title: Sprawa T-213/12: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2012 r. — Elitaliana przeciwko Eulex Kosovo i Starlite Aviation Operations

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/20

         Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2012 r. — Elitaliana przeciwko Eulex Kosovo i Starlite Aviation Operations
   (Sprawa T-213/12)
   2012/C 200/40
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Elitaliana SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: R. Colagrande, avvocato)

      Strona pozwana: Eulex Kosovo — European Union Rule of Law Mission (Prisztina, Republika Kosowa) i Starlite Aviation Operations (Dublin, Irlandia)

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Eulex — których treść i data są skarżącej nieznane — o udzieleniu, w ramach przetargu oznaczonego jako „EuropeAid/131516/D/SER/XK — Helicopter Support to the EULEX Mission in Kosovo (PROC/272/11)”, zamówienia spółce Starlite Aviation Operations, przekazanych Eulex pismem z dnia 29 marca 2012 r. (doręczonym w tym samym dniu pocztą elektroniczną) a także wszystkich innych aktów poprzedzających, późniejszych lub powiązanych, a w szczególności stosownie do okoliczności noty 2012-DAS-0392 z dnia 17 kwietnia 2012 r., w której Eulex odmówiła skarżącej dostępu do dokumentacji przetargu, o udzielenie którego skarżąca wniosła w dniu 2 kwietnia 2012 r.;

               —

               zasądzenia od Eulex odszkodowania (w szczególnej formie lub jako równowartość) na rzecz skarżącej w zakresie określonym w § 37 i następne skargi;

               —

               obciążenie Eulex kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga została wniesiona zasadniczo przeciwko decyzjom Eulex o udzieleniu, w ramach przetargu oznaczonego jako „EuropeAid/131516/D/SER/XK — Helicopter Support to the EULEX Mission in Kosovo (PROC/272/11)”, zamówienia spółce Starlite Aviation Operations, a także przeciwko wszystkim innym aktom poprzedzającym, późniejszym lub powiązanym. Skarżąca wnosi w tym względzie o zasądzenie odszkodowania za wynikłe w związku z tym szkody.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi wyłącznie jeden zarzut oparty na naruszeniu lub błędnym zastosowaniu ogłoszenia opublikowanego w dniu 18 października 2011 r. w związku z art. 46 i następne dyrektywy 18/2004/WE (1); naruszeniu ogólnych zasad przejrzystości, proporcjonalności i równego traktowania ustanowionych w „Practical Guide to contract procedures for UE external action” [„praktycznym przewodniku dotyczącym procedur udzielania zamówień w ramach działań zewnętrznych UE”] (Prag), którym podlegała procedura przetargowa; a także naruszeniu ogólnych zasad zapewnienia efektywnej konkurencji w związku ze standardami przewidzianymi dla usług objętych zamówieniem.
   W tym względzie podniesione zostało, że zamówienie zostało udzielone oferentowi, który nie spełniał technicznych warunków zawartych w ogłoszeniu.

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi


title: Sprawa C-521/13 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 11 września 2014 r. – Think Schuhwerk GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) — Brak charakteru odróżniającego — Czerwone skuwki sznurowadeł do butów — Artykuł 122 regulaminu postępowania przed Sądem — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne]

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/6

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 11 września 2014 r. – Think Schuhwerk GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-521/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) - Brak charakteru odróżniającego - Czerwone skuwki sznurowadeł do butów - Artykuł 122 regulaminu postępowania przed Sądem - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne])
   (2014/C 431/10)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Think Schuhwerk GmbH (przedstawiciel: M. Gail, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne, a w pozostałym zakresie oddalone jako oczywiście bezzasadne.

               2)

               Think Schuhwerk GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawa T-49/07: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2007 r. — Fahas przeciwko Radzie

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/43

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2007 r. — Fahas przeciwko Radzie
   (Sprawa T-49/07)
   (2007/C 95/90)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Sofiane Fahas (Milkendorf, Niemcy) (przedstawiciel: F. Zillmer)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2002/848/WE z dnia 28 października 2002 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzję 2002/460/WE, w której Rada określiła zaktualizowaną listę osób i podmiotów objętych zakresem zastosowania rozporządzenia oraz wszystkich decyzji Rady Unii Europejskiej przyjętych w międzyczasie, łącznie z decyzją 2006/1008/WE z dnia 21 grudnia 2006 r., która nadal pozostaje w mocy w zakresie, w jakim dotyczą skarżącego;

               —

               stwierdzenie, iż wszystkie przywołane powyżej decyzje, w tym decyzja 2006/1008/WE z dnia 21 grudnia 2006 r., nie znajdują zastosowania względem skarżącego;

               —

               zasądzenie od Rady Unii Europejskiej na rzecz skarżącego odszkodowania z tytułu poniesionej szkody w wysokości, której określenie jest pozostawione uznaniu Sądu, lecz nie niższej aniżeli 2 000 EUR;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząc niniejszą skargę skarżący kwestionuje decyzję 2006/1008/WE (1) i wszystkie wcześniej przyjęte decyzje, począwszy od decyzji 2002/848/WE (2) w zakresie, w jakim jego nazwisko zostało wyraźnie wymienione w ich tekście.
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi w szczególności, że naruszone zostało jego prawo do obrony oraz prawo do skutecznej ochrony prawnej. Ponadto skarżący podnosi, iż decyzja 2006/1008/WE nie została uzasadniona i w związku z tym narusza art. 253 WE.

      (1)  Decyzja Rady 2006/1008/WE z dnia 21 grudnia 2006 r. wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (Dz.U. L 379, str. 123).

      (2)  Decyzja Rady 2002/848/WE z dnia 28 października 2002 r. wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylająca decyzję 2002/460/WE (Dz.U. L 295, str. 12).


title: Sprawa T-525/09: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2011 r. — MIP Metro przeciwko OHIM — Metronia (METRONIA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego METRONIA — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy METRO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               15.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/6

         Wyrok Sądu z dnia 8 września 2011 r. — MIP Metro przeciwko OHIM — Metronia (METRONIA)
   (Sprawa T-525/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego METRONIA - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy METRO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 305/07
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (przedstawiciele: adwokaci J.C. Plate i R. Kaase)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Metronia SA (Madryt, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 października 2009 r. (sprawa R 1315/2006-1) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG a Metronia S.A.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawa T-103/14: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Frucona Košice przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/53

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Frucona Košice przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-103/14)
   2014/C 112/69
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Frucona Košice a.s. (Koszyce, Słowacja) (przedstawiciele: K. Lasok, QC, B. Hartnett, Barrister, O. Geiss, lawyer, i J. Holmes, Barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2013) 6261 z dnia 16 października 2013 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.18211 (C 25/2005) (ex NN 21/2005) skierowanej do Republiki Słowackiej;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa do obrony.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo w motywie 83 zaskarżonej decyzji.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja dopuściła się błędu w ustaleniach faktycznych oraz naruszyła prawo, uznając, że wszczęcie postępowania upadłościowego byłoby korzystniejsze dla słowackiego organu podatkowego (motywy 88–119 zaskarżonej decyzji).

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja popełniła błąd, uznając, że postępowanie w sprawie egzekucji należności podatkowych pozwoliłoby osiągnąć większy zwrot niż postępowanie układowe.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  20 października 2005 r.  w sprawie C-247/04 Transport Maatschappij Traffic BV przeciwko Staatssecretaris van Economische Zaken (wniosek Beroep voor het bedrijfsleven o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Wspólnotowy Kodeks Celny — Zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych lub wywozowych — Pojęcie kwoty  prawnie należnej )

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 20 października 2005 r.
   w sprawie C-247/04 Transport Maatschappij Traffic BV przeciwko Staatssecretaris van Economische Zaken (1) (wniosek Beroep voor het bedrijfsleven o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Wspólnotowy Kodeks Celny - Zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych lub wywozowych - Pojęcie kwoty „prawnie należnej”)
   (2006/C 86/13)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-247/04 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) postanowieniem z dnia 28 maja 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 11 czerwca 2004 r., w postępowaniu: Transport Maatschappij Traffic BV przeciwko Staatssecretaris van Economische Zakon, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, J. Makarczyk (sprawozdawca), C. Gulmann, R. Schintgen i J. Klučka, sędziowie; rzecznik generalny: C. Stix Hackl, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 20 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   W świetle artykułu 236 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny należności przywozowe lub wywozowe są prawnie należne, jeżeli dług celny powstał zgodnie z przesłankami określonymi w rozdziale 2 tytułu VII tego rozporządzenia i jeżeli kwota tych należności mogła zostać określona na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich zgodnie z przepisami tytułu II tego rozporządzenia.
   Kwota należności przywozowych lub wywozowych jest prawnie należna w rozumieniu art. 236 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 2913/92, nawet wówczas gdy dłużnik nie został o niej powiadomiony zgodnie z art. 221 ust. 1 tego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 217 z 28.08.2004


title: Sprawa C-274/12 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 grudnia 2013 r. — Telefónica SA przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Artykuł 263 akapit czwarty TFUE — Prawo do wniesienia skargi — Legitymacja procesowa — Osoby fizyczne lub prawne — Akt dotyczący ich indywidualnie — Akt regulacyjny niewymagający środków wykonawczych — Decyzja stwierdzająca niezgodność systemu pomocy państwa ze wspólnym rynkiem — Prawo do skutecznej ochrony sądowej)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/12

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 grudnia 2013 r. — Telefónica SA przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-274/12 P) (1)

   (Odwołanie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Artykuł 263 akapit czwarty TFUE - Prawo do wniesienia skargi - Legitymacja procesowa - Osoby fizyczne lub prawne - Akt dotyczący ich indywidualnie - Akt regulacyjny niewymagający środków wykonawczych - Decyzja stwierdzająca niezgodność systemu pomocy państwa ze wspólnym rynkiem - Prawo do skutecznej ochrony sądowej)
   2014/C 52/19
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Telefónica SA (przedstawiciele: J. Ruiz Calzado i J. Domínguez Pérez, abogados, oraz M. Núñez Müller, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Němečková i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) z dnia 21 marca 2012 r. w sprawie T-228/10 Telefónica przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 decyzji Komisji 2011/5/WE z dnia 28 października 2009 r. w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości społki w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) wdrożonej przez Hiszpanię (Dz.U. 2011, L 7, s. 48).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Telefónica SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 227 z 28.7.2012.


title: Sprawa C-516/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Austria) w dniu 3 października 2016 r. – Erzeugerorganisation Tiefkühlgemüse e. Gen./Agrarmarkt Austria

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Austria) w dniu 3 października 2016 r. – Erzeugerorganisation Tiefkühlgemüse e. Gen./Agrarmarkt Austria
   (Sprawa C-516/16)
   (2016/C 462/13)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Erzeugerorganisation Tiefkühlgemüse e. Gen

      Strona pozwana: Agrarmarkt Austria

      Pytania prejudycjalne

               I.1.

               Czy art. 65, 66, 69 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1580/2007 (1) z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw oraz (od 23 czerwca 2011 r.) art. 64, 65, 68 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 534/2011 (2) z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw wymagają, aby decyzja dotycząca zatwierdzenia programu operacyjnego i kwot funduszy tudzież zmiana tej decyzji oraz decyzja dotycząca „zatwierdzonej kwoty pomocy” nie była wydawana jako zwykłe powiadomienie, lecz formalnie (przynajmniej tymczasowo) wiążąca decyzja, zaskarżalna przez wnioskodawcę już a priori, tj. niezależnie od zaskarżenia decyzji końcowej (zgodnie z art. 70 rozporządzenia 1580/2007 lub art. 69 rozporządzenia 543/2011) w sprawie wniosku o (ostatecznie obliczoną) wypłatę pomocy?

               I.2.

               Czy przywołane w powyższym pytaniu prejudycjalnym I.1. przepisy prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że przy wydawaniu tych decyzji (w części normatywnej decyzji) należy również ustalić w wiążący sposób wartość produkcji wprowadzonej na rynek?

               I.3.

               Czy prawo Unii, w szczególności art. 69 i 70 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw należy interpretować w ten sposób, że sąd, który ma rozstrzygnąć w przedmiocie środka odwoławczego od decyzji organu administracji, mocą której dokonano w odniesieniu do określonej rocznej transzy programu operacyjnego ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o wypłatę pomocy finansowej w ramach programu operacyjnego zgodnie z art. 103 g ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynku) zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 361/2008 z dnia 14 kwietnia 2008 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzeniem o jednolitej wspólnej organizacji rynku”), jest pozbawiony w związku z już istniejącą decyzją dotyczącą zatwierdzenia programu operacyjnego i kwoty funduszy oraz w związku z decyzją dotyczącą „zatwierdzonej kwoty funduszy” możliwości weryfikowania kwestii zgodności z prawem obliczenia wartości produkcji wprowadzonej do obrotu jako podstawy pułapu pomocy?

               I.4.

               W razie udzielenia odpowiedzi negatywnej na pytania I.1., I.2. lub I.3.: czy rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynku), w szczególności jego załącznik I, część IX („Warzywa i owoce”, w szczególności „Kod CN ex 0709 Pozostałe warzywa, świeże lub schłodzone […]” oraz X („Przetwory owocowe i warzywne”, „Kod CN ex 0710 Warzywa […] zamrożone”) należy interpretować w ten sposób, że produktów z warzyw, które powstają wskutek sumy działań odbywających się po zbiorach składających się z czyszczenia, obierania, blanszowania i zamrażania, nie należy klasyfikować jako produkty rozumieniu części IX załącznika I, lecz jako produkty w rozumieniu części X załącznika I?

               I.5.

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie prejudycjalne I.4.: czy użyty w art. 103d ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynku) zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 361/2008 z dnia 14 kwietnia 2008 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) termin „wartość produkcji wprowadzonej do obrotu” należy interpretować w ten sposób, iż wartość tę trzeba obliczać w ten sposób, że ustaleniu podlega tylko wartość produkcji, jednakże z odliczeniem wartości, która przypada na etap przetwarzania, odliczając wartość tego procesu, który polega na przerobieniu zebranych, oczyszczonych, pokrojonych i zblanszowanych warzyw w warzywa głęboko mrożone?

               I.6.

               Czy art. 51 ust. 7 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw należy interpretować w ten sposób, że organizacja producentów, która przedstawiła program operacyjny obejmujący lata 2010-2014, który został zatwierdzony przed 20 stycznia 2013 r., w odniesieniu do którego jednakże w późniejszym momencie (13 grudnia 2013 r.) dokonano zmiany zatwierdzenia w zakresie, w jakim program został zmieniony na inny sposób obliczania wartości produkcji wprowadzonej do obrotu, może powołać się jeszcze odnośnie do warunków obliczania wartości produkcji wprowadzonej do obrotu także po tej zmianie programu operacyjnego (a więc w odniesieniu do pomocy podlegającej wypłaceniu w 2014 r.) na „przepisy obowiązujące w 2008 r.”?

               I.7.

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytania prejudycjalne I.5. i I.6: czy art. 52 ust. 6 lit. a) i art. 21 ust. 1 lit. i) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, nr 2201/96 i nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw są nieważne w zakresie, w jakim w ich wyniku etapy przetwarzania zebranych warzyw, w ramach których warzywa te są przetwarzane „w inny produkt wymieniony w załączniku I do traktatu WE” są uwzględniane przy obliczaniu wartości produkcji wprowadzonej do obrotu?

               I.8.

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie prejudycjalne I.6. (i niezależnie od odpowiedzi na pozostałe pytania): czy art. 50 ust. 3 lit. d) rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw jest nieważny?

               II.1.

               Czy art. 103c rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 361/2008 z dnia 14 kwietnia 2008 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) należy interpretować w ten sposób, że w ramach „program[u] operacyjn[ego] w w sektorze owoców i warzyw” dopuszczalne jest tylko promowanie produkcji produktów, które mogą zostać zaklasyfikowane jako produkty w rozumieniu części IX załącznika I, jednak nie jest dopuszczalne również promowanie inwestycji w przetwórstwo takich produktów?

               II.2.

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie prejudycjalne I.1.: w jakich okolicznościach i w jakim zakresie art. 103c Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 361/2008 z dnia 14 kwietnia 2008 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) dopuszcza takie promowanie inwestycji w przetwórstwo?

               II.3.

               Czy art. 60 ust. 7 rozporządzenia wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw jest ważny?

               III.1.

               Czy pkt 23 załącznika IX do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw należy interpretować w ten sposób, że wyłączenie z promocji wynika wyłącznie z miejscowej lokalizacji na obcej nieruchomości?

               III.2.

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie III.1.: czy pkt 23 załącznika I do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw jest nieważny?

               III.3.

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie III.1. i przeczącej na pytanie III.2.: czy uregulowanie w pkt 23 załącznika IX do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 stanowi jasny lub jednoznaczny przepis w zakresie, w jakim nie są chronione uzasadnione oczekiwania podmiotu gospodarczego w odniesieniu do promocji działań, które były realizowane na obcej nieruchomości, które jednakże należą do jego zakładu, mimo zapewnienia lub zgody udzielonej na promocję przez organy państwowe mających wiedzę na temat tych okoliczności?

               IV.

               Czy okoliczność, że Trybunał nie dokonuje korzystnego dla zainteresowanego ograniczenia skutków wyroku w rozumieniu art. 264 akapit drugi TFUE w odniesieniu do wyroku, który przez nową wykładnię prawa Unii lub stwierdzenie nieważności aktu prawnego Unii dotychczas uznawanego za ważny jest niekorzystny pod względem prawnym dla zainteresowanego wywołuje taki skutek, że zainteresowany nie może powołać się przed sądem krajowym w indywidualnym przypadku na zasadę pewności prawa, jeżeli wykazana została jego dobra wiara?

      (1)  Dz.U. L 350, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 157, s. 1.


title: Sprawy połączone od C-401/15 do C-403/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative – Luksemburg) – Noémie Depesme, Saïd Kerrou (C-401/15), Adrien Kauffmann (C-402/15), Maxime Lefort (C-403/15)/Ministre de l'Enseignement supérieur et de la recherche (O desłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ osób — Prawa pracownicze — Równość traktowania — Przywileje socjalne — Pomoc finansowa na kontynuację nauki w szkole wyższej — Warunek filiacji — Pojęcie „dziecka” — Dziecko współmałżonka lub zarejestrowanego partnera — Uczestnictwo w utrzymywaniu tego dziecka)

text:
               13.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative – Luksemburg) – Noémie Depesme, Saïd Kerrou (C-401/15), Adrien Kauffmann (C-402/15), Maxime Lefort (C-403/15)/Ministre de l'Enseignement supérieur et de la recherche
   (Sprawy połączone od C-401/15 do C-403/15) (1)

   ((O desłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ osób - Prawa pracownicze - Równość traktowania - Przywileje socjalne - Pomoc finansowa na kontynuację nauki w szkole wyższej - Warunek filiacji - Pojęcie „dziecka” - Dziecko współmałżonka lub zarejestrowanego partnera - Uczestnictwo w utrzymywaniu tego dziecka))
   (2017/C 046/07)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour administrative

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Noémie Depesme, Saïd Kerrou (C-401/15), Adrien Kauffmann (C-402/15), Maxime Lefort (C-403/15)

      Strona pozwana: Ministre de l'Enseignement supérieur et de la recherche

      Sentencja

   Wykładni art. 45 TFUE i art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii należy dokonywać w ten sposób, że przez dziecko pracownika przygranicznego, które może pośrednio korzystać z określonych w tym ostatnim przepisie przywilejów socjalnych, takich jak finansowanie nauki w szkole wyższej przyznane przez państwo członkowskie dzieciom pracowników wykonujących aktywność zawodową lub pracowników, którzy wykonywali taką aktywność w tym państwie, rozumie się nie tylko dziecko posiadające więź filiacyjną z tym pracownikiem, lecz również dziecko współmałżonka lub zarejestrowanego partnera tego pracownika, w sytuacji gdy ten ostatni ma udział w utrzymywaniu tego dziecka. Ten ostatni wymóg wynika z sytuacji faktycznej, której ocena jest zadaniem organów administracji oraz, w stosownych przypadkach, sądów krajowych, przy czym nie jest konieczne ustalanie powodów tego udziału ani obliczanie jego dokładnego rozmiaru.

      (1)  Dz.U. C 302 z 14.9.2015.


title: Sprawa C-250/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos Vyriausybės — Litwa) — AB Lietuvos geležinkeliai przeciwko Vilniaus teritorinė muitinė, Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos (Zwolnienie z należności celnych oraz podatku VAT od przywozu towarów — Paliwo znajdujące się w standardowych zbiornikach pojazdów silnikowych — Pojęcie „drogowy pojazd silnikowy” — Lokomotywa — Transport drogowy i transport kolejowy — Zasada równego traktowania — Zasada neutralności)

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/12

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos Vyriausybės — Litwa) — AB Lietuvos geležinkeliai przeciwko Vilniaus teritorinė muitinė, Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos
   (Sprawa C-250/11) (1)

   (Zwolnienie z należności celnych oraz podatku VAT od przywozu towarów - Paliwo znajdujące się w standardowych zbiornikach pojazdów silnikowych - Pojęcie „drogowy pojazd silnikowy” - Lokomotywa - Transport drogowy i transport kolejowy - Zasada równego traktowania - Zasada neutralności)
   2012/C 295/20
   Język postępowania: litewski

      Sąd krajowy

   Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos Vyriausybės

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: AB Lietuvos geležinkeliai

      Strona pozwana: Vilniaus teritorinė muitinė, Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos vyriausybės — Wykładnia art. 112 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz.U. L 105, s. 1) oraz art. 107 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz.U. L 234, s. 23) — Wykładania art. 82 ust. 1 dyrektywy Rady 83/181/EWG z dnia 28 marca 1983 r. określającej zakres art. 14 ust. 1 lit. d) dyrektywy 77/388/EWG w odniesieniu do zwolnienia z podatku od wartości dodanej na przywóz finalny niektórych towarów (Dz.U. L 105, s. 38) oraz art. 84 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2009/132/WE z dnia 19 października 2009 r. określającej zakres stosowania art. 143 lit. b) i c) dyrektywy 2006/112/WE w odniesieniu do zwolnienia z podatku od wartości dodanej przy ostatecznym imporcie niektórych towarów (Dz.U. L 292, s. 5) — Wolny od należności celnych i zwolniony z podatku VAT wwóz paliwa znajdującego się w standardowych zbiornikach drogowych pojazdów mechanicznych — Spółka, która na obszarze państwa trzeciego napełniała olejem napędowym standardowe zbiorniki paliwa należących do niej lokomotyw — Pojęcie drogowego pojazdu mechanicznego

      Sentencja

   Artykuł 112 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, zmienionego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1315/88 z dnia 3 maja 1988 r., art. 107 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, art. 82 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady z dnia 28 marca 1983 r. określającej zakres art. 14 ust. 1 lit. d) dyrektywy 77/388/EWG w odniesieniu do zwolnienia z podatku od wartości dodanej na przywóz finalny niektórych towarów, zmienionej dyrektywą Rady 88/331/EWG z dnia 13 czerwca 1988 r. oraz art. 84 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2009/132/WE z dnia 19 października 2009 r. określającej zakres stosowania art. 143 lit. b) i c) dyrektywy 2006/112/WE w odniesieniu do zwolnienia z podatku od wartości dodanej przy ostatecznym imporcie niektórych towarów należy interpretować w ten sposób, że nie znajdują one zastosowania do lokomotyw.

      (1)  Dz.U. C 226 z 30.7.2011.


title: Sprawa C-421/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien — Austria) — Humanplasma GmbH przeciwko Republik Österreich (Artykuły 28 WE i 30 WE — Uregulowanie krajowe zakazujące przywozu produktów z krwi oddanej nie w całości nieodpłatnie)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/13

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien — Austria) — Humanplasma GmbH przeciwko Republik Österreich
   (Sprawa C-421/09) (1)

   (Artykuły 28 WE i 30 WE - Uregulowanie krajowe zakazujące przywozu produktów z krwi oddanej nie w całości nieodpłatnie)
   2011/C 55/22
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Humanplasma GmbH

      Strona pozwana: Republik Österreich

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien — Wykładnia art. 28 WE i 30 WE — Zgodność uregulowania krajowego zakazującego przywozu krwi ludzkiej oddanej odpłatnie z tymi postanowieniami

      Sentencja

   Artykuł 28 WE w związku z art. 30 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom krajowym, które przewidują, iż przywóz krwi lub składników krwi pochodzących z innego państwa członkowskiego jest dozwolony tylko pod warunkiem, mającym zastosowanie także do produktów krajowych, że krew, z której pozyskiwane są owe produkty, została oddana w ten sposób, iż dawcy nie tylko nie otrzymali wynagrodzenia, lecz także nie uzyskali zwrotu kosztów poniesionych w celu oddania krwi.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa C-216/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 7 lutego 2013 r. w sprawie T-118/10, Acron OAO przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 23 kwietnia 2013 r. przez Acron OAO

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/24

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 7 lutego 2013 r. w sprawie T-118/10, Acron OAO przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 23 kwietnia 2013 r. przez Acron OAO
   (Sprawa C-216/13 P)
   2013/C 171/47
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Acron OAO (przedstawiciel: B. Evtimov, E. Borovikov, D. O'Keeffe, Solicitor)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Fertilizers Europe

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej wydanego w dniu 7 lutego 2013 r. w sprawie T-118/10, Acron OAO przeciwko Radzie Unii Europejskiej;

               —

               orzeczenie co do istoty sprawy i stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1251/2009 z dnia 18 grudnia 2009 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1911/2006 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz roztworów mocznika i azotanu amonu pochodzących między innymi z Rosji (1) w zakresie dotyczącym wnoszącej odwołanie;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania przed Trybunałem i Sądem Unii Europejskiej włącznie z wydatkami poniesionymi przez wnosząca odwołanie w postepowaniu w dwóch instancjach;

               —

               orzeczenie, że Fertilizers Europe, interwenient, pokrywa własne koszty postępowania przed Sadem i, w razie przystąpienia przez niego w charakterze interwenienta do postępowania przed Trybunałem, obciążenie go całością kosztów skarżącej w odwołaniu związanych z jego interwencją.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd Unii Europejskiej:

               —

               dokonał błędnej wykładni art. 2 ust. 5 akapit pierwszy, zdanie pierwsze podstawowego rozporządzenia antydumpingowego i w konsekwencji odpowiedniego przepisu zawartego w art. 2.2.1.1 akapit pierwszy porozumienia o stosowaniu artykułu VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych z 1994 r. zawartego w załączniku 1A Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu („porozumienia antydumpingowego”);

               —

               potwierdził błędną interpretację i naruszenie art. 2 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego i, w konsekwencji odpowiedniego przepisu zawartego w art. 2 ust. 2 porozumienia antydumpingowego;

               —

               nie dokonał prawidłowej oceny prawnej stosunku pomiędzy art. 2 ust. 5 zdanie drugie a art. 2 ust. 7 lit. b) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, w związku z czym dokonał błędnej wykładni motywów 3 i 4 preambuły do rozporządzenia (WE) 1972/2002 i, w konsekwencji, art. 2 ust. 5 akapit pierwszy, zdanie drugie oraz nie dochował spójności pomiędzy ową wykładnią i przepisem a porozumieniem antydumpingowym;

               —

               potwierdził naruszenie art. 2 ust. 6 lit. c) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego i oczywisty błąd w ocenie.

      (1)  Dz.U. L 388, s. 5.


title: Sprawa C-169/11: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Frosinone — Włochy) — Procura della Repubblica przeciwko Patrick Conteh

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/39

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Frosinone — Włochy) — Procura della Repubblica przeciwko Patrick Conteh
   (Sprawa C-169/11) (1)

   2011/C 269/84
   Język postępowania: włoski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 173 z 11.6.2011.


title: Sprawa F-71/07: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2007 r. — Karatzoglou przeciwko EAR

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/70

         Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2007 r. — Karatzoglou przeciwko EAR
   (Sprawa F-71/07)
   (2007/C 269/128)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Georgios Karatzoglou (Preveza, Grecja) [przedstawiciel: S.A. Pappas, avocat]

      Strona pozwana: Europejska Agencja Odbudowy (EAR)
   Żądania strony skarżącej

               —

               nakazanie EAR zapłaty kwoty 348 965,96 EUR tytułem naprawienia szkody poniesionej ze względu na niewykonanie wyroku czwartej izby Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 lutego 2006 r. w sprawie T-471/04 Georgios Karatzoglou przeciwko Europejskiej Agencji Odbudowy (1);

               —

               nakazanie EAR zapłaty kwoty 100 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną w związku z niewykonaniem wyroku w sprawie T-471/04;

               —

               nakazanie EAR zapłaty kwoty 100 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z niezgodnego z prawem działania EAR polegającego na tym, że odmówiła ona podjęcia wszelkich niezbędnych działań celem wykonania wyroku w sprawie T-471/04;

               —

               nakazanie EAR zapłaty odsetek od wyżej przywołanych kwot w wysokości 3 % od dnia publikacji wyroku w sprawie T-471/04;

               —

               obciążenie EAR kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący podnosi zasadniczo naruszenie przez EAR art. 233 WE w związku z niepodjęciem przez nią działań mających na celu wykonanie ww. wyroku Sądu Pierwszej Instancji.

      (1)  Dz. U. C 96 z 22 kwietnia 2006 r., str. 13.


title: Sprawa T-126/09: Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2009 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/18

         Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2009 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-126/09)
   2009/C 129/31
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: P. Gentili, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               Unieważnienie konkursów (AD5) EPSO/AD/144/09 (zdrowie publiczne), EPSO/AD/145/09 (bezpieczeństwo żywności — polityki i prawodawstwo) oraz EPSO/AD/146/09 (bezpieczeństwo żywności — inspekcje, kontrola i ewaluacja), mających na celu przyjęcie odpowiednio 35, 40 i 55 administratorów (AD5) narodowości bułgarskiej, cypryjskiej, czeskiej, estońskiej, węgierskiej, łotewskiej, litewskiej, maltańskiej, polskiej, rumuńskiej, słowackiej i słoweńskiej w dziedzinie zdrowia publicznego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych, które podniesione zostały w sprawie T-166/07 Włochy przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-77/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 października 2007 r. — Feralpi Siderurgica przeciwko Komisji (Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Producenci prętów zbrojeniowych do betonu — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 65 EWWiS — Decyzja wydana na podstawie traktatu EWWiS po wygaśnięciu tego traktatu — Brak kompetencji Komisji)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/37

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 października 2007 r. — Feralpi Siderurgica przeciwko Komisji
   (Sprawa T-77/03) (1)

   (Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Producenci prętów zbrojeniowych do betonu - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 65 EWWiS - Decyzja wydana na podstawie traktatu EWWiS po wygaśnięciu tego traktatu - Brak kompetencji Komisji)
   (2007/C 297/75)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Feralpi Siderurgica SpA (Brescia, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G.M. Roberti, A. Franchi i I. Perego)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Pignataro-Nolin i A. Whelan, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata P. Manziniego)

      Interwenient(-ci) popierający stronę skarżącą: Republika Włoska (przedstawiciel: I. Braguglia, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2002) 5087 wersja ostateczna z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania na podstawie art 65 traktatu EWWiS (COMP/37.956 — Pręty zbrojeniowe do betonu)
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C (2002) 5087 wersja ostateczna z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania na podstawie art 65 traktatu EWWiS (COMP/37.956 — Pręty zbrojeniowe do betonu) w stosunku do Feralpi Siderurgica SpA.

               2)

               Komisja zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Feralpi Siderurgica.

               3)

               Republika Włoska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.5.2003.


title: Sprawa T-579/15: Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2016 r. – For Tune/EUIPO – Gastwerk Hotel Hamburg (fortune) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego fortune — Wcześniejszy słowny niemiecki znak towarowy FORTUNE-HOTELS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/36

         Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2016 r. – For Tune/EUIPO – Gastwerk Hotel Hamburg (fortune)
   (Sprawa T-579/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego fortune - Wcześniejszy słowny niemiecki znak towarowy FORTUNE-HOTELS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 006/44)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: For Tune sp. z o.o. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: adwokat K. Popławska)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Gastwerk Hotel Hamburg GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 sierpnia 2015 r. (sprawa R 2808/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Gastwerk Hotel Hamburg a For Tune.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               For Tune sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 398 z 30.11.2015.


title: Sprawa C-240/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 14 maja 2010 r. — Cathy Schulz-Delzers, Pascal Schulz przeciwko Finanzamt Stuttgart III

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 14 maja 2010 r. — Cathy Schulz-Delzers, Pascal Schulz przeciwko Finanzamt Stuttgart III
   (Sprawa C-240/10)
   ()
   2010/C 221/29
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Baden-Württemberg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Cathy Schulz-Delzers, Pascal Schulz

      Strona pozwana: Finanzamt Stuttgart III

      Pytania prejudycjalne

               1)

                           a)

                           Czy § 3 pkt 64 Einkommensteuergesetz (ustawy o podatku dochodowym) w brzmieniu obowiązującym w latach 2005 i 2006 jest zgodny ze swobodą przepływu pracowników zgodnie z art. 45 w brzmieniu „Wersji skonsolidowanej Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej” — TFUE (dawniej art. 39 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską — WE)?

                           b)

                           Czy § 3 pkt 64 Einkommensteuergesetz w brzmieniu obowiązującym w latach 2005 i 2006 stanowi zakazaną na podstawie art. 18 TFUE (dawniej art. 12 WE) ukrytą dyskryminację ze względu na przynależność państwową?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy § 3 pkt 64 Einkommensteuergesetz w brzmieniu obowiązującym w latach 2005 i 2006 jest zgodny ze swobodą przemieszczania się obywateli Unii, która wynika z art. 21 TFUE (art. 18 WE)?


title: Sprawa T-203/12: Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2012 r. — Alchaar przeciwko Radzie

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/24

         Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2012 r. — Alchaar przeciwko Radzie
   (Sprawa T-203/12)
   2012/C 217/52
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mohamad Nedal Alchaar (Alep, Syria) (przedstawiciel: A. Korkmaz, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności następujących aktów w zakresie, w jakim dotyczą skarżącego:

                           —

                           rozporządzenia wykonawczego 1244/1011 z dnia 1 grudnia 2011 r.;

                           —

                           decyzji 2011/782/WPZiB, ze zmianami i uzupełnieniami wprowadzonymi do chwili obecnej, mianowicie decyzją wykonawczą 2012/37/WPZiB, decyzją 2012/122/WPZiB, decyzją wykonawczą 2012/172/WPZiB i decyzją 2012/206/WPZiB;

                           —

                           rozporządzenia Rady 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r., ze zmianami i uzupełnieniami wprowadzonymi do chwili obecnej, mianowicie rozporządzeniem wykonawczym 55/2012, rozporządzeniem 168/2012 i rozporządzeniem wykonawczym 266/2012;

                           —

                           każdego przyszłego aktu zmieniającego lub uzupełniającego decyzję 2011/782/WPZiB lub rozporządzenie Rady 36/2012;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady zawartej w skierowanej do skarżącego informacji z dnia 16 marca 2012, w zakresie w jakim pozostawiono wpis dotyczący skarżącego w spornych wykazach;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia praw podstawowych i gwarancji procesowych, w szczególności praw do obrony, obowiązku uzasadnienia i zasady skutecznej ochrony sądowej w zakresie w jakim strona skarżąca nie została formalnie powiadomiona o umieszczeniu jej w wykazie osób objętych sankcjami oraz w zakresie w jakim powody jej wpisania wskazane w zaskarżonych aktach nie są wystarczające dla uzasadnienia sankcji.

               2)

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa własności i wolności gospodarczej.


title: Sprawa C-102/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu 21 lutego 2007 r. — Adidas AG i Adidas Benelux BV przeciwko Marca Mode, C&A Nederland, H&M Hennes & Mauritz Netherlands BV, Vendex KBB Nederland BV

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu 21 lutego 2007 r. — Adidas AG i Adidas Benelux BV przeciwko Marca Mode, C&A Nederland, H&M Hennes & Mauritz Netherlands BV, Vendex KBB Nederland BV
   (Sprawa C-102/07)
   (2007/C 82/48)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Adidas AG, Adidas Benelux BV.

      Strona pozwana: Marca Mode, C&A Nederland, H&M Hennes & Mauritz Netherlands BV, Vendex KBB Nederland BV.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy określając zakres ochrony znaku towarowego utworzonego z oznaczenia, które samo z siebie nie posiada charakteru odróżniającego, lub z oznaczenia, które odpowiada opisowi zawartemu w art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 89/104 (1), które ewentualnie ustaliło się w obrocie jako znak towarowy i zostało zarejestrowane, należy uwzględnić interes ogólny, który polega na tym, że dostępność określonych oznaczeń dla innych podmiotów gospodarczych oferujących dane towary lub usługi nie będzie w nieuzasadniony sposób ograniczana („konieczność pozostawienia do swobodnego używania”)?

               2)

               Jeżeli na pytanie pierwsze udzielona zostanie odpowiedź twierdząca: Czy stanowi przy tym różnicę, czy dane oznaczenia, które powinny być swobodnie dostępne, postrzegane są przez docelowy krąg odbiorców jako oznaczenia na rozróżnienie towarów albo jako zwykła ozdoba towaru?

               3)

               Jeżeli na pytanie pierwsze udzielona zostanie odpowiedź twierdząca: Czy stanowi przy tym również różnicę, że oznaczenie zaskarżone przez uprawnionego ze znaku towarowego pozbawione jest charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) dyrektywy lub składa się ze wskazówki w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy?

      (1)  Pierwsza dyrektywy Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, str. 1).


title: Sprawa T-416/10: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2010 r. — Yoshida Metal Industry przeciwko OHIM — Pi-Design i in. (Powierzchnia pokryta czarnymi krążkami)

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/32

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2010 r. — Yoshida Metal Industry przeciwko OHIM — Pi-Design i in. (Powierzchnia pokryta czarnymi krążkami)
   (Sprawa T-416/10)
   ()
   2010/C 328/56
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Yoshida Metal Industry Co., Ltd (Niigata, Japonia) (przedstawiciele: adwokaci S. Verea, K. Muraro, M. Balestriero)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą były również: Pi-Design AG (Triengen, Szwajcaria), Bodum France SA (Neuilly sur Seine, Francja), Bodum Logistics A/S (Billund, Dania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 maja 2010 r. w sprawie R 1237/2008-1;

               —

               utrzymanie w mocy decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 15 lipca 2008 r. dotyczącą rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 1372580;

               —

               potwierdzenie ważności rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 1372580;

               —

               obciążenie strony pozwanej i drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Graficzny znak towarowy przedstawiający powierzchnię pokrytą czarnymi krążkami dla towarów z klas 8 i 21 — wspólnotowy znak towarowy nr 1372580

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Pi-Design AG, Bodum France SA, Bodum Logistics A/S

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Wniosek został oparty na bezwzględnej podstawie odmowy rejestracji określonej w art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i unieważnienie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, że postanowienia tego artykułu znajdują zastosowanie do spornego wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-6/09: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 6 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2005/60/WE — Pranie pieniędzy oraz finansowanie terroryzmu — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/15

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 6 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-6/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2005/60/WE - Pranie pieniędzy oraz finansowanie terroryzmu - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   2009/C 282/28
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Peere i P. Dejmek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciel: D. Haven, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia lub przekazania, w wyznaczonym terminie, wszelkich przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu (Dz.U. L 309, s. 15)

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.03.2009


title: Sprawa T-199/04: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2011 r. — Gul Ahmed Textile Mills przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz bawełnianej bielizny pościelowej pochodzącej z Pakistanu — Szkoda — Związek przyczynowy)

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/15

         Wyrok Sądu z dnia 27 września 2011 r. — Gul Ahmed Textile Mills przeciwko Radzie
   (Sprawa T-199/04) (1)

   (Dumping - Przywóz bawełnianej bielizny pościelowej pochodzącej z Pakistanu - Szkoda - Związek przyczynowy)
   2011/C 331/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Gul Ahmed Textile Mills Ltd (Karaczi, Pakistan) [przedstawiciel: L. Ruessmann, adwokat, z adresem do doręczeń w Luksemburgu (Luksemburg)]

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix i B. Driessen, pełnomocnicy, wspierani przez G. Berrisch, adwokat)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Scharf i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 397/2004 z dnia 2 marca 2004 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz bawełnianej bielizny pościelowej pochodzącej z Pakistanu. (Dz. U. L 66, s. 1), w zakresie w jakim dotyczy ono skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia Rady (WE) nr 397/2004 z dnia 2 marca 2004 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz bawełnianej bielizny pościelowej pochodzącej z Pakistanu w zakresie, w jakim dotyczy ono Gul Ahmed Textile Mills Ltd.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Gul Ahmed Textile Mills Ltd.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 217 z 28.8.2004.


title: Sprawa T-639/11: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2011 r. — Heads! przeciwko OHIM (HEADS)

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/29

         Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2011 r. — Heads! przeciwko OHIM (HEADS)
   (Sprawa T-639/11)
   2012/C 49/53
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Heads! GmbH & Co. KG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Jaeger-Lenz i T. Bösling)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 października 2011 r. w sprawie R 2348/2010-1 w zakresie, w jakim odmówiono rejestracji znaku towarowego nr 8327926 „HEADS” dla usług należących do klasy 35 [zarządzanie w działalności handlowej; administrowanie działalności handlowej; usługi doradztwa w zakresie zarządzania personelem; marketing personelu; rekrutacja specjalistów i personelu kierowniczego; tymczasowe zapewnianie specjalistów i personelu kierowniczego (zarządzanie tymczasowe)];

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „HEADS” dla usług należących do klasy 35.

      Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ rozpatrywany wspólnotowy znak towarowy ma odróżniający charakter i ponieważ Izba Odwoławcza nie dokonała konkretnych ustaleń odnośnie do podstawy odmowy zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, na którym opiera się jej decyzja; błędnie przyjęła za podstawę swej oceny kombinację słów niezawartą we wniosku o rejestrację; błędnie oparła się na orzeczeniu (niemieckiego) federalnego trybunału patentowego; natomiast wnioski wyciągnięte z rzekomego punktu widzenia docelowego kręgu odbiorców nie znajdują zastosowania.


title: Sprawa T-269/04: Skarga wniesiona dnia 29 czerwca 2004 r. przez IDOM, S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM)

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/38

         Skarga wniesiona dnia 29 czerwca 2004 r. przez IDOM, S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM)
   (Sprawa T-269/04)
   (2004/C 217/67)
   Język postępowania: hiszpański
   Dnia 29 czerwca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) wniesiona przez IDOM S.A., z siedzibą w Bilbao (Hiszpania), reprezentowaną przez Tatianę Villate Consonni, abogado przy Ilustre Colegio de Madrid (madryckiej izbie adwokackiej).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 kwietnia 2004 r., wydanej w sprawie R-153/2003-2;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji 3707/2002 w postępowaniu w sprawie sprzeciwu B282733, w części dotyczącej odrzucenia sprzeciwu wniesionego w imieniu IDOM, S.A. i dopuszczającej zgłoszenie spornego znaku z klasy 37 i części 42;

               —

               uznanie argumentów strony skarżącej, poprzez nakazanie właściwemu Wydziałowi Sprzeciwów OHIM, aby odmówił w całości rejestracji przedmiotowego znaku; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami niniejszego postępowania w razie przegrania przez niego sprawy.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Idom Incorporated

               Przedmiotowy wspólnotowy znak towarowy:

               Graficzny znak towarowy „IDOM” – Zgłoszenie nr 1.185.800, dla usług z klasy 35, 37 i 42 (zarządzanie, konsulting i informatyka).

               Właściciel znaku towarowego lub znaku, powołanego w sprzeciwie:

               Strona skarżąca.

               Znak towarowy lub znak, powołany w sprzeciwie:

               Wspólnotowy graficzny znak towarowy IDOM (nr 847.236), hiszpańskie graficzne znaki towarowe IDOM (nr 789.822, 789.823, 1.195.931, 2.052.591, 2.052.592, 2.052.593) i hiszpański słowny znak towarowy IDOM (nr 217.244), dla usług z klas 35, 37 i 42.

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do usług z klasy 35, objętych obydwoma znakami towarowymi oraz odrzucenie sprzeciwu w odniesieniu do usług odpowiadających klasie 37 i 42.

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Nieuwzględnienie odwołania.

               Podniesione zarzuty:

               Błędna interpretacja art. 8 ust. 1 lit. b i ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 40/94.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 marca 2005 r. w sprawie T-258/03: Andreas Mausolf przeciwko Europejskiemu Urzędowi Policji (Europol) (Personel tymczasowy — Personel Europolu — Nieprzedłużenie umowy o pracę)

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/24

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 1 marca 2005 r.
   w sprawie T-258/03: Andreas Mausolf przeciwko Europejskiemu Urzędowi Policji (Europol) (1)

   (Personel tymczasowy - Personel Europolu - Nieprzedłużenie umowy o pracę)
   (2005/C 106/55)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie T-258/03 Andreas Mausolf, były urzędnik Europolu, zamieszkały w Leiden (Niderlandy), reprezentowany przez adwokatów M.F. Baltussen, P. de Casparis i D. C. Coppensa przeciwko Europejskiemu Urzędowi Polcji (Europol) z siedzibą w Hadze (Niderlandy) (pełnomocnicy: D. Heimans i K. Hennessy-Massaro, jak również podczas rozprawy N. Urban), mającej za przedmiot wniosek o uchylenie decyzji Europolu w sprawie nieprzedłużenia umowy o pracę ze skarżącym oraz wniosek o naprawienie jakoby poniesionej szkody, Sąd Pierwszej Instancji (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes oraz A.W.H. Meij i I. Pelikánova, sędziowie; sekretarz: J. Plingers, administrator, wydał w dniu 1 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Skarga zostaje oddalona.

               2

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 213 z 6.9.2003 r.


title: Sprawa C-161/07: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/9

         Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-161/07)
   (2007/C 140/16)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: E. Traversa i G. Braun, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że w zakresie w jakim dla dokonania wpisu spółki w rejestrze handlowym na wniosek obywateli nowych państw członkowskich — z wyjątkiem Malty i Cypru — ustanowiony został wymóg stwierdzenia prowadzenia przez nich działalności na własny rachunek przez przedsiębiorstwo usług pośrednictwa pracy (Arbeitsmarktservice) lub w drodze przedłożenia zaświadczenia o zwolnieniu, przy czym dla stwierdzenia działalności na własny rachunek wspólników spółki osobowej oraz udziałowców mniejszościowych spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, którzy, zwykle w ramach stosunku pracy, świadczą pracę na rzecz spółki, należy przeprowadzić postępowanie ustalające, w okresie trwania którego, maksymalnie trzech miesięcy, praca na własny rachunek nie może być wykonywana, Republika Austrii naruszyła art. 43 WE

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Artykuł 43 ust. 1 WE gwarantuje każdemu obywatelowi państwa członkowskiego prawo prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim w celu podjęcia i wykonywania w tym państwie działalności na własny rachunek, oraz zakładania w innym państwie członkowskim spółek i prowadzenia przedsiębiorstw. Jako wyraz ogólnego zakazu dyskryminacji, ustanowionego w art. 12 WE, art. 43 WE zakazuje dyskryminacji ze względu na przynależność państwową osób działających na własny rachunek. Nakaz równego traktowania względem własnych obywateli został wyrażony w art. 43 ust. 2 WE. Zgodnie z tym swoboda przedsiębiorczości obejmuje prawo do podjęcia i wykonywania każdego rodzaju działalności na własny rachunek oraz do zakładania i zarządzania przedsiębiorstwami, a zwłaszcza spółkami, na terytorium każdego innego państwa członkowskiego, na warunkach określonych przez ustawodawstwo państwa przyjmującego, które obowiązują względem obywateli tego państwa.
   Na potrzeby dokonania wpisu spółki założonej zgodnie z przepisami prawa austriackiego na wniosek obywatela państw członkowskich Unii Europejskiej, które przystąpiły do niej w dniu 1 maja 2004 r. — z wyjątkiem Malty i Cypru — austriackie sądy właściwe w przedmiocie dokonywania wpisu wymagały stwierdzenia prowadzenia przez niego działalności na własny rachunek. Decydujący dla odróżnienia pomiędzy osobami działającymi na własny rachunek i pracownikami zależnymi jest „rzeczywisty przedmiot działalności z gospodarczego punktu widzenia”. Zgodnie przepisami prawa austriackiego w szczególności wspólnicy spółki osobowej oraz udziałowcy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, mający udziały mniejsze niż 25 %, którzy, zwykle w ramach stosunku pracy, świadczą pracę, są uważani za pracowników zależnych. Domniemanie to obowiązuje do czasu stwierdzenia przez regionalny oddział przedsiębiorstwa usług pośrednictwa pracy, na wniosek wspólnika, że wspólnik ten ma decydujący wpływ na zarządzanie spółką. Obowiązek przedstawienia dowodu wykonywania działalności na własny rachunek spoczywa na wnioskodawcy. Do czasu stwierdzenia prowadzenia przez niego działalności na własny rachunek w formie decyzji, maksymalnie jednak podczas trzech miesięcy, zainteresowani nie mogą prowadzić swojej działalności.
   Przepis ten jest niezgodny ze swobodą przedsiębiorczości ustanowioną w art. 43 WE. Utrudnia on osobom działającym na własny rachunek, pochodzącym z jednego z ośmiu nowych państw członkowskich, korzystanie z przysługującej im swobody prowadzenia w Austrii działalności gospodarczej, znacznie utrudniając im założenie spółki bez uzasadnienia. Nawet jeśli prawdziwe byłoby, że przedmiotowy przepis ma jedynie ograniczony zakres zastosowania, nie powoduje to utraty przez ten przepis charakteru dyskryminującego. Nawet jeśli obywatele tych ośmiu państw nie zawsze i nie bez wyjątku musieli składać odnośny wniosek, decydujące jest, że obywatele austriaccy oraz obywatele pozostałych państw członkowskich nigdy nie musieli go składać. Przepisy przejściowe traktatów akcesyjnych przewidują przy tym ograniczenia jedynie w odniesieniu do swobody przepływu pracowników. Właśnie w odniesieniu do swobody przedsiębiorczości takie ograniczenia nie istnieją. To że przedmiotowe uregulowanie, zgodnie z jego ratio legis, ma na celu zapobieżenie obchodzeniu przepisów przejściowych dotyczących swobody przepływu pracowników i nie ma na celu ograniczenia swobody przedsiębiorczości w żaden sposób nie zmienia tego, że przepis ten skutkuje ograniczeniem swobody przedsiębiorczości.
   Zgodnie z art. 46 WE ograniczenia swobody przedsiębiorczości mogą być uzasadnione jedynie względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego oraz, pod warunkiem, że nie chodzi o środki mające charakter oczywiście dyskryminujący, innymi nadrzędnymi wymogami interesu publicznego. Stanowiąc ograniczenie podstawowej swobody środki te muszą jednak być w stanie zapewnić osiągnięcie celu, do którego zmierzają i nie mogą wykraczać ponad to, co jest niezbędne dla jego zrealizowania. Przedmiotowe uregulowanie austriackie nie spełnia tych wymogów dotyczących uzasadnienia.
   Nie ma bowiem podstaw aby przyjąć, że obchodzenie przepisów przejściowych, którego obawia się rząd austriacki, przez obywateli odnośnych ośmiu państw członkowskich mogłoby osiągnąć taką skalę, że funkcjonowanie austriackiego rynku pracy zostałoby rzeczywiście poważnie zagrożone. Ponadto obydwa kryterium oceny rodzaju zatrudnienia — rodzaj świadczonej pracy oraz wpływ na zarządzanie spółką — nie są właściwe dla odgraniczenia pracy zależnej od pracy na własny rachunek. W przedmiocie niezbędności ograniczenia, należy zauważyć, że z uzasadnienia przedstawionego przez rząd austriacki nie wynika, dlaczego następcza kontrola po dokonaniu wpisu spółki do rejestru, stanowiąca łagodniejszy środek, nie mogłaby zapewnić osiągnięcia zakładanego celu.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie T-93/02, Confédération nationale du Crédit mutuel przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Pomoc Państwa — Środki przyjęte przez Republikę Francuską na rzecz Crédit mutuel — Livret bleu — Decyzja 2003/216/WE — Obowiązek uzasadnienia — Skarga o stwierdzenie nieważności)

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/13

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 18 stycznia 2005 r.
   w sprawie T-93/02, Confédération nationale du Crédit mutuel przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Pomoc Państwa - Środki przyjęte przez Republikę Francuską na rzecz Crédit mutuel - Livret bleu - Decyzja 2003/216/WE - Obowiązek uzasadnienia - Skarga o stwierdzenie nieważności)
   (2005/C 69/25)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-93/02 Confédération nationale du Crédit mutuel z siedzibą w Paryżu (Francja), reprezentowana przez adwokata A. Carneluttiego, wspierana przez Republikę Francuską (pełnomocnicy: G. de Bergues i F. Million, z adresem do doręczeń w Luksemburgu) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: G. Rozet, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/216/WE z dnia 15 stycznia 2002 r. dotyczącej pomocy Państwa wprowadzonej przez Republikę Francuską na rzecz Crédit mutuel (Dz.U. 2003, L 88, str. 39), w formie nadmiernej kompensacji wypłaconej tytułem kosztów przyjmowania wkładów oszczędnościowych i prowadzenia rachunku oszczędnościowego w ramach mechanizmu „Livret bleu”, Sąd Pierwszej Instancji (druga izba w składzie powiększonym), w składzie: J. Pirrung, prezes, V. Tiili, A.W. H. Meij, M. Vilaras i N. J. Forwood, sędziowie; sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 18 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Zostaje stwierdzona nieważność decyzji Komisji 2003/216/WE z dnia 15 stycznia 2002 r. dotyczącej pomocy Państwa udzielonej przez Republikę Francuską na rzecz Crédit mutuel.

               2

               Komisja ponosi własne koszty postępowania oraz koszty przedstawione przez skarżącą.

               3

               Republika Francuska ponosi własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 131 z 1.6.2002


title: Sprawa C-9/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Kehl – Niemcy) – postępowanie karne przeciwko A [Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 — Wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) — Artykuły 20 i 21 — Przekraczanie granic wewnętrznych — Odprawa na terytorium — Uregulowanie krajowe uprawniające do kontrolowania osób zatrzymywanych w strefie 30 kilometrów od wspólnej granicy z innymi państwami będącymi stronami konwencji wykonawczej do układu z Schengen w celu ustalenia ich tożsamości — Uprawnienie do poddania osoby kontroli niezależnie od jej zachowania bądź wystąpienia szczególnych okoliczności — Uregulowanie krajowe uprawniające do stosowania niektórych środków kontroli tożsamości osób na terenie dworców kolejowych]

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/10

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Kehl – Niemcy) – postępowanie karne przeciwko A
   (Sprawa C-9/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 - Wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) - Artykuły 20 i 21 - Przekraczanie granic wewnętrznych - Odprawa na terytorium - Uregulowanie krajowe uprawniające do kontrolowania osób zatrzymywanych w strefie 30 kilometrów od wspólnej granicy z innymi państwami będącymi stronami konwencji wykonawczej do układu z Schengen w celu ustalenia ich tożsamości - Uprawnienie do poddania osoby kontroli niezależnie od jej zachowania bądź wystąpienia szczególnych okoliczności - Uregulowanie krajowe uprawniające do stosowania niektórych środków kontroli tożsamości osób na terenie dworców kolejowych])
   (2017/C 277/13)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Kehl

      Strona w postępowaniu głównym w sprawie karnej

   A

      przy udziale: Staatsanwaltschaft Offenburg

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 67 ust. 2 TFUE oraz art. 20 i 21 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), w brzmieniu ustalonym rozporządzeniem (WE) nr 610/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2013 r., należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przyznaje organom policyjnym państwa członkowskiego uprawnienie do kontrolowania – w strefie 30 kilometrów od wspólnej granicy lądowej tego państwa członkowskiego z innymi państwami będącymi stronami Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanej w Luksemburgu w dniu 19 czerwca 1990 r., w celu uniemożliwienia lub udaremnienia nielegalnego wjazdu na terytorium tego państwa członkowskiego, a także w celu przeciwdziałania popełnieniu niektórych przestępstw stanowiących zagrożenie dla bezpieczeństwa granic – tożsamości każdej osoby, niezależnie od jej zachowania bądź wystąpienia szczególnych okoliczności, chyba że uregulowanie to zawiera unormowania gwarantujące, że praktyczne wykonywanie tych uprawnień nie będzie miało skutku równoważnego z odprawą graniczną, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

               2)

               Wykładni art. 67 ust. 2 TFUE oraz art. 20 i 21 rozporządzenia nr 562/2006, w brzmieniu ustalonym rozporządzeniem nr 610/2013, należy dokonywać w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przyznaje organom policyjnym danego państwa członkowskiego uprawnienie do przeprowadzania w pociągach i na terenie obiektów kolejowych tego państwa członkowskiego kontroli tożsamości osób lub dokumentów uprawniających je do przekraczania granicy, a także do krótkoterminowego zatrzymywania i przesłuchiwania ich w tym celu, jeżeli podstawą tych kontroli są istotne informacje lub doświadczenie policji granicznej, pod warunkiem że przepisy państwa członkowskiego przewidują szczegółowe zasady i ograniczenia regulujące przeprowadzanie tych kontroli, tak aby ograniczyć ich intensywność, częstotliwość i selektywność, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 136 z 18.4.2016.


title: Sprawa C-495/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 lipca 2016 r. w sprawie T-745/14, TeamBank/EUIPO – Easy Asset Management (EASY CREDIT), wniesione w dniu 15 września 2016 r. przez TeamBank AG Nürnberg

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 lipca 2016 r. w sprawie T-745/14, TeamBank/EUIPO – Easy Asset Management (EASY CREDIT), wniesione w dniu 15 września 2016 r. przez TeamBank AG Nürnberg
   (Sprawa C-495/16 P)
   (2017/C 078/11)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: TeamBank AG Nürnberg (przedstawiciel: D. Terheggen, rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO); Easy Asset Management AD
   Prezes Trybunału postanowił o wykreśleniu sprawy z rejestru.


title: Sprawa T-87/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 września 2005 r. — EDP przeciwko Komisji (Konkurencja — Koncentracja — Rozporządzenie (EWG) nr 4064/89 — Decyzja uznająca koncentrację za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Portugalskie rynki energetyczny i gazu — Nabycie GDP przez EDP i Eni — Dyrektywa 2003/55/WE — Liberalizacja rynków gazu — Zobowiązania)

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/22

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 września 2005 r. — EDP przeciwko Komisji
   Sprawa T-87/05 (1)

   (Konkurencja - Koncentracja - Rozporządzenie (EWG) nr 4064/89 - Decyzja uznająca koncentrację za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Portugalskie rynki energetyczny i gazu - Nabycie GDP przez EDP i Eni - Dyrektywa 2003/55/WE - Liberalizacja rynków gazu - Zobowiązania)
   (2005/C 281/42)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: EDP — Energias de Portugal, SA (Lizbona, Portugalia) [Przedstawiciel(-e): adwokaci C. Botelho Moniz, R. Garcia-Gallardo, A. Weitbrecht i J. Ruiz Calzado]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel(-e): A. Bouquet i M. Schneider, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie decyzji Komisji C(2004) 4715 final z dnia 9 grudnia 2004 r. uznającej niezgodność ze wspólnym rynkiem dokonania koncentracji, w ramach której EDP — Energia de Portugal, SA i Eni Portugal Investment, Spa zaoferowały przejęcie wspólnie kontroli nad Gás de Portugal SGPS, SA (sprawa COMP/M.3440 — EDP/ENI/GDP
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Każda ze stron ponosi własne koszty związane z interwencją.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005


title: Sprawa T-110/07: Wyrok Sądu z dnia 3 marca 2011 r. — Siemens przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek projektów odnoszących się do rozdzielnic z izolacją gazową — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Podział rynku — Skutki wewnątrz wspólnego rynku — Pojęcie naruszenia ciągłego — Czas trwania naruszenia — Przedawnienie — Grzywny — Proporcjonalność — Okoliczności obciążające — Rola przywódcy — Okoliczności łagodzące — Współpraca)

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/10

         Wyrok Sądu z dnia 3 marca 2011 r. — Siemens przeciwko Komisji
   (Sprawa T-110/07) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek projektów odnoszących się do rozdzielnic z izolacją gazową - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Podział rynku - Skutki wewnątrz wspólnego rynku - Pojęcie naruszenia ciągłego - Czas trwania naruszenia - Przedawnienie - Grzywny - Proporcjonalność - Okoliczności obciążające - Rola przywódcy - Okoliczności łagodzące - Współpraca)
   2011/C 113/19
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Siemens AG (Berlin i Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo I. Brinker, T. Loest i C. Steinle, następnie I. Brinker i C. Steinle, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Arbault i O. Weber, następnie X. Lewis i R. Sauer, wreszcie R. Sauer i A. Antoniadis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego skarga o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji C(2006) 6762 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową), a tytułem żądania ewentualnego wniosek o obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Siemens AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007.


title: Sprawa C-42/07: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de Pequena Instância Criminal do Porto — Portugalia) — Liga Portuguesa de Futebol Profissional (CA/LPFP), Bwin International Ltd, dawniej Baw International Ltd przeciwko Departamento de Jogos da Santa Casa da Misericórdia de Lisboa (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Artykuł 49 WE — Ograniczenia w swobodnym świadczeniu usług — Prowadzenie gier losowych przez Internet)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/9

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de Pequena Instância Criminal do Porto — Portugalia) — Liga Portuguesa de Futebol Profissional (CA/LPFP), Bwin International Ltd, dawniej Baw International Ltd przeciwko Departamento de Jogos da Santa Casa da Misericórdia de Lisboa
   (Sprawa C-42/07) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Artykuł 49 WE - Ograniczenia w swobodnym świadczeniu usług - Prowadzenie gier losowych przez Internet)
   2009/C 267/15
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Tribunal de Pequena Instância Criminal do Porto

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Liga Portuguesa de Futebol Profissional (CA/LPFP), Bwin International Ltd, dawniej Baw International Ltd

      Strona pozwana: Departamento de Jogos da Santa Casa da Misericórdia de Lisboa

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal de Pequena Instância Criminal do Porto — Wykładnia art. 43, 49 i 56 WE — Przepisy krajowe zastrzegające na rzecz jednego podmiotu obsługę w systemie monopolu gier losowych i loterii, uznające za taką działalność organizację, promocję i przyjmowanie, także przez Internet, zakładów sportowych — Zakazanie przedsiębiorstwu mającemu siedzibę w innym państwie członkowskim wykonującemu działalność w zakresie obsługi zakładów i loterii promocji, organizowania i obsługi zakładów i loterii przez Internet i wypłacania zwycięzcom wartości nagród

      Sentencja

   Artykuł 49 WE nie sprzeciwia się regulacji państwa członkowskiego takiej jak w postępowaniu przed sądem krajowym, która zakazuje podmiotom takim jak Bwin International Ltd, mającym siedzibę w innym państwie członkowskim, gdzie zgodnie z prawem świadczą podobne usługi, oferowania gier losowych przez Internet na terytorium rzeczonego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007.


title: Sprawy połączone C-463/04 i C-464/04: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 grudnia 2007 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Włochy) — Federconsumatori, Adiconsum, ADOC, Ercole Pietro Zucca (C-463/04) oraz Associazione Azionariato Diffuso dell'AEM SpA, Filippo Cuccia, Giacomo Fragapane, Pietro Angelo Puggioni, Annamaria Sanchirico, Sandro Sartorio (C-464/04) przeciwko Comune di Milano (Artykuł 56 WE — Swobodny przepływ kapitału — Ograniczenia — Sprywatyzowane przedsiębiorstwa — Przepis krajowy, zgodnie z którym statut spółki akcyjnej może przyznawać państwu lub podmiotowi publicznemu posiadającym udział kapitałowy w spółce prawo do bezpośredniego powoływania co najmniej jednego członka zarządu)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 grudnia 2007 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Włochy) — Federconsumatori, Adiconsum, ADOC, Ercole Pietro Zucca (C-463/04) oraz Associazione Azionariato Diffuso dell'AEM SpA, Filippo Cuccia, Giacomo Fragapane, Pietro Angelo Puggioni, Annamaria Sanchirico, Sandro Sartorio (C-464/04) przeciwko Comune di Milano
   (Sprawy połączone C-463/04 i C-464/04) (1)

   (Artykuł 56 WE - Swobodny przepływ kapitału - Ograniczenia - Sprywatyzowane przedsiębiorstwa - Przepis krajowy, zgodnie z którym statut spółki akcyjnej może przyznawać państwu lub podmiotowi publicznemu posiadającym udział kapitałowy w spółce prawo do bezpośredniego powoływania co najmniej jednego członka zarządu)
   (2008/C 22/02)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Federconsumatori, Adiconsum, ADOC, Ercole Pietro Zucca (C-463/04) oraz Associazione Azionariato Diffuso dell'AEM SpA, Filippo Cuccia, Giacomo Fragapane, Pietro Angelo Puggioni, Annamaria Sanchirico, Sandro Sartorio (C-464/04)

      Strona pozwana: Comune di Milano
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Wykładnia art. 56 WE — Ustawa krajowa zezwalająca podmiotom publicznym na powoływanie członków zarządu lub rewidentów w sprywatyzowanych przedsiębiorstwach — Stosowanie przez jednostkę terytorialną, która zachowuje znaczny udział w sprywatyzowanym przedsiębiorstwie
   Sentencja
   Artykuł 56 WE powinien być interpretowany w ten sposób, że stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak art. 2449 kodeksu cywilnego, zgodnie z którym statut spółki akcyjnej może przyznawać państwu lub podmiotowi publicznemu posiadającym udział w kapitale tej spółki uprawnienie do bezpośredniego powoływania co najmniej jednego członka zarządu, które samodzielnie lub — tak jak w sprawach przed sądem krajowym — w związku z przepisem takim jak art. 4 dekretu z mocą ustawy nr 332 z dnia 31 maja 1994 r., który po zmianie został przekształcony w ustawę nr 474 z dnia 30 lipca 1994 r., w brzmieniu nadanym ustawą nr 350 z dnia 24 grudnia 2003 r., który przyznaje danemu państwu lub podmiotowi, o których mowa, prawo do uczestniczenia w wyborze na podstawie głosowania na listy członków zarządu niepowoływanych bezpośrednio przez nie, jest w stanie umożliwić temu państwu lub temu podmiotowi dysponowanie uprawnieniem kontrolnym nieproporcjonalnym do ich udziału w kapitale tej spółki.

      (1)  Dz.U. C 249 z dnia 14.10.2006.


title: Sprawa T-521/10: Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2010 r. — Confortel Gestión przeciwko OHIM — Homargrup (CONFORTEL AQUA 4)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/41

         Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2010 r. — Confortel Gestión przeciwko OHIM — Homargrup (CONFORTEL AQUA 4)
   (Sprawa T-521/10)
   ()
   2011/C 30/74
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Confortel Gestión, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: I. Valdelomar Serrano)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Homargrup SA (Santa Susana, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 sierpnia 2010 r. w sprawie R 1359/2009-2 i w konsekwencji dokonanie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 5 276 951„CONFORTEL Aqua 4” we wszystkich zgłoszonych klasach; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „CONFORTEL Aqua 4” dla usług z klas 41, 43 i 44

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Homargrup, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Wspólnotowy słowny znak towarowy „AQUA” oraz wspólnotowy graficzny znak towarowy „A AQUA HOTEL” oraz hiszpańskie słowne znaki towarowe „AQUAMARINA” i „AQUATEL” oraz hiszpański graficzny znak towarowy „AQUAMAR” dla usług z klasy 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-31/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 czerwca 2008 r. — Rossi przeciwko OHIM — K & L Ruppert Stiftung (Rossi)

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/36

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 czerwca 2008 r. — Rossi przeciwko OHIM — K & L Ruppert Stiftung (Rossi)
   (Sprawa T-31/05) (1)

   (2008/C 197/66)

      Język postępowania: angielski

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005.


title: Sprawa C-555/10: Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/27

         Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-555/10)
   ()
   2011/C 30/45
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że przy wdrażaniu pierwszego pakietu kolejowego Republika Austrii uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 6 ust. 3 i załącznika II do dyrektywy 91/440/EWG w zmienionym brzmieniu oraz art. 4 ust. 2 i art. 14 ust. 2 dyrektywy 2001/14/WE;

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja uważa, że w Austrii nie dokonano prawidłowej transpozycji do prawa krajowego przewidzianej w dyrektywie niezależności zarządcy infrastruktury kolejowej.
   Istniejąca w Austrii organizacja przedsiębiorstwa, które wypełnia istotne funkcje eksploatacji infrastruktury kolejowej i przedsiębiorstwa, które świadczy usługi transportu kolejowego, w postaci wspólnego holdingu jest zasadniczo dopuszczalna. Niemniej należy zagwarantować w udokumentowany sposób gospodarczą niezależność tych przedsiębiorstw od siebie.
   W szczególności holding nie może sprawować kontroli nad spółką zależną, która pełni istotne funkcje w zakresie infrastruktury kolejowej. Nie zostało to zagwarantowane w Austrii. Niezależności zarządcy infrastruktury nie nadzoruje żaden niezależny organ, a konkurenci nie mają żadnej skutecznej możliwości zaskarżenia w przypadku uprzywilejowanego traktowania określonego przedsiębiorstwa.
   Brak jest również wystarczających ustawowych i umownych regulacji stosunków między spółką holdingową a jej spółką zależną, która pełni istotne funkcje w zakresie infrastruktury kolejowej.
   Zdaniem Komisji również liczne powiązania osobowe pomiędzy spółką holdingową a przedsiębiorstwami zależnymi, przykładowo pełnienie podwójnych funkcji w ich zarządach, pozwalają wątpić w gospodarczą niezależność. Konieczne jest wykluczenie personelu kierowniczego jednego przedsiębiorstwa na kilka lat z kierowniczych stanowisk w drugim przedsiębiorstwie. Ponadto mianowanie personelu kierowniczego podmiotu, któremu powierzono istotne funkcje, powinno odbywać się pod nadzorem niezależnego organu.
   Poza tym konieczne jest przestrzenne i personalne rozdzielenie danych systemów informacyjnych, aby zapewnić przewidzianą niezależność przedsiębiorstwa, któremu powierzono istotne funkcje eksploatacji infrastruktury kolejowej.