title: Sprawa T-230/19: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Evonik Functional Solutions/Komisja

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/85

      Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Evonik Functional Solutions/Komisja
      (Sprawa T-230/19)
      (2019/C 206/75)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Evonik Functional Solutions (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: N. Voß i D. Fouquet, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

                  —

                  tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin;

                  —

                  tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
                  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
                  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
                  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

                  2.

                  Naruszenie zasady równego traktowania
                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
                  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

                  3.

                  Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
                  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).


title: Sprawa T-235/19: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — HIM/Komisja

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/87

      Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — HIM/Komisja
      (Sprawa T-235/19)
      (2019/C 206/76)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Health Information Management (HIM) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat P. Zeegers)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna, a w konsekwencji:

                  —

                  stwierdzenie, że skarżąca nie jest zobowiązana do zapłaty z tytułu not obciążających nr 3241901815 (94 445 EUR) i nr 3241901886 (121 517 EUR), wystawionych w dniu 4 lutego 2019 r., a w razie potrzeby stwierdzenie nieważności tych not obciążających zgodnie z art. 263 i 264 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej całością wydatków i kosztów, których wysokość została tymczasowo oszacowana na kwotę 8000 EUR.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący nieprzekazania końcowego sprawozdania z audytu oraz braku możliwości przedstawienia przez skarżącą swojego stanowiska. To nieprzekazanie sprawozdania skutkuje tym, że noty obciążające wystawione przez Komisję nie są zasadne.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący nieprzestrzegania przez audytora i Komisję przepisów określających koszty kwalifikowalne. Skarżąca kwestionuje stanowisko Komisji, która swoją decyzją dodała warunek nieprzewidziany w obowiązujących aktach prawnych dotyczących w szczególności telepracy i w związku z tym zachowała się niespójnie z tym, co sama przyjęła podczas poprzednich audytów dotyczących skarżącej.


title: Sprawa T-242/19: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Giant Electric Vehicle Kunshan/Komisja

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/87

      Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Giant Electric Vehicle Kunshan/Komisja
      (Sprawa T-242/19)
      (2019/C 206/77)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Giant Electric Vehicle Kunshan Co. Ltd (Kunshan, Chiny) (przedstawiciel: P. De Baere, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/73 z dnia 17 stycznia 2019 r. (1) w zakresie, w jakim dotyczy ono strony skarżącej; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym strona pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając, że zakupy surowca aluminium grupy strony skarżącej były przedmiotem znaczącej interwencji ze strony państwa i w dużym stopniu nie odzwierciedlały wartości rynkowej w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. (2).

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym strona pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając, że grupa strony skarżącej podlegała znacznym zakłóceniom przeniesionym z poprzedniego systemu gospodarki nierynkowej w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. c) tiret trzecie rozporządzenia (UE) 2016/1036.

                  3.

                  Zarzut trzeci, zgodnie z którym strona pozwana naruszyła zdanie wprowadzające art. 2 ust. 10 oraz art. 2 ust. 10 pkt d) ppkt (i) i (ii) rozporządzenia (UE) 2016/1036, nie dokonując obiektywnego porównania w drodze dostosowania wartości normalnej z tytułu różnic w poziomie handlu między ceną eksportową a wartością normalną oraz nie przedstawiając stronie skarżącej informacji koniecznych do wyrażenia jej żądania dostosowania w wartościach liczbowych.

                  4.

                  Zarzut czwarty, zgodnie z którym strona skarżąca naruszyła art. 3 ust. 2, 3 i 6 rozporządzenia (UE) 2016/1036, nie dokonując — w celu obliczenia podcięcia cenowego i zaniżania cen — porównania między ceną importową a ceną podobnego produktu w przemyśle Unii na tym samym poziomie handlu i w momencie, gdy produkty zaczynają ze sobą konkurować.

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/73 z dnia 17 stycznia 2019 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz rowerów elektrycznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2019, L 16, s. 108).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 21).


title: Sprawa T-243/19: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Giant Electric Vehicle Kunshan/Komisja

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/88

      Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Giant Electric Vehicle Kunshan/Komisja
      (Sprawa T-243/19)
      (2019/C 206/78)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Giant Electric Vehicle Kunshan Co. Ltd (Kunshan, Chiny) (przedstawiciel: P. De Baere, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/72 z dnia 17 stycznia 2019 r. (1), w zakresie w jakim dotyczy ono strony skarżącej; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym strona pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając, że przy zakupie przez stronę skarżącą silników i akumulatorów przyznane zostały subsydia z naruszeniem art. 1 ust. 1 i art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. (2). Zarzut ten dzieli się na cztery części:

                              —

                              strona pozwana nie wykazała, że rząd chiński powierzył lub wyznaczył zadanie chińskim dostawcom silników i akumulatorów strony skarżącej;

                              —

                              strona pozwana nie wykazała, że podnoszony wkład finansowy ze strony rządu chińskiego przyznawał korzyść stronie skarżącej;

                              —

                              strona pozwana oparła swoje wnioski dotyczące strony skarżącej na błędnym zastosowaniu art. 28 rozporządzenia (UE) 2016/1037; oraz

                              —

                              strona pozwana nie wykazała związku między lokalnie nabywanymi silnikami i akumulatorami a rowerami elektrycznymi wywożonymi do Unii Europejskiej.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym strona pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie przy obliczaniu kwoty subsydiów, nieprawidłowo uwzględniając korzyści niezwiązane z rowerami elektrycznymi wprowadzonymi do swobodnego obrotu w Unii Europejskiej.

                  3.

                  Zarzut trzeci, zgodnie z którym strona pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych, uznając, że korzystanie z akceptów bankowych stanowiło wkład finansowy w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/1037.

                  4.

                  Zarzut czwarty, zgodnie z którym strona pozwana nie wykazała, że korzystanie z akceptów bankowych przyniosło stronie skarżącej korzyść.

                  5.

                  Zarzut piąty, zgodnie z którym strona pozwana nie wykazała szczególnego charakteru subsydium przyznanego w postaci akceptów bankowych, co stanowi naruszenie art. 4 rozporządzenia (UE) 2016/1037.

                  6.

                  Zarzut szósty, zgodnie z którym strona pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając, że strona skarżąca uzyskała korzyść w postaci prawa do użytkowania gruntów.

                  7.

                  Zarzut siódmy, zgodnie z którym strona pozwana naruszyła art. 8 ust. 1, 2 i 5 rozporządzenia (UE) 2016/1037, nie dokonując — w celu obliczenia podcięcia cenowego i zaniżania cen — porównania między ceną importową a ceną podobnego produktu w przemyśle Unii na tym samym poziomie handlu i w momencie, gdy produkty zaczynają ze sobą konkurować.

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/72 z dnia 17 stycznia 2019 r. nakładające ostateczne cło wyrównawcze na przywóz rowerów elektrycznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2019, L 16, s. 5).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 55).


title: Sprawa T-244/19: Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2019 r. — Café Camelo/EUIPO — Camel Brand (CAMEL BRAND FOOD PRODUCTS)

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/90

      Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2019 r. — Café Camelo/EUIPO — Camel Brand (CAMEL BRAND FOOD PRODUCTS)
      (Sprawa T-244/19)
      (2019/C 206/79)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Café Camelo, SL (Villanueva del Pardillo, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. de Justo Bailey)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Camel Brand Co. Ltd (Zebbug, Malta)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie unijnego znaku towarowego — zgłoszenie nr 15 710 692

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 lutego 2019 r. w sprawie R 1165/2018-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej (oraz interwenienta, jeżeli wstąpi do niniejszego postępowania) kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-247/19: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2019 r. — Thunus i in./EBI

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/91

      Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2019 r. — Thunus i in./EBI
      (Sprawa T-247/19)
      (2019/C 206/80)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Vincent Thunus (Contern, Luksemburg) i 7 innych skarżących (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi, w tym zawartego w niej zarzutu niezgodności z prawem;

                  —

                  w konsekwencji:

                              —

                              stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w rozliczeniach wynagrodzenia skarżących z lutego 2018 r., ustalającej coroczną waloryzację wynagrodzenia podstawowego ograniczoną do 0,7% za rok 2018, i w konsekwencji stwierdzenie nieważności podobnych decyzji zawartych w kolejnych rozliczeniach wynagrodzenia;

                  —

                  zasądzenie od pozwanej:

                              —

                              z tytułu naprawienia szkody materialnej: (i) pozostałej kwoty wynagrodzenia w wysokości wynikającej z zastosowania corocznej waloryzacji za 2018 r., czyli podwyżki o 1,4%, za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r.; (ii) pozostałej kwoty wynagrodzenia w wysokości wynikającej z zastosowania corocznej waloryzacji o 0,7% za 2018 r. w odniesieniu do kwoty wynagrodzeń, które będą wypłacane od stycznia 2018 r.; (iii) odsetek za zwłokę od pozostałych należnych kwot wynagrodzenia do czasu pełnej spłaty należnych kwot, przy czym stopa odsetek powinna być obliczona na podstawie stopy ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, mającej zastosowanie w danym okresie, powiększonej o trzy punkty;

                  —

                  w stosownym przypadku, gdyby sama ich nie przestawiła, nakazanie pozwanej w trybie środków organizacji postępowania przedstawienia następujących dokumentów:

                              —

                              decyzji Rady Dyrektorów EBI z dnia 18 lipca 2017 r. (CA/505/17);

                              —

                              decyzji Komitetu Zarządzającego z dnia 30 stycznia 2018 r. (MC-021-ADM-15-2018);

                              —

                              pisma dyrekcji ds. personelu z dnia 25 stycznia 2018 r. (CS/PERS-QMS/ACB/2018-0011);

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą, odpowiednio, w odniesieniu do decyzji Rady Dyrektorów z dnia 18 lipca 2017 r., dwa zarzuty, a w odniesieniu do decyzji Komitetu Zarządzającego z dnia 30 stycznia 2018 r. trzy zarzuty.
      W odniesieniu do decyzji Rady Dyrektorów z dnia 18 lipca 2017 r.:

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady pewności prawa.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia uzasadnionych oczekiwań i praw nabytych.
                  W odniesieniu do decyzji Komitetu Zarządzającego z dnia 30 stycznia 2018 r.:

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia gwarancji proceduralnych z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do wyrażenia opinii przez kolegium.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

            W zakresie roszczenia odszkodowawczego skarżący żądają zapłaty należnej różnicy kwoty wynagrodzenia wynoszącej 1,4 % od dnia 1 stycznia 2018 r. (włącznie ze skutkami tej podwyżki na świadczenia pieniężne) wraz z odsetkami za opóźnienie.


title: Sprawa T-261/19: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2019 r. — Stada Arzneimittel/EUIPO — Optima Naturals (OptiMar)

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/93

      Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2019 r. — Stada Arzneimittel/EUIPO — Optima Naturals (OptiMar)
      (Sprawa T-261/19)
      (2019/C 206/81)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Stada Arzneimittel AG (Bad Vilbel, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J.C. Plate i R. Kaase)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Optima Naturals Srl (Gallarate, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie unijnego znaku towarowego OptiMar — zgłoszenie nr 15 176 258

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 stycznia 2019 r. w sprawie R 1348/2018-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-262/19: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2019 r. — Jakober/EUIPO (Kształt filiżanki)

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/93

      Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2019 r. — Jakober/EUIPO (Kształt filiżanki)
      (Sprawa T-262/19)
      (2019/C 206/82)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Philip Jakober (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Klink)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Kształt filiżanki) — zgłoszenie nr 15 963 994

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 lutego 2019 r. w sprawie R 1153/2018-4

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uznanie skargi za zasadną i w następstwie dopuszczenie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 15 963 994 do rejestracji w rejestrze Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) lub art. 7 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-264/19: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2019 r. — nanoPET Pharma/EUIPO — Miltenyi Biotec (viscover)

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/94

      Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2019 r. — nanoPET Pharma/EUIPO — Miltenyi Biotec (viscover)
      (Sprawa T-264/19)
      (2019/C 206/83)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: nanoPET Pharma GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwältin C. Onken)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Miltenyi Biotec GmbH (Bergisch Gladbach, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „viscover” — unijny znak towarowy nr 9 197 732

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 stycznia 2019 r. w sprawie R 1288/2017-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 60 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-265/19: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2019 r. — Włochy/Komisja

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/95

      Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2019 r. — Włochy/Komisja
      (Sprawa T-265/19)
      (2019/C 206/84)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: R. Guizzi, A. Giordano i G. Palmieri, avvocati dello stato)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności, w części będącej przedmiotem niniejszej skargi, decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2019/265 z dnia 12 lutego 2019 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektórych wydatków poniesionych przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [notyfikowanej jako dokument nr C(2019) 869].

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący, w odniesieniu do DOCHODZENIA CEB/2017/067/IT, naruszenia rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. 1999, L 160, s. 103), w szczególności art. 2 ust. 2, rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. 2005, L 209, s. 1), w szczególności art. 31 ust. 2, oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013 L 347, s. 549).

                              —

                              Podniesione zostaje ponadto w tym względzie naruszenie art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej zmienionego traktatem z Lizbony z dnia 12 grudnia 2007 r. oraz zasad proporcjonalności i uzasadnionych oczekiwań.

                              —

                              Skarżąca podnosi wreszcie naruszenie polegające na nadużyciu władzy oraz istotne naruszenie formy w postaci braku uzasadnienia.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący, w odniesieniu do DOCHODZENIA FA/2008/067/IT, naruszenia rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 i rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 oraz naruszenia art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej.

                              —

                              Republika Włoska podniosła w związku z tym naruszenie nadużycia władzy oraz istotne naruszenie formy w postaci braku uzasadnienia i, wreszcie, naruszenie zasad proporcjonalności i uzasadnionych oczekiwań.


title: Sprawa T-191/17: Postanowienie Sądu z dnia 15 kwietnia 2019 r. — Boehringer Ingelheim International/Komisja

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/97

      Postanowienie Sądu z dnia 15 kwietnia 2019 r. — Boehringer Ingelheim International/Komisja
      (Sprawa T-191/17) (1)

      (2019/C 206/86)
      Język postępowania: angielski
      Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 178 z 6.6.2017.


title: Sprawa T-202/18: Postanowienie Sądu z dnia 11 kwietnia 2019 r. — Bruel/Komisja

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/97

      Postanowienie Sądu z dnia 11 kwietnia 2019 r. — Bruel/Komisja
      (Sprawa T-202/18) (1)

      (2019/C 206/87)
      Język postępowania: francuski
      Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 166 z 14.5.2018.


title: Sprawa T-4/19: Postanowienie Sądu z dnia 12 kwietnia 2019 r. — Hankintatukku Arno Latvus/EUIPO — Triaz Group (VIVANIA)

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/97

      Postanowienie Sądu z dnia 12 kwietnia 2019 r. — Hankintatukku Arno Latvus/EUIPO — Triaz Group (VIVANIA)
      (Sprawa T-4/19) (1)

      (2019/C 206/88)
      Język postępowania: angielski
      Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 72 z 25.2.2019.


title: Sprawa T-353/18: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Promeco/EUIPO — Aerts (naczynia) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru — Umorzenie postępowania)

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/35

      Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Promeco/EUIPO — Aerts (naczynia)
      (Sprawa T-353/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru - Umorzenie postępowania)
      (2019/C 213/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: NV (Kortrijk, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci H. Hartwig i A. von Mühlendahl)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Aerts NV (Geel, Belgia) (pełnomocnicy: adwokaci G. Glas i T. Carmeliet)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Wielkiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 lutego 2018 r. (sprawa R 459/2016-G) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Promeco NV a Aerts NV.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Promeco NV pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

                  3)

                  Aerts NV pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 259 z 23.7.2018.


title: Sprawa T-205/19: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — BD/Komisja

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/47

      Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2019 r. — BD/Komisja
      (Sprawa T-205/19)
      (2019/C 213/47)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: BD (przedstawiciele: F. Wagner i N. Voß, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin;

                  —

                  tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, oraz;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty

                  1.

                  Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
                  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
                  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
                  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

                  2.

                  Naruszenie zasady równego traktowania
                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
                  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

                  3.

                  Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
                  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).


title: Sprawa T-234/19: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Infineon Technologies/Komisja

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/53

      Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Infineon Technologies/Komisja
      (Sprawa T-234/19)
      (2019/C 213/52)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Infineon Technologies AG (Neubiberg, Niemcy) (przedstawiciele: L. Assmann i M. Peiffer, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności wydanej przez pozwaną decyzji notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) udzielonej przez Niemcy dużym odbiorcom energii elektrycznej na podstawie § 19 Stromnetzentgeltverordnung (zwanego dalej „StromNEV”) oraz;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga została oparta na zarzucie, zgodnie z którym zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem ze względu na to, że przewidziane w § 19 ust. 2 zdanie drugie StromNEV zwolnienie z opłat za użytkowanie sieci nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.
      Skarżąca twierdzi w tym względzie przede wszystkim, że oparte na § 19 ust. 2 StromNEV zwolnienia z opłat za użytkowanie sieci nie zostały przyznane za pomocą zasobów państwowych w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, lecz zostały one sfinansowane przez niemieckich operatorów sieci, będących podmiotami prawa prywatnego, i nie można ich przypisać państwu. Sporne obniżenie kosztów nie jest też porównywalne, jeśli chodzi o jego skutki, z niemiecką opłatą za zużycie energii elektrycznej. Ponadto Niemiecka Republika Federalna nie sprawuje w żaden sposób kontroli nad niemieckimi operatorami sieci przesyłowych, którym powierzono zarządzanie tymi środkami.
      Skarżąca podnosi ponadto, że oparte na § 19 ust. 2 StromNEV zwolnienie z opłat za użytkowanie sieci różni się pod wieloma względami od przypadku, w którym wydano wyroki C-206/06, Essent Netwerk Noord i in., oraz C-262/12, Vent de Colère! Niemniej jednak sporne zwolnienie nie jest porównywalne z obniżeniem kosztów, którego dotyczyła sprawa C-405/16 P, Niemcy/Komisja, i z tego względu nie może ono zostać uznane za pomoc.


title: Sprawa T-237/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — GTP/Komisja

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/54

      Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — GTP/Komisja
      (Sprawa T-237/19)
      (2019/C 213/53)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: GTP — Glastechnik Piesau GmbH & Co. KG (Neuhaus am Rennweg, Niemcy) (przedstawiciele: F. Wagner i N. Voß, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin;

                  —

                  tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej godzin; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
                  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
                  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
                  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

                  2.

                  Naruszenie zasady równego traktowania
                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
                  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

                  3.

                  Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
                  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009 r., s. 55).


title: Sprawa T-240/19: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — A9.com/EUIPO (Ikona w formie dzwonka)

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/56

      Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2019 r. — A9.com/EUIPO (Ikona w formie dzwonka)
      (Sprawa T-240/19)
      (2019/C 213/55)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: A9.com, Inc. (Palo Alto, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci A. Klett i C. Mikyska)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie ikony w formie dzwonka) — zgłoszenie nr 17 868 712

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 lutego 2019 r. w sprawie R 1309/2018-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania przed Sądem oraz postępowania przed Izbą Odwoławczą, w tym niezbędnymi wydatkami poniesionymi przez stronę skarżącą w obu postępowaniach.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-571/18: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — YR/Komisja

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/84

      Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — YR/Komisja
      (Sprawa T-571/18) (1)

      (2019/C 213/83)
      Język postępowania: francuski
      Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 408 z 12.11.2018.


title: Sprawa C-450/17 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2019 r. — Landeskreditbank Baden-Württemberg — Förderbank/Europejski Bank Centralny, Komisja Europejska (Odwołanie — Polityka gospodarcza i pieniężna — Rozporządzenie (UE) nr 1024/2013 — Artykuł 6 ust. 4 — Rozporządzenie (UE) nr 468/2014 — Artykuł 70 ust. 1 — Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi — Zadania powierzone Europejskiemu Bankowi Centralnemu (EBC) — Jednolity mechanizm nadzorczy — Wykonywanie tych zadań przez właściwe organy krajowe — „Mniej istotna” instytucja kredytowa — „Szczególne okoliczności” uzasadniające uznanie instytucji kredytowej za „mniej istotną”)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/5

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2019 r. — Landeskreditbank Baden-Württemberg — Förderbank/Europejski Bank Centralny, Komisja Europejska
      (Sprawa C-450/17 P) (1)

      (Odwołanie - Polityka gospodarcza i pieniężna - Rozporządzenie (UE) nr 1024/2013 - Artykuł 6 ust. 4 - Rozporządzenie (UE) nr 468/2014 - Artykuł 70 ust. 1 - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Zadania powierzone Europejskiemu Bankowi Centralnemu (EBC) - Jednolity mechanizm nadzorczy - Wykonywanie tych zadań przez właściwe organy krajowe - „Mniej istotna” instytucja kredytowa - „Szczególne okoliczności” uzasadniające uznanie instytucji kredytowej za „mniej istotną”)
      (2019/C 230/05)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Landeskreditbank Baden-Württemberg-Förderbank (przedstawiciele: A. Glos, T. Lübbig i M. Benzing, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: E. Koupepidou i R. Bax, pełnomocnicy, wspierani przez H.G. Kamanna, Rechtsanwalt), Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Mölls i K.P. Wojcik, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Landeskreditbank Baden-Württemberg — Förderbank zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 293 z 4.9.2017.


title: Sprawa C-291/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Brașov (Rumunia) w dniu 9 kwietnia 2019 r. — SO/TP i in.

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Brașov (Rumunia) w dniu 9 kwietnia 2019 r. — SO/TP i in.
      (Sprawa C-291/19)
      (2019/C 246/09)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Brașov

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca zażalenie: SO

         Strona przeciwna: TP i inni

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy mechanizm współpracy i weryfikacji (MWiW), ustanowiony decyzją Komisji 2006/928/WE z dnia 13 grudnia 2006 r., należy uznawać za akt przyjęty przez instytucję Unii Europejskiej w rozumieniu art. 267 TFUE, który może być przedmiotem wykładni dokonywanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej?

                  2)

                  Czy wymogi sformułowane w sprawozdaniach sporządzanych w ramach tego mechanizmu są dla Rumunii wiążące, w szczególności (ale nie tylko) w odniesieniu do konieczności przeprowadzenia zmian legislacyjnych zgodnie z wnioskami MWiW, zaleceniami Komisji Weneckiej i Grupy Państw Przeciwko Korupcji Rady Europy?

                  3)

                  Czy art. 2 w związku z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że ciążący na Rumunii obowiązek przestrzegania wymogów ustanowionych w sprawozdaniach sporządzanych w ramach mechanizmu współpracy i weryfikacji (MWiW) ustanowionego decyzją Komisji 2006/928/WE (1) z dnia 13 grudnia 2006 r.. mieści się w zakresie obowiązku przestrzegania przez państwo członkowskie zasad państwa prawa?

                  4)

                  Czy zasada niezawisłości sądów ustanowiona w art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zgodnie z jej wykładnią dokonaną w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wielka izba, wyrok z dnia 27 lutego 2018 r., Associação Sindical dos Juízes Portugueses, C-64/16, EU:C:2018:117), wyklucza utworzenie w ramach prokuratury przy Înalta Curte de Casație și Justiție (wysokim trybunale kasacyjnym i sprawiedliwości) sekcji odpowiedzialnej za prowadzenie dochodzeń w sprawach przestępstw popełnionych w ramach systemu sądownictwa, jeśli wziąć pod uwagę procedury powoływania i odwoływania prokuratorów zatrudnionych w tej sekcji, zasady pełnienia przez nich funkcji w ramach tej sekcji, a także sposób, w jaki ustanawiana jest jej właściwość w związku z niewielką liczbą stanowisk w tej sekcji?

                  5)

                  Czy art. 47 [akapit drugi] Karty praw podstawowych Unii Europejskiej dotyczący prawa do rzetelnego procesu sądowego poprzez rozpatrzenie sprawy w rozsądnym terminie wyklucza utworzenie w ramach prokuratury przy Înalta Curte de Casație și Justiție sekcji odpowiedzialnej za prowadzenie dochodzeń w sprawach przestępstw popełnionych w ramach systemu sądownictwa, jeśli wziąć pod uwagę zasady pełnienia funkcji w ramach tej sekcji, a także sposób, w jaki ustanawiana jest jej właściwość w związku z niewielką liczbą stanowisk w tej sekcji?

         (1)  Decyzja Komisji z dnia 13 grudnia 2006 r. w sprawie ustanowienia mechanizmu współpracy i weryfikacji postępów Rumunii w realizacji określonych założeń w zakresie reformy systemu sądownictwa oraz walki z korupcją (Dz.U. 2006, L 354, s. 56).


title: Sprawa C-320/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 19 kwietnia 2019 r. — Ingredion Germany GmbH/Bundesrepublik Deutschland

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 19 kwietnia 2019 r. — Ingredion Germany GmbH/Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-320/19)
      (2019/C 246/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Berlin

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ingredion Germany GmbH

         Strona przeciwna: Bundesrepublik Deutschland

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 18 ust. 1 lit. c) i ust. 2 akapit drugi decyzji Komisji Europejskiej 2011/278/UE (1) w związku z art. 3 lit. h) i art. 10a dyrektywy 2003/87/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku nowych operatorów wartość współczynnika odpowiedniego wykorzystania zdolności produkcyjnych właściwego dla poziomu działalności związanej z paliwem jest ograniczona poniżej 100 %?

         (1)  Decyzja Komisji z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2011, L 130, s. 1).

         (2)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. 2003, L 275, s. 32).


title: Sprawa C-363/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Stockholms tingsrätt, Patent- och marknadsdomstolen (Szwecja) w dniu 7 maja 2019 r. — Konsumentombudsmannen/Mezina AB

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Stockholms tingsrätt, Patent- och marknadsdomstolen (Szwecja) w dniu 7 maja 2019 r. — Konsumentombudsmannen/Mezina AB
      (Sprawa C-363/19)
      (2019/C 246/11)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Stockholms tingsrätt, Patent- och marknadsdomstolen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Konsumentombudsmannen

         Druga strona postępowania: Mezina AB

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 5 i 6 w związku z art. 10 ust. 1 i art. 28 ust. 5 rozporządzenia nr 1924/2006 (1) regulują kwestię ciężaru dowodu przy rozstrzyganiu przez sąd krajowy, czy przedstawiono niedozwolone oświadczenia zdrowotne w sytuacji, w której rzeczone oświadczenia zdrowotne odpowiadają oświadczeniu objętemu zakresem stosowania art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 1924/2006, ale w której w odniesieniu do wniosku nie wydano jeszcze decyzji o zezwoleniu lub niezezwoleniu, czy też ciężar dowodu jest określany zgodnie z prawem krajowym?

                  2)

                  Jeżeli z odpowiedzi na pytanie pierwsze wynika, że przepisy rozporządzenia nr 1924/2006 regulują kwestię ciężaru dowodu, to czy ciężar dowodu spoczywa na przedsiębiorcy przedstawiającym dane oświadczenie zdrowotne, czy też na organie zwracającym się do sądu krajowego o zobowiązanie przedsiębiorcy do powstrzymania się od dalszego przedstawiania owego oświadczenia?

                  3)

                  Czy w sytuacji takiej jak ta opisana w pytaniu pierwszym art. 5 i 6 w związku z art. 10 ust. 1 i art. 28 ust. 5 rozporządzenia nr 1924/2006 regulują kwestię wymogów dowodowych przy rozstrzyganiu przez sąd krajowy, czy przedstawiono niedozwolone oświadczenia zdrowotne, czy też wymogi dowodowe są określane zgodnie z prawem krajowym?

                  4)

                  Jeżeli z odpowiedzi na pytanie trzecie wynika, że przepisy rozporządzenia nr 1924/2006 regulują kwestię wymogów dowodowych, to jakie są obowiązujące wymogi dowodowe?

                  5)

                  Czy na odpowiedź na pytania od pierwszego do czwartego ma wpływ okoliczność, że rozporządzenie nr 1924/2006 {w tym art. 3 [akapit drugi] lit. a) owego rozporządzenia} i dyrektywa 2005/29 (2) mogą być stosowane łącznie w postępowaniu przed sądem krajowym?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (Dz.U. 2006, L 404, s. 9).

         (2)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2005, L 149, s. 22).


title: Sprawa C-379/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bihor (Rumunia) w dniu 14 maja 2019 r. — postępowanie karne przeciwko IG, JH, KI, LJ

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bihor (Rumunia) w dniu 14 maja 2019 r. — postępowanie karne przeciwko IG, JH, KI, LJ
      (Sprawa C-379/19)
      (2019/C 246/12)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Bihor

         Strony w postępowaniu głównym

      IG, JH, KI, LJ

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy mechanizm współpracy i weryfikacji (MCV), ustanowiony decyzją Komisji Europejskiej 2006/928/WE z dnia 13 grudnia 2006 r. (1), oraz wymogi sformułowane w sprawozdaniach sporządzonych w ramach tego mechanizmu są wiążące dla państwa rumuńskiego?

                  2)

                  Czy art. 2 w związku z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że zobowiązanie Rumunii do przestrzegania wymogów nałożonych przez sprawozdania sporządzone w ramach mechanizmu współpracy i weryfikacji (MCV), ustanowionego decyzją Komisji 2006/928/WE z dnia 13 grudnia 2006 r., wchodzi w zakres zobowiązania państwa członkowskiego do poszanowania zasad państwa prawa, również w odniesieniu do powstrzymywania się przez trybunał konstytucyjny, będący instytucją polityczno-sądową, od dokonywania interwencji w celu interpretacji prawa i ustanawiania jego konkretnych i obowiązkowych trybów, zgodnie z którymi prawo ma być stosowane przez sądy, co stanowi kompetencję przypisaną wyłącznie władzy sądowniczej, a także w celu wprowadzenia nowych przepisów ustawodawczych, co stanowi kompetencję przypisaną wyłącznie władzy ustawodawczej? Czy prawo Unii wymaga zniesienia skutków takiego orzeczenia wydanego przez trybunał konstytucyjny? Czy prawo Unii sprzeciwia się przepisowi prawa krajowego regulującemu odpowiedzialność dyscyplinarną sędziego, który nie stosuje orzeczenia Curtea Constituțională (trybunału konstytucyjnego), w kontekście zadanego pytania?

                  3)

                  Czy zasada niezawisłości sędziowskiej ustanowiona w art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej zgodnie z wykładnią Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wielka izba, wyrok z dnia 27 lutego 2018 r., Associação Sindical dos Juízes Portugueses, C-64/16, EU:C:2018:117) sprzeciwia się zastępowaniu kompetencji sądów orzeczeniami Curtea Constituțională (orzeczenie nr 51 z dnia 16 lutego 2016 r., orzeczenie nr 302 z dnia 4 maja 2017 r. oraz orzeczenie nr 26 z dnia 16 stycznia 2019 r.) powodującym, że postępowanie karne staje się nieprzewidywalne (działanie z mocą wsteczną), zaś prawo niemożliwe do zinterpretowania i zastosowania go w konkretnej sprawie? Czy prawo Unii Europejskiej sprzeciwia się przepisowi prawa krajowego, który reguluje odpowiedzialność dyscyplinarną sędziego, który nie stosuje orzeczenia Curtea Constituțională, w kontekście zadanego pytania?

         (1)  Decyzja Komisji 2006/928/WE z dnia 13 grudnia 2006 r. ustanawiająca mechanizm współpracy i weryfikacji postępów Rumunii w realizacji niektórych szczególnych założeń w dziedzinie reformy systemu sądownictwa i walki z korupcją (Dz.U. 2006, L 354, s. 56).


title: Sprawa C-389/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 7 marca 2019 r. w sprawie T-837/16, Królestwo Szwecji/Komisja Europejska, wniesione w dniu 20 maja 2019 r. przez Komisję Europejską

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/13

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 7 marca 2019 r. w sprawie T-837/16, Królestwo Szwecji/Komisja Europejska, wniesione w dniu 20 maja 2019 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-389/19 P)
      (2019/C 246/13)
      Język postępowania: szwedzki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lindenthal, K. Mifsud-Bonnici, G. Tolstoy)

         Druga strona postępowania: Królestwo Szwecji,
      Królestwo Danii,
      Republika Finlandii,
      Parlament Europejski oraz
      Europejska Agencja Chemikaliów

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 7 marca 2019 r. w sprawie T-837/16 Królestwo Szwecji/Komisja Europejska, oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji i obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania lub, pomocniczo,

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania i nakazanie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie oraz

                  —

                  stwierdzenie, że skutki zaskarżonej decyzji pozostają w mocy.

         Zarzuty i główne argumenty

      Odwołanie dotyczy wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 7 marca 2019 r. wydanego w sprawie T-837/16. W wyroku tym Sąd stwierdził nieważność decyzji wykonawczej Komisji C(2016) 5644 wersja ostateczna z dnia 7 września 2016 r. zatwierdzającej niektóre zastosowania żółtego sulfochromianu ołowiu i czerwonego chromianu, molibdenianu i siarczanu ołowiu oraz oddalił żądanie Komisji, aby utrzymać skutki tej decyzji do czasu, gdy Komisja będzie mogła ponownie rozpatrzyć wniosek o udzielenie zezwolenia.
      Komisja przedstawiła cztery zarzuty na poparcie swojego odwołania.
      Pierwszy zarzut odwołania: w tych fragmentach wyroku dotyczących kryterium dowodu, które należy zastosować przy analizie rozwiązań alternatywnych, a w szczególności w pkt 79, 81, 85, 86, 90 i 101, Sąd w oczywisty sposób błędnie zastosował prawo w odniesieniu do kryterium dowodu, które ma zastosowanie na podstawie art. 60 ust. 4.
      Zarzut drugi odwołania: w uzasadnieniu, a w szczególności w pkt 86, 90 i 96, Sąd w oczywisty sposób błędnie zastosował prawo, ponieważ całkowicie pominął przysługujące Komisji uprawnienia dyskrecjonalne w zakresie ustalania wartości progowej dla rentowności technicznej i ekonomicznej przy analizie rozwiązań alternatywnych na podstawie art. 60 ust. 4 i w ten sposób zastosował nieprawidłowe kryterium kontroli sądowej oraz ingerował w dokonaną przez Komisję ocenę względów społecznych, gospodarczych i technicznych.
      Trzeci zarzut odwołania: w pkt 86, 97 i 98 Sąd w oczywisty sposób błędnie zastosował prawo w odniesieniu do zaskarżonej decyzji, po pierwsze, nie uwzględniając okoliczności, że nie udzielono zezwolenia na zastosowania, w których właściwości pigmentu ołowiowego w zakresie właściwości technicznych nie są konieczne, a po drugie, opisując przesłanki zawarte w zaskarżonej decyzji w taki sposób, że wykazały one, że przesłanki dotyczące analizy rozwiązań alternatywnych zawarte w art. 60 ust. 4 nie zostały spełnione.
      Czwarty zarzut odwołania: punkt drugi sentencji, w którym Sąd orzekł, że skutki zaskarżonej decyzji nie powinny być utrzymane w mocy, opiera się na oczywiście błędnym zastosowaniu prawa w pkt 112 wyroku.


title: Sprawa T-161/16: Postanowienie Sądu z dnia 22 maja 2019 r. — Puma/EUIPO — CMS (CMS Italy) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy CMS Italy — Wcześniejsze graficzne międzynarodowe znaki towarowe przedstawiające zwierzę z rodziny kotowatych skaczące w lewą stronę — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Renoma wcześniejszych znaków towarowych — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Dowód renomy — Wcześniejsze decyzje EUIPO uznające renomę wcześniejszych znaków towarowych — Uwzględnienie tych decyzji — Obowiązek uzasadnienia — Zasada dobrej administracji)

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/21

      Postanowienie Sądu z dnia 22 maja 2019 r. — Puma/EUIPO — CMS (CMS Italy)
      (Sprawa T-161/16) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy CMS Italy - Wcześniejsze graficzne międzynarodowe znaki towarowe przedstawiające zwierzę z rodziny kotowatych skaczące w lewą stronę - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Renoma wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Dowód renomy - Wcześniejsze decyzje EUIPO uznające renomę wcześniejszych znaków towarowych - Uwzględnienie tych decyzji - Obowiązek uzasadnienia - Zasada dobrej administracji)
      (2019/C 246/21)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Puma SE (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. González-Bueno Catalán de Ocón)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Costruzione Macchine Speciali Srl (CMS) (Alonte, Włochy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 stycznia 2016 r. (sprawa R 229/2015-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Puma a Costruzione Macchine Speciali (CMS).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 29 stycznia 2016 r. (sprawa R 229/2015-2).

                  2)

                  EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez PUMA SE.

         (1)  Dz.U. C 222 z 20.6.2016.


title: Sprawa C-628/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy — Polska) — Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów/Orange Polska S.A. (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona konsumentów — Dyrektywa 2005/29/WE — Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów — Pojęcie „agresywnej praktyki handlowej” — Obowiązek podjęcia przez konsumenta ostatecznej decyzji dotyczącej transakcji w obecności kuriera doręczającego ogólne warunki umowy)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/4

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy — Polska) — Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów/Orange Polska S.A.
      (Sprawa C-628/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 2005/29/WE - Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów - Pojęcie „agresywnej praktyki handlowej” - Obowiązek podjęcia przez konsumenta ostatecznej decyzji dotyczącej transakcji w obecności kuriera doręczającego ogólne warunki umowy)
      (2019/C 263/04)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

         Strona pozwana: Orange Polska S.A.

         Sentencja

      Artykuł 2 lit. j) oraz art. 8 i 9 dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady należy interpretować w ten sposób, że stosowanie przez przedsiębiorcę sposobu zawarcia lub zmiany umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych, takiego jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, polegającego na tym, że konsument musi podjąć ostateczną decyzję dotyczącą transakcji w obecności kuriera doręczającego wzorzec umowy, bez możliwości swobodnego zapoznania się z jego treścią w obecności tego kuriera:

                  —

                  nie w każdych okolicznościach stanowi agresywną praktykę handlową;

                  —

                  nie stanowi agresywnej praktyki handlowej poprzez wywieranie bezprawnego nacisku jedynie ze względu na niewysłanie konsumentowi z wyprzedzeniem i w zindywidualizowany sposób, w szczególności pocztą elektroniczną lub na adres domowy, kompletu wzorców umów, jeżeli konsument przed wizytą kuriera miał możliwość zapoznania się z ich treścią, oraz

                  —

                  stanowi agresywną praktykę handlową poprzez wywieranie bezprawnego nacisku w szczególności w przypadku, gdy przedsiębiorca lub jego kurier podejmują nieuczciwe działania skutkujące wywieraniem presji na konsumenta w taki sposób, że jego swoboda wyboru zostaje w znaczny sposób ograniczona, takie jak zachowania uciążliwe dla konsumenta lub zakłócające jego namysł nad podejmowaną decyzją dotyczącą transakcji.

         (1)  Dz.U. C 104 z 19.3.2018.


title: Sprawa C-634/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 23 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Oldenburg — Niemcy) — ReFood GmbH & Co.KG/Landwirtschaftskammer Niedersachsen (Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Przemieszczanie odpadów w obrębie Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 — Artykuł 1 ust. 3 lit. d) — Zakres stosowania — Rozporządzenie (WE) nr 1069/2009 — Przemieszczanie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/5

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 23 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Oldenburg — Niemcy) — ReFood GmbH & Co.KG/Landwirtschaftskammer Niedersachsen
      (Sprawa C-634/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Przemieszczanie odpadów w obrębie Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 - Artykuł 1 ust. 3 lit. d) - Zakres stosowania - Rozporządzenie (WE) nr 1069/2009 - Przemieszczanie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego)
      (2019/C 263/05)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Oldenburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: ReFood GmbH & Co.KG

         Strona pozwana: Landwirtschaftskammer Niedersachsen

         Sentencja

      Artykuł 1 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów należy interpretować w ten sposób, że przemieszczanie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego objętych zakresem rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenia o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego), jest wyłączone z zakresu stosowania rozporządzenia nr 1013/2006, poza przypadkami, w których rozporządzenie nr 1069/2009 wyraźnie przewiduje stosowanie rozporządzenia nr 1013/2006.

         (1)  Dz.U. C 52 z 12.2.2018.


title: Sprawa C-646/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Brindisi — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Gianluce Morowi (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych — Dyrektywa 2012/13/UE — Prawo do informacji w postępowaniu karnym — Artykuł 6 ust. 4 — Prawo do informacji dotyczących oskarżenia — Informacja o wszelkich zmianach w podanych informacjach, w wypadku gdy jest to konieczne do zagwarantowania rzetelności postępowania — Zmiana kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych — Brak możliwości złożenia w trakcie rozprawy przez osobę oskarżoną przewidzianego w prawie krajowym wniosku o postępowanie ugodowe — Różnica w wypadku zmiany okoliczności faktycznych)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/6

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Brindisi — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Gianluce Morowi
      (Sprawa C-646/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Dyrektywa 2012/13/UE - Prawo do informacji w postępowaniu karnym - Artykuł 6 ust. 4 - Prawo do informacji dotyczących oskarżenia - Informacja o wszelkich zmianach w podanych informacjach, w wypadku gdy jest to konieczne do zagwarantowania rzetelności postępowania - Zmiana kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych - Brak możliwości złożenia w trakcie rozprawy przez osobę oskarżoną przewidzianego w prawie krajowym wniosku o postępowanie ugodowe - Różnica w wypadku zmiany okoliczności faktycznych)
      (2019/C 263/06)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale di Brindisi

         Strona w postępowaniu głównym w sprawie karnej

      Gianluca Moro

         Sentencja

      Artykuł 6 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym oraz art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym osoba oskarżona może w trakcie rozprawy złożyć wniosek o postępowanie ugodowe w wypadku zmiany okoliczności faktycznych, lecz nie w wypadku zmiany ich kwalifikacji prawnej.

         (1)  Dz.U. C 52 z 12.2.2018.


title: Sprawy połączone od C-406/17 do C-408/17 i C-417/17: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio — Włochy) — Acea Energia SpA (C-406/17), Green Network SpA (C-407/17), Enel Energia SpA (C-408/17)/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato, Autorità per l’Energia Elettrica il Gas e il Sistema Idrico, Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni (od C-406/17 do C-408/17), Hera Comm Srl (C-417/17)/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato, Autorità per l’Energia Elettrica, il Gas e il Sistema Idrico (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Dyrektywa 2005/29/WE — Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym — Dyrektywa 2009/72/WE — Rynek wewnętrzny energii elektrycznej — Dyrektywa 2009/73/WE — Rynek wewnętrzny gazu ziemnego — Dyrektywa 2011/83/UE — Agresywne praktyki handlowe — Zawieranie umów o dostawę energii elektrycznej i gazu ziemnego, które nie zostały zażądane przez konsumentów — Zawieranie umów o dostawę na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa z naruszeniem praw konsumentów — Organ właściwy do nakładania sankcji w związku z tego rodzaju praktykami)

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/3

      Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio — Włochy) — Acea Energia SpA (C-406/17), Green Network SpA (C-407/17), Enel Energia SpA (C-408/17)/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato, Autorità per l’Energia Elettrica il Gas e il Sistema Idrico, Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni (od C-406/17 do C-408/17), Hera Comm Srl (C-417/17)/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato, Autorità per l’Energia Elettrica, il Gas e il Sistema Idrico
      (Sprawy połączone od C-406/17 do C-408/17 i C-417/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Dyrektywa 2005/29/WE - Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym - Dyrektywa 2009/72/WE - Rynek wewnętrzny energii elektrycznej - Dyrektywa 2009/73/WE - Rynek wewnętrzny gazu ziemnego - Dyrektywa 2011/83/UE - Agresywne praktyki handlowe - Zawieranie umów o dostawę energii elektrycznej i gazu ziemnego, które nie zostały zażądane przez konsumentów - Zawieranie umów o dostawę na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa z naruszeniem praw konsumentów - Organ właściwy do nakładania sankcji w związku z tego rodzaju praktykami)
      (2019/C 288/03)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Acea Energia SpA (C-406/17), Green Network SpA (C-407/17), Enel Energia SpA (C-408/17), Hera Comm Srl (C-417/17)

         Przy udziale: Adiconsum — Associazione Difesa Consumatori e Ambiente, Movimento Consumatori, Federconsumatori, Gianluca Salvati, Associazione Codici — Centro per i Diritti del Cittadino, Coordinamento delle associazioni per la difesa dell’ambiente e la tutela dei diritti di utenti e consumatori (Codacons), Tutela Noi Consumatori, Movimento Difesa del Cittadino (od C-406/17 do C-408/17)

         Strona przeciwna: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato, Autorità per l'Energia Elettrica il Gas e il Sistema Idrico, Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni (od C-406/17 do C-408/17), Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato, Autorità per l’Energia Elettrica, il Gas e il Sistema Idrico (C-417/17)

         Przy udziale: Federconsumatori (C-417/17)

         Sentencja

      Artykuł 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz art. 3 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym, zgodnie z którymi zachowania tego rodzaju jak zachowania rozpatrywane w postępowaniu głównym, polegające na zawieraniu umów o dostawy, które nie były zażądane przez konsumentów lub polegały na zawieraniu umów na odległość i poza lokalem przedsiębiorstwa z naruszeniem praw konsumentów, należy oceniać w świetle przepisów, odpowiednio, dyrektyw 2005/29 i 2011/83, w związku z czym zgodnie z tymi przepisami krajowymi sektorowy organ regulacyjny w rozumieniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 2003/55/WE nie jest właściwy do nakładania sankcji w związku z tego rodzaju praktykami.

         (1)  Dz.U. C 338 z 9.10.2017.


title: Sprawa T-108/15: Postanowienie Sądu z dnia 27 czerwca 2019 r. — Bundesverband Glasindustrie i in./Komisja (Pomoc państwa — Pomoc przyznana na podstawie określonych przepisów niemieckiej ustawy, ze zmianami, dotyczącej odnawialnych źródeł energii — Stwierdzenie przez Trybunał nieważności zaskarżonego aktu — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/31

      Postanowienie Sądu z dnia 27 czerwca 2019 r. — Bundesverband Glasindustrie i in./Komisja
      (Sprawa T-108/15) (1)

      (Pomoc państwa - Pomoc przyznana na podstawie określonych przepisów niemieckiej ustawy, ze zmianami, dotyczącej odnawialnych źródeł energii - Stwierdzenie przez Trybunał nieważności zaskarżonego aktu - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2019/C 295/39)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Bundesverband Glasindustrie (Düsseldorf, Niemcy) i 11 innych skarżących, których nazwy wymieniono w załączniku do (przedstawiciele: adwokaci U. Soltész i C. von Köckritz)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo T. Maxian Rusche i R. Sauer, następnie T. Maxian Rusche i K. Herrmann, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata H. Wollmanna)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/1585 z dnia 25 listopada 2014 r. w sprawie programu pomocy SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN) [wdrożonego przez Niemcy w celu wsparcia energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych] (Dz.U. 2015, L 250, s. 122).

         Sentencja

                  1)

                     Umarza się postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi.

                  2)

                     Umarza się postępowanie w przedmiocie wniosków ArcelorMittal Hochfeld GmbH, wstępującej w prawa ArcelorMittal Ruhrort GmbH, oraz P-D Glasseiden GmbH Oschatz o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów.

                  3)

                     Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Bundesverband Glasindustrie, a także przez pozostałych skarżących, których nazwy wymieniono w załączniku.

                  4)

                     ArcelorMittal Hochfeld, wstępująca w prawa ArcelorMittal Ruhrort, i P-D Glasseiden Oschatz pokrywają własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2015.


title: Sprawa T-451/19: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2019 r. — Gemelli/Parlament

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/68

      Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2019 r. — Gemelli/Parlament
      (Sprawa T-451/19)
      (2019/C 295/89)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Vitaliano Gemelli (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: M. Merola, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie za niebyły lub stwierdzenie całkowitej nieważności aktu, o którym strona skarżąca została powiadomiona w drodze zaskarżonego komunikatu, poprzez który Parlament Europejski ponownie określił uprawnienia emerytalne z tytułu zaprzestania aktywności i nakazał odzyskanie kwoty wypłaconej na podstawie poprzedniego wyliczenia emerytury;

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu zwrotu wszystkich kwot niesłusznie wstrzymanych, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia dokonanego potrącenia, i zobowiązanie Parlamentu Europejskiego do wykonania wydanego wyroku i do podjęcia wszelkich inicjatyw, aktów lub środków koniecznych do zapewnienia natychmiastowego i pełnego przywrócenia pierwotnej wysokości świadczenia emerytalnego;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-389/19, Coppo Gavazzi/Parlament.


title: Sprawa T-512/19: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2019 r. — Antonio Del Valle Ruiz i in./SRB

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/87

      Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2019 r. — Antonio Del Valle Ruiz i in./SRB
      (Sprawa T-512/19)
      (2019/C 295/113)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Antonio Del Valle Ruiz (Meksyk, Meksyk) i 36 innych skarżących. (przedstawiciele: P. Rubio Escobar i B. Fernández García, adwokaci)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji [SRB/CM01/ARES (2018) 3664981] z dnia 20 maja 2019 r. o nieprzeprowadzaniu ostatecznej wyceny przewidzianej w art. 20 ust. 11 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banco Popular, a w konsekwencji o nakazanie SRB w wykonaniu właściwych przepisów prawa przeprowadzenia koniecznej ostatecznej wyceny;

                  —

                  tym samym o obciążenie strony pozwanej i interwenientów popierających jej żądania w całości lub w części kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku uzasadnienia lub niewystarczającego uzasadnienia decyzji, a co za tym idzie, naruszenia art. 41 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (karty).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 20 ust. 11 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 (1), ponieważ pozwana twierdzi, że nie przeprowadzi uregulowanej w tym przepisie ostatecznej wyceny Banco Popular.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji, o której mowa w art. 41 karty, ponieważ SRB nie uwzględniła opinii niezależnego eksperta w odniesieniu do konieczności przeprowadzenia ostatecznej wyceny i nie poparła swej decyzji żadnymi argumentami naukowo-ekonomicznymi.

                  4.

                  Zarzut czwarty oparty na naruszeniu prawa do skutecznego środka prawnego i obrony, a co za tym idzie, naruszeniu art. 2 TFUE, art. 47 karty i art. 24 hiszpańskiej konstytucji.

                  5.

                  Zarzut piąty oparty na naruszeniu motywu 24 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 oraz orzecznictwa „Meroni” z jednej strony w zakresie, w jakim nie oddelegowano na pozwaną kompetencji do swobodnego decydowania o konieczności przeprowadzania ostatecznej oceny, a z drugiej strony w zakresie, w jakim w każdym wypadku decyzja, taka jak zaskarżona w niniejszej sprawie, powinna zostać poddana kontroli Komisji Europejskiej.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1).


title: Sprawa T-526/19: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2019 r. — Nord Stream 2/Parlament i Rada

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/70

      Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2019 r. — Nord Stream 2/Parlament i Rada
      (Sprawa T-526/19)
      (2019/C 305/80)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Nord Stream 2 AG (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciele: L. Van den Hende, J. Penz, adwokaci, i M. Schonberg, Solicitor)

         Strona pozwana: Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności całej dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/692 z dnia 17 kwietnia 2019 r.

                  —

                  obciążenie pozwanych kosztami niniejszego postępowania poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady równego traktowania będącej ogólną zasadą prawa Unii, jako że dyrektywa zmieniająca pozbawia skarżącą możliwości odstąpienia od stosowania przepisów dyrektywy 2009/73/EC (1) pomimo dużych nakładów inwestycyjnych poniesionych już w chwili przyjęcia dyrektywy zmieniającej, a nawet jeszcze przed przedstawieniem projektu tej dyrektywy, podczas gdy wszystkie inne istniejące podmorskie gazociągi importowe kwalifikują się do objęcia odstępstwem.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności będącej ogólną zasadą prawa Unii, jako że dyrektywa zmieniająca nie jest w stanie osiągnąć zamierzonych przez nią celów i nie może w żadnym razie przyczynić się w wystarczającym stopniu do realizacji tych celów, które przewyższają obciążenia, jakie ona nakłada.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady pewności prawa będącej ogólną zasadą prawa Unii, jako że dyrektywa zmieniająca nie uwzględnia odpowiednich dostosowań w odniesieniu do szczególnej sytuacji skarżącej, lecz przeciwnie, ma na celu w szczególności wywarcie na nią negatywnego wpływu.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący nadużycia władzy, ponieważ dyrektywę zmieniającą przyjęto w celu innym niż cele, dla których przyznano uprawnienia wykorzystane do jej przyjęcia.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, ponieważ dyrektywę zmieniającą przyjęto z naruszeniem wymogów nałożonych na podstawie protokołu nr 1 do TUE i TFUE w sprawie roli parlamentów narodowych w Unii Europejskiej, protokołu nr 2 do TUE i TFUE w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności oraz porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący braku uzasadnienia wymaganego na podstawie art. 296 TFUE.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 2003/55/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009, s. 94–136).


title: Sprawa C-528/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 10 lipca 2019 r. — F-AG/Finanzamt Y

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 10 lipca 2019 r. — F-AG/Finanzamt Y
      (Sprawa C-528/19)
      (2019/C 328/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: F-AG

         Strona przeciwna: Finanzamt Y

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy w okolicznościach takich jak te w postępowaniu głównym, w którym podatnik na zlecenie miasta wykonuje roboty budowlane na drodze gminnej, temu podatnikowi, nabywającemu od innych podatników świadczenia w celu budowy przekazanej gminie drogi, przysługuje w związku z tym prawo do odliczenia zgodnie z art. 17 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy VAT (1)?

                  2.

                  W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: Czy w okolicznościach takich jak te w postępowaniu głównym, w którym podatnik wykonuje na zlecenie miasta roboty budowlane na drodze gminnej, dochodzi do odpłatnej dostawy towarów, w ramach której wyrażenie zgody na eksploatację kamieniołomu stanowi świadczenie wzajemne za dostawę drogi?

                  3.

                  W przypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi przeczącej: Czy w okolicznościach takich jak te w postępowaniu głównym, w którym podatnik wykonuje na zlecenie miasta roboty budowlane na drodze gminnej, nieodpłatne przekazanie gminie drogi o przeznaczeniu publicznym zgodnie z art. 5 ust. 6 dyrektywy Rady 77/388/EWG należy traktować jako nieodpłatną dostawę towarów, mimo że przekazanie to służy celom związanym z działalnością gospodarczą, aby wykluczyć sytuację, w której ostateczne wykorzystanie towarów przez gminę pozostanie nieopodatkowane?

         (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. 1977, L 145, s. 1).


title: Sprawa T-542/19: Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2019 r. – FV/Rada

text:
               7.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/11

      Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2019 r. – FV/Rada
      (Sprawa T-542/19)
      (2019/C 337/12)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: FV (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna, a w konsekwencji:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 3 maja 2019 r., doręczonej skarżącej w dniu 6 maja 2019 r. przez pana [X], Senior Legal Counsellor przy Radzie, a wydanej przez pana [Y] jako organ powołujący, zgodnie z którą „1. Skarżąca, urodzona w dniu 25 marca 1956 r. [poufne] (1), urzędnik w grupie zaszeregowania AST 7, zostaje skierowana na urlop w interesie służby na podstawie art. 42c regulaminu pracowniczego i może domagać się korzyści finansowych przewidzianych w tym artykule. 2. Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 2015 r.”

                  —

                  zasądzenie od Rady zapłaty kwoty 151 101,72 EUR tytułem naprawienia szkody materialnej i uszczerbku dla kariery zawodowej skarżącej, z zastrzeżeniem możliwości podwyższenia lub obniżenia tej kwoty w trakcie postępowania;

                  —

                  zasądzenie od Rady zapłaty 70 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę i za uszczerbek na reputacji skarżącego, z zastrzeżeniem możliwości podwyższenia lub obniżenia tej kwoty w trakcie postępowania;

                  —

                  w każdym razie obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem Unii Europejskiej.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 266 TFUE oraz podstawowych i ogólnych zasad prawa Unii, w szczególności poszanowania uzasadnionych oczekiwań, zasad dobrej administracji, dobrej wiary i pewności prawa oraz poszanowania zasady proporcjonalności.
                  W tym względzie skarżąca uważa, że organ powołujący w oczywisty sposób nie zastosował i nie dokonał prawidłowej wykładni wyżej wymienionych przepisów i zasad, nie podejmując niezbędnych działań w celu zastosowania się do wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 14 grudnia 2018 r. w sprawie FV/Rada (T-750/16, EU:T:2018:972). Uważa ona również, że naruszyła ona zasadę wymagającą od administracji wydania decyzji, która nie byłaby nieproporcjonalna, tj. która byłaby konieczna do osiągnięcia celów, co wymaga, aby treść i forma decyzji były proporcjonalne do zamierzonego celu. Wreszcie skarżąca podnosi naruszenie jej uzasadnionych oczekiwań co do tego, że organ powołujący prawidłowo i sumiennie zastosuje się do ww. wyroku T-750/16, nie tylko poprzez prawidłowe zastosowanie art. 266 TFUE, lecz również bez skutku retroaktywnego.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący, po pierwsze, naruszenia przez zaskarżoną decyzję przesłanek określonych w art. 42c regulaminu pracowniczego i w komunikacie do personelu nr 71/15 z dnia 23 października 2015 r., co stanowi zdaniem skarżącej naruszenie zasady, zgodnie z którą administracja ma obowiązek wydania decyzji wyłącznie w oparciu o prawnie dopuszczalne podstawy, tj. istotne i nieobarczone oczywistym błędem w ocenie co do okoliczności faktycznych lub prawnych, a po drugie, nadużycia proceduralnego.
                  W tym względzie skarżąca uważa, że wydając zaskarżoną decyzję w tych okolicznościach, organ powołujący w sposób oczywisty nie zastosował i nie dokonał prawidłowej wykładni ww. przepisów regulaminu pracowniczego i komunikatu do personelu, opierając swoją decyzję na nieprawidłowych podstawach faktycznych i prawnych. Twierdzi ona, że Rada nie uzasadniła interesu służby, któremu miała służyć, stosując art. 42c w odniesieniu do strony skarżącej ani nie określiła rzeczywistych potrzeb organizacyjnych, które wymagałyby rzekomego nabycia nowych umiejętności, których strona skarżąca nie byłaby w stanie nabyć, ani też organ powołujący nie zastąpił wyraźnie art. 42c postępowaniem dyscyplinarnym.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku staranności. W tym względzie skarżąca uważa, że wydając zaskarżoną decyzję w tych okolicznościach, organ powołujący nie zachował równowagi, która wymaga, aby instytucja uwzględniła wszystkie czynniki mogące mieć wpływ na jej decyzję oraz zarówno interes służby, jak i interes zainteresowanego urzędnika.

         (1)  Dane poufne zostały utajnione.