title: Sprawa C-382/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – C.E. Franzen, H.D. Giesen, F. van den Berg/Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank [Odesłanie prejudycjalne — Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuł 13 ust. 2 i art. 17 — Praca dorywcza wykonywana w państwie członkowskim innym niż państwo miejsca zamieszkania — Właściwe ustawodawstwo — Odmowa przyznania zasiłku rodzinnego oraz obniżenie emerytury w państwie członkowskim miejsca zamieszkania]

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – C.E. Franzen, H.D. Giesen, F. van den Berg/Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank
   (Sprawa C-382/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 13 ust. 2 i art. 17 - Praca dorywcza wykonywana w państwie członkowskim innym niż państwo miejsca zamieszkania - Właściwe ustawodawstwo - Odmowa przyznania zasiłku rodzinnego oraz obniżenie emerytury w państwie członkowskim miejsca zamieszkania])
   (2015/C 205/05)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Centrale Raad van Beroep

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: C.E. Franzen; H.D. Giesen; F. van den Berg

      Strona pozwana: Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank

      Sentencja

               1)

               Artykuł 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem nr 1992/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 18 grudnia 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że osoba zamieszkała w państwie członkowskim, która objęta jest zakresem stosowania tego rozporządzenia, ze zmianami, i na podstawie umowy o pracę dorywczą jest zatrudniona na terytorium innego państwa członkowskiego w wymiarze kilku dni miesięcznie, podlega z tego tytułu ustawodawstwu państwa zatrudnienia zarówno podczas dni, w których wykonuje pracę najemną, jak i podczas dni, w których nie wykonuje tej pracy.

               2)

               Artykuł 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem nr 118/97, zmienionego rozporządzeniem nr 1992/2006, w związku z art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71, należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach rozpatrywanych w postępowaniu głównym nie stoi on na przeszkodzie temu, by pracownik migrujący, który podlega ustawodawstwu państwa zatrudnienia, miał prawo, na mocy ustawodawstwa państwa członkowskiego miejsca zamieszkania, do świadczeń z systemu ubezpieczeń emerytalnych i zasiłków rodzinnych państwa członkowskiego miejsca zamieszkania.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.


title: Sprawa C-126/06: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 19 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Protodikeio Tripolis — Grecja) — Carrefour — Marinopoulos AE przeciwko Nomarchiaki aftodioikisi Tripolis (Swobodny przepływ towarów — Artykuł 28 WE — Ograniczenia ilościowe — Środkl o skutku równoważnym — Sprzedaż mrożonych produktów piekarskich)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/10

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 19 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Protodikeio Tripolis — Grecja) — Carrefour — Marinopoulos AE przeciwko Nomarchiaki aftodioikisi Tripolis
   (Sprawa C-126/06) (1)

   (Swobodny przepływ towarów - Artykuł 28 WE - Ograniczenia ilościowe - Środkl o skutku równoważnym - Sprzedaż mrożonych produktów piekarskich)
   (2007/C 82/19)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Dioikitiko Protodikeio Tripolis
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Carrefour — Marinopoulos AE

      Strona pozwana: Nomarchiaki aftodioikisi Tripolis
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Dioikitiko Protodikeio Tripolis — Wykładnia art. 28 WE — Sprzedaż częściowo upieczonych produktów piekarskich (produktów „bake-off”) — Wymóg uzyskania zezwolenia
   Sentencja
   Artykuł 28 WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, które poddają sprzedaż produktów „bake-off ”takim samym wymogom jak wymogi mające zastosowanie do pełnego procesu produkcji i sprzedaży chleba oraz tradycyjnych produktów piekarskich.

      (1)  Dz.U. C 108 z 6.5.2006.


title: Sprawa T-74/06: Skarga wniesiona w dniu  3 marca 2006 r.  — Fox Racing przeciwko OHIM

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/24

         Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2006 r. — Fox Racing przeciwko OHIM
   (Sprawa T-74/06)
   (2006/C 108/44)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Fox Racing Inc. (Morgan Hill, USA) [Przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Lloyd IP Limited (Penrith, Zjednoczone Królestwo)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 8 grudnia 2005 r. (sprawa R 1180/2004-1) w części, w jakiej odrzucono zgłoszenie dotyczące motocykli i kasków bezpieczeństwa oraz odzieży ochronnej dla motocyklistów i kolarzy (klasa 8), jak również odzieży, w szczególności kurtek, prochowców, bluz, swetrów, koszul, spodni, bluzek, rajstop, szortów, kapeluszy, czapek, opasek na głowę, rękawiczek, butów, kozaków, skarpetek i fartuchów (klasa 25),

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SHIFT” dla towarów z klasy 9, 16, 18 i 25 — zgłoszenie nr 2 419 349
   Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Lloyd Lifestyle Limited
   Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Wspólnotowy graficzny znak towarowy i wcześniejszy niezarejestrowany słowny znak towarowy „Swift” oraz krajowy graficzny znak towarowy „Swift leathers” dla towarów z klas 9 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odmowa rejestracji

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji w części, w jakiej odrzucono zgłoszenie dla „przyrządów do pomiaru ciśnienia powietrza” i towarów z klas 16 i 18, a w pozostałym zakresie utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94


title: Sprawa C-89/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België — Belgia) — Rose Marie Bark przeciwko Wspólnemu przedsiębiorstwu Galileo, w likwidacji (Wspólne przedsiębiorstwa — Umowy zawarte z pracownikami — Warunki mające zastosowanie — Rozporządzenie (WE) nr 876/2002)

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België — Belgia) — Rose Marie Bark przeciwko Wspólnemu przedsiębiorstwu Galileo, w likwidacji
   (Sprawa C-89/12) (1)

   (Wspólne przedsiębiorstwa - Umowy zawarte z pracownikami - Warunki mające zastosowanie - Rozporządzenie (WE) nr 876/2002)
   2013/C 171/15
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van Cassatie van België

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Rose Marie Bark

      Strona pozwana: Wspólne przedsiębiorstwo Galileo, w likwidacji

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van Cassatie van België — Wykładnia art. 11 ust. 2 statutu Wspólnego przedsiębiorstwa Galileo zawartego w załączniku do rozporządzenia Rady (WE) nr 876/2002 dnia 21 maja 2002 r. ustanawiającego Wspólne przedsiębiorstwo Galileo (Dz.U. L 138, s. 1) — Umowy na czas określony zawarte z pracownikami — Umowy, które mają być oparte na „warunkach zatrudniania innych pracowników Wspólnot Europejskich” — Obowiązkowe stosowanie przepisów regulaminu pracowniczego urzędników dotyczących warunków wynagrodzenia

      Sentencja

   Artykuł 11 ust. 2 statutu Wspólnego przedsiębiorstwa Galileo znajdującego się w załączniku do rozporządzenia Rady (WE) nr 876/2002 z dnia 21 maja 2002 r. ustanawiającego Wspólne przedsiębiorstwo Galileo, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1943/2006 z dnia 12 grudnia 2006 r., należy interpretować ten sposób, że warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, a w szczególności określone w nich warunki wynagrodzenia, nie znajdują zastosowania do pracowników Wspólnego przedsiębiorstwa Galileo, którzy mają umowę na czas określony.

      (1)  Dz.U. C 133 z 5.5.2012.


title: Sprawa C-203/13: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Bułgarii

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/12

         Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Bułgarii
   (Sprawa C-203/13)
   2013/C 164/23
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet, M. Heller i P. Michajłowa)

      Strona pozwana: Republika Bułgarii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Bułgarii uchybiła swoim zobowiązaniom z art. 49 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE (1) z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE w ten sposób, że nie przyjęła wszystkich przepisów prawnych i administracyjnych koniecznych do wykonania art. 3 ust. 7 i załącznika I pkt 1 lit. a) akapit drugi oraz lit. b), c), d), f), h) oraz i) tej dyrektywy, a w każdym razie nie poinformowała Komisji o przyjęciu tych środków;

               —

               nałożenie Republikę Bułgarii, na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE, okresowej kary pieniężnej w wysokości 8 448 EUR za każdy dzień od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie, z tytułu naruszenia obowiązku poinformowania Komisji o środkach podjętych w celu transpozycji dyrektywy 2009/72/WE;

               —

               obciążenie Republiki Bułgarii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 3 marca 2011 r.

      (1)  Dz.U. L 211, s. 55.


title: Sprawa F-77/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 grudnia 2012 r. — Van Neyghem przeciwko Radzie (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2007 r. — Odmowa awansu — Stwierdzenie nieważności — Działania zapewniające wykonanie wyroku — Nowe porównanie osiągnięć)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/31

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 grudnia 2012 r. — Van Neyghem przeciwko Radzie
   (Sprawa F-77/11) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2007 r. - Odmowa awansu - Stwierdzenie nieważności - Działania zapewniające wykonanie wyroku - Nowe porównanie osiągnięć)
   2013/C 38/59
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Kris Van Neyghem (Tienen, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i J. Herrmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w celu wykonania wyroku w sprawie F-53/08, nieprzyznającej stronie skarżącej awansu do grupy zaszeregowania AST 7 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2007 r., oraz żądanie naprawienia szkody, jaką miał ponieść skarżący.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty i zostaje obciążona jedną czwartą kosztów poniesionych przez Krisa Van Neyghema.

               3)

               Kris Van Neyghem pokrywa trzy czwarte własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 340 z 19.11.2011, s. 40.


title: Sprawa T-218/10: Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2010 r. — DHL International przeciwko OHIM — Service Point Solutions (SERVICEPOINT)

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/26

         Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2010 r. — DHL International przeciwko OHIM — Service Point Solutions (SERVICEPOINT)
   (Sprawa T-218/10)
   2010/C 195/41
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: DHL International GmbH (Bonn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K.U. Jonas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Service Point Solutions, SA (Barcelona, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 lutego 2010 w sprawie R 628/2009-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej i ewentualnie pozostałych uczestników postępowania kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „SERVICEPOINT” dla towarów i usług z klas 16, 20, 35 i 39.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Service Point Solutions, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „Service Point” dla towarów i usług z klas 8, 9, 16, 20, 35, 38, 39 i 42, graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „service point” dla towarów i usług z klasy 16 oraz graficzny znak towarowy zawierający element słowny „service point” dla towarów i usług z klas 9 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, oraz naruszenie art. 76 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza niesłusznie nie uwzględniła różnych, przedłożonych jej dokumentów.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-318/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 marca 2008 r. — National Association of Licensed Opencast Operators przeciwko Komisji

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/43

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 marca 2008 r. — National Association of Licensed Opencast Operators przeciwko Komisji
   (Sprawa T-318/07) (1)

   (2008/C 107/75)

      Język postępowania: angielski

   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 247 z 20.10.2007.


title: Sprawa C-484/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I – Niemcy) – Tobias Mc Fadden/Sony Music Entertainment Germany GmbH [Odesłanie prejudycjalne — Społeczeństwo informacyjne — Swobodny przepływ usług — Bezprzewodowa sieć lokalna (WLAN) przedsiębiorcy — Swobodne publiczne udostępnienie — Odpowiedzialność usługodawców będących pośrednikami — Zwykły przekaz — Dyrektywa 2000/31/WE — Artykuł 12 — Ograniczenie odpowiedzialności — Nieznany użytkownik tej sieci — Naruszenie praw podmiotów praw do utworu chronionego — Obowiązek zabezpieczenia sieci — Odpowiedzialność cywilna przedsiębiorcy]

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I – Niemcy) – Tobias Mc Fadden/Sony Music Entertainment Germany GmbH
   (Sprawa C-484/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Społeczeństwo informacyjne - Swobodny przepływ usług - Bezprzewodowa sieć lokalna (WLAN) przedsiębiorcy - Swobodne publiczne udostępnienie - Odpowiedzialność usługodawców będących pośrednikami - Zwykły przekaz - Dyrektywa 2000/31/WE - Artykuł 12 - Ograniczenie odpowiedzialności - Nieznany użytkownik tej sieci - Naruszenie praw podmiotów praw do utworu chronionego - Obowiązek zabezpieczenia sieci - Odpowiedzialność cywilna przedsiębiorcy])
   (2016/C 419/05)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht München I

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Tobias Mc Fadden

      Strona pozwana: Sony Music Entertainment Germany GmbH

      Sentencja

               1)

               Artykuł 12 ust. 1 dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywy o handlu elektronicznym) w związku z art. 2 lit. a) tej dyrektywy i art. 1 pkt 2 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r., należy interpretować w ten sposób, że świadczenie takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, wykonywane przez operatora sieci telekomunikacyjnej i polegające na bezpłatnym publicznym udostępnianiu tej sieci, stanowi „usługę społeczeństwa informacyjnego” w rozumieniu tego pierwszego przepisu, gdy jest ono realizowane przez danego usługodawcę w celach reklamowych w odniesieniu do dóbr sprzedawanych lub usług świadczonych przez tego usługodawcę.

               2)

               Artykuł 12 ust. 1 dyrektywy 2000/31 należy interpretować w ten sposób, że aby uznać, iż usługa, o której mowa w tym przepisie, polegająca na zapewnianiu dostępu do sieci telekomunikacyjnej, jest świadczona, dostęp ten nie musi przekraczać ram działania technicznego, automatycznego i biernego zapewniającego wykonanie wymaganej transmisji informacji, przy czym nie musi być spełniony żaden inny wymóg dodatkowy.

               3)

               Artykuł 12 ust. 1 dyrektywy 2000/31 należy interpretować w ten sposób, że warunek przewidziany w art. 14 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy nie stosuje się analogicznie do wspomnianego art. 12 ust. 1.

               4)

               Artykuł 12 ust. 1 dyrektywy 2000/31 w związku z art. 2 lit. b) tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że poza wymogiem wymienionym w tym przepisie nie istnieją inne wymogi, którym podlega usługodawca zapewniający dostęp do sieci telekomunikacyjnej.

               5)

               Artykuł 12 ust. 1 dyrektywy 2000/31 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by osoba, która została poszkodowana przez naruszenie jej praw do utworu, mogła żądać od dostawcy dostępu do sieci telekomunikacyjnej odszkodowania na tej podstawie, iż jeden z tych dostępów został użyty przez osoby trzecie do naruszenia jej praw, a także zwrotu kosztów wezwania do zaniechania naruszenia i kosztów sądowych poniesionych w związku z jej roszczeniem odszkodowawczym. Natomiast przepis ten należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by osoba ta żądała zakazania kontynuowania tego naruszenia, a także zasądzenia kosztów wezwania do zaniechania naruszenia oraz kosztów sądowych od dostawcy dostępu do sieci telekomunikacyjnej, którego usługi wykorzystano do dokonania tego naruszenia, w razie gdy roszczenia te dotyczą wydanego przez organ lub sąd krajowy nakazu, na podstawie którego usługodawca jest zobowiązany zaprzestać umożliwiania kontynuowania wspomnianego naruszenia, lub następują po takim nakazie.

               6)

               Artykuł 12 ust. 1 dyrektywy 2000/31 w związku z art. 12 ust. 3 tej dyrektywy należy interpretować przy uwzględnieniu wymogów wynikających z ochrony praw podstawowych oraz przepisów przewidzianych dyrektywami 2001/29 i 2004/48 w ten sposób, że nie stoi on w zasadzie na przeszkodzie wydaniu nakazu, takiego jak w postępowaniu głównym, który pod rygorem grzywny wymaga od dostawcy dostępu do sieci telekomunikacyjnej pozwalającej ogółowi na łączenie się z Internetem uniemożliwienia osobom trzecim publicznego udostępniania za pomocą tego łącza internetowego określonego utworu lub jego części chronionych prawem autorskim do pobierania poprzez internetową giełdę wymiany (peer-to-peer), gdy dostawca ten ma wybór co do tego, jakich środków technicznych użyć, aby zastosować się do tego nakazu, nawet jeśli wybór ten ogranicza się do jednego środka polegającego na zabezpieczeniu łącza internetowego hasłem, o ile użytkownicy tej sieci są zobowiązani ujawnić swoją tożsamość w celu uzyskania wymaganego hasła i nie mogą zatem działać anonimowo, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 46 z 9.2.2015.


title: Sprawa C-491/15 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 stycznia 2017 r. – Rainer Typke/Komisja Europejska [Odwołanie — Dostęp do dokumentów instytucji — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Artykuł 3 — Pojęcie dokumentu — Artykuł 2 ust. 3 — Dokumenty przechowywane przez instytucje — Kwalifikacja informacji z bazy danych — Obowiązek utworzenia nieistniejącego dokumentu — Brak — Istniejące dokumenty, które mogą być pozyskane z bazy danych]

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 stycznia 2017 r. – Rainer Typke/Komisja Europejska
   (Sprawa C-491/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Dostęp do dokumentów instytucji - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Artykuł 3 - Pojęcie dokumentu - Artykuł 2 ust. 3 - Dokumenty przechowywane przez instytucje - Kwalifikacja informacji z bazy danych - Obowiązek utworzenia nieistniejącego dokumentu - Brak - Istniejące dokumenty, które mogą być pozyskane z bazy danych])
   (2017/C 063/05)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rainer Typke (przedstawiciel: C. Cortese, avvocato)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Clotuche-Duvieusart i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone

               2)

               Rainer Typke zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016.


title: Sprawa T-278/03: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  27 stycznia 2006 r.  w sprawie Van Mannekus przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz tlenku magnezu pochodzącego z Chin — Zmiana uprzednio nałożonych środków antydumpingowych — Skarga o stwierdzenie nieważności — Zarzut niedopuszczalności)

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/28

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 stycznia 2006 r. w sprawie Van Mannekus przeciwko Radzie
   (Sprawa T-278/03) (1)

   (Dumping - Przywóz tlenku magnezu pochodzącego z Chin - Zmiana uprzednio nałożonych środków antydumpingowych - Skarga o stwierdzenie nieważności - Zarzut niedopuszczalności)
   (2006/C 86/55)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Van Mannekus & Co. BV (Schiedam, Niderlandy) [Przedstawiciel: adwokat H. Bleier]

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej [Przedstawiciele: S. Marquardt, pełnomocnik, wspierany przez adwokata G. Berrischa]

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: T. Scharf i K. Talaber Ricz, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 985/2003 z dnia 5 czerwca 2003 r. zmieniającego środki antydumpingowe nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 1334/1999 na przywóz tlenku magnezu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 143, str.1)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę.

               3)

               Komisja pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 264 z 1.11.2003


title: Sprawa C-131/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 24 stycznia 2008 r. w sprawie T-88/06 Dorel Juvenile Group, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 1 kwietnia 2008 r. przez Dorel Juvenile Group, Inc.

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/10

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 24 stycznia 2008 r. w sprawie T-88/06 Dorel Juvenile Group, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 1 kwietnia 2008 r. przez Dorel Juvenile Group, Inc.
   (Sprawa C-131/08 P)
   (2008/C 158/14)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Dorel Juvenile Group, Inc. (przedstawiciel: Dr G. Simon, Rechtsanwältin)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 24 stycznia 2008 r. w sprawie T-88/06;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej wydanej w dniu 11 stycznia 2006 r. w sprawie R 616/2004-2 oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie twierdzi, że dokonana przez Sąd Pierwszej Instancji ocena wymogów rejestracji znaku towarowego jest zbyt ograniczająca. Wnoszący odwołanie uważa, że Sąd ocenił naturę określenia „SAFETY 1st” dokonując oddzielnej analizy elementu „1st” i oparł swoje rozstrzygnięcie na założeniu, że skoro element „1st” pozbawiony jest charakteru odróżniającego, nie może on nabyć takiego charakteru w wyniku połączenia go z elementem składowym znaku, jakim jest „SAFETY”. Zdaniem wnoszącego odwołanie Sąd powinien był oprzeć swoja ocenę odróżniającego charakteru omawianego znaku towarowego na całościowym postrzeganiu określenia „SAFETY 1st” przez przeciętnego konsumenta. Dokonany przez Sąd podział znaku towarowego „SAFETY 1st” na jego elementy składowe nie odzwierciedla sposobu podejścia konsumentów do tego znaku i sposobu, w jaki oni go postrzegają.
   Zaskarżony wyrok opiera się na kryterium, zgodnie z którym wyrażenie „safety first” używane jest do oznaczania towarów objętych zgłoszonym znakiem towarowym, „pełniąc funkcję informacji na temat jakości lub właściwości towarów”. Wnoszący odwołanie twierdzi, że kryterium to ma znaczenie w kontekście art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), lecz nie znajduje ono zastosowania na potrzeby stosowania art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia. Sąd oparł zatem swoje przekonanie o tym, iż do omawianego oznaczenia znajduje zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. b) na ustaleniu, że nie spełnia ono kryteriów ochrony z art. 7 ust. 1 lit. c).
   Wreszcie wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd nie wziął pod uwagę faktu, iż art. 12 b) rozporządzenia nr 40/94 stanowi korektę do interpretacji art. 7 ust. 1 lit. b).

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa C-555/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 3 listopada 2011 r. — Enosi Epangelmation Asfaliston Ellados „EEAE” , Syllogos Asfalistikon Praktoron N. Attikis „SPATE” , Panellinios Syllogos Asfalistikon Symvoulon „PSAS” , Syndesmos Ellinon Mesiton Asfaliseon „SEMA” , Panellinios Syndesmos Syntoniston Asfalistikon Symvoulon „PSAS” przeciwko Ypourgos Anaptixis i Omospondia Asfalistikon Syllogon Ellados

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/33

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 3 listopada 2011 r. — Enosi Epangelmation Asfaliston Ellados „EEAE”, Syllogos Asfalistikon Praktoron N. Attikis „SPATE”, Panellinios Syllogos Asfalistikon Symvoulon „PSAS”, Syndesmos Ellinon Mesiton Asfaliseon „SEMA”, Panellinios Syndesmos Syntoniston Asfalistikon Symvoulon „PSAS” przeciwko Ypourgos Anaptixis i Omospondia Asfalistikon Syllogon Ellados
      (Sprawa C-555/11)
      (2012/C 25/61)
      Język postępowania: grecki

         Sąd krajowy

      Symvoulio tis Epikrateias

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Enosi Epangelmation Asfaliston Ellados „EEAE”, Syllogos Asfalistikon Praktoron N. Attikis „SPATE”, Panellinios Syllogos Asfalistikon Symvoulon „PSAS”, Syndesmos Ellinon Mesiton Asfaliseon „SEMA”, Panellinios Syndesmos Syntoniston Asfalistikon Symvoulon „PSAS”

         Strona pozwana: Ypourgos Anaptixis i Omospondia Asfalistikon Syllogon Ellados

         Pytanie prejudycjalne

      Czy wykładni art. 2 ust. 3 akapit drugi dyrektywy 2002/92/WE zgodnie, z którym: „Działalność taka [wskazana w akapicie pierwszym tego przepisu] nie jest uważana za pośrednictwo ubezpieczeniowe, jeżeli jest podejmowana przez zakład ubezpieczeń lub pracownika zakładu ubezpieczeń, za którego pełną odpowiedzialność ponosi zakład ubezpieczeń” należy dokonywać w ten sposób, że umożliwia on pracownikowi zakładu ubezpieczeń niespełniającemu wymogów, o których mowa w art. 4 ust. 1 dyrektywy wykonywanie — okazjonalne i nie jako główną działalność zawodową — działalności pośrednictwa ubezpieczeniowego również w sytuacji, gdy pracownik taki nie znajduje się w stosunku pracy podporządkowanej względem zakładu, który w każdym razie nadzoruje jego czynności lub należy uważać, że dyrektywa zezwala na taką działalność jedynie gdy jest ona wykonywana w ramach stosunku pracy podporządkowanej?


title: Sprawa F-19/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 7 lipca 2011 r. — Galvan przeciwko Komisji (Służba publiczna — Osoba domagająca się przyznania jej statusu urzędnika lub pracownika Unii Europejskiej — Skarga — Oczywista niedopuszczalność — Niedochowanie procedury poprzedzającej wniesienie skargi)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/31

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 7 lipca 2011 r. — Galvan przeciwko Komisji
   (Sprawa F-19/11)
   (Służba publiczna - Osoba domagająca się przyznania jej statusu urzędnika lub pracownika Unii Europejskiej - Skarga - Oczywista niedopuszczalność - Niedochowanie procedury poprzedzającej wniesienie skargi)
   2012/C 138/69
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Mario Galvan (Besano, Włochy) (przedstawiciel: S. Costantino, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot sprawy

   Żądanie skarżącego przyznania mu statusu pracownika Unii Europejskiej

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               M. Galvan pokryje swoje własne koszty.


title: Sprawa C-411/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Madrid — Hiszpania) — Félix Palacios de la Villa przeciwko Cortefiel Servicios SA (Dyrektywa 2000/78/WE — Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy — Zakres — Układ zbiorowy pracy przewidujący rozwiązanie z mocy prawa stosunku pracy, gdy pracownik kończy 65 lat i nabywa uprawnienia emerytalne — Dyskryminacja związana z wiekiem — Uzasadnienie)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Madrid — Hiszpania) — Félix Palacios de la Villa przeciwko Cortefiel Servicios SA
   (Sprawa C-411/05) (1)

   (Dyrektywa 2000/78/WE - Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy - Zakres - Układ zbiorowy pracy przewidujący rozwiązanie z mocy prawa stosunku pracy, gdy pracownik kończy 65 lat i nabywa uprawnienia emerytalne - Dyskryminacja związana z wiekiem - Uzasadnienie)
   (2007/C 297/09)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Juzgado de lo Social de Madrid
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Félix Palacios de la Villa

      Strona pozwana: Cortefiel Servicios SA
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Juzgado de lo Social de Madrid — Wykładnia art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, str. 16) — Uregulowania krajowe o charakterze transponującym zawierające przepisy przejściowe uznające za zgodne z prawem zawarte w porozumieniach zbiorowych klauzule obowiązkowego przejścia na emeryturę, nieuzasadnione celami polityki zatrudnienia
   Sentencja
   Wykładni zakazu wszelkiej dyskryminacji ze względu na wiek, o którym stanowi dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, należy dokonać w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu takiemu jak to, będące przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym, w oparciu o które za ważne uznaje się klauzule o obowiązkowym przejściu na emeryturę, zawarte w układach zbiorowych pracy i stawiające jako jedyne wymogi ukończenie przez pracownika określonego wieku umożliwiającego nabycie uprawnień emerytalnych, ustalonego przez uregulowanie krajowe na 65 lat, i spełnienie pozostałych kryteriów z zakresu zabezpieczenia społecznego umożliwiających nabycie uprawnień do emerytury z systemu składkowego, gdy

               —

               przepis ten, wprawdzie oparty na wieku, jest obiektywnie i racjonalnie uzasadniony, w ramach prawa krajowego, słusznym celem związanym z polityką zatrudnienia i z rynkiem pracy, oraz

               —

               środki podjęte dla realizacji tego celu interesu ogólnego nie wydają się być w związku z tym niewłaściwe i niekonieczne.

      (1)  Dz.U. C 36 z 11.2.2006 r.


title: Sprawa T-432/16: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2016 r. – Lackmann Fleisch- und Feinkostfabrik/EUIPO (медведь)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/22

      Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2016 r. – Lackmann Fleisch- und Feinkostfabrik/EUIPO (медведь)
      (Sprawa T-432/16)
      (2016/C 364/22)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Lackmann Fleisch- und Feinkostfabrik GmbH (Bühl, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Lingenfelser)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „медведь” – zgłoszenie nr 14 397 921

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 maja 2016 r. w sprawie R 240/2016-1

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i dopuszczenie dokonanego przez skarżącą zgłoszenia spornego znaku towarowego.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Sporny znak towarowy nie jest opisujący i ma charakter odróżniający.


title: Sprawa C-22/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul București (Rumunia) w dniu 15 stycznia 2016 r. – Fondul Proprietatea SA/SC Hidroelectrica SA

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul București (Rumunia) w dniu 15 stycznia 2016 r. – Fondul Proprietatea SA/SC Hidroelectrica SA
   (Sprawa C-22/16)
   (2016/C 118/14)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul București

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Fondul Proprietatea SA

      Strona pozwana: SC Hidroelectrica SA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w rozumieniu art. 107 TFUE udział rumuńskiej spółki o kapitale publicznym w kapitale spółki mieszanej (rumuńsko-tureckiej) jest równoznaczny z pomocą państwa podlegającą obowiązkowi notyfikacji, o którym mowa w art. 108 ust. 3 TFUE?
               Czy udział ten stanowi finansowanie publiczne mające charakter selektywny i czy może mieć wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi Unii Europejskiej?

               2)

               Czy można uznać, że taki udział spółki o kapitale publicznym będącej producentem energii elektrycznej narusza zasadę rozdziału systemów przesyłowych i operatorów systemów przesyłowych, ustanowioną przez art. 9 dyrektywy 2009/72/WE (1) dotyczącej zasad przyjętych dla ryku wewnętrznego energii elektrycznej?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211, s. 55).


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 maja 2005 r. w sprawie T-31/03 Grupo Sada, pa, SA, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element słowny „GRUPO SADA” — Wcześniejszy krajowy znak towarowy zawierający element słowny „sadia” — Częściowa odmowa rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/15

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 11 maja 2005 r.
   w sprawie T-31/03 Grupo Sada, pa, SA, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element słowny „GRUPO SADA” - Wcześniejszy krajowy znak towarowy zawierający element słowny „sadia” - Częściowa odmowa rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2005/C 171/25)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie T-31/03, Grupo Sada, pa, SA, z siedzibą w Madrycie (Hiszpania) reprezentowana przez adwokatów A. Aguilar De Armasa oraz J. Marrero Ortegę przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), (pełnomocnicy: J. García Murillo oraz M. G. Schneider), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta jest Sadia, SA, z siedziba w Concordia (Brazylia), reprezentowana przez adwokatów J. Garcíę del Santo oraz P. Garcíę Cabrerizo, mającej za przedmiot skargę na decyzję drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 listopada 2002 r. (sprawa R 567/2001-1), w przedmiocie postępowania w sprawie sprzeciwu toczącego się pomiędzy Sadia, SA a Grupo Sada, pa, SA, Sąd Pierwszej Instancji (czwarta izba), w składzie: H. Legal, preses, P. Mengozzi oraz I. Wiszniewska-Białecka, sędziowie; sekretarz: B. Pastor, zastępca sekretarza, wydał w dniu 11 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Skarga zostaje oddalona.

               2

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 70 z 22.3.2003


title: Sprawa C-423/04: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  27 kwietnia 2006 r.  (wniosek Social Security Commissioner o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — Sarah Margaret Richards przeciwko Secretary of State for Work and Pensions (Równość traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego — Dyrektywa 79/7/EWG — Odmowa przyznania emerytury transseksualiście w wieku 60 lat, który poddał się operacji zmiany płci męskiej na płeć żeńską)

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/13

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 kwietnia 2006 r. (wniosek Social Security Commissioner o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — Sarah Margaret Richards przeciwko Secretary of State for Work and Pensions
   (Sprawa C-423/04) (1)

   (Równość traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego - Dyrektywa 79/7/EWG - Odmowa przyznania emerytury transseksualiście w wieku 60 lat, który poddał się operacji zmiany płci męskiej na płeć żeńską)
   (2006/C 143/23)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   Social Security Commissioner
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sarah Margaret Richards

      Strona pozwana: Secretary of State for Work and Pensions
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Social Security Commissioner — Wykładnia art. 4 i 7 dyrektywy Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego — Odmowa przyznania emerytury transseksualiście, który poddał się operacji zmiany płci męskiej na płeć żeńską, w wieku 60 lat, w którym to wieku miałby prawo do emerytury gdyby posiadał płeć żeńską od urodzenia
   Sentencja

               1)

               Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy Rady 79/9/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi odmawiającemu emerytury osobie, która zmieniła — zgodnie z warunkami określonymi przez prawo krajowe — płeć męską na płeć żeńską z uwagi na to, że osoba ta nie ukończyła 65 roku życia, podczas gdy ta sama osoba miałaby prawo do emerytury w wieku 60 lat, gdyby była uznana za kobietę w świetle prawa krajowego.

               2)

               Nie ogranicza się skutków niniejszego wyroku w czasie.

      (1)  Dz.U. C 300 z 4.12.2004 r.


title: Sprawa C-264/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 24 marca 2011 r. w sprawie T-379/06 Kaimer GmbH & Co. Holding KG, Sanha Kaimer GmbH & Co. KG, Sanha Italia Srl. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 27 maja 2011 r. przez Kaimer GmbH & Co. Holding KG i in.

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/22

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 24 marca 2011 r. w sprawie T-379/06 Kaimer GmbH & Co. Holding KG, Sanha Kaimer GmbH & Co. KG, Sanha Italia Srl. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 27 maja 2011 r. przez Kaimer GmbH & Co. Holding KG i in.
   (Sprawa C-264/11 P)
   2011/C 269/42
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Kaimer GmbH & Co. Holding KG, Sanha Kaimer GmbH & Co. KG, Sanha Italia Srl. (pełnomocnik ad litem: adwokat J. Brück)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku wydanego przez Sąd w dniu 24 marca 2011 r. w sprawie T-379/06 Kaimer i in. przeciwko Komisji w zakresie, w jakim Sąd oddalił skargę oraz stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 20 września 2006 r. [K(2006) 4180, sprawa COMP/F-1/38.121 — Złącza rurowe);

               —

               ewentualnie, uchylenie wyroku wydanego przez Sąd w dniu 24 marca 2011 r. w sprawie T-379/06 Kaimer i in. przeciwko Komisji w zakresie, w jakim Sąd oddalił skargę i obniżenie grzywny nałożonej w art. 2 decyzji Komisji z dnia 20 września 2006 r. [K(2006) 4180, sprawa COMP/F-1/38.121 — Złącza rurowe);

               —

               ewentualnie, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie dotyczy wyroku, którym Sąd częściowo oddalił wniesioną przez wnoszące odwołanie skargę na decyzję K(2006) 4180 wersja ostateczna, wydaną przez Komisję w dniu 20 września 2006 r. w postępowaniu na podstawie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F-1/38.121 — Złącza rurowe).
   Wnoszące odwołanie podnoszą trzy zarzuty:

               Pierwszy zarzut: wnoszące odwołanie utrzymują, że Sąd dokonał błędnej oceny dowodu na potwierdzenie dokładnego momentu uznanego za początek trwania naruszenia. W przeciwieństwie do jasnego brzmienia tego dokumentu, Sąd zinterpretował go tak, że wskazuje on na początek trwania naruszenia, podczas gdy, gdyby został on właściwie zinterpretowany, wskazywałby on właśnie na coś zupełnie przeciwnego, mianowicie, że autor dokumentu pominął postawę, jaką wnoszące odwołanie miały przyjąć na rynku. Wnoszące odwołanie utrzymują, że dokument może zostać prawidłowo oceniony bez potrzeby przedkładania innych dowodów.

               Drugi zarzut: wnoszące odwołanie utrzymują, że Sąd błędnie zinterpretował wartość dowodową oświadczeń skruszonych świadków. Pierwsza część drugiego zarzutu jest wywiedziona z naruszenia prawa, jakiego dopuścił się Sąd, gdy przyznał dużą wartość dowodową zeznaniom skruszonych świadków, podczas gdy chodzi tu o świadków dbających o dostarczenie Komisji dowodów przedstawiających znaczącą wartość dodaną celem uzyskania możliwe największego obniżenia ich grzywien. Ta sytuacja wiąże się z nadmierną tendencją do obciążania innych przedsiębiorstw, a tym samym zeznania nie maja właściwie dużej wartości dowodowej. Sąd nie zbadał tej kwestii w uzasadnieniu wyroku.

               Druga część drugiego zarzutu jest wywiedziona z okoliczności, że Sąd nie wyjaśnił sprzeczności pomiędzy zeznaniami skruszonych świadków, a tym samym uzasadnienie wyroku jest błędne i niewystarczające. Pierwszy skruszony świadek w swoich zeznaniach nie wymienił wnoszących odwołanie wśród przedsiębiorstw, które uczestniczyły w naruszeniu, chociaż jego zeznania były kompletne a on sam uzyskał pełne zwolnienie ze swojej grzywny. Zarzuty wobec wnoszących odwołanie zostały oparte na zeznaniach kolejnych skruszonych świadków. Sprzeczność mogłaby zostać wyjaśniona, gdyby Sąd przyznał szczególną wartość dowodową zeznaniom pierwszego przedsiębiorstwa, które współpracowało z Komisją.

               Trzeci zarzut: wnoszące odwołanie utrzymują, że Sąd naruszył Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej oraz europejską konwencję praw człowieka („EKPC”). Sąd naruszył oba te akty wyższego rzędu z dwóch względów. Po pierwsze, dokonywana przez Sąd w sprawach kartelowych kontrola wiarygodności nie jest zgodna — zdaniem wnoszących odwołanie — z wymogami nałożonymi przez kartę praw podstawowych i EKPC w odniesieniu do skutecznego środka prawnego, podczas gdy decyzje, którymi Komisja nakłada grzywny mają charakter karny. Po drugie, również przeprowadzana przez Komisję procedura nie była zgodna z warunkami określonymi w karcie praw podstawowych i EKPC, ponieważ to sama Komisja ustala fakty, na których podstawie wszczyna postępowania a na ich koniec wydaje ostateczną decyzję oraz określa wysokość grzywny. Taka procedura byłaby dopuszczalna tylko wtedy, gdyby decyzje Komisji podlegały pełnej kontroli ze strony niezawisłego sądu. Również w tym zakresie Sąd ograniczył się do zbadania, czy decyzja Komisji nie zawierała oczywistej sprzeczności, natomiast sam nie dokonał własnego ustalenia okoliczności faktycznych.


title: Sprawa T-683/14 P: Wyrok Sądu z dnia 26 listopada 2015 r. – Morgan/OHIM (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny 2010-2011 — Przeinaczenie — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/52

         Wyrok Sądu z dnia 26 listopada 2015 r. – Morgan/OHIM
   (Sprawa T-683/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny 2010-2011 - Przeinaczenie - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie))
   (2016/C 027/66)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rhys Morgan (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo M. Paolacci i A. Lukošiūtė, następnie A. Lukošiūtė, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie wniesione od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 8 lipca 2014 r., Morgan/OHIM (F-26/13, Zb.Orz.SP, EU:F:2014:180) i mające na celu uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Rhys Morgan pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) w ramach niniejszego postępowania.

      (1)  Dz.U. C 431 z 1.12.2014.


title: Sprawa T-81/16: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2016 r. – Pirelli Tyre/EUIPO (Dwa zakrzywione paski na ścianie bocznej opony)

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/51

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2016 r. – Pirelli Tyre/EUIPO (Dwa zakrzywione paski na ścianie bocznej opony)
   (Sprawa T-81/16)
   (2016/C 156/68)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pirelli Tyre SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci T. Müller, F. Togo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Pozycyjny unijny znak towarowy przedstawiający dwa zakrzywione paski umieszczone na ścianie bocznej opony – zgłoszenie nr 13 388 293

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie R 1019/2015-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie kilku zasad formalnych i proceduralnych przy ocenie bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-659/16: Wyrok Sądu z dnia 14 czerwca 2017 r. – LG Electronics/EUIPO (Second Display) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Second Display — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/28

         Wyrok Sądu z dnia 14 czerwca 2017 r. – LG Electronics/EUIPO (Second Display)
   (Sprawa T-659/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Second Display - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 249/42)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: LG Electronics, Inc. (Seul, Republika Korei) (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan i P. Péters)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Ivanauskas, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 czerwca 2016 r. (sprawa R 106/2016-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Second Display jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               LG Electronics, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 402 z 31.10.2016.


title: Sprawa T-416/16: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2016 r. – Othman/Rada

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/21

      Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2016 r. – Othman/Rada
      (Sprawa T-416/16)
      (2016/C 364/20)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Razan Othman (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi strony skarżącej za dopuszczalną i zasadną;

                  —

                  w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. i aktów wykonawczych do niej w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów, które są co do istoty identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-410/16, Makhlouf/Rada lub do nich podobne.


title: Sprawa F-99/09: Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2009 r. — Elisavet Papathanasiou przeciwko OHIM

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/52

         Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2009 r. — Elisavet Papathanasiou przeciwko OHIM
   (Sprawa F-99/09)
   2010/C 134/88
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Elisavet Papathanasiou (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Przedmiot i opis sporu

   Z jednej strony stwierdzenie nieważności zawartej w umowie skarżącej klauzuli przewidującej, że jej stosunek pracy ulega automatycznemu rozwiązaniu w przypadku nie zdania przez nią konkursu zewnętrznego OHIM. Z drugiej strony stwierdzenie, że konkursy OHMI/AD/01/07, OHMI/AD/02/07, OHMI/AST01/07 i OHMI/AST/02/07 nie wywołują żadnych skutków dla jej umowy. Ponadto żądanie naprawienia szkody.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności pisma OHIM z dnia 12 marca 2009 r. i zawartych w nim decyzji OHIM, zgodnie z którymi stosunek pracy skarżącej ulega rozwiązaniu z zachowaniem 8-miesięcznego terminu wypowiedzenia, którego początek przypada na 16 marca 2009 r. wraz ze stwierdzeniem, że stosunek pracy skarżącej pozostawał nieprzerwanie w mocy. W zakresie w jakim Sąd uzna to za konieczne skarżąca wnosi również o stwierdzenie nieważności pism OHIM z dnia 3 sierpnia 2009 r. (zawieszenie biegu terminu na trzy miesiące) i z dnia 9 października 2009 r. (oddalenie zażalenia), które, zdaniem skarżącej, mają charakter pism związanych;

               —

               uchylenie lub stwierdzenie nieważności klauzuli rozwiązującej zawartej w art. 5 umowy o pracę pomiędzy skarżącą i OHIM i tytułem żądania ewentualnego

                           —

                           stwierdzenie, że rozwiązanie umowy o pracę skarżącej również w przyszłości nie może zostać oparte o tę klauzulę rozwiązującą;

                           —

                           stwierdzenie, że wspomniane w piśmie OHIM z dnia 12 marca 2009 r. konkursy nie mogły w każdym razie wywołać ujemnych skutków wynikających z klauzuli rozwiązującej

               —

               zasądzenie od OHIM na rzecz skarżącej odszkodowania w odpowiedniej wysokości, podlegającej ustaleniu przez Sąd w związku z krzywdą odniesioną przez nią w następstwie decyzji wymienionych powyżej;

               —

               w razie gdyby w chwili wydania przez Sąd orzeczenia rzeczywiste pełnienie funkcji przez skarżącą lub wypłacanie przez OHIM należnych jej kwot, pomimo dalszego trwania stosunku pracy, uległo już zakończeniu w związku z niezgodnym z prawem zachowaniem OHIM:

                           —

                           zasądzenie od OHIM na rzecz skarżącej, równocześnie ze stwierdzeniem, że OHIM ma obowiązek nadal zatrudniać skarżącą na tych samych warunkach i ponownie włączyć ją w ramy służbowe, odszkodowania za wyrządzoną jej szkodę majątkową, w szczególności poprzez zapłatę wszystkich ewentualnie należnych wynagrodzeń i zwrot wszystkich kosztów poniesionych przez skarżąca w związku z niezgodnym z prawem zachowaniem OHIM (po odjęciu otrzymanego zasiłku dla bezrobotnych);

                           —

                           ewentualnie, w razie gdyby z prawnych lub faktycznych powodów w niniejszym przypadku nie nastąpiło ponowne włączenie skarżącej w ramy służbowe lub jej dalsze zatrudnienie na dotychczasowych warunkach zasądzenie od OHIM na rzecz skarżącej odszkodowania za szkodę majątkową wynikłą z niezgodnego z prawem rozwiązania jej stosunku pracy w wysokości odpowiadającej różnicy pomiędzy jej szacowanymi zarobkami i zarobkami, które przysługiwałyby jej w razie dalszego trwania umowy o pracę z uwzględnieniem świadczeń emerytalnych i pozostałych uprawnień

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.


title: Sprawa T-450/04: Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2004 r. przez Bouygues SA et Bouygues Télécom przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/27

         Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2004 r. przez Bouygues SA et Bouygues Télécom przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-450/04)
   (2005/C 31/51)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 9 listopada 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Bouygues SA oraz Bouygues Télécom, z siedzibami odpowiednio w Paryżu i Boulogne Billancourt (Francja) reprezentowanych przez adwokatów: Louisa Vogela, Josepha Vogela, François'a Sureau, Didiera Théophile'a, Bernarda Amory'ego i Alexandre Verheyden przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżące wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji Wspólnot Europejskich nr C(2004)3060 z dnia 2 sierpnia 2004 r.,

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 wspomnianej decyzji,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko decyzji nr C(2004)3060 z dnia 2 sierpnia 2004 r., w której Komisja Europejska uznała, że pożyczka akcjonariusza przyznana przez Francję Groupe France Télécom w grudniu 2002 r. w formie linii kredytowej w wysokości 9 miliardów EUR, rozpatrywana w kontekście oświadczeń formułowanych od lipca 2002 r., stanowiła pomoc państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem. Komisja ponadto zdecydowała, że pomoc ta nie powinna stanowić przedmiotu zwrotu.
   Odnośnie uznania za pomoc, skarżące zarzucają ponadto, że w spornej decyzji odmówiono zakwalifikowania jako pomoc państwa zobowiązań wynikających z oświadczeń rządu francuskiego, który publicznie popierał, od lipca do października 2002 r., kredyt dla France Télécom, podczas gdy przedsiębiorstwo to, poważnie zadłużone, wykazywało ogromne straty.
   Na poparcie swoich roszczeń, skarżące podnoszą:

               —

               że Komisja, odmawiając zakwalifikowania jako pomoc państwa oświadczeń rządu francuskiego z lipca, września i października 2002 r., rozpatrywanych indywidualnie lub łącznie, popełniła błąd w zastosowaniu art. 87 Traktatu. Pozwana powinna była stwierdzić w tym zakresie, że wspomniane oświadczenia przyniosły France Télécom korzyść, która zakłócała zarówno konkurencję, jak i wymianę handlową pomiędzy Państwami Członkowskimi;

               —

               że zaskarżona decyzja opiera się na sprzecznych i niewystarczających podstawach. W tym względzie zostało doprecyzowane, że po stwierdzeniu, że oświadczenia rządu francuskiego łączą w sobie wszystkie cechy pomocy państwa, Komisja nie wyciągnęła z tego faktu logicznych wniosków w postaci zakwalifikowania wspomnianych oświadczeń jako pomocy;

               —

               że, odnośnie odmowy nakazania zwrotu pomocy, należało stwierdzić naruszenie art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 88 (93) Traktatu, jak również naruszenie, z powodu niedostatecznych podstaw decyzji, istotnych wymogów proceduralnych. Skarżące uważają w tym względzie, że Komisja mogła była bez przeszkód przedstawić w wymiarze liczbowym wysokość pomocy, nie naruszając prawa Francji do obrony, i że zwrot spornej pomocy nie naruszałby, w niniejszym przypadku, zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.


title: Sprawa C-463/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 sierpnia 2013 r. — Stanley International Betting Ltd, Stanleybet Malta Ltd przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Dogane e dei Monopoli di Stato

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/44

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 sierpnia 2013 r. — Stanley International Betting Ltd, Stanleybet Malta Ltd przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Dogane e dei Monopoli di Stato
   (Sprawa C-463/13)
   2013/C 344/76
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Stanley International Betting Ltd, Stanleybet Malta Ltd

      Druga strona postępowania: Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Dogane e dei Monopoli di Stato

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 55 i nast. TFUE, a także zasady potwierdzone przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 16 lutego 2012 r. [w sprawach połączonych C-72/10 i C-77/10] należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one, aby na przetarg wystawiane były koncesje, których czas obowiązywania jest krótszy, niż czas obowiązywania koncesji udzielonych w przeszłości, jeżeli przetarg zostaje ogłoszony w celu zaradzenia skutkom wynikającym z niezgodnego z prawem wykluczenia pewnej liczby podmiotów gospodarczych z przetargów?

               2)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE, a także zasady potwierdzone przez Trybunał Sprawiedliwości we wspomnianym wyroku z dnia 16 lutego 2012 r. [w sprawach połączonych C-72/10 i C-77/10] należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby wymóg uporządkowania i racjonalizacji systemu udzielania koncesji poprzez zrównanie w czasie terminu ich wygaśnięcia stanowił przyczynę należycie uzasadniającą skrócony czas obowiązywania koncesji wystawionych na przetarg w porównaniu do czasu obowiązywania koncesji udzielonych w przeszłości?


title: Sprawa F-126/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 16 stycznia 2007 r. — Borbély przeciwko Komisji (Urzędnicy — Zwrot kosztów — Dodatek na zagospodarowanie — Dieta dzienna — Zwrot kosztów podróży w związku z rozpoczęciem służby — Miejsce zatrudnienia — Prawa do nieograniczonego orzekania)

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/47

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 16 stycznia 2007 r. — Borbély przeciwko Komisji
   (Sprawa F-126/05) (1)

   (Urzędnicy - Zwrot kosztów - Dodatek na zagospodarowanie - Dieta dzienna - Zwrot kosztów podróży w związku z rozpoczęciem służby - Miejsce zatrudnienia - Prawa do nieograniczonego orzekania)
   (2007/C 42/82)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Andrea Borbély (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat R. Stötzel)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i H. Kraemer, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji Komisji odmawiającej przyznania skarżącej dodatku na zagospodarowanie, diety dziennej oraz zwrotu kosztów podróży w związku z ustaleniem, że miejscem jej zatrudnienia jest Bruksela.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 2 marca 2005 r. zostaje uchylona w zakresie, w jakim odmawia przyznania skarżącej dodatku na zagospodarowanie, o którym mowa w art. 5 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego oraz diety dziennej, o której mowa w art. 10 ust. 1 tego samego załącznika.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich wypłaci skarżącej, zgodnie z obowiązującymi przepisami regulaminu pracowniczego, wspomniane dodatek i dietę, wraz z odsetkami za zwłokę, począwszy od chwili, gdy stały się one wymagalne do momentu faktycznej zapłaty, w wysokości określonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania stosowanej podczas rozpatrywanego okresu, podwyższonej o dwa punkty.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006 r., str. 54.


title: Sprawy połączone T-134/03 i T-135/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  27 września 2005 r.  — Common Market Fertilizers przeciwko Komisji (Umorzenie należności celnych przywozowych — Art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 3319/94 — Wystawienie faktury bezpośrednio importerowi — Pojęcie  grupa ekspertów  w rozumieniu art. 907 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 — Prawo do obrony —  Ewidentne zaniedbanie  w rozumieniu art. 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/21

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2005 r. — Common Market Fertilizers przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-134/03 i T-135/03) (1)

   (Umorzenie należności celnych przywozowych - Art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 3319/94 - Wystawienie faktury bezpośrednio importerowi - Pojęcie „grupa ekspertów” w rozumieniu art. 907 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 - Prawo do obrony - „Ewidentne zaniedbanie” w rozumieniu art. 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 - Obowiązek uzasadnienia)
   (2005/C 296/44)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Common Market Fertilizers SA (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciel(-e): A. Sutton, barrister i adwokat N. Flandin]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel(-e): X. Lewis]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2002) 5217 wersja ostateczna i C (2002) 5218 wersja ostateczna z dnia 20 grudnia 2002 r. uznającej, że umorzenie należności celnych przywozowych nie jest uzasadnione w szczególnym przypadku.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Skarżąca poniesie własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 158 z 5.7.2003


title: Sprawa C-168/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour du travail de Mons (Belgia) w dniu 25 marca 2016 r. – Sandra Nogueira, Victor Perez-Ortega, Virginie Mauguit, Maria Sanchez-Odogherty, José Sanchez-Navarro/Crewlink Ltd

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour du travail de Mons (Belgia) w dniu 25 marca 2016 r. – Sandra Nogueira, Victor Perez-Ortega, Virginie Mauguit, Maria Sanchez-Odogherty, José Sanchez-Navarro/Crewlink Ltd
   (Sprawa C-168/16)
   (2016/C 191/22)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour du travail de Mons

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Sandra Nogueira, Victor Perez-Ortega, Virginie Mauguit, Maria Sanchez-Odogherty, José Sanchez-Navarro

      Strona pozwana: Crewlink Ltd

      Pytanie prejudycjalne

   Mając na względzie:

               —

               wymogi przewidywalności rozstrzygnięć i pewności prawa, które zdeterminowały przyjęcie uregulowań w dziedzinie jurysdykcji i wykonywania orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych, takich jak zawarte w konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 1972, L 299, s. 32) – zmienionej konwencją z dnia 29 listopada 1996 r. w sprawie przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji (Dz.U. 1997, [C] 15, s. 1), zwanej „konwencją brukselską” – oraz w rozporządzeniu Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1) (zob. w szczególności wyrok z dnia 19 lipca 2012 r., Mahamdia, C-154/11, [EU:C:2012:491], pkt 44, 46);

               —

               specyfikę europejskiego sektora lotniczego, w ramach którego personel latający na rachunek spółki lotniczej z siedzibą w jednym z państw Unii Europejskiej – i który to personel został udostępniony tej spółce lotniczej przez inną spółkę, której siedziba znajduje się w tym samym państwie – przelatuje codziennie terytorium Unii Europejskiej z portu macierzystego, który może być położony, tak jak w niniejszej sprawie, w innym państwie członkowskim;

               —

               szczególne okoliczności niniejszego sporu, opisane w uzasadnieniu niniejszego postanowienia;

               —

               kryterium wyprowadzone z pojęcia „portu macierzystego” (zdefiniowanego w załączniku III do rozporządzenia EWG nr 3922/91) użyte w rozporządzeniu nr 883/2004 w celu ustalenia ustawodawstwa dotyczącego zabezpieczenia społecznego mającego zastosowanie do członków załogi lotniczej i personelu pokładowego od dnia 28 czerwca 2012 r.;

               —

               wnioski wywiedzione z orzecznictwa rozwiniętego przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyrokach przytoczonych w uzasadnieniu niniejszego postanowienia;

         czy pojęcie „miejsca, w którym pracownik zazwyczaj świadczy lub ostatnio zazwyczaj świadczył pracę”, do którego odnosi się art. 19 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r., może być interpretowane jako równoważne z pojęciem „portu macierzystego” – zdefiniowanym w załączniku III do rozporządzenia Rady nr 3922/91 z dnia 16 grudnia 1991 r. jako będące „[miejscem wskazanym] przez operatora członkowi załogi, z którego członek załogi zazwyczaj rozpoczyna i w którym kończy okres służby lub serię okresów służby i w którym w zwykłych warunkach operator nie odpowiada za zakwaterowanie danego członka załogi” – w celu ustalenia umawiającego się państwa (i w konsekwencji jego jurysdykcji), na którego terytorium pracownicy zazwyczaj świadczą pracę, gdy pracownicy ci są udostępniani w charakterze członków personelu latającego spółce lotniczej poddanej prawu jednego z państw Unii i realizującej międzynarodowy przewóz pasażerów drogą lotniczą na całym terytorium Unii Europejskiej, ponieważ ten łącznik – wywnioskowany z „portu macierzystego” rozumianego jako „rzeczywisty ośrodek stosunku pracy” w zakresie, w jakim wszyscy pracownicy systematycznie rozpoczynają tam swój dzień pracy i tam go kończą, organizując tam swoją codzienną pracę i faktycznie mieszkając niedaleko od tego miejsca w okresie trwania stosunków umownych, w którym to okresie zostali udostępnieni tej spółce lotniczej – wykazuje jednocześnie najściślejszy związek z umawiającym się państwem i zapewnia najbardziej odpowiednią ochronę słabszej strony stosunku umownego?


title: Sprawa T-10/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 września 2008 r. — FVB przeciwko OHIM — FVD (FVB) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FVB. — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy FVD — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/38

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 września 2008 r. — FVB przeciwko OHIM — FVD (FVB)
   (Sprawa T-10/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FVB. - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy FVD - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 285/68)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: FVB Gesellschaft für Finanz- und Versorgungsberatung mbH (Osnabrück, Niemcy) (przedstawiciel: P. Koehler, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: B. Schmidt, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: FVD Gesellschaft für Finanzplanung und Vermögensberatung Deutschland mbH, dawniej FVD Gesellschaft für Finanzplanung und Vorsorgemanagement Deutschland mbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele:początkowo J. Mattes i P. Heigl, adwokaci)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 listopada 2006 r. (sprawa R 1343/2005-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między FVD Gesellschaft für Finanzplanung und Vorsorgemanagement Deutschland mbH a FVB Gesellschaft für Finanz- und Versorgungsberatung mbH.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               FVB Gesellschaft für Finanz- und Versorgungsberatung mbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007.


title: Sprawa T-308/05: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2005 r. — Republika Włoska/Komisja Wspólnot Europejskich

text:
               15.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/16

         Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2005 r. — Republika Włoska/Komisja Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-308/05)
   (2005/C 257/30)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska [Przedstawiciel: Antonio Cingolo, Avvocato dello Stato]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności pisma Dyrekcji Generalnej Polityki Regionalnej Komisji Europejskiej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — z dnia 7 czerwca 2005 r., nr 05272, którego przedmiotem jest POR Campania cel 1 — 2000-2006 (nr CCI 1999 IT 16 1 PO 007) — Zgłoszenie przeciętnych wydatków i wniosek o płatność;

               —

               stwierdzenie nieważności pisma Dyrekcji Generalnej Polityki Regionalnej Komisji Europejskiej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — z dnia 8 czerwca 2005 r., nr 05453, którego przedmiotem jest DOCUP cel 2 — Lazio 2000-2006 (nr CCI 2000 IT 16 2 DO 009) — Wypłacenie przez Komisję kwoty odmiennej od kwoty żądanej;

               —

               stwierdzenie nieważności pisma Dyrekcji Generalnej Polityki Regionalnej Komisji Europejskiej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — z dnia 17 czerwca 2005 r., nr 05726, którego przedmiotem jest POR Puglia 2000-2006 (nr CCI 1999 IT 16 PO 009) — Wypłacenie przez Komisję kwoty odmiennej od kwoty żądanej;

               —

               stwierdzenie nieważności pisma Dyrekcji Generalnej Polityki Regionalnej Komisji Europejskiej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — z dnia 17 czerwca 2005 r., nr 05728, którego przedmiotem jest POR Puglia 2000-2006 (nr CCI 1999 IT 16 PO 009) — Wypłacenie przez Komisję kwoty odmiennej od kwoty żądanej;

               —

               stwierdzenie nieważności pisma Dyrekcji Generalnej Polityki Regionalnej Komisji Europejskiej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — z dnia 23 czerwca 2005 r., nr 05952, którego przedmiotem jest POR Puglia 2000-2006 (nr CCI 1999 IT 16 PO 009) — Wypłacenie przez Komisję kwoty odmiennej od kwoty żądanej;

               —

               jak również stwierdzenie nieważności wszystkich przesłanek i aktów z nimi związanych i obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty zostały przedstawione w sprawie T-345/04 Republika Włoska przeciwko Komisji (1).

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004, str. 55


title: Sprawa T-694/13: Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2013 r. — Ipatau przeciwko Radzie

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/25

         Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2013 r. — Ipatau przeciwko Radzie
   (Sprawa T-694/13)
   2014/C 93/43
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Vadzim Ipatau (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciel: adwokat M. Michalauskas)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/534/WPZiB z dnia 29 października 2013 r. zmieniającej decyzję 2012/642/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1054/2013 z dnia 29 października 2013 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącego;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które są do zasady identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-693/13 Mikhalchanka przeciwko Radzie.


title: Sprawa T-366/07: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2007 r. — Procter & Gamble przeciwko OHIM — Prestige Cosmetics (P&G PRESTIGE BEAUTE)

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/34

         Skarga wniesiona w dniu 24 września 2007 r. — Procter & Gamble przeciwko OHIM — Prestige Cosmetics (P&G PRESTIGE BEAUTE)
   (Sprawa T-366/07)
   (2007/C 283/62)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: The Procter & Gamble Company (Cincinnati, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat K. Sandberg)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Prestige Cosmetics Srl (Anzola Emilia, Włochy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 lipca 2007 r. w sprawie R 681/2006-2;

               —

               odrzucenie sprzeciwu nr B 311 318 z dnia 2 października 2000 r. w zakresie, w jakim uwzględniono go w decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 21 marca 2006 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

               —

               obciążenie interwenienta kosztami postępowania przed OHIM.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „P&G PRESTIGE BEAUTE” między innymi dla towarów z klasy 3

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Prestige Cosmetics Srl

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzne krajowe znaki towarowe „prestige” dla towarów z klasy 3

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94, jako że brak jest prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do zgłoszonego znaku towarowego i wcześniejszych znaków towarowych, ponieważ objęte znakami towary nie są podobne, a same znaki wyraźnie różnią się między sobą.


title: Sprawa C-196/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 22 kwietnia 2010 r. — Paderborner Brauerei Haus Cramer KG przeciwko Hauptzollamt Bielefeld

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/37

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 22 kwietnia 2010 r. — Paderborner Brauerei Haus Cramer KG przeciwko Hauptzollamt Bielefeld
      (Sprawa C-196/10)
      (2010/C 161/56)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd krajowy

      Finanzgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Paderborner Brauerei Haus Cramer KG

         Strona pozwana: Hauptzollamt Bielefeld

         Pytania prejudycjalne

      Czy Nomenklaturę Scaloną w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2031/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r. (1) oraz w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1832/2002 z dnia 1 sierpnia 2002 r. (2) należy interpretować w ten sposób, że produkt określony jako „malt beer base” o zawartości alkoholu ok. 14 % obj., otrzymany z piwa warzonego, które poddano klarowaniu a następnie ultrafiltracji prowadzącej do rozcieńczenia takich składników jak substancje goryczkowe i białko, należy zaklasyfikować do pozycji 2208?

         (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2031/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej; Dz.U. L 279, s. 1.

         (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1832/2002 z dnia 1 sierpnia 2002 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej; Dz.U. L 290, s. 1.


title: Sprawa T-374/07: Postanowienie Sądu z dnia 20 kwietnia 2012 r. — Pachtitis przeciwko Komisji (Służba publiczna — Nabór — Konkurs otwarty — Oddalenie wniosku o udzielenie dostępu do kopii pytań i odpowiedzi z testów wstępnych — Brak właściwości Sądu — Przekazanie sprawy Sądowi do spraw Służby Publicznej)

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/22

         Postanowienie Sądu z dnia 20 kwietnia 2012 r. — Pachtitis przeciwko Komisji
   (Sprawa T-374/07) (1)

   (Służba publiczna - Nabór - Konkurs otwarty - Oddalenie wniosku o udzielenie dostępu do kopii pytań i odpowiedzi z testów wstępnych - Brak właściwości Sądu - Przekazanie sprawy Sądowi do spraw Służby Publicznej)
   2012/C 174/36
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dimitrios Pachtitis (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: początkowo P. Giatagantzidis i V. Niagkou, następnie P. Giatagantzidis i S. Stavropoulou, następnie P. Giatagantzidis i K. Kyriazi, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i I. Chatzigiannis, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Republika Grecka (przedstawiciele: E.-M. Mamouna i K. Boskovits, pełnomocnicy); Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk i S. Johannesson, pełnomocnicy); Europejski Inspektor Ochrony Danych (EIOD) (przedstawiciel: H. Hijmans, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Urzędu Doboru Kadr Wspólnot Europejskich (EPSO) z dnia 27 czerwca 2007 r. oddalającej wniosek skarżącego o udostępnienie pytań zadanych mu w związku z jego udziałem w konkursie otwartym EPSO/AD/77/06, udzielonych przez niego odpowiedzi na te pytania oraz siatki prawidłowych odpowiedzi na te pytania, oraz, po drugie, dorozumianej decyzji odmownej w sprawie potwierdzającego wniosku o dostęp, skierowanego przez skarżącego do EPSO w dniu 10 lipca 2007 r.

      Sentencja

               1)

               Sprawa T-374/07 zostaje przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


title: Sprawa T-432/04: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2004 r. przez Waltera Parlantego przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/41

         Skarga wniesiona w dniu 22 października 2004 r. przez Waltera Parlantego przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-432/04)
   (2005/C 6/81)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 22 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Waltera Parlantego zamieszkałego w Enghien (Belgia) reprezentowanego przez Lucasa Vogla, adwokata przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 5 lipca 2004 r. oddalającej skargę skarżącego z dnia 26 lutego 2004 r., w której sprzeciwił się decyzji odmawiającej mu awansowania z grupy zaszeregowania C2 do grupy zaszeregowania C1 w ramach postępowania w sprawie awansów w roku 2003;

               —

               o ile będzie to konieczne, stwierdzenie nieważności pierwotnej decyzji organu powołującego z grudnia 2003 r. odmawiającej skarżącemu awansowania z grupy zaszeregowania C2 do grupy zaszeregowania C1, w ramach postępowania w sprawie awansów w roku 2003;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swej skargi skarżący podnosi naruszenie art. 45 regulaminu pracowniczego, naruszenie zasady niedyskryminacji i oczywisty błąd w ocenie. Według skarżącego nowa procedura przyznawania awansów nie zapewnia już prawidłowego i słusznego badania porównawczego indywidualnych zasług urzędników z uwagi na fakt, iż badanie polega tylko na porównaniu z innymi urzędnikami tej samej dyrekcji generalnej.
   Skarżący twierdzi ponadto, że art. 12 ogólnych przepisów w zakresie stosowania art. 45 regulaminu pracowniczego narusza art. 45 tegoż regulaminu i stanowi dyskryminację z uwagi na fakt, iż niektórym urzędnikom przyznano w ramach postępowania w sprawie awansów w roku 2003 dodatkowe punkty pierwszeństwa tylko dlatego, że zaproponowani zostali do awansu w roku 2002, lecz faktycznie ich nie awansowano.
   Skarżący podnosi także naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.


title: Sprawa T-512/09 RENV: Wyrok Sądu z dnia 25 stycznia 2017 r. – Rusal Armenal/Rada [Dumping — Przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Armenii, Brazylii i Chin — Ostateczne cło antydumpingowe — Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Artykuł 2 ust. 7 lit. b) i art. 2 ust. 7 lit. c) tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 384/96 — Kumulatywna ocena przywozów będących przedmiotem dochodzeń antydumpingowych — Artykuł 3 ust. 4 lit. a) i b) rozporządzenia nr 384/96 — Oferta zobowiązania — Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia nr 384/96]

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/17

         Wyrok Sądu z dnia 25 stycznia 2017 r. – Rusal Armenal/Rada
   (Sprawa T-512/09 RENV) (1)

   ([Dumping - Przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Armenii, Brazylii i Chin - Ostateczne cło antydumpingowe - Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Artykuł 2 ust. 7 lit. b) i art. 2 ust. 7 lit. c) tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 384/96 - Kumulatywna ocena przywozów będących przedmiotem dochodzeń antydumpingowych - Artykuł 3 ust. 4 lit. a) i b) rozporządzenia nr 384/96 - Oferta zobowiązania - Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia nr 384/96])
   (2017/C 078/22)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rusal Armenal ZAO (Erywań, Armenia) (przedstawiciele: B. Evtimov i E. Borovikov, adwokaci, oraz D. O’Keeffe, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo S. Boelaert oraz J.P. Hix, pełnomocnicy, a następnie J.P. Hix, wspierany przez B. O’Connora, solicitor, oraz S. Gubela, adwokata)

      Interwenientci popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: D. Warin i A. Auersperger Matić, pełnomocnicy) i Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland, M. França i A. Demeneix, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 925/2009 z dnia 24 września 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Armenii, Brazylii i Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2009, L 262, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rusal Armenal ZAO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej w postępowaniach przed Sądem i Trybunałem.

               3)

               Parlament Europejski i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawa C-284/15: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Bruxelles – Belgia) – Office national de l'emploi (ONEm)/M, M/Office national de l'emploi (ONEm), Caisse auxiliaire de paiement des allocations de chômage (CAPAC) [Odesłanie prejudycjalne – Artykuły 45 TFUE i 48 TFUE – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 15 ust. 2 – Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 – Artykuł 67 ust. 3 – Zabezpieczenie społeczne – Zasiłek dla bezrobotnych mający na celu uzupełnienie dochodów z zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy – Przyznanie tego świadczenia – Ukończenie okresów zatrudnienia – Sumowanie okresów ubezpieczenia lub zatrudnienia – Uwzględnienie okresów ubezpieczenia lub zatrudnienia ukończonych zgodnie z ustawodawstwem innego państwa członkowskiego]

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/21

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Bruxelles – Belgia) – Office national de l'emploi (ONEm)/M, M/Office national de l'emploi (ONEm), Caisse auxiliaire de paiement des allocations de chômage (CAPAC)
      (Sprawa C-284/15) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 45 TFUE i 48 TFUE - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 15 ust. 2 - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 67 ust. 3 - Zabezpieczenie społeczne - Zasiłek dla bezrobotnych mający na celu uzupełnienie dochodów z zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy - Przyznanie tego świadczenia - Ukończenie okresów zatrudnienia - Sumowanie okresów ubezpieczenia lub zatrudnienia - Uwzględnienie okresów ubezpieczenia lub zatrudnienia ukończonych zgodnie z ustawodawstwem innego państwa członkowskiego])
      (2016/C 211/26)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour du travail de Bruxelles

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Office national de l'emploi (ONEm), M

         Strona pozwana: M, Office national de l'emploi (ONEm), Caisse auxiliaire de paiement des allocations de chômage (CAPAC)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 67 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 592/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie odmówiło sumowania okresów zatrudnienia niezbędnych, aby umożliwić ubieganie się o zasiłek dla bezrobotnych mający na celu uzupełnienie dochodów z zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy, gdy świadczenie pracy w ramach tego zatrudnienia nie było poprzedzone żadnym okresem ubezpieczenia ani zatrudnienia w tym państwie członkowskim.

                  2)

                  Rozpatrzenie przedstawionego pytania drugiego nie wykazało żadnej okoliczności mogącej wywrzeć wpływ na ważność art. 67 ust. 3 rozporządzenia nr 1408/71, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem nr 118/97, zmienionego rozporządzeniem nr 592/2008.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2015.


title: Sprawa T-549/13: Wyrok Sądu z dnia 14 stycznia 2016 r. – Francja/Komisja [Rolnictwo — Refundacja wywozowa — Mięso drobiowe — Ustalenie refundacji na poziomie 0 EUR — Obowiązek uzasadnienia — Możliwość ograniczenia się przez Komisję do standardowego uzasadnienia — Zwykła praktyka Komisji w zakresie ustalania refundacji — Artykuł 164 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 — Niewyczerpujący charakter przewidzianych kryteriów]

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/16

         Wyrok Sądu z dnia 14 stycznia 2016 r. – Francja/Komisja
   (Sprawa T-549/13) (1)

   ([Rolnictwo - Refundacja wywozowa - Mięso drobiowe - Ustalenie refundacji na poziomie 0 EUR - Obowiązek uzasadnienia - Możliwość ograniczenia się przez Komisję do standardowego uzasadnienia - Zwykła praktyka Komisji w zakresie ustalania refundacji - Artykuł 164 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 - Niewyczerpujący charakter przewidzianych kryteriów])
   (2016/C 078/25)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, D. Colas i C. Candat, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Bianchi i K. Skelly, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 689/2013 z dnia 18 lipca 2013 r. ustalającego refundacje wywozowe dla mięsa drobiowego (Dz.U. L 196, s. 13).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 367 z 14.12.2013.


title: Sprawa T-301/13: Postanowienie Sądu z dnia 14 sierpnia 2013 r. — Nordex Holding przeciwko OHIM — Fontana Food (Taverna MEDITERRANEAN WHITE CHEESE)

text:
               12.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/11

         Postanowienie Sądu z dnia 14 sierpnia 2013 r. — Nordex Holding przeciwko OHIM — Fontana Food (Taverna MEDITERRANEAN WHITE CHEESE)
   (Sprawa T-301/13) (1)

   2013/C 298/20
   Język postępowania: angielski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 215 z 27.7.2013.