title: Sprawa T-708/17: Skarga wniesiona w dniu 12 października 2017 r. – OPS / Komisja

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/36

         Skarga wniesiona w dniu 12 października 2017 r. – OPS / Komisja
   (Sprawa T-708/17)
   (2017/C 437/44)
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: OPS Újpesti Csökkentmunkaképességűek Ipari és Kereskedelmi Kft. (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciel: L. Szabó, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Tytułem głównym stwierdzenie, że decyzja Komisji SA. 29432 – CP 290/2009 – Węgry – „Pomoc dla zatrudnienia pracowników niepełnosprawnych najprawdopodobniej niezgodna z prawem z uwagi na dyskryminujący charakter uregulowania” z dnia 20 lipca 2011 r. i decyzja Komisji SA.45498 (FC/2016) – „Skarga OPS Újpest-lift Kft. w związku z pomocą państwa przyznaną w latach od 2006 do 2012 na rzecz przedsiębiorstw zatrudniających niepełnosprawnych pracowników” z dnia 25 stycznia 2017 r. (zwane dalej „zaskarżonymi decyzjami”) nie stwierdzają zgodności pomocy państwa na podstawie art. 107 TFUE ust. 1.

               —

               Tytułem pomocniczym, stwierdzenie, że zaskarżone decyzje nie stanowią dla skarżącej prawnie wiążących aktów w postępowaniu w sprawie dochodzenia odszkodowania za szkody i krzywdy przez nią wszczętego przeciwko Emberi Erőforrások Minisztériuma (ministerstwu ds. zasobów ludzkich, Węgry), toczącego się pod numerem 28. P. 21.072/2016 (następnie, 28. P. 21.143/2017) przed Fővárosi Törvényszék (sąd dla miasta stołecznego, Węgry), oraz że z tego powodu skarżąca nie jest stroną, której decyzja dotyczy bezpośrednio i indywidualnie, jako że opiera swoje roszczenie o odszkodowanie na naruszeniu art. 107 ust. 1, a nie na naruszeniu art. 107 TFUE ust. 3.

               —

               W przypadku zaklasyfikowania zaskarżonych decyzji jako prawnie wiążących aktów dla skarżącej w postępowaniu w sprawie dochodzenia odszkodowania za szkody i krzywdy opartego na naruszeniu art. 107 TFUE ust. 1, o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji, ponieważ pomoc państwa przyznana przez węgierskie organy narusza art. 107 TFUE ust. 1.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca wskazuje podstawy prawne w odniesieniu do każdego zarzutu.

               1.

               Uzasadnienie prawne pierwszego zarzutu

                           —

                           Zaskarżone decyzje nie stwierdzają zgodności pomocy państwa na podstawie art. 107 TFUE ust 1, z którego to powodu wspomniane decyzje nie stanowią prawnie wiążących aktów w kontekście postępowania w sprawie dochodzenia odszkodowania za szkody i krzywdy wszczętego przez skarżącą przeciwko Emberi Erőforrások Minisztériuma (ministerstwu ds. zasobów ludzkich, Węgry) przed Fővárosi Törvényszék (sądem dla miasta stołecznego, Węgry).

               2.

               Uzasadnienie prawne drugiego zarzutu

                           —

                           W zaskarżonych decyzjach Komisja stwierdziła zgodność pomocy państwa nie na podstawie art. 107 TFUE ust. 1, na który powołuje się skarżąca, lecz na podstawie art. 107 TFUE ust. 3. W związku z tym, wspomniane decyzje nie mają znaczenia w związku z podstawą prawną roszczenia sformułowanego w postępowaniu w sprawie dochodzenia odszkodowania za szkody i krzywdy, które toczy się przed Fővárosi Törvényszék (sądem dla miasta stołecznego, Węgry), i nie stanowią prawnie wiążących aktów dla skarżącej.

               3.

               Uzasadnienie prawne trzeciego zarzutu

                           —

                           Zdaniem skarżącej zaskarżone decyzje są nieważne, ponieważ węgierskie organy przyznały sprzeczną z prawem pomoc państwa, która narusza art. 107 TFUE ust. 1, o której, zgodnie z postanowieniami art. 108 TFUE ust. 3 Komisja powinna zostać poinformowana. W celu uzasadnienia bezprawności pomocy skarżąca powołuje się na Zawiadomienie Komisji w sprawie pojęcia pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 [TFUE] (1) i rozporządzenie Komisji (WE) (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. [107 TFUE] i [108 TFUE] (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (2).

      (1)  Dz.U. 2016, C 262, s. 1.

      (2)  Dz.U. 2008, L 214, s. 3.


title: Sprawa T-144/16: Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2017 r. – Mundipharma / EUIPO – Multipharma (MULTIPHARMA) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MULTIPHARMA — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy MUNDIPHARMA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/29

         Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2017 r. – Mundipharma / EUIPO – Multipharma (MULTIPHARMA)
   (Sprawa T-144/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MULTIPHARMA - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy MUNDIPHARMA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 437/34)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mundipharma AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat F. Nielsen)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. Kunz, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Multipharma SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci P. Goldenbaum i I. Rohr)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 stycznia 2016 r. (sprawa R 2950/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Mundipharma a Multipharma.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 22 stycznia 2016 r. (sprawa R 2950/2014-1).

               2)

               EUIPO pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Mundipharma AG, w tym niezbędne koszty poniesione przez Mundipharma związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

               3)

               Multipharma SA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 191 z 30.5.2016.


title: Sprawa T-709/17: Skarga wniesiona w dniu 13 października 2017 r. – M – Sansz / Komisja

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/37

         Skarga wniesiona w dniu 13 października 2017 r. – M – Sansz / Komisja
   (Sprawa T-709/17)
   (2017/C 437/45)
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: M – Sansz Kereskedelmi, Termelő és Szolgáltató Kft. (Pécs, Węgry) (przedstawiciel: L. Szabó, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Tytułem głównym stwierdzenie, że decyzja Komisji SA. 29432 – CP 290/2009 – Węgry – „Pomoc dla zatrudnienia pracowników niepełnosprawnych najprawdopodobniej niezgodna z prawem z uwagi na dyskryminujący charakter uregulowania” z dnia 20 lipca 2011 r. i decyzja Komisji SA.45498 (FC/2016) – „Skarga OPS Újpest-lift Kft. w związku z pomocą państwa przyznaną w latach od 2006 do 2012 na rzecz przedsiębiorstw zatrudniających niepełnosprawnych pracowników” z dnia 25 stycznia 2017 r. (zwane dalej „zaskarżonymi decyzjami”) nie stwierdzają zgodności pomocy państwa na podstawie art. 107 TFUE ust. 1.

               —

               Tytułem pomocniczym, stwierdzenie, że zaskarżone decyzje nie stanowią dla skarżącej prawnie wiążących aktów w postępowaniu w sprawie dochodzenia odszkodowania za szkody i krzywdy przez nią wszczętego przeciwko Emberi Erőforrások Minisztériuma (ministerstwu ds. zasobów ludzkich, Węgry), toczącego się pod numerem 23. P. 25.843/2016 przed Fővárosi Törvényszék (sąd dla miasta stołecznego, Węgry), oraz że z tego powodu skarżąca nie jest stroną, której decyzja dotyczy bezpośrednio i indywidualnie, jako że opiera swoje roszczenie o odszkodowanie na naruszeniu art. 107 ust. 1, a nie na naruszeniu art. 107 TFUE ust. 3.

               —

               W przypadku zaklasyfikowania zaskarżonych decyzji jako prawnie wiążących aktów dla skarżącej w postępowaniu w sprawie dochodzenia odszkodowania za szkody i krzywdy opartego na naruszeniu art. 107 TFUE ust. 1, o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji, ponieważ pomoc państwa przyznana przez węgierskie organy narusza art. 107 TFUE ust. 1.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca wskazuje podstawy prawne w odniesieniu do każdego zarzutu.

               1.

               Uzasadnienie prawne pierwszego zarzutu

                           —

                           Zaskarżone decyzje nie stwierdzają zgodności pomocy państwa na podstawie art. 107 TFUE ust 1, z którego to powodu wspomniane decyzje nie stanowią prawnie wiążących aktów w kontekście postępowania w sprawie dochodzenia odszkodowania za szkody i krzywdy wszczętego przez skarżącą przeciwko Emberi Erőforrások Minisztériuma (ministerstwu ds. zasobów ludzkich, Węgry) przed Fővárosi Törvényszék (sądem dla miasta stołecznego, Węgry).

               2.

               Uzasadnienie prawne drugiego zarzutu

                           —

                           W zaskarżonych decyzjach Komisja stwierdziła zgodność pomocy państwa nie na podstawie art. 107 TFUE ust. 1, na który powołuje się skarżąca, lecz na podstawie art. 107 TFUE ust. 3. W związku z tym, wspomniane decyzje nie mają znaczenia w związku z podstawą prawną roszczenia sformułowanego w postępowaniu w sprawie dochodzenia odszkodowania za szkody i krzywdy, które toczy się przed Fővárosi Törvényszék (sądem dla miasta stołecznego, Węgry), i nie stanowią prawnie wiążących aktów dla skarżącej.

               3.

               Uzasadnienie prawne trzeciego zarzutu

                           —

                           Zdaniem skarżącej zaskarżone decyzje są nieważne, ponieważ węgierskie organy przyznały sprzeczną z prawem pomoc państwa, która narusza art. 107 TFUE ust. 1, o której, zgodnie z postanowieniami art. 108 TFUE ust. 3 Komisja powinna zostać poinformowana. W celu uzasadnienia bezprawności pomocy skarżąca powołuje się na Zawiadomienie Komisji w sprawie pojęcia pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 [TFUE] (1) i rozporządzenie Komisji (WE) (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. [107 TFUE] i [108 TFUE] (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (2).

      (1)  Dz.U. 2016, C 262, s. 1.

      (2)  Dz.U. 2008, L 214, s. 3.


title: Sprawa C-590/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 12 października 2017 r. – Henri Pouvin, Marie Dijoux, małżonka Henriego Pouvin / Electricité de France

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 12 października 2017 r. – Henri Pouvin, Marie Dijoux, małżonka Henriego Pouvin / Electricité de France
   (Sprawa C-590/17)
   (2017/C 437/24)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca kasację: Henri Pouvin, Marie Dijoux, małżonka Henriego Pouvin

      Druga strona postępowania kasacyjnego: Electricité de France

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) należy interpretować w ten sposób, że spółka, taka jak spółka EDF, gdy udziela pracownikowi pożyczki na zakup nieruchomości w celu wsparcia nabycia własnego mieszkania, do której są uprawnione wyłącznie osoby zatrudnione w spółce, działa jako przedsiębiorca?

               2)

               Czy art. 2 powyższej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że spółka, taka jak spółka EDF, gdy udziela pożyczki na zakup nieruchomości małżonkowi pracownika, który sam nie jest zatrudniony w tej spółce, lecz jest współpożyczkobiorcą solidarnym, działa jako przedsiębiorca?

               3)

               Czy art. 2 powyższej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że pracownik spółki takiej jak spółka EDF, który zawiera z nią taką pożyczkę na zakup nieruchomości, działa jako konsument?

               4)

               Czy art. 2 powyższej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że małżonek tego pracownika, który zawiera tę samą pożyczkę, nie jako pracownik spółki, lecz współpożyczkobiorca solidarny, działa jako konsument?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29.


title: Sprawa C-467/15 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 października 2017 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska [Odwołanie — Pomoc państwa — Pomoc przyznana przez Republikę Włoską producentom mleka — System pomocy związany ze zwrotem opłaty wyrównawczej od mleka — Decyzja warunkowa — Decyzja podjęta przez Radę Unii Europejskiej na podstawie art. 108 ust. 2 akapit trzeci TFUE — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Artykuł 1 lit. b) i c) — Pomoc istniejąca — Nowa pomoc — Pojęcia — Zmiana pomocy istniejącej z naruszeniem warunku zapewniającego zgodność pomocy z rynkiem wewnętrznym]

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 października 2017 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska
   (Sprawa C-467/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Pomoc państwa - Pomoc przyznana przez Republikę Włoską producentom mleka - System pomocy związany ze zwrotem opłaty wyrównawczej od mleka - Decyzja warunkowa - Decyzja podjęta przez Radę Unii Europejskiej na podstawie art. 108 ust. 2 akapit trzeci TFUE - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Artykuł 1 lit. b) i c) - Pomoc istniejąca - Nowa pomoc - Pojęcia - Zmiana pomocy istniejącej z naruszeniem warunku zapewniającego zgodność pomocy z rynkiem wewnętrznym])
   (2017/C 437/03)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci i P. Němečková, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez de S. Fiorentina i P. Grassa, pełnomocników)

      Sentencja

               1)

               Punkty 1, 2 i 4 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 24 czerwca 2015 r., Włochy/Komisja (T-527/13, EU:T:2015:429), zostają uchylone.

               2)

               Skarga wniesiona przez Republikę Włoską do Sądu Unii Europejskiej w sprawie T-527/13 zostaje oddalona.

               3)

               Republika Włoska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską w pierwszej instancji oraz w ramach niniejszego odwołania.

      (1)  Dz.U. C 406 z 7.12.2015.


title: Sprawa C-595/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 16 października 2017 r. – Apple Sales International, Apple Inc., Apple retail France EURL / MJA, jako syndyk masy upadłości eBizcuss.com (eBizcuss)

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 16 października 2017 r. – Apple Sales International, Apple Inc., Apple retail France EURL / MJA, jako syndyk masy upadłości eBizcuss.com (eBizcuss)
   (Sprawa C-595/17)
   (2017/C 437/25)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąc: Apple Sales International, Apple Inc., Apple retail France EURL

      Strona przeciwna: MJA, jako syndyk masy upadłości eBizcuss.com (eBizcuss)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy artykuł 23 rozporządzenia nr 44/2001 (1) należy interpretować w ten sposób, że zezwala on sądowi krajowemu, przed który dystrybutor wytoczył przeciwko swojemu dostawcy powództwo o odszkodowanie na podstawie art. 102 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na zastosowanie klauzuli prorogacyjnej uzgodnionej w umowie obowiązującej między stronami?

               2)

               Czy, w przypadku udzielenia na pierwszej pytanie odpowiedzi twierdzącej, art. 23 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że zezwala on sądowi krajowemu, przed który dystrybutor wytoczył przeciwko swojemu dostawcy powództwo o odszkodowanie na podstawie art. 102 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na zastosowanie klauzuli prorogacyjnej zawartej w umowie obowiązującej między stronami, również w wypadku, gdy wspomniana klauzula nie odnosiłaby się w wyraźny sposób do sporów dotyczących odpowiedzialności powstałej w wyniku naruszenia prawa konkurencji?

               3)

               Czy art. 23 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że zezwala on sądowi krajowemu, przed który dystrybutor wytoczył przeciwko swojemu dostawcy powództwo o odszkodowanie na podstawie art. 102 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej na niezastosowanie klauzuli prorogacyjnej uzgodnionej w umowie obowiązującej między stronami w wypadku, gdy nie zostało stwierdzone żadne naruszenie prawa konkurencji ani przez organ krajowy ani przez organ europejski?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, Dz.U. L 12, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 4, s. 42.


title: Sprawa C-201/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 25 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Majid Shiri, znany również jako Madzhdi Shiri. [Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 — Ustalanie państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego — Artykuł 27 — Środek zaskarżenia — Zakres kontroli sądowej — Artykuł 29 — Termin przeprowadzenia przekazania — Brak dokonania przekazania w wyznaczonym terminie — Obowiązki odpowiedzialnego państwa członkowskiego — Przeniesienie odpowiedzialności — Wymóg decyzji odpowiedzialnego państwa członkowskiego]

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/9

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 25 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Majid Shiri, znany również jako Madzhdi Shiri.
   (Sprawa C-201/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 - Ustalanie państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego - Artykuł 27 - Środek zaskarżenia - Zakres kontroli sądowej - Artykuł 29 - Termin przeprowadzenia przekazania - Brak dokonania przekazania w wyznaczonym terminie - Obowiązki odpowiedzialnego państwa członkowskiego - Przeniesienie odpowiedzialności - Wymóg decyzji odpowiedzialnego państwa członkowskiego])
   (2017/C 437/12)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Majid Shiri, znany również jako Madzhdi Shiri

      przy udziale:
      Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl

      Sentencja

               1)

               Artykuł 29 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca należy interpretować w ten sposób, że jeżeli przekazanie nie zostało przeprowadzone w sześciomiesięcznym terminie określonym w art. 29 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia, odpowiedzialność zostaje z mocy prawa przeniesiona na wnioskujące państwo członkowskie i odmowa przejęcia lub wtórnego przejęcia danej osoby przez odpowiedzialne państwo członkowskie nie jest konieczna.

               2)

               Artykuł 27 ust. 1 rozporządzenia nr 604/2013, rozpatrywany w świetle motywu 19 tego rozporządzenia, jak również art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową powinien przysługiwać skuteczny i szybki środek zaskarżenia umożliwiający jej powołanie się na upływ sześciomiesięcznego terminu określonego w art. 29 ust. 1 i 2 rzeczonego rozporządzenia, który nastąpił po wydaniu decyzji o przekazaniu. Przyznane w uregulowaniu krajowym takim jak to rozpatrywane w sprawie w postępowaniu głównym osobie ubiegającej się o udzielenie ochrony międzynarodowej prawo do powoływania się na okoliczności zaistniałe po wydaniu względem niej decyzji o przekazaniu, w ramach odwołania od tej decyzji, spełnia ten wymóg ustanowienia skutecznego i szybkiego środka zaskarżenia.

      (1)  Dz.U. C 260 z 18.7.2016.


title: Sprawa C-596/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 16 października 2017 r. – Japan Tobacco International SA, Japan Tobacco International France SAS / Premier ministre, Ministre de l'Action et des Comptes publics, Ministre des Solidarités et de la Santé

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 16 października 2017 r. – Japan Tobacco International SA, Japan Tobacco International France SAS / Premier ministre, Ministre de l'Action et des Comptes publics, Ministre des Solidarités et de la Santé
   (Sprawa C-596/17)
   (2017/C 437/26)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Japan Tobacco International SA, Japan Tobacco International France SAS

      Strona przeciwna: Premier ministre, Ministre de l'Action et des Comptes publics, Ministre des Solidarités et de la Santé

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy dyrektywę 2015/64/UE z dnia 21 czerwca 2011 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że z uwagi na definicje wyrobów tytoniowych, które ustanawia w art. 2, 3 i 4 reguluje ona także ceny wyrobów tytoniowych w opakowaniach?

               2.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, czy art. 15 dyrektywy z dnia 21 czerwca 2011 r., w zakresie w jakim ustanawia on zasadę swobodnego ustalania cen wyrobów tytoniowych, należy interpretować w ten sposób, że zakazuje on regulacji dotyczącej określania cen tych wyrobów dla 1 000 sztuk lub 1 000 gram, co skutkuje tym, że producentom wyrobów tytoniowych zakazane jest kształtowanie cen w zależności od ewentualnych różnic w koszcie opakowania tych wyrobów?

      (1)  Dyrektywa Rady 2011/64/UE z dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie struktury oraz stawek akcyzy stosowanych do wyrobów tytoniowych (Dz.U. L 176, s. 24).


title: Sprawy połączone C-593/15 P i C-594/15 P: Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 października 2017 r. – Republika Słowacka / Komisja Europejska (Odwołanie — Środki własne Unii Europejskiej — Decyzja 2007/436/WE — Odpowiedzialność finansowa państw członkowskich — Utrata określonych należności celnych przywozowych — Obowiązek zapłaty na rzecz Komisji Europejskiej kwoty odpowiadającej stracie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Pismo Komisji Europejskiej — Pojęcie „aktu zaskarżalnego”)

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/3

         Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 października 2017 r. – Republika Słowacka / Komisja Europejska
   (Sprawy połączone C-593/15 P i C-594/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Środki własne Unii Europejskiej - Decyzja 2007/436/WE - Odpowiedzialność finansowa państw członkowskich - Utrata określonych należności celnych przywozowych - Obowiązek zapłaty na rzecz Komisji Europejskiej kwoty odpowiadającej stracie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Pismo Komisji Europejskiej - Pojęcie „aktu zaskarżalnego”))
   (2017/C 437/04)
   Język postępowania: słowacki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Caeiros, A. Tokár, G.D. Balan i Z. Malůšková, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę wnoszącą odwołanie: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil i T. Müller, pełnomocnicy), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i K. Stranz, pełnomocnicy), Rumunia (przedstawiciele: R.H. Radu, M. Chicu i A. Wellman, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołania zostają oddalone.

               2)

               Republika Słowacka pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Republika Czeska, Republika Federalna Niemiec i Rumunia pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016.


title: Sprawa C-600/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Roma (Włochy) w dniu 16 października 2017 r. – Pina Cipollone / Ministero della Giustizia

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Roma (Włochy) w dniu 16 października 2017 r. – Pina Cipollone / Ministero della Giustizia
   (Sprawa C-600/17)
   (2017/C 437/27)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Giudice di Pace di Roma

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Pina Cipollone

      Strona pozwana: Ministero della Giustizia (ministerstwo sprawiedliwości)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy, ze względu na swoją działalność usługową, sędzia pokoju (strona skarżąca) objęty jest zakresem pojęcia „pracownika zatrudnionego na czas określony”, które zawarte jest w art. 1 ust. 3 i art. 7 dyrektywy 2003/88 (1), w związku z klauzulą 2 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony (2) i art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”)?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy – do celów stosowania klauzuli 4 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony – sędziego sądu powszechnego lub „togato” można uznać za pracownika zatrudnionego na czas nieokreślony, którego status jest porównywalny do statusu pracownika na zatrudnionego na czas określony, jakim jest sędzia pokoju,?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy różnica pomiędzy postępowaniem rekrutacyjnym w odniesieniu do sędziów sądów powszechnych zatrudnionych na czas nieokreślony a procedurami naboru przewidzianymi przez ustawę w odniesieniu do rekrutacji sędziów pokoju zatrudnianych na czas określony stanowi powód o charakterze obiektywnym w rozumieniu klauzuli 4 pkt 1 lub 4 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, w celu uzasadnienia, że „żywe prawo” (orzecznictwo sądowe), wynikające z wyroku nr 13721/2017 Corte di Cassazione (sądu kasacyjnego, Włochy) orzekającego w składzie izb połączonych oraz z uchwały nr 464/2017 Consiglio di Stato (rady stanu, Włochy) z dnia 8 kwietnia 2017 r., nie stosuje do sędziów pokoju, tak jak skarżąca, która jest zatrudniona na czas określony, takich samych warunków pracy jak te, które są stosowane do posiadających porównywalny status sędziów sądów powszechnych zatrudnionych na czas nieokreślony, a także w celu uzasadnienia, że nie znajdują zastosowania środki mające na celu zapobieżenie odwoływaniu się w sposób stanowiący nadużycie do następujących po sobie umów na czas określony, a także karanie takiej praktyki, które to środki przewidziane są w klauzuli 5 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony oraz w transponującym te przepisy ustawodawstwie krajowym, zważywszy na fakt, że prawo krajowe nie ustanawia żadnego przepisu, nawet rangi konstytucyjnej, który mógłby uzasadniać dyskryminację w zakresie warunków pracy lub całkowity zakaz przekształcania w stosunek pracy na czas nieokreślony stosunku pracy, w jakim pozostają sędziowie pokoju, także w świetle poprzednich przepisów prawa krajowego [la legge n. 217 – Sistemazione giuridico-economica dei vice pretori onorari incaricati di funzioni giudiziarie ai sensi del secondo comma dell’articolo 32 dell’ordinamento giudiziario (ustawa nr 217, status prawny i wynagrodzenie asystentów sądowych onorari pełniących funkcje sądowe na mocy art. 32 akapit drugi [rozporządzenia królewskiego dotyczącego] organizacji wymiaru sprawiedliwości), z dnia 18 maja 1974 r. (GURI nr 150, z dnia 10 czerwca 1974 r.)], które już przewidywały, w odniesieniu do niektórych onorari (a w szczególności asystentów sądowych onorari), korzystanie z takich samych warunków pracy [jak te, z których korzystają sędziowie sądów powszechnych] oraz przekształcenie ich stosunków pracy w stosunki pracy na czas nieokreślony?

               4)

               W każdym przypadku, czy w sytuacji takiej jak rozpatrywana w niniejszej sprawie, art. 47 ust. 2 karty oraz pojęcie niezależnego i bezstronnego sądu w prawie Unii Europejskiej stoją na przeszkodzie temu, aby sędzia pokoju, który teoretycznie posiada interes w rozstrzygnięciu sporu na korzyść strony skarżącej, który wykonuje – jako jedyną działalność zawodową – taką samą funkcję sądową jak wspomniany sędzia pokoju, zastępował sąd właściwy we Włoszech do rozpoznania sporów ogólnie z zakresu prawa pracy lub sporów dotyczących sędziów sądów powszechnych, ponieważ sąd ostatniej instancji [Corte di Cassazione (sąd kasacyjny), ponadto orzekający w składzie izb połączonych] odmawia zapewnienia ochrony praw powoływanych i chronionych przez prawo wspólnotowe, zmuszając w ten sposób sąd, który jest w sposób naturalny właściwy [Tribunale del lavoro (sąd pracy) lub Tribunale amministrativo regionale (regionalny sąd administracyjny)] do wyłączenia swej właściwości, jeśli do niego zostanie wniesiony pozew, podczas gdy samo powoływane prawo, czyli prawo do wypłaty wynagrodzenia za urlop, znajduje swe źródło w prawie Unii, które jest wiążące i ma pierwszeństwo przez prawem włoskim? Jeśli Trybunał orzeknie, że doszło do naruszenia art. 47 karty, sąd odsyłający zwraca się ponadto o wskazanie wewnętrznych środków zaradczych, jakie należy zastosować w celu uniknięcia tego, by naruszenie postanowienia prawa pierwotnego Unii spowodowało także w rozpatrywanej sprawie całkowitą odmowę w prawie wewnętrznym ochrony gwarantowanych przez prawo Unii praw podstawowych.

      (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. 2003, L 299, s. 9).

      (2)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. 1999, L 175, s. 43).


title: Sprawa T-754/16: Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2017 r. – Oakley / EUIPO – Xuebo Ye (Przedstawienie przerywanej elipsy) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie do rejestracji graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego figurę w kształcie przerywanej elipsy — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający elipsę — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/29

         Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2017 r. – Oakley / EUIPO – Xuebo Ye (Przedstawienie przerywanej elipsy)
   (Sprawa T-754/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie do rejestracji graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego figurę w kształcie przerywanej elipsy - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający elipsę - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2017/C 437/35)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Oakley, Inc. (Foothill Ranch, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci E. Ochoa Santamaría i V. Rodríguez Pombo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO był również, interwenient przed Sądem: Xuebo Ye (Wenzhou, Chiny)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 sierpnia 2016 r. (sprawa R 2608/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Oakley a Xuebo Ye.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 31 sierpnia 2016 r. (sprawa R 2608/2015-4) w zakresie, w jakim potwierdzono w niej decyzję Wydziału Sprzeciwów i oddalono sprzeciw oparty na podstawie odmowy rejestracji określonej w art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej]

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 14 z 16.1.2017.


title: Sprawa C-602/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Liège (Belgia) w dniu 19 października 2017 r. – Benoît Sauvage, Kristel Lejeune / État belge

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Liège (Belgia) w dniu 19 października 2017 r. – Benoît Sauvage, Kristel Lejeune / État belge
   (Sprawa C-602/17)
   (2017/C 437/28)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de première instance de Liège

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Benoît Sauvage, Kristel Lejeune

      Strona przeciwna: État belge

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 15 ust. 1 konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej pomiędzy Belgią a Wielkim Księstwem Luksemburga w dniu 17 września 1970 r., interpretowany w ten sposób, że pozwala on na ograniczenie kompetencji podatkowej państwa źródła dochodu w odniesieniu do wynagrodzenia pracownika najemnego zamieszkałego w Belgii, świadczącego pracę na rzecz pracodawcy luksemburskiego proporcjonalnie do pracy świadczonej na terytorium Luksemburga, interpretowany w ten sposób, że pozwala on przypisać państwu miejsca zamieszkania kompetencję podatkową w odniesieniu do pozostałej części wynagrodzenia odnoszącej się do pracy świadczonej poza terytorium Luksemburga, interpretowany w ten sposób, że wymaga stałej i codziennej fizycznej obecności pracownika w siedzibie pracodawcy, podczas gdy nie ma wątpliwości co do tego, że przebywa on tam regularnie na podstawie oceny prawnej dokonanej w sposób elastyczny, na podstawie elementów obiektywnych i możliwych do zweryfikowania, oraz interpretowany w ten sposób, że wymaga od sądów i trybunałów przeprowadzenia oceny istnienia i istotności pracy świadczonej w różnych miejscach, w ujęciu dziennym, w celu ustalenia proporcji w stosunku do 220 dni roboczych, stanowi naruszenie art. 45 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zakresie, w jakim stanowi przeszkodę o charakterze podatkowym, zniechęcającą do działalności transgranicznej, oraz zasady pewności prawa przez to, że nie przewiduje stabilnego i pewnego systemu zwolnienia całości dochodów uzyskanych przez rezydenta belgijskiego na podstawie umowy z pracodawcą, którego miejsce faktycznego zarządu znajduje się w Wielkim Księstwie Luksemburga, i naraża go na ryzyko podwójnego opodatkowania w odniesieniu do całości lub części dochodów oraz poddaje go systemowi nieprzewidywalnemu i pozbawionemu jakiejkolwiek pewności prawa?


title: Sprawa T-710/17: Skarga wniesiona w dniu 13 października 2017 r. – LUX-REHAB Non-Profit Kft / Komisja

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/38

         Skarga wniesiona w dniu 13 października 2017 r. – LUX-REHAB Non-Profit Kft / Komisja
   (Sprawa T-710/17)
   (2017/C 437/46)
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: LUX-REHAB Foglalkoztató Non-Profit Kft. (Szombathely, Węgry) (przedstawiciel: L. Szabó, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Tytułem głównym stwierdzenie, że decyzja Komisji SA. 29432 – CP 290/2009 – Węgry – „Pomoc dla zatrudnienia pracowników niepełnosprawnych najprawdopodobniej niezgodna z prawem z uwagi na dyskryminujący charakter uregulowania” z dnia 20 lipca 2011 r. i decyzja Komisji SA.45498 (FC/2016) – „Skarga OPS Újpest-lift Kft. w związku z pomocą państwa przyznaną w latach od 2006 do 2012 na rzecz przedsiębiorstw zatrudniających niepełnosprawnych pracowników” z dnia 25 stycznia 2017 r. (zwane dalej „zaskarżonymi decyzjami”) nie stwierdzają zgodności pomocy państwa na podstawie art. 107 TFUE ust. 1.

               —

               Tytułem pomocniczym, stwierdzenie, że zaskarżone decyzje nie stanowią dla skarżącej prawnie wiążących aktów w postępowaniu w sprawie dochodzenia odszkodowania za szkody i krzywdy przez nią wszczętego przeciwko Emberi Erőforrások Minisztériuma (ministerstwu ds. zasobów ludzkich, Węgry), toczącego się pod numerem 66. P. 22.195/2017 przed Fővárosi Törvényszék (sąd dla miasta stołecznego, Węgry), oraz że z tego powodu skarżąca nie jest stroną, której decyzja dotyczy bezpośrednio i indywidualnie, jako że opiera swoje roszczenie o odszkodowanie na naruszeniu art. 107 TFUE ust. 1, a nie na naruszeniu art. 107 TFUE ust. 3.

               —

               W przypadku zaklasyfikowania zaskarżonych decyzji jako prawnie wiążących aktów dla skarżącej w postępowaniu w sprawie dochodzenia odszkodowania za szkody i krzywdy opartego na naruszeniu art. 107 TFUE ust. 1, o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji, ponieważ pomoc państwa przyznana przez węgierskie organy narusza art. 107 TFUE ust. 1.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca wskazuje podstawy prawne w odniesieniu do każdego zarzutu.

               1.

               Uzasadnienie prawne pierwszego zarzutu

                           —

                           Zaskarżone decyzje nie stwierdzają zgodności pomocy państwa na podstawie art. 107 TFUE ust 1, z którego to powodu wspomniane decyzje nie stanowią prawnie wiążących aktów w kontekście postępowania w sprawie dochodzenia odszkodowania za szkody i krzywdy wszczętego przez skarżącą przeciwko Emberi Erőforrások Minisztériuma (ministerstwu ds. zasobów ludzkich, Węgry) przed Fővárosi Törvényszék (sądem dla miasta stołecznego, Węgry).

               2.

               Uzasadnienie prawne drugiego zarzutu

                           —

                           W zaskarżonych decyzjach Komisja stwierdziła zgodność pomocy państwa nie na podstawie art. 107 TFUE ust. 1, na który powołuje się skarżąca, lecz na podstawie art. 107 TFUE ust. 3. W związku z tym, wspomniane decyzje nie mają znaczenia w związku z podstawą prawną roszczenia sformułowanego w postępowaniu w sprawie dochodzenia odszkodowania za szkody i krzywdy, które toczy się przed Fővárosi Törvényszék (sądem dla miasta stołecznego, Węgry), i nie stanowią prawnie wiążących aktów dla skarżącej.

               3.

               Uzasadnienie prawne trzeciego zarzutu
               Zdaniem skarżącej zaskarżone decyzje są nieważne, ponieważ węgierskie organy przyznały sprzeczną z prawem pomoc państwa, która narusza art. 107 TFUE ust. 1, o której, zgodnie z postanowieniami art. 108 TFUE ust. 3 Komisja powinna zostać poinformowana. W celu uzasadnienia bezprawności pomocy skarżąca powołuje się na Zawiadomienie Komisji w sprawie pojęcia pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 [TFUE] (1) i rozporządzenie Komisji (WE) (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. [107 TFUE] i [108 TFUE] (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (2).

      (1)  Dz.U. 2016, C 262, s. 1.

      (2)  Dz.U. 2008, L 214, s. 3.


title: Sprawa C-347/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 października 2017 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad – Bułgaria) – Balgarska energiyna borsa AD (BEB) / Komisia za energiyno i vodno regulirane (KEVR) [Odesłanie prejudycjalne — Artykuły 101 i 102 TFUE — Dyrektywa 2009/72/WE — Artykuły 9, 10, 13 i 14 — Rozporządzenie (WE) nr 714/2009 — Artykuł 3 — Rozporządzenie (UE) nr 1227/2011 — Artykuł 2 pkt 3 — Rozporządzenie (UE) 2015/1222 — Artykuł 1 ust. 3 — Wyznaczenie i certyfikacja niezależnego operatora systemu przesyłowego — Ograniczenie liczby licencjobiorców uprawnionych do przesyłu energii elektrycznej na terytorium danego państwa]

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/10

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 października 2017 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad – Bułgaria) – Balgarska energiyna borsa AD (BEB) / Komisia za energiyno i vodno regulirane (KEVR)
   (Sprawa C-347/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 101 i 102 TFUE - Dyrektywa 2009/72/WE - Artykuły 9, 10, 13 i 14 - Rozporządzenie (WE) nr 714/2009 - Artykuł 3 - Rozporządzenie (UE) nr 1227/2011 - Artykuł 2 pkt 3 - Rozporządzenie (UE) 2015/1222 - Artykuł 1 ust. 3 - Wyznaczenie i certyfikacja niezależnego operatora systemu przesyłowego - Ograniczenie liczby licencjobiorców uprawnionych do przesyłu energii elektrycznej na terytorium danego państwa])
   (2017/C 437/13)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administrativen sad Sofia-grad

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Balgarska energiyna borsa AD (BEB)

      Strona pozwana: Komisia za energiyno i vodno regulirane (KEVR)

      Sentencja

   Artykuły 9, 10, 13 i 14 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE, art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 714/2009 w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1228/2003, art. 2 pkt 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1227/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie integralności i przejrzystości hurtowego rynku energii w związku z motywem 3 tego rozporządzenia, a także art. 1 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) 2015/1222 z dnia 24 lipca 2015 r. ustanawiającego wytyczne dotyczące alokacji zdolności przesyłowych i zarządzania ograniczeniami przesyłowymi, w okolicznościach takich jak w sprawie w postępowaniu głównym, nie stoją na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, które ogranicza liczbę licencjobiorców uprawnionych do przesyłu energii elektrycznej na danym terytorium.

      (1)  Dz.U. C 326 z 5.9.2016.


title: Sprawa T-712/17: Skarga wniesiona w dniu 9 października 2017 r. – Ntolas / EUIPO – General Nutrition Investment (GN Laboratories)

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/40

         Skarga wniesiona w dniu 9 października 2017 r. – Ntolas / EUIPO – General Nutrition Investment (GN Laboratories)
   (Sprawa T-712/17)
   (2017/C 437/47)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Christos Ntolas (Wuppertal, Niemcy) (przedstawiciel: C. Renger, lawyer)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: General Nutrition Investment Co. (Delaware, Arizona, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „GN Laboratories” – zgłoszenie nr 11 223 559

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 lipca 2017 r. w sprawie R 2358/2016-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               oddalenie sprzeciwu od zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 011223559;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-599/15 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 października 2017 r. – Rumunia / Komisja Europejska (Odwołanie — Środki własne Unii Europejskiej — Decyzja 2007/436/WE — Odpowiedzialność finansowa państw członkowskich — Utrata określonych należności celnych przywozowych — Obowiązek zapłaty na rzecz Komisji Europejskiej kwoty odpowiadającej stracie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Pismo Komisji Europejskiej — Pojęcie „aktu zaskarżalnego”)

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 października 2017 r. – Rumunia / Komisja Europejska
   (Sprawa C-599/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Środki własne Unii Europejskiej - Decyzja 2007/436/WE - Odpowiedzialność finansowa państw członkowskich - Utrata określonych należności celnych przywozowych - Obowiązek zapłaty na rzecz Komisji Europejskiej kwoty odpowiadającej stracie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Pismo Komisji Europejskiej - Pojęcie „aktu zaskarżalnego”))
   (2017/C 437/05)
   Język postępowania: rumuński

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rumunia (przedstawiciele: R. H. Radu, M. Chicu i A. Wellman, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: G.-D. Balan, A. Caeiros, A. Tokár i Z. Malůšková, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę wnoszącą odwołanie: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil i T. Müller, pełnomocnicy), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i K. Stranz, pełnomocnicy), Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Rumunia pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Republika Czeska, Republika Federalna Niemiec i Republika Słowacka pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


title: Sprawa C-603/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 20 października 2017 r. – Peter Bosworth, Colin Hurley / Arcadia Petroleum Limited i in.

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 20 października 2017 r. – Peter Bosworth, Colin Hurley / Arcadia Petroleum Limited i in.
   (Sprawa C-603/17)
   (2017/C 437/29)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court of the United Kingdom

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Peter Bosworth, Colin Hurley

      Strona pozwana: Arcadia Petroleum Limited i in.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jakie jest prawidłowe kryterium służące ustaleniu, czy roszczenie wysunięte przez pracodawcę przeciwko pracownikowi lub byłemu pracownikowi (zwanemu dalej „pracownikiem”) jest kwestią, której „przedmiotem” jest indywidualna umowa o pracę lub roszczenia z indywidualnej umowy o pracę w rozumieniu rozdziału II sekcja 5 (art. 18–21) konwencji z Lugano?

                           (1)

                           Czy do uznania roszczenia wysuniętego przez pracodawcę przeciwko pracownikowi za objętego art. 18-21 wystarczy, by zarzucane zachowanie mogło być również powołane przez pracodawcę jako naruszenie warunków indywidualnej umowy o pracę – nawet jeśli roszczenie rzeczywiście wysunięte przez pracodawcę nie opiera się na naruszeniu tej umowy, nie zarzuca się w tym roszczeniu jej naruszenia, lub nie powołuje się w nim na jej naruszenie, ale jest (na przykład) wysunięte na jednej lub większej liczbie podstaw wskazanych w pkt 26 i 27 pisma z przedstawieniem stanu faktycznego i kwestii prawnych sporu?

                           (2)

                           Ewentualnie, czy prawidłowe jest kryterium, że roszczenie wysunięte przez pracodawcę przeciwko pracownikowi objęte jest art. 18–21 wyłącznie wówczas, gdy obowiązek będący faktycznie podstawą roszczenia jest obowiązkiem wynikającym z umowy o pracę? Jeżeli to kryterium jest prawidłowe, czy wynika z tego, że roszczenie, które jest [Or. 11] oparte wyłącznie na naruszeniu obowiązku powstałego niezależnie od umowy o pracę (oraz, w danym wypadku, niebędącego obowiązkiem, na który pracownik „dobrowolnie wyraził zgodę”) nie jest objęte sekcją 5?

                           (3)

                           Jeżeli żadne z wyżej wymienionych kryteriów nie jest prawidłowe, jakie kryterium będzie prawidłowe?

               2)

               Jeżeli spółka i osoba fizyczna zawarły „umowę” (w rozumieniu art. 5 ust. 1 konwencji), na ile konieczne jest istnienie stosunku podległości służbowej między osobą fizyczną a spółką, aby taka umowa stanowiła „indywidualną umowę o pracę” do celów sekcji 5? Czy taki stosunek może istnieć w przypadku gdy osoba fizyczna jest w stanie ustanawiać (i ustanawia) warunki swej umowy ze spółką, sprawuje kontrolę nad bieżącą działalnością spółki i wykonywaniem własnych obowiązków i przysługuje jej autonomia w tym zakresie, lecz udziałowcy spółki są uprawnieni do tego, aby doprowadzić do rozwiązania tego stosunku?

               3)

               Jeżeli tytuł II sekcja 5 konwencji z Lugano stosuje się wyłącznie do roszczeń, które – gdyby nie sekcja 5 – objęte byłyby art. 5 ust. 1 tej konwencji, jakie jest prawidłowe kryterium służące ustaleniu, czy roszczenie objęte jest art. 5 ust. 1?

                           (1)

                           Czy prawidłowe jest kryterium, że roszczenie objęte jest art. 5 ust. 1 wówczas gdy zarzucane zachowanie mogłoby być powołane jako naruszenie umowy, nawet jeśli faktycznie dochodzone przez pracodawcę roszczenie nie opiera się na naruszeniu umowy o pracę, nie zarzuca się w tym roszczeniu jej naruszenia lub nie powołuje się w nim na jej naruszenie?

                           (2)

                           Ewentualnie, czy prawidłowe jest kryterium, że roszczenie objęte jest art. 5 ust. 1 wyłącznie wówczas, gdy obowiązek będący podstawą roszczenia jest obowiązkiem umownym? Jeżeli to kryterium jest prawidłowe, czy wynika z tego, że roszczenie, które jest oparte wyłącznie na naruszeniu obowiązku powstałego niezależnie od umowy o pracę (oraz, w danym wypadku, niebędącego obowiązkiem, na który pozwany „dobrowolnie wyraził zgodę”) nie jest objęte art. 5 ust. 1?

                           (3)

                           Jeżeli żadne z wyżej wymienionych kryteriów nie jest prawidłowe, jakie kryterium będzie prawidłowe?

               4)

               W przypadku gdy:

                           (1)

                           spółki A i B obydwie stanowią część grupy spółek;

                           (2)

                           pozwany X faktycznie sprawuje funkcje dyrektora generalnego (CEO) tej grupy spółek (jak P. Bosworth w Grupie spółek Arcadia – [Or. 12] pismo z przedstawieniem stanu faktycznego i kwestii prawnych sporu, pkt 14); X jest zatrudniony przez jedną ze spółek grupy, mianowicie spółkę A (i jest zatem pracownikiem spółki A) (jak P. Bosworth był w okolicznościach i w okresach wskazanych w piśmie z przedstawieniem stanu faktycznego i kwestii prawnych sporu, pkt 15); i nie jest w rozumieniu prawa krajowego zatrudniony przez spółkę B;

                           (3)

                           spółka A dochodzi roszczeń przeciwko X i roszczenia te objęte są art. 18–21 konwencji; oraz

                           (4)

                           inna spółka należąca do grupy, spółka B, również dochodzi roszczeń przeciwko X w odniesieniu do podobnego zachowania jak to, które jest podstawą roszczenia spółki A przeciwko X;

                     jakie jest prawidłowe kryterium służące ustaleniu, czy roszczenie spółki B jest objęte sekcją 5 konwencji? W szczególności:

                           (1)

                           czy odpowiedź zależy od tego, czy miedzy X a spółką B była zawarta „indywidualna umowa o pracę” w rozumieniu sekcji 5, a jeśli tak, jakie jest prawidłowe kryterium służące ustaleniu, czy istniała taka umowa?

                           (2)

                           czy spółkę B należy traktować jako „pracodawcę” X do celów rozdziału II sekcja 5 konwencji, lub czy roszczenia spółki B przeciwko X (o których mowa w pkt 4 ppkt 4 powyżej) objęte są art. 18–21 tak samo jak roszczenia spółki A przeciwko X są objęte art. 18–21? W szczególności:

                                       a)

                                       czy roszczenie spółki B objęte jest zakresem art. 18 wyłącznie wówczas, gdy obowiązek będący jego podstawą jest obowiązkiem wynikającym z umowy o pracę między X a spółką B?

                                       b)

                                       ewentualnie, czy roszczenie objęte jest zakresem art. 18, jeżeli zarzucane zachowanie, o którym mowa w roszczeniu może stanowić naruszenie obowiązku z tytułu umowy o pracę między X a spółką A?

                           (3)

                           Jeżeli żadne z wyżej wymienionych kryteriów nie jest prawidłowe, jakie kryterium będzie prawidłowe?


title: Sprawa C-650/15 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 października 2017 r. – Polyelectrolyte Producers Group GEIE (PPG), SNF SAS / Europejska Agencja Chemikaliów, Królestwo Niderlandów, Komisja Europejska [Odwołanie — Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (REACH) — Artykuł 57 — Substancje wzbudzające szczególnie duże obawy — Oznakowanie — Artykuł 2 ust. 8 lit. b) — Wyłączenie — Artykuł 3 pkt 15 — Pojęcie „półproduktu” — Akryloamid]

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 października 2017 r. – Polyelectrolyte Producers Group GEIE (PPG), SNF SAS / Europejska Agencja Chemikaliów, Królestwo Niderlandów, Komisja Europejska
   (Sprawa C-650/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (REACH) - Artykuł 57 - Substancje wzbudzające szczególnie duże obawy - Oznakowanie - Artykuł 2 ust. 8 lit. b) - Wyłączenie - Artykuł 3 pkt 15 - Pojęcie „półproduktu” - Akryloamid])
   (2017/C 437/06)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Polyelectrolyte Producers Group GEIE (PPG), SNF SAS (przedstawiciele: E. Mullier i R. Cana, avocats)

      Druga strona postępowania: Europejska Agencja Chemikaliów (przedstawiciele M. Heikkilä i M. W. Broere, pełnomocnicy, wspierani przez J. Stuycka i S. Raesa, advocaten), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman i B. Koopman, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Talabér-Ritz, E. Manhaeve, K. Mifsud-Bonnici i D. Kukovec, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Polyelectrolyte Producers Group GEIE (PPG) i SNF SAS pokrywają, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA).

               3)

               Królestwo Niderlandów i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 48 z 8.2.2016.


title: Sprawa C-407/16: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 26 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – „Aqua Pro” SIA / Valsts ieņēmumu dienests [Odesłanie prejudycjalne — Unia celna — Wspólnotowy kodeks celny — Artykuł 220 ust. 1 i art. 220 ust. 2 lit. b) — Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych lub wywozowych — Pojęcie „zaksięgowania należności celnych przywozowych” — Decyzja właściwego organu celnego — Termin do złożenia wniosku o zwrot lub umorzenie — Obowiązek przekazania sprawy Komisji Europejskiej — Materiał dowodowy w przypadku skargi na decyzję właściwego organu państwa członkowskiego przywozu]

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/11

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 26 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – „Aqua Pro” SIA / Valsts ieņēmumu dienests
   (Sprawa C-407/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Unia celna - Wspólnotowy kodeks celny - Artykuł 220 ust. 1 i art. 220 ust. 2 lit. b) - Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych lub wywozowych - Pojęcie „zaksięgowania należności celnych przywozowych” - Decyzja właściwego organu celnego - Termin do złożenia wniosku o zwrot lub umorzenie - Obowiązek przekazania sprawy Komisji Europejskiej - Materiał dowodowy w przypadku skargi na decyzję właściwego organu państwa członkowskiego przywozu])
   (2017/C 437/14)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„Aqua Pro” SIA

      Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests

      Sentencja

               1)

               Artykuł 217 ust. 1 i art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r., należy interpretować w ten sposób, że w przypadku retrospektywnego pokrycia należności celnych kwotę należności stwierdzonych przez organy celne uznaje się za zaksięgowaną, gdy organy celne wpiszą tę kwotę do rejestru lub zewidencjonują ją w inny, równoważny sposób, bez względu na to, czy decyzja organów administracji dotycząca zaksięgowania lub ustalenia obowiązku zapłaty należności jest przedmiotem odwołania na drodze administracyjnej lub sądowej.

               2)

               Artykuł 220 ust. 2 lit. b) oraz art. 236, 239 i 243 rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 2700/2000, należy interpretować w ten sposób, że w ramach odwołania na drodze administracyjnej lub sądowej, w rozumieniu art. 243 tego rozporządzenia, zmienionego rozporządzeniem nr 2700/2000, wniesionego na decyzję urzędu skarbowego o retrospektywnym zaksięgowaniu należności celnych przywozowych i o nakazaniu importerowi ich zapłaty ten ostatni może powołać się na uzasadnione oczekiwania na podstawie art. 220 ust. 2 lit. b) tego rozporządzenia, zmienionego rozporządzeniem nr 2700/2000, w celu zakwestionowania tego zaksięgowania, bez względu na to, czy wiadomo, czy importer złożył wniosek o umorzenie lub zwrot należności zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 236 i 239 tegoż rozporządzenia, zmienionego rozporządzeniem nr 2700/2000.

               3)

               Artykuł 869 lit. b) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1335/2003 z dnia 25 lipca 2003 r., należy interpretować w ten sposób, że w braku decyzji lub postępowania Komisji Europejskiej w rozumieniu art. 871 ust. 2 tego rozporządzenia, zmienionego rozporządzeniem nr 1335/2003, w sytuacji takiej jak ta rozpatrywana w postępowaniu głównym organy celne nie mogą same zdecydować, że nie zaksięgują retrospektywnie niepobranych należności, uznawszy, że spełnione zostały przesłanki powołania się na uzasadnione oczekiwania na podstawie art. 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 2700/2000, oraz że organy te są obowiązane skierować sprawę do Komisji, jeżeli uznają, że Komisja popełniła błąd w rozumieniu tego przepisu rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 2700/2000, albo jeżeli okoliczności sprawy głównej są związane z wynikami dochodzenia Unii Europejskiej w rozumieniu art. 871 ust. 1 tiret drugie rozporządzenia nr 2454/93, zmienionego rozporządzeniem nr 1335/2003, lub gdy kwota danych należności celnych wynosi 500 000 EUR lub więcej.

               4)

               Artykuł 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 2700/2000, należy interpretować w ten sposób, że zawarte w raporcie Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF-u) informacje dotyczące zachowania organów celnych państwa wywozu i eksportera zaliczają się do dowodów, które należy brać pod uwagę w celu ustalenia, czy spełnione są przesłanki do tego, by importer mógł powołać się na uzasadnione oczekiwania na podstawie tego przepisu. Jeżeli jednak okaże się, że taki raport, zważywszy na informacje, jakie zawiera, jest niewystarczający dla wykazania lege artis, czy przesłanki te są rzeczywiście pod każdym względem spełnione, co powinien ocenić sąd krajowy, organy celne mogą zostać zmuszone do dostarczenia w tym celu dodatkowych dowodów, w szczególności poprzez przeprowadzenie kontroli po zwolnieniu towarów.

               5)

               Artykuł 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 2700/2000, należy interpretować w ten sposób, że to sąd odsyłający powinien ocenić, w świetle wszystkich konkretnych elementów sporu w postępowaniu głównym, a w szczególności dowodów dostarczonych w tym celu przez strony postępowania głównego, czy spełnione są przesłanki do tego, by importer mógł powołać się na uzasadnione oczekiwania na podstawie tego przepisu. Do celów tej oceny informacje uzyskane podczas kontroli po zwolnieniu towarów nie przeważają nad informacjami zawartymi w raporcie Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF-u).

               6)

               Artykuł 875 rozporządzenia nr 2454/93, zmienionego rozporządzeniem nr 1335/2003, należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie jest związane, zgodnie z warunkami określonymi przez Komisję Europejską zgodnie z tym artykułem, oceną Komisji zawartą w decyzji wydanej na podstawie art. 873 tego rozporządzenia, zmienionego rozporządzeniem nr 1335/2003, w odniesieniu do innego państwa członkowskiego, w przypadkach, w których występują kwestie porównywalne pod względem faktycznym i prawnym, co powinny sprawdzić jego ograny administracji i sądy, z uwzględnieniem w szczególności informacji dotyczących zachowania eksportera lub organów celnych państwa wywozu, takich jak te wynikające z raportu Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF-u), który stanowi podstawę tej decyzji.

               7)

               Artykuł 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 2700/2000, oraz art. 875 rozporządzenia nr 2454/93, zmienionego rozporządzeniem nr 1335/2003, należy interpretować w ten sposób, że organy celne mogą dokonywać wszelkich kontroli po zwolnieniu towarów, jakie tylko uznają za niezbędne, i korzystać z uzyskanych w ich trakcie informacji zarówno po to, by sprawdzić, czy spełnione są przesłanki do tego, by importer mógł powołać się na uzasadnione oczekiwania na podstawie art. 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 2700/2000, jak i po to, by określić, czy w rozpatrywanym przez nie przypadku występują kwestie „porównywalne” pod względem faktycznym i prawnym, w rozumieniu art. 875 rozporządzenia nr 2454/93, zmienionego rozporządzeniem nr 1335/2003, do przypadku będącego przedmiotem decyzji o niezaksięgowaniu należności, którą Komisja wydała na podstawie art. 873 rozporządzenia nr 2454/93, zmienionego rozporządzeniem nr 1335/2003.

               8)

               Artykuł 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 2700/2000, należy interpretować w ten sposób, że fakt, iż importer dokonał przywozu towarów na podstawie umowy dystrybucji, nie ma wpływu na jego zdolność powołania się na swoje uzasadnione oczekiwania, na tych samych warunkach, co importer, który dokonał przywozu towarów, kupując je bezpośrednio od eksportera, czyli jeżeli spełnione są łącznie trzy przesłanki. Przede wszystkim konieczne jest, aby pobór ceł nie nastąpił wskutek błędu samych właściwych organów, następnie, aby był to błąd, który nie mógł w racjonalny sposób zostać wykryty przez działającą w dobrej wierze osobę zobowiązaną do pokrycia należności celnych, i wreszcie, aby osoba ta przestrzegała wszystkich obowiązujących przepisów dotyczących jej zgłoszenia celnego. W tym celu importer powinien zabezpieczyć się przed ryzykiem dochodzenia retrospektywnego pokrycia należności celnych, w szczególności poprzez dążenie do uzyskania od strony tej umowy dystrybucji, przy zawieraniu umowy lub później, wszelkich dowodów potwierdzających prawidłowość wydania świadectwa pochodzenia na „formularzu A” dla tych towarów. Takie uzasadnione oczekiwania w rozumieniu rzeczonego przepisu nie występują tym samym między innymi, gdy importer, pomimo iż miał oczywiste powody, by wątpić w prawdziwość świadectwa pochodzenia na „formularzu A”, nie dowiedział się od kontrahenta o okolicznościach wydania tego świadectwa w celu ustalenia, czy wątpliwości te są uzasadnione.

      (1)  Dz.U. C 343 z 19.09.2016.


title: Sprawa T-627/15: Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2017 r. – Frame / EUIPO – Bianca-Moden (BIANCALUNA) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego BIANCALUNA — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy bianca — Ekonomia postępowania — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Identyczność towarów — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/26

         Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2017 r. – Frame / EUIPO – Bianca-Moden (BIANCALUNA)
   (Sprawa T-627/15) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego BIANCALUNA - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy bianca - Ekonomia postępowania - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Identyczność towarów - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2017/C 437/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Frame Srl (San Giuseppe Vesuviano, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci E. Montelione, M. Borghese i R. Giordano)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Bonne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Bianca-Moden GmbH & Co. KG (Ochtrup, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Lange)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 sierpnia 2015 r. (sprawa R 2952/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Bianca-Moden a Frame.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Frame Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 68 z 22.2.2016.


title: Sprawa T-776/16: Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2017 r. – Isocell/EUIPO – iCell (iCell.) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego iCell. — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy Isocell, wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy Isocell oraz wcześniejsze słowne znaki towarowe, międzynarodowy i krajowy, ISOCELL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/30

         Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2017 r. – Isocell/EUIPO – iCell (iCell.)
   (Sprawa T-776/16) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego iCell. - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy Isocell, wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy Isocell oraz wcześniejsze słowne znaki towarowe, międzynarodowy i krajowy, ISOCELL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2017/C 437/36)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Isocell GmbH (Neumarkt am Wallersee, Austria) (przedstawiciel: adwokat: C. Thiele)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była) również, interwenient przed Sądem: iCell AB (Älvdalen, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat J. Kroher)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 września 2016 r. (sprawa R 2496/2015-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Isocell a iCell.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Isocell GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 14 z 16.1.2017.


title: Sprawa T-713/17: Skarga wniesiona w dniu 14 października 2017 r. – MOTEX / Komisja

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/40

         Skarga wniesiona w dniu 14 października 2017 r. – MOTEX / Komisja
   (Sprawa T-713/17)
   (2017/C 437/48)
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: MOTEX Ipari és Szolgáltató Rehabilitációs Kft. (Esztergom-Kertváros, Węgry) (przedstawiciel: L. Szabó, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Tytułem głównym stwierdzenie, że decyzja Komisji SA. 29432 – CP 290/2009 – Węgry – „Pomoc dla zatrudnienia pracowników niepełnosprawnych najprawdopodobniej niezgodna z prawem z uwagi na dyskryminujący charakter uregulowania” z dnia 20 lipca 2011 r. i decyzja Komisji SA.45498 (FC/2016) – „Skarga OPS Újpest-lift Kft. w związku z pomocą państwa przyznaną w latach od 2006 do 2012 na rzecz przedsiębiorstw zatrudniających niepełnosprawnych pracowników” z dnia 25 stycznia 2017 r. (zwane dalej „zaskarżonymi decyzjami”) nie stwierdzają zgodności pomocy państwa na podstawie art. 107 TFUE ust. 1.

               —

               Tytułem pomocniczym, stwierdzenie, że zaskarżone decyzje nie stanowią dla skarżącej prawnie wiążących aktów w postępowaniu w sprawie dochodzenia odszkodowania za szkody i krzywdy przez nią wszczętego przeciwko Emberi Erőforrások Minisztériuma (ministerstwu ds. zasobów ludzkich, Węgry), toczącego się pod numerem 18. G. 40.399/2017 przed Fővárosi Törvényszék (sąd dla miasta stołecznego, Węgry), oraz że z tego powodu skarżąca nie jest stroną, której decyzja dotyczy bezpośrednio i indywidualnie, jako że opiera swoje roszczenie o odszkodowanie na naruszeniu art. 107 ust. 1, a nie na naruszeniu art. 107 TFUE ust. 3.

               —

               W przypadku zaklasyfikowania zaskarżonych decyzji jako prawnie wiążących aktów dla skarżącej w postępowaniu w sprawie dochodzenia odszkodowania za szkody i krzywdy opartego na naruszeniu art. 107 TFUE ust. 1, o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji, ponieważ pomoc państwa przyznana przez węgierskie organy narusza art. 107 TFUE ust. 1.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca wskazuje podstawy prawne w odniesieniu do każdego zarzutu.

               1.

               Uzasadnienie prawne pierwszego zarzutu

                           —

                           Zaskarżone decyzje nie stwierdzają zgodności pomocy państwa na podstawie art. 107 TFUE ust 1, z którego to powodu wspomniane decyzje nie stanowią prawnie wiążących aktów w kontekście postępowania w sprawie dochodzenia odszkodowania za szkody i krzywdy wszczętego przez skarżącą przeciwko Emberi Erőforrások Minisztériuma (ministerstwu ds. zasobów ludzkich, Węgry) przed Fővárosi Törvényszék (sądem dla miasta stołecznego, Węgry).

               2.

               Uzasadnienie prawne drugiego zarzutu

                           —

                           W zaskarżonych decyzjach Komisja stwierdziła zgodność pomocy państwa nie na podstawie art. 107 TFUE ust. 1, na który powołuje się skarżąca, lecz na podstawie art. 107 TFUE ust. 3. W związku z tym, wspomniane decyzje nie mają znaczenia w związku z podstawą prawną roszczenia sformułowanego w postępowaniu w sprawie dochodzenia odszkodowania za szkody i krzywdy, które toczy się przed Fővárosi Törvényszék (sądem dla miasta stołecznego, Węgry), i nie stanowią prawnie wiążących aktów dla skarżącej.

               3.

               Uzasadnienie prawne trzeciego zarzutu

                           —

                           Zdaniem skarżącej zaskarżone decyzje są nieważne, ponieważ węgierskie organy przyznały sprzeczną z prawem pomoc państwa, która narusza art. 107 TFUE ust. 1, o której, zgodnie z postanowieniami art. 108 TFUE ust. 3 Komisja powinna zostać poinformowana. W celu uzasadnienia bezprawności pomocy skarżąca powołuje się na Zawiadomienie Komisji w sprawie pojęcia pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 [TFUE] (1) i rozporządzenie Komisji (WE) (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. [107 TFUE] i [108 TFUE] (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (2).

      (1)  Dz.U. 2016, C 262, s. 1.

      (2)  Dz.U. 2008, L 214, s. 3.


title: Sprawy połączone od C-454/16 P do C-456/16 P i C-458/16 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 26 października 2017 r. – Global Steel Wire, SA (C-454/16 P), Moreda-Riviere Trefilerías SA (C-455/16 P), Trefilerías Quijano SA (C-456/16 P), Trenzas y Cables de Acero PSC SL (C-458/16 P) / Komisja Europejska [Odwołanie — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek stali sprężającej — Naruszenie art. 101 TFUE — Grzywny — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. — Punkt 35 — Zdolność płatnicza — Nowy wniosek o zmniejszenie kwoty grzywny ze względu na brak zdolności płatniczej — Pismo w sprawie odrzucenia — Skarga na to pismo — Dopuszczalność]

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/13

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 26 października 2017 r. – Global Steel Wire, SA (C-454/16 P), Moreda-Riviere Trefilerías SA (C-455/16 P), Trefilerías Quijano SA (C-456/16 P), Trenzas y Cables de Acero PSC SL (C-458/16 P) / Komisja Europejska
   (Sprawy połączone od C-454/16 P do C-456/16 P i C-458/16 P) (1)

   ([Odwołanie - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek stali sprężającej - Naruszenie art. 101 TFUE - Grzywny - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. - Punkt 35 - Zdolność płatnicza - Nowy wniosek o zmniejszenie kwoty grzywny ze względu na brak zdolności płatniczej - Pismo w sprawie odrzucenia - Skarga na to pismo - Dopuszczalność])
   (2017/C 437/15)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Global Steel Wire, SA (C-454/16 P), Moreda-Riviere Trefilerías SA (C-455/16 P), Trefilerías Quijano SA (C-456/16 P), Trenzas y Cables de Acero PSC SL (C-458/16 P) (przedstawiciele: F. González Díaz, A. Tresandi Blanco i V. Romero Algarra, abogados)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołania zostają oddalone.

               2)

               Global Steel Wire SA, Moreda-Riviere Trefilerías SA, Trefilerías Quijano SA i Trenzas y Cables de Acero PSC SL zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 392 z 24.10.2016.


title: Sprawa C-687/15: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 25 października 2017 r. – Komisja Europejska / Rada Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Konkluzje Rady Unii Europejskiej dotyczące Światowej Konferencji Radiokomunikacyjnej 2015 Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego — Artykuł 218 ust. 9 TFUE — Odstępstwo od przewidzianej formy prawnej — Brak wskazania podstawy prawnej)

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 25 października 2017 r. – Komisja Europejska / Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-687/15) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Konkluzje Rady Unii Europejskiej dotyczące Światowej Konferencji Radiokomunikacyjnej 2015 Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego - Artykuł 218 ust. 9 TFUE - Odstępstwo od przewidzianej formy prawnej - Brak wskazania podstawy prawnej))
   (2017/C 437/07)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Nicolae i F. Erlbacher, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: I. Šulce, J.P. Hix i O. Segnana, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil i M. Hedvábná, pełnomocnicy), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i K. Stranz, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: F. Fize, G. de Bergues, B. Fodda i D. Colas, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: C. Brodie, M. Holt i D. Robertson, pełnomocnicy, wspierani przez J. Holmesa, barrister)

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność konkluzji Rady Unii Europejskiej przyjętych w dniu 26 października 2015 r. na jej 3419. posiedzeniu, które odbyło się w Luksemburgu, na Światową Konferencję Radiokomunikacyjną 2015 (WRC-15) Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego (International Telecommunication Union – ITU).

               2)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Czeska, Republika Federalna Niemiec, Republika Francuska i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 68 z 22.2.2016.


title: Sprawa T-714/17: Skarga wniesiona w dniu 10 października 2017 r. – Aeris Invest / SRB

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/42

         Skarga wniesiona w dniu 10 października 2017 r. – Aeris Invest / SRB
   (Sprawa T-714/17)
   (2017/C 437/49)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Aeris Invest Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci M. Roca Junyent, J. Calvo Costa, R. Vallina Hoset i A. Sellés Marco)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji [SRB] i zobowiązanie jej do naprawienia poniesionej przez stronę skarżącą szkody wynikającej z wszystkich działań i zaniechań SRB, które skutkowały pozbawieniem skarżącej obligacji i papierów wartościowych BANCO POPULAR ESPAÑOL S.A., które znajdowały się w jej posiadaniu;

               —

               zasądzenie od SRB zapłaty na rzecz niniejszej strony tytułem naprawienia poniesionej szkody („dochodzona kwota”):

                           —

                           tytułem żądania głównego, zwrotu dokonanych inwestycji w kwocie 113 022 558,44 EUR w akcjach Banco Popular;

                           —

                           tytułem ewentualnym w stosunku do poprzedniego żądania, zapłaty kwoty 93,74 mln EUR; lub, alternatywnie,

                           —

                           tytułem dalszego żądania ewentualnego, zapłaty 54,29 mln EUR.

               —

               Zwiększenie dochodzonej kwoty o odsetki wyrównawcze od dnia 7 czerwca 2017 r. do dnia ogłoszenia wyroku kończącego niniejsze postępowanie;

               —

               zwiększenie dochodzonej kwoty o odsetki za opóźnienie od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do całkowitej zapłaty dochodzonej kwoty, według stóp procentowych ustalonych przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, powiększonych o dwa punkty procentowe;

               —

               obciążenie SRB kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Główne zarzuty i argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawie T-659/17 Vallina Fonseca/SRB.


title: Sprawa T-777/16: Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2017 r. – Isocell/EUIPO – iCell (iCell. Insulation Technology Made in Sweden) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego iCell. Insulation Technology Made in Sweden — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy Isocell, wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy Isocell oraz wcześniejsze słowne znaki towarowe, międzynarodowy i krajowy, ISOCELL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/31

         Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2017 r. – Isocell/EUIPO – iCell (iCell. Insulation Technology Made in Sweden)
   (Sprawa T-777/16) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego iCell. Insulation Technology Made in Sweden - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy Isocell, wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy Isocell oraz wcześniejsze słowne znaki towarowe, międzynarodowy i krajowy, ISOCELL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2017/C 437/37)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Isocell GmbH (Neumarkt am Wallersee, Austria) (przedstawiciel: adwokat: C. Thiele)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była) również, interwenient przed Sądem: iCell AB (Älvdalen, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat J. Kroher)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 lipca 2016 r. (sprawa R 181/2016-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Isocell a iCell.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Isocell GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 14 z 16.1.2017.


title: Sprawy połączone C-457/16 P i od C-459/16 P do C-461/16 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 26 października 2017 r. – Global Steel Wire, SA (C-457/16 P), Trenzas y Cables de Acero PSC SL (C-459/16 P), Trefilerías Quijano SA (C-460/16 P), Moreda-Riviere Trefilerías SA (C-461/16 P) / Komisja Europejska [Odwołanie — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek stali sprężającej — Naruszenie art. 101 TFUE — Możliwość przypisania spółce dominującej noszącego znamiona naruszenia zachowania jej spółek zależnych — Pojęcie przedsiębiorstwa — Wskazówki co do istnienia jednostki gospodarczej — Domniemanie rzeczywistego wywierania decydującego wpływu — Następstwo prawne przedsiębiorstw — Kwota grzywny — Zdolność płatnicza — Przesłanki — Poszanowanie prawa do obrony]

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/13

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 26 października 2017 r. – Global Steel Wire, SA (C-457/16 P), Trenzas y Cables de Acero PSC SL (C-459/16 P), Trefilerías Quijano SA (C-460/16 P), Moreda-Riviere Trefilerías SA (C-461/16 P) / Komisja Europejska
   (Sprawy połączone C-457/16 P i od C-459/16 P do C-461/16 P) (1)

   ([Odwołanie - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek stali sprężającej - Naruszenie art. 101 TFUE - Możliwość przypisania spółce dominującej noszącego znamiona naruszenia zachowania jej spółek zależnych - Pojęcie przedsiębiorstwa - Wskazówki co do istnienia jednostki gospodarczej - Domniemanie rzeczywistego wywierania decydującego wpływu - Następstwo prawne przedsiębiorstw - Kwota grzywny - Zdolność płatnicza - Przesłanki - Poszanowanie prawa do obrony])
   (2017/C 437/16)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Global Steel Wire, SA (C-457/16 P), Trenzas y Cables de Acero PSC SL (C-459/16 P), Trefilerías Quijano SA (C-460/16 P), Moreda-Riviere Trefilerías SA (C-461/16 P) (przedstawiciele: F. González Díaz, A. Tresandi Blanco i V. Romero Algarra, abogados)

      Druga strona postępowania: (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy, wspierani przez L. Ortiza Blanca i A. Lamadrida de Pabla, abogados)

      Sentencja

               1)

               Odwołania zostają oddalone.

               2)

               Global Steel Wire SA, Trenzas y Cables de Acero PSC SL, Trefilerías Quijano SA i Moreda-Riviere Trefilerías SA zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 392 z 24.10.2016.


title: Sprawa C-39/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen – Belgia) – Argenta Spaarbank NV / Belgische Staat (Odesłanie prejudycjalne — Podatki dochodowe od osób prawnych — Dyrektywa 90/435/EWG — Artykuł 1 ust. 2 i art. 4 ust. 2 — Spółki dominujące i zależne różnych państw członkowskich — Wspólny system podatkowy — Możliwość odliczenia podlegającego opodatkowaniu zysku spółki dominującej — Przepisy krajowe mające na celu zniesienie podwójnego opodatkowania zysków wypłaconych przez spółki zależne — Brak uwzględnienia istnienia związku pomiędzy odsetkami od pożyczek a finansowaniem udziału prowadzącego do wypłaty dywidend)

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/6

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen – Belgia) – Argenta Spaarbank NV / Belgische Staat
   (Sprawa C-39/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatki dochodowe od osób prawnych - Dyrektywa 90/435/EWG - Artykuł 1 ust. 2 i art. 4 ust. 2 - Spółki dominujące i zależne różnych państw członkowskich - Wspólny system podatkowy - Możliwość odliczenia podlegającego opodatkowaniu zysku spółki dominującej - Przepisy krajowe mające na celu zniesienie podwójnego opodatkowania zysków wypłaconych przez spółki zależne - Brak uwzględnienia istnienia związku pomiędzy odsetkami od pożyczek a finansowaniem udziału prowadzącego do wypłaty dywidend))
   (2017/C 437/08)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Argenta Spaarbank NV

      Strona pozwana: Belgische Staat

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi prawa krajowego takiemu jak art. 198 pkt 10o kodeksu podatków dochodowych z 1992 r., skonsolidowanego dekretem królewskim z dnia 10 kwietnia 1992 r. i zatwierdzonego ustawą z dnia 12 czerwca 1992 r., na którego podstawie odsetki płacone przez spółkę dominującą z tytułu pożyczki nie mogą zostać odliczone od podlegającego opodatkowaniu zysku tej spółki dominującej do kwoty równej kwocie dywidend, które już korzystają z odliczenia od podatku, otrzymanych z tytułu udziałów posiadanych przez tę spółkę dominującą w kapitale spółek zależnych przez okres krótszy niż rok, mimo że odsetki te nie mają związku z finansowaniem tych udziałów.

               2)

               Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy 90/435 należy interpretować w ten sposób, że nie upoważnia on państw członkowskich do stosowania przepisu krajowego takiego jak art. 198 pkt 10o kodeksu podatków dochodowych z 1992 r., skonsolidowanego dekretem królewskim z dnia 10 kwietnia 1992 r. i zatwierdzonego ustawą z dnia 12 czerwca 1992 r., w zakresie, w jakim wykracza on poza to, co jest konieczne w celu zapobiegania oszustwom i nadużyciom.

      (1)  Dz.U. C 136 z 18.4.2016.


title: Sprawa T-97/17: Postanowienie Sądu z dnia 25 października 2017 r. – Franmax / EUIPO – R. Seelig & Hille (her-bea)

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/42

         Postanowienie Sądu z dnia 25 października 2017 r. – Franmax / EUIPO – R. Seelig & Hille (her-bea)
   (Sprawa T-97/17) (1)

   (2017/C 437/50)
   Język postępowania: angielski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.4.2017.


title: Sprawa T-80/17: Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2017 r. – Steiniger / EUIPO – ista Deutschland (IST) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego IST — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy ISTA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Właściwy krąg odbiorców — Podobieństwo towarów i usług — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/31

         Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2017 r. – Steiniger / EUIPO – ista Deutschland (IST)
   (Sprawa T-80/17) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego IST - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy ISTA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Właściwy krąg odbiorców - Podobieństwo towarów i usług - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2017/C 437/38)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ingo Steiniger (Nümbrecht, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Schulze Horn)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: V. Mensing i A. Schifko, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: ista Deutschland GmbH (Essen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Lindenberg)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 grudnia 2016 r. (sprawa R 2242/2015-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy ista Deutschland a I. Steinigerem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ingo Steiniger zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.4.2017.


title: Sprawa C-90/16: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) – Zjednoczone Królestwo) – The English Bridge Union Limited / Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs [Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Zwolnienie świadczenia usług ściśle związanych z uprawianiem sportu — Pojęcie „sportu” — Aktywność cechująca się elementem fizycznym — Gra w brydża porównawczego]

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) – Zjednoczone Królestwo) – The English Bridge Union Limited / Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs
   (Sprawa C-90/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Zwolnienie świadczenia usług ściśle związanych z uprawianiem sportu - Pojęcie „sportu” - Aktywność cechująca się elementem fizycznym - Gra w brydża porównawczego])
   (2017/C 437/09)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: The English Bridge Union Limited

      Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

      Sentencja

   Artykuł 132 ust. 1 lit. m) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że aktywność, taka jak brydż porównawczy, cechująca się elementem fizycznym, który wydaje się nieistotny, nie wchodzi w zakres pojęcia „sportu” w rozumieniu tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 145 z 25.4.2016.