title: Sprawa C-161/05: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 — System kontroli w sektorze rybołówstwa — Informacje dotyczące gatunków i ilości poławianych ryb — Brak powiadomienia)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/8

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-161/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 - System kontroli w sektorze rybołówstwa - Informacje dotyczące gatunków i ilości poławianych ryb - Brak powiadomienia)
   (2006/C 331/13)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: C. Cattabriga, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: I. M. Braguglia, pełnomocnik, G. Aiello i D. Del Gaizo, adwokaci)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 15 ust. 4 i art. 18 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. L 261, str. 1) — Nieprzekazanie informacji dotyczących gatunków i ilości poławianych ryb
   Sentencja

               1)

               Nie przekazując danych przewidzianych w art. 15 ust. 4 i art. 18 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa za lata 1999-2000, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tych przepisów.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 132 z 28.5.2005.


title: Sprawa T-222/07 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 25 kwietnia 2007 r. w sprawie F-59/06 Kerstens przeciwko Komisji, wniesione w dniu 25 czerwca 2007 r. przez Petrusa Kerstensa

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/41

         Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 25 kwietnia 2007 r. w sprawie F-59/06 Kerstens przeciwko Komisji, wniesione w dniu 25 czerwca 2007 r. przez Petrusa Kerstensa
   (Sprawa T-222/07 P)
   (2007/C 199/78)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Petrus J. F. Kerstens (Overijse, Belgia) (przedstawiciel: C. Mourato adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego postanowienia;

               —

               przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania innej izbie Sądu do spraw służby Publicznej;

               —

               rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów zgodnie z właściwymi przepisami.

         Zarzuty i główne argumenty
   W odwołaniu wnoszący odwołanie wnosi o uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej odrzucającego jako oczywiście niedopuszczalną wniesioną przez niego skargę o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, sprawozdania z rozwoju jego kariery zawodowej za rok 2004 i po drugie decyzji organu powołującego dotyczącej wniesionego przez niego zażalenia na sprawozdanie z rozwoju jego kariery zawodowej.
   W uzasadnieniu odwołania skarżący powołuje trzy zarzuty.
   Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 7 ust. 1 i 3 załącznika I do statutu Trybunału Sprawiedliwości i art. 20 tego statutu, jak również niezgodności z prawem procedury godzącej w interesy wnoszącego odwołanie. Wnoszący odwołanie podnosi, że zastosowanie art. 111 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, mającego mutatis mutandis zastosowanie do postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, na którego podstawie wydane zostało zaskarżone postanowienie, było niedopuszczalne po tym jak nastąpiły dwie wymiany pism procesowych oraz wymiana not i uwag, to znaczy, gdy powstały okoliczności stosowania zwykłej procedury. Zdaniem wnoszącego odwołanie w tych okolicznościach Sąd do spraw Służby Cywilnej nie mógł był orzec w przedmiocie dopuszczalności przed przeprowadzeniem ustnej fazy postępowania.
   Zarzut drugi, powołany subsydiarnie, dotyczy naruszenia art. 111 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji i niezgodności z prawem procedury, która z niego wynika. Zdaniem skarżącego zaskarżone postanowienie nie mogło było zostać wydane na podstawie tego przepisu bez dalszego prowadzenia postępowania, a w szczególności bez przeprowadzenia ustnej fazy postępowania, ponieważ, w każdym bądź razie, nie został wysłuchany rzecznik generalny i podnoszona niedopuszczalność nie jest oczywista.
   Zarzut trzeci, powołany tym bardziej subsydiarnie, dotyczy naruszenia zasady kontradyktoryjności, ponieważ Sąd do spraw Służby Publicznej orzekł domyślnie, że jeden z załączników do odpowiedzi na skargę stanowi dowód niedopuszczalności przedmiotowego postępowania, zanim jeszcze wnoszący odwołanie miał możliwość zajęcia stanowiska w kwestii tego dokumentu.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 stycznia 2005 r. w sprawie C-117/03 (wniosek Consiglio di Stato o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Società Italiana Dragaggi SpA i inni przeciwko Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti oraz Regione Autonoma del Friuli Venezia Giulia (Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych — Dzika fauna i flora — Krajowy wykaz terenów kwalifikujących się do określenia jako tereny mające znaczenie dla Wspólnoty — Środki ochronne)

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 13 stycznia 2005 r.
   w sprawie C-117/03 (wniosek Consiglio di Stato o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Società Italiana Dragaggi SpA i inni przeciwko Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti oraz Regione Autonoma del Friuli Venezia Giulia (1)

   (Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych - Dzika fauna i flora - Krajowy wykaz terenów kwalifikujących się do określenia jako tereny mające znaczenie dla Wspólnoty - Środki ochronne)
   (2005/C 57/13)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-117/03 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Consiglio di Stato (Włochy), postanowieniem z dnia 17 grudnia 2002 r., które wpłynęło do Trybunału dnia 18 marca 2003 r., w postępowaniu: Società Italiana Dragaggi SpA i inni przeciwko Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti oraz Regione Autonoma del Friuli Venezia Giulia, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulman (sprawozdawca), J.-P. Puissochet, N. Colneric i J. N. Cunha Rodrigues, sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: M. Múgica Azarmendi, wydał w dniu 13 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Art. 4 ust. 5 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory należy interpretować w ten sposób, że przewidziane przez art. 6 ust. 2 do 4 tej dyrektywy środki ochronne stosuje się tylko wobec tych terenów, które, zgodnie z art. 4 ust. 2 akapit trzeci tej dyrektywy zostały umieszczone na przyjętym przez Komisję, zgodnie z procedurą określoną w art. 21 tej dyrektywy, wykazie terenów wybranych jako tereny mające znaczenie dla Wspólnoty.
   Jeśli chodzi o tereny kwalifikujące się do określenia jako tereny mające znaczenie dla Wspólnoty, znajdujące się na przekazanych Komisji wykazach krajowych, a w szczególności te, na których znajdują się typy siedlisk przyrodniczych o znaczeniu priorytetowym lub gatunki o takim znaczeniu, Państwa Członkowskie są, na podstawie dyrektywy 92/43/EWG i ze względu na wskazany w tej dyrektywie cel ochrony, zobowiązane do podjęcia środków będących w stanie ochronić wartość ekologiczną na poziomie krajowym tych terenów.

      (1)  Dz. U. C 146 z 21.06.2003


title: Sprawa T-461/13: Wyrok Sądu z dnia 26 listopada 2015 r. – Hiszpania/Komisja [Pomoc państwa — Telewizja cyfrowa — Pomoc na wdrożenie naziemnej telewizji cyfrowej na oddalonych i mniej zurbanizowanych obszarach w Hiszpanii — Decyzja uznająca pomoc za częściowo zgodną i za częściowo niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Pojęcie przedsiębiorstwa — Działalność gospodarcza — Korzyść — Usługa w ogólnym interesie gospodarczym — Zakłócenie konkurencji — Artykuł 107 ust. 3 lit. c) TFUE — Obowiązek staranności — Rozsądny termin — Pewność prawa — Równość traktowania — Proporcjonalność — Pomocniczość — Prawo do informacji]

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/35

         Wyrok Sądu z dnia 26 listopada 2015 r. – Hiszpania/Komisja
   (Sprawa T-461/13) (1)

   ([Pomoc państwa - Telewizja cyfrowa - Pomoc na wdrożenie naziemnej telewizji cyfrowej na oddalonych i mniej zurbanizowanych obszarach w Hiszpanii - Decyzja uznająca pomoc za częściowo zgodną i za częściowo niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Pojęcie przedsiębiorstwa - Działalność gospodarcza - Korzyść - Usługa w ogólnym interesie gospodarczym - Zakłócenie konkurencji - Artykuł 107 ust. 3 lit. c) TFUE - Obowiązek staranności - Rozsądny termin - Pewność prawa - Równość traktowania - Proporcjonalność - Pomocniczość - Prawo do informacji])
   (2016/C 027/41)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: adwokat A. Rubio González)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier, B. Stromsky i P. Němečková, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2014/489/UE z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.28599 [C 23/10 (ex NN 36/10, ex CP 163/09)] wdrożonej przez Królestwo Hiszpanii na rzecz rozwinięcia [wdrożenia] naziemnej telewizji cyfrowej na obszarach oddalonych i mniej zurbanizowanych (poza regionem Kastylia-La Mancha) (Dz.U. L 217, s. 52).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami związanymi z postępowaniem głównym oraz z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 304 z 19.10.2013.


title: Sprawa F-105/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 5 listopada 2013 r. — Knöll przeciwko Europolowi (Służba publiczna — Personel Europolu — Nieprzedłużenie umowy — Odmowa zawarcia umowy na czas nieokreślony — Stwierdzenie nieważności przez Sąd — Wykonanie wyroku Sądu)

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/22

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 5 listopada 2013 r. — Knöll przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-105/12) (1)

   (Służba publiczna - Personel Europolu - Nieprzedłużenie umowy - Odmowa zawarcia umowy na czas nieokreślony - Stwierdzenie nieważności przez Sąd - Wykonanie wyroku Sądu)
   2013/C 377/50
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Brigitte Knöll (Hochheim am Main, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci W. J. Dammingh i N. D. Dane)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (przedstawiciele: D. Neumann i D. El Khoury, pełnomocnicy, adwokat B. Wägenbaur)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Europolu wydanej celem wykonania wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 czerwca 2010 r. w sprawie F-44/09 Knöll przeciwko Europolowi, w której Europol przyznał stronie skarżącej ryczałtową kwotę, mającą wynagrodzić szkodę wyrządzoną jej decyzją, której nieważność stwierdzono we wspomnianym wyroku

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Urzędu Policji z dnia 28 listopada 2011 r. w sprawie przyznania B. Knöll kwoty 20 000 EUR w celu wykonania wyroku Sądu z dnia 29 czerwca 2010 r. w sprawie F-44/09 Knöll przeciwko Europolowi.

               2)

               Europejski Urząd Policji pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez B. Knöll.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013, s. 70.


title: Sprawy połączone od C-468/06 do C-478/06: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 września 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Efeteio Athinon — Grecja) — Sot. Lélos kai Sia EE (C-468/06), Farmakemporiki AE Emporias kai Dianomis Farmakeftikon Proïonton (C-469/06), Konstantinos Xydias kai Sia OE (C-470/06), Farmakemporiki AE Emporias kai Dianomis Farmakeftikon Proïonton (C-471/06), Ionas Stroumsas EPE (C-472/06), Ionas Stroumsas EPE (C-473/06), Pharmakapothiki Pharma-Group Messinias AE (C-474/06), K. P. Marinopoulos AE Emporias kai Dianomis Pharmakeftikon Proïonton (C-475/06), K. P. Marinopoulos AE Emporias kai Dianomis Pharmakeftikon Proïonton (C-476/06), Kokkoris D. Tsánas K. EPE i in. (C-477/06), Kokkoris D. Tsánas K. EPE i in. (C-478/06) przeciwko GlaxoSmithKline AEVE Farmakeftikon Proïonton, dawniej Glaxowellcome AEVE (Artykuł 82 — Nadużycie pozycji dominującej — Produkty lecznicze — Odmowa dostaw na rzecz hurtowników prowadzących eksport równoległy — Normalny charakter zamówień)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 września 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Efeteio Athinon — Grecja) — Sot. Lélos kai Sia EE (C-468/06), Farmakemporiki AE Emporias kai Dianomis Farmakeftikon Proïonton (C-469/06), Konstantinos Xydias kai Sia OE (C-470/06), Farmakemporiki AE Emporias kai Dianomis Farmakeftikon Proïonton (C-471/06), Ionas Stroumsas EPE (C-472/06), Ionas Stroumsas EPE (C-473/06), Pharmakapothiki Pharma-Group Messinias AE (C-474/06), K. P. Marinopoulos AE Emporias kai Dianomis Pharmakeftikon Proïonton (C-475/06), K. P. Marinopoulos AE Emporias kai Dianomis Pharmakeftikon Proïonton (C-476/06), Kokkoris D. Tsánas K. EPE i in. (C-477/06), Kokkoris D. Tsánas K. EPE i in. (C-478/06) przeciwko GlaxoSmithKline AEVE Farmakeftikon Proïonton, dawniej Glaxowellcome AEVE
   (Sprawy połączone od C-468/06 do C-478/06) (1)

   (Artykuł 82 - Nadużycie pozycji dominującej - Produkty lecznicze - Odmowa dostaw na rzecz hurtowników prowadzących eksport równoległy - Normalny charakter zamówień)
   (2008/C 301/11)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Efeteio Athinon
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sot. Lélos kai Sia EE (C-468/06), Farmakemporiki AE Emporias kai Dianomis Farmakeftikon Proïonton (C-469/06), Konstantinos Xydias kai Sia OE (C-470/06), Farmakemporiki AE Emporias kai Dianomis Farmakeftikon Proïonton (C-471/06), Ionas Stroumsas EPE (C-472/06), Ionas Stroumsas EPE (C-473/06), Pharmakapothiki Pharma-Group Messinias AE (C-474/06), K. P. Marinopoulos AE Emporias kai Dianomis Pharmakeftikon Proïonton (C-475/06), K. P. Marinopoulos AE Emporias kai Dianomis Pharmakeftikon Proïonton (C-476/06), Kokkoris D. Tsánas K. EPE i in. (C-477/06), Kokkoris D. Tsánas K. EPE i in. (C-478/06)

      Strona pozwana: Glaxosmithkline AEVE Farmakeftikon Proїonton
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Efeteio Athinon — Wykładnia art. 82 WE — Nadużycie pozycji dominującej — Odmowa ze strony przedsiębiorstwa zajmującego pozycję dominującą zrealizowania wszystkich zamówień złożonych przez hurtowników produktów leczniczych w celu ograniczenia prowadzonej przez nich działalności eksportowej, a w konsekwencji, ograniczenia szkód wynikających z handlu równoległego
   Sentencja
   Artykuł 82 WE należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorstwo zajmujące dominującą pozycję na właściwym rynku produktów leczniczych, które w celu przeszkodzenia eksportowi równoległemu prowadzonemu przez niektórych hurtowników z danego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego, odmawia wykonania zamówienia o normalnym charakterze złożonego przez tych hurtowników, nadużywa swej pozycji dominującej. Do sądu odsyłającego należy ustalenie normalnego charakteru tych zamówień przy uwzględnieniu wielkości tych zamówień w porównaniu z potrzebami rynku tego państwa członkowskiego oraz dotychczasowych relacji handlowych utrzymywanych przez to przedsiębiorstwo z zainteresowanymi hurtownikami.

      (1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007.


title: Sprawa C-326/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Verein für Konsumenteninformation/A1 Telekom Austria AG (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2002/22/WE — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Prawa użytkowników — Prawo abonentów do wycofania się z umowy bez ponoszenia kar — Zmiana opłat wynikająca z warunków umowy — Podwyższenie opłaty w przypadku podwyższenia cen konsumpcyjnych)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Verein für Konsumenteninformation/A1 Telekom Austria AG
   (Sprawa C-326/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2002/22/WE - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Prawa użytkowników - Prawo abonentów do wycofania się z umowy bez ponoszenia kar - Zmiana opłat wynikająca z warunków umowy - Podwyższenie opłaty w przypadku podwyższenia cen konsumpcyjnych))
   (2016/C 038/08)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Verein für Konsumenteninformation

      Strona pozwana: A1 Telekom Austria AG

      Sentencja

   Artykuł 20 ust. 2 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/136/WE z dnia 25 listopada 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że zmiana opłat za świadczenie usług związanych z sieciami lub usług łączności elektronicznej, następująca na podstawie postanowienia o waloryzacji opłat, które jest zawarte w ogólnych warunkach umów stosowanych przez przedsiębiorstwo świadczące te usługi i które przewiduje, że taka waloryzacja jest zależna od obiektywnego wskaźnika cen konsumpcyjnych ustalonego przez instytucję publiczną, nie stanowi „zmiany warunków umowy” w rozumieniu tego przepisu, uprawniającej abonenta do wycofania się z umowy bez ponoszenia kar.

      (1)  Dz.U. C 339 z 29.9.2014.


title: Sprawa F-52/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 16 grudnia 2010 r. — Merhzaoui przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               12.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/16

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 16 grudnia 2010 r. — Merhzaoui przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa F-52/10) (1)

   2011/C 46/32
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010, s. 61.


title: Sprawa C-297/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 23 maja 2017 r. – Bashar Ibrahim/Bundesrepublik Deutschland

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 23 maja 2017 r. – Bashar Ibrahim/Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-297/17)
   (2017/C 309/26)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bashar Ibrahim

      Druga strona postępowania: Bundesrepublik Deutschland

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepis przejściowy zawarty w art. 52 akapit pierwszy dyrektywy 2013/32/UE (1) stoi na przeszkodzie stosowaniu uregulowania krajowego, zgodnie z którym – w ramach transpozycji zawartego w art. 33 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2013/32/UE upoważnienia rozszerzonego w porównaniu do poprzedzającego uregulowania – wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej jest niedopuszczalny, jeżeli wnioskodawcy w innym państwie członkowskim przyznano ochronę uzupełniającą, w zakresie, w jakim uregulowanie krajowe z uwagi na brak krajowego uregulowania przejściowego znajduje zastosowanie także do wniosków złożonych przed dniem 20 lipca 2015 r.?
               Czy przepis przejściowy zawarty w art. 52 akapit pierwszy dyrektywy 2013/32/UE zezwala państwom członkowskim w szczególności na transpozycję rozszerzonego upoważnienia z art. 33 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2013/32/UE ze skutkiem wstecznym, w następstwie czego niedopuszczalne są także wnioski o udzielenie azylu złożone przed krajową transpozycją tego rozszerzonego upoważnienia, które jednak w momencie transpozycji nie zostały jeszcze ostatecznie rozstrzygnięte?

               2)

               Czy art. 33 dyrektywy 2013/32/UE przyznaje państwom członkowskim prawo wyboru w kwestii odrzucenia wniosku o udzielenie azylu z uwagi na niedopuszczalność ze względu na istnienie odmiennej odpowiedzialności międzynarodowej (rozporządzenie Dublin) lub ze względu na przepis art. 33 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2013/32/UE?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: czy prawo Unii stoi na przeszkodzie odrzuceniu przez państwo członkowskie w ramach transpozycji upoważnienia zawartego w art. 33 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2013/32/UE wniosku o udzielnie ochrony międzynarodowej z uwagi na niedopuszczalność ze względu na udzielenie ochrony uzupełniającej w innym państwie członkowskim, jeżeli

                           a)

                           wnioskodawca ubiega się o wzmocnienie ochrony uzupełniającej udzielonej mu w innym państwie członkowskim (nadanie statusu uchodźcy), a procedura azylowa w tym innym państwie członkowskim była i nadal jest obarczona systemowymi wadami, lub

                           b)

                           konstrukcja ochrony międzynarodowej, a mianowicie warunki życiowe beneficjentów ochrony uzupełniającej w tym innym państwie członkowskim, które udzieliło już wnioskodawcy ochrony uzupełniającej

                                       —

                                       naruszają art. 4 karty praw podstawowych lub art. 3 EKPC albo

                                       —

                                       nie spełniają wymogów art. 20 i nast. dyrektywy 2011/95/UE, chociaż jeszcze nie naruszają art. 4 karty prawa podstawowych lub art. 3 EKPC?

               4)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie lit. b): czy dotyczy to także sytuacji, w której beneficjenci ochrony uzupełniającej nie otrzymują żadnych świadczeń na pokrycie kosztów utrzymania lub otrzymują je w znacznie ograniczonym zakresie w porównaniu do innych państw członkowskich, jednakże w tym zakresie nie są traktowani inaczej niż obywatele owego państwa członkowskiego?

               5)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie:

                           a)

                           czy rozporządzenie Dublin III znajduje zastosowanie w postępowaniu o udzielnie ochrony międzynarodowej, gdy wniosek o udzielnie azylu został złożony przed dniem 1 stycznia 2014 r., lecz wniosek o wtórne przejęcie został złożony dopiero po dniu 1 stycznia 2014 r., a wnioskodawca uprzednio (w lutym 2013 r.) uzyskał już ochronę uzupełniającą w państwie członkowskim, do którego skierowano wniosek?

                           b)

                           czy z uregulowań dublińskich można wyprowadzić – dorozumiane – przejście odpowiedzialności na państwo członkowskie ubiegające się o wtórne przejęcie wnioskodawcy, w razie gdy odpowiedzialne państwo członkowskie, do którego skierowano zgłoszony we właściwym terminie wniosek, odmówiło wtórnego przejęcia na podstawie przepisów dublińskich, a zamiast tego powołało się na międzypaństwowe porozumienie o readmisji?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.U. 2013, L 180, s. 60).


title: Sprawa C-414/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Polimeles Protodikeio Athinon (Grecja) w dniu 8 sierpnia 2011 r. — Daiichi Sankyo Co. Ltd, Sanofi-Aventis Deutschland GmbH przeciwko DEMO, Anonimos Biomixaniki kai Emporiki Etairia Farmakon

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Polimeles Protodikeio Athinon (Grecja) w dniu 8 sierpnia 2011 r. — Daiichi Sankyo Co. Ltd, Sanofi-Aventis Deutschland GmbH przeciwko DEMO, Anonimos Biomixaniki kai Emporiki Etairia Farmakon
   (Sprawa C-414/11)
   2011/C 298/30
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Polimeles Protodikeio Athinon

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Daiichi Sankyo Co. Ltd, Sanofi-Aventis Deutschland GmbH

      Strona pozwana: DEMO, Anonimos Biomixaniki kai Emporiki Etairia Farmakon

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 27 porozumienia TRIPS, który reguluje kwestie ochrony patentowej znajduje zastosowanie w sektorze, w ramach którego zasadniczo właściwość przysługuje państwom członkowskim i w razie odpowiedzi twierdzącej czy państwa członkowskie mogą uznać, że wspomniany przepis jest bezpośrednio skuteczny oraz czy sąd krajowy może bezpośrednio stosować ten przepis na warunkach przewidzianych w jego porządku prawnym?

               2)

               Czy w oparciu o art. 27 porozumienia TRIPS produkty chemiczne i farmaceutyczne są objęte patentami w sytuacji gdy spełniają przesłanki udzielenia patentu i w razie odpowiedzi twierdzącej w jakim zakresie podlegają one ochronie?

               3)

               Czy w oparciu o art. 27 i 70 porozumienia TRIPS patenty objęte zakresem zastrzeżenia przewidzianego w art. 167 ust. 2 konwencji monachijskiej z 1973 r., które zostały udzielone przed dniem 7 lutego 1992 r. a więc przed wejściem w życie wspomnianego porozumienia i które dotyczą wynalazków odnoszących się do produktów farmaceutycznych, ale w oparciu o wspomniane zastrzeżenie ochronie podlega jedynie proces wytwarzania takich produktów, korzystają z ochrony przewidzianej dla wszystkich patentów na podstawie porozumienia TRIPS i w razie odpowiedzi twierdzącej jaki zakres i przedmiot ma taka ochrona a więc czy po wejściu w życie wspomnianego porozumienia ochronie podlegają również same produkty farmaceutyczne czy też ochrona dalej obejmuje jedynie proces ich wytwarzania tudzież czy należy wprowadzić rozróżnienie w zależności od treści wniosku o udzielenie patentu czyli w zależności od tego czy w kontekście opisu wynalazku i związanych z nim żądań wniosek ma na celu objęcie ab initio ochroną produktu, procesu jego wytwarzania bądź obydwu aspektów?


title: Sprawa T-552/12 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 11 marca 2013 r. — North Drilling przeciwko Radzie (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające wobec Iranu — Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych — Wniosek o zastosowanie środka tymczasowegoh — Brak pilnego charakteru — Wyważenie interesów)

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/19

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 11 marca 2013 r. — North Drilling przeciwko Radzie
   (Sprawa T-552/12 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające wobec Iranu - Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych - Wniosek o zastosowanie środka tymczasowegoh - Brak pilnego charakteru - Wyważenie interesów)
   2013/C 141/33
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: North Drilling, Co. (Teheran, Iran) (przedstawiciele: adwokaci J. Viñals Camallonga, L. Barriola Urruticoechea i J. Iriarte Ángel)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop et A. De Elera, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania po pierwsze decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 292, s. 58) w zakresie w jakim nazwa skarżącej została umieszczona w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39), a po drugie rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 16), w zakresie w jakim rozporządzenie to dotyczy skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-92/11 RENV: Wyrok Sądu z dnia 18 stycznia 2016 r. – Andersen/Komisja (Pomoc państwa — Transport kolejowy — Pomoc przyznana przez władze duńskie na rzecz przedsiębiorstwa publicznego Danske Statsbaner — Umowy o świadczenie usług publicznych w zakresie kolejowego transportu pasażerów między Kopenhagą a Ystad — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym pod pewnymi warunkami — Stosowanie przepisów prawa materialnego w czasie — Usługa w ogólnym interesie gospodarczym — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/23

         Wyrok Sądu z dnia 18 stycznia 2016 r. – Andersen/Komisja
   (Sprawa T-92/11 RENV) (1)

   ((Pomoc państwa - Transport kolejowy - Pomoc przyznana przez władze duńskie na rzecz przedsiębiorstwa publicznego Danske Statsbaner - Umowy o świadczenie usług publicznych w zakresie kolejowego transportu pasażerów między Kopenhagą a Ystad - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym pod pewnymi warunkami - Stosowanie przepisów prawa materialnego w czasie - Usługa w ogólnym interesie gospodarczym - Oczywisty błąd w ocenie))
   (2017/C 086/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Jørgen Andersen (Ballerup, Dania) (przedstawiciele: J. Rivas Andrés i M.I. Rantou, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciele: C. Thorning, pełnomocnik, wspierany przez adwokata R. Holdgaarda) oraz Danske Statsbaner (DSB) (Kopenhaga, Dania) (przedstawiciel: adwokat M. Honoré)

      Interwent popierający stronę skarżącą: Dansk Tog (Kopenhaga, Dania) (przedstawiciele: adwokaci G. van de Walle de Ghelcke, J. Rivas Andrés i F. Nissen Morten)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE zmierzające do stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji 2011/3/UE z dnia 24 lutego 2010 r. w sprawie umów o świadczenie usług publicznych w zakresie transportu zawartych pomiędzy duńskim ministerstwem transportu a Danske Statsbaner [pomoc państwa C 41/08 (ex NN 35/08)] (Dz.U. 2011, L 7, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 akapit drugi decyzji Komisji 2011/3/UE z dnia 24 lutego 2010 r. w sprawie umów o świadczenie usług publicznych w zakresie transportu zawartych pomiędzy duńskim ministerstwem transportu a Danske Statsbaner [pomoc państwa C 41/08 (ex NN 35/08)] w zakresie, w jakim dotyczy płatności z dnia 21 grudnia 2009 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Jørgen Andersen, Komisja Europejska, Dansk Tog, Królestwo Danii i Danske Statsbaner (DSB) pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 103 z 2.4.2011.


title: Sprawa T-623/14: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2014 r. – Loewe Technologies przeciwko OHIM – DNS International (SoundVision)

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/27

         Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2014 r. – Loewe Technologies przeciwko OHIM – DNS International (SoundVision)
   (Sprawa T-623/14)
   2014/C 351/35
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Loewe Technologies GmbH (Kronach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Pröll)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: DNS International Ltd (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 czerwca 2014 r. w sprawie R 1625/2013-2.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy w kolorach czarnym i biały, zawierający elementy słowne „SoundVision” dla towarów z klasy 9, 15 i 20 – zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 1 0 5 05  519

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „LOEWE SOUNDVISION” – wspólnotowy znak towarowy nr 5 7 98  228

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania i zezwolenie na rejestrację spornego wspólnotowego znaku towarowego
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-417/04 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie T-341/02 Regione Siciliana przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Regione Siciliana dnia 29 września 2004 r.

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/30

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie T-341/02 Regione Siciliana przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Regione Siciliana dnia 29 września 2004 r.
   (Sprawa C-417/04 P)
   (2004/C 300/56)
   W dniu 29 września 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie T-341/02 Regione Siciliana przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Regione Siciliana, reprezentowany przez Avvocatura dello Stato.
   Składający odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 8 lipca 2004 r.

         Zarzuty i główne argumenty

               —

               w pkt. 47, 48 i 49 postanowienia czytamy wyraźnie, że podstawę prawną orzeczenia stanowi art. 113 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, który brzmi następująco: „Sąd może w każdym czasie rozważyć z urzędu czy zachodzi niedopuszczalność skargi ze względu na porządek publiczny”. W niniejszym przypadku nie znajdujemy w aktach żadnego „względu na porządek publiczny” mogącego uzasadniać orzeczenie z urzędu przez Sąd o niedopuszczalności skargi. Ponadto Sąd nie zadał sobie trudu wyjaśnienia, jakie mogłyby być i na czym polegałyby te „względy porządku publicznego” mogące być podstawą wszczęcia procedury szczególnej, o której mowa w art. 113 regulaminu. Całkowity brak uzasadnienia w tym względzie spowodował poważne naruszenie podstawowych praw do obrony i zasady kontradyktoryjności;

               —

               naruszenie i błędne zastosowanie artykułu 230 WE w zakresie uprawnienia Regionu Sycylii, a przez to naruszenie podstawowych praw do obrony;

               —

               naruszenie i błędne zastosowanie art. 4 ust. 1 pierwszy akapit rozporządzenia Rady (EWG) nr 2052 z dnia 24 czerwca 1988 r. (1), z późniejszymi zmianami;

               —

               naruszenie art. 9 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88 z dnia 18 grudnia 1988 r. (2);

               —

               wadliwe uzasadnienie ze względu na niespójność i arbitralny charakter;

               —

               wadliwe uzasadnienie ze względu na sprzeczność, nielogiczność i brak argumentów.

      (1)  Dz.U. L 185 z 15.07.1988, str. 9.

      (2)  Dz.U. L 374 z 31.12.1988, str. 1.


title: Sprawa C-275/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Wspólnotowy tranzyt zewnętrzny — Karnety TIR — Cła — Środki własne Wspólnot — Udostępnienie — Termin — Odsetki za zwłokę — Zasady księgowania)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-275/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Wspólnotowy tranzyt zewnętrzny - Karnety TIR - Cła - Środki własne Wspólnot - Udostępnienie - Termin - Odsetki za zwłokę - Zasady księgowania)
   2009/C 113/10
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Wilms, M. Velardo i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (Przedstawiciele: I. Braguglia et G. Albenzio, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 8 i 11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 155, s. 1), oraz art. 6 ust. 2 lit. a) tego rozporządzenia, które z mocą od dnia 31 maja 2000 r. zostało zastąpione rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującym decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 130, s. 1) — Zasady rachunkowości — Odsetki za zwłokę należne w przypadku spóźnionej zapłaty środków własnych

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 199 z 25.8.2007.


title: Sprawa T-432/12: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2012 r. — VTZ i in. przeciwko Radzie

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/38

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2012 r. — VTZ i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-432/12)
   2012/C 366/77
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Volžskij trubnyi zavod OAO (VTZ OAO) (Wołżski, Rosja); Taganrogskij metallurgičeskij zavod OAO (Tagmet OAO) (Taganrog, Rosja); Sinarskij trubnyj zavod OAO (SinTZ OAO) (Kamieńsk Uralski, Rosja) oraz Severskij trubnyj zavod OAO (STZ OAO) (Polewskoj, Rosja) (przedstawiciele: J.F. Bellis, F. Di Gianni, G. Coppo oraz C. Van Hemelrijck, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności w zakresie dotyczącym strony skarżącej rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 585/2012 z dnia 26 czerwca 2012 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub ze stali pochodzących z Rosji i Ukrainy w następstwie przeglądu wygaśnięcia, zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009, oraz kończącego przegląd wygaśnięcia dotyczący przywozu niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub ze stali pochodzących z Chorwacji (Dz.U. L 174, s. 5) oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swojej skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               W zarzucie pierwszym strona skarżąca podnosi, że sumując przywóz z Rosji z przywozem z Ukrainy Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych, naruszyła art. 3 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”) oraz zasadę równego traktowania.

               2)

               W zarzucie drugim strona skarżąca twierdzi, że uznając, iż uchylenie środków może prowadzić do ponownego powstania szkody, Rada naruszyła zasadę równego traktowania oraz popełniła oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych naruszając w związku z tym art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

               3)

               W zarzucie trzecim strona skarżąca podnosi, że Rada naruszyła art. 9 ust. 4 i art. 21 rozporządzenia podstawowego a także zasadę równego traktowania popełniając oczywisty błąd w ocenie w analizie interesu Unii.

               4)

               W zarzucie czwartym strona skarżąca twierdzi, że Rada naruszyła zasadę dobrej administracji oraz prawo do obrony strony skarżącej, pomijając zbadanie argumentu podniesionego przez stronę skarżącą w toku dochodzenia oraz nie informując jej o zasadniczych okolicznościach faktycznych i ustaleniach dotyczących niniejszej sprawy a także naruszyła obowiązek uzasadnienia; ponadto Rada naruszyła zasadę dobrej administracji i prawo do obrony strony skarżącej przekazując państwom członkowskim informacje dotyczące niniejszej sprawy przed otrzymaniem jakichkolwiek uwag od strony skarżącej oraz prowadząc konsultacje z Komitetem Doradczym ds. Antydumpingu przed wysłuchaniem strony skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 1), z późniejszymi zmianami.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 maja 2005 r. w sprawie C-112/03 Société financière et industrielle du Peloux przeciwko Axa Belgium i in. (wniosek cour d'appel de Grenoble o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Konwencja Brukselska — Jurysdykcja w sprawach dotyczących umów ubezpieczenia — Umowa dotycząca jurysdykcji zawarta między ubezpieczającym i ubezpieczycielem mającymi miejsce zamieszkania w tym samym Umawiającym się Państwie — Wiążący charakter klauzuli dotyczącej jurysdykcji względem ubezpieczonego, który nie wyraził zgody na tą klauzulę — Ubezpieczony mający miejsce zamieszkania w innym Umawiającym się Państwie)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 12 maja 2005 r.
   w sprawie C-112/03 Société financière et industrielle du Peloux przeciwko Axa Belgium i in. (1) (wniosek cour d'appel de Grenoble o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Konwencja Brukselska - Jurysdykcja w sprawach dotyczących umów ubezpieczenia - Umowa dotycząca jurysdykcji zawarta między ubezpieczającym i ubezpieczycielem mającymi miejsce zamieszkania w tym samym Umawiającym się Państwie - Wiążący charakter klauzuli dotyczącej jurysdykcji względem ubezpieczonego, który nie wyraził zgody na tą klauzulę - Ubezpieczony mający miejsce zamieszkania w innym Umawiającym się Państwie)
   (2005/C 182/08)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-112/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie protokołu z dnia 3 czerwca 1971 r. odnośnie wykładni przez Trybunał Sprawiedliwości Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez cour d'appel de Grenoble (Francja) postanowieniem z dnia 20 lutego 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 13 marca 2003 r., w postępowaniu: Société financière et industrielle du Peloux przeciwko Axa Belgium i in., Gerling Konzern Belgique SA, Établissements Bernard Laiterie du Chatelard, Calland Réalisations SARL, Joseph Calland, Maurice Picard, Abeille Assurances Cie, Mutuelles du Mans SA, SMABTP, Axa Corporate Solutions Assurance SA, Zurich International France SA, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Silva de Lapuerta, J. Makarczyk, P. Kūris i J. Klučka (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: K. Sztranc, administrator, wydał w dniu 12 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Klauzula dotycząca jurysdykcji zawarta zgodnie z art. 12 pkt 3 Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, zmienionej przez Konwencję z dnia 9 października 1978 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Danii, Irlandii oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, przez Konwencję z dnia 25 października 1982 r. w sprawie przystąpienia Republiki Greckiej, Konwencję z dnia 26 maja 1989 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej oraz Konwencję z dnia 29 listopada 1996 r. w sprawie przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii oraz Królestwa Szwecji, nie może zostać powołana wobec ubezpieczonego uposażonego z tytułu umowy ubezpieczenia, który nie zezwolił wyraźnie na tą klauzulę i który ma miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie innym niż państwo ubezpieczającego czy ubezpieczyciela.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.5.2003


title: Sprawa T-584/08: Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2008 r. — Cantiere Navale De Poli przeciwko Komisji

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/44

         Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2008 r. — Cantiere Navale De Poli przeciwko Komisji
   (Sprawa T-584/08)
   (2009/C 55/79)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Cantiere Navale De Poli SpA (przedstawiciele: A. Abate, adwokat, i R. Longanesi Cattani, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 21 października 2008 r. w sprawie pomocy państwa nr C 20/2008 (ex N 62/2008) przyznanej przez Włochy,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Rozporządzenie Rady (WE) nr 1177/2002 (Dz.U. L 172 z dnia 2.7.2002, s. 1) jest oparte na art. 87 ust. 3 lit. e) WE i ustanawia mechanizm tymczasowej ochrony przemysłu stoczniowego w celu ponownego ustanowienia warunków rynkowych zmienionych przez praktyki antykonkurencyjne stoczni koreańskich. Wygaśniecie rozporządzenia, pierwotnie przewidziane na dzień 31 marca 2004 r., zostało następnie przesunięte o rok, co pozwoliło stoczniom wspólnotowym na zawarcie do dnia 31 marca 2005 r. (nowa data wygaśnięcia rozporządzenia) innych umów na budowę dla określonych typów statków transportowych i towarowych. Rozporządzenie przewiduje, na korzyść tych umów, pomoc odpowiadającą 6 % wartości umownej. Skarżąca zawarła pięć umów na budowę statków transportujących produkty chemiczne.
   W celu sfinansowania wszystkich umów obowiązujących w latach 2002-2005 Włochy notyfikowały dwie transze finansowe każda w wysokości 10 mln EUR. Komisja udzieliła zezwolenia na pierwszą w decyzji z dnia 19 maja 2004 r., podczas gdy w zaskarżonej decyzji odmówiła zezwolenia na drugą. W tym zakresie Komisja potwierdziła, że uzupełniające finansowanie stanowi „nową pomoc”, o której mowa w art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. (Dz.U. L 140 z dnia 30.4.2004, s. 1), gdyż przekracza o 20 % początkowy budżet reżimu. Podnosi ona ponadto, że uzupełniające finansowanie jest niezgodne ze wspólnym rynkiem, ponieważ notyfikacja nastąpiła po dniu 31 marca 2005 r., dacie wygaśnięcia rozporządzenia (WE) nr 1177/2002.
   Skarżąca uważa, że rząd włoski nie mógł przewidzieć przed dniem 31 marca 2008 r. finansowania umów, o których nie mógł wiedzieć, gdyż przedsiębiorstwa miały prawo do ich zawarcia do ostatniego dnia zastosowania rozporządzenia (31 marca 2005 r.)
   Z tych względów skarżąca podnosi przeciwko zaskarżonej decyzji w szczególności następujące zarzuty:

               —

               naruszenie rozporządzenia (WE) nr 1177/2002 w zakresie szczególnych celów realizowanych przez prawodawcę w ramach przepisów art. 87 ust. 3 lit. e) WE,

               —

               naruszenie art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 w zakresie kwalifikacji finansowania uzupełniającego w wysokości 10 mln EUR jako „nowej pomocy”,

               —

               brak znaczenia rekomendacji z dnia 20 czerwca 2005 r. organu koncyliacyjnego WTO w zakresie umów budownictwa okrętowego zawartych zgodnie z prawem w ramach reżimu rozporządzenia (WE) nr 1177/2002,

               —

               brak uzasadnienia w zakresie rzekomego braku podstawy prawnej pozwalającej na dopuszczenie finansowania uzupełniającego,

               —

               naruszenie zasad dobrej administracji, kontradyktoryjności, prawa do obrony, równego traktowania, subsydiarności i proporcjonalności.


title: Sprawa C-450/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 31 marca 2011 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Niedersächsisches Finanzgericht — Niemcy) — Ulrich Schröder przeciwko Finanzamt Hameln (Swobodny przepływ kapitału — Podatki bezpośrednie — Opodatkowanie dochodów z tytułu najmu nieruchomości — Możliwość odliczenia renty wypłacanej jednemu z rodziców w ramach rozporządzenia na poczet przyszłego dziedziczenia — Warunek podlegania nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w danym państwie członkowskim)

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 31 marca 2011 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Niedersächsisches Finanzgericht — Niemcy) — Ulrich Schröder przeciwko Finanzamt Hameln
   (Sprawa C-450/09) (1)

   (Swobodny przepływ kapitału - Podatki bezpośrednie - Opodatkowanie dochodów z tytułu najmu nieruchomości - Możliwość odliczenia renty wypłacanej jednemu z rodziców w ramach rozporządzenia na poczet przyszłego dziedziczenia - Warunek podlegania nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w danym państwie członkowskim)
   2011/C 152/11
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Niedersächsisches Finanzgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ulrich Schröder

      Strona pozwana: Finanzamt Hameln

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Niedersächsisches Finanzgericht — Wykładnia art. 12 WE i art. 56 WE — Opodatkowanie dochodów z tytułu najmu i dzierżawy nieruchomości — Uregulowanie państwa członkowskiego uzależniające możliwość odliczenia renty wypłacanej dotychczasowemu właścicielowi tych nieruchomości w ramach rozporządzenia na poczet przyszłego dziedziczenia od warunku podlegania nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w tym państwie

      Sentencja

   Artykuł 63 TFUE powinien być interpretowany w ten sposób, iż sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego, które zezwalając podatnikowi będącemu rezydentem na odliczenie rent płaconych jednemu z rodziców, który przekazał mu nieruchomości położone na terytorium tego państwa, od dochodów z tytułu najmu przysporzonych przez te nieruchomości, nie przyznaje takiego odliczenia podatnikowi niebędącemu rezydentem, o ile zobowiązanie do płatności tych rent wynika z przekazania rzeczonych nieruchomości.

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2010.


title: Sprawa C-129/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szolnoki Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 1 marca 2016 r. – Túrkevei Tejtermelő Kft./Országos Környezetvédelmi és Természetvédelmi Főfelügyelőség

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szolnoki Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 1 marca 2016 r. – Túrkevei Tejtermelő Kft./Országos Környezetvédelmi és Természetvédelmi Főfelügyelőség
      (Sprawa C-129/16)
      (2016/C 211/32)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Szolnoki Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Túrkevei Tejtermelő Kft.

         Strona pozwana: Országos Környezetvédelmi és Természetvédelmi Főfelügyelőség.

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 191 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej i przepisy dyrektywy 2004/35/CE (1) w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu, które wychodząc poza zasadę zanieczyszczający płaci, zezwala organowi administracyjnemu ds. ochrony środowiska na przypisanie odpowiedzialności z tytułu naprawy szkody wyrządzonej środowisku w szczególny sposób właścicielowi bez konieczności uprzedniego wykazania co do istoty istnienia związku przyczynowego pomiędzy zachowaniem tej osoby (spółki handlowej) a zdarzeniem powodującym zanieczyszczenie?

                  2.

                  W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze oraz w przypadku, gdy z uwagi na zanieczyszczenie powietrza nie będzie istniała konieczność naprawy szkody wyrządzonej środowisku, czy można uzasadnić nałożenie grzywny w dziedzinie ochrony jakości powietrza poprzez powołanie się na bardziej rygorystyczne uregulowanie państw członkowskich, o którym mowa w art. 16 dyrektywy 2004/35/WE i art. 193 TFUE, czy też owo bardziej rygorystyczne uregulowanie nie może również powodować nałożenia grzywny, która ma jedynie na celu ukaranie właściciela nie odpowiedzialnego za zanieczyszczenie?

         (1)  Dyrektywa 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (Dz.U. 2004, L 143, s. 56).


title: Sprawa C-268/16 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 11 marca 2016 r. w sprawie T-94/15, Binca Seafoods GmbH/Komisja Europejska, wniesione w dniu 13 maja 2016 r. przez Binca Seafoods GmbH

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/16

         Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 11 marca 2016 r. w sprawie T-94/15, Binca Seafoods GmbH/Komisja Europejska, wniesione w dniu 13 maja 2016 r. przez Binca Seafoods GmbH
   (Sprawa C-268/16 P)
   (2016/C 279/22)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Binca Seafoods GmbH (przedstawiciel: H. Schmidt, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               Uchylenie postanowienia Sądu z dnia 11 marca 2016 r. w sprawie T-94/15 oraz

               —

               Stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1358/2014 z dnia 18 grudnia 2014 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 889/2008 ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w odniesieniu do pochodzenia zwierząt akwakultury ekologicznej, praktyk gospodarskich w sektorze akwakultury, paszy dla zwierząt i produktów akwakultury ekologicznej oraz substancji dopuszczonych do stosowania w akwakulturze ekologicznej (1).

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie zawiera żądanie uchylenia postanowienia Sądu z dnia 11 marca 2016 r. w sprawie T-94/15, mocą którego została odrzucona jako niedopuszczalna skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1358/2014 z dnia 18 grudnia 2014 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 889/2008 ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w odniesieniu do pochodzenia zwierząt akwakultury ekologicznej, praktyk gospodarskich w sektorze akwakultury, paszy dla zwierząt i produktów akwakultury ekologicznej oraz substancji dopuszczonych do stosowania w akwakulturze ekologicznej, połączone z żądaniem, odpowiednio, stwierdzenia nieważności tego rozporządzenia.
   Wnosząca odwołanie zarzuca naruszenie jej praw podstawowych w ramach wymiaru sprawiedliwości wynikających z art. 47 tytułu VI Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Skarga o stwierdzenie nieważności była dopuszczalna na podstawie prawa pierwotnego Unii Europejskiej. Wynikające z art. 47 zd. 1 prawo podstawowe sprowadza się do tego, że można skutecznie korzystać z dopuszczalnego co do zasady środka prawnego. Postanowienie Sądu narusza przysługujące wnoszącej odwołanie prawo do skutecznego środka zaskarżenia w rozumieniu przyznania skutecznej ochrony prawnej wynikające z art. 47 zd. 1 karty.
   Wnosząca odwołanie zarzuca naruszenie swojego prawa podstawowego wynikającego z art. 47 zd. 2, ponieważ w ten sposób dokonano ingerencji w jej wynikające z art. 21 prawo podstawowe do niedyskryminacji oraz jej wynikającą z art. 16 wolność prowadzenia działalności gospodarczej bez potraktowania jej skargi jako skutecznego środka prawnego. Sąd w sposób nieproporcjonalny przeinaczył cel jej skargi polegający na uzyskaniu ochrony jako konkurenta na inny cel, polegający na samej możliwości skorzystania z przedłużonej regulacji przejściowej, co nie stanowiło celu jej skargi o stwierdzenie nieważności.
   Wnosząca odwołanie suma rekiniego skarży dyskryminację względem niej jako podmiotu oferującego produkty dla akwakultury w Wietnamie w stosunku do podmiotów oferujących produkty akwakultury zwierząt, w szczególności podmiotów w Unii Europejskiej, względem których przedłużono mocą zaskarżonego rozporządzenia ponad koniec roku 2015 obowiązywanie uregulowania przejściowego, podczas gdy uregulowania dotyczące suma rekiniego przestały obowiązywać.
   Wnosząca odwołanie zarzuca, że jej konkurenci jako konsekwencja samowolnego uprzywilejowania swoich produktów mogli je oferować z oznaczeniem „Bio”, podczas gdy wnoszącej odwołanie było to zabronione. Utrzymuje ona, że doszło do nieuczciwego, niczym nieuzasadnionego uprzywilejowania konkurentów, którzy pomimo niespełnienia w pełnym zakresie wymogów przepisów Unii regulujących produkty „Bio” mogli posługiwać się oznaczeniem „Bio”. Wnosząca odwołanie zmierza do uzyskania odpowiedniego równego traktowania przez prawodawcę unijnego.
   Podnosi ona naruszenie ogólnej zasady równości wobec prawa wynikającej z art. 20 Karty praw podstawowych oraz istnienie dyskryminacji w rozumieniu art. 21. Ponadto zarzuca ona naruszenie prawa podstawowego z art. 16 karty do zagwarantowania wolności prowadzenia działalności gospodarczej.

      (1)  Dz.U. L 365, s. 97.


title: Sprawa C-576/11: Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/9

         Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-576/11)
   2012/C 39/16
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet i B. Simon, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie podejmując wszelkich koniecznych działań w celu wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 23 listopada 2006 r. w sprawie C-452/05, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 260 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               nakazanie Wielkiemu Księstwu Luksemburga zapłatę na rzecz Komisji kary pieniężnej w zaproponowanej przez nią wysokości 11 340 EUR za każdy dzień zwłoki w wykonaniu wyroku w sprawie C-452/05 wydanego w dniu 23 listopada 2006 r., licząc od dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie do dnia, w którym wyrok wydany w sprawie C-452/05 zostanie wykonany,

               —

               nakazanie Wielkiemu Księstwu Luksemburga zapłatę na rzecz Komisji dziennej stawki kwoty ryczałtowej w wysokości 1248 EUR, licząc do dnia ogłoszenia wyroku w sprawie C-452/05 w dniu 23 listopada 2006 r. do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie albo do dnia w którym wyrok wydany w sprawie C-452/05 zostanie wykonany, jeżeli nastąpi to wcześniej,

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi Komisja podnosi, że z analizy informacji przekazanych przez organy luksemburskie wynika, że Luksemburg do dnia dzisiejszego, niemalże pięć lat po ogłoszeniu wyroku przez Trybunał, nie wykonał w pełni rzeczonego wyroku. De facto Luksemburg nie zastosował się, ani do przepisów art. 5 ust. 4, ani do przepisów art. 5 ust. 2. W konsekwencji sześć oczyszczalni ścieków obsługujących aglomeracje powyżej 10 tys. mieszkańców w Luksemburgu wciąż nie spełnia wymogów ustanowionych dyrektywą 91/271/EWG (1).

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 21 maja 1991 r. dotycząca oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135, p. 40)


title: Sprawa C-296/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België w dniu 29 lipca 2009 r. — Vlaamse Gemeenschap przeciwko M. Baesenowi

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België w dniu 29 lipca 2009 r. — Vlaamse Gemeenschap przeciwko M. Baesenowi
   (Sprawa C-296/09)
   2009/C 267/57
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hof van Cassatie van België

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vlaamse Gemeenschap

      Strona pozwana: M. Baesen

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy do celów stosowania art. 13 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 1408/71 (1) termin „urzędnicy służby cywilnej i personel równorzędny” należy definiować na podstawie krajowego systemu zabezpieczenia społecznego, którym objęty jest zainteresowany?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: Czy zainteresowanego, który jest zatrudniany na podstawie umowy o pracę przez pracodawcę w ramach administracji publicznej i według krajowego systemu w zakresie niektórych działów zabezpieczenia społecznego w rozumieniu art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia podlega przepisom o zabezpieczeniu społecznym pracowników, natomiast w zakresie innych działów zabezpieczenia społecznego w rozumieniu art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia podlega szczególnym przepisom obowiązującym dla urzędników, należy uznać za członka personelu równorzędnego z urzędnikami w rozumieniu art. 13 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 1408/71?

      (1)  Rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2).


title: Sprawa T-487/11: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2014 r. – Banco Privado Português i Massa Insolvente do Banco Privado Português/Komisja [Pomoc państwa — Sektor finansowy — Gwarancja państwowa zabezpieczająca pożyczkę bankową — Pomoc mająca na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce państwa członkowskiego — Artykuł 107 ust. 3 lit. b) TFUE — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Wytyczne dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw — Zgodność z komunikatami Komisji dotyczącymi pomocy dla sektora finansowego w kontekście kryzysu finansowego — Uzasadnione oczekiwania — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/43

         Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2014 r. – Banco Privado Português i Massa Insolvente do Banco Privado Português/Komisja
   (Sprawa T-487/11) (1)

   ([Pomoc państwa - Sektor finansowy - Gwarancja państwowa zabezpieczająca pożyczkę bankową - Pomoc mająca na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce państwa członkowskiego - Artykuł 107 ust. 3 lit. b) TFUE - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Wytyczne dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw - Zgodność z komunikatami Komisji dotyczącymi pomocy dla sektora finansowego w kontekście kryzysu finansowego - Uzasadnione oczekiwania - Obowiązek uzasadnienia])
   (2015/C 046/52)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Banco Privado Português, SA (Lizbona, Portugalia); Massa Insolvente do Banco Privado Português, SA (Lizbona) (przedstawiciele: adwokaci C. Fernández Vicién, F. Pereira Coutinho, M. Esperança Pina, T. Mafalda Santos, R. Leandro Vasconcelos i A. Kéri)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i M. Afonso, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2011/346/UE z dnia 20 lipca 2010 r. w sprawie pomocy państwa C 33/09 (ex NN 57/09, ex CP 191/09) udzielonej przez Portugalię w postaci gwarancji rządowej [państwowej] udzielonej BPP (Dz.U. 2011, L 159, s. 95).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Banco Privado Português, SA i Massa Insolvente do Banco Privado Português, SA zostają obciążone własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 340 z 19.11.2011.


title: Sprawa F-54/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 18 września 2014 r. – CV przeciwko EKES (Służba publiczna — Skarga o odszkodowanie lub zadośćuczynienie — Dochodzenia administracyjne — Postępowanie dyscyplinarne — Mobbing)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/52

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 18 września 2014 r. – CV przeciwko EKES
   (Sprawa F-54/13) (1)

   ((Służba publiczna - Skarga o odszkodowanie lub zadośćuczynienie - Dochodzenia administracyjne - Postępowanie dyscyplinarne - Mobbing))
   2014/C 421/72
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: CV (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

      Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (przedstawiciele: początkowo M. Arsène i L. Camarena Januzec, pełnomocnicy, adwokaci F.-M. Hislaire i M. Troncoso Ferrer, następnie M. Pascua Mateo i L. Camarena Januzec, pełnomocnicy, adwokaci F.-M. Hislaire i M. Troncoso Ferrer)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EKES oddalającej złożony przez skarżącego na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego wniosek o odszkodowanie z tytułu szkody poniesionej z powodu podnoszonej zawziętości, a wręcz prześladowania przez administrację.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013, s. 64.


title: Sprawa C-122/11: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/12

         Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-122/11)
   2011/C 160/13
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Kreuschitz i G. Rozet, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że uchylając dopiero od dnia 1 sierpnia 2004 r. warunek miejsca zamieszkania, który sprzeciwiał się waloryzacji rent i emerytur obywateli europejskich i obywateli EOG zamieszkujących poza terytorium państwa, z którym Belgia zawarła umowę o wzajemności, i nie usuwając dyskryminacji stosowanej wobec tych obywateli przez cały okres przed 1 sierpnia 2004 r. w związku z pozbawieniem ich części renty czy emerytury, Królestwo Belgii uchybiło swoim zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 4 i 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (1), jak również art. 18 i 45 TFUE ustanawiających zasadę niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja utrzymuje, że uregulowanie krajowe wprowadziło dyskryminację obywateli innych państw członkowskich, ponieważ wyłącznie na nich nakładało warunek miejsca zamieszkania na terytorium jednego z państw członkowskich lub jednego z państw, z którymi Belgia zawarła umowę o wzajemności celem korzystania z waloryzacji rent i emerytur w okresie do dnia 1 sierpnia 2004 r.
   Komisja twierdzi ponadto, że ww. rozporządzenie (WE) nr 883/2004 nie obwarowuje już prawa do powoływania się na zasadę równego traktowania warunkiem zamieszkiwania na terytorium państwa członkowskiego. Osoby objęte omawianym rozporządzeniem mogą zatem dochodzić stosowania tej zasady nawet jeśli zamieszkują w państwie trzecim. Tym samym państwo nie może dłużej zastrzegać waloryzacji rent i emerytur dla własnych obywateli, lecz powinno nią również objąć rencistów i emerytów zamieszkujących w państwie trzecim.
   Wreszcie zdaniem Komisji, nie można uwzględnić powodów podnoszonych przez władze belgijskie dla uzasadnienia niemożności stosowania zmienionej ustawy z mocą wsteczną, takich jak uzasadnione oczekiwania, praktyczne trudności czy obciążenie finansowe.

      (1)  Dz.U. L 166, s. 1.


title: Sprawa C-4/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 15 października 2008 r. w sprawie T-160/04 Potamianos przeciwko Komisji, wniesione w dniu 8 stycznia 2009 r. przez Gerasimosa Potamianosa

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/11

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 15 października 2008 r. w sprawie T-160/04 Potamianos przeciwko Komisji, wniesione w dniu 8 stycznia 2009 r. przez Gerasimosa Potamianosa
   (Sprawa C-4/09 P)
   (2009/C 82/21)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Gerasimos Potamianos (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie całej sentencji wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 15 października 2008 r. w sprawie T-160/04 Potamianos przeciwko Komisji, na którego podstawie Sąd oddalił wszystkie żądania jego skargi z dnia 26 kwietnia 2004 r. na decyzję organu upoważnionego do zawierania umów o nieprzedłużeniu z nim umowy członka personelu tymczasowego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o nieprzedłużeniu umowy członka personelu tymczasowego;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w obu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu swojego odwołania wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty.
   Według pierwszego zarzutu, niewłaściwa byłaby wykładnia Sądu jakoby nieprzedłużenie umowy członka personelu tymczasowego opierało się na przyczynach związanych z interesem służby. Przełożeni wnoszącego odwołanie bowiem zwracali się wielokrotnie o przedłużenie z nim umowy. Natomiast obiektywne, istotne i zgodne poszlaki wskazywałyby na to, że zastosowanie reguły „antykumulacyjnej”, ustalającej okres zatrudnienia członka personelu tymczasowego maksymalnie na sześć lat, stanowi wyłączną podstawę spornej decyzji o nieprzedłużeniu umowy.
   W drugim zarzucie wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd dopuścił się błędu co do prawa, ponieważ uznał, że wnoszący odwołanie nie zgłosił swej kandydatury na przedmiotowe stanowisko, podczas gdy ten zwracał się w rozsądnym terminie o przedłużenie swojej umowy i wielokrotnie ponawiał swój wniosek, nawet po publikacji ogłoszenia o wolnym stanowisku pracy.
   W trzecim zarzucie wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się błędu co do prawa, ponieważ stwierdził brak nadużycia uprawnień przez organ upoważniony do zawierania umów. W istocie celem, na który powoływano się przy zatrudnianiu członków personelu tymczasowego była redukcja wakatów w Komisji oraz, między innymi zaradzenie niedostatkowi laureatów konkursów.
   Tymczasem cel ten nie został w żaden sposób osiągnięty poprzez odmowę przedłużenia umowy z wnoszącym odwołanie w następstwie zastosowania reguły „antykumulacyjnej”, ponieważ ogłoszenie o wolnym stanowisku, które wnoszący odwołanie dotychczas zajmował, zostało opublikowane przed jakąkolwiek publikacją list konkursowych. Ponadto inny członek personelu tymczasowego został zatrudniony na długi okres na tym stanowisku, podczas gdy umowy wszystkich innych członków personelu tymczasowego zatrudnionych na krótki okres w tej dyrekcji zostały przedłużone z urzędu, bez wcześniejszej publikacji informacji o wakatach.
   Wreszcie naruszona została zasada równości, ponieważ z wszystkimi innymi członkami personelu tymczasowego znajdującymi się w podobnej sytuacji, za wyjątkiem stażu pracy, przedłużono umowy, chociaż nie ogłaszano wakatu na stanowiska, które zajmowali, w przeciwieństwie do procedury przyjętej w przypadku wnoszącego odwołanie. W tych okolicznościach ciężar dowodu został błędnie odwrócony podczas postępowania przed Sądem, ponieważ to do strony pozwanej– a nie do wnoszącego odwołanie — należy udowodnienie przestrzegania zasad, które sama przyjęła.


title: Sprawa T-389/14: Postanowienie Sądu z dnia 11 listopada 2015 r. – salesforce.com/OHIM (MARKETINGCLOUD)

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/76

         Postanowienie Sądu z dnia 11 listopada 2015 r. – salesforce.com/OHIM (MARKETINGCLOUD)
   (Sprawa T-389/14) (1)

   (2016/C 027/97)
   Język postępowania: angielski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 329 z 22.9.2014.


title: Sprawa T-86/12: Postanowienie Sądu z dnia 12 grudnia 2012 r. — Robert Group przeciwko OHIM — Hardford Sweden (Pierre Robert)

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/27

         Postanowienie Sądu z dnia 12 grudnia 2012 r. — Robert Group przeciwko OHIM — Hardford Sweden (Pierre Robert)
   (Sprawa T-86/12) (1)

   2013/C 32/47
   Język postępowania: angielski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 118 z 21.4.2012.


title: Sprawa T-79/06: Skarga wniesiona w dniu  23 lutego 2006 r.  — Sachsa Verpackung przeciwko Komisji

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/32

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2006 r. — Sachsa Verpackung przeciwko Komisji
   (Sprawa T-79/06)
   (2006/C 96/52)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Sachsa Verpackung (Wieda, Niemcy) [Przedstawiciele: adwokaci F. Puel i L. François-Martin]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 lit. k), art. 2 lit. i) i art. 4 pkt 21 decyzji

               —

               ewentualnie zmiana art. 2 lit i) decyzji i obniżenie kwoty grzywny

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej wszystkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżąca wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005)4634 wersja ostateczna z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe), w której Komisja uznała, że przedsiębiorstwa będące adresatami decyzji, a wśród nich skarżąca, naruszyły art. 81 traktatu WE uczestnicząc w porozumieniach i uzgodnionych praktykach w sektorze plastikowych worków przemysłowych na terytorium Belgii, Niderlandów, Luksemburga, Niemiec, Francji i Hiszpanii. W części decyzji dotyczącej skarżącej Komisja stwierdziła, że skarżąca uczestniczyła w jednolitym i ciągłym naruszeniu i nałożyła na nią grzywnę.
   Na poparcie pierwszego i głównego żądania skarżąca przytacza trzy zarzuty.
   W pierwszym zarzucie podnosi ona, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie co do stopnia zaangażowania skarżącej w kartel uznając, iż uczestniczyła ona aktywnie w określaniu ogólnych kontyngentów, przydzielaniu klientów i ustalaniu cen.
   Drugi zarzut oparty jest na braku uzasadnienia, ponieważ Komisja nie uzasadniła w sposób wymagany prawem udziału skarżącej w podgrupie Niemcy działającej w ramach kartelu.
   W trzecim zarzucie skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła art. 23 ust. 2 rozporządzenia WE nr 1/2003 (1) oraz art. 15 rozporządzenia nr 17/62 (2), ponieważ niesłusznie uznała, że skarżąca nie była samodzielnym przedsiębiorstwem i podobnie niesłusznie postanowiła, że Grupa Gascogne — spółka dominująca — powinna być razem z nią solidarnie odpowiedzialna za zapłatę grzywny. Utrzymuje ona także, że Komisja popełniła błąd przy określeniu części grzywny, która została przypisana skarżącej za okres, w którym uczestniczyła ona w naruszeniu i która w konsekwencji przekroczyła górną granicę 10 % wartości jej obrotu.
   Na poparcie żądania przedstawionego tytułem posiłkowym skarżąca podnosi, że Komisja nieprawidłowo wymierzyła kwotę nałożonej grzywny oraz że naruszyła zasadę proporcjonalności błędnie oceniając wagę i czas trwania naruszenia oraz nie uwzględniając istnienia okoliczności łagodzących i współpracy skarżącej w ramach komunikatu w sprawie współpracy (3).

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, str. 1)

      (2)  Rozporządzenie Rady EWG nr 17 z dnia 6 lutego 1962 r. — pierwsze rozporządzenie wprowadzające w życie art. [81] i [82] Traktatu (Dz.U. 1962, 13, str. 204)

      (3)  Obwieszczenie Komisji w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli (Dz.U. 2002, C 45, str. 3)


title: Sprawa C-177/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 15 maja 2009 r. — Le Poumon vert de la Hulpe ASBL, Jacques Solvay de la Hulpe, Marie-Noëlle Solvay, Jean-Marie Solvay de la Hulpe, Alix Walsh przeciwko Région wallonne

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 15 maja 2009 r. — Le Poumon vert de la Hulpe ASBL, Jacques Solvay de la Hulpe, Marie-Noëlle Solvay, Jean-Marie Solvay de la Hulpe, Alix Walsh przeciwko Région wallonne
   (Sprawa C-177/09)
   2009/C 180/51
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État (Belgique)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Le Poumon vert de la Hulpe ASBL, Jacques Solvay de la Hulpe, Marie-Noëlle Solvay, Jean-Marie Solvay de la Hulpe, Alix Walsh

      Strona pozwana: Région wallonne

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1.5 dyrektywy 85/337/EWG w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (1) winien być interpretowany w ten sposób, iż wyklucza on ze swego zakresu zastosowania akty ustawodawcze — takie jak dekret Regionu Walonii z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie kilku pozwoleń, których wydanie uzasadnione jest nadrzędnymi względami interesu ogólnego — które ograniczają się do stwierdzenia istnienia „oczywistych nadrzędnych względów interesu ogólnego”, przemawiających za wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, pozwolenie środowiskowe oraz poszczególne pozwolenia dotyczące czynności i robót wymienionych w akcie ustawodawczym i które „zatwierdzają” pozwolenia, w przypadku których stwierdzone jest istnienie „oczywistych nadrzędnych względów interesu ogólnego”?

               2)

                           a)

                           Czy art. 1, 5, 6, 7, 8 i 10a dyrektywy 85/337/EWG zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE (2) oraz dyrektywą 2003/35/WE (3) Parlamentu Europejskiego i Rady wykluczają możliwość, aby w danym systemie prawnym pozwolenie na zrealizowanie przedsięwzięcia, w przypadku którego wymagane jest przeprowadzenie oceny jego wpływu na środowisko naturalne było wydawane w drodze aktu ustawodawczego, który nie jest zaskarżalny w procedurze odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym przez prawo, pozwalającej zakwestionować materialną i proceduralną legalność decyzji przyznającej uprawnienie do realizacji tego przedsięwzięcia?

                           b)

                           Czy art. 9 konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, zawartej w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej przez Wspólnotę Europejską decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. (4) należy interpretować w ten sposób, iż nakłada on na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia dostępu do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym przez prawo, umożliwiającej zakwestionowanie materialnej i proceduralnej legalności decyzji, aktów lub zaniechań objętych przepisami art. 6 w każdej kwestii z zakresu przepisów prawa materialnego i przepisów proceduralnych regulujących wydawanie pozwoleń na realizację przedsięwzięć, w przypadku których wymagana jest ocena ich wpływu na środowisko naturalne?

                           c)

                           Czy w świetle konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, zawartej w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej przez Wspólnotę Europejską decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r., art. 10a dyrektywy 85/337/EWG, zmienionej dyrektywą 2003/35/WE, należy interpretować w ten sposób, iż nakłada on na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia dostępu do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym przez prawo, umożliwiającej zakwestionowanie materialnej i proceduralnej legalności decyzji, aktów lub zaniechań, zarówno w zakresie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów proceduralnych regulujących wydawanie pozwoleń na realizację przedsięwzięć, w przypadku których wymagana jest ocena ich wpływu na środowisko naturalne?

      (1)  Dyrektywa Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40).

      (2)  Dyrektywa Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. zmieniająca dyrektywę 85/337/EWG w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre publiczne i prywatne przedsięwzięcia na środowisko (Dz.U. L 73, s. 5).

      (3)  Dyrektywa 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidująca udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniająca w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE — Oświadczenie Komisji (Dz.U. L 156, s. 17).

      (4)  Decyzja Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz.U. L 124, s.1).


title: Sprawa C-1/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de A Coruña (Hiszpania) w dniu 4 stycznia 2016 r. – Abanca Corporación Bancaria S.A./María Isabel Vázquez Rosende

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de A Coruña (Hiszpania) w dniu 4 stycznia 2016 r. – Abanca Corporación Bancaria S.A./María Isabel Vázquez Rosende
   (Sprawa C-1/16)
   (2016/C 098/29)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Provincial de A Coruña

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Abanca Corporación Bancaria S.A.

      Druga strona postępowania: María Isabel Vázquez Rosende

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 6 i 7 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. (1) w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich można interpretować w ten sposób, że skutki restytucyjne wynikające ze stwierdzenia nieważności zawartej w umowie kredytu klauzuli dolnego progu z uwagi na jej nieuczciwy charakter są wywoływane nie od dnia zawarcia umowy, lecz od późniejszej chwili?

               2)

               Czy kryterium dobrej wiary zainteresowanych, które stanowi podstawę do ograniczania mocy wstecznej wynikającej ze stwierdzenia nieważności warunku z uwagi na jego nieuczciwy charakter, stanowi pojęcie autonomiczne prawa Unii podlegające jednolitej wykładni we wszystkich państwach członkowskich?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej, jakie przesłanki należy uwzględnić w celu stwierdzenia istnienia dobrej wiary zainteresowanych?

               4)

               W każdym przypadku, czy z art. 6 i 7 dyrektywy 93/13/EWG jest zgodna wykładnia pojęcia dobrej wiary zainteresowanych w ten sposób, że mógł działać w dobrej wierze przedsiębiorca, który przygotowując umowę, doprowadził do nieprzejrzystości decydującej o nieuczciwym charakterze klauzuli?

               5)

               Czy z art. 6 i 7 dyrektywy 93/13/EWG jest zgodna wykładnia pojęcia dobrej wiary zainteresowanych w ten sposób, że dobra wiara przedsiębiorcy może być oceniona abstrakcyjnie bądź – przeciwnie – powinna ona być oceniana z uwzględnieniem zachowania przedsiębiorcy w konkretnym przypadku zawierania umowy?

               6)

               Czy ryzyko poważnych komplikacji, które stanowi podstawę ograniczenia mocy wstecznej wynikającej ze stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunku, jest pojęciem autonomicznym prawa Unii podlegającym jednolitej wykładani we wszystkich państwach członkowskich?

               7)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej, jakie kryteria należy wziąć pod uwagę?

               8)

               W każdym przypadku, czy z art. 6 i 7 dyrektywy 93/13/EWG jest zgodne, że ryzyko poważnych komplikacji ocenia się, biorąc pod uwagę jedynie komplikacje, które mogą powstać po stronie przedsiębiorcy, czy też należy również uwzględniać szkodę powstającą po stronie konsumentów z uwagi na brak pełnego zwrotu kwot zapłaconych na podstawie wspomnianej klauzuli dolnego progu?

               9)

               Czy zgodnie z art. 6 i 7 dyrektywy 93/13/EWG ryzyko poważnych komplikacji dla publicznego porządku gospodarczego w przypadku wniesienia przez konsumenta powództwa indywidualnego należy ocenić, uwzględniając wyłącznie konsekwencje gospodarcze tego konkretnego powództwa, czy też uwzględniając skutki gospodarcze, które miałoby ewentualne wniesienie powództw indywidualnych przez znaczną liczbę konsumentów?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29.


title: Sprawa T-200/14: Wyrok Sądu z dnia 14 kwietnia 2016 r. – Ben Ali/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji — Zamrożenie środków finansowych — Podstawa prawna — Wpis nazwiska skarżącego oparty na nowym uzasadnieniu w następstwie uchylenia decyzji o zamrożeniu środków finansowych — Obowiązek uzasadnienia — Prawo własności — Proporcjonalność — Błąd dotyczący okoliczności faktycznych — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Nadużycie władzy — Prawo do życia — Prawo do poszanowania życia rodzinnego — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/23

         Wyrok Sądu z dnia 14 kwietnia 2016 r. – Ben Ali/Rada
   (Sprawa T-200/14) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji - Zamrożenie środków finansowych - Podstawa prawna - Wpis nazwiska skarżącego oparty na nowym uzasadnieniu w następstwie uchylenia decyzji o zamrożeniu środków finansowych - Obowiązek uzasadnienia - Prawo własności - Proporcjonalność - Błąd dotyczący okoliczności faktycznych - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Nadużycie władzy - Prawo do życia - Prawo do poszanowania życia rodzinnego - Odpowiedzialność pozaumowna))
   (2016/C 191/29)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mehdi Ben Tijani Ben Haj Hamda Ben Haj Hassen Ben Ali (Saint-Étienne-du-Rouvray, Francja) (przedstawiciel: A. de Saint Remy, adwokat)

      Strona pozwana: Rada

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2014/49/WPZiB z dnia 30 stycznia 2014 r. zmieniającej decyzję 2011/72/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. L 28, s. 38) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 81/2014 z dnia 30 stycznia 2014 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 101/2011 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. L 28, s. 2), w zakresie w jakim akty te dotyczą skarżącego, a z drugiej strony żądanie zasądzenia odszkodowania.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Mehdi Ben Tijani Ben Haj Hamda Ben Haj Hassen Ben Ali pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 202 z 30.6.2014.


title: Sprawa F-2/14: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2014 r. — ZZ i ZZ przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/22

         Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2014 r. — ZZ i ZZ przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa F-2/14)
   2014/C 61/39
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. de Abreu Caldas i J.N. Louis)

      Strona pozwana: Europejski Trybunał Obrachunkowy

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Obrachunkowego w sprawie nierozpatrzenia kwestii, jakie działania należy podjąć w związku ze skargą złożoną przez skarżących na dwóch współpracowników w następstwie ich wspólnego oszczerczego oświadczenia oraz w sprawie uznania, że nie należy podejmować działań wymaganych na podstawie ciążącego na nim obowiązku wspomagania.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Obrachunkowego z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie zamknięcia bez nadania biegu sprawy wniosku skarżących z art. 24 przeciwko ich dwóch współpracownikom;

               —

               Zasądzenie od Trybunału Obrachunkowego na rzecz skarżących tytułem zadośćuczynienia tymczasowego jednego euro na poczet szkody szacowanej na 100 000 EUR;

               —

               obciążenie Trybunału Obrachunkowego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-575/10: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Węgierskiej

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/6

         Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Węgierskiej
   (Sprawa C-575/10)
   2011/C 72/09
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Kukovec i A. Sipos, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Węgierska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Węgierska uchybiła zobowiązaniom ciążącym a niej na mocy art. 47 ust. 2 i 48 ust. 3 dyrektywy 2004/18/WE (1), jak również na mocy art. 54 ust. 5 i 6 dyrektywy 2004/17/WE (2), poprzez brak zagwarantowania, że w postępowaniach o udzielenie zamówień publicznych podmioty gospodarcze będą mogły w odpowiednim przypadku zdać się na możliwości innych podmiotów, niezależnie od charakteru prawnego powiązań pomiędzy nimi.

               —

               obciążenie Republiki Węgierskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarówno dyrektywa 2004/17 jak i dyrektywa 2004/18 przyznają ubiegającym się o zamówienie publiczne możliwość zdania się, w celu udowodnienia ich zdolności i spełniania kryteriów kwalifikacji, na możliwości innych podmiotów, niezależnie od charakteru prawnego istniejących pomiędzy nimi powiązań.
   Zdaniem Komisji nie jest zgodne z odpowiednimi przepisami przywołanych dyrektyw uregulowanie węgierskie, które w przypadku określonych kryteriów kwalifikacji, które tylko wtedy zezwala ubiegającym się na zdawanie się na zdolności innych podmiotów nie uczestniczących bezpośrednio w wykonaniu zamówienia, jeżeli ubiegający ci posiadają większość udziałów w owych podmiotach, co pozwala im na wywieranie na nie wpływu. W ten sposób, w przypadku podmiotów, które nie uczestniczą jako podwykonawcy w wykonaniu zamówienia, zaskarżone uregulowanie krajowe wprowadza dodatkową przesłankę aby ubiegający się o zamówienie mógł zdać się na możliwości takich podmiotów w trakcie postępowania o udzielenie zamówienia.
   Przepisy dyrektyw są jednoznaczne: nie wymagając aby podmioty, które dostarczają środków były bezpośrednio zaangażowane w wykonanie zamówienia, wymagają aby przepisy krajowe zagwarantowały możliwość oparcia się na środkach owych podmiotów, niezależnie od charakteru prawnego powiązań pomiędzy ubiegającym się a owymi podmiotami. Jedyną przesłanką jest to, aby ubiegający był w stanie udowodnić organom zamawiającym, iż rzeczywiście będzie dysponował środkami koniecznymi dla wykonania zamówienia.
   Niemniej jednak, zdaniem Komisji, uregulowanie węgierskie będące przedmiotem niniejszej skargi ogranicza w tym zakresie możliwości ubiegających się, którym praktycznie, nie pozostaje nic innego, jak zaangażować w wykonanie zamówienia w charakterze podwykonawców podmioty, które dostarczają owych środków, chyba że od samego początku posiadają w owych podmiotach większościowy udział, umożliwiający im wywieranie na nich wpływu.
   Komisja twierdzi, że sporne uregulowanie krajowe nie może być uzasadniane celem zapobieżenie praktykom mającym na celu obejście przepisów o zamówieniach publicznych, ponieważ taki cel nie może zostać podniesiony w celu uzasadnienia przepisu sprzecznego z uregulowaniem Unii dotyczącym zamówień publicznych, który ogranicza w nieproporcjonalny sposób prawa i obowiązki procesowe wynikające z dyrektyw. Oczywiście państwa członkowskie mają możliwość, w granicach wytyczonych przez dyrektywy, zadecydowania o formie, w jakiej ubiegający powinni udowodnić, iż rzeczywiście dysponują środkami innych podmiotów, jednakże powinny uczynić to bez wprowadzenia rozróżnienia ze względu na charakter prawny powiązań pomiędzy takimi podmiotami.
   Komisja odrzuca tezę Republiki Węgierskiej, zgodnie z którą podmiot, który nie uczestniczy w wykonaniu zmówienia nie może wykazać, że spełnia minimalne kryteria kwalifikacji polegające na możliwości rzeczywistego postawienia koniecznych środków w chwili wykonania zamówienia. W tym zakresie Komisja kładzie nacisk na to, że ust. 3 art. 48 dyrektywy 2004/18/WE wyraźnie stanowi, iż zamawiający może wykazać dysponowanie środkami innych podmiotów „przedstawiając w tym celu zobowiązanie tych podmiotów do oddania mu do dyspozycji niezbędnych zasobów”. Z powyższego wynika, że podmiot, który wnosi swoje środki może wykazać, ze posiada środki, które będzie musiał postawić do dyspozycji w chwili wykonania zamówienia, bez bezpośredniego uczestniczenia w wykonaniu zamówienia.
   Komisja wskazuje wreszcie, że sporne uregulowanie krajowe może wywoływać skutki dyskryminujące wobec zagranicznych ubiegających się. Pomimo że odnośne uregulowanie węgierskie ma zastosowanie do wszystkich ubiegających się, to jednak w rzeczywistości ogranicza możliwości uczestniczenia ubiegających się w szczególności w przypadku zagranicznych ubiegających się, ponieważ, co do zasady ubiegający ci nie dysponują w miejscu wykonania zamówienia wszystkimi środkami niezbędnymi dla jego wykonania, z którego to względu w postępowaniach o zamówienie publiczne są zobowiązani do częstszego niż węgierscy ubiegający się zdawania się na możliwości lokalnych i niezależnych od nich podmiotów gospodarczych.

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).

      (2)  Dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynująca procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (Dz.U. L 134, s. 1).