title: Sprawa C-554/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 31 października 2016 r. – EP Agrarhandel GmbH/Bundesminister für Land-, Forst-, Umwelt und Wasserwirtschaft

text:
               13.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 31 października 2016 r. – EP Agrarhandel GmbH/Bundesminister für Land-, Forst-, Umwelt und Wasserwirtschaft
   (Sprawa C-554/16)
   (2017/C 046/15)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę rewizyjną: EP Agrarhandel GmbH

      Druga strona postępowania: Bundesminister für Land-, Forst-, Umwelt und Wasserwirtschaft

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 ust. 4 decyzji Komisji 2001/672/WE (1) z dnia 20 sierpnia 2001 r. ustanawiającej szczególne zasady stosowane do przewozu bydła na letnie pastwiska położone w rejonach górskich (zwanej dalej „decyzją Komisji”), zmienionej decyzją Komisji 2010/300/UE (2) z dnia 25 maja 2010 r. sprzeciwia się przepisowi krajowemu, takiemu jak § 6 ust. 6 rozporządzenia federalnego ministra rolnictwa, leśnictwa, środowiska i gospodarki wodnej w sprawie identyfikacji i rejestracji bydła (Rinderkennzeichnungs-Verordnung 2008), BGBl II nr 201/2008, który dla zachowania wszystkich terminów objętych tym przepisem i tym samym również terminów zgłoszenia przewozu na letnie pastwiska za decydujące uznaje wpłynięcie stosownego zgłoszenia?

               2)

               Jaki wpływ ma art. 117 akapit drugi rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 (3) z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 na kwalifikowalność do płatności do bydła, którego wejście na letnie pastwisko zostało zgłoszone po terminie, o którym mowa w art. 2 ust. 4 decyzji Komisji?

               3)

               Czy w przypadku gdy zgłoszenie wejścia na letnie pastwisko na podstawie art. 117 akapit drugi rozporządzenia nr 73/2009 dokonane po terminie nie prowadzi do utraty kwalifikowalności do płatności, należy zastosować sankcje z tytułu zgłoszenia po terminie?

      (1)  Dz.U. L 235, s. 23.

      (2)  Dz.U. L 127, s. 19.

      (3)  Dz.U. L 30, s. 16.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie C-519/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego — Zastąpienie urlopu rodzicielskiego urlopem macierzyńskim — Data, począwszy od której przyznaje się indywidualne prawo do urlopu rodzicielskiego)

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/11

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 14 kwietnia 2005 r.
   w sprawie C-519/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (1)

   (Porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego - Zastąpienie urlopu rodzicielskiego urlopem macierzyńskim - Data, począwszy od której przyznaje się indywidualne prawo do urlopu rodzicielskiego)
   (2005/C 143/13)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-519/03 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 12 grudnia 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: D. Martin) przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (pełnomocnik: S. Schreiner), Trybunał (trzecia izba), w składzie: A Borg Barthet (sprawozdawca), pełniący obowiązki prezesa trzeciej izby, J.-P. Puissochet, S. von Bahr, U. Lõhmus i A. Ó Caoimh, sędziowie; rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 14 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Przewidując, że powstające w trakcie urlopu rodzicielskiego uprawnienia do urlopu macierzyńskiego lub do urlopu z racji przysposobienia zastępują urlop rodzicielski, który w ten sposób winien ulec zakończeniu, bez umożliwienia rodzicowi przeniesienia części urlopu rodzicielskiego, z którego nie mógł on skorzystać oraz ograniczając przyznanie prawa do urlopu rodzicielskiego do rodziców dzieci narodzonych po 31 grudnia 1998 r lub co do których wszczęto po tej dacie postępowanie o przysposobienie, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy dyrektywy Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 r. w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 35 z 7.2.2004


title: Sprawa T-110/12: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2012 r. — Iranian Offshore Engineering & Construction przeciwko Radzie

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/23

         Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2012 r. — Iranian Offshore Engineering & Construction przeciwko Radzie
   (Sprawa T-110/12)
   2012/C 126/45
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Iranian Offshore Engineering & Construction Co. (Teheran, Iran) (przedstawiciele: adwokaci J. Viñals Camallonga, L. Barriola Urruticoechea i J. Iriarte Ángel)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Rady 2011/783/WPZiB w zakresie w jakim dotyczy jej ten akt i wykreślenie jej nazwy z załącznika do tej decyzji;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 w zakresie w jakim dotyczy jej ten akt i wykreślenie jej nazwy z załącznika do tego rozporządzenia;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga dotyczy decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie w jakim nazwa strony skarżącej została umieszczona w wykazie podmiotów objętych ustanowionymi w tych aktach środkami.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 5 zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący nie wywiązania się z obowiązku uzasadnienia, ponieważ zaskarżone akty zostały oparte na błędnych motywach, które w przypadku strony skarżącej były bezzasadne.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do skutecznej ochrony sądowej w odniesieniu do motywów, na których zostały oparte wspomniane akty, ponieważ nie wywiązano się z obowiązku uzasadnienia.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa własności, ponieważ prawo to zostało ograniczone i nie zostało to uzasadnione ważnymi powodami.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady równego traktowania, ponieważ strona skarżąca została potraktowana tak samo jak przedsiębiorstwa, które rzeczywiście były zaangażowane w rozprzestrzenianie borni jądrowej przez Iran, co w sposób krzywdzący powoduje, iż znalazła się ona w gorszej pozycji konkurencyjnej względem innych krajowych i zagranicznych podmiotów, które z nią konkurują na różnych rynkach.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący nadużycia władzy, ponieważ istnieją obiektywne, precyzyjne i spójne dowody wskazujące na to, iż w drodze przyjęcia środków polegających na zamrożeniu funduszy zmierzano do innych celów niż te, na które powoływała się Rada.


title: Sprawa T-284/07 P: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 listopada 2008 r. — OHIM przeciwko López Teruel (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Dopuszczalność — Niezdolność do pracy — Wniosek o zwołanie komisji ds. niezdolności do pracy — Kompetencja związana organu powołującego)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/28

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 listopada 2008 r. — OHIM przeciwko López Teruel
   (Sprawa T-284/07 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Dopuszczalność - Niezdolność do pracy - Wniosek o zwołanie komisji ds. niezdolności do pracy - Kompetencja związana organu powołującego)
   (2009/C 19/53)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciele): I. de Medrano Caballero i E. Maurage, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Adelaida López Teruel (Guadalajara, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci L. Levi i C. Ronzi, następnie adwokat L. Levi)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu ds. Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 22 maja 2007 r. w sprawie F-97/06 López Teruel przeciwko OHIM, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego wyroku.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa T-695/15: Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2015 r. – BMB/OHIM – Ferrero (pojemnik na cukierki, pudełko)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/70

         Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2015 r. – BMB/OHIM – Ferrero (pojemnik na cukierki, pudełko)
   (Sprawa T-695/15)
   (2016/C 038/94)
   Język skargi: polski

      Strony

      Strona skarżąca: BMB sp. z o.o. (Grójec, Polska) (przedstawiciel): K. Czubkowski, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ferrero (Alba, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 826 680-0001

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 września 2015 r. w sprawie R 1150/2012-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Uchylenie zaskarżonej decyzji.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 6/2002;

               —

               Naruszenie art. 62 i art. 63 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002;

               —

               Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 6/2002;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-81/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 30 listopada 2009 r. w sprawach połączonych T-427/04 i T-17/05 Republika Francuska i France Télécom przeciwko Komisji, wniesione w dniu 12 lutego 2010 r. przez France Télécom SA

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/12

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 30 listopada 2009 r. w sprawach połączonych T-427/04 i T-17/05 Republika Francuska i France Télécom przeciwko Komisji, wniesione w dniu 12 lutego 2010 r. przez France Télécom SA
   (Sprawa C-81/10 P)
   2010/C 148/19
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: France Télécom SA (przedstawiciele: S. Hautbourg, L. Olza Moreno, L. Godfroid i M. van der Woude, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Francuska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               wydanie ostatecznego orzeczenia w sprawie zgodnie z art. 61 statutu Trybunału i uwzględnienie żądań przedstawionych przez France Télécom w pierwszej instancji;

               —

               ewentualnie, skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd; i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   France Télécom podnosi pięć zarzutów na poparcie swego odwołania.
   W ramach zarzutu pierwszego France Télécom podnosi naruszenie przez Sąd pojęcia pomocy państwa, ponieważ Sąd przyjmuje taką kwalifikację w niniejszej sprawie, podczas gdy uznaje ponadto, że istnienie (lub nieistnienie) ewentualnej korzyści nie zależało w rozpatrywanym przypadku od swoistych cen spornego systemu, ale od czynników niezależnych od samego systemu, którego skutki mogły zostać stwierdzone dopiero ex post. Sąd naruszył w ten sposób sam charakter systemu uprzedniej kontroli pomocy państwa przewidzianego w art. 107 i 108 TFUE, który jest systemem kontroli ex ante opartym na obiektywnej analizie swoistych cech systemów pomocy w oparciu o uprzednie zgłoszenie dokonane przez władze krajowe.
   W ramach zarzutu drugiego wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył pojęcie korzyści, jako że odmówił dokonania ogólnej analizy wszystkich przepisów przewidzianych przez system podatkowy stanowiący odstępstwo. Ów system, wprowadzony przez ustawę nr 90-568, przewidywał w istocie dwa szczególne sposoby opodatkowania; po pierwsze system „opłaty ryczałtowej” w latach 1991-1993, którego skutkiem było nadmierne opodatkowanie France Télécom w porównaniu z zasadami powszechnie obowiązującymi, a po drugie opodatkowanie na warunkach powszechnie obowiązujących w latach 1994-2002, które miało korzystne skutki podatkowe dla wnoszącej odwołanie. Odmawiając porównania z zasadami powszechnie obowiązującymi skutków całego systemu podatkowego stanowiącego odstępstwo w odniesieniu do dwóch okresów, o których mowa, Sąd wielokrotnie naruszył prawo.
   W ramach zarzutu trzeciego wnosząca odwołanie podnosi naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, jako że Sąd odmówił uznania, iż milczenie Komisji w decyzji z dnia 8 lutego 2005 r. dotyczącej La Poste w kwestii wprowadzonego systemu podatkowego mogło prowadzić do powstania u wnoszącej odwołanie uzasadnionych oczekiwań co do zgodności spornych środków z przepisami z zakresu pomocy państwa. Ponadto Sąd nie uwzględnił pewnych nadzwyczajnych okoliczności właściwych dla niniejszej sprawy, które uzasadniały zastosowanie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.
   W ramach zarzutu czwartego France Télécom podnosi brak uzasadnienia wyroku w zakresie, w jakim Sąd zastąpił swym uzasadnieniem uzasadnienie Komisji, odpowiadając na jej argumenty dotyczące naruszenia zasady przedawnienia w dziedzinie systemu pomocy. Zdaniem wnoszącej odwołanie przewidziany w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1) dziesięcioletni termin przedawnienia winien być liczony od dnia 2 lipca 1990 r., czyli od dnia, w którym ustawa nr 90-568 wprowadziła sporny system podatkowy, a nie od dnia, w którym pomoc została faktycznie przyznana beneficjentowi.
   W ramach zarzutu piątego, będącego ostatnim zarzutem odwołania, wnosząca odwołanie twierdzi wreszcie, że Sąd naruszył prawo, orzekając, iż Komisja mogła, nie naruszając zasady pewności prawa, dokonać kwantyfikacji pomocy na podstawie „przedziału” i nakazać jej odzyskanie, podczas gdy nie było możliwe określenie rzeczywistej korzyści, którą wnosząca odwołanie mogła osiągnąć. Ponadto Sąd nie ustosunkował się do wszystkich jej argumentów dotyczących naruszenia zasady pewności prawa.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa T-485/09: Postanowienie Sądu z dnia 11 listopada 2013 r. — Francja przeciwko Komisji

text:
               18.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 15/20

         Postanowienie Sądu z dnia 11 listopada 2013 r. — Francja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-485/09) (1)

   2014/C 15/31
   Język postępowania: francuski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2010.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawach połączonych C-207/03 i C-252/03 [wnioski High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division (Patents Court) i Cour administrative o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym] Novartis AG i in. przeciwko Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks for the United Kingdom i Ministre de l'Economie przeciwko Millennium Pharmaceuticals Inc. (Prawo patentowe — Produkty lecznicze — Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych)

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/9

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 21 kwietnia 2005 r.
   w sprawach połączonych C-207/03 i C-252/03 [wnioski High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division (Patents Court) i Cour administrative o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym] Novartis AG i in. przeciwko Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks for the United Kingdom i Ministre de l'Economie przeciwko Millennium Pharmaceuticals Inc. (1)

   (Prawo patentowe - Produkty lecznicze - Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych)
   (2005/C 143/09)
   Języki postępowania: angielski i francuski
   W sprawach połączonych C-207/03 i C-252/03, mających za przedmiot wnioski o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożone przez High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division (Patents Court) (Zjednoczone Królestwo, C-207/03) i przez Cour administrative (Luksemburg, C-252/03), postanowieniami z dnia 6 maja i 3 czerwca 2003 r., które wpłynęły do Trybunału w dniu 14 maja i 13 czerwca 2003 r., w postępowaniach Novartis AG (C-207/03), University College London, Institute of Microbiology and Epidemiology przeciwko Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks for the United Kingdom i Ministre de l'Économie (C-252/03) przeciwko Millennium Pharmaceuticals Inc., dawniej Cor Therapeutics Inc., Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann (sprawozdawca), J.-P. Puissochet, R. Schintgen i J. N. Cunha Rodrigues, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 21 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Ponieważ zezwolenie na obrót produktem leczniczym wydane przez władze szwajcarskie i uznawane automatycznie przez Księstwo Liechtensteinu na mocy ustawodawstwa tego państwa jest pierwszym zezwoleniem na obrót tym produktem leczniczym na terytorium jednego z państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego, stanowi ono pierwsze zezwolenie na obrót w rozumieniu art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1768/92 z dnia 18 czerwca 1992 r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych, rozumianego w sposób właściwy dla celów stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

      (1)  Dz.U. C 158 z 05.07.2003, Dz.U. C 200 z 23.08.2003


title: Sprawa C-343/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) w dniu 26 sierpnia 2009 r. — Afton Chemical Limited przeciwko Secretary of State for Transport

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/44

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) w dniu 26 sierpnia 2009 r. — Afton Chemical Limited przeciwko Secretary of State for Transport
   (Sprawa C-343/09)
   2009/C 267/76
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Afton Chemical Limited

      Strona pozwana: Secretary of State for Transport

      Pytania prejudycjalne

   W związku z postanowieniami dotyczącymi dodatków metalicznych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/30/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. zmieniającej dyrektywę 98/70/WE odnoszącą się do specyfikacji benzyny i olejów napędowych oraz wprowadzającą mechanizm monitorowania i ograniczania emisji gazów cieplarnianych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 1999/32/WE odnoszącą się do specyfikacji paliw wykorzystywanych przez statki żeglugi śródlądowej oraz uchylającej dyrektywę 93/12/EWG (dyrektywa 2009/30/WE) (1):

               1.

               W odniesieniu do tej części art. 1 ust. 8, która dodaje nowy przepis art. 8a ust. 2 do dyrektywy 98/70/WE (2) ograniczający używanie trikarbonylku (metylocyklopentadieno) manganowego w paliwach do 6 mg Mn na litr od dnia 1 stycznia 2011 r. i do 2 mg od dnia 1 stycznia 2014 r., czy wprowadzenie takich limitów jest:

                           (1)

                           niezgodne z prawem, gdyż opiera się na oczywistym błędzie w ocenie?

                           (2)

                           niezgodne z prawem, gdyż narusza wymagania zasady ostrożności?

                           (3)

                           niezgodne z prawem, gdyż nie odpowiada zasadzie proporcjonalności?

                           (4)

                           niezgodne z prawem, gdyż jest sprzeczne z zasadą równego traktowania?

                           (5)

                           niezgodne z prawem, gdyż jest sprzeczne z zasadą pewności prawa?

               2.

               W odniesieniu do tej części art. 1 ust. 8, która dodaje nowe przepisy art. 8a ust. 4, 5, 6 do dyrektywy 98/70/WE wymagające oznakowania wszystkich paliw, które zawierają dodatki metaliczne, określeniem „zawiera dodatki metaliczne”, czy wprowadzenie takiego wymogu oznakowania jest:

                           (1)

                           niezgodne z prawem, gdyż opiera się na oczywistym błędzie w ocenie?

                           (2)

                           niezgodne z prawem, gdyż nie odpowiada zasadzie proporcjonalności?

      (1)  Dz.U. L 140, s. 88.

      (2)  Dyrektywa 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. odnosząca się do jakości benzyny i olejów napędowych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 93/12/EWG (Dz.U. L 350, s. 58).


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 września 2005 r. w sprawie C-199/03 Irlandia przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Skarga o stwierdzenie nieważności — Europejski Fundusz Społeczny — Obniżenie dofinansowania wspólnotowego — Oczywisty błąd w ocenie — Proporcjonalność — Pewność prawa — Uzasadnione oczekiwania)

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 15 września 2005 r.
   w sprawie C-199/03 Irlandia przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Europejski Fundusz Społeczny - Obniżenie dofinansowania wspólnotowego - Oczywisty błąd w ocenie - Proporcjonalność - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania)
   (2005/C 271/05)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-199/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, wniesioną w dniu 13 maja 2003 r., Irlandia przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Silva de Lapuerta (sprawozdawca), R. Schintgen, G. Arestis i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 15 września 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 200 z 23.8.2003


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie C-454/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2001/55/WE — Tymczasowa ochrona na wypadek masowego napływu wysiedleńców — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/18

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 2 czerwca 2005 r.
   w sprawie C-454/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2001/55/WE - Tymczasowa ochrona na wypadek masowego napływu wysiedleńców - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2005/C 182/33)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-454/04, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: C. O'Reilly i A.-M. Rouchaud-Joët) przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (pełnomocnik: S. Schreiner), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 28 października 2004 r., Trybunał (szósta izba), w składzie: A. Borg Barthet (sprawozdawca), prezes izby, A. La Pergola i A. Ó Caoimh, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 2 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2001/55/WE z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie minimalnych standardów przyznawania tymczasowej ochrony na wypadek masowego napływu wysiedleńców oraz środków wspierających równowagę wysiłków między Państwami Członkowskimi związanych z przyjęciem takich osób wraz z jego następstwami, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2.

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 314 z 18.12.2004.


title: Sprawa C-579/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 6 listopada 2015 r. – Openbaar Ministerie/Daniel Adam Popławski

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 6 listopada 2015 r. – Openbaar Ministerie/Daniel Adam Popławski
   (Sprawa C-579/15)
   (2016/C 027/18)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Amsterdam

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnioskodawca: Openbaar Ministerie

      Strona przeciwna: Daniel Adam Popławski

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy państwo członkowskie może dokonać transpozycji art. 4 pkt 6 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW (1) do swego prawa krajowego w ten sposób, że

                           —

                           organ sądowy wykonujący nakaz jest zobowiązany bez wahania odmówić wydania w celu wykonania kary osoby, która jest obywatelem państwa członkowskiego wykonującego nakaz lub w tym państwie stale przebywa,

                           —

                           odmowa ta oznacza ipso iure gotowość do przejęcia wykonania kary pozbawienia wolności wymierzonej temu obywatelowi lub rezydentowi,

                           —

                           ale orzeczenie o przejęciu wykonania kary zostaje przyjęte dopiero po odmowie wydania w celu wykonania kary, a decyzja pozytywna zależy od (1) podstawy w konwencji obowiązującej między państwem członkowskim wystawiającym nakaz a państwem członkowskim wykonującym nakaz, (2) warunków ustanowionych w tej konwencji i (3) współdziałania państwa członkowskiego wystawiającego nakaz poprzez np. złożenie odpowiedniego wniosku,

                     tak iż istnieje ryzyko, że państwo członkowskie wykonujące nakaz po odmowie wydania w celu wykonania kary nie będzie mogło przejąć wykonania, przy czym ryzyko to nie ma wpływu na obowiązek odmowy wydania w celu wykonania kary?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej

                           a)

                           Czy sąd krajowy może stosować bezpośrednio przepisy decyzji ramowej 2002/584/WSiSW, chociaż zgodnie z art. 9 protokołu (nr 36) w sprawie postanowień przejściowych skutki prawne tej decyzji ramowej po wejściu w życie traktatu z Lizbony zostają utrzymane do czasu jej uchylenia, unieważnienia lub zmiany?

                           b)

                           W razie odpowiedzi twierdzącej: Czy art. 4 pkt 6 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW jest wystarczająco dokładny i bezwarunkowy, by mógł być stosowany przez sąd krajowy?

               3)

               Jeżeli na pytania pierwsze i drugie lit. b) zostanie udzielona odpowiedź przecząca: Czy państwo członkowskie, którego prawo krajowe dla przejęcia wykonania zagranicznej kary pozbawienia wolności wymaga podstawy w odpowiedniej konwencji, może dokonać transpozycji art. 4 pkt 6 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW do swego prawa krajowego w ten sposób, że art. 4 pkt 6 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW sam stanowi wymaganą podstawę w konwencji, aby uniknąć ryzyka bezkarności związanego z krajowym wymogiem podstawy w konwencji (zob. pytanie pierwsze)?

               4)

               Jeżeli na pytania pierwsze i drugie lit. b) zostanie udzielona odpowiedź przecząca: Czy państwo członkowskie może dokonać transpozycji art. 4 pkt 6 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW do swego prawa krajowego w ten sposób, że dla odmowy wydania w celu wykonania kary osoby stale przebywającej w państwie członkowskim wykonującym nakaz, będącej obywatelem innego państwa członkowskiego, ustanawia warunek, by państwo członkowskie wykonujące nakaz miało jurysdykcję w odniesieniu do czynów wskazanych w europejskim nakazie aresztowania i by nie występowały faktyczne przeszkody dla (ewentualnego) ścigania karnego w państwie członkowskim wykonującym nakaz osoby stale tam przebywającej z powodu tych czynów (takie jak odmowa państwa członkowskiego wystawiającego nakaz, by przekazać państwu członkowskiemu wykonującemu nakaz akta sprawy karnej), podczas gdy nie ustanawia ono takiego warunku dla odmowy wydania w celu wykonania kary obywatela państwa członkowskiego wykonującego nakaz?

      (1)  Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. L 190, s. 1)


title: Sprawa F-70/10: Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2010 r. — Hidalgo przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/75

      Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2010 r. — Hidalgo przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
      (Sprawa F-70/10)
      ()
      (2010/C 288/143)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: José Manuel Hidalgo (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci A. Coolen, J.N. Louis i E. Marchal)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Przedmiot i opis sporu

      Stwierdzenie nieważności sprostowania do odcinka z wynagrodzenia skarżącego za okres od lipca do grudnia 2009 r. oraz odcinków z wynagrodzenia sporządzonych po 1 stycznia 2010 r. w ramach corocznego dostosowania wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników na podstawie rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1296/2009 z dnia 23 grudnia 2009 r. oraz żądanie odszkodowania.

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, że rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1296/2009 z dnia 23 grudnia 2009 r. nie znajduje zastosowania;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 4 czerwca 2010 r. oddalającej zażalenie skarżącego na sprostowanie odcinka z wynagrodzenia za okres od lipca do grudnia 2009 r. oraz odcinków z wynagrodzenia sporządzonych po 1 stycznia 2010 r. na podstawie rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1296/2009 z dnia 23 grudnia 2009 r.;

                  —

                  ewentualnie, stwierdzenie nieważności, decyzji Parlamentu Europejskiego dotyczących sporządzania sprostowania jego odcinka z wynagrodzenia za okres od lipca do grudnia 2009 r. oraz odcinków z wynagrodzenia po 1 stycznia 2010 r. na podstawie rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1296/2009 z dnia 23 grudnia 2009 r.;

                  —

                  zasądzenie od Parlamentu na rzecz skarżącego zaległego wynagrodzenia, do którego jest on uprawniony, powiększonego o odsetki za zwłokę, naliczane od dnia, w którym zaległe wynagrodzenie stało się wymagalne, w stosunku ustalonym przez EBC dla głównych operacji refinansowania, powiększonym o dwa punkty;

                  —

                  zasądzenie od Parlamentu na rzecz skarżącego symbolicznego euro tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem działanie administracji oraz obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.


title: Sprawa T-107/11 P: Wyrok Sądu z dnia 4 grudnia 2013 r. — ETF przeciwko Schuerings (Odwołanie — Służba publiczna — Personel tymczasowy — Umowa na czas nieokreślony — Decyzja o rozwiązaniu — Właściwość Sądu do spraw Służby Publicznej — Artykuły 2 i 47 WZiP — Obowiązek staranności — Pojęcie interesu służby — Zakaz orzekania ultra petita — Prawo do obrony)

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/18

         Wyrok Sądu z dnia 4 grudnia 2013 r. — ETF przeciwko Schuerings
   (Sprawa T-107/11 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Personel tymczasowy - Umowa na czas nieokreślony - Decyzja o rozwiązaniu - Właściwość Sądu do spraw Służby Publicznej - Artykuły 2 i 47 WZiP - Obowiązek staranności - Pojęcie interesu służby - Zakaz orzekania ultra petita - Prawo do obrony)
   2014/C 24/31
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Europejska Fundacja Kształcenia (ETF) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Druga strona postępowania: Gisela Schuerings (przedstawiciel: adwokat N. Lhoëst)

      Interwenienci popierający żądania strony wnoszącej odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy); Europejska Agencja ds. Leków (EMA) (przedstawiciele: początkowo V. Salvatore, a następnie T. Jabłoński, pełnomocnicy); Europejska Agencja Środowiska (EEA) (przedstawiciel: O. Cornu, pełnomocnik); Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) (przedstawiciel: P. Goudou, pełnomocnik); Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA) (przedstawiciel: E. Maurage, pełnomocnik); Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej (CdT) (przedstawiciele: J. Rikkert i M. Garnier, pełnomocnicy); Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) (przedstawiciel: M. Sprenger, pełnomocnik); Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciel: M. Heikkilä, pełnomocnik); oraz Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) (przedstawiciel: D. Detken, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 9 grudnia 2010 r. w sprawie F-87/08 Schuerings przeciwko ETF.

      Sentencja

               1)

               Uchyla się wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 9 grudnia 2010 r. w sprawie F-87/08 Schuerings przeciwko ETF w zakresie, w jakim stwierdzono w nim nieważność decyzji Europejskiej Fundacji Kształcenia (ETF) z dnia 23 października 2007 r. w sprawie rozwiązania z Giselą Schuerings umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego zawartej na czas nieokreślony oraz oddalono w związku z tym jej wiosek o naprawienie poniesionej szkody jako przedwczesny.

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               3)

               Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej.

               4)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U C 139 z 7.5.2011.


title: Sprawa T-24/14: Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2014 r. — NCG Banco przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/19

         Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2014 r. — NCG Banco przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-24/14)
   2014/C 61/35
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: NCG Banco, SA (La Coruña, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i A. Lamadrid de Pablo, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja zakwalifikowała w niej w niej całokształt środków, której jej zdaniem stanowią hiszpański system leasingu podatkowego, jako niezgodną z rynkiem wewnętrznym nową pomoc państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których Komisja wskazała inwestorów AIE jako beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on nakaz odzyskania rzekomej pomocy;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera ono rozstrzygnięcie w przedmiocie legalności prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty skargi są identyczne z podniesionymi przez skarżącą w sprawie T-700/13 Bankia przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-435/13: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2013 r. — Triarii przeciwko Komisji

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/21

         Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2013 r. — Triarii przeciwko Komisji
   (Sprawa T-435/13)
   2013/C 304/37
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Triarii BV (Haga, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat G. Verhellen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej (sprawa ENER B 1/IMMR(2013) ENER.B.1.2638778) z dnia 20 czerwca 2013 r. w celu włączenia oferty skarżącej do postępowania przetargowego;

               —

               W przypadku gdyby orzeczenie Sądu, zgodnie z żądaniem, zostało wydane po udzieleniu zamówienia oferentowi:

                           —

                           stwierdzenie nieważności postępowania przetargowego nr ENER/B1/2013–371 w celu umożliwienia skarżącej ponownego złożenia oferty;

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji, którą powinna wydać Komisja Europejska, udzielając zamówienia nr ENER/B1/2013–371 oferentowi lub

                           —

                           przyznanie odszkodowania za utraconą okazję z powodu wykluczenia skarżącej z postępowania przetargowego nr ENER/B1/2013–371.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Sąd jest właściwy do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zgodnie z art. 263 TFUE.

               2)

               Zarzut drugi, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja swoim zachowaniem wzbudziła uzasadnione oczekiwania, że oferta została złożona w należytym terminie.


title: Sprawa C-446/14 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 lutego 2016 r. – Republika Federalna Niemiec/Komisja Europejska (Odwołanie — Pomoc państwa — Usługi usuwania zwłok zwierzęcych i odpadów z ubojni — Utrzymywanie dodatkowych mocy przerobowych w razie chorób epizootycznych — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Usługa w ogólnym interesie gospodarczym — Oczywisty błąd w ocenie — Rekompensata za zobowiązanie z zakresu usług publicznych — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/9

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 lutego 2016 r. – Republika Federalna Niemiec/Komisja Europejska
   (Sprawa C-446/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Pomoc państwa - Usługi usuwania zwłok zwierzęcych i odpadów z ubojni - Utrzymywanie dodatkowych mocy przerobowych w razie chorób epizootycznych - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Usługa w ogólnym interesie gospodarczym - Oczywisty błąd w ocenie - Rekompensata za zobowiązanie z zakresu usług publicznych - Obowiązek uzasadnienia))
   (2016/C 145/10)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i J. Möller, pełnomocnicy, T. Lübbig i M. Klasse, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i C. Egerer, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 409 z 17.11.2014.


title: Sprawa T-257/10: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Włochy przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Utworzenie przez przedsiębiorstwo stałych placówek w niektórych państwach trzecich — Pożyczki o obniżonym oprocentowaniu — Decyzja uznająca pomoc za częściowo niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia nieważności przez Sąd decyzji pierwotnej dotyczącej tego samego postępowania — Powaga rzeczy osądzonej — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/24

         Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-257/10) (1)

   (Pomoc państwa - Utworzenie przez przedsiębiorstwo stałych placówek w niektórych państwach trzecich - Pożyczki o obniżonym oprocentowaniu - Decyzja uznająca pomoc za częściowo niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia nieważności przez Sąd decyzji pierwotnej dotyczącej tego samego postępowania - Powaga rzeczy osądzonej - Obowiązek uzasadnienia)
   2012/C 355/52
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: P. Gentili i M. Fiorilli, avvocati dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci i D. Grespan, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2011/134/UE z dnia 24 marca 2010 r. w sprawie pomocy państwa C 4/03 (ex NN 102/02) udzielonej przez Włochy na rzecz WAM SpA (Dz.U. 2011, L 57, s. 29).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010.


title: Sprawa T-831/16: Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2016 r. – Kabushiki Kaisha Zoom/EUIPO – Leedsworld (ZOOM)

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/57

         Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2016 r. – Kabushiki Kaisha Zoom/EUIPO – Leedsworld (ZOOM)
   (Sprawa T-831/16)
   (2017/C 022/76)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kabushiki Kaisha Zoom (Tokio, Japonia) (przedstawiciel: adwokat M. de Arpe Tejero)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Leedsworld, Inc. (New Kensington, Pensylwania, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Leedsworld, Inc.

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „ZOOM” – zgłoszenie nr 11 766 111

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 września 2016 r. w sprawie R 1235/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               odrzucenie w całości zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 11 766 111 „ZOOM” dla klasy 9;

               —

               obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-85/07: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/21

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-85/07)
   (2007/C 95/38)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Włoska uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 5 ust. 1 i art. 15 ust. 2 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (1) w ten sposób, że

               —

               w odniesieniu do pilotażowego obszaru dorzeczy Serchio, z wyłączeniem dorzeczy wschodnich Alp, północnych, środkowych i południowych Apeninów,

               —

               nie złożyła sprawozdania podsumowującego w rozumieniu art. 15 ust. 2 dyrektywy 2000/60/WE z analiz wymaganych na mocy art. 5 tej dyrektywy i

               —

               nie przeprowadziła analiz i przeglądów wymaganych na mocy art. 5 ust. 1;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Dyrektywa 2000/60/WE została transponowana do prawa włoskiego dekretem legislacyjnym nr 152 z dnia 3 kwietnia 2006 r. Dekret ten wymienia w art. 64 osiem obszarów dorzeczy: wschodnich Alp, Padu, północnych Apeninów, pilotażowy obszar dorzecza Serchio, obszar dorzeczy środkowych Apeninów, północnych Apeninów, Sardynii i Sycylii.
   Dyrektywa weszła w życie w dniu 22 grudnia 2000 r. Analizy i przeglądy wymagane na mocy art. 5 ust. 1 dyrektywy dla tych ośmiu obszarów dorzeczy powinny były zostać przeprowadzone do dnia 21 grudnia 2004 r.
   Ponadto należało przedłożyć Komisji do dnia 22 marca 2005 r. sprawozdanie podsumowujące z analiz przeprowadzonych zgodnie z art. 5 w odniesieniu do każdego obszaru dorzeczy, jak przewidziano w art. 15 ust. 2 dyrektywy.
   Z analizy komunikatów władz włoskich wynika natomiast, że w odniesieniu do pięciu z ośmiu obszarów dorzeczy brakuje informacji lub są niekompletne.
   Republika Włoska nie przedłożyła sprawozdania podsumowującego z analiz i przeglądów wymaganych na mocy art. 5 dla pilotażowego obszaru dorzecza Serchio i dla części obszarów dorzeczy wschodnich Alp, północnych, środkowych i południowych Apeninów i uchybiła w ten sposób swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 15 ust. 2 dyrektywy 2000/60/WE.
   Ponieważ brak jest przeciwnych informacji, Komisja stwierdza, że Republika Włoska naruszyła poza tym swój obowiązek przeprowadzenia w wyznaczony terminie analiz i przeglądów wymaganych na mocy art. 5 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE zgodnie ze specyfikacjami technicznymi w załącznikach II i III tej dyrektywy dla wymienionych w poprzednim akapicie obszarów dorzeczy.

      (1)  Dz.U. L 327, str. 1.


title: Sprawa C-363/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Symvoulio tis Epikrateias (Epitropi anastolon) z dnia 30 lipca 2004 r. w sprawie Michaniki AE przeciwko Ypourgos Perivallontos, Chorotaxias kai Dimosion Ergon, wspieranemu przez 1. Syndesmos Technikon Etaireion Anoteron Taxeon, 2. Efkleidis ATE

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Symvoulio tis Epikrateias (Epitropi anastolon) z dnia 30 lipca 2004 r. w sprawie Michaniki AE przeciwko Ypourgos Perivallontos, Chorotaxias kai Dimosion Ergon, wspieranemu przez 1. Syndesmos Technikon Etaireion Anoteron Taxeon, 2. Efkleidis ATE
   (Sprawa C-363/04)
   (2004/C 284/14)
   Dnia 20 sierpnia 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Symvoulio tis Epikrateias (Epitropi anastolon) (Grecja) z dnia 30 lipca 2004 r. w sprawie Michaniki AE przeciwko Ypourgos Perivallontos, Chorotaxias kai Dimosion Ergon, wspieranemu przez 1. Syndesmos Technikon Etaireion Anoteron Taxeon, 2. Efkleidis ATE. Symvoulio tis Epikrateias wystąpił o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy instytucja zamawiająca, przeprowadzająca procedurę przetargu w formie zaproszenia do ubiegania się o realizację projektu jak to, przedstawione w uzasadnieniu niniejszego postanowienia (składanie ofert pozbawionych wyjaśnień, zawierających odrębne rabaty dla niektórych grup cenowych oraz kontrola prawidłowości odrębnych rabatów) jest zobowiązana na podstawie art. 30 ust. 4 dyrektywy Rady 93/37 z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (1) do nadania określonej treści decyzji, wzywającej oferenta do złożenia wyjaśnień dotyczących jego oferty, która w odniesieniu do wartości progowej ustalonej na podstawie zastosowania metody matematycznej charakteryzującej się identycznymi cechami jak przytoczone w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji, podlega kwalifikacji jako nienormalnie niska?

               2)

               W przypadku udzielenia na pierwsze pytanie odpowiedzi twierdzącej: czy dla spełnienia wymogów wspomnianego przepisu dyrektywy 93/37 wystarczy, jeżeli dana decyzja przytacza zaoferowane przez oferenta odrębne rabaty dla jednej lub więcej grup cenowych, które instytucji zamawiającej wydają się problematyczne, czy też instytucja zamawiająca musi ponadto podać powody, dla których uznaje dany rabat za problematyczny i poza tym szczegółowo wskazać szacunek kosztów granicznych wykonania stosownej roboty budowlanej?

      (1)  Dz.U. L 199 z 9.8.1993, str. 54.


title: Sprawa C-219/09: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 kwietnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano — Włochy) — Vitra Patente AG przeciwko High Tech Srl

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/20

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 kwietnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano — Włochy) — Vitra Patente AG przeciwko High Tech Srl
   (Sprawa C-219/09) (1)

   2011/C 211/38
   Język postępowania: włoski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 205 z 29.8.2009.


title: Sprawa T-90/09: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2009 r. – Mojo Concerts i Amsterdam Music Dome Exploitatie przeciwko Komisji

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/31

         Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2009 r. – Mojo Concerts i Amsterdam Music Dome Exploitatie przeciwko Komisji
   (Sprawa T-90/09)
   2009/C 102/46
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Mojo Concerts BV (Delft, Niderlandy) i Amsterdam Music Dome Exploitatie BV (Delft, Niderlandy) (przedstawiciel: S. Beeston, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

   Skarżące wnoszą o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące żądają stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 21 października 2008 r. w sprawie inwestycji miasta Rotterdam w kompleks Ahoy (pomoc państwa C 4/2008 [ex N 97/2007, ex CP 91/2007]).
   Ich zdaniem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika oczywisty błąd w ocenie popełniony przez Komisję; poszczególne etapy argumentacji są nietrafne lub niewystarczająco uzasadnione.
   Skarżące twierdzą po pierwsze, że ustalona wartość czynszu i wartość akcji Ahoy nie odpowiadają warunkom rynkowym. Ponadto inwestycja, która prowadzi jedynie do utrzymania wartości, może jak najbardziej stanowić korzyść. Co więcej, przy ustalaniu wartości czynszu i wartości akcji nie uwzględniono inwestycji. Zdaniem skarżących ograniczenia uzgodnione między miastem i podmiotem eksploatującym ww. kompleks nie stoją również na przeszkodzie temu, by inwestycja prowadziła do powstania nadwyżki wartości. Wreszcie uregulowanie w sprawie podziału zysku nie daje dodatkowej gwarancji w odniesieniu do zgodności transakcji z warunkami rynkowymi.
   Skarżące powołują się ponadto na błędy proceduralne i błędy w uzasadnieniu, gdyż Komisja nie uwzględniła przedstawionych przez nie argumentów bądź uwzględniła je w niewystarczającym stopniu, niesłusznie uznała część akt sprawy za poufną i w związku z tym nie udostępniła im całości akt sprawy, wskutek czego doszło do naruszenia prawa do bycia wysłuchanym.


title: Sprawa F-138/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 28 stycznia 2016 r. – Schwander/Komisja

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/62

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 28 stycznia 2016 r. – Schwander/Komisja
   (Sprawa F-138/11) (1)

   (2016/C 098/81)
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012, s. 24.


title: Sprawa T-561/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 października 2009 r. — Bactria et Gutknecht przeciwko Komisji

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/39

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 października 2009 r. — Bactria et Gutknecht przeciwko Komisji
   (Sprawa T-561/08) (1)

   2010/C 11/74

      Język postępowania: angielski

   Prezes siódmej izby zarządził częściowe wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa T-376/09: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2009 r. — Glenton España przeciwko OHIM — Polo/Lauren (POLO SANTA MARIA)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/57

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2009 r. — Glenton España przeciwko OHIM — Polo/Lauren (POLO SANTA MARIA)
   (Sprawa T-376/09)
   2009/C 282/107
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Glenton España, SA (Madryd, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Armijo Chávarri i A. Castán Pérez-Gómez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: The Polo/Lauren Company L.P. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

      Żądania strony skarżącej

               —

               Przyjęcie skargi;

               —

               Zmiana decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawie R 594/2008-2;

               —

               Obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „POLO SANTA MARIA” dla towarów i usług z klas 18, 25, 36, 41 i 43

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: rejestracja graficznego znaku towarowego „znak sylwetki gracza polo” w Beneluksie dla towarów z klas 18 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w zakresie wszystkich spornych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe unieważnienie spornej decyzji

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na mylne ustalenie przez Izbę Odwoławczą, że w przypadku rozpatrywanych znaków istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd


title: Sprawa C-248/12 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 6 marca 2012 r. w sprawie T-453/10 Northern Ireland Department of Agriculture and Rural Development przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 22 maja 2012 r. przez Northern Ireland Department of Agriculture and Rural Development

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/9

         Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 6 marca 2012 r. w sprawie T-453/10 Northern Ireland Department of Agriculture and Rural Development przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 22 maja 2012 r. przez Northern Ireland Department of Agriculture and Rural Development
   (Sprawa C-248/12 P)
   2012/C 200/17
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Northern Ireland Department of Agriculture and Rural Development (przedstawiciele: K.J. Brown, Departmental Solicitor's office, D. Wyatt QC, V. Wakefield, Barristers):

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej;

               —

               uznanie wniesionej przez DARD skargi o stwierdzenie nieważności za dopuszczalną i odesłanie jej do Sądu celem zbadania jej co do istoty;

               —

               obciążenie Komisji poniesionymi przez DARD kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami poniesionych w związku z zarzutem niedopuszczalności w pierwszej instancji oraz

               —

               rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów w pozostałym zakresie w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Sąd Unii Europejskiej nie określił odpowiednich kryteriów prawnych oraz ich nie zastosował; w szczególności wyroki w sprawach Piraiki-Patraiki i Dreyfus są jedynie przykładami ogólnej zasady prawnej, zgodnie z którą akt unijny dotyczy bezpośrednio tych podmiotów, na których sytuację ma on wpływ, jeśli jego wykonanie w dany sposób jest „oczywiste”, a każda inna możliwość jest „czysto teoretyczna” i jest „ewidentne”, że wykorzystane zostaną uprawnienia dyskrecjonalne. Zasada ta ma zastosowanie do okoliczności niniejszej sprawy.

      Zarzut drugi, zgodnie z którym Sąd Unii Europejskiej naruszył prawo i zasadę pewności prawa usiłując ograniczyć zakres zastosowania orzecznictwa Piraiki-Patraiki i Dreyfus (w szczególności ze względu na ograniczenie się do spraw, w których akt unijny został przyjęty na wniosek państwa członkowskiego i ograniczając się do spraw o „bardzo szczególnym stanie faktycznym”).

      Zarzut trzeci, zgodnie z którym Sąd Unii Europejskiej naruszył prawo ograniczając przysługujące na mocy art. 263 TFUE uprawnienia do wniesienia skargi. Jest to niezgodne z właściwą wykładnią art. 263 TFUE po zmianach wprowadzonych traktatem lizbońskim, w szczególności w kontekście jego celu oraz zasady skutecznej ochrony prawnej.

      Zarzut czwarty, zgodnie z którym, gdyby Sąd Unii Europejskiej zastosował do niniejszego przypadku właściwe zasady prawne, DARD zostałby uznany za podmiot, którego akt „dotyczy bezpośrednio”. W szczególności, zgodnie z prawem ustrojowym Zjednoczonego Królestwa organy administracji zdecentralizowanej — w tym przypadku DARD — ponoszą bezpośrednio koszty odmowy pokrycia wydatków. Związek przyczynowy jest bezpośredni i automatyczny. Brytyjskie zasady decentralizacji są ustalone (sprawa C-428/07 Horvath Zb. Orz. s. I-6355), a jakikolwiek argument, zgodnie z którym ich stosowanie nie jest „oczywiste”, jest nie do przyjęcia.


title: Sprawa C-237/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony przez Tribunale di Cagliari na podstawie postanowienia z dnia 14 maja 2004 r., w sprawie Enirisorse SpA przeciwko Sotacarbo SpA.

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony przez Tribunale di Cagliari na podstawie postanowienia z dnia 14 maja 2004 r., w sprawie Enirisorse SpA przeciwko Sotacarbo SpA.
   (Sprawa C-237/04)
   (2004/C 201/22)
   Dnia 7 czerwca 2004 do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia Tribunale di Cagliari, wydanego dnia 14 maja 2004 r. w sprawie Enirisorse SpA przeciwko Sotacarbo SpA.
   Tribunale di Cagliari zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               a)

               czy art. 33 ustawy nr 273/02 ustanawia niezgodną z art. 87 Traktatu pomoc publiczną na rzecz SOTACARBO SpA, i czy pomoc ta została przyznana w sposób niezgodny z prawem, ponieważ Komisja nie została o niej poinformowana w trybie przewidzianym w art. 88 ust. 3 Traktatu,

               b)

               czy przytoczony przepis prawa krajowego jest sprzeczny z art. 43, 44, 48, 49 i nast. Traktatu, dotyczącymi swobody przedsiębiorczości i swobody przepływu usług?


title: Sprawa C-505/16 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 6 lipca 2017 r. – Olga Stanisławiwna Janukowycz, jako spadkobierczyni Wiktora Wiktorowycza Janukowycza/Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie — Wykaz osób, podmiotów i organów, do których znajduje zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazie — Dostosowanie żądań — Pismo złożone w imieniu i na rachunek zmarłego skarżącego)

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/8

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 6 lipca 2017 r. – Olga Stanisławiwna Janukowycz, jako spadkobierczyni Wiktora Wiktorowycza Janukowycza/Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska
   (Sprawa C-505/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Wykaz osób, podmiotów i organów, do których znajduje zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazie - Dostosowanie żądań - Pismo złożone w imieniu i na rachunek zmarłego skarżącego))
   (2017/C 300/10)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Olga Stanisławiwna Janukowycz, jako spadkobierczyni Wiktora Wiktorowycza Janukowycza (przedstawiciel: T. Beazley QC)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: P. Mahnič Bruni i J.P. Hix, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo S. Bartelt i J. Norris-Usher, następnie E. Paasivirta i J. Norris-Usher, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Olga Stanisławiwna Janukowycz pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 441 z 28.11.2016.


title: Sprawa C-298/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 16 czerwca 2010 r. — Land Berlin przeciwko Alexanderowi Maiowi

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 16 czerwca 2010 r. — Land Berlin przeciwko Alexanderowi Maiowi
   (Sprawa C-298/10)
   ()
   2010/C 260/04
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesarbeitsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Land Berlin

      Strona pozwana: Alexander Mai

      Pytania prejudycjalne

   Czy zatwierdzony układem zbiorowym pracy system wynagrodzeń pracowników administracji publicznej taki jak określony w § 27 Bundes-Angestelltentarifvertrag (federalny układ zbiorowy pracy dla pracowników administracji publicznej; zwany dalej „BAT”) w związku z Vergütungstarifvertrag nr 35 zum BAT (załączony do BAT układ zbiorowy pracy dotyczący warunków wynagrodzenia), który określa wynagrodzenie podstawowe dla każdej z grup zaszeregowania według kategorii wiekowych, narusza — również przy uwzględnieniu przyznanego stronom układu zbiorowego przez prawo pierwotne prawa do negocjowania układów zbiorowych pracy (obecnie art. 28 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; zwanej dalej „kartą praw podstawowych”) — zawarty w prawie pierwotnym zakaz dyskryminacji ze względu na wiek (obecnie art. 21 ust. 1 karty praw podstawowych), skonkretyzowany w dyrektywie 2000/78/WE (1)?

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, Dz.U. 303, s. 16.


title: Sprawa T-288/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 24 maja 2013 r. przez AK od wyroku wydanego w dniu 13 marca 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-91/10 AK przeciwko Komisji

text:
               10.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/11

         Odwołanie wniesione w dniu 24 maja 2013 r. przez AK od wyroku wydanego w dniu 13 marca 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-91/10 AK przeciwko Komisji
   (Sprawa T-288/13 P)
   2013/C 233/19
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: AK (Esbo, Finlandia) (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               orzeczenie:

                           —

                           uchylenia wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 13 marca 2012 r. w sprawie F-91/10 AK przeciwko Komisji Europejskiej;

                           —

                           zasądzenia od Komisji na rzecz wnoszącej odwołanie:

                                       —

                                       odszkodowania z tytułu utraty 95 % szansy na awans do grupy zaszeregowania A4 w ramach postępowania w sprawie awansu w roku 2003, 2005 a najpóźniej 2007, w wysokości, odpowiednio, 375 295 EUR, 204 996 EUR i 90 130 EUR, włącznie z ryczałtową kwotą 4 000 EUR, która została już wypłacona, poza uregulowaniem jej praw do emerytury poprzez uiszczenie odpowiednich składek;

                                       —

                                       kwoty 35 000 EUR, poza kwotą 15 000 EUR, która została już wypłacona, z tytułu doznanej krzywdy wynikającej z utrzymywania jej nieprawidłowej sytuacji administracyjnej mimo, w szczególności, wydania wyroków Sądu z dnia 20 kwietnia 2005 r. i z dnia 6 października 2009 r., wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 13 grudnia 2007 r. oraz decyzji organu powołującego z dnia 4 września 2006 r., uwzględniającej zażalenie wnoszącej odwołanie;

                           —

                           obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa, jako że Sąd do spraw Służby Publicznej (SSP) oparł swój wyrok na sprawozdaniach z przebiegu kariery zawodowej, które sam uznał za niepodlegające uwzględnieniu (pkt 55, 56, 73 i 87 zaskarżonego wyroku).

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa, jako że dokonując oceny krzywdy i naruszenia zasady proporcjonalności SSP ograniczył wysokość krzywdy do 15 000 EUR, biorąc pod uwagę jedynie szczególnie istotne opóźnienie w sporządzaniu różnych sprawozdań z przebiegu kariery zawodowej oraz ograniczył zakres krzywdy do okresu, w którym wnosząca odwołania pozostawała jest w służbie czynne, nie biorąc pod uwagę innych czynników, takich jak stan niepewności i zaniepokojenia wnoszącej odwołanie co do jej przyszłości zawodowej poza okresem w którym pozostawała jeszcze w służbie czynnej (pkt 63 i 83 oraz nast. zaskarżonego wyroku).

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa, jako że, po pierwsze, w ramach oceny szkody wynikającej z utraty szansy na awans i naruszenia obowiązku uzasadnienia SSP nie mógł sformułować — jedynie na podstawie zasług i progów awansu — wniosku, iż prawdopodobieństwo awansu było niewielkie i, po drugie, że SSP ocenił szkodę związaną z utratą szansy na awans na kwotę 4 000 EUR w sposób ryczałtowy, bez podania żadnego uzasadnienia co do rozumowania, które doprowadziło go do tego wniosku (pkt 71-73 i 89 oraz następne zaskarżonego wyroku).


title: Sprawa C-263/09 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 lipca 2011 r. — Edwin Co. Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Eliowi Fiorucciemu (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 52 ust. 2 lit. a) — Słowny wspólnotowy znak towarowy „ELIO FIORUCCI” — Wniosek o unieważnienie prawa do znaku oparty na prawie do nazwiska zgodnie z prawem krajowym — Kontrola przez Trybunał dokonanej przez Sąd wykładni i stosowania prawa krajowego — Uprawnienie Sądu do zmiany decyzji izby odwoławczej — Granice)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 lipca 2011 r. — Edwin Co. Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Eliowi Fiorucciemu
   (Sprawa C-263/09 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 52 ust. 2 lit. a) - Słowny wspólnotowy znak towarowy „ELIO FIORUCCI” - Wniosek o unieważnienie prawa do znaku oparty na prawie do nazwiska zgodnie z prawem krajowym - Kontrola przez Trybunał dokonanej przez Sąd wykładni i stosowania prawa krajowego - Uprawnienie Sądu do zmiany decyzji izby odwoławczej - Granice)
   2011/C 252/04
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Edwin Co. Ltd (przedstawiciele: D. Rigatti, M. Bertani, S. Verea, K. Muraro i M. Balestriero, avvocati)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: O. Montalto, L. Rampini i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy), Elio Fiorucci (przedstawiciele: A. Vanzetti i A. Colmano, avvocati)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 14 maja 2009 r. w sprawie T-165/06 Elio Fiorucci przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), w którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 kwietnia 2006 r. (sprawa R 238/2005-1) dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku i stwierdzenia jego wygaśnięcia między Eliem Fioruccim a Edwin Co. Ltd., ze względu na naruszenie prawa poprzez błędną wykładnię art. 8 ust. 3 Codice della Proprieta Industrialne.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części oddalone i w części odrzucone.

               2)

               Przedstawione przez E. Fiorucciego żądanie zmiany wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 14 maja 2009 r. w sprawie T-165/06 Fiorucci przeciwko OHIM — Edwin (ELIO FIORUCCI) zostaje odrzucone.

               3)

               Edwin Co. Ltd i Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) pokrywają odpowiednio swoje własne koszty oraz solidarnie trzy czwarte kosztów poniesionych przez E. Fiorucciego.

               4)

               E. Fiorucci pokrywa jedną czwartą własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009.


title: Wykreślenie sprawy C-322/03

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/10

         Wykreślenie sprawy C-322/03 (1)

   (2004/C 239/19)
   Postanowieniem z dnia 17 maja 2004 r. prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-322/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii.

      (1)  Dz.U. C 213 z 6.9.2003.


title: Sprawa C-370/13: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Henryk Teisseyre, Jan Teisseyre przeciwko Ministrowi Skarbu Państwa (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 18 TFUE — Obywatelstwo Unii — Niedyskryminacja — Rekompensata za utratę nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami zainteresowanego państwa członkowskiego — Przesłanka obywatelstwa — Brak powiązania z prawem Unii — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/28

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Henryk Teisseyre, Jan Teisseyre przeciwko Ministrowi Skarbu Państwa
   (Sprawa C-370/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 18 TFUE - Obywatelstwo Unii - Niedyskryminacja - Rekompensata za utratę nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami zainteresowanego państwa członkowskiego - Przesłanka obywatelstwa - Brak powiązania z prawem Unii - Oczywisty brak właściwości Trybunału))
   2014/C 315/43
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Henryk Teisseyre, Jan Teisseyre

      Druga strona postępowania: Minister Skarbu Państwa

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie prejudycjalne zadane przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska).

      (1)  Dz.U. C 291 z 5.10.2013.


title: Sprawa T-53/17: Postanowienie Sądu z dnia 30 czerwca2017 r. – Austrian Power Grid/ACER

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/61

         Postanowienie Sądu z dnia 30 czerwca2017 r. – Austrian Power Grid/ACER
   (Sprawa T-53/17) (1)

   (2017/C 277/87)
   Język postępowania: angielski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 95 z 27.3.2017.


title: Sprawa F-55/09: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2009 r. — Maxwell przeciwko Komisji

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/64

         Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2009 r. — Maxwell przeciwko Komisji
   (Sprawa F-55/09)
   2009/C 180/120
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Allan Maxwell (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Żądanie naprawienia szkody polegającej na niezwróceniu kosztów zakwaterowania i kształcenia poniesionej przez skarżącego w trakcie urlopu z przyczyn osobistych, z którego skarżący skorzystał w celu sprawowania funkcji „EU Senior Advisor” w Organizacji Rozwoju Energetyki Półwyspu Koreańskiego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 2 września 2008 r. oddalającej wniesiony przez skarżącego wniosek o odszkodowanie;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty 132 900 EUR z tytułu zwrotu kosztów zakwaterowania i kształcenia, które poniósł on w ramach sprawowania funkcji EU Senior Adviser w Organizacji Rozwoju Energetyki Półwyspu Koreańskiego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-200/10: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Avery Dennison przeciwko OHIM — Dennison-Hesperia (AVERY DENNISON) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego AVERY DENNISON — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy DENNISON — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 — Przedmiot sporu przed Izbą Odwoławczą)

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/17

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Avery Dennison przeciwko OHIM — Dennison-Hesperia (AVERY DENNISON)
   (Sprawa T-200/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego AVERY DENNISON - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy DENNISON - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 - Przedmiot sporu przed Izbą Odwoławczą)
   2013/C 336/33
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Avery Dennison Corp. (Pasadena, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci E. Armijo Chávarri, A. Castán Pérez-Gómez i A. Sanz Cerralbo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znak towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Dennison-Hesperia, SA (Torrejón de Ardoz, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat L. Broschat García)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 lutego 2010 r. (sprawa R 798/2009-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Dennison-Hesperia, SA a Avery Dennison Corp.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Avery Dennison Corp. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Sprawa C-440/11 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Stichting Administratiekantoor Portielje, Gosselin Group NV (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Artykuł 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Rynek usług w zakresie przeprowadzek międzynarodowych w Belgii — Pośrednie i bezpośrednie ustalanie cen, podział rynku oraz manipulowanie postępowaniami przetargowymi — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia podmiotowi kontrolującemu udziały — Pojęcie przedsiębiorstwa — Domniemanie rzeczywistego wywierania decydującego wpływu — Ograniczenie konkurencji ze względu na cel — Wytyczne dotyczące wpływu na handel między państwami członkowskimi — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien (2006) — Okoliczności łagodzące)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Stichting Administratiekantoor Portielje, Gosselin Group NV
   (Sprawa C-440/11 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Artykuł 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Rynek usług w zakresie przeprowadzek międzynarodowych w Belgii - Pośrednie i bezpośrednie ustalanie cen, podział rynku oraz manipulowanie postępowaniami przetargowymi - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia podmiotowi kontrolującemu udziały - Pojęcie przedsiębiorstwa - Domniemanie rzeczywistego wywierania decydującego wpływu - Ograniczenie konkurencji ze względu na cel - Wytyczne dotyczące wpływu na handel między państwami członkowskimi - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien (2006) - Okoliczności łagodzące)
   2013/C 252/13
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, S. Noë i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Stichting Administratiekantoor Portielje (przedstawiciele: D. Van hove, F. Wijckmans, S. De Keer i H. Burez, advocaten), Gosselin Group NV

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawach połączonych T-208/08 i T-209/08 Gosselin Group i Stichting Administratiekantoor Portielje przeciwko Komisji, w którym w sprawie T-209/08 Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji C(2008) 926 wersja ostateczna z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 (WE) i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.543 — Usługi w zakresie przeprowadzek międzynarodowych) w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła, że Gosselin Group NV uczestniczyła w naruszeniu art. 81 ust. 1 WE w okresie od dnia 30 października 1993 r. do dnia 14 listopada 1996 r., a w sprawie T-209/08 stwierdził nieważność decyzji C(2008) 926, zmienionej decyzją C(2009) 5810 w zakresie, w jakim dotyczy ona Stichting Administratiekantoor Portielje.

      Sentencja

               1)

               Punkty 4 i 6 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawach połączonych T-208/08 i T-209/08 Gosselin Group i Stichting Administratiekantoor Portielje przeciwko Komisji zostają uchylone.

               2)

               Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez Stichting Administratiekantoor Portielje w sprawie T-209/08 zostaje oddalona.

               3)

               Stichting Administratiekantoor Portielje ponosi zarówno koszty postępowania w pierwszej instancji w sprawie T-209/08, jak również koszty postępowania odwoławczego.

      (1)  Dz.U. C 331 z 12.11.2011.


title: Sprawa T-386/08: Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2010 r. — Trautwein przeciwko OHIM (Przedstawienie konia) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego konia — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/33

         Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2010 r. — Trautwein przeciwko OHIM (Przedstawienie konia)
   (Sprawa T-386/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego konia - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 234/57
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Nadine Trautwein Rolf Trautwein GbR, Research and Development (Leopoldshöhe, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Czychowski, A. Nordemann i A. Dustmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM dnia 7 lipca 2008 r. (sprawa R 1730/2007-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego konia jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Nadine Trautwein Rolf Trautwein GbR, Research and Development zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


               28.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/32

         Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2013 r. przez Konkurrenten.no AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-19/13)
   2013/C 347/13
   Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 16 sierpnia 2013 r. przez Konkurrenten.no AS reprezentowane przez Jona Midthjella, adwokata w Advokatfirmaet Midthjell AS, Grev Wedels plass 5, 0151 Oslo, Norwegia.
   Skarżący występują do Trybunału EFTA o:

               1)

               uchylenie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 519/12/COL z dnia 19 grudnia 2012 r. (AS Oslo Sporveier i AS Sporveisbussene) i obciążenie strony pozwanej i ewentualnych interwenientów kosztami postępowania;

               2)

               uchylenie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 181/13/COL z dnia 8 maja 2013 r. (Kollektivtransportproduksjon vognselskap, Oslo, Ruter AS) i obciążenie strony pozwanej i ewentualnych interwenientów kosztami postępowania;

               3)

               obciążenie Urzędu Nadzoru EFTA (i ewentualnych interwenientów) kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarżący, Konkurrenten.no AS, jest prywatnym przewoźnikiem prowadzącym działalność na rynku regionalnych pospiesznych połączeń autobusowych między południowymi i środkowymi regionami Norwegii.

               —

               W dniu 11 sierpnia 2006 r. wnioskodawca złożył do Europejskiego Urzędu Nadzoru skargę dotyczącą pomocy państwa, a w dniu 8 września 2011 r. złożył drugą skargę w sprawie pomocy na rzecz AS Oslo Sporveier.

               —

               W dniu 21 czerwca 2010 r. Urząd Nadzoru EFTA zamknął sprawę dotyczącą pierwszej skargi bez wszczynania formalnego postępowania wyjaśniającego. W dniu 22 sierpnia 2011 r. Trybunał EFTA uchylił tę decyzję w sprawie E-14/10 Konkurrenten.no AS przeciwko ESA [2011] EFTA Ct. Rep. 266.

               —

               W dniu 5 lipca 2012 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz w jego Suplemencie EOG opublikowano decyzję Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 28 marca 2012 r. o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego dotyczącego ewentualnej pomocy na rzecz AS Oslo Sporveier i AS Sporveisbussene.

               —

               Decyzją z dnia 19 grudnia 2012 r. Urząd Nadzoru EFTA zamknął formalne postępowanie wyjaśniające dotyczące ewentualnej pomocy na rzecz AS Oslo Sporveier i AS Sporveisbussene. W dniu 8 maja 2013 r. Urząd Nadzoru EFTA wydał decyzję w sprawie domniemanej pomocy na rzecz Kollektivtransportproduksjon AS, Oslo Vognselskap AS i Unibuss AS. Żadna z tych decyzji nie została jeszcze opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ani w Suplemencie EOG.

               —

               W związku z tym działaniem skarżący wnosi o uchylenie obu decyzji.

         Skarżący twierdzi między innymi, że Urząd Nadzoru EFTA:

               w odniesieniu do pierwszej decyzji (z dnia 19 grudnia 2012 r.):

                           —

                           wkład kapitałowy zaklasyfikował niezgodnie z prawem jako po części istniejącą pomoc i po części środek niestanowiący pomocy, a roczną zryczałtowaną rekompensatę zaklasyfikował jako istniejącą pomoc,

                           —

                           naruszył postanowienia art. 61 Porozumienia EOG w odniesieniu do potrącenia zakumulowanych strat podatkowych ze świadczeniami (wkładami) wewnątrzgrupowymi;

               w odniesieniu do drugiej decyzji (z dnia 8 maja 2013 r.):

                           —

                           naruszył ciążący na nim obowiązek wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego przez niezgodne z prawem zaklasyfikowanie transakcji jako istniejącą pomoc oraz zaklasyfikowanie krótkoterminowej pożyczki na utrzymanie płynności i zamówień publicznych udzielonych bez konkursu za środek niestanowiący pomocy,

                           —

                           naruszył ciążący na nim obowiązek wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego w sprawie przyznania gwarancji bez pobierania składek i udzielenia długoterminowych kredytów na infrastrukturę publiczną spółce AS Oslo Sporveier na warunkach, na jakich korzysta sama gmina, przez niezgodne z prawem zaklasyfikowanie środków jako istniejącą pomoc.


title: Sprawa C-180/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad (Bułgaria) w dniu 16 kwietnia 2012 r. — Stoilov i Ko EOOD przeciwko Nachalnik na Mitnitsa Stolichna

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad (Bułgaria) w dniu 16 kwietnia 2012 r. — Stoilov i Ko EOOD przeciwko Nachalnik na Mitnitsa Stolichna
   (Sprawa C-180/12)
   2012/C 194/18
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Stoilov i Ko EOOD

      Strona pozwana: Nachalnik na Mitnitsa Stolichna

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dla celów klasyfikacji taryfowej według Nomenklatury Scalonej z 2009 r., stanowiącej załącznik I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1) zrolowane paski włókniny służące do produkcji żaluzji należy sklasyfikować w zależności od właściwości towaru jako „tkaniny” w ramach kodu CN 5407 61 30 czy zgodnie z jego jedynym przeznaczeniem — a mianowicie w żaluzjach — w ramach kodu CN 6303 92 10, przy czym należy uwzględnić:

                           a)

                           pojęcie „towarów gotowych” w rozumieniu uwagi 7 do sekcji XI („Materiały i artykuły włókiennicze”) w kontekście działu 63 („Pozostałe gotowe artykuły włókiennicze; zestawy; odzież używana i używane artykuły włókiennicze; szmaty”) Nomenklatury Scalonej z 2009 r. interpretowane w związku z [sekcją A] pkt 2 lit. a) ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury Scalonej w odniesieniu do pojęcia „wyrobu niekompletnego lub niegotowego” mając na uwadze przypadek wskazany w lit. c) wskazanej uwagi 7, właściwości omawianego towaru i możliwość, że będzie z niego produkowany wyłącznie jeden produkt końcowy;

                           b)

                           kwestię, czy pojęcie „tkaniny” w dziale 54 podpozycji 5407 61 30 Nomenklatury Scalonej z 2009 r. obejmuje paski materiału, które, podobnie jak żaluzje będące produktem końcowym i stanowiące jedyne przeznaczenie owego towaru posiadają również ramy umocowane na dłuższych bokach, mając na uwadze wyraźne wskazanie owego produktu w podpozycji 6303 92 10 Nomenklatury?

               2)

               Czy istnieją podstawy, by przyjąć, że dla zgłaszającego i zobowiązanego w związku z przywozem towarów powstały uzasadnione oczekiwania w odniesieniu do klasyfikacji taryfowej towaru, i że zgodnie z art. 71 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (2) oraz mając na uwadze zasadę uzasadnionych oczekiwań zastosowanie ma kod taryfowy podany w zgłoszeniu celnym, gdy w stanie faktycznym postępowania przed sądem krajowym w chwili oddawania zgłoszenia celnego miały miejsce następujące okoliczności:

                           a)

                           W zakresie dotyczącym wcześniejszego zgłoszenia celnego takich samych towarów w ramach tego samego kodu taryfowego organy celne dokonując poświadczonej w protokole kontroli towarów obejmującej również kontrolę klasyfikacji taryfowej nie pobrały próbek celem przeprowadzenia analizy i stwierdzono, że towary odpowiadały danym wskazanym w zgłoszeniu;

                           b)

                           nie została przeprowadzona późniejsza kontrola po wskazaniu w dalszych pięciu zgłoszeniach celnych takich samych towarów w ramach tego samego kodu taryfowego, które to zgłoszenia również zostały złożone wcześniej, zarówno przed, jak również po dacie sporządzenia protokołu w przedmiocie kontroli celnej, w którym stwierdzono, że kod taryfowy jest prawidłowy?

               3)

               Czy w kontekście poszanowania zasady prawomocności art. 243 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 należy interpretować w ten sposób, że odwołanie od aktu wydanego na podstawie art. 232 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia może zostać złożone jedynie wówczas, gdy ów akt został wydany ze względu na brak terminowej zapłaty, wraz z jego wydaniem określona zostaje kwota należności i na podstawie prawa krajowego danego państwa członkowskiego stanowi on tytuł egzekucyjny dla celów wyegzekwowania należności?

               4)

               Czy art. 41 ust. 2 lit. a) i art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że wówczas, gdy złożony przez dłużnika na podstawie art. 221 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 wniosek o przeprowadzenie środków dowodowych w drodze niezależnej opinii nie został w sposób wyraźny rozstrzygnięty przez organ celny i nie został rozważony w uzasadnieniach późniejszych decyzji, ma miejsce nieusuwalne naruszenie prawa do dobrej administracji i prawa do obrony w postępowaniu administracyjnym, którego nie można naprawić w postępowaniu sądowym, ponieważ osoba zainteresowana w okolicznościach danej sprawy ma jedynie w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji możliwość wykazania swych zarzutów dotyczących klasyfikacji taryfowej poprzez zadanie pytań niezależnemu biegłemu?

      (1)  Dz.U. Dz 291, s. 1

      (2)  Dz.U. 302, s. 1


title: Sprawa C-198/04: Skarga wniesiona dnia 4 maja 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               26.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/4

         Skarga wniesiona dnia 4 maja 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-198/04)
   (2004/C 168/07)
   Dnia 4 maja 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Republice Francuskiej sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez M. Patakia i H. Stovlbaeka, w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               orzeczenie, że Republika Francuska, poprzez niepełne transponowanie dyrektyw 89/48/EWG (1) i 92/51/EWG (2) w części dotyczącej zawodu przewodnika turystycznego, uchybiła zobowiązaniom jakie ciążą na niej na mocy wymienionych dyrektyw oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.

               2.

               obciążenie Rebubliki Francuskiej kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty:
   Francuskie przepisy dotyczące zawodu przewodnika turystycznego nie przewidują procedury uznawania dyplomów zgodnej z dyrektywami 89/48/EWG i 92/51/EWG.

      (1)  Dyrektywa Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata (Dz.U. L 19 z dnia 24 stycznia 1989 r., str. 16).

      (2)  Dyrektywa Rady 92/51/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniająca dyrektywę 89/48/EWG (Dz.U. L 209 z dnia 24 lipca 1992 r., str. 25).