title: Sprawa C-642/18: Skarga wniesiona w dniu 12 października 2018 r. – Komisja Europejska / Królestwo Hiszpanii

text:
               10.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 445/12

      Skarga wniesiona w dniu 12 października 2018 r. – Komisja Europejska / Królestwo Hiszpanii
      (Sprawa C-642/18)
      (2018/C 445/15)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán, E. Sanfrutos Cano i F. Thiran, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie na podstawie art. 258 akapit pierwszy Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, że

                              —

                              nie przyjmując planów gospodarki odpadami zgodnie z wymogami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (1) lub nie dokonując przeglądu owych planów, jak wskazano w dyrektywie 2008/98/WE w odniesieniu do wspólnot autonomicznych Aragonii, Balearów, Wysp Kanaryjskich i Madrytu oraz Ciudad Autónoma de Ceuta, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 28 ust. 1 i art. 30 ust. 1 dyrektywy 2008/98/WE oraz

                              —

                              nie informując Komisji oficjalnie o przyjęciu lub przeglądzie planów gospodarki odpadami w odniesieniu do wspólnot autonomicznych Aragonii, Balearów, Wysp Kanaryjskich i Madrytu oraz Ciudad Autónoma de Ceuta, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 33 ust. 1 dyrektywy 2008/98/WE.

                  —

                  Obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Komisja uważa, że Królestwo Hiszpańskie uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie ww. przepisów dyrektywy 2008/98/WE, nie podejmując wymaganych działań przed dniem 14 września 2017 r., będącym terminem wyznaczonym w uzasadnionej opinii z dnia 14 lipca 2017 r.

         (1)  Dz.U. 2008, L 312, s. 3.


title: Sprawa C-506/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 17 maja 2018 r. w sprawie T-566/16, Josefsson / Parlament Europejski, wniesione w dniu 1 sierpnia 2018 r. przez Parlament Europejski

text:
               10.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 445/3

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 17 maja 2018 r. w sprawie T-566/16, Josefsson / Parlament Europejski, wniesione w dniu 1 sierpnia 2018 r. przez Parlament Europejski
      (Sprawa C-506/18 P)
      (2018/C 445/03)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Parlament Europejski (przedstawiciele: Í. Ní Riagáin Düro i V. Montebello-Demogeot, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Erik Josefsson

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  w konsekwencji, oddalenie skargi złożonej w pierwszej instancji;

                  —

                  nakazanie każdej ze stron pokrycia własnych kosztów związanych z niniejszym postępowaniem;

                  —

                  obciążenie E. Josefssona kosztami postępowania poniesionymi w pierwszej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania Parlament podnosi następujące zarzuty:

                  (i)

                  Sąd naruszył prawo, przeinaczył okoliczności faktyczne i nie przedstawił uzasadnienia dotyczącego ustalenia, że wymóg posiadania wykształcenia prawniczego stanowi przyczynę zwolnienia skarżącego;

                  (ii)

                  Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że do przyjęcia schematu organizacyjnego, związanych z nim decyzji oraz zawartego w nim opisu stanowisk ma zastosowanie prawo skarżącego do bycia wysłuchanym;

                  (iii)

                  Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne, popełnił oczywisty błąd w ocenie i naruszył obowiązek uzasadnienia, stwierdzając, że gdyby skarżącego wysłuchano również w przedmiocie wymogu posiadania wykształcenia prawniczego, takie wysłuchanie faktycznie mogłoby zmienić wynik rozpatrywanego procesu decyzyjnego.


title: Sprawa T-477/16: Wyrok Sądu z dnia 24 października 2018 r. – Epsilon International / Komisja Klauzula arbitrażowa – Umowy zawarte w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) – Interes prawny – Koszty kwalifikowalne – Zawieszenie płatności – Żądanie stwierdzenia nieważności – Decyzja o wpisaniu skarżącej do centralnej bazy danych systemu wczesnego wykrywania i wykluczania (EDES) – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Niedopuszczalność

text:
               10.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 445/15

      Wyrok Sądu z dnia 24 października 2018 r. – Epsilon International / Komisja
      (Sprawa T-477/16) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Umowy zawarte w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) - Interes prawny - Koszty kwalifikowalne - Zawieszenie płatności - Żądanie stwierdzenia nieważności - Decyzja o wpisaniu skarżącej do centralnej bazy danych systemu wczesnego wykrywania i wykluczania (EDES) - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
      (2018/C 445/19)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Epsilon International SA (Marousi, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci D. Bogaert i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Estrada de Solà, A Katsimerou i A. Kyratsou, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Z jednej strony, wniesione na podstawie art. 272 TFUE żądanie stwierdzenia, po pierwsze, że kwoty wypłacone przez Komisję na podstawie umów o udzielenie dotacji Briseide, i-SCOPE i Smart-Islands stanowią koszty kwalifikowalne, po drugie, że decyzje Komisji o zawieszeniu wypłat na projekty i-Locate, eENV-Plus, GeoSmartCity i c-Space są bezpodstawne i po trzecie, że niezgodne z prawem zachowania Komisji spowodowały powstanie szkody po stronie skarżącej, a z drugiej strony, po pierwsze, wniesione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Ares (2016)2835215, z dnia 17 czerwca 2016 r. w sprawie wpisania spółki Epsilon do bazy danych systemu wczesnego wykrywania i wykluczenia (EDES), a po drugie, wniesione na podstawie art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody jaką skarżąca miała ponieść w następstwie tej decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Epsilon International SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 402 z 31.10.2016.


title: Sprawa C-527/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 13 sierpnia 2018 r. – Gesamtverband Autoteile-Handel e.V. / KIA Motors Corporation

text:
               10.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 445/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 13 sierpnia 2018 r. – Gesamtverband Autoteile-Handel e.V. / KIA Motors Corporation
      (Sprawa C-527/18)
      (2018/C 445/04)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Gesamtverband Autoteile-Handel e.V.

         Strona pozwana: KIA Motors Corporation

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy producent ma obowiązek udostępniać informacje, które zapewnia niezależnym podmiotom zgodnie z art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 715/2007 (1), w formie umożliwiającej ich dalsze elektroniczne przetwarzanie?

                  2)

                  Czy jeżeli producent poprzez zaangażowanie dostawcy usług informatycznych otwiera dodatkowy kanał informacji na potrzeby dystrybucji oryginalnych części zamiennych przez autoryzowane sieci sprzedaży i stacje obsługi, dochodzi do dyskryminacji niezależnych podmiotów, zabronionej na mocy art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 715/2007?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (Dz.U. 2007, L 171, s. 1).


title: Sprawa T-63/17: Wyrok Sądu z dnia 24 października 2018 r. – Grupo Orenes / EUIPO – Akamon Entertainment Millenium (Bingo VIVA! Slots) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Bingo VIVA! Slots – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy vive bingo – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/2001] – Przedmiot sporu

text:
               10.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 445/16

      Wyrok Sądu z dnia 24 października 2018 r. – Grupo Orenes / EUIPO – Akamon Entertainment Millenium (Bingo VIVA! Slots)
      (Sprawa T-63/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Bingo VIVA! Slots - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy vive bingo - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/2001] - Przedmiot sporu)
      (2018/C 445/20)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Grupo Orenes, SL (Murcja, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M.J. Sanmartín Sanmartín)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Akamon Entertainment Millenium, SL (Barcelona, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 listopada 2017 r. (sprawa R 453/2016-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Grupo Orenes a Akamon Entertainment Millenium.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Grupo Orenes, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 95 z 27.3.2017.


title: Sprawa C-528/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 31 maja 2018 r. w sprawie T-340/16, Flatworld Solutions Pvt Ltd / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 13 sierpnia 2018 r. przez Outsource Professional Services Ltd

text:
               10.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 445/4

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 31 maja 2018 r. w sprawie T-340/16, Flatworld Solutions Pvt Ltd / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 13 sierpnia 2018 r. przez Outsource Professional Services Ltd
      (Sprawa C-528/18 P)
      (2018/C 445/05)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Outsource Professional Services Ltd (przedstawiciel: A. Kempter, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 31 maja 2018 r. w sprawie T-340/16;

                  —

                  utrzymanie w mocy decyzji czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 kwietnia 2016 r. w sprawie R 611/2015-4;

                  —

                  obciążenie Flatworld Solutions Pvt. Ltd kosztami postępowania w tym kosztami, które zmuszony był ponieść właściciel i następca prawny EUTM, będący spółką wnoszącą odwołanie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsze odwołanie zostało wniesione w związku z naruszeniem przez sąd prawa Unii, a konkretnie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 (1) w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, w brzmieniu ustalonym rozporządzeniem z Rady nr 2015/2424 (2).
      Sąd naruszył prawo poprzez uznanie, że zgłaszając do rejestracji znak towarowy nr 006035547, właściciel i poprzednik prawny EUTM działał w złej wierze. Sąd błędnie zinterpretował pojęcie złej wiary. Nie ma nic nieuczciwego ani nieetycznego w określeniu prowadzonej działalności przy użyciu opisowego słownictwa. W związku z tym rejestracja znaku towarowego nie była działaniem w złej wierze.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2424 z dnia 16 grudnia 2015 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego oraz uchylające rozporządzenie Komisji (WE) nr 2869/95 w sprawie opłat na rzecz Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Dz.U. 2015, L 341, s. 21).


title: Sprawa C-664/18: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2018 r. – Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               10.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 445/12

      Skarga wniesiona w dniu 23 października 2018 r. – Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
      (Sprawa C-664/18)
      (2018/C 445/16)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Norris-Usher, K. Petersen, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

         Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że: w dalszym ciągu przekraczając roczne wartości dopuszczalne dla NO2 w strefach UK0001 (Greater London Urban Area); UK0002 (West Midlands Urban Area); UK0003 (Greater Manchester Urban Area); UK 0004 (West Yorkshire Urban Area); UK 0013 (Teesside Urban Area); UK0014 (The Potteries); UK0018 (Kingston upon Hull); UK0019 (Southampton Urban Area); UK0024 (Glasgow Urban Area); UK0029 (Eastern); UK0031 (South East); UK0032 (East Midlands); UK0033 (North West & Merseyside); UK0034 (Yorkshire & Humberside); UK0035 (West Midlands) i UK0036 (North East), jak również godzinowe wartości dopuszczalne dla NO2 w strefie UK0001 (Greater London Urban Area) od momentu wejścia w życie w dniu 1 stycznia 2010 r. wartości dopuszczalnych, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej nie zastosowało się do art. 13 ust. 1 dyrektywy 2008/50/WE (1) w związku z załącznikiem XI do tej dyrektywy;

                  —

                  stwierdzenie, że: od dnia 11 czerwca 2010 r. Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom spoczywającym na nim na mocy art. 23 ust. 1 dyrektywy 2008/50/WE w związku z załącznikiem XV do tej dyrektywy w odniesieniu do wyżej wymienionych stref, a w szczególności w odniesieniu do zobowiązania, o którym mowa w art. 23 ust. 1 akapit drugi, aby okres, w którym nie są one dotrzymane, był jak najkrótszy.

                  —

                  obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Od 2010 r. roczne wartości dla NO2 zostały przekroczone w 16 strefach i aglomeracjach, a godzinowe wartości zostały przekroczone w 1 strefie. Przekroczenia te same w sobie stanowią naruszenie art. 13 ust. 1 dyrektywy 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy w związku z załącznikiem XI do tej dyrektywy.
      Mimo ciągłego naruszania art. 13 ust. 1 w związku z załącznikiem XI do tej dyrektywy, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej nie przyjęło planów ochrony jakości powietrza, które określają odpowiednie działania, tak aby okres, w którym nie są one dotrzymane, był jak najkrótszy. Niewystarczalność odpowiednich działań przewidzianych przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej wynika z czasu trwania okresu, w którym dopuszczalne wartości zostały przekroczone, wielkości tych przekroczeń i tendencji ich przekraczania, a także szczegółowej analizy każdego z odpowiednich planów jakości powietrza dotyczących 16 stref i aglomeracji, które są przedmiotem niniejszej skargi.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (Dz.U. 2008, L 152, s. 1).


title: Sprawa C-584/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Eparchiako Dikastirio Larnakas (Cypr) w dniu 19 września 2018 r. – D. Z. / Blue Air – Airline Management Solutions S.R.L.

text:
               10.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 445/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Eparchiako Dikastirio Larnakas (Cypr) w dniu 19 września 2018 r. – D. Z. / Blue Air – Airline Management Solutions S.R.L.
      (Sprawa C-584/18)
      (2018/C 445/06)
      Język postępowania: grecki

         Sąd odsyłający

      Eparchiako Dikastirio Larnakas

         Strony

         Strona powodowa: D. Z.

         Strona pozwana: Blue Air – Airline Management Solutions S.R.L.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy prawidłowa jest interpretacja, zgodnie z którą decyzja nr 565/2014/UE (1) wywołuje bezpośrednio skutki prawne w postaci, po pierwsze, przysługujących obywatelom państw trzecich praw do niepodlegania obowiązkowi wizowemu w celu wjazdu do państwa członkowskiego przeznaczenia oraz, po drugie, spoczywającego na danym państwie członkowskim przeznaczenia obowiązku niewymagania takiej wizy w przypadku, gdy wspomniani obywatele posiadają wizę lub zezwolenie na pobyt wymienione w wykazie dokumentów korzystających z wzajemnego uznania na podstawie decyzji nr 565/2014/UE, którą państwo członkowskie przeznaczenia zobowiązało się stosować?

                  2)

                  Czy można uznać, że w przypadku, gdy przewoźnik lotniczy w porcie lotniczym państwa członkowskiego wylotu, bezpośrednio lub poprzez swoich upoważnionych przedstawicieli i pracowników, odmawia przyjęcia na pokład pasażera, powołując się na odmowę władz państwa członkowskiego przeznaczenia zezwolenia na jego wjazd do tego państwa ze względu na domniemany brak wizy wjazdowej (wizy), przewoźnik ten pełni funkcję i działa jako emanacja danego państwa (emanation of State), w związku z czym poszkodowany pasażer może powołać się wobec rzeczonego przewoźnika przed sądem państwa członkowskiego przeznaczenia na decyzję nr 565/2014/UE w celu wykazania, że miał prawo wjazdu bez dodatkowej wizy, i żądania odszkodowania z powodu naruszenia tego prawa, a w konsekwencji z powodu naruszenia obowiązującej go umowy przewozu?

                  3)

                  Czy przewoźnik lotniczy, bezpośrednio lub poprzez swoich upoważnionych przedstawicieli i pracowników, może odmówić przyjęcia na pokład obywatela państwa trzeciego na podstawie decyzji władz państwa członkowskiego przeznaczenia o odmowie wjazdu na terytorium tego państwa członkowskiego, bez uprzedniego wydania lub wręczenia wyżej wymienionemu obywatelowi jakiejkolwiek uzasadnionej decyzji o odmowie wjazdu na piśmie [zob. art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2016/399 (2), dawniej art. 13 rozporządzenia (WE) nr 562/2006, który wprowadza obowiązek wydania uzasadnionej decyzji o odmowie wjazdu], w celu zagwarantowania poszanowania praw podstawowych, w szczególności sądowej ochrony praw pasażerów poszkodowanych (zob. art. 4 tego rozporządzenia)?

                  4)

                  Czy art. 2 [lit.] j) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (3) należy interpretować w ten sposób, że z jego zakresu zastosowania wyłączony jest przypadek odmowy przyjęcia na pokład pasażera, jeżeli decyduje o tym przewoźnik lotniczy, uzasadniając decyzję domniemanymi „niewłaściwymi dokumentami podróżnymi”? Czy prawidłowa jest interpretacja, zgodnie z którą odmowa przyjęcia na pokład jest objęta zakresem zastosowania rozporządzenia, jeżeli w postępowaniu sądowym, na podstawie szczególnych okoliczności każdego indywidualnego przypadku, zostanie wydana decyzja, że dokumenty podróżne są odpowiednie, a odmowa przyjęcia na pokład była nieuzasadniona lub niezgodna z prawem z powodu naruszenia prawa europejskiego?

                  5)

                  Czy pasażer może być pozbawiony prawa do odszkodowania, o którym mowa w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004, po powołaniu się na klauzulę wyłączającą lub ograniczającą odpowiedzialność przewoźnika lotniczego w przypadku, gdy dokumenty podróżne wspomnianego pasażera są rzekomo niewłaściwe, jeżeli klauzula ta istnieje w normalnych i wcześniej opublikowanych warunkach wykonywania lub świadczenia usług przewoźnika lotniczego? Czy art. 15, w związku z art. 14 powyższego rozporządzenia, stoi na przeszkodzie stosowaniu takich klauzul ograniczających lub wyłączających odpowiedzialność przewoźnika lotniczego?

         (1)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 565/2014/UE z dnia 15 maja 2014 r. wprowadzająca uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych oparty na jednostronnym uznawaniu przez Bułgarię, Chorwację, Cypr i Rumunię niektórych dokumentów za równorzędne z ich wizami krajowymi na przejazd tranzytem przez ich terytorium lub planowany pobyt na ich terytorium nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym oraz uchylająca decyzje nr 895/2006/WE i nr 582/2008/WE (Dz.U. 2014, L 157, s. 23).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.U. 2016, L 77, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa T-162/17 RENV: Wyrok Sądu z dnia 24 października 2018 r. – Fernández González / Komisja Służba publiczna – Członkowie personelu tymczasowego – Artykuł 2 lit. c) WZIP – Ogłoszenie o naborze na stanowisko członka personelu tymczasowego, o którym mowa w art. 2 lit. b) WZIP – Odrzucenie kandydatury – Zarzut niezgodności z prawem – Art. 8 WZIP – Odpowiedzialność – Utrata szansy

text:
               10.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 445/16

      Wyrok Sądu z dnia 24 października 2018 r. – Fernández González / Komisja
      (Sprawa T-162/17 RENV) (1)

      (Służba publiczna - Członkowie personelu tymczasowego - Artykuł 2 lit. c) WZIP - Ogłoszenie o naborze na stanowisko członka personelu tymczasowego, o którym mowa w art. 2 lit. b) WZIP - Odrzucenie kandydatury - Zarzut niezgodności z prawem - Art. 8 WZIP - Odpowiedzialność - Utrata szansy)
      (2018/C 445/21)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Elia Fernández González (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci M. Casado García-Hirschfeld i É. Boigelot)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Durona)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 270 TFUE i zmierzające, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 14 listopada 2014 r. o odrzuceniu kandydatury skarżącej na stanowisko członka personelu tymczasowego, stanowiące przedmiot ogłoszenia o naborze COM/2014/2036, a także decyzji z dnia 22 maja 2015 r. o oddaleniu zażalenia skarżącej, oraz po drugie, naprawienia szkody i krzywdy, jakich miała doznać skarżąca.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 14 listopada 2014 r. o odrzuceniu kandydatury Elii Fernández González na stanowisko członka personelu tymczasowego, stanowiące przedmiot ogłoszenia o naborze COM/2014/2036.

                  2)

                  Zasądza się od Komisji na rzecz E. Fernández González kwotę 20 000 EUR powiększoną o odsetki za opóźnienie naliczane od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku aż do chwili rzeczywistej zapłaty, według stopy określonej przez Europejski Bank Centralny w odniesieniu do głównych operacji refinansowania, powiększonej o 2 punkty procentowe.

                  3)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  4)

                  Komisja pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 354 z 26.10.2015 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-121/15 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).


title: Sprawa C-615/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Kehl (Niemcy) w dniu 28 września 2018 r. – postępowanie karne przeciwko UY

text:
               10.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 445/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Kehl (Niemcy) w dniu 28 września 2018 r. – postępowanie karne przeciwko UY
      (Sprawa C-615/18)
      (2018/C 445/11)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgerichts Kehl.

         Strony w postępowaniu głównym

      Staatsanwaltschaft Offenburg
      przeciwko
      UY

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy prawo Unii Europejskiej, a w szczególności dyrektywę 2012/13 (1) oraz art. 21, 45, 49, 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które pozwala na to, aby w toku postępowania karnego, tylko dlatego, że podejrzany ma miejsce zamieszkania nie w danym, lecz w innym państwie członkowskim, żądać od podejrzanego ustanowienia pełnomocnika do doręczeń celem doręczenia mu wyroku nakazowego z tym skutkiem, że wyrok nakazowy może stać się prawomocny, a tym samym spełniona jest przesłanka karalności późniejszego działania podejrzanego (skutek stanu faktycznego) – nawet jeżeli podejrzany faktycznie nic nie wiedział o wydaniu wyroku nakazowego, zaś faktyczne uzyskanie przez podejrzanego wiedzy o wydaniu wyroku nakazowego nie jest zagwarantowane w porównywalnym stopniu jak miałoby to miejsce w przypadku doręczenia wyroku nakazowego, gdyby oskarżony posiadał miejsce zamieszkania w tym państwie członkowskim?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: Czy prawo Unii Europejskiej, a w szczególności dyrektywę 2012/13 oraz art. 21, 45, 49, 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które pozwala na to, aby w toku postępowania karnego, tylko dlatego, że podejrzany ma miejsce zamieszkania nie w danym państwie członkowskim, lecz w innym państwie członkowskim, żądać od podejrzanego ustanowienia pełnomocnika do doręczeń celem doręczenia mu wyroku nakazowego z tym skutkiem, że wyrok nakazowy może stać się prawomocny, a tym samym spełniona jest przesłanka karalności późniejszego działania podejrzanego (skutek stanu faktycznego), zaś w toku ścigania tego przestępstwa na podejrzanego z subiektywnego punktu widzenia nałożone są dalej idące obowiązki polegające na obowiązku troszczenia się o to, aby uzyskać faktycznie wiedzę o wyroku nakazowym, niż miałoby to miejsce, gdyby oskarżony posiadał miejsce zamieszkania w danym państwie członkowskim, a co umożliwia prowadzenie przeciwko podejrzanemu postępowania karnego w przedmiocie nieumyślnego przestępstwa?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym (Dz.U. 2012, L 142, s.1).


title: Sprawa T-261/17: Wyrok Sądu z dnia 24 października 2018 r. – Bayer / EUIPO – Uni Pharma (SALOSPIR) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego SALOSPIR – Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe przedstawiające kolorowe paski i wcześniejsze krajowe znaki towarowe Aspirin – Względne podstawy odmowy rejestracji – Podobieństwo oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Renoma – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001) – Używanie w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny – Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001)

text:
               10.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 445/17

      Wyrok Sądu z dnia 24 października 2018 r. – Bayer / EUIPO – Uni Pharma (SALOSPIR)
      (Sprawa T-261/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego SALOSPIR - Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe przedstawiające kolorowe paski i wcześniejsze krajowe znaki towarowe Aspirin - Względne podstawy odmowy rejestracji - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Renoma - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001) - Używanie w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001))
      (2018/C 445/22)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Bayer AG (Leverkusen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard i J. Fuhrmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral, S. Pétrequin i D. Walicka, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Uni-Pharma Kleon Tsetis, Farmakeutika Ergastiria AVEE (Kifisia, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci C. Chrysanthis, P.V. Chardalia i A. Vasilogamvrou)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 lutego 2017 r. (sprawa R 2444/2017-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Bayer a Uni-Pharma Kleon Tsetis, Farmakeutika Ergastiria.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Bayer AG pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione w postepowaniu przed Sądem przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez Uni-Pharma Kleon Tsetis, Farmakeutika Ergastiria AVEE.

         (1)  Dz.U. C 221 z 10.7.2017.


title: Sprawa C-621/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Session, Edynburg (Zjednoczone Królestwo) w dniu 3 października 2018 r. – Andy Wightman i in. / Secretary of State for Exiting the European Union

text:
               10.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 445/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Session, Edynburg (Zjednoczone Królestwo) w dniu 3 października 2018 r. – Andy Wightman i in. / Secretary of State for Exiting the European Union
      (Sprawa C-621/18)
      (2018/C 445/12)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Court of Session, Edynburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Andy Wightman; Ross Greer; Alyn Smith; David Martin; Catherine Stihler; Jolyon Maugham; Joanna Cherry

         Strona pozwana: Secretary of State for Exiting the European Union

         Pozostali uczestnicy postępowania: Chris Leslie; Tom Brake

         Pytania prejudycjalne

      Czy w przypadku, gdy zgodnie z art. 50 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej państwo członkowskie notyfikowało Radzie Europejskiej zamiar wystąpienia z Unii Europejskiej, prawo Unii dopuszcza jednostronne wycofanie tej notyfikacji przez to państwo członkowskie; jeśli tak, to na jakich warunkach i z jakim skutkiem dla pozostania tego państwa członkowskiego w Unii Europejskiej?


title: Sprawa T-435/12: Wyrok Sądu z dnia z dnia 24 października 2018 r. – Bacardi / EUIPO – Palírna U zeleného stromu (42 BELOW) {Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego 42 BELOW – Niezarejestrowany wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy VODKA 42 – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Używanie w obrocie handlowym – Stosowanie prawa krajowego przez EUIPO}

text:
               10.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 445/14

      Wyrok Sądu z dnia z dnia 24 października 2018 r. – Bacardi / EUIPO – Palírna U zeleného stromu (42 BELOW)
      (Sprawa T-435/12) (1)

      ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego 42 BELOW - Niezarejestrowany wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy VODKA 42 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Używanie w obrocie handlowym - Stosowanie prawa krajowego przez EUIPO})
      (2018/C 445/17)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Bacardi Co. Ltd (Vaduz, Liechtenstein) (przedstawiciele: początkowo adwokat M. Reinisch, następnie adwokaci A. Parassina, L. Rigas i L. Lorenc)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo P. Geroulakos, następnie D. Gája i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Palírna U zeleného stromu a. s., dawniej Granette & Starorežná Distilleries a.s. (Ústí nad Łabą, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat T. Chleboun)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 lipca 2012 r. (sprawa R 2100/2011-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Granette & Starorežná Distilleries a Bacardi.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Bacardi Co. Ltd pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 379 z 8.12.2012.


title: Sprawa T-400/17: Wyrok Sądu z dnia 24 października 2018 r. – Deza / Komisja Środowisko naturalne i ochrona zdrowia ludzkiego – Rozporządzenie (WE) nr 172/2008 – Klasyfikacja, oznakowanie i pakowanie określonych substancji – Rozporządzenie (UE) 2017/776 – Klasyfikacja antrachinonu – Substancja o domniemanym potencjalnym działaniu rakotwórczym w dla ludzi – Oczywisty błąd w ocenie – Pojęcie substancji – Pewność prawa – Prawo własności

text:
               10.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 445/18

      Wyrok Sądu z dnia 24 października 2018 r. – Deza / Komisja
      (Sprawa T-400/17) (1)

      (Środowisko naturalne i ochrona zdrowia ludzkiego - Rozporządzenie (WE) nr 172/2008 - Klasyfikacja, oznakowanie i pakowanie określonych substancji - Rozporządzenie (UE) 2017/776 - Klasyfikacja antrachinonu - Substancja o domniemanym potencjalnym działaniu rakotwórczym w dla ludzi - Oczywisty błąd w ocenie - Pojęcie substancji - Pewność prawa - Prawo własności)
      (2018/C 445/23)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: Deza, a.s. (Valašské Meziříčí, Republika Czeska) (przedstawiciel: P. Dejl, avocat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: Z. Malůšková, K. Mifsud-Bonnici i R. Lindenthal, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Finlandii (przedstawiciel: S. Hartikainen, pełnomocnik), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk, C. Meyer-Seitz, H. Shev, L. Zettergren i A. Alriksson, pełnomocnicy), Europejska Agencja Chemikaliów (przedstawiciele: M. Heikkilä, W. Broere i A. Hautamäki, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (UE) 2017/776 z dnia 4 maja 2017 r. zmieniającego, w celu dostosowania do postępu naukowo-technicznego, rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (Dz.U. 2017, L 116, s. 1), w zakresie, w jakim antrachinon został w nim zaklasyfikowany jako substancja o domniemanym potencjalnym działaniu rakotwórczym dla ludzi.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Deza, a. s. zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Republika Finlandii, Królestwo Szwecji i Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 293 z 4.9.2017.


title: Sprawa T-299/15: Wyrok Sądu z dnia 24 października 2018 r. – Nova / Komisja Klauzula arbitrażowa – Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach projektu pilotażowego mającego na celu utworzenie sieci kontaktów i dyskusji pomiędzy gminami dotyczących doświadczeń i najlepszych praktyk w zakresie ponownego osiedlenia się i integracji uchodźców – Brak obiektywnej oceny wyników projektu – Proporcjonalność – Zwrot wypłaconych kwot – Środki dowodowe – Powództwo wzajemne

text:
               10.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 445/14

      Wyrok Sądu z dnia 24 października 2018 r. – Nova / Komisja
      (Sprawa T-299/15) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach projektu pilotażowego mającego na celu utworzenie sieci kontaktów i dyskusji pomiędzy gminami dotyczących doświadczeń i najlepszych praktyk w zakresie ponownego osiedlenia się i integracji uchodźców - Brak obiektywnej oceny wyników projektu - Proporcjonalność - Zwrot wypłaconych kwot - Środki dowodowe - Powództwo wzajemne)
      (2018/C 445/18)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Nova Onlus Consorzio nazionale di cooperative sociali – Soc. coop. (Trani, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Astolfi i M. Petrucci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo L. Di Paolo i L. Cappelletti, następnie L. Di Paolo i wreszcie O. Verheecke i F. Moro, pełnomocnicy, wspomagani przez adwokata A. Dal Ferro)

         Przedmiot

      Po pierwsze, żądanie oparte na art. 272 TFUE i mające na celu co do zasady uzyskanie stwierdzenia, że Komisja niesłusznie żąda od strony skarżącej zapłaty kwoty w wysokości 80 242,78 EUR z tytułu umowy o udzielenie dotacji HOME/2011/PPRS/AG/2176 oraz zasądzenia od Komisji zapłaty kwoty w wysokości 52 146,36 EUR wraz z odsetkami za zwłokę, a po drugie, powództwo wzajemne Komisji mające na celu nakazanie skarżącej zwrotu kwoty w wysokości 80 242,78 EUR wraz z odsetkami za zwłokę w wykonaniu wspomnianej umowy u udzielenie dotacji.

         Sentencja

                  1)

                  Komisja Europejska niesłusznie żąda od Nova Onlus Consorzio nazionale di cooperative sociali – Soc. coop. z tytułu umowy o udzielenie dotacji o numerze referencyjnym HOME/2011/PPRS/AG/2176 zapłaty 15 % kosztów związanych ze stroną internetową projektu Transnational Observatory for Refugee’s Resettlement in Europe, czyli kwoty w wysokości 3 002,45 EUR.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Od Nova Onlus Consorzio nazionale di cooperative sociali zasądza się zapłatę na rzecz Komisji, z tytułu wspomnianej umowy, kwoty w wysokości 77 240,33 EUR, wraz z odsetkami za zwłokę według stawi 3,55 % od dnia 19 maja 2015 r. do dnia całkowitej zapłaty tej kwoty.

                  4)

                  W pozostałym zakresie powództwo wzajemne zostaje oddalone.

                  5)

                  Nova Onlus Consorzio nazionale di cooperative sociali pokrywa własne koszty oraz dwie trzecie kosztów poniesionych przez Komisję.

                  6)

                  Komisja pokrywa jedną trzecią własnych kosztów.

         (1)  Dz.U. C 254 z 3.8.2015.


title: Sprawa T-594/18: Skarga wniesiona w dniu 1 października 2018 r. – Pharma Mar / Komisja

text:
               10.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 445/18

      Skarga wniesiona w dniu 1 października 2018 r. – Pharma Mar / Komisja
      (Sprawa T-594/18)
      (2018/C 445/24)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Pharma Mar, SA (Colmenar Viejo, Hiszpania) (przedstawiciele: M. Merola i V. Salvatore, lawyers)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2018) 4831 wersja ostateczna z dnia 17 lipca 2018 r., na mocy której odmówiono pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi „Aplidin – plitidepsin” na podstawie rozporządzenia (WE) nr 726/2004 (1);

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku bezstronności doradczego komitetu naukowego ds. onkologii i jego procedury mianowania.

                              —

                              Strona skarżąca podnosi, że naruszony został obowiązek należytego i bezstronnego badania wszystkich istotnych aspektów sprawy, ponieważ zaskarżona decyzja jest oparta na opinii wydanej przez ekspertów, którzy nie są bezstronni.

                              —

                              Podniesione przez stronę skarżącą naruszenie obowiązku przeprowadzenia bezstronnego badania dotyczy również mianowania ekspertów przez Europejską Agencję Leków (EMA) w sposób nadmiernie ograniczający pluralizm poglądów, który powinien być uważany za istotny warunek bezstronnej oceny.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący zasady dobrej administracji.

                              —

                              Strona skarżąca wskazuje, że EMA mianowała ekspertów w sposób nadmiernie ograniczający pluralizm poglądów i podnosi, że może to zostać uznane za złamanie zasady dobrej administracji.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 12 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 i zasady równego traktowania.

                              —

                              Strona skarżąca podnosi, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie i doszła do błędnego wniosku, że skuteczność Aplidinu nie została wykazana w sposób odpowiedni i wystarczający naruszając w ten sposób wskazany art. 12.

                              —

                              W ramach procedury badania przed EMA część dowodów naukowych przedłożonych na poparcie skuteczności Aplidinu została pominięta ze względu na metodologię zastosowaną przez stronę pozwaną, co jest sprzeczne z opinią wydaną przez grupę roboczą ekspertów EMA.

                              —

                              Metodologia zastosowana w niniejszej sprawie jest taka sama, jak metodologia zaakceptowana przez EMA w podobnej sprawie dotyczącej procedury pozwolenia na dopuszczenie do obrotu innego produktu leczniczego, co wskazuje na to, że naruszona została zasada równego traktowania.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.

                              —

                              Strona skarżąca podnosi, że nie przedstawiono uzasadnienia w odniesieniu do decyzji o pominięciu dowodów naukowych przedłożonych na poparcie skuteczności Aplidinu, w szczególności w odniesieniu do względów umożliwiających odstępstwo od opinii wydanej przez grupę roboczą ekspertów EMA.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia praw do obrony.

                              —

                              Strona skarżąca podnosi, że uniemożliwiono jej skuteczne wykonanie swych praw do obrony w związku z kwestią zasadniczą dla celów dokonania oceny skuteczności Aplidinu, w szczególności ze względu na ograniczony czas udzielony dla celów przygotowania się do spotkań dotyczących wyjaśnień ustnych.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. 2004 L 136, s. 1).


title: Sprawa T-720/16: Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2018 r. – ARFEA / Komisja Pomoc państwa – Rekompensata z tytułu świadczenia usług publicznych przyznana ze skutkiem wstecznym przez władze włoskie – Usługa w zakresie regionalnego pasażerskiego transportu autobusowego świadczona w latach 1997 – 1998 na podstawie koncesji – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Wyrok Altmark – Stosowanie przepisów prawa materialnego w czasie

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/25

      Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2018 r. – ARFEA / Komisja
      (Sprawa T-720/16) (1)

      (Pomoc państwa - Rekompensata z tytułu świadczenia usług publicznych przyznana ze skutkiem wstecznym przez władze włoskie - Usługa w zakresie regionalnego pasażerskiego transportu autobusowego świadczona w latach 1997 – 1998 na podstawie koncesji - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Wyrok Altmark - Stosowanie przepisów prawa materialnego w czasie)
      (2019/C 44/31)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Aziende riunite filovie ed autolinee Srl (ARFEA) (Alessandria, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Chiti, V. Angiolini i L. Formilan)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati i D. Recchia, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2016/2084 z dnia 10 czerwca 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.38132 (2015/C) (ex 2014/NN) – rekompensata z tytułu obowiązku świadczenia usługi publicznej dla Arfea (Dz.U. 2016, L 321, s. 57).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Aziende riunite filovie ed autolinee Srl (ARFEA) zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 441 z 28.11.2016.


title: Sprawa T-305/18: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 28 listopada 2018 r. – Klyuyev / Rada Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie – Zamrożenie środków finansowych – Wniosek o zawieszenie wykonania – Fumus boni juris – Brak pilnego charakteru

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/71

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 28 listopada 2018 r. – Klyuyev / Rada
      (Sprawa T-305/18)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wniosek o zawieszenie wykonania - Fumus boni juris - Brak pilnego charakteru)
      (2019/C 44/93)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Andriy Klyuyev (Donieck, Ukraina) (przedstawiciele: B. Kennelly, QC, J. Pobjoy, barrister, R. Gherson oraz T. Garner, solicitors)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: P. Mahnič oraz A. Vitro, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 278 i 279 TFUE i mające na celu zawieszenie wykonania decyzji Rady (WPZiB) 2018/333 z dnia 5 marca 2018 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2018 L 63, s. 48), oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/326 z dnia 5 marca 2018 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2018 L 63, s. 5), w zakresie, w jakim akty te mają zastosowanie do skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-115/18: Wyrok Sądu z dnia 6 grudnia 2018 r. – Tomasz Kawałko Trofeum / EUIPO – Ferrero (KINDERPRAMS) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego KINDERPRAMS – Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe Kinder – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Identyczność lub podobieństwo towarów i usług – Podobieństwo oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/32

      Wyrok Sądu z dnia 6 grudnia 2018 r. – Tomasz Kawałko Trofeum / EUIPO – Ferrero (KINDERPRAMS)
      (Sprawa T-115/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego KINDERPRAMS - Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe Kinder - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Identyczność lub podobieństwo towarów i usług - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 65/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Tomasz Kawałko Trofeum (Gdynia, Polska) (przedstawiciel: P. Moksa, radca prawny)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Bonne i H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Ferrero SpA (Alba, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Jacobacci i L. Ghedina)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 grudnia 2017 r. (sprawa R 1112/2017-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Ferrero a Tomaszem Kawałką Trofeum.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Tomasz Kawałko Trofeum pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa C-823/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 18 października 2018 r. w sprawie T-640/16, GEA Group AG / Komisja, wniesione w dniu 27 grudnia 2018 r. przez Komisję Europejską

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/32

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 18 października 2018 r. w sprawie T-640/16, GEA Group AG / Komisja, wniesione w dniu 27 grudnia 2018 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-823/18 P)
      (2019/C 93/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Christoforou, P. Rossi, V. Bottka, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Gea Srl

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  obciążenie GEA kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Komisja podnosi dwa następujące zarzuty:
      Komisja utrzymuje, że Sąd popełnił dwa naruszenia prawa. Po pierwsze, nieprawidłowo zastosował zasadę równego traktowania, nie uwzględnił orzecznictwa dotyczącego pojęcia przedsiębiorstwa i dotyczącego odpowiedzialności solidarnej, a także popełnił błąd w przedmiocie skutków obniżenia grzywny, które może zostać przyznane jedynie dawnej spółce zależnej przedsiębiorstwa dopuszczającego się naruszenia. W szczególności Komisja uważa, że Sąd w zaskarżonym wyroku odszedł od orzecznictwa Trybunału, zgodnie z którym pojęcie odpowiedzialności solidarnej w odniesieniu do części grzywny, która jest wspólna dla wszystkich danych osób prawnych, jest wyrazem pojęcia przedsiębiorstwa do celów art. 101 TFUE (zob. wyrok C-231/11 P, Siemens Österreich, pkt 57). A zatem osoby prawne wchodzące w skład tego samego przedsiębiorstwa w chwili popełnienia naruszenia są wszystkie z definicji solidarnie odpowiedzialne za grzywnę odpowiadającą udziałowi przedsiębiorstwa w naruszeniu (do wysokości maksymalnej kwoty, za którą każda osoba prawna jest indywidualnie odpowiedzialna). Rozumowanie przyjęte w zaskarżonym wyroku opiera się na stosowaniu w drodze analogii teorii dotyczącej wewnętrznego podziału odpowiedzialności solidarnej, która dotyczyła również wyłączenia odpowiedzialności dłużników solidarnych za część nałożonej solidarnie grzywny. Jednakże Trybunał odrzucił tę teorię w wyroku Siemens Österreich C-231/11 P i w wyrokach w sprawach połączonych C-247/11 P i C-253/11 P, Areva. Ponadto Sąd nie uwzględnił w zaskarżonym wyroku orzecznictwa, zgodnie z którym spółka dominująca nie może skorzystać z niższego pułapu 10 % obrotu swojej dotychczasowej spółki zależnej (Kendrion, C-50/12 P, pkt 58, 68, 70). Zaskarżony wyrok został zatem wydany z naruszeniem prawa w odniesieniu do interpretacji i stosowania utrwalonego orzecznictwa Trybunału, stwarza niepewność prawa i ma wpływ na zakres uznania, jakim dysponuje Komisja przy ustalaniu wysokości grzywien nałożonych na przedsiębiorstwa z powodu naruszenia art. 101 TFUE.
      Po drugie, Komisja uważa, że Sąd dopuścił się błędu, orzekłszy, iż wyznaczony wszystkim solidarnie odpowiedzialnym osobom prawnym wchodzącym w skład przedsiębiorstwa (w tym spółce dominującej GEA) bieg terminu do zapłaty grzywny rozpoczyna się od nowa od dnia notyfikacji decyzji zmieniającej obniżającej grzywnę jedynie w odniesieniu do jednej z tych osób (ACW, będącej dawną spółką zależną GEA). Chodzi o naruszenie prawa, ponieważ Komisja jest uprawniona do obniżenia kwoty nałożonej grzywny w drodze decyzji zmieniającej w odniesieniu do tylko jednej z osób prawnych odpowiedzialnych solidarnie, w przypadku istotnego błędu dotyczącego jedynie tej osoby prawnej, bez konieczności dokonywania zmiany grzywien nałożonych w innych częściach decyzji na pozostałe osoby prawne. Komisja jest jednocześnie w takich okolicznościach uprawniona (ale nie jest zobowiązana) do wyznaczenia w odniesieniu do jednej osoby prawnej lub kilku osób prawnych nowego terminu, który może upłynąć w dniu poprzedzającym datę wskazaną w notyfikacji ostatniej decyzji zmieniającej. Przyczyną tego jest fakt, że zmiana grzywny nie oznacza jej zastąpienia. Podobnie, w przypadku gdy Trybunał obniża nałożoną na osobę prawną grzywnę, nie oznacza to ustalenia nowej grzywny z nowym terminem (wyrok C-523/15 P, WDI, pkt 29–48, 63–68; wyrok T-275/94, Groupement des cartes bancaires, pkt 60, 65). Gdyby wyrok Sądu został utrzymany w mocy, jego błędne uzasadnienie mogłoby oddziaływać na skutek odstraszający grzywien Komisji, ponieważ oznaczałoby to, że zmiana grzywny nałożonej na jednego z adresatów wiązałaby się z utratą odsetek z części grzywny utrzymanej w odniesieniu do całego przedsiębiorstwa.
      Wreszcie, w przedmiocie obydwu aspektów objętych zarzutami odwołania, wyrok nie jest niejasny i jest niewystarczająco uzasadniony.


title: Sprawa C-832/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Helsingin hovioikeus (Finlandia) w dniu 21 grudnia 2018 r. – A i in. / Finnair Oyi

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/33

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Helsingin hovioikeus (Finlandia) w dniu 21 grudnia 2018 r. – A i in. / Finnair Oyi
      (Sprawa C-832/18)
      (2019/C 93/43)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Helsingin hovioikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: A i in.

         Strona pozwana: Finnair Oyi

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy rozporządzenie nr 261/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że pasażerowi przysługuje prawo do ponownego odszkodowania w rozumieniu art. 7 ust. 1, jeżeli uzyskał już odszkodowanie z tytułu odwołanego lotu, obsługującym przewoźnikiem lotu, na który przeniesiono pasażera, jest ten sam przewoźnik, który obsługiwał odwołany lot, a następujący po odwołanym locie lot, na który przeniesiono pasażera, jest również opóźniony względem planowego czasu przylotu w wymiarze, który uprawnia do odszkodowania?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy obsługujący przewoźnik lotniczy może powołać się na nadzwyczajne okoliczności w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004, jeżeli po opracowaniu przez producenta samolotu technicznych działań następczych w odniesieniu do samolotów będących już w eksploatacji część, której dotyczy dokument, rzeczywiście jest traktowana jako tzw. część „on condition”, tj. jako część, która jest eksploatowana do czasu wystąpienia usterki, a obsługujący przewoźnik lotniczy przygotował się do wymiany danej części w ten sposób, że stale dysponuje gotową do montażu częścią zamienną?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-2/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus (Estonia) w dniu 4 stycznia 2019 r. – A.P. / Riigiprokuratuur

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/34

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus (Estonia) w dniu 4 stycznia 2019 r. – A.P. / Riigiprokuratuur
      (Sprawa C-2/19)
      (2019/C 93/44)
      Język postępowania: estoński

         Sąd odsyłający

      Riigikohus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca kasację: A.P.

         Uczestnik postępowania: Riigiprokuratuur

         Pytania prejudycjalne

      Czy uznanie wyroku państwa członkowskiego i nadzór nad jego wykonaniem są zgodne z decyzją ramową Rady 2008/947/WSiSW (1) z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków i decyzji w sprawie zawieszenia lub warunkowego zwolnienia w celu nadzorowania przestrzegania warunków zawieszenia i obowiązków wynikających z kar alternatywnych także wtedy, gdy w wyroku tym wykonanie kary pozbawienia wolności osoby skazanej zostaje zawieszone bez dodatkowych nakazów, tak iż jedynym obowiązkiem tej osoby jest niepopełnienie w okresie próby nowego umyślnego przestępstwa (chodzi o warunkowe zawieszenie wykonania kary w rozumieniu § 73 estońskiego kodeksu karnego)?

         (1)  Decyzja ramowa Rady 2008/947/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków i decyzji w sprawie zawieszenia lub warunkowego zwolnienia w celu nadzorowania przestrzegania warunków zawieszenia i obowiązków wynikających z kar alternatywnych (Dz.U. 2008, L 337, s. 102).


title: Sprawa C-5/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 4 stycznia 2019 r. – „Owergaz Mrezhi” AD, Sdrużenje s nestopanska ceł „Byłgarska gazowa asocjacija” / Komisija za energijno i wodno regulirane

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/34

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 4 stycznia 2019 r. – „Owergaz Mrezhi” AD, Sdrużenje s nestopanska ceł „Byłgarska gazowa asocjacija” / Komisija za energijno i wodno regulirane
      (Sprawa C-5/19)
      (2019/C 93/45)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Wyrchowen administratiwen syd

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„Owergaz Mrezhi” AD, Sdrużenje s nestopanska ceł „Byłgarska gazowa asocjacija”

         Strona przeciwna: Komisija za energijno i wodno regulirane

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 36 i 38 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE (1) z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 2003/55/WE dopuszczają środek krajowy taki jak rozpatrywany, określony w art. 35 Zakon za energetikata (ustawy o energetyce) i rozwinięty w art. 11 Naredba nr 2 z dnia 19.3.2013 r. za regulirane na cenite na prirodnija gaz na dyrżawnata Komisija za energijno i wodno regulirane (rozporządzenia nr 2 w sprawie regulacji cen gazu ziemnego przyjętego przez państwową komisję ds. regulacji energii i wód), w którym przewidziano poniesienie w całości przez odbiorców finansowego ciężaru związanego z obowiązkami użyteczności publicznej nałożonymi na przedsiębiorstwa energetyczne, przy uwzględnieniu że:

                              a)

                              ciężar ekonomiczny wynikający z obowiązków użyteczności publicznej nie dotyczy wszystkich przedsiębiorstw energetycznych;

                              b)

                              cena wynikająca z obowiązków użyteczności publicznej jest ponoszona zasadniczo przez odbiorców końcowych, którzy nie mogą jej zaskarżyć, nawet jeśli kupują gaz ziemny po cenach nieregulowanych od końcowych dostawców;

                              c)

                              brak jest rozróżnienia w zakresie ponoszonego przez różne rodzaje odbiorców ciężaru ekonomicznego związanego z wykonaniem obowiązków użyteczności publicznej;

                              d)

                              nie wskazano okresu stosowania tego środka;

                              e)

                              wyliczenia wartości obowiązków użyteczności publicznej dokonuje się na podstawie metody obliczenia kosztów, według modelu prognostycznego[?]

                  2)

                  Czy art. 3 dyrektywy 2009/73/WE, uwzględniając także motywy 44, 47, 48 i 49 tej dyrektywy, dopuszcza przepis krajowy taki jak § 5 przepisów przejściowych i końcowych Zakon za normatiwnite aktowe (ustawy o aktach normatywnych), na mocy którego zwolniono Komisija za energijno i wodno regulirane z obowiązków określonych w art. 26–28 Zakon za normatiwnite aktowe, a w szczególności z obowiązków w ramach opracowania projektu aktu wykonawczego związanych z poszanowaniem zasad niezbędności, zasadności, przewidywalności, przejrzystości, zgodności, subsydiarności, proporcjonalności i stabilności, przeprowadzeniem konsultacji społecznych z obywatelami i osobami prawnymi, publikacją wstępnego projektu i jego uzasadnienia, a także przedstawieniem powodów przyjęcia aktu, w tym w zakresie jego zgodności z prawem Unii Europejskiej?

         (1)  Dz.U. 2009, L 211, s. 94.


title: Sprawa T-400/10 RENV: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2018 r. – Hamas / Rada Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w ramach walki z terroryzmem – Zamrożenie środków finansowych – Możliwość zakwalifikowania władz państwa trzeciego jako właściwej władzy w rozumieniu wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB – Podstawa faktyczna decyzji o zamrożeniu środków finansowych – Obowiązek uzasadnienia – Błąd w ocenie – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Prawo do obrony – Prawo własności

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/38

      Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2018 r. – Hamas / Rada
      (Sprawa T-400/10 RENV) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w ramach walki z terroryzmem - Zamrożenie środków finansowych - Możliwość zakwalifikowania władz państwa trzeciego jako właściwej władzy w rozumieniu wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB - Podstawa faktyczna decyzji o zamrożeniu środków finansowych - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Prawo do obrony - Prawo własności)
      (2019/C 93/48)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Hamas (Doha, Katar) (przedstawiciel: adwokat L. Glock)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen, M. Bishop oraz A. Sikora-Kalėda, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: D. Colas oraz F. Fize, pełnomocnicy); oraz Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Castillo de la Torre, M. Konstantinidis oraz R. Tricot, następnie F. Castillo de la Torre, L. Baumgart oraz C. Zadra, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, zawiadomienia dla osób, grup i podmiotów umieszczonych w wykazie przewidzianym w art. 2 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (Dz.U. 2010, C 188, s. 13), decyzji Rady 2010/386/WPZiB z dnia 12 lipca 2010 r. aktualizującej wykaz osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu (Dz.U. 2010, L 178, s. 28) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 610/2010 z dnia 12 lipca 2010 r. wykonującego art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1285/2009 (Dz.U. 2010, L 178, s. 1), w zakresie w jakim akty te dotyczą skarżącego, po drugie, decyzji Rady 2011/70/WPZiB z dnia 31 stycznia 2011 r. dotyczącej aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzm (Dz.U. 2011, L 28, s. 57) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 83/2011 z dnia 31 stycznia 2011 r. dotyczącego wdrożenia art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 610/2010 (Dz.U. 2011, L 28, s. 14), w zakresie w jakim akty te dotyczą skarżącego, po trzecie decyzji Rady 2011/430/WPZiB z dnia 18 lipca 2011 r. dotyczącej aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu (Dz.U. 2011, L 188, s. 47) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 687/2011 z dnia 18 lipca 2011 r. dotyczącego wdrożenia art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzeń wykonawczych (UE) nr 610/2010 oraz (UE) nr 83/2011 (Dz.U. 2011, L 188, s. 2), w zakresie w jakim akty te dotyczą skarżącego, po czwarte, decyzji Rady 2011/872/WPZiB z dnia 22 grudnia 2011 r. dotyczącej aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu i uchylenia decyzji 2011/430/WPZiB (Dz.U. 2011, L 343, s. 54) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1375/2011 z dnia 22 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 687/2011 (Dz.U. 2011, L 343, s. 10), w zakresie w jakim akty te dotyczą skarżącego, po piąte, decyzji Rady 2012/333/WPZiB z dnia 25 czerwca 2012 r. dotyczącej aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów, objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu, i uchylenia decyzji 2011/872/WPZiB (Dz.U. 2012, L 165, s. 72) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 542/2012 z dnia 25 czerwca 2012 r. dotyczące wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom, mających na celu zwalczanie terroryzmu, oraz uchylenia rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1375/2011 (Dz.U. 2012, L 165, s. 12), w zakresie w jakim akty te dotyczą skarżącego, po szóste, decyzji Rady 2012/765/WPZiB z dnia 10 grudnia 2012 r. dotyczącej aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu, i uchylenia decyzji 2012/333/WPZiB (Dz.U. 2012, L 337, s. 50) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1169/2012 z dnia 10 grudnia 2012 r. dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu, oraz uchylenia rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 542/2012 (Dz.U. 2012, L 337, s. 2), w zakresie w jakim akty te dotyczą skarżącego, po siódme, decyzji Rady 2013/395/WPZiB z dnia 25 lipca 2013 r. dotyczącej aktualizacji i zmiany wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu, i uchylenia decyzji 2012/765/WPZiB (Dz.U. 2013, L 201, s. 57) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 714/2013 z dnia 25 lipca 2013 r. dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu, oraz uchylenia rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1169/2012 (Dz.U. 2013, L 201, s. 10), w zakresie w jakim akty te dotyczą skarżącego, po ósme, decyzji Rady 2014/72/WPZiB z dnia 10 lutego 2014 r. dotyczącej aktualizacji i zmiany wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu i uchylenia decyzji 2013/395/WPZiB (Dz.U. 2014, L 40, s. 56) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 125/2014 z dnia 10 lutego 2014 r. dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 714/2013 (Dz.U. 2014, L 40, s. 9), w zakresie w jakim akty te dotyczą skarżącego, po dziewiąte, decyzji Rady 2014/483/WPZiB z dnia 22 lipca 2014 r. dotyczącej aktualizacji i zmiany wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu, i uchylenia decyzji 2014/72/WPZiB (Dz.U. 2014, L 217, s. 35) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 790/2014 z dnia 22 lipca 2014 r. dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 125/2014 (Dz.U. 2014, L 217, s. 1), w zakresie w jakim akty te dotyczą skarżącego, oraz, po dziesiąte, decyzji Rady (WPZiB) 2017/1426 z dnia 4 sierpnia 2017 r. dotyczącej aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu oraz uchylająca decyzję (WPZiB) 2017/154 (Dz.U. 2017, L 204, s. 95), oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/1420 z dnia 4 sierpnia 2017 r. dotyczące wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/150 (Dz.U. 2017, L 204, s. 3), w zakresie w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Hamas pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Republika Francuska oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.


title: Sprawa T-298/16: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2018 r. – East West Consulting / Komisja Odpowiedzialność pozaumowna – Instrument pomocy przedakcesyjnej – Państwo trzecie – Krajowe zamówienie publiczne – Zdecentralizowane zarządzanie – Decyzja 2008/969/WE, Euratom – System wczesnego ostrzegania (SWO) – Aktywacja ostrzeżenia w SWO – Ochrona interesów finansowych Unii – Odmowa zatwierdzenia ex ante przez Komisję – Nieudzielenie zamówienia – Właściwość Sądu – Dopuszczalność dowodów – Brak podstawy prawnej ostrzeżenia – Prawo do obrony – Domniemanie niewinności – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom – Związek przyczynowy – Szkoda majątkowa i krzywda – Utrata zamówienia – Utrata szansy na uzyskanie innych zamówień

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/40

      Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2018 r. – East West Consulting / Komisja
      (Sprawa T-298/16) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Instrument pomocy przedakcesyjnej - Państwo trzecie - Krajowe zamówienie publiczne - Zdecentralizowane zarządzanie - Decyzja 2008/969/WE, Euratom - System wczesnego ostrzegania (SWO) - Aktywacja ostrzeżenia w SWO - Ochrona interesów finansowych Unii - Odmowa zatwierdzenia ex ante przez Komisję - Nieudzielenie zamówienia - Właściwość Sądu - Dopuszczalność dowodów - Brak podstawy prawnej ostrzeżenia - Prawo do obrony - Domniemanie niewinności - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom - Związek przyczynowy - Szkoda majątkowa i krzywda - Utrata zamówienia - Utrata szansy na uzyskanie innych zamówień)
      (2019/C 93/49)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: East West Consulting SPRL (Nandrin, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci L. Levi i A. Tymen, następnie L. Levi)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Dintilhac i J. Estrada de Solà, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody i zadośćuczynienia krzywdzie, których skarżąca doznała w wyniku zamieszczenia ostrzeżenia na jej temat w systemie wczesnego ostrzegania (SWO) i późniejszej opartej na tym ostrzeżeniu odmowy zatwierdzenia umowy dotyczącej zamówienia, które zostało przyznane kierowanemu przez nią konsorcjum i miało być finansowane przez Unię Europejską w ramach instrumentu pomocy przedakcesyjnej (IAP).

         Sentencja

                  1)

                  Komisja Europejska wypłaci East West Consulting SPRL kwotę 20 000 EUR.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 270 z 25.7.2016.


title: Sprawa T-348/16 OP: Wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2019 r. – Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis / ERCEA Klauzula arbitrażowa – Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji – Projekt Minatran – Koszty kwalifikowalne – Potrącenie – Wyrok zaoczny – Sprzeciw

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/40

      Wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2019 r. – Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis / ERCEA
      (Sprawa T-348/16 OP) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji - Projekt Minatran - Koszty kwalifikowalne - Potrącenie - Wyrok zaoczny - Sprzeciw)
      (2019/C 93/50)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca w postępowaniu głównym: Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis (Saloniki, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci V. Christianos i S. Paliou)

         Strona pozwana w postępowaniu głównym: Agencja Wykonawcza Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych (ERCEA) (przedstawiciele: M. Pesquera Alonso i F. Sgritta, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów E. Kourakisa i P. Dikaiou)

         Przedmiot

      Wniesiony przez ERCEA sprzeciw od wyroku z dnia 6 kwietnia 2017 r., Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis/ERCEA (T-348/16, niepublikowany, EU:T:2017:268).

         Sentencja

                  1)

                  Uchyla się pkt 1, 2 i 3 sentencji wyroku z dnia 6 kwietnia 2017 r., Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis/ERCEA (T-348/16).

                  2)

                  Wierzytelność wynosząca 245 525,43 EUR, na którą opiewa nota debetowa Agencji Wykonawczej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych (ERCEA) nr 3241606289 z dnia 26 maja 2016 r. wystawiona w celu odzyskania od Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis części dotacji, którą ta uzyskała w ramach projektu Minatran, nie istnieje do kwoty w wysokości 233 611,75 EUR, a kwota ta odpowiada wydatkom kwalifikowalnym.

                  3)

                  W pozostałym zakresie skarga wniesiona przez Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis i sprzeciw złożony przez ERCEA zostają oddalone.

                  4)

                  ERCEA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis w sprawach T-348/16 i T-348/16 OP.

                  5)

                  ERCEA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis w sprawie T-348/16 OP-R.

         (1)  Dz.U. C 296 z 16.8.2016.


title: Sprawa T-413/16: Wyrok Sądu z dnia 16 stycznia 2019 r. – Cham / Rada Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii – Zamrożenie środków finansowych – Prawo do obrony – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Obowiązek uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie – Prawo do poszanowania czci i dobrego imienia – Prawo własności – Domniemanie niewinności – Proporcjonalność

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/42

      Wyrok Sądu z dnia 16 stycznia 2019 r. – Cham / Rada
      (Sprawa T-413/16) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo do poszanowania czci i dobrego imienia - Prawo własności - Domniemanie niewinności - Proporcjonalność)
      (2019/C 93/52)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Cham Holding (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo S. Kyriakopoulou, G. Étienne i A. Vitro, następnie S. Kyriakopoulou i A. Vitro, wreszcie S. Kyriakopoulou, A. Vitro i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2016, L 141, s. 125), a także wydanych w jej następstwie aktów wykonawczych, decyzji Rady (WPZiB) 2017/917 z dnia 29 maja 2017 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2017, L 139, s. 62) oraz decyzji Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2018, L 131, s. 16) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Cham Holding pokrywa własne koszty oraz koszty Rady Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 364 z 3.10.2016.


title: Sprawa T-525/16: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2018 r. – GQ i in. / Komisja Służba publiczna – Urzędnicy – Nowelizacja regulaminu pracowniczego – Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 1023/2013 – Kategorie stanowisk – Przepisy przejściowe dotyczące przypisania do kategorii stanowisk – Artykuł 31 załącznika do XIII regulaminu pracowniczego – Asystenci w okresie przejściowym – Awans na podstawie art. 45 regulaminu pracowniczego dopuszczalny wyłącznie w ramach ścieżki kariery odpowiadającej zajmowanej kategorii stanowisk – Dostęp do kategorii stanowisk „starszy asystent” wyłącznie na podstawie procedury z art. 4 i z art. 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego – Równość traktowania – Utrata prawa do ubiegania się o awans do grupy zaszeregowania AST 10 – Uzasadnione oczekiwania

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/43

      Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2018 r. – GQ i in. / Komisja
      (Sprawa T-525/16) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Nowelizacja regulaminu pracowniczego - Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 1023/2013 - Kategorie stanowisk - Przepisy przejściowe dotyczące przypisania do kategorii stanowisk - Artykuł 31 załącznika do XIII regulaminu pracowniczego - Asystenci w okresie przejściowym - Awans na podstawie art. 45 regulaminu pracowniczego dopuszczalny wyłącznie w ramach ścieżki kariery odpowiadającej zajmowanej kategorii stanowisk - Dostęp do kategorii stanowisk „starszy asystent” wyłącznie na podstawie procedury z art. 4 i z art. 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego - Równość traktowania - Utrata prawa do ubiegania się o awans do grupy zaszeregowania AST 10 - Uzasadnione oczekiwania)
      (2019/C 93/53)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: GQ i 7 innych skarżących wymienionych w załączniku do wyroku (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i G. Gattinara, następnie G. Gattinara i C. Berardis-Kayser, a na koniec G. Gattinara i G. Berscheid, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo M. Dean i N. Chemaï, następnie J. Steele, L. Deneys i J. Van Pottelberge, pełnomocnicy); oraz Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Bauer i E. Rebasti, następnie M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE mająca na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, na mocy których organ powołujący tej instytucji zaklasyfikował skarżących do kategorii stanowisk „asystent w okresie przejściowym”, co spowodowało utratę przez nich prawa do ubiegania się o awans do wyższej grupy zaszeregowania począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r., które to decyzje zostały utrzymane w mocy decyzją tego organu z dnia 3 lipca 2014 r. o oddaleniu zażaleń złożonych przez skarżących w okresie od 11 do 28 marca 2014 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  GQ i pozostali urzędnicy Komisji Europejskiej wymienieni w załączniku zostają obciążeni koszami postepowania.

                  3)

                  Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 7 z 12.1.2015 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-111/14, przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).


title: Sprawa T-540/16: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2018 r. – FZ i in./Komisja Służba publiczna – Urzędnicy – Nowelizacja regulaminu pracowniczego – Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 1023/2013 – Kategorie stanowisk – Przepisy przejściowe dotyczące przypisania do kategorii stanowisk – Artykuł 30 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego – Administratorzy w okresie przejściowym (AD 13) – Administratorzy (AD 12) – Awans na podstawie art. 45 regulaminu pracowniczego dozwolony wyłącznie w ramach ścieżki kariery odpowiadającej zajmowanej kategorii stanowisk – Dostęp do kategorii stanowisk „kierownik wydziału lub stanowisko równoważne” albo „radca lub stanowisko równoważne” wyłącznie na podstawie procedury z art. 4 i z art. 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego – Pojęcie aktu niekorzystnego – Akt potwierdzający – Zawisłość sporu – Spełnienie wymogów dotyczących postępowania poprzedzającego wniesienie skargi – Niedopuszczalność

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/45

      Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2018 r. – FZ i in./Komisja
      (Sprawa T-540/16) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Nowelizacja regulaminu pracowniczego - Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 1023/2013 - Kategorie stanowisk - Przepisy przejściowe dotyczące przypisania do kategorii stanowisk - Artykuł 30 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego - Administratorzy w okresie przejściowym (AD 13) - Administratorzy (AD 12) - Awans na podstawie art. 45 regulaminu pracowniczego dozwolony wyłącznie w ramach ścieżki kariery odpowiadającej zajmowanej kategorii stanowisk - Dostęp do kategorii stanowisk „kierownik wydziału lub stanowisko równoważne” albo „radca lub stanowisko równoważne” wyłącznie na podstawie procedury z art. 4 i z art. 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego - Pojęcie aktu niekorzystnego - Akt potwierdzający - Zawisłość sporu - Spełnienie wymogów dotyczących postępowania poprzedzającego wniesienie skargi - Niedopuszczalność)
      (2019/C 93/55)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: FZ i 8 innych skarżących, których nazwiska zostały wymienione w załączniku do wyroku (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i G. Gattinara, następnie G. Gattinara i C. Berardis-Kayser a wreszcie, G. Gattinara i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo N. Chemaï i M. Dean, następnie L. Deneys, J. Steele i J. Van Pottelberge, pełnomocnicy); Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Bauer i M. Veiga, następnie M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE zmierzająca do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji, na mocy których organ powołujący tej instytucji zaklasyfikował skarżących do kategorii stanowisk „administrator w okresie przejściowym” lub „administrator”, co spowodowało ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2014 r. utratę prawa do awansu do wyższej grupy zaszeregowania.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga wniesiona przez FZ i ośmiu urzędników Komisji Europejskiej innych niż GL, których nazwiska zostały wymienione w załączniku, zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Skarga wniesiona przez GL zostaje odrzucona jako niedopuszczalna, a w każdym razie bezzasadna.

                  3)

                  Komisja pokrywa własne koszty postępowania oraz połowę kosztów poniesionych przez urzędników, których nazwiska zostały wymienione w załączniku.

                  4)

                  FZ i inni urzędnicy, których nazwiska zostały wymienione w załączniku pokrywają połowę własnych kosztów postępowania.

                  5)

                  Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 96 z 23.3.2015 (sprawa początkowo zarejestrowana przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-18/15 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawy T-641/16 RENV i T-137/17: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Kakol/Komisja Służba publiczna – Urzędnicy – Zatrudnienie – Ogłoszenie o konkursie – Konkurs otwarty – Niedopuszczenie kandydata do udziału w egzaminach na etapie oceny zintegrowanej – Nieuznanie świadectw kwalifikacji lub dyplomów – Dopuszczenie do wcześniejszego konkursu – Podobne warunki konkursu – Zasada zgodności skargi z zażaleniem – Powaga rzeczy osądzonej – Niedochowanie wymogów uprzedniego postępowania administracyjnego – Akt niekorzystny w rozumieniu art. 91 regulaminu pracowniczego – Właściwość organu wydającego akt – Wniosek o odszkodowanie

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/46

      Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Kakol/Komisja
      (Sprawy T-641/16 RENV i T-137/17) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Ogłoszenie o konkursie - Konkurs otwarty - Niedopuszczenie kandydata do udziału w egzaminach na etapie oceny zintegrowanej - Nieuznanie świadectw kwalifikacji lub dyplomów - Dopuszczenie do wcześniejszego konkursu - Podobne warunki konkursu - Zasada zgodności skargi z zażaleniem - Powaga rzeczy osądzonej - Niedochowanie wymogów uprzedniego postępowania administracyjnego - Akt niekorzystny w rozumieniu art. 91 regulaminu pracowniczego - Właściwość organu wydającego akt - Wniosek o odszkodowanie)
      (2019/C 93/56)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Danuta Kakol (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat R. Duta)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE zmierzająca, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 14 lutego 2014 r., przekazanej w dniu 2 maja 2016 r., oraz decyzji z dnia 25 listopada 2016 r. o niedopuszczeniu skarżącej do egzaminów na etapie oceny zintegrowanej w ramach konkursu AD/177/10, zorganizowanego przez Europejski Urząd Doboru Kadr (EPSO), z uwagi na to, że nie spełniała ona szczególnych warunków dotyczących wymaganych w ogłoszeniu o konkursie świadectw kwalifikacji lub dyplomów a także decyzji oddalającej jej zażalenie na tę odmowę dopuszczenia do egzaminów, a po drugie, do zobowiązania Komisji do wypłacenia jej 5 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej w swej ocenie doznała z powodu upokarzającego charakteru, w jaki traktowano jej kandydaturę.

         Sentencja

                  1)

                  Sprawy T-641/16 RENV i T-137/17 zostają połączone do celu wydania wyroku.

                  2)

                  W sprawie T-641/16 RENV umarza się postępowanie w przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności a w pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  W sprawie T-137/17 skarga zostaje oddalona.

                  4)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty postępowania w sprawach T-641/16 RENV i T-137/17 a także w sprawach F-48/14 i T-152/15 P.

         (1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014 (sprawa pierwotnie zarejestrowana przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-1/14 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa T-750/16: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2018 r. – FV/Rada Służba publiczna – Urzędnicy – Artykuł 42c regulaminu pracowniczego – Skierowanie z urzędu na urlop w interesie służby – Równość traktowania – Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek – Oczywisty błąd w ocenie – Odpowiedzialność

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/47

      Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2018 r. – FV/Rada
      (Sprawa T-750/16) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Artykuł 42c regulaminu pracowniczego - Skierowanie z urzędu na urlop w interesie służby - Równość traktowania - Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek - Oczywisty błąd w ocenie - Odpowiedzialność)
      (2019/C 93/57)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: FV (przedstawiciele: adwokaci, początkowo L. Levi i A. Tymen, następnie L. Levi)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: A. Troupiotis i J. A. Steele, pełnomocnicy); Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i D. Martin, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE zmierzająca, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji Rady z dnia 8 grudnia 2015 r. o skierowaniu skarżącej na urlop w interesie służby na podstawie art. 42c Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej oraz, w razie potrzeby, decyzji z dnia 19 lipca 2016 r. oddalającej złożone przez skarżącą zażalenie, a po drugie, do uzyskania naprawienia szkody, jaką skarżąca poniosła w swej ocenie.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 8 grudnia 2015 r., mocą której FV została skierowana na urlop w interesie służby

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez FV.

                  4)

                  Parlament Europejski i Komisja Europejska pokrywają każdy własne koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 6 z 9.1.2017.


title: Sprawa T-46/17: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2018 r. – TDH Group / EUIPO – Comercial de Servicios Agrigan (Pet Cuisine) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy Pet Cuisine – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy The Pet CUISINE alimento para mascotas felices Genial – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/48

      Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2018 r. – TDH Group / EUIPO – Comercial de Servicios Agrigan (Pet Cuisine)
      (Sprawa T-46/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy Pet Cuisine - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy The Pet CUISINE alimento para mascotas felices Genial - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2019/C 93/59)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: TDH Group (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat D. Chen)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Comercial de Servicios Agrigan, SA (Huesca, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 listopada 2016 r. (sprawa R 685/2016-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Comercial de Servicios Agrigán a TDH Group.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  TDH Group zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 78 z 13.3.2017.