okresu roku na przygotowanie się do nowej sytuacji. Brak uzasadnienia dla sytuacji, w której skarżące miałyby dysponować krótszym okresem czasu na potrzeby przygotowania się do nowej sytuacji.

                     —

                     Zabronienie danego środka w jednym państwie członkowskim, podczas gdy porty w innych państwach członkowskich mogą wciąż z niego korzystać nie sprzyja „level playing field” pomiędzy portami (nie organami portowymi). Przeciwnie, zamiast eliminować nierówne traktowanie, zostaje właśnie ustanowione nierówne traktowanie pomiędzy portami znajdującymi się w różnych państwach członkowskich.


201711170471556112017/C 412/546992017TC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20171011383921Sprawa T-699/17: Skarga wniesiona w dniu 11 października 2017 – Polska przeciwko Komisji
 ---documentbreak--- C4122017PL3810120171011PL0054381392Skarga wniesiona w dniu 11 października 2017 – Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-699/17)2017/C 412/54Język postępowania: Polski
      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/1442 z dnia 31 lipca 2017 r. ustanawiającej konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) w odniesieniu do dużych obiektów energetycznego spalania zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE, notyfikowanej jako dokument nr C(2017) 5225;

            —

            obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 16 ust. 4 i 5 TUE w związku z art. 3 ust. 2 i 3 Protokołu Nr 36 w sprawie postanowień przejściowych, załączonego do TUE i TFUE, poprzez przyjęcie zaskarżonej decyzji przy zastosowaniu niewłaściwego sposobu liczenia większości kwalifikowanej.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 3 pkt 10 i 13 w związku z załącznikiem III dyrektywy 2010/75/UE i decyzji wykonawczej 2012/119/UE poprzez ustalenie poziomów BAT-AELs na podstawie błędnych i niereprezentatywnych danych.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności (art. 5 ust. 4 TUE) w związku z art. 191 ust. 2 TFUE poprzez ustalenie zbyt wysokich poziomów BAT-AELs, które nie są odpowiednie i współmierne dla osiągnięcia zamierzonych korzyści i celów, jak również w związku z brakiem sporządzenia oceny skutków zaskarżonej decyzji.

            4.

            Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 13 ust. 4 i 5 w związku z art. 3 pkt 12 dyrektywy 2010/75/UE oraz art. 291 ust. 2 TFUE poprzez przekroczenie przyznanych Komisji w art. 13 ust. 5 dyrektywy 2010/75/UE uprawnień wykonawczych w wyniku wprowadzenia odstępstwa od stosowania konkluzji BAT w drodze zaskarżonej decyzji zamiast w drodze zmiany dyrektywy 2010/75/UE.

            5.

            Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 3 ust. 3 i 4 rozporządzenia nr 2011/182, nadużycia władzy i zasad dobrej administracji poprzez wprowadzenie istotnej zmiany do projektu zaskarżonej decyzji w dniu głosowania w Komitecie art. 75 dyrektywy 2010/75/UE nad opinią w przedmiocie projektu zaskarżonej decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia dyskusji.


201711170501555842017/C 412/394412016TC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20171023272822Sprawa T-441/16: Wyrok Sądu z dnia 23 października 2017 r. – Tetra Pharm (1997) / EUIPO – Sebapharma (SeboCalm) {Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SeboCalm – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy Sebotherm – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}
 ---documentbreak--- C4122017PL2720120171023PL0039272282Wyrok Sądu z dnia 23 października 2017 r. – Tetra Pharm (1997) / EUIPO – Sebapharma (SeboCalm)
   (Sprawa T-441/16) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SeboCalm — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy Sebotherm — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}”2017/C 412/39Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Tetra Pharm (1997) Ltd (Tel Awiw, Izrael) (przedstawiciel: adwokat A. Gorzkiewicz)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: H. O’Neill i D. Stoyanova-Valchanova, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Sebapharma GmbH & Co. KG (Boppard, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Wald i D. Koal)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 maja 2016 r. (sprawa R 852/2015-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Sebapharma a Tetra Pharm (1997).

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Tetra Pharm (1997) Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 364 z 3.10.2016.


201711170531556132017/C 412/557152017TC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20171011393911Sprawa T-715/17: Skarga wniesiona w dniu 11 października 2017 r. – Hermann Biederlack GmbH & Co. KG / EUIPO (Feeling home)
 ---documentbreak--- C4122017PL3910120171011PL0055391391Skarga wniesiona w dniu 11 października 2017 r. – Hermann Biederlack GmbH & Co. KG / EUIPO (Feeling home)
   (Sprawa T-715/17)2017/C 412/55Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Hermann Biederlack GmbH & Co. KG (Greven, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt T. Seifried)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Feeling home” – zgłoszenie nr 15 452 931

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie R 252/2017-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

            —

            Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


201711170451555682017/C 412/406492016TC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20171019282811Sprawa T-649/16: Wyrok Sądu z dnia 19 października 2017 r. – Bernaldo de Quirós / Komisja (Służba publiczna – Urzędnicy – Obsadzanie stanowisk – Przeniesienie ze stanowiska kierownika wydziału na stanowisko doradcy – Interes służby – Nadużycie władzy – Prawo do bycia wysłuchanym i obowiązek staranności – Zasada równoważności stanowisk)
 ---documentbreak--- C4122017PL2810120171019PL0040281281Wyrok Sądu z dnia 19 października 2017 r. – Bernaldo de Quirós / Komisja
   (Sprawa T-649/16) (
         1
      )
   „(Służba publiczna — Urzędnicy — Obsadzanie stanowisk — Przeniesienie ze stanowiska kierownika wydziału na stanowisko doradcy — Interes służby — Nadużycie władzy — Prawo do bycia wysłuchanym i obowiązek staranności — Zasada równoważności stanowisk)”2017/C 412/40Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Belén Bernaldo de Quirós (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid, C. Berardis-Kayser i C. Ehrbar, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wnoisek na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 listopada 2015 r. o przeniesieniu skarżącej z dniem 1 grudnia 2015 r. ze stanowiska szefa wydziału „Biuro ds. staży” dyrekcji ds. młodzieży i sportu dyrekcji generalnej (DG) ds. edukacji i kultury na stanowisko doradcy w dyrekcji ds. modernizacji nauczania II: polityka i program w dziedzinie nauczania, innowacji, EIT i działań MSC” w tej samej DG.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona

            2)

            Belén Bernaldo de Quirós zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 402 z 31.10.2016.


201711170151555512017/C 412/162892016CJC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20171012101011Sprawa C-289/16: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 12 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Kamin und Grill Shop GmbH / Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV [Odesłanie prejudycjalne – Rolnictwo – Produkty ekologiczne – System kontroli ustanowiony w rozporządzeniu (WE) nr 834/2007 – Pojęcie „sprzedaży bezpośredniej konsumentowi lub użytkownikowi końcowemu”]
 ---documentbreak--- C4122017PL1010120171012PL0016101101Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 12 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Kamin und Grill Shop GmbH / Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV
   (Sprawa C-289/16) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Rolnictwo — Produkty ekologiczne — System kontroli ustanowiony w rozporządzeniu (WE) nr 834/2007 — Pojęcie „sprzedaży bezpośredniej konsumentowi lub użytkownikowi końcowemu”]”2017/C 412/16Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Kamin und Grill Shop GmbH

      Strona pozwana: Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV

      Sentencja

   Artykuł 28 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 należy interpretować w ten sposób, że dla uznania, iż produkty są sprzedawane konsumentowi lub użytkownikowi końcowemu „bezpośrednio” w rozumieniu tego przepisu, jest niezbędne, by sprzedaż była prowadzona przy jednoczesnej obecności podmiotu gospodarczego lub jego personelu zajmującego się sprzedażą oraz konsumenta końcowego.
   (
         1
      )	Dz.U. C 350 z 26.9.2016.


201711170031555412017/C 412/305872017CJC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20171005212111Sprawa C-587/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 20 lipca 2017 r. w sprawie T-287/16, Belgia / Komisja, wniesione w dniu 5 października 2017 r. przez Królestwo Belgii
 ---documentbreak--- C4122017PL2110120171005PL0030211211Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 20 lipca 2017 r. w sprawie T-287/16, Belgia / Komisja, wniesione w dniu 5 października 2017 r. przez Królestwo Belgii
   (Sprawa C-587/17 P)2017/C 412/30Język postępowania: francuski
      Strony

      Wnosząca odwołanie: Królestwo Belgii (przedstawiciele: J.C. Halleux, M. Jacobs, C. Pochet, pełnomocnicy, E. Grégoire i J. Mariani, avocats)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

            —

            uchylenie wyroku Sądu (druga izba) z dnia 20 lipca 2017 r. w sprawie T-287/16, Belgia / Komisja (EU:T:2017:531);

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/417 z dnia 17 marca 2016 r. (
                  1
               ), w zakresie, w jakim wyłącza ona z finansowania Unii Europejskiej kwotę 9601619,00 EUR (pozycja budżetowa 6701);

            —

            obciążenie Komisji kosztami postępowania;

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu strona wnosząca odwołanie podnosi wyłącznie jeden zarzut, dotyczący naruszenia prawa w wyniku dokonania przez Sąd błędnej wykładni art. 32 ust. 8 lit. a) rozporządzenia nr 1290/2005 (
         2
      ), którego brzmienie powtórzył co do istoty art. 54 ust. 5 lit. c) rozporządzenia nr 1306/2013 (
         3
      ), w odniesieniu do wyczerpania wewnętrznych środków odwoławczych i wymaganej tym przepisem należytej staranności.
   (
         1
      )	Decyzja Komisji (UE) 2016/417 z dnia 17 marca 2016 r. wyłączająca z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2016, L 75, s. 16).
   (
         2
      )	Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. 2005, L 209, s. 1).
   (
         3
      )	Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013, L 347, s. 549; sprostowane w Dz.U. 2016, L 130, s. 13).


201711170371555812017/C 412/416832016TC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20171019292911Sprawa T-683/16: Wyrok Sądu z dnia 19 października 2017 r. – Kuka Systems / EUIPO (MATRIX BODY SHOP) {Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MATRIX BODY SHOP – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}
 ---documentbreak--- C4122017PL2910120171019PL0041291291Wyrok Sądu z dnia 19 października 2017 r. – Kuka Systems / EUIPO (MATRIX BODY SHOP)
   (Sprawa T-683/16) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MATRIX BODY SHOP — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}”2017/C 412/41Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Kuka Systems GmbH (Augsburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci B. Maneth i C. Huch-Hallwachs)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 lipca 2016 r. (sprawa R 2503/2015-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego MATRIX BODY SHOP jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Kuka Systems GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 410 z 7.11.2016.


201711170321555902017/C 412/567162017TC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20171018394022Sprawa T-716/17: Skarga wniesiona w dniu 18 października 2017 r. – Germanwings / Komisja
 ---documentbreak--- C4122017PL3920120171018PL0056392402Skarga wniesiona w dniu 18 października 2017 r. – Germanwings / Komisja
   (Sprawa T-716/17)2017/C 412/56Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Germanwings GmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: A. Martin-Ehlers, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 29 lipca 2016 r. (
                  1
               ) w sprawie SA.33983 (2013/C) (ex 2012/NN) (ex 2011/N) – Rekompensata dla portów lotniczych na Sardynii z tytułu obowiązków świadczenia usługi publicznej (UOIG), a w szczególności:

                     —

                     art. 1 ust. 2 tej decyzji w zakresie, w jakim wspomniano w nim o spółce Germanwings GmbH;

                     —

                     art. 2 ust. 1 tej decyzji w zakresie, w jakim orzeczone odzyskanie pomocy dotyczy spółki Germanwings GmbH; oraz

            —

            obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy: brak istnienia środka pomocy
            Strona pozwana nie przedstawiła argumentów ani dowodów na to, że płatność dokonana na rzecz strony skarżącej stanowi pomoc. Uznając, że tak jest, strona pozwana wyraźnie odstąpiła od linii orzeczniczej oraz własnej praktyki decyzyjnej.

            2.

            Zarzut drugi: nawet jeśli pomoc miała miejsce, to nie wywarła ona wpływu na handel między państwami członkowskimi ani nie doprowadziła do zakłócenia konkurencji. Strona pozwana nie wykazała w wystarczający sposób, że domniemana pomoc wywiera wpływ na handel między państwami członkowskimi i na konkurencję. Posiłkowo strona skarżąca podnosi, że udzielona została pomoc de minimis w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 1998/2006 (
                  2
               ).

      (
         1
      )	Decyzja Komisji (UE) 2017/1861 z dnia 29 lipca 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.33983 (2013/C) (ex 2012/NN) (ex 2011/N) – wdrożonej przez Włochy – Rekompensata dla portów lotniczych na Sardynii z tytułu obowiązków świadczenia usługi publicznej (UOIG) [notyfikowana jako dokument nr C(2016) 4862] (Dz.U. 2017, L 268, s. 1).
   (
         2
      )	Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz.U. 2006, L 379, s. 5).


201711170511556002017/C 412/426862016TC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20171019293022Sprawa T-686/16 P: Wyrok Sądu z dnia 19 października 2017 r. – Possanzini/Frontex (Odwołanie – Służba publiczna – Personel tymczasowy – Postępowanie w sprawie oceny w 2009 r. – Kompetencje zatwierdzającego – Zmiana pierwotnej oceny oceniającego przez zatwierdzającego – Uprzednie spotkanie konsultacyjne pomiędzy zatwierdzającym a oceniającym – Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych – Badanie z urzędu)
 ---documentbreak--- C4122017PL2920120171019PL0042292302Wyrok Sądu z dnia 19 października 2017 r. – Possanzini/Frontex
   (Sprawa T-686/16 P) (
         1
      )
   „(Odwołanie — Służba publiczna — Personel tymczasowy — Postępowanie w sprawie oceny w 2009 r. — Kompetencje zatwierdzającego — Zmiana pierwotnej oceny oceniającego przez zatwierdzającego — Uprzednie spotkanie konsultacyjne pomiędzy zatwierdzającym a oceniającym — Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych — Badanie z urzędu)”2017/C 412/42Język postępowania: francuski
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Daniele Possanzini (Piza, Włochy) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Druga strona postępowania: Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej (Frontex) (przedstawiciele: H. Caniard i S. Drew, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 18 lipca 2016 r., Possanzini/Komisja (F-68/15, EU:F:2016:150).

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Daniele Possanzini pokrywa własne koszty a także koszty poniesione przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej (Frontex) w niniejszej instancji.

      (
         1
      )	Dz.U. C 428 z 21.11.2016.


201711170401556052017/C 412/572272017TC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20171016404011Sprawa T-227/17: Postanowienie Sądu z dnia 16 października 2017 r. – Falmouth University / Komisja
 ---documentbreak--- C4122017PL4010120171016PL0057401401Postanowienie Sądu z dnia 16 października 2017 r. – Falmouth University / Komisja
   (Sprawa T-227/17) (
         1
      )2017/C 412/57Język postępowania: angielskiPrezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.
   (
         1
      )	Dz.U. C 221 z 10.7.2017.


title: Sprawa T-705/16 P: Wyrok Sądu z dnia 19 października 2017 r. – WQ (*)/Parlament (Odwołanie – Służba publiczna – Urzędnicy – Procedura certyfikacji – Postępowanie w 2014 r. – Nieumieszczenie na liście urzędników wybranych do wzięcia udziału w programie kształcenia – Równe traktowanie – Artykuł 165 TFUE – Zarzut niezgodności z prawem)

text:
201711170441556062017/C 412/437052016TC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20171019303011Sprawa T-705/16 P: Wyrok Sądu z dnia 19 października 2017 r. –  (
         *1
      )/Parlament (Odwołanie – Służba publiczna – Urzędnicy – Procedura certyfikacji – Postępowanie w 2014 r. – Nieumieszczenie na liście urzędników wybranych do wzięcia udziału w programie kształcenia – Równe traktowanie – Artykuł 165 TFUE – Zarzut niezgodności z prawem)
   (
         *1
      )	Informacje usunięto w ramach ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych.
 ---documentbreak--- C4122017PL3010120171019PL0043301301Wyrok Sądu z dnia 19 października 2017 r. –  (
         *1
      )/Parlament
   (Sprawa T-705/16 P) (
         1
      )
   „(Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Procedura certyfikacji — Postępowanie w 2014 r. — Nieumieszczenie na liście urzędników wybranych do wzięcia udziału w programie kształcenia — Równe traktowanie — Artykuł 165 TFUE — Zarzut niezgodności z prawem)”2017/C 412/43Język postępowania: francuski
      Strony

      Wnoszący odwołanie: (
         *1
      ) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: D. Nessaf i M. Ecker, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 21 lipca 2016 r.,  (
         *1
      )/Parlament (F-1/16, EU:F:2016:171).

      Sentencja

            1)

            Odwołanie zostaje oddalone.

            2)

             (
                  *1
               ) pokrywa własne koszty a także koszty poniesione przez Parlament Europejski w niniejszej instancji

      (
         *1
      )	Informacje usunięto w ramach ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych.
   (
         1
      )	Dz.U. C 454 z 5.12.2016.


201711170111555602017/C 412/315942017CJC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20171013212222Sprawa C-594/17: Skarga wniesiona w dniu 13 października 2017 r. – Komisja Europejska / Republika Słowenii
 ---documentbreak--- C4122017PL2120120171013PL0031212222Skarga wniesiona w dniu 13 października 2017 r. – Komisja Europejska / Republika Słowenii
   (Sprawa C-594/17)2017/C 412/31Język postępowania: słoweński
      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, G. von Rintelen i M. Žebre)

      Strona pozwana: Republika Słowenii

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

            —

            stwierdzenie, że Republika Słowenii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 15 ust. 1 dyrektywy Rady 2011/85/UE z dnia 8 listopada 2011 r. w sprawie wymogów dla ram budżetowych państw członkowskich (Dz.U. L 306, z 23.11.2011, s. 41), w zakresie w jakim nie przyjęła do dnia 31 grudnia 2013 r. wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania tejże dyrektywy, a w każdym razie nie powiadomiła o takich przepisach Komisji;

            —

            nałożenie na Republikę Słowenii, zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE, okresowej kary pieniężnej w wysokości 7099,20 EUR za każdy dzień począwszy od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie;

            —

            obciążenie Republiki Słowenii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z art. 15 ust. 1 dyrektywy Rady 2011/85/UE z dnia 8 listopada 2011 r. w sprawie wymogów dla ram budżetowych państw członkowskich, Republika Słowenii powinna była wprowadzić w życie do dnia 31 grudnia 2013 r. wszystkie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania tejże dyrektywy. Ponieważ Republika Słowenii nie poinformowała Komisji przed upływem wskazanego terminu o dokonanej transpozycji wszystkich przepisów rzeczonej dyrektywy, instytucja ta postanowiła wnieść skargę do Trybunału.
   W swej skardze Komisja wnosi do Trybunału o nałożenie na Republikę Słowenii, zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE, okresowej kary pieniężnej w wysokości 7099,20 EUR za każdy dzień. W celu określenia tej kwoty Komisja wzięła pod uwagę wagę i czas trwania naruszenia prawa Unii jak i skutek odstraszający sankcji w związku z możliwościami finansowymi danego państwa członkowskiego, to jest Republiki Słowenii.


201711170411555962017/C 412/448102016TC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20171023313111Sprawa T-810/16: Wyrok Sądu z dnia 23 października 2017 r. – Barmenia Krankenversicherung / EUIPO (Mediline) {Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie do rejestracji słownego unijnego znaku towarowego Mediline – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Artykuł 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 7 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001)}
 ---documentbreak--- C4122017PL3110120171023PL0044311311Wyrok Sądu z dnia 23 października 2017 r. – Barmenia Krankenversicherung / EUIPO (Mediline)
   (Sprawa T-810/16) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie do rejestracji słownego unijnego znaku towarowego Mediline — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Artykuł 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 7 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001)}”2017/C 412/44Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Barmenia Krankenversicherung AG (Wuppertal, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 września 2016 r. (sprawa R 2437/2015-1) dotycząca rejestracji oznaczenia słownego Mediline jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Barmenia Krankenversicherung AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


201711170231555532017/C 412/174042016CJC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20171012101122Sprawa C-404/16: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Lombard Ingatlan Lízing Zrt. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatóság (Odesłanie prejudycjalne – VAT – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 90 ust. 1 – Bezpośredni skutek – Podstawa opodatkowania – Obniżenie w przypadku anulowania, wypowiedzenia lub rozwiązania – Obniżenie w przypadku całkowitego lub częściowego niewywiązania się z płatności – Odrębność – Wypowiedzenie umowy leasingu z uwagi na nieuiszczenie opłat)
 ---documentbreak--- C4122017PL1020120171012PL0017102112Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Lombard Ingatlan Lízing Zrt. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatóság
   (Sprawa C-404/16) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 90 ust. 1 — Bezpośredni skutek — Podstawa opodatkowania — Obniżenie w przypadku anulowania, wypowiedzenia lub rozwiązania — Obniżenie w przypadku całkowitego lub częściowego niewywiązania się z płatności — Odrębność — Wypowiedzenie umowy leasingu z uwagi na nieuiszczenie opłat)”2017/C 412/17Język postępowania: węgierski
      Sąd odsyłający

   Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lombard Ingatlan Lízing Zrt.

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatóság

      Sentencja

            1)

            Pojęcia „anulowania”, „wypowiedzenia” i „rozwiązania” użyte w art. 90 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że obejmują one przypadek, w którym w ramach umowy leasingu z automatycznym przeniesieniem własności jego przedmiotu po zakończeniu okresu umowy leasingodawca nie może już domagać się od leasingobiorcy uiszczenia należności z tytułu leasingu ze względu na wypowiedzenie przez leasingodawcę tej umowy z powodu niewywiązywania się przez leasingobiorcę z obowiązków umownych.

            2)

            W przypadku gdy doszło do ostatecznego zakończenia umowy leasingu z uwagi na niezapłacenie należnych rat leasingu przez leasingobiorcę, leasingodawca może powołać się na art. 90 ust. 1 dyrektywy 2006/112 wobec państwa członkowskiego w celu uzyskania obniżenia podstawy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej, mimo iż obowiązujące przepisy prawa krajowego, po pierwsze, uznają taki przypadek za „niewywiązanie się z płatności” w rozumieniu art. 90 ust. 2 tej dyrektywy, a po drugie, nie zezwalają na obniżenie podstawy opodatkowania w przypadku niewywiązania się z płatności.

      (
         1
      )	Dz.U. C 364 z 3.10.2016.


201711170311555892017/C 412/327122014TC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20171023232311Sprawa T-712/14: Wyrok Sądu z dnia 23 października 2017 r. – CEAHR/Komisja (Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Nadużycie pozycji dominującej – System selektywnej naprawy – Odmowa dostarczania przez producentów zegarków szwajcarskich części zamiennych zegarmistrzom prowadzącym własne zakłady naprawy zegarków – Rynek pierwotny i rynek posprzedażowy – Eliminacja wszelkiej skutecznej konkurencji – Decyzja w sprawie oddalenia skargi do Komisji)
 ---documentbreak--- C4122017PL2310120171023PL0032231231Wyrok Sądu z dnia 23 października 2017 r. – CEAHR/Komisja
   (Sprawa T-712/14) (
         1
      )
   „(Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Nadużycie pozycji dominującej — System selektywnej naprawy — Odmowa dostarczania przez producentów zegarków szwajcarskich części zamiennych zegarmistrzom prowadzącym własne zakłady naprawy zegarków — Rynek pierwotny i rynek posprzedażowy — Eliminacja wszelkiej skutecznej konkurencji — Decyzja w sprawie oddalenia skargi do Komisji)”2017/C 412/32Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Confédération européenne des associations d’horlogers-réparateurs (CEAHR) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo P. Mathijsen i P. Dyrberg, następnie M. Sánchez Rydelski, a wreszcie P. Benczek, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Ronkes Agerbeek, M. Farley i C. Urraca Caviedes, a nastepnie A. Dawes, F. Ronkes Agerbeek i J. Norris-Usher, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: LVMH Moët Hennessy-Louis Vuitton SA (Paryż, Francja) (przedstawiciele: C. Froitzheim, avocat i R. Subiotto, QC), Rolex, SA (Genewa, Szwajcaria) (przedstawiciel: M. Araujo Boyd, avocat) i The Swatch Group SA (Neuchâtel, Szwajcaria) (przedstawiciele: początkowo A. Israel i M. Jakobs, a następnie A. Israel i J. Lang, avocats)

      Przedmiot

   Oparta na art. 263 TFUE skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2014) 5462 final, z dnia 29 lipca 2014 r., w której Komisja oddaliła skargę złożoną przez skarżącą dotyczącą podnoszonych naruszeń art. 101 i 102 TFUE (sprawa AT.39097– Naprawa zegarków)

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Confédération européenne des associations d’horlogers-réparateurs (CEAHR) zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 7 z 12.1.2015.


201711170131555462017/C 412/094132015CJC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL201710105511Sprawa C-413/15: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – Elaine Farrell / Alan Whitty, The Minister for the Environment, Ireland, Attorney General, Motor Insurers Bureau of Ireland (MIBI) (Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej z tytułu użytkowania pojazdów mechanicznych – Dyrektywa 90/232/EWG – Artykuł 1 – Odpowiedzialność z tytułu uszkodzeń ciała doznanych przez wszystkich pasażerów innych niż kierowca – Obowiązkowe ubezpieczenie – Bezpośredni skutek – Dyrektywa 84/5/EWG – Artykuł 1 ust. 4 – Podmiot zobowiązany do wypłaty odszkodowania z tytułu szkód majątkowych i uszkodzeń ciała spowodowanych przez pojazd niezidentyfikowany lub nieubezpieczony – Możliwość powołania się na dyrektywę wobec państwa – Warunki, w których podmiot prawa prywatnego można uznać za działający w imieniu państwa i powołać się wobec niego na przepisy dyrektywy wywierające bezpośredni skutek)
 ---documentbreak--- C4122017PL510120171010PL00095151Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – Elaine Farrell / Alan Whitty, The Minister for the Environment, Ireland, Attorney General, Motor Insurers Bureau of Ireland (MIBI)
   (Sprawa C-413/15) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej z tytułu użytkowania pojazdów mechanicznych — Dyrektywa 90/232/EWG — Artykuł 1 — Odpowiedzialność z tytułu uszkodzeń ciała doznanych przez wszystkich pasażerów innych niż kierowca — Obowiązkowe ubezpieczenie — Bezpośredni skutek — Dyrektywa 84/5/EWG — Artykuł 1 ust. 4 — Podmiot zobowiązany do wypłaty odszkodowania z tytułu szkód majątkowych i uszkodzeń ciała spowodowanych przez pojazd niezidentyfikowany lub nieubezpieczony — Możliwość powołania się na dyrektywę wobec państwa — Warunki, w których podmiot prawa prywatnego można uznać za działający w imieniu państwa i powołać się wobec niego na przepisy dyrektywy wywierające bezpośredni skutek)”2017/C 412/09Język postępowania: angielski
      Sąd odsyłający

   Supreme Court

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Elaine Farrell

      Strona pozwana: Alan Whitty, The Minister for the Environment, Ireland, Attorney General, Motor Insurers Bureau of Ireland (MIBI)

      Sentencja

            1)

            Artykuł 288 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie wyklucza on sam w sobie tego, aby wobec podmiotu nieposiadającego wszystkich cech wymienionych w pkt 20 wyroku z dnia 12 lipca 1990 r., Foster i in. (C 188/89, EU:C:1990:313) i jednocześnie cech wymienionych w pkt 18 wskazanego wyroku można było powoływać się na przepisy dyrektywy wywierające skutek bezpośredni.

            2)

            Wobec instytucji prawa prywatnego, której państwo członkowskie powierzyło zadanie leżące w interesie publicznym, takie jak zadanie związane z obowiązkiem nałożonym na państwa członkowskie w art. 1 ust. 4 drugiej dyrektywy Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych, zmienionej trzecią dyrektywą Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r., i która to instytucja na mocy ustawy została wyposażona w szczególne uprawnienia, takie jak uprawnienie do nakazania zakładom ubezpieczeń prowadzącym działalność w zakresie ubezpieczeń komunikacyjnych na terytorium danego państwa członkowskiego, aby stały się jej członkami i aby ją finansowały, można powoływać się na przepisy dyrektywy wywierające bezpośredni skutek.

      (
         1
      )	Dz.U. C 320 z 28.9.2015.


201711170171555522017/C 412/182242017CJC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20170427111111Sprawa C-224/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 17 lutego 2017 r. w sprawie T-369/15, Hernández Zamora, SA / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 27 kwietnia 2017 r. przez Hernández Zamora, SA
 ---documentbreak--- C4122017PL1110120170427PL0018111111Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 17 lutego 2017 r. w sprawie T-369/15, Hernández Zamora, SA / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 27 kwietnia 2017 r. przez Hernández Zamora, SA
   (Sprawa C-224/17 P)2017/C 412/18Język postępowania: angielski
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Hernández Zamora, SA (przedstawiciel: J.L. Rivas Zurdo, abogado)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Rosen Tantau KG
   Postanowieniem z dnia 19 października 2017 r Trybunał Sprawiedliwości (siódma izba) orzekł, że odwołanie jest niedopuszczalne.


201711170561555852017/C 412/3372015TC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20171019232422Sprawa T-7/15: Wyrok Sądu z dnia 19 października 2017 r. – Leopard / EUIPO – Smart Market (LEOPARD true racing) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego LEOPARD true racing – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy leopard CASA Y JARDIN – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]
 ---documentbreak--- C4122017PL2320120171019PL0033232242Wyrok Sądu z dnia 19 października 2017 r. – Leopard / EUIPO – Smart Market (LEOPARD true racing)
   (Sprawa T-7/15) (
         1
      )
   „Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego LEOPARD true racing — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy leopard CASA Y JARDIN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]”2017/C 412/33Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Leopard SA (Howald, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat P. Lê Dai)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Smart Market, SLU (Alcantarilla, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 października 2014 r. (sprawa R 1866/2013-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Smart Market a Leopard.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Leopard SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 81 z 9.3.2015.


201711170061555552017/C 412/105012015CJC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL201710116611Sprawa C-501/15 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 października 2017 r. – Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) / Cactus SA, Isabel Del Rio Rodríguez [Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „CACTUS OF PEACE CACTUS DE LA PAZ” – Sprzeciw właściciela słownego i graficznego znaku towarowego Unii Europejskiej zawierającego element słowny „Cactus” – Klasyfikacja nicejska – Artykuł 28 – Artykuł 15 ust. 1 akapit drugi lit. a) – Rzeczywiste używanie znaku towarowego w formie skróconej]
 ---documentbreak--- C4122017PL610120171011PL00106161Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 października 2017 r. – Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) / Cactus SA, Isabel Del Rio Rodríguez
   (Sprawa C-501/15 P) (
         1
      )
   „[Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „CACTUS OF PEACE CACTUS DE LA PAZ” — Sprzeciw właściciela słownego i graficznego znaku towarowego Unii Europejskiej zawierającego element słowny „Cactus” — Klasyfikacja nicejska — Artykuł 28 — Artykuł 15 ust. 1 akapit drugi lit. a) — Rzeczywiste używanie znaku towarowego w formie skróconej]”2017/C 412/10Język postępowania: angielski
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: A. Folliard Monguiral, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Cactus SA (przedstawiciel: K. Manhaeve, avocate), Isabel Del Rio Rodríguez

      Sentencja

            1)

            Odwołanie zostaje oddalone.

            2)

            Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa koszty postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 414 z 14.12.2015.


201711170101555452017/C 412/192352017CJC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20170505111222Sprawa C-235/17: Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2017 r. – Komisja Europejska / Węgry
 ---documentbreak--- C4122017PL1120120170505PL0019112122Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2017 r. – Komisja Europejska / Węgry
   (Sprawa C-235/17)2017/C 412/19Język postępowania: węgierski
      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Malferrari i L. Havas, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Węgry

      Żądania strony skarżącej

   Komisja wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o:

            —

            stwierdzenie, że wydając przepisy ograniczające użytkowanie terenów produkcyjnych, Węgry uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy art. 49 i 63 Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

            —

            obciążenie Węgier kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja uważa, że sporne węgierskie przepisy ograniczające w oczywiście nieproporcjonalny sposób użytkowanie terenów rolnych i leśnych, są niezgodne ze zobowiązaniami spoczywającymi na Węgrach na mocy art. 49 i 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
   Pozbawienie ex lege praw użytkowania stanowi ograniczenie swobody przedsiębiorczości gwarantowanej przez art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w szczególności z uwagi na fakt, iż takie wygaśniecie prawa użytkowania uniemożliwia lub nadmiernie utrudnia dotychczasowym uprawnionym z jego tytułu tworzenie przedsiębiorstw na Węgrzech (lub otrzymanie praw użytkowania terenów produkcyjnych) w celu prowadzenia działalności i przyczynianie się przez nich poprzez prowadzenie na własny rachunek działalności gospodarczej, do powstawania więzów gospodarczych i społecznych w Unii. Komisja uważa, że pozbawienie ex lege praw użytkowania może stanowić przeszkodę dla wykonywania swobody przedsiębiorczości lub zniechęcać do jej wykonywania.
   Węgierskie przepisy naruszają również swobodę przepływu kapitału gdyż ich skutkiem jest uniemożliwienie lub ograniczenie inwestycji w nieruchomości położone na Węgrzech przez podmioty niemające węgierskiej przynależności państwowej. Przepisy takie powodują zmniejszenie wartości istniejących praw użytkowania, co również stanowi ograniczenie swobody przepływu kapitału.
   Węgierskie przepisy wprowadzają pośrednią dyskryminację poprzez stosowanie rozróżnienia ze szkodą dla obywateli Unii Europejskiej niemających węgierskiej przynależności państwowej.
   Ograniczenie wspomnianych wyżej swobód nie może być uzasadnione. Nie ma ono uzasadnienia z uwagi na żaden ze względów przewidzianych w traktacie ani z innych względów podniesionych przez rząd węgierski w toku postępowania.
   Niemożliwa do zaakceptowania jest w szczególności argumentacja rządu węgierskiego zgodnie z którą ograniczenie jest konieczne w celu położenia kresu bezprawności. Według Komisji niedopuszczalne jest ogólne domniemanie – którego nie stwierdzono w żadnym konkretnym wypadku – że wszystkie umowy użytkowania terenu produkcyjnego na Węgrzech zawarte przez obcokrajowców są od momentu ich ustanowienia bezprawne i nieważne. Nie można przyjąć również założenia, że bezprawność wszystkich umów użytkowania może zostać wywiedziona z braku zezwolenia na wymianę walut wymaganego na podstawie przepisów obowiązujących przed 2002 r.
   Ograniczenie wprowadzone przez węgierskie przepisy nie czyni zadość wymogowi proporcjonalności albowiem nie jest odpowiednie do osiągnięcia realizowanych celów i ponadto znacznie wykracza poza to co konieczne do ich osiągniecia.
   Węgierskie przepisy nie spełniają wymogów zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz nie zapewniają odpowiedniego odszkodowania dla podmiotów, które poniosły szkodę w wyniku pozbawienia lub ograniczenia prawa użytkowania.
   Według Komisji, sporne węgierskie przepisy naruszają prawo własności, o którym mowa w art. 17 Karty. W określonych wypadkach prawo własności zostaje zakłócone nawet gdy naruszenie nie obejmuje trzech uprawnień stanowiących elementy „własności” (używanie, posiadanie i rozporządzanie).


201711170211555742017/C 412/116612015CJC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL201710126722Sprawa C-661/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – X BV / Staatssecretaris van Financiën [Odesłanie prejudycjalne – Unia celna – Wspólnotowy kodeks celny – Artykuł 29 – Przywóz pojazdów – Ustalanie wartości celnej – Artykuł 78 – Kontrola zgłoszenia – Artykuł 236 ust. 2 – Zwrot należności celnych przywozowych – Termin trzech lat – Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 – Artykuł 145 ust. 2 i 3 – Ryzyko wadliwości – Termin dwunastu miesięcy – Ważność]
 ---documentbreak--- C4122017PL620120171012PL00116272Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – X BV / Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-661/15) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Unia celna — Wspólnotowy kodeks celny — Artykuł 29 — Przywóz pojazdów — Ustalanie wartości celnej — Artykuł 78 — Kontrola zgłoszenia — Artykuł 236 ust. 2 — Zwrot należności celnych przywozowych — Termin trzech lat — Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 — Artykuł 145 ust. 2 i 3 — Ryzyko wadliwości — Termin dwunastu miesięcy — Ważność]”2017/C 412/11Język postępowania: niderlandzki
      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: X BV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Sentencja

            1)

            Wykładni art. 145 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 444/2002 z dnia 11 marca 2002 r. w związku z art. 29 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny należy dokonywać w taki sposób, iż przepis ten dotyczy sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym, w której stwierdzono, że w chwili przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu w odniesieniu do określonego towaru istnieje ryzyko związane z jego produkcją, polegające na tym, że podczas użytkowania może on stać się wadliwy i w związku z tym sprzedawca, wypełniając zobowiązanie gwarancyjne przewidziane w umowie sprzedaży zawartej z kupującym, udziela kupującemu upustu w formie pokrycia kosztów, które powstały dla niego na skutek eliminującego powyższe ryzyko dostosowania towaru.

            2)

            Artykuł 145 ust. 3 rozporządzenia nr 2454/93, zmienionego rozporządzeniem nr 444/2002, przewidujący termin dwunastu miesięcy od daty przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu, w którym musi nastąpić dostosowanie faktycznie zapłaconej bądź należnej ceny, jest nieważny.

      (
         1
      )	Dz.U. C 98 z 14.3.2016.


201711170251555882017/C 412/203902017CJC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20170628121321Sprawa C-390/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 28 kwietnia 2017 r. w sprawie T-580/16, Azoulay i in. / Parlament Europejski, wniesione w dniu 28 czerwca 2017 r. przez Irit Azoulay, Andrew Borehama, Mirję Bouchard i Darrena Neville’a
 ---documentbreak--- C4122017PL1210120170628PL0020121132Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 28 kwietnia 2017 r. w sprawie T-580/16, Azoulay i in. / Parlament Europejski, wniesione w dniu 28 czerwca 2017 r. przez Irit Azoulay, Andrew Borehama, Mirję Bouchard i Darrena Neville’a
   (Sprawa C-390/17 P)2017/C 412/20Język postępowania: francuski
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Irit Azoulay, Andrew Boreham, Mirja Bouchard, Darren Neville (przedstawiciel: M. Casado García-Hirschfeld, avocat)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski

      Żądania wnoszącego odwołanie

            —

            uchylenie zaskarżonego wyroku;

            —

            uwzględnienie żądań przedstawionych przez stronę skarżącą w postepowaniu w pierwszej instancji w skardze w sprawie T-580/16;

            —

            obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca twierdzi, że zaskarżony wyrok jest obaczony szeregiem naruszeń prawa i przeinaczeń okoliczności faktycznych.
   Sąd naruszył prawo i przeinaczył okoliczności faktyczne poprzez niezastosowanie autonomicznej i jednolitej wykładni pojęcia wydatków na edukację w ramach unijnego porządku prawnego oraz poprzez uzależnienie tego pojęcia od jego rozumienia w poszczególnych systemach szkolnictwa w państwach zamieszkania urzędnika, bez uwzględnienia charakteru wydatków i interesu dzieci.
   Zgodnie z orzecznictwem Trybunału, zarówno z jednolitego stosowania prawa Unii, jak i z zasady równości wynika, że pojęcia zawarte w przepisie prawa Unii, który nie zawiera żadnego wyraźnego odesłania do prawa państw członkowskich w celu ustalenia jego znaczenia i zakresu, powinny zasadniczo być interpretowane w całej Unii w sposób autonomiczny i jednolity, co powinno nastąpić z uwzględnieniem kontekstu przepisu i celu zamierzonego przez dane uregulowanie (wyrok z dnia 15 października 2015 r., Axa Belgium, C-494/14, EU:C:2015:692).
   Poza tym stwierdzenie Sądu zawarte w pkt 47 zaskarżonego wyroku jest niespójne i narusza orzecznictwo w zakresie zgodności pomiędzy uprzednim zażaleniem w drodze administracyjnej a skargą.
   Strona skarżąca utrzymuje także, że Sąd naruszył obowiązek uzasadnienia, ponieważ nie wypowiedział się na temat naruszenia zasady równego traktowania ani art. 22 Karty praw podstawowych, które zostały przez nim podniesione.
   W konsekwencji, zdaniem strony skarżącej poprzez zbadanie w zbyt ogólnikowy sposób trzech odrębnych podniesionych przez nią zarzutów, Sąd doszedł do wniosków, które nie są uzasadnione ani pod względem prawnym ani faktycznym.


201711170121555612017/C 412/214332017CJC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20170717131421Sprawa C-433/17P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 3 maja 2017 r. w sprawie T-36/16, Enercon / EUIPO wniesione w dniu 17 lipca 2017 r. przez Enercon GmGB
 ---documentbreak--- C4122017PL1310120170717PL0021131142Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 3 maja 2017 r. w sprawie T-36/16, Enercon / EUIPO wniesione w dniu 17 lipca 2017 r. przez Enercon GmGB
   (Sprawa C-433/17P)2017/C 412/21Język postępowania: angielski
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Enercon GmbH (przedstawiciele: R. Böhm, adwokat, A. Silverleaf, QC)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Gamesa Eólica, SL

      Żądania wnoszącego odwołanie

            —

            uchylenie wyroku wydanego przez Sąd w sprawie T-36/16;

            —

            uchylenie wyroku wydanego przez Sąd w sprawie T-245/12;

            —

            przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez EUIPO ze wskazaniem wydania decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej w sprawie R 260/2011-1 i oddalenie wniosku Gamesa zmierzającego do unieważnienia spornej rejestracji;

            —

            obciążenie pozwanego w pierwszej instancji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi, że wyrok wydany w sprawie T-36/16, będący przedmiotem odwołania, narusza art. 7 ust. 1 lit. b) i/lub art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (
         1
      ) oraz że z następujących względów miało miejsce naruszenie przepisów postępowania przed Sądem:

            1.

            Sąd w błędny sposób uznał, z naruszeniem art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, że zarejestrowany rozpatrywany znak towarowy pozbawiony jest samoistnego charakteru odróżniającego, jaki wymagany jest do tego, aby zezwolić na jego rejestrację. Czyniąc tak Sąd naruszył prawo.

            2.

            Pierwsze naruszenie prawa polegało na potraktowaniu wskazania znaku towarowego jako znaku kolorowego w formularzu zgłoszeniowym jako określającego prawny charakter tego znaku, co miało w konsekwencji wpływ na ocenę jego samoistnego charakteru odróżniającego. Sąd powinien był orzec, że wskazanie znaku towarowego w formularzu zgłoszeniowym jako znaku kolorowego jest zasadniczo czynione ze względów wygody administracyjnej EUIPO, a nie ze względów natury prawnej. W konsekwencji przy określaniu charakteru znaku, o którego rejestrację wniesiono, Sąd powinien był wziąć pod uwagę nie tylko wskazanie znaku towarowego w formularzu, lecz całkowitą treść formularza zgłoszeniowego, w szczególności przedstawienie zgłoszonego w formularzu znaku. Przedstawienie znaku towarowego w zgłoszeniu wskazuje na graficzny znak towarowy posiadający szczególne ukazane tam cechy charakterystyczne.

            3.

            Sąd powinien był również uwzględnić kształt zarejestrowanego znaku, w szczególności, kształt, jaki został wskazany w świadectwie rejestracji wydanym przez EUIPO w trakcie rejestracji znaku. Świadectwo rejestracji jest dokumentem referencyjnym, który opisuje kształt znaku, jaki został zarejestrowany i powinno ono zostać potraktowane przez Sąd jako decydujące przy ustalaniu charakteru zarejestrowanego znaku towarowego. Treść właściwie zrozumianego świadectwa rejestracji ukazuje wyraźnie, że znak został zarejestrowany jako graficzny znak towarowy o kształcie, który figuruje w dołączonym do formularza zgłoszeniowego przedstawieniu. Nie postępując w ten sposób Sąd naruszył prawo.

            4.

            Drugie naruszenie prawa i przepisów proceduralnych polegało na odmowie uzyskania informacji, które były konieczne do tego, aby zrozumieć treść świadectwa rejestracji rozpatrywanego znaku towarowego. Dokument ten stanowi publikowaną przez Światową Organizację Własności Intelektualnej normę ST.60, która wskazuje znaczenie kodów INID stosowanych powszechnie do świadectw rejestracji wystawianych przez urzędy ds. własności intelektualnej, w tym EUIPO, celem określenia charakteru i znaczenia dokonywanych tam wpisów. Znaczenie kodów INID może być jedynie określone poprzez odniesienie się do normy ST. 60 lub będącego jej odpowiednikiem źródła odniesienia, a treść świadectwa rejestracji można określić jedynie poprzez odniesienie się do znaczenia zawartych w nim kodów INID. Sąd błędnie potraktował źródło tych informacji jako dowód i w konsekwencji błędnie odmówił uzyskania tego dokumentu czy zawartej w nim informacji, podczas gdy faktycznie jest on będącym odpowiednikiem słownika tekstem prawnym. Gdyby Sąd uwzględnił udostępnione mu narzędzia interpretacji, oceniłby, że świadectwo rejestracji zostało wystawione dla graficznego znaku towarowego tworzonego przez przedstawienie ukazane w formularzu zgłoszenia do rejestracji. Pierwsza Izba Odwoławcza EUIPO uprzednio prawidłowo uznała, że tego rodzaju znak towarowy posiada odróżniający charakter wymagany do tego, aby zezwolić na jego rejestrację, co Sąd powinien był odpowiednio stwierdzić.

      (
         1
      )	Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego (Dz.U. 2009 L 78, s. 1).


201711170141555622017/C 412/225122017CJC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20170822141521Sprawa C-512/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Poznań – Stare Miasto w Poznaniu (Polska) w dniu 22 sierpnia 2017 r. – HR
 ---documentbreak--- C4122017PL1410120170822PL0022141152Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Poznań – Stare Miasto w Poznaniu (Polska) w dniu 22 sierpnia 2017 r. – HR
   (Sprawa C-512/17)2017/C 412/22Język postępowania: polski
      Sąd odsyłający

   Sąd Rejonowy Poznań – Stare Miasto w Poznaniu

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: HR

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy art. 8 ust. l rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (
                  1
               ), w okolicznościach sprawy należy interpretować w ten sposób, że miejscem zwykłego pobytu dziecka w wieku 18 miesięcy jest państwo członkowskie, z którym dziecko wykazuje pewną integrację ze środowiskiem społecznym i rodzinnym poprzez: obywatelstwo rodzica, który na co dzień wykonuje pieczę nad dzieckiem, posługiwanie się przez dziecko językiem urzędowym tego państwa członkowskiego, przyjęcie chrztu i trwające do trzech miesięcy wizyty dziecka w tym państwie w czasie świąt i urlopu rodzicielskiego tego rodzica oraz przez kontakty z jego rodziną, w sytuacji, gdy dziecko z tym samym rodzicem przebywa w pozostałych okresach czasu w innym państwie członkowskim, a rodzic ten jest zatrudniony w tym państwie na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony i dziecko utrzymuje w tym państwie stałe, lecz czasowo ograniczone kontakty z drugim z rodziców i jego rodziną?

            2)

            Czy ustalając na podstawie art. 8 ust 1 rozporządzenia nr 2201/2003, miejsce zwykłego pobytu dziecka w wieku 18 miesięcy, które z uwagi na ten wiek pozostaje pod codzienną pieczą tylko jednego z rodziców, a z drugim utrzymuje stałe, lecz czasowo ograniczone kontakty, w przypadku braku porozumienia rodziców co do wykonywania władzy rodzicielskiej i kontaktów z dzieckiem, przy ocenie integracji dziecka ze środowiskiem społecznym i rodzinnym należy w równym stopniu uwzględniać więzi łączące dziecko z każdym z rodziców, czy też należy w większym stopniu uwzględniać więź z tym rodzicem, który na co dzień sprawuje pieczę?

      (
         1
      )	Dz.U. L 338, s. 1; Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 6, str. 243.


title: Sprawa C-573/16: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 19 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) – Zjednoczone Królestwo) – Air Berlin plc / Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs [Odesłanie prejudycjalne — Podatki pośrednie — Gromadzenie kapitału — Opodatkowanie w drodze opłaty według stawki 1,5 % od przeniesienia do systemu rozliczeniowego transakcji (clearance service) nowo wyemitowanych akcji lub akcji, które mają być notowane na giełdzie państwa członkowskiego]

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/13

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 19 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) – Zjednoczone Królestwo) – Air Berlin plc / Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-573/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatki pośrednie - Gromadzenie kapitału - Opodatkowanie w drodze opłaty według stawki 1,5 % od przeniesienia do systemu rozliczeniowego transakcji (clearance service) nowo wyemitowanych akcji lub akcji, które mają być notowane na giełdzie państwa członkowskiego])
   (2017/C 424/17)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Air Berlin plc

      Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

      Sentencja

               1)

               Artykuły 10 i 11 dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie opodatkowaniu operacji przeniesienia akcji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w drodze której tytuł własności do wszystkich akcji danej spółki został przeniesiony na system rozliczeniowy jedynie w celu notowania tych akcji na giełdzie, bez dokonania zmian w zakresie własności rzeczywistej tych akcji.

               2)

               Artykuł 5 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2008/7/WE z dnia 12 lutego 2008 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie opodatkowaniu operacji przeniesienia akcji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w drodze której tytuł własności do akcji nowo wyemitowanych przy podwyższaniu kapitału został przeniesiony na system rozliczeniowy jedynie w celu oferowania kupna tych nowych akcji.

               3)

               Odpowiedź na pytania pierwsze i drugie nie jest odmienna w okolicznościach, w których prawo państwa członkowskiego takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym umożliwia podmiotowi prowadzącemu system rozliczeniowy, za zgodą organu podatkowego, dokonanie wyboru, zgodnie z którym nie pobiera się opłaty skarbowej od pierwotnego przeniesienia akcji do systemu rozliczeniowego, a zamiast tego pobiera się opłatę dodatkową względem opłaty skarbowej od każdej kolejnej sprzedaży akcji.

      (1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


title: Sprawa C-568/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 27 września 2017 r. – Staatssecretaris van Financiën/L. W. Geelen

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 27 września 2017 r. – Staatssecretaris van Financiën/L. W. Geelen
   (Sprawa C-568/17)
   (2017/C 424/33)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

      Strona pozwana: L. W. Geelen

      Pytania prejudycjalne

               1)

                           a)

                           Czy wykładni art. 9 ust. 2 lit. c) tiret pierwsze szóstej dyrektywy (1) wzgl. art. 52 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE (2) (w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2010 r.) należy dokonywać w taki sposób, że obejmują one swoim zakresem także odpłatne udostępnianie interaktywnych erotycznych pokazów za pośrednictwem kamer internetowych przekazujących obraz na żywo?

                           b)

                           W razie udzielenia na pytanie 1. a) odpowiedzi twierdzącej, czy wykładni fragmentu zdania „miejsce, gdzie usługi te faktycznie są wykonywane” w art. 9 ust. 2 lit. c) szóstej dyrektywy wzgl. początkowej części art. 52 dyrektywy 2006/112/WE należy dokonywać w takim znaczeniu, że miarodajne jest miejsce, w którym modele występują przed kamerami internetowymi lub w takim znaczeniu, że miarodajne jest miejsce, w którym odwiedzający oglądają obrazy, lub czy w grę wchodzi jeszcze inne miejsce?

               2)

               Czy wykładni art. 9 ust. 2 lit. e) tiret dwunaste szóstej dyrektywy wzgl. art. 56 ust. 1 lit. k) dyrektywy 2006/112/WE (w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2010 r.) w związku z art. 11 rozporządzenia 1777/2005 (3) należy dokonywać w taki sposób, że odpłatne udostępnianie interaktywnych erotycznych pokazów za pośrednictwem kamer internetowych przekazujących obraz na żywo może zostać uznane za „usługę świadczoną drogą elektroniczną”?

               3)

               W razie udzielenia zarówno na pytanie 1. a), jaki i pytanie 2, odpowiedzi twierdzącej i w sytuacji, gdy ustalenie miejsca świadczenia usługi na podstawie stosownych przepisów dyrektyw prowadzi do rozbieżności, jak zatem należy ustalić miejsce świadczenia usługi?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. 1977 L 145, s.1).

      (2)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006 ,L 347, s.1)

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1777/2005 z dnia 17 października 2005 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 77/388/EWG w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2005 L 288, s.1)