               25.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/7

         Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-11/15)
   (2015/C 209/06)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 21 kwietnia 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Markusa Schneidera i Marlene Lie Hakkebo, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1.

               Orzeczenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w pkt 7a, 7e i 7i załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do Porozumienia oraz na mocy art. 7 Porozumienia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu;

               2.

               Obciążenie Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię przed dniem 24 listopada 2014 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 24 września 2014 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/EU z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, przywołanej w pkt 7a, 7e i 7i załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia („akt prawny”),

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z aktu prawnego oraz art. 7 Porozumienia EOG przez nieprzyjęcie środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego w wyznaczonym terminie.


title: Sprawa T-40/10: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2010 r. — Elf Aquitaine przeciwko Komisji

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/49

         Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2010 r. — Elf Aquitaine przeciwko Komisji
   (Sprawa T-40/10)
   2010/C 100/75
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Elf Aquitaine SA (Courbevoie, Francja) (przedstawiciele: É. Morgan de Rivery, S. Thibault-Liger i A. Noël-Baron, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               tytułem żądania głównego — stwierdzenie, na podstawie art. 263 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), nieważności całej decyzji nr C(2009) 8682 wersja ostateczna z dnia 11 listopada 2009 r. w sprawie COMP/38589–Stabilizatory termiczne w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy Elf Aquitaine;

               —

               tytułem żądania ewentualnego — stwierdzenie, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności:

                           —

                           art. 2 ust. 11), 13), 28) i 30) decyzji Komisji Europejskiej nr C(2009) 8682 wersja ostateczna z dnia 11 listopada 2009 r. w zakresie, w jakim nakłada on (i) dwie grzywny w wysokości 3 864 000 EUR i 7 154 000 EUR wspólnie i solidarnie na Arkema France, CECA oraz Elf Aquitaine; (ii) dwie grzywny w wysokości 2 704 800 EUR i 5 007 800 EUR na samą Elf Aquitaine; oraz

                           —

                           art. 1 ust. 1 lit h) i ust. 2 lit. h) decyzji Komisji Europejskiej nr C(2009) 8682 wersja ostateczna z dnia 11 listopada 2009 r. w zakresie, w jakim w obu tych ustępach Komisja stwierdza, że Elf Aquitaine naruszyła art. 81 WE i art. 53 EOG odpowiednio (i) w sektorze stabilizatorów cynowych w okresie od dnia 16 marca 1994 r. do dnia 31 marca 1996 r. i od dnia 9 września 1997 r. do dnia 21 marca 2000 r.; i (ii) w sektorze ESBO/estrów w okresie od dnia 11 września 1991 r. do dnia 26 września 2000 r.;

               —

               tytułem dalszego żądania ewentualnego:

                           —

                           stwierdzenie, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności art. 1 ust. 1 lit h) decyzji Komisji Europejskiej nr C(2009) 8682 wersja ostateczna z dnia 11 listopada 2009 r. w zakresie, w jakim Komisja stwierdza w nim, że Elf Aquitaine naruszyła art. 81 WE i art. 53 EOG w sektorze stabilizatorów cynowych w okresie od dnia 16 marca 1994 r. do dnia 31 marca 1996 r.;

                           —

                           i obniżenie, na podstawie art. 261 TFUE,:

                                       —

                                       grzywien w wysokości 3 864 000 EUR i 7 154 000 EUR nałożonych wspólnie i solidarnie na Arkema France, CECA oraz Elf Aquitaine odpowiednio w art. 2 ust. 11) i 28) decyzji Komisji Europejskiej nr C(2009) 8682 wersja ostateczna z dnia 11 listopada 2009 r.; oraz

                                       —

                                       grzywien w wysokości 2 704 800 EUR i 5 007 800 EUR nałożonych na Elf Aquitaine odpowiednio w art. 2 ust. 13) i 30) decyzji Komisji Europejskiej nr C(2009) 8682 wersja ostateczna z dnia 11 listopada 2009 r.;

               —

               w każdym razie obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W rozpatrywanej sprawie skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 8682 wersja ostateczna z dnia 11 listopada 2009 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C.38.589 — Stabilizatory termiczne) w przedmiocie karteli na rynkach stabilizatorów cynowych i stabilizatorów termicznych na bazie ESBO/estrów na całym terytorium EOG, polegających na ustalaniu cen, podziale rynków i wymianie poufnych informacji handlowych, lub — tytułem żądania ewentualnego — o uchylenie lub obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą.
   Skarga opiera się zasadniczo na dwóch zarzutach zmierzających do stwierdzenia nieważności całej decyzji. Zarzut pierwszy oparty jest na naruszeniu prawa skarżącej do obrony. W ramach zarzutu drugiego skarżąca podnosi, że decyzja narusza prawo, jeśli chodzi o przypisanie naruszeń popełnionych przez jej spółkę zależną Arkemę i jej spółkę pośrednio zależną CECA.
   Skarga opiera się również na dwóch zarzutach podniesionych posiłkowo i na dwóch zarzutach podniesionych w dalszej kolejności posiłkowo. W ramach zarzutu trzeciego (posiłkowego) skarżąca wskazuje na szereg naruszeń prawa, które jej zdaniem powinny doprowadzić przynajmniej do uchylenia czterech grzywien, jakie zostały na nią nałożone w art. 2 decyzji. W ramach zarzutu czwartego (posiłkowego) skarżąca podnosi, że gdyby Sąd uwzględnił zarzut trzeci, winien on również stwierdzić w stosunku do niej nieważność art. 1 decyzji. W ramach zarzutu piątego (podniesionego w dalszej kolejności posiłkowo) wskazuje ona, że gdyby Sąd nie uwzględnił pierwszej części zarzutu trzeciego dotyczącej naruszenia przepisów o przedawnieniu, Sąd powinien przynajmniej stwierdzić nieważność art. 1 ust. 1 lit. h) decyzji w zakresie, w jakim stanowi on, że skarżąca naruszyła art. 81 WE i art. 53 EOG w sektorze stabilizatorów cynowych w okresie od dnia 16 marca 1994 r. do dnia 31 marca 1996 r. W ramach zarzutu szóstego (podniesionego w dalszej kolejności posiłkowo) skarżąca podnosi, że gdyby Sąd nie uwzględnił dwóch zarzutów głównych i zarzutu trzeciego podniesionego posiłkowo, naruszenie jej prawa do obrony winno przynajmniej doprowadzić do obniżenia czterech nałożonych na nią grzywien.


title: Sprawa F-115/06: Skarga wniesiona w dniu 2 października 2006 r. — Sanchez Ferriz i in. przeciwko Komisji

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/66

         Skarga wniesiona w dniu 2 października 2006 r. — Sanchez Ferriz i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-115/06)
   (2006/C 294/130)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Carlos Sanchez Ferriz (Bruksela, Belgia) i inni (przedstawiciel: F. Frabetti, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie listy urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu za 2005 r. w zakresie w jakim listy te nie zawierają nazwisk skarżących, a także dodatkowo aktów przygotowawczych do tej decyzji;

               —

               ewentualnie uchylenie przyznania punktów dla celów awansu przy okazji ww. postępowania, w szczególności wskutek zaleceń komitetu ds. awansu;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swej skargi skarżący podnosi pięć zarzutów opartych na:

               —

               pierwszy — naruszeniu art. 45 regulaminu pracowniczego;

               —

               drugi — naruszeniu ogólnych przepisów wykonawczych do tego artykułu;

               —

               trzeci — naruszeniu zasady niedyskryminacji oraz oczywistym błędzie w ocenie;

               —

               czwarty — naruszeniu art. 6 i 10 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego;

               —

               piąty — naruszeniu zasad zakazu arbitralnego postępowania i zakazu nadużycia władzy, a także na naruszeniu obowiązku uzasadnienia.


title: Sprawa F-80/15: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2015 r. – ZZ i ZZ/Komisja

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/58

         Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2015 r. – ZZ i ZZ/Komisja
   (Sprawa F-80/15)
   (2015/C 279/74)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i ZZ (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie niezgodności z prawem art. 45 regulaminu pracowniczego i załącznika I do tego regulaminu, a także wiążących się z nimi przepisów przejściowych oraz stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o niewpisaniu skarżących na listę urzędników awansowanych do grupy AD13 i AD14 w ramach corocznego postępowania w sprawie awansu w 2014 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Tytułem żądania głównego:

                           —

                           stwierdzenie niezgodności z prawem art. 45 regulaminu pracowniczego i załącznika I do tego regulaminu, a także wiążących się z nimi przepisów przejściowych;

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 14 listopada 2014 r. o niewpisaniu skarżących na listę urzędników awansowanych do grupy AD13 i AD14 w ramach corocznego postępowania w sprawie awansu w 2014 r., przewidzianego w art. 45 regulaminu pracowniczego;

                           —

                           obciążenie Komisji kosztami postępowania.

               —

               Pomocniczo:

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 14 listopada 2014 r. o niewpisaniu skarżących na listę urzędników awansowanych do grupy AD13 i AD14 w ramach corocznego postępowania w sprawie awansu w 2014 r., przewidzianego w art. 45 regulaminu pracowniczego;

                           —

                           obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-228/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio – Sezione Prima bis na podstawie postanowienia z dnia 22 kwietnia 2004, w sprawie Consorzio G.f.M. przeciwko Ministero della Difesa oraz Società Coop.a.r.l. „La Cascina” i Zilch s.r.l.

text:
               24.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio – Sezione Prima bis na podstawie postanowienia z dnia 22 kwietnia 2004, w sprawie Consorzio G.f.M. przeciwko Ministero della Difesa oraz Società Coop.a.r.l. „La Cascina” i Zilch s.r.l.
   (Sprawa C-228/04)
   (2004/C 190/18)
   Dnia 2 czerwca 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia Trybunale Amministrativo Regionalne del Lazio (Włochy) – Sezione Prima bis, wydanego dnia 22 kwietnia 2004 w sprawie Consorzio G.f.M. przeciwko Ministero della Difesa oraz Società Coop.a.r.l. „La Cascina” i Zilch s.r.l.
   Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy wykładni dyrektywy 92/50/EWG (1) z dnia 18 lipca 1992 r., art. 29, akapit pierwszy, lit. e) i f), w zakresie powyższych postanowień, należy dokonywać w ten sposób, że tam, gdzie ustawodawca wspólnotowy używa sformułowań „który nie wypełnia zobowiązań dotyczących opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, zgodnie z przepisami prawnymi kraju, w którym ma siedzibę lub miejsce zamieszkania, lub zgodnie z przepisami prawnymi kraju instytucji zamawiającej” jak również „który nie wypełnia zobowiązań dotyczących płatności podatków, zgodnie z przepisami prawnymi kraju instytucji zamawiającej”, odnoszą się one wyłącznie do wypełnienia tych zobowiązań przez adresata powyższych norm w chwili upływu terminu do złożenia wniosku o dopuszczenie do udziału w przetargu publicznym (lub w okresie poprzedzającym rozstrzygnięcie przetargu) poprzez dokonanie całkowitej i terminowej płatności?

               2)

               Czy, w konsekwencji powyższego, włoskie przepisy wykonawcze (art. 12, lit. d) i e) dekretu ustawodawczego z dnia 17 marca 1995 r. nr 157), które odmiennie od wyżej cytowanego przepisu wspólnotowego pozwalają na wykluczenie z udziału w przetargu podmiotów, które „mają nie uregulowane zobowiązania w zakresie płatności składek na ubezpieczenie społeczne pracowników, przewidzianych w ustawodawstwie włoskim lub ustawodawstwie kraju ich siedziby lub zamieszkania”, lub „mają nie uregulowane zobowiązania w zakresie płatności podatków i opłat, przewidzianych w ustawodawstwie włoskim lub ustawodawstwie państwa w którym mają siedzibę lub miejsce zamieszkania” należy interpretować z wyłącznym odniesieniem do – stwierdzonego we wskazanym powyżej terminie (tj. terminie złożenia wniosku o dopuszczenie do udziału w przetargu, lub okresie bezpośrednio poprzedzającym rozstrzygnięcie, również tymczasowe, przetargu) – braku wykonania tych zobowiązań, z wyłączeniem możliwości uwzględnienia jakiegokolwiek późniejszego „uregulowania” zobowiązań przez takie podmioty ?

               3)

               Czy też odmiennie (o ile w świetle wskazań zawartych w punkcie 2, przepisy krajowe zostałyby ocenione jako niezgodne z uzasadnieniem i funkcją przepisów wspólnotowych) można uznać, że ustawodawca krajowy, w świetle ciążących na nim obowiązków w zakresie wprowadzenia przepisów wspólnotowych wyrażonych w przedmiotowej dyrektywie, może wprowadzić dopuszczalność udziału w przetargach również podmiotów, które pomimo braku „uregulowania” ciążących na nich zobowiązań w chwili upływu terminu zgłoszenia udziału w przetargu, są w stanie udowodnić zdolność do uregulowania zobowiązań (i że podjęły działania w tym kierunku) przed rozstrzygnięciem przetargu ?

               4)

               Jeżeli dopuszczalna jest wykładnia wskazana w punkcie 3 i w konsekwencji mogą być wprowadzone przepisy, które są bardziej elastyczne niż wyrażone przez ustawodawcę wspólnotowego rygorystyczne znaczenie pojęcia „wypełnienie”, czy taka regulacja ustawowa nie pozostaje w sprzeczności z podstawowymi zasadami prawa wspólnotowego, w tym z zasadą równego traktowania wszystkich obywateli Unii, jak również – w zakresie dotyczącym regulacji zamówień publicznych – gwarancji równego traktowania wszystkich, którzy złożyli wniosek o dopuszczenie do takiego przetargu?

      (1)  Dz.U. L 209 z dnia 24.7.1992, str. 1.


title: Sprawa T-328/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  2 maja 2006 r.  — O2 (Germany) przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Zgłoszone porozumienie — Telefonia ruchoma trzeciej generacji (3G) — Atest negatywny — Indywidualne zwolnienie — Analiza sytuacji w przypadku braku porozumienia — Wpływ porozumienia na konkurencję)

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/15

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 maja 2006 r. — O2 (Germany) przeciwko Komisji
   (Sprawa T-328/03) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Zgłoszone porozumienie - Telefonia ruchoma trzeciej generacji (3G) - Atest negatywny - Indywidualne zwolnienie - Analiza sytuacji w przypadku braku porozumienia - Wpływ porozumienia na konkurencję)
   (2006/C 154/40)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: O2 (Germany) GmbH & Co. OHG (Monachium, Niemcy), [Przedstawiciele: N. Green, QC, i K. Bacon, barrister, oraz adwokaci B. Amory i F. Marchini Camia]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich, [Przedstawiciele: początkowo R. Wainwright, S. Rating i P Oliver, a następnie É. Gippini Fournier, P. Hellström i K. Mojzesowicz, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności art. 2 i art. 3 lit. a) decyzji Komisji 2004/207/WE z dnia 16 lipca 2003 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE oraz art. 53 Porozumienia o EOG (sprawa COMP/38.369 — T-Mobile Deutschland i O2 Germany: porozumienie ramowe w sprawie wspólnego korzystania z sieci (Dz.U. L 75, str. 32),
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 2 i 3 lit. a) decyzji Komisji 2004/207/WE z dnia 16 lipca 2003 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE oraz art. 53 Porozumienia o EOG (sprawa COMP/38.369 — T-Mobile Deutschland i O2 Germany: porozumienie ramowe w sprawie wspólnego korzystania z sieci), w zakresie w jakim zakładają one, iż klauzule, o których mowa w tych postanowieniach, wchodzą w zakres stosowania art. 81 WE i art. 53 Porozumienia o EOG.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 275 z 15.11.2003


title: Sprawa C-231/08 P: Postanowienie Trybunału z dnia 3 lutego 2009 r. — Massimo Giannini przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Wspólnotowa Służba Publiczna — Prawo do rzetelnego procesu — Naruszenie art. 4, 27 i 29 regulaminu pracowniczego — Zasada niedyskryminacji — Interes służby i obowiązek staranności — Przeinaczenie dowodów i reguł postępowania dowodowego — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/18

         Postanowienie Trybunału z dnia 3 lutego 2009 r. — Massimo Giannini przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-231/08 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowa Służba Publiczna - Prawo do rzetelnego procesu - Naruszenie art. 4, 27 i 29 regulaminu pracowniczego - Zasada niedyskryminacji - Interes służby i obowiązek staranności - Przeinaczenie dowodów i reguł postępowania dowodowego - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)
   2009/C 113/36
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Massimo Giannini (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i C. Ronzi)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 12 marca 2008 r. w sprawie T-100/04 Giannini przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił skargę wnoszącego odwołanie o stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursu COM/A/9/01 przeprowadzanego w celu utworzenia listy rezerwowej administratorów (A7/A6) w dziedzinach ekonomii i statystyki o niewpisaniu skarżącego na listę rezerwową tego konkursu, a nadto o przyznanie zadośćuczynienia — Naruszenie art. 4, 27 i 29 regulaminu pracowniczego oraz pojęcia interesu służby i obowiązku staranności — Naruszenie zasady niedyskryminacji oraz reguł postępowania dowodowego

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone

               2)

               M. Giannini zostaje obciążony kosztami postępowania odwoławczego

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008


title: Sprawa T-235/08: Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2008 r. — Acron i Dorogobuzh przeciwko Radzie

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/59

         Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2008 r. — Acron i Dorogobuzh przeciwko Radzie
   (Sprawa T-235/08)
   (2008/C 209/106)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Acron OAO (Nowogród Wielki, Rosja) i Dorogobuzh OAO (Wierchdniepropietrowski, Rosja) (przedstawiciele: P. Vander Schueren i B. Evtimov, prawnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 238/2008 z dnia 10 marca 2008 r. kończącego częściowy przegląd okresowy przewidziany na mocy art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 w odniesieniu do cła antydumpingowego nałożonego na przywóz roztworów mocznika i azotanu amonu pochodzących z Rosji w zakresie, w którym nakłada ono cło antydumpingowe na skarżące i przedsiębiorstwa z nimi powiązane, wymienione w motywie jedenastym zaskarżonego rozporządzenia,

               —

               nakazanie właściwym instytucjom, mając na uwadze ciężar naruszeń prawa wspólnotowego, zaniechania dalszego nakładania cła antydumpingowego na skarżące i przedsiębiorstwa powiązane, do czasu przyjęcia przez instytucje wspólnotowe środków koniecznych do wykonania wyroku Sądu Pierwszej Instancji

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące, rosyjscy producenci i eksporterzy roztworów mocznika i azotanu amonu żądają na podstawie art. 230 WE stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 238/2008 (zwanego dalej zaskarżonym rozporządzeniem) (1).
   Na poparcie swego wniosku skarżące podnoszą jeden podstawowy zarzut nieważności składający się z trzech części. Skarżące podnoszą, że instytucje wspólnotowe błędnie określiły ich wartość normalną, co tę wartość sztucznie podwyższyło. Jednocześnie instytucje te błędnie przyjęły wystąpienie dumpingu naruszając w ten sposób art. 1 i art. 2 rozporządzenia podstawowego (2), popełniając przy tym szereg oczywistych błędów w ocenie i naruszając podstawowe zasady prawa wspólnotowego. Naruszenia te doprowadziły zdaniem skarżących do nieuzasadnionego zakończenia częściowego przeglądu okresowego bez zmiany środka antydumpingowego względem skarżących.
   Skarżące podnoszą w szczególności, w ramach pierwszej części zarzutu, że instytucje wspólnotowe dopuściły się błędu co do prawa i naruszyły art. 2 ust. 3 i ust. 5 rozporządzenia podstawowego nieuwzględniając znacznej części kosztów produkcji skarżących i kwalifikując je jako nierzetelne lub stosując de facto nierynkową metodę przy określaniu większej części normalnej wartości skarżących.
   Ponadto, skarżące podnoszą, że Komisja naruszyła art. 2 ust. 5 zdanie drugie rozporządzenia podstawowego i dopuściła się oczywistego błędu w ocenie decydując o dostosowaniu cen gazu. Jednocześnie Komisja niedostatecznie uzasadniła dostosowanie cen gazu na podstawie wewnątrzwspólnotowych cen gazu w Waidhaus (Niemcy) i nie odejmując od kwoty dostosowania 30 % rosyjskiego cła eksportowego od rosyjskiego gazu.
   Skarżące podnoszą, że gdyby marża dumpingowa została określona w sposób poprawny, zgodnie z rozporządzeniem podstawowym i podstawowymi zasadami prawa wspólnotowego, instytucje wspólnotowe stwierdziłyby brak wystąpienia dumpingu lub dumping o stopniu nieznacznym i środki antydumpingowe zastosowane względem skarżących i ich spółek powiązanych mogłyby zostać uchylone lub w istotnym stopniu zmienione.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 238/2008 z dnia 10 marca 2008 r. kończące częściowy przegląd okresowy przewidziany na mocy art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 w odniesieniu do cła antydumpingowego nałożonego na przywóz roztworów mocznika i azotanu amonu pochodzących z Rosji (Dz.U. 2008 L 75, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996 L 56, str. 1).


title: Sprawa C-12/14: Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Malty

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/11

         Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Malty
   (Sprawa C-12/14)
   2014/C 159/15
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Mifsud-Bonnici, D. Martin, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Malty

      Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie, że obniżając emerytury maltańskie o kwotę emerytury przysługującej urzędnikom służby cywilnej Zjednoczonego Królestwa na podstawie, odpowiednio, Principal Civil Service Pension Scheme, National Health Service Pension Scheme lub Armed Forces Pension Scheme 1975 w odniesieniu do The Royal Air Force, Republika Malty uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 46b rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 (1) z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (2), oraz art. 54 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 (3) z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego;

               —

               obciążenie Republiki Malty kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja stoi na stanowisku, że Malta nie spełniła swoich zobowiązań na podstawie rozporządzeń nr 1408/71 i nr 883/2004 poprzez odliczenie przysługujących urzędnikom służby cywilnej emerytur nabytych na mocy ustawodawstwa innego państwa członkowskiego od maltańskich emerytur ustawowych. Komisja jest zdania, że systemy emerytalne urzędników służby cywilnej Zjednoczonego Królestwa opierają się na ustawodawstwie i z tego względu objęte są zakresem wspomnianych rozporządzeń. Rozporządzenia te zakazują obniżania emerytury maltańskiej o kwotę emerytury przysługującej urzędnikowi służby cywilnej Zjednoczonego Królestwa. Pomiędzy Zjednoczonym Królestwem a Maltą nie została zawarta żadna konwencja o zabezpieczeniu społecznym dotycząca emerytur urzędników służby cywilnej Zjednoczonego Królestwa, a żaden załącznik do rozporządzenia nr 1408/71 i rozporządzenia nr 883/2004 nie zawiera wpisu dotyczącego Malty, tak że nie zostały spełnione warunki określone przez te rozporządzenia dla dopuszczenia dalszego stosowania konwencji o zabezpieczeniu społecznym.
   Jako że systemy emerytalne urzędników służby cywilnej Zjednoczonego Królestwa są objęte zakresem tych rozporządzeń, art. 46b ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71 i art. 54 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004 zakazują stosowania przepisu prawa krajowego dotyczącego zapobiegania kumulacji świadczeń takiego jak art. 56 Maltese Social Security Act (maltańskiej ustawy o zabezpieczeniu społecznym).

      (1)  Dz.U. L 149, s. 2.

      (2)  Dz.U. L 28, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 166, s. 1.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 września 2005 r. w sprawie C-58/04 [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy)] (Szósta dyrektywa VAT — Miejsce dokonania transakcji opodatkowanych — Dostawa towarów dokonana na pokładzie statku rejsowego — Transport dokonywany wewnątrz Wspólnoty — Wyłączenie opodatkowania w przypadku zatrzymania na terytorium państwa trzeciego — Zakres wyłączenia)

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 15 września 2005 r.
   w sprawie C-58/04 [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy)] (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Miejsce dokonania transakcji opodatkowanych - Dostawa towarów dokonana na pokładzie statku rejsowego - Transport dokonywany wewnątrz Wspólnoty - Wyłączenie opodatkowania w przypadku zatrzymania na terytorium państwa trzeciego - Zakres wyłączenia)
   (2005/C 271/13)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-58/04 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) postanowieniem z dnia 23 października 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 11 lutego 2004 r., w postępowaniu Antje Köhler przeciwko Finanzamt Düsseldorf-Nord, Trybunał (pierwsza izba) w składzie: P. Jann, prezes izby, N. Colneric, K. Schiemann (sprawozdawca), E. Juhász i E. Levits, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: M. Ferreira, główny administrator, wydał w dniu 15 września 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Przystanki statku w portach państw trzecich, w których trakcie podróżni mogą opuścić statek, nawet na krótki okres czasu, stanowią „zatrzymani[e] na terytorium państwa trzeciego” w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. c) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku w wersji wynikającej z dyrektywy Rady 92/111/EWG z dnia 14 grudnia 1992 r. zmieniającej dyrektywę 77/388 i wprowadzającej środki upraszczające w odniesieniu do podatku od wartości dodanej.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004


title: Sprawa C-545/10: Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Czeskiej

text:
               5.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/5

         Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-545/10)
   2011/C 38/06
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Šimerdová i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 7 ust. 3, art. 11 i art. 30 ust. 5 dyrektywy 2001/14/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawania świadectw bezpieczeństwa;

               —

               oraz na mocy art. 10 ust. 7 dyrektywy Rady 91/440/EWG (2) z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych;

               —

               obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Republika Czeska naruszyła art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/14/WE poprzez ustalenie maksymalnej kwoty opłat za użytkowanie infrastruktury, której zarządca infrastruktury nie może przekroczyć. Zarządca infrastruktury jest zobowiązany do wyznaczania i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury zgodnie z przepisami art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/14/WE. Państwa członkowskie uprawnione są tylko do ustalania ogólnych ram opłat za użytkowanie infrastruktury.
   Republika Czeska naruszyła art. 6 ust. 2 dyrektywy 2001/14/WE nie przyjmując środków stwarzających zarządcom infrastruktury zachętę do zmniejszania kosztów zapewniania infrastruktury i wielkości opłat za dostęp.
   Republika Czeska naruszyła art. 7 ust. 3 dyrektywy 2001/14/WE poprzez brak zapewnienia, że opłaty za minimalny pakiet dostępu i dostęp do torów w celu obsługi urządzeń są ustalane po koszcie, który jest bezpośrednio ponoszony jako rezultat wykonywania przewozów pociągami.
   Republika Czeska naruszyła art. 11 dyrektywy 2001/14/WE nie ustanawiając planu wykonania zachęcającego przedsiębiorstwa kolejowe i zarządcę infrastruktury do minimalizowania zakłóceń i poprawy osiąganych wyników sieci kolejowej.
   Republika Czeska naruszyła art. 30 ust. 5 dyrektywy 2001/14/WE dokonując jego nieprawidłowej transpozycji do krajowego porządku prawnego.
   Republika Czeska naruszyła art. 10 ust. 7 dyrektywy 91/440/EWG nie zapewniając powołania w Republice Czeskiej podmiotu, który mógłby być uznany za podmiot w rozumieniu art. 10 ust. 7 i spełniał funkcje przewidziane w tym przepisie.

      (1)  Dz.U. L 75, s. 29 — wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 7. t. 5, s. 404.

      (2)  Dz.U. L 1991 L 237, s. 25 — wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 7. t. 1, s. 341.


title: Sprawa C-324/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Legfelsőbb Bíróság — Węgry) — Gábor Tóth przeciwko Nemzeti Adó — és Vámhivatal Észak-magyarországi Regionális Adó Főigazgatósága (Podatki — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 9 — Pojęcie „podatnik” — Prawo do odliczenia — Odmowa — Zasada neutralności podatkowej — Wystawca faktury wykreślony z rejestru podmiotów prowadzących jednoosobowo działalność gospodarczą — Wystawca faktury, który uchybił obowiązkowi zgłoszenia swych pracowników organowi podatkowemu — Obowiązek podatnika upewnienia się o zgodnym z prawem zachowaniu się wystawcy faktury wobec organu podatkowego)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/9

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Legfelsőbb Bíróság — Węgry) — Gábor Tóth przeciwko Nemzeti Adó — és Vámhivatal Észak-magyarországi Regionális Adó Főigazgatósága
      (Sprawa C-324/11) (1)

      (Podatki - Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 9 - Pojęcie „podatnik” - Prawo do odliczenia - Odmowa - Zasada neutralności podatkowej - Wystawca faktury wykreślony z rejestru podmiotów prowadzących jednoosobowo działalność gospodarczą - Wystawca faktury, który uchybił obowiązkowi zgłoszenia swych pracowników organowi podatkowemu - Obowiązek podatnika upewnienia się o zgodnym z prawem zachowaniu się wystawcy faktury wobec organu podatkowego)
      (2012/C 331/14)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd krajowy

      Legfelsőbb Bíróság

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Gábor Tóth

         Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Észak-magyarországi Regionális Adó Főigazgatósága

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Magyar Köztársaság Legfelsöbb Bírósága — Wykładnia dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Warunki korzystania z prawa do odliczenia zapłaconego podatku naliczonego w praktyce krajowych organów podatkowych — Obowiązek upewnienia się przez podatnika o posiadaniu przez wystawcę faktury statusu podatnika, a także o zgodności prawem stosunku prawnego i sytuacji podatkowej zatrudnianych przez tego wystawcę pracowników wykonujących zafakturowane prace

         Sentencja

                  1)

                  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej i zasada neutralności podatkowej powinny być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby organ podatkowy odmawiał podatnikowi prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej należnego lub zapłaconego z tytułu wyświadczonych na jego rzecz usług tylko z tego powodu, iż pozwolenie na prowadzenie jednoosobowej działalności gospodarczej zostało cofnięte wystawcy faktury przed wyświadczeniem przez niego odnośnych usług lub przed wystawieniem odpowiedniej faktury, jeżeli faktura ta zawiera wszystkie informacje wymagane przez art. 226 tej dyrektywy, a w szczególności informacje konieczne do ustalenia tożsamości osoby wystawiającej fakturę i charakteru wyświadczonych usług.

                  2)

                  Dyrektywa 2006/112 powinna być interpretowana w ten sposób, że sprzeciwia się ona temu, aby organ podatkowy odmawiał podatnikowi prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej należnego lub zapłaconego z tytułu usług, które zostały mu wyświadczone, na tej podstawie, że wystawca faktury, której dotyczą owe usługi, nie zgłosił zatrudnionych przez niego pracowników, przy czym organ ten nie wykazał za pomocą obiektywnych dowodów, iż podatnik ów wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja powołana dla uzasadnienia prawa do odliczenia stanowiła oszustwo popełnione przez rzeczonego wystawcę lub przez przedsiębiorcę występującego w łańcuchu usług.

                  3)

                  Dyrektywa 2006/112 powinna być interpretowana w ten sposób, iż okoliczność, że podatnik nie sprawdził, czy pracownicy zatrudnieni na budowie pozostawali w stosunku prawnym z wystawcą faktury lub czy wystawca ów zgłosił tych pracowników, nie stanowi obiektywnej okoliczności, która pozwalałaby na wniosek, że adresat faktury wiedział lub powinien był wiedzieć, iż uczestniczył w transakcji stanowiącej oszustwo w podatku od wartości dodanej, jeżeli adresat ten nie dysponował przesłankami uzasadniającymi przypuszczenie istnienia nieprawidłowości lub oszustwa po stronie rzeczonego wystawcy. Tym samym nie można odmówić prawa do odliczenia na podstawie rzeczonej okoliczności wówczas, gdy zostały spełnione materialne i formalne przesłanki przewidziane przez tę dyrektywę dla skorzystania z tego prawa.

                  4)

                  Jeżeli organ podatkowy przedstawi konkretne przesłanki dotyczące istnienia oszustwa, dyrektywa 2006/112 i zasada neutralności podatkowej nie sprzeciwiają się temu, aby sąd krajowy zbadał na podstawie ogólnej oceny wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, czy wystawca faktury sam wykonał daną transakcję. Niemniej jednak w sytuacji takiej jak przed sądem krajowym prawa do odliczenia można odmówić tylko wtedy, gdy organ podatkowy wykaże na podstawie obiektywnych dowodów, że adresat faktury wiedział lub powinien był wiedzieć, iż transakcja powołana w celu uzasadnienia prawa do odliczenia stanowiła oszustwo popełnione przez rzeczonego wystawcę lub przez innego przedsiębiorcę występującego w łańcuchu usług.

         (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa T-775/14: Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2016 r. – Red Lemon/EUIPO – Lidl Stiftung (ABTRONIC) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ABTRONIC — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy TRONIC — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Minimalny samoistny charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd]

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/15

         Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2016 r. – Red Lemon/EUIPO – Lidl Stiftung (ABTRONIC)
   (Sprawa T-775/14) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ABTRONIC - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy TRONIC - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Minimalny samoistny charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd])
   (2016/C 232/19)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Red Lemon Inc. (Hong Kong, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci T. Wieland i S. Müller)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 września 2014 r. (sprawa R 2060/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Lidl Stiftung & Co. KG a Red Lemon Inc.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Red Lemon Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 73 z 2.3.2015.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 28 kwietnia 2005 r. w sprawie C- 375/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2002/58/WE — Łączność elektroniczna — Przetwarzanie danych osobowych — Ochrona prywatności — Ochrona osób fizycznych — Brak transpozycji w terminie)

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/14

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 28 kwietnia 2005 r.
   w sprawie C- 375/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2002/58/WE - Łączność elektroniczna - Przetwarzanie danych osobowych - Ochrona prywatności - Ochrona osób fizycznych - Brak transpozycji w terminie)
   (2005/C 143/19)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-375/04 Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M. Shotter) przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (pełnomocnik: S. Schreiner), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 1 września 2004 r., Trybunał (szósta izba), w składzie: A. Borg Barthet, prezes izby, U. Lõhmus (sprawozdawca) i A. Ó. Caoimh, sędziowie; rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 28 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie ustanawiając w terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej), Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy tej dyrektywy.

               2.

               Wielkie Księstwo Luksemburga obciążone zostaje kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004


title: Sprawa T-359/04: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2010 r. — British Aggregates i in. przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Obowiązująca w Zjednoczonym Królestwie opłata środowiskowa od kruszywa — Wyłączenie mające zastosowanie do Irlandii Północnej — Decyzja Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń — Poważne trudności — Wspólnotowe wytyczne dotyczące pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/28

      Wyrok Sądu z dnia 9 września 2010 r. — British Aggregates i in. przeciwko Komisji
      (Sprawa T-359/04) (1)

      (Pomoc państwa - Obowiązująca w Zjednoczonym Królestwie opłata środowiskowa od kruszywa - Wyłączenie mające zastosowanie do Irlandii Północnej - Decyzja Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń - Poważne trudności - Wspólnotowe wytyczne dotyczące pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego)
      (2010/C 288/52)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: British Aggregates Association (Lanark, Zjednoczone Królestwo); Healy Bros. Ltd (Middleton, Irlandia); oraz David K. Trotter & Sons Ltd (przedstawiciele: C. Pouncey, solicitor, i L. Van den Hende, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Flett i T. Scharf, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający żądania pozwanej: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo M. Bethell, następnie E. Jenkinson i I. Rao, a wreszcie S. Ossowski, pełnomocnicy, wspierani przez M. Hall oraz G. Facennę, barristers)

         Przedmiot

      Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2004) 1614 wersja ostateczna z dnia 7 maja 2004 r. o niewnoszeniu zastrzeżeń wobec zmiany mającego zastosowanie do Irlandii Północnej wyłączenia z obowiązującej w Zjednoczonym Królestwie opłaty od kruszywa

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2004) 1614 wersja ostateczna z dnia 7 maja 2004 r. o niewnoszeniu zastrzeżeń wobec zmiany mającego zastosowanie do Irlandii Północnej wyłączenia z obowiązującej w Zjednoczonym Królestwie opłaty od kruszywa.

                  2)

                  Komisja pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez British Aggregates Association, Healy Bros. Ltd i David K. Trotter & Sons Ltd.

                  3)

                  Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 284 z 20.11.2004.


title: Sprawa C-558/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) w dniu 5 grudnia 2014 r. – Mimoun Khachab/Delegación de Gobierno en Álava

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) w dniu 5 grudnia 2014 r. – Mimoun Khachab/Delegación de Gobierno en Álava
   (Sprawa C-558/14)
   (2015/C 046/36)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Mimoun Khachab

      Druga strona postępowania: Delegación de Gobierno en Álava

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 7 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2003/86/WE (1) z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, takiemu jak będące przedmiotem postępowania głównego, które dopuszcza odmowę wydania zezwolenia w celu łączenia rodziny z uwagi na nieposiadanie przez członka rodziny rozdzielonej stabilnych i regularnych środków, które wystarczają do utrzymania tej osoby oraz członków jej rodziny, stwierdzone na podstawie dokonanej przez władze krajowe oceny prawdopodobieństwa uzyskiwania środków utrzymania przez okres roku następującego po dniu złożenia wniosku opartej na analizie zmian w zakresie tych środków w okresie sześciu miesięcy poprzedzających tę datę?

      (1)  Dz.U. L 251, s. 12.


title: Sprawa C-176/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 maja 2011 r. — Wielkie Księstwo Luksemburga przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 2009/12/WE — Opłaty lotniskowe — Zakres stosowania — Porty lotnicze obsługujące rocznie ponad 5 milionów pasażerów oraz porty lotnicze o największym ruchu pasażerskim w skali roku w każdym państwie członkowskim — Ważność — Zasady równego traktowania, proporcjonalności i pomocniczości)

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 maja 2011 r. — Wielkie Księstwo Luksemburga przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-176/09) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 2009/12/WE - Opłaty lotniskowe - Zakres stosowania - Porty lotnicze obsługujące rocznie ponad 5 milionów pasażerów oraz porty lotnicze o największym ruchu pasażerskim w skali roku w każdym państwie członkowskim - Ważność - Zasady równego traktowania, proporcjonalności i pomocniczości)
   2011/C 204/11
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciele: C. Schiltz, pełnomocnik i adwokat P. Kinsch)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: A. Troupiotis i A. Neergaard, pełnomocnicy, Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Karlsson i M. Moore, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Simonsson i C. Vrignon, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności — Stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 in fine dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/12/WE z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie opłat lotniskowych (Dz.U. L 70, s. 11) — Stosowanie dyrektywy do portów lotniczych o największym ruchu pasażerskim w każdym państwie członkowskim — Port lotniczy Luksemburg-Findel — Naruszenie zasad równości traktowania, pomocniczości i proporcjonalności

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Republika Słowacka i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009.


title: Sprawa C-181/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 3 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/32

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 3 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-181/08) (1)

   (2009/C 69/71)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 158 z 21.6.2008.


title: Sprawa C-402/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 13 maja 2016 r. w sprawie T-312/15, Market Watch/EUIPO – GLAXO GROUP (MITOCHRON), wniesione w dniu 15 lipca 2016 r. przez Market Watch Franchise & Consulting Inc.

text:
               27.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/3

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 13 maja 2016 r. w sprawie T-312/15, Market Watch/EUIPO – GLAXO GROUP (MITOCHRON), wniesione w dniu 15 lipca 2016 r. przez Market Watch Franchise & Consulting Inc.
   (Sprawa C-402/16 P)
   (2017/C 095/05)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Market Watch Franchise & Consulting Inc. (przedstawiciel: J. Korab, rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
   Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2016 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziesiąta izba) odrzucił odwołanie jako niedopuszczalne.


title: Sprawa C-201/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias w dniu 29 kwietnia 2015 r. – Anonymi Geniki Etairia Tsimenton Iraklis (AGET Iraklis)/Ypourgos Ergasias, Koinonikis Asfalisis kai Koinonikis Allilengyis

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias w dniu 29 kwietnia 2015 r. – Anonymi Geniki Etairia Tsimenton Iraklis (AGET Iraklis)/Ypourgos Ergasias, Koinonikis Asfalisis kai Koinonikis Allilengyis
   (Sprawa C-201/15)
   (2015/C 221/05)
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Symvoulio tis Epikrateias

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Anonymi Geniki Etairia Tsimenton Iraklis (AGET Iraklis)

      Strona pozwana: Ypourgos Ergasias, Koinonikis Asfalisis kai Koinonikis Allilengyis

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jest zgodny, w szczególności z przepisami dyrektywy 98/59/WE (1) oraz ogólnie z art. 49 i 63 TFUE przepis prawa krajowego, jakim jest art. 5 ust. 3 ustawy 1387/1983, który uzależnia przeprowadzenie zwolnień grupowych w przedsiębiorstwie od zezwolenia administracyjnego, wydawanego na podstawie kryteriów obejmujących: a) warunki na rynku pracy, b) sytuację przedsiębiorstwa oraz c) interesy gospodarki krajowej?

               2)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy taki przepis prawa krajowego jest zgodny w szczególności z przepisami dyrektywy 98/95/WE oraz ogólnie z art. 49 i 63 TFUE, w sytuacji gdy istnieją ważne względy społeczne, takie jak poważny kryzys gospodarczy i wysoka stopa bezrobocia?

      (1)  Dyrektywa Rady nr 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (Dz.U. L 225, s. 16).


title: Sprawa F-26/12: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2012 r. — ZZ przeciwko EBC

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/22

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2012 r. — ZZ przeciwko EBC
   (Sprawa F-26/12)
   2012/C 184/47
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności odmownej decyzji EBC w sprawie wniosku strony skarżącej o dostęp do dokumentów oraz żądanie odszkodowania.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności odmownych decyzji EBC w sprawie wniosków strony skarżącej o dostęp do dokumentów, tj. decyzji z dnia 21 czerwca 2011 r., którą oddalono wniosek o dostęp do dokumentów, decyzji dyrektora generalnego z dnia 12 sierpnia 2011 r. oraz decyzji Prezesa Europejskiego Banku Centralnego z dnia 12 grudnia 2011 r.;

               —

               zasądzenie od EBC zadośćuczynienia, oszacowanego ex aequo et bono na 10 000 EUR za doznaną krzywdę;

               —

               obciążenie EBC kosztami postępowania.


title: Sprawa F-44/08: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 września 2008 r. — Tsarnavas przeciwko Komisji

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/60

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 września 2008 r. — Tsarnavas przeciwko Komisji
   (Sprawa F-44/08) (1)

   (2008/C 313/111)

      Język postępowania: francuski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 158 z 21.6.2008, s. 28.


title: Wyrok Trybunału z dnia 18 października 2010 r. w sprawie E-3/10 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Republice Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Dyrektywa 2002/87/WE w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego)

text:
               12.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/10

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 18 października 2010 r.
   w sprawie E-3/10
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Republice Islandii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Dyrektywa 2002/87/WE w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego)
   2011/C 141/10
   W sprawie E-3/10 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Republice Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Republika Islandii, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 31ea załącznika IX do Porozumienia EOG, tzn. dyrektywy 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego i zmieniającej dyrektywy Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady), dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 tego Porozumienia, lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o takich środkach, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 32 wspomnianego aktu oraz art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher, prezes, Thorgeir Örlygsson i Henrik Bull (sędzia-sprawozdawca), sędziowie, wydał w dniu 18 października 2010 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1)

               orzeka, że Republika Islandii, nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 31ea załącznika IX do Porozumienia EOG, tzn. dyrektywy 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego i zmieniającej dyrektywy Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do tego Porozumienia, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 32 wspomnianego aktu oraz art. 7 Porozumienia EOG;

               2)

               obciąża kosztami postępowania Republikę Islandii.


title: Sprawa T-182/06: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2006 r. — Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/35

         Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2006 r. — Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji
   (Sprawa T-182/06)
   (2006/C 212/63)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów (Przedstawiciele: H.G. Sevenster i D.J.M. de Grave, występujący w charakterze pełnomocników)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/372/WE z dnia 3 maja 2006 r. w sprawie projektu przepisów krajowych zgłoszonych przez Królestwo Niderlandów na podstawie art. 95 ust. 5 Traktatu WE, określających wartości dopuszczalne emisji pyłu przez pojazdy z silnikami wysokoprężnymi;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca powiadomiła Komisję zgodnie z art. 95 ust. 5 WE o zamiarze wprowadzenia krajowych przepisów ograniczających emisję pyłu przez pojazdy z silnikami wysokoprężnymi, w drodze odstępstwa od dyrektywy 98/69/WE. (1) Zgodnie z notyfikowanymi przepisami od dnia 1 stycznia 2007 r. dla nowych osobowych i użytkowych pojazdów z silnikami wysokoprężnymi obowiązywać miała wartość dopuszczalna emisji pyłu zawieszonego wynosząca 5 mg/km. Obecnie obowiązująca wartość dopuszczalna, określona w dyrektywie 98/69 wynosi 25 mg/km. Ze względu na szczególne problemy dotyczące jakości powietrza w Niderlandach, rząd niderlandzki uznał za niezbędne wprowadzenie surowszych przepisów. Zaskarżoną decyzją 2006/372/WE Komisja odrzuciła projekt przepisów krajowych (2).
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi po pierwsze, że Komisja naruszyła kryteria oceny określone w art. 95 ust. 5 WE przyjmując pogląd, że Niderlandy nie wskazały, iż istnieje szczególny problem w zakresie jakości powietrza, a konkretnie w odniesieniu do zobowiązań wynikających z dyrektywy 99/30 (3).
   Po drugie skarżąca podnosi, że nastąpiło naruszenie obowiązku staranności i obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 253 WE ze względu na to, że Komisja bez podania przyczyn nie uwzględniła nowszych i bardziej istotnych dla sprawy danych, dostarczonych przez rząd niderlandzki z odpowiednim wyprzedzeniem przed wydaniem zaskarżonej decyzji.
   Po trzecie, skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła traktat WE, dlatego że dokonując analizy alternatywnych środków na podstawie art. 95 ust. 6 WE nie kierowała się szczególnym celem, zamierzonym w krajowych przepisach, o których zatwierdzenie wystąpiono.
   W związku z tym skarżąca podnosi, iż przy ocenie warunków na podstawie art. 95 ust. 6 WE naruszony został obowiązek uzasadnienia wynikający z art. 253 WE.
   Na koniec skarżąca podnosi naruszenie art. 95 ust. 5 i 6 WE oraz wymogu uzasadnienia wynikającego z art. 253 WE ze względu na to, że Komisja uznała, iż przy ocenie wniosku rządu niderlandzkiego istotny jest międzynarodowy kontekst towarzyszący projektowanym przepisom.

      (1)  Dyrektywa 98/69/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. odnosząca się do środków mających zapobiegać zanieczyszczeniu powietrza przez emisje z pojazdów silnikowych i zmieniająca dyrektywę Rady 70/220/EWG (Dz.U. L 350, str. 1)

      (2)  Decyzja Komisji 2006/372/WE z dnia 3 maja 2006 r. w sprawie projektu przepisów krajowych zgłoszonych przez Królestwo Niderlandów na podstawie art. 95 ust. 5 Traktatu WE, określających wartości dopuszczalne emisji pyłu przez pojazdy z silnikami wysokoprężnymi [notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1791] (Dz.U. L 142, str. 16).

      (3)  Dyrektywa Rady 1999/30/WE z dnia 22 kwietnia 1999 r. odnosząca się do wartości dopuszczalnych dla dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz pyłu i ołowiu w otaczającym powietrzu (Dz.U. L 163, str. 41).


title: Sprawa C-451/10 P: Postanowienie Trybunału z dnia 9 czerwca 2011 r. — Télévision française 1 SA (TF1) przeciwko Komisji Europejskiej, Métropole télévision (M6), Canal +, Republice Francuskiej, France Télévisions (Odwołanie — Pomoc państwa — Artykuł 86 ust. 2 WE — Publiczna usługa nadawcza — Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń — Dowód — Wydajność ekonomiczna przedsiębiorstwa)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/14

         Postanowienie Trybunału z dnia 9 czerwca 2011 r. — Télévision française 1 SA (TF1) przeciwko Komisji Europejskiej, Métropole télévision (M6), Canal +, Republice Francuskiej, France Télévisions
   (Sprawa C-451/10 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Artykuł 86 ust. 2 WE - Publiczna usługa nadawcza - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Dowód - Wydajność ekonomiczna przedsiębiorstwa)
   2011/C 311/20
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Télévision française 1 SA (TF1) (przedstawiciel: J.-P. Hordies, adwokat)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i B. Stromsky, pełnomocnicy), Métropole télévision (M6), Canal + (przedstawiciel: E. Guillaume, adwokat), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i J. Gstalter, pełnomocnicy), France Télévisions (przedstawiciele: J.-P. Gunther i A. Giraud, adwokaci)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawach połączonych T-568/08 i T-573/08 M6 i TF1 przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę wnoszącej odwołanie zmierzającą do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2008) 3506 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. w sprawie projektu przyznania przez Republikę Francuską dotacji kapitałowej w wysokości 150 mln EUR na rzecz France Télévisions SA — Naruszenie reguł dotyczących ciężaru dowodu i jego rozkładu — Naruszenie art. 106 ust. 2 TFUE — Pojęcie „usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym” — Brak poważnych trudności

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Télévision française 1 SA (TF1) zostaje obciążona kosztami.

               3)

               Canal + i Republika Francuska ponoszą własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010


title: Sprawa T-397/13 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 26 września 2013 r. — Tilly-Sabco przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Rolnictwo — Refundacje wywozowe — Mięso drobiowe — Rozporządzenie ustalające refundacje w zerowej wysokości — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru — Wyważenie interesów)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/56

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 26 września 2013 r. — Tilly-Sabco przeciwko Komisji
   (Sprawa T-397/13 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Rolnictwo - Refundacje wywozowe - Mięso drobiowe - Rozporządzenie ustalające refundacje w zerowej wysokości - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru - Wyważenie interesów)
   2013/C 344/100
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Tilly-Sabco (Guerlesquin, Francja) (przedstawiciele: adwokaci R. Milchior i F. Le Roquais)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. de Bergues, D. Colas i C. Candat, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenia wykonania rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 689/2013 z dnia 18 lipca 2013 r. ustalającego refundacje wywozowe dla mięsa drobiowego (Dz.U. L 196, s. 13).

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-357/12: Wyrok Sądu z dnia 4 lutego 2014 r. Sachi Premium-Outdoor Furniture przeciwko OHIM — Gandia Blasco (Fotel) (Wzór wspólnotowy — Postępowanie w spawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający fotel — Wcześniejszy wzór — Podstawa unieważnienia — Brak indywidualnego charakteru — Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)

text:
               15.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/10

         Wyrok Sądu z dnia 4 lutego 2014 r. Sachi Premium-Outdoor Furniture przeciwko OHIM — Gandia Blasco (Fotel)
   (Sprawa T-357/12) (1)

   (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w spawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający fotel - Wcześniejszy wzór - Podstawa unieważnienia - Brak indywidualnego charakteru - Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)
   2014/C 78/19
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sachi Premium-Outdoor Furniture, Lda (Estarreja, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat M. Oehen Mendes)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Gandia Blasco, SA (Walencja, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat I. Massa)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 kwietnia 2012 r. (sprawa R 969/2011-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru pomiędzy Gianda Blasco, SA a Sachi Premium-Outdoor Furniture, Lda.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Sachi Premium-Outdoor Furniture, Lda pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

               3)

               Gandia Blasco, SA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 311 z 13.10.2012.


title: Sprawa C-130/14: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/16

         Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-130/14)
   2014/C 159/22
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Mölls, J.-F. Brakeland, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że utrzymując w mocy przepisy odmawiające podatnikom niebędącym rezydentami, którzy uzyskują dochody w całości lub prawie w całości w Belgii (Region Waloński), zastosowania obniżenia podatku w zakresie podatku od osób fizycznych przyznanego podatnikom będącym rezydentami zamieszkałymi w Regionie Walońskim na mocy dekretu z dnia 3 kwietnia 2009 r. w sprawie utworzenia Caisse d'Investissement de Wallonie oraz obniżenia podatku od osób fizycznych w przypadku subskrypcji akcji lub obligacji Kasy, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 45 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz na mocy art. 28 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na mocy dekretu Regionu Walońskiego z dnia 3 kwietnia 2009 r. obniżenie podatku w związku z subskrypcją akcji lub obligacji wydanych przez Caisse d’Investissement de Wallonie jest przyznawane jedynie rezydentom Regionu Walońskiego. Komisja uważa, że tego rodzaju przepis stanowi dyskryminację względem podatników niebędących rezydentami, którzy uzyskują dochody w całości lub prawie w całości w Belgii. W konsekwencji przepis ten jest niezgodny z art. 45 TFUE i 28 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym w wykładni Trybunału w sprawach Schumacker (1) i Wielockx (2).

      (1)  Wyrok Schumacker, C-279/93, EU:C:1995:31.

      (2)  Wyrok Wielockx, C-80/94, EU:C:1995:271.


title: Sprawa T-199/10: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2010 r. — DRV przeciwko OHIM — Austria Leasing (Austria Leasing Gesellschaft m.b.H. Mitglied der Raiffeisen-Bankengruppe Österreich)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/48

         Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2010 r. — DRV przeciwko OHIM — Austria Leasing (Austria Leasing Gesellschaft m.b.H. Mitglied der Raiffeisen-Bankengruppe Österreich)
   (Sprawa T-199/10)
   2010/C 179/84
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutscher Raiffeisenverband eV (DRV) (Bonn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat I. Rinke)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Austria Leasing GmbH (Frankfurt, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 lutego 2010 r. (sprawa R 253/2009-1);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Austria Leasing GmbH

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „Austria Leasing Gesellschaft m.b.H. Mitglied der Raiffeisen-Bankengruppe Österreich” dla usług należących do klas 35, 36 i 37

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: W szczególności zarejestrowany w Niemczech graficzny znak towarowy zawierający element słowny „Raiffeisen” dla usług należących do klas 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-143/10: Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2011 r. — Ben Ri Electrónica przeciwko OHIM — Sacopa (LT LIGHT-THECNO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego LT LIGHT-THECNO — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy LT — Względna podstawa odmowy rejestracji — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               17.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 370/24

         Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2011 r. — Ben Ri Electrónica przeciwko OHIM — Sacopa (LT LIGHT-THECNO)
   (Sprawa T-143/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego LT LIGHT-THECNO - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy LT - Względna podstawa odmowy rejestracji - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 370/39
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Ben Ri Electrónica, S.A. (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: A.I. Alejos Cutuli, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Sacopa, SAU (Sant Jaume de Llierca, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 lutego 2010 r. (sprawa R 1652/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ben Ri Electrónica, S.A. a Sacopa, SAU.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 3 lutego 2010 r. (sprawa R 1625/2008-4).

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

               3)

               OHIM pokrywa swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Ben Ri Electrónica, S.A.

      (1)  Dz.U. C 134 z 22.5.2010.


title: Sprawa T-340/15: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2015 r. – Polski Koncern Naftowy Orlen/OHIM (Kształt stacji benzynowej)

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/46

         Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2015 r. – Polski Koncern Naftowy Orlen/OHIM (Kształt stacji benzynowej)
   (Sprawa T-340/15)
   (2015/C 279/58)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Polski Koncern Naftowy Orlen SA (Płock, Polska) (przedstawiciel: M. Siciarek, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy (Kształt stacji benzynowej) – zgłoszenie nr 12 411 112

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 kwietnia 2015 r. w sprawie R 2247/2014-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącego w postepowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM i przed Sądem.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b), art. 7 ust. 2 oraz art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-225/16: Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2016 r. – Matratzen Concord/EUIPO (Ganz schön ausgeschlafen)

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/35

         Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2016 r. – Matratzen Concord/EUIPO (Ganz schön ausgeschlafen)
   (Sprawa T-225/16)
   (2016/C 232/45)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Matratzen Concord GmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat I. Selting)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Ganz schön ausgeschlafen” – zgłoszenie nr 13 610 316

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie R 1234/2015-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-234/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd — Warna — Bułgaria) — TEC Chaskowo AD przeciwko Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacjonałna agencija za prichodite (Podatki — Podatek VAT — Prawo do odliczenia — Wkład niepieniężny — Zniszczenie nieruchomości — Nowe budynki — Korekta)

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd — Warna — Bułgaria) — TEC Chaskowo AD przeciwko Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacjonałna agencija za prichodite
   (Sprawa C-234/11) (1)

   (Podatki - Podatek VAT - Prawo do odliczenia - Wkład niepieniężny - Zniszczenie nieruchomości - Nowe budynki - Korekta)
   2012/C 379/14
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd — Warna

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: TEC Chaskowo AD

      Strona pozwana: Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacjonałna agencija za prichodite

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Administratiwen syd — Warna — Warunki wymagane do dokonania korekty naliczonego podatku VAT w chwili nabycia dóbr — Przepisy krajowe przewidujące korektę odliczeń podatku VAT naliczonego przy zniszczeniu dóbr — Zniszczenie budynków jedynie w celu wzniesienia na ich miejscu nowych, nowocześniejszych budynków o tym samym przeznaczeniu i służących do przyszłych dostaw uprawniających do odliczenia naliczonego podatku VAT

      Sentencja

   Artykuł 185 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że zniszczenie, takie jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, kilku budynków przeznaczonych do wytwarzania energii i zastąpienie ich nowocześniejszymi budynkami o tym samym przeznaczeniu nie stanowią zmiany czynników uwzględnianych przy określaniu kwoty odliczenia podatku od wartości dodanej dokonanego po złożeniu deklaracji tego podatku, a tym samym nie skutkują obowiązkiem korekty rzeczonego odliczenia.

      (1)  Dz.U. C 232 z 6.8.2011.


title: Sprawa T-270/15: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2015 r. – ANKO AE/Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA)

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/37

         Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2015 r. – ANKO AE/Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA)
   (Sprawa T-270/15)
   (2015/C 279/46)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: ANKO Anonymos Etairia Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: V. Christianos, adwokat)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że zarządzone przez Agencję Wykonawczą ds. Badań Naukowych (REA) zawieszenie zapłaty kwoty należnej jeszcze skarżącej w związku z jej udziałem w projekcie ESS stanowi naruszenie zobowiązań umownych ciążących na REA i że w związku z tym jest ona zobowiązana zapłacić ANKO pozostałą kwotę z tytułu jej udziału we wspomnianym projekcie w wysokości 1 25  253,82 EUR wraz z odsetkami ustawowymi;

               —

               obciążenie REA kosztami skarżącej.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżąca wnosi do Sądu Unii Europejskiej na podstawie art. 272 TFUE o stwierdzenie, że zarządzone przez Agencję Wykonawczą ds. Badań Naukowych zawieszenie zapłaty kwoty należnej jeszcze skarżącej w związku z jej udziałem w projekcie ESS w ramach programu FP7 stanowi naruszenie zobowiązań umownych ciążących na REA i że w związku z tym jest ona zobowiązana zapłacić tę kwotę ANKO wraz z odsetkami od dnia wniesienia skargi.
   W szczególności ANKO utrzymuje, że wykonała w pełni i prawidłowo swoje zobowiązania umowne. Natomiast Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA) zawiesiła swoje płatności na rzecz ANKO z naruszeniem klauzuli II.5 ust. 3 lit. d) załącznika II do umowy głównej ESS. Z tego powodu Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA) jest nadal dłużna skarżącej kwotę z tytułu projektu ESS, której zapłatę zawiesiła niezgodnie z prawem, czyli 1 25  253,82 EUR.
   Ponadto ANKO twierdzi, że zawieszenie płatności na jej rzecz przez Agencję Wykonawczą ds. Badań Naukowych (REA) z tytułu projektu ESS jest sprzeczne z umową dotyczącą tego projektu oraz z prawem Unii z następujących powodów:

               —

               po pierwsze, Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA) niezgodnie z prawem zarządziła zawieszenie płatności na rzecz ANKO, gdyż nie wchodzi ono w zakres jednego z pięciu przypadków przewidzianych w klauzuli II.5 ust. 3 lit. d) załącznika II do umowy głównej;

               —

               po drugie, Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA) niezgodnie z prawem uzależniła zniesienie zawieszenia płatności od spełnienia warunku, który nie jest przewidziany w dokumentach umownych i jest sprzeczny z prawem Unii.


title: Sprawa T-11/13: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2013 r. — Tegometall International przeciwko OHIM — Irega (MEGO)

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/24

         Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2013 r. — Tegometall International przeciwko OHIM — Irega (MEGO)
   (Sprawa T-11/13)
   2013/C 55/43
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Tegometall International AG (Lengwil, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci H. Timmann i E. Schaper)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Irega AG (Zuchwil, Szwajcaria)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 października 2012 r. w sprawie R 1522/2011-1 i unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego nr 3786134 „MEGO” lub posiłkowo o stwierdzenie nieważności tej decyzji i przekazanie sprawy Izbie Odwoławczej celem ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie interwenienta i OHIM kosztami postępowania w sprawie unieważnienia, postępowania odwoławczego i postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Słowny znak towarowy „MEGO”, zarejestrowany dla towarów z klas 6 i 20 — wspólnotowy znak towarowy nr 3786134

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Irega AG

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Słowny krajowy, międzynarodowy i wspólnotowy znak towarowy „TEGO”, słowny krajowy i wspólnotowy znak towarowy „TEGOMETALL” oraz graficzny międzynarodowy i wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „Tegometall”, zarejestrowane dla towarów z klas 6, 20 i 21

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Błędne zastosowanie zasady powagi rzeczy osądzonej

               —

               Naruszenie art. 34 ust. 2 i art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-118/17 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 4 lipca 2017 r. – Institute for Direct Democracy in Europe/Parlament (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Prawo instytucjonalne — Parlament Europejski — Decyzja przyznająca dotację fundacji politycznej — Zawieszenie wypłaty zaliczki — Obowiązek ustanowienia gwarancji bankowej — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Brak pilnego charakteru)

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/51

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 4 lipca 2017 r. – Institute for Direct Democracy in Europe/Parlament
   (Sprawa T-118/17 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Prawo instytucjonalne - Parlament Europejski - Decyzja przyznająca dotację fundacji politycznej - Zawieszenie wypłaty zaliczki - Obowiązek ustanowienia gwarancji bankowej - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru))
   (2017/C 283/80)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Institute for Direct Democracy in Europe ASBL (IDDE) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci E. Plasschaert i É. Montens)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: C. Burgos i S. Alves, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek złożony na podstawie art. 278 i 279 TFUE, zmierzający do zarządzenia środków tymczasowych dotyczących, po pierwsze, zawieszenia wykonania decyzji FINS-2017–28 Parlamentu z dnia 15 grudnia 2016 r. dotyczącej dotacji przyznanej skarżącej w zakresie, w jakim w drodze tej decyzji zawiesza się wypłatę zaliczki, po drugie, uzyskania zwolnienia skarżącej z obowiązku ustanowienia gwarancji bankowej jako warunku wypłaty zaliczki na dotację i po trzecie, zobowiązania Parlamentu do wypłaty na rzecz skarżącej kwoty zaliczki.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-300/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 30 lipca 2009 r. — Staatssecretaris van Justitie przeciwko F. Toprak

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/33

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 30 lipca 2009 r. — Staatssecretaris van Justitie przeciwko F. Toprak
   (Sprawa C-300/09)
   2009/C 267/60
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State (Niderlandy)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Justitie

      Strona pozwana: F. Toprak

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 13 decyzji nr 1/80 [z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia przyjętej przez Radę Stowarzyszenia utworzoną na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą] należy interpretować w ten sposób, że pod pojęciem nowego ograniczenia w rozumieniu tego przepisu należy rozumieć również zaostrzenie w stosunku do przepisu, który wszedł w życie po dniu 1 grudnia 1980 r. i który przewidywał rozluźnienie przepisu obowiązującego w dniu 1 grudnia 1980 r., jeśli zaostrzenie to nie pociąga za sobą pogorszenia sytuacji w stosunku do przepisu obowiązującego w dniu 1 grudnia 1980 r.?


title: Sprawa C-236/09: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle — Belgia) — Association Belge des Consommateurs Test-Achats ASBL, Yann van Vugt, Charles Basselier przeciwko Conseil des ministres (Odesłanie prejudycjalne — Prawa podstawowe — Zwalczanie dyskryminacji — Równe traktowanie kobiet i mężczyzn — Dostęp do towarów i usług oraz dostarczanie towarów i usług — Składki i świadczenia ubezpieczeniowe — Czynniki aktuarialne — Uwzględnienie jako czynnika kryterium płci w celu oceny ryzyka ubezpieczeniowego — Prywatne umowy ubezpieczenia na życie — Dyrektywa 2004/113/WE — Artykuł 5 ust. 2 — Wyjątek nieograniczony czasowo — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuły 21 i 23 — Nieważność)

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle — Belgia) — Association Belge des Consommateurs Test-Achats ASBL, Yann van Vugt, Charles Basselier przeciwko Conseil des ministres
   (Sprawa C-236/09) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Prawa podstawowe - Zwalczanie dyskryminacji - Równe traktowanie kobiet i mężczyzn - Dostęp do towarów i usług oraz dostarczanie towarów i usług - Składki i świadczenia ubezpieczeniowe - Czynniki aktuarialne - Uwzględnienie jako czynnika kryterium płci w celu oceny ryzyka ubezpieczeniowego - Prywatne umowy ubezpieczenia na życie - Dyrektywa 2004/113/WE - Artykuł 5 ust. 2 - Wyjątek nieograniczony czasowo - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 21 i 23 - Nieważność)
   2011/C 130/06
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour constitutionnelle

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Association Belge des Consommateurs Test-Achats ASBL, Yann van Vugt, Charles Basselier

      Strona pozwana: Conseil des ministres

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour constitutionnelle (Belgia) — Ważność art. 5 ust. 2 dyrektywy Rady 2004/113/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług (Dz.U. L 373, s. 37) — Użycie płci jako czynnika decydującego przy ocenie ryzyka i przy obliczaniu składek i świadczeń ubezpieczeniowych na podstawie danych aktuarialnych i statystycznych, odpowiednich i dokładnych — Umowy ubezpieczenia na życie — Dopuszczalność i uzasadnienie różnicy w traktowaniu?

      Sentencja

   Artykuł 5 ust. 2 dyrektywy Rady 2004/113/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług jest nieważny ze skutkiem od dnia 21 grudnia 2012 r.

      (1)  Dz.U. C 205 z 29.8.2009.


title: Sprawa C-291/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Zalaegerszegi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 15 czerwca 2015 r. – EURO 2004, Hungary Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Nyugat-dunántúli Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Zalaegerszegi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 15 czerwca 2015 r. – EURO 2004, Hungary Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Nyugat-dunántúli Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága
   (Sprawa C-291/15)
   (2016/C 098/21)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Zalaegerszegi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: EURO 2004, Hungary Kft.

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Nyugat-dunántúli Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on praktyce państwa członkowskiego, w myśl której wartość celna jest ustalana zgodnie z „wartością transakcyjną towarów podobnych”, jeżeli uznano, iż wartość transakcyjna, którą wskazano, w porównaniu ze średnią statystyczną cen zakupu sprawdzonych w ramach przywozu towarów podobnych, jest nierozsądnie niska, a skutkiem tego nierzeczywista, mimo że organ celny nie podważa ani nie kwestionuje w inny sposób autentyczności faktury lub świadectwa przelewu bankowego przedłożonych w celu uzasadnienia ceny faktycznie zapłaconej za przywożone towary i bez przedstawienia przez importera dodatkowych dowodów w celu wykazania wartości transakcyjnej[?]


title: Sprawa T-100/13: Wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2015 r. – CMT/OHIM – Camomilla (CAMOMILLA) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy CAMOMILLA — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Camomilla — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak złej wiary po stronie właściciela wspólnotowego znaku towarowego — Względna podstawa odmowy rejestracji — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Dowody uzupełniające przedstawione przed izbą odwoławczą]

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/33

         Wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2015 r. – CMT/OHIM – Camomilla (CAMOMILLA)
   (Sprawa T-100/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy CAMOMILLA - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Camomilla - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak złej wiary po stronie właściciela wspólnotowego znaku towarowego - Względna podstawa odmowy rejestracji - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Dowody uzupełniające przedstawione przed izbą odwoławczą])
   (2015/C 279/40)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: CMT Compagnia manifatture tessili Srl (CMT Srl) (Neapol, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Floridia, R. Floridia, M. Franzoni i G. Rubino)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Camomilla SpA (Buccinasco, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Tornato i M. Mussi)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 listopada 2012 r. (sprawa R 1616/2011-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między CMT Compagnia manifatture tessili Srl (CMT Srl) a Camomilla SpA.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (OHIM) z dnia 29 listopada 2012 r. (sprawa R 1616/2011-1).

               2)

               OHIM pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez CMT Compagnia manifatture tessili Srl (CMT Srl).

               3)

               CAMOMILLA SpA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 141 z 18.5.2013.


title: Sprawa C-326/04: Skarga wniesiona dnia 27 lipca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/7

         Skarga wniesiona dnia 27 lipca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-326/04)
   (2004/C 239/11)
   Dnia 27 lipca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Republice Greckiej wniesiona przez Komisję Wspólnot Europejskich, reprezentowaną przez Denisa Martina i Eleni Tserepa-Lacombe, członków Służby Prawnej Komisji.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Rady 2000/43/WE (1) z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne, lub w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2)

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji powyższej dyrektywy do krajowego porządku prawnego upłynął dnia 19 lipca 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 180 z 19.7.2000, str. 22.