title: Sprawa T-494/07: Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2007 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/47

         Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2007 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-494/07)
   (2008/C 64/78)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (Przedstawiciel: P. Gentili, Avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności pisma Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — z dnia 18 października 2007 r., nr 011140 (dokument nr 1), w sprawie płatności przez Komisje kwoty innej nich wnioskowana. Dot. DOCUP Toskania Cel 2 (nr CCI 2000 IT 16 2DO 001);

               —

               stwierdzenie nieważności pisma Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — z dnia 29 października 2007 r., nr 011538, w sprawie płatności przez Komisję kwoty innej nich wnioskowana. Dot. programu POR„Campania” 2000-2006 (nr CCI 1999 IT 16 1PO 007);

               —

               stwierdzenie nieważności pisma Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — z dnia 8 listopada 2007 r., nr 011869, w sprawie płatności przez Komisję kwoty innej nich wnioskowana. Dot. DOCUP Piemont 2000-20006 (nr CCI 2000 IT 16 2DO 007);

               —

               stwierdzenie nieważności pisma Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — z dnia 8 listopada 2007 r., nr 011871, w sprawie płatności przez Komisję kwoty innej nich wnioskowana. Dot. programu DOCUP Cel 2 „Lazio” 2000-2006 (nr CCI 2000 IT 16 2DO 009);

               —

               stwierdzenie nieważności pisma Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — z dnia 15 listopada 2007 r., nr 012137, w sprawie płatności przez Komisję kwoty innej nich wnioskowana. DOCUP Veneto Cel 2 2000-2006 (nr CCI 2000 IT 16 2DO 005);

               —

               stwierdzenie nieważności pisma Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — z dnia 15 listopada 2007 r., nr 012139, w sprawie płatności przez Komisję kwoty innej nich wnioskowana. POR„Campania” 2000-2006 (nr CCI 1999 IT 16 1PO 007);

               —

               stwierdzenie nieważności pisma Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — z dnia 16 listopada 2007 r., nr 012137, w sprawie płatności przez Komisję kwoty innej nich wnioskowana. Dot. PON Rozwój lokalnej przedsiębiorczości 2000-2006 (nr CCI 1999 IT 16 1PO 002);

               —

               stwierdzenie nieważności pisma Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — z dnia 26 listopada 2007 r., nr 012567, w sprawie płatności przez Komisję kwoty innej nich wnioskowana. Dot. POR „Sardegna” 2000-2006 (nr CCI 1999 IT 16 1PO 010);

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich aktów z nimi związanych lub służących za podstawę oraz obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty odpowiadają tym, które zostały podniesione w sprawie T-345/04 Republika Włoska przeciwko Komisji (1).

      (1)  Dz.U. C 262, z 23.10.4, str. 55.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 czerwca 2005 w sprawie T-295/03 Poli Sud Srl przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Nieujawnianie dokumentu pochodzącego z Państwa Członkowskiego bez uprzedniej zgody tego państwa)

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/19

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 8 czerwca 2005
   w sprawie T-295/03 Poli Sud Srl przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Nieujawnianie dokumentu pochodzącego z Państwa Członkowskiego bez uprzedniej zgody tego państwa)
   (2005/C 229/40)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T-295/03 Poli Sud Srl, z siedzibą w Lamezia Terme (Włochy), reprezentowanej przez M. Calabrese, avvocato, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: V. Di Bucci i P. Aalto, wspierani przez A. Abate, avocat, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji odmawiającej skarżącej dostępu do niektórych dokumentów dotyczących pomocy państwa uznanej za zgodną ze wspólnym rynkiem mocą decyzji Komisji z dnia 12 lipca 2000 r. [SG (2000) D/105754 — Pomoc nr 715/99], Sąd (piąta izba), w składzie: M. Vilaras, prezes, F. Dehousse i D. Šváby, sędziowie; sekretarz: M. H. Jung, wydał w dniu 8 czerwca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 264 z 1.11.2003


title: Sprawa F-83/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. — Schell przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Punkty pierwszeństwa — Ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/49

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. — Schell przeciwko Komisji
   (Sprawa F-83/06) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Punkty pierwszeństwa - Ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego)
   (2009/C 32/95)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Arno Schell (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: F. Frabetti, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i M. Velardo, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Służba publiczna — Tytułem żądania głównego stwierdzenie nieważności list urzędników awansowanych w ramach postępowań w sprawie awansu w latach 2004 i 2005, w zakresie, w jakim nie zawierają one nazwiska skarżącego, ewentualnie stwierdzenie nieważności dystrybucji punktów awansu przyznanych w ramach wskazanych powyżej postępowań w zakresie dotyczącym skarżącego
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 237 z 30.9.2006, s. 18.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C-381/01: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 77/388/EWG — Podatek od wartości dodanej — Art. 11 A ust. 1 lit. a) — Podstawa opodatkowania — Subwencja związana bezpośrednio z ceną — Rozporządzenie (WE) nr 603/95 — Pomoc przyznawana w sektorze suszu paszowego)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 15 lipca 2004 r.
   w sprawie C-381/01: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 77/388/EWG - Podatek od wartości dodanej - Art. 11 A ust. 1 lit. a) - Podstawa opodatkowania - Subwencja związana bezpośrednio z ceną - Rozporządzenie (WE) nr 603/95 - Pomoc przyznawana w sektorze suszu paszowego)
   (2004/C 228/04)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-381/01: Komisja Wspólnot Europejskich, (pełnomocnik: E. Traversa) przeciwko Republice Włoskiej (pełnomocnik: I. Braguglia przy wsparciu G. de Bellisa), popieranej przez Republikę Finlandii (pełnomocnik: T. Pynnä) oraz przez Królestwo Szwecji (pełnomocnik: A. Kruse), mającej za przedmiot stwierdzenie, że nie nakładając podatku od wartości dodanej na kwotę pomocy przyznanej w wykonaniu rozporządzenia Rady (WE) nr 603/95 z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego (Dz.U. L 63, str. 1), Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na niej na mocy art. 11 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1), Trybunał (druga izba) w składzie C. W. A. Timmermans prezes izby, C. Gulmann (sprawozdawca), J.-P. Puissochet, J. N. Cunha Rodrigues oraz N. Colneric, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: L. Hewlett, wydał dnia 15 lipca 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska ponosi własne koszty postępowania.

               3)

               Republika Finlandii oraz Królestwo Szwecji ponoszą własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 348 z 8.12.2001.


title: Sprawa C-167/04 P: Odwołanie wniesione dnia 5 kwietnia 2004 r. przez spółkę JCB Service od wyroku pierwszej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 13 stycznia 2004 r. w sprawie T-67/01 JCB Service przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

text:
               12.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/3

         Odwołanie wniesione dnia 5 kwietnia 2004 r. przez spółkę JCB Service od wyroku pierwszej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 13 stycznia 2004 r. w sprawie T-67/01 JCB Service przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   (Sprawa C-167/04 P)
   (2004/C 156/07)
   Dnia 5 kwietnia 2004 r. spółka JCB Service, z siedzibą w Rocester, Staffordshire (Zjednoczone Królestwo), reprezentowana przez E. Morgon de Rivery, prawnika. wniosła do Sądu Pierwszej Instancji odwołanie od wyroku pierwszej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 13 stycznia 2004 r. w sprawie T-67/01 (1) JCB Service przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               1.

               uchylenie w całości wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 stycznia 2004 r. w sprawie T-67/01 JCB Service przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, ze uwagi na fakt, iż jest on sprzeczny z prawem wspólnotowym gdyż narusza prawo wnoszącej odwołanie do obrony, lub

               2.

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 stycznia 2004 r. w sprawie T-67/01, JCB Service przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, w zakresie, w jakim: (i) kwestionuje ogólny zakaz sprzedaży biernej przez autoryzowanych dystrybutorów w Zjednoczonym Królestwie, Irlandii, Francji i we Włoszech, jak również rzekomy zakaz korzystania ze źródeł zaopatrzenia dystrybutorów we Francji i we Włoszech, co uniemożliwiło dostawy krzyżowe pomiędzy dystrybutorami, oraz w zakresie w jakim (ii) przewiduje on nałożenie na spółkę JCB Service grzywny za wspomniane rzekome naruszenia oraz

               3.

               wydanie przez Trybunał ostatecznego wyroku w sprawie T-67/01 zgodnie z art. 61 Statutu Trybunału (WE) i tym samym uchylenie w całości lub w części, decyzji Komisji z dnia 21 grudnia 2000 r. w sprawie COMP.F.1/35.918 (2) i przy wykorzystaniu jego pełnej kompetencji uchylenie bądź też zmniejszenie grzywny w wysokości 30 millionów euro nałożonej na spółkę JCB w drodze wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 stycznia 2004 r. w sprawie T-67/01, JCB Service przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich; oraz

               4.

               we wszystkich przypadkach zasądzenie od Komisji zgodnie z art. 69 regulaminu Trybunału zwrotu kosztów poniesionych przez wnoszącą odwołanie w postępowaniu zarówno przed Sądem Pierwszej Instancji, jak i przed Trybunałem;

               5.

               alternatywnie do 3., w przypadku, gdy Trybunał nie rozstrzygnie sprawy, zastrzeżenie kosztów i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji zgodnie z wyrokiem Trybunału.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Pierwszy zarzut
   Wnosząca odwołanie podnosi, iż Sąd Pierwszej Instancji („SPI”) naruszył prawo wspólnotowe poprzez odmowę uwzględnienia zarzutu, iż prawa wnoszącej odwołanie zostały naruszone. Po pierwsze, wnosząca odwołanie twierdzi, iż przysługujące jej prawo do obrony zostało naruszone ze względu na przewlekłość postępowania przed Komisją, które trwało 27 lat (od dnia notyfikacji do dnia wydania decyzji przez Komisję), co uniemożliwiło wykonywanie przez nią praw, które przysługiwały jej jako stronie zgłaszającej. SPI popełnił błąd co do prawa nie uwzględniając konsekwencji takiego naruszenia dla możliwości skutecznej ochrony ze strony wnoszącej odwołanie. Po drugie, wnosząca odwołanie twierdzi, że przysługujące jej domniemanie niewinności również zostało naruszone, ponieważ SPI nie uwzględnił niektórych dowodów wyłączających winę, nie zastosował metody faisceau d'indices (pakietu wskaźników) pozwalającej na dokonanie oceny dowodów istotnych w sprawie i nie przeprowadził odpowiedniej i bezstronnej argumentacji.
   Drugi zarzut
   Wnosząca odwołanie podnosi, że SPI naruszył art. 81 WE kwestionując (i) nałożenie przez wnoszącą odwołanie ogólnego zakazu sprzedaży biernej przez jego dystrybutorów w Zjednoczonym Królestwie, Irlandii, Francji i we Włoszech oraz (ii) ograniczenie źródła zaopatrzenia jej dystrybutorów we Francji i we Włoszech, na podstawie błędnej oceny prawnej faktów, niewłaściwej oceny dowodów oraz błędnego zastosowania odpowiednich przepisów wspólnotowego prawa konkurencji. To z kolei pociągnęło za sobą zastosowanie zakazu przewidzianego w art. 81 WE w sposób oczywiście sprzeczny z literą i celem wspomnianego przepisu.
   Trzeci zarzut
   Zarzut ten dotyczy sposobu naliczania grzywny. W tym zakresie wnosząca odwołanie podnosi, że SPI naruszył art. 15 rozporządzenia nr 17 łamiąc najważniejsze z podstawowych zasad, jakie mają zastosowanie do nakładania grzywien tj. zasadę dobrej administracji, uzasadnionych oczekiwań stron będących osobami prywatnymi oraz wymiaru kary w oparciu o zasadę dobrego traktowania, jak również dokonując niewłaściwej oceny powagi i czasu trwania wspomnianych naruszeń, oraz okoliczności łagodzących i obciążających.

      (1)  Dz.U. C 186 z dnia 30 czerwca 2001 r., str. 9.

      (2)  Dz.U. L 69 z dnia 12 marca 2002 r., str. 1.


title: Sprawa C-452/16 PPU: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam – Niderlandy) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko Krzysztofowi Markowi Poltorakowi [Odesłanie prejudycjalne — Pilny tryb prejudycjalny — Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Europejski nakaz aresztowania — Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW — Artykuł 1 ust. 1 — Pojęcie „orzeczenia sądowego” — Artykuł 6 ust. 1 — Pojęcie „wydającego nakaz organu sądowego” — Europejski nakaz aresztowania wydany przez Rikspolisstyrelsen (zarząd krajowy policji, Szwecja) w celu wykonania kary pozbawienia wolności]

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/16

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam – Niderlandy) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko Krzysztofowi Markowi Poltorakowi
   (Sprawa C-452/16 PPU) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Europejski nakaz aresztowania - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Artykuł 1 ust. 1 - Pojęcie „orzeczenia sądowego” - Artykuł 6 ust. 1 - Pojęcie „wydającego nakaz organu sądowego” - Europejski nakaz aresztowania wydany przez Rikspolisstyrelsen (zarząd krajowy policji, Szwecja) w celu wykonania kary pozbawienia wolności])
   (2017/C 014/20)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Amsterdam

      Strona w postępowaniu głównym

   Krzysztof Marek Poltorak

      Sentencja

   Pojęcie „organu sądowego”, o którym mowa w art. 6 ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., jest pojęciem autonomicznym prawa Unii i ten art. 6 ust. 1 należy interpretować w ten sposób, że służba policji taka jak Rikspolisstyrelsen (krajowy zarząd policji, Szwecja), nie jest objęta zakresem pojęcia „wydającego nakaz organu sądowego” w rozumieniu tego przepisu, a tym samym europejskiego nakazu aresztowania wydanego przez te służbę w celu wykonania wyroku orzekającego karę pozbawienia wolności nie można uznać za „orzeczenie sądowe” w rozumieniu art. 1 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584, zmienionej decyzją ramową 2009/299.

      (1)  Dz.U. C 383 z 17.10.2016.


title: Sprawa C-24/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalii

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/31

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalii
   (Sprawa C-24/08) (1)

   (2009/C 69/62)

      Język postępowania: portugalski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 79 z 29.3.2008.


title: Sprawa C-523/06: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 4 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2000/59/WE — Portowe urządzenia do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku — Brak utworzenia i wykonania planów odbioru i zagospodarowania odpadów dla wszystkich portów)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/17

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 4 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-523/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2000/59/WE - Portowe urządzenia do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku - Brak utworzenia i wykonania planów odbioru i zagospodarowania odpadów dla wszystkich portów)
   (2007/C 297/26)
   Język postępowania: fiński
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Huttunen i K. Simonsson, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Finlandii (przedstawiciel: J. Heliskoski, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 5 ust. 1 i art. 16 ust. 1 dyrektywy 2000/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 listopada 2000 r. w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku (Dz.U. L 332, str. 81) — Brak utworzenia i wykonania planów odbioru i zagospodarowania odpadów dla wszystkich portów w Finlandii
   Sentencja

               1)

               Nie stwarzając i nie wykonując planów odbioru i zagospodarowania odpadów dla wszystkich swych portów, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 5 ust. 1 i art. 16 ust. 1 dyrektywy 2000/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 listopada 2000 r. w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku.

               2)

               Republika Finlandii pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 42 z dnia 24 lutego 2007 r.


title: Sprawa F-55/14: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/59

         Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-55/14)
   2014/C 421/85
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: L. Levi, A. Tymen, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie nieprzedłużenia ze stroną skarżącą umowy o pracę, która powinna być zawarta na czas nieokreślony.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 31 października 2013 r. w sprawie nieprzedłużenia ze stroną skarżącą umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego, która powinna być zawarta na czas nieokreślony;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 6 marca 2014 r. w sprawie oddalenia zażalenia strony skarżącej z dnia 15 listopada 2013 r. w zakresie, w jakim zawiera informacje uzupełniające, niezawarte w zaskarżonej decyzji z dnia 31 października 2013 r.;

               —

               zasądzenie na rzecz strony skarżącej odszkodowania w wysokości 20  000 EUR;

               —

               obciążenie Komisji wszystkimi kosztami postępowania.


title: Kryteria przedzielania spraw do izb

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/42

         Kryteria przedzielania spraw do izb
   (2007/C 269/74)
   W dniu 25 września 2007 r. Sąd Pierwszej Instancji ustanowił zgodnie z art. 12 regulaminu następujące kryteria przydzielania spraw do izb, na okres od dnia 25 września 2007 r. do dnia 30 września 2008 r.:

               1.

               Odwołania od orzeczeń Sądu do spraw Służby Publicznej przydziela się z chwilą wniesienia wniosku izbie odwoławczej, z zastrzeżeniem możliwości późniejszego zastosowania art. 14 i 51 regulaminu.

               2.

               Sprawy inne niż te, o których mowa w ust. 1 przydziela się z chwilą wniesienia skargi do izb złożonych z trzech sędziów, z zastrzeżeniem możliwości późniejszego zastosowania art. 14 i 51 regulaminu.
               Sprawy, o których mowa w niniejszym ustępie rozdziela się między izby według trzech odrębnych porządków, ustalanych zgodnie z kolejnością rejestracji spraw w sekretariacie:

                           —

                           dla spraw dotyczących stosowania reguł konkurencji odnoszących się do przedsiębiorstw, przepisów dotyczących pomocy udzielanej przez państwa oraz przepisów dotyczących handlowych środków ochronnych;

                           —

                           dla spraw z dziedziny prawa własności intelektualnej, o których mowa w art. 130 § 1 regulaminu;

                           —

                           dla pozostałych spraw.

                     W ramach wspomnianych porządków obie izby obradujące w składzie trzech sędziów złożone z czterech sędziów będą uwzględniane po dwa razy przy co trzeciej zmianie.
               Prezes Sądu może odstąpić od tych porządków w celu uwzględnienia powiązania niektórych spraw lub w celu zapewnienia zrównoważonego podziału pracy.


title: Sprawa T-281/14: Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Fels-Werke/Komisja (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/65

         Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Fels-Werke/Komisja
   (Sprawa T-281/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 294/79)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Fels-Werke GmbH (Goslar, Niemcy) (przedstawiciele: C. Arhold, N. Wimmer, F.-A. Wesche, L. Petersen i T. Woltering, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez C. von Donata i G. Quardt, adwokatów)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia określonego w art. 108 ust. 2 TFUE postępowania w przedmiocie środków wdrożonych przez Republikę Federalną Niemiec w formie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)].

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosku o dopuszczenie Urzędu Nadzoru EFTA do sprawy w charakterze interwenienta.

               3)

               Fels-Werke GmbH pokrywa koszty własne, a także poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014


title: Sprawa T-376/05: Skarga wniesiona w dniu  13 października 2005 r.  — Tea-Cegos i STG przeciwko Komisji

text:
               10.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/18

         Skarga wniesiona w dniu 13 października 2005 r. — Tea-Cegos i STG przeciwko Komisji
   (Sprawa T-376/05)
   (2005/C 315/32)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: TEA-CEGOS (Madryt, Hiszpania) i Services Techniques Globaux (STG) (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciele: G. Vandersanden i L. Levi, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 października 2005 r. w sprawie odrzucenia kandydatury i oferty konsorcjum TEA-CEGOS i cofnięcia decyzji o udzieleniu zamówienia dotyczącego umowy ramowej konsorcjum TEA-CEGOS w ramach przetargu EuropeAid — 2/119860/C-LOT nr 7;

               —

               stwierdzenie nieważności pozostałych decyzji, wydanych w ramach tego przetargu przez pozwaną w następstwie decyzji z dnia 12 października 2005 r., a w szczególności stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie udzielenia zamówienia oraz umów zawartych przez Komisję na podstawie tych decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżącymi w niniejszej sprawie są przedsiębiorstwa wchodzące w skład konsorcjum, utworzonego na potrzeby ogłoszonego przez pozwaną przetargu „EuropeAid/119860/C/SV/MULTI”. Konsorcjum to złożyło ofertę na część (lot) nr 7: „Culture, Governance and Home Affairs”.
   Pismem z dnia 20 maja 2004 r. poinformowano konsorcjum, że przyjęto jego kandydaturę. Pismem z dnia 18 lipca 2005 r. pozwana powiadomiła konsorcjum, że jej zdaniem istnieje konieczność zmiany decyzji w sprawie udzielenia mu zamówienia dotyczącego umowy ramowej, uzasadniając tę zmianę tym, że decyzję tę podjęto na podstawie nieścisłych informacji, przekazanych w toku postępowania. W dniu 12 października 2005 r. Komisja wydała decyzję potwierdzającą odrzucenie kandydatury i oferty skarżącej na podstawie klauzuli o wykluczeniu zawartej w art. 13 ogłoszenia o zamówieniu1. Na uzasadnienie tej decyzji powołała się na fakt, że jeden z partnerów konsorcjum wchodził też w skład innej grupy, której członek uczestniczył w złożeniu innej kandydatury w tym samym przetargu. To właśnie ta decyzja jest przedmiotem niniejszej skargi.
   Na poparcie wniosku o stwierdzenie nieważności skarżące wysuwają różne zarzuty.
   W pierwszym zarzucie skarżące podnoszą, że pozwana naruszyła postanowienia umowy, gdyż błędnie zastosowała art. 13 ogłoszenia o zamówieniu oraz art. 14 instrukcji dla oferentów. Skarżące twierdzą, że art. 13 ogłoszenia o zamówieniu nie obowiązuje, jeżeli wydano już decyzję o udzieleniu zamówienia. Utrzymują również, że przekazały dokumenty, których żądała pozwana i że nie podały fałszywych informacji, a więc że nie są spełnione warunki przewidziane w art. 14 instrukcji dla oferentów, stanowiące jedyne uzasadnienie podważenia decyzji o udzieleniu zamówienia na tym etapie postępowania.
   Po drugie skarżące utrzymują, że pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie znajdującego się w art. 13 ogłoszenia o zamówieniu pojęcia „legal group”, gdyż zastosowała jedynie kryterium struktury, a nie test konfliktu interesów między biorącymi udział w tym samym przetargu kandydatami. Zdaniem skarżących ocena pozwanej narusza zasady pewności prawnej. Skarżące podnoszą ponadto zarzut naruszenia obowiązku uzasadnienia.
   Trzeci zarzut, który podnoszą skarżące dotyczy naruszenia zasady dobrej administracji i braku staranności. Skarżące podnoszą, że w razie wątpliwości pozwana powinna poinformować o nich w rozsądnym terminie konsorcjum oraz zażądać wyjaśnień w trakcie postępowania przetargowego, a nie po wydaniu decyzji o udzieleniu zamówienia, co pozwoliłoby skarżącym zaoszczędzić koszty związane z ich udziałem w dalszych etapach postępowania.
   W ostatnim zarzucie skarżące utrzymują, że naruszono ich uzasadnione oczekiwania, a także zasady dotyczące cofnięcia aktów administracji. Twierdzą, że w niniejszej sprawie decyzja o udzieleniu zamówienia nie była niezgodna z prawem, a zatem pozwana nie miała prawa jej cofnąć.


title: Sprawa T-302/14: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2014 r. – Buderus Guss przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/50

         Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2014 r. – Buderus Guss przeciwko Komisji
   (Sprawa T-302/14)
   2014/C 223/53
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Buderus Guss GmbH (Breidenbach, Niemcy) (przedstawiciele: D. Greinacher, J. Martin i B. Scholtka, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia przeciwko Republice Federalnej Niemiec przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych i gazu kopalnianego oraz ograniczenia „dopłaty EEG” (dopłaty przeznaczonej na finansowanie źródeł energii odnawialnej w Niemczech) w przypadku odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)] w zakresie, w jakim Komisja uznała w niej przewidziany w § 40 i 41 ustawy EEG system szczególnych wypłat wyrównawczych za pomoc państwa w rozumieniu art. 107 TFUE;

               —

               obciążenie Komisji poniesionymi kosztami zgodnie z art. 87 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 107 TFUE
               Skarżąca podnosi, że Komisja błędne uznała wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych za pomocą systemu dopłat, a także – szczególne wypłaty wyrównawcze mające na celu ograniczenie dopłaty EEG za pomoc i z tego względu nie powinna była przeprowadzać formalnego postępowania wyjaśniającego.

                           —

                           W związku z tym skarżąca twierdzi, że przy wstępnej analizie tego, czy system szczególnych wypłat wyrównawczych stanowi pomoc Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie ze względu na to, iż ten stanowiący wyjątek od zasady pobierania dopłaty EEG system szczególnych wypłat wyrównawczych nie przysparza odbiorcom energochłonnym żadnej korzyści, której nie uzyskaliby oni w normalnych warunkach rynkowych.

                           —

                           Skarżąca podnosi także, że środek ten nie wiąże się z wykorzystaniem zasobów państwowych. Ze względu na to, że dochód z opłaty EEG nie stanowi zasobów państwowych, przewidziany w przypadku odbiorców energochłonnych system szczególnych wypłat wyrównawczych również jest pozbawiony związku z tymi zasobami.

                           —

                           Skarżąca podnosi następnie, że ten system szczególnych wypłat wyrównawczych nie zakłóca konkurencji. Przywraca on jedynie warunki konkurencji, jaka istniałaby, gdyby nie pobierano dopłaty EEG.

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
               Skarżąca podnosi, że wydając zaskarżoną decyzję Komisja naruszyła zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań. Niemieckie przepisy w przedmiocie wsparcia energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych były już przedmiotem pogłębionej analizy przeprowadzanej w kontekście tego, czy stanowi ono pomoc państwa. Po jej przeprowadzeniu w 2002 r. Komisja doszła do wniosku, że przepisy te nie przewidują przeniesienia zasobów państwowych. Ponieważ ustawa EEG 2012 nie przewidywała w tym względzie żadnych istotnych zmian, podmioty gospodarcze, których ona dotyczyła, nie czuły się zobowiązane do oczekiwania na wyniki kolejnej analizy, lecz mogły w uzasadniony sposób oczekiwać zgodności tych nowych przepisów z prawem.

               3.

               Zarzut trzeci: nadużycie władzy
               Wreszcie skarżąca podnosi, że Komisja nadużyła przyznanego jej w art. 107 i 108 TFUE swobodnego uznania. Wszczęcie postępowania wyjaśniającego ma na celu przede wszystkim zasadniczą harmonizację wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych. Ten podstawowy cel przyświeca również przyjęciu nowej wersji wytycznych dotyczących pomocy państwa dla środowiska i energii, w których Komisja po raz pierwszy ustanowiła szczegółowe zasady wspierania energii ze źródeł odnawialnych. Aby dokonać takiej harmonizacji, Komisja powinna była przeprowadzić postępowanie przewidziane w art. 116 i 117 TFUE.


title: Sprawa C-324/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien (Austria) w dniu 9 lipca 2012 r. — Novontech-Zala Kft przeciwko LOGICDATA Electronic & Software Entwicklungs GmbH

text:
               6.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien (Austria) w dniu 9 lipca 2012 r. — Novontech-Zala Kft przeciwko LOGICDATA Electronic & Software Entwicklungs GmbH
   (Sprawa C-324/12)
   2012/C 303/24
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Handelsgericht Wien

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona wnosząca odwołanie i pozwana: Novontech-Zala Kft

      Druga strona postępowania odwoławczego i skarżąca: LOGICDATA Electronic & Software Entwicklungs GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy niedochowanie przez adwokata, któremu zlecono prowadzenie sprawy, terminu na wniesienie sprzeciwu od europejskiego nakazu zapłaty stanowi zawinienie pozwanego w rozumieniu art. 20 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiającego postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty (zwanego dalej rozporządzeniem) (1)?

               2)

               Jeżeli błędne zachowanie adwokata nie stanowi zawinienia pozwanego, czy błędne zapisanie przez adwokata, któremu zlecono prowadzenie sprawy, daty upływu terminu na wniesienie sprzeciwu od europejskiego nakazu zapłaty należy interpretować jako wyjątkową okoliczność zgodnie z art. 20 ust. 2 rozporządzenia nr 1896/2006?

      (1)  Dz.U. L 399, s. 1.


title: Sprawa T-631/11: Wyrok Sądu z dnia 20 lutego 2013 r. — Caventa przeciwko OHIM — Anson's Herrenhaus (B BERG) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego B BERG — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy Christian Berg — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/24

         Wyrok Sądu z dnia 20 lutego 2013 r. — Caventa przeciwko OHIM — Anson's Herrenhaus (B BERG)
   (Sprawa T-631/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego B BERG - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy Christian Berg - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 108/63
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Caventa AG (Rekingen, Szwajcaria) (przedstawiciele: początkowo adwokat J. Krenzel, następnie adwokaci T. Stein i A. Segler)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: K. Klüpfel i D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Anson's Herrenhaus KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Löffel i P. Lange)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 września 2011 r. (sprawa R 2014/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Anson's Herrenhaus KG a Caventa AG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Caventa AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 32 z 4.2.2012.


title: Sprawa C-581/11 P: Postanowienie Trybunału z dnia 12 lipca 2012 r. — Muhamad Mugraby przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej (Odwołanie — Skarga na bezczynność — Naruszenie praw podstawowych i układu o stowarzyszeniu między Wspólnotą Europejską a Republiką Libańską — Zaniechanie podjęcia przez Radę i Komisję środków przeciwko Republice Libańskiej — Skarga o odszkodowanie — Odwołanie oczywiście bezzasadne i oczywiście niedopuszczalne)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/24

         Postanowienie Trybunału z dnia 12 lipca 2012 r. — Muhamad Mugraby przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-581/11 P) (1)

   (Odwołanie - Skarga na bezczynność - Naruszenie praw podstawowych i układu o stowarzyszeniu między Wspólnotą Europejską a Republiką Libańską - Zaniechanie podjęcia przez Radę i Komisję środków przeciwko Republice Libańskiej - Skarga o odszkodowanie - Odwołanie oczywiście bezzasadne i oczywiście niedopuszczalne)
   2013/C 9/39
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Muhamad Mugraby (przedstawiciel: S. Delhaye, Advocate)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i M. M. Joséphidès, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Boelaert i F. Castillo de la Torre, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) z dnia 6 września 2011 r. w sprawie T-292/09 Mugraby przeciwko Radzie i Komisji, oddalającego, po pierwsze, skargę na bezczynność instytucji mającą na celu stwierdzenie, że Rada i Komisja bezprawnie odmówiły zajęcia stanowiska w odniesieniu do wniosku skarżącego dotyczącego podjęcia środków przeciwko Libanowi z uwagi na podnoszone przez skarżącego naruszanie przez Liban praw podstawowych skarżącego, a także naruszania przez Liban układu stowarzyszeniowego pomiędzy Wspólnotą a Republiką Libańską, a po drugie oddalającego skargę o naprawienie szkody, którą skarżący miał ponieść wskutek bezczynności instytucji wspólnotowych.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Muhamad Mugraby ponosi koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 września 2004 r. w sprawie C-465/01: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Swoboda przepływu pracowników — Obywatele Unii lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego — Obywatele Państw Trzecich, które są związane umową ze Wspólnotą — Bierne prawo wyborcze do izb pracowników i do rad zakładowych — Zasada niedyskryminacji co do warunków pracy)

text:
               6.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 16 września 2004 r.
   w sprawie C-465/01: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Swoboda przepływu pracowników - Obywatele Unii lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego - Obywatele Państw Trzecich, które są związane umową ze Wspólnotą - Bierne prawo wyborcze do izb pracowników i do rad zakładowych - Zasada niedyskryminacji co do warunków pracy)
   (2004/C 273/02)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-465/01 Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: J. Sack) przeciwko Republice Austrii (pełnomocnik: H. Dossi), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia w trybie art. 226 WE, Trybunał (druga izba), w składzie C.W.A. Timmermans, prezes izby, R. Schintgen (sędzia sprawozdawca), R. Silva de Lapuerta, P. Kuris i G. Arestis, sędziowie, rzecznik generalny: F.G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 16 września 2004 wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1.

                           a)

                           Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 39 WE, art. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty w brzmieniu ustalonym przez rozporządzenie Rady (EWG) nr 2434/92 z dnia 27 lipca 1992 r. i art. 28 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym poprzez odmówienie pracownikom z innych Państw Członkowskich Unii Europejskiej lub z Europejskiego Obszaru Gospodarczego biernego prawa wyborczego do izb pracowniczych.

                           b)

                           Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom wynikającym z umów zawartych pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi ustanawiającymi na korzyść pracowników pochodzących z tych państw, zatrudnionych legalnie w Państwie Członkowskim zasadę niedyskryminacji co do warunków pracy, poprzez odmówienie tym pracownikom biernego prawa wyborczego do rad zakładowych i walnych zgromadzeń izb pracowniczych.

               2.

               Republika Austrii jest obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 84 z 6.4.2002.


title: Sprawa T-228/14: Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2014 r. – CBM Creative Brands Marken przeciwko OHIM – Aeronautica Militare – Stato Maggiore (TRECOLORE)

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/18

         Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2014 r. – CBM Creative Brands Marken przeciwko OHIM – Aeronautica Militare – Stato Maggiore (TRECOLORE)
   (Sprawa T-228/14)
   2014/C 245/25
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CBM Creative Brands Marken GmbH (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci U. Lüken, M. Grundmann i N. Kerger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Aeronautica Militare – Stato Maggiore (Rzym, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 stycznia 2014 r. w sprawie R 594/2013-1, w zakresie w jakim Pierwsza Izba Odwoławcza utrzymała w mocy decyzję Wydziału Sprzeciwów odrzucającą zgłoszenie nr 00 9 8 77  391 w odniesieniu do towarów z klas 18 i 25 i należących do klasy 35 usług „handlu detalicznego, w tym internetowego i telezakupów, odzieżą, obuwiem, nakryciami głowy, okularami słonecznymi, metalami szlachetnymi i ich stopami, wyrobami z metali szlachetnych lub pokrywanych nimi, wyrobami jubilerskimi, kamieniami szlachetnymi, przyrządami zegarmistrzowskimi i chronometrycznymi, skórą i imitacjami skóry oraz wyrobami z tych materiałów, skórami zwierzęcymi, walizami, torbami podróżnymi, torbami, torebkami, portfelami, portmonetkami, etui na klucze, plecakami, futerałami, parasolkami, parasolami (dużymi) i laskami; biczami, uprzężą i wyrobami rymarskimi”;

               —

               oddalenie w całości sprzeciwu wniesionego wobec zgłoszenia nr 00 9 8 77  391;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „TRECOLORE” dla towarów i usług należących do klas 18, 25 i 35 – Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 8 77  391

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Aeronautica Militare – Stato Maggiore

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny i graficzny krajowy i wspólnotowy znak towarowy „FRECCE TRICOLORI” zarejestrowany dla towarów i usług należących do klas 9, 14, 16, 18, 20, 25, 28 i 41.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-174/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione w dniu  3 kwietnia 2006 r.  Ministero delle Finanze przeciwko CO.GE.P. srl

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione w dniu 3 kwietnia 2006 r. Ministero delle Finanze przeciwko CO.GE.P. srl
   (Sprawa C-174/06)
   (2006/C 154/16)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte suprema di cassazione
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ministero delle Finanze

      Strona pozwana: CO.GE.P. srl
   Pytanieprejudycjalne
   Czy przyznanie podmiotowi prawa do używania — także w wyłączny sposób — rzeczy będącej własnością państwa, bez świadczenia usług, które są ważniejsze od zezwolenia na używanie rzeczy, przez określony czas i za wynagrodzeniem znacznie niższym niż wartość rzeczy, które ma miejsce na wniosek zainteresowanego przez jednostkę publiczną, która prowadzi przedsiębiorstwo, w drodze wydania aktu administracyjnego — jak to ma miejsce w przypadku wydania zezwolenia w stosunku do dóbr państwowych uregulowanego w prawie krajowym — zamiast w drodze umowy, stanowi przypadek najmu nieruchomości zwolniony z podatku od wartości dodanej (VAT) zgodnie z art. 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy 77/388/EWG? (1)

      (1)  Dz.U. L 145 str. 1.


title: Sprawa T-288/14: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2014 r. – Energiewerke Nord przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/40

         Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2014 r. – Energiewerke Nord przeciwko Komisji
   (Sprawa T-288/14)
   2014/C 223/43
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Energiewerke Nord GmbH (Rubenow, Niemcy) (przedstawiciele: T. Volz, M. Ringel, B. Wißmann, M. Püstow, C. Oehme i T. Wielsch, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia przeciwko Republice Federalnej Niemiec przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz ograniczenia „dopłaty EEG” (dopłaty przeznaczonej na finansowanie źródeł energii odnawialnej w Niemczech) w przypadku odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)] w zakresie, w jakim dotyczy ona ograniczenia dopłaty EEG w przypadku odbiorców energochłonnych;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: brak sprzyjania w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że przewidziane w Gesetz über den Vorrang erneuerbarer Energien (niemieckiej ustawie o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej „EEG”) ograniczenie dopłaty EEG w przypadku odbiorców energochłonnych nie stanowi pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Skarżąca twierdzi, że przepis ten nie przysparza odbiorcom energochłonnym żadnej korzyści. Jej zdaniem szczególne wypłaty wyrównawcze stanowią raczej rekompensatę za nadzwyczajne obciążenia, jakie zostały w szczególności nałożone na skarżącą i porównywalne do niej przedsiębiorstwa w ramach wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych i których celem jest przywrócenie konkurencyjności tym będącym odbiorcami energochłonnymi przedsiębiorstwom, których interesy zostały w znacznym stopniu naruszone wskutek zastosowania dopłaty EEG w jej pierwotnej postaci.

               2.

               Zarzut drugi: brak zasobów państwowych w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           Skarżąca podnosi ponadto, że te szczególne wypłaty wyrównawcze nie stanowią środka „przyznanego przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych”. W związku z tym twierdzi ona, że dopłata EEG sama w sobie nie stanowi środka przyznanego z zasobów państwowych i że, co za tym idzie, zrezygnowanie z tego środka w ramach systemu szczególnych wypłat wyrównawczych, też nie może stanowić takiego środka przyznanego z zasobów państwowych.

                           —

                           Ta dopłata EEG nie jest pobierana, zarządzana, ani nawet wypłacana przez państwo czy też powoływany czy też ustanowiony przez to państwo organ publiczny lub państwowy. Przeciwnie, dopłata ta może być pobierana bezpośrednio przez podmioty zarządzające siecią przesyłową na podstawie roszczenia cywilnoprawnego. Dopłata ta nie przysparza korzyści budżetowi państwa, efektem czego system szczególnych wypłat wyrównawczych w żaden sposób nie zmniejsza przychodów państwa.

                           —

                           Środki pochodzące z EEG nie pozostają do dyspozycji organów państwa. Ponadto żaden organ – ani Bundesamt für Wirtschaft und Ausfuhrkontrolle (BAFA, niemiecki federalny urząd ds. kontroli gospodarki i importu) ani Bundesnetzagentur (niemiecka federalna agencja ds. sieci) – nie sprawuje nad tymi środkami kontroli o charakterze publicznym.


title: Sprawa T-148/13: Postanowienie Sądu z dnia 15 października 2013 r. — Hiszpania przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Rozpoczęcie biegu terminu — Publikacja w Dzienniku Urzędowym — Niedopuszczalność)

text:
               7.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/13

         Postanowienie Sądu z dnia 15 października 2013 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-148/13) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Rozpoczęcie biegu terminu - Publikacja w Dzienniku Urzędowym - Niedopuszczalność)
   2013/C 359/25
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo S. Centeno Huerta, następnie M. J. García-Valdecasas Dorrego, abogados del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall, J. Baquero Cruz i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AST/125/12 w celu stworzenia listy kandydatów, spośród których mogą być rekrutowani asystenci (AST 3) w dziedzinach: Audyt, Finanse/Księgowość, Ekonomia/Statystyka (Dz.U. 2012, C 394 A, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 123 z 27.4.2013.


title: Sprawa T-144/05: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2005 r. przez Pabla Muñiza przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/36

         Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2005 r. przez Pabla Muñiza przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-144/05)
   (2005/C 132/65)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 12 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Pabla Muñiza zamieszkałego w Brukseli (Belgia), reprezentowanego przez B. Dehandschuttera, adwokata, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 3 lutego 2005 r. w zakresie, w jakim odmawia ona udzielenia pełnego dostępu do dokumentów, których dotyczy wniosek skarżącego;

               2)

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 3 lutego 2005 r. w zakresie, w jakim odmawia ona udzielenia częściowego dostępu do dokumentów, których dotyczy wniosek;

               3)

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżący jest adwokatem specjalizującym się w doradzaniu klientom w sprawach dotyczących należności celnych. W celu udzielenia jak najlepszej porady swoim klientom w dniu 13 października 2004 r. skarżący złożył wniosek do Komisji o udzielenie dostępu do protokołu z wrześniowego spotkania Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego oraz do pewnych dokumentów TAXUD. Na wniosek ten udzielono w dniu 1 grudnia 2004 r. odpowiedzi odmownej na podstawie art. 4 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001. W dniu 15 grudnia 2004 r. skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie pierwotnej decyzji. Zaskarżona decyzja została wydana wskutek tego wniosku i potwierdziła poprzednią decyzję o odmowie udzielenia dostępu.
   Skarżący twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 4 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001. Według skarżącego, przedstawione przyczyny odmowy udzielenia dostępu, a mianowicie, iż ujawnienie wnioskowanych dokumentów poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji przez Komisję, nie stanowi przekonywującego uzasadnienia na podstawie tego przepisu. Skarżący podnosi również w tym samym kontekście, iż zaskarżona decyzja została błędnie uzasadniona poprzez odwołanie do kategorii dokumentów zamiast poprzez ocenę treści każdego z wnioskowanych dokumentów.
   Ponadto skarżący uważa, że został naruszony art. 4 ust. 6 tego rozporządzenia poprzez odmowę przez Komisję udzielenia nawet częściowego dostępu do wnioskowanych dokumentów. Skarżący twierdzi również, że zaskarżona decyzja stanowi obejście art. 2 ust. 1 tego rozporządzenia prowadząc do systematycznej odmowy ujawniania dokumentów wewnętrznych jedynie na tej podstawie, iż dane akta nie są zamknięte.
   Wreszcie skarżący uważa, że interes publiczny polegający na potrzebie lepszego zrozumienia przez zainteresowane strony decyzji podejmowanych w zakresie klasyfikacji taryfowych uzasadnia ujawnienie wnioskowanych dokumentów.


title: Sprawa T-326/11: Wyrok Sądu z dnia 25 kwietnia 2012 r. — Brainlab przeciwko OHIM (BrainLAB) (Wspólnotowy znak towarowy — Słowny wspólnotowy znak towarowy BrainLAB — Brak wniosku o przedłużenie rejestracji znaku towarowego — Wykreślenie znaku towarowego po wygaśnięciu prawa z rejestracji — Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego — Artykuł 81 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/19

         Wyrok Sądu z dnia 25 kwietnia 2012 r. — Brainlab przeciwko OHIM (BrainLAB)
   (Sprawa T-326/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Słowny wspólnotowy znak towarowy BrainLAB - Brak wniosku o przedłużenie rejestracji znaku towarowego - Wykreślenie znaku towarowego po wygaśnięciu prawa z rejestracji - Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego - Artykuł 81 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 165/32
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Brainlab AG (Feldkirchen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Bauer

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: R. Manea, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 kwietnia 2011 r. (sprawa R 1596/2010-4), dotyczącą przedstawionych przez stronę skarżącą wniosków o przywrócenie stanu poprzedniego i o przedłużenie rejestracji znaku towarowego BrainLAB.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 15 kwietnia 2011 r. (sprawa R 1596/2010-4).

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Wykreślenie sprawy T-131/03

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/45

         Wykreślenie sprawy T-131/03 (1)

   (2005/C 82/79)
   (Język postępowania: niemiecki)
   Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2005 r. prezes drugiej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-131/03 Sinziger Mineralbrunnen GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 158 z 5.7.2003


title: Sprawy połączone T-229/11 i T-276/11: Wyrok Sądu z dnia 13 marca 2013 r. — Inglewood i in. przeciwko Parlamentowi (Przepisy dotyczące zwrotu kosztów oraz diet posłów do Parlamentu Europejskiego — Uzupełniający system emerytalny — Decyzje o odmownym rozpoznaniu wniosków o możliwość skorzystania z przepisów obowiązujących przed zmianą uzupełniającego systemu emerytalnego w 2009 r. — Zarzut niezgodności z prawem — Prawa nabyte — Uzasadnione oczekiwania — Proporcjonalność — Równość traktowania)

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/16

         Wyrok Sądu z dnia 13 marca 2013 r. — Inglewood i in. przeciwko Parlamentowi
   (Sprawy połączone T-229/11 i T-276/11) (1)

   (Przepisy dotyczące zwrotu kosztów oraz diet posłów do Parlamentu Europejskiego - Uzupełniający system emerytalny - Decyzje o odmownym rozpoznaniu wniosków o możliwość skorzystania z przepisów obowiązujących przed zmianą uzupełniającego systemu emerytalnego w 2009 r. - Zarzut niezgodności z prawem - Prawa nabyte - Uzasadnione oczekiwania - Proporcjonalność - Równość traktowania)
   2013/C 123/27
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Lord Inglewood (Penrith, Zjednoczone Królestwo) oraz dziesięcioro innych skarżących, których nazwiska figurują w załączniku do wyroku (sprawa T-229/11), a także Marie-Arlette Carlotti (Marsylia, Francja) (sprawa T-276/11) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, É. Marchal i D. Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Lorenz, M. Windisch i K. Pocheć, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądania stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego o odmowie umożliwienia skarżącym skorzystania z dobrowolnej emerytury uzupełniającej bądź w trybie wcześniejszym, bądź w wieku 60 lat, bądź częściowo w formie kapitału.

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Lord Inglewood oraz dziesięcioro pozostałych skarżących, których nazwiska figurują w załączniku, a także Marie-Arlette Carlotti zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 16.7.2011.


title: Sprawa T-366/06: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2006 r. — Calebus przeciwko Komisji

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/29

         Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2006 r. — Calebus przeciwko Komisji
   (Sprawa T-366/06)
   (2007/C 20/44)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Calebus, S.A. (Almería, Hispzania) (przedstawiciel: adwokat R. Bocanegra Sierra)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności, uchylenie lub odwołanie i stwierdzenie bezskuteczności opublikowanej w
                     Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej L 259 z dnia 21 września 2006 r. decyzji Komisji 2006/613/WE z dnia 19 lipca 2006 r. przyjmującej wykaz terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty w zakresie, w jakim ujęty w tym wykazie TZW „ES61110006 Ramblas de Gergal, Tabernas y Sur de Sierra Alhamilla” obejmuje farmę„Las Cuerdas”, oraz nakazanie Komisji dokonania takiej zmiany granic tego TZW, żeby wspomniana farma nie była nim objęta.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu swoich żądań skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja

               —

               narusza dyrektywę Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (1), włączając do TZW ES61110006 niektóre grunty będące własnością skarżącej, które nie spełniają niezbędnych wymogów środowiskowych oraz

               —

               jest arbitralna, ponieważ z tego samego terenu wyłączone zostały grunty, które spełniały kryteria zobowiązujące do zaklasyfikowania tych działek jako TZW.

      (1)  Dz.U. L 206 z 22.7.1992 r., str. 7.


title: Sprawa C-113/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2006 r. w sprawie T-155/04 Selex Sistemi Integrati S.p.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 27 lutego 2007 r. przez SELEX Sistemi Integrati S.p.A.

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/5

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2006 r. w sprawie T-155/04 Selex Sistemi Integrati S.p.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 27 lutego 2007 r. przez SELEX Sistemi Integrati S.p.A.
   (Sprawa C-113/07 P)
   (2007/C 117/08)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Selex Sistemi Integrati S.p.A. (przedstawiciele: adwokaci F. Sciaudone, R. Sciaudone i D. Fioretti)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich, Eurocontrol — Europejska Organizacja ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej
   Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie T-155/04 a nastapnie przekazanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji w celu rozpatrzenia istoty sprawy w świetle wytycznych przekazanych przez Trybunał;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w niniejszej sprawie, a także w sprawie T-155/04.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie żądań odwołania wnosząca odwołanie podnosi kilka zarzutów naruszenia prawa dotyczących odpowiednio kwestii formalnych jak i materialnych.
   Naruszenie prawa w zakresie kwestii formalnych
   W odniesieniu do błędów proceduralnych popełnionych przez Sąd Pierwszej Instancji wnosząca odwołanie twierdzi, że:

               —

               został naruszony art. 116 § 6 regulaminu Sądu poprzez wyrażenie zgody przez Sąd na otrzymanie akt sprawy przez organizację Eurocontrol i umożliwienie jej przedstawienia pisemnych uwag;

               —

               został naruszony art. 48 § 2 regulaminu Sądu poprzez zniekształcenie okoliczności faktycznych, na podstawie których nowe zarzuty, na które powołuje się wnosząca odwołanie zostały uznane za niedopuszczalne;

               —

               został naruszony art. 48 § 2 regulaminu Sądu poprzez nieuwzględnienie stanowiska Komisji w odniesieniu do tych okoliczności faktycznych, na podstawie których nowe zarzuty, na które powołuje się wnosząca odwołanie zostały uznane za niedopuszczalne;

               —

               został naruszony art. 66 § 1 regulaminu Sądu poprzez niewydanie przez Sąd postanowienia w przedmiocie wniosku o zastosowanie środków dowodowych.

         Naruszenie prawa w zakresie kwestii materialnych
   W odniesieniu do błędów materialnych wynikających z zastosowania art. 82 WE do wsparcia udzielonego przez organizację Eurocontrol na rzecz organów administracji krajowej, wnosząca odwołanie twierdzi, że:

               —

               uległa wypaczeniu treść zaskarżonej decyzji;

               —

               istnieje sprzeczność w uzasadnieniu w zakresie, w jakim nie została stwierdzona nieważność zaskarżonej decyzji pomimo uwzględnienia pierwszego zarzutu skargi wniesionej przez wnoszącą odwołanie;

               —

               istnieje sprzeczność w uzasadnieniu w zakresie, w jakim Sąd zastąpił własne uzasadnienie uzasadnieniem Komisji z zaskarżonej decyzji;

               —

               nie zostało poszanowane utrwalone orzecznictwo wspólnotowe dotyczące ograniczeń kontroli sądowej;

               —

               wystąpił oczywisty błąd w ocenie w odniesieniu do naruszenia art. 82 WE.

         W odniesieniu do naruszenia prawa co do zastosowania art. 82 WE do działalności z zakresu standaryzacji prowadzonej przez organizację Eurocontrol, wnosząca odwołanie twierdzi, że:

               —

               uległa wypaczeniu treść zaskarżonej decyzji;

               —

               zastosowane pojęcie działalności gospodarczej nie odpowiada pojęciu przyjętemu przez orzecznictwo Wspólnoty;

               —

               miała miejsce błędna wykładnia i błędne zastosowanie orzecznictwa Wspólnoty w zakresie świadczeń społecznych;

               —

               został naruszony obowiązek wystarczającego uzasadnienia.

         W odniesieniu do błędów materialnych wynikających z zastosowania do organizacji Eurocontrol art. 82 WE w dziedzinie badań i rozwoju (w szczególności do zakupu prototypów i systemu prawa własności intelektualnej), wnosząca odwołanie twierdzi, że:

               —

               nastąpiło oczywiste przeinaczenie zaskarżonej decyzji;

               —

               zastosowane pojęcie działalności gospodarczej nie odpowiada pojęciu przyjętemu przez orzecznictwo wspólnotowe;

               —

               nastąpiło przekłamanie i zniekształcenie dowodów przedstawionych przez wnoszącą odwołanie w odniesieniu do gospodarczego charakteru zarządzania przez organizację Eurocontrol systemem praw własności intelektualnej.


title: Sprawa T-347/09: Wyrok Sądu z dnia 12 września 2013 r. — Niemcy przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Nieodpłatne przekazywanie określonych terenów należących do narodowego dziedzictwa przyrodniczego — Środki służące finansowemu wsparciu dużych projektów z zakresu ochrony środowiska naturalnego — Decyzja uznająca pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem — Pojęcie przedsiębiorstwa — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/20

         Wyrok Sądu z dnia 12 września 2013 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-347/09) (1)

   (Pomoc państwa - Nieodpłatne przekazywanie określonych terenów należących do narodowego dziedzictwa przyrodniczego - Środki służące finansowemu wsparciu dużych projektów z zakresu ochrony środowiska naturalnego - Decyzja uznająca pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem - Pojęcie przedsiębiorstwa - Obowiązek uzasadnienia)
   2013/C 313/36
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: początkowo M. Lumma i B. Klein, następnie A. Wiedmann i T. Henze, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo K. Gross, następnie F. Erlbacher, A. Stobiecka-Kuik i P. Loewenthal, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i J. Gstalter, pełnomocnicy); Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: początkowo C. Wissels, Y. de Vries i M. de Ree, następnie C. Wissels, M. de Ree, J. Langer i M. Noort, pełnomocnicy); Republika Finlandii (przedstawiciel: J. Heliskoski, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 5080 wersja ostateczna z dnia 2 lipca 2009 r. w sprawie pomocy państwa NN 8/2009 przyznanej przez Republikę Federalną Niemiec i dotyczącej systemu pomocy państwa obejmującego, po pierwsze, nieodpłatne przekazywanie określonych terenów należących do narodowego dziedzictwa przyrodniczego oraz, po drugie, środki służące finansowemu wsparciu dużych projektów z zakresu ochrony środowiska naturalnego (Dz.U. C 230, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Republika Francuska, Królestwo Niderlandów i Republika Finlandii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa T-329/15: Postanowienie Sądu z dnia 17 listopada 2015 r. – Certuss Dampfautomaten/OHIM – Universal for Engineering Industries (Universal 1800 TC) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/61

         Postanowienie Sądu z dnia 17 listopada 2015 r. – Certuss Dampfautomaten/OHIM – Universal for Engineering Industries (Universal 1800 TC)
   (Sprawa T-329/15) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 038/82)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Certuss Dampfautomaten GmbH & Co. KG (Krefeld, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Sroka)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Universal for Engineering Industries SAE (Giza, Egipt)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 kwietnia 2015 r. (sprawa R 1303/2014-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Universal for Engineering Industries SAE a Certuss Dampfautomaten GmbH & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Certuss Dampfautomaten GmbH & Co. KG pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2015.


title: Sprawa T-766/14: Postanowienie Sądu z dnia 23 listopada 2015 r. – Actega Terra/OHIM – Heidelberger Druckmaschinen (FoodSafe) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy FoodSafe — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej]

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/55

         Postanowienie Sądu z dnia 23 listopada 2015 r. – Actega Terra/OHIM – Heidelberger Druckmaschinen (FoodSafe)
   (Sprawa T-766/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy FoodSafe - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej])
   (2016/C 038/73)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Actega Terra GmbH (Lehrte, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Onken)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A.Schifko, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Heidelberger Druckmaschinen AG (Heidelberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat: I. Lins)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 września 2014 r. (sprawa R 2440/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Heidelberger Druckmaschinen AG a Actega Terra GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Actega Terra GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 46 z 9.2.2015.


title: Sprawa T-362/11: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2011 r. — Stichting Greenpeace Nederland i PAN Europe przeciwko Komisji

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/46

         Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2011 r. — Stichting Greenpeace Nederland i PAN Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-362/11)
   2011/C 252/97
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Skarżące: Stichting Greenpeace Nederland (Amsterdam, Niderlandy) i Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat B. Kloostra)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że decyzja Komisji z dnia 6 maja 2011 r. narusza rozporządzenie (WE) 1049/2001 (1)

               —

               stwierdzenie, że decyzja Komisji z dnia 6 maja 2011 r. narusza Konwencję z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz o dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, rozporządzenie (WE) 1049/2001 oraz rozporządzenie nr 1367/2006 (2);

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z 6 maja 2011 r.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argument

   Strona skarżąca opiera uzasadnienie swej skargi na dwóch zarzutach.

               1)

               W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzji narusza art. 8 ust.1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, ponieważ Komisja nie rozpatrzyła wniosku potwierdzającego strony skarżącej w przewidzianym terminie oraz nie podała szczegółowych powodów takiej decyzji.

               2)

               W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca twierdzi, że Komisja w zaskarżonej decyzji naruszyła art. 4 Konwencji z Aarhus, art. 4 ust. 2 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 oraz art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE)nr 1367/2006, ponieważ nie uwzględniła, że:

                           —

                           powód odmowy jest niezgodny z Konwencją z Aarhus;

                           —

                           wnioskowane informacje stanowią informacje dotyczące emisji do środowiska oraz, że

                           —

                           za ujawnieniem wnioskowanych przez stronę skarżącą informacji przemawia nadrzędny interes publiczny.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43)

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13)


title: Sprawa T-105/06: Skarga wniesiona w dniu  7 kwietnia 2006 r.  — InterVideo przeciwko OHIM

text:
               20.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/17

         Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2006 r. — InterVideo przeciwko OHIM
   (Sprawa T-105/06)
   (2006/C 121/31)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: InterVideo, Inc. (Kalifornia, USA) (Przedstawiciel: adwokat K. Manhaeve)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej z dnia 31 stycznia 2006 r.

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „WinDVD Creator” dla towarów należących do klasy 9 — zgłoszenie nr 4 106 936

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia
   Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 4 i art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 polegające na tym, że Izba Odwoławcza nieprawidłowo określiła dany krąg odbiorców. Zdaniem skarżącej dany krąg odbiorców tworzą przeciętni konsumenci, nie zaś użytkownicy PC, którym znany jest szczególny język komputerowy.


title: Sprawa T-48/10 P: Postanowienie Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r. — Meister przeciwko OHIM (Odwołanie — Służba Publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2008 r. — Decyzja o przyznaniu punktów w ramach postępowania w sprawie awansu — Wzmianka dotycząca punktów nagromadzonych z tytułu poprzedniego postępowania w sprawie awansu — Przeinaczenie faktów — Ciężar kosztów postępowania — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/23

         Postanowienie Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r. — Meister przeciwko OHIM
   (Sprawa T-48/10 P) (1)

   (Odwołanie - Służba Publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2008 r. - Decyzja o przyznaniu punktów w ramach postępowania w sprawie awansu - Wzmianka dotycząca punktów nagromadzonych z tytułu poprzedniego postępowania w sprawie awansu - Przeinaczenie faktów - Ciężar kosztów postępowania - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)
   2011/C 55/42
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Herbert Meister (Muchamiel, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat H.-J. Zimmermann)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: I. de Medrano Caballero i G. Faedo, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Waelbroecka i E. Wintera)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie F-17/09 Meister przeciwko OHIM (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze) mające na celu uchylenie tego postanowienia.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Herbert Meister pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) w ramach niniejszego postępowania.

      (1)  Dz.U C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa C-517/15 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 26 lipca 2017 r. – AGC Glass Europe, AGC Automotive Europe, AGC France, AGC Flat Glass Italia Srl, AGC Glass UK Ltd, AGC Glass Germany GmbH/Komisja Europejska [Odwołanie — Konkurencja — Artykuły 101 i 102 TFUE — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Artykuł 30 — Decyzja Komisji Europejskiej stwierdzająca istnienie niezgodnego z prawem kartelu na europejskim rynku szkła samochodowego — Publikacja jawnej wersji tej decyzji — Oddalenie wniosku o zachowanie poufności pewnych informacji — Zakres uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające — Decyzja 2011/695/UE — Artykuł 8 — Poufność — Informacje pochodzące z wniosku o złagodzenie sankcji — Częściowe oddalenie wniosku o zachowanie poufności — Uzasadnione oczekiwania — Równość traktowania]

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/5

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 26 lipca 2017 r. – AGC Glass Europe, AGC Automotive Europe, AGC France, AGC Flat Glass Italia Srl, AGC Glass UK Ltd, AGC Glass Germany GmbH/Komisja Europejska
   (Sprawa C-517/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Konkurencja - Artykuły 101 i 102 TFUE - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 30 - Decyzja Komisji Europejskiej stwierdzająca istnienie niezgodnego z prawem kartelu na europejskim rynku szkła samochodowego - Publikacja jawnej wersji tej decyzji - Oddalenie wniosku o zachowanie poufności pewnych informacji - Zakres uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające - Decyzja 2011/695/UE - Artykuł 8 - Poufność - Informacje pochodzące z wniosku o złagodzenie sankcji - Częściowe oddalenie wniosku o zachowanie poufności - Uzasadnione oczekiwania - Równość traktowania])
   (2017/C 309/05)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: AGC Glass Europe, AGC Automotive Europe, AGC France, AGC Flat Glass Italia Srl, AGC Glass UK Ltd, AGC Glass Germany GmbH (przedstawiciele: L. Garzaniti, F. Hoseinian i A. Burckett St Laurent, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Meessen, P.J.O. Van Nuffel i F. van Schaik, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               AGC Glass Europe SA, AGC Automotive Europe SA, AGC France SAS, AGC Flat Glass Italia Srl, AGC Glass UK Ltd i AGC Glass Germany GmbH zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 398 z 30.11.2015.


title: Sprawa C-452/13: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg – Austria) – Germanwings GmbH przeciwko Ronny’emu Henningowi [Odesłanie prejudycjalne – Transport lotniczy – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Artykuły 2, 5 i 7 – Prawo do odszkodowania w przypadku dużego opóźnienia lotu – Wielkość opóźnienia – Pojęcie „czasu przylotu”]

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/20

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg – Austria) – Germanwings GmbH przeciwko Ronny’emu Henningowi
      (Sprawa C-452/13) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Artykuły 2, 5 i 7 - Prawo do odszkodowania w przypadku dużego opóźnienia lotu - Wielkość opóźnienia - Pojęcie „czasu przylotu”])
      (2014/C 395/24)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht Salzburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Germanwings GmbH

         Strona pozwana: Ronny Henning

         Sentencja

      Artykuły 2, 5 i 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „czasu przylotu” używane do celów określenia wielkości opóźnienia, którego doświadczyli pasażerowie danego lotu, oznacza moment, w którym co najmniej jedne z drzwi samolotu otwierają się, przy założeniu, że w owym momencie pasażerowie mają prawo opuścić maszynę.

         (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013.


title: Sprawa C-263/07: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 29 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprawidłowa transpozycja — Dyrektywa 96/61/WE — Artykuł 9 ust. 4 — Artykuł 13 ust. 1 — Załącznik I — Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola — Pojęcia odniesienia się do najlepszych dostępnych technik oraz okresowego poddawania warunków pozwolenia ponownemu rozpatrzeniu )

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/17

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 29 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-263/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Nieprawidłowa transpozycja - Dyrektywa 96/61/WE - Artykuł 9 ust. 4 - Artykuł 13 ust. 1 - Załącznik I - Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola - Pojęcia „odniesienia się do najlepszych dostępnych technik’ oraz „okresowego poddawania warunków pozwolenia ponownemu rozpatrzeniu’)
   (2008/C 22/33)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: C. Schiltz, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprawidłowa transpozycja art. 9 ust 4 i art. 13 ust. 1 a także załącznika I do dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz. U. 257, str. 26) — Pojęcia odniesienia się do „najlepszych dostępnych technik” oraz „okresowego” poddawania warunków pozwolenia „ponownemu rozpatrzeniu”
   Sentencja

               1)

               Nie dokonując prawidłowej transpozycji art. 9 ust. 4 i art. 13 ust. 1 a także załącznika I do dyrektywy Rady 96/61/WE dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa C-602/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n °2 de Santander (Hiszpania) w dniu 25 listopada 2013 r. — Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, S.A. przeciwko Fernandowi Quintanowi Ujecie i Maríi Isabel Sánchez Garcíi

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 2 de Santander (Hiszpania) w dniu 25 listopada 2013 r. — Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, S.A. przeciwko Fernandowi Quintanowi Ujecie i Maríi Isabel Sánchez Garcíi
   (Sprawa C-602/13)
   2014/C 31/06
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia no 2 de Santander

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, S.A.

      Strona pozwana: Fernando Quintano Ujeta i María Isabel Sánchez García

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodnie z dyrektywą Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, a w szczególności z art. 6 ust. 1 i z art. 7 ust. 1 tego aktu, w celu zapewnienia ochrony konsumentów i użytkowników w myśl zasad równoważności i skuteczności, sąd krajowy, w przypadku gdy ustali istnienie nieuczciwego warunku dotyczącego odsetek za zwłokę, jest zobowiązany stwierdzić w konsekwencji nieważność jakiegokolwiek zapisu dotyczącego odsetek za zwłokę, włącznie z tym, który może wynikać z uzupełniającego zastosowania przepisu krajowego takiego jak art. 1 108 Código Civil, drugie postanowienie przejściowe Ley 1/2013 w związku z art. 114 Ley Hipotecaria czy art. 4 RDL 6/2012, i nie musi czuć się związany ponownym określeniem odsetek dokonanym przez instytucję finansową na podstawie drugiego postanowienia przejściowego Ley 1/13?

               2)

               Czy drugie postanowienie przejściowe Ley 1/2013 należy interpretować w ten sposób, że nie może ono stanowić przeszkody w zapewnieniu ochrony interesów konsumenta?

               3)

               Czy zgodnie z dyrektywą Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, a w szczególności z art. 6 ust. 1 i z art. 7 ust. 1 tego aktu, w celu zapewnienia ochrony konsumentów i użytkowników w myśl zasad równoważności i skuteczności, sąd krajowy, w przypadku gdy ustali istnienie nieuczciwego warunku dotyczącego postawienia kredytu w stan natychmiastowej wymagalności, jest zobowiązany stwierdzić, że warunek ten nie stanowi części umowy i wyciągnąć konsekwencje właściwe dla takiego stwierdzenia również wówczas, gdy instytucja finansowa odczekała minimalny okres przewidziany przez przepis krajowy?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29; wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 15, t. 2., s. 288.


title: Sprawy połączone C-333/15 i C-334/15: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 9 czerwca 2016 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – María del Pilar Planes Bresco/Comunidad Autónoma de Aragón [Odesłanie prejudycjalne — Wspólna polityka rolna — Zintegrowany system zarządzania niektórymi systemami pomocy i ich kontroli — Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 — System płatności jednolitych — Artykuły 43 i 44 — Uprawnienia do płatności oparte na powierzchni — Hektary kwalifikujące się do objęcia pomocą obszarową — Trwałe użytki zielone — Uregulowanie krajowe uzależniające kwalifikowalność obszarów trwałych użytków zielonych przekraczających wielkość powierzchni upraw paszowych początkowo uwzględnionych przy ustaleniu uprawnień do płatności od ich wykorzystania na potrzeby hodowlane gospodarstwa rolnego]

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/16

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 9 czerwca 2016 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – María del Pilar Planes Bresco/Comunidad Autónoma de Aragón
   (Sprawy połączone C-333/15 i C-334/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka rolna - Zintegrowany system zarządzania niektórymi systemami pomocy i ich kontroli - Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 - System płatności jednolitych - Artykuły 43 i 44 - Uprawnienia do płatności oparte na powierzchni - Hektary kwalifikujące się do objęcia pomocą obszarową - Trwałe użytki zielone - Uregulowanie krajowe uzależniające kwalifikowalność obszarów trwałych użytków zielonych przekraczających wielkość powierzchni upraw paszowych początkowo uwzględnionych przy ustaleniu uprawnień do płatności od ich wykorzystania na potrzeby hodowlane gospodarstwa rolnego])
   (2016/C 296/21)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: María del Pilar Planes Bresco

      Strona pozwana: Comunidad Autónoma de Aragón

      Sentencja

   Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001, zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 2012/2006 z dnia 19 grudnia 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono uregulowaniu krajowemu, takiemu jak uregulowanie sporne w postępowaniu głównym, które stoi na przeszkodzie uwzględnieniu, na poczet hektarów kwalifikujących się do objęcia pomocą obszarową za rolniczy rok gospodarczy, zgłoszonych przez rolnika obszarów trwałych użytków zielonych, które przekraczają wielkość powierzchni trwałych użytków zielonych początkowo uwzględnionej w celu ustalenia przysługujących mu uprawnień do płatności na hektar, chyba że rolnik ten wykaże, iż wspomniane obszary są rzeczywiście wykorzystywane na potrzeby hodowlane jego gospodarstwa rolnego we wspomnianym rolniczym roku gospodarczym.

      (1)  Dz.U. C 302 z 14.9.2015.


title: Sprawa C-456/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 43 WE — Psychoterapeuci ubezpieczenia zdrowotnego — System limitów — Przepisy przejściowe zawierające odstępstwa — Proporcjonalność — Dopuszczalność)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-456/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 43 WE - Psychoterapeuci ubezpieczenia zdrowotnego - System limitów - Przepisy przejściowe zawierające odstępstwa - Proporcjonalność - Dopuszczalność)
   (2008/C 22/07)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Støvlbæk i S. Grünheid, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i U. Forsthoff, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 43 WE — Przepisy przejściowe w zakresie wydawania pozwoleń psychoterapeutom przewidujące dla uzyskania pozwolenia wymóg uprzedniej działalności wykonywanej w ramach krajowego systemu ubezpieczenia zdrowotnego
   Sentencja

               1)

               Zastrzegając przepisy przejściowe lub normy służące ochronie „praw nabytych”, pozwalające psychoterapeutom na uzyskanie pozwolenia lub zatwierdzenia wydawanego niezależnie od obowiązujących zasad zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, wyłącznie na rzecz psychoterapeutów, którzy wykonywali swój zawód w jednym z regionów Niemiec w ramach niemieckich kas chorych, oraz nie uwzględniając porównywalnej lub podobnej działalności zawodowej wykonywanej przez psychoterapeutów w innych państwach członkowskich, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 43 WE.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006 r.


title: Sprawa T-315/12: Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2014 r. – Tubes Radiatori przeciwko OHIM – Antrax It (Grzejnik) [Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający grzejnik — Wcześniejszy wzór — Podstawa unieważnienia — Brak indywidualnego charakteru — Brak innego całościowego wrażenia — Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 — Nasycenie stanu sztuki wzorniczej — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/19

         Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2014 r. – Tubes Radiatori przeciwko OHIM – Antrax It (Grzejnik)
   (Sprawa T-315/12) (1)

   ([Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający grzejnik - Wcześniejszy wzór - Podstawa unieważnienia - Brak indywidualnego charakteru - Brak innego całościowego wrażenia - Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Nasycenie stanu sztuki wzorniczej - Obowiązek uzasadnienia])
   2014/C 129/23
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Tubes Radiatori Srl (Resana, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci S. Verea, K. Muraro, M. Balestriero i P. Menapace)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: F. Mattina, następnie P. Bullock, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Antrax It Srl (Resana) (przedstawiciel: adwokat L. Gazzola)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 kwietnia 2012 r. (sprawa R 953/2011-3) dotyczącą postępowania o sprawie unieważnienia prawa do wzoru pomiędzy Antrax It Srl a Tubes Radiatori Srl.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 3 kwietnia 2012 r. (sprawa R 953/2011-3).

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               OHIM pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Tubes Radiatori Srl.

               4)

               Antrax It Srl pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 273 z 8.9.2012.