title: Sprawa F-136/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 3 maja 2016 r. – Kovács/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury — Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego — Uprawnienia emerytalne nabyte przed rozpoczęciem służby w Unii w krajowym systemie emerytalnym — Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii — Początkowa propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, przedłożona przez organ powołujący i przyjęta przez zainteresowanego — Wycofanie początkowej propozycji przez organ powołujący — Nowa propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, oparta na nowych ogólnych przepisach wykonawczych — Zarzut niedopuszczalności — Pojęcie aktu niekorzystnego — Artykuł 83 regulaminu postępowania)

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/40

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 3 maja 2016 r. – Kovács/Komisja
   (Sprawa F-136/11) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury - Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Uprawnienia emerytalne nabyte przed rozpoczęciem służby w Unii w krajowym systemie emerytalnym - Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii - Początkowa propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, przedłożona przez organ powołujący i przyjęta przez zainteresowanego - Wycofanie początkowej propozycji przez organ powołujący - Nowa propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, oparta na nowych ogólnych przepisach wykonawczych - Zarzut niedopuszczalności - Pojęcie aktu niekorzystnego - Artykuł 83 regulaminu postępowania))
   (2016/C 222/51)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Zsuzsanna Kovács (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: początkowo adwokaci D. de Abreu Caldas, A. Coolen, É. Marchal, S. Orlandi i J.N. Louis, następnie adwokaci D. de Abreu Caldas, S. Orlandi i J.N. Louis, a wreszcie, adwokat J.N. Louis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo D. Martin i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy, następnie J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy, następnie G. Gattinara, pełnomocnik, a wreszcie G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej liczbę dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury w odniesieniu do skarżącej, nabytych przed wstąpieniem do służby, we wspólnotowym systemie emerytalnym.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Zsuzsanna Kovács pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012, s. 24.


title: Sprawa C-324/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajową Izbę Odwoławczą – Polska) – Partner Apelski Dariusz/Zarząd Oczyszczania Miasta (Odesłanie prejudycjalne – Zamówienia publiczne – Dyrektywa 2004/18/WE – Kwalifikacje techniczne i/lub zawodowe wykonawców – Artykuł 48 ust. 3 – Możliwość polegania na zdolności innych podmiotów – Warunki i zasady – Charakter powiązań między oferentem a innymi podmiotami – Zmiana oferty – Unieważnienie i powtórzenie aukcji elektronicznej – Dyrektywa 2014/24/UE)

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/8

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajową Izbę Odwoławczą – Polska) – Partner Apelski Dariusz/Zarząd Oczyszczania Miasta
      (Sprawa C-324/14) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2004/18/WE - Kwalifikacje techniczne i/lub zawodowe wykonawców - Artykuł 48 ust. 3 - Możliwość polegania na zdolności innych podmiotów - Warunki i zasady - Charakter powiązań między oferentem a innymi podmiotami - Zmiana oferty - Unieważnienie i powtórzenie aukcji elektronicznej - Dyrektywa 2014/24/UE))
      (2016/C 211/09)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Krajowa Izba Odwoławcza

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: PARTNER Apelski Dariusz

         Strona pozwana: Zarząd Oczyszczania Miasta

         Przy udziale: Remondis sp. z o.o., MR Road Service sp. z o.o.

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 47 ust. 2 i art. 48 ust. 3 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi w związku z art. 44 ust. 2 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że:

                              —

                              przyznają one każdemu wykonawcy prawo do polegania, w przypadku konkretnego zamówienia, na zdolnościach innych podmiotów, niezależnie od charakteru łączących go z tymi podmiotami powiązań, o ile zostanie wykazane instytucji zamawiającej, że kandydat lub oferent będzie w rzeczywistości dysponował zasobami tych podmiotów, które to zasoby są niezbędne do wykonania tego zamówienia oraz

                              —

                              nie można wykluczyć, że korzystanie z tego prawa może być ograniczone w szczególnych okolicznościach z uwagi na przedmiot danego zamówienia, a także jego cele. Jest tak w szczególności w przypadku, gdy kandydat lub oferent nie może polegać na zdolnościach podmiotu trzeciego niezbędnych do wykonania tego zamówienia, co oznacza, że może on powołać się na wskazane zdolności wyłącznie wtedy, gdy podmiot trzeci osobiście i bezpośrednio uczestniczy w wykonaniu odnośnego zamówienia.

                  2)

                  Artykuł 48 ust. 2 i 3 dyrektywy 2004/18 należy interpretować w ten sposób, że uwzględniając przedmiot danego zamówienia i jego cele, instytucja zamawiająca może w szczególnych okolicznościach do celów prawidłowego wykonania tego zamówienia wskazać wyraźnie w ogłoszeniu o zamówieniu lub w specyfikacji istotnych warunków zamówienia szczegółowe zasady, zgodnie z którymi wykonawca może polegać na zdolnościach innych podmiotów, pod warunkiem że te zasady są związane z przedmiotem i celami tego zamówienia oraz względem nich proporcjonalne.

                  3)

                  Wyrażone w art. 2 dyrektywy 2004/18 zasady równego i niedyskryminacyjnego traktowania wykonawców należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym sprzeciwiają się one, aby instytucja zamawiająca po otwarciu ofert złożonych w ramach postępowania w przedmiocie udzielenia zamówienia publicznego, uwzględniła wniosek wykonawcy, który złożył ofertę dotyczącą całego zamówienia o wzięcie pod uwagę jego oferty wyłącznie do celów udzielenia niektórych części tego zamówienia.

                  4)

                  Wyrażone w art. 2 dyrektywy 2004/18 zasady równego i niedyskryminacyjnego traktowania wykonawców należy interpretować w ten sposób, że wymagają one unieważnienia i powtórzenia aukcji elektronicznej, do udziału w której nie został zaproszony wykonawca, który złożył dopuszczalną ofertę, także w przypadku gdy nie można stwierdzić, czy udział pominiętego wykonawcy zmieniłby wynik tej aukcji.

                  5)

                  W okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym art. 48 ust. 3 dyrektywy 2004/18 nie może być interpretowany w świetle art. 63 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18.

         (1)  Dz.U. C 339 z 29.9.2014


title: Sprawa T-314/15: Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2015 r. – Grecja/Komisja

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/40

         Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2015 r. – Grecja/Komisja
   (Sprawa T-314/15)
   (2015/C 279/50)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Grecja (przedstawiciele: K. Boskovits i L. Kotroni)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 23 marca 2015 r. SA.28876 (2012/C) (ex CP202/2009) w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Grecję spółce Stathmos Emporevmatokivotion Peiraia & Cosco Pacific Limited;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony Republiki Greckiej.

                           —

                           Na poparcie tego zarzutu Republika Grecka powołuje się na zmianę podstawy prawnej i faktycznej postępowania pomiędzy decyzją o wszczęciu postępowania i decyzją w sprawie przyznania pomocy.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący błędnej interpretacji i stosowania art. 107 ust. 1 TFUE w odniesieniu do pojęcia pomocy państwa.

                           —

                           Na poparcie tego zarzutu Republika Grecka powołuje się na brak korzyści gospodarczej i selektywnego charakteru omawianych środków a zwłaszcza na okoliczność, że pozwana nie wskazała prawidłowo systemu odniesienia tych środków, nie dokonała oceny istotnie różniących się od siebie sytuacji prawnych i faktycznych, przedsiębiorstw działających w sektorze robót w zakresie infrastruktury publicznej w świetle szczególnych cech umów koncesji mających taki przedmiot oraz naruszyła podstawowe i naczelne zasady ogólnego systemu podatkowego, które wyraźnie są u podstaw omawianych środków.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący błędnego, niepełnego i sprzecznego charakteru uzasadnienia w odniesieniu do omawianej pomocy państwa.

                           —

                           Na poparcie tego zarzutu Republika Grecka powołuje się na błędny, niepełny i sprzeczny charakter uzasadnienia, jeżeli chodzi o: przyznanie pomocy państwa z wykorzystaniem zasobów państwa, b) obecność selektywnych korzyści, c) porównanie z podobnymi przepisami podatkowymi dotyczącymi umów koncesji w sektorze robót w zakresie infrastruktury publicznej zatwierdzonymi przez Komisję i d) zakłócenie konkurencji i wpływ na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący błędnej interpretacji i stosowania art. 107 ust. 3 TFUE w odniesieniu do zgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym.

                           —

                           Na poparcie tego zarzutu Republika Grecka powołuje się na błędną ocenę przez pozwaną istnienia pomocy regionalnej zgodnej z rynkiem wewnętrznym oraz pomocy koniecznej i proporcjonalnej przeznaczonej na wspieranie realizacji celu stanowiącego przedmiot wspólnego zainteresowania.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący błędnego ustalenia wielkości pomocy i naruszenia ogólnych zasad prawa Unii w dziedzinie odzyskiwania pomocy.

                           —

                           Na poparcie tego zarzutu Republika Grecka powołuje się na błędną metodologię zaproponowaną przez pozwaną w celu ustalenia wielkości pomocy i na naruszenie zasady równego traktowania.


title: Sprawy połączone C-344/10 P i C-345/10 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 października 2011 r. — Freixenet, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołania — Zgłoszenia wspólnotowych znaków towarowych przedstawiających białą, oszronioną butelkę oraz czarną, matową, oszronioną butelkę — Odmowa rejestracji — Brak charakteru odróżniającego)

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 października 2011 r. — Freixenet, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawy połączone C-344/10 P i C-345/10 P) (1)

   (Odwołania - Zgłoszenia wspólnotowych znaków towarowych przedstawiających białą, oszronioną butelkę oraz czarną, matową, oszronioną butelkę - Odmowa rejestracji - Brak charakteru odróżniającego)
   2011/C 362/13
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Freixenet, SA (przedstawiciele: adwokaci F. de Visscher, E. Cornu i D. Moreau)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) z dnia 27 kwietnia 2010 r. w sprawie T-109/08 Freixenet przeciwko OHIM, w którym Sąd ten oddalił skargę wniesioną przez wnoszącą odwołanie na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 października 2007 r. (sprawa R 97/2001-1) dotyczącą zgłoszenia oznaczenia przedstawiającego białą, oszronioną butelkę jako wspólnotowego znaku towarowego — Naruszenie art. 7 [ust. 1 lit. b)], art. 73 i art. 38 (ust. 3) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1) [obecnie art. 7 (ust. 1 lit. b), art. 75 i art. 37 (ust. 3) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)] — Naruszenie prawa do obrony i prawa do rzetelnego procesu — Odmowa rejestracji — Brak charakteru odróżniającego

      Sentencja

               1)

               Wyroki Sądu Unii Europejskiej z dnia 27 kwietnia 2010 r. w sprawie T-109/08 Freixenet przeciwko OHIM (Biała, oszroniona butelka) i w sprawie T-110/08 Freixenet przeciwko OHIM (Czarna, matowa, oszroniona butelka) zostają uchylone.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 30 października 2007 r. (sprawa R 97/2001-1) i z dnia 20 listopada 2007 r. (sprawa R 104/2001-1).

               3)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) zostaje obciążony kosztami zarówno postępowania w pierwszej instancji, jak i postępowania odwoławczego.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.10.2010.


title: Sprawa T-134/13: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2015 r. – Polynt i Sitre/ECHA (REACH — Identyfikacja niektórych substancji działających uczulająco na drogi oddechowe jako substancji wzbudzających szczególnie duże obawy — Równoważny poziom obaw — Skarga o stwierdzenie nieważności — Bezpośrednie oddziaływanie — Dopuszczalność — Prawo do obrony — Proporcjonalność)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/33

         Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2015 r. – Polynt i Sitre/ECHA
   (Sprawa T-134/13) (1)

   ((REACH - Identyfikacja niektórych substancji działających uczulająco na drogi oddechowe jako substancji wzbudzających szczególnie duże obawy - Równoważny poziom obaw - Skarga o stwierdzenie nieważności - Bezpośrednie oddziaływanie - Dopuszczalność - Prawo do obrony - Proporcjonalność))
   (2015/C 198/43)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Polynt SpA (Scanzorosciate, Włochy) i Sitre Srl (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu i K. Van Maldegem)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: M. Heikkilä, W. Broere i T. Zbihlej, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający żądania strony skarżącej: New Japan Chemical (Osaka, Japonia) i REACh ChemAdvice GmbH (Kelkheim, Niemcy) (przedstawiciele: C. Mereu i K. Van Maldegem)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: B. Koopman, M. Bulterman i C. Schillemans, pełnomocnicy) i Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Mifsud-Bonnici i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji ECHA ED/169/2012 w sprawie włączenia substancji wzbudzających szczególnie duże obawy do listy substancji kandydackich na podstawie art. 59 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1) w zakresie dotyczącym cykloheksanu-1,2- dikarboksylowego (CE nr 201-604-9), cis-cykloheksanu-1,2- dikarboksylowego (CE nr 236-086-3) oraz trans cykloheksanu-1,2- dikarboksylowego (CE no 238-009-9).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Polynt SpA i Sitre Srl pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA).

               3)

               Królestwo Niderlandów, Komisja Europejska, New Japan Chemical i REACh ChemAdvice GmbH pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 129 z 4.5.2013.


title: Sprawa C-124/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) w dniu 25 marca 2008 r. — I. G.A.L.M. Snauwaert i Algemeen Expeditiebedrijf Zeebrugge BVBA przeciwko Królestwu Belgii, II. Coldstar NV przeciwko Królestwu Belgii, III. D.P.W. Vlaeminck przeciwko Królestwu Belgii, IV. J.P. Den Haerynck przeciwko Królestwu Belgii i V. A.E.M. De Wintere przeciwko Królestwu Belgii

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) w dniu 25 marca 2008 r. — I. G.A.L.M. Snauwaert i Algemeen Expeditiebedrijf Zeebrugge BVBA przeciwko Królestwu Belgii, II. Coldstar NV przeciwko Królestwu Belgii, III. D.P.W. Vlaeminck przeciwko Królestwu Belgii, IV. J.P. Den Haerynck przeciwko Królestwu Belgii i V. A.E.M. De Wintere przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-124/08)
   (2008/C 142/23)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hof van Cassatie (Belgia)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca:

               I.

                           1.

                           G.A.L.M. Snauwaert

                           2.

                           Algemeen Expeditiebedrijf Zeebrugge BVBA, strona ponosząca odpowiedzialność cywilną

               II.

               Coldstar NV, strona ponosząca odpowiedzialność cywilną

               III.

               D.P.W. Vlaeminck

               IV.

               J.P. Den Haerynck

               V.

               A.E.M. De Wintere

      Strona pozwana: Królestwo Belgii
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 221 ust. 1 Wspólnotowego kodeksu celnego (WKC) (1) należy rozumieć w ten sposób, że wymagane powiadomienie dłużnika o kwocie należności celnej może być skutecznie dokonane tylko po zaksięgowaniu kwoty należności, czy też, innymi słowy, że przewidziane w art. 221 ust. 1 WKC powiadomienie dłużnika o kwocie należności celnej — aby było ważne, tzn. aby było zgodne z art. 221 ust. 1 WKC — musi zawsze zostać poprzedzone jej zaksięgowaniem?

               2)

               Czy art. 221 ust. 3 WKC, w brzmieniu sprzed zmiany wprowadzonej przez art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2700/2000 (2) należy rozumieć w ten sposób, że możliwość dokonania przez urzędników celnych ważnego powiadomienia o zaksięgowanej należności celnej po upływie trzyletniego terminu liczonego od powstania długu celnego, jeżeli należność ta powstała w związku z popełnieniem czynu podlegającego wszczęciu postępowania karnego, istnieje wyłącznie w odniesieniu do osoby, która popełniła czyn podlegający wszczęciu postępowania karnego?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r. zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 311, str. 17).


title: Sprawa C-330/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 marca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/57

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 marca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-330/12) (1)

   2013/C 225/117
   Język postępowania: polski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012.


title: Sprawa C-167/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 28 lutego 2008 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/27

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 28 lutego 2008 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-167/07) (1)

   (2008/C 128/53)

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 117 z 26.5.2007.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie T-269/04, IDOM SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Wycofanie zgłoszenia — Umorzenie postępowania)

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/16

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 13 grudnia 2004 r.
   w sprawie T-269/04, IDOM SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Wycofanie zgłoszenia - Umorzenie postępowania)
   (2005/C 69/32)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie T-269/04, IDOM SA, z siedzibą w Bilbao (Hiszpania), reprezentowana przez adwokat Tatianę Villate Consonni, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnik: Ignacio de Medrano Caballero), w której drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była IDOM Inc., z siedzibą w New Jersey (Stany Zjednoczone), reprezentowana przez adwokatów Fry Heath & Spence LLP, mającej za przedmiot skargę wniesioną przeciwko decyzji drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 kwietnia 2004 r. (sprawa R-153/2003-2), dotyczącej rejestracji znaku IDOM jako wspólnotowego znaku towarowego, Sąd Pierwszej Instancji (piąta izba), w składzie M. Vilaras, prezes oraz M. E. Martins Ribeiro i K. Jürimäe, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 13 grudnia 2004 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Postępowanie w sprawie skargi należy umorzyć.

               2.

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 217 z 28.8.2004


title: Sprawa F-60/06: Skarga wniesiona w dniu  12 maja 2006 r.  — Stump i Camba Constenla przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/35

         Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2006 r. — Stump i Camba Constenla przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa F-60/06)
   (2006/C 165/70)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Krisztina Stump (Luksemburg, Luksemburg) i Carmen Camba Constenla (Luksemburg, Luksemburg) [Przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats]

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji o powołaniu skarżących na urzędników Wspólnot Europejskich w zakresie, w jakim ustalają ich grupy zaszeregowania przy naborze na podstawie art. 12 lub 13 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego;

               —

               obciążenie Trybunału Sprawiedliwości kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swoich skarg skarżące podnoszą zarzuty bardzo zbliżone do zarzutów podnoszonych w ramach sprawy F-12/06 (1).

      (1)  Dz. U. UE C 86 z 8.4.2006 r., str. 48.


title: Sprawa C-185/16 SA: Wniosek o upoważnienie do dokonania zajęcia złożony w dniu 29 marca 2016 r. – Yukos Universal Ltd/Europejski Bank Inwestycyjny

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/15

         Wniosek o upoważnienie do dokonania zajęcia złożony w dniu 29 marca 2016 r. – Yukos Universal Ltd/Europejski Bank Inwestycyjny
   (Sprawa C-185/16 SA)
   (2016/C 175/17)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Yukos Universal Ltd (przedstawiciel: adwokat H. Boularbah)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

      Żądania

               —

               nakazanie Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu podania podstaw, kwot i rodzajów wierzytelności, jakie ma wobec niego Federacja Rosyjska;

               —

               upoważnienie YUL do dokonania zajęcia zabezpieczającego i egzekucji w Europejskim Banku Inwestycyjnym w odniesieniu do tych wierzytelności, a przynajmniej wszystkich kwot, jakie są lub będą należne od Europejskiego Banku Inwestycyjnego na rzecz Federacji Rosyjskiej jako emitenta obligacji objętych przez Federację Rosyjską, wraz z odsetkami przypadającymi na te obligacje i ich zwrot, według uzgodnień określonych w odpowiedniej (odpowiednich) umowie (umowach) o emisję obligacji, lub odpowiednim (odpowiednich) prospekcie (prospektach) i do wysokości, tytułem kwoty głównej i odsetek, z zastrzeżeniem zmiany wysokości w toku postępowania, 1 690 886 892,20 EUR (kwota wierzytelności YUL wobec Federacji Rosyjskiej);

               —

               w każdym wypadku obciążenie Europejskiego Banku Inwestycyjnego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-279/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem College van Beroep voor het bedrijfsleven z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie Vonk Dairy Products B.V. przeciwko Productschap Zuivel

text:
               15.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/1

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem College van Beroep voor het bedrijfsleven z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie Vonk Dairy Products B.V. przeciwko Productschap Zuivel
   (Sprawa C-279/05)
   (2005/C 257/02)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 11 lipca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem College van Beroep voor het bedrijfsleven z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie Vonk Dairy Products B.V. przeciwko Productschap Zuivel.
   College van Beroep voor het bedrijfsleven zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy wykładni art. 16-18 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87 (1) w brzmieniu obowiązującym w czasie, gdy miały miejsce okoliczności faktyczne, należy dokonywać w ten sposób, że jeśli zróżnicowane refundacje zostały ostatecznie wypłacone po przyjęciu dokumentów przywozowych, to późniejszy powrotny wywóz towarów może prowadzi do stwierdzenia, że wypłata refundacji byłą nienależna tylko w przypadku nadużyć ze strony eksportera?

               2)

               Jeśli odpowiedź na pytanie 1 jest przecząca, jakie są kryteria umożliwiające ustalenie kiedy powrotny wywóz towarów prowadzi do wniosku, że ostatecznie wypłacone zróżnicowane refundacje zostały wypłacone nienależnie?

               3)

               Jakie są kryteria umożliwiające ocenę czy nieprawidłowość jest ciągła lub powtarzająca się w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95 (2)? W szczególności College dąży do ustalenia czy nieprawidłowość jest ciągła lub powtarzająca się, jeśli dotyczy stosunkowo nieznacznej części wszystkich transakcji w danym okresie a transakcje, w odniesieniu do których została stwierdzona nieprawidłowość dotyczą zawsze różnych partii towaru?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz.U. L 351, str. 1)

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, str. 1)


title: Sprostowanie komunikatu opublikowanego w Dzienniku Urzędowym w sprawie C-310/01 (Dz.U. C 55 z 8.3.2003)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/56

         Sprostowanie komunikatu opublikowanego w Dzienniku Urzędowym w sprawie C-310/01

      (
            Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 55 z dnia 8 marca 2003 r.
         )

   (2004/C 300/109)
   W komunikacie w Dz.U. w sprawie C-310/01 Comune di Udine, Azienda Multiservizi SpA (AMGA) i Diddi Dino Figli Srl, Associazione Nazionale Imprese Gestione servizi tecnici integrati (AGESI) tekst należy zastąpić następującym tekstem:

         POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

      (czwarta izba)
      z dnia 14 listopada 2002 r.
      w sprawie C-310/01 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato): Comune di Udine, Azienda Multiservizi SpA (AMGA) i Diddi Dino Figli Srl, Associazione Nazionale Imprese Gestione servizi tecnici integrati (AGESI) (1)

      (Art. 104 § 3 regulaminu - Pytanie, na które odpowiedź może w sposób jednoznaczny zostać wyprowadzona z istniejącego orzecznictwa - Dyrektywa 92/50/EWG - Zamówienia publiczne, których przedmiotem są jednocześnie produkty i usługi - Wartość produktów przekraczająca wartość usług - Zastosowanie dyrektywy 93/36/EWG)
      (2003/C 55/50)
      Język postępowania: włoski
      W sprawie C-310/01, mającej za przedmiot wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w kwestii wykładni art. 1 lit. b), art. 2 i art. 6 dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi, skierowany do Trybunału na mocy art. 234 WE przez Consiglio di Stato (Włochy) w sporze zawisłym przed tym sądem, pomiędzy Comune di Udine, Azienda Multiservizi SpA (AMGA) i Diddi Dino Figli Srl, Associazione Nazionale Imprese Gestione servizi tecnici integrati (AGESI), Trybunał (czwarta izba) w składzie: C.W.A. Timmermans (sprawozdawca), prezes izby, D.A.O. Edward i S. von Bahr, sędziowie, rzecznik generalny: S. Alber, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 14 listopada 2002 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:
      Art. 2 dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi należy interpretować w ten sposób, że powołana dyrektywa nie ma zastosowania do zamówienia publicznego, którego przedmiotem są jednocześnie produkty w rozumieniu dyrektywy Rady 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy oraz usługi w rozumieniu dyrektywy 92/50, jeśli wartość produktów objętych zamówieniem publicznym przekracza wartość świadczonych usług.
      Dyrektywa 93/36 ma zastosowanie do takiego zamówienia, chyba że instytucja zamawiająca sprawuje nad dostawcą podobną kontrolę do tej, jaką sprawuje w stosunku do własnych usług, i że rzeczony dostawca wykonuje istotną część swojej działalności wespół z instytucją lub instytucjami zamawiającymi, które sprawują nad nim kontrolę.

      (1)  Dz.U. C 289 z 13.10.2001.


title: Sprawa F-87/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 16 czerwca 2011 r. — Adriaens i in. przeciwko Komisji (Służba publiczna — Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników — Umorzenie postępowania)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/54

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 16 czerwca 2011 r. — Adriaens i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-87/10) (1)

   (Służba publiczna - Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników - Umorzenie postępowania)
   2011/C 252/118
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Stéphane Adriaens (Evere, Belgia) i in. (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej, powtórzonej w odcinkach wynagrodzenia skarżących, o ograniczeniu dostosowania ich miesięcznych wynagrodzeń od lipca 2009 r. poprzez zwiększenie o 1,85% w ramach corocznego dostosowania wynagrodzeń urzędników i innych pracowników na podstawie rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1296/2009 z dnia 23 grudnia 2009

      Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie ze skargi w sprawie F-87/10 Adriaens i in. przeciwko Komisji zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2011, s. 40


title: Sprawa T-172/16: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2016 r. – Centro Clinico e Diagnostico G.B. Morgagni/Komisja Europejska

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/61

      Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2016 r. – Centro Clinico e Diagnostico G.B. Morgagni/Komisja Europejska
      (Sprawa T-172/16)
      (2016/C 211/76)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Centro Clinico e Diagnostico G.B. Morgagni (Katania, Włochy) (przedstawiciel: adwokat E. Castorina)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2016/195, C(2015) 5549 final z dnia 14 sierpnia 2015 r., opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 18 lutego 2016 r., w części w której (art. 4 ust. 5) stanowi, że „[p]onadto Włochy anulują wszystkie dotychczas niezrealizowane wypłaty pomocy, o której mowa w art. 1, ze skutkiem od daty przyjęcia niniejszej decyzji”, a w każdym razie w każdej części, od której może zależeć wykluczenie prawa skarżącej spółki do otrzymania zwrotu kwoty wpłaconej na rzecz Agenzia delle Entrate dello Stato italiano (agencja przychodów państwa włoskiego) powyżej 10 % kwoty ryczałtowej własnego zobowiązania podatkowego (za lata 1990–1992) w rozumieniu art. 9 ust. 17 ustawy nr 289/2002, na którym to prawie oparte jest orzeczenie wydane we włoskim porządku prawnym.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut.

                  —

                  Podnosi w tym względzie, że podczas gdy w zaskarżonej decyzji Komisja Europejska stwierdziła obiektywną niemożność odzyskania (od innych przedsiębiorstw, które ograniczyły się do wpłaty 10 % należnej kwoty) pomocy państwa uznanej za bezprawną, zarówno pod względem faktycznym, jak i prawnym, z pewnością nie można negować – w świetle wyżej wymienionych zasad – prawa skarżącej do zwrotu kwot wpłaconych powyżej tego, co przewidziano w ustawie nr 289/2002: inne stanowisko prowadziłoby do niedopuszczalnej i rażącej nierówności w traktowaniu między skarżącą a przedsiębiorstwami prowincji Katania, które na mocy decyzji zostały zwolnione z obowiązku zapłaty aż do pokrycia 90 % kwoty niezapłaconego podatku.

                  —

                  Zaskarżona decyzja Komisji Europejskiej prowadzi wręcz do nieuzasadnionej korzyści konkurencyjnej dla wszystkich innych przedsiębiorstw ze szkodą dla Centro Morgagni, co się tyczy szkód poniesionych w wyniku katastrofy naturalnej, która miała miejsce ponad 10 lat przed przyjęciem decyzji z dnia 14 sierpnia 2015 r. Zgodnie z przepisami włoskimi przedsiębiorstwa nie są zobowiązane do przechowywania dokumentów administracyjnych i rachunkowych przez okres przekraczający 10 lat. Tym samym Centro Morgagni nie jest już w stanie wykazać poniesienia szkody w sposób zgodny z art. 107 TFUE, z czym wiąże się rażące naruszenie zasad równości, prawa do obrony, ochrony uzasadnionych oczekiwań (art. 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 2, 6, 9, 21 TUE) i zakłócenie konkurencji w warunkach równości podmiotów gospodarczych.


title: Sprawa C-441/10: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 7 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bacău — Rumunia) — Ioan Anghel przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Bacău i Administrația Finanțelor Publice Bacău (Odesłanie prejudycjalne — Brak opisu stanu faktycznego — Niedopuszczalność)

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/18

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 7 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bacău — Rumunia) — Ioan Anghel przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Bacău i Administrația Finanțelor Publice Bacău
   (Sprawa C-441/10) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Brak opisu stanu faktycznego - Niedopuszczalność)
   2011/C 63/34
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Curtea de Apel Bacău

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ioan Anghel

      Strony pozwane: Direcția Generală a Finanțelor Publice Bacău i Administrația Finanțelor Publice Bacău

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Curtea de Apel Secția Bacău Secția Comercială, Contencios Administrativ și Fiscal — Rejestracja używanych pojazdów uprzednio zarejestrowanych w innym państwie członkowskim — Podatek środowiskowy obciążający pojazdy samochodowe podczas ich pierwszej rejestracji w państwie członkowskim — Zgodność przepisów krajowych z art. 110 TFUE — Dyskryminacja w stosunku do używanych pojazdów uprzednio zarejestrowanych na terytorium tego państwa członkowskiego i niepodlegających temu podatkowi przy późniejszej sprzedaży i nowej rejestracji

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, przedstawiony w dniu 1 września 2010 r. przez Curtea de Apel Bacău, jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa T-171/05 RII: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia  17 lutego 2006 r.  — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Urzędnicy — Nowy wniosek — Artykuł 109 regulaminu Sądu — Nowe okoliczności faktyczne)

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/13

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 lutego 2006 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa T-171/05 RII)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Urzędnicy - Nowy wniosek - Artykuł 109 regulaminu Sądu - Nowe okoliczności faktyczne)
   (2006/C 96/26)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Bart Nijs (Bereldange, Luksemburg) [reprezentowany przez F. Rollingera, avocat]

      Strona pozwana: Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich [pełnomocnicy: T. Kennedy, J.-M. Stenier i G. Corstens]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Trybunału Obrachunkowego z dnia 2 grudnia 2004 r. o awansowaniu innego niż skarżący urzędnika na stanowisko głównego tłumacza z zaszeregowaniem LA5 w niderlandzkim dziale służby tłumaczeń sekretariatu generalnego Trybunału Obrachunkowego.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zarządzenie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-45/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 lipca 2006 r. — Tzirani przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Awans — Obsadzenie stanowiska w kategorii A*2 — Odrzucenie kandydatury — Zasada legalności)

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/28

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 lipca 2006 r. — Tzirani przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-45/04) (1)

   (Urzędnicy - Awans - Obsadzenie stanowiska w kategorii A*2 - Odrzucenie kandydatury - Zasada legalności)
   (2006/C 212/49)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Marie Tzirani (Bruksela, Belgia) (Przedstawiciele: É. Boigelot, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Berscheid i V. Joris, pełnomocnicy, wspierani przez B. Wägenbaura, avocat)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie uchylenia decyzji Komisji z dnia 11 lutego 2003 r. odrzucającej kandydaturę skarżącej na stanowisko w kategorii A*2 dyrektora dyrekcji „Regulamin pracowniczy: Polityka, administracja i doradztwo” w dyrekcji generalnej Komisji ds. Personelu i administracji, żądanie uchylenia decyzji powołującej pana M. J. na to stanowisko oraz w koniecznym zakresie żądanie uchylenia decyzji dorozumianej oddalającej zażalenie skarżącej na te dwie decyzje.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja Komisji powołująca pana M. J. na stanowisko objęte ogłoszeniem o wakacie COM/151/02 oraz decyzja odrzucająca kandydaturę skarżącej na to stanowisko zostają uchylone.

               2)

               Koszty postępowania ponosi Komisja.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004


title: Sprawa T-501/13: Skarga wniesiona w dniu 18 września 2013 r. — May przeciwko OHIM — Constantin Film Produktion (WINNETOU)

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/28

         Skarga wniesiona w dniu 18 września 2013 r. — May przeciwko OHIM — Constantin Film Produktion (WINNETOU)
   (Sprawa T-501/13)
   2013/C 336/59
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Karl May Verwaltungs- und Vertriebs- GmbH (Bamberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Pejman)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Constantin Film Produktion GmbH (Monachium, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 9 lipca 2013 r. w sprawie R 125/2012-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Słowny znak towarowy „WINNETOU” dla towarów i usług z klas 3, 9, 14, 16, 18, 21, 24, 25, 28, 29, 30, 39, 41, 42 i 43 — zgłoszenie nr 2 735 017

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Constantin Film Production GmbH

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Artykuł 52 ust. 1 lit. A) w związku z art. 7 rozporządzenia nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień i częściowe unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: Naruszenie zasady autonomii i niezależności wspólnotowego znaku towarowego i systemu wspólnotowych znaków towarowych oraz naruszenie art. 76 i art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-380/12: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 23 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — X BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Pozycje taryfowe — Ziemia odbarwiająca — Dział 25 Nomenklatury scalonej — Pozycja taryfowa 2508 — Pojęcie „produktów przemytych” — Usuwanie zanieczyszczeń bez powodowania zmian struktury produktu — Dział 38 Nomenklatury scalonej — Pozycja taryfowa 3802 )

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/9

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 23 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — X BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-380/12) (1)

   (Pozycje taryfowe - Ziemia odbarwiająca - Dział 25 Nomenklatury scalonej - Pozycja taryfowa 2508 - Pojęcie „produktów przemytych” - Usuwanie zanieczyszczeń bez powodowania zmian struktury produktu - Dział 38 Nomenklatury scalonej - Pozycja taryfowa 3802)
   2014/C 93/14
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: X BV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja towarów — Ziemia odbarwiająca — Zaklasyfikowanie do podpozycji 2508 40 00 lub podpozycji 3802 90 00 Nomenklatury scalonej — Pojęcie usuwania zanieczyszczeń w rozumieniu uwagi 1 do działu 25 Nomenklatury scalonej

      Sentencja

               1)

               Pojęcie „usuwania zanieczyszczeń”, o którym mowa w uwadze 1 do działu 25 Nomenklatury scalonej stanowiącej załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmieniony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r., należy interpretować w ten sposób, iż obejmuje ono usuwanie składników chemicznych, które wskutek naturalnych procesów znajdują się w tym produkcie mineralnym w stanie surowym, jeżeli wspomniane usuwanie polepsza zdolności rozpatrywanych produktów do pełnienia właściwego im przeznaczenia, czego ustalenie należy do sądu krajowego.

               2)

               Uwagę 1 do działu 25 Nomenklatury scalonej stanowiącej załącznik I do rozporządzenia nr 2658/87, zmieniony rozporządzeniem nr 1549/2006, należy interpretować w ten sposób, iż produkty poddane obróbce obejmującej wykorzystanie substancji chemicznych i powodującej usuwanie zanieczyszczeń mogą być klasyfikowane do pozycji taryfowej 2508 Nomenklatury scalonej, jedynie jeżeli wspominana obróbka nie zmieniła ich struktury powierzchniowej, czego ustalenie należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 303 z 6.10.2012.


title: Sprawa C-123/06: Skarga wniesiona w dniu  2 marca 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/8

         Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-123/06)
   (2006/C 96/15)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 2 marca 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Dominique Maidani i Georgiosa Zavvosa, doradców prawnych Służby Prawnej, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Greckiej.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W niniejszym przypadku art. 34 dyrektywy 2001/24/WE stanowi, że Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawodawcze, wykonawcze i administracyjne konieczne do wdrożenia niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 5 maja 2004 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.

      (1)  Dz.U. L 125 z 5.5.2001, str. 15.


title: Sprawa T-659/14: Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2015 r. – Instituto dos Vinhos do Douro e do Porto/OHIM – Bruichladdich Distillery (PORT CHARLOTTE) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy PORT CHARLOTTE — Wcześniejsze nazwy pochodzenia „porto” i „port” — Podstawy unieważnienia — Artykuł 52 ust. 1 lit. a), art. 53 ust. 1 lit. c) i art. 53 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) i g) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 — Artykuł 118m ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 491/2009]

text:
               11.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/27

         Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2015 r. – Instituto dos Vinhos do Douro e do Porto/OHIM – Bruichladdich Distillery (PORT CHARLOTTE)
   (Sprawa T-659/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy PORT CHARLOTTE - Wcześniejsze nazwy pochodzenia „porto” i „port” - Podstawy unieważnienia - Artykuł 52 ust. 1 lit. a), art. 53 ust. 1 lit. c) i art. 53 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) i g) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 - Artykuł 118m ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 491/2009])
   (2016/C 007/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Instituto dos Vinhos do Douro e do Porto, IP (Peso da Régua, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat P. Sousa e Silva)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: O. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Bruichladdich Distillery Co. Ltd (Argyll, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat S. Havard Duclos)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 lipca 2014 r. (sprawa R 946/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Instituto dos Vinhos do Douro e do Porto, IP, a Bruichladdich Distillery Co. Ltd.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 8 lipca 2014 r. (sprawa R 946/2013-4) dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Instituto dos Vinhos do Douro e do Porto, IP, a Bruichladdich Distillery Co. Ltd.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

               4)

               Bruichladdich Distillery pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 388 z 3.11.2014.


title: Sprawa C-452/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 1 lipca 2010 r. w sprawie T-335/08 BNP Paribas i BNL przeciwko Komisji, wniesione w dniu 16 września 2010 r. przez BNP Paribas i Banca Nazionale del Lavoro SpA (BNL)

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/22

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 1 lipca 2010 r. w sprawie T-335/08 BNP Paribas i BNL przeciwko Komisji, wniesione w dniu 16 września 2010 r. przez BNP Paribas i Banca Nazionale del Lavoro SpA (BNL)
   (Sprawa C-452/10 P)
   ()
   2010/C 317/39
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: BNP Paribas, Banca Nazionale del Lavoro SpA (BNL) (przedstawiciele: R. Silvestri, G. Escalar i M. Todino, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu Unii Europejskiej (piąta izba) z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie T-335/08 BNP Paribas i Banca Nazionale del Lavoro przeciwko Komisji Europejskiej doręczonej za pośrednictwem faksu w dniu 1 lipca 2010 r. (Dz.U. C 221 z 14.08.2010, s. 39), a w konsekwencji;

                           (i)

                           uwzględnienie żądań przedstawionych w skardze w pierwszej instancji o stwierdzenie nieważności w całości decyzji 2008/711/WE wydanej przez Komisję Europejską w dniu 11 marca 2008 r. nr C(2008) 869 wersja ostateczna w sprawie pomocy państwa C 15/2007, (ex NN 20/2007) udzielonej przez Włochy w zakresie zachęt podatkowych dla niektórych instytucji kredytowych będących przedmiotem restrukturyzacji (Dz.U L 237, s. 70) lub

                           (ii)

                           tytułem ewentualnym przesłanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania zgodnie z wyrokiem Trybunału.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Sąd nie dokonał ścisłej kontroli decyzji Komisji rezygnując ze sprawdzenia czy wybór Komisji o nieuwzględnieniu sytuacji instytucji przekazujących w celu ustalenia selektywnego charakteru zaskarżonego sytemu był zgodny z prawem;

               2)

               Sąd błędnie zinterpretował orzecznictwo Trybunału pozwalające na uzasadnienie specyfiki przepisu podatkowego w świetle logiki systemu opodatkowania na ogólnych zasadach przyjmując za parametry własnej oceny jedynie dane przedstawione przez Komisję w jej własnej decyzji;

               3)

               Sąd błędnie zinterpretował orzecznictwo dotyczące przesłanki selektywności pomocy państwa, zgodnie z którą selektywność przepisu podatkowego należy oceniać uwzględniając po prostu skutki, jakie może on wywołać z punktu widzenia opodatkowania;

               4)

               Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne niewłaściwie orzekając, że system uzgodnień wartości podatkowych na ogólnych zasadach nie umożliwia przedsiębiorstwom uzgodnienia kosztu majątku związanego z przejętymi przedsiębiorstwami z wyższymi wartościami odnotowanymi w bilansie;

               5)

               W końcu Sąd niesłusznie zastąpił Komisję opracowując ex novo uzasadnienie na poparcie zaskarżonej decyzji Komisji.


title: Sprawa C-497/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden – Niderlandy) – F. Faber/Autobedrijf Hazet Ochten BV (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 1999/44/WE — Sprzedaż towarów konsumpcyjnych i związana z tym gwarancja — Status kupującego — Status konsumenta — Brak zgodności dostarczonego towaru — Obowiązek powiadomienia sprzedawcy — Brak zgodności, który uwidocznił się w ciągu sześciu miesięcy od dostawy towaru — Ciężar dowodu)

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden – Niderlandy) – F. Faber/Autobedrijf Hazet Ochten BV
   (Sprawa C-497/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 1999/44/WE - Sprzedaż towarów konsumpcyjnych i związana z tym gwarancja - Status kupującego - Status konsumenta - Brak zgodności dostarczonego towaru - Obowiązek powiadomienia sprzedawcy - Brak zgodności, który uwidocznił się w ciągu sześciu miesięcy od dostawy towaru - Ciężar dowodu))
   (2015/C 236/08)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: F. Faber

      Strona pozwana: Autobedrijf Hazet Ochten BV

      Sentencja

               1)

               Dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy rozstrzygający spór dotyczący umowy, która może być objęta zakresem stosowania tej dyrektywy, jeżeli dysponuje on niezbędnymi ku temu informacjami na temat stanu prawnego i faktycznego lub może nimi dysponować w drodze prostego wniosku o wyjaśnienia, jest zobowiązany ustalić, czy kupujący może być uznany za konsumenta w rozumieniu tejże dyrektywy, nawet jeśli ten ostatni nie powołał się wyraźnie na taki status.

               2)

               Artykuł 5 ust. 3 dyrektywy 1999/44 należy interpretować w ten sposób, że powinien on być uznany za przepis, który jest równoważny z krajowym przepisem posiadającym w rozumieniu wewnętrznego porządku prawnego rangę przepisu bezwzględnie wiążącego, a sąd krajowy jest zobowiązany zastosować z urzędu każdy przepis, który dokonuje jego transpozycji do prawa wewnętrznego.

               3)

               Artykuł 5 ust. 2 dyrektywy 1999/44 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on obowiązywaniu przepisu krajowego, który przewiduje, że konsument w celu skorzystania z praw przyznanych mu tą dyrektywą powinien zawiadomić sprzedawcę w odpowiednim czasie o braku zgodności, pod warunkiem, że konsumentowi dla dokonania tego zawiadomienia przysługuje termin nie krótszy niż dwa miesiące od dnia, w którym stwierdził on taki brak zgodności, wymagane zawiadomienie dotyczy wyłącznie istnienia takiego braku zgodności i nie podlega ono regułom dowodowym, które czyniłyby niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym korzystanie przez tegoż konsumenta z przyznanych mu praw.

               4)

               Artykuł 5 ust. 3 dyrektywy 1999/44 należy interpretować w ten sposób, że zasada, zgodnie z którą przyjmuje się, że brak zgodności istniał w chwili dostawy towaru

                           —

                           znajduje zastosowanie, jeżeli konsument przedstawi dowód, że sprzedany towar nie jest zgodny z umową, a odnośny brak zgodności ujawnił się, to znaczy stał się fizycznie widoczny w ciągu sześciu miesięcy od dnia dostawy towaru. Konsument nie jest zobowiązany przedstawić dowodu w zakresie przyczyny takiego braku zgodności ani wykazać, że za jego powstanie odpowiada sprzedawca;

                           —

                           nie znajduje zastosowania, wyłącznie jeżeli sprzedawca udowodni w sposób wymagany prawem, że przyczyna lub źródło tego braku zgodności wiąże się ze zdarzeniem, które miało miejsce po dostawie towaru.

      (1)  Dz.U. C 367 z 14.12.2013.


title: Sprawa T-9/09 P: Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako oczywiście niedopuszczalnej — Wniosek o zwrot mienia osobistego — Doręczenie decyzji o oddaleniu zażalenia w innym języku niż język, w którym zostało sporządzone zażalenie — Skarga wniesiona po terminie — Brak ustosunkowania się do jednego z żądań przedstawionych w pierwszej instancji)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/24

         Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-9/09 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako oczywiście niedopuszczalnej - Wniosek o zwrot mienia osobistego - Doręczenie decyzji o oddaleniu zażalenia w innym języku niż język, w którym zostało sporządzone zażalenie - Skarga wniesiona po terminie - Brak ustosunkowania się do jednego z żądań przedstawionych w pierwszej instancji)
   2011/C 13/45
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 4 listopada 2008 r., wydanego w sprawie F-133/06 (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze), mające na celu uchylenie tego postanowienia.

      Sentencja

               1)

               Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie F-133/06 (dotychczas nieopublikowane w Zbiorze) zostaje uchylone w zakresie w jakim nie zawiera ono rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieistnienia decyzji, która została zaskarżona w pierwszej instancji.

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               3)

               Skarga zostaje oddalona w zakresie w jakim miała na celu stwierdzenie nieistnienia spornej decyzji.

               4)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję w ramach niniejszej instancji. Koszty postępowania w pierwszej instancji, które zakończyło się wydaniem ww. postanowienia w sprawie Marcuccio przeciwko Komisji zostają pokryte zgodnie z ustaleniami zawartymi w pkt 2 sentencji tego postanowienia.

      (1)  Dz.U C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa T-607/13: Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2013 r. — Granette & Starorežná Distilleries przeciwko OHIM — Bacardi (42 VODKA JEMNÁ VODKA VYRÁBĚNÁ JEDINEČNOU TECHMNOLOGIÍ 42 % vol.)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/36

         Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2013 r. — Granette & Starorežná Distilleries przeciwko OHIM — Bacardi (42 VODKA JEMNÁ VODKA VYRÁBĚNÁ JEDINEČNOU TECHMNOLOGIÍ 42 % vol.)
   (Sprawa T-607/13)
   2014/C 45/62
   Język skargi: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Granette & Starorežná Distilleries a.s. (Uście nad Łabą, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat T. Chleboun)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bacardi Co. Ltd (Vaduz, Lichtenstein)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               połączenie postępowania w przedmiocie niniejszej skargi z postępowaniem w sprawie T-435/12;

               —

               oddalenie skargi wniesionej przez drugą stronę postępowania przed IO na decyzję strony pozwanej z dnia 9 lipca 2012 r. w sprawie R 2100/2011-2 (sprawa T-435/12);

               —

               zmianę decyzji wydanej przez stronę pozwaną w dniu 16 września 2013 r. w sprawie R 1605/2012-2 i oddalenie sprzeciwu B 1753550 zgłoszonego przez drugą stronę postępowania przed IO wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego „42 VODKA JEMNÁ VODKA VYRÁBĚNÁ JEDINEČNOU TECHMNOLOGIÍ 42 % vol.” I

               —

               obciążenie strony pozwanej oraz drugiej strony postępowania przez IO kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „42 VODKA JEMNÁ VODKA VYRÁBĚNÁ JEDINEČNOU TECHMNOLOGIÍ 42 % vol.”)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Bacardi Co. Ltd.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: międzynarodowe i krajowe znaki towarowe zawierające element słowny „42 BELLOW”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia [nr 207/2009] w sprawie wspólnotowego znaku towarowego


title: Izba odwoławcza

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/19

         Izba odwoławcza
   (2006/C 10/36)
   W dniu 6 grudnia 2005 r. Sąd Pierwszej Instancji postanowił zgodnie z art. 12 regulaminu, że w okresie od dnia 12 grudnia 2005 r. do dnia 31 sierpnia 2007 r. odwołania od orzeczeń Sądu do spraw Służby Publicznej będą przydzielane z chwilą wniesienia pisma w tej sprawie izbie odwoławczej, z zastrzeżeniem możliwości późniejszego zastosowania art. 14 i 51 regulaminu.
   W skład izby odwoławczej wchodzą Prezes Sądu Pierwszej Instancji oraz prezesi II, III, IV i V izby w powiększonym składzie.
   W związku z powyższym, w okresie od dnia 12 grudnia 2005 r. do dnia 31 sierpnia 2007 r. w skład izby odwoławczej, obradującej w składzie pięciu sędziów, wchodzą:
   B. Vesterdorf, Prezes, M. Jaeger, J. Pirrung, M. Vilaras i H. Legal, sędziowie.


title: Sprawa T-161/05: Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2005 r. przez Hoechst AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/27

         Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2005 r. przez Hoechst AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-161/05)
   (2005/C 155/53)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 25 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Hoechst AG, z siedzibą we Frankfurcie nad Menem (Niemcy), reprezentowanej przez adwokatów M. Klusmanna i U. Itzena, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 decyzji Komisji z dnia 17 lutego 2005 r. w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

               —

               ewentualnie, stosowne obniżenie grzywny określonej w art. 2 zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W zaskarżonej decyzji nr C(2004)4876 ostatecznej z dnia 19 stycznia 2005 r. Komisja stwierdziła, że strona skarżąca oraz inne przedsiębiorstwa naruszyły art. 81 ust. 1 Traktatu WE (od dnia 1 stycznia 1994 r. również art. 53 ust. 1 Porozumienia EOG), dokonując przydziału ograniczeń ilościowych i odbiorców, uzgadniając podwyżki cen, ustanawiając system odszkodowań, dokonując wymiany informacji o ilościach zbytych produktów i cenach, biorąc udział w regularnych spotkaniach oraz utrzymując inne kontakty, celem uzgodnienia i zrealizowania wymienionych ograniczeń. Z powodu tych naruszeń na stronę skarżącą została nałożona grzywna.
   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca powołuje siedem zarzutów. Po pierwsze strona skarżąca podnosi, że wskutek wyodrębnienia i późniejszego zbycia odnośnego przedsiębiorstwa ze względów prawnych nie może na nią zostać nałożona grzywna.
   Po drugie strona skarżąca podnosi, że nałożenie grzywny jest niedopuszczalne również przy założeniu, że należy nałożyć grzywnę na stronę skarżącą, ponieważ amnestia została przyznana późniejszej spółce dominującej spółki wnoszącej o amnestię, a nie stronie skarżącej jako jej wcześniejszej spółce dominującej. W związku z tym strona skarżąca uważa, że brak jest podstawy prawnej dla stosownego zróżnicowania.
   Trzeci zarzut dotyczy wymiaru grzywny. Zdaniem strony skarżącej na podstawie uregulowania w sprawie świadków koronnych z 1996 r. stronie skarżącej powinna zostać przyznana obniżka grzywny w wysokości 10 % za względu na wyraźne niezaprzeczenie istotnych okoliczności faktycznych, które stanowiły podstawę przedstawionych zarzutów.
   Strona skarżąca podnosi ponadto bezwzględną i względną nieproporcjonalność i niestosowność określenia stawki podstawowej w kontekście zwykłej praktyki decyzyjnej Komisji.
   Po piąte strona skarżąca podważa powodującą podwyższenie grzywny możliwość uwzględniania wcześniejszych postępowań, które wyraźnie wzięto pod uwagę i podnosi ewentualnie naruszenie zasady ne bis in dem.
   Ponadto strona skarżąca podnosi brak możliwości wglądu do akt i rażące naruszenie prawa przez raport funkcjonariuszy ds. przesłuchań i w końcu kwestionuje zgodność z prawem nakazu zaprzestania naruszenia.


title: Sprawa C-410/13: Wyrok Trybunału (druga izba izba) z dnia 3 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus apygardos administracinis teismas – Litwa) – „Baltlanta” UAB przeciwko Lietuvos valstybė [Odesłanie prejudycjalne – Fundusze strukturalne – Spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna – Rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 – Artykuł 38 – Rozporządzenie (WE) nr 2792/1999 – Artykuł 19 – Rybołówstwo – Spór sądowy na szczeblu krajowym – Ciążący na państwie członkowskim obowiązek podjęcia środków niezbędnych w celu zapewnienia właściwego wykonania decyzji dotyczącej przyznania pomocy po zakończeniu postępowania sądowego]

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/19

      Wyrok Trybunału (druga izba izba) z dnia 3 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus apygardos administracinis teismas – Litwa) – „Baltlanta” UAB przeciwko Lietuvos valstybė
      (Sprawa C-410/13) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Fundusze strukturalne - Spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna - Rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 - Artykuł 38 - Rozporządzenie (WE) nr 2792/1999 - Artykuł 19 - Rybołówstwo - Spór sądowy na szczeblu krajowym - Ciążący na państwie członkowskim obowiązek podjęcia środków niezbędnych w celu zapewnienia właściwego wykonania decyzji dotyczącej przyznania pomocy po zakończeniu postępowania sądowego])
      (2014/C 395/23)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Vilniaus apygardos administracinis teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„Baltlanta” UAB

         Strona pozwana: Lietuvos valstybė

         przy udziale: Nacionalinė mokėjimo agentūra prie Žemės ūkio ministerijos, Lietuvos Respublikos žemės ūkio ministerija, Lietuvos Respublikos finansų ministerija

         Sentencja

      Artykuł 38 ust. 1 lit. e) rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych, art. 19 rozporządzenia Rady (WE) nr 2792/99 z dnia 17 grudnia 1999 roku ustanawiającego szczegółowe zasady i uzgodnienia dotyczące pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa oraz sekcje 6 i 7 decyzji Komisji COM(2006)3424 wersja ostateczna z dnia 1 sierpnia 2006 r. ustanawiającej wytyczne dotyczące zamknięcia pomocy (2000–2006) finansowanej z funduszy strukturalnych należy interpretować w ten sposób, że nie zobowiązują one danych organów władzy publicznej ani do informowania Komisji Europejskiej o istnieniu sporu sądowego dotyczącego takiej jak będąca przedmiotem postępowania głównego decyzji administracyjnej odnoszącej się do kwalifikacji wniosku o pomoc finansową, ani do podjęcia środków niezbędnych w celu zarezerwowania funduszy na wspomnianą pomoc, której przyznania dotyczy to postępowanie, do chwili ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy tego przyznania pomocy.

         (1)  Dz.U. C 284 z 28.9.2013.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 marca 2005 r. w sprawie C-437/02 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Rybołówstwo — Rozporządzenia (EWG) nr 3760/92 i 2847/93 — Ochrona i zarządzanie zasobami — Środki nadzorowania działalności połowowej)

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 17 marca 2005 r.
   w sprawie C-437/02 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Rybołówstwo - Rozporządzenia (EWG) nr 3760/92 i 2847/93 - Ochrona i zarządzanie zasobami - Środki nadzorowania działalności połowowej)
   (2005/C 132/03)
   Język postępowania: fiński
   W sprawie C-437/02, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: T. van Rijn i M. Huttunen) przeciwko Republice Finlandii (pełnomocnicy: T. Pynnä i E. Kourula), Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, A. Borg Barthet, A. La Pergola, J.-P. Puissochet (sprawozdawca) i A. Ó Caoimh, sędziowie; rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 17 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Ponieważ w latach 1995 i 1996:

                           —

                           nie przyjęła ona szczegółowych zasad dotyczących wykorzystania przyznanych jej kwot połowowych oraz nie przeprowadziła inspekcji i nadzoru wymaganego przez obowiązujące rozporządzenia wspólnotowe,

                           —

                           w odpowiednim terminie nie zakazała przejściowo połowów, aby uniknąć wyczerpania kwot połowowych,

                           —

                           nie przyjęła środków administracyjnych lub karnych, które była zobowiązana zastosować w stosunku do kapitanów statków, które naruszyły rozporządzenie dotyczące wspólnej polityki rybołówstwa lub w stosunku do wszystkich innych osób odpowiedzialnych za takie naruszenie,

                     Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 9 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury oraz art. 2 i 21 ust. 1 i 2 oraz art. 31 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 pażdziernika 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa.

               2)

               Republika Finlandii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 31 z 8.2.2003


title: Sprawa T-394/10: Wyrok Sądu z dnia 5 grudnia 2013 r. — Grebenshikova przeciwko OHIM — Volvo Trademark (SOLVO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego SOLVO — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy VOLVO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/18

         Wyrok Sądu z dnia 5 grudnia 2013 r. — Grebenshikova przeciwko OHIM — Volvo Trademark (SOLVO)
   (Sprawa T-394/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego SOLVO - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy VOLVO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2014/C 24/30
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Elena Grebenshikova (Sankt Petersburg, Rosja) (przedstawiciel: adwokat M. Björkenfeldt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Volvo Trademark Holding AB (Göteborg, Szwecja) (przedstawiciele: początkowo adwokaci T. Dolde, V. von Bomhard i A. Renck, następnie adwokaci V. von Bomhard, A. Renck i I. Fowler, solicitor)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 czerwca 2010 r. (sprawa R 861/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Volvo Trademark Holding AB a Eleną Grebenshikovą.

      Sentencja

               1)

               Stwierdzenia się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 9 czerwca 2010 r. w sprawie R 861/2010-1.

               2)

               OHIM pokrywa oprócz własnych kosztów dwie trzecie kosztów poniesionych przez Elenę Grebenshikovą.

               3)

               Volvo Trademark Holding AB pokrywa oprócz własnych kosztów jedną trzecią kosztów poniesionych przez Elenę Grebenshikovą.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Wykreślenie sprawy T-14/00

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/27

         Wykreślenie sprawy T-14/00 (1)

   (2004/C 239/58)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 4 maja 2004 r. prezes drugiej izby w składzie powiększonym Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-14/00, C.A.V. Ulestraten-Schimmert-Hulsberg i In., popieranej przez Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 135 z 13.5.2000.


title: Sprawa T-163/12: Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2015 r. –Tiernawski/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające wobec Białorusi — Zamrożenie funduszy — Ograniczenia wjazdu i przejazdu na terytorium Unii — Błąd w ocenie)

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/26

         Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2015 r. –Tiernawski/Rada
   (Sprawa T-163/12) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające wobec Białorusi - Zamrożenie funduszy - Ograniczenia wjazdu i przejazdu na terytorium Unii - Błąd w ocenie))
   (2015/C 213/46)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Anatolij Tiernawski (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: początkowo adwokaci C. Rapin i E. Van den Haute, następnie adwokaci G. Berrisch, A. Polcyn, i N. Chesaites, barrister, w końcu adwokat G. Berrisch)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Naert i M.-M. Joséphidès, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2012/171WPZiB z dnia 23 marca 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2010/639/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 87, s. 95), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 265/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 87, s. 37), decyzji Rady 2013/534/WPZiB z dnia 29 października 2013 r. zmieniającej decyzję 2012/642/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi (Dz.U. L 288, s. 69), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1054/2013 z dnia 29 października 2013 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 288, s. 1), decyzji wykonawczej Rady 2014/24/WPZiB z dnia 20 stycznia 2014 r. w sprawie wykonania decyzji 2012/642/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi (Dz.U. L 16, s. 32) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 46/2014 z dnia 20 stycznia 2014 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. JO L 16, s. 3) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdzona zostaje nieważność decyzji wykonawczej Rady 2012/171WPZiB z dnia 23 marca 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2010/639/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Białorusi, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 265/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi, decyzji Rady 2013/534/WPZiB z dnia 29 października 2013 r. zmieniającej decyzję 2012/642/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1054/2013 z dnia 29 października 2013 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi w zakresie, w jakim dotycząc one skarżącego.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga pozostaje oddalona.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez A. Tiernawskiego w ramach postępowania w niniejszej instancji.

               4)

               Anatolij Tiernawski pokrywa połowę własnych kosztów w ramach postępowania w niniejszej instancji. Pokrywa również koszty własne oraz koszty poniesione przez Radę w postępowaniu w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 157 z 2.6.2012.


title: Sprawa T-481/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 października 2007 r. — Advance Magazine Publishers przeciwko OHIM — J. Capela & Irmãos (VOGUE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego VOGUE — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy VOGUE Portugal — Dowody przedstawione po raz pierwszy w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą — Zakres badania przeprowadzanego przez Izbę Odwoławczą)

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/25

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 października 2007 r. — Advance Magazine Publishers przeciwko OHIM — J. Capela & Irmãos (VOGUE)
   (Sprawa T-481/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego VOGUE - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy VOGUE Portugal - Dowody przedstawione po raz pierwszy w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą - Zakres badania przeprowadzanego przez Izbę Odwoławczą)
   (2007/C 283/45)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Advance Magazine Publishers, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat M. Esteve Sanz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Laporta Insa, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: J. Capela & Irmãos, Lda (Porto, Portugalia)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 września 2004 r. (sprawa R 328/2003-2) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między J. Capela & Irmãos, Lda a Advance Magazine Publishers, Inc.
   Skład właściwy do rozpoznania sprawy: x izba

      Skład izby: Prezes: x, Sędziowie: x, Sekretarz: x
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 27 września 2004 r. (sprawa R 328/2003-2).

               2)

               OHIM ponosi koszty własne oraz koszty poniesione przez Advance Magazine Publishers, Inc.

      (1)  Dz.U. C 57 z 5.3.2005.


title: Sprawa T-336/13 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 17 lipca 2013 r. — Borghezio przeciwko Parlamentowi (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Parlament Europejski — Akt wykluczenia posła z grupy politycznej — Wniosek o zawieszenie wykonania — Oczywista niedopuszczalność skargi głównej — Niedopuszczalność wniosku — Brak pilnego charakteru)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/42

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 17 lipca 2013 r. — Borghezio przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-336/13 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Parlament Europejski - Akt wykluczenia posła z grupy politycznej - Wniosek o zawieszenie wykonania - Oczywista niedopuszczalność skargi głównej - Niedopuszczalność wniosku - Brak pilnego charakteru)
   2013/C 260/75
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mario Borghezio (Turyn, Włochy) (przedstawiciel: adwokat H. Laquay)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Lorenz, N. Görlitz i M. Windisch, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania aktu Parlamentu Europejskiego wydanego w formie oświadczenia jego Przewodniczącego na posiedzeniu plenarnym w dniu 10 czerwca 2013 r., na podstawie którego skarżący od dnia 3 czerwca 2013 r. sprawuje mandat jako poseł „niezrzeszony” i tym samym jest od tego dnia wykluczony z grupy politycznej „Europa Wolności i Demokracji”.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje odrzucony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-130/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Latina (Włochy) w dniu 5 marca 2007 r. — Salvatore Barbagallo przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Latina

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Latina (Włochy) w dniu 5 marca 2007 r. — Salvatore Barbagallo przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Latina
   (Sprawa C-130/07)
   (2007/C 117/15)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Commissione tributaria provinciale di Latina.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Salvatore Barbagallo

      Strona pozwana: Agenzia Entrate Ufficio Latina
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wyrok w sprawie C-207/04 (1) należy interpretować w ten sposób, że ustawodawca włoski ma obowiązek ustanowienia również dla mężczyzn bardziej korzystnej granicy wieku ustalonej dla kobiet?

               2)

               Czy w niniejszej sprawie należy orzec, że kwoty wypłacane tytułem zachęty do odejścia mężczyznom, którzy ukończyli 50 lat, powinny być opodatkowane stawką wynoszącą połowę stawki stosowanej do TFR?

               3)

               Czy — wziąwszy pod uwagę fakt, iż kwoty wypłacone podatnikowi z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych nie stanowią wynagrodzenia za pracę, albowiem nie są wpłacane przez pracodawcę z tytułu stosunku pracy oraz mając na uwadze fakt, że kwoty wypłacone pracownikowi przez pracodawcę wynikające z zachęty do odejścia nie noszą cech wynagrodzenia — jest zgodne z prawem wspólnotowym orzeczenie, że odmienne progi wieku, a mianowicie 50 lat dla kobiet i 55 lat dla mężczyzn, są niezgodne z prawem wspólnotowym, skoro dyrektywa nr 79/7 (2) zezwala państwom członkowskim na utrzymanie odmiennych progów wieku w ramach wymogów emerytalnych?

               4)

               Czy wykładnia prawa wspólnotowego (dyrektywy Rady 76/207/WE (3) z dnia 9 lutego 1976 r. zabraniającej dyskryminacji ze względu na płeć) sprzeciwia się stosowaniu przepisów krajowych, które stały się przyczynkiem przedmiotowej sprawy przesyłanej niniejszym Trybunałowi, oznaczając dla niniejszego sądu krajowego niezgodność przepisów krajowych z prawem wspólnotowym (art. 17 — obecnie art. 19 ust. 4a d.P.R. 917/86) czy też nie?

      (1)  Zbiór orzeczeń 2005 r., str. I-07453.

      (2)  Dz.U. L 6, str. 24.

      (3)  Dz.U. L 39, str. 40.


title: Sprawa C-431/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 lipca 2014 r. w sprawie T-52/12 Grecja przeciwko Komisji, wniesione w dniu 19 września 2014 r. przez Republikę Grecką

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/27

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 lipca 2014 r. w sprawie T-52/12 Grecja przeciwko Komisji, wniesione w dniu 19 września 2014 r. przez Republikę Grecką
      (Sprawa C-431/14 P)
      (2014/C 395/32)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias i A. Vasilopoulou)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  Uwzględnienie niniejszego odwołania;

                  —

                  uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Sądu Unii Europejskiej;

                  —

                  uwzględnienie skargi Republiki Greckiej zgodnie z tym, co zostało bardziej szczegółowo przedstawione;

                  —

                  stwierdzenie nieważności spornej decyzji Komisji Europejskiej;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Pierwszy zarzut odwołania jest oparty na naruszeniu prawa Unii bądź na naruszeniu istotnych wymogów proceduralnych. Mówiąc dokładniej, w pierwszej części zarzutu wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd błędnie zinterpretował i zastosował pojęcie zasobów państwowych, o których mowa w art. 107 ust. 1 TFUE, bądź że Sąd popełnił błąd w ustaleniach faktycznych, uznając za takie kwotę składek obowiązkowych uiszczonych przez rolników będących beneficjentami pomocy i ubezpieczonych w Organismos Ellinikon Georgikon Asfaliseon (ELGA; greckim zakładzie ubezpieczeń rolniczych), podczas gdy w drugiej części tego samego zarzutu wnosząca odwołanie podnosi, iż wyrok Sądu został wydany z naruszeniem istotnych wymogów proceduralnych, jako że Sąd nie zbadał ani nie uzasadnił w konkretny sposób, w jakim stopniu kwoty uiszczone tytułem składek przez rolników będących beneficjentami pomocy państwa uznanej za niezgodną z rynkiem wewnętrznym przysporzyły im nienależnej korzyści w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, to jest korzyści mogącej zakłócić konkurencję, lub że Sąd błędnie zinterpretował i zastosował to postanowienie, odrzucając w milczący sposób argument, o którym mowa.
      W drugim zarzucie odwołania wnosząca odwołanie utrzymuje, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem prawa Unii, a w szczególności że art. 107 ust. 1 TFUE został błędnie zastosowany i zinterpretowany przez Sąd, który uznał, że płatności wyrównawcze za rok 2009 stanowią dla beneficjentów selektywną korzyść gospodarczą mogącą zagrozić zakłóceniem konkurencji i handlu między państwami członkowskimi, nie uwzględniając przy tym nadzwyczajnych okolicznościach, w jakich znajdowała się wówczas i nadal znajduje gospodarka grecka.
      W trzecim zarzucie odwołania wnosząca odwołanie twierdzi, że z jednej strony Sąd dokonał błędnej wykładni i błędnie zastosował art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE, ograniczając w odniesieniu do spornych płatności za rok 2009 zakres stosowania tego postanowienia do warunków komunikatu w sprawie tymczasowych wspólnotowych ram prawnych w zakresie pomocy państwa mimo nadzwyczajnych okoliczności, w jakich znajdowała się gospodarka grecka w okresie istotnym dla niniejszej sprawy (pierwsza część zarzutu trzeciego), a z drugiej strony, że zaskarżony wyrok zawiera niewystarczające uzasadnienie, gdyż w żaden sposób nie został zbadany zarzut Republiki Greckiej, zgodnie z którym decyzja Komisji Europejskiej jest nieproporcjonalna w zakresie, w jakim instytucja ta nakazuje w niej odzyskanie pomocy w grudniu 2011 r. (druga część zarzutu trzeciego).


title: Sprawa C-581/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 września 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal, London Tribunal Centre) — EMI Group Ltd przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 5 ust. 6 zdanie drugie — Pojęcie próbka — Pojęcie prezent o małej wartości — Nagrania muzyczne — Bezpłatne rozpowszechnianie w celach promocyjnych)

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 września 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal, London Tribunal Centre) — EMI Group Ltd przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs
   (Sprawa C-581/08) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 5 ust. 6 zdanie drugie - Pojęcie „próbka” - Pojęcie „prezent o małej wartości” - Nagrania muzyczne - Bezpłatne rozpowszechnianie w celach promocyjnych)
   2010/C 317/13
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   VAT and Duties Tribunal, London Tribunal Centre

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: EMI Group Ltd

      Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — VAT and Duties Tribunal, London — Wykładnia art. 5 ust. 6 dyrektywy 77/388/EWG: szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Przekazywanie towarów na potrzeby przedsiębiorstwa podatnika w celu wręczania prezentów o małej wartości oraz próbek — Pojęcie „próbka” — Istotne cechy charakterystyczne — Nagrania muzyczne w formie płyt kompaktowych dostarczane bezpłatnie w celach promocyjnych

      Sentencja

               1)

               „Próbką” w rozumieniu art. 5 ust. 6 zdanie drugie szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku jest egzemplarz okazowy produktu, mający na celu promocję jego sprzedaży i pozwalający na ocenę jego cech i właściwości bez wykorzystania końcowego innego niż nieodłącznie powiązane z takimi działaniami promocyjnymi. Prawo krajowe nie może ograniczać tego pojęcia w sposób ogólny jedynie do egzemplarzy okazowych mających postać inną niż przeznaczona do sprzedaży lub jedynie do pierwszego z serii jednakowych egzemplarzy okazowych przekazywanych przez podatnika na rzecz tego samego odbiorcy bez uwzględniania charakteru przedstawianego produktu oraz okoliczności gospodarczych właściwych dla każdej czynności przekazania egzemplarzy okazowych.

               2)

               Pojęcie „prezenty o małej wartości” w rozumieniu art. 5 ust. 6 zdanie drugie szóstej dyrektywy 77/388 należy rozumieć w ten sposób, że nie stoi ono na przeszkodzie temu, by przepisy krajowe przewidywały ograniczenie pieniężne, takie jak ograniczenie ustanowione w przepisach będących przedmiotem sporu przed sądem krajowym, to jest ograniczenie do kwoty 50 GBP, w odniesieniu do prezentów przekazywanych na rzecz tej samej osoby w okresie dwunastomiesięcznym lub też stanowiących część serii kolejnych prezentów.

               3)

               Artykuł 5 ust. 6 zdanie drugie szóstej dyrektywy 77/388 zakazuje, by przepisy krajowe przewidywały domniemanie, na mocy którego towary stanowiące „prezent o małej wartości” w rozumieniu tego przepisu, przekazane przez podatnika na rzecz różnych osób zatrudnionych przez tego samego pracodawcę należy uznawać za prezenty przekazane na rzecz tej samej osoby.

               4)

               Status podatkowy odbiorcy próbek nie ma wpływu na odpowiedzi udzielone na pozostałe pytania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009 r.


title: Sprawa C-534/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bergamo (Włochy) w dniu 24 listopada 2014 r. – postępowanie karne/Andrea Gaiti i in.

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bergamo (Włochy) w dniu 24 listopada 2014 r. – postępowanie karne/Andrea Gaiti i in.
   (Sprawa C-534/14)
   (2015/C 034/15)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Bergamo

      Strony w postępowaniu głównym

   Andrea Gaiti, Sidi Amidou Billa, Joseph Arasomwan, Giuseppe Carissimi, Sahabou Songne

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE, analizowane również w świetle zasad ustanowionych w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 lutego 2012 r. [w sprawach połączonych C-72/10 i C-77/10], należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie ogłoszeniu przetargu na koncesje o czasie trwania krótszym od koncesji przyznanych w przeszłości?

               2)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE, analizowane również w świetle zasad ustanowionych wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 lutego 2012 r. należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie temu, aby wymóg dostosowania czasu wygaśnięcia koncesji stanowił odpowiednie uzasadnienie dla krótszego w porównaniu z koncesjami przyznanymi w przeszłości, czasu trwania koncesji objętych przetargiem?

               3)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE, analizowane również w świetle zasad ustanowionych wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 lutego 2012 r. należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie dla wprowadzenia obowiązku nieodpłatnego zbycia użytkowania środków materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania w wypadku zakończenia działalności, z powodu upływu końcowego terminu ważności koncesji lub z powodu decyzji o jej wygaśnięciu lub odebraniu?