title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 listopada 2011 r.#Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii.#Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 89/552/EWG - Rozpowszechnianie telewizyjne - Spoty reklamowe - Czas nadawania.#Sprawa C-281/09.

text:
      Sprawa C‑281/09
      Komisja Europejska
      przeciwko
      Królestwu Hiszpanii
      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa 89/552/EWG – Rozpowszechnianie telewizyjne – Spoty reklamowe – Czas nadawania
      Streszczenie wyroku
      Swoboda świadczenia usług – Telewizyjna działalność nadawcza – Dyrektywa 89/552 – Pojęcie spotu reklamowego
      (dyrektywa Rady 89/552, art. 18 ust. 2)
      Państwo członkowskie, które dopuszcza, aby określone rodzaje reklam takie jak reportaże reklamowe, spoty telepromocyjne, ogłoszenia
         reklamowe o sponsorowaniu i miniaudycje reklamowe były nadawane w programach telewizji krajowej przez okres przekraczający
         maksymalny limit 20% czasu emisji na godzinę zegarową przewidziany w art. 18 ust. 2 dyrektywy Rady 89/552 w sprawie koordynacji
         niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej
         działalności transmisyjnej, zmienionej dyrektywą 97/36, uchybia zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy art. 3 ust. 2 tej
         dyrektywy. Owe rodzaje reklam wchodzą w zakres pojęcia spotów reklamowych i w rezultacie podlegają limitom czasu nadawania
         przewidzianym w art. 18 ust. 2 dyrektywy.

      W istocie każdy rodzaj reklamy telewizyjnej nadawanej pomiędzy programami lub w czasie przerw stanowi zasadniczo spot reklamowy
         w rozumieniu dyrektywy 89/552, chyba że określony rodzaj reklamy wchodzi w zakres innej formy reklamowania regulowanej wyraźnie
         przez tę dyrektywę, jak ma to miejsce w szczególności w przypadku telesprzedaży lub wymaga ze względu na sposób prezentacji
         dłuższego czasu trwania niż czas trwania spotów reklamowych, pod warunkiem że stosowanie limitów przewidzianych dla tych spotów
         powoduje pogorszenie sytuacji rozważanej formy reklamowania w porównaniu do spotów reklamowych bez dostatecznego uzasadnienia.
         W konsekwencji nawet jeżeli dany rodzaj reklamy w sposób inherentny, tzn. ze względu na sposób prezentacji, ma nieco dłuższy
         czas trwania niż zwykły czas trwania spotów reklamowych, sam ten fakt nie może wystarczyć do zakwalifikowania go jako „innej
         formy reklamowania” w rozumieniu art. 18 ust. 1 dyrektywy 89/552.

      (por. pkt 52, 53, 55, 56; sentencja)
WYROK TRYBUNAŁU (pierwsza izba)
      z dnia 24 listopada 2011 r.(*)

      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa 89/552/EWG – Rozpowszechnianie telewizyjne – Spoty reklamowe – Czas nadawania
      W sprawie C‑281/09
      mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, wniesioną
         w dniu 22 lipca 2009 r.,

      Komisja Europejska, reprezentowana przez L. Lozano Palacios oraz C. Vrignon, działające w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Królestwu Hiszpanii, reprezentowanemu przez N. Díaz Abad, działającą w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      strona pozwana,
      popieranemu przez:
      Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, reprezentowane przez S. Behzadi‑Spencer oraz S. Hathawaya, działających w charakterze pełnomocników,

      interwenient,
      TRYBUNAŁ (pierwsza izba),
      w składzie: A. Tizzano, prezes izby, M. Safjan, M. Ilešič, E. Levits i M. Berger (sprawozdawca), sędziowie,
      rzecznik generalny: Y. Bot,
      sekretarz: A. Calot Escobar,
      uwzględniając procedurę pisemną,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 7 kwietnia 2011 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        W swej skardze Komisja Wspólnot Europejskich zwraca się do Trybunału o stwierdzenie, że dopuszczając do rażących, wielokrotnych
         i poważnych naruszeń przepisów art. 18 ust. 2 dyrektywy Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji
         niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej
         działalności transmisyjnej (Dz.U. L 298, s. 23), zmienionej dyrektywą 97/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca
         1997 r. (Dz.U. L 202, s. 60) (zwanej dalej „dyrektywą 89/552”), Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na
         nim na mocy art. 3 ust. 2 dyrektywy w związku z art. 10 WE.

       Ramy prawne
       Prawo Unii
      2        Motyw dwudziesty siódmy dyrektywy 89/552 wyjaśnia, że „w celu zabezpieczenia pełnej i właściwej ochrony interesów konsumentów
         jako widzów programów należy określić pewne minimalne zasady i standardy w odniesieniu do reklamy telewizyjnej, a państwa
         członkowskie muszą zachować prawo określania bardziej szczegółowych bądź bardziej restrykcyjnych przepisów […]”.

      3        Artykuł 1 dyrektywy 89/552 stanowi:

      „Do celów niniejszej dyrektywy:
      […]
      c)      »reklama telewizyjna«: każda forma [oznacza każdą formę] obwieszczenia transmitowanego, odpłatnie lub za inne podobne świadczenie,
         lub transmisj[ę] do celów autopromocyjnych, przez przedsiębiorstwo prywatne lub publiczne, w powiązaniu z działalnością handlową,
         produkcyjną, rzemieślniczą lub zawodową w celu zwiększenia sprzedaży towarów lub świadczonych usług, włączając nieruchomości,
         prawa i zobowiązania;

      […]
      e)      »sponsorowanie«: oznacza wszelkiego rodzaju wpłaty przekazane przez prywatne lub publiczne przedsiębiorstwo nieprowadzące
         działalności związanej z nadawaniem programów telewizyjnych bądź produkcją utworów audiowizualnych na rzecz finansowania programów
         telewizyjnych w celu promocji własnej firmy, znaku towarowego, wizerunku, działalności bądź produktów;

      f)      »telezakupy« [»telesprzedaż«]: oznaczają [oznacza] transmisję do odbioru publicznego bezpośrednich ofert w celu odpłatnego
         dostarczania towarów lub świadczenia usług, włącznie z nieruchomościami, prawami i zobowiązaniami”.

      4        Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy 89/552 stanowi:

      „Państwa członkowskie zapewnią, poprzez zastosowanie odpowiednich środków w ramach własnego ustawodawstwa, stosowanie przepisów
         niniejszej dyrektywy przez nadawców podlegających ustawodawstwu tego państwa członkowskiego”.

      5        Zgodnie z art. 17 ust. 1 tej dyrektywy:

      „1.      Sponsorowane programy telewizyjne powinny spełniać następujące wymogi:
      a)      treść i czas nadawania sponsorowanych programów nie może w żadnych okolicznościach podlegać takim wpływom sponsora, by mógł
         on ograniczyć odpowiedzialność i niezależność redaktorską nadawcy w odniesieniu do programów;

      b)      sponsor winien być wyraźnie oznaczony poprzez podanie nazwy oraz/lub [lub] logo sponsora na początku oraz/lub [lub] na końcu
         programu;

      c)      nie mogą zachęcać do zakupu lub wynajęcia produktów lub usług sponsora lub osoby trzeciej, w szczególności poprzez specjalne
         promocyjne odniesienia do tych produktów bądź usług”.

      6        Artykuł 18 dyrektywy 89/552 w pierwotnym brzmieniu przewidywał:

      „1. Czas nadawania bloków reklamowych nie może przekraczać 15% dobowego czasu nadawania programu. Udział ten może być zwiększony
         do 20%, jeżeli obejmuje on takie formy reklamy, jak bezpośrednia oferta sprzedaży, kupna lub wynajmu produktów lub świadczenia
         usług skierowana do widzów, przy czym czas trwania okienek reklamowych nie przekracza łącznie 15%.

      2. Czas nadawania bloków [spotów] reklamowych w trakcie godziny zegarowej nie może przekraczać 20%.
      […]”.
      7        Po zmianie wprowadzonej przez dyrektywę 97/36, artykuł 18 dyrektywy 89/552 stanowi:

      „1.      Procentowy udział czasu transmisyjnego przeznaczonego na telezakupy [spoty telesprzedażowe], reklamy [spoty reklamowe] i inne
         formy reklamowania, z wyłączeniem okien eksploatacyjnych przeznaczonych dla [na] telezakupy [telesprzedaż] w rozumieniu art. 18a,
         nie przekracza 20% dziennego czasu emisji. Czas transmisyjny reklam nie przekracza 15% dziennego czasu emisji.

      2.      Procentowy udział czasu transmisji przeznaczonego na reklamy [spoty reklamowe] i telezakupy [telesprzedaż] w czasie jednej
         godziny zegarowej nie przekracza 20%.

      3.      Do celów niniejszego artykułu reklam nie stanowią:
      –        obwieszczenia [ogłoszenia] rozpowszechniane przez nadawcę telewizyjnego, dotyczące własnych programów i produktów dodatkowych,
         pochodzących bezpośrednio z tych programów,

      –        obwieszczenia [ogłoszenia] służb publicznych i apeli charytatywnych rozpowszechnianych nieodpłatnie”.
       Prawo krajowe
      8        Dyrektywa 89/552 została włączona do hiszpańskiego systemu prawnego przez ustawę 25/1994 z dnia 12 lipca 1994 r. (BOE nr 166
         z dnia 13 lipca 1994 r., s. 22342), zmienioną ustawami 22/1999 z dnia 7 czerwca 1999 r., 15/2001 z dnia 9 lipca 2001 r., i 39/2002
         z dnia 28 października 2002 r. (zwaną dalej „ustawą 25/1994”).

      9        Hiszpańska administracja stosuje przepisy dotyczące reklamy zgodnie z zasadami interpretacyjnymi dotyczącymi programów reklamowych
         stosowanych przez poddyrekcję generalną ds. treści społeczeństwa informacyjnego w ramach wykonywanej przez nią inspekcji i kontroli
         (criterios interpretativos de emisiones publicitarias aplicados por la subdirección general de contenidos de la S.I. en sus
         servicios de inspección y control) z dnia 17 grudnia 2001 r. (zwanymi dalej „zasadami interpretacyjnymi”).

      10      Na stronie 5 zasad interpretacyjnych pod tytułem „Sposoby prezentacji reklamy telewizyjnej” dokonano rozróżnienia między „spotami”
         i „innymi formami reklamowania”, które to rozróżnienie, zgodnie ze wspomnianymi zasadami, „ma poważne konsekwencje w odniesieniu
         do ograniczeń ilościowych dla danego czasu nadawania”.

      11      Na stronie 25 i nast. zasad interpretacyjnych przypomniano następująco ilościowe limity godzinowe mające zastosowanie do reklamy:

      „Limit godzinowy
      W czasie każdej pełnej godziny zegarowej dnia, czas nadawania przeznaczony na reklamę w każdej formie i na spoty telesprzedażowe
         nie przekracza 17 minut.

      Przy poszanowaniu ww. ograniczeń czas przeznaczony na spoty reklamowe i na spoty telesprzedażowe, z wyłączeniem autopromocji,
         nie przekracza 12 minut w tym samym czasie”.

      12      Limity dzienne ustalono w zasadach interpretacyjnych następująco:

      „Całkowity czas emisji przeznaczony na nadawanie reklamy w każdej formie i na telesprzedaż, z wyłączeniem programów telesprzedażowych
         uregulowanych przez ust. 3 niniejszego artykułu, nie przekracza 20% dobowego czasu nadawania.

      Czas nadawania przeznaczony na spoty reklamowe nie przekracza 15% całkowitego dobowego czasu nadawania”.
      13      Zasady interpretacyjne określają poziom limitów dziennych następująco:

      „Reklama (w każdej formie) i spoty telesprzedażowe: 20% dobowego czasu nadawania.
      Ograniczenie to dotyczy reklamy w każdej formie i wszelkich form telesprzedaży, z wyłączeniem programów telesprzedażowych.
      Spoty reklamowe: 15% dobowego czasu nadawania.
      Ograniczenie to nie ma zastosowania do innych form reklamowania ani do spotów i programów telesprzedażowych”.
      14      Zasady interpretacyjne definiują spoty reklamowe w następujący sposób:

      „Spoty: krótkie (trwające zwykle od 10 do 30 sekund) audiowizualne ogłoszenie reklamowe niezależne od programów. Chodzi o realizowanie
         (na stałym nośniku) kopii, która może być retransmitowana”.

      15      Zasady interpretacyjne definiują „inne formy reklamowania” następująco:

      „Reportaż reklamowy: ogłoszenie reklamowe dłuższe niż spot, zazwyczaj o charakterze promocyjnym, informacyjnym lub opisowym.
         Jest ono również realizowane w postaci kopii, która może być retransmitowana, jednak ze względu na specyficzne cechy dotyczące
         czasu trwania i charakteru argumentacji zasadniczo nie jest retransmitowana.

      Telepromocja: ogłoszenia reklamowe związane z programem, które wykorzystują ten sam plan, tę samą scenerię, tę samą inscenizację
         lub te same kostiumy co program, z którym są związane. Jest to materiał »dokładnie na czas«, przeznaczony do retransmisji
         nie w sposób niezależny, lecz jedynie podczas retransmisji programu, w ramach którego został zrealizowany. Ze względu na to,
         że telepromocje tego samego produktu w kolejnych wydaniach programu odpowiadają różnym nagraniom (nagraniom różnych odcinków
         programu), nigdy nie są identyczne.

      Telepromocja może polegać na jedynie słownym ogłoszeniu prezentera, jeżeli ma ono cel reklamowy. […]
      Ogłoszenia reklamowe o sponsorowaniu: na wniosek niektórych operatorów telewizyjnych, poprzedni sekretarz generalny ds. łączności
         postanowił, że szczególny rodzaj spotu – tzw. euroclaqueta, której to nazwy używa jeden z operatorów –, w którym ogłoszenie
         o sponsorowaniu programu oraz reklama sponsora są pokazywane jednocześnie, jest zaliczane do innych form reklamowania, jeżeli
         spełnia trzy następujące warunki:

      –        maksymalny czas trwania – 10 sekund;
      –        nadawanie bezpośrednio przed lub po danym programie;
      –        cechy realizacji, które wyraźnie różnią się od realizacji tradycyjnych spotów. […]
      Miniaudycje reklamowe: miniaudycje zawierające ogłoszenia reklamowe są uznawane za »inną formę reklamowania« wówczas, gdy
         czas ich trwania jest dłuższy niż 60 sekund oraz gdy nie polegają na zwykłym zgrupowaniu spotów reklamowych luźno ze sobą
         powiązanych wspólnym wątkiem”.

       Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi i postępowanie przed Trybunałem
      16      Komisja zleciła niezależnej firmie konsultingowej Audimetrie zbadanie programu kilku głównych kanałów hiszpańskich w dwumiesięcznym
         okresie w roku 2005. Stwierdziwszy, że jej zdaniem popełniono szereg naruszeń przepisów art. 11 i 18 dyrektywy 89/552, Komisja
         przesłała Królestwu Hiszpanii pismo z dnia 26 stycznia 2007 r., w którym wezwała to państwo członkowskie do przedstawienia
         uwag dotyczących wyników tego badania.

      17      W wyniku spotkania służb Komisji z władzami hiszpańskimi, które odbyło się w dniu 13 marca 2007 r., Królestwo Hiszpanii przekazało
         służbom Komisji pismo Dirección General para el Desarrollo de la Sociedad de la Información, dependiente del Ministerio de
         Industria, Turismo y Comercio (dyrekcji generalnej ds. rozwoju społeczeństwa informacyjnego ministerstwa przemysłu, turystyki
         i handlu), zawierające szczegółowe informacje na temat praktyki stosowanej przez władze hiszpańskie. Komisja wywnioskowała
         z tej odpowiedzi, że Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 3 ust. 2, dyrektywy 89/552.
         W związku z tym skierowała do Królestwa Hiszpanii wezwanie do usunięcia uchybień z dnia 11 lipca 2007 r., w którym zażądała
         przedstawienia uwag w terminie dwóch miesięcy.

      18      W tym piśmie Komisja podniosła trzy zarzuty, z których pierwszy dotyczy faktu, że Królestwo Hiszpanii uchybiło ciążącym na
         nim zobowiązaniom, ustalając zawężająco zakres pojęcia spotów reklamowych wymienionego w art. 18 ust. 2, dyrektywy 89/552
         i jednocześnie interpretując pojęcie innych form reklamowania tak szeroko, że obejmuje określone rodzaje reklam, które – zdaniem
         Komisji – wchodzą w zakres kategorii spotów reklamowych. Ponieważ Komisja wycofała później pozostałe zarzuty, nie mają one
         znaczenia dla niniejszej sprawy.

      19      Na wspomniane wezwanie do usunięcia uchybień Królestwo Hiszpanii odpowiedziało pismem z dnia 26 października 2007 r. załączonym
         do sprawozdania Ministerio de Industria, Turismo y Comercio (ministerstwa przemysłu, turystyki i handlu). Co się tyczy pojęcia
         spotów reklamowych, Królestwo Hiszpanii potwierdziło, że nadal utrzymują się rozbieżności dotyczące wykładni tego pojęcia.

      20      W dniu 8 maja 2008 r. Komisja, uznając, że z odpowiedzi tej wynikało, iż Królestwo Hiszpanii nie podjęło koniecznych środków
         w celu zapewnienia przestrzegania zobowiązań ustanowionych w art. 18 ust. 2 dyrektywy 89/552, skierowała do tego państwa uzasadnioną
         opinię i wezwała je do podjęcia koniecznych środków w celu zastosowania się do niej w terminie dwóch miesięcy od podania jej
         do wiadomości.

      21      Nie uznając udzielonej w tym względzie przez Królestwo Hiszpanii odpowiedzi za zadowalającą, w dniu 8 września 2008 r. Komisja
         postanowiła wnieść skargę w niniejszej sprawie.

      22      Królestwo Hiszpanii oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, które wystąpiło z interwencją na poparcie
         żądań pozwanego państwa członkowskiego, wnoszą o oddalenie tej skargi.

       W przedmiocie skargi
       Argumentacja stron
      23      Należy przypomnieć, że skarga Komisji dotyczy czterech rodzajów reklamy nadawanych w programach telewizji hiszpańskiej, a mianowicie
         reportaży reklamowych, telepromocji, ogłoszeń reklamowych o sponsorowaniu oraz miniaudycji reklamowych. Komisja uważa, że
         nadawanie w Hiszpanii tych czterech rodzajów reklam wchodzi w zakres pojęcia spotów reklamowych. Królestwo Hiszpanii natomiast
         uznaje, iż należą one do „innych form reklamowania” i że, jako takie, korzystają z czasu nadawania podlegającego odmiennym
         limitom godzinowym i dziennym.

      24      Komisja utrzymuje, że z wyroku z dnia 12 grudnia 1996 r. w sprawach połączonych C‑320/94, C‑328/94, C‑329/94 i od C‑337/94
         do C‑339/94 RTI i in., Rec. s. I‑6471, można wywnioskować istnienie domniemania, zgodnie z którym, co do zasady, każda forma
         reklamy nadawanej pomiędzy programami lub w czasie przerw stanowi „spot reklamowy” w rozumieniu dyrektywy 89/552 i wobec tego
         podlega limitowi godzinowemu określonemu w art. 18 ust. 2 tej dyrektywy. Jedynie wyraźnie dłuższy czas trwania określonych
         rodzajów reklam, którego wymaga sposób ich prezentacji, wyjątkowo uzasadnia, że reklamy te nie podlegają wspomnianemu limitowi.

      25      Komisja uważa zatem, że cztery sporne rodzaje reklam nie są co do zasady dłuższe niż tradycyjne spoty reklamowe. Dodaje ona,
         że jeżeli sytuacja taka nie ma miejsca, fakt ten nie jest uzasadniony inherentnym sposobem prezentacji tego rodzaju reklam,
         ponieważ sposób ten jest podobny do sposobów dotyczących tradycyjnych spotów reklamowych, o ile nie jest z nimi identyczny.

      26      W świetle tych uwag Komisja twierdzi, że cztery rozważane rodzaje reklam wchodzą w zakres pojęcia spotów reklamowych. W szczególności
         co się tyczy reportaży reklamowych, zdaniem Komisji z badania spółki Audimetrie wynika, że są one nadawane pomiędzy programami
         lub w czasie przerw i to z taką samą częstotliwością nadawania jak spoty. Ponadto reportaże reklamowe są podobne do niektórych
         spotów reklamowych, jeśli chodzi o czas ich trwania i ich sugestywne oddziaływanie.

      27      Co się tyczy telepromocji, Komisja wyjaśnia, że jej skarga dotyczy tylko spotów telepromocyjnych. Spoty te mają krótki czas
         trwania, około minuty, którego nie można uznać za znacznie dłuższy od czasu trwania tradycyjnych spotów reklamowych. Ponadto
         spoty telepromocyjne mają charakter „ogłoszeń w postaci kopii”, które chociaż mogą być związane ze szczególnym programem ze
         względu na obecność określonych aktorów i szczególnych elementów wizualnych, są zupełnie niezależne od tych programów. Oprócz
         tego są nadawane na ekranach reklamowych i jak tradycyjne spoty są stworzone w celu retransmitowania i rzeczywiście bardzo
         często są retransmitowane.

      28      W odniesieniu do ogłoszeń reklamowych o sponsorowaniu, Komisja opiera swoją skargę na ich definicji zawartej w zasadach interpretacyjnych,
         zgodnie z którą mowa tu o szczególnym rodzaju spotu, a mianowicie o „euroclaquecie”, w którym ogłoszenie o sponsorowaniu programu
         oraz reklama sponsora są pokazywane jednocześnie, co skutkuje efektem zachęty widzów do zakupu produktów lub usług sponsora.
         Tymczasem Komisja przypomina, że zgodnie z art. 17 dyrektywy 89/552 uznanie programu za „sponsorowany” jest uzależnione od
         warunku, że ogłoszenie nie może zawierać żadnej zachęty do zakupu produktów lub usług proponowanych przez sponsora.

      29      Co się tyczy miniaudycji reklamowych, Komisja również opiera się na ich definicji zawartej w zasadach interpretacyjnych, zgodnie
         z którą miniaudycje zawierające ogłoszenia reklamowe są uznawane za „inną formę reklamowania” wówczas, gdy czas ich trwania
         jest dłuższy niż 60 sekund oraz gdy nie polegają na zwykłym zgrupowaniu spotów reklamowych luźno ze sobą powiązanych wspólnym
         wątkiem. Tymczasem Komisja twierdzi, że sposób prezentacji i cechy miniaudycji wcale nie wymagają dłuższego czasu emisji niż
         w przypadku tradycyjnych spotów.

      30      W związku z powyższym według Komisji należy stwierdzić, że miało miejsce zarzucane Królestwu Hiszpanii uchybienie, ponieważ
         rozważane cztery formy reklam zostały uznane za inne formy reklamowania a nie za spoty reklamowe, były one nadawane w programach
         telewizji hiszpańskiej nawet do 17 minut na godzinę, czyli przez czas, który zdaniem Komisji przekracza o 50% maksymalny limit
         12 minut na godzinę zegarową przewidziany w art. 18 ust. 2 dyrektywy 89/552.

      31      Królestwo Hiszpanii twierdzi, że artykuł 18 dyrektywy 89/552 nie definiuje pojęcia spotów reklamowych ani innych form reklamowania.
         Jego zdaniem mowa o pojęciach ogólnych i otwartych, które nie dopuszczają numerus clausus i wchodzą w zakres bardziej ogólnego
         pojęcia reklamy telewizyjnej. W szczególności „inne formy reklamowania” obejmują różne rodzaje utworów reklamowych, które
         ze względu bądź na ich czas trwania i szczególne cechy realizacji lub nadawania, bądź ich cel lub ich powiązanie z określonymi
         programami lub działalnością operatora telewizyjnego nie są uznane za objęte tradycyjnym pojęciem spotów reklamowych.

      32      Zdaniem tego państwa członkowskiego definicja reklamy telewizyjnej podana w dyrektywie 89/552 jest bardzo szerokim ogólnym
         pojęciem obejmującym szereg ogłoszeń reklamowych, które grupuje nie tylko spoty reklamowe lub telesprzedaż, lecz również inne
         rodzaje ogłoszeń takie jak telepromocje, reportaże reklamowe, nakładki na obraz, ogłoszenia o sponsorowaniu, miniaudycje związane
         z reportażami reklamowymi, spoty autopromocyjne, reklamę wirtualną i ogłoszenia służby publicznej, rodzaje ogłoszeń, które
         mogą być przedmiotem odmiennego traktowania w odniesieniu do ilości nadawania, przerw w programach i wyodrębnione lub łączne
         nadawanie w zależności od zakładanych celów.

      33      To, jaką wykładnię powinno się nadać pojęciom spotów reklamowych i innych form reklamowania, zdaniem Królestwa Hiszpanii należy
         bowiem ustalić stosownie do celu realizowanego przez dyrektywę 89/552. Cel ten polega na poszukiwaniu równowagi pomiędzy,
         z jednej strony, potrzebami w zakresie finansowania operatorów telewizyjnych, prawem do swobody przedsiębiorczości tych operatorów
         i poszanowaniem ich niezależności redakcyjnej oraz, z drugiej strony, ochroną interesów konsumentów będących telewidzami przed
         nadużywaniem reklamy. Z powyższych względów w ustawie 25/1994 nie tylko ustalono limit godzinowy wynoszący 12 minut dla spotów
         reklamowych i telesprzedaży, lecz określono również dodatkowy limit wynoszący 17 minut dla nadawania każdej obliczalnej formy
         reklamy, łącznie z ogłoszeniami autopromocyjnymi produktów operatora, bez możliwości połączenia tych dwóch limitów w czasie
         tej samej godziny, ponieważ ta ustawa zawsze przestrzega określonego na 12 minut limitu dla spotów reklamowych i telesprzedaży.

      34      Królestwo Hiszpanii twierdzi, że cztery rozważane formy reklam nie wchodzą w zakres pojęcia spotów reklamowych nie tylko ze
         względu na swą standardową długość, lecz również mniejszą agresywność handlową, ograniczoną zdolność sugestii wobec konsumenta
         oraz okoliczność, że mniej zakłócają widzom oglądanie programów.

      35      Zjednoczone Królestwo utrzymuje, że skarga Komisji jest oparta na wykładni pojęcia spotów reklamowych, która nie uwzględnia
         ustalonych przez dyrektywę 89/552 podstawowych różnic między, z jednej strony, spotami reklamowymi i z drugiej strony, innymi
         formami reklamy, a mianowicie w szczególności między sponsorowaniem i rozpowszechnianymi przez nadawcę ogłoszeniami dotyczącymi
         jego własnych programów, o których to ogłoszeniach jest mowa w art. 18 ust. 3 dyrektywy.

      36      Zjednoczone Królestwo stoi na stanowisku, iż sponsorowanie, pod warunkiem że spełnia przesłanki określone w art. 17 dyrektywy
         89/552, nie podlega ograniczeniom wymienionym w art. 18 tej dyrektywy. Podejście Komisji, zgodnie z którym ogłoszenia reklamowe
         o sponsorowaniu są spotami reklamowymi, jest zatem błędne. W przypadku gdy spot reklamowy o sponsorowaniu spełnia wymogi ustanowione
         w art. 17 tej dyrektywy, fakt, że może promować pewne produkty lub usługi proponowane przez sponsora, nie oznacza, iż jest
         on spotem reklamowym.

      37      Co się tyczy rozpowszechnianych przez nadawcę ogłoszeń dotyczących jego własnych programów, Zjednoczone Królestwo podnosi,
         że Komisja nie przestrzega wyjątku określonego w art. 18 ust. 3 dyrektywy 89/552 dotyczącego tych informacji. Podejście Komisji
         skutkuje objęciem ogłoszeń rozpowszechnianych przez nadawcę zakresem pojęcia spotów reklamowych tylko z tego powodu, że stanowią
         one promocję jego usług. Zdaniem Zjednoczonego Królestwa podejście to jest błędne, ponieważ pozbawia wszelkiej skuteczności
         wyjątek zawarty we wspomnianym art. 18 ust. 3 dyrektywy.

       Ocena Trybunału
      38      W ramach skargi Komisja zarzuca Królestwu Hiszpanii uchybienie art. 3 ust. 2 dyrektywy 89/552 poprzez dopuszczenie do wielokrotnych
         naruszeń przepisów art. 18 ust. 2 tej dyrektywy, który przewiduje limit godzinowy czasu nadawania, dotyczący między innymi
         spotów reklamowych. W szczególności władze hiszpańskie zinterpretowały błędnie i nazbyt wąsko pojęcie spotów reklamowych występujące
         we wspomnianym art. 18, w wyniku czego pewne rodzaje reklam telewizyjnych nadawanych w Hiszpanii, a mianowicie reportaże reklamowe,
         telepromocje, ogłoszenia reklamowe o sponsorowaniu i miniaudycje reklamowe zostały zdaniem Komisji wyłączone z zakresu tego
         pojęcia i nie są objęte tym limitem godzinowym.

      39      W związku z powyższym zasadnicza kwestia, którą należy rozstrzygnąć w niniejszym sporze, polega na ustaleniu, czy cztery rodzaje
         rozważanych reklam należy uznać za spoty reklamowe, jak utrzymuje Komisja, czy też stanowią inne formy reklamowania, jak twierdzi
         Królestwo Hiszpanii.

      40      W tym względzie należy zbadać treść pojęcia spotów reklamowych określonego w art. 18 ust. 1 i 2 dyrektywy 89/552.

      41      Należy zaznaczyć, iż pojęcie to nie jest zdefiniowane w dyrektywie 89/552, która również nie odsyła w tej kwestii do prawa
         państw członkowskich.

      42      W tych okolicznościach należy przypomnieć, że zarówno względy jednolitego stosowania prawa Unii, jak i zasady równości wskazują
         na to, że treści tego przepisu, który nie zawiera wyraźnego odesłania do prawa państw członkowskich dla określenia jego znaczenia
         i zakresu, należy zwykle nadać w całej Unii Europejskiej autonomiczną i jednolitą wykładnię, którą należy ustalić, uwzględniając
         kontekst przepisu i cel danego uregulowania (zob. podobnie wyroki: z dnia 18 października 2007 r. w sprawie C‑195/06 Österreichischer
         Rundfunk, Zb.Orz. s. I‑8817, pkt 24 i przytoczone tam orzecznictwo, a także wyrok z dnia 20 października 2011 r. w sprawie
         C‑396/09 Interedil dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 42).

      43      Zakres, jaki prawodawca Unii chciał przypisać pojęciu spotów reklamowych w rozumieniu art. 18 ust. 1 i 2 dyrektywy 89/552,
         należy zatem ustalić, uwzględniając kontekst tego przepisu i cel omawianego uregulowania (zob. analogicznie ww. wyrok w sprawie
         Österreichischer Rundfunk, pkt 25).

      44      Z dwudziestego siódmego motywu dyrektywy 89/552, jak również z art. 18 ust. 1 i 2 tej dyrektywy wynika natomiast, że artykuł
         ten zmierza, z jednej strony, do ustalenia zrównoważonej ochrony interesów finansowych nadawców i reklamodawców, a z drugiej
         strony, interesów posiadaczy praw, tj. autorów i twórców oraz konsumentów, jakimi są widzowie (zob. analogicznie wyrok z dnia
         23 października 2003 r. w sprawie C‑245/01 RTL Television, Rec. s. I‑12489, pkt 62).

      45      W tym ostatnim względzie Trybunał wskazał już, że ochrona konsumentów, jakimi są widzowie, przed nadużywaniem reklamy stanowi
         podstawowy aspekt celu tej dyrektywy (ww. wyrok w sprawie Österreichischer Rundfunk, pkt 27).

      46      Właśnie ze względu na ten cel, jak wynika z samego motywu dwudziestego siódmego, prawodawca unijny zamierzał zapewnić w sposób
         pełny i właściwy ochronę interesów konsumentów, jakimi są widzowie, określając pewne minimalne zasady i standardy w odniesieniu
         do różnych form promocji, takich jak reklama telewizyjna, telesprzedaż i sponsorowanie (zob. podobnie ww. wyrok Österreichischer
         Rundfunk, pkt 26).

      47      W szczególności dyrektywa 89/552 nie tylko wprowadziła limity czasu nadawania reklam telewizyjnych zdefiniowanych w jej art. 1
         lit. c), lecz również dokonała, jak wynika z art. 18 ust. 2 tej dyrektywy, rozróżnienia pomiędzy limitami dziennymi i limitami
         godzinowymi. Otóż rozróżnienie to uwzględnia fakt, że limity godzinowe, w przeciwieństwie do limitów dziennych, mają bezpośredni
         wpływ na pory największej oglądalności, tzn. godziny, gdy potrzeba ochrony widzów nabiera większego znaczenia.

      48      Prawdą jest, jak przypomina Królestwo Hiszpanii, że Trybunał w wyroku z dnia 28 października 1999 r. w sprawie C‑6/98 ARD,
         Rec. s. I‑7599, pkt 29 i 30, orzekł, iż wykładni przepisów dyrektywy 89/552 nakładających ograniczenia na swobodę nadawania
         programów telewizyjnych należy dokonywać w sposób zawężający, w przypadku gdy nie są one sformułowane w sposób jasny i jednoznaczny.

      49      Jednakże, jak wskazał rzecznik generalny w pkt 75 opinii, wykładni pojęcia spotów reklamowych wynikającego z art. 18 dyrektywy
         89/552 należy dokonywać z uwzględnieniem celu tej dyrektywy, jakim jest pogodzenie korzystania ze swobody nadawania telewizyjnych
         ogłoszeń reklamowych z wymogiem ochrony telewidzów przed nadmiernym nadawaniem reklam.

      50      W tym względzie Trybunał zaznaczył również, jak słusznie podniosła Komisja, że spoty reklamowe stanowią formy promocji, zazwyczaj
         bardzo krótkie, mające bardzo znaczne sugestywne oddziaływanie, pojawiające się zwykle w grupach w różnych odstępach czasu
         w trakcie programów lub pomiędzy nimi, których producentami są dostawcy produktów, usługodawcy lub ich przedstawiciele, a nie
         sami nadawcy (ww. wyrok w sprawie RTI i in., pkt 31).

      51      We wspomnianym wyroku w sprawie RTI i in., Trybunał w kontekście wyznaczenia granic pojęcia spotów reklamowych w porównaniu
         do takich form reklamy, jak „oferty bezpośrednio skierowane do widzów”, które to pojęcie było przewidziane przez dyrektywę
         89/552 w pierwotnym brzmieniu, orzekł, iż w istocie uzasadnienie podwyższenia w drodze wyjątku pułapów nadawania dotyczących
         tych ofert wynikało z okoliczności, że ich czas trwania, ze względu na ich sposób prezentacji, był dłuższy i że zastosowanie
         limitów czasu nadawania przewidzianych w odniesieniu do spotów reklamowych powodowało pogorszenie sytuacji wspomnianych ofert
         w porównaniu do tych spotów. Trybunał ponadto zaznaczył, że te kryteria mogły zostać również wykorzystane do innych form promocji
         (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie RTI i in., pkt 32, 34 i 37).

      52      Z powyższego wynika, że każdy rodzaj reklamy telewizyjnej nadawanej pomiędzy programami lub w czasie przerw stanowi zasadniczo
         „spot reklamowy” w rozumieniu dyrektywy 89/552, chyba że określony rodzaj reklamy wchodzi w zakres innej formy reklamowania
         regulowanej wyraźnie przez tę dyrektywę, jak ma to miejsce w szczególności w przypadku „telesprzedaży” lub wymaga ze względu
         na sposób prezentacji dłuższego czasu trwania niż czas trwania spotów reklamowych, pod warunkiem że stosowanie limitów przewidzianych
         dla tych spotów powoduje pogorszenie sytuacji rozważanej formy reklamowania w porównaniu do spotów reklamowych bez dostatecznego
         uzasadnienia.

      53      W konsekwencji nawet jeżeli dany rodzaj reklamy w sposób inherentny, tzn. ze względu na sposób prezentacji, ma nieco dłuższy
         czas trwania niż zwykły czas trwania spotów reklamowych, sam ten fakt nie może wystarczyć do zakwalifikowania go jako „innej
         formy reklamowania” w rozumieniu art. 18 ust. 1 dyrektywy 89/552.

      54      Tymczasem z akt sprawy – w szczególności ze sprawozdania Audimetrie wspomnianego w pkt 16 niniejszego wyroku, którego prawdziwości
         w odniesieniu do faktów Królestwo Hiszpanii skutecznie nie podważyło – wynika, że czas trwania każdego z czterech rodzajów
         reklam będących przedmiotem niniejszej sprawy zwykle nie przekraczał dwóch minut.

      55      Z powyższych uwag wynika, że te rodzaje reklam wchodzą w zakres pojęcia spotów reklamowych i w rezultacie podlegają limitom
         czasu nadawania przewidzianym w art. 18 ust. 2 dyrektywy 89/552.

      56      Zważywszy na ogół powyższych rozważań, należy orzec, że dopuszczając, aby określone rodzaje reklam takie jak reportaże reklamowe,
         spoty telepromocyjne, ogłoszenia reklamowe o sponsorowaniu i miniaudycje reklamowe były nadawane w programach telewizji hiszpańskiej
         przez okres przekraczający maksymalny limit 20% czasu emisji na godzinę zegarową przewidziany w art. 18 ust. 2 dyrektywy 89/552,
         Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy art. 3 ust. 2 tej dyrektywy.

       W przedmiocie kosztów
      57      Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca
         sprawę. Ponieważ Komisja wniosła o obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania, a Królestwo Hiszpanii przegrało sprawę,
         należy obciążyć je kosztami postępowania.

      Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:
      1)      Dopuszczając, aby określone rodzaje reklam takie jak reportaże reklamowe, spoty telepromocyjne, ogłoszenia reklamowe o sponsorowaniu
            i miniaudycje reklamowe były nadawane w programach telewizji hiszpańskiej przez okres przekraczający maksymalny limit 20%
            czasu emisji na godzinę zegarową przewidziany w art. 18 ust. 2 dyrektywy Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie
            koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania
            telewizyjnej działalności transmisyjnej, zmienionej dyrektywą 97/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r.,
            Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy art. 3 ust. 2 tej dyrektywy.
      2)      Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.
      Podpisy
      * Język postępowania: hiszpański.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 września 2007 r.#Société des produits Nestlé SA przeciwko Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej.#Sprawa C-193/06 P.

text:
      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 września 2007 r. – Nestlé przeciwko OHIM
      (sprawa C‑193/06 P)
      Odwołanie ‑ Wspólnotowy znak towarowy ‑ Rozporządzenie (WE) nr 40/94 ‑ Artykuł 8 ust. 1 lit. b) ‑ Graficzny znak towarowy
         zawierający element słowny „QUICKY” ‑ Sprzeciw właściciela wcześniejszych krajowych słownych znaków towarowych QUICKIES ‑
         Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd ‑ Ocena całościowa

      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
         towarów lub usług (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 34, 35, 46, 47, 76)

      Przedmiot

               Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 22 lutego 2006 r. w sprawie T‑74/04 Nestlé przeciwko OHIM,
                  interwenient: Quick restaurants SA, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej
                  OHIM z dnia 17 grudnia 2003 r. (sprawa R 922/2001‑2) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Société des Produits
                  Nestlé SA a Quick restaurants SA.

            Sentencja

                  1)

                  	Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 22 lutego 2006 r. w sprawie T‑74/04 Nestlé przeciwko OHIM – Quick
                     (QUICKY) zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd, naruszając art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia
                     20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, nie dokonał oceny podobieństwa wizualnego spornych oznaczeń w oparciu
                     o wywierane przez nie całościowe wrażenie.

                  2)

                  	W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

                  3)

                  	Sprawa zostaje przekazana Sądowi Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich celem ponownego rozpoznania.

                  4)

                  	Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 września 2006 r.#N przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Oost/kantoor Almelo.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Gerechtshof te Arnhem - Niderlandy.#Swobodny przepływ osób - Artykuł 18 WE - Swoboda przedsiębiorczości - Artykuł 43 WE - Opodatkowanie bezpośrednie - Opodatkowanie potencjalnych zysków kapitałowych z istotnego udziału w kapitale zakładowym spółki w przypadku przeniesienia miejsca zamieszkania dla celów podatkowych do innego państwa członkowskiego.#Sprawa C-470/04.

text:
      Sprawa C‑470/04
      N
      przeciwko
      Inspecteur van de Belastingdienst Oost/kantoor Almelo
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnymzłożony przez Gerechtshof te Arnhem)

      Swobodny przepływ osób – Artykuł 18 WE – Swoboda przedsiębiorczości – Artykuł 43 WE – Opodatkowanie bezpośrednie – Opodatkowanie potencjalnych zysków kapitałowych z istotnego udziału w kapitale zakładowym spółki w przypadku przeniesienia
         miejsca zamieszkania dla celów podatkowych do innego państwa członkowskiego

      Streszczenie wyroku
      1.        Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Postanowienia traktatu – Zakres stosowania
      (art. 43 WE)
      2.        Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Przepisy podatkowe
      (art. 43 WE)
      3.        Prawo wspólnotowe – Prawa przyznane jednostkom – Naruszenie przez państwo członkowskie
      1.        Może powoływać się na art. 43 WE obywatel wspólnotowy, który po zmianie miejsca zamieszkania mieszka w jednym państwie członkowskim,
         a który posiada wszystkie udziały lub akcje w spółkach mających siedzibę w innym państwie członkowskim.

      (por. pkt 30 oraz pkt 1 sentencji)
      2.        Artykuł 43 WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wprowadzeniu przez państwo członkowskie systemu
         opodatkowania zysków kapitałowych z tytułu uczestnictwa w spółkach w przypadku przeniesienia przez podatnika miejsca zamieszkania
         poza to państwo członkowskie, który uzależnia udzielenie odroczenia terminu płatności tego podatku od ustanowienia zabezpieczeń
         i który nie uwzględnia w pełni utraty wartości, jaka może wystąpić po zmianie miejsca zamieszkania przez zainteresowanego,
         nieuwzględnionej przez przyjmujące państwo członkowskie.

      (por. pkt 55 oraz pkt 2 sentencji)
      3.        Przeszkoda wynikająca z ustanowienia zabezpieczenia wymaganego z naruszeniem prawa nie może być usunięta ze skutkiem wstecznym
         przez samo zwolnienie tego zabezpieczenia. Forma aktu, na podstawie którego zabezpieczenie zostało zwolnione, nie ma żadnego
         znaczenia dla tej oceny. Jeżeli państwo członkowskie przewiduje zapłatę odsetek za zwłokę w przypadku zwolnienia zabezpieczenia
         wymaganego z naruszeniem prawa wewnętrznego, odsetki te należą się również w przypadku naruszenia prawa wspólnotowego. Ponadto
         do sądu krajowego należy dokonanie oceny, zgodnie z wytycznymi podanymi przez Trybunał i z poszanowaniem zasad równoważności
         i skuteczności, czy dane państwo członkowskie ponosi odpowiedzialność za szkodę wynikającą z obowiązku ustanowienia zabezpieczenia.

      (por. pkt 67 oraz pkt 3 sentencji)
WYROK TRYBUNAŁU (druga izba)
      z dnia 7 września 2006 r. (*)

      Swobodny przepływ osób – Artykuł 18 WE – Swoboda przedsiębiorczości – Artykuł 43 WE – Opodatkowanie bezpośrednie – Opodatkowanie potencjalnych zysków kapitałowych z istotnego udziału w kapitale zakładowym spółki w przypadku przeniesienia
         miejsca zamieszkania dla celów podatkowych do innego państwa członkowskiego

      W sprawie C‑470/04
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Gerechtshof
         te Arnhem (Niderlandy) postanowieniem z dnia 27 października 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 2 listopada 2004 r.,
         w postępowaniu:

      N
      przeciwko
      Inspecteur van de Belastingdienst Oost/kantoor Almelo,
      TRYBUNAŁ (druga izba),
      w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Schintgen, R. Silva de Lapuerta, G. Arestis i J. Klučka (sprawozdawca), sędziowie,
      rzecznik generalny: J. Kokott,
      sekretarz: R. Grass,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu N przez P. L. M. van Gorkoma, advocaat,
      –        w imieniu rządu niderlandzkiego przez H. G. Sevenster i C. A. H. M. ten Dam, działające w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu rządu duńskiego przez J. Molde’a, działającego w charakterze pełnomocnika,
      –        w imieniu rządu niemieckiego przez W.-D. Plessinga, działającego w charakterze pełnomocnika,
      –        w imieniu rządu włoskiego przez I. M. Braguglię, działającego w charakterze pełnomocnika, wspieranego przez G. Albenzia, avvocato
         dello Stato,

      –        w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez R. Lyala i A. Weimara, działających w charakterze pełnomocników,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 30 marca 2006 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 18 WE i art. 43 WE.

      2        Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy N a Inspecteur van de Belastingdienst Oost/kantoor Almelo (zwanym dalej
         „inspektorem”) mającego za przedmiot decyzję tego ostatniego stwierdzającą niedopuszczalność wniesienia przez N odwołania
         od decyzji określającej wysokość zobowiązania z tytułu podatku dochodowego oraz składek na ubezpieczenie społeczne za rok
         1997.

       Ramy prawne
       Ustawa o podatku dochodowym
      3        Na mocy art. 3 Wet op de inkomstenbelasting (ustawy o podatku dochodowym z 1964 r., zwanej dalej „WIB”) podatek pobierany
         od podatnika krajowego obliczany jest od dochodu podlegającego opodatkowaniu, który obejmuje między innymi, zgodnie z art. 4
         tej ustawy, dochody z tytułu istotnego udziału w kapitale zakładowym spółki.

      4        Zgodnie z brzmieniem art. 20 a ust. 1 lit. b) WIB, przychodem z tytułu istotnego udziału w kapitale zakładowym jest całkowita
         kwota korzyści uzyskanych ze zbycia udziałów lub akcji. Zgodnie z ust. 3 tego artykułu udział w kapitale zakładowym spółki
         ma charakter istotny, jeśli podatnik posiada bezpośrednio lub pośrednio 5% kapitału zakładowego spółki.

      5        Artykuł 20 a ust. 6 lit. i) WIB przewiduje, że utrata statusu podatnika krajowego z innego powodu niż śmierć jest traktowana
         jako zbycie udziałów lub akcji.

      6        Szczegółowe zasady obliczania korzyści w przypadku fikcji prawnej zbycia udziałów lub akcji określone zostały w art. 20 c
         WIB. Zgodnie z ust. 1 tego artykułu zysk wynikający ze zbycia stanowi zwykle różnicę pomiędzy ceną nabycia a ceną sprzedaży.
         Na mocy ust. 4, jeżeli w przypadku zbycia lub nabycia brak jest świadczenia wzajemnego, za świadczenie wzajemne uznaje się
         wartość rynkową, którą można przypisać udziałowi w kapitale zakładowym w chwili zbycia. W przypadku gdy podatnik ustanawia
         swoje miejsce zamieszkania w Niderlandach, to zgodnie z art. 20 ust. 7 kwotą odniesienia, zamiast ceny nabycia, będzie wartość
         rynkowa tytułów uczestnictwa w dniu wjazdu podatnika na terytorium tego państwa członkowskiego.

      7        Artykuł 20 c ust. 18 WIB stanowi:

      „Właściwy minister ustali w drodze rozporządzenia zasady dotyczące ceny nabycia w przypadku gdy majątek podatnika obejmuje
         udziały lub akcje spółki, do której zastosowanie znajdował art. 20 a ust. 6 lit. i) w odniesieniu do tego podatnika w roku
         poprzedzającym. Właściwy minister może także ustalić w drodze rozporządzenia zasady dotyczące obniżenia podatku określonego
         na podstawie art. 20 a ust. 6 lit. i) lub art. 49 ust. 4 zdanie drugie, w przypadku powrotu podatnika na terytorium Niderlandów
         przed upływem dziesięciu lat od ustanowienia przez niego swego miejsca zamieszkania za granicą”.

      Ustawa o pobieraniu podatków
      8        Odroczenie terminu płatności podatku ze względu na utratę statusu podatnika krajowego z innego powodu niż śmierć przewidziane
         było, w czasie wystąpienia zdarzeń, których dotyczy postępowanie przed sądem krajowym, w art. 25 ust. 6 Invorderingswet z 1990 r.
         (ustawy o pobieraniu podatków zwanej dalej „IW”). Przepis ten upoważniał właściwego ministra do określenia w drodze rozporządzenia
         zasad dotyczących udzielania odroczenia terminu płatności na okres dziesięciu lat pod warunkiem ustanowienia odpowiedniego
         zabezpieczenia. Okres odroczenia mógł ulec skróceniu między innymi w przypadku gdy doszło do zbycia udziałów lub akcji w rozumieniu
         art. 20 a ust. 1 lub 6 lit. a)–h) WIB.

      9        W czasie wystąpienia zdarzeń, których dotyczy postępowanie przed sądem krajowym, art. 26 ust. 2 IW stanowił:

      „Właściwy minister ustali w drodze rozporządzenia zasady, na podstawie których podatnikowi może zostać umorzony podatek, którego
         termin płatności został odroczony na podstawie art. 25 ust. 6:

      […]
      b)      do kwoty równej podatkowi rzeczywiście zapłaconemu za granicą przy zbyciu udziałów lub akcji z tytułu korzyści uzyskanych
         ze zbycia w rozumieniu art. 25 ust. 8, o ile kwota ulgi nie przekracza kwoty podatku w stosunku do którego udzielone zostało
         odroczenie;

      c)       do kwoty równej kwocie należnej jeszcze po upływie 10 lat”.
       Rozporządzenie wykonawcze do ustawy o pobieraniu podatków
      10      O Uitvoeringsregeling invorderingswet (rozporządzeniu wykonawczym do ustawy o pobieraniu podatków z 1990 r., zwanym dalej
         „URIW”) jest mowa między innymi w art. 25 i 26 tej ustawy. Artykuły 2 i 4 rozporządzenia stanowią:

      „Artykuł 2
      1.       W sytuacjach przewidzianych w art. 25 ust. 6 ustawy organ podatkowy, na wniosek podatnika, w drodze decyzji podlegającej zaskarżeniu,
         odracza termin płatności podatku, bez naliczania odsetek, o ile ustanowione zostanie odpowiednie zabezpieczenie oraz przyjęte
         zostaną ustalone przez organ podatkowy warunki.

      2.      Odroczenie dotyczy kwoty podatku należnego z tytułu korzyści obliczonej na podstawie art. 20 a ust. 6 lit. i) […] [WIB] i związanych
         z nim odsetek […].

      3.      W przypadku gdy udziały, akcje, świadectwa użytkowe lub wierzytelności, w związku z którymi nastąpiło odroczenie, zostają
         zbyte w rozumieniu art. 20 a ust. 1 lub 6 lit. a)–h) […] [WIB], organ podatkowy wydaje decyzję o uchyleniu odroczenia związanego
         z tymi udziałami […]. Decyzja ta podlega zaskarżeniu […].

      […]
      Artykuł 4
      1.      W sytuacjach przewidzianych w art. 26 ust. 2 ustawy organ podatkowy, na wniosek podatnika, w drodze decyzji podlegającej zaskarżeniu,
         umarza podatek dochodowy do wysokości kwoty, o której mowa w ustępie poprzedzającym, pod warunkiem że na każdy udział lub
         każdą akcję kwota umorzenia nie przekroczy niższej spośród następujących kwot:

      1.      kwoty podatku, w stosunku do którego zostało udzielone odroczenie w części przypadającej na ten udział lub tę akcję […];
      2.      kwoty podatku, który został rzeczywiście zapłacony za granicą przy zbyciu tego udziału lub tej akcji z tytułu korzyści uzyskanej
         ze zbycia i w stosunku do którego nastąpiło odroczenie na podstawie art. 25 ust. 6 […]”.

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
      11      W dniu 22 stycznia 1997 r. N zmienił miejsce zamieszkania z Niderlandów na Zjednoczone Królestwo. W chwili opuszczenia Niderlandów
         był on jedynym udziałowcem trzech spółek z ograniczoną odpowiedzialnością prawa niderlandzkiego (besloten vennootschappen),
         których faktyczny zarząd znajdował się odtąd na Curaçao (Antyle Holenderskie).

      12      Za 1997 r. N zadeklarował dochód do opodatkowania w wysokości 15 664 697 NLG, obejmujący 765 NLG z tytułu dochodu osobistego
         oraz 15 663 932 NLG z tytułu korzyści uzyskanych z udziału w kapitale zakładowym spółek. W decyzji wydanej w oparciu o tę
         deklarację wysokość zobowiązania podatkowego została ustalona na kwotę 3 918 275 NLG powiększoną o 228 429 NLG z tytułu odsetek.

      13      N uzyskał, na swój wniosek, odroczenie terminu płatności powyższych kwot. Jednak na mocy obowiązujących wówczas przepisów
         tego rodzaju odroczenie uzależnione było od ustanowienia zabezpieczeń. W związku z tym N ustanowił zastaw na udziałach, które
         posiadał w jednej ze swoich spółek.

      14      W następstwie wyroku Trybunału z dnia 11 marca 2004 r. w sprawie C‑9/02 de Lasteyrie du Saillant, Rec. str.  I‑2409, minister
         do spraw finansów, w odpowiedzi na pytania drugiej izby parlamentu niderlandzkiego, w piśmie z dnia 13 kwietnia 2004 r. stwierdził,
         że warunek dotyczący ustanowienia zastawu w celu uzyskania odroczenia terminu płatności podatku nie może być dłużej utrzymany.
         W konsekwencji organ podatkowy powiadomił N, że ustanowione przez niego zabezpieczenie może być uznane za zniesione.

      15      Od 2002 r. N prowadzi w Zjednoczonym Królestwie gospodarstwo rolne obejmujące sad jabłkowy.

      16      Spór zawisły przez Gerechtshof te Arnhem dotyczy zasadniczo kwestii, czy sama zasada opodatkowania opartego na systemie ustanowionym
         w WIB, IW oraz URIW, w którym zdarzeniem podatkowym jest przeniesienie przez rezydenta niderlandzkiego, posiadającego istotny
         udział w kapitale zakładowym spółki w rozumieniu art. 20 a ust. 3 WIB, miejsca zamieszkania do innego państwa członkowskiego,
         jest zgodna z prawem wspólnotowym.

      17      Tytułem żądania ewentualnego N kwestionuje szczegółowe zasady wprowadzające ten instrument podatkowy w życie. Uważa on w szczególności,
         że obowiązek ustanowienia zabezpieczeń, który musiał spełnić w celu uzyskania odroczenia terminu płatności podatku na podstawie
         WIB, stanowi przeszkodę w wykonywaniu praw przyznanych mu przez prawo wspólnotowe. Podobnie, jego zdaniem, przeszkoda ta nie
         może być usunięta ze skutkiem wstecznym przez samo zarządzenie zwolnienia tych zabezpieczeń przez ministra do spraw finansów.

      18      Ponadto skarżący w postępowaniu przed sądem krajowym twierdzi, że uregulowania niderlandzkie przewidujące ryczałtowy zwrot
         kosztów na rzecz osób, które uzyskały korzystny wyrok sądu, jest sprzeczne z prawem wspólnotowym, ponieważ ogranicza możliwość
         skutecznego powoływania się na nie przez podmioty niderlandzkie.

      19      Postawiony zasadniczo przed problemem dotyczącym zgodności systemu podatkowego przewidzianego w WIB, IW oraz URIW z art. 18
         i 43 WE, Gerechtshof te Arnhem postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:

      „1)      Czy osoba mająca miejsce zamieszkania w państwie członkowskim, która opuszcza je w celu osiedlenia się w innym państwie członkowskim,
         może powołać się w postępowaniu przeciwko państwu, które opuszcza, na art. 18 WE jedynie ze względu na to, że wysokość podatku
         ustalona w związku z jego wyjazdem stanowi lub może stanowić przeszkodę dla opuszczenia tego państwa?

      2)      W przypadku udzielenia odpowiedzi negatywnej na pytanie pierwsze, czy osoba mająca miejsce zamieszkania w państwie członkowskim,
         która opuszcza je w celu osiedlenia się w innym państwie członkowskim, może powołać się w postępowaniu przeciwko państwu,
         które opuszcza, na art. 43 WE w przypadku, w którym nie jest od początku pewne lub możliwe do przyjęcia, że będzie ona w owym
         innym państwie członkowskim wykonywać działalność gospodarczą w rozumieniu tego artykułu? Czy dla udzielenia odpowiedzi na
         powyższe pytanie znaczenie ma fakt, że działalność ta będzie wykonywana w przewidywalnym okresie czasu? W przypadku odpowiedzi
         twierdzącej, ile może wynosić ten okres czasu?

      3)      W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lub drugie, czy art. 18 WE lub art. 43 WE stoją na przeszkodzie
         uregulowaniu niderlandzkiemu, na mocy którego ustalenie należności z tytułu podatku dochodowego i składek na ubezpieczenie
         społeczne dokonuje się na podstawie potencjalnego uzyskania dochodu z tytułu udziału w kapitale zakładowym spółki jedynie
         z tego względu, że uznaje się, iż rezydent niderlandzki, który przestaje być podatnikiem w tym państwie z uwagi na przeniesienie
         miejsca zamieszkania do innego państwa członkowskiego, zbył swoje udziały lub akcje w kapitale zakładowym spółki?

      4)      W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie, ze względu na fakt, że uzyskanie odroczenia terminu płatności
         podatku uzależnione jest od ustanowienia zabezpieczenia, czy wspomniana przeszkoda może być usunięta ze skutkiem wstecznym
         poprzez zwolnienie zabezpieczenia? Czy dla udzielenia odpowiedzi na to pytanie istotnym jest, czy zwolnienie zabezpieczenia
         dokonywane jest na podstawie przepisów prawa, czy też na podstawie wytycznych administracyjnych, przyjętych ewentualnie w ramach
         stosowania prawa? Czy dla udzielenia odpowiedzi na to pytanie istotnym jest, że zapewnione jest naprawienie ewentualnej szkody
         powstałej w wyniku ustanowienia zabezpieczenia?

      5)      W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie i przeczącej na pierwszą część pytania czwartego, czy istnienie
         wspomnianej przeszkody może być uzasadnione?”

      20      Ponadto Gerechtshof te Arnhem stwierdza, że: „[j]eśli chodzi o rozstrzygnięcie kwestii, czy w przypadku uzyskania przez podatnika
         korzystnego wyroku w postępowaniu dotyczącym naruszenia prawa wspólnotowego niderlandzki system zwrotu kosztów (system ryczałtowy)
         jest sprzeczny z prawem wspólnotowym, to tutejszy sąd przyłącza się do pytań, z którymi w tym zakresie zwrócił się do Trybunału
         Gerechtshof te ‘s-Hertogenbosch w sprawie [C‑376/03 D, zakończonej wyrokiem z dnia 5 lipca 2005 r., Rec. str. I‑5821]”.

       W przedmiocie pytań prejudycjalnych
       W przedmiocie pytań pierwszego i drugiego
      21      Zwracając się z dwoma pierwszymi pytaniami, które należy rozpatrywać łącznie, sąd krajowy pyta w istocie, które przepisy traktatu WE
         znajdują zastosowanie w sprawie takiej, jak będąca przedmiotem toczącego się przed nim postępowania. Dokładniej, sąd ten zmierza
         do uzyskania wyjaśnień na temat związku i stosunków pomiędzy swobodą przemieszczania się i pobytu obywateli Unii Europejskiej
         a swobodą podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej.

      22      W tym zakresie należy przypomnieć, że art. 18 WE, który formułuje w sposób ogólny prawo każdego obywatela Unii do swobodnego
         przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich, został uszczegółowiony w art. 43 WE (wyrok z dnia 29 lutego
         1996 r. w sprawie C‑193/94 Skanavi i Chryssanthakopoulos, Rec. str. I‑929, pkt 22).

      23      W konsekwencji tylko w przypadku gdy art. 43 WE nie znajduje zastosowania do całej sytuacji będącej przedmiotem sprawy przed
         sądem krajowym, pozostałą część, nieobjętą zakresem art. 43 WE, należy oceniać w świetle art. 18 WE.

       W przedmiocie stosowania art. 43 WE
      24      Należy zbadać, czy sam fakt, że N jest jedynym udziałowcem należących do niego spółek, umożliwia mu powoływanie się na art. 43 WE.

      25      Rząd niderlandzki jest zdania, że kwestia swobody podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej oraz przeszkody w wykonywaniu
         tej swobody nie może powstać w przypadku gdy osoba, która się na nie powołuje, nie wykonuje rzeczywistej działalności gospodarczej.

      26      W tym zakresie, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, pojęcie „przedsiębiorczości” w rozumieniu art. 43 WE jest pojęciem bardzo
         szerokim i wynika z niego, że obywatel wspólnotowy może uczestniczyć w sposób trwały i nieprzerwany w życiu gospodarczym państwa
         członkowskiego innego niż państwo jego pochodzenia (wyrok z dnia 30 listopada 1995 r. w sprawie C‑55/94 Gebhard,Rec. str. I‑4165, pkt 25). Ściślej rzecz biorąc, Trybunał orzekł, że 100 % udział w kapitale zakładowym spółki mającej siedzibę
         państwie członkowskim innym niż państwo, w którym ma miejsce zamieszkania posiadacz tego udziału, sprawia, że osoba taka bez
         żadnych wątpliwości objęta jest zakresem zastosowania postanowień traktatu dotyczących prawa podejmowania i wykonywania działalności
         gospodarczej (zob. wyrok z dnia 13 kwietnia 2000 r. w sprawie C‑251/98 Baars, Rec. str. I‑2787, pkt 21).

      27      Zatem zakresem swobody podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej objęty może być obywatel wspólnotowy mający miejsce
         zamieszkania w jednym państwie członkowskim, a posiadający w kapitale zakładowym spółki z siedzibą w innym państwie członkowskim
         udział, który daje mu określony wpływ na decyzje tej spółki i umożliwia mu decydowanie o jej działalności, co ma zawsze miejsce
         w przypadku posiadania udziału wynoszącego 100% (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Baars, pkt 22 i 26).

      28      Należy natomiast stwierdzić, że w stanie faktycznym sprawy będącej przedmiotem postępowania przed sądem krajowym zachodzi
         sytuacja, w której obywatel wspólnotowy mieszka, od czasu zmiany swego miejsca zamieszkania, w jednym państwie członkowskim,
         a posiada całość udziałów spółki mającej siedzibę w innym państwie członkowskim. Wynika z tego, że od czasu wspomnianej zmiany
         miejsca zamieszkania sytuacja, w jakiej znajduje się N, objęta jest zakresem zastosowania art. 43 WE (zob. podobnie wyrok
         z dnia 21 lutego 2006 r w sprawie C‑152/03 Ritter-Coulais, Rec. str. I‑1711, pkt 32).

      29      W tych okolicznościach nie ma konieczności badania kwestii stosowania art. 18 WE.

      30      Na dwa pierwsze pytania należy zatem odpowiedzieć, że obywatel wspólnotowy, taki jak skarżący w postępowaniu przed sądem krajowym,
         który po zmianie miejsca zamieszkania mieszka w jednym państwie członkowskim, a który posiada wszystkie udziały lub akcje
         w spółkach mających siedzibę w innym państwie członkowskim, może powoływać się na art. 43 WE.

       W przedmiocie pytań trzeciego i piątego
      31      Zwracając się z pytaniami trzecim i piątym, które również należy rozpatrywać łącznie, sąd odsyłający zmierza w istocie do
         ustalenia, czy art. 43 WE należy interpretować w taki sposób, że stoi on na przeszkodzie wprowadzeniu przez państwo członkowskie
         systemu opodatkowania zysków kapitałowych w przypadku przeniesienia przez podatnika jego siedziby dla celów podatkowych poza
         to państwo członkowskie, czyli systemu takiego jak ten w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed sądem krajowym.

      32      W chwili wystąpienia zdarzeń będących podstawą sporu w postępowaniu przed sądem krajowym niderlandzkie prawo podatkowe przewidywało
         opodatkowanie zysków kapitałowych z tytułu uczestnictwa w spółkach, gdzie zdarzeniem podatkowym było przeniesienie miejsca
         zamieszkania podatnika, posiadającego istotny udział w kapitale zakładowym spółki, poza terytorium Niderlandów.

      33      W tym zakresie należy na wstępie przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, o ile opodatkowanie bezpośrednie na obecnym
         etapie rozwoju prawa wspólnotowego należy do kompetencji państw członkowskich, o tyle jednak powinny one wykonywać te kompetencje
         z poszanowaniem prawa wspólnotowego (ww. wyrok w sprawie de Lasteyrie du Saillant, pkt 44, oraz wyrok z dnia 13 grudnia 2005 r.
         w sprawie C‑446/03 Marks & Spencer, Rec. str. I‑10837, pkt 29).

      34      Bezsporne jest, że nawet jeśli system ustanowiony przez WIB, IW oraz URIW w czasie wystąpienia zdarzeń będących przedmiotem
         sprawy w postępowaniu przed sądem krajowym nie zakazuje podatnikowi niderlandzkiemu wykonywania przysługującego mu prawa podejmowania
         i wykonywania działalności gospodarczej, to jednak może on ograniczać wykonywanie tego prawa ze względu na jego zniechęcający
         skutek.

      35      W drodze analogii do wcześniejszych orzeczeń Trybunału dotyczących podobnego systemu (ww. wyrok w sprawie de Lasteyrie du
         Saillant, pkt 46), podatnik pragnący przenieść swoje miejsce zamieszkania poza terytorium niderlandzkie w ramach wykonywania
         praw zagwarantowanych w art. 43 WE, był bowiem, w stanie faktycznym sprawy w postępowaniu przed sądem krajowym, traktowany
         niekorzystnie w porównaniu z osobą zachowującą miejsce zamieszkania w Niderlandach. Podatnik ten tylko ze względu na fakt
         zmiany miejsca zamieszkania był zobowiązany do zapłaty podatku od dochodu, którego jeszcze nie osiągnął i którym jeszcze nie
         rozporządzał. Natomiast gdyby pozostał on rezydentem niderlandzkim, dochody kapitałowe podlegałyby opodatkowaniu dopiero wtedy,
         gdy zostałyby rzeczywiście osiągnięte. Tego rodzaju różnica w traktowaniu mogła zniechęcić zainteresowanego do przeniesienia
         swego miejsca zamieszkania poza terytorium Niderlandów.

      36      Analiza szczegółowych zasad stosowania tego systemu opodatkowania zysków kapitałowych z tytułu uczestnictwa w spółce potwierdza
         powyższy wniosek. Przede wszystkim, chociaż system ten umożliwia uzyskanie odroczenia terminu płatności, to jednak nie następuje
         ono automatycznie, lecz uzależnione jest od spełnienia określonych przesłanek, w szczególności od ustanowienia zabezpieczeń.
         Zabezpieczenia te same w sobie mają skutek ograniczający, jako że pozbawiają podatnika możliwości korzystania z majątku objętego
         zabezpieczeniem (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie de Lasteyrie du Saillant, pkt 47).

      37      Dalej, w stanie faktycznym sprawy będącej przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, straty kapitałowe występujące po
         zmianie miejsca zamieszkania nie były brane pod uwagę w celu obniżenia zobowiązania podatkowego. Zatem podatek od jeszcze
         nieosiągniętych zysków kapitałowych, ustalonych w chwili zmiany miejsca zamieszkania, którego płatność została odroczona i który
         stał się wymagalny z powodu późniejszego zbycia udziałów, mógł przekraczać kwotę, którą podatnik byłby zobowiązany zapłacić,
         gdyby zbył te udziały w tym samym czasie, lecz bez uprzedniego przeniesienia miejsca zamieszkania poza terytorium Niderlandów.
         Podatek dochodowy byłby wówczas obliczony na podstawie zysków kapitałowych rzeczywiście osiągniętych w chwili zbycia, które
         mogłyby być mniejsze lub które mogłyby w ogóle nie wystąpić.

      38      Wreszcie, jak słusznie podniósł rzecznik generalny w pkt 79 opinii, zeznanie podatkowe wymagane w chwili przeniesienia miejsca
         zamieszkania poza terytorium Niderlandów stanowi dodatkową formalność, która może także stanowić dla zainteresowanego przeszkodę
         w wyjeździe i która nie jest wymagana od podatników pozostających w tym państwie członkowskim w chwili rzeczywistego zbywania
         należących do nich udziałów w kapitale zakładowym spółek.

      39      W tych okolicznościach system podatkowy będący przedmiotem sprawy w postępowaniu przed sądem krajowym może stanowić przeszkodę
         w wykonywaniu swobody podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej.

      40      Jednakże zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przepisy krajowe mogące utrudniać wykonywanie podstawowych swobód zagwarantowanych
         w traktacie, lub do niego zniechęcać, mogą jednak być dopuszczalne pod warunkiem że służą one osiągnięciu celu leżącego w interesie
         ogólnym, są one właściwe dla zapewnienia realizacji tego celu oraz nie wykraczają poza to, co jest konieczne dla jego osiągnięcia
         (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie de Lasteyrie du Saillant, pkt 49).

      41      Na wstępie, jeśli chodzi o przesłankę dotyczącą celu leżącego w interesie ogólnym oraz możliwości osiągnięcia tego celu przez
         system podatkowy w niniejszej sprawie, to sąd krajowy stwierdza, że uwzględniając okoliczności ich przyjęcia, celem przepisów
         niderlandzkich będących przedmiotem niniejszego postępowania jest między innymi zapewnienie rozdziału kompetencji podatkowych
         w zakresie opodatkowania zysków kapitałowych z tytułu uczestnictwa w spółkach pomiędzy państwa członkowskie w oparciu o zasadę
         terytorialności. Zdaniem rządu niderlandzkiego uregulowanie to ma również na celu unikanie podwójnego opodatkowania.

      42      Należy przypomnieć, że po pierwsze, zachowanie rozdziału kompetencji podatkowych pomiędzy państwa członkowskie jest uzasadnionym
         celem uznawanym przez Trybunał (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Marks & Spencer, pkt 45). Po drugie, zgodnie z art. 293 WE
         państwa członkowskie w miarę potrzeby podejmują między sobą rokowania w celu zapewnienia swoim obywatelom zniesienia podwójnego
         opodatkowania wewnątrz Wspólnoty.

      43      Jednakże poza konwencją 90/436/EWG w sprawie zniesienia podwójnego opodatkowania w przypadku rozliczania zysku przedsiębiorstw
         stowarzyszonych (Dz.U. 1990, L 225, str. 10), w ramach Wspólnoty nie został przyjęty żaden ujednolicający lub harmonizujący
         akt, którego celem byłoby unikanie podwójnego opodatkowania, a państwa członkowskie nie zawarły w tym zakresie, na podstawie
         art. 293 WE, żadnej konwencji wielostronnej (zob. podobnie wyrok z dnia 12 maja 1998 r. w sprawie C‑336/96 Gilly, Rec. str. I‑2793,
         pkt 23, oraz ww. wyrok w sprawie D., pkt 50).

      44      W tym właśnie kontekście Trybunał orzekł już, że w przypadku braku przepisów ujednolicających lub harmonizujących na poziomie
         wspólnotowym państwa członkowskie zachowują uprawnienia do określania w sposób jednostronny lub w drodze konwencji kryteriów
         rozdziału kompetencji podatkowych, w szczególności w celu unikania podwójnego opodatkowania (ww. wyrok w sprawie Gilly, pkt 24
         i 30, wyrok z dnia 21 września 1999 r. w sprawie C‑307/97 Saint‑Gobain ZN, Rec. str. I‑6161, pkt 57, wyrok z dnia 12 grudnia
         2002 r. w sprawie C‑385/00 De Groot, Rec. str. I‑11819, pkt 93, oraz wyrok z dnia 23 lutego 2006 r. w sprawie C‑513/03 van
         Hilten‑van der Heijden, Rec. str. I‑1957, pkt 47 i 48).

      45      Słuszne jest, aby w tym zakresie państwa członkowskie wzorowały się na praktyce międzynarodowej, w szczególności na modelowych
         konwencjach opracowanych przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (ODCE) (zob. ww. wyroki w sprawie Gilly, pkt 31,
         oraz w sprawie van Hilten-van der Heijden, pkt 48).

      46      Przychody uzyskane z tytułu zbycia dóbr są więc opodatkowane, zgodnie z art. 13 ust. 5 modelowej konwencji OECD w sprawie
         podatku od dochodu i majątku, w szczególności w brzmieniu z 2005 r., w umawiającym się państwie, w którym zbywca jest rezydentem.
         Jak bowiem podkreśla rzecznik generalny w pkt 96 i 97 opinii, zgodnie właśnie z tą zasadą terytorialności podatkowej powiązaną
         z elementem czasowym, to znaczy z pobytem na terytorium krajowym w okresie uzyskania przychodu podlegającego podatkowaniu,
         przepisy krajowe w niniejszej sprawie przewidują pobranie podatku od zysków kapitałowych odnotowanych w Niderlandach, których
         kwota została ustalona w chwili wyjazdu podatnika i których płatność została zawieszona do czasu rzeczywistego zbycia udziałów.

      47      Wynika z tego po pierwsze, że przepisy, których dotyczy postępowanie przed sądem krajowym, służą celowi leżącemu w interesie
         ogólnym, a po drugie, że są one właściwe do zapewnienia realizacji tego celu.

      48      Na koniec należy zbadać, czy przepisy takie jak będące przedmiotem sporu przed sądem krajowym nie wykraczają poza to, co jest
         konieczne do osiągnięcia celu, któremu służą.

      49      Chociaż w pkt 38 niniejszego wyroku stwierdzone zostało, że zeznanie podatkowe wymagane w chwili zmiany miejsca zamieszkania,
         konieczne do obliczenia podatku dochodowego, stanowi formalność o charakterze administracyjnym, która może utrudniać zainteresowanemu
         podatnikowi wykonywanie podstawowych swobód lub zniechęcać go do tego, to nie może być ono uznane za wymaganie nieproporcjonalne
         ze względu na uzasadniony cel rozdzielenia kompetencji podatkowych, w szczególności w celu zniesienia podwójnego opodatkowania
         między państwami członkowskimi.

      50      Mimo że można by było ustalić część podatku przypadającą państwu członkowskiemu dopiero a posteriori, w dniu rzeczywistego
         zbycia udziałów, to rozwiązanie takie nie pociągałoby za sobą mniej istotnych obowiązków dla podatnika. Poza zeznaniem podatkowym,
         które musiałby on złożyć właściwym organom niderlandzkim w chwili zbycia udziałów, byłby on zobowiązany do zachowania wszelkich
         dokumentów uzasadniających określenie wartości rynkowej tych udziałów w chwili zmiany miejsca zamieszkania jak również ewentualnych
         kosztów podlegających odliczeniu.

      51      Natomiast jeśli chodzi o obowiązek ustanowienia zabezpieczeń koniecznych w celu uzyskania odroczenia terminu płatności należnego
         podatku, który normalnie byłby wymagalny, to mimo że zabezpieczenia takie bez wątpienia ułatwiają pobranie podatku od rezydenta
         zagranicznego, wykraczają one poza to, co jest ściśle konieczne do zapewnienia skutecznego funkcjonowania tego rodzaju systemu
         podatkowego opartego na zasadzie terytorialności podatkowej. Istnieją bowiem środki mniej restrykcyjne z punktu widzenia podstawowych
         swobód.

      52      Jak podniósł rzecznik generalny w pkt 113 opinii, prawodawca wspólnotowy przyjął już przepisy, które służą w istocie temu
         samemu celowi. Chodzi tu o dyrektywę Rady 77/799/EWG z dnia 19 grudnia 1977 r. dotyczącą wzajemnej pomocy właściwych władz
         państw członkowskim w obszarze podatków bezpośrednich, niektórych podatków akcyzowych oraz opodatkowania składek ubezpieczeniowych
         (Dz.U L 336, str. 15), zmienioną dyrektywą Rady 2004/106/WE z dnia 16 listopada 2004 r. (Dz.U. L 359, str. 30), która pozwala
         państwom członkowskim zwracać się do właściwych władz innych państw członkowskich o udzielenie wszelkich informacji mogących
         umożliwić im dokonanie prawidłowego obliczenia podatków dochodowych (wyroki z dnia 28 października 1999 r. w sprawie C‑55/98
         Vestergaard, Rec. str. I‑7641, pkt 26, oraz z dnia 26 czerwca 2003 r. w sprawie C‑422/01 Skandia i Ramstedt, Rec. str. I‑6817,
         pkt 42).

      53      Ponadto dyrektywa Rady 76/308/EWG z dnia 15 marca 1976 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy dochodzeniu roszczeń wynikających
         z operacji będących częścią systemu finansowania Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz rolniczych opłat
         wyrównawczych i opłat celnych (Dz.U. L 73, str. 18), zmieniona dyrektywą Rady 2001/44/WE z dnia 15 czerwca 2001 r. (Dz.U. L 175,
         str. 17) przewiduje, że państwa członkowskie mogą żądać od innych państw członkowskim pomocy przy dochodzeniu roszczeń dotyczących
         niektórych podatków, w tym podatków od dochodu i majątku.

      54      Podsumowując, w tych okolicznościach za proporcjonalny z punktu widzenia realizowanych celów mógłby być uznany wyłącznie taki
         system pobierania podatku od dochodu z papierów wartościowych, który w pełni uwzględniałby utratę wartości, jaka może wystąpić
         po zmianie miejsca zamieszkania przez zainteresowanego podatnika, chyba że ta utrata wartości zostałaby już uwzględniona w przyjmującym
         państwie członkowskim.

      55      W konsekwencji, na pytania trzecie i piąte należy odpowiedzieć, że art. 43 WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on
         na przeszkodzie wprowadzeniu przez państwo członkowskie systemu opodatkowania zysków kapitałowych w przypadku przeniesienia
         przez podatnika miejsca zamieszkania poza to państwo członkowskie, takiego jak system w sprawie będącej przedmiotem postępowania
         przed sądem krajowym, który uzależnia udzielenie odroczenia terminu płatności tego podatku od ustanowienia zabezpieczeń i który
         nie uwzględnia w pełni utraty wartości, jaka może wystąpić po zmianie miejsca zamieszkania przez zainteresowanego, nieuwzględnionej
         przez przyjmujące państwo członkowskie.

       W przedmiocie pytania czwartego
      56      Zwracając się z czwartym pytaniem, sąd krajowy zmierza w istocie do ustalenia, czy zwolnienie zabezpieczenia ustanowionego
         w celu uzyskania odroczenia terminu płatności podatku od zysków kapitałowych z papierów wartościowych, w sytuacji takiej jak
         w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, prowadzi do zniesienia wszelkich przeszkód ze skutkiem wstecznym.
         Sąd krajowy pyta dalej, czy forma aktu, na podstawie którego zabezpieczenie zostało zwolnione, ma jakiekolwiek znaczenie dla
         oceny w tym zakresie. Sąd krajowy zmierza wreszcie do ustalenia, czy należne jest odszkodowanie z tytułu naprawienia ewentualnie
         powstałej szkody.

      57      Jak zauważył rzecznik generalny w pkt 128 opinii, ustanowienie zabezpieczeń jest co do zasady związane z dodatkowymi kosztami.
         W szczególności ustanowienie zastawu na udziałach może zmniejszyć zaufanie co do wypłacalności ich właściciela, który może
         podlegać mniej korzystnym warunkom kredytowym. Tego rodzaju konsekwencje nie mogą zatem zostać usunięte przez samo zwolnienie
         zabezpieczenia.

      58      Ponadto bezsporne jest, że kwestia formy aktu, na podstawie którego zabezpieczenie zostało zwolnione, pozbawiona jest tutaj
         jakiegokolwiek znaczenia.

      59      Jeśli chodzi o naprawienie szkody wynikłej z obowiązku ustanowienia zabezpieczenia w celu skorzystania z odroczenia terminu
         płatności omawianego podatku, to należy przypomnieć, że zgodnie z zasadą współpracy ustanowioną w art. 10 WE, do sądów państw
         członkowskich należy zapewnienie ochrony prawnej wynikającej dla podmiotów prawa z bezpośredniej skuteczności prawa wspólnotowego.
         Wobec braku uregulowania wspólnotowego w tej dziedzinie, wewnętrzny porządek prawny każdego z państw członkowskich powinien
         określać sądy właściwe oraz szczegółowe zasady wnoszenia skarg mających na celu zabezpieczenie praw, które podmioty prawa
         wywodzą z bezpośredniej skuteczności prawa wspólnotowego. Jednakże zasady te nie mogą być mniej korzystne niż zasady dotyczące
         podobnych skarg w porządku wewnętrznym (zasada równoważności) ani nie mogą w praktyce uniemożliwiać lub zbytnio utrudniać
         wykonywania praw przyznanych we wspólnotowym porządku prawnym (zasada skuteczności) (zob. podobnie wyroki z dnia 16 grudnia
         1976 r. w sprawie 33/76 Rewe, Rec. str. 1989, pkt 5; z dnia 14 grudnia 1995 r. w sprawie C‑312/93 Peterbroeck, Rec. str. I‑4599,
         pkt 12, oraz z dnia 8 marca 2001 r. w sprawach połączonych C‑397/98 i C‑410/98 Metallgesellschaft i in., Rec. str. I‑1727).

      60      Ponadto Trybunał orzekł już, że do prawa krajowego należy uregulowanie, z poszanowaniem przywołanych wyżej zasad, wszelkich
         kwestii pobocznych dotyczących zwrotu nienależnie pobranych podatków, takich jak ewentualna zapłata odsetek, w tym dzień,
         od którego powinny być one naliczane oraz ich stopę (wyroki z dnia 21 maja 1976 r. w sprawie 26/74 Roquette frères przeciwko
         Komisji, Rec. str. 677, pkt 11 i 12; z dnia 12 czerwca 1980 r. w sprawie 130/79 Express Dairy Foods, Rec. str. 1887, pkt 16
         i 17, oraz ww. wyrok w sprawach połączonych Metallgesellschaft i in., pkt 86).

      61      Nie inaczej musi być w przypadku żądania zapłaty odsetek za zwłokę mających na celu rekompensatę ewentualnych kosztów wywołanych
         ustanowieniem zabezpieczeń, biorąc pod uwagę istniejące podobieństwa pomiędzy zwrotem nienależnie pobranych podatków a zwolnieniem
         zabezpieczeń wymaganych z naruszeniem prawa wspólnotowego.

      62      Wreszcie szkoda wywołana ustanowieniem zastawu wymaganego z naruszeniem prawa wspólnotowego może pociągać za sobą odpowiedzialność
         państwa członkowskiego jako autora spornego przepisu.

      63      Co się tyczy przesłanek, przy których spełnieniu państwo członkowskie zobowiązane jest do naprawienia szkód wyrządzonych jednostkom
         w wyniku naruszenia prawa wspólnotowego, które może mu zostać przypisane, to z orzecznictwa Trybunału wynika, że istnieją
         trzy tego rodzaju przesłanki: naruszona norma prawna musi przyznawać jednostkom prawa, naruszenie musi być w wystarczającym
         stopniu ustalone oraz musi istnieć bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy naruszeniem zobowiązania ciążącego na państwie
         a szkodą poniesioną przez osoby poszkodowane. Ocena wystąpienia tych przesłanek dokonywana jest w odniesieniu do każdego rodzaju
         sytuacji (wyroki z dnia 5 marca 1996 w sprawach połączonych C‑46/93 i C‑48/93 Brasserie du pêcheur i Factortame, Rec. str. I‑1029,
         pkt 51; z dnia 8 października 1996 r. w sprawach połączonych  C‑178/94, C‑179/94 i od C‑188/94 do C‑190/94 Dillenkofer i in., Rec. str. I‑4845, pkt 21, oraz z dnia 4 lipca 2000 r. w sprawie C‑424/97 Haim, C‑424/97, Rec. str. I‑5123, pkt 36).

      64      Jeśli chodzi w szczególności o drugą z podanych przesłanek, to Trybunał orzekł już, że po pierwsze, naruszenie prawa wspólnotowego
         jest w wystarczającym stopniu ustalone, jeżeli państwo członkowskie przy wykonywaniu swych kompetencji prawodawczych narusza
         w sposób oczywisty i poważny granice swoich uprawnień (zob. ww. wyroki w sprawach połączonych Brasserie du pêcheur i Factortame,
         pkt 55, oraz Dillenkofer i in., pkt 25), a po drugie, że w przypadku gdy danemu państwu członkowskiemu, w chwili dopuszczenia
         się tego naruszenia, przysługiwał jedynie znacznie ograniczony zakres swobodnego uznania albo nie przysługiwało mu ono w ogóle,
         już zwykłe naruszenie prawa wspólnotowego może prowadzić do stwierdzenia, że naruszenie jest w wystarczającym stopniu ustalone
         (wyrok z dnia 23 maja 1996 r. w sprawie C‑5/94 Hedley Lomas, Rec. str. I‑2553, pkt 28).

      65      Dla ustalenia, czy naruszenie prawa wspólnotowego jest w wystarczającym stopniu ustalone, sąd krajowy rozpatrujący żądanie
         naprawienia szkody musi wziąć pod uwagę wszystkie czynniki charakteryzujące przedstawioną mu sytuację. Do czynników tych należą
         między innymi stopień jasności i precyzji naruszonej normy, zamierzony lub niezamierzony charakter popełnionego uchybienia
         lub wyrządzonej szkody, usprawiedliwiony lub nieusprawiedliwiony charakter błędu prawnego, okoliczność, że stanowisko zajęte
         przez instytucję wspólnotową mogło przyczynić się do wydania lub utrzymania w mocy przepisów lub praktyki krajowej sprzecznych
         z prawem wspólnotowym (zob. ww. wyroki w sprawach połączonych Brasserie du pêcheur i Factortame, pkt 56, oraz w sprawie Haim,
         pkt 43).

      66      Należy w tym miejscu podnieść, że naruszonymi normami prawa wspólnotowego są postanowienia traktatu obowiązujące i bezpośrednio
         stosowane na długo przed wystąpieniem zdarzeń stanowiących stan faktyczny niniejszej sprawy. Jednakże w chwili, gdy wszedł
         w życie system podatkowy będący przedmiotem niniejszego postępowania, to znaczy w dniu 1 stycznia 1997 r., Trybunał nie wydał
         jeszcze wyroku w wyżej wymienionej sprawie de Lasteyrie du Saillant, w którym po raz pierwszy stwierdził, że obowiązek ustanowienia
         zabezpieczeń w celu uzyskania odroczenia terminu płatności podatku od zysków kapitałowych z papierów wartościowych, z wielu
         względów analogiczny do obowiązku będącego przedmiotem niniejszej sprawy, jest sprzeczny ze swobodą podejmowania i wykonywania
         działalności gospodarczej.

      67      W konsekwencji na pytanie czwarte należy odpowiedzieć, że przeszkoda wynikająca z ustanowienia zabezpieczenia wymaganego z naruszeniem
         prawa nie może być usunięta ze skutkiem wstecznym przez samo zwolnienie tego zabezpieczenia. Forma aktu, na podstawie którego
         zabezpieczenie zostało zwolnione nie ma żadnego znaczenia dla tej oceny. Jeżeli państwo członkowskie przewiduje zapłatę odsetek
         za zwłokę w przypadku zwolnienia zabezpieczenia wymaganego z naruszeniem prawa wewnętrznego, odsetki te są również wymagalne
         w przypadku naruszenia prawa wspólnotowego. Ponadto do sądu krajowego należy dokonanie oceny, zgodnie z wytycznymi podanymi
         przez Trybunał i z poszanowaniem zasad równoważności i skuteczności, czy dane państwo członkowskie ponosi odpowiedzialność
         za szkodę wynikającą z obowiązku ustanowienia zabezpieczenia.

       W przedmiocie przepisów znajdujących zastosowanie do zwrotu kosztów
      68      Chociaż sentencja postanowienia odsyłającego zawiera jedynie pięć pytań, które zostały omówione powyżej, z powołania w tymże
         postanowieniu wyżej wspomnianego wyroku w sprawie D wynika, że sąd krajowy zmierza w istocie do uzyskania wyjaśnień w przedmiocie
         zgodności niderlandzkich przepisów dotyczących zwrotu kosztów z prawem wspólnotowym. Jest to jedna z kwestii, przed którą
         stanął sąd krajowy w toczącym się przed nim postępowaniu.

      69      Niemniej z utrwalonego orzecznictwa wynika, że konieczność przedstawienia sądowi krajowemu użytecznej dla niego wykładni prawa
         wspólnotowego wymaga, by sąd ten określił stan faktyczny i prawny, w który wpisują się postawione przez niego pytania lub
         przynajmniej, by wyjaśnił sytuację faktyczną, na której opierają się te pytania (zob. w szczególności wyroki z dnia 26 stycznia
         1993 r. w sprawach połączonych od C‑320/90 do C‑322/90 Telemarsicabruzzo i in., Rec. str. I‑393, pkt 6 i 7; z dnia 21 września
         1999 r. w sprawie C‑67/96 Albany, Rec. str. I‑5751, pkt 39, oraz z dnia 13 kwietnia 2000 r. w sprawie C‑176/96 Lehtonen i Castors
         Braine, Rec. str. I‑2681, pkt 22).

      70      Informacje dostarczone w postanowieniach odsyłających muszą nie tylko umożliwiać Trybunałowi udzielenie użytecznych odpowiedzi,
         lecz również dawać rządom państw członkowskich, jak również innym zainteresowanym stronom, możliwość przedstawienia swoich
         uwag, zgodnie z art. 23 Statutu Trybunału Sprawiedliwości. Zadaniem Trybunału jest zapewnienie, by możliwość ta była zagwarantowana,
         biorąc pod uwagę fakt, że na mocy powołanego przepisu do zainteresowanych stron przesyłane są jedynie postanowienia odsyłające
         (zob. w szczególności postanowienia z dnia 23 marca 1995 r. w sprawie C‑458/93 Saddik, Rec. str. I‑511, pkt 13; oraz ww. wyroki
         w sprawie Albany, pkt 40, i w sprawie Lehtonen i Castors Braine, pkt 23).

      71      Natomiast należy stwierdzić, że wspomniane wyżej przesłanki nie zostały spełnione w zakresie dotyczącym przepisów znajdujących
         zastosowanie do zwrotu kosztów.

      72      W tych okolicznościach pytanie dotyczące omawianych przepisów jest niedopuszczalne.

       W przedmiocie kosztów
      73      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:
      1)      Obywatel wspólnotowy, taki jak skarżący w postępowaniu przed sądem krajowym, który po zmianie miejsca zamieszkania mieszka
            w jednym państwie członkowskim, a który posiada wszystkie udziały lub akcje w spółkach mających siedzibę w innym państwie
            członkowskim, może powoływać się na art. 43 WE.
      2)      Artykuł 43 WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wprowadzeniu przez państwo członkowskie systemu
            opodatkowania zysków kapitałowych w przypadku przeniesienia przez podatnika miejsca zamieszkania poza to państwo członkowskie,
            takiego jak system w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, który uzależnia udzielenie odroczenia
            terminu płatności tego podatku od ustanowienia zabezpieczeń i który nie uwzględnia w pełni utraty wartości, jaka może wystąpić
            po zmianie miejsca zamieszkania przez zainteresowanego, nieuwzględnionej przez przyjmujące państwo członkowskie.
      3)      Przeszkoda wynikająca z ustanowienia zabezpieczenia wymaganego z naruszeniem prawa nie może być usunięta ze skutkiem wstecznym
            przez samo zwolnienie tego zabezpieczenia. Forma aktu, na podstawie którego zabezpieczenie zostało zwolnione, nie ma żadnego
            znaczenia dla tej oceny. Jeżeli państwo członkowskie przewiduje zapłatę odsetek za zwłokę w przypadku zwolnienia zabezpieczenia
            wymaganego z naruszeniem prawa wewnętrznego, odsetki te są również wymagalne w przypadku naruszenia prawa wspólnotowego. Ponadto
            do sądu krajowego należy dokonanie oceny, zgodnie z wytycznymi podanymi przez Trybunał i z poszanowaniem zasad równoważności
            i skuteczności, czy dane państwo członkowskie ponosi odpowiedzialność za szkodę wynikającą z obowiązku ustanowienia zabezpieczenia.
      Podpisy
      * Język postępowania: niderlandzki.


title: Wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 15 listopada 2011 r. # Václav Hrbek przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ALPINE PRO SPORTSWEAR & EQUIPMENT - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy alpine - Nadużycie władzy - Artykuł 65 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009. # Sprawa T-434/10.

text:
      Wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 15 listopada 2011 r. – Hrbek przeciwko OHIM – Outdoor Group (ALPINE PRO SPORTSWEAR & EQUIPMENT)
      (sprawa T‑434/10)
      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ALPINE PRO SPORTSWEAR & EQUIPMENT – Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy alpine – Nadużycie władzy – Artykuł 65 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009
      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
         towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego (rozporządzenie Rady nr 207/2009,
         art. 8 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 31, 47, 65, 71–74)

      Przedmiot

               Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 lipca 2010 r. (sprawa R 1441/2009–2) dotyczącą postępowania w sprawie
                  sprzeciwu między The Outdoor Group Ltd a Václavem Hrbekiem.

            Sentencja

                  1)

                  	Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  	Václav Hrbek zostaje obciążony kosztami postępowania.