title: Sprawa T-21/05: Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2010 r. — Chalkor przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor miedzianych rur instalacyjnych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Naruszenie ciągłe i wielopostaciowe — Grzywny — Ograniczony udział w kartelu — Geograficzny zakres rynku właściwego — Czas trwania naruszenia — Współpraca)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/31

         Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2010 r. — Chalkor przeciwko Komisji
   (Sprawa T-21/05) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor miedzianych rur instalacyjnych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Naruszenie ciągłe i wielopostaciowe - Grzywny - Ograniczony udział w kartelu - Geograficzny zakres rynku właściwego - Czas trwania naruszenia - Współpraca)
   2010/C 179/51
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Chalkor AE Epexergasias Metallon (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: I. Forrester, QC oraz adwokaci A. Schulz oraz A. Komninos)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver i S. Noë, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o uchylenie lub zmniejszenie wymiaru grzywny nałożonej na skarżącą mocą decyzji Komisji C(2004) 2826 z dnia 3 września 2004 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 traktatu WE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/E-1/38.069 — Miedziane rury instalacyjne).

      Sentencja

               1)

               Kwota grzywny nałożonej na Chalkor AE Epexergasias Metallon na mocy art. 2 lit. d) decyzji Komisji C(2004) 2826 z dnia 3 września 2004 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 Traktatu WE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/E-1/38.069 — Miedziane rury instalacyjne) zostaje ustalona na 8,2467 mln EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Chalkor Epexergasias Metallon i Komisja pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005 r.


title: Sprawa T-617/13: Wyrok Sądu z dnia 20 stycznia 2015 r. – Aic/OHIM – ACV Manufacturing (Wkłady wymienników ciepła) (Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający wkład wymienników ciepła – Podstawa unieważnienia – Brak widoczności części składowej produktu złożonego – Artykuł 4 ust. 2 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/27

      Wyrok Sądu z dnia 20 stycznia 2015 r. – Aic/OHIM – ACV Manufacturing (Wkłady wymienników ciepła)
      (Sprawa T-617/13) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający wkład wymienników ciepła - Podstawa unieważnienia - Brak widoczności części składowej produktu złożonego - Artykuł 4 ust. 2 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)
      (2015/C 073/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Aic S.A. (Gdynia, Polska) (przedstawiciel: radca prawny J. Radłowski)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: ACV Manufacturing (Seneffe, Belgia)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 września 2013 r. (sprawa R 688/2012-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między ACV Manufacturing a Aic S.A.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Aic S.A. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa C-621/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) w sprawach połączonych T-353/14 i T-17/15, Włochy/Komisja, wniesione w dniu 25 listopada 2016 r. przez Komisję Europejską

text:
               13.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) w sprawach połączonych T-353/14 i T-17/15, Włochy/Komisja, wniesione w dniu 25 listopada 2016 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-621/16 P)
   (2017/C 046/18)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Pignataro-Nolin i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Republika Włoska, Republika Litewska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Komisja wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               gdyby Trybunał uznał, że stan postępowania na to pozwala, oddalenie skargi z pierwszej instancji jako bezzasadnej;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami niniejszego postępowania i kosztami postępowania w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie Republiki Litewskiej jej własnymi kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania Komisja podnosi cztery zarzuty: 1) naruszenie prawa przy wykładni charakteru prawnego „przepisów ogólnych” mających zastosowanie do konkursów i naruszenie prawa przy wykładni art. 7 ust. 1 załącznika III do Statutu urzędnika Unii Europejskiej (zwanego dalej „statutem”) oraz wynikające z tego błędne uzasadnienie; 2) naruszenie prawa i naruszenie obowiązku uzasadnienia przy wykładni art. 1d statutu; 3) naruszenia prawa przy wykładni (co więcej sprzecznej) art. 28 f statutu i przy wykładni kryteriów dotyczących kontroli sądowej przez Sąd; 4) naruszenie prawa przy wykładni art. 2 rozporządzenia nr 1/58 (Dz.U. 17 z dnia 6 października 1958 r., s. 385; wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 1, t. 1, s. 5).

               1.

               Zarzut pierwszy dzieli się na cztery części. W części pierwszej Komisja podnosi, że Sąd naruszył prawo przy wykładni charakteru prawnego „przepisów ogólnych” mających zastosowanie do konkursów otwartych (Dz.U. 2014 C 60 A/1), ponieważ zdaniem Komisji wspomniane przepisy ustanawiały nowe i szczególne obowiązki dotyczące przebiegu postępowania konkursowego, których to obowiązków zaskarżone ogłoszenia nie zmieniały. W części drugiej zarzutu pierwszego Komisja twierdzi, że Sąd naruszył prawo przy wykładni art. 7 ust. 1 załącznika III do statutu, zgodnie z którą EPSO nie ma uprawnień regulacyjnych, aby ustanawiać ogólne i abstrakcyjne normy dotyczące systemu językowego organizowanych przez siebie konkursów. Zdaniem Komisji EPSO ma takie uprawnienie. W tym względzie Komisja podnosi również naruszenie obowiązku uzasadnienia, ponieważ w końcowej części pkt 57 zaskarżonego wyroku Sąd zaprzecza sobie, stwierdzając, że EPSO jest jednak uprawnione do oceny potrzeb, również językowych, poszczególnych instytucji przy organizacji różnych konkursów. W części trzeciej zarzutu pierwszego Komisja podnosi, że Sąd niesłusznie stwierdził, iż „przepisy ogólne” są zwykłym instrumentem mającym informować o kryteriach wyboru drugiego języka w postępowaniach konkursowych organizowanych przez EPSO, gdy tymczasem owe przepisy ustanawiały, ze skutkiem wiążącym, kryteria uzasadniające taki wybór. Wreszcie w części czwartej zarzutu pierwszego Komisja podnosi, że Sąd błędnie interpretuje charakter i treść zaskarżonych ogłoszeń w ten sposób, że w kwestii systemu językowego ogłoszenia są źródłem nowych i szczególnych obowiązków, naruszając tym samym również obowiązek uzasadnienia przy oddaleniu podniesionego przez Komisję zarzutu niedopuszczalności; zdaniem Komisja zaskarżone ogłoszenia były aktami, których treść jedynie potwierdzała postanowienia zawarte w przepisach ogólnych.

               2.

               Zarzut drugi dzieli się na dwie części. W części pierwszej Komisja podnosi naruszenie prawa przy wykładni art. 1 d statutu, zgodnie z którym ograniczenie wyboru drugiego języka nie musi stanowić dyskryminacji, lecz może być uzasadnione w świetle interesu ogólnego, takiego jak interes służby w zakresie polityki personalnej. W części drugiej Komisja podnosi, że Sąd naruszył obowiązek uzasadnienia, ponieważ poszukując uzasadnienia ograniczenia wyboru drugiego języka, poprzestał w zaskarżonym wyroku wyłącznie na wzięciu pod uwagę ogłoszeń o konkursach, gdy tymczasem powinien uwzględnić również przepisy ogólne i ich treść.

               3.

               Zarzut trzeci dzieli się na trzy części. W części pierwszej Komisja podnosi, że Sąd nie mógł stwierdzić w zaskarżonym wyroku, bez błędnej wykładni art. 28 f statutu, że wymogi dotyczące umiejętności językowych nie wchodzą w zakres kompetencji kandydatów, o których mowa w art. 27 statutu. W części drugiej Komisja podnosi, że Sąd błędnie określił parametry dokonywanej przez siebie kontroli sądowej, która powinna ograniczać się do oceny oczywistego błędu w ocenie lub arbitralnego traktowania. W części trzeciej Komisja argumentuje, że Sąd przekroczył granice swoich uprawnień, dokonując merytorycznej oceny wyboru, aby nie wprowadzać, oprócz trzech języków wskazanych w ogłoszeniach (angielskiego, francuskiego i niemieckiego) również innych języków, i zastępując w konsekwencji administrację.

               4.

               W zarzucie czwartym odwołania Komisja podnosi, że Sąd naruszył prawo przy wykładni art. 2 rozporządzenia nr 1/58, ponieważ stwierdził, że komunikacja pomiędzy EPSO i kandydatami wchodzi w zakres stosowania tego przepisu, jednak z wyłączeniem jakiejkolwiek możliwości ograniczenia wyboru drugiego języka. Tymczasem możliwość wprowadzenia takiego ograniczenia wynika zdaniem Komisji z art. 1 d ust. 5 i 6 statutu, któremu podlegają również kandydaci w postępowaniu konkursowym.


title: Sprawa T-259/10: Postanowienie Sądu z dnia 15 czerwca 2011 r. — Ax przeciwko Radzie (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc finansowa Unii dla państwa członkowskiego doświadczającego poważnych trudności gospodarczych lub finansowych — Rozporządzenie ustanawiające przesłanki i procedurę przyznawania pomocy finansowej Unii — Artykuł 263 akapit czwarty TFUE — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/29

         Postanowienie Sądu z dnia 15 czerwca 2011 r. — Ax przeciwko Radzie
   (Sprawa T-259/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc finansowa Unii dla państwa członkowskiego doświadczającego poważnych trudności gospodarczych lub finansowych - Rozporządzenie ustanawiające przesłanki i procedurę przyznawania pomocy finansowej Unii - Artykuł 263 akapit czwarty TFUE - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   2011/C 232/53
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Thomas Ax (Neckargemünd, Niemcy) (przedstawiciel: J. Baumann, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: T. Middleton, M. Bauer i A. De Gregorio Merino, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Smulders, J.-P. Keppenne i H. Krämer, pełnomocnicy) i Republika Łotewska (przedstawiciele: M. Borkoveca i A. Nikolajeva, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 407/2010 z dnia 11 maja 2010 r. ustanawiającego europejski mechanizm stabilizacji finansowej (Dz.U. L 118, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Thomas Ax pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Republika Łotewska i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 234 z 28.8.2010.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 maja 2005 r. w sprawie T-377/04 Bart Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Postępowanie w sprawie awansów w 2003 r. — Decyzja o odmowie awansu — Skarga o uchylenie — Uprzednie zażalenie administracyjne — Tożsamość przedmiotu i podstawy — Termin na złożenie zażalenia — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/22

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 26 maja 2005 r.
   w sprawie T-377/04 Bart Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Postępowanie w sprawie awansów w 2003 r. - Decyzja o odmowie awansu - Skarga o uchylenie - Uprzednie zażalenie administracyjne - Tożsamość przedmiotu i podstawy - Termin na złożenie zażalenia - Oczywista niedopuszczalność)
   (2005/C 205/41)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-377/04 Bart Nijs, urzędnik Trybunału Obrachunkowego Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Bereldange (Luksemburg), reprezentowany przez adwokata F. Rollingera z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: T. Kennedy, J.-M. Stenier i M. Bavendamm, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o uchylenie decyzji Trybunału Obrachunkowego Wspólnot Europejskich — wydanej w ramach postępowania w sprawie awansów w 2003 r. — odmawiającej skarżącemu awansu do grupy zaszeregowania LA5, Sąd (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes, A.W.H. Meij i I. Pelikánová, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 26 maja 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 284 z 20.11.2004


title: Sprawa C-504/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgericht Schwerin z dnia 9 stycznia 2004 r. w postępowaniu Agrarproduktion Staebelow GmbH przeciwko Landrat des Landkreises Bad Doberan

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgericht Schwerin z dnia 9 stycznia 2004 r. w postępowaniu Agrarproduktion Staebelow GmbH przeciwko Landrat des Landkreises Bad Doberan
   (Sprawa C-504/04)
   (2005/C 57/27)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 8 grudnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgericht Schwerin (Niemcy) z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie Agrarproduktion Staebelow GmbH przeciwko Landrat des Landkreises Bad Doberan.
   Verwaltungsgericht Schwerin zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy art. 13 ust. 1 akapit pierwszy lit. c) w związku z pkt 2 lit. a) załącznika VII w związku z pkt 1 lit. a) trzecie tiret załącznika VII do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 (1) z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania pewnych postaci zakaźnego gąbczastego zwyrodnienia mózgu, w brzmieniu nadanym przez art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1326/2001 (2) oraz załącznik II do tego rozporządzenia, jest nieważne jako naruszające zasadę proporcjonalności?

      (1)  Dz.U. z 2001 r. L 147, str. 1.

      (2)  Dz.U. z 2001 r. L 177, str. 60.


title: Sprawa T-332/10: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2010 — Viaguara przeciwko/OHMI — Pfizer (VIAGUARA)

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/31

         Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2010 — Viaguara przeciwko/OHMI — Pfizer (VIAGUARA)
   (Sprawa T-332/10)
   ()
   2010/C 301/54
   Język skargi: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Viaguara S.A. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: R. Skubisz, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Pfizer Inc.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z 20 maja 2010 r. wydanej w sprawie R 964/2009-1 w całości;

               —

               obciążenie strony pozwanej oraz Pfizer Inc. kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „VIAGUARA” dla towarów w klasie 32 i 33 — zgłoszenie nr 4630562

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Pfizer Inc.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowy znak słowny „VIAGRA” dla towarów w klasie 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: unieważnienie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie w całości zgłoszenia znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: Naruszenie artykułu 8(5) rozporządzenia nr 207/2009 (1) poprzez błędną metodykę oceny związku między znakami oraz wadliwe ustalenia w zakresie ryzyka wykorzystania renomy i wizerunku znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Wersja ujednolicona), Dz.U. L 78, str. 1


title: Sprawa C-314/15: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Francuska

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/39

         Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Francuska
   (Sprawa C-314/15)
   (2015/C 294/50)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: O. Beynet i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie zapewniając poddaniu wtórnemu oczyszczaniu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu ścieków komunalnych w 15 aglomeracjach o równoważnej liczbie mieszkańców miedzy 10  000 a 15  000 w odniesieniu do wszystkich zrzutów poza obszarami wrażliwymi, czyli o równoważnej liczbie mieszkańców między 2  000 a 10  000 w odniesieniu do wszystkich zrzutów do wód słodkich i estuariów, Republika Francuska uchybiła swoim zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 4 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (1).

               —

               obciążenie Republiki Francuska kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja w drodze swojej skargi zarzuca Francji niewykonanie w sposób prawidłowy, w odniesieniu do 15 aglomeracji, dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych.
   Na podstawie art. 4 ust. 1 i 3 dyrektywy 91/271/EWG aglomeracje o równoważnej liczbie mieszkańców (RLM) między 10  000 a 15  000 w odniesieniu do wszystkich poza obszarami wrażliwymi, czyli o równoważnej liczbie mieszkańców między 2  000 a 10  000 w odniesieniu do wszystkich zrzutów do wód słodkich i estuariów musiały być wyposażone w systemy odprowadzania ścieków i być poddane wtórnemu oczyszczaniu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu ścieków najpóźniej do dnia 31 grudnia 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 135, s. 40.


title: Sprawa T-464/09: Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2011 r. — Komisja przeciwko New Acoustic Music i Hildibrandsdottir (Klauzula arbitrażowa — Umowa przewidująca pomoc finansową zawarta w ramach programu ramowego „Kultura 2000” — Realizacja działania zatytułowanego „European Music Roadwork” — Niewykonanie umowy — Zwrot części kwot wypłaconych tytułem zaliczki — Częściowa niedopuszczalność skargi — Postępowanie zaoczne — Pomoc w zakresie kosztów postępowania)

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/23

         Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2011 r. — Komisja przeciwko New Acoustic Music i Hildibrandsdottir
   (Sprawa T-464/09) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Umowa przewidująca pomoc finansową zawarta w ramach programu ramowego „Kultura 2000” - Realizacja działania zatytułowanego „European Music Roadwork” - Niewykonanie umowy - Zwrot części kwot wypłaconych tytułem zaliczki - Częściowa niedopuszczalność skargi - Postępowanie zaoczne - Pomoc w zakresie kosztów postępowania)
   2011/C 186/42
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A.-M. Rouchaud-Joët oraz N. Bambara, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata C. Erkelens)

      Strona pozwana: New Acoustic Music Association (Orpington, Zjednoczone Królestwo) oraz Anna Hildur Hildibrandsdottir (Orpington, Zjednoczone Królestwo)

      Przedmiot

   Skarga Komisji oparta na klauzuli arbitrażowej w rozumieniu art. 238 WE, w celu zasądzenia od New Acoustic Music Association oraz A. Hildibrandsdottir zwrotu części kwoty wypłaconej zaliczki wraz z odsetkami za zwłokę, na podstawie umowy nr 2003-1895/001-001, w wykonaniu działania zatytułowanego „CLT2003/A1/GB-317 — European Music Roadwork”, w ramach programu ramowego „Kultura 2000”, ustanowionego decyzją 508/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 lutego 2000 r. (Dz.U. L 63, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga jest niedopuszczalna, w zakresie w jakim dotyczy ona New Acoustic Music Association.

               2)

               Zasądza się od Anny Hildur Hildibrandsdottir działającej jako wspólnik New Acoustic Music Association na rzecz Komisji Europejskiej zwrot kwoty 31 136,23 EUR wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 7,70 % rocznie od dnia 14 stycznia 2008 r. aż do całkowitej zapłaty należnej kwoty.

               3)

               Anna Hildur Hildibrandsdottir zostaje obciążona kosztami postępowania.

               4)

               Wniosek Anny Hildur Hildibrandsdottir o przyznanie pomocy w zakresie kosztów postępowania zostaje oddalony.

      (1)  Dz.U. C 51 z 27.2.2010.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 kwietnia 2005 r. w sprawie C-265/03 Igor Simutenkov przeciwko Ministerio de Educación y Cultura, Real Federación Española de Fútbol (wniosek Audiencia Nacional o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Umowa o partnerstwie Wspólnoty-Rosja — Artykuł 23 ust. 1 — Skutek bezpośredni — Warunki zatrudnienia — Zasada niedyskryminacji — Piłka nożna — Ograniczenie liczby zawodników profesjonalnych będących obywatelami państw trzecich, którzy mogą być wystawieni w składzie jednej drużyny w zawodach krajowych)

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/9

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 12 kwietnia 2005 r.
   w sprawie C-265/03 Igor Simutenkov przeciwko Ministerio de Educación y Cultura, Real Federación Española de Fútbol (1) (wniosek Audiencia Nacional o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Umowa o partnerstwie Wspólnoty-Rosja - Artykuł 23 ust. 1 - Skutek bezpośredni - Warunki zatrudnienia - Zasada niedyskryminacji - Piłka nożna - Ograniczenie liczby zawodników profesjonalnych będących obywatelami państw trzecich, którzy mogą być wystawieni w składzie jednej drużyny w zawodach krajowych)
   (2005/C 132/16)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-265/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Audiencia Nacional (Hiszpania) postanowieniem z dnia 9 maja 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 17 czerwca 2003 r., w postępowaniu Igor Simutenkov przeciwko Ministerio de Educación y Cultura, Real Federación Española de Fútbol, Trybunał (wielka izba) w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans i A. Rosas, prezesi izb, C. Gulmann, A. La Pergola, J.-P. Puissochet, J. Makarczyk, P. Kūris, M. Ilešič (sprawozdawca), U. Lõhmus, E. Levits i A. Ó Caoimh, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 12 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Artykuł 23 ust. 1 Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Federacją Rosyjską, z drugiej strony, podpisanej w Korfu dnia 24 czerwca 1994 r. i zatwierdzonej w imieniu Wspólnot decyzją Rady i Komisji 97/800/EWWiS, WE, Euratom z dnia 30 października 1997 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on stosowaniu wobec sportowca profesjonalnego posiadającego obywatelstwo rosyjskie, legalnie zatrudnionego przez klub mający siedzibę w Państwie Członkowskim, przepisu wydanego przez związek sportowy tego państwa, na podstawie którego kluby mogą wystawiać w zawodach organizowanych na szczeblu krajowym jedynie ograniczoną liczbę zawodników pochodzących z krajów trzecich, które nie są stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

      (1)  Dz.U. C 213 z 06.09.2003


title: Sprawa T-400/09: Skarga wniesiona w dniu 6 października 2009 r. — ECKA Granulate i non ferrum Metallpulver przeciwko Komisji

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/29

         Skarga wniesiona w dniu 6 października 2009 r. — ECKA Granulate i non ferrum Metallpulver przeciwko Komisji
   (Sprawa T-400/09)
   2009/C 297/43
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ECKA Granulate GmbH & Co. KG (Fürth, Niemcy) i non ferrum Metallpulver GmbH & Co. KG (St. Georgen bei Salzburg, Austria) (przedstawiciele: H. Janssen i M. Franz, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących;

               —

               tytułem ewentualnym, odpowiednie obniżenie wysokości grzywien nałożonych na skarżące w zaskarżonej decyzji,

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące kwestionują decyzję Komisji C(2009) 5791 wersja ostateczna z dnia 22 czerwca 2009 r. w sprawie COMP/39.396 — Węglik wapnia i odczynniki na bazie magnezu wykorzystywane w przemyśle stalowym i gazowym. W zaskarżonej decyzji Komisja nałożyła na skarżące oraz na inne przedsiębiorstwa grzywnę za naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG. W opinii Komisji skarżące uczestniczyły w jednolitym i ciągłym naruszeniu w sektorze węglika wapnia i magnezu, obejmującego swym zasięgiem obszar EOG za wyjątkiem Hiszpanii, Portugalii, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa i polegającego na podziale rynków, podziale kwot sprzedaży, podziale klientów, ustalaniu cen i wymianie poufnych informacji El cenach, klientach i wielkości sprzedaży.
   Skargę swą skarżące opierają na następujących zarzutach:

               —

               naruszenia art. 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (1) wbrew zasadzie precyzji, ponieważ przy nakładaniu kwoty Komisja dysponuje niemal nieograniczonym zakresem swobodnego uznania;

               —

               sprzeczne z prawem ustalenie kwoty grzywny, ponieważ wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien (2) stanowią, że przy ustalaniu kwoty grzywny Komisja dysponuje niemal nieograniczonym zakresem swobodnego uznania;

               —

               nieproporcjonalność kwoty grzywny, ponieważ pozwana nie wzięła pod uwagę wcześniejszej efektywnej współpracy ze strony skarżących;

               —

               nieproporcjonalność kwoty grzywny, ponieważ pozwana nie wzięła pod uwagę tego, że skarżące nie miały żadnego doświadczenia w dziedzinie stanowiących naruszenie karteli;

               —

               nieproporcjonalność kwoty grzywny, ponieważ pozwana nie wzięła pod uwagę zastosowania przez skarżące środków zmierzających do wprowadzenia zgodności z obowiązującymi przepisami oraz tego, że, ze względów osobowych, nie zachodzi ryzyko recydywy;

               —

               nieproporcjonalność kwoty grzywny, ponieważ pozwana nie wzięła pod uwagę jako okoliczności łagodzącej tego, że skarżące nie spowodowały zmniejszenia się podaży magnezu;

               —

               nieproporcjonalność kwoty grzywny, ponieważ nie wzięto pod uwagę braku zdolności finansowej skarżących.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz. U. L 1, s. 1).

      (2)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2).


title: Sprawa C-35/07: Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/25

         Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-35/07)
   (2007/C 56/49)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Caeiros oraz B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie po pierwsze, że poprzez nieprzyjęcie wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych dla wykonania dyrektywy 2004/28/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/82/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 3 powołanej dyrektywy;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie, że nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 3 rzeczonej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 30 października 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 136, str. 58.


title: Sprawa C-280/16 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 12 stycznia 2017 r. – Amrita Soc. coop. arl i in./Komisja Europejska [Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Ochrona sanitarna roślin — Dyrektywa 2000/29/WE — Ochrona przed wprowadzaniem do Unii Europejskiej i rozprzestrzenianiem się w niej organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych — Decyzja wykonawcza (UE) 2015/789 — Środki zapobiegające wprowadzaniu do Unii i rozprzestrzenianiu się w niej organizmu Xylella fastidiosa (Wells i Raju) — Skarga o stwierdzenie nieważności — Artkuł 263 akapit czwarty TFUE — Akt regulacyjny — Środki wykonawcze — Osoba, której akt dotyczy indywidualnie]

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/13

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 12 stycznia 2017 r. – Amrita Soc. coop. arl i in./Komisja Europejska
   (Sprawa C-280/16 P) (1)

   ([Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Ochrona sanitarna roślin - Dyrektywa 2000/29/WE - Ochrona przed wprowadzaniem do Unii Europejskiej i rozprzestrzenianiem się w niej organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych - Decyzja wykonawcza (UE) 2015/789 - Środki zapobiegające wprowadzaniu do Unii i rozprzestrzenianiu się w niej organizmu Xylella fastidiosa (Wells i Raju) - Skarga o stwierdzenie nieważności - Artkuł 263 akapit czwarty TFUE - Akt regulacyjny - Środki wykonawcze - Osoba, której akt dotyczy indywidualnie])
   (2017/C 112/18)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Amrita Soc. coop. arl, Cesi Marta, Comune Agricola Lunella Soc. mutua coop. arl, Rollo Olga, Borrello Claudia, Società agricola Merico Maria Rosa di Consiglia, Marta e Vito Lisi, Marzo Luigi, Stasi Anna Maria, Azienda Agricola Crie di Miggiano Gianluigi, Castriota Maria Grazia, Azienda Agricola di Cagnoni Fiorella, Azienda Agricola Spirdo ss agr., Impresa Agricola Stefania Stamerra, Azienda Agricola Clemente Pezzuto di Pezzuto Francesco, Simone Cosimo Antonio, Masseria Alti Pareti Soc. agr. arl (przedstawiciele: L. Paccione, V. Stamerra, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Moro i I. Galindo Martín, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1.

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2.

               Amrita Soc. coop. arl, Dei Agre di Cesi Marta, Comune agricola Lunella Soc. mutua coop. arl, Azienda agricola Rollo Olga, Azienda agricola Borrello Claudia, Società agricola Merico Maria Rosa SNC, Azienda agricola di Marzo Luigi, Azienda agricola Stasi Anna Maria, Azienda agricola Crie di Miggiano Gianluigi, Azienda agricola di Castriota Maria Grazia, Azienda agricola di Cagnoni Fiorella, Azienda agricola Spirdo ss agr., Impresa Agricola Stamerra Stefania, Azienda agricola Clemente Pezzuto di Pezzuto Francesco, Azienda agricola di Simone Cosimo Antonio i Masseria Alti Pareti Soc. agr. arl zostają obciążeni kosztami postępowania odwoławczego.

      (1)  Dz.U. C 260 z 18.7.2016.


title: Sprawa F-57/11: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/33

         Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-57/11)
   2011/C 211/68
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci B. Cortese i C. Cortese)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o nienadaniu skutków prawnych przyjęciu przez skarżącego stanowiska urzędnika na okresie próbnym (AST) w charakterze asystenta technicznego we Wspólnym Centrum Badawczym w Ispra, które Komisja mu zaproponowała oraz żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zawartej w piśmie z dnia 5 sierpnia 2010 r. o nienadaniu skutków prawnych przyjęciu przez skarżącego stanowiska urzędnika na okresie próbnym (AST) w charakterze asystenta technicznego we Wspólnym Centrum Badawczym w Ispra, które Komisja mu zaproponowała w decyzji zawartej w piśmie z dnia 30 lipca 2010 r. i zakomunikowanej w wiadomości przesłanej w dniu 30 lipca 2010 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności, jeśli zajdzie taka potrzeba, aktów przygotowawczych do wymienionej spornej decyzji;

               —

               stwierdzenie nieważności, jeśli zajdzie taka potrzeba, decyzji organu powołującego oddalającej zażalenie skarżącego, zawartej w piśmie z dnia 10 lutego 2011 r., zakomunikowanej skarżącemu dnia następnego;

               —

               zasądzenie od Komisji odszkodowania za szkodę wynikającą dla skarżącego z decyzji Komisji o nienadaniu skutków prawnych przyjęciu przez niego stanowiska urzędnika na okresie próbnym (AST) w charakterze asystenta technicznego we Wspólnym Centrum Badawczym w Ispra, które Komisja mu zaproponowała we wspomnianym piśmie z dnia 30 lipca 2010 r.; szkoda została tymczasowo oszacowana jako różnica pomiędzy całkowitym rzeczywistym wynagrodzeniem pobieranym przez skarżącego w charakterze pracownika tymczasowego Wspólnego Centrum Badawczego a wynagrodzeniem, które pobierałby, gdyby został zatrudniony w przewidzianej dacie, w następstwie przyjęcia wspomnianej oferty stanowiska urzędnika w grupie zaszeregowania AST 3, stopień pierwszy, powiększonej o odsetki za zwłokę;.

               —

               zasądzenie od Komisji zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą dla skarżącego z decyzji Komisji o nienadaniu skutków prawnych przyjęciu przez niego stanowiska urzędnika na okresie próbnym (AST) w charakterze asystenta technicznego we Wspólnym Centrum Badawczym w Ispra, które Komisja mu zaproponowała we wspomnianym piśmie z dnia 30 lipca 2010 r.; w wysokości jaką Sąd do spraw Służby Publicznej uzna za słuszną, która została tymczasowo wyrażona liczbowo w kwocie równej trzymiesięcznemu wynagrodzeniu podstawowemu urzędnika w grupie zaszeregowania AST 3, stopień pierwszy, czyli 10001, 31 EUR;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-425/12: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2014 r. – Sport Eybl & Sports Experts przeciwko OHIM – Elite Licensing (e) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego e — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy e — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/37

         Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2014 r. – Sport Eybl & Sports Experts przeciwko OHIM – Elite Licensing (e)
   (Sprawa T-425/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego e - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy e - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 292/45
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Sport Eybl & Sports Experts GmbH (Wels, Austria) (przedstawiciel: adwokat B. Gumpoldsberger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Elite Licensing Company SA (Fryburg, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat J. Albrecht)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 czerwca 2012 r. (sprawa R 881/2011-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Elite Licensing Company SA a Sport Eybl & Sports Experts GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Sport Eybl & Sports Experts zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 355 z 17.11.2012.


title: Sprawy połączone T-148/10 i T-149/10: Postanowienie Sądu z dnia 5 lipca 2013 r. — SK Hynix przeciwko Komisji

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/51

         Postanowienie Sądu z dnia 5 lipca 2013 r. — SK Hynix przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-148/10 i T-149/10) (1)

   2013/C 260/92
   Język postępowania: angielski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie spraw połączonych.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.2010.


title: Sprawa T-20/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 17 stycznia 2013 r. przez Luigiego Marcuccia od wyroku wydanego w dniu 6 listopada 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-41/06 RENV Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/26

         Odwołanie wniesione w dniu 17 stycznia 2013 r. przez Luigiego Marcuccia od wyroku wydanego w dniu 6 listopada 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-41/06 RENV Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-20/13 P)
   2013/C 71/40
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o uznanie za nieistniejący wyroku wydanego w dniu 6 listopada 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie T-41/06 RENV Marcuccio przeciwko Komisji Europejskiej lub pomocniczo o jego uchylenie w całości, a ponadto 2a) tytułem głównym, uznając, że stan postępowania na to pozwala: 2.a.a) uwzględnienie wszystkich żądań wnoszącego odwołanie przedstawionych w pierwszej instancji w ramach niniejszego sporu, w tym żądania związanego z zasądzeniem od Komisji Europejskiej zwrotu na rzecz skarżącego kosztów postępowania poniesionych przez niego w niniejszym postępowaniu odwoławczym; lub też 2b), pomocniczo, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w pierwszej instancji w celu orzeczenia ponownie ex lege w przedmiocie wszystkich żądań wnoszącego odwołanie przedstawionych w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie skierowane jest przeciwko ww. wyrokowi, w którym oddalono skargę przekazaną Sądowi do spraw Służby Publicznej do ponownego rozpoznania w drodze wyroku Sądu z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie T-20/09 Komisja przeciwko Marcucciowi, dotyczącego częściowego uchylenia wyroku wydanego w sprawie F-41/06, w którym wydano rozstrzygnięcie w sprawie skargi, w której wnoszący odwołanie żądał, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 30 maja 2005 r. w sprawie przeniesienia go w stan spoczynku z powodu niezdolności do pracy oraz szeregu aktów prawnych powiązanych z tą decyzją, a po drugie, zasądzenia od Komisji odszkodowania.
   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi siedem zarzutów.

               1)

               Uchybienia proceduralne (errores in procedendo) szkodzące jego interesom, z którymi wiążą się poważne, otwarte, jawne, rażące, widoczne, oczywiste, nienaprawialne i powodujące nieważność błędy w wyrokowaniu.

               2)

               Całkowity brak uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

               3)

               Brak zgodności z prawem spornej decyzji, również ze względu na brak właściwości jej autora, uchybienia proceduralne, w tym naruszenie istotnych wymogów proceduralnych i nadużycie władzy w postaci nadużycia proceduralnego.

               4)

               Przeinaczenie dowodów.

               5)

               Naruszenie reguł dowodowych ze względu ich na błędne, fałszywe, kłamliwe i niedorzeczne zastosowanie, a także naruszenie szeregu zasad i norm prawnych.

               6)

               Zaniechanie orzeczenia w przedmiocie szeregu zasadniczych aspektów sporu.

               7)

               Brak zgodności z prawem decyzji o niedopuszczalności jednego z podniesionych przez wnoszącego odwołanie zarzutów przeciwko spornej decyzji.


title: Sprawa T-249/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 marca 2009 r. – Interpipe Niko Tube i Interpipe NTRP przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali pochodzących z Chorwacji, Rumunii, Rosji i Ukrainy — Obliczanie wartości normalnej — Współpraca przemysłu wspólnotowego — Dostosowanie — Funkcje podobne do funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji — Jeden podmiot gospodarczy — Oczywisty błąd w ocenie — Oferta zobowiązania cenowego — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/25

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 marca 2009 r. – Interpipe Niko Tube i Interpipe NTRP przeciwko Radzie
   (Sprawa T-249/06) (1)

   (Dumping - Przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali pochodzących z Chorwacji, Rumunii, Rosji i Ukrainy - Obliczanie wartości normalnej - Współpraca przemysłu wspólnotowego - Dostosowanie - Funkcje podobne do funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji - Jeden podmiot gospodarczy - Oczywisty błąd w ocenie - Oferta zobowiązania cenowego - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia)
   2009/C 90/39
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Interpipe Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube ZAT (Interpipe Niko Tube ZAT), dawniej Nikopolsky Seamless Tubes Plant „Niko Tube” ZAT (Nikopol, Ukraina); oraz Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant VAT (Interpipe NTRP VAT), dawniej Nizhnedneprovsky Tube-Rolling Plant VAT (Dniepropietrowsk, Ukraina) (przedstawiciele: początkowo H.-G. Kamann i P. Vander Schueren, następnie P. Vander Schueren, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix, pełnomocnik, wspierany przez G. Berrischa, adwokata)

      Interwenient po stronie pozwanej: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo H. van Vliet et T. Scharf, następnie H. van Vliet i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 954/2006 z dnia 27 czerwca 2006 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali pochodzących z Chorwacji, Rumunii, Rosji i Ukrainy, uchylającego rozporządzenia (WE) nr 2320/97 i (WE) nr 348/2000, kończącego przeglądy okresowe i przeglądy wygaśnięcia ceł antydumpingowych na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej, pochodzących, między innymi, z Rosji i Rumunii oraz kończącego przeglądy okresowe ceł antydumpingowych na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej pochodzących, między innymi, z Rosji i Rumunii oraz z Chorwacji i Ukrainy (Dz.U. L 175, s. 4).

      Sentencja

               1)

               Artykuł 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 954/2006 z dnia 27 czerwca 2006 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali pochodzących z Chorwacji, Rumunii, Rosji i Ukrainy, uchylającego rozporządzenia Rady (WE) nr 2320/97 i (WE) nr 348/2000, kończącego przeglądy okresowe i przeglądy wygaśnięcia ceł antydumpingowych na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej, pochodzących, między innymi, z Rosji i Rumunii oraz kończącego przeglądy okresowe ceł antydumpingowych na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej pochodzących, między innymi, z Rosji i Rumunii oraz z Chorwacji i Ukrainy jest nieważny w zakresie, w jakim cło antydumpingowe nałożone na przywóz do Wspólnoty Europejskiej produktów wytwarzanych przez Interpipe Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube ZAT (Interpipe Niko Tube ZAT) i Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant VAT (Interpipe NTRP VAT) przekracza cło, które byłoby stosowane, gdyby nie dokonano dostosowania ceny eksportowej z tytułu prowizji w przypadkach sprzedaży dokonywanej za pośrednictwem powiązanej spółki handlowej Sepco SA.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Rada pokrywa własne koszty oraz jedną czwartą kosztów poniesionych przez skarżące. Komisja pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 261 z 28.10.2006.


title: Sprawa C-462/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 listopada 2013 r. – Komisja Europejska przeciwko Węgrom

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/28

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 listopada 2013 r. – Komisja Europejska przeciwko Węgrom
   (Sprawa C-462/12) (1)

   2014/C 102/38
   Język postępowania: węgierski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 379 z 8.12.2012.


title: Sprawa T-185/13: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2013 r. — Continental Wind Partners przeciwko OHIM — Continental Reifen Deutschland (CONTINENTAL WIND PARTNERS)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/47

         Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2013 r. — Continental Wind Partners przeciwko OHIM — Continental Reifen Deutschland (CONTINENTAL WIND PARTNERS)
   (Sprawa T-185/13)
   2013/C 156/88
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Continental Wind Partners LLC (Wilmington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat O. Bischof)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Continental Reifen Deutschland GmbH (Hanover, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 stycznia 2013 r. w sprawie R 2204/2011-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „CONTINENTAL WIND PARTNERS” dla towarów i usług z klas 7, 9, 11, 35, 36, 37, 39 i 40 — zgłoszenie nr 8445561

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Continental Reifen Deutschland GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „Continental”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-35/11: Postanowienie Sądu z dnia 16 września 2014 r. – Kyocera Mita Europe przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Unia celna — Wspólna taryfa celna — Nomenklatura taryfowa i statystyczna — Klasyfikacja według Nomenklatury scalonej — Podpozycje taryfowe — Cła mające zastosowanie do towarów sklasyfikowanych w owych podpozycjach taryfowych — Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych — Niedopuszczalność)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/38

         Postanowienie Sądu z dnia 16 września 2014 r. – Kyocera Mita Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-35/11) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Unia celna - Wspólna taryfa celna - Nomenklatura taryfowa i statystyczna - Klasyfikacja według Nomenklatury scalonej - Podpozycje taryfowe - Cła mające zastosowanie do towarów sklasyfikowanych w owych podpozycjach taryfowych - Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych - Niedopuszczalność))
   2014/C 409/55
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kyocera Mita Europe BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci P. De Baere i P. Muñiz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i L. Keppenne, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności w części załącznika do rozporządzenia Komisji (UE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (Dz.U. L 284, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta przedstawionych przez Konica Minolta Business Solutions Europe GmbH i Olivetti SpA.

               3)

               Kyocera Mita Europe BV pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 80 z 12.3.2011.


title: Sprawa T-288/06 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 grudnia 2006 r. — Huta Częstochowa przeciwko Komisji (Postanowienie w sprawie zastosowania środków tymczasowych — Wniosek o zawieszenie wykonania — Pomoc państwa — Dopuszczalność)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/44

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 grudnia 2006 r. — Huta Częstochowa przeciwko Komisji
   (Sprawa T-288/06 R)
   (Postanowienie w sprawie zastosowania środków tymczasowych - Wniosek o zawieszenie wykonania - Pomoc państwa - Dopuszczalność)
   (2006/C 331/97)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Huta Częstochowa S.A. (Częstochowa, Polska) (przedstawiciele: radcy prawni C. Sadkowski i D. Sałajewski)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Giolito i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania art. 3 decyzji Komisji z dnia 5 lipca 2005 r. w sprawie pomocy państwa C 20/04 na rzecz producenta stali Huta Częstochowa S.A. oraz o łączne rozpoznanie tego wniosku z wnioskiem o zawieszenie wykonania złożonym przez ISD Polska sp. z o.o.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje odrzucony.

               2)

               Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.


title: Sprawa C-390/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud — Republika Czeska) — CS AGRO Ronov s.r.o. przeciwko Ministerstvo zemědělství (Rolnictwo — Sektor cukru — Wspólna organizacja rynków — Wniosek o pomoc restrukturyzacyjną — Zobowiązanie plantatora do zaprzestania dostaw określonych ilości kwotowego buraka cukrowego — Pojęcie — Jednostronna deklaracja plantatora — Odmowa przyznania pomocy — Konieczność rozwiązania istniejącej umowy dostawy)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/14

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud — Republika Czeska) — CS AGRO Ronov s.r.o. przeciwko Ministerstvo zemědělství
   (Sprawa C-390/11) (1)

   (Rolnictwo - Sektor cukru - Wspólna organizacja rynków - Wniosek o pomoc restrukturyzacyjną - Zobowiązanie plantatora do zaprzestania dostaw określonych ilości kwotowego buraka cukrowego - Pojęcie - Jednostronna deklaracja plantatora - Odmowa przyznania pomocy - Konieczność rozwiązania istniejącej umowy dostawy)
   2012/C 366/22
   Język postępowania: czeski

      Sąd krajowy

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: CS AGRO Ronov s.r.o.

      Strona pozwana: Ministerstvo zemědělství

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Nejvyšší správní soud — Wykładnia art. 4a rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 58, s. 42), zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1261/2007 z dnia 9 października 2007 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 320/2006 ustanawiające tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie (Dz.U. L 283, s. 8) — Wspólna organizacja rynków w sektorze cukru — Pojęcie „zobowiązania” plantatora buraków cukrowych do zaprzestania dostaw określonej ilości buraków kwotowych przedsiębiorstwom, z którymi zawarł w poprzednim roku gospodarczym umowę dostawy, które to zobowiązanie musi być dołączone do wniosku o pomoc restrukturyzacyjną — Odmowa przyznania pomocy restrukturyzacyjnej uzasadniona tym, że zobowiązanie to powinno przybrać formę rozwiązania istniejącej umowy dostawy, a nie jednostronnej deklaracji plantatora

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4a ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1261/2007 z dnia 9 października 2007 r., należy interpretować w ten sposób, że zobowiązanie plantatora do zaprzestania dostaw określonych ilości buraków cukrowych w roku gospodarczym 2008/2009 może przybrać formę jednostronnej deklaracji plantatora.

               2)

               Artykuł 4a ust. 1 rozporządzenia nr 320/2006, zmienionego rozporządzeniem nr 1261/2007, należy interpretować w ten sposób, że jednostronne zobowiązanie plantatora do zaprzestania dostaw określonych ilości buraków cukrowych w roku gospodarczym 2008/2009 nie powoduje samo w sobie braku zastosowania jego zobowiązań umownych wobec przedsiębiorstwa cukrowniczego.

      (1)  Dz.U. C 311 z 22.10.2011.


title: Sprawa C-296/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem Raad van State z dnia  19 lipca 2005 r.  w sprawie Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie przeciwko Ismaelowi Günesowi

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem Raad van State z dnia 19 lipca 2005 r. w sprawie Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie przeciwko Ismaelowi Günesowi
   (Sprawa C-296/05)
   (2005/C 296/21)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 22 lipca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem Raad van State z dnia 19 lipca 2005 r. w sprawie Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie przeciwko Ismaelowi Günesowi.
   Raad van State zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy pojęcie „ograniczenie” w art. 41 ust. 1 Protokołu Dodatkowego (1) należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono wymóg tymczasowego zezwolenia na pobyt, o które na podstawie art. 3.71 ust. 1 Vreemdelingenbesluit 2000 musi złożyć wniosek cudzoziemiec z tureckim obywatelstwem w Turcji lub w państwie stałego pobytu, i na udzielenie którego musi on oczekiwać, zanim przybędzie do Niderlandów, ponieważ w przeciwnym wypadku jego wniosek o zezwolenie na pobyt zostanie odrzucony?

               2a)

               Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca, to czy wówczas art. 41 ust. 1 Protokołu Dodatkowego należy interpretować w ten sposób, że jako nowe ograniczenie w rozumieniu tego przepisu należy też rozumieć zaostrzenie przepisów krajowych w odniesieniu do wymogu dysponowania tymczasowym zezwoleniem na pobyt, które nastąpiło po wprowadzonym po 1 stycznia 1973 r. złagodzeniu odnośnych przepisów

               2b)

               Czy odpowiedź na pytanie 2b) będzie inna, jeżeli to złagodzenie dotyczące wymogu dysponowania tymczasowym zezwoleniem na pobyt nastąpiło nie w samym ustawodawstwie, lecz w polityce i praktyce wykonawczej?

      (1)  do Układu Stowarzyszeniowego pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Turcji, przyjęty i zatwierdzony rozporządzeniem (EWG) nr 2760/72 z dnia 19 grudnia 1972 r. (Dz.U. L 293, str. 1).


title: Sprawa T-120/15: Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2015 r. – Proforec/Komisja

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/66

         Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2015 r. – Proforec/Komisja
   (Sprawa T-120/15)
   (2015/C 138/85)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Proforec Srl (Recco, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Durazzo, M. Mencoboni i G. Pescatore)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia (UE) 2015/39 Komisji Europejskiej z dnia 13 stycznia 2015 r. zaskarżonego z powodów przedstawionych w niniejszej skardze, do których skarżąca w całości odsyła;

               —

               w skutek stwierdzenia nieważności wydanie wszystkich aktów i podjęcie kroków koniecznych w celu wykreślenia rejestracji chronionego oznaczenia geograficznego „Focaccia di Recco col formaggio” z rejestru chronionych nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych;

               —

               zasądzenie zapłaty przez Komisję kosztów niniejszego postępowania. W wypadku oddalenia niniejszej skargi – co nie powinno namieć miejsca – skarżąca wnosi o zasądzenie, iż każda ze stron pokrywa własne koszty.

      Zarzuty i główne argumenty

   Według skarżącej zaskarżone rozporządzenie wykonawcze w rzeczywistości uniemożliwia jej dalszą sprzedaż jej produktu, pomimo że ona sama jest właścicielem znaków towarowych zarejestrowanych na długo przed dniem złożenia w Komisji wniosku o ochronę i pomimo że bezspornie i niepodważalnie sprzedawała ona zgodnie z prawem w Unii Europejskiej swój produkt od 2006 r. czyli od ponad pięciu lat.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 15 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 343, s. 1)

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym względzie, że przepisy zaskarżonego rozporządzenia dotyczące jego wejścia w życie nie przewidują żadnego okresu przejściowego w celu umożliwienia wyzbycia się zapasów i opakowań.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący sprzeczności motywów 5, 6, i 7 zaskarżonego rozporządzenia

                           —

                           Skarżąca powołuje się w tym względzie na sprzeczność motywów 5 i 6 z motywem 7 oraz bezprawną ochronę również nazwy, o której rejestrację nie wystąpiono mogącego wywołać pomyłkę w zakresie oznaczenia geograficznego głównego składnika.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący błędnej i dokonanej z nadużyciem interpretacji okoliczności faktycznych przez Komisję

                           —

                           Skarżąca twierdzi odnośnie tej kwestii, że motyw 9 dotyczy domniemanego zagrożenia w odniesieniu do istniejących produktów zaprzeczając mu. Zagrożenie to nie jest jednak domniemane, lecz rzeczywiste a żądania konsorcjum będącego wnioskodawcą doprowadziły do antykonkurencyjnego zachowania mogącego bezprawnie zagrozić konkurentom będącym na rynku, naruszając ich prawa nabyte poprzez nadużycie uprawnień przez Komisję.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący wygaśnięcia ochrony tymczasowej

                           —

                           Skarżąca twierdzi w odniesieniu do tej kwestii, że motyw 10 zaskarżonego rozporządzenia zawiera błędną prezentację okoliczności faktycznych albowiem przejściowa ochrona krajowa we Włoszech wygasła z powodu nieprzyjęcia planu autokontroli specyfikacji produkcji.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 7 lit. e) rozporządzenia nr 1151/2012

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym względzie, że zaskarżone rozporządzenie poprzez zakaz mrożenia lub technik konserwacji legalizuje bezprawne zachowania konsorcjum będącego wnioskodawcą niezgodne z prawem Unii i ze swobodnym przepływem towarów i usług czego konsekwencją jest zniekształcenie przez Komisję rzeczywistego zakresu specyfikacji w motywach 11 i 12, co stanowi jawne naruszenie rozporządzenia 1151/2012.


title: Wykreślenie sprawy C-76/04

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/10

         Wykreślenie sprawy C-76/04 (1)

   (2004/C 239/22)
   Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2004 r. prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-76/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004.


title: Sprawa T-22/11: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 2 marca 2011 r. — Westfälisch-Lippischer Sparkassen- und Giroverband przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               16.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/12

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 2 marca 2011 r. — Westfälisch-Lippischer Sparkassen- und Giroverband przeciwko Komisji
   (Sprawa T-22/11)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Oczywista niedopuszczalność)
   2011/C 120/31
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Westfälisch-Lippischer Sparkassen- und Giroverband (Münster, Niemcy) (przedstawiciele: A. Rosenfeld i I. Liebach, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, B. Martenczuk i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2010) 9525 wersja ostateczna z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie pomocy państwa MC 8/2009 i C 43/2009 — Niemcy — zbycie WestLB, w zakresie, w jakim z decyzji tej wynika, że Westdeutsche Immobilien Bank AG winien zakończyć przeprowadzanie nowych transakcji po dniu 15 lutego 2011 r.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Umarza się postępowania w przedmiocie wniosku Westdeutsche Immobilien Bank AG o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenient.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa F-70/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 16 września 2010 r. — Baele i in. przeciwko Komisji

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/50

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 16 września 2010 r. — Baele i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-70/06) (1)

   ()
   2010/C 317/93
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 190 z 12.8.2006, s. 36.


title: Sprawa C-326/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/35

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-326/08) (1)

   2009/C 141/69

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa T-600/14: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Syriatel Mobile Telecom przeciwko Radzie

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/20

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Syriatel Mobile Telecom przeciwko Radzie
   (Sprawa T-600/14)
   2014/C 361/29
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Syriatel Mobile Telecom (Joint Stock Company) (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci E. Ruchat i C. Cornet d’Elzius)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               w rezultacie zasądzenie od Unii Europejskiej obowiązku naprawienia wszystkich szkód poniesionych przez stronę skarżącą w kwocie 48 8 8 29  000 EUR;

               —

               tytułem subsydiarnym, wydanie postanowienia o zasięgnięciu opinii biegłego w celu ustalenia wielkości szkody poniesionej przez stronę skarżącą;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej koszami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-592/14 Makhlouf/Rada lub do nich podobne.


title: Sprawa T-444/05: Skarga wniesiona w dniu  21 grudnia 2005 r.  — Navigazione Libera del Golfo przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/40

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2005 r. — Navigazione Libera del Golfo przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-444/05)
   (2006/C 48/77)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Navigazione Libera del Golfo (N.L.G.) (Neapol, Włochy) [Przedstawiciel(-e): adwokat Salvatore Ravenna]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 12 października 2005 r. dotyczącej odmowy dostępu do informacji i danych o dodatkowych kosztach związanych z wykonaniem zobowiązań z zakresu usług publicznych i kompensacji tych kosztów w związku z usługami świadczonymi przez Caremar S.p.A. na linii Neapol Beverello — Capri;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do zarzutów i argumentów powołanych w sprawie T-109/05 Navigazione Libera del Golfo przeciwko Komisji (1).
   Jednak należy wyjaśnić, że zaskarżona decyzja w sprawie T-109/05 jest oparta na art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001, podczas gdy podstawą decyzji, o którą chodzi w niniejszej sprawie, jest art. 4 ust. 4 i 5. W konsekwencji nie skonsultowano się z Caremar jako „stroną trzecią”, od której pochodziły dokumenty/dane objęte wnioskiem o dostęp, lecz z władzami włoskimi, które nie wydały spornych dokumentów i które nie musiały zważać na interesy handlowe.
   Z drugiej strony, zdaniem skarżącej konsultacja została przeprowadzona sztucznie, ponieważ Państwa Członkowskie mają wyłączną kompetencję, której dopełnienie stanowi wiążące dla Komisji prawo weta.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2005, str. 43.


title: Sprawa C-284/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 października 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swobodny przepływ kapitału — Artykuł 56 WE i art. 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym — Opodatkowanie dywidend — Dywidendy wypłacane spółkom mającym siedzibę na terytorium danego państwa członkowskiego oraz spółkom mającym siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego — Odmienne traktowanie)

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 października 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-284/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swobodny przepływ kapitału - Artykuł 56 WE i art. 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym - Opodatkowanie dywidend - Dywidendy wypłacane spółkom mającym siedzibę na terytorium danego państwa członkowskiego oraz spółkom mającym siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego - Odmienne traktowanie)
   2011/C 362/03
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i B.-R. Killmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i C. Blaschke, pełnomocnicy, profesor H. Kube)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 56 WE i art. 40 porozumienia EOG — Przepisy krajowe zwalniające całkowicie z podatku pobranego u źródła dywidendy wypłacane przez spółki zależne spółkom dominującym mającym siedzibę na terytorium kraju, podczas gdy w odniesieniu do spółek dominujących z siedzibą w innym państwie członkowskim lub w państwie Europejskiego Obszaru Gospodarczego obwarowują to całkowite zwolnienie warunkiem osiągnięcia minimalnego progu udziałów spółki dominującej w kapitale spółki zależnej, określonego w dyrektywie Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (Dz.U. L 225, s. 6)

      Sentencja

               1)

               Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 56 ust. 1 WE, w ten sposób, że poddała dywidendy wypłacane spółkom z siedzibą w innych państwach członkowskich, w sytuacji gdy nie został osiągnięty próg udziału spółki dominującej w kapitale spółki zależnej określony w art. 3 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich, w brzmieniu zmienionym na mocy dyrektywy Rady 2003/123/WE z dnia 22 grudnia 2003 r., opodatkowaniu wyższemu w wymiarze gospodarczym, od opodatkowania obejmującego dywidendy wypłacane spółkom z siedzibą na jej obszarze.

               2)

               Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r., w ten sposób, że poddała dywidendy wypłacane spółkom z siedzibą w Islandii i Norwegii opodatkowaniu wyższemu w wymiarze gospodarczym, od opodatkowania obejmującego dywidendy wypłacane spółkom z siedzibą na jej obszarze.

               3)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 256 z 24.10.2009.


title: Sprawa C-170/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 23 kwietnia 2008 r. — H.J. Nijemeisland przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 23 kwietnia 2008 r. — H.J. Nijemeisland przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
   (Sprawa C-170/08)
   (2008/C 197/03)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   College van Beroep voor het bedrijfsleven
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: H.J. Nijemeisland

      Strona pozwana: Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
   Pytanie prejudycjalne
   Czy wykładni art. 3 a rozporządzenia (WE) nr 795/2004 (1) w związku z art. 2 lit. r) i lit. s) rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 (2) należy dokonywać w ten sposób, że jego celem jest jedynie uniknięcie nadawania trwałego charakteru zmniejszeniom i wykluczeniom stosowanym na podstawie rozporządzenia (WE) nr 2419/2001, czy przepis ten dotyczy też przypadków zmniejszeń i wykluczeń zastosowanych na podstawie innych rozporządzeń?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 795/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady w celu wdrożenia systemu jednolitych płatności określonego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników (Dz.U. L 41, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz.U. L 327, str. 11).


title: Sprawa C-464/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Burgerlijke Rechtbank van Eerste Aanleg Hasselt z dnia  21 grudnia 2005 r.  w sprawie Maria Cornelia Johanna Augustinus Geurts i Dennis Hubertus Maria Vogten przeciwko Belgii, Federale Overheidsdienst Financiën

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Burgerlijke Rechtbank van Eerste Aanleg Hasselt z dnia 21 grudnia 2005 r. w sprawie Maria Cornelia Johanna Augustinus Geurts i Dennis Hubertus Maria Vogten przeciwko Belgii, Federale Overheidsdienst Financiën
   (Sprawa C-464/05)
   (2006/C 74/06)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 27 grudnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Burgerlijke Rechtbank van Eerste Aanleg Hasselt (Belgia), z dnia 21 grudnia 2005 r. w sprawie Maria Cornelia Johanna Augustinus Geurts i Dennis Hubertus Maria Vogten przeciwko Belgii, Federale Overheidsdienst Financiën.
   Burgerlijke Rechtbank van Eerste Aanleg Hasselt zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:

               Czy prawo wspólnotowe, w szczególności art. 43 i 56 Traktatu WE należy interpretować w ten sposób, że ograniczenie wynikające z przepisów regionu Państwa Członkowskiego dotyczących spadkobrania, w niniejszym przypadku art. 60bis belgijskiego Wetboek van Successierechten znajdujące zastosowanie do spadku położonego w regionie Flandria, zgodnie z którym udziały w przedsiębiorstwie rodzinnym lub roszczenie następcy prawnego spadkodawcy, tzn. spadkobiercy do takiego przedsiębiorstwa są zwolnione od podatku spadkowego, jeżeli przedsiębiorstwo zatrudniało co najmniej pięciu pracowników w okresie trzech lat poprzedzających śmierć spadkodawcy, przy czym zwolnienie to jest ograniczone do przypadków, gdy co najmniej pięciu pracowników było zatrudnionych w określonym regionie tego Państwa Członkowskiego (mianowicie we Flandrii) jest sprzeczne z tymi postanowieniami Traktatu?


title: Sprawa C-514/09 P P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 29 października 2009 r. w sprawie T-249/09 Ségaud przeciwko Komisji wniesione w dniu 11 grudnia 2009 r. przez Huberta Ségaud

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/20

         Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 29 października 2009 r. w sprawie T-249/09 Ségaud przeciwko Komisji wniesione w dniu 11 grudnia 2009 r. przez Huberta Ségaud
   (Sprawa C-514/09 P P)
   ()
   2010/C 234/30
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Hubert Ségaud (przedstawiciel: J.-P Ekeu, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska
   Postanowieniem z dnia 21 maja 2010 r. Trybunał (ósma izba) oddalił odwołanie i orzekł, że Hubert Ségaud poniesie własne koszty.


title: Sprawa C-171/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 8 kwietnia 2013 r. — Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv) przeciwko M. S. Demirci i in.

text:
               22.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 8 kwietnia 2013 r. — Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv) przeciwko M. S. Demirci i in.
   (Sprawa C-171/13)
   2013/C 178/08
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Centrale Raad van Beroep

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

      Druga strona postępowania: M. S. Demirci, D. Cetin, A. I. Önder, R. Keskin, M. Tüle, A. Taskin

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 6 ust. 1 decyzji nr 3/80 (1) z uwzględnieniem art. 59 protokołu dodatkowego (2) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie regulacji ustawowej państwa członkowskiego, takiej jak art. 4a Toeslagenwet (3), która znosi świadczenie dodatkowe, przyznane na podstawie prawa krajowego, jeżeli odbiorcy tego świadczenia nie zamieszkują już na terytorium tego państwa, nawet jeżeli odbiorcy ci uzyskali obywatelstwo państwa przyjmującego, zachowując przy tym obywatelstwo tureckie?

               2)

               Jeżeli w odpowiedzi na pytanie pierwsze Trybunał uzna, że osoby zainteresowane mogą powołać się na art. 6 ust. 1 decyzji nr 3/80, ale w granicach wyznaczonych w art. 59 protokołu dodatkowego: Czy art. 59 protokołu dodatkowego należy wtedy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie kontynuacji wypłaty świadczenia dodatkowego obywatelom tureckim jako zainteresowanym od chwili, od której obywatele Unii na podstawie prawa Unii nie mogą podnosić już roszczenia o to świadczenie, nawet jeżeli obywatele Unii otrzymywaliby to świadczenie na podstawie prawa krajowego przez dłuższy okres?

      (1)  Decyzja Rady Stowarzyszeniowej nr 3/80 z dnia 19 września 1980 r. o stosowaniu systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Wspólnot Europejskich do pracowników tureckich i członków ich rodzin (Dz.U. 1983, C 110, s. 60).

      (2)  Protokół dodatkowy, podpisany w dniu 23 listopada 1970 r. i zawarty, zatwierdzony i potwierdzony w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia 19 grudnia 1972 r. (Dz.U. L 293, s. 1).

      (3)  Toeslagenwet (ustawa o świadczeniach dodatkowych).


title: Sprawa T-473/11: Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2014 r. – Longevity Health Products przeciwko OHIM – Weleda Trademark (MENOCHRON) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego „MENOCHRON”  — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy „MENODRON”  — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/26

         Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2014 r. – Longevity Health Products przeciwko OHIM – Weleda Trademark (MENOCHRON)
   (Sprawa T-473/11) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego „MENOCHRON” - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy „MENODRON” - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2014/C 184/44
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Longevity Health Products, Inc. (przedstawiciel: adwokat J. Korab)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik))

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Weleda Trademark AG (przedstawiciel: adwokat W. Haring)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 lipca 2010 r. (sprawa R 2345/2014-4) dotyczącą postępowania w przedmiocie sprzeciwu pomiędzy Weleda Trademark AG a Longevity Health Products, Inc.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Longevity Health Products, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 311 z 22.10.2011.


title: Sprawa C-77/11: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2011 r. — Rada Unii Europejskiej przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               16.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/7

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2011 r. — Rada Unii Europejskiej przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa C-77/11)
   2011/C 120/12
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: G. Maganza i M. Vitsentzatos, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności aktu przewodniczącego Parlamentu z dnia 14 grudnia 2010 r. stwierdzającego, że budżet Unii na rok budżetowy 2011 został ostatecznie przyjęty, w zakresie w jakim akt ten pokrywa się z aktem ustanawiającym rzeczony budżet,

               —

               ewentualnie oraz w zakresie w jakim stanowiłoby on odrębny od pierwszego akt, stwierdzenie nieważności aktu przewodniczącego Parlamentu z tego samego dnia, na mocy którego miałby zostać przyjęty budżet Unii na rok budżetowy 2011 i miałaby zostać nadana mu moc obowiązująca względem instytucji i państw członkowskich,

               —

               ewentualnie stwierdzenie nieważności aktu przewodniczącego Parlamentu Europejskiego stwierdzającego, że budżet Unii Europejskiej na rok budżetowy 2011 jest ostatecznie przyjęty, w zakresie w jakim nastąpiło to przed zakończeniem procedury budżetowej w 2010 r. (budżet na 2011 r.),

               —

               uznanie skutków budżetu na 2011 r. za ostateczne do czasu ustanowienia tego budżetu aktem ustawodawczym zgodnym z traktatami,

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze Rada twierdzi, że w wyniku wprowadzenia Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w dniu 1 grudnia 2009 r. ustanowienie rocznego budżet Unii Europejskiej oraz budżetów korygujących powinno obecnie nastąpić na mocy aktu ustawodawczego wspólnego dla obu instytucji, czyli Parlamentu Europejskiego i Rady, które są jego autorem. Akt ten powinien zostać podpisany przez przewodniczących tych dwóch instytucji, zgodnie z art. 297 ust. 1 akapit drugi TFUE.
   Rada podnosi w rezultacie, że akt ustanawiający budżet roczny na 2011 r. — niezależnie od tego, czy akt ten pokrywa się ze stwierdzeniem przewodniczącego Parlamentu, iż budżet na 2011 r. jest ostatecznie przyjęty czy też jest uznany za odrębny akt — jest niezgodny z prawem, w zakresie w jakim stanowi akt nietypowy, a nie akt ustawodawczy, który został przyjęty i podpisany wyłącznie przez przewodniczącego Parlamentu Europejskiego z naruszeniem art. 314 TFUE oraz art. 288, art. 289 ust. 2, art. 296 akapit pierwszy i trzeci traktatu, a także art. 13 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej. Rada podnosi ponadto, że akt ten jest niegodny z prawem z uwagi na naruszenie istotnych wymogów proceduralnych i naruszenie art. 314 ust. 9 TFUE.
   Rada zwraca się w końcu do Trybunału o utrzymanie, stosownie do okoliczności, skutków budżetu opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej do dnia, w którym budżet ten zostanie ustanowiony zgodnie z wyżej wymienionymi artykułami traktatu.


title: Sprawa T-475/14: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2014 r. – Prysmian i Prysmian cavi e sistemi przeciwko Komisji

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/68

         Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2014 r. – Prysmian i Prysmian cavi e sistemi przeciwko Komisji
   (Sprawa T-475/14)
   2014/C 315/113
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Skarżące: Prysmian SpA (Mediolan, Włochy); Prysmian cavi e sistemi Srl (Mediolan) (przedstawiciele: C. Tesauro, F. Russo i L. Armati, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji;

               —

               ewentualnie:

                           —

                           stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 5 decyzji w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła tam, że Prysmian Cavi e Sistemi S.r.l. uczestniczyła w naruszeniu art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG od dnia 18 lutego 1999 r. do dnia 27 listopada 2001 r.;

                           —

                           stwierdzenie nieważności art. 2 lit. f) i art. 2 lit. g) decyzji w zakresie, w jakim Komisja ustala w nich kwotę grzywny nałożonej na Prysmian Cavi e Sistemi S.r.l., Prysmian S.p.a. i The Goldman Sachs Group Inc. na 3 7 3 03  000 EUR oraz kwotę grzywny nałożonej na Prysmian Cavi e Sistemi S.r.1. i Pirelli & C. S.p.a. na 6 7 3 10  000 EUR;

                           —

                           obniżenie kwoty grzywien z powodów wskazanych w skardze;

                           —

                           stwierdzenie nieważności załącznika I i II w zakresie, w jakim dotyczą one pana F. R.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach niniejszej skargi skarżące zmierzają do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2014) 2139 wersja ostateczna z dnia 2 kwietnia 2014 r. w sprawie AT.39610 – Kable elektryczne.
   Na poparcie skargi skarżące podnoszą dziewięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że podczas kontroli w pomieszczeniach skarżących Komisja, w sposób niezgodny z prawem, skopiowała całe dyski twarde i zabrała ich kopie. Skarżące podnoszą, że w ten sposób Komisja przekroczyła zakres uprawnień, które przysługują jej na podstawie art. 20 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (1).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja naruszyła zasadę rozsądnego terminu w postępowaniach z zakresu prawa konkurencji, jako że niniejsze postępowanie trwało ponad 62 miesiące. Skarżące twierdzą, że Komisja naruszyła art. 6 ust. 3 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC) i nie zastosowała słusznego obniżenia kwoty grzywien zgodnie z orzecznictwem Sądu.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji w zakresie, w jakim nie przeprowadziła śledztwa w staranny i bezstronny sposób ze względu na brak wiarygodności wnioskujących o złagodzenie sankcji. Skarżące twierdzą, że Komisja nie zbadała z ostrożnością wiarygodności zbiorowych oświadczeń złożonych przez wnioskujących o złagodzenie sankcji i nie zebrała niezbędnych dowodów.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja błędnie przypisała Prysmian Cavi e Sistemi S.r.l. odpowiedzialność za okres przed dniem 27 listopada 2001 r., a czyniąc to, naruszyła zasady odpowiedzialności osobistej i równego traktowania.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 w zakresie, w jakim nie rozdzieliła odpowiedzialności między podmioty solidarnie odpowiedzialne.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 101 TFUE w zakresie, w jakim nie udowodniła istnienia jednolitego i ciągłego naruszenia oraz dokonała błędnej oceny charakteru i struktury rynków właściwych, przez co naruszyła prawo skarżących do obrony.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący tego, że Komisja nie wykazała w sposób wystarczający pod względem prawnym czasu trwania zarzucanego naruszenia, a w szczególności momentu, w którym się ono rozpoczęło.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, zasadę równego traktowania i zasadę proporcjonalności w odniesieniu do określenia kwoty podstawowej grzywny, a w szczególności w odniesieniu do wagi naruszenia. Skarżące podnoszą, że podstawowa kwota grzywny, jak również opłata za wejście są nieproporcjonalne i winny były zostać dostosowane w świetle ograniczonego zakresu naruszenia, braku wpływu na ceny, rozluźnienia zarzucanej koordynacji po 2004 r. oraz znaczącego wpływu kosztu surowców na wartość sprzedaży. Skarżące podnoszą ponadto, że Komisja naruszyła zasadę równego traktowania, ponieważ zastosowała różne współczynniki z tytułu wagi naruszenia oraz opłaty wejściowe do adresatów znajdujących się w porównywalnej sytuacji.

               9.

               Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że Komisja popełniła błąd, zamieszczając nazwisko jednego z kierowników skarżących w rubryce „nazwiska i przebieg kariery zawodowej osób wskazanych w niniejszej decyzji”.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. [101 TFUE] i [102 TFUE] (Dz.U. 2003 L 1, s. 1 ).


title: Sprawa C-199/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 11 kwietnia 2016 r. – Państwo belgijskie/Max-Manuel Nianga

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/36

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 11 kwietnia 2016 r. – Państwo belgijskie/Max-Manuel Nianga
      (Sprawa C-199/16)
      (2016/C 211/46)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d'État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Państwo belgijskie

         Strona przeciwna: Max-Manuel Nianga

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 5 dyrektywy 2008/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i biorąc pod uwagę prawo do przedstawienia stanowiska w każdym postępowaniu, które stanowi integralną część prawa do obrony, będącego podstawową zasadą prawa Unii, w kształcie mającym zastosowanie w ramach wyżej wymienionej dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że nakłada on na organy krajowe obowiązek uwzględnienia dobra dziecka, życia rodzinnego i stanu zdrowia obywatela państwa trzeciego już w chwili wydawania decyzji nakazującej powrót, o której mowa w art. 3 pkt 4 i art. 6 ust. 1 dyrektywy, czy też dopiero w chwili wydalenia w rozumieniu art. 3 pkt 5 i art. 8 tej dyrektywy?


title: Sprawa T-132/09: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2010 r. — Epcos przeciwko OHIM — Epco Sistemas (EPCOS) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego EPCOS — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy epco SISTEMAS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009))

text:
               5.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/12

         Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2010 r. — Epcos przeciwko OHIM — Epco Sistemas (EPCOS)
   (Sprawa T-132/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego EPCOS - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy epco SISTEMAS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009))
   2011/C 38/18
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Epcos AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci L. von Zumbusch i S. Schweyer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Epco Sistemas, SL (Constanti, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 stycznia 2009 r. (sprawa R 1088/2008-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Epco Sistemas, SL a Epcos AG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Epcos AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 129 z 6.6.2009.