title: Sprawa C-267/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Słowenii

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/25

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Słowenii
   (Sprawa C-267/07) (1)

   (2008/C 92/50)

      Język postępowania: słoweński

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007.


title: Sprawa C-416/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo de Oviedo (Hiszpania) w dniu 23 lipca 2013 r. — Mario Vital Pérez przeciwko Ayuntamiento de Oviedo

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo de Oviedo (Hiszpania) w dniu 23 lipca 2013 r. — Mario Vital Pérez przeciwko Ayuntamiento de Oviedo
   (Sprawa C-416/13)
   2013/C 325/16
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado Contencioso-Administrativo de Oviedo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Mario Vital Pérez

      Strona pozwana: Ayuntamiento de Oviedo

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 2 ust. 2, art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2000/78/WE (1) z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy oraz art. 21 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (2), w takim zakresie, w jakim zakazują wszelkiej dyskryminacji ze względu na wiek, stoją na przeszkodzie gminnemu ogłoszeniu o konkursie, które — bezpośrednio wykonując regionalną ustawę państwa członkowskiego — ustala przy rekrutacji na stanowisko funkcjonariusza lokalnej policji górną granicę wieku wynoszącą 30 lat?

      (1)  Dz.U. L 303, s. 16.

      (2)  Dz.U. 2000, C 364, s. 1.


title: Sprawa C-221/10 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 kwietnia 2012 r. — Artegodan GmbH przeciwko Komisji Europejskiej, Republice Federalnej Niemiec (Odwołanie — Artykuł 288 akapit drugi WE — Odpowiedzialność pozaumowna Unii — Przesłanki — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom — Decyzja dotycząca cofnięcia pozwoleń na dopuszczenie do obrotu stosowanych u ludzi produktów leczniczych zawierających amfepramon)

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 kwietnia 2012 r. — Artegodan GmbH przeciwko Komisji Europejskiej, Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-221/10 P) (1)

   (Odwołanie - Artykuł 288 akapit drugi WE - Odpowiedzialność pozaumowna Unii - Przesłanki - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom - Decyzja dotycząca cofnięcia pozwoleń na dopuszczenie do obrotu stosowanych u ludzi produktów leczniczych zawierających amfepramon)
   2012/C 165/05
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Artegodan GmbH (przedstawiciel: U. Reese, Rechtsanwalt)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i M. Heller, pełnomocnicy), Republika Federalna Niemiec

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 3 marca 2010 r. w sprawie T-429/05 Artegodan przeciwko Komisji, na mocy którego Sąd oddalił skargę o odszkodowanie wniesioną na podstawie art. 235 WE i 288 akapit drugi WE, w której skarżąca domagała się naprawienia szkody poniesionej przez nią w wyniku wydania decyzji Komisji C(2000) 453 z dnia 9 marca 2000 r. w sprawie cofnięcia pozwoleń na dopuszczenie do obrotu środków leczniczych stosowanych u ludzi zawierających amfepramon — Naruszenie art. 288 akapit drugi WE — Błędna ocena kryteriów stwierdzenia wystarczająco istotnego naruszenia prawa Unii

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Artegodan GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 195 z 17.7.2010.


title: Sprawa F-107/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 maja 2016 r. – Glowacz-De-Chevilly/Komisja

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/49

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 maja 2016 r. – Glowacz-De-Chevilly/Komisja
   (Sprawa F-107/14) (1)

   (2016/C 222/77)
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 7 z 12.1.2015, s. 53.


title: Sprawa C-444/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (dawny Fővárosi Bíróság) (Węgry) w dniu 3 października 2012 r. — Hardimpex Kft. felszámolás alatt przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Ügyek és Adózók Adó Főigazgatósága

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/55

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (dawny Fővárosi Bíróság) (Węgry) w dniu 3 października 2012 r. — Hardimpex Kft. felszámolás alatt przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Ügyek és Adózók Adó Főigazgatósága
   (Sprawa C-444/12)
   2013/C 225/102
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Törvényszék (dawny Fővárosi Bíróság)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hardimpex Kft. felszámolás alatt.

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Ügyek és Adózók Adó Főigazgatósága.
   Postanowieniem z dnia 16 maja 2013 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba dziesiąta) postanowił, co następuje:

      Artykuł 168 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby organ podatkowy państwa członkowskiego odmawiał podatnikowi prawa do odliczenia od należnego podatku VAT kwoty podatku naliczonego lub zapłaconego z tytułu dostawy towarów dokonanej na jego rzecz, z tego powodu, że wcześniejsza transakcja należąca do łańcucha dostaw była niezgodna z prawem w świetle uregulowania VAT lub ponieważ rzeczony podatnik nie upewnił się co do pochodzenia towarów, które znajdują się na fakturze wystawionej przez jego dostawcę, przy czym organ podatkowy nie wykazał w prawnie wystarczający sposób tego, iż podatnik wiedział lub powinien wiedzieć o owej niezgodności z prawem.


title: Sprawa C-523/15 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 7 lipca 2016 r. – Westfälische Drahtindustrie GmbH, Westfälische Drahtindustrie Verwaltungsgesellschaft mbH & Co. KG, Pampus Industriebeteiligungen GmbH & Co. KG/Komisja Europejska (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek stali sprężającej — Grzywny — Ocena zdolności płatniczej — Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien — Nieograniczone prawo orzekania — Uwzględnienie okoliczności, które nastąpiły po wydaniu spornej decyzji — Zasady proporcjonalności i równego traktowania — Prawo do skutecznej ochrony sądowej)

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/15

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 7 lipca 2016 r. – Westfälische Drahtindustrie GmbH, Westfälische Drahtindustrie Verwaltungsgesellschaft mbH & Co. KG, Pampus Industriebeteiligungen GmbH & Co. KG/Komisja Europejska
   (Sprawa C-523/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek stali sprężającej - Grzywny - Ocena zdolności płatniczej - Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien - Nieograniczone prawo orzekania - Uwzględnienie okoliczności, które nastąpiły po wydaniu spornej decyzji - Zasady proporcjonalności i równego traktowania - Prawo do skutecznej ochrony sądowej))
   (2016/C 343/22)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Westfälische Drahtindustrie GmbH, Westfälische Drahtindustrie Verwaltungsgesellschaft mbH & Co. KG, Pampus Industriebeteiligungen GmbH & Co. KG (przedstawiciel: C. Stadler, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka, H. Leupold i G. Meessen, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Westfälische Drahtindustrie GmbH, Westfälische Drahtindustrie Verwaltungsgesellschaft mbH & Co. KG i Pampus Industriebeteiligungen GmbH & Co. KG zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 389 z 23.11.2015.


title: Sprawa T-61/11: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2011 r. — Vermop Salmon przeciwko OHIM — Leifheit (Clean Twist)

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/25

         Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2011 r. — Vermop Salmon przeciwko OHIM — Leifheit (Clean Twist)
   (Sprawa T-61/11)
   2011/C 89/48
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Vermop Salmon GmbH (Gilching, Deutschland) (przedstawiciele: adwokaci W. von der Osten-Sacken, O. Sude i M. Ring)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Leifheit AG (Nassau, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 listopada 2010 r. w sprawie R 671/2010-1;

               —

               unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego nr 4892642 „Clean Twist”;

               —

               obciążenie OHIM kosztami własnymi oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą;

               —

               w przypadku wstąpienia przez Leifheit AG do postępowania w charakterze interwenienta zasądzenie od interwenienta pokrycia własnych kosztów.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „Clean Twist” dla towarów z klasy 21

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Leifheit AG

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Wcześniejsze słowne znaki towarowe „TWIX” i „TWIXTER” dla towarów z klas 9, 12, 21, 22 i 25. Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1).

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 207/2009, ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-376/14 PPU: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – C przeciwko M [Odesłanie prejudycjalne — Pilny tryb prejudycjalny — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej — Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 — Bezprawne zatrzymanie — Zwykły pobyt dziecka]

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/14

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – C przeciwko M
   (Sprawa C-376/14 PPU) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej - Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 - Bezprawne zatrzymanie - Zwykły pobyt dziecka])
   (2014/C 439/21)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: C

      Strona pozwana: M

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 pkt 11 i art. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, gdy zabranie dziecka miało miejsce zgodnie z orzeczeniem sądowym podlegającym tymczasowemu wykonaniu, które zostało następnie uchylone orzeczeniem sądowym ustalającym miejsce pobytu dziecka w miejscu zamieszkania rodzica mieszkającego w państwie członkowskim pochodzenia, rozpoznający wniosek o powrót dziecka sąd państwa członkowskiego, do którego dziecko zostało zabrane, powinien sprawdzić, dokonując oceny całości szczególnych okoliczności konkretnego przypadku, czy dziecko bezpośrednio przed zarzucanym bezprawnym zatrzymaniem miało jeszcze zwykły pobyt w państwie członkowskim pochodzenia. W ramach tej oceny należy uwzględnić okoliczność, że orzeczenie sądowe zezwalające na zabranie mogło być wykonywane tymczasowo i że wniesiono od niego apelację.

               2)

               Rozporządzenie nr 2201/2003 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, gdy zabranie dziecka miało miejsce zgodnie z orzeczeniem sądowym podlegającym tymczasowemu wykonaniu, które zostało następnie uchylone orzeczeniem sądowym ustalającym miejsce pobytu dziecka w miejscu zamieszkania rodzica mieszkającego w państwie członkowskim pochodzenia, zatrzymanie dziecka w tym państwie członkowskim po wydaniu tego drugiego orzeczenia jest bezprawne, a art. 11 rozporządzenia ma zastosowanie, jeśli zostanie uznane, iż dziecko bezpośrednio przez tym zatrzymaniem miało jeszcze zwykły pobyt we wspomnianym państwie członkowskim. Jeśli zostanie uznane – przeciwnie – że dziecko nie miało już w tej chwili zwykłego pobytu w państwie członkowskim pochodzenia, orzeczenie oddalające wniosek o powrót oparty na tym przepisie jest wydawane bez uszczerbku dla stosowania ujętych w rozdziale III tegoż rozporządzenia norm dotyczących uznawania i wykonywania orzeczeń wydanych w państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 351 z 6.10.2014.


title: Sprawa T-749/14: Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2016 r. – Chung-Yuan Chang/EUIPO – BSH Hausgeräte (AROMA) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Rejestracja międzynarodowa wskazującą Unię Europejską słownego znaku towarowego AROMA — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/14

         Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2016 r. – Chung-Yuan Chang/EUIPO – BSH Hausgeräte (AROMA)
   (Sprawa T-749/14) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Rejestracja międzynarodowa wskazującą Unię Europejską słownego znaku towarowego AROMA - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 232/17)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Peter Chung-Yuan Chang (San Diego, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Sanz-Bermell y Martínez)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: A. Crawcour i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: BSH Hausgeräte GmbH, dawniej BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Biagosch)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 września 2014 r. (sprawa R 1887/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienie prawa do znaku pomiędzy Peterem Chungiem-Yuanem Changiem a BSH Hausgeräte.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 4 września 2014 r. (R 1887/2013-4).

               2)

               EUIPO i BSH Hausgeräte GmbH pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Petera Chunga-Yuana Changa.

      (1)  Dz.U. C 16 z 19.1.2015.


title: Sprawa C-283/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie (Rzeczpospolita Polska) w dniu 23 lipca 2009 r. — Artur Weryński/Mediatel 4B Spółka

text:
               10.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie (Rzeczpospolita Polska) w dniu 23 lipca 2009 r. — Artur Weryński/Mediatel 4B Spółka
   (Sprawa C-283/09)
   2009/C 244/03
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Artur Weryński

      Strona pozwana: Mediatel 4B Spółka

      Pytanie prejudycjalne

   Czy Sąd wezwany ma prawo żądać od Sądu wzywającego zaliczki na poczet należności świadka lub zwrotu należności wypłaconych świadkowi przesłuchiwanemu na podstawie Rozporządzania Rady (WE) nr 1206/2001 z 28 maja 2001 r. dotyczącego współpracy między Sądami Państw Członkowskich przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych i handlowych (1) czy też powinien pokryć je z własnych środków finansowych?

      (1)  Dz. U. L 174, s. 1


title: Sprawa C-35/07: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 27 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/28/WE — Weterynaryjne produkty lecznicze — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/18

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 27 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-35/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/28/WE - Weterynaryjne produkty lecznicze - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2007/C 297/29)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Caeiros oraz B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Fernandes oraz F. Fraústo de Azevedo, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych dla wykonania dyrektywy 2004/28/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/82/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych (Dz. U. L 136, str. 58)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/28/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/82/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej z mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz. U. C 56 z 10.3.2007.


title: Sprawa T-144/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 września 2008 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Zabezpieczenie społeczne — Oddalenie wniosku o zwrot w wysokości 100 % niektórych kosztów leczenia poniesionych przez skarżącego)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/42

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 września 2008 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-144/08) (1)

   (Służba publiczna - Zabezpieczenie społeczne - Oddalenie wniosku o zwrot w wysokości 100 % niektórych kosztów leczenia poniesionych przez skarżącego)
   (2008/C 285/78)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, którym towarzyszy A. Dal Ferro, adwokat)
   Przedmiot sprawy
   Zasadniczo, z jednej strony żądanie stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej wniosek skarżącego o zwrot niektórych poniesionych kosztów leczenia w wysokości 100 %, a z drugiej żądanie nakazania Komisji zapłaty na jego rzecz kwoty 89,56 EUR z tytułu uzupełnienia zwrotu poniesionych przez niego kosztów leczenia lub tytułem odszkodowania.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron pokrywa swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007 (wcześniej sprawa F-84/06).


title: Sprawa T-522/09: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2009 r. — Gemmi Furs przeciwko OHIM– Lemmi Fashion (GEMMI)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/43

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2009 r. — Gemmi Furs przeciwko OHIM– Lemmi Fashion (GEMMI)
   (Sprawa T-522/09)
   2010/C 51/79
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Gemmi Furs Oy (Loviisa, Finlandia) (przedstawiciel: J. Tanhuanpää, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Lemmi-Fashion Vertriebsgesellschaft mbH & Co. Bekleidungs KG (Fritzlar, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 października 2009 r. w sprawie R 1372/2008-4;

               —

               oddalenie sprzeciwu wniesionego przez Lemmi-Fashion Vertriebsgesellschaft mbH & Co. Bekleidungs KG;

               —

               zezwolenie na rejestrację wspólnotowego znaku „GEMMI” dla towarów z klasy 25 zgodnie ze zgłoszeniem wspólnotowego znaku dokonanym przez Gemmi Furs Oy;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi przez Gemmi Furs Oy, w tym koszty postępowania poniesione przed Izbą odwoławczą;

               —

               obciążenie Lemmi-Fashion Vertriebsgesellschaft mbH & Co. Bekleidungs KG kosztami poniesionymi przez Gemmi Furs Oy przed Izbą Odwoławczą, w razie gdyby zdecydowała się występować w niniejszej sprawie w charakterze strony.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Gemmi Furs Oy

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: znak towarowy „GEMMI” dla towarów z klas 18, 24 i 25

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Lemmi-Fashion Vertriebsgesellschaft mbH & Co. Bekleidungs KG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: niemiecka rejestracja znaku towarowego „LEMMI” dla towarów z klasy 25; międzynarodowa rejestracja znaku towarowego „LEMMI fashion” dla towarów z klasy 25; wcześniejszy niezarejestrowany znak towarowy „LEMMI” używany w handlu odzieżą w Niemczech

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji i odrzucenie zgłoszenia rozpatrywanego znaku towarowego dla towarów z klasy 25

      Podniesione zarzuty: naruszenie zasady 19 ust. 2 lit a) pkt i) oraz ii) rozporządzenia Komisji nr 2868/95 (1), gdyż Izba Odwoławcza nieprawidłowo i/lub niewystarczająco udowodniła wcześniejsze prawa; naruszenie zasady 22 ust. 3 rozporządzenia Komisji nr 2868/95, gdyż Izba Odwoławcza dokonała nieprawidłowej i/lub niewystarczającej oceny przedstawionych dowodów używania; naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, gdyż Izba Odwoławcza: i) nie dokonała prawidłowej oceny podobieństwa rozpatrywanych znaków towarowych; oraz ii) nie dokonała prawidłowej oceny poziomu uwagi właściwego kręgu odbiorców; naruszenie art. 75 rozporządzenia Rady nr 207/2009, gdyż Izba Odwoławcza nie dała Gemmi Furs Oy możliwości przedstawienia uwag w przedmiocie dowodów mających na celu udowodnienie wcześniejszych praw; naruszenie zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań, równości traktowania i legalności.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1).


title: Sprawa T-145/16: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2016 r. – Corsini Santolaria/EUIPO – Molins Tura (biombo 13)

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/22

         Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2016 r. – Corsini Santolaria/EUIPO – Molins Tura (biombo 13)
   (Sprawa T-145/16)
   (2016/C 222/28)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Laura Corsini Santolaria (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat P. Merino Baylos)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Maria Molins Tura (Barcelona, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „biombo 13” – zgłoszenie nr 12 271 383

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 stycznia 2016 r. w sprawie R 744/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości w odniesieniu do zgłoszenia dotyczącego klas 25, 35 i 42;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-205/07: Wyrok Sądu z dnia 3 lutego 2011 r. — Włochy przeciwko Komisji (System językowy — Publikacja na stronie internetowej EPSO zaproszenia do zgłaszania kandydatur celem utworzenia bazy danych kandydatów do pracy w charakterze pracowników kontraktowych — Publikacja w trzech językach urzędowych — Artykuły 12 WE i 290 WE — Artykuł 82 WZIP — Rozporządzenie nr 1)

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/14

         Wyrok Sądu z dnia 3 lutego 2011 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-205/07) (1)

   (System językowy - Publikacja na stronie internetowej EPSO zaproszenia do zgłaszania kandydatur celem utworzenia bazy danych kandydatów do pracy w charakterze pracowników kontraktowych - Publikacja w trzech językach urzędowych - Artykuły 12 WE i 290 WE - Artykuł 82 WZIP - Rozporządzenie nr 1)
   2011/C 89/32
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: B. Tidore, pełnomocnik, wpierany przez P. Gentiliego, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i H. Krämer, wspierani przez adwokata A. Dal Ferra)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności zaproszenia do zgłaszania kandydatur EPSO/CAST/EU/27/07 w celu stworzenia bazy danych kandydatów do pracy w charakterze pracowników kontraktowych do wykonywania różnych zadań w ramach instytucji i agencji wspólnotowych, opublikowanego na stronie internetowej Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO) w dniu 27 marca 2007 r.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność zaproszenia do zgłaszania kandydatur EPSO/CAST/EU/27/07 w celu stworzenia bazy danych kandydatów do pracy w charakterze pracowników kontraktowych do wykonywania różnych zadań w ramach instytucji i agencji wspólnotowych, opublikowanego na stronie internetowej Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO) w dniu 27 marca 2007 r.

               2)

               Republika Włoska i Komisja Europejska pokrywają własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007.


title: Sprawa F-2/11: Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2011 r. — Descamps przeciwko Komisji

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/36

         Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2011 r. — Descamps przeciwko Komisji
   (Sprawa F-2/11)
   2011/C 72/60
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Eric Descamps (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zwolnienia skarżącego po zakończeniu okresu próbnego oraz naprawienie krzywdy wyrządzonej ww. decyzją.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 1 marca 2010 r. wydanej przez dyrektora dyrekcji HR.B- Kluczowe sprawy dotyczące zasobów ludzkich 1: Przebieg kariery zawodowej, Dyrekcja generalna ds. zasobów ludzkich i bezpieczeństwa Komisji Europejskiej, działającego w charakterze organu powołującego, w sprawie zwolnienia skarżącego z dniem 31 marca 2010 r.;

               —

               Stwierdzenie nieważności, w razie potrzeby, decyzji z dnia 24 września 2010 r. oddalającej zażalenie;

               —

               W związku z powyższym, przywrócenie skarżącego w obowiązkach w charakterze urzędnika powołanego na czas nieokreślony z dniem 1 kwietnia 2010 r. oraz przyznanie mu od tego dnia wynagrodzenia w kwocie, którą powinien otrzymywać jako urzędnik powołany na czas nieokreślony wraz ze wszystkimi wynikającymi z tego uprawnieniami (w tym uprawnieniami emerytalnymi), szacowanej przez skarżącego na ustaloną tymczasowo i ex aequo et bono kwotę 39 600 EUR;

               —

               Zasądzenie od pozwanej ustalonej tymczasowo i ex aequo et bono kwoty 10 000 EUR, tytułem zadośćuczynienia za krzywdę;

               —

               Zasądzenie od pozwanej odsetek za zwłokę od wskazanych należnych kwot;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.


               8.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/18

         Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2008 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Republice Islandii
   (Sprawa E-2/08)
   (2008/C 113/15)
   Skarga przeciwko Republice Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 21 lutego 2008 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Nielsa Fengera i Florence Simonetti, działających w charakterze pełnomocników.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               stwierdzenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia przepisów aktu prawnego przywołanego w pkt 1a rozdziału XXIV załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2004/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. zmieniająca dyrektywę 97/68/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia, ani nie powiadamiając Urzędu w wyznaczonym terminie o przyjęciu takich środków, Republika Islandii nie wypełniła swoich zobowiązań wynikających z art. 3 tego aktu i art. 7 Porozumienia EOG; oraz

               2)

               obciążenie Republiki Islandii kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone w sprawie:

               —

               Niniejsza sprawa dotyczy niewdrożenia dyrektywy dotyczącej ochrony środowiska naturalnego.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że rząd Islandii nie przekazał żadnych informacji na temat wdrożenia dyrektywy do prawa islandzkiego.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że rząd Islandii nie zaprzeczył twierdzeniu, że dyrektywa nie została wdrożona.


title: Sprawa T-107/16: Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2016 r. – Airhole Facemasks/EUIPO – sindustrysurf (AIRHOLE FACE MASKS YOU IDIOT)

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/18

         Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2016 r. – Airhole Facemasks/EUIPO – sindustrysurf (AIRHOLE FACE MASKS YOU IDIOT)
   (Sprawa T-107/16)
   (2016/C 175/22)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Airhole Facemasks, Inc. (Vancouver, Kolumbia Brytyjska, Kanada) (przedstawiciele: A. Michaels, barrister, oraz S. Barker, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: sindustrysurf, SL (Trapagaran, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: sindustrysurf, SL

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy w kolorze czarno-białym zawierający elementy słowne „AIRHOLE FACE MASKS YOU IDIOT” – unijny znak towarowy nr 9 215 427

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 stycznia 2016 r. w sprawie R 2547/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie zaskarżonej decyzji i unieważnienie prawa do spornego znaku towarowego w całości albo, ewentualnie, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie sindustrysurf, SL kosztami, jakie strona skarżąca poniosła w niniejszym postępowaniu oraz w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą, a także kosztami, jakimi obciążył ją Wydział Sprzeciwów.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-133/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság w dniu 8 kwietnia 2009 r. — József Uzonyi przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság w dniu 8 kwietnia 2009 r. — József Uzonyi przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve
   (Sprawa C-133/09)
   2009/C 153/40
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Fővárosi Bíróság.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: József Uzonyi.

      Strona pozwana: Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve.

      Pytania prejudycjalne

   Czy z wyrażenia „zostają przyznane na podstawie obiektywnych i niedyskryminujących kryteriów” zawartego w art. 143 b a ust. 1 rozporządzenia nr 1782/2003 (1) w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2006 r. wynika, że jeżeli chodzi o prawo do oddzielnych płatności z tytułu cukru w związku z jednolitymi płatnościami obszarowymi, nie można ustanawiać rozróżnienia pomiędzy rolnikami w zależności o tego, czy dostarczają bezpośrednio (na własny rachunek), czy też pośrednio (za pośrednictwem przedsiębiorstw skupu) buraki cukrowe w celu ich przetworzenia?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz. U L 270, s. 1).


title: Sprawa T-195/09: Postanowienie Sądu z dnia 19 września 2011 r. — Matkompaniet przeciwko OHIM — DF World of Spices (KATOZ) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/20

         Postanowienie Sądu z dnia 19 września 2011 r. — Matkompaniet przeciwko OHIM — DF World of Spices (KATOZ)
   (Sprawa T-195/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2011/C 340/42
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Matkompaniet AB (Borås, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci J. Gulliksson i J. Olson)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: DF World of Spices GmbH (Dissen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Ebert-Weidenfeller i S. Schmüser)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 marca 2009 r. (sprawa R 577/2008-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Matkompaniet AB a DF World of Spices GmbH.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i interwenient pokrywają własne koszty oraz po połowie kosztów poniesionych przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009.


title: Sprawa F-119/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 16 stycznia 2007 r. — Gesner przeciwko OHIM (Urzędnicy — Inwalidztwo — Oddalenie wniosku o powołanie komitetu ds. inwalidztwa)

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/47

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 16 stycznia 2007 r. — Gesner przeciwko OHIM
   (Sprawa F-119/05) (1)

   (Urzędnicy - Inwalidztwo - Oddalenie wniosku o powołanie komitetu ds. inwalidztwa)
   (2007/C 42/81)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Charlotte Gesner (Birkerod, Danemark) (przedstawiciele: J. Vázquez Vázquez i C. Amo Quiñones, avocats)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: I. de Medrano Caballero, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji OHIM z dnia 2 września 2005 r. oddalającej wniosek skarżącej o zwołanie komitetu ds. inwalidztwa, który miałby oszacować jej niezdolność do wykonywania obowiązków odpowiadających jej stanowisku pracy oraz prawo do renty inwalidzkiej.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja z dnia 21 kwietnia 2005 r., którą Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) oddalił wniosek skarżącej o zwołanie komitetu ds. inwalidztwa zostaje uchylona.

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006, str. 34.


title: Sprawa C-105/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 25 lutego 2010 r. — Prokuratura przeciwko Malikowi Gataevowi i Khadizhat Gataevej

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 25 lutego 2010 r. — Prokuratura przeciwko Malikowi Gataevowi i Khadizhat Gataevej
   (Sprawa C-105/10)
   2010/C 100/48
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Korkein oikeus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Prokuratura

      Strona pozwana: Malik Gataev i Khadizhat Gataeva

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W jaki sposób należy interpretować zależności pomiędzy dyrektywą Rady 2005/85/WE (1) (dyrektywą o postępowaniach w przedmiocie udzielenia azylu) i decyzją ramową 2002/584/WSiSW (2) w przypadku gdy osoba będąca obywatelem państwa trzeciego, o której przekazanie zwrócono się na podstawie europejskiego nakazu aresztowania złożyła w państwie członkowskim wykonania wniosek o udzielenie azylu a postępowanie w przedmiocie udzielenia azylu toczy się równocześnie z postępowaniem w przedmiocie wykonania nakazu aresztowania?

                           a)

                           czy należy przypisać pierwszeństwo ustanowionemu w art. 7 ust. 1 dyrektywy prawu do pozostania w państwie członkowskim podczas rozpatrywania wniosku czy też art. 7 ust. 2 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że wykonanie nakazu aresztowania stanowi powód mający pierwszeństwo przed prawem ustanowionym w art. 7 ust. 1? Czy na podstawie decyzji ramowej można odmówić przekazania ze względu na toczące się postępowanie w przedmiocie udzielenia azylu, pomimo tego że art. 3 i 4 tej decyzji nie zawierają powodów odmowy odnoszących się do takiego przypadku?

                           b)

                           czy art. 7 ust. 2 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że na jego podstawie państwom członkowskim przysługuje zakres swobody przy podejmowaniu decyzji jak zamierzają one uregulować kwestię opisaną w lit. a) w ich prawach krajowych?

                           c)

                           jak, w kontekście powyższych pytań należy interpretować art. 7 ust. 2 dyrektywy, w szczególności w przypadku gdy osoba, o której przekazanie zwrócono się na podstawie nakazu aresztowania wniosła o udzielenie jej azylu uzasadniając to co do zasady tymi samymi względami co względy, na które powołała się w celu zakwestionowania przekazania?

                           d)

                           czy w razie udzielenia azylu państwo członkowskie wykonania musi odmówić przekazania? W odniesieniu do takiego przypadku odsyła się ponadto do czwartego pytania prejudycjalnego [lit. a)-c)]

               2)

               Czy decyzję ramową, przy wzięciu pod uwagę zasady wynikającej z jej art. 1 ust. 2 oraz przepisów art. 6 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Unię Europejską i Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że można odmówić przekazania również z innych powodów wykraczających poza zakres zawartych w art. 3 i 4 decyzji ramowej powodów odmowy z uwzględnieniem motywów 12 i 13 tej decyzji, gdy te inne powody związane są z okolicznościami opisanymi w tychże motywach?

                           a)

                           jeżeli decyzję ramową należy interpretować właśnie tak, na jakie powody musi lub może się powołać państwo członkowskie wykonania? Czy może się ono powołać na zasady wykładni zawarte w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka dotyczącym ekstradycji na gruncie europejskiej konwencji praw człowieka? Czy państwo członkowskie może również powołać się na powody, których zakres jest poszerzony w porównaniu z powodami odmowy zawartymi w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka?

                           b)

                           jeżeli decyzję ramową należy interpretować w ten sposób, że można odmówić wykonania nakazu aresztowania również z innych powodów niż te zawarte w art. 3 i 4, czy wynika z tego, że w decyzji ramowej zezwolono państwom członkowskim na odmowę wykonania nakazu aresztowania wydanego w celu wykonania kary również z powodów dotyczących treści lub uzasadnienia wyroku wydanego w państwie członkowskim wydającym nakaz i prawidłowości postępowania sądowego, w ramach którego wyrok ten został wydany, co skutkuje potrzebą rozpatrzenia odnośnych zarzutów w państwie członkowskim wykonania. W jakich dokładnie warunkach lub z jakich dokładnie powodów może dojść do takiego rozpatrzenia („révision au fond”)?

                           c)

                           czy decyzję ramową należy interpretować w ten sposób, że zezwolono w niej państwom członkowskim na odmowę przekazania na podstawie nakazu aresztowania wydanego w celu wykonania kary, jeżeli istnieje uzasadnione przypuszczenie, że postępowanie sądowe, w ramach którego kara została orzeczona nie było uczciwe, ponieważ skazany był poddany prześladowaniom przez organy państwa, w którym postępowanie się odbyło, co znalazło wyraz w przedstawieniu dyskryminującego oskarżenia?

               3)

               Czy przepisy decyzji ramowej należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy można czasowo odroczyć przekazanie z ważnych przyczyn natury humanitarnej, na przykład dotyczących zdrowia danej osoby w rozumieniu art. 23 ust. 4 tej decyzji można również całkowicie odmówić przekazania, jeżeli czasowe odroczenie jego wykonania nie wyeliminuje jego nieproporcjonalności?

               4)

               Jeśli decyzję ramową należy interpretować w ten sposób, że można również odmówić wykonania nakazu aresztowania z takiego powodu, do którego nie odnosi się wyraźnie żaden przepis tej decyzji, jakie są przesłanki takiej odmowy w szczególności w przypadku gdy nakaz aresztowania został wydany w celu wykonania kary?

                           a)

                           czy w takim przypadku przepisy art. 4 ust. 6 decyzji ramowej stosuje się odpowiednio? Czy, innymi słowy można odmówić wykonania nakazu aresztowania wyłącznie wtedy gdy osoba, o której przekazanie się zwrócono jest obywatelem państwa członkowskiego wykonania lub ma w tym państwie miejsce zamieszkania i państwo to zobowiązało się wykonać karę lub środek zabezpieczający na podstawie jego prawa wewnętrznego?

                           b)

                           czy należy, przynajmniej, uzależnić odmowę od okoliczności, że państwo, do którego zwrócono się z wnioskiem o przekazanie zobowiązało się wykonać karę lub środek zabezpieczający na podstawie jego prawa wewnętrznego?

                           c)

                           jeśli decyzję ramową należy interpretować w ten sposób, że w niektórych przypadkach zezwala ona na odmowę wykonania nakazu aresztowania wydanego w celu wykonania kary z powodów dotyczących treści lub uzasadnienia wyroku wydanego w państwie członkowskim, które wydało nakaz czy też prawidłowości postępowania sądowego, w ramach którego wyrok ten został wydany, czy odmowa jest możliwa również wtedy gdy przesłanki opisane w lit. a) i b) nie są spełnione?

               5)

               Jakie znaczenie należy lub można przypisać, w odniesieniu do wykonania nakazu aresztowania, okoliczności, że zatrzymana osoba jest obywatelem państwa trzeciego, który sprzeciwia się przekazaniu podnosząc, że w państwie członkowskim, które wydało nakaz aresztowania grozi mu wydalenie do państwa trzeciego?

                           a)

                           jakie znaczenie ma taki powód odmowy, przy wzięciu pod uwagę przepisów decyzji ramowej i obowiązków wobec obywateli państw trzecich, wynikających dla państwa członkowskiego, które wydało nakaz aresztowania z prawa Unii, między innymi z dyrektyw 2004/83/WE (3) i 2005/85/WE?

                           b)

                           czy w tym względzie rolę może odgrywać art. 28 ust. 4 decyzji ramowej, zgodnie z którym osoba przekazana na mocy europejskiego nakazu aresztowania nie zostaje poddana ekstradycji do państwa trzeciego bez zgody właściwych organów państwa członkowskiego, które tę osobę przekazało. Czy zakaz ten może poza ekstradycją obejmować również inne sposoby usunięcia z terytorium państwa jak na przykład wydalenie i na jakich warunkach?

               6)

               Czy stwierdzony w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 16 czerwca 2005 r. w sprawie C-105/03 Pupino, pkt 34 i 42-44 obowiązek dokonywania przez sąd krajowy takiej wykładni prawa krajowego, która jest zgodna z decyzją ramową istnieje niezależnie od tego czy wymagana w decyzji ramowej wykładnia działa na korzyść osoby, o którą chodzi czy też na jej niekorzyść, w przypadku gdy nie mamy do czynienia z jedną z opisanych w pkt 44-45 tego wyroku sytuacji?

      (1)  Dyrektywa Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich (Dz. U. L 326, s. 13).

      (2)  Decyzja ramowa Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz. U. L 190, s. 1).

      (3)  Dyrektywa Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony (Dz. U. L 304, s. 12).


title: Sprawa C-409/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Debreceni Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 28 sierpnia 2014 r. – Schenker Nemzetközi Szállítmányozási és Logisztikai Kft. przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Észak-alföldi Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Debreceni Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 28 sierpnia 2014 r. – Schenker Nemzetközi Szállítmányozási és Logisztikai Kft. przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Észak-alföldi Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága
   (Sprawa C-409/14)
   (2014/C 439/24)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Debreceni Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Schenker Nemzetközi Szállítmányozási és Logisztikai Kft.

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Észak-alföldi Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy opis towaru celnego ujętego pod nazwą „Tytoń suszony powietrzem na jasny” zgodnie z podpozycją taryfową 2401 10 35 CN działu 24 „TYTOŃ I PRZEMYSŁOWE NAMIASTKI TYTONIU” wymienionego w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 861/2010 zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1) należy interpretować w ten sposób, że obejmuje tylko tytoń nieodżyłowany suszony powietrzem:

                           —

                           zawierający całe liście rośliny tytoniu,

                           —

                           nierozdrobniony ani niesprasowany lub nieściśnięty;

                           —

                           który nie dopuszcza poddania tytoniu nieodżyłowanego suszonego powietrzem na jasny objętego pozycją taryfową [2401 10] 35 CN jakiemukolwiek innemu przetworzeniu (na przykład oddzieleniu szypułek, rozdrobieniu liści lub ich ściśnięciu) niż suszenie powietrzem rozumiane jako rodzaj „przetworzenia”;

                           —

                           nienadający się do palenia [?]

               2)

               Czy pojęcie „zawieszającej procedury celnej” użyte w art. 4 pkt 6 dyrektywy Rady 2008/118/WE w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG należy interpretować w ten sposób, że w jego zakres wchodzi również towar celny (wyrób akcyzowy) objęty procedurą tranzytu zewnętrznego, składu celnego lub składowany czasowo na podstawie dokumentów towarzyszących, w których pozycja taryfowa została błędnie wskazana (2403 10 9000 CN zamiast 2401 10 35 CN [sic]), lecz właściwy dział (dział 24 – tytoń) i wszystkie pozostałe dane tych dokumentów (numer kontenera, ilość, waga netto) są prawidłowe oraz nie naruszono pieczęci [?]
               (To jest, należy wyjaśnić, czy określony towar może podlegać zawieszającej procedurze celnej, jeżeli w jego dokumentach towarzyszących wskazano prawidłowo dział Wspólnej taryfy celnej, lecz błędnie konkretną pozycję taryfową).

               3)

               Czy pojęcie „importu” zawarte w art. 2 lit. b) dyrektywy Rady 2008/118/WE w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG (2) i pojęcie „importu wyrobów akcyzowych” zawarte w art. 4 pkt 8 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że również obejmują wypadek, w którym istnieje rozbieżność między pozycją taryfową rzeczywistego towaru objętego procedurą tranzytu zewnętrznego a pozycją taryfową, która wskazana jest w dokumentach towarzyszących tego towaru, podczas gdy poza tą różnicą zarówno oznaczenie działu (w niniejszym wypadku–dział 24 – tytoń), jak i ilość, i waga netto rzeczywistego towaru są zgodne z danymi zawartymi w dokumentach towarzyszących[?]

               4)

               Czy okoliczność, że dany towar został objęty zawieszającą procedurą celną, w przypadku gdy w jego dokumentach towarzyszących wymieniono błędne oznaczenie CN zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionego rozporządzeniem [Komisji] (UE) nr 861/2010, wchodzi w zakres nieprawidłowości, na które powołuje się art. 38 dyrektywy Rady 2008/118/WE w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego [, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG][?]

      (1)  Dz.U. L 284 z 29.10.2010, s. 1.

      (2)  Dyrektywa Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylająca dyrektywę 92/12/EWG (Dz.U. L 9 z 14.1.2009, s. 12).


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 20 stycznia 2005 r. w sprawie C-198/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 89/48/EWG i 92/51/EWG — Uznawanie dyplomów — Zawody regulowane — Przewodnik turystyczny)

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/13

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 20 stycznia 2005 r.
   w sprawie C-198/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 89/48/EWG i 92/51/EWG - Uznawanie dyplomów - Zawody regulowane - Przewodnik turystyczny)
   (2005/C 57/25)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-198/04, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. Patakia i H. Stovlbaek) przeciwko Republice Francuskiej, reprezentowanej przez G. de Berguesa, C. Isidoro i O. Christmann,mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, Trybunał (piąta izba) w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes, J. Makarczyk i P. Kūris (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: D. Ruiz Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 20 stycznia 2005 wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie przyjmując wszelkich niezbędnych środków w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata oraz nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 92/51/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniającej dyrektywę 89/48/EWG, w części dotyczącej zawodu przewodnika turystycznego, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy wymienionych dyrektyw.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 168 z 26.06.2004


title: Sprawa T-440/08: Postanowienie Sądu z dnia 7 listopada 2013 r. — 1-2-3-.TV przeciwko OHIM — ZDF i Televersal Film- und Fernsehproduktion (1-2-3.TV) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/16

         Postanowienie Sądu z dnia 7 listopada 2013 r. — 1-2-3-.TV przeciwko OHIM — ZDF i Televersal Film- und Fernsehproduktion (1-2-3.TV)
   (Sprawa T-440/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2013/C 377/37
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: 1-2-3-.TV GmbH (Unterföhring, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo V. von Bomhard, A. Renck, T. Dolde i E. Nicolás Gómez, następnie K. Kleinschmidt i U. Grübler, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM byli również, interwenienci przed Sądem: Zweites Deutsches Fernsehen (ZDF) (Mainz, Niemcy) i Televersal Film- und Fernsehproduktion GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo B. Krause i F. Cordt, następnie B. Krause, adwokaci)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 czerwca 2008 r. (sprawa R 1076/2007-1), dotyczącą postępowania w przedmiocie sprzeciwu pomiędzy 1-2-3-.TV GmbH a Zweites Deutsches Fernsehen (ZDF) i Televersal Film- und Fernsehproduktion GmbH

      Sentencja

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca oraz interwenienci pokrywają własne koszty oraz po połowie kosztów poniesionych przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 327 z 20.12.2008


title: Sprawa T-433/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 czerwca 2008 r. — Ryanair przeciwko Komisji

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/67

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 czerwca 2008 r. — Ryanair przeciwko Komisji
   (Sprawa T-433/07) (1)

   (2008/C 209/120)

      Język postępowania: angielski

   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 22 z 26.1.2008


title: Sprawa C-499/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret — Dania) — Ingeniørforeningen i Danmark, działający w imieniu Olego Andersena przeciwko Region Syddanmark (Dyrektywa 2000/78/WE — Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy — Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek — Niewypłacanie odpraw z tytułu rozwiązania stosunku pracy pracownikom uprawnionym do pobierania świadczeń emerytalnych)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/7

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret — Dania) — Ingeniørforeningen i Danmark, działający w imieniu Olego Andersena przeciwko Region Syddanmark
   (Sprawa C-499/08) (1)

   (Dyrektywa 2000/78/WE - Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy - Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek - Niewypłacanie odpraw z tytułu rozwiązania stosunku pracy pracownikom uprawnionym do pobierania świadczeń emerytalnych)
   2010/C 346/10
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Vestre Landsret.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ingeniørforeningen i Danmark, działający w imieniu Olego Andersena.

      Strona pozwana: Region Syddanmark.

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Vestre Landsret — Wykładnia art. 2 i 6 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16) — Prawo krajowe przewidujące wypłatę odprawy z tytułu rozwiązania stosunku pracy pracownikom, z którymi rozwiązano stosunki pracy, a którzy byli zatrudnieni nieprzerwanie przez określoną liczbę lat w tym samym przedsiębiorstwie, z wyjątkiem pracowników którzy osiągnęli wiek uprawniający do emerytury finansowanej przez pracodawcę — Dyskryminacja bezpośrednia lub pośrednia ze względu na wiek

      Sentencja

   Wykładni art. 2 i art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, na którego podstawie pracownicy uprawnieni do emerytury wypłacanej przez pracodawcę z systemu emerytalnego, do którego przystąpili przed ukończeniem 50. roku życia, nie mogą, wyłącznie z uwagi na swój wiek, korzystać z odprawy z tytułu rozwiązania stosunku pracy mającej na celu promowanie reintegracji zawodowej pracowników o dłuższym niż dwunastoletni stażu pracy w przedsiębiorstwie.

      (1)  Dz.U. C 19 z 24.1.2009.


title: Sprawa C-250/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 19 lutego 2016 r. w sprawie T-53/14, Ludwig-Bölkow-Systemtechnik/Komisja, wniesione w dniu 2 maja 2016 r. przez Ludwig-Bölkow-Systemtechnik GmbH

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/9

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 19 lutego 2016 r. w sprawie T-53/14, Ludwig-Bölkow-Systemtechnik/Komisja, wniesione w dniu 2 maja 2016 r. przez Ludwig-Bölkow-Systemtechnik GmbH
   (Sprawa C-250/16 P)
   (2016/C 222/11)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Ludwig-Bölkow-Systemtechnik GmbH (przedstawiciel: M. Núñez Müller, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie pkt 3 sentencji zaskarżonego wyroku, w którym skarga w sprawie T-53/14 została oddalona w pozostałym zakresie, i związanego z tym rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów zawartego w pkt 4 sentencji;

               —

               zmiana pkt 2 sentencji zaskarżonego wyroku, mocą którego kwoty należne tytułem odszkodowania ryczałtowego od spółki Ludwig-Bölkow-Systemtechnik GmbH zostały obniżone do wysokości 10 % podlegających zwrotowi zaliczek, w taki sposób, aby spółka Ludwig-Bölkow-Systemtechnik GmbH nie musiała zwracać żadnej kwoty tytułem odszkodowania ryczałtowego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania odwoławczego, a także – w uzupełnieniu pkt 4 sentencji zaskarżonego wyroku – kosztami postępowania pierwszoinstancyjnego w sprawie T-53/14.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie nie dotyczy pkt 1 sentencji wyroku Sądu w sprawie T-53/14, w którym Sąd stwierdził, że w odniesieniu do drugiego i trzeciego żądania skargi postępowanie należy umorzyć. Odwołanie nie dotyczy także pkt 2 sentencji wyroku Sądu w sprawie T-53/14 w zakresie, w jakim Sąd obniżył w nim kwoty należne tytułem odszkodowania ryczałtowego do kwoty odpowiadającej 10 % zaliczek, które mają być zwrócone w ramach przedsięwzięć HyWays, HyApproval i HarmonHy. Punkt 2 sentencji wyroku jest natomiast kwestionowany w zakresie, w jakim kwoty należne tytułem odszkodowania nie zostały obniżone do zera, zgodnie z żądaniem skargi. Punkt 3 sentencji tego wyroku jest kwestionowany w zakresie, w jakim Sąd oddalił w nim żądanie pierwsze i (częściowo) czwarte. Punkt 4 sentencji zaskarżonego wyroku jest kwestionowany z tego względu, że uwzględnienie odwołania powinno doprowadzić do innego rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów oraz z tego względu, że Sąd nie obciążył Komisji, wbrew żądaniu skarżącej, kosztami postępowania związanymi z żądaniami, w odniesieniu do których postępowanie zostało umorzone.
   Wnosząca odwołanie stoi na stanowisku, że w zaskarżonym wyroku naruszono obowiązek uzasadnienia wynikający z art. 36 i art. 53 ust. 1 statutu Trybunału, zasadę dobrej wiary, zakaz przeinaczania dowodów oraz mające zastosowanie prawo belgijskie.
   W zaskarżonym wyroku naruszono obowiązek uzasadnienia, gdyż Sąd błędnie pod względem prawnym i bez uzasadnienia odnoszącego się do istoty zagadnienia uznał, że metoda obliczania stawki godzinowej zastosowana przez skarżącą w odniesieniu do podlegających zwrotowi kosztów doprowadziła do tego, że Komisja musiała uczestniczyć w pokryciu całkowitych kosztów niezależnych od przedsięwzięć.
   Ponadto w zaskarżonym wyroku naruszono ogólną zasadę dobrej wiary, ponieważ niejasność w treści zawartych w spornych umowach warunków ogólnych należało rozstrzygnąć na niekorzyść Komisji i na korzyść skarżącej, zamiast przenosić na skarżącą ryzyko ich stosowania.
   W zaskarżonym wyroku naruszono również zakaz przeinaczania dowodów, ponieważ ocena przedstawienia okoliczności faktycznych przez skarżącą w pierwszej instancji jest oczywiście błędna.
   W zaskarżonym wyroku naruszono ponadto wiążące przepisy mającego zastosowania prawa belgijskiego oraz zasadę skutecznej ochrony prawnej, gdyż błędnie uznano, że wykładnia ogólnych warunków jest „jasna”, a w efekcie wyłączono zastosowanie prawa belgijskiego.
   W zaskarżonym wyroku naruszono wreszcie obowiązek uzasadnienia i mające zastosowanie prawo, gdyż w odniesieniu do obowiązku zapłaty odszkodowania ryczałtowego uznano w nim, że chociaż art. II.30 ogólnych warunków jest sprzeczny z obowiązującym prawem belgijskim, to jednak nie stwierdzono na tej podstawie, że ów art. II.30 nie ma zastosowania, i w sposób niezgodny z prawem wprowadzono obniżkę, kontynuując jego stosowanie.


title: Sprawa C-396/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Satakunnan käräjäoikeus (Finlandia) w dniu 12 lipca 2013 r. — Sähköalojen ammattiliitto ry przeciwko Elektrobudowa Spółka Akcyjna

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/37

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Satakunnan käräjäoikeus (Finlandia) w dniu 12 lipca 2013 r. — Sähköalojen ammattiliitto ry przeciwko Elektrobudowa Spółka Akcyjna
   (Sprawa C-396/13)
   2013/C 260/67
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Satakunnan käräjäoikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Sähköalojen ammattiliitto ry

      Strona pozwana: Elektrobudowa Spółka Akcyjna

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy związek zawodowy działający w interesie pracowników może powołać się bezpośrednio na art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej jako na bezpośrednie źródło prawa wobec usługodawcy z innego państwa członkowskiego, jeśli przepis, któremu zarzuca się sprzeczność z art. 47, (art. 84 polskiego kodeksu pracy) stanowi przepis czysto krajowy?

               2)

               Czy w postępowaniu sądowym o wymagalne wierzytelności w rozumieniu dyrektywy 96/71/WE (1) prowadzonym w państwie miejsca zatrudnienia z prawa Unii, w szczególności z wyrażonej w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz w art. 5 akapit drugi i art. 6 wymienionej dyrektywy zasady skutecznej ochrony prawnej, interpretowanej w związku z zagwarantowaną w art. 12 karty praw podstawowych wolnością stowarzyszania się w dziedzinie związków zawodowych (wolnością zrzeszania się), wynika, że sąd krajowy winien odstąpić od zastosowania przepisu kodeksu pracy państwa ojczystego pracownika stojącego na przeszkodzie przeniesieniu wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę na związek zawodowy państwa miejsca zatrudnienia w celu zapewnienia jej windykacji, jeśli odpowiedni przepis państwa miejsca zatrudnienia dopuszcza przeniesienie wymagalnej wierzytelności z tytułu wynagrodzenia w celu zapewnienia jej windykacji — a tym samym legitymacji procesowej — na związek zawodowy zrzeszający wszystkich pracowników, którzy przenieśli swoje wierzytelności w celu windykacji?

               3)

               Czy postanowienia protokołu nr 30 do traktatu z Lizbony należy interpretować w ten sposób, że muszą one zostać uwzględnione także przez sąd krajowy w innym państwie niż Polska i Zjednoczone Królestwo, jeśli rozpatrywany spór wykazuje ścisły związek z Polską, a w szczególności jeśli prawem właściwym dla umów o pracę jest prawo polskie? Innymi słowy: czy protokół polsko-brytyjski uniemożliwia sądowi fińskiemu stwierdzenie, że polskie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, praktyka administracyjna lub środki administracyjne naruszają proklamowane w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej prawa podstawowe, swobody i zasady?

               4)

               Czy art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rzym I należy z uwzględnieniem art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowaniu uregulowania państwa członkowskiego, zgodnie z którym zabronione jest przenoszenie wierzytelności i roszczeń ze stosunku pracy?

               5)

               Czy art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rzym I należy interpretować w ten sposób, że prawem właściwym dla przenoszenia wierzytelności z umowy o pracę jest prawo, które zgodnie z rozporządzeniem Rzym I jest właściwe dla rozpatrywanej umowy o pracę, bez względu na to, czy na treść konkretnego roszczenia mają wpływ także przepisy innego prawa?

               6)

               Czy art. 3 dyrektywy 96/71 należy w świetle art. 56 i art. 57 TFUE interpretować w ten sposób, że pojęcie minimalnych stawek płacy obejmuje podstawową stawkę godzinową zgodnie z grupą zaszeregowania, wynagrodzenie gwarantowane w przypadku pracy na akord, dodatek wakacyjny, stałą dietę, odszkodowanie za codzienną drogę do pracy (odszkodowanie za czas potrzebny na dotarcie do pracy) zgodnie z tymi warunkami pracy określonymi w uznanym za powszechnie obowiązujący układzie zbiorowym, objętymi załącznikiem do dyrektywy?

                           6.1)

                           Czy art. 56 [i art. 57] TFUE lub art. 3 dyrektywy 96/71/WE należy interpretować w ten sposób, że zakazują one państwom członkowskim w charakterze tzw. państw przyjmujących zobowiązania w ich krajowych przepisach (w powszechnie obowiązującym układzie zbiorowym) usługodawców z innych państw członkowskich do wypłacania pracownikom delegowanym na ich terytorium odszkodowania za czas potrzebny na dotarcie do pracy oraz diety, biorąc pod uwagę okoliczność, że zgodnie z odnośnymi przepisami krajowymi delegowany pracownik podczas całego okresu delegacji jest uważany za wykonującego pracę w ramach podróży służbowej, a więc przysługuje mu roszczenie o odszkodowanie za czas potrzebny na dotarcie do pracy oraz o diety?

                           6.2)

                           Czy art. 56 i art. 57 TFUE lub art. 3 dyrektywy 96/71/WE należy interpretować w ten sposób, że zakazują one sądowi krajowemu odmowy uznania ewentualnego zaszeregowania do kategorii wynagrodzenia dokonanego i stosowanego przez przedsiębiorstwo z innego państwa członkowskiego w swoim ojczystym państwie?

                           6.3)

                           Czy art. 56 i art. 57 TFUE lub art. 3 dyrektywy 96/71/WE należy interpretować w ten sposób, że pozwalają one pracodawcy z innego państwa członkowskiego na dokonanie skutecznego i wiążącego dla sądu państwa miejsca zatrudnienia zaszeregowania pracowników do kategorii wynagrodzenia, jeśli w powszechnie obowiązującym układzie zbiorowym państwa miejsca zatrudnienia przewidziane jest zaszeregowanie do kategorii wynagrodzenia prowadzące do innego rezultatu, czy też przyjmujące państwo członkowskie, do którego delegowani zostali pracownicy usługodawcy pochodzącego z innego państwa członkowskiego, może wskazać usługodawcy przepisy, których musi on przestrzegać, dokonując zaszeregowania pracowników do kategorii wynagrodzenia?

                           6.4)

                           Czy przy dokonywaniu wykładni art. 3 dyrektywy 96/71/WE w świetle art. 56 i art. 57 TFUE zakwaterowanie, którego koszty musi ponieść pracodawca na mocy układu zbiorowego wymienionego w pytaniu 6, oraz bony na posiłki, które zapewnia pochodzący z innego państwa członkowskiego usługodawca zgodnie z umową o pracę, należy uważać za odszkodowanie za koszty związane z delegacją, czy też objęte są one pojęciem minimalnych stawek płacy w rozumieniu art. 3 ust. 1?

                           6.5)

                           Czy art. 3 dyrektywy 96/71/WE w związku z art. 56 i art. 57 TFUE należy interpretować w ten sposób, że powszechnie obowiązujący układ zbiorowy państwa miejsca zatrudnienia należy przy dokonywaniu wykładni kwestii wynagrodzenia za pracę na akord, odszkodowania za czas potrzebny na dotarcie do pracy oraz diet uważać za uzasadniony wymogami porządku publicznego?

      (1)  Dyrektywa 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz.U. L 18, s. 1).


title: Sprawa C-492/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad – Varna – Bułgaria) – Traum EOOD przeciwko Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite (Odesłanie prejudycjalne — Podatki — VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 138 ust. 1 — Zwolnienia związane z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi — Nabywca niezarejestrowany do celów VAT — Obowiązek sprzedawcy wykazania autentyczności podpisu nabywcy lub jego przedstawiciela — Zasady proporcjonalności, pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań — Bezpośrednia skuteczność)

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/11

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad – Varna – Bułgaria) – Traum EOOD przeciwko Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite
   (Sprawa C-492/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatki - VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 138 ust. 1 - Zwolnienia związane z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi - Nabywca niezarejestrowany do celów VAT - Obowiązek sprzedawcy wykazania autentyczności podpisu nabywcy lub jego przedstawiciela - Zasady proporcjonalności, pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań - Bezpośrednia skuteczność))
   (2014/C 439/15)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administrativen sad – Varna

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Traum EOOD

      Strona pozwana: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite

      Sentencja

               1)

               Artykuł 138 ust. 1 i art. 139 ust. 1 akapit drugi dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/88/UE z dnia 7 grudnia 2010 r., powinny być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się one w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym temu, aby organ podatkowy państwa członkowskiego odmawiał korzystania z prawa do zwolnienia z podatku od wartości dodanej z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej z tego powodu, że nabywca nie był zarejestrowany dla celów tego podatku w innym państwie członkowskim oraz że dostawca nie wykazał ani autentyczności podpisu znajdującego się na dokumentach przedstawionych na poparcie deklaracji rzekomo zwolnionej dostawy, ani upoważnienia osoby, która podpisała dokumenty w imieniu nabywcy, podczas gdy dokumenty uzasadniające prawo do zwolnienia przedstawione przez dostawcę na poparcie jego deklaracji były zgodne z ustalonym przez prawo krajowe wykazem dokumentów, jakie powinny zostać przedstawione temu organowi, i dokumenty te w pierwszej kolejności zostały zaakceptowane przez ten organ jako dowód uzasadniający, co należy do weryfikacji sądu odsyłającego.

               2)

               Artykuł 138 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE, zmienionej dyrektywą 2010/88, powinien być intepretowany w ten sposób, że jest on bezpośrednio skuteczny tak, że podatnicy mogą się na niego powoływać przed sądami krajowymi wobec państw członkowskich w celu uzyskania zwolnienia z podatku od wartości dodanej z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawa F-59/08: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 24 października 2008 r. — Klug przeciwko EMEA

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/60

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 24 października 2008 r. — Klug przeciwko EMEA
   (Sprawa F-59/08) (1)

   (2008/C 313/112)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008, s. 62.


title: Sprawa T-395/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 czerwca 2007 r. — Multikauf Warenhandelsgesellschaft przeciwko OHMI — DEMO Holding (webmulti)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/44

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 czerwca 2007 r. — Multikauf Warenhandelsgesellschaft przeciwko OHMI — DEMO Holding (webmulti)
   (Sprawa T-395/05) (1)

   (2007/C 199/85)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 48 z 25.2.2006.


title: Sprawa C-416/14: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 17 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale di Mestre-Venezia – Wlochy) – Fratelli De Pra SpA, SAIV SpA/Agenzia Entrate – Direzione Provinciale Ufficio Controlli Belluno, Agenzia Entrate – Direzione Provinciale Ufficio Controlli Vicenza (Odesłanie prejudycjalne — Sieci i usługi telekomunikacyjne — Dyrektywy 2002/19/WE, 2002/20/WE, 2002/21/WE, 2002/22/WE — Swobodny przepływ urządzeń końcowych naziemnej radiowej łączności przenośnej — Dyrektywa 1999/5/WE — Opłata za korzystanie z urządzeń — Ogólne zezwolenie lub licencja na użytkowanie — Umowa abonencka zastępująca ogólne zezwolenie lub licencję — Różne traktowanie użytkowników posiadających umowę abonencką bądź nieposiadających takiej umowy)

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/13

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 17 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale di Mestre-Venezia – Wlochy) – Fratelli De Pra SpA, SAIV SpA/Agenzia Entrate – Direzione Provinciale Ufficio Controlli Belluno, Agenzia Entrate – Direzione Provinciale Ufficio Controlli Vicenza
   (Sprawa C-416/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Sieci i usługi telekomunikacyjne - Dyrektywy 2002/19/WE, 2002/20/WE, 2002/21/WE, 2002/22/WE - Swobodny przepływ urządzeń końcowych naziemnej radiowej łączności przenośnej - Dyrektywa 1999/5/WE - Opłata za korzystanie z urządzeń - Ogólne zezwolenie lub licencja na użytkowanie - Umowa abonencka zastępująca ogólne zezwolenie lub licencję - Różne traktowanie użytkowników posiadających umowę abonencką bądź nieposiadających takiej umowy))
   (2015/C 371/16)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione Tributaria Regionale di Mestre-Venezia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Fratelli De Pra SpA, SAIV SpA

      Strona pozwana: Agenzia Entrate – Direzione Provinciale Ufficio Controlli Belluno, Agenzia Entrate – Direzione Provinciale Ufficio Controlli Vicenza

      Sentencja

               1)

               Dyrektywy:

                           —

                           1999/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności, a w szczególności jej art. 8

                           —

                           2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie),

                           —

                           2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach), zmieniona dyrektywą 2009/140/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 listopada 2009 r.,

                           —

                           2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa), oraz

                           —

                           2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej), zmieniona dyrektywą 2009/136/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 listopada 2009 r.,

                     należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym dotyczącym stosowania opłaty takiej jak opłata za koncesję rządową, na mocy których korzystanie z końcowych urządzeń naziemnej radiowej łączności przenośnej w ramach umowy abonenckiej jest uzależnione od posiadania ogólnego zezwolenia lub licencji oraz uiszczenia takiej opłaty, w sytuacji gdy umowa abonencka zastępuje sama w sobie licencję lub ogólne zezwolenie i w rezultacie nie jest wymagane w tym zakresie żadne działanie ze strony administracji.

               2)

               Artykuł 20 dyrektywy 2002/22, zmienionej dyrektywą 2009/136 i art. 8 dyrektywy 1999/5 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one, do celów stosowania opłaty takiej jak opłata za koncesję rządową, zrównaniu z ogólnym zezwoleniem lub licencją na radiostację umowy abonenckiej na usługi telefonii komórkowej, która powinna ponadto zawierać dane dotyczące rodzaju odnośnego urządzenia końcowego i jego homologacji.

               3)

               W przypadku takim jak w postępowaniu głównym prawo Unii wynikające z dyrektyw 1999/5, 2002/19, 2002/20, zmienionej dyrektywą 2009/140, 2002/21 i 2002/22, zmienionej dyrektywą 2009/136 oraz z art. 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ono różnemu traktowaniu użytkowników końcowych urządzeń naziemnej radiowej łączności przenośnej, w zależności od tego, czy zawierają oni umowę abonencką na usługi telefonii komórkowej, czy też zakupują oni te usługi w formie usługi przedpłaconej uzupełnionej ewentualnie usługą doładowania, na mocy której tylko pierwsi z nich podlegają przepisom krajowym, które ustanawiają opłatę za koncesję rządową.

      (1)  Dz.U. C 431 z 1.2.2014


title: Sprawa T-136/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 czerwca 2006 r. — Freiherr von Cramer-Klett i Rechtlerverband Pfronten przeciwko Komisji (Dyrektywa Rady 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory — Decyzja Komisji 2004/69/WE — Wykaz terenów mających znaczenie dla Wspólnoty składających się na alpejski region biogeograficzny — Skarga o stwierdzenie nieważności — Niedopuszczalność)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/43

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 czerwca 2006 r. — Freiherr von Cramer-Klett i Rechtlerverband Pfronten przeciwko Komisji
   (Sprawa T-136/04) (1)

   (Dyrektywa Rady 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Decyzja Komisji 2004/69/WE - Wykaz terenów mających znaczenie dla Wspólnoty składających się na alpejski region biogeograficzny - Skarga o stwierdzenie nieważności - Niedopuszczalność)
   (2006/C 224/93)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Rasso Freiherr von Cramer-Klett (Aschau im Chiemgau, Niemcy) i Rechtlerverband Pfronten (Pfronten, Niemcy) (Przedstawiciele: adwokaci T. Schönfeld i L. Thum)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. van Beek i B. Schima, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Finlandii (przedstawiciele: T. Pynnä i A. Guimaraes-Purokoski, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2004/69/WE z dnia 22 grudnia 2004 r. przyjmującej na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG wykaz terenów mających znaczenie dla Wspólnoty składających się na alpejski region biogeograficzny (Dz.U. L 14, str. 21)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżący pokrywają koszty własne oraz koszty poniesione przez Komisję.

               3)

               Republika Finlandii pokrywa koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 190 z 24.7.2004 r.


title: Sprawa C-620/13 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 października 2014 r. – British Telecommunications plc przeciwko Komisji Europejskiej, BT Pension Scheme Trustees Ltd (Odwołanie — Pomoc państwa — Zwolnienie funduszu emerytalnego z obowiązku odprowadzania za niektórych pracowników składki na fundusz ochrony emerytalnej — Charakter selektywny środka)

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/13

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 października 2014 r. – British Telecommunications plc przeciwko Komisji Europejskiej, BT Pension Scheme Trustees Ltd
   (Sprawa C-620/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Pomoc państwa - Zwolnienie funduszu emerytalnego z obowiązku odprowadzania za niektórych pracowników składki na fundusz ochrony emerytalnej - Charakter selektywny środka))
   (2014/C 439/19)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: British Telecommunications plc (przedstawiciele: J. Holmes, barrister, H. Legge QC)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i N. Khan, pełnomocnicy), BT Pension Scheme Trustees Ltd (przedstawiciele: J. Derenne i A. Müller-Rappard, avocats, upoważnieni przez M. Farley, solicitor)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               British Telecommunications plc i BT Pension Scheme Trustees Ltd zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 61 z 01.03.2014.


title: Sprawa T-557/13: Skarga wniesiona w dniu 24 października 2013 r. — Niemcy przeciwko Komisji

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/25

         Skarga wniesiona w dniu 24 października 2013 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-557/13)
   2014/C 9/41
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i J. Möller)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 i załącznika do decyzji wykonawczej Komisji 2013/433/UE z dnia 13 sierpnia 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim wyłączone z finansowania Unii Europejskiej są wydatki w łącznej kwocie 6 192 951,34 EUR dokonane przez właściwe agencje płatnicze w Republice Federalnej Niemiec w ramach wykonania przepisów dotyczących wparcia dla sektora ziemniaka za okres 2003-2005;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący niewłaściwego zastosowania warunków przyznawania premii i pomocy — zapłata ceny minimalnej
               Strona skarżąca podnosi naruszenie art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1258/99 (1) oraz art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 (2) w związku z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1868/94 (3), art. 11 rozporządzenia (WE) nr 97/95 (4), art. 10 rozporządzenia (WE) nr 2236/2003 (5) i art. 26 rozporządzenia (WE) nr 2237/2003 (6) w ten sposób, że wydatki są wyłączone z finansowania mimo spełnienia warunków przyznania premii i pomocy, ponieważ za wnioskowaną ilość została zapłacona cena minimalna.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący błędnego uzasadnienia
               W ramach tego zarzutu strona skarżąca podnosi naruszenie art. 296 ust. 2 TFUE, ponieważ Komisja w sposób niewystarczający i niepozbawiony sprzeczności uzasadniła, dlaczego z art. 11 rozporządzenia (WE) nr 97/95, art. 10 rozporządzenia (WE) nr 2236/2003 i art. 26 rozporządzenia (WE) nr 2237/2003 przy uwzględnieniu wszystkich wersji językowych miało wynikać, jako warunek wypłaty premii i pomocy, że przedsiębiorstwo produkujące skrobię już uiściło cenę minimalną za całość ziemniaków dostarczonych w roku gospodarczym.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku powiadomienia w terminie 24 miesięcy o zakwestionowaniu
               Strona skarżąca zarzuca naruszenie art. 7 ust. 4 akapit pierwszy w związku z akapitem piątym lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1663/95 (7) oraz art. 31 ust. 3 akapit pierwszy w związku z art. 4 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 jak również art. 33 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 885/2006 (8), ponieważ Komisja nie powiadomiła na piśmie Republiki Federalnej Niemiec, w ważny sposób, w terminie 24 miesięcy od daty dokonania wydatków o zakwestionowaniu (zaniechanie „kontroli kluczowych”).

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący przewlekłości postępowania
               Strona skarżąca podnosi w tym miejscu naruszenie art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999, art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1663/95, art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 i art. 11 rozporządzenia (WE) nr 885/2006 w związku z ogólną zasadą prawa do przeprowadzenia postępowania administracyjnego w rozsądnym terminie oraz naruszenie zasady prawa do obrony, ponieważ postępowanie przed Komisją trwało nadmiernie długo.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 7 ust. 4 akapit czwarty rozporządzenia (WE) nr 1258/1999, art. 31 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 oraz zasady proporcjonalności
               Strona skarżąca utrzymuje w ramach tego zarzutu, że Komisja poprzez ryczałtową korektę w wysokości 10 % nie dokonała proporcjonalnej oceny charakteru a w każdym razie znikomego zasięgu ewentualnego naruszenia oraz pominęła okoliczność, że Unia ani nie poniosła szkody finansowej, ani nie istniało realne ryzyko powstania takiej szkody.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 160, s.103)

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/05 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 209, s.1)

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1868/94 z dnia 27 lipca 1994 r. ustanawiające system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej (Dz.U. L 197, s.4)

      (4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 97/95 z dnia 17 stycznia 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w zakresie ceny minimalnej i płatności wyrównawczej wypłacanej producentom ziemniaków oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1868/94 ustanawiającego system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej (Dz.U. L 16, s. 1)

      (5)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2236/2003 z dnia 23 grudnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady w celu stosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 1868/94 ustanawiającego system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej (Dz.U. L 339, s.45)

      (6)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2237/2003 z dnia 23 grudnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania niektórych systemów wsparcia przewidzianych w tytule IV rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz.U. L 339, s. 52)

      (7)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR (Dz.U. L 158, s. 6)

      (8)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFGR i EFRROW (Dz.U. L 171, s. 90)


title: Sprawa C-212/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – František Ryneš/Úřad pro ochranu osobních údajů (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 95/46/WE — Ochrona osób fizycznych — Przetwarzanie danych osobowych — Sformułowanie „w trakcie czynności o czysto osobistym lub domowym charakterze” )

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – František Ryneš/Úřad pro ochranu osobních údajů
   (Sprawa C-212/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 95/46/WE - Ochrona osób fizycznych - Przetwarzanie danych osobowych - Sformułowanie „w trakcie czynności o czysto osobistym lub domowym charakterze”))
   (2015/C 046/07)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: František Ryneš

      Strona pozwana: Úřad pro ochranu osobních údajů

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 2 tiret drugie dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych należy interpretować w ten sposób, że wykorzystywanie systemu kamer przechowującego zapis obrazu osób na sprzęcie nagrywającym w sposób ciągły, takim jak dysk twardy, zainstalowanego przez osobę fizyczną na jej domu rodzinnym w celu ochrony własności, zdrowia i życia właścicieli domu, który to system monitoruje również przestrzeń publiczną, nie stanowi przetwarzania danych w trakcie czynności o czysto osobistym lub domowym charakterze w rozumieniu tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa F-20/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 10 listopada 2011 r. — Juvyns przeciwko Radzie (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2008 r. — Porównanie osiągnięć — Postępowanie przeprowadzone w oparciu o sprawozdania z oceny za lata 2005/2006 — Kryterium wagi wykonywanych zadań)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/22

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 10 listopada 2011 r. — Juvyns przeciwko Radzie
   (Sprawa F-20/09) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2008 r. - Porównanie osiągnięć - Postępowanie przeprowadzone w oparciu o sprawozdania z oceny za lata 2005/2006 - Kryterium wagi wykonywanych zadań)
   2012/C 138/42
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Marc Juvyns (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo K. Zieleśkiewicz i G. Kimberley, pełnomocnicy, następnie K. Zieleśkiewicz i M. Bauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AST 7 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2008 oraz w razie potrzeby, decyzji o awansowaniu do tej grupy urzędników o mniejszych osiągnięciach.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Marc Juvyns pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 113 z 16.5.2009, s. 46.