title: Sprawa C-262/14: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 maja 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Neamț – Rumunia) – Sindicatul Cadrelor Militare Disponibilizate în rezervă și în retragere (SCMD)/Ministerul Finanțelor Publice (Odesłanie prejudycjalne — Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy — Dyrektywa 2000/78/WE — Artykuły 2, 3 ust. 1 i art. 6 — Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek — Dyskryminacja stosowana w zależności od przynależności do kategorii społeczno-zawodowej lub miejsca pracy — Przepisy prawa krajowego zakazujące, w pewnych granicach, łączenia emerytury z dochodami z wynagrodzenia pobieranego w związku z wykonywaniem działalności zawodowej w sektorze publicznym — Zakończenie z mocy prawa stosunku pracy lub stosunku służby)

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/17

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 maja 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Neamț – Rumunia) – Sindicatul Cadrelor Militare Disponibilizate în rezervă și în retragere (SCMD)/Ministerul Finanțelor Publice
   (Sprawa C-262/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Dyrektywa 2000/78/WE - Artykuły 2, 3 ust. 1 i art. 6 - Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek - Dyskryminacja stosowana w zależności od przynależności do kategorii społeczno-zawodowej lub miejsca pracy - Przepisy prawa krajowego zakazujące, w pewnych granicach, łączenia emerytury z dochodami z wynagrodzenia pobieranego w związku z wykonywaniem działalności zawodowej w sektorze publicznym - Zakończenie z mocy prawa stosunku pracy lub stosunku służby))
   (2015/C 236/23)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul Neamț – Roumanie

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sindicatul Cadrelor Militare Disponibilizate în rezervă și în retragere (SCMD)

      Strona pozwana: Ministerul Finanțelor Publice

      Sentencja

   Artykuły 2 ust. 2 i art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy nie znajdują zastosowania do przepisów prawa krajowego, takich jak rozpatrywane w postepowaniu głównym, stanowiących o zakończeniu z mocy prawa stosunku pracy lub stosunku służby osób zatrudnionych w służbie publicznej, którym przysługuje ponadto emerytura w wysokości przewyższającej średnie wynagrodzenie brutto i które nie zdecydowały się na kontynuację tego stosunku pracy lub stosunku służby w określonym terminie.

      (1)  Dz.U. C 315 z 15.9.2014.


title: Sprawa C-354/05: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/13

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-354/05)
   (2005/C 281/26)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 22 września 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Muriela Hellera i Bernharda Schimę, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy dyrektywy 2003/55/EWG (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE, poprzez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do stosowania tej dyrektywy, a przynajmniej poprzez niepoinformowanie Komisji o ich przyjęciu.

               2)

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin na dostosowanie prawa krajowego do dyrektywy upłynął w dniu 1 lipca 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 176 z 15.7.2003, str.57.


title: Sprawa T-376/14: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2014 r. – Yassin przeciwko Radzie

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/26

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2014 r. – Yassin przeciwko Radzie
   (Sprawa T-376/14)
   2014/C 245/35
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Khadiga Ahmed Ahmed Kamel Yassin (Kair, Egipt) (przedstawiciele: J. Bellis, R. Luff, A. Bailleux, Q. Declève, P. Vovan, S. Rowe i A. Yehia, avocats)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji 2014/153 w zakresie, w jakim przedłużono w niej do dnia 22 marca 2015 r. stosowanie wobec skarżącej środków ograniczających zawartych w decyzji Rady 2011/172/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów, które są zasadniczo identyczne z zarzutami i głównymi argumentami podniesionymi w sprawie T-375/14 Al Naggar przeciwko Radzie lub do nich podobne.


title: Sprawa T-332/12: Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2012 r. — ING Groep przeciwko Komisji

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/35

         Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2012 r. — ING Groep przeciwko Komisji
   (Sprawa T-332/12)
   2012/C 287/65
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ING Groep (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci O. Brouwer, J. Blockx i N. Lorjé)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 11 maja 2012 r. C(2012) 3150 wersja ostateczna, Pomoc państwa S.A.28855 (N 373/2009) (ex C 10/2009 i ex N 528/2008) — ING Niderlandy — pomoc na restrukturyzację; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               W zarzucie pierwszym strona skarżąca podnosi, że strona pozwana naruszyła zasadę rozsądnej administracji oraz prawo do bycia wysłuchanym poprzez zaniechanie omówienia z państwem niderlandzkim oraz ING kwestii okoliczności faktycznych, a także swych poglądów i założeń, które miały znaczenie dla uznania przez nią, że zmiana warunków wkładu kapitału podstawowego pierwszej kategorii stanowiła pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

               2)

               W zarzucie drugim strona skarżąca twierdzi, że strona pozwana naruszyła prawo oraz popełniła oczywisty błąd w ocenie przy stosowaniu kryterium inwestora działającego w warunkach gospodarki rynkowej oraz nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia uznania zmiany warunków wkładu kapitału podstawowego pierwszej kategorii za pomoc państwa i okoliczność obciążającą przy ocenie środków wyrównawczych.

               3)

               W zarzucie trzecim strona skarżąca utrzymuje, że strona pozwana naruszyła art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE, a także zasady rozsądnej administracji, proporcjonalności, pewności prawa, równego traktowania oraz obowiązek uzasadnienia przez to, że nie uwzględniła kwoty pomocy przy ocenie środków wyrównawczych oraz przez to, że błędnie obliczyła względną kwotę pomocy oraz błędnie określiła okoliczności, w których pomoc została udzielona, przy ocenie środków wyrównawczych.

               4)

               W zarzucie czwartym strona skarżąca podnosi, że strona pozwana naruszyła art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE, zasadę rozsądnej administracji, zasadę proporcjonalności oraz obowiązek uzasadnienia, czyniąc zakazy przywództwa cenowego prawnie wiążącymi ING.


title: Sprawa T-136/17: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2017 r. – Cotecnica/EUIPO – Mignini & Petrini (cotecnica MAXIMA)

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/29

         Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2017 r. – Cotecnica/EUIPO – Mignini & Petrini (cotecnica MAXIMA)
   (Sprawa T-136/17)
   (2017/C 129/43)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cotecnica, SCCL (Bellpuig, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Erdozain López, J. Galán López i J. Devaureix)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mignini & Petrini SpA (Petrignano di Assisi, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „cotecnica MAXIMA” – zgłoszenie nr 13 292 495

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 listopada 2016 r. w sprawie R 853/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-418/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 3 sierpnia 2011 r. przez Carla De Nicolę od wyroku wydanego w dniu 28 czerwca 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-49/10 De Nicola przeciwko EBI

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/42

         Odwołanie wniesione w dniu 3 sierpnia 2011 r. przez Carla De Nicolę od wyroku wydanego w dniu 28 czerwca 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-49/10 De Nicola przeciwko EBI
   (Sprawa T-418/11 P)
   2011/C 282/79
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Isola)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę wyroku wydanego w dniu 28 czerwca 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-49/10 dotyczącej:

               —

               stwierdzenia nieważności decyzji przekazanej w drodze poczty elektronicznej w dniu 11 maja 2010 r., w zakresie, w jakim EBI nie zgodził się na uzupełnienie postępowania administracyjnego i udaremnił próbę polubownego rozwiązania sporu poprzez oddalenie w sposób dorozumiany wniosku o zwrot kosztów medycznych w wysokości 3 000 EUR;

               —

               zasądzenia od EBI zwrotu kwoty 3 000 EUR, wydanej przez skarżącego na terapię laserową przepisaną i wykonaną we Włoszech; a ponadto naliczenia odsetek, uwzględnienia inflacji i zasądzenia kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi:

               A.

               W przedmiocie okoliczności faktycznych.

                           1)

                           Wnoszący odwołanie utrzymuje, że błędnie zinterpretowano jeden z wniosków i nie rozstrzygnięto w przedmiocie drugiego.

                           2)

                           Utrzymuje, że zastrzeżono uprzywilejowaną pozycję dla instytucji, która, po raz kolejny, ograniczyła się do przedstawienia pewnych twierdzeń, które Sąd następnie uznał za udowodnione.

               B.

               W przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności.

                           3)

                           Skarżący wnosił o stwierdzenie nieważności decyzji przekazanej mu w drodze poczty elektronicznej w dniu 11 maja 2010 r. w części, w której EBI odmówił wyznaczenia trzeciego lekarza, odmówił podjęcia postępowania polubownego z dawnego art. 41 regulaminu pracowniczego oraz odmówił zwrócenia mu kosztów w wysokości 3 000 EUR poniesionych na terapię laserową, przepisaną i wykonaną we Włoszech.

                           4)

                           Sąd do spraw Służby Publicznej uznał za niedopuszczalny wniosek zaskarżający odmowę wyznaczenia trzeciego lekarza, gdyż uznał, że wnoszący odwołanie powinien był zaskarżyć nieistniejący środek z dnia 24 marca 2008 r., nie tłumacząc powiązania pomiędzy zaskarżonym środkiem a środkiem jakoby naruszającym prawo i nie wyjaśniając, na podstawie jakich norm opinia przypisana powiernikowi EBI miałaby się stać środkiem oddalającym EBI.

                           5)

                           Wnoszący odwołanie podnosi, że jeśli chodzi o wewnętrzny akt administracji, oświadczenie nie narusza prawa i nigdy nie jest zaskarżalne w oderwaniu.
                           Sąd pierwszej instancji odszedł natomiast od całego dotychczasowego orzecznictwa i wprowadził trzymiesięczny termin do zaskarżenia jakiegokolwiek wewnętrznego aktu administracji, gdyż stwierdził, że terminy do wniesienia skargi miałyby rozpoczynać bieg w tym samym dniu, w którym pracownik składa wniosek, przy pominięciu przyjęcia środka i bez znajomości co najmniej uzasadnienia.

                           6)

                           Wnoszący odwołanie kwestionuje cały system norm, które, choć uchwalone dla instytucji publicznych, sąd pierwszej instancji wydaje się stosować wobec EBI, który z kolei jest zorganizowany tak jak bank prywatny i którego pracownicy zawierają umowy o pracę prawa prywatnego. Z takim skutkiem, że akty wydawane w odniesieniu do nich nie są aktami administracyjnymi, nie stanowią wykonywania potestas, nie są aktami bezwzględnie obowiązującymi i nie korzystają z domniemania zgodności z prawem, a tym samym nie istnieje żadna analogia z pracownikami publicznymi, ani nie istnieje potrzeba przyznania bezpośredniej mocy prawnej środkom organizacyjnym wydanym na takiej samej podstawie jak w jakimkolwiek banku prywatnym.

                           7)

                           Ponadto wnoszący odwołanie utrzymuje, że uzasadnienie pozbawione jest logiki w części, w której wykluczono jego usprawiedliwiony błąd, gdyż przypisano mu znajomość aktu, doręczonego tylko jego obrońcy.

                           8)

                           Wreszcie utrzymuje, że w każdym porządku prawnym unieważniony akt jest zaskarżalny w każdym momencie, a nie tylko w krótkim terminie zawitym określonym dla aktów podlegających zaskarżeniu.

                           9)

                           Odnośnie do postępowania polubownego z dawnego art. 41 regulaminu pracowniczego, wnoszący odwołanie utrzymuje, że nie chodzi tu o przesłanką proceduralną, a zatem Sąd do spraw Służby Publicznej z naruszeniem prawa dokonał jej zrównania z odwołaniem w trybie administracyjnym, jakiemu podlegają pracownicy Unii, które jest obowiązkowe i które wyznacza termin do wniesienia skargi.

                           10)

                           W przedmiocie zakwestionowania odmowy wszczęcia postępowania polubownego, wnoszący odwołanie utrzymuje naruszenie prawa w orzeczeniu Sądu do spraw Służby Publicznej, ponieważ EBI nie mógł nigdy tego odmówić.
                           Z tego wynika, po pierwsze, że taka odmowa nie mogła zgodnie z prawem opierać się na jakimkolwiek uzasadnieniu a po drugie, że przyjęciu wniosku pracownika powinna odpowiadać zwiększona odpowiedzialność EBI oraz zasądzenie od niego kosztów postępowania.

                           11)

                           W odniesieniu do dorozumianej odmowy zwrotu kosztów terapii laserowej, C. De Nicola podnosi, że brak uzasadnienia jest z pewnością oznaką nadużycia władzy, zważywszy, że zwrotu można zgodnie z prawem odmówić jedynie w trzech przypadkach, podczas gdy brak formalnego aktu stanowi bezwzględną nieważność, jako taki zaskarżalny w każdym momencie.

                           12)

                           Wreszcie podnosi, że należy uchylić orzeczenie w części, w której Sąd do spraw Służby Publicznej nie wydał rozstrzygnięcia, twierdząc, że nie posiada koniecznych informacji.

               C.

               W przedmiocie wniosku o zasądzenie.

                           13)

                           Sąd uznał wniosek za niedopuszczalny ze względu na zawisłość sporu, podczas gdy możliwość litispendencji nie została przewidziana w regulaminie postępowania. Ponadto Sąd nie wyjaśnił, na czym polega identyczność wniosku pomiędzy sprawą zawisłą w pierwszej instancji a sprawą zawisłą w postępowaniu odwoławczym, ani nie wyjaśnił jak i kto udowodnił okoliczności faktyczne, na których opiera się to orzeczenie.

                           14)

                           Wreszcie, wnoszący odwołanie utrzymuje, że uwzględnienie odwołania i zmiana zaskarżonego wyroku wiąże się z nowym rozstrzygnięciem w przedmiocie kosztów, również kosztów postępowania w pierwszej instancji.


title: Sprawa T-497/09: Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2009 r. — LG Electronics przeciwko OHIM (KOMPRESSOR PLUS)

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/45

         Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2009 r. — LG Electronics przeciwko OHIM (KOMPRESSOR PLUS)
   (Sprawa T-497/09)
   2010/C 37/64
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: LG Electronics, Inc. (Seul, Republika Korei) (przedstawiciel: J. Blanchard, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną;

               —

               częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 września 2009 r. w zakresie w jakim na mocy tej decyzji zostało w części oddalone odwołanie wniesione przez spółkę LG ELECTRONICS od decyzji z dnia 5 lutego 2009 r. odrzucającej zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 7 282 924 w odniesieniu do „odkurzaczy elektrycznych”;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „KOMPRESSOR PLUS” dla towarów z klasy 7 (zgłoszenie nr 7 282 924)

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego


title: Sprawa C-118/12 P: Postanowienie Trybunału z dnia 24 stycznia 2013 r. — Enviro Tech Europe Ltd przeciwko Komisji Europejskiej, Enviro Tech International Inc. (Odwołanie — Dyrektywy 67/548/EWG i 2004/73/CE — Klasyfikacja, pakowanie, i etykietowanie substancji niebezpiecznych — Klasyfikacja bromku n-propylu)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/9

         Postanowienie Trybunału z dnia 24 stycznia 2013 r. — Enviro Tech Europe Ltd przeciwko Komisji Europejskiej, Enviro Tech International Inc.
   (Sprawa C-118/12 P) (1)

   (Odwołanie - Dyrektywy 67/548/EWG i 2004/73/CE - Klasyfikacja, pakowanie, i etykietowanie substancji niebezpiecznych - Klasyfikacja bromku n-propylu)
   2013/C 108/17
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Enviro Tech Europe Ltd (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu i K. Van Maldegem)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver i E. Manhaeve, pełnomocnicy), Enviro Tech International Inc.

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-291/04 Enviro Tech Europe Ltd i Enviro Tech International, Inc. przeciwko Komisji Europejskiej, w którym Sąd oddalił skargę dotyczącą, po pierwsze, żądania stwierdzenia częściowej nieważności dyrektywy Komisji 2004/73/CE z dnia 29 kwietnia 2004 r., dostosowującej po raz dwudziesty dziewiąty do postępu technicznego dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania, i etykietowania substancji niebezpiecznych (Dz.U. L 152, s. 1) w zakresie, w jakim dyrektywa 2004/73 sklasyfikowała bromek n-propylu w wykazie substancji „wysoce łatwopalnych”, oraz po drugie, żądania naprawienia szkód poniesionych rzekomo przez skarżące — Interes prawny — Brak indywidualnego oddziaływania

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Enviro Tech Europe Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 227 z 28.7.2012.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie C-40/03 P Rica Foods (Free Zone) NV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Królestwu Niderlandów, Królestwu Hiszpanii (Odwołanie — Reżim stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich — Przywóz cukru i mieszanek cukru i kakao — Rozporządzenie (WE) nr 2081/2000 — Środki ochronne — Artykuł 109 decyzji KTZ — Zakres swobodnego uznania przysługujący Komisji — Zasada proporcjonalności — Uzasadnienie)

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 14 lipca 2005 r.
   w sprawie C-40/03 P Rica Foods (Free Zone) NV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Królestwu Niderlandów, Królestwu Hiszpanii (1)

   (Odwołanie - Reżim stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich - Przywóz cukru i mieszanek cukru i kakao - Rozporządzenie (WE) nr 2081/2000 - Środki ochronne - Artykuł 109 decyzji KTZ - Zakres swobodnego uznania przysługujący Komisji - Zasada proporcjonalności - Uzasadnienie)
   (2005/C 229/01)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-40/03 P, mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 49 Statutu WE Trybunału Sprawiedliwości, wniesione w dniu 29 stycznia 2003 r., Rica Foods (Free Zone) NV, z siedzibą w Oranjestad (Aruba), (adwokat: G. van der Wal), w której pozostałymi uczestnikami są: Komisja Wspólnot Europejskich, (pełnomocnik: T. van Rijn), Królestwo Niderlandów, (pełnomocnik: H. Sevenster), Królestwo Hiszpanii, (pełnomocnicy: N. Díaz Abad i D. Miguel Muñoz Pérez), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Silva de Lapuerta, R. Schintgen (sprawozdawca), G. Arestis i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: M. Ferreira, główny administrator, wydał w dniu 14 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Rica Foods (Free Zone) NV zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Niderlandów i Królestwo Hiszpanii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 146 z 21.06.2003.


title: Sprawa T-202/09: Wyrok Sądu z dnia 13 kwietnia 2011 r. — Deichmann przeciwko OHIM (Przedstawienie wygiętego paska z przerywanymi liniami przy brzegach) (Wspólnotowy znak towarowy — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską — Graficzny znak towarowy przedstawiający wygięty pasek z przerywanymi liniami przy brzegach — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/18

         Wyrok Sądu z dnia 13 kwietnia 2011 r. — Deichmann przeciwko OHIM (Przedstawienie wygiętego paska z przerywanymi liniami przy brzegach)
   (Sprawa T-202/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Graficzny znak towarowy przedstawiający wygięty pasek z przerywanymi liniami przy brzegach - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 160/24
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deichmann SE, dawniej Heinrich Deichmann-Schuhe GmbH & Co. KG (Essen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat O. Rauscher)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Weberndörfer, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 kwietnia 2009 r. (sprawa R 224/2007-4) dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Wspólnotę Europejską graficznego znaku towarowego przedstawiającego wygięty pasek z przerywanymi liniami przy brzegach.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Deichmann SE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009.


title: Wykreślenie sprawy C-76/03

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/35

         Wykreślenie sprawy C-76/03 (1)

   (2004/C 228/76)
   Postanowieniem z dnia 10 maja 2004 r. prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-76/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii.

      (1)  Dz.U. C 83 z 5.4.2003.


title: Sprawa C-143/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 9 marca 2016 r. – Abercrombie & Fitch Italia Srl/Antonino Bordonaro

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 9 marca 2016 r. – Abercrombie & Fitch Italia Srl/Antonino Bordonaro
   (Sprawa C-143/16)
   (2016/C 200/11)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Abercrombie & Fitch Italia Srl

      Strona pozwana: Antonino Bordonaro

      Pytanie prejudycjalne

   Czy uregulowanie krajowe zawarte w art. 34 dekretu ustawodawczego nr 276 z 2003 r., zgodnie z którym umowa o pracę ad interim może w każdym wypadku zostać zawarta w odniesieniu do świadczeń wykonywanych przez osoby poniżej dwudziestego piątego roku życia, jest sprzeczne z zasadą niedyskryminacji ze względu na wiek, ustanowioną w dyrektywie 2000/78 (1) i Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej (art. 21 ust. 1)?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16).


title: Sprawa T-336/14: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2014 r. – Société des produits Nestlé przeciwko OHIM (NOURISHING PERSONAL HEALTH)

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/27

         Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2014 r. – Société des produits Nestlé przeciwko OHIM (NOURISHING PERSONAL HEALTH)
   (Sprawa T-336/14)
   2014/C 261/50
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Société des produits Nestlé SA (Vevey, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci A. Jaeger-Lenz, A. Lambrecht i S. Cobet-Nüse)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 marca 2014 r. w sprawie R 149/2013-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Rejestracja międzynarodowa słownego znaku towarowego „NOURISHING PERSONAL HEALTH” dla towarów i usług z klas 5, 10, 41, 42 i 44 – Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 01 102 735

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-17/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 maja 2008 r. — Torres przeciwko OHIM — Bodegas Navarro Lópes (CITA DEL SOL)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/49

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 maja 2008 r. — Torres przeciwko OHIM — Bodegas Navarro Lópes (CITA DEL SOL)
   (Sprawa T-17/07) (1)

   (2008/C 171/94)

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawa T-474/08: Wyrok Sądu z dnia 21 października 2010 r. — Umbach przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące umowy zawartej w ramach programu TACIS — Wniosek o udzielenie dostępu w związku ze sporem pomiędzy skarżącym a Komisją toczącym się przed belgijskim sądem cywilnym — Częściowa odmowa dostępu — Wniosek o udzielenie dostępu oparty na zasadach wynikających z traktatu UE — Nadrzędny interes publiczny)

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/29

         Wyrok Sądu z dnia 21 października 2010 r. — Umbach przeciwko Komisji
   (Sprawa T-474/08) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące umowy zawartej w ramach programu TACIS - Wniosek o udzielenie dostępu w związku ze sporem pomiędzy skarżącym a Komisją toczącym się przed belgijskim sądem cywilnym - Częściowa odmowa dostępu - Wniosek o udzielenie dostępu oparty na zasadach wynikających z traktatu UE - Nadrzędny interes publiczny)
   2010/C 328/49
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dieter C. Umbach (Bangkok, Tajlandia) (przedstawiciel: adwokat M. Stephani)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira i T. Scharf, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 2 września 2008 r. odmawiającej przyznania skarżącemu dostępu do pewnych danych zawartych w dokumentach dotyczących umowy w sprawie pomocy przy redagowaniu kodeksu administracyjnego na rzecz Federacji Rosyjskiej, zatytułowanej „TACIS Service Contract no 98.0414”.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Dieter C. Umbach zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 32 z 7.2.2009.


title: Sprawa F-61/13: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2013 r. — ZZ i in. przeciwko EBI

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/29

         Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2013 r. — ZZ i in. przeciwko EBI
   (Sprawa F-61/13)
   2013/C 274/47
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

      Przedmiot i opis sporu

   Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji indywidualnych o zastosowaniu wobec skarżących premii na podstawie nowego systemu oceny wyników w pracy i, po drugie stwierdzenie nieważności decyzji o przyznaniu skarżącym premii z naruszeniem nowego systemu oceny wyników w pracy oraz związane z tym żądanie zasądzenia od EBI odszkodowania i zadośćuczynienia

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji indywidualnych o zastosowaniu wobec skarżących premii w zakresie, w jakim decyzje te stanowią wynik zastosowania nowego systemu oceny wyników w pracy;

               —

               tytułem żądania ewentualnego: stwierdzenie nieważności decyzji o przyznaniu premii dwojgu skarżących z naruszeniem nowego systemu oceny wyników w pracy;

               —

               zasądzenie od pozwanego zapłaty odszkodowania i zadośćuczynienia;

               —

               na wypadek, gdyby pozwany nie przedstawił ich z własnej inicjatywy, w ramach środków organizacji postępowania, wezwanie pozwanego do przedstawienia dokumentów;

               —

               obciążenie EBI kosztami postępowania.


title: Sprawa T-337/17: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2017 r. – Air France-KLM/Komisja

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/32

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2017 r. – Air France-KLM/Komisja
   (Sprawa T-337/17)
   (2017/C 256/38)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Air France-KLM (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Wachsmann i S. Thibault-Liger)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               tytułem żądania głównego, stwierdzenie na podstawie art. 263 TFUE nieważności decyzji Komisji C (2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 53 Porozumienia EOG oraz art. 8 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (Sprawa COMP/39258 – Lotniczy transport towarowy) w całości, w zakresie w jakim dotyczy spółki Air France-KLM, jak również uzasadnienia rozstrzygnięcia, na podstawie zarzutu pierwszego;

               —

               tytułem ewentualnym — w razie gdyby Sąd nie stwierdził nieważności decyzji (2017) 1742 final w całości, na podstawie zarzutu pierwszego:

                           —

                           stwierdzenie nieważności art. 1 akapit pierwszy, art. 1 ust. 1 lit. b), art. 2 lit. b), art. 3 lit. b) i art. 4 lit. b) decyzji nr C(2017) 1742 final oraz ich uzasadnienia, w zakresie w jakim udział w naruszeniu jednolitym i ciągłym został przypisany spółce Air France-KLM na podstawie dowodów dostarczonych przez Lufthansę w ramach wniosku o zwolnienie z grzywny złożonego na podstawie Obwieszczenia Komisji w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli z 2002 r., art. 3 lit. b) i d) tej decyzji w zakresie w jakim obciąża on spółkę Air France-KLM dwoma grzywnami o łącznej wysokości 307 360 000 EUR, i art. 4 tej decyzji oraz w konsekwencji obniżenie na podstawie art. 261 TFUE kwoty grzywien zgodnie z zarzutem drugim;

                           —

                           stwierdzenie nieważności art. 1 akapit pierwszy, art. 1 ust. 1 lit. b), art. 2 lit. b), art. 3 lit. b) i art. 4 lit. b) decyzji nr C(2017) 1742 final oraz ich uzasadnienia, w zakresie w jakim wyklucza on z zakresu jednolitego i ciągłego naruszenia przypisywanego spółce Air France-KLM przedsiębiorstwa lotnicze, o których mowa w uzasadnieniu decyzji jako o przedsiębiorstwach biorących udział w praktykach związanych z naruszeniem, art. 3 lit. b) i d) tej decyzji w zakresie w jakim obciąża on spółkę Air France-KLM dwoma grzywnami o łącznej wysokości 307 360 000 EUR, i art. 4 tej decyzji oraz w konsekwencji obniżenie na podstawie art. 261 TFUE kwoty grzywien zgodnie z zarzutem trzecim;

                           —

                           stwierdzenie nieważności art. 1 akapit pierwszy, art. 1 ust. 2 lit. b) i art. 3 lit. b) decyzji nr C(2017) 1742 final oraz ich uzasadnienia, w zakresie w jakim stwierdza, że w zakres jednolitego i ciągłego naruszenia przypisywanego spółce Air France-KLM wchodzą usługi przewozu towarów do EOG (inbound), art. 3 lit. b) i d) tej decyzji w zakresie w jakim obciąża on spółkę Air France-KLM dwoma grzywnami o łącznej wysokości 307 360 000 EUR, i art. 4 tej decyzji oraz w konsekwencji obniżenie na podstawie art. 261 TFUE kwoty grzywien zgodnie z zarzutem czwartym;

               —

               tytułem ewentualnym, w dalszej kolejności — w razie gdyby Sąd nie stwierdził nieważności decyzji (2017) 1742 final, na podstawie zarzutu drugiego, trzeciego lub czwartego:

                           —

                           stwierdzenie nieważności art. 1 akapit pierwszy, art. 1 lit. b), art. 2 lit. b), art. 3 lit. b) i art. 4 lit. b) decyzji nr C(2017) 1742 final oraz ich uzasadnienia, w zakresie w jakim stwierdza, że odmowa zlecania przewozu spedytorom stanowi odrębny element w jednolitym i ciągłym naruszeniu przypisywanym spółce Air France-KLM, art. 3 lit. b) i d) tej decyzji w zakresie w jakim obciąża on spółkę Air France-KLM dwoma grzywnami w wysokości 307 360 000 EUR i art. 4 tej decyzji oraz w konsekwencji obniżenie na podstawie art. 261 TFUE kwoty grzywien zgodnie z zarzutem piątym;

               —

               tytułem ewentualnym, w ostatniej kolejności, — w razie gdyby Sąd nie stwierdził nieważności decyzji (2017) 1742 final, na podstawie zarzutu piątego:

                           —

                           stwierdzenie nieważności art. 3 lit. b) i d) tej decyzji nr C(2017) 1742 final oraz jego uzasadnienia, w zakresie w jakim obciąża on spółkę Air France-KLM dwoma grzywnami o łącznej wysokości 307 360 000 EUR, z tego względu, że przy obliczenia wysokości grzywien zostały włączone taryfy i 50 % dochodu uzyskanego przez Société Air France i spółkę KLM z połączeń przychodzących do EOG (dochody inbound) (zgodnie z zarzutem szóstym), zawyża ciężar naruszenia przypisywanego spółce Air France-KLM (zgodnie z zarzutem siódmym), określa w błędny sposób czas trwania naruszenia przypisywanego Société Air France (zgodnie z zarzutem ósmym) i stosuje niewystarczające obniżenie grzywny w świetle obowiązujących przepisów (zgodnie z zarzutem dziewiątym), oraz w konsekwencji obniżenie na podstawie art. 261 TFUE kwoty grzywien do odpowiedniej kwoty;

               —

               w każdym razie obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczy błędnego przypisania spółce Air France-KLM odpowiedzialności za praktyki spółki Air France i spółki KLM. Zarzut ten dzieli się na dwie części:

                           —

                           Cześć pierwsza dotyczy błędnego przypisania spółce Air France-KLM odpowiedzialności za praktyki spółki Air France i spółki KLM od dnia 15 września 2004 r. oraz za praktyki spółki KLM od dnia 5 maja 2004;

                           —

                           Część druga dotyczy błędnego przypisania spółki Air France-KLM odpowiedzialności za praktyki spółki Air France od dnia 7 grudnia 1999 r. do dnia 15 września 2004 r.;

               2.

               Zarzut drugi, dotyczy naruszenia obwieszczenia w sprawie łagodzenia sankcji z 2002 r. oraz zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań, równego traktowania, niedyskryminacji pomiędzy spółką Air France-KLM a spółką Lufthansa wpływającego na dopuszczalność dowodów przedstawionych w ramach wniosku spółki Lufthansa o złagodzenie kar.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia i zasad równego traktowania, niedyskryminacji, ochrony przed arbitralną ingerencją Komisji wynikającą z faktu wyłączenia z rozstrzygnięcia decyzji przedsiębiorstw lotniczych, które uczestniczyły w praktykach. Zarzut ten dzieli się na dwie części:

                           —

                           Cześć pierwsza dotyczy argumentu, zgodnie z którym wyłączenie z zakresu rozstrzygnięcia decyzji przedsiębiorstw lotniczych, które uczestniczyły w praktykach było obarczone brakiem uzasadniania;

                           —

                           Część druga dotyczy argumentu, zgodnie z którym wyłączenie z zakresu rozstrzygnięcia decyzji przedsiębiorstw lotniczych, które uczestniczyły w praktykach było obarczone naruszeniem zasady równego traktowania, niedyskryminacji i ochrony przed arbitralną ingerencją Komisji;

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczy włączenia połączeń przychodzących do EOG (inbound) do zakresu jednolitego i ciągłego naruszania, co narusza przepisy o właściwości miejscowej Komisji. Zarzut ten dzieli się na dwie części:

                           —

                           Cześć pierwsza dotyczy okoliczności, że praktyki dotyczące połączeń przychodzących do EOG (inbound) nie zostały zrealizowane w obrębie EOG;

                           —

                           Część druga: Komisja nie wykazała istnienia kwalifikowanych skutków w obrębie EOG powiązanych z praktykami związanymi z połączeniami przychodzącymi do EOG (inbound);

               5.

               Zarzut piąty, dotyczy wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia i oczywistego błędu w ocenie obciążającego ustalanie, zgodnie z którym odmowa zlecania przewozu spedytorom stanowiła odrębny element jednolitego i ciągłego naruszenia. Zarzut ten dzieli się na dwie części:

                           —

                           Cześć pierwsza, zgodnie z którą ustalenie to jest obarczone wewnętrznie sprzecznym uzasadnianiem;

                           —

                           Część druga, zgodnie z którą ustalenie to jest obarczone oczywistym błędem w ocenie;

               6.

               Zarzut szósty, dotyczy błędnych wartości sprzedaży, na podstawie których obliczono wysokość nałożonej na spółkę Air France-KLM grzywny; Zarzut ten dzieli się na dwie części:

                           —

                           Cześć pierwsza, zgodnie z którą okoliczność włączenie taryf do wartości sprzedaży opierała się na wewnętrznie sprzecznym uzasadnieniu, licznych naruszeniach prawa oraz oczywistym błędzie w ocenie;

                           —

                           Cześć druga, zgodnie z którą włączenie 50 % dochodów z połączeń przychodzących do EOG (inbound) do wartości sprzedaży, narusza wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. oraz zasadę non bis in idem;

               7.

               Zarzut siódmy, dotyczy błędnej oceny wagi naruszenia i składa się z dwóch części:

                           —

                           Cześć pierwsza dotyczy argumentu, zgodnie z którym zawyżenie ciężaru praktyk polega na wielu oczywistych błędach w ocenie i na naruszeniu zasady proporcjonalności kar i równego traktowania;

                           —

                           Cześć druga dotyczy argumentu, zgodnie z którym zawyżenie ciężaru praktyk wynika z włączenia do zakresu naruszania kontaktów dotyczących praktyk realizowanych poza obrębem EOG z naruszeniem przepisów regulujących właściwość terytorialną Komisji;

               8.

               Zarzut ósmy, dotyczy błędnego obliczenia czasu trwania naruszenia przypisywanego spółce Air France i określenia na tej podstawie wysokości grzywny nałożonej na spółkę Air France-KLM;

               9.

               Zarzut dziewiąty, dotyczy braku uzasadniania i niewystarczającego obniżenia grzywny o 15 % przyznanego przez Komisję na podstawie obowiązujących przepisów.


title: Sprawa T-310/12: Wyrok Sądu z dnia 20 maja 2015 r. – Yuanping Changyuan Chemicals/Rada (Dumping — Przywóz kwasu szczawiowego pochodzącego z Indii i Chin — Ostateczne cło antydumpingowe — Przemysł wspólnotowy — Ustalenie szkody — Artykuł 9 ust. 4, art. 14 ust. 1 i art. 20 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do przedstawienia uwag — Artykuł 20 ust. 5 rozporządzenia nr 1225/2009)

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/7

         Wyrok Sądu z dnia 20 maja 2015 r. – Yuanping Changyuan Chemicals/Rada
   (Sprawa T-310/12) (1)

   ((Dumping - Przywóz kwasu szczawiowego pochodzącego z Indii i Chin - Ostateczne cło antydumpingowe - Przemysł wspólnotowy - Ustalenie szkody - Artykuł 9 ust. 4, art. 14 ust. 1 i art. 20 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do przedstawienia uwag - Artykuł 20 ust. 5 rozporządzenia nr 1225/2009))
   (2015/C 221/09)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Yuanping Changyuan Chemicals Co. Ltd (Yuan Ping City, Xin Zhou, Chiny) (przedstawiciel: adwokat V. Akritidis)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix, pełnomocnik, wspierany początkowo przez N. Chesaites, barrister i adwokata G. Berrischa, a następnie przez adwokata D. Geradina)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. França i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 325/2012 z dnia 12 kwietnia 2012 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz kwasu szczawiowego pochodzącego z Indii i Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 106, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 325/2012 z dnia 12 kwietnia 2012 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz kwasu szczawiowego pochodzącego z Indii i Chińskiej Republiki Ludowej, w zakresie dotyczącym Yuanping Changyuan Chemicals Co. Ltd.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Yuanping Changyuan Chemicals Co., z wyjątkiem kosztów, które ta ostatnia poniosła wskutek interwencji Komisji Europejskiej.

               3)

               Komisja pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Yuanping Changyuan Chemicals Co. w związku z jej interwencją.

      (1)  Dz.U. C 273 z 8.9.2012.


title: Sprawa C-33/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 28 stycznia 2008 r. — Agrana Zucker GmbH przeciwko Bundesministerium für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 28 stycznia 2008 r. — Agrana Zucker GmbH przeciwko Bundesministerium für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft
   (Sprawa C-33/08)
   (2008/C 92/26)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgerichtshof.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Agrana Zucker GmbH

      Strona pozwana: Bundesministerium für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że częścią wymiaru tymczasowej składki restrukturyzacyjnej ma być również kwota cukru, która nie może zostać wykorzystana z powodu wycofania zapobiegawczego w rozumieniu art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 493/2006 z dnia 27 marca 2006 r. (2)?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               Czy art. 11 rozporządzenia (WE) nr 320/2006 jest zgodny z prawem pierwotnym, a w szczególności z wynikającym z art. 34 WE zakazem dyskryminacji i zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiające tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 58, str. 42).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 493/2006 z dnia 27 marca 2006 r. ustanawiające środki przejściowe w ramach reformy wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1265/2001 i (WE) nr 314/2002 (Dz.U. L 89, str. 11).


title: Sprawa C-91/05: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2005 r. przez Komisję Europejską przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/10

         Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2005 r. przez Komisję Europejską przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-91/05)
   (2005/C 115/19)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 21 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Europejskiej, reprezentowanej przez Pietera Jana Kuijpera i Johana Enegrena, działających w charakterze pełnomocników z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Radzie Unii Europejskiej.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2004/833/WPZiB (1)

               2.

               uznanie wspólnego działania Rady 2002/589/WPZiB (2), a w szczególności jego Tytułu II, za bezprawne i stąd nie mające zastosowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Komisja wnosi o stwierdzenie nieważności Decyzji Rady 2004/833/WPZiB z dnia 2 grudnia 2004 r. dotyczącej wykonania wspólnego działania 2002/589/WPZiB w celu wniesienia wkładu Unii Europejskiej do CEDEAO w ramach moratorium dotyczącego ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej podnosząc zarzut braku kompetencji na podstawie akapitu drugiego art. 230 Traktatu WE. Rada wydała tę decyzję na podstawie Tytułu V Traktatu o Unii Europejskiej, podczas gdy art. 11 ust. 3 Porozumienia z Cotonou dotyczy działań, m.in. wymierzonych w rozprzestrzenianie ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej. Ponadto, zgodnie z art. 10 ust. 2 Załącznika IV Porozumienia z Cotonou Komisja podpisała Regionalny Program Indykatywny dla Afryki Zachodniej ze Wspólnotą Gospodarczą Państw Afryki Zachodniej (CEDEAO) oraz z Zachodnioafrykańską Unią Gospodarczą i Monetarną (UEMAO), który wspiera regionalną politykę zapobiegania konfliktom i dobrego zarządzania oraz zapowiada wsparcie w szczególności dla moratorium dotyczącego przywozu, wywozu oraz produkcji broni lekkiej w Afryce Zachodniej. Stąd, kwestionowana decyzja WPZiB narusza art. 47 TUE, gdyż dotyczy kompetencji Wspólnoty w dziedzinie pomocy rozwojowej.
   Ponadto, Komisja wnosi o uznanie na mocy art. 241 Traktatu WE bezprawności wspólnego działania Rady 2002/589/WPZiB z dnia 12 lipca 2002 r., a w szczególności jego Tytułu II, na tej samej podstawie i z tych samych przyczyn. Wspólne działanie 2002/589/WPZiB jest aktem o charakterze powszechnym, na podstawie którego została wydana decyzja WPZiB, o stwierdzenie nieważności której z uwagi na brak kompetencji wnosi Komisja. Stąd, wspólne działanie, a w szczególności jego Tytuł II powinno być uznane za niemające zastosowania w niniejszej sprawie.

      (1)  Decyzja Rady 2004/833/WPZiB z dnia 2 grudnia 2004 r. dotycząca wykonania wspólnego działania 2002/589/WPZiB w celu wniesienia wkładu Unii Europejskiej do CEDEAO w ramach moratorium dotyczącego ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej, Dz.U. L 359, 04.12.2004, str. 65

      (2)  Wspólne działanie Rady 2002/589/WPZiB z dnia 12 lipca 2002 r. w celu wniesienia wkładu Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej oraz uchylające wspólne działanie 1999/34/ WPZiB, Dz.U. L 191, 19.07.2002, str. 1


title: Sprawa T-388/14: Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2014 r. – salesforce.com przeciwko OHIM (MARKETINGCLOUD)

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/17

         Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2014 r. – salesforce.com przeciwko OHIM (MARKETINGCLOUD)
   (Sprawa T-388/14)
   2014/C 329/24
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: salesforce.com, Inc. (San Francisco, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Nordemann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 marca 2014 r. w sprawie R 1853/2013-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „MARKETINGCLOUD” dla usług z klas 35 i 42 – zgłoszenie nr 1 0 9 79  417

      Decyzja eksperta: Uznanie, że zgłoszony znak towarowy nie ma zdolności rejestracyjnej

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-550/16: Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2017 r. – Dickmanns/EUIPO

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/32

         Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2017 r. – Dickmanns/EUIPO
   (Sprawa T-550/16) (1)

   (2017/C 357/43)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 221 z 6.7.2015 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-65/15 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa T-564/08: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — Monoscoop przeciwko OHIM (SUDOKU SAMURAI BINGO)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/64

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — Monoscoop przeciwko OHIM (SUDOKU SAMURAI BINGO)
   (Sprawa T-564/08)
   (2009/C 44/108)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Monoscoop BV (Alkmaar, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat A. Canela Giménez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 30 września 2008 r. w sprawie R 816/2008-2 oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SUDOKU SAMURAI BINGO” (zgłoszenie nr 5.769.013) dla towarów i usług należących do klas 9, 28 i 41

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Nieprawidłowe zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa T-471/14: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2014 r. – Ibercaja Banco i in. przeciwko Komisji

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/46

         Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2014 r. – Ibercaja Banco i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-471/14)
   2014/C 261/73
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Ibercaja Banco, SA (Saragossa, Hiszpania); Banco Grupo Cajatres SA (Saragossa) i Naviera Bósforo, AIE (Las Palmas de Gran Canaria, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J.L. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i A. Lamadrid de Pablo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja zakwalifikowała w niej całokształt środków, której jej zdaniem stanowią tzw. hiszpański system leasingu podatkowego jako niezgodną ze wspólnym rynkiem nową pomoc państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których Komisja wskazała inwestorów AIE jako beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on nakaz odzyskania rzekomej pomocy;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on rozstrzygnięcie w przedmiocie legalności prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty skargi są identyczne z podniesionymi przez skarżącą w sprawie T-700/13 Bankia przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-577/13: Postanowienie Sądu z dnia 16 lipca 2014 r. – Zehnder przeciwko OHIM – UAB „Amalva” (komfovent)

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/26

         Postanowienie Sądu z dnia 16 lipca 2014 r. – Zehnder przeciwko OHIM – UAB „Amalva” (komfovent)
   (Sprawa T-577/13) (1)

   2014/C 329/42
   Język postępowania: angielski
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa C-512/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 13 listopada 2012 r. — Octapharma France przeciwko Agence nationale de sécurité du médicament et des produits de santé (ANSM), Ministère des affaires sociales et de la santé

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 13 listopada 2012 r. — Octapharma France przeciwko Agence nationale de sécurité du médicament et des produits de santé (ANSM), Ministère des affaires sociales et de la santé
   (Sprawa C-512/12)
   2013/C 26/61
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Octapharma France

      Strona pozwana: Agence nationale de sécurité du médicament et des produits de santé (ANSM), Ministère des affaires sociales et de la santé

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy do osocza z pełnej krwi przeznaczonego do transfuzji, przygotowanego z wykorzystaniem procesu przemysłowego, można jednocześnie zastosować przepisy dyrektywy z dnia 6 listopada 2001 r. (1) [w brzmieniu zmienionym dyrektywą z dnia 31 marca 2004
                   (2)] i z dnia 27 stycznia 2003 r. (3), nie tylko w odniesieniu do jego pobierania i testowania, ale również do jego przetwarzania, przechowywania i dystrybucji; czy z tego tytułu zasada określona w art. 2 ust. 2 dyrektywy z dnia 6 listopada 2001 r. może być interpretowana jako prowadząca do zastosowania samego tylko uregulowania wspólnotowego dotyczącego produktu leczniczego do produktu objętego jednocześnie zakresem stosowania innego uregulowania wspólnotowego wyłącznie w przypadku, gdy to drugie uregulowanie jest mniej rygorystyczne niż uregulowanie dotyczące produktu leczniczego?

               2)

               Czy art. 4 ust. 2 dyrektywy z dnia 27 stycznia 2003 r. należy interpretować, w danym przypadku w świetle art. 168 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, jako pozwalający na utrzymanie w mocy lub wydanie przepisów krajowych, które ze względu na to, iż poddają osocze przygotowywane z wykorzystaniem procesu przemysłowego bardziej restrykcyjnemu systemowi niż ten, któremu podlegają produkty lecznicze, uzasadniają brak zastosowania wszystkich lub części przepisów dyrektywy z dnia 6 listopada 2001 r., w szczególności tych, które uzależniają sprzedaż produktów leczniczych jedynie od uprzedniego uzyskania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, a jeśli tak, to na jakich warunkach i w jakim zakresie?

      (1)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67)

      (2)  Dyrektywa 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniająca dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U L 136 s. 34)

      (3)  Dyrektywa 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r., ustanawiająca normy jakości i bezpiecznego pobierania, testowania, przetwarzania, przechowywania i dystrybucji krwi ludzkiej i składników krwi oraz zmieniająca dyrektywę 2001/83/WE (Dz.U. L 33, s. 30)


title: Sprawa T-206/14: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2014 r. – Hüpeden przeciwko Radzie i Komisji

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/33

         Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2014 r. – Hüpeden przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-206/14)
   2014/C 212/43
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Hüpeden & Co. (GmbH & Co.) KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: K. Landry, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               nakazanie pozwanym zapłaty na rzecz skarżącej odszkodowania w wysokości 1 18  762,57 EUR z odsetkami w wysokości 8 % rocznie od dnia ogłoszenia wyroku, ewentualnie o stwierdzenie, że wobec pozwanej istnieje roszczenie o odszkodowanie;

               —

               obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca domaga się odszkodowania z tytułu przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 1355/2008 (1), które zostało uznane za nieważne wyrokiem Trybunału z dnia 22 marca 2012 r. w sprawie C-338/10 GLS.
   Skarżąca podnosi, że cła antydumpingowe niesłusznie pobrane na podstawie tego rozporządzenia wprawdzie zostały zwrócone przez krajowe organy celne, poniosła ona jednak szkodę gospodarczą w ten sposób, iż ze względu na utratę płynności była zmuszona wziąć dodatkowe kredyty bankowe, które zostały oprocentowane według stawek rynkowych oraz krótkoterminowe kredyty według stałej stawki oprocentowania. Dąży ona zatem do zwrotu różnicy pomiędzy odsetkami zapłaconymi przez nią od jej kredytów bankowych a niższymi odsetkami, jakie musiałaby zapłacić, gdyby nie zostały pobrane cła antydumpingowe. Skarżąca podnosi w tym zakresie, że poprzez sprzeczne z prawem przyjęcie rozporządzenia nr 1355/2008 pozwane naruszyły obowiązek staranności i dobrej administracji w wystarczająco kwalifikowany sposób, przez co skarżąca poniosła szkodę, której nie można naprawić w inny sposób, bowiem oprocentowanie kwot stanowiących różnicę na korzyść zobowiązanego do zapłaty cła od momentu zapłaty według właściwych przepisów krajowych nie jest przewidziane dla należności celnych przywozowych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1355/2008 z dnia 18 grudnia 2008 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych przetworzonych lub zakonserwowanych owoców cytrusowych (tj. mandarynek itd.) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 350, s. 35 ).


title: Sprawa T-465/12: Skarga wniesiona w dniu 19 października 2012 r. — AGC Glass Europe i in. przeciwko Komisji

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/32

         Skarga wniesiona w dniu 19 października 2012 r. — AGC Glass Europe i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-465/12)
   2012/C 379/54
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: AGC Glass Europe (Bruksela, Belgia); AGC Automotive Europe (Fleurus, Belgia); AGC France (Boussois, Francja); AGC Flat Glass Italia Srl (Cuneo, Włochy); AGC Glass UK Ltd (Northhampton, Zjednoczone Królestwo); i AGC Glass Germany GmbH (Wegberg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci L. Garzaniti, J. Blockx i P. Niggemann, oraz S. Ryan, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 3 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 6 sierpnia 2012 r. w przedmiocie odrzucenia na podstawie art. 8 decyzji Przewodniczącego Komisji Europejskiej 2011/695/UE z dnia 13 października 2011 r. w sprawie funkcji i zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji, wniosku o poufne traktowanie złożonego przez skarżące w odniesieniu do sprawy COMP/39.125 — Szkło samochodowe;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania; oraz

               —

               podjęcie wszelkich środków, które Sąd Unii Europejskiej uzna za właściwe.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1)

               W ramach zarzutu pierwszego skarżące podnoszą, że urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające naruszył art. 8 zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające (1) i uchybił ciążącemu na nim obowiązkowi uzasadnienia na podstawie art. 296 TFUE oraz art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, błędnie interpretując zakres przysługujących mu uprawnień i uznając, że nie był w stanie zbadać uwag skarżących dotyczących naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasady równego traktowania i prawa do dobrej administracji, które ich zdaniem wynikło z publikacji spornych informacji w decyzji Komisji w sprawie COMP/39.125 — Szkło samochodowe.

               2)

               W ramach zarzutu drugiego skarżące podnoszą, że, zezwalając Komisji na publikację spornych informacji, urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające naruszył uzasadnione oczekiwania skarżących oparte na programach łagodzenia kar Komisji (2) oraz dotychczasowe praktyki dotyczące ochrony informacji przekazanych we wniosku o złagodzenie sankcji, iż informacje, które przedstawiły w kontekście ich współpracy z Komisją nie zostaną podane do publicznej wiadomości w miarę możliwości.

               3)

               W ramach zarzutu drugiego skarżące podnoszą, że urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające naruszył zasady równego traktowania poprzez zezwolenie Komisji przyjęcia takiego samego stanowiska odnoszącego się do publikacji niektórych kategorii informacji, co się tyczy wszystkich adresatów decyzji Komisji w sprawie COMP/39.125 — Szkło samochodowe, pomimo faktu, że skarżące znajdują się w sytuacji odmiennej od pozostałych adresatów decyzji wobec publikacji tych informacji ze względu na ich status jedynego wnioskującego o zwolnienie z grzywien lub zmniejszenia grzywien w sprawie Szkło samochodowe.

               4)

               W ramach zarzutu czwartego skarżące podnoszą, że urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające narusza przysługujące skarżącym prawo do dobrej administracji na podstawie art. 41 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, pozwalając Komisji na prowadzenie arbitralnej polityki w odniesieniu do publikacji niektórych kategorii informacji w jej decyzjach w dziedzinie karteli.

               5)

               W ramach zarzutu piątego skarżące podnoszą, że urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające narusza art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (3) i obwieszczenie Komisji dotyczące zasad dostępu do akt (4), opierając się na tym, że te przepisy uniemożliwiają Komisji przyznanie publicznego dostępu do dokumentów przedstawionych Komisji przez wnioskujące o zwolnienie z grzywien lub zmniejszenia grzywien. Zezwalając Komisji na publikację informacji zawartych w tych dokumentach w jawnej wersji decyzji w sprawie COMP/39.125 — Szkło samochodowe, urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające umożliwia Komisji obejście tych przepisów.

               6)

               W ramach zarzutu szóstego skarżąca podnosi, że urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające narusza tajemnicę zawodową chronioną w art. 339 TFUE i art. 28 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (5) uznając, iż sporne informacje nie są informacjami poufnymi i Komisja może je ujawnić. Urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające dopuszcza się oczywistych błędów w ocenie dotyczącej zastosowania kryteriów poufności informacji w orzecznictwie Sądu i nie dokonał w swej ocenie wyważenia interesów wymaganego w orzecznictwie.

      (1)  Decyzja Przewodniczącego Komisji Europejskiej 2011/695/UE z dnia 13 października 2011 r. w sprawie funkcji i zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji (Dz.U. L 275, s. 29).

      (2)  Obwieszczenie Komisji w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli (Dz.U. 2002 L 45, s. 3); Obwieszczenie Komisji w sprawie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych (Dz.U. 2006, C 298, s. 17).

      (3)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43)

      (4)  Obwieszczenie Komisji dotyczące zasad dostępu do akt Komisji w sprawach na mocy art. 81 i 82 traktatu WE, art. 53, 54 i 57 Porozumienia EOG oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (Dz.U. C 325, s. 7).

      (5)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).


title: Sprawa T-159/11: Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2011 — Marszałkowski przeciwko OHMI — Mar-Ko Fleischwaren (WALICHNOWY MARKO)

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/33

         Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2011 — Marszałkowski przeciwko OHMI — Mar-Ko Fleischwaren (WALICHNOWY MARKO)
   (Sprawa T-159/11)
   2011/C 145/54
   Język skargi: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Marek Marszałkowski (Sokolniki, Polska) (przedstawiciel: C. Sadkowski, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Mar-Ko Fleischwaren GmbH & Co. KG (Blankenheim, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 stycznia 2011 r. (sprawa nr R 760/2010-4) o odmowie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego „Marko Walichnowy” w zakresie dotyczącym towarów należących do klasy 29: mięso, wyroby z mięsa i drobiu, łącznie z pasztetami, flaki, metka z kapustą, konserwy mięsne i produkty mięsno-warzywne, łącznie z bigosem, drób (łącznie z pakowanym), klopsy w sosie warzywnym;

               —

               ewentualnie, zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uwzględnienie zasadności rejestracji wspólnotowego znaku towarowego „Marko Walichnowy” w zakresie dotyczącym towarów należących do klasy 29, wskazanych powyżej;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym obowiązkiem zwrotu na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „Marko Walichnowy” dla towarów w klasie 29 — zgłoszenie nr 007161541

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Mar-Ko Fleischwaren GmbH & Co. KG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowy znak słowny „Mar-Ko” dla niektórych towarów w klasie 29

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: unieważnienie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie zgłoszenia dla następujących towarów w klasie 29: mięso, wyroby z mięsa i drobiu, łącznie z pasztetami, flaki, metka z kapustą, konserwy mięsne i produkty mięsno-warzywne, łącznie z bigosem, drób (łącznie z pakowanym), klopsy w sosie warzywnym

      Podniesione zarzuty: naruszenie artykułu 8 ust. 1 b) rozporządzenia nr 207/2009 (1) w zakresie obejmującym ustalenie podobieństwa znaków towarowych oraz możliwości wprowadzenia w błąd odbiorców

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz.U. L 78 z 24.3.2009, s. 1


title: Sprawa T-232/12: Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2014 r. — Wilmar Trading przeciwko OHIM — Agroekola (ULTRA CHOCO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ULTRA CHOCO — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy ultra choco — Wcześniejszy niezarejestrowany znak towarowy używany w obrocie w Unii Europejskiej i w Bułgarii ULTRA CHOCO — Artykuł 60 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Niedochowanie obowiązku uiszczenia opłaty za wniesienie odwołania w terminie — Decyzja izby odwoławczej uznająca odwołanie za niewniesione)

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/9

         Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2014 r. — Wilmar Trading przeciwko OHIM — Agroekola (ULTRA CHOCO)
   (Sprawa T-232/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ULTRA CHOCO - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy ultra choco - Wcześniejszy niezarejestrowany znak towarowy używany w obrocie w Unii Europejskiej i w Bułgarii ULTRA CHOCO - Artykuł 60 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Niedochowanie obowiązku uiszczenia opłaty za wniesienie odwołania w terminie - Decyzja izby odwoławczej uznająca odwołanie za niewniesione)
   2014/C 61/14
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Wilmar Trading Pte Ltd (Singapur, Singapur) (przedstawiciel: adwokat E. Miller)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: C. Negro i D. Botis, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Agroekola EOOD (Sofia, Bułgaria)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 marca 2012 r. (sprawa R 87/2012-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Wilmar Trading Pte Ltd a Agroekola EOOD.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Wilmar Trading Pte Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012.


title: Sprawa C-117/07: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/30

         Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-117/07)
   (2007/C 95/56)
   Język postępowania: czeski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: B. Stromsky i M. šimerdová)

      Strona pozwana: Republika Czeska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2005/28/WE (1) z dnia 8 kwietnia 2005 r. ustalającej zasady oraz szczegółowe wytyczne dobrej praktyki klinicznej w odniesieniu do badanych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u ludzi, a także wymogi zatwierdzania produkcji oraz przywozu takich produktów, a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 31 ust 1 tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy do prawa krajowego upłynął dnia 29 stycznia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 91, str. 13.


title: Sprawa C-334/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Albacete (Hiszpania) w dniu 15 czerwca 2016 r. – José Luís Núñez Torreiro/Seguros Chartis Europe S.A.

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Albacete (Hiszpania) w dniu 15 czerwca 2016 r. – José Luís Núñez Torreiro/Seguros Chartis Europe S.A.
   (Sprawa C-334/16)
   (2016/C 305/25)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Provincial de Albacete

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: José Luís Núñez Torreiro

      Strona pozwana: Seguros Chartis Europe S.A.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie „ruchu pojazdów” – lub „okoliczności związanej z ruchem” – jako ryzyko ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej w związku z korzystaniem z pojazdów silnikowych i ruchem tych pojazdów, do którego odnosi się ustawodawstwo Unii (w szczególności dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 20[0]9/103/WE z dnia 16 grudnia [września] 2009 r. w art. 3) (1), może zostać określone w uregulowaniach krajowych państwa członkowskiego w sposób odmienny niż w uregulowaniach Unii?

               2)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy z zakresu tego pojęcia mogą być wyłączone (oprócz określonych osób, tablic lub rodzajów pojazdów, jak przyznaje art. 5 ust. 1 i 2 dyrektywy 2009/103/WE), w zależności od miejsc, w jakich ruch się odbywa, przypadki ruchu takie jak po drogach lub terenie „niezdatnym” do ruchu?

               3)

               Czy ponadto z zakresu pojęcia „okoliczności związanej z ruchem” może być wyłączona określona aktywność pojazdu związana z celem, któremu pojazd ten służy (takim jak korzystanie w celach sportowych, przemysłowych lub rolniczych) lub związana z zamiarem kierowcy (takim jak popełnienie pojazdem umyślnego przestępstwa?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. L 263, s. 11)


title: Sprawa C-450/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 1 lipca 2010 r. w sprawie T-64/08 Nuova Terni Industrie Chimiche SpA przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 15 września 2010 r. przez Nuova Terni Industrie Chimiche SpA

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/21

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 1 lipca 2010 r. w sprawie T-64/08 Nuova Terni Industrie Chimiche SpA przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 15 września 2010 r. przez Nuova Terni Industrie Chimiche SpA
   (Sprawa C-450/10 P)
   ()
   2010/C 317/38
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Nuova Terni Industrie Chimiche SpA (przedstawiciele: adwokaci T. Salonico, G. Barone i A. Marega)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku (1) oraz stwierdzenie nieważności decyzji (2), w zakresie w jakim odmawiają uznania, że sporny środek ma charakter odszkodowawczy i rekompensacyjny, i uznają go, wprost przeciwnie, za bezprawnie przyznaną pomoc państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem; lub

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku, w zakresie w jakim Sąd nie uwzględnił twierdzenia, że nakaz odzyskania pomocy zawarty w decyzji jest sprzeczny z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań, a w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji w części, w jakiej Komisja nakazuje Włochom niezwłoczne odzyskanie pomocy wraz z odsetkami; i

               —

               obciążenie Komisji kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie uważa, że zaskarżony wyrok jest wadliwy, w związku z czym winien zostać uchylony z następujących powodów:

               1)

               naruszenie art. 107 i 108 TFUE, jak również wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie i oczywisty błąd polegający na przeinaczeniu dowodów przedstawionych w odniesieniu do interpretacji spornego środka jako pomocy państwa, a nie jako środka mającego charakter rekompensaty na rzecz wnoszącej odwołanie. Sąd popełnił błąd, dokonując zawężającej wykładni przepisów i orzecznictwa krajowego wskazanych przez skarżącą w pierwszej instancji, które dowodzą tego, że sporny środek nie stanowi pomocy państwa, lecz utrzymał logikę odszkodowania przewidzianą początkowo przez prawodawcę włoskiego w 1962 r., przyjętą przez Komisję i Sąd;

               2)

               naruszenie art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 (3), jak również wewnętrznie sprzeczne i niewystarczające uzasadnienie, w zakresie w jakim Sąd uznał, iż nakaz odzyskania pomocy zawarty w decyzji nie jest sprzeczny z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań. Wyrok Sądu jest wadliwy i niedostatecznie uzasadniony, w zakresie w jakim Sąd nie zgodził się z twierdzeniem, iż utrzymujące się milczenie Komisji w odniesieniu do wyjaśnień przedstawionych przez władze włoskie pod koniec 1991 r. co do tego, że pierwsze przedłużenie obowiązywania taryfy Terni realizowało pierwotny cel w postaci rekompensaty, stanowi okoliczność mogącą wzbudzić u wnoszącej odwołanie uzasadnione oczekiwanie, że przedłużenia obowiązywania taryfy Terni, w tym sporny środek, nie stanowiły pomocy państwa.

      (1)  Wyrok Sądu Unii Europejskiej (piąta izba) z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie T-64/08.

      (2)  Decyzja Komisji 2008/408/WE z dnia 20 listopada 2007 r. w sprawie pomocy państwa C 36/A/06 (ex NN 38/06) przyznanej przez Włochy na rzecz ThyssenKrupp, Cementir oraz Nuova Terni Industrie Chimiche (Dz.U. 2008, L 144, s. 37).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. [88] WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa C-284/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Zwolniony z należności celnych przywóz sprzętu wojskowego)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-284/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zwolniony z należności celnych przywóz sprzętu wojskowego)
   2010/C 51/02
   Język postępowania: fiński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Wilms i P. Aalto, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Finlandii (przedstawiciele: T. Pynnä, E. Bygglin, J. Heliskoski i A. Guimaraes-Purokoski, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciel: J. Molde, pełnomocnik), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i U. Forsthoff, pełnomocnicy), Republika Grecka (przedstawiciele: E.-M. Mamouna i M. K. Boskovits, pełnomocnicy), Republika Włoska (przedstawiciele: I. M. Braguglia, pełnomocnik, G. De Bellis, avvocato dello Stato), Republika Portugalska (przedstawiciel: L. Inez Fernandes, pełnomocnik), Królestwo Szwecji (przedstawiciel: A. Falk)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 155, s. 1), a w okresie po dniu 31 maja 2002 r., rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 130, s. 1) — Zwolniony z należności celnych przywóz materiałów wojennych i towarów o podwójnym przeznaczeniu, cywilnym i wojskowym

      Sentencja

               1)

               Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które ciążyły na niej na mocy art. 26 WE, art. 20 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny oraz w rezultacie Wspólnej taryfy celnej, zwalniając w latach 1998–2002 z należności celnych przywóz sprzętu wojskowego, jak również uchybiła zobowiązaniom, które ciążyły na niej na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, zmienionego rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 1355/96 z dnia 8 lipca 1996 r., a także na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot wskutek odmowy obliczenia, ustalenia i udostępnienia Komisji Wspólnot Europejskich środków własnych związanych z tym przywozem, a także zapłacenia odsetek za zwłokę należnych z tytułu nieudostępnienia Komisji Wspólnot Europejskich tych środków własnych.

               2)

               Republika Finlandii zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Danii, Republika Federalna Niemiec, Republika Grecka, Republika Włoska, Republika Portugalska i Królestwo Szwecji pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 271 z 29.10.2005.


title: Sprawa F-66/09: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2009 r. — Saracco przeciwko EBC

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/51

         Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2009 r. — Saracco przeciwko EBC
   (Sprawa F-66/09)
   2009/C 205/94
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Roberta Saracco (Arona, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Parrat)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji EBC odmawiającej skarżącej przedłużenia urlopu z przyczyn osobistych.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o odmówieniu skarżącej udzielenia urlopu z przyczyn osobistych od dnia 1 listopada 2008 r.;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji dotyczących odmowy zmiany i oddalenia zażalenia;

               —

               obciążenie Europejskiego Banku Centralnego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-145/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba)wydanego w dniu 22 stycznia 2013 r. w sprawie T-218/00 Cooperativa Mare Azzurro Socialpesca Soc. coop. arl, dawniej Cooperativa Mare Azzurro Soc. coop. rl, Cooperatova vongolari Sottomarina Lido Soc. coop. rl przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 22 marca 2013 r. przez Ghezzo Giovanni & C. Snc di Ghezzo Maurizio & C.

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba)wydanego w dniu 22 stycznia 2013 r. w sprawie T-218/00 Cooperativa Mare Azzurro Socialpesca Soc. coop. arl, dawniej Cooperativa Mare Azzurro Soc. coop. rl, Cooperatova vongolari Sottomarina Lido Soc. coop. rl przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 22 marca 2013 r. przez Ghezzo Giovanni & C. Snc di Ghezzo Maurizio & C.
   (Sprawa C-145/13 P)
   2013/C 207/02
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ghezzo Giovanni & C. Snc di Ghezzo Maurizio & C. (przedstawiciele: R. Volpe i C. Montagner, avvocati)

      Druga strona postępowania: Cooperativa Mare Azzurro Socialpesca Soc. coop. r.l, dawniej Cooperativa Mare Azzurro Soc. coop. r.l., Cooperativa vongolari Sottomarina Lido Soc. coop. r.l., Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uwzględnienie niniejszego odwołania,

                           —

                           a tym samym uchylenie postanowienia Sądu (czwarta izba) z dnia 23 stycznia 2013 r., notyfikowanego w dniu 24 stycznia 2013 r. i w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. oraz

                           —

                           tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 5 tej decyzji zakresie, w jakim nakłada obowiązek odzyskania składek na ubezpieczenie społeczne i stanowi, że dodatkowo do tej kwoty należy zapłacić odsetki za odpowiedni okres;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2013 r. (zwanym dalej „zaskarżonym postanowieniem”) Sąd uznał wniesioną przez Ghezzo Giovanni & C. s.n.c. skargę dotyczącą stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2000/394/WE w dziedzinie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne za w części oczywiście niedopuszczalną, a w części oczywiście pozbawioną podstawy prawnej.
   W punkcie pierwszym odwołania zostało wskazane, że odnośnie do rzekomej niedopuszczalności skargi do Sądu nie zostało przedstawione żadne uzasadnienie, a wobec tego pkt 58 zaskarżonego postanowienia narusza ogólną zasadę obowiązku uzasadnienia aktów, a w szczególności art. 81 regulaminu postępowania przed Sądem.
   Podniesiony przez wnoszącego odwołanie zarzut drugi dotyczy rzekomego braku właściwej i całościowej wykładni postanowienia przewidzianego w art. 87 ust. 1 WE (obecnie art. 107 ust. 1 TFUE).
   Kolejny zarzut dotyczy naruszenia, również wbrew postanowieniom art. 87 ust. 1 WE, zasady równego traktowania i niedyskryminacji, ze względu na okoliczność, że 22 przedsiębiorstwa zostały uznane za wyłączone z odzyskania przyznanej im pomocy, ponieważ ich wyjaśnienia zostały uznane za wyczerpujące, podczas gdy w wypadku wnoszącego odwołanie wyjaśnienia nie zostały uznane za wyczerpujące.
   Zdaniem wnoszącego odwołanie zaskarżone postanowienie narusza ponadto zasadę niedyskryminacji, ponieważ potwierdza zgodność z prawem decyzji Komisji, w myśl której odzyskanie pomocy z art. 87 ust. 1 WE zostało wyłączone w wypadku przedsiębiorstw komunalnych (którym Komisja na etapie wykonania tej decyzji umożliwiła uzupełnienie informacji koniecznych od oceny zgodności z prawem przyznanej pomocy), podczas gdy wnoszący odwołanie nigdy nie został wezwany do uzupełnienia dokumentacji przed rozpoczęciem odzyskiwania pomocy.
   W innym punkcie odwołania, tytułem dodatkowego argumentu mającego potwierdzić naruszenie art. 87 ust. 1 WE, wskazane zostało, że zaskarżone postanowienie w żaden sposób nie uzasadnia przyjęcia, iż pomoc przyznana wnoszącemu odwołanie miała wpływ na wewnątrzwspólnotowa wymianę handlową. Najpierw Komisja, a następnie Sąd potwierdziły niezgodność z prawem przedmiotowych ulg, uznając zakłócenie wewnątrzwspólnotowej wymiany handlowej za nieodłączny element środków na rzecz przedsiębiorstw w sektorze rybołówstwa, bez przeprowadzenia badania odnośnego rynku i bez przedstawienia uzasadnienia.
   Następnie, według wnoszącego odwołanie zaskarżone postanowienie narusza art. 87 ust. 3 lit. a) WE (obecnie art. 107 ust. 3 lit. a), TFUE), ponieważ nie zawiera oceny warunków stosowania przedmiotowego odstępstwa w wypadku wnoszącego odwołanie. W szczególności w mieście Chioggia poziom życia jest bardzo niski, przy niezwykle wysokim bezrobociu.
   Podobnie zdaniem wnoszącego odwołanie zaskarżone postanowienie narusza art. 87ust. 3 lit. c), CE (obecnie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE), ponieważ uznaje to odstępstwo za niemające zastosowania w wypadku wnoszącego odwołanie, choć nie przedstawia w tym względzie żadnego uzasadnienia, i art. 87 ust. 3 lit. d) WE (obecnie art. 107 ust. 3 lit. d) TFUE), ponieważ uznaje, że w wypadku wnoszącego odwołanie nie ma zastosowania to odstępstwo, które — z naruszeniem zasady niedyskryminacji — znalazło zastosowanie w wypadku innych przedsiębiorstw weneckich.
   Wreszcie wnoszący odwołanie podnosi błędną wykładnię przez Sąd braku „istniejącej pomocy”, naruszającą art. 1, 14 i 15 rozporządzenia nr 659/1999 (1). Zdaniem wnoszącego odwołanie bezsporne jest, że sekwencja zdarzeń stanowi ciągłość obniżenia składek na przestrzenie dziesiątek lat.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa T-136/10: Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2010 r. — M przeciwko EMEA

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/37

         Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2010 r. — M przeciwko EMEA
   (Sprawa T-136/10)
   2010/C 148/63
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: M (przedstawiciele: C. Thomann, barrister, i I. Khawaja, solicitor)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMEA)

      Żądania strony skarżącej

               —

               zasądzenie odszkodowania zgodnie z art. 340 TFUE z tytułu poniesionych strat w wyniku naruszeń w wysokości określonej przez Sąd lub takich kwot, które Sąd uzna za stosowne;

               —

               zasądzenie odsetek od uznanych za należne kwot według stopy odpowiadającej stopie stosowanej zgodnie z sekcją 35A Supreme Court Act 1981 lub takiej kwoty, którą Sąd uzna za stosowną;

               —

               zasądzenie kosztów;

               —

               zarządzenie wszelkich innych środków, które Sąd uzna za stosowne.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie skarżący zwraca się do Sądu o zasądzenie na jego rzecz odszkodowania zgodnie z art. 340 TFUE za straty poniesione w wyniku wypadku przy pracy. Twierdzi, że doznał urazów z powodu naruszenia przez stronę pozwaną obowiązków ciążących na niej wobec skarżącego jako pracownika.
   Skarżący powołuje się m.in. na art. 6 ust. 3 dyrektywy 89/391/EWG (1), pkt 15 załącznika I do dyrektywy Rady (WE) 89/654/EWG (2) i art. 3 dyrektywy (WE) 89/655/EWG (3), które dotyczącą minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w miejscu pracy.
   Niespełnienie przez stronę pozwaną obowiązków dotyczących ochrony zdrowia i bezpieczeństwa w odniesieniu do oceny i ograniczenia ryzyka, odpowiedniości zapewnianego sprzętu i zapewnienia czystych powierzchni w miejscu pracy naruszyło obowiązki strony pozwanej wynikające z prawa dotyczącego ochrony zdrowia i bezpieczeństwa Wielkiej Brytanii oraz powszechnego obowiązku staranności. Skarżący twierdzi, że doznał szkody na osobie, strat finansowych i krzywdy w wyniku powyższych naruszeń i że z tego powodu jest uprawniony do uzyskania odszkodowania i zadośćuczynienia.

      (1)  Dyrektywa Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (Dz.U. L 183, s. 1).

      (2)  Dyrektywa Rady 89/654/EWG z dnia 30 listopada 1989 r. dotycząca minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w miejscu pracy (pierwsza szczegółowa dyrektywa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz.U. L 393, s. 1).

      (3)  Dyrektywa Rady 89/655/EWG z dnia 30 listopada 1989 r. dotycząca minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny użytkowania sprzętu roboczego przez pracowników podczas pracy (druga szczegółowa dyrektywa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz.U. L 393, s. 13).