title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 grudnia 2004 r. w sprawie T-55/02 Peter Finch przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Zażalenie — Dorozumiana decyzja odrzucająca zażalenie — Wyraźna decyzja odrzucająca zażalenie przed upływem terminu przewidzianego do wniesienia skargi — Zbyt późne doręczenie decyzji odrzucającej zażalenie — Dopuszczalność — Emerytury — Przekazanie praw do świadczeń emerytalnych z krajowych systemów emerytalnych — Obliczenie liczby przepracowanych lat uprawniających do emerytury, które należy uwzględnić w ramach wspólnotowego systemu emerytalnego — Wynagrodzenie uwzględnione jako podstawa obliczenia — Skarga wyraźnie pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/33

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 6 grudnia 2004 r.
   w sprawie T-55/02 Peter Finch przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Zażalenie - Dorozumiana decyzja odrzucająca zażalenie - Wyraźna decyzja odrzucająca zażalenie przed upływem terminu przewidzianego do wniesienia skargi - Zbyt późne doręczenie decyzji odrzucającej zażalenie - Dopuszczalność - Emerytury - Przekazanie praw do świadczeń emerytalnych z krajowych systemów emerytalnych - Obliczenie liczby przepracowanych lat uprawniających do emerytury, które należy uwzględnić w ramach wspólnotowego systemu emerytalnego - Wynagrodzenie uwzględnione jako podstawa obliczenia - Skarga wyraźnie pozbawiona podstawy prawnej)
   (2005/C 143/63)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-55/02 Peter Finch, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Luksemburgu (Luksemburg), reprezentowany przez adwokata J.-N. Louisa, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: F. Clotuche-Duvieusart i H. Tserepa-Lacombe, z adresem do doręczeń w Luksemburgu) mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji dotyczącej obliczenia lat przepracowanych uprawniających do emerytury, które należy uwzględnić w ramach wspólnotowego systemu emerytalnego na skutek przekazania całości praw do świadczeń emerytalnych nabytych przez skarżącego przed wstąpieniem do służby Komisji, Sąd (piąta izba), w składzie: M. Vilaras, prezes, M.E. Martins Ribeiro i K. Jürimäe, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 6 grudnia 2004 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako wyraźnie pozbawiona podstawy prawnej.

               2)

               Każda ze stron poniesie koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 97 z 20.4.2002


title: Sprawa T-228/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 26 kwietnia 2011 r. przez Florence Barbin od wyroku wydanego w dniu 15 lutego 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-68/09 Barbin przeciwko Parlamentowi

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/26

         Odwołanie wniesione w dniu 26 kwietnia 2011 r. przez Florence Barbin od wyroku wydanego w dniu 15 lutego 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-68/09 Barbin przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-228/11 P)
   2011/C 211/56
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Florence Barbin (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis, É. Marchal, D. Abreu Caldas)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski

      Żądania

   Wnosząca odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie i orzeczenie, że

                           —

                           wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej wydany w dniu 15 lutego 2011 r. (sprawa F-68/09 Barbin przeciwko Parlamentowi), oddalający skargę wnoszącej odwołanie, zostaje uchylony;

               —

               w drodze nowego orzeczenia,

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 10 listopada 2008 r. o nieawansowaniu skarżącej do grupy zaszeregowania AD12 w ramach postępowania w sprawie awansu w 2006 r.;

                           —

                           obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W drodze niniejszego odwołania strona je wnosząca żąda uchylenia wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 15 lutego 2011 r., wydanego w sprawie F-68/09 Barbin przeciwko Parlamentowi, którym Sąd do spraw Służby Publicznej oddalił jej skargę, mającą za przedmiot stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 10 listopada 2008 r. o nieawansowaniu skarżącej do grupy zaszeregowania AD12 w ramach postępowania w sprawie awansu w 2006 r.
   Na poparcie odwołania wnosząca je podnosi dwa zarzuty, dotyczące:

               —

               naruszenia prawa, ponieważ Sąd do spraw Służby Publicznej błędnie stwierdził, że Parlament nie dopuścił się oczywistego błędu w ocenie, gdy uznał po pierwsze, że nie był zobowiązany do przestrzegania przepisów wewnętrznych dotyczących oceny i awansu a po drugie, że mógł zgodnie z prawem awansować urzędników posiadających mniej punktów za osiągnięcia niż skarżąca w oparciu o motywy naruszające system porównywania odnośnych osiągnięć urzędników przedstawionych do awansu, ustanowiony decyzjami Prezydium i sekretariatu generalnego Parlamentu Europejskiego;

               —

               naruszenia zasady równego traktowania oraz ciążącego na Parlamencie obowiązku przedstawienia dowodu braku jakiejkolwiek dyskryminacji skarżącej ze względu na skorzystanie przez nią z prawa do urlopu wychowawczego.


title: Sprawa C-510/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 25 września 2013 r. — E.ON Földgáz Trade Zrt. przeciwko Magyar Energetikai és Közmű-szabályozási Hivatal

text:
               18.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 15/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 25 września 2013 r. — E.ON Földgáz Trade Zrt. przeciwko Magyar Energetikai és Közmű-szabályozási Hivatal
   (Sprawa C-510/13)
   2014/C 15/02
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kúria.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: E.ON Földgáz Trade Zrt..

      Strona pozwana: Magyar Energetikai és Közmű-szabályozási Hivatal.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy, które określają, kto jest uprawniony do wniesienia skargi, przewidziane w art. 25 dyrektywy 2003/55/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE (zwanej dalej „dyrektywą z 2003 r”), mają zastosowanie w przypadku decyzji administracyjnej wydanej w trakcie obowiązywania tej dyrektywy, czy też należy wziąć pod uwagę w niniejszej sprawie przepisy zawarte w art. 41 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE (2) z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 2003/55/WE (zwanej dalej „dyrektywą z 2009 r.”), która weszła w życie w trakcie postępowania, z uwagi na postanowienia ust. 1 art. 54 tej dyrektywy, zgodnie z którymi jej przepisy należy stosować od dnia 3 marca 2011 r.?

               2)

               Jeżeli należy stosować dyrektywę z 2009 r., to czy można uznać, że „stroną, której dotyczy decyzja” w rozumieniu art. 41 ust. 17 rzeczonej dyrektywy jest uprawniony przedsiębiorca, który ma interes gospodarczy, taki jak istniejący w niniejszej sprawie w związku ze skargą wniesioną przeciwko decyzji zatwierdzającej kodeks sieci lub określającej jej treść, czy też stroną, której dotyczy decyzja, jest operator systemu upoważniony do występowania w sprawie zatwierdzenia kodeksu?

               3)

               Jeżeli należałoby stosować dyrektywę z 2003 r., to czy do przypadku przewidzianego w art. 25 ust. 5 lub w ust. 6 tego artykułu zaliczyć należy zatwierdzenie lub zmianę kodeksu sieci, które miały miejsce w niniejszej sprawie w zakresie, w jakim dotyczy oceny wniosków o przyłączenie do sieci gazowej?

               4)

               W przypadku, w którym chodzi o przypadek zawarty w art. 25 ust. 6 dyrektywy z 2003 r., czy można uznać, że „stroną, której dotyczy decyzja” jest uprawniony przedsiębiorca, który ma interes gospodarczy, taki jak istniejący w niniejszej sprawie w związku ze skargą wniesioną przeciwko decyzji zatwierdzającej kodeks sieci lub określającej jej treść, czy też stroną, której dotyczy decyzja, jest operator systemu upoważniony do występowania w sprawie zatwierdzenia kodeksu?

               5)

               Jaką wykładnię należy nadać art. 25 ust. 11 dyrektywy z 2003 r., zgodnie z którym skargi, o których mowa w ust. 5 i 6, nie naruszają prawa do wniesienia odwołania na podstawie prawa wspólnotowego i prawa krajowego, w przypadku, gdyby z odpowiedzi na wyżej wymienione pytania wynikło, że prawo krajowe uzależnia wniesienie odwołania od spełnienia bardziej surowych przesłanek, niż przesłanki wynikające z przepisów dyrektywy lub prawa wspólnotowego?

      (1)  Dyrektywa 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 98/30/WE (Dz.U. L 176, s. 57).

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 2003/55/WE (Dz. U. L 211, s. 94).


title: Sprawa F-60/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 2 marca 2016 r. – Molina/OHIM (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Personel OHIM — Umowa na czas określony zawierająca klauzulę o swym rozwiązaniu — Klauzula przewidująca zakończenie umowy w przypadku, gdy pracownik nie zostanie wpisany na listę rezerwy kadrowej konkursu — Rozwiązanie umowy na podstawie klauzuli rozwiązującej — Data wejścia w życie klauzuli rozwiązującej — Konkursy otwarte OHIM/AD/01/13 i OHIM/AST/02/13)

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/47

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 2 marca 2016 r. – Molina/OHIM
   (Sprawa F-60/15) (1)

   ((Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Personel OHIM - Umowa na czas określony zawierająca klauzulę o swym rozwiązaniu - Klauzula przewidująca zakończenie umowy w przypadku, gdy pracownik nie zostanie wpisany na listę rezerwy kadrowej konkursu - Rozwiązanie umowy na podstawie klauzuli rozwiązującej - Data wejścia w życie klauzuli rozwiązującej - Konkursy otwarte OHIM/AD/01/13 i OHIM/AST/02/13))
   (2016/C 136/67)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: José Luis Ruiz Molina (San Juan de Alicante, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokat N. Lhoëst, następnie adwokaci N. Lhoëst i S. Michiels)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo adwokat B. Wägenbaur, następnie A. Lukošiūtė, pełnomocnik, adwokat B. Wägenbaur)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji prezesa OHIM z dnia 4 czerwca 2014 r. o rozwiązaniu ze skarżącym umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego oraz żądanie przywrócenia do pracy w OHIM, jeśli to możliwe, a jeśli nie, to godziwej rekompensaty finansowej za niezgodne z prawem rozwiązanie z nim umowy, a także żądanie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               José Luis Ruiz Molina pokrywa własne koszty i zostaje obciążony połową kosztów poniesionych przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).

               3)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) pokrywa połowę swoich kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 213 z 29.6.2015, s. 48.


title: Sprawa T-386/10: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Dornbracht przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG — Koordynacja podwyżek cen i wymiana mających szczególne znaczenie informacji handlowych — Zarzut niezgodności z prawem — Waga naruszenia — Okoliczności łagodzące — Równość traktowania — Proporcjonalność — Brak mocy wstecznej)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/28

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Dornbracht przeciwko Komisji
   (Sprawa T-386/10) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG - Koordynacja podwyżek cen i wymiana mających szczególne znaczenie informacji handlowych - Zarzut niezgodności z prawem - Waga naruszenia - Okoliczności łagodzące - Równość traktowania - Proporcjonalność - Brak mocy wstecznej)
   2013/C 325/46
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Aloys F. Dornbracht GmbH & Co. KG (Iserlohn, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci H. Janssen, T. Kapp i M. Franz, następnie H. Janssen i T. Kapp)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i A. Antoniadis, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Böhlkego)

      Interwenient wspierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Simm i F. Florindo Gijón, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.092 — Instalacje sanitarne do łazienek) w zakresie, w jakim odnosi się ona do skarżącej, oraz, tytułem żądania ewentualnego, obniżenie nałożonej na nią grzywny.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Aloys F. Dornbracht GmbH & Co. KG pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa C-654/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen – Szwecja) – Länsförsäkringar AB/Matek A/S [Odesłanie prejudycjalne — Znak towarowy Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 9 ust. 1 lit. b) — Artykuł 15 ust. 1 — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) — Zakres przyznanego właścicielowi prawa wyłącznego — Pięcioletni okres następujący po rejestracji]

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/18

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen – Szwecja) – Länsförsäkringar AB/Matek A/S
   (Sprawa C-654/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 9 ust. 1 lit. b) - Artykuł 15 ust. 1 - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) - Zakres przyznanego właścicielowi prawa wyłącznego - Pięcioletni okres następujący po rejestracji])
   (2017/C 053/22)
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Högsta domstolen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Länsförsäkringar AB

      Strona pozwana: Matek A/S

      Sentencja

   Artykuł 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie [znaku towarowego Unii Europejskiej] w związku z art. 15 ust. 1 i art. 51 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że w okresie pięciu lat następujących po rejestracji unijnego znaku towarowego jego właściciel może w przypadku istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd zakazać osobom trzecim używania w obrocie gospodarczym oznaczenia identycznego ze swoim znakiem towarowym lub do niego podobnego w odniesieniu do wszystkich towarów i usług identycznych z towarami lub usługami, dla których znak ten został zarejestrowany, lub do nich podobnych, bez konieczności wykazania rzeczywistego używania wspomnianego znaku towarowego dla tych towarów lub usług.

      (1)  Dz.U. C 48 z 8.2.2016.


title: Sprawa C-62/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad — Varna (Bułgaria) w dniu 7 lutego 2012 r. — Galin Kostov przeciwko Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” — grad Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalna agentsia za prihodite

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad — Varna (Bułgaria) w dniu 7 lutego 2012 r. — Galin Kostov przeciwko Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” — grad Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalna agentsia za prihodite
   (Sprawa C-62/12)
   2012/C 118/21
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administrativen sad — Varna

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Galin Kostov

      Strona pozwana: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” — grad Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalna agentsia za prihodite

      Pytania prejudycjalne

   Czy osobę fizyczną, która z uwagi na wykonywaną działalność prywatnego komornika sądowego jest zarejestrowana dla celów podatku od wartości dodanej, w związku z usługą, którą świadczyła okazjonalnie i bez związku z wykonywaną przez nią działalnością prywatnego komornika sądowego, należy traktować w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112 (1) jako podatnika i czy jest ona zobowiązana w rozumieniu art. 193 dyrektywy 2006/112 do uiszczenia podatku od wartości dodanej?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 kwietnia 2005 r. w sprawie T-336/02 Susan Christensen przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Służba publiczna — Postępowanie rekrutacyjne członków personelu tymczasowego — Skład komisji rekrutacyjnej i przebieg postępowania)

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/32

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 5 kwietnia 2005 r.
   w sprawie T-336/02 Susan Christensen przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Służba publiczna - Postępowanie rekrutacyjne członków personelu tymczasowego - Skład komisji rekrutacyjnej i przebieg postępowania)
   (2005/C 143/60)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-336/02 Susan Christensen, zamieszkałej w Ispra (Włochy), reprezentowanej przez adwokatów G. Vandersandena i L. Levi przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: E. Tserepa-Lacombe i F. Clotuche-Duvieusart, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o uchylenie decyzji komisji rekrutacyjnej COM/R/A/01/2000 ustalającej listę rezerwową w związku z zatrudnieniem członków personelu tymczasowego kategorii A w zakresie, w jakim nazwisko skarżącej nie zostało wpisane na listę rezerwową, jak również wniosek o odszkodowanie, Sąd Pierwszej Instancji (sędzia: A.W. Meij); sekretarz: D. Christensen, administrator, wydał w dniu 5 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 7 z 11.1.2003 r.


title: Sprawa C-441/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgerichts Wien (Austria) w dniu 5 sierpnia 2013 r. — Pez Hejduk przeciwko EnergieAgentur.NRW GmbH

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgerichts Wien (Austria) w dniu 5 sierpnia 2013 r. — Pez Hejduk przeciwko EnergieAgentur.NRW GmbH
   (Sprawa C-441/13)
   2013/C 313/18
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Handelsgericht Wien

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Pez Hejduk

      Strona pozwana: EnergieAgentur.NRW GmbH

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że w sporze dotyczącym naruszenia praw pokrewnych do autorskich, popełnionego w ten sposób, że udostępniono fotografię na stronie internetowej, która jest prowadzona w ramach domeny pierwszego stopnia w innym państwie członkowskim niż to, w którym uprawniony z prawa ma miejsce zamieszkania, właściwość zachodzi jedynie

               —

               w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę osoba, której zarzuca się popełnienie naruszenia; oraz

               —

               w państwach członkowskich, do których kierowana jest strona internetowa wedle swej treści?

      (1)  Dz.U. 2001, L 12, s. 1.


title: Sprawa C-565/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Eirinodikeio Lerou (Grecja) w dniu 9 listopada 2016 r. – Alessandro Saponaro, Kalliopi-Chloi Xylina

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Eirinodikeio Lerou (Grecja) w dniu 9 listopada 2016 r. – Alessandro Saponaro, Kalliopi-Chloi Xylina
   (Sprawa C-565/16)
   (2017/C 022/19)
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Eirinodikeio Lerou (Grecja)

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnioskodawcy: Alessandro Saponaro, Kalliopi-Chloi Xylina

      Pytania prejudycjalne

   W przypadku gdy wniosek o zezwolenie na zrzeczenie się spadku zostaje złożony do sądu greckiego przez rodziców małoletniego dziecka, które ma miejsce zwykłego pobytu we Włoszech, w celu ustalenia, czy prorogacja jurysdykcji jest ważna zgodnie z art. 12 ust. 3 lit. b) rozporządzenia nr 2201/2003: a) czy jednoznaczna prorogacja jurysdykcji ze strony rodziców następuje poprzez samo złożenie wniosku do sądu, b) czy prokurator okręgowy jest jedną ze stron postępowania, które muszą uznać jurysdykcję w chwili złożenia wniosku, zważywszy że zgodnie z przepisami prawa greckiego prokurator okręgowy jest z mocy prawa stroną takiego postępowania, c) czy prorogacja jurysdykcji jest zgodna z dobrem małoletniego dziecka, zważywszy że zarówno dziecko, jak i jego rodzice będący wnioskodawcami mają miejsce zwykłego pobytu we Włoszech, podczas gdy miejsce zamieszkania spadkodawcy znajdowało się w chwili jego śmierci w Grecji, gdzie znajduje się także spadek?


title: Sprawa F-131/14: Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/61

         Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-131/14)
   (2015/C 007/80)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat A. Salerno)

      Strona pozwana: Komisja

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o niepodwyższeniu wynagrodzenia skarżącego, który jest członkiem personelu kontraktowego, ze względu na zwiększenie tygodniowej liczby godzin pracy do 40 w następstwie wejścia w życie w dniu 1 stycznia 2014 r. nowego regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozliczenia wynagrodzenia strony skarżącej za miesiąc styczeń 2014 r. w zakresie, w jakim wyraża ono i potwierdza dyskryminację płacową między stroną skarżącą a jednym z kolegów, który pracuje w tym samym sektorze co strona skarżąca i wykonuje czynności związane z mniejszą odpowiedzialnością niż czynności wykonywane przez stronę skarżącą, lecz jest lepiej wynagradzany niż strona skarżąca, jeśli chodzi o poziom wynagrodzenia brutto;

               —

               obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.


title: Sprawa C-430/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom – Zjednoczone Królestwo) – Secretary of State for Work and Pensions/Tolley [Odesłanie prejudycjalne — Zabezpieczenie społeczne — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Składnik z tytułu „niesamodzielności” zasiłku na utrzymanie w przypadku niepełnosprawności (disability living allowance) — Osoba ubezpieczona od ryzyka starości, która zaprzestała ostatecznie wszelkiej działalności zawodowej — Pojęcia „świadczenia w razie choroby” i „świadczenia z tytułu inwalidztwa” — Przenoszalność]

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/17

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom – Zjednoczone Królestwo) – Secretary of State for Work and Pensions/Tolley
   (Sprawa C-430/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Składnik z tytułu „niesamodzielności” zasiłku na utrzymanie w przypadku niepełnosprawności (disability living allowance) - Osoba ubezpieczona od ryzyka starości, która zaprzestała ostatecznie wszelkiej działalności zawodowej - Pojęcia „świadczenia w razie choroby” i „świadczenia z tytułu inwalidztwa” - Przenoszalność])
   (2017/C 104/25)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court of the United Kingdom

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Secretary of State for Work and Pensions

      Strona pozwana: Tolley

      Sentencja

               1)

               Świadczenie takie jak składnik z tytułu „niesamodzielności” zasiłku na utrzymanie w przypadku niepełnosprawności (disability living allowance) stanowi świadczenie w razie choroby w rozumieniu rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i znowelizowanym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 307/1999 z dnia 8 lutego 1999 r.

               2)

               Artykuł 13 ust. 2 lit. f) rozporządzenia nr 1408/71, w brzmieniu zmienionym i znowelizowanym rozporządzeniem nr 118/97, zmienionego rozporządzeniem nr 307/1999, należy interpretować w ten sposób, iż fakt, że osoba nabyła uprawnienie do emerytury na podstawie składek uiszczanych w danym okresie na rzecz systemu zabezpieczenia społecznego państwa członkowskiego, nie stoi na przeszkodzie temu, aby następnie ustawodawstwo tego państwa członkowskiego przestało być stosowane w odniesieniu do tej osoby. Sąd krajowy powinien określić, w świetle okoliczności rozpatrywanego przezeń sporu i mających zastosowanie przepisów prawa krajowego, w jakiej chwili to ustawodawstwo przestało być stosowane do wspomnianej osoby.

               3)

               Artykuł 22 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1408/71, w brzmieniu zmienionym i znowelizowanym rozporządzeniem nr 118/97, zmienionego rozporządzeniem nr 307/1999, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, aby w ustawodawstwie państwa właściwego uzależniono przyznanie zasiłku takiego jak rozpatrywany w postępowaniu głównym od przesłanki zamieszkania i obecności na terytorium tego państwa członkowskiego.
               Artykuł 22 ust. 1 lit. b) i art. 22 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/71, w brzmieniu zmienionym i znowelizowanym rozporządzeniem nr 118/97, zmienionego rozporządzeniem nr 307/1999, należy interpretować w ten sposób, że osoba znajdująca się w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym zachowuje prawo do pobierania świadczeń wskazanych w tym pierwszym przepisie po przeniesieniu miejsca zamieszkania do państwa członkowskiego innego niż państwo właściwe, pod warunkiem że uzyskała wymaganą na to zgodę.

      (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2015.


title: Sprawa C-574/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 11 grudnia 2014 r. – PGE Górnictwo i Energetyka Konwencjonalna SA przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 11 grudnia 2014 r. – PGE Górnictwo i Energetyka Konwencjonalna SA przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki
   (Sprawa C-574/14)
   (2015/C 089/03)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Najwyższy

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: PGE Górnictwo i Energetyka Konwencjonalna SA

      Strona pozwana: Prezes Urzędu Regulacji Energetyki

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 107 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 4 ust. 2 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 25 września 2007 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku uznania przez Komisję Europejską pomocy publicznej za zgodną ze wspólnym rynkiem sąd krajowy nie jest uprawniony do weryfikowania, czy przepisy krajowe uznane za dozwoloną pomoc publiczną są zgodne z założeniami zawartymi w Komunikacie Komisji dotyczącym metodologii analizy pomocy państwa związanej z kosztami osieroconymi (dalej Metodologia kosztów osieroconych)?

               2)

               Czy art. 107 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej oraz z art. 4 ust. 1 i 2 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 25 września 2007 r. interpretowane w świetle punktów 3.3 i 4.2 Metodologii kosztów osieroconych należy rozumieć w ten sposób, że przy realizacji programu pomocy publicznej uznanego przez Komisję Europejską za zgodny ze wspólnym rynkiem, korekty rocznej kosztów osieroconych dla wytwórców należących do grup kapitałowych dokonuje się z założeniem, że istotna jest jedynie przynależność wytwórcy do grupy kapitałowej według stanu przedstawionego w załącznikach do aktu prawnego ocenianego przez Komisję Europejską, czy też w każdym roku dokonywania korekty kosztów osieroconych należy uwzględniać faktyczną przynależność w tym czasie beneficjenta programu pomocy publicznej związanej z kosztami osieroconymi do grupy kapitałowej z udziałem innych wytwórców objętych tym programem?

      (1)  2009/287/WE: Decyzja Komisji z dnia 25 września 2007 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Polskę w ramach umów długoterminowych sprzedaży mocy i energii elektrycznej oraz pomocy państwa, której Polska planuje udzielić w ramach rekompensaty z tytułu dobrowolnego rozwiązania umów długoterminowych sprzedaży mocy i energii elektrycznej (notyfikowana jako dokument nr C(2007) 4319); Dz.U. L 83, s. 1.


title: Sprawa T-545/15: Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2016 r. – Pi-Design/EUIPO – Société des produits Nestlé (PRESSO) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa — Wniosek o rozszerzenie terytorialne ochrony — Słowny znak towarowy PRESSO — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy PRESSO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenie (WE) nr 207/2009]

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/26

         Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2016 r. – Pi-Design/EUIPO – Société des produits Nestlé (PRESSO)
   (Sprawa T-545/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa - Wniosek o rozszerzenie terytorialne ochrony - Słowny znak towarowy PRESSO - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy PRESSO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenie (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 022/34)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Pi-Design AG (Triengen, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Apelt)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Société des produits Nestlé SA (Vevey, Szwajcaria)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 lipca 2015 r. (sprawa R 428/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Société des produits Nestlé a Pi-Design.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Pi-Design AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 371 z 9.11.2015.


               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/28

         Wyznaczenie sędziego zastępującego Prezesa Sądu przy rozpatrywaniu wniosków o zarządzenie środków tymczasowych
   (2007/C 235/50)
   W dniu 19 września 2007 r., zgodnie z art. 3 ust. 4 decyzji 2004/752 i art. 106 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, Sąd postanowił, że w okresie od dnia 1 października 2007 r. do dnia 30 września 2008 r. sędzia S. Van Raepenbusch, prezes drugiej izby, zastępować będzie Prezesa Sądu przy rozpatrywaniu wniosków o zarządzenie środków tymczasowych w razie nieobecności Prezesa lub niemożności uczestniczenia przez niego w obradach.


title: Sprawa F-13/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 20 kwietnia 2007 r. — L przeciwko Europejskiej Agencji Leków (EMEA) (Urzędnicy — Niezdolność do pracy — Komisja ds. niezdolności do pracy — Odmowa powołania — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/42

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 20 kwietnia 2007 r. — L przeciwko Europejskiej Agencji Leków (EMEA)
   (Sprawa F-13/07) (1)

   (Urzędnicy - Niezdolność do pracy - Komisja ds. niezdolności do pracy - Odmowa powołania - Oczywista niedopuszczalność)
   (2007/C 96/89)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: L (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMEA)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji EMEA z dnia 31 marca 2006 r. oddalającej wniosek skarżącego o powołanie komisji ds. niezdolności do pracy
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron pokryje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007, str. 56.


title: Wyrok Trybunału z dnia 22 lipca 2013 r. w sprawie E-9/12 – Islandia przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA (Wniosek o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – Pomoc państwa – Sprzedaż gruntu przez organy publiczne – Zasada inwestora rynkowego – Wytyczne w sprawie pomocy państwa – Odpowiednio upubliczniony przetarg, porównywalny ze sprzedażą publiczną – Oczywisty błąd w ocenie – Zasada dobrej administracji – Obowiązek uzasadnienia)

text:
               24.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/5

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 22 lipca 2013 r.
   w sprawie E-9/12
   Islandia przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Wniosek o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – Pomoc państwa – Sprzedaż gruntu przez organy publiczne – Zasada inwestora rynkowego – Wytyczne w sprawie pomocy państwa – Odpowiednio upubliczniony przetarg, porównywalny ze sprzedażą publiczną – Oczywisty błąd w ocenie – Zasada dobrej administracji – Obowiązek uzasadnienia)
   2013/C 309/05
   W sprawie E-9/12 Republika Islandii przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA – WNIOSEK o częściowe unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 261/12/COL z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie środków dotyczących podatków komunalnych, sprzedaży nieruchomości oraz sprzedaży elektryczności przedsiębiorstwu Verne Holdings ehf, Trybunał, w składzie: Carl Baudenbacher (prezes), Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) oraz Páll Hreinsson (sędzia), wydał w dniu 22 lipca 2013 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym stwierdza:

               1)

               oddalenie skargi;

               2)

               obciążenie skarżącego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-176/15: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 30 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège – Belgia) – Guy Riskin, Geneviève Timmermans/État belge (Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ kapitału — Artykuły 63 TFUE i 65 TFUE — Artykuł 4 TUE — Podatki bezpośrednie — Opodatkowanie dywidend — Dwustronna umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania — Państwo trzecie — Zakres zastosowania)

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/16

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 30 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège – Belgia) – Guy Riskin, Geneviève Timmermans/État belge
   (Sprawa C-176/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ kapitału - Artykuły 63 TFUE i 65 TFUE - Artykuł 4 TUE - Podatki bezpośrednie - Opodatkowanie dywidend - Dwustronna umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania - Państwo trzecie - Zakres zastosowania))
   (2016/C 335/21)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de première instance de Liège

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Guy Riskin, Geneviève Timmermans

      Strona pozwana: État belge

      Sentencja

   Artykuły 63 TFUE i 65 TFUE w związku z art. 4 TUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one temu, by w sytuacji tego rodzaju co sytuacja rozpatrywana w postępowaniu głównym państwo członkowskie nie zastosowało korzystnego traktowania – udzielonego akcjonariuszowi będącemu rezydentem na podstawie dwustronnej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej pomiędzy tym państwem członkowskim a państwem trzecim, na mocy której podatek pobrany u źródła przez państwo trzecie jest zaliczany bezwarunkowo na poczet podatku należnego w owym państwie członkowskim zamieszkania akcjonariusza – względem będącego rezydentem akcjonariusza otrzymującego dywidendy pochodzące z państwa członkowskiego, z którym owo państwo członkowskie zamieszkania zawarło dwustronną umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania, uzależniającą przyznanie tego rodzaju zaliczenia od dochowania warunków dodatkowych przewidzianych w prawie krajowym.

      (1)  Dz.U. C 221 z 6.7.2015.


title: Sprawa T-483/08: Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2008 r. — Giordano Enterprises przeciwko OHIM — José Dias Magalhães & Filhos (GIORDANO)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/30

         Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2008 r. — Giordano Enterprises przeciwko OHIM — José Dias Magalhães & Filhos (GIORDANO)
   (Sprawa T-483/08)
   (2009/C 19/58)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Giordano Enterprises Ltd (Jalan Merdeka, Malezja) (przedstawiciel: adwokat M. Nentwig)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: José Dias Magalhães & Filhos Lda (Arrifana, Portugalia)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 28 lipca 2008 r. w sprawie R 1864/2007-2 w zakresie, w jakim oddala ona odwołanie strony skarżącej; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „GIORDANO” dla towarów z klas 18 i 25

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: José Dias Magalhães & Filhos Lda

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Portugalii słowny znak towarowy nr 322 534 „GIORDANO” dla towarów z klasy 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów w zakresie, w jakim uwzględniała ona sprzeciw w odniesieniu do pewnych towarów z klasy 18, i oddalenie odwołania w pozostałej części

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 ze względu na mylne uznanie przez Izbę Odwoławczą, że w przypadku spornych znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd; naruszenie art. 42 rozporządzenia Rady nr 40/94 oraz zasady 15 rozporządzenia Komisji nr 2868/95 (1) ze względu na błędne wydanie decyzji przez Izbę Odwoławczą na podstawie art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady nr 40/94, podczas gdy druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą oparła swój sprzeciw wyłącznie na art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1995, L 303, s. 1).


title: Sprawa T-494/11: Skarga wniesiona w dniu 16 września 2011 r. — Missir Mamachi di Lusignano i in. przeciwko Komisji

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/27

         Skarga wniesiona w dniu 16 września 2011 r. — Missir Mamachi di Lusignano i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-494/11)
   2011/C 331/53
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Livio Missir Mamachi di Lusignano (Kerkhove-Avelgem, Belgia), Anne Jeanne Cécile Magdalena Maria Sintobin (Bruksela, Belgia), Stefano Missir Mamachi di Lusignano (Szanghaj, Chiny), Maria Letizia Missir Mamachi di Lusignano (Bruksela, Belgia), Alessandro Missir Mamachi di Lusignano (spadkobiercy) (Rabat, Maroko) (przedstawiciele: adwokaci F. Di Gianni, R. Antonimi e G. Coppo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie od Komisji zadośćuczynienia za krzywdę poniesioną przez skarżących w wyniku zabójstwa Alessandra Missira Mamach di Lusignano i jego małżonki Ariane Lagasse de Locht;

               —

               zasądzenie od Komisji odsetek i odsetek za zwłokę narosłych dotychczas;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W drodze zarzutu pierwszego wniesiono o zasądzenie od Komisji zadośćuczynienia za krzywdę niesłusznie poniesioną przez skarżących w wyniku zabójstwa Alessandra Missira Mamach di Lusignano, wówczas urzędnika Komisji i jego małżonki Ariane Lagasse de Locht. Skarżący powołują się w tym względzie na odpowiedzialność pozaumowną Unii wynikającą z tego, że Komisja dopuściła się niedbalstwa nie zapewniając, że apartament udostępniony zabitemu urzędnikowi i jego rodzinie jest wyposażony w odpowiednie i skuteczne środki ochrony by zagwarantować ich bezpieczeństwo. Na poparcie żądań skarżący ponoszą argumenty przedstawione w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 12 maja 2011 r. w sprawie F-50/09.
   Tytułem zarzutu posiłkowego skarżący powołują się, z uwagi na całkowicie wyjątkowe okoliczności przypadku, na odpowiedzialność Komisji za szkodę spowodowaną bezprawnym zachowaniem.


title: Sprawa C-577/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 30 września 2014 r. w sprawie T-51/12 Scooters India Ltd/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 11 grudnia 2014 r. przez Brandconcern BV

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/3

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 30 września 2014 r. w sprawie T-51/12 Scooters India Ltd/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 11 grudnia 2014 r. przez Brandconcern BV
   (Sprawa C-577/14 P)
   (2015/C 089/04)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Brandconcern BV (przedstawiciel: A. von Mühlendahl, H. Hartwig, Rechtsanwälte, G. Casucci, N. Ferretti, avvocati)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Scooters India Ltd

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu z dnia 30 września 2014 r. i oddalenie skargi Scooters India Limited na zaskarżoną decyzję Izby Odwoławczej z dnia 1 grudnia 2011 r., sprawa R 2312/2010-1;

               —

               ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie dotyczącym stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim na jej mocy oddalono wniesione przez Scooters India Ltd odwołanie dotyczące „pojazdów; urządzeń służących do poruszania się na lądzie, w powietrzu lub wodzie”;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty dotyczące, po pierwsze, naruszenia art. 50 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) i po drugie, naruszenia przepisów proceduralnych poprzez nieoddalenie wniesionej przez Scooters India Ltd skargi o stwierdzenie nieważności w zakresie, w jakim stwierdzono jej bezzasadność.
   Scooters India Ltd jest właścicielem wspólnotowego znaku towarowego LAMBRETTA, zarejestrowanego między innymi dla „pojazdów; urządzeń służących do poruszania się na lądzie, w powietrzu lub wodzie” z klasy 12 międzynarodowej klasyfikacji. Wnosząca odwołanie wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do tego znaku, w szczególności dla towarów należących do klasy 12, na podstawie art. 50 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 z uwagi na to, że znak ten nie był rzeczywiście używany. Wniosek ten został uwzględniony przez Wydział Unieważnień OHIM. Wniesione przez Scooters India Ltd odwołanie zostało oddalone przez Pierwszą Izbę Odwoławczą OHIM jako bezzasadne. W zaskarżonym wyroku Sąd stwierdził nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej. Sąd uznał, że z uwagi na zasadę pewności prawnej OHIM był zobowiązany uwzględnić towary z klasy 12, w przypadku których podnoszono rzeczywiste używanie, mimo że owe towary nie mieszczą się w definicji towarów, dla których znak towarowy został zarejestrowany.
   Sąd naruszył prawo, wymagając, by OHIM rozpatrzył podnoszone rzeczywiste używanie znaku towarowego LAMBRETTA w odniesieniu do określonych towarów takich jak odrębne części, nawet jeśli towary te nie mieszczą się w definicji towarów z klasy 12, dla których znak towarowy LAMBRETTA został zarejestrowany. Wnosząca odwołanie utrzymuje, że prawidłowa wykładnia art. 50 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 nakazuje, by brać pod uwagę jedynie używanie dla towarów mieszczących się w definicji objaśnień zawartych w rejestrze. Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd był zobowiązany zastosować wyrok z dnia 19 czerwca 2012 r. Chartered Institute of Patent Attorneys (C-307/10, Zb.Orz., EU:C:2012:361).
   Wnosząca odwołanie utrzymuje w rezultacie, że zaskarżony wyrok należy uchylić, a skargę o stwierdzenie nieważności spornej decyzji Izby Odwoławczej – oddalić.
   Wnosząca odwołanie wskazuje również, tytułem zarzutu drugiego, że nawet gdyby przyjąć, iż OHIM był zobowiązany uwzględnić towary z klasy 12, dla których podnoszono rzeczywiste używanie, to wciąż Sąd dopuścił się błędu proceduralnego, stwierdzając nieważność spornej decyzji bez żadnego ograniczenia. Sąd, stwierdziwszy w zaskarżonym wyroku, że właściciel znaku towarowego LAMBRETTA nie dowiódł rzeczywistego używania znaku towarowego dla towarów, dla których został zarejestrowany (zobowiązując jednak OHIM do uwzględnienia używania w odniesieniu do innych towarów należących do tej samej klasy), powinien był potwierdzić sporną decyzję w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza nie ustaliła rzeczywistego używania w odniesieniu do towarów, dla których ów znak został zarejestrowany.

      (1)  Dz.U. L 78, s. 1.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 27 stycznia 2005 r. w sprawie C-188/03 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Arbeitsgericht Berlin): Irmtraud Junk przeciwko Wolfgangowi Kühnelowi (Dyrektywa 98/59/WE — Zwolnienia grupowe — Konsultacja z przedstawicielami pracowników — Zawiadomienie właściwego organu władzy publicznej — Pojęcie „zwolnienia” — Chwila zwolnienia)

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 27 stycznia 2005 r.
   w sprawie C-188/03 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Arbeitsgericht Berlin): Irmtraud Junk przeciwko Wolfgangowi Kühnelowi (1)

   (Dyrektywa 98/59/WE - Zwolnienia grupowe - Konsultacja z przedstawicielami pracowników - Zawiadomienie właściwego organu władzy publicznej - Pojęcie „zwolnienia” - Chwila zwolnienia)
   (2005/C 82/06)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-188/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Arbeitsgericht Berlin (Niemcy), postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 7 maja 2003 r., w postępowaniu: Irmtraud Junk przeciwko Wolfgangowi Kühnelowi, Trybunał (druga izba), w składzie C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Silva de Lapuerta, C. Gulmann (sprawozdawca), P. Kūris i G. Arestis, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 27 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco

               1)

               Art. 2 – 4 dyrektywy Rady nr 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych należy interpretować w ten sposób, że zdarzeniem równoznacznym ze zwolnieniem jest wyrażenie przez pracodawcę woli rozwiązania umowy o pracę.

               2)

               Pracodawca ma prawo przeprowadzić zwolnienia grupowe po zakończeniu procedury konsultacji przewidzianej w art. 2 dyrektywy 98/59 i po przewidzianym w art. 3 i 4 tej dyrektywy zawiadomieniu właściwego organu władzy publicznej o zamiarze zwolnień grupowych.

      (1)  Dz.U C 213 z 06.09.2003.


title: Sprawa T-33/13: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2013 r. — Türkiye Garanti Bankasi przeciwko OHIM — Card & Finance Consulting (bonus&more)

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/23

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2013 r. — Türkiye Garanti Bankasi przeciwko OHIM — Card & Finance Consulting (bonus&more)
   (Sprawa T-33/13)
   2013/C 86/37
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Türkiye Garanti Bankasi AS (Stambuł, Turcja) (przedstawiciel: adwokat J. Güell Serra)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Card & Finance Consulting GmbH (Norymberga, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Card & Finance Consulting GmbH

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „bonus&more” dla usług z klas 35, 36, 38, 41 i 42 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 037 251

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: międzynarodowa rejestracja graficznego znaku towarowego „bonusnet” dla towarów i usług z klas 9, 35, 36, 38 i 42 — międzynarodowa rejestracja nr 931 921

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania i oddalenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-241/11: Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Czeskiej

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/16

         Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-241/11)
   2011/C 232/27
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: Z. Malůšková, N. Yerrell i K.P. Wojcik, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanowiwszy przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do art. 8, 9, 13, 15-18 i art. 20 ust. 2-4 dyrektywy 2003/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzoru nad takimi instytucjami (1) i uchybiając tym samym zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 22 ust. 1 tej dyrektywy, Republika Czeska nie wykonała wyroku w sprawie C-343/08 Komisja przeciwko Republice Czeskiej, w związku z czym uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 260 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               —

               zasądzenie od Republiki Czeskiej zapłaty na rzecz Komisji, na konto „dochody własne Unii Europejskiej”:

                           —

                           ryczałtu w wysokości 5 644,80 EUR za każdy dzień zwłoki w wykonaniu wyroku w sprawie C-343/08 Komisja przeciwko Republice Czeskiej, licząc od dnia ogłoszenia wyroku w sprawie C-343/08 w dniu 14 stycznia 2010 r.,

                                       —

                                       do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie lub

                                       —

                                       do dnia wykonania przez Republikę Czeską wyroku w sprawie C-343/08 Komisja przeciwko Republice Czeskiej, jeżeli nastąpi to przed dniem ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie, oraz

                           —

                           okresowej kary pieniężnej w wysokości 22 364,16 EUR za każdy dzień zwłoki w wykonaniu wyroku w sprawie C-343/08 Komisja przeciwko Republice Czeskiej, licząc od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie do dnia wykonania przez Republikę Czeską wyroku w sprawie C-343/08 Komisja przeciwko Republice Czeskiej;

               —

               obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W dniu 14 stycznia 2010 r. Trybunał wydał wyrok w sprawie C-343/08 Komisja przeciwko Republice Czeskiej (2), w którym orzekł, że „Nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania art. 8, 9, 13, 15–18 i art. 20 ust. 2–4 dyrektywy 2003/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzoru nad takimi instytucjami, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 22 ust. 1 tej dyrektywy”.
   Do dnia dzisiejszego Republika Czeska nie poinformowała Komisji o ustanowieniu przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do art. 8, 9, 13, 15-18 i art. 20 ust. 2-4 dyrektywy 2003/41 i wykonania zobowiązań, jakie na niej ciążą na mocy art. 22 ust. 1 tej dyrektywy. W związku z powyższym zdaniem Komisji Republika Czeska nie wykonała wyroku w sprawie C-343/08. Zgodnie z art. 260 ust. 2 TFUE, jeżeli Komisja uzna, że państwo członkowskie nie podjęło środków zapewniających wykonanie wyroku Trybunału, może wnieść sprawę do Trybunału, wskazując wysokość ryczałtu lub okresowej kary pieniężnej do zapłacenia przez to państwo członkowskie, jaką uzna za odpowiednią do okoliczności. Na podstawie metody określonej w komunikacie Komisji z dnia 13 grudnia 2005 r. w sprawie wykonania art. 228 WE (SEC(2005)1658) Komisja wnosi do Trybunału o zasądzenie od Republiki Czeskiej zapłaty okresowej kary pieniężnej i ryczałtu w wysokości wskazanej w skardze.

      (1)  Dz.U. L 235, s. 10.

      (2)  Dotychczas nieopublikowany w Zbiorze.


title: Sprawa C-478/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 29 czerwca 2016 r. w sprawie T-567/14, GROUP/EUIPO – Iliev (GROUP COMPANY TOURISM & TRAVEL), wniesione w dniu 2 września 2016 r. przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/7

         Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 29 czerwca 2016 r. w sprawie T-567/14, GROUP/EUIPO – Iliev (GROUP COMPANY TOURISM & TRAVEL), wniesione w dniu 2 września 2016 r. przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
   (Sprawa C-478/16 P)
   (2017/C 078/10)
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral, D. Stoyanova-Balchanova)

      Druga strona postępowania: Group OOD, Kosta Iliev

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               obciążenie Group OOD, skarżącej w postępowaniu przed Sądem, kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   EUIPO podnosi dwa zarzuty, a mianowicie: i) naruszenie art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 (1) w związku z zasadą 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95 (2); a także ii) naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z zasadą 19 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 2868/95.

      Naruszenie art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z zasadą 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95

               —

               W art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 określono wyraźnie cztery kumulatywne i niezależne od siebie przesłanki, z których dwie są regulowane prawem Unii, a dwie pozostałe szczególnym ustawodawstwem powoływanym przez wnoszącą sprzeciw. Trybunał stwierdził, że wnosząca sprzeciw powinna – poza spełnieniem przesłanek regulowanych szczególnym ustawodawstwem – przedstawić także dowód dotyczący treści wspomnianego ustawodawstwa. Chodzi o wstępną i niezależną przesłankę, której niespełnienie nie może zostać naprawione przed Izbą Odwoławczą, jeśli wnosząca sprzeciw nie przedstawiła we właściwym czasie przed Wydziałem Sprzeciwów żadnej informacji dotyczącej tego ustawodawstwa.

               —

               Aby były objęte art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z zasadą 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868, fakty i dowody przedstawione po raz pierwszy przed Izbą Odwoławczą powinny być dodatkowe lub uzupełniające w stosunku do dowodów i dokumentów przedstawionych już w związku z tą przesłanką.

               —

               Sąd błędnie stwierdził, że co do zasady przedstawienie informacji dotyczących ustawodawstwa krajowego jest akcesoryjne w stosunku do dowodów przedstawionych uprzednio w odniesieniu do którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009.

               —

               Sąd błędnie pominął dokonanie oceny, czy istnieje wystarczająco ścisły związek, a nawet jakikolwiek związek, między informacjami dotyczącymi prawa krajowego przedstawionymi przed Izbą Odwoławczą a dowodami, które zostały przedstawione we właściwym czasie przed Wydziałem Sprzeciwów. Jeżeli brak takiego związku, chodzi o „nowy” dowód, a nie „dodatkowy lub uzupełniający” dowód – jak wymaga tego art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.

      Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z zasadą 19 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 2868/95

               —

               Stwierdzając, że nie są spełnione formalne przesłanki dotyczące powoływanego dowodu odnoszącego się do ustawodawstwa krajowego, Sąd naruszył zasadę 19 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 2868/95. Aby zagwarantować prawo do obrony strony pozwanej w postępowaniu inter partes, niezbędne jest przestrzeganie określonego formalizmu.

               —

               Mając na względzie „paralelizm form”, wymogi związane z wykazaniem rejestracji znaku towarowego [zasada 19 ust. 2 lit. a) pkt (ii) rozporządzenia nr 2868/95] powinno się stosować w drodze analogii do dowodu dotyczącego przepisów ustawodawstwa krajowego, które zapewniają skuteczność prawną niezarejestrowanemu znakowi towarowemu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (wersja ujednolicona) (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. 2009, L 78, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1995, L 303, s. 1).


title: Sprawa T-698/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 30 grudnia 2013 r. przez Luigiego Marcuccię od postanowienia wydanego w dniu 17 października 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-127/12 Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/44

         Odwołanie wniesione w dniu 30 grudnia 2013 r. przez Luigiego Marcuccię od postanowienia wydanego w dniu 17 października 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-127/12 Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-698/13 P)
   2014/C 52/85
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               Uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i bez żadnego wyjątku;

               —

               skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd do spraw Służby Publicznej.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu swojego odwołania wnoszący je twierdzi, że zaskarżone postanowienie jest oczywiście niesprawiedliwe, niesłuszne i niezgodne z prawem ze względu na całkowity brak uzasadnienia, w szczególności brak wskazówek, nieodwołalny, tautologiczny i arbitralny charakter, przeinaczenie faktów i nadużycia z tym związane, jak również z uwagi na błąd co do prawa.


title: Sprawa T-483/11: Skarga wniesiona w dniu 5 września 2011 r. — Sepro Europe przeciwko Komisji

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/25

         Skarga wniesiona w dniu 5 września 2011 r. — Sepro Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-483/11)
   2011/C 331/48
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sepro Europe Ltd (Harrogate, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: C. Mereu i K. Van Maldegem, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2011/328/UE (1);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami oraz

               —

               podjęcie dalszych wymaganych środków prawnych.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zdaniem skarżącej pozwana dopuściła się oczywistych błędów w ocenie, ze względu na to, iż naruszyła prawo odwołując się w uzasadnieniu decyzji Komisji 2011/328/UE do rzekomych obaw w zakresie i) narażenia pracowników i ii) narażenia środowiska.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że zdaniem skarżącej pozwana naruszyła prawa do uczciwego procesu oraz prawa do obrony, jak również zasadę dobrej administracji, błędnie uwzględniając rzekomą obawę odnoszącą się do stosunku izomerów, którą uznano po raz pierwszy za zasadniczą kwestię przy ponownym złożeniu wniosku i na bardzo zaawansowanym etapie procedury. Skarżącej nie umożliwiono zatem podniesienia uwag. Ponadto pozwana nie uwzględniła propozycji zmiany przedstawionej przez skarżącą.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący niezgodności z prawem decyzji Komisji 2011/328/EU ze względu na to, że jest nieproporcjonalna. Nawet gdyby przyjąć, że istnieją obawy, które zasługują na szczególną uwagę, rozważany środek jest nieproporcjonalny w zakresie w jakim odnosi się do kwestii rzekomych obaw narażenia pracowników i narażenia środowiska.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący niezgodności z prawem decyzji Komisji 2011/328/UE, ze względu na jej niedostateczne uzasadnienie, ponieważ pozwana nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów lub powodów uzasadniających brak zgody na zaproponowaną przez skarżącą zmianę, wywierając w ten sposób wpływ na obliczenie szacowanych poziomów narażenia pracowników, jak również brak zgody na wykorzystanie zaawansowanych technologicznie szklarni.

      (1)  Decyzja wykonawcza Komisji z dnia 1 czerwca 2011 r. dotyczącej niewłączenia flurprimidolu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG (notyfikowanej jako dokument nr C(2011) 3733) (Dz.U. L 153, s. 192)


title: Sprawa T-512/16: Postanowienie Sądu z dnia 24 listopada 2016 r. – ED/EUIPO (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Telepraca — Wniosek o przedłużenie — Odmowa — Skarga — Późniejsze skierowanie na rentę — Umorzenie postępowania)

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/36

         Postanowienie Sądu z dnia 24 listopada 2016 r. – ED/EUIPO
   (Sprawa T-512/16) (1)

   ((Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Telepraca - Wniosek o przedłużenie - Odmowa - Skarga - Późniejsze skierowanie na rentę - Umorzenie postępowania))
   (2017/C 022/50)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ED (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Lukošiūtė, P. Saba i D. Botis, pelnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniesiona na podstawie art. 270 TFUE skarga o stwierdzenie nieważności decyzji EUIPO z dnia 15 stycznia 2014 r. oddalającej wniosek skarżącej z dnia 26 września 2013 r. o zezwolenie na kontynuację telepracy z Barcelony (Hiszpania) do chwili powrotu do zdrowia.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postepowanie w przedmiocie niniejszej skargi.

               2)

               ED pokrywa jedną trzecią swoich własnych kosztów.

               3)

               Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa własne koszty, a także dwie trzecie kosztów poniesionych przez ED.

      (1)  Dz.U. C 184 z 16.6.2014 r. (sprawa zarejestrowana początkowo w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygn. F-35/14 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).


title: Sprawa T-443/16: Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2016 r. – Włochy/Komisja

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/21

         Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2016 r. – Włochy/Komisja
   (Sprawa T-443/16)
   (2016/C 371/23)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: G. Palmieri, pełnomocnik, P. Gentili, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności ogłoszeń o konkursach otwartych EPSO/AD/323/16 i EPSO/AD/324/16.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi do Sądu skargę na ogłoszenia o konkursach otwartych EPSO/AD/323/16 i EPSO/AD/324/16 mających na celu utworzenie list rezerwy kadrowej, odpowiednio, 40 stanowisk administratorów (AD7) o profilu inspektorów w zakresie: wydatki UE, walka z korupcją, cła i handel, tytoń i podróbki; oraz 10 stanowisk administratorów (AD9) o profilu inspektorów w zakresie: kierowników zespołu, opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 26 maja 2016 r., nr C 187 A.
   Te same ogłoszenia o konkursach są przedmiotem sprawy T-401/16, Hiszpania/Komisja.
   Zarzuty i główne argumenty są identyczne z zarzutami i głównymi argumentami podnoszonymi w tej sprawie.
   W szczególności skarżąca podnosi naruszenie art. 18, 24 i 342 TFUE, art. 22 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, naruszenie regulaminu pracowniczego urzędników, zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasady proporcjonalności oraz norm materialnych właściwych charakterowi i celowi ogłoszeń o konkursach, wystąpienie nadużycia władzy a także naruszenie art. 1 i 6 rozporządzenia 1/58.


title: Sprawa T-41/13: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2013 r. — Roy przeciwko Radzie i Komisji

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/24

         Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2013 r. — Roy przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-41/13)
   2013/C 86/39
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: René Roy (Juillac-le-Coq, Francja) (przedstawiciel: C.E. Gudin, adwokat)

      Strony pozwane: Komisja Europejska i Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               całkowite naprawienie szkody wynikającej z nałożenia kar pieniężnych, a mianowicie kwoty 87 400 EUR;

               —

               zasądzenie kwoty 100 000 EUR tytułem pełnego zadośćuczynienia za szkody niematerialne;

               —

               obciążenie Rady i Komisji całością kosztów i wydatków.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zasadniczo zarzuty identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawach T-195/11 Cahier i in. przeciwko Radzie i Komisji (1) i T-458/11 Riche przeciwko Radzie i Komisji (2) bądź podobne do tychże zarzutów.

      (1)  Dz.U. 2011, C 173, s. 14.

      (2)  Dz.U. 2011, C 298, s. 28.


title: Sprawa T-646/13: Wyrok Sądu z dnia 3 lutego 2017 r. – Minority SafePack – one million signatures for diversity in Europe/Komisja [Prawo instytucjonalne — Europejska inicjatywa obywatelska — Ochrona mniejszości narodowych i językowych oraz wzmocnienie różnorodności kulturowej i językowej w Unii — Odmowa rejestracji — Oczywisty brak uprawnień ustawodawczych Komisji — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 4 ust. 2 lit. b) i art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 211/2011]

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/24

         Wyrok Sądu z dnia 3 lutego 2017 r. – Minority SafePack – one million signatures for diversity in Europe/Komisja
   (Sprawa T-646/13) (1)

   ([Prawo instytucjonalne - Europejska inicjatywa obywatelska - Ochrona mniejszości narodowych i językowych oraz wzmocnienie różnorodności kulturowej i językowej w Unii - Odmowa rejestracji - Oczywisty brak uprawnień ustawodawczych Komisji - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 4 ust. 2 lit. b) i art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 211/2011])
   (2017/C 086/31)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Bürgerausschuss für die Bürgerinitiative Minority SafePack – one million signatures for diversity in Europe (przedstawiciele: początkowo adwokaci E. Johansson, J. Lund i C. Lund, następnie adwokaci E. Johansson i T. Hieber)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Krämer, pełnomocnik)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Węgry (przedstawiciele: M. Fehér, A. Pálfy i G. Szima, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik) i Rumunia (przedstawiciele: R. Radu, R. Haţieganu, D. Bulancea i A. Wellman, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2013) 5969 final z dnia 13 września 2013 r., odmawiającej rejestracji proponowanej europejskiej inicjatywy obywatelskiej zatytułowanej „Minority SafePack – one million signatures for diversity in Europe”.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2013) 5969 final z dnia 13 września 2013 r., odmawiającej rejestracji proponowanej europejskiej inicjatywy obywatelskiej zatytułowanej „Minority SafePack – one million signatures for diversity in Europe”.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Bürgerausschuss für die Bürgerinitiative Minority SafePack – one million signatures for diversity in Europe.

               3)

               Węgry, Republika Słowacka i Rumunia pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 112 z 14.4.2014.


title: Sprawa T-32/15: Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2015 r. – GRE/OHIM (Mark1)

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/37

         Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2015 r. – GRE/OHIM (Mark1)
   (Sprawa T-32/15)
   (2015/C 089/44)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH (Kloster Lehnin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci I. Memmler i S. Schulz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Mark1” – zgłoszenie nr 1 2 0 52  437

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 października 2014 r. w sprawie R 647/2014-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-319/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Polska) — Minister Finansów przeciwko MDDP Sp. z o.o. Akademia Biznesu, Sp. komandytowa (Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 132–134 i 168 — Zwolnienia — Usługi edukacyjne świadczone przez podmioty prawa prywatnego w celu zarobkowym — Prawo do odliczenia)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Polska) — Minister Finansów przeciwko MDDP Sp. z o.o. Akademia Biznesu, Sp. komandytowa
   (Sprawa C-319/12) (1)

   (Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 132–134 i 168 - Zwolnienia - Usługi edukacyjne świadczone przez podmioty prawa prywatnego w celu zarobkowym - Prawo do odliczenia)
   2014/C 45/19
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Minister Finansów

      Strona pozwana: MDDP Sp. z o.o. Akademia Biznesu, Sp. komandytowa

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Naczelny Sąd Administracyjny — Wykładnia art. 132 ust.1 lit. i), art. 133, 134 i 168 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Przepisy krajowe przewidujące, niezgodnie z dyrektywą, zwolnienie z podatku VAT usług edukacyjnych świadczonych przez podmioty prawa prywatnego w celu zarobkowym — Odmowa prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego takiemu podmiotowi, który skorzystał ze zwolnienia

      Sentencja

               1)

               Artykuł 132 ust. 1 lit. i), art. 133 i 134 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one objęciu zwolnieniem od podatku od wartości dodanej usług edukacyjnych świadczonych przez podmioty niepubliczne w celach komercyjnych. Jednakże art. 132 ust. 1 lit. i) tej dyrektywy sprzeciwia się zwolnieniu wszystkich usług edukacyjnych w sposób ogólny, bez uwzględnienia celów realizowanych przez podmioty niepubliczne świadczące te usługi.

               2)

               Na podstawie art. 168 dyrektywy 2006/112 lub transponującego go przepisu krajowego podatnik nie może powoływać się na prawo do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej, jeżeli ze względu na zwolnienie przewidziane przez prawo krajowe z naruszeniem art. 132 ust. 1 lit. i) tej dyrektywy świadczone przez niego usługi edukacyjne nie są objęte podatkiem od wartości dodanej.
               Podatnik ten może jednak powołać się na niezgodność wskazanego zwolnienia z art. 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy 2006/112, aby nie zostało ono wobec niego zastosowane, jeżeli — nawet przy uwzględnieniu zakresu swobodnego uznania przyznanego przez ten przepis państwom członkowskim — rzeczony podatnik nie może być obiektywnie uważany za podmiot o celach podobnych do celów podmiotu edukacyjnego prawa publicznego w rozumieniu owego przepisu, czego zbadanie należy do sądu krajowego.
               W tym ostatnim wypadku usługi edukacyjne świadczone przez rzeczonego podatnika zostaną objęte podatkiem od wartości dodanej, a zatem będzie on mógł skorzystać z prawa do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej.

      (1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012.


title: Sprawa C-267/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 15 maja 2013 r. — Nutricia NV, druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 15 maja 2013 r. — Nutricia NV, druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-267/13)
   2013/C 207/49
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca kasację: Nutricia NV

      Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie „leki” w rozumieniu pozycji 3004 CN należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono również preparaty uzupełniające dietę takie jak omawiane tu produkty, które są przeznaczone wyłącznie do podawania dojelitowego (przez zgłębnik żołądkowy) pod kontrolą lekarza osobom, które są leczone medycznie z powodu choroby lub dolegliwości i w ramach zwalczania tej choroby lub dolegliwości podawane im są produkty służące zwalczaniu niedożywienia lub zapobieganiu mu?

               2)

               Czy pojęcie „napoje” w rozumieniu pozycji 2202 CN należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono płynne środki spożywcze takie jak omawiane tu produkty, które nie są przeznaczone do picia, lecz do podawania dojelitowego (przez zgłębnik żołądkowy)?


title: Sprawa T-287/08: Postanowienie Sądu z dnia 25 października 2011 r. — Cadila Healthcare przeciwko OHIM — Laboratorios Inibsa (ZYDUS) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/17

         Postanowienie Sądu z dnia 25 października 2011 r. — Cadila Healthcare przeciwko OHIM — Laboratorios Inibsa (ZYDUS)
   (Sprawa T-287/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2011/C 362/23
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cadila Healthcare Ltd (Ahmedabad, Indie) (przedstawiciele: S. Bailey, F. Potin oraz A. Juaristi, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Laboratorios Inibsa, SA (Llissa de Vall, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 maja 2008 r. (sprawa R 1322/2007-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Laboratorios Inibsa, SA a Cadila Healthcare Ltd.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca pokrywa swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 247 z 27.9.2008.


title: Sprawa C-323/06 P: Postanowienie Trybunału z dnia 20 marca 2007 r. — Theodoros Kallianos przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Urzędnik — Wynagrodzenie — Alimenty w postępowaniu w sprawie rozwodu — Potrącenia z wynagrodzenia)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/26

         Postanowienie Trybunału z dnia 20 marca 2007 r. — Theodoros Kallianos przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-323/06 P) (1)

   (Odwołanie - Urzędnik - Wynagrodzenie - Alimenty w postępowaniu w sprawie rozwodu - Potrącenia z wynagrodzenia)
   (2007/C 96/46)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Theodoros Kallianos (przedstawiciel: G. Archambeau, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy i D. Waelbroeck, avocat)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie T-93/04 Kallianos przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił wniosek o uchylenie decyzji Komisji dotyczącej niektórych potrąceń z wynagrodzenia skarżącego w następstwie zastosowania środków tymczasowych zarządzonych przez sąd belgijski, a także wniosek skarżącego o zwrot tych kwot oraz zapłatę odszkodowania — Właściwość instytucji europejskich w sprawie krajowego postępowania w sprawie rozwodu — Sposoby powiadomienia i powołanie się na wyrok orzekający rozwód
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               T. Kallianos zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 224 z 16.9.2006.


title: Sprawa C-464/09 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 grudnia 2010 r. — Holland Malt BV przeciwko Komisji Europejskiej i Królestwu Niderlandów (Odwołanie — Pomoc państwa — Wytyczne dotyczące pomocy państwa w sektorze rolnym — Punkt 4.2.5 — Rynek słodu — Brak normalnych możliwości zbytu na rynku — Pomoc uznana za niezgodną ze wspólnym rynkiem)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 grudnia 2010 r. — Holland Malt BV przeciwko Komisji Europejskiej i Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-464/09 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Wytyczne dotyczące pomocy państwa w sektorze rolnym - Punkt 4.2.5 - Rynek słodu - Brak normalnych możliwości zbytu na rynku - Pomoc uznana za niezgodną ze wspólnym rynkiem)
   2011/C 30/12
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Holland Malt BV (przedstawiciele: O. Brouwer, A. Stoffer i P. Schepens, advocaten)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C.M. Wissels i Y. de Vries, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 9 września 2009 r. w sprawie T-369/06 Holland Malt BV przeciwko Komisji — Holland Malt BV popierana przez Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2007/59/WE z dnia 26 września 2006 r., uznającej za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc przyznaną przez Niderlandy na rzecz Holland Malt BV i przeznaczoną na budowę zakładu produkcji słodu w Eemshaven (Groningen), mającą postać pomocy inwestycyjnej w wysokości 7 425 000 EUR i obwarowaną warunkiem zawieszającym zatwierdzenia jej przez Komisję (pomoc państwa nr C 14/2005- ex N 149/2004) (Dz.U. L 32, s. 76) — Zastosowanie wytycznych dotyczących pomocy państwa w sektorze rolnym

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Holland Malt BV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010


title: Sprawa T-202/14: Wyrok Sądu z dnia 26 stycznia 2016 r. – LR Health & Beauty Systems/OHIM – Robert McBride (LR nova pure.) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego LR nova pure. — Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy NOVA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/34

         Wyrok Sądu z dnia 26 stycznia 2016 r. – LR Health & Beauty Systems/OHIM – Robert McBride (LR nova pure.)
   (Sprawa T-202/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego LR nova pure. - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy NOVA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 098/44)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: LR Health & Beauty Systems GmbH (Ahlen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci N. Weber i L. Thiel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: I. Harrington, pełnomocnik)

      Drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM był również: Robert McBride Ltd (Manchester, Zjednoczone Królestwo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 stycznia 2014 r. (sprawa R 272/2013-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciw między Robert McBride Ltd a LR Health & Beauty Systems GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               LR Health & Beauty Systems GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 235 z 21.7.2014.


title: Sprawa F-91/06: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2006 r. — Nolin przeciwko Komisji

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/21

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2006 r. — Nolin przeciwko Komisji
   (Sprawa F-91/06)
   (2006/C 237/36)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Michel Nolin (Bruksela, Belgia) (Przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji podmiotu oceniającego w postępowaniu odwoławczym z dnia 8 kwietnia 2006 r. w sprawie sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego (sprawozdanie) w postępowaniu w sprawie oceny za 2005 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swej skargi skarżący podnosi, że strona pozwana dopuściła się naruszenia prawa ponieważ niektóre zadania i niektóre zasadnicze punkty dotyczące jego aktywności nie zostały wspomniane przez podmiot oceniający w postępowaniu odwoławczym i żadna wzmianka dotycząca tych zadań nie znajduje się w dotyczącym go sprawozdaniu. Jego zdaniem wynika to z poważnych braków spójności i wykonania, powodujących oczywiste błędy w ustaleniach faktycznych branych pod uwagę przy uwzględnianiu zasadniczych elementów w ramach jego oceny.
   Ponadto skarżący uważa, że wbrew istnieniu dwóch zmian naniesionych w uwagach przez oceniającego w porównaniu z postępowaniem w sprawie oceny za 2003 r., w istocie przedłużono raport skarżącego z poprzedniego roku, dokonano tego z naruszeniem art. 5 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 43 regulaminu pracowniczego z uwagi na poważne zmiany, jakie miały miejsce w odniesieniu do zakresu jego obowiązków i że przedłużenia takiego dokonano bez zgody zainteresowanego.


title: Sprawa T-38/05: Wyrok Sądu z dnia 12 października 2011 r. — Agroexpansión przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Hiszpański rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ustalanie cen i podział rynku — Grzywny — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Maksymalny pułap 10 % obrotów — Równość traktowania — Skutek odstraszający — Okoliczności łagodzące — Współpraca)

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/26

         Wyrok Sądu z dnia 12 października 2011 r. — Agroexpansión przeciwko Komisji
   (Sprawa T-38/05) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Hiszpański rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ustalanie cen i podział rynku - Grzywny - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Maksymalny pułap 10 % obrotów - Równość traktowania - Skutek odstraszający - Okoliczności łagodzące - Współpraca)
   2011/C 347/37
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Agroexpansión, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Folguera Crespo i P. Vidal Martínez, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, É. Gippini Fournier i J. Bourke, agents)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2005) 4030 wersja ostateczna z dnia 20 października 2004 r. w sprawie postępowania zgodnie z art. 81 ust. 1 (WE) (Sprawa COMP/C.38.238/B.2 — Surowiec tytoniowy — Hiszpania), oraz wniosek o obniżenie kwoty nałożonej na skarżącą w tej decyzji grzywny.

      Sentencja

               1)

               Kwota grzywny nałożonej na Agroexpansión, SA w art. 3 decyzji Komisji C(2004) wersja ostateczna z dnia 20 października 2005 r. w sprawie postępowania zgodnie z art. 81 ust. 1 (WE) (Sprawa COMP/C.38.238/B.2 — Surowiec tytoniowy — Hiszpania) zostaje ustalona na 2 430 000 EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Agroexpansión pokrywa dziewięć dziesiątych swych własnych kosztów oraz dziewięć dziesiątych kosztów poniesionych przez Komisję Europejską; Komisja Europejska pokrywa jedną dziesiątą swych własnych kosztów oraz jedną dziesiątą kosztów poniesionych przez skarżącą.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005.


title: Sprawa C-124/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu 2 marca 2007 r. — J. C. M. Beheer B.V. przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/33

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu 2 marca 2007 r. — J. C. M. Beheer B.V. przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-124/07)
   (2007/C 95/62)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: J. C. M. Beheer B.V.

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 13 część B lit. a) szóstej dyrektywy (1) obejmuje działalność osoby (prawnej), która wykonuje działalność charakterystyczną i zasadniczą dla maklera ubezpieczeniowego i jego przedstawiciela, w przypadku gdy działa ona przy zawieraniu umów ubezpieczenia w imieniu innego maklera ubezpieczeniowego lub jego przedstawiciela?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady (77/388/EWG) z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1).