title: Sprawa C-15/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 12 stycznia 2011 r. — Leopold Sommer przeciwko Landesgeschäftsstelle des Arbeitsmarktservice Wien

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 12 stycznia 2011 r. — Leopold Sommer przeciwko Landesgeschäftsstelle des Arbeitsmarktservice Wien
   (Sprawa C-15/11)
   2011/C 113/04
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Leopold Sommer

      Strona pozwana: Landesgeschäftsstelle des Arbeitsmarktservice Wien

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywa Rady 2004/114/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie warunków przyjmowania obywateli państw trzecich w celu odbywania studiów, udziału w wymianie młodzieży szkolnej, szkoleniu bez wynagrodzenia lub wolontariacie (1) ma w Austrii zastosowanie do bułgarskiego studenta, biorąc pod uwagę pkt 1. Swobodny przepływ osób, ppkt 14 akapit pierwszy lub trzeci załącznika VI do traktatu dotyczącego przystąpienia Bułgarii [i Rumunii] do UE, zatytułowanego „Wykaz, o którym mowa w art. 20 protokołu (2): [Środki przejściowe dla] Bułgarii”?

               2)

               Na wypadek udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: czy prawo Unii, w szczególności art. 17 dyrektywy 2004/114, stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które — tak jak mające zastosowanie w postępowaniu przed sądem krajowym przepisy Ausländerbeschäftigungsgesetz [ustawy o zatrudnianiu obcokrajowców] — przewiduje w każdym wypadku ocenę sytuacji panującej na rynku zatrudnienia przed wydaniem pracodawcy pozwolenia na zatrudnienie studenta przebywającego na terytorium Austrii już od ponad roku (ust. 3 dyrektywy 2004/114) i dodatkowo, w przypadku przekroczenia określonej maksymalnej dopuszczalnej liczby zatrudnionych cudzoziemców, uzależnia wydanie pozwolenia na zatrudnienie od spełnienia dalszych warunków?

      (1)  Dz.U. L 375, s. 12

      (2)  Protokół dotyczący warunków i uzgodnień w sprawie przyjęcia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej, załącznik VI: Wykaz, o którym mowa w artykule 20 Protokołu: środki przejściowe dla Bułgarii — 1. Swobodny przepływ osób, Dz.U. L 157, s. 107


title: Sprawa T-564/10: Wyrok Sądu z dnia 26 czerwca 2014 r. – Quimitécnica.com i de Mello przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek fosforanów do pokarmów dla zwierząt — Grzywny — Płatność rozłożona na raty — Decyzja Komisji nakazująca ustanowienie gwarancji bankowej — Obowiązek uzasadnienia — Proporcjonalność)

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/22

         Wyrok Sądu z dnia 26 czerwca 2014 r. – Quimitécnica.com i de Mello przeciwko Komisji
   (Sprawa T-564/10) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek fosforanów do pokarmów dla zwierząt - Grzywny - Płatność rozłożona na raty - Decyzja Komisji nakazująca ustanowienie gwarancji bankowej - Obowiązek uzasadnienia - Proporcjonalność))
   2014/C 261/43
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Quimitécnica.com – Comércio e Indústria Química, SA (Lordelo, Portugalia), i José de Mello – Sociedade Gestora de Participações Sociais, SA (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci J. Calheiros i A. de Albuquerque)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Mongin, V. Bottka i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata M. Marquesa Mendesa)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności części decyzji zawartej rzekomo w piśmie księgowego Komisji z dnia 8 października 2010 r. w sprawie spłaty grzywny nałożonej na skarżące decyzją Komisji C(2010) 5004 wersja ostateczna z dnia 20 sierpnia 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.886 – Fosforany do pokarmów zwierząt), w zakresie, w jakim w piśmie tym nałożono na skarżącą obowiązek ustanowienia gwarancji bankowej w banku, który otrzymał notyfikację finansową („rating”) „AA” dla zobowiązań długoterminowych, w celu przystąpienia do wniosku o rozłożenie spłaty grzywny na raty.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Quimitécnica.com – Comércio e Indústria Química, SA i José de Mello – Sociedade Gestora de Participações Sociais, SA pokrywają własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 55 z 19.2.2011.


title: Sprawa T-65/14: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2014 r. – Bank Refah Kargaran przeciwko Radzie

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/43

         Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2014 r. – Bank Refah Kargaran przeciwko Radzie
   (Sprawa T-65/14)
   2014/C 135/55
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bank Refah Kargaran (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat J.M. Thouvenin)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1154/2013 z dnia 15 listopada 2013 r. w zakresie, w jakim dotyczy ono strony skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/661/WPZiB z dnia 15 listopada 2013 r. w zakresie, w jakim ono dotyczy strony skarżącego;

               —

               uznanie, że nie ma względem niej zastosowania rozporządzenie Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r.;

               —

               uznanie, że nie ma względem niej zastosowania decyzja 2010/413/WPZiB;

               —

               posiłkowo, stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego oraz decyzji wskazanych w dwóch pierwszych punktach niniejszych żądań, począwszy od dnia 20 stycznia 2014 r.;

               —

               nakazanie Radzie pokrycia kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku uzasadnienia i naruszenia art. 296 TFUE w zakresie, w jakim rozporządzenie wykonawcze, dokonujące wpisania strony skarżącej do wykazu osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi, nie wskazuje w sposób wyraźny podstawy prawnej, na której zostało przyjęte.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący braku podstawy prawnej w zakresie, w jakim podstawą prawną zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego jest rozporządzenie nr 267/2012 (1), które należy uznać za niemające zastosowania wobec strony skarżącej, ponieważ, po pierwsze, zostało ono przyjęte z naruszeniem obowiązku uzasadnienia przewidzianym w art. 296 TFUE oraz z naruszeniem art. 215 TFUE i, po drugie, art. 23 ust. 2 lit. d) tego rozporządzenia, stanowiący podstawę prawną wpisu strony skarżącej do wykazu stanowiącego załącznik IX do rozporządzenia nr 267/2012, narusza traktaty i Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej.

               3.

               Zarzuty trzeci, czwarty, piąty i szósty, dotyczące odpowiednio i) naruszenia prawa, ii) błędu w ustaleniach okoliczności faktycznych i oczywistego błędu w ocenie, iii) naruszenia prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej oraz iv) naruszenia zasady proporcjonalności.

               4.

               Zarzut siódmy, dotyczący tego, że art. 20 ust. 1 lit. c) decyzji 2010/413 (2), który stanowi podstawę prawną sankcji nałożonej na stronę skarżącą, powinien zostać uznany za niemający zastosowania względem niej, ponieważ przepis ten jest sprzeczny z traktatami, Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej oraz zasadą proporcjonalności. W związku z tym strona skarżąca uważa, iż wobec decyzji o umieszczeniu jej w wykazie osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi powinna zostać stwierdzona nieważność.

               5.

               Zarzut ósmy, dotyczący tego, że zaskarżona sankcja stała się bezprawna od dnia 20 stycznia 2014 r., w którym to dniu Rada uznała, że Iran nie prowadzi dalszej działalności jądrowej stanowiącej przyczynę nałożenia sankcji. W związku z tym strona skarżąca uważa, iż sankcja stała się bezprzedmiotowa.

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1).

      (2)  Decyzja Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39).


title: Sprawa F-85/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 9 października 2007 r. — Bellantone przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu (Służba publiczna — Urzędnicy — Pracownik zatrudniony na czas określony powołany na urzędnika — Okres wypowiedzenia — Odprawa — Dieta dzienna — Szkoda)

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/42

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 9 października 2007 r. — Bellantone przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa F-85/06) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Pracownik zatrudniony na czas określony powołany na urzędnika - Okres wypowiedzenia - Odprawa - Dieta dzienna - Szkoda)
   (2007/C 283/75)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Gerardo Bellantone (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: T. Bontinck i J. Feld, avocats)

      Strona pozwana: Trubunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. Kennedy, J.-M. Stenier i G. Corstens, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji Sekretariatu Generalnego Trybunału Obrachunkowego z dnia 30 marca 2006 r. oddalającej zażalenie skarżącego, byłego pracownika zatrudnionego na czas określony, powołanego na urzędnika w sprawie wypłaty reszty odszkodowania zastępującego dodatkowe świadczenie w związku z wypowiedzeniem, odprawy i diety dziennej oraz wniosek o zasądzenie odszkodowania.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               G. Bellantone pokryje trzy czwarte własnych kosztów.

               3)

               Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich pokryje, poza własnymi kosztami, jedną czwartą kosztów G. Bellantone.

      (1)  Dz.U. C 237 z 30.9.2006, str. 18.


title: Sprawa C-562/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 7 listopada 2016 r. – Peter Roßnagel, Alexandre Schröter/TUIfly GmbH

text:
               13.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 7 listopada 2016 r. – Peter Roßnagel, Alexandre Schröter/TUIfly GmbH
   (Sprawa C-562/16)
   (2017/C 046/16)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Peter Roßnagel, Alexandre Schröter

      Strona pozwana: TUIfly GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zmiana rezerwacji na inny lot stanowi sytuację objętą art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               Czy przepis ten znajduje zastosowanie również do zmiany rezerwacji, która nie została spowodowana przez przewoźnika lotniczego, ale wyłącznie przez organizatora wycieczek?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa T-240/14 P: Wyrok Sądu z dnia 26 lutego 2016 r. – Bodson i in./EBI (Odwołanie — Służba publiczna — Personel EBI — Umowny charakter stosunku pracy — Reforma systemu wynagrodzeń i awansu płacowego EBI — Obowiązek uzasadnienia — Przeinaczenie — Naruszenia prawa)

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/24

         Wyrok Sądu z dnia 26 lutego 2016 r. – Bodson i in./EBI
   (Sprawa T-240/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Personel EBI - Umowny charakter stosunku pracy - Reforma systemu wynagrodzeń i awansu płacowego EBI - Obowiązek uzasadnienia - Przeinaczenie - Naruszenia prawa))
   (2016/C 118/25)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Jean-Pierre Bodson (Luksemburg, Luksemburg), Dalila Bundy (Cosnes-et-Romain, Francja), Didier Dulieu (Roussy-le-Village, Francja), Marie-Christel Heger (Nospelt, Luksemburg), Evangelos Kourgias (Senningerberg, Luksemburg), Manuel Sutil (Luksemburg), Patrick Vanhoudt (Gonderange, Luksemburg) i Henry von Blumenthal (Bergem, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: C. Gómez de la Cruz, T. Gilliams i G. Nuvoli, pełnomocnicy, wspomagani przez adwokata P.E. Partscha)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 12 lutego 2014 r. Bodson i in./EBI (F-73/12, Zb.Orz.SP, EU:F:2014:16).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Jean-Pierre Bodson i inni wnoszący odwołanie, wymienieni w załączniku, pokrywają własne koszty i zostają obciążeni kosztami poniesionymi przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 października 2004 r. w sprawie C-339/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 1999/22/WE — Trzymanie dzikich zwierząt w ogrodach zoologicznych — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/22

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 14 października 2004 r.
   w sprawie C-339/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 1999/22/WE - Trzymanie dzikich zwierząt w ogrodach zoologicznych - Brak transpozycji w przepisanym terminie)
   (2004/C 300/44)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-339/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Schieferer i M. van Beek) przeciwko Republice Federalnej Niemiec (pełnomocnik: M. Lumma) mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego na podstawie art. 226 WE, wniesioną w dniu 1 sierpnia 2003 r., Trybunał (czwarta izba), w składzie: J. N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca), pełniący obowiązki prezesa izby, E. Juhász i M. Ilešič, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 14 października 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Nie wprowadzając w życie w terminie przepisanym uzasadnioną opinią przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu dostosowania do dyrektywy Rady 1999/22/WE z dnia 29 marca 1999 r. dotyczącej trzymania dzikich zwierząt w ogrodach zoologicznych w różnych krajach związkowych z wyłączeniem Bremy, Hamburga, Hesji, Badenii-Wirtembergii, Saksonii Dolnej, Berlina, Szlezwika-Holsztynu i Turyngii Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianej dyrektywy.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 226 z 20.9.2003.


title: Sprawa C-157/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niederlandy) w dniu 27 marca 2017 r. – X/Staatssecretaris van Financiën

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niederlandy) w dniu 27 marca 2017 r. – X/Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-157/17)
   (2017/C 168/35)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

      Strona pozwana: Nederlandse Orde van Belastingadviseurs, Loyens en Loeff NV

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 56 WE (obecnie art. 63 TFUE) sprzeciwia się temu, by funduszowi inwestycyjnemu z siedzibą poza Niderlandami, jako że nie jest on zobowiązany do poboru u źródła niderlandzkiego podatku od dywidend, nie był zwracany niderlandzki podatek pobrany od dywidend, które ów fundusz uzyskał od spółek z siedzibą w Niderlandach, podczas gdy podatek od dywidend jest zwracany przedsiębiorstwu zbiorowego inwestowania z siedzibą w Niderlandach, które corocznie wypłaca dochody z inwestycji na rzecz swych udziałowców lub uczestników dokonując poboru niderlandzkiego podatku od dywidend?

               2.

               Czy art. 56 WE (obecnie art. 63 TFUE) sprzeciwia się temu, by funduszowi inwestycyjnemu z siedzibą poza Niderlandami odmówiono zwrotu niderlandzkiego podatku od dywidend – udzielanego przedsiębiorstwu zbiorowego inwestowania z siedzibą w Niderlandach – jeżeli narusza to atrakcyjność funduszu dla udziałowców zamieszkałych lub mających siedzibę w Niderlandach?


title: Sprawa C-408/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Município de Barcelos (Portugalia) w dniu 23 października 2009 r. — Município de Barcelos przeciwko Państwo portugalskie

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Município de Barcelos (Portugalia) w dniu 23 października 2009 r. — Município de Barcelos przeciwko Państwo portugalskie
   (Sprawa C-408/09)
   2010/C 134/22
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Município de Barcelos

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Município de Barcelos

      Strona pozwana: Państwo portugalskie

      Pytania prejudycjalne

   Postanowieniem z dnia 12 lutego 2010 r. Trybunał Sprawiedliwości orzeka o oczywistym braku właściwości do udzielenia odpowiedzi na pytanie przedstawione przez Município de Barcelos.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 249 z 14.10.2006 .

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/38

         (2006/C 261/76)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 249 z 14.10.2006.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 237 z 30.9.2006.

      Dz.U. C 224 z 16.9.2006.

      Dz.U. C 212 z 2.9.2006.

      Dz.U. C 190 z 12.8.2006.

      Dz.U. C 178 z 29.7.2006.

      Dz.U. C 165 z 15.7.2006.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex:http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-356/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 7 lipca 2011 r. — O, S przeciwko Maahanmuuttovirasto

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/36

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 7 lipca 2011 r. — O, S przeciwko Maahanmuuttovirasto
   (Sprawa C-356/11)
   2011/C 269/74
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: O, S

      Strona pozwana: Maahanmuuttovirasto

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 20 TFUE stoi na przeszkodzie odmowie wydania obywatelowi państwa trzeciego karty pobytu z uwagi na brak środków na utrzymanie, jeżeli jego sytuacja rodzinna przedstawia się w ten sposób, że jego małżonka sprawuje władzę rodzicielską nad dzieckiem, które posiada status obywatela Unii, natomiast wspomniany obywatel państwa trzeciego nie jest ani rodzicem tego dziecka, ani nie sprawuje nad nim władzy rodzicielskiej?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: czy skutki wywoływane przez art. 20 TFUE należy ocenić inaczej, jeżeli obywatel państwa trzeciego, który nie posiada karty pobytu, jego małżonka i dziecko, nad którym władzę rodzicielską sprawuje owa małżonka i które jest obywatelem Unii, zamieszkują wspólnie?


title: Sprawa T-128/06: Skarga wniesiona w dniu  28 kwietnia 2006 r.  — Japan Tobacco przeciwko OHIM — Torrefacção Camelo (graficzny znak towarowy CAMELO)

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/21

         Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2006 r. — Japan Tobacco przeciwko OHIM — Torrefacção Camelo (graficzny znak towarowy CAMELO)
   (Sprawa T-128/06)
   (2006/C 154/51)
   Język skargi: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Japan Tobacco Inc. (Tokio, Japonia) [Przedstawiciele: adwokaci A. Ortiz López, S. Ferrandis González i E. Ochoa Santamaría]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Torrefacção Camelo Lda
   Żądania strony skarżącej

               —

               w odwołaniu od decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 22 lutego 2006 r. wydanej w sprawie R 669/2003-2 skarżąca wnosi o wydanie wyroku, na mocy którego, zmieniając wspomnianą decyzję, [Sąd] stwierdzi konieczność zastosowania w niniejszej sprawie zakazu przewidzianego w art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94, a w konsekwencji, uwzględniając argumenty przedstawione przez Japan Tobacco, dokona odmowy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 1469121,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Torrefacção Camelo Lda

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Znak towarowy zawierający elementy figuratywne (wielbłąd, piramidy, palmy) oraz nazwę CAFÉ TORREFACTO CAMPO MAIOR CAMELO CAFÉ ESPECIAL PURO Torrefacção Camelo Lda CAMPO MAIOR-PORTUGAL dla towarów z klasy 30 (zgłoszenie nr 1469121)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowne i graficzne krajowe znaki towarowe „CAMEL” dla towarów z klas 22 i 34

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: Błędne zastosowanie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 40/94 oraz błędy formalne w toku postępowania i naruszenie art. 74 i 79 tego rozporządzenia.


title: Sprawa T-219/14: Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2014 r. – Regione autonoma della Sardegna przeciwko Komisji

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/49

         Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2014 r.– Regione autonoma della Sardegna przeciwko Komisji
   (Sprawa T-219/14)
   2014/C 175/68
   Język postepowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Regione autonoma della Sardegna (przedstawiciele: T. Ledda, S. Sau, G. Roberti, G. Bellitti i I. Perego, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności w części lub w całości zaskarżonej decyzji, w zakresie w jakim:

                           —

                           uznała rekompensatę z tytułu świadczenia usługi publicznej na podstawie ustawy regionalnej nr 15 z dnia 7 sierpnia 2012 r. oraz podwyższenie kapitału uchwalone przez walne zgromadzenie akcjonariuszy spółki Saremar w dniu 15 czerwca 2012 r. za pomoc państwa;

                           —

                           uznała, że środki te są niezgodne z rynkiem wewnętrznym, nakazując ich odzyskanie;

               —

               stwierdzenie, na podstawie art. 277 TFUE, że art. 4 lit. f) decyzji 2012/21/UE oraz pkt 9 zasad ramowych Unii Europejskiej dotyczących pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych (2011) są niezgodne z prawem i nie znajdują zastosowania;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga została wniesiona na decyzję Komisji Europejskiej z dnia 22 stycznia 2014 r. w sprawie środków pomocy SA.32014 (2011/C), SA.32015 (2011/C), SA.32016 (2011/C), którą Regione Sardegna ustanowił na rzecz Saremar. Ta decyzja uznaje za sprzeczną z wewnętrznym rynkiem pomoc, jaką skarżąca miałaby przyznać Saremar w celu zapewnienia usług świadczonych w ogólnym interesie w sektorze przewozu kabotażowego między Sardynią a kontynentem w latach 2011–2012, w celu zwiększenia przystępności [usług] dla użytkowników.
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Pozwana naruszyła art. 106 ust. 2 [TFUE], dokonując błędnej oceny okoliczności faktycznych i nie przedstawiając dostatecznego uzasadnienia w zakresie w jakim oprócz zdefiniowania w niewłaściwy sposób obowiązku usługi powszechnej Saremar, nie ograniczyła się ona do oceny oczywistego błędu, lecz wpłynęła na istotę decyzji państwa członkowskiego, oddziałując w ten sposób na jego wybory w zakresie polityki gospodarczej i społecznej;

               2.

               Pozwana naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE i art. 106 ust. 2 TFUE uznając, że w niniejszym przypadku nie występują przesłanki wnikające z orzecznictwa w sprawie Altmark. W tym względzie Komisja dokonała błędnej oceny okoliczności faktycznych i nie przedstawiła dostatecznego uzasadnienia, przyjmując między innymi, że rynek zawiera odpowiednie gwarancje wystarczające do spełnienia wymogów usługi publicznej określonych przez Regione Sardegna;

               3.

               Pozwana naruszyła ponadto art. 106 ust. 2 TFUE, a także decyzje 2005/824/WE i 2012/21/UE oraz dokonała błędnej oceny okoliczności faktycznych i nie przedstawiła dostatecznego uzasadnienia w zakresie w jakim (i) uznała, że decyzja 2005/824/WE nie znajduje zastosowania ratione temporis; (ii) przyjęła w każdym razie, że zasady ustanowione w powołanych decyzjach nie zostały w niniejszym przypadku spełnione;

               4.

               Pozwana naruszyła art. 106 ust. 2 TFUE oraz dokonała błędnej oceny okoliczności faktycznych i nie przedstawiła dostatecznego uzasadnienia, w zakresie w jakim uznała spółkę Saremar za przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnij sytuacji w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw.

               5.

               Pozwana naruszyła art. 106 ust. 2 TFUE, dokonując błędnej oceny co do okoliczności faktycznych i prawa w zakresie w jakim uznała, że nie zostały spełnione przesłanki zgodności środka przewidziane w zasadach ramowych Unii Europejskiej dotyczących pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych (2011);

               6.

               Pozwana naruszyła wreszcie art. 107 ust. 1 TFUE oraz dokonała błędnej oceny co do okoliczności faktycznych i prawa w zakresie charakteru dokapitalizowania spółki Saremar przez Regione Sardegna, uznając iż zawiera to korzyść dla Saremar i nie jest zgodne z kryterium inwestora działającego w gospodarce rynkowej.


title: Sprawa C-238/04: Skarga wniesiona dnia 7 czerwca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               24.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/12

         Skarga wniesiona dnia 7 czerwca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-238/04)
   (2004/C 190/20)
   Dnia 7 czerwca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Republice Francuskiej sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez O. Beynet i A. Whelana, w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, iż nie dokonując właściwej transpozycji art. 1 i art. 2 ust. 3 dyrektywy 90/388/EWG w sprawie konkurencji na rynkach usług telekomunikacyjnych (1) w wersji zmienionej dyrektywą 95/51/WE (2) oraz dyrektywą 96/19/WE (3), Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy powyższej dyrektywy jak i art. 249 (dawny art. 189) trzeci akapit Traktatu;

               2.

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Francuski system prawny stwarza problem co do zgodności z prawem wspólnotowym warunków udzielania koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych przez dystrybutorów sieci kablowych.
   W rezultacie, jeżeli chodzi o świadczenie usług telefonii, ustawodawstwo francuskie wprowadziło obowiązek konsultowania z gminami lub ich związkami przed wydaniem koncesji na świadczenie usług telefonicznych w sieci kablowej. Obowiązek ten stwarza szereg problemów w świetle art. 2 ust. 3 dyrektywy zmienionej dyrektywą 96/19/WE, a mianowicie, brak przejrzystości postępowania konsultacyjnego, dysproporcjonalna władza dyskrecjonalna gmin przy formułowaniu swoich opinii, niepewność co do obiektywizmu postępowania wynikająca z faktu powiązań między niektórymi gminami a operatorami, aspekt dyskryminujący postępowania, które nie ma zastosowania do innych dostawców usług telekomunikacyjnych oraz ryzyko dyskryminacji niektórych operatorów sieci kablowych.
   System zgodnie, z którym dystrybutorzy sieci kablowych mają obowiązek systematycznego informowania wszystkich gmin o założeniu ich sieci stwarza na ich obszarze świadczenia usług dodatkowy obowiązek w porównaniu z ogólną swobodą dostawy mającą zastosowanie wobec innych operatorów usług telekomunikacyjnych. Skoro żaden czynnik obiektywny nie jest w stanie usprawiedliwić takiego zróżnicowanego traktowania, system francuski jest w tym względzie dyskryminujący i narusza przepis art. 1 w związku z przepisem art. 2 ust. 3 dyrektywy 90/388/EWG w jej wersji zmienionej dyrektywami 95/51/WE i 96/19/WE.

      (1)  Dz.U. L 192, z 24.7.1990, str. 10.

      (2)  Dyrektywa Komisji 95/51/WE z dnia 18.10.1995, zmieniająca dyrektywę 90/388/EWG w zakresie dotyczącym zniesienia ograniczeń w użytkowaniu telewizyjnych sieci kablowych w celu świadczenia już zliberalizowanych usług telekomunikacyjnych (Dz.U. L 256 z 26.10.1995, str. 49).

      (3)  Dyrektywa Komisji 96/19/WE z dnia 13.3.1996, zmieniająca dyrektywę 90/388/EWG w zakresie dotyczącym stworzenia pełnej konkurencji na rynku telekomunikacyjnym.


title: Sprawa T-317/04: Skarga wniesiona dnia 3 sierpnia 2004 r. przez Królestwo Danii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/47

         Skarga wniesiona dnia 3 sierpnia 2004 r. przez Królestwo Danii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-317/04)
   (2004/C 262/89)
   Język postępowania: duński
   Dnia 3 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesiona przez Królestwo Danii, reprezentowane przez pełnomocnika Jørgena Molde, wspieranego przez Petera Bieringa oraz Kima Lundgaarda Hansena, adwokatów.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 maja 2004 r. w sprawie środków przyznanych przez Danię dla TV2/Danmark

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 maja 2004 r. w sprawie środków przyznanych przez Danię dla TV2/Danmark, w części dotyczącej art. 2

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 maja 2004 r. w sprawie środków przyznanych przez Danię dla TV2/Danmark, w części dotyczącej art. 2, 3 i 4

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W zaskarżonej decyzji Komisja uznała pomoc, która została w latach 1995-2004 udzielona TV2/Danmark w formie opłat abonamentowych oraz innych środków, za zgodną z zasadami wspólnego rynku, za wyjątkiem kwoty 628,2 milionów DKK, która w opinii Komisji stanowi sprzeczną z normami Traktatu pomoc państwa. Królestwo Danii zostało zobowiązane do zażądania zwrotu tej kwoty od TV2/Danmark A/S.
   Na poparcie złożonych wniosków rząd duński podnosi, że decyzja Komisji z dnia 19 maja 2004 r.:

               —

               narusza istotne wymogi proceduralne;

               —

               jest sprzeczna z art. 295 Traktatu, traktatowymi zasadami dotyczącymi pomocy państwa zawartymi w art. 87 ust. 1 oraz art. 86 ust. 2, a także protokołem dotyczącym systemu radiofonii i telewizji publicznej w Państwach Członkowskich, a także

               —

               jest sprzeczna z rozporządzeniem Rady nr 659/1999 (1) oraz dyrektywą Komisji nr 80/723 (2).

         Na poparcie głównego wniosku o stwierdzenie nieważności rząd duński podnosi, że:

               —

               naruszono zasadę kontradyktoryjności, która miała konkretne znaczenie dla możliwości obrony przez rząd swego stanowiska, czego skutkiem była decyzja Komisji;

               —

               ani opłaty abonamentowe uzyskane przez TV2, ani przychody z reklam uzyskane przez TV2 za pośrednictwem TV2-Fonden do momentu zakończenia przezeń działalności w 1997 r. nie są pomocą państwa, ponieważ nie została udzielona pomoc przy użyciu zasobów państwowych w rozumieniu art. 87 Traktatu;

               —

               kapitał wypracowany w TV2 w latach 1995–2002 stanowi normalny zysk z wykonywania przez TV2 zadań z tytułu pełnienia misji publicznej, a nie „nadmierną kompensację”, która mogłaby być uważana za pomoc państwa, niezgodną z Traktatem;

               —

               obliczenie przez Komisję „nadmiernej kompensacji” jest dotknięte błędem;

               —

               nie mamy do czynienia z pomocą państwa, chociaż środki udzielone TV2 przekraczają koszty netto realizacji zadań z tytułu pełnienia misji publicznej, ponieważ udzielone środki nie zostały w rzeczywistości użyte do subsydiowania skrośnego (pokrywanie kosztów jednego rodzaju prowadzonej przez przedsiębiorstwo działalności gospodarczej przychodami pochodzącymi z innego rodzaju działalności) działalności komercyjnej TV2 i z tego powodu nie zakłócają konkurencji;

               —

               środki publiczne ewentualnie przekazane TV2 mogą zostać uznane za udzielone zgodnie z testem prywatnego inwestora przeprowadzonym w warunkach gospodarki rynkowej, a zatem nie była to pomoc państwa.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83 z 27.3.1999 str. 1).

      (2)  Dyrektywa Komisji (WE) nr 80/723/EWG z dnia z dnia 25 czerwca 1980 r. w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między Państwami Członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi (Dz.U. L 195 z 29.7.1980 str. 35).


title: Sprawa C-132/14: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2014 r. – Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/24

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2014 r. – Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-132/14)
   2014/C 175/30
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: I. Liukkonen i L. Visaggio, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 1385/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. zmieniającego rozporządzenia Rady (WE) nr 850/98 i (WE) nr 1224/2009 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009, (UE) nr 1379/2013 i (UE) nr 1380/2013 w związku ze zmianą statusu Majotty względem Unii Europejskiej (1);

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Parlament Europejski żąda stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 1385/2013, które zostało przyjęte na podstawie art. 349 TFUE.
   Parlament kwestionuje wybór tej podstawy prawnej dokonany przez Radę, ponieważ na art. 349 TFUE nie mogą opierać się wszystkie przyjęte środki, lecz jedynie niektóre z nich, które polegają na odstępstwie od stosowania prawa Unii na Majotcie. Tymczasem zaskarżone rozporządzenie dotyczy również dziedzin z zakresu wspólnej polityki rybołówstwa i ochrony zdrowia publicznego, przy czym środki te nie są szczególnie uzasadnione strukturalną sytuacją gospodarczą i społeczną Mayotty.
   Zdaniem Parlamentu, mając na uwadze różne przedmioty regulacji, sporny akt powinien zostać zatem przyjęty na podstawie art. 43 ust. 2, art. 168 ust. 4 pkt b) i art. 349 TFUE łącznie, a nie wyłącznie na podstawie ostatniego z wskazanych artykułów.

      (1)  Dz.U. L 354, s. 86.


title: Sprawa C-640/16 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 26 września 2016 r. w sprawie T-382/15, Greenpeace Energy eG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 9 grudnia 2016 r. przez Greenpeace Energy eG.

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/19

         Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 26 września 2016 r. w sprawie T-382/15, Greenpeace Energy eG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 9 grudnia 2016 r. przez Greenpeace Energy eG.
   (Sprawa C-640/16 P)
   (2017/C 038/25)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Greenpeace Energy eG (przedstawiciele: D. Fouquet, S. Michaels, J. Nysten, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie postanowienia Sądu z dnia 26 września 2016 r. w sprawie T-382/15, Greenpeace Energy eG ze skutkiem względem wnoszącej odwołanie,

               —

               Zwrócenie sprawy do Sądu celem wydania rozstrzygnięcia,

               —

               Obciążenie pozwanej wszystkimi kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego i podróży.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie opiera swoje odwołanie na następujących 5 zarzutach odwołania:

               1.

               Sąd Unii Europejskiej stoi zdecydowanie na stanowisku, że art. 263 ust. 4 akapit trzeci TFUE wymaga, iż akty regulacyjne, które są zaskarżane na podstawie tego przepisu, muszą mieć charakter ogólnie obowiązujący. Takie stanowisko prawne należy ocenić za błędne, w szczególności w świetle brzmienia, lecz również genezy powstania przepisu, m. in. intencji prawodawcy.

               2.

               Sąd Unii Europejskiej wydaje się wychodzić z założenia, że przy wymogu bezpośredniego skutku względem adresata w przypadku aktów prawnych, które nie pociągają za sobą środków wykonawczych, chodzi o dwa odrębne kryteria podlegające oddzielnemu badaniu. W niniejszej sprawie należy temu jednak zaprzeczyć, ponieważ z jednej strony nie ma konieczności dalszych środków wykonawczych w rozumieniu tego przepisu, ani ze strony Zjednoczonego Królestwa, ani Komisji Europejskiej oraz, z drugiej strony, wraz z przyznaniem pomocy wystąpiły na rynku konsekwencje, tj. dla wnoszącej odwołanie były odczuwalne w sposób bezpośredni skutki na gruncie konkurencji.

               3.

               Sąd UE krytykuje przedstawienie w sposób niewystarczający przez skarżącą, że akt dotyczy ją w sposób bezpośredni indywidualny. Pomija przy tym jednak przytoczone informacje wzgl. poddaje je niedostatecznej ocenie.

               4.

               Sąd UE wydaje się reprezentować stanowisko, że spełnienie kryterium indywidualnego skutku na podstawie art. 263 ust. 4 akapit 2 TFUE AEUV w oparciu o orzecznictwo w sprawie Plaumann już wówczas podlega oddaleniu, gdy istnieją inne przedsiębiorstwa, które odczuwają skutki przyznania pomocy na gruncie konkurencji podobnie jak wnosząca odwołanie. W świetle orzecznictwa, w szczególności w sprawie C-309/89, Codorniu wydaje się to jednak błędną pod względem prawnym wykładnią i ponadto nadmiernie restrykcyjną. Dalej, wnosząca odwołanie odsyła do swoich wywodów w skardze odnośnie do stanu faktycznego, które jednak widocznie nie zostały ocenione albo zostały ocenione dostatecznie.

               5.

               Sąd UE wydaje się wychodzić z założenia, że skuteczna ochrona względem decyzji Komisji w sprawie przyznania pomocy może zostać zagwarantowana przez sądy krajowe. Oznaczałoby to, że unijny prawodawca miał wolę pozostawienia sądom państw członkowskich, wraz ze zobowiązaniem państw członkowskich do ustanowienia odpowiednich środków zaskarżania (art. 19 ust. 1 podust. 2 TFUE), kontroli poszczególnych aktów instytucji Unii, takich jak np. aktów Komisji Europejskiej. Tego stanowiska nie można jednak przyjąć zważywszy na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości w zakresie aktów Unii i istniejące rodzaje skarg, jak również w szczególności rozkład kompetencji między sądami krajowymi i Komisją Europejską w dziedzinie prawa pomocy państwa, i należy odpowiednio przyjąć, że jest ono niezgodne z prawem.


title: Sprawa T-177/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  9 stycznia 2006 r.  w sprawie Finlandia przeciwko Komisji (Kwestie incydentalne — Zarzut niedopuszczalności — Działanie niewywołujące skutków prawnych — Środki własne Wspólnot Europejskich — Postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Odsetki za zwłokę przewidziane w art. 11 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1150/2000 — Negocjacje dotyczące porozumienia w sprawie warunkowej płatności)

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/19

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 stycznia 2006 r. w sprawie Finlandia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-177/05) (1)

   (Kwestie incydentalne - Zarzut niedopuszczalności - Działanie niewywołujące skutków prawnych - Środki własne Wspólnot Europejskich - Postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Odsetki za zwłokę przewidziane w art. 11 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1150/2000 - Negocjacje dotyczące porozumienia w sprawie warunkowej płatności)
   (2006/C 74/39)
   Język postępowania: fiński
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Finlandii (Przedstawiciele: T. Pynnä i A. Guimaraes –Purokoski)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Wilms i P. Aalto)
   Okoliczności faktyczne postępowania
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (Dyrekcja Generalna ds. Budżetu) zawartej w piśmie z dnia 28 lutego 2005 r., potwierdzonej w piśmie z dnia 25 kwietnia 2005 r., w której Komisja odmówiła wszczęcia negocjacji z Republiką Finlandii w ramach wszczętego na podstawie art. 226 WE postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego nr 2003/2180, którego przedmiotem jest warunkowa płatność przez Finlandię należności celnych nałożonych z mocą wsteczną wraz z odsetkami za zwłokę liczonymi od dnia wymagalności do dnia dokonania zapłaty.
   Sentencja postanowienia

               1.

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2.

               Republika Finlandii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 153 z 25.6.2005.


title: Sprawa T-341/09: Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2011 r. — Consejo Regulador de la Denominación de Origen Txakoli de Álava i in. przeciwko OHIM (TXAKOLI) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie wspólnotowego znaku wspólnego TXAKOLI — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 66 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/21

         Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2011 r. — Consejo Regulador de la Denominación de Origen Txakoli de Álava i in. przeciwko OHIM (TXAKOLI)
   (Sprawa T-341/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie wspólnotowego znaku wspólnego TXAKOLI - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 66 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009)
   2011/C 186/39
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Consejo Regulador de la Denominación de Origen Txakoli de Álava (Amurrio, Hiszpania); Consejo Regulador de la Denominación de Origen Txakoli de Bizkaia (Leioa, Hiszpania); i Consejo Regulador de la Denominación de Origen Txakoli de Getaria (Getaria, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Grimau Muñoz i J. Villamor Muguerza)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 czerwca 2009 r. (sprawa R 197/2009-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego TXAKOLI jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Consejo Regulador de la Denominación de Origen Txakoli de Álava, Consejo Regulador de la Denominación de Origen Txakoli de Bizkaia i Consejo Regulador de la Denominación de Origen Txakoli de Getaria zostają obciążone kosztami postępowania odwoławczego.

      (1)  Dz.U. C 256 z 24.10.2009.


title: Sprawa C-5/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Düsseldorf z dnia  2 stycznia 2006 r.  w sprawie Jülich AG przeciwko Hauptzollamt Aachen

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Düsseldorf z dnia 2 stycznia 2006 r. w sprawie Jülich AG przeciwko Hauptzollamt Aachen
   (Sprawa C-5/06)
   (2006/C 74/10)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 9 stycznia 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) z dnia 2 stycznia 2006 r. w sprawie Jülich AG przeciwko Hauptzollamt Aachen.
   Finanzgericht Düsseldorf zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 (1) z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru należy interpretować w ten sposób, że przy obliczaniu nadwyżki przeznaczonej do wywozu można uwzględnić jedynie te ilości wywiezionego cukru, izoglukozy i syropu inulinowego, dla których faktycznie przyznane zostały refundacje wywozowe?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1: Czy art. 6 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 314/2002 (2) z dnia 20 lutego 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu kwot w sektorze cukru, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1140/2003 (3) z dnia 27 czerwca 2003 r., jest nieważny?

               3)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie 1: Czy art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru należy interpretować w ten sposób, że zarówno przy obliczaniu nadwyżki przeznaczonej do wywozu, jak i przy obliczaniu średniej straty na tonę cukru należy uwzględnić każdy wywóz, nawet jeżeli dla części przypadków wywozu w danym roku gospodarczym nie zostały przyznane refundacje wywozowe?

               4)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1, 2 lub 3: Czy rozporządzenie Komisji (WE) nr 1775/2004 (4) z dnia 14 października 2004 r. ustalające wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na rok gospodarczy 2003/04 jest nieważne?

      (1)  Dz.U. L 178, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 50, str. 40.

      (3)  Dz.U. L 160, str. 33.

      (4)  Dz.U. L 316, str. 64.


title: Sprawa F-49/06: Skarga wniesiona w dniu  9 maja 2006 r.  — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/26

         Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2006 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa F-49/06)
   (2006/C 154/61)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Bart Nijs (Bereldange, Luksemburg) [Przedstawiciel: F. Rollinger]

      Strona pozwana: Trybunał Obrachunkowy
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego o nieawansowaniu skarżącego w 2005 r., a także każdej decyzji związanej z nią lub po niej następującej;

               —

               zasądzenie odszkodowania za szkodę majątkową i zadośćuczynienia za doznaną przez skarżącego krzywdę,

               —

               obciążenie Trybunału Obrachunkowego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swej skargi, skarżący podnosi:

               1.

               konsekwencje dla postępowania w sprawie awansu za 2004 r. zafałszowania jego sprawozdania z oceny dotyczącej postępowania za 2003 r.,

               2.

               naruszenie zasad pewności prawnej w stosunku do personelu, równości traktowania urzędników i dobrej administracji przy stosowaniu wobec skarżącego nowego systemu oceny opracowanego przez pozwanego,

               3.

               okoliczność, że jedna z jego koleżanek została jego zdaniem bezprawnie poproszona o sprawowanie tymczasowo funkcji przełożonego,

               4.

               okoliczność, że jeden z jego przełożonych sprawował jego zdaniem swą funkcję niezgodnie z prawem,

               5.

               brak nieskazitelności jego przełożonego,

               6.

               szereg nadużyć władzy i naruszenie traktatu.


title: Sprawa T-413/07: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2007 r. — Bayern Innovativ przeciwko OHIM — Life Sciences Partners Perstock (LifeScience)

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/24

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2007 r. — Bayern Innovativ przeciwko OHIM — Life Sciences Partners Perstock (LifeScience)
   (Sprawa T-413/07)
   (2008/C 8/44)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Bayern Innovativ — Bayerische Gesellschaft für Innovation und Wissenstransfer mbH (Norymberga, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Beschorner, B. Glaser i C. Thomas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Life Sciences Partners Perstock N.V. (Amsterdam, Niderlandy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej nr R 1545/2006-1 z dnia 2 sierpnia 2007 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego nr 3 585 957 „LifeScience”;

               —

               odrzucenie wniesionego przez interwenienta sprzeciwu nr B 795 270 w całości;

               —

               nakazanie OHIM rejestracji opublikowanego wspólnotowego znaku towarowego nr 3 585 957 „LifeScience”;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania przed Sądem oraz obciążenie interwenienta kosztami postępowania administracyjnego przed Izbą Odwoławczą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy składający się z barwnego wyobrażenia spirali łańcucha DNA, owalnej figury i kratki i zawierający umieszczone poniżej elementy słowne „LifeScience” dla towarów i usług z klas 16, 35, 36, 41 i 42 — zgłoszenie nr 3 585 957

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Life Sciences Partners Perstock n.V.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny wspólnotowy znak towarowy składający się z wyobrażenia nagiej kobiety owiniętej łańcuchem DNA i zawierający elementy słowne „Life Sciences Partners” dla usług z klas 35 i 36 — zgłoszenie nr 2 136 026

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94


title: Sprawa C-697/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte (Włochy) w dniu 28 grudnia 2015 r. – MB Srl/Società Metropolitana Acque Torino (SMAT)

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte (Włochy) w dniu 28 grudnia 2015 r. – MB Srl/Società Metropolitana Acque Torino (SMAT)
   (Sprawa C-697/15)
   (2016/C 106/25)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca/powodowa/wnosząca odwołanie: MB Srl.

      Strona pozwana, Druga strona postępowania: Società Metropolitana Acque Torino (SMAT).

      Pytania prejudycjalne

   Czy wspólnotowe zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa, w związku z zasadami swobody przepływu towarów, swobody przedsiębiorczości oraz swobody świadczenia usług, które zostały ustanowione w Traktacie o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), a także zasady, które z niego się wywodzą, takie jak równe traktowanie, niedyskryminacja, wzajemne uznawanie, proporcjonalność i przejrzystość, wskazane (ostatnio) w dyrektywie nr 2014/24/UE (1), stoją na przeszkodzie uregulowaniom prawa krajowego, takim jak uregulowania włoskie wywodzące się z postanowień art. 87 ust. 4 w związku z art. 86 ust. 3 bis dekretu ustawodawczego nr 163 z 2006 r. w związku z art. 26 ust. 6 dekretu ustawodawczego nr 81 z 2008 r., tak jak są one interpretowane w celu zapewnienia jednolitej wykładni, na mocy art. 99 kodeksu postępowania administracyjnego, w wyrokach pełnego składu Consiglio di Stato nr 3 i nr 9 z 2015 r., zgodnie z którymi brak oddzielnego wskazania kosztów bezpieczeństwa korporacyjnego w ofertach gospodarczych w procedurze udzielenia zamówienia na roboty budowalne powoduje w każdym wypadku wykluczenie spółki będącej oferentem, także w sytuacji gdy obowiązek oddzielnego wskazania nie został przewidziany ani w prawie przetargowym, ani w załączonym formularzu do wypełnienia w celu złożenia oferty, również bez względu na okoliczność, że z zasadniczego punktu widzenia oferta uwzględnia minimalne koszty bezpieczeństwa korporacyjnego?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. L 94, s. 65).


title: Sprawa C-13/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 12 stycznia 2017 r. – Fédération des entreprises de la beauté/Ministre des Affaires sociales et de la Santé, Ministre de l’éducation nationale, de l’enseignement supérieur et de la recherche, Ministre de l’économie et des finances

text:
               27.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 12 stycznia 2017 r. – Fédération des entreprises de la beauté/Ministre des Affaires sociales et de la Santé, Ministre de l’éducation nationale, de l’enseignement supérieur et de la recherche, Ministre de l’économie et des finances
   (Sprawa C-13/17)
   (2017/C 095/12)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Fédération des entreprises de la beauté

      Strona pozwana: Ministre des Affaires sociales et de la Santé, Ministre de l’éducation nationale, de l’enseignement supérieur et de la recherche, Ministre de l’économie et des finances

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy uznanie równorzędnego charakteru kursów, którego to uznania mogą dokonywać państwa członkowskie na podstawie art. 10 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczącego produktów kosmetycznych (1), odnosi się jedynie do kursów przeprowadzanych w państwach niebędących członkami Unii Europejskiej?

               2)

               Czy art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1223/2009 upoważnia państwo członkowskie do określenia dyscyplin, które mogą być uznane za „zbliżone” do medycyny, farmacji lub toksykologii, oraz poziomu kwalifikacji spełniającego wymogi tego rozporządzenia?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie – według jakich kryteriów można uznać dyscypliny za „zbliżone” do medycyny, farmacji lub toksykologii?

      (1)  JO L 342, s. 59.


title: Sprawa T-406/12 P: Odwołanie wniesione w dniu 21 marca 2013 r. przez BG od wyroku wydanego w dniu 17 lipca 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-54/11 BG przeciwko Rzecznikowi Praw Obywatelskich

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/44

         Odwołanie wniesione w dniu 21 marca 2013 r. przez BG od wyroku wydanego w dniu 17 lipca 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-54/11 BG przeciwko Rzecznikowi Praw Obywatelskich
   (Sprawa T-406/12 P)
   2013/C 156/82
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: BG (Strasburg, Francja) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

      Druga strona postępowania: Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich

      Żądania

   Wnosząca odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie F-54/11;

               —

               w konsekwencji uchylenia, uwzględnienie żądań wnoszącej odwołanie przedstawionych w pierwszej instancji, a więc,

                           —

                           tytułem głównym, przywrócenia wnoszącej odwołanie do pracy z mocą wsteczną od dnia wejścia w życie decyzji w sprawie wydalenia ze służby, na stanowisko administratora w grupie zaszeregowania AD 5 stopień 2, jak również wypłaty kwot uposażenia, do których skarżąca była uprawniona za cały ten okres, powiększonych o odsetki za zwłokę według stopy procentowej EBC powiększonej o 2 punkty;

                           —

                           tytułem ewentualnym, zasądzenia na jej rzecz kwoty odpowiadającej wynagrodzeniu, jakie pobierałaby od wejścia w życie wydalenia wnoszącej odwołanie ze służby w sierpniu 2010 r. do osiągnięcia przez nią wieku emerytalnego w lipcu 2040 r., oraz odpowiedniego wyrównania jej uprawnień emerytalnych;

                           —

                           w każdym razie, zasądzenia na jej rzecz kwoty 65 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

                           —

                           obciążenia drugiej strony postępowania całością kosztów;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania całością kosztów w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący przeinaczenia informacji zawartych w aktach sprawy przy przeprowadzaniu przez Sąd do spraw Służby Publicznej kontroli przestrzegania procedury w ramach postepowania dyscyplinarnego, a w szczególności naruszenia art. 25 załącznika IX regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej dokonał błędnej wykładni pojęcia „postępowanie karne” (odnośnie do pkt 68 i nast. zaskarżonego wyroku).

               2)

               Zarzut drugi dotyczący uchybienia w zakresie kontroli obowiązku uzasadnienia oraz przeinaczenia informacji zawartych w aktach sprawy, ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej uznał, iż Rzecznik Praw Obywatelskich nie naruszył obowiązku uzasadnienia, kiedy postąpił wbrew opinii komisji dyscyplinarnej (odnośnie do pkt 102 i 103 zaskarżonego wyroku).

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący uchybienia w zakresie kontroli oczywistego błędu w ocenie, naruszenia zasady proporcjonalności oraz przeinaczenia informacji zawartych w aktach sprawy, ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej uznał, iż Rzecznik Praw Obywatelskich nie naruszył zasady proporcjonalności nakładając na skarżącą najsurowszą z przewidzianych w regulaminie pracowniczym karę (odnośnie do pkt 115-130 zaskarżonego wyroku).

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący uchybienia w zakresie kontroli poszanowania zasady równości kobiet i mężczyzn oraz naruszenia przez Sąd do spraw Służby Publicznej obowiązku uzasadnienia, ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej nie zbadał, czy ciąża wnoszącej odwołanie, z którą miał związek jej postępek, powodowała lub stanowiła pośrednią dyskryminację wnoszącej odwołanie (odnośnie do pkt 139 i nast. zaskarżonego wyroku).


title: Sprawa C-225/11: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 26 kwietnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) — Zjednoczone Królestwo) — The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs przeciwko Able UK Ltd (Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Zwolnienia — Artykuł 151 ust. 1 lit. c) — Demontaż przestarzałych statków marynarki Stanów Zjednoczonych na terytorium państwa członkowskiego)

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/13

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 26 kwietnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) — Zjednoczone Królestwo) — The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs przeciwko Able UK Ltd
   (Sprawa C-225/11) (1)

   (Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Zwolnienia - Artykuł 151 ust. 1 lit. c) - Demontaż przestarzałych statków marynarki Stanów Zjednoczonych na terytorium państwa członkowskiego)
   2012/C 174/17
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

      Strona pozwana: Able UK Ltd

      Przedmiot

   Wniosek od wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) — Wykładnia art. 151 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Zwolnienia dotyczące niektórych transakcji uznanych za eksport — Demontaż przestarzałych statków marynarki Stanów Zjednoczonych na terytorium państwa członkowskiego

      Sentencja

   Wykładni art. 151 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy dokonywać w ten sposób, że świadczenie usług, takie jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, w państwie członkowskim będącym stroną Traktatu Północnoatlantyckiego, obejmujące demontaż przestarzałych statków marynarki innego państwa będącego stroną tego traktatu, jest objęte zwolnieniem z podatku od wartości dodanej na mocy tego przepisu, wyłącznie jeżeli:

               —

               to świadczenie usług następuje na rzecz części sił zbrojnych tego innego państwa biorących udział we wspólnych działaniach obronnych lub na rzecz towarzyszącego im personelu cywilnego oraz jeżeli

               —

               to świadczenie usług następuje na rzecz części wskazanych sił zbrojnych stacjonujących na terytorium zainteresowanego państwa członkowskiego lub wizytujących to terytorium lub na rzecz towarzyszącego tym siłom personelu cywilnego.

      (1)  Dz.U. C 211 z 16.7.2011


title: Sprawa T-7/16: Wyrok Sądu z dnia 28 października 2016 r. – LA TARTE TROPÉZIENNE/EUIPO (LA TARTE TROPÉZIENNE 1955. SAINT-TROPEZ) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy LA TARTE TROPÉZIENNE 1955. SAINT-TROPEZ — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/22

         Wyrok Sądu z dnia 28 października 2016 r. – LA TARTE TROPÉZIENNE/EUIPO (LA TARTE TROPÉZIENNE 1955. SAINT-TROPEZ)
   (Sprawa T-7/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy LA TARTE TROPÉZIENNE 1955. SAINT-TROPEZ - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 462/27)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: LA TARTE TROPÉZIENNE (Cogolin, Francja) (przedstawiciel: adwokat T. Cuche)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 października 2015 r. (sprawa R 720/2015-4) dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską graficznego znaku towarowego LA TARTE TROPÉZIENNE 1955. SAINT-TROPEZ.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               LA TARTE TROPÉZIENNE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 90 z 7.3.2016.


title: Sprawa T-322/10: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2010 r. — Clasado przeciwko Komisji

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/25

         Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2010 r. — Clasado przeciwko Komisji
   (Sprawa T-322/10)
   ()
   2010/C 260/35
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Clasado Ltd. (Milton Keynes, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: G.C. Facenna, Barrister, M.E. Guinness i M.C. Hann, Solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności tych części rozporządzeń Komisji (UE) nr 382/2010 (1) oraz nr 384/2010 (2) z dnia 5 maja 2010 r., które dotyczą złożonych przez stronę skarżącą wniosków o udzielenie zezwolenia na stosowanie oświadczenia zdrowotnego w odniesieniu BimunoBT (BGOS) Prebiotic;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca żąda na podstawie art. 263 TFEU stwierdzenia nieważności tych części rozporządzeń Komisji nr 382/2010 oraz nr 384/2010 z dnia 5 maja 2010 r., w których przewidziano, że złożone przez stronę skarżącą wnioski o udzielenie zezwolenia na stosowanie oświadczenia zdrowotnego w odniesieniu do BimunoBT (BGOS) Prebiotic — prebiotyku będącego suplementem diety, wzmacniającym system odpornościowy i właściwe funkcjonowanie układu pokarmowego organizmów ludzkich oraz zmniejszającym ryzyko wystąpienia biegunki podróżników, nie spełniają wymogów rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 (3), w związku z czym nie powinny zostać uwzględnione.
   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               Po pierwsze, Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne przyjmując sporne rozporządzenia, w szczególności w zakresie procedury zgłaszania uwag przez wnioskodawcę i członków społeczeństwa, na podstawie art. 16 ust. 6 oraz art. 17 rozporządzenia nr 1924/2006.

               Po drugie postępując w ten sposób, Komisja naruszyła art. 38 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 178/2002 (4), którego celem jest zapewnienie, aby Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności wykonywał swoje działania zachowując wysoki stopień przejrzystości.

               Ponadto stwierdzając, że dodatkowe uwagi Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności z dnia 4 grudnia 2009 r. na temat wniosku strony skarżącej, nie stanowiły opinii, o której mowa w art. 16 rozporządzenia nr 1924/2006, ani jej części, sporne rozporządzenia zostały przyjęte z naruszeniem prawa.

               Co więcej, rozporządzenia Komisji, których stwierdzenia nieważności żąda strona skarżąca, zostały przyjęte z naruszeniem prawa Clasado do osobistego przedstawienia sprawy, zgodnie art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (5) oraz jej uzasadnionych oczekiwań.

               Wreszcie Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji — jedną z podstawowych zasad prawa, wspólną wszystkim tradycjom konstytucyjnym państw członkowskich, a w szczególności ciążący na niej, jako instytucji decyzyjnej, na mocy art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 — obowiązek przeprowadzenia starannego i niezależnego badania wszystkich przedłożonych jej materiałów.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 382/2010 z dnia 5 maja 2010 r. w sprawie odmowy wydania zezwoleń na niektóre oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności, inne niż odnoszące się do zmniejszenia ryzyka choroby oraz rozwoju i zdrowia dzieci (DZ.U. 2010 L 113. s. 1)

      (2)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 384/2010 z dnia 5 maja 2010 r. w sprawie udzielania i odmowy udzielenia zezwoleń na niektóre oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności i odnoszące się do zmniejszenia ryzyka choroby oraz do rozwoju i zdrowia dzieci (DZ.U. 2010 L 113. s. 6)

      (3)  Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (Dz.U. 2006 L 404, s. 9)

      (4)  Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. 2002 L 31, s.1)

      (5)  Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. 2010 C 83, s. 389).


title: Sprawa T-769/16: Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2016 r. – Picard/Komisja

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/44

         Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2016 r. – Picard/Komisja
   (Sprawa T-769/16)
   (2017/C 014/52)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Maxime Picard (Hettange-Grande, Francja) (przedstawiciel: adwokat M.A. Lucas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej z góry niektóre elementy jego uprawnień emerytalnych lub braku wydania takiej decyzji wymaganej przez regulamin pracowniczy, wynikającego z wiadomości skierowanej do skarżącego w dniu 4 stycznia 2016 r. przez osobę prowadzącą sprawę z sektora 001ds. emerytur i rent Działu 4 Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych, w której wskazano, w odpowiedzi na jego wniosek z tego samego dnia, że jego uprawnienia emerytalne uległy zmianie w następstwie ponownego zatrudnienia go w grupie funkcyjnej II z dniem 1 czerwca 2014 r., w związku z czym wiek przejścia przez niego na emeryturę zmienił się na 66 lat, a współczynnik nabycia praw emerytalnych na 1,8 % od dnia 1 czerwca 2014 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności, w razie potrzeby, decyzji z dnia 26 lipca 2016 r. dyrektora Dyrekcji E DG ds. zasobów ludzkich Komisji, w zakresie w jakim oddalono w niej jako niedopuszczalne w braku aktu niekorzystnego, a pomocniczo jako bezzasadne, zażalenie skarżącego z dnia 1 kwietnia 2016 r. na decyzję lub jej brak wynikający z wiadomości z dnia 4 stycznia 2016 r.;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi jeden zarzut, dotyczący naruszenia prawa i naruszenia art. 77 akapit 2 i 5 regulaminu pracowniczego, a także art. 21 akapit 2 i art. 22 ust. 1 akapit 2 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, mających zastosowanie na mocy art. 109 warunków zatrudnienia innych pracowników (WZiP), którymi obarczona była wiadomość z dnia 4 stycznia 2016 r., ponieważ braną pod uwagę datą rozpoczęcia służby w celu zastosowania tych przepisów regulaminu pracowniczego był dzień 1 czerwca 2014 r., kiedy weszła w życie umowa, na podstawie której skarżący wstąpił do grupy funkcyjnej II („GF II”) na podstawie art. 87 ust. 4 WZiP, a powinien to być dzień 1 lipca 2008 r., kiedy podjął on pierwszy raz służbę w Komisji, w charakterze członka personelu kontraktowego w grupie funkcyjnej I.
   Zarzut ten składa się z dwóch części:

               1.

               Pierwsza część dotyczy tego, że sektor 001 ds. emerytur i rent Działu 4 Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) i dyrektor Dyrekcji E DG ds. zasobów ludzkich Komisji (DGHR) błędnie uznali, ze względu na to, że umowa z dnia 19 maja 2014 r., na podstawie której skarżący wstąpił do GF II, była nowa i spowodowała ponowne zatrudnienie, że art. 22 ust. 1 akapit 2 i art. 21 akapit 2 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego nie mają do niego zastosowania, natomiast stosują się do niego art. 77 akapit 5 i 2 regulaminu pracowniczego, mimo że dniem rozpoczęcia służby, o którym mowa w art. 21 i 22 załącznika XIII, jest dzień pierwszego zatrudnienia.

               2.

               Druga część dotyczy błędu również popełnionego przez sektor 001 ds. emerytur i rent Działu 4 PMO i dyrektora Dyrekcji E DGHR, gdy uznali oni, ze względu na to, że umowa z dnia 19 maja 2014 r., na podstawie której skarżący wstąpił do GF II, stanowiła przerwanie ciągłości przebiegu jego kariery zawodowej, że art. 22 ust. 1 akapit 2 i art. 21 akapit 2 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego nie mają do niego zastosowania, natomiast stosują się do niego art. 77 akapit 5 i 2 regulaminu pracowniczego, mimo że ta umowa wpisywała się w nieprzerwany przebieg jego kariery zawodowej, gdyż jej celem i skutkiem była zmiana jego zaszeregowania, przy jedynie formalnej zmianie pełnionej funkcji.


title: Sprawa C-266/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional (Hiszpania) w dniu 2 czerwca 2014 r. – Federación de Servicios Privados del sindicato Comisiones obreras (CC.OO.) przeciwko Tyco Integrated Security S.L. i Tyco Integrated Fire & Security Corporation Servicios S.A.

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional (Hiszpania) w dniu 2 czerwca 2014 r. – Federación de Servicios Privados del sindicato Comisiones obreras (CC.OO.) przeciwko Tyco Integrated Security S.L. i Tyco Integrated Fire & Security Corporation Servicios S.A.
   (Sprawa C-266/14)
   2014/C 282/25
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Nacional – Sala de lo Social

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Federación de Servicios Privados del sindicato Comisiones obreras (CC.OO.)

      Strona pozwana: Tyco Integrated Security S.L. i Tyco Integrated Fire & Security Corporation Servicios S.A.

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 2 dyrektywy 2003/88/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że czas poświęcony przez pracownika, który nie ma przydzielonego stałego miejsca pracy, lecz musi codziennie dojeżdżać ze swego miejsca zamieszkania do codziennie innego ośrodka klienta przedsiębiorstwa i wracać do swego miejsca zamieszkania z ośrodka innego, również odmiennego klienta (zgodnie z trasą lub wykazem, który przedsiębiorstwo przekazało mu poprzedniego dnia), znajdujących się zawsze na mniej lub bardziej rozległym obszarze geograficznym, w okolicznościach postępowania głównego wyjaśnionych w uzasadnieniu tego pytania, na dojazd do pracy na początku i na koniec dnia roboczego należy uznać za „czas pracy” zgodnie z definicją tego pojęcia podaną we wskazanym artykule dyrektywy, czy przeciwnie, należy uznać ten czas za „okres odpoczynku”?

      (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy(Dz.U. L 299, s. 9).


title: Sprawa C-286/06: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 89/48/EWG — Pracownicy — Uznawanie dyplomów — Inżynier)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-286/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 89/48/EWG - Pracownicy - Uznawanie dyplomów - Inżynier)
   (2008/C 313/03)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele:, H. Støvlbæk i R. Vidal Puig, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. Muñoz Pérez, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — naruszenie art. 3 dyrektywy Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata (Dz.U. 1989 L 19, s. 16) — Nieuznawanie w Hiszpanii kwalifikacji zawodowych inżyniera uzyskanych we Włoszech
   Sentencja

               1)

               Królestwo Hiszpanii,

                           —

                           odmawiając uznania kwalifikacji zawodowych inżyniera, które zostały uzyskane we Włoszech na podstawie studiów uniwersyteckich odbywających się wyłącznie w Hiszpanii, oraz

                           —

                           uzależniając dopuszczenie inżynierów posiadających kwalifikacje zawodowe uzyskane w innym państwie członkowskim do wewnętrznych egzaminów w ramach systemu awansowania w służbie publicznej od uznania tych kwalifikacji pod względem akademickim,

                     uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy dyrektywy Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2001/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 maja 2001 r., a w szczególności na mocy jej art. 3.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa T-302/09: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2009 r. — CNIPT przeciwko Komisji

text:
               10.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/10

         Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2009 r. — CNIPT przeciwko Komisji
   (Sprawa T-302/09)
   2009/C 244/16
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Comité national interprofessionnel de la pomme de terre (CNIPT) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: V. Ledoux i B. Néouze, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach niniejszej skargi skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 7846 wersja ostateczna (1) z dnia 10 grudnia 2008 r., w której Komisja uznała, że ramowy program działań, które mogą być prowadzone przez francuskie międzybranżowe organizacje sektora rolniczego, polegający na udzielaniu pomocy w zakresie wsparcia technicznego, produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rolnych wysokiej jakości, w zakresie badań, rozwoju i promowania producentów surowców podstawowych i przedsiębiorstw działających w sektorze przetwórstwa i wprowadzania do obrotu produktów rolnych, finansowany dzięki dobrowolnym składkom (zwanym dalej „CVO”), które zgodnie z międzyresortowym zarządzeniem stały się obowiązkowe dla członków tychże organizacji międzybranżowych, stanowi pomoc państwa zgodną ze wspólnym rynkiem.
   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez skarżącego są w zasadzie identyczne z zarzutami i głównymi argumentami podniesionymi w sprawie T-293/09 CNIEL przeciwko Komisji lub podobne do nich.
   Skarżący podnosi dodatkowo naruszenie zasady niedyskryminacji, ponieważ Komisja potraktowała w ogólny i jednolity sposób szereg odrębnych systemów CVO.

      (1)  Dz.U. 2009, C 116, s. 14.


title: Wybór prezesów izb

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/40

         Wybór prezesów izb
   (2007/C 269/69)
   W dniu 20 września 2007 r. Sąd Pierwszej Instancji wybrał na podstawie art. 15 regulaminu V. Tiili, J. Aziziego, A.W.H. Meija, M. Vilarasa, N.J. Forwooda, M.E. Martins Ribeiro, O. Czúcza i I. Pelikánovą na prezesów izb złożonych z pięciu sędziów oraz izb złożonych z trzech sędziów na okres od dnia 20 września 2007 r. do dnia 31 sierpnia 2010 r.


title: Sprawa T-422/13: Wyrok Sądu z dnia 5 kwietnia 2017 r. – CPME i in./Rada [Dumping — Przywóz niektórych politereftalanów etylenu (PET) pochodzących z Indii, Tajwanu i Tajlandii — Przegląd wygaśnięcia środków — Wniosek Komisji o odnowienie rzeczonych środków — Decyzja Rady o zakończeniu postępowania bez nałożenia tych środków — Skarga o stwierdzenie nieważności — Artykuł 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 — Prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia istotnej szkody — Artykuł 21 ust. 1 rozporządzenia nr 1225/2009 — Interes Unii — Oczywiste błędy w ocenie — Obowiązek uzasadnienia — Skarga o odszkodowanie]

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/19

         Wyrok Sądu z dnia 5 kwietnia 2017 r. – CPME i in./Rada
   (Sprawa T-422/13) (1)

   ([Dumping - Przywóz niektórych politereftalanów etylenu (PET) pochodzących z Indii, Tajwanu i Tajlandii - Przegląd wygaśnięcia środków - Wniosek Komisji o odnowienie rzeczonych środków - Decyzja Rady o zakończeniu postępowania bez nałożenia tych środków - Skarga o stwierdzenie nieważności - Artykuł 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 - Prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia istotnej szkody - Artykuł 21 ust. 1 rozporządzenia nr 1225/2009 - Interes Unii - Oczywiste błędy w ocenie - Obowiązek uzasadnienia - Skarga o odszkodowanie])
   (2017/C 161/26)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Committee of Polyethylene Terephthalate (PET) Manufacturers in Europe (CPME) (Bruksela, Belgia) i 10 innych skarżących, których nazwy znajdują się w załączniku do wyroku (przedstawiciele: adwokat L. Ruessmann, i J. Beck, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele S. Boelaert i J.-P. Hix, pełnomocnicy, wspierani przezde B. O’Connora, solicitor i adwokata S. Gubla)

      Interwenienci popierający żądania strony skarżącej: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-F. Brakeland, A. Demeneix i M. França, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: European Federation of Bottled Waters (EFBW) (Bruksela, Belgia), Caiba, SA (Paterna, Hiszpania), Coca-Cola Enterprises Belgium (CCEB) (Anderlecht, Belgia), Danone (Paryż, Francja), Nestlé Waters Management & Technology (Issy-les-Moulineaux, Francja), Pepsico International Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i Refresco Gerber BV (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: E. McGovern, barrister)

      Przedmiot

   Po pierwsze, skarga, w oparciu o art. 263 TFUE, o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji wykonawczej Rady 2013/226/UE z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie odrzucenia wniosku dotyczącego rozporządzenia wykonawczego Rady nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Indii, Tajwanu i Tajlandii w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 oraz kończącego przegląd wygaśnięcia dotyczącego przywozu niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Indonezji i Malezji, w zakresie, w jakim wniosek ten nałożyłby ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Indii, Tajwanu i Tajlandii (Dz.U. 2013, L 136, s. 12), w zakresie, w jakim odrzucono w niej wniosek dotyczący nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz pochodzący z Indii, Tajwanu i Tajlandii oraz zakończono postępowanie w sprawie przeglądu dotyczącego tego przywozu, i po drugie, skarga, w oparciu o art. 268 TFUE, o naprawienie szkody, jaką podnoszą skarżące.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Rady 2013/226/UE z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie odrzucenia wniosku dotyczącego rozporządzenia wykonawczego Rady nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Indii, Tajwanu i Tajlandii w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 oraz kończącego przegląd wygaśnięcia dotyczącego przywozu niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Indonezji i Malezji, w zakresie, w jakim wniosek ten nałożyłby ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Indii, Tajwanu i Tajlandii, w zakresie, w jakim odrzucono w niej wniosek dotyczący nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz pochodzący z Indii, Tajwanu i Tajlandii oraz zakończono postępowanie w sprawie przeglądu dotyczącego przywozu politereftalanów etylenu (PET) z tych trzech państw.

               2)

               Oddala się żądania odszkodowawcze.

               3)

               Committee of Polyethylene Terephthalate (PET) Manufacturers in Europe (CPME), Cepsa Química, SA, Equipolymers Srl, Indorama Ventures Poland sp. z o.o., Lotte Chemical UK Ltd, M & G Polimeri Italia SpA, Novapet, SA, Ottana Polimeri Srl, UAB Indorama Polymers Europe, UAB Neo Group i UAB Orion Global pet pokrywają własne koszty, z wyjątkiem kosztów wskazanych w pkt 5 poniżej.

               4)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

               5)

               European Federation of Bottled Waters (EFBW), Caiba, SA, Coca-Cola Enterprises Belgium (CCEB), Danone, Nestlé Waters Management & Technology, Pepsico International Ltd i Refresco Gerber BV oprócz własnych kosztów pokrywają koszty poniesione przez skarżące z powodu ich interwencji.

               6)

               Komisja pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013


title: Sprawa C-227/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Torino (Włochy) w dniu 22 czerwca 2009 r. — Antonino Accardo i in. przeciwko Comune di Torino

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Torino (Włochy) w dniu 22 czerwca 2009 r. — Antonino Accardo i in. przeciwko Comune di Torino
   (Sprawa C-227/09)
   2009/C 205/44
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale ordinario di Torino

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Antonino Accardo, Viola Acella, Antonio Acuto, Domenico Ambrisi, Paolo Battaglino, Riccardo Bevilacqua, Fabrizio Bolla, Daniela Bottazzi, Roberto Brossa, Luigi Calabro’, Roberto Cammardella, Michelangelo Capaldi, Giorgio Castellaro, Davide Cauda, Tatiana Chiampo, Alessia Ciaravino, Alessandro Cicero, Paolo Curtabbi, Paolo Dabbene, Mauro D'Angelo, Giancarlo Destefanis, Mario Di Brita, Bianca Di Capua, Michele Di Chio, Marina Ferrero, Gino Forlani, Giovanni Galvagno, Sonia Genisio, Laura Dora Genovese, Sonia Gili, Maria Gualtieri, Gaetano La Spina, Maurizio Loggia, Giovanni Lucchetta, Sandra Magoga, Manuela Manfredi, Fabrizio Maschio, Sonia Mignone, Daniela Minissale, Domenico Mondello, Veronnica Mossa, Plinio Paduano, Barbaro Pallavidino, Monica Palumbo, Michele Paschetto, Frederica, Peinetti, Nadia Pizzimenti, Gianluca Ponzo, Enrico Pozzato, Gaetano Puccio, Danilo Ranzani, Pergianni Risso, Luisa Rossi, Paola Sabia, Renzo Sangiano, Davide Scagno, Paola Settia, Raffaella Sottoriva, Rossana Trancuccio, Fulvia Varotto, Giampiero Zucca, Fabrizio Lacognata, Guido Mandia, Luigi Rigon, Daniele Sgavetti.

      Strona pozwana: Comune di Torino

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 5, 17 i 18 dyrektywy Rady 93/104/WE (1) z dnia 23 listopada 1993 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować jako zdatne do bezpośredniego stosowania w krajowym porządku prawnym, niezależnie od ich formalnej transpozycji bądź od przepisów wewnętrznych ograniczających ich zastosowanie do określonych kategorii zawodowych, w sporze, w którym stwierdza się podjęcie działań przez partnerów społecznych zgodnych z tą dyrektywą?

               2)

               Czy obowiązkiem sądu państwa członkowskiego jest jednak, niezależnie od takiej bezpośredniej skuteczności, użycie nieprzetransponowanej jeszcze dyrektywy lub, po jej transpozycji, dyrektywy, której skuteczność wydają się wykluczać przepisy wewnętrzne, jako wyznacznika dla interpretacji prawa krajowego, a więc jako punktu odniesienia w celu rozwiania możliwych wątpliwości interpretacyjnych?

               3)

               Czy sądowi państwa członkowskiego zabrania się wydania wyroku stwierdzającego niezgodność zachowania z prawem, w którym zostaje zatem zasądzone zadośćuczynienie za krzywdę spowodowaną niesłusznym i niezgodnym z prawem czynem, gdy partnerzy społeczni wydają się zezwalać na takie zachowanie, zaś zezwolenie to jest spójne z prawem wspólnotowym, choćby w postaci nieprzetransponowanej dyrektywy?

               4)

               Czy art. 17 ust. 3 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że zezwala on na podjęcie działań przez partnerów społecznych i na wprowadzenie przez nich odstępstw w zakresie cotygodniowego odpoczynku w sposób autonomiczny, czyli całkiem niezależnie od art. 17 ust. 2 dyrektywy i wskazanego w nim wykazu zawodów?

      (1)  Dz.U. L 307, s. 18.


title: Sprawa T-255/00: Postanowienie Sądu z dnia 6 października 2011 r. — Ciga i in. przeciwko Komisji

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/44

         Postanowienie Sądu z dnia 6 października 2011 r. — Ciga i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-255/00) (1)

   2011/C 347/79
   Język postępowania: włoski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 355 z 9.12.2000.


title: Sprawa F-3/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 30 listopada 2009 r. — Ridolfi przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Urzędnicy zatrudnieni w państwach trzecich — Powiększony dodatek edukacyjny — Ponowne zatrudnienie w siedzibie — Ponowne skorzystanie — Zwykły okres zatrudnienia — Artykuły 3 i 15 załącznika X do regulaminu pracowniczego)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/77

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 30 listopada 2009 r. — Ridolfi przeciwko Komisji
   (Sprawa F-3/09) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Urzędnicy zatrudnieni w państwach trzecich - Powiększony dodatek edukacyjny - Ponowne zatrudnienie w siedzibie - Ponowne skorzystanie - Zwykły okres zatrudnienia - Artykuły 3 i 15 załącznika X do regulaminu pracowniczego)
   2010/C 24/143
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Roberto Ridolfi (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat N. Lhoëst)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Martin i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego odmawiającej skarżącemu uprawnienia do ponownego skorzystania i zachowania powiększonych dodatków edukacyjnych na jego dwójkę starszych dzieci.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               R. Ridolfi zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz. U. C 55 z 7.3.2009, s. 53


title: Sprawa F-40/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 26 maja 2011 r. — Lebedef przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Coroczny urlop — Nieobecność, która nastąpiła po wyczerpaniu prawa do urlopu corocznego bez uprzedniego zezwolenia — Utrata wynagrodzenia — Artykuł 60 regulaminu pracowniczego)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/52

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 26 maja 2011 r. — Lebedef przeciwko Komisji
   (Sprawa F-40/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Coroczny urlop - Nieobecność, która nastąpiła po wyczerpaniu prawa do urlopu corocznego bez uprzedniego zezwolenia - Utrata wynagrodzenia - Artykuł 60 regulaminu pracowniczego)
   2011/C 252/111
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Giorgio Lebedef (Senningerberg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej, w której stwierdzono, że skarżący bez zezwolenia przekroczył o 5,5 dnia wymiar urlopu przysługującego mu w 2009 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga wniesiona przez Giorgia Lebedefa zostaje oddalona.

               2)

               Giorgio Lebedef pokrywa całość kosztów.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010, s. 55.