title: Sprawa C-296/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Ufficio del giudice di pace di Bitonto, wydanego dnia 30 czerwca 2004 r., w sprawie Antonio Cannito przeciwko Fondiaria Sai SPA

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Ufficio del giudice di pace di Bitonto, wydanego dnia 30 czerwca 2004 r., w sprawie Antonio Cannito przeciwko Fondiaria Sai SPA
   (Sprawa C-296/04)
   (2004/C 251/06)
   Dnia 13 lipca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Ufficio del giudice di pace di Bitonto (Włochy) wydanego dnia 30 czerwca 2004 r. w sprawie Antonio Cannito przeciwko Fondiaria Sai SPA.
   Ufficio del giudice di pace di Bitonto zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               czy art. 81 Traktatu należy interpretować w ten sposób, iż nakłada on sankcję nieważności na porozumienia lub uzgodnione praktyki pomiędzy towarzystwami ubezpieczeń, polegające na wzajemnej wymianie informacji, które pozwalają na podwyższenie składek na ubezpieczenie OC samochodu, które to podwyższenie nie znajduje uzasadnienia w sytuacji rynku, nawet wziąwszy pod uwagę udział w porozumieniu lub uzgodnionej praktyce spółek, które przynależą do różnych Państw Członkowskich;

               2)

               czy art. 81 Traktatu należy interpretować w ten sposób, iż upoważnia on osoby trzecie, mające w tym interes prawny, do powołania się na nieważność porozumienia lub uzgodnionej praktyki, zabronionej przez ów przepis wspólnotowy, oraz do żądania naprawienia poniesionej szkody, gdy istnieje związek przyczynowy pomiędzy porozumieniem lub uzgodnioną praktyką a szkodą;

               3)

               czy art. 81 Traktatu należy interpretować w ten sposób, iż termin do wniesienia powództwa odszkodowawczego na jego podstawie rozpoczyna swój bieg od dnia, w którym powstały porozumienie lub uzgodniona praktyka, czy też od dnia w którym porozumienie lub uzgodniona praktyka wygasły;

               4)

               czy art. 81 Traktatu należy interpretować w ten sposób, iż sędzia krajowy, stwierdziwszy, że szkoda ustalona na podstawie prawa krajowego jest niższa niż korzyść uzyskana przez spółkę, będącą stroną porozumienia lub uzgodnionej praktyki, która wyrządziła szkodę, powinien również z urzędu ustalić wysokość odszkodowania „sankcjonującego” na rzecz poszkodowanej osoby trzeciej, koniecznego dla określenia należnego odszkodowania na kwotę przewyższającą korzyść uzyskaną przez wyrządzającego szkodę, w celu odstraszenia od zawierania porozumień lub stosowania uzgodnionych praktyk, zabronionych przez przepis art. 81 Traktatu.


title: Sprawa C-345/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa SIA (Łotwa) w dniu 17 lipca 2014 r. – SIA „Maxima Latvija” przeciwko Konkurences padome

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa SIA (Łotwa) w dniu 17 lipca 2014 r. – SIA „Maxima Latvija” przeciwko Konkurences padome
   (Sprawa C-345/14)
   2014/C 329/06
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa SIA.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SIA „Maxima Latvija”

      Strona pozwana: Konkurences padome

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy analizowane w niniejszej sprawie porozumienie, podpisane pomiędzy wynajmującego lokale handlowe a sprzedawcą detalicznym (referencyjny wynajmujący), które ogranicza prawo wynajmującego do decydowania indywidualnie bez zgody owego najemcy referencyjnego, o innych umowach najmu lokali handlowych na rzecz potencjalnych konkurentów referencyjnego najemcy, należy uznać za porozumienie pomiędzy przedsiębiorcami, którego celem jest uniemożliwienie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE?

               2)

               Czy należy dokonać, a jeżeli tak, to w jakim celu analizy struktury rynku przy ocenie zgodności porozumienia z postanowieniami art. 101 ust. 1 TFUE?

               3)

               Czy władza i wzrost władzy na rynku stron porozumienia, o którym mowa w niniejszej sprawie, jest okolicznością, którą koniecznie należy wziąć pod uwagę przy ocenie zgodności tego porozumienia z postanowieniami art. 101 ust. 1 TFUE?

               4)

               Czy w celu oceny istoty porozumienia i zbadania, czy zachodzą elementy składające się na zakazane porozumienie, konieczne jest zbadanie, czy ma ono wpływ na rynek, czy okoliczność, że ma ono wpływ na rynek może wystarczać sama w sobie do orzeczenia, że porozumienie odpowiada pojęciu zakazanego porozumienia, czyniąc zbytecznym ocenę, czy rzeczywiście doszło do niekorzystnych skutków?


title: Sprawa T-542/08: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2008 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko ECHA

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/58

         Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2008 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko ECHA
   (Sprawa T-542/08)
   (2009/C 44/100)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis, P. Katsimani i M. Dermitzakis, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów w sprawie odrzucenia oferty skarżącej złożonej w nieograniczonym przetargu ECHA/2008/24 na „opracowanie narzędzia służącego do oceny bezpieczeństwa produktów chemicznych” (Dz.U. 2008/S 115-152918), przesłanej skarżącej w postaci nieopatrzonego datą pisma otrzymanego przez skarżącą w dniu 25 września 2008 r., oraz wszystkich późniejszych decyzji ECHA, w tym decyzji o udzieleniu tego zamówienia wybranemu oferentowi;

               —

               zasądzenie od ECHA na rzecz skarżącej odszkodowania w kwocie 1 500 000 EUR z tytułu szkód poniesionych w związku z tym postępowaniem przetargowym;

               —

               obciążenie ECHA kosztami obsługi prawnej poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszą skargą, także w przypadku oddalenia skargi.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi w swej skardze o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów („ECHA”), która została jej przekazana w dniu 25 września 2008 r. w postaci pisma informującego skarżącą o tym, że jej oferta złożona w postępowaniu przetargowym ECHA/2008/24 dotyczącym opracowania „narzędzia służącego do oceny bezpieczeństwa produktów chemicznych” (Dz.U. 2008/S 115-152918) nie została wybrana oraz, że zamówienie zostało udzielone spółce TRASYS S.A.
   Skarżąca podnosi, że komitet ds. oceny popełnił liczne błędy w zakresie oceny w odniesieniu do kryteriów udzielania zamówień, zaś instytucja zamawiająca naruszyła jej zdaniem podstawowe reguły i główne zasady udzielania zamówień publicznych. Skarżąca twierdzi nadto, iż ECHA dopuściła się nadużycia władzy w zakresie oceny ofert, naruszyła przepisy rozporządzenia finansowego, a także zasadę przejrzystości i równego traktowania oraz że uzasadnienie decyzji jest niewystarczające i posługuje się nieostrymi pojęciami. Skarżąca utrzymuje wreszcie, że strona pozwana naruszyła podstawowy wymóg proceduralny wynikający z art.158a rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 478/2007 (1) przewidującego okres standstill przed podpisaniem zamówienia z wybranym oferentem. Skarżąca podnosi, że strona pozwana celowo opóźniała korespondencję z nią, aby móc sfinalizować podpisanie umowy z wybranym oferentem przed otrzymaniem od skarżącej jakichkolwiek komentarzy, przez co zniweczyła ona sens i cel okresu standstill.
   Ponadto skarżąca wnosi o zasądzenie zadośćuczynienia pieniężnego w kwocie 1 500 000 EUR, odpowiadającego oszacowanej wysokości zysku brutto, jaki uzyskałaby, gdyby udzielono jej zamówienia w ramach postępowania dotyczącego wyżej wymienionego zamówienia publicznego. Skarżąca twierdzi, że jej żądanie zasądzenia odszkodowania oparte jest na popartych dowodami argumentach, z których wynika, iż popełnione zostało wystarczająco poważne naruszenie nadrzędnej reguły prawa mającej na celu ochronę jednostki oraz iż właściwe instytucje w sposób oczywisty i poważny przekroczyły granice swych kompetencji.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 478/2007 z dnia 23 kwietnia 2007 r. zmieniające rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2342/2002 ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2007, L 111, s. 13).


title: Sprawa C-78/14 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 29 października 2015 r. – Komisja Europejska/ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias [Odwołanie — Klauzula arbitrażowa — Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) — Umowy w sprawie finansowego wsparcia Unii Europejskiej dla projektów Perform i Oasis — Nieprawidłowości stwierdzone podczas audytów dotyczących innych projektów — Decyzja Komisji o zawieszeniu zwrotu kwot wydatkowanych przez beneficjentkę — Koszty kwalifikowalne — Przeinaczenie akt sprawy]

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 29 października 2015 r. – Komisja Europejska/ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias
   (Sprawa C-78/14 P) (1)

   ([Odwołanie - Klauzula arbitrażowa - Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) - Umowy w sprawie finansowego wsparcia Unii Europejskiej dla projektów Perform i Oasis - Nieprawidłowości stwierdzone podczas audytów dotyczących innych projektów - Decyzja Komisji o zawieszeniu zwrotu kwot wydatkowanych przez beneficjentkę - Koszty kwalifikowalne - Przeinaczenie akt sprawy])
   (2015/C 429/03)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou, B. Conte i R. Lyal, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias (przedstawiciele: V. Christianos i S. Paliou, dikigoroi)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone i w części oddalone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 102 z 07.04.2014.


title: Sprawa C-396/03 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2003 r. w sprawie T-186/03 Magnus Killinger przeciwko Republice Federalnej Niemiec, Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich wniesione przez Magnusa Killingera w dniu 24 września 2003 r.

text:
               15.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/1

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2003 r. w sprawie T-186/03 Magnus Killinger przeciwko Republice Federalnej Niemiec, Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich wniesione przez Magnusa Killingera w dniu 24 września 2003 r.
   (Sprawa C-396/03 P)
   (2005/C 257/01)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 24 września 2003 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Magnusa Killingera, reprezentowanego przez adwokata T. Scheuernstuhla, Würzburger Straße 2, D-97440 Werneck, od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 8 lipca 2003 r. w sprawie T-186/03 Magnus Killinger przeciwko Republice Federalnej Niemiec, Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich.
   Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2005 r. Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (czwarta izba) odrzucił odwołanie i obciążył wnoszącego odwołanie poniesionymi przez niego kosztami postępowania.


title: Sprawa T-126/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2008 r. — Willem Goris przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Wyrok częściowy — Umorzenie postępowania)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/34

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2008 r. — Willem Goris przeciwko Komisji
   (Sprawa T-126/04) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Wyrok częściowy - Umorzenie postępowania)
   (2008/C 301/57)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Willem Goris (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: N. Lhoëst, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i H. Krämer, pełnomocnicy, wspierani przez B. Wägenbaur, adwokata)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 5 maja 2003 r. w sprawie zmiany grupy zaszeregowania skarżącego w zakresie w jakim dokonuje ona jego zaszeregowania na dzień jego powołania do grupy B4, stopień drugi i w zakresie w jakim ustala ona dzień 5 października 1995 r. jako dzień, w którym decyzja ta wywołuje skutki finansowe oraz nie dokonuje odtworzenia grupy zaszeregowania skarżącego a także wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie skarżącego, i po drugie żądanie naprawienia szkody, zdaniem skarżącego poniesionej w związku z tą decyzją
   Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 118 z 30.4.2004.


title: Sprawa C-491/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht für Strafsachen Wien (Austria) w dniu 31 października 2007 r. — Postępowanie karne prowadzone przez Staatsanwaltschaft Wien przeciwko Vladimirowi Turanskiemu

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht für Strafsachen Wien (Austria) w dniu 31 października 2007 r. — Postępowanie karne prowadzone przez Staatsanwaltschaft Wien przeciwko Vladimirowi Turanskiemu
   (Sprawa C-491/07)
   (2008/C 22/49)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Landgericht für Strafsachen Wien (Austria)
   Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym
   Vladimir Turansky
   Pytanie prejudycjalne
   Czy wykładni ustanowionego w art. 54 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. zawartego między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej (1) w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach podpisanej w dniu 19 czerwca 1990 r. w Schengen zakazu powtórnego karania należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie prowadzeniu przeciwko oskarżonemu postępowania karnego w Republice Austrii w sytuacji, gdy zaprzestano prowadzenia wszczętego w Republice Słowackiej, już po przystąpieniu tego kraju do Unii Europejskiej, przeciwko niemu z tytułu tych samych czynów postępowania karnego, a zaprzestanie to nastąpiło wskutek prawomocnego zakończenia postępowania przez organy policji, po zbadaniu przez nie istoty sprawy i odstąpieniu od wymierzenia kary?

      (1)  Dz.U. L 239, str. 19.


title: Sprawa T-438/07: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2007 r. — Spa Monopole przeciwko OHIM — De Francesco Import (SpagO)

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/26

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2007 r. — Spa Monopole przeciwko OHIM — De Francesco Import (SpagO)
   (Sprawa T-438/07)
   (2008/C 37/41)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV (Spa, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. de Brouwer, E. Cornu, E. De Gryse i D. Moreau)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: De Francesco Import GmbH (Norymberga, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 września 2007 r. w sprawie R 1285/2006-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: De Francesco Import GmbH

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SpagO” dla towarów z klasy 33 — zgłoszenie nr 2 320 844

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Wspólnotowe, krajowe i międzynarodowe słowne i graficzne znaki towarowe „SPA”, „SPA Citron” i „SPA Orange” dla towarów z klasy 32

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 40/94, jako że Izba Odwoławcza nie doceniła renomy, jaką SPA cieszy się w Beneluksie i niedostatecznie uwzględniła następujące czynniki:

               —

               fonetyczne i wizualne podobieństwa między występującymi w sprawie znakami towarowymi;

               —

               okoliczność, że użycie znaku towarowego „SpagO” dla napojów alkoholowych zaszkodzi renomie wody mineralnej „SPA”, która opiera się na jej wysokiej jakości, czystości i korzystnym wpływie na zdrowie;

               —

               okoliczność, że użycie znaku „SpagO” dla napojów oznaczałoby odnoszenie nienależnych korzyści z renomy znaku towarowego „SPA” i łączonego z nim wyobrażenia jakości i czystości.


title: Sprawa C-425/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal do Porto Portgás (Portugalia) w dniu 18 września 2012 r. — Portgás — Sociedade de Produção e Distribuição de Gás, SA przeciwko Ministério do Ambiente, do Ordenamento do Território e do Desenvolvimento Regional

text:
               15.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal do Porto Portgás (Portugalia) w dniu 18 września 2012 r. — Portgás — Sociedade de Produção e Distribuição de Gás, SA przeciwko Ministério do Ambiente, do Ordenamento do Território e do Desenvolvimento Regional
   (Sprawa C-425/12)
   2012/C 389/04
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Administrativo e Fiscal do Porto Portgás.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Portgás — Sociedade de Produção e Distribuição de Gás, SA.

      Strona pozwana: Ministério do Ambiente, do Ordenamento do Território e do Desenvolvimento Regional.

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 93/38/EWG (1) z dnia 14 czerwca 1993 r. oraz art. 14 ust. 1 lit. c), i) tej dyrektywy w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę 98/04/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r., jak również i pozostałe przepisy owych dyrektyw lub właściwe ogólne zasady prawa wspólnotowego mogą być interpretowane w ten sposób, że tworzą one obowiązki wobec podmiotów będących koncesjonariuszami usług publicznych [w szczególności wobec podmiotu objętego art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy 93/38/EWG], jeżeli dyrektywa ta nie została transponowana do prawa krajowego przez państwo portugalskie, przy czym brak przestrzegania owych obowiązków może zostać podniesione przeciwko owemu podmiotowi będącemu koncesjonariuszem przez samo państwo portugalskie, za pomocą decyzji ministerstw tego państwa?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynująca procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (Dz.U. L 199, s. 84).


title: Sprawa T-101/10: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2010 — Polska przeciwko Komisji

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/68

         Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2010 — Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-101/10)
   2010/C 113/101
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: M. Szpunar, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności artykułu 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1193/2009 z dnia 3 listopada 2009 r. dokonującego sprostowania rozporządzeń (WE) nr 1762/2003, (WE) nr 1775/2004, (WE) nr 1686/2005 i (WE) nr 164/2007 oraz ustalającego wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006 (1), w części nadającej nowe brzmienie artykułowi 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1686/2005 z dnia 14 października 2005 r. ustalającego kwoty opłat produkcyjnych oraz współczynnik dodatkowej opłaty w sektorze cukru na rok gospodarczy 2004/2005 (2);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wskazuje, że zaskarżony środek wprowadził zróżnicowanie współczynnika dodatkowej opłaty produkcyjnej w sektorze cukru na rok gospodarczy 2004/2005 w ten sposób, że współczynnik ten został ustalony w wysokości 0,25466 dla nowych państw członkowskich, natomiast w wysokości 0,14911 dla państw Wspólnoty Piętnastu.
   Skarżąca podnosi przeciwko zaskarżonemu środkowi następujące zarzuty:

               Po pierwsze, skarżąca podnosi zarzut braku kompetencji Komisji i naruszenia artykułu 16 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 (3), które upoważniało Komisję do ustalenia wyłącznie jednego współczynnika o jednakowej wysokości dla całej Unii. Skarżąca wskazuje, że różne wersje językowe przepisów rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 są w tej mierze idealnie zgodne i jednoznaczne. Dodatkowo skarżąca utrzymuje, że zasady wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru nie mogą stanowić usprawiedliwienia dla odstępstwa od językowej wykładni przepisów rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, a nawet dodatkowo wykluczają takie odstępstwo. Zdaniem skarżącej jednolity współczynnik stanowił bowiem istotny instrument realizacji zasad wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru.

               Po drugie, skarżąca podnosi zarzut naruszenia zasady natychmiastowego i pełnego przejęcia dorobku wspólnotowego przez nowe państwa członkowskie. W opinii skarżącej zaskarżony środek jest de facto środkiem przejściowym, który nie ma podstaw w Akcie Przystąpienia z 2003 r. i aktach wydanych na jego podstawie. Skarżąca przywołuje w tym zakresie art. 2 Aktu Przystąpienia stanowiący podstawę do przyjęcia w pełni przez Rzeczpospolitą Polską wszystkich praw i obowiązków wynikających z członkostwa, a wiec również, według skarżącej, prawa do korzystania z nadpłat i obowiązek pokrywania strat na rynku cukru, powstałych w poprzedzających latach gospodarczych.

               Po trzecie, skarżąca podnosi zarzut naruszenia zasady niedyskryminacji. Według skarżącej jedynym kryterium dla zróżnicowania współczynnika jest data przystąpienia państw członkowskich do Unii Europejskiej. Utrzymuje ona, że przystąpienie nowych państw członkowskich nie może być, samo w sobie, obiektywnym kryterium, które mogłoby usprawiedliwiać wprowadzone zróżnicowanie, ponieważ konsekwencje przystąpienia zostały wyczerpująco uregulowane w Akcie Przystąpienia i aktach wydanych na jego podstawie.

               Po czwarte, skarżąca podnosi zarzut naruszenia zasady solidarności. Skarżąca wskazuje, że zasada solidarności producentów stanowi podstawową zasadę wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru i oznacza, że koszty finansowania tego rynku są ponoszone łącznie przez wszystkich producentów, a neutralność finansowa jest osiągana nie na poziomie poszczególnych państw członkowskich, lecz na poziomie całej Unii, według obiektywnych kryteriów. Zróżnicowanie współczynnika w odniesieniu do poszczególnych państw członkowskich oznacza, według skarżącej, arbitralne, nieproporcjonalne i niesolidarne rozłożenie kosztów finansowania rynku cukru.

               Po piąte, skarżąca podnosi zarzut naruszenia art. 253 WE (obecnie art. 296 drugi akapit TFUE) poprzez niewystarczające uzasadnienie zaskarżonego środka. W opinii skarżącej, Komisja nie określiła okoliczności, które uzasadniały zróżnicowanie współczynnika, ani też celów, jakim miałoby służyć zróżnicowanie współczynnika.

      (1)  Dz. Urz. UE L 321 z 8.12.2009, str. 1

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1686/2005 z dnia 14 października 2005 r. ustalające kwoty opłat produkcyjnych oraz współczynnik dodatkowej opłaty w sektorze cukru na rok gospodarczy 2004/2005, (Dz.U. L 271 z 15.10.2005, str. 12)

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Dz.U. L 178 z 30.6.2001, str. 1)


title: Sprawa T-208/14: Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2014 r. – Richard Anton przeciwko ECHA

text:
               30.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/25

         Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2014 r. – Richard Anton przeciwko ECHA
   (Sprawa T-208/14)
   2014/C 202/32
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Richard Anton KG (Gräfelfing, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Ahlhaus i J. Schrotz)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji SME(2013) 4524 z dnia 21 stycznia 2014 r. Europejskiej Agencji Chemikaliów oraz faktury nr 10046845 z dnia 23 stycznia 2014 r.; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami strony skarżącej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku właściwości strony pozwanej

                           —

                           Strona pozwana nie była właściwa do przyjęcia zaskarżonej decyzji SME(2013) 4524. Ani rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (1), ani rozporządzenie (WE) nr 340/2008 (2) nie uprawniają strony skarżącej do wydania odrębnej decyzji co do kwestii, czy rejestrujący spełnia kryteria MiŚP.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia rozporządzenia nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r.

                           —

                           W całej korespondencji ze stroną skarżącą strona pozwana ignorowała swój obowiązek zwrócenia się do osoby podlegającej właściwości danego państwa członkowskiego w oficjalnym języku tego państwa. To naruszenie prawa uniemożliwiło stronie skarżącej spełnienie wymogów nałożonych na nią w celu wykazania statusu małego przedsiębiorstwa.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżone decyzje są bezzasadne, a opłata administracyjna nałożona na stronę skarżącą jest nieproporcjonalna
               Zaskarżone decyzje są błędne co do istoty. Strona skarżąca była uprawniona do korzystania z opłaty ulgowej zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 340/2008. Faktura strony pozwanej dotycząca opłaty administracyjnej nie jest uzasadniona, ponieważ opłata administracyjna została nałożona na stronę skarżącą na podstawie błędnej procedury. Opłata administracyjna jest pozbawiona odpowiedniej podstawy prawnej i jest nieproporcjonalna.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 340/2008 z dnia 16 kwietnia 2008 r. w sprawie opłat i należności wnoszonych na rzecz Europejskiej Agencji Chemikaliów na mocy rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (Dz.U. L 107, s. 6).


title: Sprawa F-84/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 16 września 2013 r. — CN przeciwko Radzie (Służba publiczna — Artykuł 78 regulaminu pracowniczego — Komitet ds. inwalidztwa — Sprawozdanie lekarskie — Dane medyczne o charakterze psychiatrycznym lub psychologicznym — Tajemnica lekarska — Dostęp — Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/33

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 16 września 2013 r. — CN przeciwko Radzie
      (Sprawa F-84/12) (1)

      (Służba publiczna - Artykuł 78 regulaminu pracowniczego - Komitet ds. inwalidztwa - Sprawozdanie lekarskie - Dane medyczne o charakterze psychiatrycznym lub psychologicznym - Tajemnica lekarska - Dostęp - Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie)
      (2014/C 71/64)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: CN (Brumath, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: pełnomocnicy J. Herrmann i M. Bauer)

         Przedmiot sprawy

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej udzielenia skarżącemu bezpośredniego dostępu do sprawozdania końcowego obejmującego opinię komitetu ds. inwalidztwa i dostępu do diagnozy trzeciego lekarza tego komitetu.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Skarga zostaje w części odrzucona i w pozostałym zakresie oddalona.

                  2)

                  CN pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 295 z 29.9.2012, s. 35.


title: Sprawa C-201/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 31 marca 2009 r. w sprawie T-405/06 ArcelorMittal Luxembourg i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 8 czerwca 2009 r. przez ArcelorMittal Luxembourg SA

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/19

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 31 marca 2009 r. w sprawie T-405/06 ArcelorMittal Luxembourg i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 8 czerwca 2009 r. przez ArcelorMittal Luxembourg SA
   (Sprawa C-201/09 P)
   2009/C 205/33
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: ArcelorMittal Luxembourg SA, dawniej Arcelor Luxembourg SA (przedstawiciel: A. Vandencasteele, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich, ArcelorMittal Belval & Differdange, dawniej Arcelor Profil Luxembourg SA, ArcelorMittal International, dawniej Arcelor International SA

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-405/06 w zakresie, w jakim Sąd utrzymał w nim w mocy w stosunku do ArcelorMittal Luxembourg SA decyzję Komisji C (2006) 5342 z dnia 8 listopada 2006 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 65 EWWiS w sprawie porozumień i uzgodnionych praktyk z udziałem europejskich producentów belek (sprawa COMP/F/38.907 — Belki stalowe);

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania odwoławczego kosztami niniejszego postępowania oraz postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swych żądań wnosząca odwołanie podnosi cztery zarzuty.
   W ramach zarzutu pierwszego, który obejmuje dwie części, wnosząca odwołanie podnosi po pierwsze, że Sąd naruszył art. 97 EWWiS oraz dopuścił się nadużycia władzy, ponieważ zastosował art. 65 EWWiS po wygaśnięciu w dniu 23 lipca 2002 r. traktatu EWWiS. Tymczasem spoczywający na instytucjach obowiązek zapewnienia spójnej wykładni różnych traktatów nie może w żadnym razie uzasadniać utrzymania w ramach wspólnotowego porządku prawnego przepisów traktatu, który wygasł.
   Po drugie w ramach drugiej części tego samego zarzutu wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył rozporządzenie nr 1/2003 (1) i dopuścił się nadużycia władzy, jako że oparł uprawnienie Komisji do wydania decyzji na podstawie art. 65 EWWiS na rozporządzeniu, które przyznaje jej wyłącznie uprawnienia w zakresie wprowadzenia w życie art. 81 i 82 WE. Rzeczone rozporządzenie, które zostało wydane po wygaśnięciu traktatu EWWiS na podstawie samego tylko traktatu WE, nie może bowiem przyznawać Komisji żadnego uprawnienia pozwalającego na ukaranie naruszenia art. 65 EWWiS, bez jednoczesnego naruszenia traktatu EWWiS oraz zasad dotyczących hierarchii norm.
   W ramach zarzutu drugiego, który obejmuje trzy części, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył zasadę indywidualizacji kar i sankcji, orzecznictwo Trybunału dotyczące przypisania odpowiedzialności, powagę rzeczy osądzonej oraz zasadę hierarchii norm, jako że uznał, iż Komisja ma prawo przypisać danej spółce odpowiedzialność za praktykę antykonkurencyjną innej spółki należącej do grupy, mimo że pierwsza ze spółek nie brała udziału w tejże praktyce. Ani fakt, iż różne spółki należące do tej samej grupy, o których mowa, stanowią jednolitą jednostkę gospodarczą, ani fakt, iż spółka dominująca sprawuje pełną kontrolę nad swoją spółką zależną będącą sprawcą zachowania o znamionach naruszenia, ani nawet decydujący wpływ wywierany przez spółkę dominującą na jej spółkę zależną nie wystarczą, by udowodnić, że wnosząca odwołanie brała udział w naruszeniu, w związku z czym nie mogą uzasadnić przypisania spółce dominującej zachowania jej spółki zależnej.
   W ramach zarzutu trzeciego wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd zastosował w niewłaściwy sposób przepisy dotyczące przedawnienia ścigania naruszeń oraz naruszył zasadę powagi rzeczy osądzonej, ponieważ powołał się w swym wyroku na akty przerywające w stosunku do niej bieg terminu przedawnienia, mimo iż z początkowej decyzji Komisji wydanej w 1994 r. jasno wynika, że wnosząca odwołanie została wyraźnie wskazana jako podmiot, który nie brał udziału w naruszeniu.
   W ramach zarzutu czwartego wnosząca odwołanie podnosi wreszcie, że Sąd naruszył w wyroku jej prawo do obrony, ponieważ ów wyrok dotknięty jest brakiem uzasadnienia w odniesieniu do wyjątkowo długiego czasu trwania postępowania, przez co nie była ona w stanie przedstawić dalszych dowodów koniecznych do obalenia domniemania odpowiedzialności, jakie zostało przyjęte w stosunku do niej. Ponadto Sąd naruszył w wyroku powagę rzeczy osądzonej, z jakiej korzysta wyrok z dnia 2 października 2003 r. w sprawie C-176/99 P ARBED przeciwko Komisji, w którym Trybunał stwierdził nieważność decyzji Komisji w zakresie, w jakim dotyczyła ona wnoszącej odwołanie.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 [WE] i 82 [WE], Dz.U. 2003, L 1, s. 1.


title: Sprawa T-341/10: Postanowienie Sądu z dnia 16 kwietnia 2012 r. — F91 Diddeléng i in. przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Nienadanie biegu skardze — Niewszczęcie postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak aktu zaskarżalnego — Niedopuszczalność)

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/23

         Postanowienie Sądu z dnia 16 kwietnia 2012 r. — F91 Diddeléng i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-341/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Nienadanie biegu skardze - Niewszczęcie postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego - Brak aktu zaskarżalnego - Niedopuszczalność)
   2012/C 174/38
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: F91 Diddeléng (Dudelange, Luksemburg), Julien Bonnetaud (Yutz, Francja), Thomas Gruszczynski (Amnéville, Francja), Rainer Hauck (Maxdorf, Niemcy), Stéphane Martine (Esch-sur-Alzette, Luksemburg), Grégory Molnar (Moyeuvre-Grande, Francja) i Yann Thibout (Algrange, Francja) (przedstawiciele: adwokaci L. Misson, C. Delrée i G. Ernes)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Rozet i P. Van Nuffel, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Fédération Luxembourgeoise de Football (FLF) (Mondercange, Luksemburg) (przedstawiciele: początkowo K. Daly, solicitor i D. Keane, SC, następnie K. Daly)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 3 czerwca 2010 r. o umorzeniu postępowania w sprawie skargi wniesionej do Komisji przez skarżących przeciwko Fédération Luxembourgeoise de Football (FLF), żądanie stwierdzenia nieważności regulaminów FLF naruszających art. 39 WE i 81 WE a także żądanie nałożenia „wszelkich niezbędnych sankcji”.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               F91 Diddeléng, Julien Bonnetaud, Thomas Gruszczynski, Rainer Hauck, Stéphane Martine, Grégory Molnar i Yann Thibout pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Fédération luxembourgeoise de football (FLF) pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa T-310/14: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r. – Fritz Winter Eisengießerei przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/59

         Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r. – Fritz Winter Eisengießerei przeciwko Komisji
   (Sprawa T-310/14)
   2014/C 223/61
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Fritz Winter Eisengießerei GmbH & Co. KG (Stadallendorf, Niemcy) (przedstawiciele: D. Greinacher, J. Martin i B. Scholtka, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia przeciwko Republice Federalnej Niemiec przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych i gazu kopalnianego oraz ograniczenia „dopłaty EEG” (dopłaty przeznaczonej na finansowanie źródeł energii odnawialnej w Niemczech) w przypadku odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)] w zakresie, w jakim Komisja uznała w niej przewidziany w § 40 i 41 ustawy EEG system szczególnych wypłat wyrównawczych za pomoc państwa w rozumieniu art. 107 TFUE;

               —

               obciążenie Komisji poniesionymi kosztami zgodnie z art. 87 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 107 TFUE
               Skarżąca podnosi, że Komisja błędne uznała wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych za pomocą systemu dopłat, a także – szczególne wypłaty wyrównawcze mające na celu ograniczenie dopłaty EEG za pomoc i z tego względu nie powinna była przeprowadzać formalnego postępowania wyjaśniającego.

                           —

                           W związku z tym skarżąca twierdzi, że przy wstępnej analizie tego, czy system szczególnych wypłat wyrównawczych stanowi pomoc Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie ze względu na to, iż ten stanowiący wyjątek od zasady pobierania dopłaty EEG system szczególnych wypłat wyrównawczych nie przysparza odbiorcom energochłonnym żadnej korzyści, której nie uzyskaliby oni w normalnych warunkach rynkowych.

                           —

                           Skarżąca podnosi także, że środek ten nie wiąże się z wykorzystaniem zasobów państwowych. Ze względu na to, że dochód z opłaty EEG nie stanowi zasobów państwowych, przewidziany w przypadku odbiorców energochłonnych system szczególnych wypłat wyrównawczych również jest pozbawiony związku z tymi zasobami.

                           —

                           Skarżąca podnosi następnie, że ten system szczególnych wypłat wyrównawczych nie zakłóca konkurencji. Przywraca on jedynie warunki konkurencji, jaka istniałaby, gdyby nie pobierano dopłaty EEG.

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
               Skarżąca podnosi, że wydając zaskarżoną decyzję Komisja naruszyła zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań. Niemieckie przepisy w przedmiocie wsparcia energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych były już przedmiotem pogłębionej analizy przeprowadzanej w kontekście tego, czy stanowi ono pomoc państwa. Po jej przeprowadzeniu w 2002 r. Komisja doszła do wniosku, że przepisy te nie przewidują przeniesienia zasobów państwowych. Ponieważ ustawa EEG 2012 nie przewidywała w tym względzie żadnych istotnych zmian, podmioty gospodarcze, których ona dotyczyła, nie czuły się zobowiązane do oczekiwania na wyniki kolejnej analizy, lecz mogły w uzasadniony sposób oczekiwać zgodności tych nowych przepisów z prawem.

               3.

               Zarzut trzeci: nadużycie władzy
               Wreszcie skarżąca podnosi, że Komisja nadużyła przyznanego jej w art. 107 i 108 TFUE swobodnego uznania. Wszczęcie postępowania wyjaśniającego ma na celu przede wszystkim zasadniczą harmonizację wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych. Ten podstawowy cel przyświeca również przyjęciu nowej wersji wytycznych dotyczących pomocy państwa dla środowiska i energii, w których Komisja po raz pierwszy ustanowiła szczegółowe zasady wspierania energii ze źródeł odnawialnych. Aby dokonać takiej harmonizacji, Komisja powinna była przeprowadzić postępowanie przewidziane w art. 116 i 117 TFUE.


title: Sprawa T-230/10: Wyrok Sądu z dnia 6 marca 2012 r. — Hiszpania przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania — Owoce i warzywa — Obowiązek uzasadnienia wydatków — Warunki uznawania organizacji producentów)

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/24

         Wyrok Sądu z dnia 6 marca 2012 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-230/10) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania - Owoce i warzywa - Obowiązek uzasadnienia wydatków - Warunki uznawania organizacji producentów)
   2012/C 118/40
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: M. Muñoz Pérez i A. Rubio González, abogados del Estado, a następnie A. Rubio González)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: F. Jimeno Fernández, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2010/152/UE z dnia 11 marca 2010 r. wyłączającej z finansowania przez Unię Europejską niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 63, s. 7), w zakresie, w jakim wyłącza ona z tego finansowania pewne wydatki poniesione przez Królestwo Hiszpanii w sektorze owoców i warzyw.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010.


title: Sprawa C-101/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Wielkie Księstwo Luksemburga) w dniu 5 marca 2008 r. — Audiolux SA, BIP Investment Partners SA, Jean-Paul Felten, Joseph Weyland, Luxiprivilège SA, Foyer SA, Investas ASBL, Claudie Stein-Lambert, Christiane Worre-Lambert, Baron Antoine de Schorlemer, Jacques Funck, Marc Meyer i Jean Petitdidier przeciwko Groupe Bruxelles Lambert SA (GBL), RTL Group SA, Juan Abello Gallo, Didier Bellens, André Desmarais, Gérald Frère, Jocelyn Lefebvre, Onno Ruding, Gilles Samyn, Martin Taylor, Bertelsmann AG, Siegfried Luther, Thomas Middelhoff, Ewald Wagenbach, Rolf Schmidt-Holz, Erich Schumann, WAZ Finanzierungs-GmbH, Westdeutsche Allgemeine Zeitungsverlagsgesellschaft E. Brost & J. Funke GmbH & Co (WAZ) — interwenienci: Dexia Luxpart SA i in.

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Wielkie Księstwo Luksemburga) w dniu 5 marca 2008 r. — Audiolux SA, BIP Investment Partners SA, Jean-Paul Felten, Joseph Weyland, Luxiprivilège SA, Foyer SA, Investas ASBL, Claudie Stein-Lambert, Christiane Worre-Lambert, Baron Antoine de Schorlemer, Jacques Funck, Marc Meyer i Jean Petitdidier przeciwko Groupe Bruxelles Lambert SA (GBL), RTL Group SA, Juan Abello Gallo, Didier Bellens, André Desmarais, Gérald Frère, Jocelyn Lefebvre, Onno Ruding, Gilles Samyn, Martin Taylor, Bertelsmann AG, Siegfried Luther, Thomas Middelhoff, Ewald Wagenbach, Rolf Schmidt-Holz, Erich Schumann, WAZ Finanzierungs-GmbH, Westdeutsche Allgemeine Zeitungsverlagsgesellschaft E. Brost & J. Funke GmbH & Co (WAZ) — interwenienci: Dexia Luxpart SA i in.
   (Sprawa C-101/08)
   (2008/C 116/25)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour de cassation
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Audiolux SA, BIP Investment Partners SA, Jean-Paul Felten, Joseph Weyland, Luxiprivilège SA, Foyer SA, Investas ASBL, Claudie Stein-Lambert, Christiane Worre-Lambert, Baron Antoine de Schorlemer, Jacques Funck, Marc Meyer i Jean Petitdidier

      Strona pozwana: Groupe Bruxelles Lambert SA (GBL), RTL Group SA, Juan Abello Gallo, Didier Bellens, André Desmarais, Gérald Frère, Jocelyn Lefebvre, Onno Ruding, Gilles Samyn, Martin Taylor, Bertelsmann AG, Siegfried Luther, Thomas Middelhoff, Ewald Wagenbach, Rolf Schmidt-Holz, Erich Schumann, WAZ Finanzierungs-GmbH, Westdeutsche Allgemeine Zeitungsverlagsgesellschaft E. Brost & J. Funke GmbH & Co (WAZ)
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy odniesienia do równości akcjonariuszy, a konkretnie do ochrony akcjonariuszy mniejszościowych zawarte

                           a)

                           w art. 20 i 42 drugiej dyrektywy 77/91/EWG (1) z dnia 13 grudnia 1976 r. dotyczącej spółek,

                           b)

                           w „trzeciej zasadzie ogólnej” oraz „siedemnastym przepisie dodatkowym” zalecenia Komisji z dnia 25 lipca 1977 r. ustanawiającego europejski kodeks postępowania dotyczący transakcji na papierach wartościowych (2),

                           c)

                           w schemacie C, pkt 2 lit. a) załącznika do dyrektywy 79/279/EWG (3) z dnia 5 marca 1979 r. koordynującej warunki dopuszczania papierów wartościowych do publicznego obrotu giełdowego, zachowanym w skonsolidowanej wersji dyrektywy z dnia 28 maja 2001 r.,

                           d)

                           w art. 3 ust. 1 lit. a) w świetle motywu ósmego dyrektywy 2004/25/WE (4) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia,

                     są wyrazem ogólnej zasady prawa wspólnotowego?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej, czy ta zasada ogólna prawa wspólnotowego winna być stosowana wyłącznie w stosunkach między spółką a jej akcjonariuszami, czy też obowiązuje ona również w stosunkach między akcjonariuszami większościowymi sprawującymi lub przejmującymi kontrolę nad spółką a akcjonariuszami mniejszościowymi tej spółki, w szczególności w przypadku spółki, której akcje są notowane na giełdzie papierów wartościowych?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na oba poprzednie pytania, czy należy uznać, że ta zasada ogólna prawa wspólnotowego, mając na względzie temporalny rozwój odniesień, o których mowa w pytaniu pierwszym, istniała i obowiązywała w stosunkach między akcjonariuszami większościowymi i mniejszościowymi w rozumieniu pytania drugiego jeszcze przed wejściem w życie ww. dyrektywy 2004/25 WE, a jeśli tak, to czy należy uznać, że było tak jeszcze zanim wystąpiły okoliczności będące przedmiotem sporu, które miały miejsce w pierwszym kwartale 2001 r.?

      (1)  Druga dyrektywa Rady 77/91/EWG z dnia 13 grudnia 1976 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 58 akapit drugi traktatu, w celu uzyskania ich równoważności, dla ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich w zakresie tworzenia spółki akcyjnej, jak również utrzymania i zmian jej kapitału (Dz.U. L 26, s. 1).

      (2)  Dz.U. L 212, s. 37.

      (3)  Dz.U. L 66, s. 21.

      (4)  Dz.U. L 142, s. 12.


title: Sprawa C-390/14: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 czerwca 2015 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Eparchiako Dikastirio Larnakas – Cypr) – postępowanie karne przeciwko Masoudowi Mehrabipariemu

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/25

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 czerwca 2015 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Eparchiako Dikastirio Larnakas – Cypr) – postępowanie karne przeciwko Masoudowi Mehrabipariemu
   (Sprawa C-390/14) (1)

   (2015/C 320/37)
   Język postępowania: grecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 372 z 20.10.2014.


title: Sprawa C-242/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Commerz Nederland NV przeciwko Havenbedrijf Rotterdam NV (Odesłanie prejudycjalne — Konkurencja — Pomoc państwa — Artykuł 107 ust. 1 TFUE — Pojęcie „pomocy”  — Poręczenia udzielone przez przedsiębiorstwo publiczne bankowi w celu przyznania kredytów osobom trzecim — Poręczenia udzielone świadomie przez członka zarządu tego przedsiębiorstwa publicznego z naruszeniem statutowych przepisów przedsiębiorstwa — Domniemanie sprzeciwu ze strony podmiotu publicznego będącego właścicielem danego przedsiębiorstwa — Możliwość przypisania poręczeń państwu)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/11

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Commerz Nederland NV przeciwko Havenbedrijf Rotterdam NV
   (Sprawa C-242/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Konkurencja - Pomoc państwa - Artykuł 107 ust. 1 TFUE - Pojęcie „pomocy” - Poręczenia udzielone przez przedsiębiorstwo publiczne bankowi w celu przyznania kredytów osobom trzecim - Poręczenia udzielone świadomie przez członka zarządu tego przedsiębiorstwa publicznego z naruszeniem statutowych przepisów przedsiębiorstwa - Domniemanie sprzeciwu ze strony podmiotu publicznego będącego właścicielem danego przedsiębiorstwa - Możliwość przypisania poręczeń państwu))
   2014/C 421/14
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Commerz Nederland NV

      Strona pozwana: Havenbedrijf Rotterdam NV

      Sentencja

   Artykuł 107 ust. 1 TFUE powinien być interpretowany w ten sposób, że dla ustalenia, czy poręczenia udzielone przez przedsiębiorstwo publiczne mogą zostać przypisane władzy publicznej kontrolującej to przedsiębiorstwo, istotne jest to, przy uwzględnieniu wszystkich wskazówek wynikających z okoliczności sprawy w postępowaniu głównym i kontekstu, w jakim doszło do udzielenia tych poręczeń, iż z jednej strony jedyny członek zarządu tego przedsiębiorstwa, który udzielił owych poręczeń, nie działał w należyty sposób, świadomie zataił fakt ich udzielenia i naruszył postanowienia statutu tegoż przedsiębiorstwa, a z drugiej strony ta władza publiczna sprzeciwiłaby się udzieleniu wspomnianych poręczeń, gdyby została o nich poinformowana. Opisane powyżej okoliczności nie są jednak w stanie same w sobie wykluczyć możliwości takiego przypisania w sytuacji takiej jak ta w postępowaniu głównym.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa C-424/06: Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 7 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/30

         Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 7 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-424/06) (1)

   (2008/C 171/49)

      Język postępowania: włoski

   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 310 z 16.12.2006.


title: Sprawa C-298/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d'instance d'Orléans (Francja) w dniu 30 maja 2013 r. — Facet SA, BNP Paribas Personal Finance SA przeciwko Saïda Bouchelaghem, Nathalie Cousin, Clémentine Benoni, Hili Aziz, Mohamed Zouhir, Jean Morel, Jalid Anissa, Marine Bourreau, Anthony Cartier, Patrick Rousselière, Karine Lenfant

text:
               27.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d'instance d'Orléans (Francja) w dniu 30 maja 2013 r. — Facet SA, BNP Paribas Personal Finance SA przeciwko Saïda Bouchelaghem, Nathalie Cousin, Clémentine Benoni, Hili Aziz, Mohamed Zouhir, Jean Morel, Jalid Anissa, Marine Bourreau, Anthony Cartier, Patrick Rousselière, Karine Lenfant
   (Sprawa C-298/13)
   2013/C 215/15
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal d'instance d'Orléans

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Facet SA, BNP Paribas Personal Finance SA

      Strona pozwana: Saïda Bouchelaghem, Nathalie Cousin, Clémentine Benoni, Hili Aziz, Mohamed Zouhir, Jean Morel, Jalid Anissa, Marine Bourreau, Anthony Cartier, Patrick Rousselière, Karine Lenfant

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki (1) należy interpretować w ten sposób, że sąd jest zobowiązany badać z urzędu poszanowanie jej przepisów oraz wynikających z niej przepisów krajowych?

               2)

               Czy dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki należy interpretować w ten sposób, że domniemuje się dopełnienie przez kredytodawcę obowiązków przedumownych ciążących na nim na mocy przepisów krajowych służących transpozycji dyrektywy, jeżeli przekazał on sądowi jedynie umowę kredytu zawartą zgodnie z art. 10 dyrektywy, bez jakichkolwiek dokumentów poświadczających dopełnienie obowiązków przedumownych?

               3)

               Czy dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki należy interpretować w ten sposób, że dopełnienia obowiązków kredytodawcy wobec konsumenta wynikających z przepisów krajowych służących transpozycji dyrektywy nie uważa się za udowodnione w razie nieprzekazania przez kredytodawcę sądowi dokumentów poświadczających informacje przedstawione konsumentowi i informacje uzyskane w celu oceny jego zdolności kredytowej, bez przeniesienia na konsumenta ciężaru udowodnienia owych uchybień?

               4)

               Czy niedopełnienie przez kredytobiorcę obowiązków przedumownych w zakresie poinformowania konsumenta i oceny jego zdolności kredytowej ustanowionych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki stanowi nieuczciwą praktykę handlową w rozumieniu dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym (2)?

               5)

               Czy dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki należy interpretować w ten sposób, ewentualnie w świetle dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym, że niedopełnienie obowiązków przedumownych w zakresie poinformowania konsumenta i oceny jego zdolności kredytowej ustanowionych w przepisach krajowych służących transpozycji dyrektywy uniemożliwia kredytodawcy dochodzenie zapłaty niespłaconych kwot od kredytobiorcy, którego zaległości mogą być spowodowane uchybieniem przez kredytodawcę ciążącym na nim obowiązkom?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki i uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. L 133, s. 66).

      (2)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. L 149, s. 22).


title: Sprawa T-537/17: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2017 r. – De Loecker/ESDZ

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/40

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2017 r. – De Loecker/ESDZ
   (Sprawa T-537/17)
   (2017/C 347/53)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Stéphane De Loecker (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis i N. de Montigny)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 10 października 2016 r., mocą której Europejska Służba Działań Zewnętrznych oddaliła złożony przez S. De Loeckera wniosek o udzielenie wsparcia na podstawie art. 12a i 24 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej;

               —

               zasądzenie od Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych na rzecz skarżącego zadośćuczynienia za krzywdę w wysokości 250 000 EUR;

               —

               obciążenie Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych jej własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez skarżącego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 266 TFUE, ponieważ pozwana, wydając decyzję z dnia 10 października 2016 r., mocą której oddaliła złożony przez skarżącego wniosek o udzielenie wsparcia (zwany dalej „zaskarżoną decyzją”), nie zastosowała się do uzasadnienia wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 16 grudnia 2015 r., De Loecker/ESDZ (F-34/15, EU:F:2015:153). Strona skarżąca uważa również, że pozwana naruszyła procedurę wdrożoną przez Biuro Dochodzeń i Postępowań Dyscyplinarnych (IDOC) w następstwie wyroku z dnia 14 lutego 2017 r., Kerstens/Komisja (T-270/16 P, niepublikowany, EU:T:2017:74).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do obrony, a w szczególności naruszenia prawa do bycia wysłuchanym i naruszenia prawa dostępu do akt wynikającego z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-477/08: Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2008 r. — Mundipharma przeciwko OHIM — ALK-Abelló (AVANZALENE)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/39

         Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2008 r. — Mundipharma przeciwko OHIM — ALK-Abelló (AVANZALENE)
   (Sprawa T-477/08)
   (2009/C 6/77)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Mundipharma AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciel: F. Nielsen, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: ALK-Abelló A/S (Hørsholm, Dania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie R 1694/2007-4; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „AVANZALENE” dla towarów z klasy 5 — zgłoszenie nr 4 632 501

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: ALK-Abelló A/S

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy „AVANZ” zarejestrowany pod nr 3 331 444 dla towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 ze względu na mylne uznanie przez Izbę Odwoławczą, że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku spornych znaków towarowych.


title: Sprawa T-169/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 listopaad 2007 r. — Charlott przeciwko OHIM — Charlo (Charlott France Entre Luxe et Tradition) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Charlott France Entre Luxe et Tradition — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Charlot — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/38

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 listopaad 2007 r. — Charlott przeciwko OHIM — Charlo (Charlott France Entre Luxe et Tradition)
   (Sprawa T-169/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Charlott France Entre Luxe et Tradition - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Charlot - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2007/C 315/72)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Charlott SARL (Chaponost, France) (przedstawiciele: adwokaci L. Conrad, T. Parisot et L. Tremeaud)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również, interwenient przed Sądem: Charlo — Confecções para Homens, Artigos de Lã e Outros SA.
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 kwietnia 2006 r. (sprawa R 223/2005-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Charlo — Confecções para Homens, Artigos de Lã e Outros SA a Charlott SARL.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Charlott SARL zostaje obciążona kosztami postępowania, z wyjątkiem kosztów poniesionych przez interwenienta.

               3)

               Charlo — Confecções para Homens, Artigos de Lã e Outros SA. pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa C-163/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 8 maja 2009 r. — Repertoire Culinaire Ltd przeciwko Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 8 maja 2009 r. — Repertoire Culinaire Ltd przeciwko Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-163/09)
   2009/C 180/47
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   First-tier Tribunal (Tax) (Zjednoczone Królestwo)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Repertoire Culinaire Ltd

      Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wino do gotowania i porto do gotowania podlegają podatkowi akcyzowemu na podstawie dyrektywy 92/83/EWG (1) w państwie członkowskim przywozu na tej podstawie, że wchodzą w zakres definicji „alkoholu etylowego” z art. 20 tiret pierwsze dyrektywy 92/83?

               2)

               Czy ograniczenie zwolnienia wina do gotowania, porto do gotowania i koniaku do gotowania do przypadków, gdy są one używane jako składnik i ograniczenie możliwości składania wniosku o zwolnienie do osób, które wykorzystują napoje alkoholowe jako składniki produktów i/lub do osób prowadzących sprzedaż hurtową takich produktów i/lub osób, które produkują lub wytwarzają takie produkty dla celów sprzedaży hurtowej oraz poddanie tego zwolnienia dodatkowym warunkom — aby wniosek został złożony w terminie czterech miesięcy od dnia zapłaty podatku i aby kwota zwrotu była wyższa lub równa 250 GBP — jest zgodne z obowiązkiem państwa członkowskiego wprowadzenia w życie zwolnienia przewidzianego w art. 27 ust. 1 lit. f) dyrektywy 92/83, w związku z art. 27 ust. 6 WE i/lub z art. 28 WE i/lub ze skutkiem bezpośrednim tych obowiązków i/lub z zasadami równości traktowania i proporcjonalności?

               3)

               Czy wino do gotowania i porto do gotowania, jeśli podlegają opodatkowaniu zgodnie z art. 20 tiret pierwszym dyrektywy 92/83 i/lub koniak do gotowania będące przedmiotem niniejszego odwołania, powinny być traktowane jako zwolnione z podatku akcyzowego w chwili wytworzenia zgodnie z art. 27 ust. 1 lit. f) czy też art. 27 ust. 1 lit. e) dyrektywy 92/83?

               4)

               W świetle art. 10 WE i 28 WE, jakie, i czy w ogóle, znaczenie dla zobowiązań państwa członkowskiego wynikających z art. 20 i 27 ust. 1 lit. f) albo art. 27 ust. 1 lit. e) dyrektywy 92/83, ma okoliczność, że wino do gotowania, porto do gotowania i koniak do gotowania zostały zwolnione przez państwo członkowskie wytworzenia z systemu przepływu wyrobów akcyzowych zgodnie z dyrektywą 92/12 i dopuszczone do swobodnego przepływu na terytorium Unii Europejskiej?

      (1)  Dyrektywa Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych (Dz.U. Dz 316, s.21).


title: Sprawa C-299/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial de Amares (Portugalia) w dniu 17 czerwca 2010 r. — Cristiano Marques Vieira przeciwko Companhia de Seguros Tranquilidade SA

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial de Amares (Portugalia) w dniu 17 czerwca 2010 r. — Cristiano Marques Vieira przeciwko Companhia de Seguros Tranquilidade SA
   (Sprawa C-299/10)
   ()
   2010/C 234/41
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Tribunal Judicial de Amares

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Cristiano Marques Vieira

      Strona pozwana: Companhia de Seguros Tranquilidade SA

      Pytania prejudycjalne

   Czy w przypadku zderzenia pojazdów, jeżeli wypadek, w wyniku którego szkodę na osobie i szkodę materialną poniósł jeden z kierujących (poszkodowany, który domaga się odszkodowania, który jest nieletni), nie może zostać przypisany żadnemu z kierujących na zasadzie winy, jest sprzeczna z prawem wspólnotowym, tj. art. 3 ust. 1 dyrektywy 72/166/EWG (1), art. 2 ust. 1 dyrektywy 84/5/EWG (2) oraz art. 1 dyrektywy 90/232/EWG (3) świetle ich wykładni dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości, możliwość rozłożenia odpowiedzialności na zasadzie ryzyka (art. 506 § 1 i 2 kodeksu cywilnego), które to rozłożenie ma bezpośredni wpływ na wysokość odszkodowania, jakie powinno zostać przyznane poszkodowanemu za szkodę majątkową i niemajątkową wynikającą z doznanych obrażeń ciała (skoro takie rozłożenie odpowiedzialności na zasadzie ryzyka oznacza proporcjonalne obniżenie kwoty odszkodowania)?

      (1)  Dyrektywa Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (pierwsza dyrektywa) (Dz.U. L 103, s. 1).

      (2)  Druga dyrektywa Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych (Dz.U. 1984, L 8, s. 17).

      (3)  Trzecia dyrektywa Rady 2000/26/WE z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 129, s. 33).


title: Sprawa F-44/15: Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/27

         Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-44/15)
   (2015/C 221/36)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: G. Bellotti, avvocatto)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o powołaniu na stanowisko kierownika wydziału C4 („Legal Advice”) innej osoby niż skarżący, który od momentu odejścia poprzedniego kierownika pełnił obowiązki kierownika tego wydziału i który zgłosił swoją kandydaturę na to stanowisko w następstwie opublikowania ogłoszenia o wolnym stanowisku.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o sygnaturze Ares (2015)43686 z dnia 7 stycznia 2015 r. o oddaleniu zażalenia z dnia 30 września 2014 r. (nr R/994/14) wniesionego na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora generalnego OLAF, działającego w charakterze organu powołującego, z dnia 30 czerwca 2014 r. w sprawie nominacji kierownika wydziału OLAF.C4 (Legal advice);

               —

               wobec stwierdzenia nieważności tych dwóch decyzji, stwierdzenie, że procedura naboru kierownika wydziału OLAF.C4 (Legal advice) została przeprowadzona z naruszeniem prawa od chwili jego stwierdzenia;

               —

               zasądzenie od Komisji Europejskiej – na zasadzie słuszności – odszkodowania tytułem naprawienia szkody polegającej na utracie szansy w wysokości co najmniej 10  000 EUR;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-6/09: Postanowienie Sądu z dnia 24 marca 2010 r. — Hansen przeciwko Komisji (Skarga o odszkodowanie — Konsekwencje dla zdrowia publicznego wypadku jądrowego w Thulé (Grenlandia) — Dyrektywa 96/29/Euratom — Niepodjęcie przez Komisję środków wobec państwa członkowskiego — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/35

         Postanowienie Sądu z dnia 24 marca 2010 r. — Hansen przeciwko Komisji
   (Sprawa T-6/09) (1)

   (Skarga o odszkodowanie - Konsekwencje dla zdrowia publicznego wypadku jądrowego w Thulé (Grenlandia) - Dyrektywa 96/29/Euratom - Niepodjęcie przez Komisję środków wobec państwa członkowskiego - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)
   2010/C 134/60
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bent Hansen (Aarslev, Dania) (przedstawiciel: I. Anderson, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. White i M. Patakia, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie zmierzająca do uzyskania naprawienia szkody poniesionej wskutek zarzucanego niepodjęcia przez Komisję środków niezbędnych w celu zobowiązania Królestwa Danii do ustanowienia przepisów ustawowych i administracyjnych umożliwiających mu zastosowanie się do dyrektywy Rady 96/29/Euratom z dnia 13 maja 1996 r. ustanawiającej podstawowe normy bezpieczeństwa w zakresie ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego (Dz.U. L 159, s. 1), oraz zastosowanie tych przepisów do pracowników narażonych na skutki wypadku jądrowego w Thulé (Grenlandia).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Bent Hansen zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa C-603/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juridiction de Proximité de Chartres (Francja) w dniu 25 listopada 2011 r. — Hervé Fontaine przeciwko Mutuelle Générale de l'Éducation Nationale

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juridiction de Proximité de Chartres (Francja) w dniu 25 listopada 2011 r. — Hervé Fontaine przeciwko Mutuelle Générale de l'Éducation Nationale
   (Sprawa C-603/11)
   2012/C 39/19
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Juridiction de Proximité de Chartres

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hervé Fontaine

      Strona pozwana: Mutuelle Générale de l'Éducation Nationale

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 101 i 102 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, podpisanego w Lizbonie w dniu 13 grudnia 2007 r., który wszedł w życie na terytorium Francji w dniu 1 grudnia 2009 r., stoją na przeszkodzie istnieniu przepisów krajowych, takich jak przepisy art. L 112-1 francuskiego Code de la Mutualité w zakresie, w jakim wykładnia tych przepisów zakazuje towarzystwom dodatkowych ubezpieczeń wzajemnych dostosowywania ich świadczeń w zależności od warunków wykonywania procedur [medycznych] i udzielania świadczeń [opieki zdrowotnej], jeżeli tego rodzaju zakaz nie obowiązuje pozostałych przedsiębiorców, którzy również prowadzą działalność w zakresie dodatkowych ubezpieczeń zdrowotnych, podlegającą zarówno Code des Assurances, jak i Code de la Sécurité Sociale?


title: Sprawy połączone T-102/11 i od T-369/12 do T-371/12: Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2014 r. – American Express Marketing & Development przeciwko OHIM (IP ZONE) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenia słownych wspólnotowych znaków towarowych IP ZONE, EUROPE IP ZONE, IP ZONE EUROPE i EUROPEAN IP ZONE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/17

         Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2014 r. – American Express Marketing & Development przeciwko OHIM (IP ZONE)
   (Sprawy połączone T-102/11 i od T-369/12 do T-371/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenia słownych wspólnotowych znaków towarowych IP ZONE, EUROPE IP ZONE, IP ZONE EUROPE i EUROPEAN IP ZONE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 129/21
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: American Express Marketing & Development Corp. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci V. Spitz, A. Gaul, T. Golda i S. Kirschstein-Freund)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo i P. Bullock, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzje Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 grudnia 2010 r. (sprawa R 1125/2010-2) i z dnia 12 czerwca 2012 r. (sprawy R 1451/2011-2, R 1452/2011-2 i R 1453/2011-2) dotyczące zgłoszeń odpowiednio oznaczenia IP ZONE oraz oznaczeń EUROPE IP ZONE, IP ZONE EUROPE i EUROPEAN IP ZONE jako wspólnotowych znaków towarowych.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               American Express Marketing & Development Corp. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 130 z 30.4.2011.


title: Sprawa T-111/14: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Unitec Bio przeciwko Radzie

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/55

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Unitec Bio przeciwko Radzie
   (Sprawa T-111/14)
   2014/C 112/71
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Unitec Bio SA (Buenos Aires, Argentyna) (przedstawiciele: J. F. Bellis i R. Luff, lawyers)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. L 315, s. 2) w zakresie, w jakim dotyczy ono strony skarżącej; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący dopuszczenia się przez instytucje oczywistego błędu w ocenie stanu faktycznego poprzez stwierdzenie, że miało miejsce zakłócanie cen nasion soi i oleju sojowego uzasadniające zastosowanie art. 2 ust. 5 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (1).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że art. 2 ust. 5 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, tak jak został zinterpretowany przez instytucje w niniejszej sprawie, nie może mieć zastosowania do przywozów z państwa będącego członkiem WTO, ponieważ jest to niezgodne z Porozumieniem antydumpingowym WTO.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że ocena szkody nie uwzględnia czynników, które przerywają związek przyczynowy między podnoszoną szkodą a przywozami uważanymi za dumpingowe z naruszeniem art. 3 ust. 7 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51)


title: Sprawa T-126/14: Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2015 r. – Niderlandy/Komisja [EFOGR — Sekcja Gwarancji — EFRG i EFRROW — Korekta finansowa stosowana z tytułu niezgłoszenia odsetek — Obowiązek uzasadnienia — Obowiązek naliczania odsetek — Artykuł 32 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 — Zasada równoważności — Obowiązek staranności]

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/30

         Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2015 r. – Niderlandy/Komisja
   (Sprawa T-126/14) (1)

   ([EFOGR - Sekcja Gwarancji - EFRG i EFRROW - Korekta finansowa stosowana z tytułu niezgłoszenia odsetek - Obowiązek uzasadnienia - Obowiązek naliczania odsetek - Artykuł 32 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 - Zasada równoważności - Obowiązek staranności])
   (2016/C 016/36)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M.K. Bulterman, J. Langer i M. Noort, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Kranenborg i P. Rossi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności w części decyzji wykonawczej Komisji 2013/763/UE z dnia 12 grudnia 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 338, s. 81).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji 2013/763/UE z dnia 12 grudnia 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim zastosowano w niej względem Królestwa Niderlandów korektę finansową w wysokości 4 703 231,78 EUR z tytułu niezgłoszonych odsetek odnoszących się do powstałych przed dniem 1 kwietnia 1993 r. wierzytelności związanych z dodatkowymi opłatami wyrównawczymi wniesionymi z opóźnieniem oraz do powstałych przed dniem 1 kwietnia 1995 r. wierzytelności związanych z nienależnie wypłaconymi refundacjami wywozowymi.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Królestwo Niderlandów.

      (1)  Dz.U. C 112 z 14.4.2014.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia  15 grudnia 2005 r.  w sprawie C-144/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2002/59/WE — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/10

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 15 grudnia 2005 r.
   w sprawie C-144/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2002/59/WE - Brak transpozycji w przepisanym terminie)
   (2006/C 48/20)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-144/05, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 30 marca 2005 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: K. Simonsson i W. Wils) przeciwko Królestwu Belgii (pełnomocnik: M. Wimmer), Trybunał (piąta izba), w składzie: J. Makarczyk, prezes izby, R. Silva de Lapuerta i J. Klučka (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 15 grudnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie ustanawiając w przepisanym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiającej wspólnotowy system monitorowania i informacji o ruchu statków i uchylającej dyrektywę Rady 93/75/WE, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2.

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 143 z 11.6.2005


title: Sprawa C-545/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Stockholms tingsrätt (Szwecja) w dniu 21 października 2013 r. — Abcur AB przeciwko Apoteket AB i Apoteket Farmaci AB

text:
               18.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 15/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Stockholms tingsrätt (Szwecja) w dniu 21 października 2013 r. — Abcur AB przeciwko Apoteket AB i Apoteket Farmaci AB
   (Sprawa C-545/13)
   2014/C 15/09
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Stockholms tingsrätt

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Abcur AB

      Strona pozwana: Apoteket AB i Apoteket Farmaci AB

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wydawany tylko na receptę produkt leczniczy stosowany u ludzi, który jest przygotowywany i dostarczany w okolicznościach takich jak w sprawie w postępowaniu przed Stockholms tingsrätt (sądem okręgowym w Sztokholmie), w odniesieniu do którego właściwy organ w państwie członkowskim nie wydał pozwolenia na dopuszczenie do obrotu albo stosownie do rozporządzenia (EWG) nr 2309/93 (1), można uznać za produkt leczniczy w rozumieniu art. 3 pkt 1) lub 2) dyrektywy 2001/83 (2) w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, w szczególności w sytuacji, gdy istnieje inny dopuszczony do obrotu produkt leczniczy zawierający tę samą substancję aktywną, tę samą dawkę i występujący w tej samej postaci?

               2)

               Czy jeśli wydawany na receptę produkt leczniczy stosowany u ludzi, który jest przygotowywany i dostarczany w okolicznościach takich jak w sprawie w postępowaniu przed Stockholms tingsrätt podlega zakresowi stosowania dyrektywy 2001/83, to dyrektywę 2005/29 (3) dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym można stosować równolegle z dyrektywą 2001/83 w odniesieniu do rzekomych środków reklamowych?

               3)

               Czy jeśli wydawany na receptę produkt leczniczy stosowany u ludzi, który jest przygotowywany i dostarczany w okolicznościach takich jak w sprawie w postępowaniu przed Stockholms tingsrätt podlega zakresowi stosowania art. 3 pkt 1), 2) lub art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/83, to ustawodawstwo dotyczące reklamy produktów leczniczych można uznać za niezharmonizowane lub czy ten rodzaj środków, które rzekomo stanowią w tej sprawie reklamę regulują postanowienia (i) dyrektywy 2006/114 (4) dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej lub (ii) dyrektywy 2005/29 dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów?

               4)

               Jeśli dyrektywa 2006/114 dotycząca reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej znajduje zastosowanie zgodnie z pytaniem 3, jakie podstawowe przesłanki muszą zostać spełnione, by środki podlegające rozpatrzeniu przez Stockholms tingsrätt [używanie lub nadawanie nazwy produktu, numeru produktu oraz kodu ATC w odniesieniu do produktu leczniczego, stosowanie stałej ceny dla produktu leczniczego, przekazywanie informacji na temat produktu leczniczego do NPL (krajowy rejestr substancji dla produktów leczniczych), nadawanie produktowi leczniczemu identyfikatora NPL, rozpowszechnianie ulotki informacyjnej na temat produktu leczniczego, zaopatrywanie w produkt leczniczy i informowanie o nim poprzez elektroniczny system zamawiania usług służby zdrowia i poprzez własną stronę internetową przedsiębiorstwa, dostarczanie informacji na temat produktu leczniczego poprzez publikacje wydawane przez krajową organizację handlu, dostarczanie informacji na temat produktu leczniczego w centralnym rejestrze produktów Apoteket (ACA) i związanym z nim rejestrze (JACA), dostarczanie informacji na temat produktu leczniczego w innej krajowej bazie danych produktów leczniczych (SIL), dostarczanie informacji na temat produktu leczniczego poprzez system terminalowy Apoteket (ATS) lub podobny system wydawania leków, udzielanie informacji na temat własnego produktu leczniczego i produktu konkurencyjnego dostawcy w korespondencji z gabinetami lekarskimi i organizacjami pacjentów, wprowadzanie produktu leczniczego do obrotu, środki odnoszące się do kontroli farmaceutycznych produktu leczniczego i produktu konkurencyjnego, niepodawanie informacji na temat udokumentowanych i istotnych różnic między produktami, niepodawanie informacji na temat zawartości własnego produktu leczniczego i oceny tego produktu przez Läkemedelsverkets (szwedzka agencja produktów leczniczych), niepoinformowanie służb opieki zdrowotnej o dokonanej przez naukową radę doradców Läkemedelsverkets ocenie produktów konkurencyjnych, utrzymywanie stałego poziomu cenowego na produkt leczniczy, ustalenie trzymiesięcznego okresu ważności na recepty, wydawanie w aptece omawianego produktu leczniczego zamiast konkurencyjnego produktu leczniczego mimo, że pacjent posiada receptę na produkt konkurencyjny, utrudnianie i bronienie transferów rynkowych standardowych preparatów do konkurencyjnego produktu leczniczego, w tym odmowa dostarczania konkurencyjnego produktu leczniczego przez apteki lokalne oraz stosowanie stałej ceny jako części listy, na której podstawie produkty lecznicze podlegają refundacji bez wcześniejszej decyzji władz krajowych] stanowiły reklamę w rozumieniu dyrektywy 2006/114?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2309/93 z dnia 22 lipca 1993 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych (Dz.U. L 214, s. 1).

      (2)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67).

      (3)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. L 149, s. 22).

      (4)  Dyrektywa 2006/114/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej (Dz.U. L 376, s. 21).


title: Sprawa T-529/12 P: Odwołanie wniesione w dniu 5 grudnia 2012 r. przez Moisesa Bermeja Gardego od wyroku wydanego w dniu 25 września 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-51/10 Bermejo Garde przeciwko EKES

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/15

         Odwołanie wniesione w dniu 5 grudnia 2012 r. przez Moisesa Bermeja Gardego od wyroku wydanego w dniu 25 września 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-51/10 Bermejo Garde przeciwko EKES
   (Sprawa T-529/12 P)
   2013/C 55/27
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Moises Bermejo Garde (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Druga strona postępowania: Europejski Komitet Ekonomiczno — Społeczny (EKES)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 25 września 2012 r. w sprawie F-51/10, w którym sąd i) oddalił jako niedopuszczalne żądania dotyczące stwierdzenia nieważności wszystkich decyzji wydanych na podstawie ogłoszenia o naborze EKES nr 43/09, ii) nie orzekł w przedmiocie żądań dotyczących zasądzenia od strony pozwanej 1 000 EUR tytułem odszkodowania oraz iii) nie orzekł w przedmiocie zarzutów co istoty podniesionych na poparcie pierwszego żądania dotyczącego stwierdzenia nieważności ogłoszenia o naborze EKES nr 43/09;

               —

               w konsekwencji,

                           —

                           uwzględnienie żądań drugiego i trzeciego strony wnoszącej odwołanie przedstawionych w pierwszej instancji, i tak

                                       —

                                       stwierdzenie nieważności wszystkich decyzji wydanych na podstawie ogłoszenia o naborze EKES nr 43/09;

                                       —

                                       zasądzenie od strony pozwanej 1 000 EUR tytułem odszkodowania;

                           —

                           uwzględnienie pierwszego żądania strony wnoszącej odwołanie przedstawionego w pierwszej instancji również na podstawie zarzutów co do istoty podniesionych przez wnoszącego odwołanie, i tak stwierdzenie nieważności ogłoszenia o naborze EKES nr 43/09 również z uwagi na te zarzuty co do istoty;

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów poniesionych w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia wymogu przestrzegania procedury poprzedzającej wniesienie skargi i naruszenia art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, ponieważ Sąd do spraw.Służby Publicznej oddalił jako niedopuszczalne jedno z żądań wnoszącego odwołanie dotyczących stwierdzenia nieważności wszystkich decyzji wydanych na podstawie ogłoszenia o naborze EKES nr 43/09.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący odmowy ochrony prawnej, naruszenia podstawowego prawa do sądu i naruszenia obowiązku uzasadnienia, ponieważ Sąd do spraw. Służby Publicznej nie orzekł w przedmiocie jednego z żądań wnoszącego odwołanie dotyczącego odszkodowania.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia i naruszenia zasady prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości, ponieważ Sąd do spraw Służby Publicznej nie orzekł w przedmiocie zarzutów co do istoty podniesionych w pierwszej instancji na poparcie jednego z żądań wnoszącego odwołanie dotyczącego stwierdzenia nieważności ogłoszenia o naborze EKES nr 43/09.


title: Sprawa C-239/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 lutego 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel — Belgia) — BVBA Management, Training en Consultancy przeciwko Benelux-Merkenbureau (Znaki towarowe — Dyrektywa 89/104/EWG — Wniosek o rejestrację znaku towarowego dla zbioru towarów i usług — Badanie oznaczenia przez właściwy organ — Uwzględnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych — Kompetencje sądu krajowego rozpoznającego skargę)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 lutego 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel — Belgia) — BVBA Management, Training en Consultancy przeciwko Benelux-Merkenbureau
   (Sprawa C-239/05) (1)

   (Znaki towarowe - Dyrektywa 89/104/EWG - Wniosek o rejestrację znaku towarowego dla zbioru towarów i usług - Badanie oznaczenia przez właściwy organ - Uwzględnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych - Kompetencje sądu krajowego rozpoznającego skargę)
   (2007/C 82/06)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hof van beroep te Brussel
   Strony postępowania przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: BVBA Management, Training en Consultancy

      Strona pozwana: Benelux-Merkenbureau
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van beroep te Brussel — wykładnia art. 3 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, str. 1) — Zgłoszenie znaku towarowego „The Kitchen Company ”— Badanie znaku przez właściwy organ — Uwzględnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych — Wyrok w sprawie Koninklijke KPN Nederland
   Sentencja
   Wykładni pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy dokonywać w ten sposób, że:

               —

               właściwy organ, odmawiając rejestracji znaku towarowego, zobowiązany jest do podania w swej decyzji wniosków, do jakich doszedł w odniesieniu do każdego z towarów lub każdej z usług objętych zgłoszeniem, niezależnie od tego, w jaki sposób zgłoszenie to zostało sformułowane. Jednakże w przypadku, gdy ta sama podstawa odmowy rejestracji podnoszona jest wobec kategorii lub grupy towarów lub usług, właściwy organ może ograniczyć się do ogólnego uzasadnienia dotyczącego wszystkich rozpatrywanych towarów lub usług;

               —

               nie stoi ona na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, które uniemożliwiają sądowi rozpoznającemu skargę na decyzję właściwego organu orzekanie co do charakteru odróżniającego znaku towarowego odrębnie dla każdego z towarów i każdej z usług objętych zgłoszeniem w przypadku, gdy ani decyzja, ani zgłoszenie nie dotyczą kategorii towarów lub usług albo towarów lub usług rozważanych odrębnie;

               —

               nie stoi ona na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, które uniemożliwiają sądowi rozpoznającemu skargę na decyzję właściwego organu uwzględnienie okoliczności faktycznych, które zaszły po wydaniu tej decyzji.

      (1)  Dz.U. C 217 z 3.9.2005.