title: Sprawa T-164/17: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2017 r. – Apple and Pear Australia i Star Fruits Diffusion/EUIPO – Pink Lady America (WILD PINK)

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/55

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2017 r. – Apple and Pear Australia i Star Fruits Diffusion/EUIPO – Pink Lady America (WILD PINK)
   (Sprawa T-164/17)
   (2017/C 144/75)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Apple and Pear Australia Ltd (Wiktoria, Australia); Star Fruits Diffusion (Caderousse, Francja) (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan i P. Péters)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Pink Lady America (Yakima, Waszyngton, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Pink Lady America

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „WILD PINK” – zgłoszenie nr 11 701 216

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 stycznia 2017 r. w sprawie R 87/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO oraz interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżących w postępowaniu przed Czwartą Izbą Odwoławczą EUIPO.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 oraz prawa do obrony;

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009 oraz art. 296 TFUE;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) lub art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-153/13: Postanowienie Sądu z dnia 10 grudnia 2013 r. — Et Solar Industry i in. przeciwko Komisji

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/44

         Postanowienie Sądu z dnia 10 grudnia 2013 r. — Et Solar Industry i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-153/13) (1)

   2014/C 45/80
   Język postępowania: angielski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 123 z 27.4.2013.


title: Sprawa C-33/14 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 września 2015 r. – Mory SA, w likwidacji, Mory Team, w likwidacji, Superga Invest/Komisja Europejska (Odwołanie — Pomoc państwa — Skarga o stwierdzenie nieważności — Artykuł 263 TFUE — Dopuszczalność — Pomoc przyznana bezprawnie i niezgodna z rynkiem wewnętrznym — Obowiązek odzyskania — Decyzja Komisji Europejskiej o nierozszerzaniu obowiązku odzyskania pomocy na podmiot przejmujący beneficjenta pomocy — Interes prawny — Powództwo odszkodowawcze i o odzyskanie pomocy wniesione do sądów krajowych — Legitymacja procesowa czynna — Skarżący, którego dany akt nie dotyczy indywidualnie)

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 września 2015 r. – Mory SA, w likwidacji, Mory Team, w likwidacji, Superga Invest/Komisja Europejska
   (Sprawa C-33/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Pomoc państwa - Skarga o stwierdzenie nieważności - Artykuł 263 TFUE - Dopuszczalność - Pomoc przyznana bezprawnie i niezgodna z rynkiem wewnętrznym - Obowiązek odzyskania - Decyzja Komisji Europejskiej o nierozszerzaniu obowiązku odzyskania pomocy na podmiot przejmujący beneficjenta pomocy - Interes prawny - Powództwo odszkodowawcze i o odzyskanie pomocy wniesione do sądów krajowych - Legitymacja procesowa czynna - Skarżący, którego dany akt nie dotyczy indywidualnie))
   (2015/C 371/09)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Mory SA, w likwidacji, Mory Team, w likwidacji, Superga Invest (przedstawiciele: B. Vatier i F. Loubières, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Postanowienie Sądu Unii Europejskiej Mory i in./Komisja (T–545/12, EU:T:2013:607) zostaje uchylone.

               2)

               Wniesiona przez Mory SA, Mory Team i Superga Invest skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2012) 2401 final z dnia 4 kwietnia 2012 r. dotyczącej przejęcia aktywów grupy Sernam w ramach postępowania upadłościowego zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               3)

               Mory SA, Mory Team, Superga Invest i Komisja Europejska pokrywają własne koszty zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.

      (1)  Dz.U. C 102 z 7.4.2014.


title: Sprawa T-450/09: Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. – Simba Toys przeciwko OHIM – Seven Towns (Kształt sześcianu o powierzchniach mających strukturę siatki) ({Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy – Sześcian o powierzchniach mających strukturę siatki – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Artykuł 76 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Oznaczenie, które nie jest tworzone wyłącznie przez kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego – Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia nr 207/2009] – Oznaczenie, które nie jest tworzone wyłącznie przez kształt wynikający z charakteru samego towaru – Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (i) rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (i) rozporządzenia nr 207/2009] – Oznaczenie, które nie jest tworzone wyłącznie przez kształt zwiększający znacznie wartość towaru – Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (iii) rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (iii) rozporządzenia nr 207/2009] – Charakter odróżniający – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009] – Brak charakteru opisowego – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009] – Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania – Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009) – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009})

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/26

      Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. – Simba Toys przeciwko OHIM – Seven Towns (Kształt sześcianu o powierzchniach mających strukturę siatki)
      (Sprawa T-450/09) (1)

      ({Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy - Sześcian o powierzchniach mających strukturę siatki - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 76 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Oznaczenie, które nie jest tworzone wyłącznie przez kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego - Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia nr 207/2009] - Oznaczenie, które nie jest tworzone wyłącznie przez kształt wynikający z charakteru samego towaru - Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (i) rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (i) rozporządzenia nr 207/2009] - Oznaczenie, które nie jest tworzone wyłącznie przez kształt zwiększający znacznie wartość towaru - Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (iii) rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (iii) rozporządzenia nr 207/2009] - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009] - Brak charakteru opisowego - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009] - Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009) - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009})
      (2015/C 016/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Simba Toys GmbH & Co. KG (Fürth, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat O. Ruhl)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Seven Towns Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo M. Edenborough, QC, i B. Cookson, solicitor, następnie adwokaci K. Szamosi i M. Borbás)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 września 2009 r. (sprawa R 1526/2008-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Simba Toys GmbH & Co. KG a Seven Towns Ltd.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Simba Toys GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 11 z 16.1.2010.


title: Sprawa C-155/15: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 7 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammarrätten i Stockholm – Migrationsöverdomstolen – Szwecja) – George Karim/Migrationsverket (Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 — Ustalenie państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego — Artykuł 18 — Wtórne przejęcie ubiegającego się o azyl, którego wniosek jest rozpatrywany — Artykuł 19 — Wygaśnięcie odpowiedzialności — Nieobecność na terytorium państw członkowskich przez co najmniej trzy miesiące — Nowa procedura ustalenia odpowiedzialnego państwa członkowskiego — Artykuł 27 — Środki prawne — Zakres kontroli sądowej)

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/14

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 7 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammarrätten i Stockholm – Migrationsöverdomstolen – Szwecja) – George Karim/Migrationsverket
   (Sprawa C-155/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 - Ustalenie państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego - Artykuł 18 - Wtórne przejęcie ubiegającego się o azyl, którego wniosek jest rozpatrywany - Artykuł 19 - Wygaśnięcie odpowiedzialności - Nieobecność na terytorium państw członkowskich przez co najmniej trzy miesiące - Nowa procedura ustalenia odpowiedzialnego państwa członkowskiego - Artykuł 27 - Środki prawne - Zakres kontroli sądowej))
   (2016/C 296/18)
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Kammarrätten i Stockholm – Migrationsöverdomstolen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: George Karim

      Strona pozwana: Migrationsverket

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 19 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca należy dokonywać w ten sposób, iż przepis ten, w szczególności jego ustęp drugi, znajduje zastosowanie wobec obywatela państwa trzeciego, który po złożeniu pierwszego wniosku o udzielenie azylu w państwie członkowskim przedstawia dowód na to, że opuścił terytorium państw członkowskich na co najmniej trzy miesiące przed złożeniem nowego wniosku o udzielenie azylu w innym państwie członkowskim.

               2)

               Wykładni art. 27 ust. 1 rozporządzenia nr 604/2013 w związku z motywem 19 tego rozporządzenia należy dokonywać w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym osoba ubiegająca się o azyl może powoływać się, w ramach skargi na wydaną wobec niej decyzję o przekazaniu do innego państwa, na naruszenie normy zawartej w art. 19 ust. 2 akapit drugi tego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 198 z 15.6.2015.


title: Sprawa C-568/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Nürtingen (Niemcy) w dniu 10 września 2016 r. – postępowanie karne przeciwko Faizowi Rasoolowi

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Nürtingen (Niemcy) w dniu 10 września 2016 r. – postępowanie karne przeciwko Faizowi Rasoolowi
   (Sprawa C-568/16)
   (2017/C 022/21)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Nürtingen

      Strony w postępowaniu głównym

   Faiz Rasool, Rasool Entertainment GmbH, Staatsanwaltschaft Stuttgart

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 3 lit. o) dyrektywy w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywy 2007/64/WE) (1) należy interpretować w ten sposób, że istniejąca w koncesjonowanym przez państwo salonie gier możliwość wypłacenia przy użyciu karty płatniczej i kodu PIN gotówki z terminalu płatniczego, który jest jednocześnie automatem do wymiany pieniędzy, przy czym pod względem bankowo- i rachunkowotechnicznym transakcja jest przetwarzana przez zewnętrznego usługodawcę („operatora sieci”) i wypłata na rzecz klienta następuje dopiero wtedy, gdy operator sieci po sprawdzeniu dostępności środków na rachunku wysyła kod autoryzacyjny do terminalu płatniczego, podczas gdy podmiot prowadzący salon gier wypełnia jedynie wielofunkcyjny automat do wymiany pieniędzy gotówką i otrzymuje uznanie od banku prowadzącego rachunek klienta wypłacającego pieniądze w wysokości wypłaconej gotówki, stanowi działalność, o której mowa w art. 3 lit. o) dyrektywy, i tym samym nie podlega obowiązkowi uzyskania zezwolenia?

               2.

               W razie gdyby działalność opisana w pytaniu pierwszym nie stanowiła działalności, o której mowa w art. 3 lit. o):
               Czy art. 3 lit. e) dyrektywy 2007/64/WE należy interpretować w ten sposób, że opisana w pytaniu pierwszym możliwość wypłacenia gotówki przy użyciu kodu PIN stanowi działalność, o której mowa w tym przepisie, jeżeli jednocześnie z wypłatą gotówki zostaje wygenerowany voucher w wysokości 20 EUR, który należy zrealizować u obsługi salonu gier w celu wrzucenia przez obsługę salonu gier monet do automatu do gier?

         W razie gdyby działalność opisana w pytaniach pierwszym i drugim nie stanowiła działalności wyłączonej na podstawie art. 3 lit. o) lub lit. e) z zakresu zastosowania dyrektywy:

               3a.

               Czy pkt 2 załącznika do dyrektywy 2007/64/WE należy interpretować w ten sposób, że opisana w pytaniach pierwszym i drugim działalność podmiotu prowadzącego salon gier stanowi podlegającą obowiązkowi uzyskania zezwolenia usługę płatniczą, mimo że podmiot prowadzący salon gier nie prowadzi rachunku klienta wypłacającego pieniądze?

               3b.

               Czy art. 4 pkt 3 dyrektywy 2007/64/WE należy interpretować w ten sposób, że opisana w pytaniach pierwszym i drugim działalność podmiotu prowadzącego salon gier stanowi usługę płatniczą w rozumieniu tego przepisu, jeżeli podmiot prowadzący salon gier udostępnia usługę nieodpłatnie?

         W razie gdyby Trybunał uznał przedstawioną działalność za podlegającą obowiązkowi uzyskania zezwolenia usługę płatniczą:

               4.

               Czy prawo Unii i dyrektywę w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie nałożeniu kary za eksploatację bankomatu w okolicznościach niniejszego przypadku, jeżeli tego samego rodzaju bankomaty są lub były eksploatowane w licznych koncesjonowanych przez państwo salonach gier oraz w koncesjonowanych przez państwo i częściowo również prowadzonych przez państwo kasynach bez zezwolenia i właściwy organ ds. zezwoleń i nadzoru nie zgłasza zastrzeżeń?

         Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej także na pytanie czwarte:

               5.

               Czy dyrektywę w sprawie usług płatniczych i obowiązujące w prawie Unii zasady pewności prawa i jasności prawa oraz art. 17 karty należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach niniejszego przypadku stoją one na przeszkodzie praktyce organów i sądów, która nakazuje, aby skarbowi państwa przypadały te kwoty pieniężne („przepadek”), które podmiot prowadzący salon gier otrzymał za pośrednictwem usługi operatora sieci od klientów banku, którzy przy użyciu karty płatniczej i kodu PIN pobrali umieszczoną przez niego gotówkę lub vouchery do gry na automatach, mimo że wszystkie uznania odpowiadają tylko tym kwotom, które klienci otrzymali za pośrednictwem automatów w gotówce lub w voucherach do gry?

      (1)  Dyrektywa 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego zmieniająca dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylająca dyrektywę 97/5/WE; Dz.U. L 319, s. 1.


title: Sprawa T-337/11: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2011 r. — Italiana Calzature przeciwko OHIM Vicini (Giuseppe BY GIUSEPPE ZANOTTI)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/38

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2011 r. — Italiana Calzature przeciwko OHIM Vicini (Giuseppe BY GIUSEPPE ZANOTTI)
   (Sprawa T-337/11)
   2011/C 252/86
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Società Italiana Calzature SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Rapisardi i C. Ginevra)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Vicini SpA (San Mauro Pascoli, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 8 kwietnia 2008 r. wydanej w postępowaniu nr R 0918/2010-2 i w efekcie utrzymanie w mocy decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 30 kwietnia 2010 r. dotyczącej sprzeciwu nr 992653;

               —

               obciążenie OHIM całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: VICINI S.p.A.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „Giuseppe BY GIUSEPPE ZANOTTI” (zgłoszenie nr 992653) dla towarów należących do klas 18 i 25

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy „ZANOTTI” (nr 244277) dla towarów należących do klasy 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie sprzeciwu w całości
   Podniesione zarzuty: Błędna interpretacja i błędne zastosowanie art. 8 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa T-308/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 grudnia 2007 r. — Włochy przeciwko Komisji (Fundusze strukturalne — Współfinansowanie — Rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 i 448/2004 — Warunki zakwalifikowania do wsparcia zaliczek wypłacanych przez instytucje krajowe w ramach systemów pomocy państwa lub w związku z przyznaniem pomocy — Dowód wykorzystania pomocy przez beneficjentów ostatecznych — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt zaskarżalny)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/42

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 grudnia 2007 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-308/05) (1)

   (Fundusze strukturalne - Współfinansowanie - Rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 i 448/2004 - Warunki zakwalifikowania do wsparcia zaliczek wypłacanych przez instytucje krajowe w ramach systemów pomocy państwa lub w związku z przyznaniem pomocy - Dowód wykorzystania pomocy przez beneficjentów ostatecznych - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt zaskarżalny)
   (2008/C 22/78)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: początkowo A. Cingolo, następnie P. Gentili, avvocati dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Flynn i M. Velardo, pełnomocnicy, wspierani przez G. Faedo, avocat)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenie nieważności decyzji zawartych rzekomo w pismach Komisji nr 5272 z dnia 7 czerwca 2005 r., nr 5453 z dnia 8 czerwca 2005 r., nr 5726 i 5728 z dnia 17 czerwca 2005 r. i nr 5952 z dnia 23 czerwca 2005 r.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 257 z 15.10.2005.


title: Sprawa C-50/10: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 31 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2008/1/WE — Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola — Warunki udzielania pozwoleń na istniejące instalacje)

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/8

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 31 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-50/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2008/1/WE - Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola - Warunki udzielania pozwoleń na istniejące instalacje)
   2011/C 152/14
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i C. Zadra, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciel: M. Russo, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 5 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz.U. L 24, s. 8) — Instalacje, które mogą oddziaływać na emisje do powietrza, środowiska wodnego lub gleby oraz poziom zanieczyszczeń — Warunki udzielania pozwoleń na istniejące instalacje

      Sentencja

               1)

               Nie podejmując niezbędnych środków w celu zagwarantowania, że właściwe organy dopilnują, poprzez pozwolenia wydawane zgodnie z art. 6 i 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (wersja skodyfikowana) lub, w stosownych przypadkach, przez ponowne rozważenie warunków oraz, jeśli to konieczne, przez ich uaktualnienie, aby istniejące instalacje, w rozumieniu art. 2 ust. 4 wspomnianej dyrektywy, były eksploatowane zgodnie z wymogami art. 3, 7, 9, 10 i 13, art. 14 lit. a) i b) i art. 15 ust. 2 tej dyrektywy, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 5 ust. 1 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa C-82/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña (Hiszpania) w dniu 16 lutego 2012 r. — Transportes Jordi Besora, S.L. przeciwko Tribunal Económico Administrativo Regional de Cataluña (TEARC) i Generalitat de Catalunya

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña (Hiszpania) w dniu 16 lutego 2012 r. — Transportes Jordi Besora, S.L. przeciwko Tribunal Económico Administrativo Regional de Cataluña (TEARC) i Generalitat de Catalunya
   (Sprawa C-82/12)
   2012/C 138/03
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Superior de Justicia de Cataluña

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Transportes Jordi Besora, S.L.

      Strona pozwana: Tribunal Económico Administrativo Regional de Cataluña (TEARC) y Generalitat de Catalunya

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 ust. 2 dyrektywy Rady 92/12/EWG (1) z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania, a w szczególności wymóg istnienia „szczególnego celu” danego podatku:

                           —

                           należy interpretować w ten sposób, że wymaga on, by zamierzony cel nie mógł zostać osiągnięty przy pomocy innego zharmonizowanego podatku?

                           —

                           należy interpretować w ten sposób, że cel jest czysto budżetowy, gdy dany podatek wprowadzono jednocześnie z przekazaniem pewnych kompetencji określonym Comunidades Autónomas, którym jednocześnie przekazano wpływy z podatku, w celu pokrycia części wydatków spowodowanych przekazaniem kompetencji, przy czym dopuszczalne jest ustanawianie stawek podatku zróżnicowanych w zależności od terytorium poszczególnych Comunidades Autónomas?

                           —

                           w razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie, czy pojęcie „celu szczególnego” należy interpretować w ten sposób, że taki cel musi być wyłączny, czy też, przeciwnie, dopuszcza ono zbieg szeregu zróżnicowanych celów, wśród których znajduje się również cel czysto budżetowy zmierzający do uzyskania finansowania określonych kompetencji?

                           —

                           w przypadku dopuszczenia w odpowiedzi na poprzednie pytanie możliwości zbiegu szeregu celów, w jakim stopniu określony cel musi być istotny, do celów art. 3 ust. 2 dyrektywy 92/12, aby spełniał on wymóg, zgodnie z którym podatek musi spełniać „szczególny cel” w rozumieniu przyjętym przez orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości, oraz jakie są kryteria odróżnienia celu głównego od celu dodatkowego?

               2)

               Czy art. 3 ust. 2 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania, a w szczególności warunek zgodności z przepisami podatkowymi stosowanymi odnośnie do podatku akcyzowego oraz podatku VAT w zakresie ściągalności:

                           —

                           stoi na przeszkodzie istnieniu niezharmonizowanego podatku pośredniego (takiego jak IVMDH), w odniesieniu do którego obowiązek podatkowy powstaje w chwili sprzedaży detalicznej paliwa końcowemu konsumentowi, w odróżnieniu od podatku zharmonizowanego (Impuesto sobre Hidrocarburos, dla którego obowiązek podatkowy powstaje, kiedy wyroby opuszczą ostatni skład podatkowy) lub podatku VAT (który, chociaż obowiązek podatkowy również powstaje w chwili końcowej sprzedaży detalicznej, wymagalny jest na każdym etapie procesu produkcji i dystrybucji), ze względu na to, że nie jest on zgodny — jak to ujęto w wyroku w sprawie EKW y Wein & Co (pkt 47) — z ogólnymi zasadami którejś z dwóch z wymienionych technik fiskalnych, zgodnie z przepisami wspólnotowymi?

                           —

                           w razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie, czy należy rozumieć, że omawiany warunek zgodności jest spełniony — bez konieczności istnienia zgodności w zakresie ściągalności — przez sam fakt, że niezharmonizowany podatek pośredni (w niniejszej sprawie IVMDH) nie zakłóca — w takim znaczeniu, że nie uniemożliwia lub utrudnia — zwykłego funkcjonowania ściągalności podatków akcyzowych lub podatku VAT?

      (1)  Dz.U. L 76, s. 1.


title: Sprawa F-86/15: Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2015 r. – ZZ/Europejski Bank Centralny

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/61

         Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2015 r. – ZZ/Europejski Bank Centralny
   (Sprawa F-86/15)
   (2015/C 279/78)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Przedmiot i opis sporu

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o niedopuszczeniu strony skarżącej do udziału w programie „Wsparcie w celu zmiany ścieżki kariery” Europejskiego Banku Centralnego oraz żądanie odszkodowania z tytułu rzekomo poniesionej szkody i zadośćuczynienia za rzekomo wyrządzoną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji zespołu „Wsparcie w celu zmiany ścieżki kariery” z dnia 18 sierpnia 2014 r., w której odrzucono kandydaturę strony skarżącej;

               —

               przyznanie stronie skarżącej odszkodowania za poniesioną szkodę w postaci finansowego „Wsparcia w celu zmiany ścieżki kariery”, szacowanego na kwotę 1 01  447 EUR, powiększonego o odsetki za zwłokę naliczane według stopy Europejskiego Banku Centralnego powiększonej o trzy punkty;

               —

               przyznanie stronie skarżącej zadośćuczynienia za wyrządzoną krzywdę w kwocie 10  000 EUR;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-218/08: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/13

         Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-218/08)
   (2008/C 197/23)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: B. Schima i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Włoska, nie przewidując opracowania zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych dla wszystkich zakładów, w odniesieniu do których plany te są wymagane, uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 11 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 96/82/WE (1) z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi, w brzmieniu ustalonym dyrektywą 2003/105/WE (2);

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Dyrektywa Seveso II ma na celu zapobieganie poważnym awariom związanym z substancjami niebezpiecznymi oraz ograniczenie ich skutków dla ludności i środowiska naturalnego. Jest oczywiste, że opracowanie zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych jest podstawowym postanowieniem tej dyrektywy: w wypadku awarii pozwala ono na podjęcie nadzwyczajnych środków dla ograniczania jej skutków.
   Na mocy odesłania zawartego w art. 9 i artykułu 2 dyrektywy, art. 11 stosuje się do każdego zakładu, w którym niebezpieczne substancje występują w ilościach wyszczególnionych w załączniku I, część I i II kolumna 3 lub przekraczają te ilości.
   Władze włoskie potwierdzają w przedłożonych przez siebie dokumentach, że nie wszystkie zakłady, dla których powinny zostać opracowane zewnętrzne plany operacyjno-ratownicze rzeczywiście je posiadają.

      (1)  Dz.U. L 10 z 14.1.1997, str. 13.

      (2)  Dz.U. L 345 z 31.12.2003, str. 97.


title: Sprawa C-104/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängigen Verwaltungssenats des Landes Oberösterreich (Austria) w dniu 6 marca 2008 r. — Marc André Kurt przeciwko Bürgermeister der Stadt Wels

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängigen Verwaltungssenats des Landes Oberösterreich (Austria) w dniu 6 marca 2008 r. — Marc André Kurt przeciwko Bürgermeister der Stadt Wels
   (Sprawa C-104/08)
   (2008/C 142/21)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Unabhängigen Verwaltungssenats des Landes Oberösterreich
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Marc André Kurt

      Strona pozwana: Bürgermeister der Stadt Wels
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jest zgodne z podstawowymi zasadami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz Traktatu o Unii Europejskiej (Dz.U. 2006, C 321, str. 1) i wynikającymi z nich swobodami to, że obywatelowi Unii Europejskiej, który z uwagi na posiadane wykształcenie teoretyczne i praktyczne oraz długoletnie doświadczenie zawodowe w tym zakresie, jak i uzyskane uprawnienia posiada w państwie członkowskim Unii Europejskiej formalnie i w praktyce kompetencje do teoretycznego i praktycznego kształcenia uczestników kursów nauki prawa jazdy, a od niedawna także instruktorów nauki jazdy oraz do zakładania i prowadzenia szkoły nauki jazdy oraz kierowania nią, odmówiono przyznania takiego prawa w państwie członkowskim jego pochodzenia, ze względu na istnienie określonego w ustawie i z praktycznego punktu widzenia niemożliwego do przezwyciężenia wymogu posiadania dyplomu.

               2)

               Czy wynikający z § 109 ust. 1 lit. e) Kraftfahrgesetz (ustawy o ruchu drogowym) z 1967 r. „przymus posiadania dyplomu” jest zgodny w szczególności z określonymi w art. 16 oraz art. 20 Karty praw podstawowych (Dz.U. z 2007, C 303, str. 1) wartościami, jak wolnością prowadzenia działalności gospodarczej i handlowej oraz wolną konkurencją i równością wszystkich obywateli.

               3)

               Czy przepis § 109 ust. 2 Kraftfahrgesetz z 1967 r. należy interpretować w ten sposób, że również posiadanie innego stosownego wykształcenia w połączeniu z odpowiednim doświadczeniem zawodowym może być uznane za „inne równoważne wykształcenie”.


title: Sprawa C-92/08: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 19 lutego 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/28

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 19 lutego 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-92/08) (1)

   2009/C 113/53

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008.


title: Sprawa T-345/12 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 16 listopada 2012 r. — Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Konkurencja — Publikacja decyzji stwierdzającej naruszenie art. 81 WE — Oddalenie wniosku o poufne potraktowanie informacji dostarczonych Komisji na podstawie komunikatu w sprawie współpracy — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Pilny charakter — Fumus boni iuris — Wyważenie wchodzących w grę interesów)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/37

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 16 listopada 2012 r. — Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-345/12 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Konkurencja - Publikacja decyzji stwierdzającej naruszenie art. 81 WE - Oddalenie wniosku o poufne potraktowanie informacji dostarczonych Komisji na podstawie komunikatu w sprawie współpracy - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Pilny charakter - Fumus boni iuris - Wyważenie wchodzących w grę interesów)
   2013/C 9/68
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nobel NV (Amsterdam, Niderlandy); Akzo Nobel Chemicals Holding AB (Nacka, Szwecja) i Eka Chemicals AB (Bohus, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci C. Swaak i R. Wesseling)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito, M. Kellerbauer i G. Meessen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2012) 3533 wersja ostateczna z dnia 24 maja 2012 r. w przedmiocie odrzucenia wniosku o poufne potraktowanie złożonego przez Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Chemicals Holding AB i Eka Chemicals AB na podstawie art. 8 decyzji 2011/695/UE przewodniczącego Komisji Europejskiej z dnia 13 października 2011 r. w sprawie funkcji i zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji (sprawa COMP/38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran sodu), a także wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zmierzający do nakazania utrzymania poufnego traktowania pewnych dotyczących skarżącej danych w odniesieniu do decyzji Komisji dnia 3 maja 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia o EOG w sprawie przeciwko Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Chemicals Holding AB, EKA Chemicals AB, Degussa AG, Edison SpA, FMC Corporation, FMC Foret S.A., Kemira OYJ, L’Air Liquide SA, Chemoxal SA, Snia SpA, Caffaro Srl, Solvay SA/NV, Solvay Solexis SpA, Total SA, Elf Aquitaine SA i Arkema SA (sprawa COMP/F/C.38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran sodu) (Dz.U. L 353, s. 54)

      Sentencja

               1)

               Zawiesza się wykonanie decyzji Komisji C(2012) 3533 z dnia 24 maja 2012 r. w przedmiocie oddalenia wniosku o poufne potraktowanie złożonego przez spółki Akzo Nobel, Akzo Nobel Chemicals Holding i Eka Chemicals na podstawie art. 8 decyzji 2011/695/UE przewodniczącego Komisji Europejskiej z dnia 13 października 2011 r. w sprawie funkcji i zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji (sprawa COMP/38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran sodu).

               2)

               Nakazuje się Komisji powstrzymanie się od publikacji wersji decyzji Komisji 2006/903/WE dnia 3 maja 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia o EOG w sprawie przeciwko spółkom Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Chemicals Holding AB, EKA Chemicals AB, Degussa AG, Edison SpA, FMC Corporation, FMC Foret S.A., Kemira OYJ, L’Air Liquide SA, Chemoxal SA, Snia SpA, Caffaro Srl, Solvay SA/NV, Solvay Solexis SpA, Total SA, Elf Aquitaine SA i Arkema SA (sprawa COMP/F/C.38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran sodu), która byłaby bardziej szczegółowa, w odniesieniu do spółek Akzo Nobel, Akzo Nobel Chemicals Holding i Eka Chemicals, niż wersja opublikowana we wrześniu 2007 r. na stronie internetowej tej instytucji.

               3)

               W pozostałym zakresie wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               4)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Wyrok Trybunału z dnia 1 lutego 2016 r. w sprawie E-21/15 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EOG/EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2011/88/UE zmieniająca dyrektywę 97/68/WE w odniesieniu do przepisów dotyczących silników wprowadzanych do obrotu według formuły elastycznej)

text:
               19.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 18/27

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 1 lutego 2016 r.
   w sprawie E-21/15
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EOG/EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2011/88/UE zmieniająca dyrektywę 97/68/WE w odniesieniu do przepisów dotyczących silników wprowadzanych do obrotu według formuły elastycznej)
   (2017/C 18/11)
   W sprawie E-21/15 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 aktu, o którym mowa w rozdziale XXIV pkt 1a załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2011/88/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie zmiany dyrektywy 97/68/WE w odniesieniu do przepisów dotyczących silników wprowadzanych do obrotu według formuły elastycznej), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu; Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen (sędzia-sprawozdawca) i Páll Hreinsson wydał w dniu 1 lutego 2016 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 aktu, o którym mowa w rozdziale XXIV pkt 1a załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2011/88/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie zmiany dyrektywy 97/68/WE w odniesieniu do przepisów dotyczących silników wprowadzanych do obrotu według formuły elastycznej), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu.

               2.

               Obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawa T-828/16: Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2016 r. – CRDO Torta del Casar/EUIPO – CRDOP „Queso de La Serena” (QUESO Y TORTA DE LA SERENA)

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/54

         Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2016 r. – CRDO Torta del Casar/EUIPO – CRDOP „Queso de La Serena” (QUESO Y TORTA DE LA SERENA)
   (Sprawa T-828/16)
   (2017/C 022/73)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Consejo Regulador de la Denominación de Origen Torta del Casar (Casar de Cáceres, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci A. Pomares Caballero i M. Pomares Caballero)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Consejo Regulador de la Denominación de Origen Protegida „Queso de La Serena” (Castuera, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Consejo Regulador de la Denominación de Origen Protegida „Queso de La Serena”

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „QUESO Y TORTA DE LA SERENA” – zgłoszenie nr 10 486 447

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 września 2016 r. w sprawie R 2573/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmiana zaskarżonej decyzji poprzez dokonanie oceny, że w niniejszym wypadku spełnione są przesłanki zastosowania względnej podstawy odmowy rejestracji określonej w art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 510/2006;

               —

               w braku dokonania zmiany stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; oraz

               —

               w każdym wypadku nakazanie EUIPO pokrycia własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez skarżącą (w tym kosztów poniesionych w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą).

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 2 ust. 2 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 510/2006 w związku z art. 13 ust. 1 tego aktu oraz przez odesłanie, w ostatniej kolejności, art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 510/2006 przez odesłanie zawarte w art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasad ogólnych pewności prawa i dobrej administracji.


title: Sprawa T-488/12: Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2012 r. — CITEB i Belgo-Metal przeciwko Parlamentowi

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/42

         Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2012 r. — CITEB i Belgo-Metal przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-488/12)
   2013/C 9/76
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Cit Blaton SA (CITEB) (Schaerbeek, Belgia) i Belgo-Metal (Wetteren, Belgia) (przedstawiciel: adwokat R. Simar)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi o stwierdzenie nieważności za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji, w drodze której dyrekcja ds. infrastruktury i logistyki parlamentu Europejskiego odrzuciła w dniu 7 września 2012 r. ofertę skarżących i udzieliła zamówienia innemu oferentowi, o której to decyzji skarżące zostały poinformowane pismami z dni 7 i 18 września 2012 r.;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 89 ust. 1 i 2 oraz art. 92 rozporządzenia finansowego (1), art. 135 ust. 1 i 5 rozporządzenia wykonawczego (2) i art. 49 dyrektywy 2004/18 (3), a także zasad konkurencji, przejrzystości, równości, proporcjonalności i dokładności, ze względu na to, że zaskarżona decyzja nie zawierała sprawozdania sporządzonego przez komisję przetargową, stanowiącego podstawę decyzji, przez co nie umożliwiała skarżącym zweryfikowania prawidłowości wygrywającej oferty.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie i naruszenia obowiązku uzasadnienia, art. 100 ust. 2 rozporządzenia finansowego, dokumentacji przetargowej oraz przepisów, którym podlega udzielanie zamówień, ze względu na to, że zaskarżona decyzja nie była szczegółowo i odpowiednio uzasadniona, gdyż nie zawierała informacji pochodzących ze sprawozdania komisji przetargowej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357, s. 1).

      (3)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).


title: Sprawa C-336/09 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 czerwca 2012 r. — Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Wspólna organizacja rynków — Środki przejściowe przewidziane w związku z przystąpieniem nowych państw członkowskich — Rozporządzenie (WE) nr 60/2004 ustanawiające środki przejściowe w sektorze cukru — Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin — Początek biegu terminu — Przekroczenie terminu — Niedopuszczalność — Zarzuty — Naruszenie fundamentalnych zasad wspólnoty prawa oraz zasady skutecznej ochrony sądowej)

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 czerwca 2012 r. — Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-336/09 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólna organizacja rynków - Środki przejściowe przewidziane w związku z przystąpieniem nowych państw członkowskich - Rozporządzenie (WE) nr 60/2004 ustanawiające środki przejściowe w sektorze cukru - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin - Początek biegu terminu - Przekroczenie terminu - Niedopuszczalność - Zarzuty - Naruszenie fundamentalnych zasad wspólnoty prawa oraz zasady skutecznej ochrony sądowej)
   2012/C 258/03
   Język postępowania: polski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: M. Dowgielewicz, a następnie M. Szpunar, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Tserepa-Lacombe, A. Stobiecka-Kuik, A. Szmytkowska i T. van Rijn, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie wniesione od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba w składzie powiększonym) z dnia 10 czerwca 2009 r. w sprawie T-258/04 Polska przeciwko Komisji, którym to postanowieniem Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę mającą na celu stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 60/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiającego środki przejściowe w sektorze cukru w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji [do Unii Europejskiej] (Dz.U. L 9, s. 8) — Dzień, od którego zaczyna biec termin do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności — Błędna wykładnia art. 230 akapit czwarty WE i rozporządzenia nr 1 dotyczącego ustalenia systemu językowego EWG (Dz.U. L 17, s. 385) — Naruszenie prawa do skutecznej skargi oraz zasad solidarności i dobrej wiary — Uchybienia proceduralne wynikające z odmowy uwzględnienia przez Sąd zarzutów związanych z naruszeniem tych zasad

      Sentencja

               1)

               Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 10 czerwca 2009 r. w sprawie T-258/04 Polska przeciwko Komisji zostaje uchylone.

               2)

               Sprawa zostaje odesłana do Sądu Unii Europejskiej w celu wydania orzeczenia w przedmiocie żądań Rzeczypospolitej Polskiej zmierzających do stwierdzenia nieważności art. 5, art. 6 ust. 1–3, art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 60/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiającego środki przejściowe w sektorze cukru w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii, i Słowacji.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009.


title: Sprawa T-182/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 czerwca 2007 r. — Niderlandy przeciwko Komisji (Zbliżanie ustawodawstw — Przepisy krajowe stanowiące odstępstwo — Odrzucenie przez Komisję projektu dekretu wprowadzającego wcześniejsze obniżenie wspólnotowej dopuszczalnej wartości emisji pyłów wytwarzanych przez niektóre nowe pojazdy z silnikiem wysokoprężnym — Obowiązek należytej staranności i uzasadnienia — Specyficzny charakter problemu przestrzegania przez notyfikujące państwo członkowskie wspólnotowych dopuszczalnych wartości stężenia pyłów w powietrzu)

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/32

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 czerwca 2007 r. — Niderlandy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-182/06) (1)

   (Zbliżanie ustawodawstw - Przepisy krajowe stanowiące odstępstwo - Odrzucenie przez Komisję projektu dekretu wprowadzającego wcześniejsze obniżenie wspólnotowej dopuszczalnej wartości emisji pyłów wytwarzanych przez niektóre nowe pojazdy z silnikiem wysokoprężnym - Obowiązek należytej staranności i uzasadnienia - Specyficzny charakter problemu przestrzegania przez notyfikujące państwo członkowskie wspólnotowych dopuszczalnych wartości stężenia pyłów w powietrzu)
   (2007/C 183/63)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: H. Sevenster i M de Grave, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Patakia, A. Alcover San Pedro i H. van Vliet, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2006/372/WE z dnia 3 maja 2006 r. w sprawie projektu przepisów krajowych zgłoszonych przez Królestwo Niderlandów na podstawie art. 95 ust. 5 WE, określających wartości dopuszczalne emisji pyłu przez pojazdy z silnikami wysokoprężnymi (Dz.U. L 142, str. 16).
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalana.

               2)

               Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


20150731038616962015/C 270/271862013TC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150630222322Sprawy połączone T-186/13, T-190/13 i T-193/13: Wyrok Sądu z dnia 30 czerwca 2015 r. – Niderlandy i in./Komisja (Pomoc państwa – Sprzedaż działek – Pomoc przyznana na rzecz Schouten-de Jong Bouwfonds przez publiczno-prywatne stowarzyszenie utworzone przez gminę Leidschendam-Voorburg – Obniżenie ceny sprzedaży działek i retroaktywne zwolnienie z obowiązku zapłaty należności związanych z używaniem i z jakością – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie – Pojęcie pomocy – Kryterium prywatnego inwestora – Ocena w świetle wszystkich istotnych elementów spornej transakcji i jej kontekstu)
 ---documentbreak--- C2702015PL2220120150630PL0027222232Wyrok Sądu z dnia 30 czerwca 2015 r. – Niderlandy i in./Komisja
   (Sprawy połączone T-186/13, T-190/13 i T-193/13) (
         1
      )
   „(Pomoc państwa — Sprzedaż działek — Pomoc przyznana na rzecz Schouten-de Jong Bouwfonds przez publiczno-prywatne stowarzyszenie utworzone przez gminę Leidschendam-Voorburg — Obniżenie ceny sprzedaży działek i retroaktywne zwolnienie z obowiązku zapłaty należności związanych z używaniem i z jakością — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Pojęcie pomocy — Kryterium prywatnego inwestora — Ocena w świetle wszystkich istotnych elementów spornej transakcji i jej kontekstu)”2015/C 270/27Język postępowania: niderlandzki.
      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman, B. Koopman i J. Langer, pełnomocnicy) (sprawa T–186/13); Gemeente Leidschendam-Voorburg (Niderlandy) (przedstawiciele: A. de Groot i J.K. Sluijs, adwokaci) (sprawa T–190/13); Bouwfonds Ontwikkeling BV (Hoevelaken, Niderlandy) i Schouten & De Jong Projectontwikkeling BV (Leidschendam, Niderlandy) (przedstawiciele: E. Pijnacker Hordijk i X. Reintjes, adwokaci) (sprawa T–193/13)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P.J. Loewenthal i S. Noë, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (2013) 87 z dnia 23 stycznia 2013 r. dotyczącej pomocy państwa nr SA.24123 (ex 2011/NN) wdrożonej przez Niderlandy – Zarzucana sprzedaż działek po cenie niższej od ceny rynkowej przez gminę Leidschendam-Voorburg.

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C (2013) 87 z dnia 23 stycznia 2013 r. dotyczącej pomocy państwa nr SA.24123 (2012/C) (ex 2011/NN) wdrożonej przez Niderlandy – Zarzucana sprzedaż działek po cenie niższej od ceny rynkowej przez gminę Leidschendam-Voorburg.

            2)

            Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Królestwo Niderlandów, Gemeente Leidschendam-Voorburg, Bouwfonds Ontwikkeling BV i Schouten & De Jong Projectontwikkeling BV.

      (
         1
      )	Dz.U. C 156 z 1.06.2013.


title: Sprawa T-653/13 P: Wyrok Sądu z dnia 18 września 2015 r. – Wahlström/Frontex [Odwołanie — Służba publiczna — Personel tymczasowy — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny (2010) — Doroczna rozmowa z oceniającym — Wyznaczenie celów]

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/23

         Wyrok Sądu z dnia 18 września 2015 r. – Wahlström/Frontex
   (Sprawa T-653/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Służba publiczna - Personel tymczasowy - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny (2010) - Doroczna rozmowa z oceniającym - Wyznaczenie celów])
   (2015/C 371/26)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Kari Wahlström (Espoo, Finlandia) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Druga strona postępowania: Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Granicach Zewnętrznych Państw Członkowskich Unii Europejskiej (Frontex) (przedstawiciele: S. Vuorensola i H. Caniard, pełnomocnicy, wspomagani przez adwokatów A. Durona i D. Waelbroecka)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 9 października 2013 r., Wahlström/Frontex (F-116/12, RecFP, EU:F:2013:143).

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 9 października 2013 r., Wahlström/Frontex (F-116/12, RecFP, EU:F:2013:143) zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej oddalił części drugą i trzecią zarzutu drugiego podniesionego w pierwszej instancji, a także żądanie odszkodowania.

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               3)

               Stwierdza się nieważność sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej Kariego Wahlströma za rok 2010 .

               4)

               Zasądza się zapłatę przez Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Granicach Zewnętrznych Państw Członkowskich Unii Europejskiej (Frontex) odszkodowania w kwocie 2  000 EUR na rzecz K. Wahlströma.

               5)

               Frontex pokrywa wszystkie koszty postepowania w niniejszej instancji oraz przed Sądem do spraw Służby Publicznej.

      (1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014.


title: Sprawa T-563/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 30 września 2010 r. w sprawie F-20/06 De Luca przeciwko Komisji, wniesione w dniu 10 grudnia 2010 r. przez Patrizię De Lukę

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/27

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 30 września 2010 r. w sprawie F-20/06 De Luca przeciwko Komisji, wniesione w dniu 10 grudnia 2010 r. przez Patrizię De Lukę
   (Sprawa T-563/10 P)
   2011/C 63/52
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Patrizia De Luca (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i J.N. Louis)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska i Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie, że wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej wydany w dniu 30 września 2010 r. w sprawie F-20/06 De Luca przeciwko Komisji, oddalający jej skargę, zostaje uchylony;

               —

               w drodze nowego orzeczenia:

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 23 lutego 2005 r. o powołaniu skarżącej na stanowisko administratora w zakresie, w jakim zaszeregowano ją do grupy zaszeregowania A*9 stopień 2;

                           —

                           obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Pierwszy zarzut dotyczy naruszenia prawa w tym zakresie, że orzeczono, że zastosowanie znajdował art. 12 ust. 3 załącznika XIII do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, podczas gdy przepis ten może stosować się tylko do „zatrudnienia” urzędników a wnosząca odwołanie posiadała już status urzędnika w chwili swego powołania.

                           —

                           Wnosząca odwołanie utrzymuje, że orzekając, że przepis ten znajdował zastosowanie, SSP naruszył zakres przedmiotowy stosowania art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego i regułę wykładni, zgodnie z którą każdy przejściowy przepis prawa podlega wykładni zawężającej.

               2)

               Drugi zarzut dotyczy naruszenia prawa w tym zakresie, że oddalono zarzut niezgodności z prawem art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego.

                           —

                           Wnosząca odwołanie utrzymuje, że zastosowanie tego przepisu doprowadziło do naruszenia podstawowej zasady równego traktowania urzędników i zasady ekspektatywy rozwoju kariery zawodowej, ponieważ zaszeregowanie wnoszącej odwołanie, po pomyślnym przejściu przez nią konkursu wyższego stopnia, zostało obniżone, podczas gdy laureaci konkursu zmiany kategorii w grupie zaszeregowania B*10 zostali korzystniej potraktowani, ponieważ zaszeregowano ich do grupy A*10.

                           —

                           Wnosząca odwołanie utrzymuje ponadto, że SSP naruszył prawo, gdy uznał, że zarzut niezgodności z prawem art. 5 ust. 2 i art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego nie został podniesiony w sposób dorozumiany w oparciu o zarzut dotyczący naruszenia zasad równego traktowania, proporcjonalności i obowiązku uzasadnienia.


title: Sprawa T-174/15: Postanowienie Sądu z dnia 15 marca 2017 r. – EFB/Komisja

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/61

         Postanowienie Sądu z dnia 15 marca 2017 r. – EFB/Komisja
   (Sprawa T-174/15) (1)

   (2017/C 144/90)
   Język postępowania: angielski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 205 z 22.6.2015.


title: Sprawa C-541/14 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 21 kwietnia 2016 r. – Royal Scandinavian Casino Århus I/S/Komisja Europejska, Królestwo Danii, Betfair Group plc, Betfair International Ltd, European Gaming and Betting Association (EGBA) (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Skarga o stwierdzenie nieważności — Artykuł 263 akapit czwarty TFUE — Prawo do wniesienia skargi — Legitymacja procesowa — Osoby fizyczne lub prawne — Pomoc państwa — Decyzja uznająca system pomocy za zgodny z rynkiem wewnętrznym — Akt dotyczący indywidualnie — Akt regulacyjny niewymagający przyjęcia środków wykonawczych)

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/2

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 21 kwietnia 2016 r. – Royal Scandinavian Casino Århus I/S/Komisja Europejska, Królestwo Danii, Betfair Group plc, Betfair International Ltd, European Gaming and Betting Association (EGBA)
   (Sprawa C-541/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Skarga o stwierdzenie nieważności - Artykuł 263 akapit czwarty TFUE - Prawo do wniesienia skargi - Legitymacja procesowa - Osoby fizyczne lub prawne - Pomoc państwa - Decyzja uznająca system pomocy za zgodny z rynkiem wewnętrznym - Akt dotyczący indywidualnie - Akt regulacyjny niewymagający przyjęcia środków wykonawczych))
   (2016/C 279/02)
   Język postępowania: duński

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Royal Scandinavian Casino Århus I/S (przedstawiciel: B. Jacobi, advokat, advokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Grønfeldt i M. P.-J. Loewenthal, pełnomocnicy), Królestwo Danii (przedstawiciele: C. Thorning, pełnomocnik, wspierany przez R. Holdgaarda, advokat), Betfair Group plc, Betfair International Ltd (przedstawiciele: A. Pliego Selie, O. Brouwer i M. Groothuismink, advocaten), European Gaming and Betting Association (EGBA) (przedstawiciele: J. Heithecker, C.-D. Ehlermann et J. Ylinen, Rechtsanwälte)

      Sentencja

               1.

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2.

               Royal Scandinavian Casino Århus I/S zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3.

               Królestwo Danii pokrywa swe własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 34 z 2.2.2015.


title: Sprawa T-137/09: Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2010 r. — Nike International przeciwko OHIM — Muñoz Molina (R10) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego R10 — Niezarejestrowany słowny krajowy znak towarowy R10 — Przeniesienie prawa do krajowego znaku towarowego — Błąd proceduralny)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/24

         Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2010 r. — Nike International przeciwko OHIM — Muñoz Molina (R10)
   (Sprawa T-137/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego R10 - Niezarejestrowany słowny krajowy znak towarowy R10 - Przeniesienie prawa do krajowego znaku towarowego - Błąd proceduralny)
   2011/C 13/46
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Nike International Ltd (Beaverton, Oregon, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat M. de Justo Bailey)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: Aurelio Muñoz Molina (Petrer, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 stycznia 2009 r. (sprawa R 551/2008-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy DL Sports & Marketing Ltda a Aureliem Muñozem Moliną.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 21 stycznia 2009 r. (sprawa R 551/2008-1).

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron ponosi swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 129 z 6.6.2009.


title: Sprawa C-466/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 9 czerwca 2016 r. w sprawie T-277/13 Marquis Energy LLC/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 20 sierpnia 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/22

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 9 czerwca 2016 r. w sprawie T-277/13 Marquis Energy LLC/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 20 sierpnia 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej
   (Sprawa C-466/16 P)
   (2016/C 402/24)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert, pełnomocnik, N. Tuominen, adwokat)

      Druga strona postępowania: Marquis Energy LLC, Komisja Europejska, ePURE, de Europese Producenten Unie van Hernieuwbare Ethanol

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 9 czerwca 2016 r., doręczonego Radzie w dniu 10 czerwca 2016 r., w sprawie T-277/13 Marquis Energy/Rada Unii Europejskiej;

               —

               oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji przez Marquis Energy o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia (1);

               —

               obciążenie Marquis Energy poniesionymi przez Radę kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego.

         Tytułem żądania ewentualnego,

               —

               przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               —

               w przypadku przekazania sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania – rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszym odwołaniu Rada wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku z następujących powodów:
   Ustalenia Sądu o dopuszczalności skargi, a zwłaszcza jego wnioski dotyczące bezpośredniego i pośredniego oddziaływania na stronę skarżącą są błędne pod względem prawnym.

               a)

               Po pierwsze, Sąd stoi na stanowisku, iż w celu stwierdzenia bezpośredniego oddziaływania, wystarczy, że skarżąca jest producentem bioetanolu. Jednakże takie stwierdzenie bezpośredniego wpływu nie może zostać uznane za zgodne z utrwalonym orzecznictwem, które odrzuca istnienie bezpośredniego wpływu opartego na czysto gospodarczych konsekwencjach.

               b)

               Po drugie, nie jest jasne, w jaki sposób sama okoliczność, iż skarżąca sprzedawała swój bioetanol krajowym przedsiębiorstwom handlowym/przedsiębiorstwom zajmującym się mieszaniem, które następnie odsprzedawały go w kraju lub wywoziły go w znaczących ilościach do Unii, przed nałożeniem cła, miałaby istotnie naruszyć ich pozycję na rynku. W celu wykazania istotnego naruszenia jej pozycji na rynku w związku z wprowadzeniem cła konieczne byłoby, aby skarżąca określiła przynajmniej wpływ ceł na poziom przywozu do Unii po nałożeniu ceł antydumpingowych. Jednakże skarżąca nie udzieliła żadnych informacji w tym zakresie, a zaskarżony wyrok również nie zawiera żadnych ustaleń w tym względzie. Stanowi to zarówno naruszenie prawa przy stosowaniu kryteriów bezpośredniego odziaływania, jak i brak uzasadnienia.

         Analizując istotę sprawy, Sąd naruszył prawo przy dokonywaniu wykładni rozporządzenia podstawowego (2) oraz dopuścił się dwóch kolejnych naruszeń prawa w zakresie prawa WTO.

               a)

               Po pierwsze, Sąd dokonał błędnej wykładni rozporządzenia podstawowego w zakresie, w jakim uznał, że art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego wdraża art. 9.2 i 6.10 porozumienia antydumpingowego. Z jednej strony, jak wynika z brzmienia art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, ten ostatni przepis nie dotyczy kontroli wyrywkowej. Z drugiej strony, art. 6.10 porozumienia antydumpingowego został wdrożony przez art. 17 i art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, a nie przez art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.

               b)

               Po drugie, Sąd dokonał błędnej wykładni terminu „dostawca” użytego w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego i art. 9.2 porozumienia antydumpingowego. Z logiki i ogólnej systematyki art. 9 ust. 5 wynika, że jedynie źródło, „co do którego stwierdzono, że jest dumpingow[e] i powoduje szkodę”, może być dostawcą. Jednakże, ponieważ amerykańscy producenci nie mieli cen eksportowych, nie można było im przypisać praktyk dumpingowych. W konsekwencji, Sąd naruszył prawo, kwalifikując ich jako „dostawców” w rozumieniu art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego i art. 9.2 porozumienia antydumpingowego.

               c)

               Po trzecie, Sąd dokonał błędnej wykładni terminu „niewykonalne” użytego w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego i art. 9.2 porozumienia antydumpingowego, opierając się na błędnej wykładni art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego dokonanej w świetle art. 6.10 porozumienia antydumpingowego, jak i na sprawozdaniu organu odwoławczego w sprawie elementów złącznych (3). Sprawozdanie to dotyczy tylko art. 9.2 porozumienia antydumpingowego, a zatem badanie w jego ramach terminu „niewykonalne” odnosi się tylko do sytuacji i założenia, że art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego ma zastosowanie do eksporterów w państwach nieposiadających gospodarki rynkowej. Organ odwoławczy nie dokonał więc wykładni terminu „niewykonalne”, która mogłaby mieć zastosowanie w niniejszym postępowaniu niedotyczącym eksporterów w państwach nieposiadających gospodarki rynkowej.

         Wreszcie, Sąd dokonał nieprawidłowych ustaleń faktycznych, stwierdzając, że obliczenie ceł indywidualnych było „wykonalne”. Sytuacja, w której producenci bioetanolu nie mają ceny eksportowej, a jedynie cenę krajową, sprawia, że ustalenie indywidualnych marginesów dumpingu staje się niewykonalne i niemożliwe, i upoważnia Komisję do ustalenia jednego ogólnokrajowego marginesu dumpingu.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 157/2013 z dnia 18 lutego 2013 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz bioetanolu pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych AmerykiDz.U. L 49, s.10

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty EuropejskiejDz.U. L 343, s. 51

      (3)  Wspólnoty Europejskie – Ostateczne środki antydumpingowe nałożone na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali z Chin – AB-201-2- Sprawozdanie organu odwoławczego, WT/DS397/AB/R („WE– elementy złączne, WT/DS397/AB/R”)


title: Sprawa T-608/13: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2013 r. — easyGroup IP Licensing przeciwko OHIM — TUI (easyAir-tours)

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/33

         Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2013 r. — easyGroup IP Licensing przeciwko OHIM — TUI (easyAir-tours)
   (Sprawa T-608/13)
   2014/C 24/60
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: easyGroup IP Licensing Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: J. Day, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: TUI AG (Hanower, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 września 2013 r. w sprawie R 1029/2012-1;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „easyAir-tours” dla towarów i usług z klas 16, 36, 39 i 43 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 220 849

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: druga strona postępowania

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: międzynarodowe rejestracje podlegających ochronie w Unii Europejskiej graficznych znaków towarowych zawierających element słowny „airtours”, graficzne wspólnotowy i krajowy znaki towarowe zawierające m.in. element słowny „airtours”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie w części zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa F-124/05: Skarga wniesiona w dniu  16 grudnia 2005 r.  — A przeciwko Komisji

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/47

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2005 r. — A przeciwko Komisji
   (Sprawa F-124/05)
   (2006/C 86/86)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: A (Port-Vendres, Francja) [Przedstawiciele: B. Cambier i L. Cambier, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji strony pozwanej z dnia 28 lutego 2005 r. oddalającej wniosek skarżącego złożony w dniu 22 października 2004 r. na podstawie art. 90 ust. 1 Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich o zamknięcie postępowania dyscyplinarnego wszczętego przeciwko niemu decyzją z dnia 16 stycznia 2004 r.;

               —

               uchylenie decyzji strony pozwanej z dnia 26 września 2005 r. oddalającej zażalenie skarżącego złożone w dniu 20 maja 2005 r. na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, mające na celu zmianę przywołanej wyżej decyzji z dnia 28 lutego 2005 r.;

               —

               orzeczenie, iż przywołany wyżej wniosek skarżącego z dnia 22 października 2004 r. był dopuszczalny i zasadny;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego i jego rodziny kwoty oszacowanej tymczasowo na 1 581 801 EUR, co odpowiada części szkody spowodowanej decyzją o rozpoczęciu i kontynuowaniu postępowania dyscyplinarnego wszczętego przeciwko skarżącemu, pozostała część powinna zostać szczegółowo ustalona korzystając z pomocy biegłego;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego odsetek w wysokości 8 % od wyżej wymienionych kwot począwszy od dnia 23 listopada 1999 r., kiedy to zamknięto pierwsze sprawozdanie z dochodzenia wewnętrznego prowadzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), w którym pojawiły się pierwsze oznaki stronniczości w stosunku do skarżącego lub ewentualnie od dnia 16 stycznia 2004 r., kiedy to organ powołujący postanowił o rozpoczęciu postępowania dyscyplinarnego przeciwko skarżącemu;

               —

               wyznaczenie biegłego;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący podnosi sześć zarzutów na poparcie swojej skargi.
   W pierwszym zarzucie podnosi on, że postępowanie dyscyplinarne zostało rozpoczęte wyłącznie z uwagi na postępowania karne toczące się przeciwko skarżącemu, które zakończyły się prawomocnym postanowieniem o umorzeniu postępowania wydanym przez Chambre du Conseil w Brukseli w dniu 30 czerwca 2004 r. Postępowanie dyscyplinarne powinno, zatem, podążyć tym samym torem.
   W drugim zarzucie, skarżący podnosi powagę rzeczy osądzonej w odniesieniu do przywołanego wyżej postanowienia o umorzeniu postępowania, od którego strona pozwana nie wniosła odwołania.
   Ewentualnie, nawet gdyby należałoby uznać, że organ powołujący mógł przeprowadzić postępowanie dyscyplinarne na podstawie naruszeń, które zostały prawomocnie uznane przez Chambre du Conseil w Brukseli za nieudowodnione, skarżący podnosi w trzecim zarzucie, że sporne decyzje niesłusznie wiążą postępowanie wszczęte przeciwko niemu z wynikiem postępowania prowadzonego przeciwko pani Cresson.
   Następnie, w czwartym i piątym zarzucie, skarżący podnosi, że stawiane mu zarzuty są nieprawdziwe i że organ powołujący naruszył obowiązek staranności ustanowiony w art. 24 regulaminu pracowniczego oraz zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, gdyż nie zrobił wszystkiego, co było w jego mocy, aby właściwie zrozumieć przebieg wydarzeń.
   Wreszcie w ostatnim zarzucie skarżący podnosi, że w każdym razie rozsądny termin, w którym organ powołujący powinien był się wypowiedzieć już dawno wygasł, gdyż podnoszone okoliczności faktyczne sięgają lat 1995-1996.
   Jeśli chodzi o żądanie odszkodowania, skarżący twierdzi, że błędy popełnione przez stronę pozwaną legły u podstaw depresji nerwowej, która zmusiła go do przedwczesnego zakończenia kariery urzędnika. Okoliczność ta jest powodem poniesionej przez niego i jego rodzinę szkody oraz doznanej przez nich krzywdy.


title: Sprawa T-411/11: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2011 r. — Hemofarm przeciwko OHIM — Laboratorios Diafarm (HEMOFARM)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/44

         Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2011 r. — Hemofarm przeciwko OHIM — Laboratorios Diafarm (HEMOFARM)
   (Sprawa T-411/11)
   2011/C 311/83
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Hemofarm AD farmaceutsko-hemijska industrija Vršac (Vršac, Serbia) (przedstawiciel: D. Cañadas Arcas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Laboratorios Diafarm, SA (Barberá del Vallès, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zawieszenie rozpoznawania wniesionej do Sądu przez stronę skarżącą skargi na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 maja 2011 r. do chwili rozstrzygnięcia przez OHIM i sądy gospodarcze nr 4 i 8 w Barcelonie postępowań w sprawie unieważnienia i w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego ze względu na brak używania;

               —

               posiłkowo, ponowne rozpoznanie, stwierdzenie nieważności lub w razie potrzeby zmianę decyzji R 0298/2010-4 Czwartej Izby Odwoławczej w zakresie zaskarżonych towarów z klasy 5 w celu oddalenia sprzeciwu B 996 506 w odniesieniu do tej klasy, tak aby zgłoszenie przez stronę skarżącą wspólnotowego znaku towarowego nr 4 504 049 HEMOFARM zostało uwzględnione dla wszystkich towarów klasy 5, a znak został zarejestrowany w zgłoszonych klasach 5 i 35.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „HEMOFARM” dla towarów i usług należących do klasy 3, 5 i 35.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Laboratorios Diafarm, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy i międzynarodowy znak towarowy „HEMOFARM” dla towarów z klasy 3 i 16 oraz słowne krajowe znaki towarowe „HEMOPLANT” i „HEMONET” dla towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) ze względu na to, że w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


               3.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/15

         Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2013 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-11/13)
   2013/C 287/11
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 28 czerwca 2013 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Xaviera Lewisa, Clémenca Perrin i Marię Moustakali, działających w charakterze przedstawicieli Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że nie dokonując w wyznaczonym terminie prawidłowego wdrożenia art. 9 ust. 1 i 2 oraz art. 10 aktu prawnego przywołanego w pkt 13b załącznika IX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2002/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2012 r. w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia, Islandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z tego aktu i z art. 7 Porozumienia EOG;

               2)

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Niniejsza skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię przed dniem 4 września 2012 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie nieprawidłowego wdrożenia art. 9 ust. 1 i 2 oraz art. 10 aktu prawnego przywołanego w pkt 13b załącznika IX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2002/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2012 r. w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego) (wyżej wymieniona dyrektywa).

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia dyrektywy, Islandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 9 ust. 1 i 2 oraz art. 10 dyrektywy, a także z art. Porozumienia EOG.


title: Sprawa C-322/05 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie T-326/03 Hippocrate Vounakis przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Hippocrate'a Vounakisa w dniu 24 sierpnia 2005 r.

text:
               15.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/6

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie T-326/03 Hippocrate Vounakis przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Hippocrate'a Vounakisa w dniu 24 sierpnia 2005 r.
   (Sprawa C-322/05 P)
   (2005/C 257/11)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 24 sierpnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Hippocrate'a Vounakisa, reprezentowanego przez S. Orlandiego, A. Coolena, J.-N. Louisa i E. Marchala, avocats, od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie T-326/03 Hippocrate Vounakis przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               1)

               uchylenie w całości postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie T-326/03 Hippocrate Vounakis przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich,

               2)

               w konsekwencji tego, orzeczenie o dopuszczalności skargi o uchylenie decyzji Komisji w sprawie nieumieszczenia nazwiska wnoszącego odwołanie na liście urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania A4 w ramach postępowania w sprawie awansu w 2002 r.

               3)

               obciążenie strony pozwanej w pierwszej instancji oraz w postępowaniu odwoławczym kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie wskazuje na naruszenie prawa, jakiego dopuścił się Sąd Pierwszej Instancji w związku z określeniem decyzji zaskarżonej przez wnoszącego odwołanie.
   Zdaniem wnoszącego odwołanie, Sąd w istocie błędnie uznał, że decyzją zaskarżoną przez wnoszącego odwołanie była decyzja o sporządzeniu listy awansowanych urzędników, składająca się z aktów o charakterze indywidualnym, których adresatami są awansowani urzędnicy, podczas gdy zaskarżona decyzja jest decyzją ściśle indywidualną, dotyczącą nieumieszczenia nazwiska wnoszącego odwołanie na liście awansowanych urzędników.
   Ponieważ wnoszący odwołanie nie był adresatem decyzji o przyznaniu awansu innym urzędnikom, błędnie uznanej za zaskarżoną, Sąd zastosował art. 90 ust.2 tiret drugie zdanie drugie regulaminu pracowniczego i w konsekwencji uznał, że chociaż wnoszący odwołanie przebywał na urlopie wypoczynkowym do dnia 16 września, a wspomniana lista została opublikowana dnia 14 sierpnia 2002 r., to bieg terminu dla wnoszącego odwołanie na wniesienie zażalenia rozpoczął się w każdym razie w dniu opublikowania wspomnianej listy.
   W ten sposób Sąd, zdaniem wnoszącego odwołanie, nie uwzględnił art. 90 ust. 2 tiret drugie zdanie pierwsze regulaminu pracowniczego, ponieważ zaskarżony akt jest decyzją indywidualną o niepodaniu do awansu wnoszącego odwołanie, po porównaniu zasług urzędników przedstawionych do awansu, a nie zbiorem decyzji indywidualnych dotyczących awansu innych urzędników, które nie stanowiły dla niego aktów niekorzystnych.
   Ponieważ w tym przypadku chodziło o część decyzji indywidualnej, powinna była być ona „w odpowiedni sposób” podana do wiadomości wnoszącego odwołanie.
   Zdaniem wnoszącego odwołanie, z całości powyżej przedstawionych rozważań wynika, że Sąd Pierwszej Instancji dopuścił się naruszenia prawa.


title: Sprawa F-37/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 24 września 2009 r. — Brown przeciwko Komisji (Sprawy pracownicze — Konkurs wewnętrzny dla jednej instytucji — Warunki dopuszczenia — Członkowie personelu pomocniczego — Odrzucenie kandydatury)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/83

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 24 września 2009 r. — Brown przeciwko Komisji
   (Sprawa F-37/05) (1)

   (Sprawy pracownicze - Konkurs wewnętrzny dla jednej instytucji - Warunki dopuszczenia - Członkowie personelu pomocniczego - Odrzucenie kandydatury)
   2009/C 267/148
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Michael Brown (Overijse, Belgia) (przedstawiciel: L. Vogel, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Tserepa-Lacombe i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursu COM/PB/04 w sprawie przejścia z kategorii C do kategorii B odmawiającej dopuszczenia skarżącego do testów preselekcyjnych tego konkursu z uwagi na to, że nie spełnił wymogu regulaminowego z dniem ostatecznego terminu składania podań.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 193 z 6.8.2005, s. 36 (sprawa zarejestrowana na początku w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod nr T-208/05 a następnie postanowieniem z dnia 15.12.2005 przekazana została Sądowi do spraw Służby Publicznej).


title: Sprawa T-200/09: Postanowienie Sądu z dnia 18 maja 2010 r. — Abertis Infraestructuras przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Koncentracje — Decyzja o zamknięciu postępowania wszczętego na podstawie art. 21 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 139/2004 — Termin do wniesienia skargi — Rozpoczęcie biegu terminu — Niedopuszczalność)

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/18

         Postanowienie Sądu z dnia 18 maja 2010 r. — Abertis Infraestructuras przeciwko Komisji
   (Sprawa T-200/09) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Koncentracje - Decyzja o zamknięciu postępowania wszczętego na podstawie art. 21 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 139/2004 - Termin do wniesienia skargi - Rozpoczęcie biegu terminu - Niedopuszczalność)
   2010/C 195/30
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Abertis Infraestructuras, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: M. Roca Junyent i P. Callol García, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci i É. Gippini Fournier, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 sierpnia 2008 r. o zamknięciu postępowania wszczętego na podstawie art. 21 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. L 24, s. 1) w odniesieniu do koncentracji skarżącej i Autostrade SpA (sprawa COMP/M.4388 — Abertis/Autostrade).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Abertis Infraestructuras, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009.


title: Sprawa T-252/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 28 czerwca 2006 r. w sprawie F-39/05 Beau przeciwko Komisji, wniesione w dniu 7 września 2006 r. przez Marie-Yolande Beau

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/38

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 28 czerwca 2006 r. w sprawie F-39/05 Beau przeciwko Komisji, wniesione w dniu 7 września 2006 r. przez Marie-Yolande Beau
   (Sprawa T-252/06 P)
   (2006/C 281/67)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Marie-Yolande Beau (Paryż, Francja) (przedstawiciele: S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz, avocats)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie dopuszczalności niniejszego odwołania;

               —

               uchylenie wyroku wydanego przez Sąd do spraw Służby Publicznej w dniu 28 czerwca 2006 r. w sprawie F-39/05;

               —

               uwzględnienie żądań uchylenia i zapłaty odszkodowania przedstawionych przez wnoszącą odwołanie w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W swym odwołaniu wnosząca je twierdzi, że Sąd naruszył prawo wspólnotowe dokonując błędnej kwalifikacji prawnej niektórych okoliczności faktycznych oraz że dopuścił się uchybienia procesowego, które negatywnie wpłynęło na jej prawo do obrony.


title: Sprawa T-58/15: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2015 r. – Ludwig Bertram/Seni Vita – OHIM (Sanivita)

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/36

         Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2015 r. – Ludwig Bertram/Seni Vita – OHIM (Sanivita)
   (Sprawa T-58/15)
   (2015/C 118/45)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ludwig Bertram GmbH (Isernhagen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat V. Rust-Sorge)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Seni Vita OHG (Bayreuth, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca.

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 9949959.

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu.

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21.11.2014 w sprawie R 1087/2013-1.

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-141/13 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 17 lipca 2014 r. – Reber Holding GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Wedl & Hofmann GmbH (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Graficzny znak towarowy Walzer Traum — Sprzeciw właściciela słownego krajowego znaku towarowego Walzertraum — Pojęcie rzeczywistego używania znaku towarowego — Niewzięcie pod uwagę wcześniejszych decyzji — Zasada równego traktowania)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/11

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 17 lipca 2014 r. – Reber Holding GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Wedl & Hofmann GmbH
   (Sprawa C-141/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Graficzny znak towarowy Walzer Traum - Sprzeciw właściciela słownego krajowego znaku towarowego Walzertraum - Pojęcie rzeczywistego używania znaku towarowego - Niewzięcie pod uwagę wcześniejszych decyzji - Zasada równego traktowania))
   2014/C 315/16
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Reber Holding GmbH & Co. KG (przedstawiciele: O. Spuhler i M. Geitz, Rechtsanwälte)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik), Wedl & Hofmann GmbH (przedstawiciel: T. Raubal, Rechtsanwalt)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Reber Holding GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 141 z 18.5.2013.


title: Sprawa C-292/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Parma (Włochy) w dniu 27 lipca 2009 r. — Isabella Calestani przeciwko Agenzia delle Entrate Ufficio di Parma

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Parma (Włochy) w dniu 27 lipca 2009 r. — Isabella Calestani przeciwko Agenzia delle Entrate Ufficio di Parma
   (Sprawa C-292/09)
   2009/C 233/17
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Commissione tributaria provinciale di Parma

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Isabella Calestani

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate Ufficio di Parma

      Pytanie prejudycjalne

   Dla potrzeb rozstrzygnięcia niniejszego przypadku konieczne wydaje się zatem ustalenie, czy art. 19 ust. 5 DPR nr 633/72 jest sprzeczny z prawem wspólnotowym i zasadą neutralności podatku VAT i w szczególności, czy doszło do nieprawidłowej transpozycji szóstej dyrektywy 77/388/EWG (1) z dnia 17 maja 1977 r., w zakresie w jakim prawo krajowe nie przewiduje możliwości odliczenia podatku VAT od zakupów dokonanych przez podatników, których transakcje są zwolnione z podatku VAT

      (1)  Dz.U. L 145, s. 1