title: Sprawa C-109/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 25 lutego 2016 r. – Indėlių ir investicijų draudimas

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 25 lutego 2016 r. – Indėlių ir investicijų draudimas
   (Sprawa C-109/16)
   (2016/C 156/40)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: VĮ Indėlių ir investicijų draudi

      Druga strona postępowania: Alvydas Raiš

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W przypadkach, w których instytucja kredytowa prowadzi przedsiębiorstwo inwestycyjne na czyj rachunek zostały przeniesione środki finansowe w celu nabycia dłużnych papierów wartościowych emitowanych przez tę samą instytucję kredytową, a emisja papierów wartościowych nie dochodzi do skutku i własność papierów wartościowych nie przechodzi na osobę, która dokonała wpłaty środków finansowych, w sytuacji gdy rachunek bankowy tej osoby został już obciążony a środki zostały przekazane na rachunek bankowy otwarty w imieniu instytucji kredytowej i nie podlegają zwrotowi, przy czym zamiar ustawodawcy krajowego, jeśli chodzi o zastosowanie szczególnego sytemu ochrony jest w takim przypadku niejasny – czy art. 1 ust. 1 dyrektywy w sprawie depozytów (1) i art. 1 ust. 4 dyrektywy w sprawie inwestorów (2) mogą zostać bezpośrednio zastosowane w celu ustalania znajdującego zastosowanie systemu gwarancji oraz czy decydującym kryterium w tym zakresie jest przeznaczenie środków finansowych? Czy wymienione przepisy dyrektyw są dostatecznie jasne, szczegółowe i bezwzględnie obowiązujące oraz czy są źródłem uprawnień jednostek, które mogą być skutecznie dochodzone przed sądami krajowymi, będąc podstawą roszczeń odszkodowawczych wnoszonych przeciwko organowi państwa gwarantującemu ubezpieczenie depozytów?

               2)

               Czy art. 2 ust. 2 dyrektywy w sprawie inwestorów określający szczegółowo rodzaje roszczeń znajdujących pokrycie w ramach systemu rekompensat dla inwestorów, należy rozumieć i interpretować w ten sposób, że odnosi się on również do roszczeń o zwrot środków finansowych będących wierzytelnością inwestorów wobec przedsiębiorstwa inwestycyjnego, a które nie są przetrzymywane na rachunkach bankowych inwestorów?

               3)

               W przypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej, czy art. 2 ust. 2 dyrektywy w sprawie inwestorów określający szczegółowo rodzaje roszczeń znajdujących pokrycie w ramach systemu rekompensat dla inwestorów jest dostatecznie jasny, szczegółowy i bezwzględnie obowiązujący oraz czy jest źródłem uprawnień jednostek, które mogą być skutecznie dochodzone przed sądami krajowymi, będąc podstawą roszczeń odszkodowawczych wnoszonych przeciwko organowi państwa gwarantującemu ubezpieczenie depozytów?

               4)

               Czy art. 1 ust. 1 dyrektywy w sprawie depozytów należy rozumieć i interpretować w ten sposób, że definicja pojęcia „depozyt” zgodnie z tą dyrektywą obejmuje również środki finansowe przekazane z rachunku osobistego za zgodą jego właściciela na rachunek bankowy otwarty w imieniu instytucji kredytowej w tej samej instytucji kredytowej z zamiarem nabycia przyszłych dłużnych papierów wartościowych emitowanych przez tę instytucję?

               5)

               Czy art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 3 dyrektywy w sprawie depozytów, rozpatrywane łącznie należy rozumieć w ten sposób, że wypłaty z tytułu ubezpieczenia depozytu do wysokości kwoty określonej w art. 7 ust. 1, należy dokonać na rzecz każdej osoby, której roszczenie może zostać wykazane przed dniem, w którym dokonano ustalenia lub wydano orzeczenie, o których mowa w art. 1 ust. 3 lit. ppkt (i), (ii) dyrektywy w sprawie?

      (1)  Dyrektywa 94/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów (Dz.U. 1994 L 135, s. 5).

      (2)  Dyrektywa 97/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 marca 1997 r. w sprawie systemów rekompensat dla inwestorów (Dz.U 1997 L 84, s. 22).


title: Sprawa T-690/16: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2016 r. – Enrico Colombo i Giacomo Corinti/Komisja

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/37

         Skarga wniesiona w dniu 28 września 2016 r. – Enrico Colombo i Giacomo Corinti/Komisja
   (Sprawa T-690/16)
   (2017/C 022/52)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Enrico Colombo SpA (Sesto Calende, Italia), Giacomo Corinti (Ispra, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci R. Colombo i G. Turri)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o udzieleniu zamówienia, której istotne elementy i treść nie są znane, opublikowanej w komunikacie z dnia 20 lipca 2016 r. Ref. Ares (2016) 371182, którą Komisja Europejska, JRC – zarząd placówki w Isprze, udzieliła zleceniobiorcy zamówienia w postępowaniu przetargowym JRC/IPR/2016/C.4/0002/OC dotyczącym umowy ramowej na prace budowlane i konserwacyjne dotyczące wodociągów i rozdzielni systemu grzewczo-chłodniczego Wspólnego Centrum Badawczego;

               —

               stwierdzenie nieważności komunikatu z dnia 20 lipca 2016 r. Ref. Ares (2016) 371182, którym Komisja Europejska JRC – zarząd placówki w Isprze powiadomiła o wyniku postępowania przetargowego;

               —

               stwierdzenie nieważności protokołów przetargowych z dnia 13 maja 2016 r. i z dnia 28 czerwca 2016 r.;

               —

               zasądzenie w pierwszej kolejności odszkodowania za poniesioną szkodę, w formie restytucji naturalnej, również poprzez stwierdzenie nieważności, uchylenie lub stwierdzenie bezskuteczności umowy, której treść i istotne elementy nie są znane, podpisanej w dniu 19 sierpnia 2016 r. między ka a zleceniobiorcą;

               —

               posiłkowo zasądzenie jako odszkodowania w formie równowartości kwoty 500 000 EUR lub w innej wysokości, mniejszej lub większej, którą Sąd uzna za słuszną, wraz z odsetkami i indeksacją należnej kwoty.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zarzuty naruszenia art. 105 i 107 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. 2012, L 298, s. 1), naruszenie lex specialis w odniesieniu do wspomnianego przetargu, naruszenie zasady równych szans i prawidłowego postępowania, a także dopuszczenie się w niniejszej sprawie nadużycia władzy.
   Skarżąca twierdzi, że oferta złożona przez zleceniobiorcę powinna była zostać wykluczona z powodu niespełniania warunków zdolności prawnej i technicznej wymaganych przez lex specialis.


title: Sprawa F-43/15: Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               1.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/29

         Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-43/15)
   (2015/C 178/33)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. A. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie dokonania oceny stopnia trwałej częściowej niezdolności do pracy jedynie na 2 %, w następstwie wypadku przy pracy, którego ofiarą był skarżący.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-348/16 OP-R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 13 lipca 2017 r. – Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis/ERCEA (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Klauzula arbitrażowa — Wyrok zaoczny — Wniosek o zawieszenie wykonania wyroku — Brak właściwości)

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/30

         Postanowienie prezesa Sądu z dnia 13 lipca 2017 r. – Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis/ERCEA
   (Sprawa T-348/16 OP-R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Klauzula arbitrażowa - Wyrok zaoczny - Wniosek o zawieszenie wykonania wyroku - Brak właściwości))
   (2017/C 300/37)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca w postępowaniu głównym: Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis (Saloniki, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

      Strona pozwana w postępowaniu głównym: Agencja Wykonawcza Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych (ERCEA) (przedstawiciele: M. Pesquera Alonso i F. Sgritta, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata E. Kourakisa)

      Przedmiot

   Oparty na art. 123 § 4 i art. 156 regulaminu postępowania przed Sądem wniosek o zawieszenie wykonania wyroku z dnia 6 kwietnia 2017 r., Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis/ERCEA (T-348/16, niepublikowany, EU:T:2017:268).

      Sentencja

               1)

               Wniosek zostaje odrzucony

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-480/15: Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2017 r. – Agria Polska i in./Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Nadużycie pozycji dominującej — Rynek dystrybucji środków ochrony roślin — Decyzja o odrzuceniu skargi do Komisji — Domniemane antykonkurencyjne zachowanie producentów i dystrybutorów — Uzgodnione lub skoordynowane składanie przez producentów i dystrybutorów skarg do organów administracyjnych i organów ścigania — Składanie doniesień o domniemanych naruszeniach obowiązujących uregulowań przez importerów równoległych — Kontrole administracyjne przeprowadzone następnie przez organy administracyjne — Nałożenie przez organy krajowe sankcji administracyjnych i karnych na importerów równoległych — Zrównanie składania zawiadomień przez producentów i dystrybutorów ze złośliwymi działaniami lub nadużywaniem postępowań administracyjnych — Brak interesu Unii — Prawo do skutecznej ochrony sądowej)

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/19

         Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2017 r. – Agria Polska i in./Komisja
   (Sprawa T-480/15) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Nadużycie pozycji dominującej - Rynek dystrybucji środków ochrony roślin - Decyzja o odrzuceniu skargi do Komisji - Domniemane antykonkurencyjne zachowanie producentów i dystrybutorów - Uzgodnione lub skoordynowane składanie przez producentów i dystrybutorów skarg do organów administracyjnych i organów ścigania - Składanie doniesień o domniemanych naruszeniach obowiązujących uregulowań przez importerów równoległych - Kontrole administracyjne przeprowadzone następnie przez organy administracyjne - Nałożenie przez organy krajowe sankcji administracyjnych i karnych na importerów równoległych - Zrównanie składania zawiadomień przez producentów i dystrybutorów ze złośliwymi działaniami lub nadużywaniem postępowań administracyjnych - Brak interesu Unii - Prawo do skutecznej ochrony sądowej))
   (2017/C 221/24)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Agria Polska sp. z o.o. (Sosnowiec, Polska), Agria Chemicals Poland sp. z o.o. (Sosnowiec), Star Agro Analyse und Handels GmbH (Allerheiligen bei Wildon, Austria) i Agria Beteiligungsgesellschaft mbH (Allerheiligen bei Wildon) (przedstawiciele: S. Dudzik, radca prawny, i J. Budzik, adwokat, następnie P. Graczyk, adwokat, i W. Rocławski, radca prawny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Szczodrowski, A. Dawes i J. Norris-Usher, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparty na art. 263 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2015) 4284 final z dnia 19 czerwca 2015 r. [sprawa AT.39864 – BASF (dawniej AGRIA i in./BASF i in.)], odrzucającej skargę złożoną do tej instytucji przez skarżące, dotyczącą naruszeń art. 101 lub 102 TFUE, jakich ich zdaniem miało się głównie dopuścić 13 przedsiębiorstw będących producentami i dystrybutorami środków ochrony roślin, z pomocą lub za pośrednictwem czterech organizacji zawodowych i kancelarii prawnej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Agria Polska sp. z o.o., Agria Chemicals Poland sp. z o.o., Star Agro Analyse und Handels GmbH i Agria Beteiligungsgesellschaft mbH zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Sprawa C-448/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 15 września 2009 r. w sprawie T-446/07 Royal Appliance International GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory); uczestnik postępowania: BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH, wniesione w dniu 18 listopada 2009 r. przez Royal Appliance International GmbH

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/30

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 15 września 2009 r. w sprawie T-446/07 Royal Appliance International GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory); uczestnik postępowania: BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH, wniesione w dniu 18 listopada 2009 r. przez Royal Appliance International GmbH
   (Sprawa C-448/09 P)
   2010/C 24/56
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Royal Appliance International GmbH (przedstawiciele: adwokat K.J. Michaeli i M. Schork)

      Uczestnicy postępowania:

               —

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

               —

               BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 15 września 2009 r. w sprawie T 446/07;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 października 2007 r. w sprawie R 572/2006 4;

               —

               nakazanie stronie pozwanej i interwenientowi pokrycia kosztów własnych i kosztów poniesionych przez wnoszącą odwołanie zarówno w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejszy środek zaskarżenia został wniesiony przeciwko wyrokowi Sądu Pierwszej Instancji, na mocy którego utrzymano w mocy decyzję Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 października 2007 r. W przekonaniu Sądu i Izby Odwoławczej w przypadku przywołanego w sprzeciwie niemieckiego znaku towarowego „sensixx” i znaku towarowego „Centrixx” zgłoszonego dla towaru „odkurzacz” występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. Po wydaniu decyzji przez Izbę Odwoławczą, ale przed rozprawą przed Sądem, znak towarowy, na który powołano się w sprzeciwie, został prawomocnie wykreślony z rejestru dla towaru „odkurzacz”. Sąd oddalił złożony w następstwie tego zdarzenia wniosek o zawieszenie postępowania, a fakt wykreślenia znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie, uznał za prawnie nieistotny, ponieważ nie stanowił faktycznych ani prawnych ram sporu rozstrzyganego przed Izbą Odwoławczą. Sąd stwierdził, że okoliczność ta nie powinna zostać uwzględniona.
   Wnosząca odwołanie uważa, że Sąd, nie uwzględniając wykreślenia znaku towarowego, naruszył prawne przesłanki zawieszenia postępowania określone w art. 77 regulaminu. Rozstrzygająca w niniejszym sporze zmiana podstawy faktycznej dotyczy ważności znaku towarowego przywołanego w sprzeciwie, na którą wnosząca odwołania nie ma żadnego wpływu. Zmiana ta powoduje przepadek podstawy sprzeciwu i bezwzględnie powinna była zostać wzięta pod uwagę. Takie rozstrzygnięcie wynika z przysługującego wnoszącej odwołanie podstawowego prawa własności, które obejmuje również zgłoszenie znaku towarowego. W rezultacie odmowy uwzględnienia wcześniejszego orzeczenia Oberlandesgerichts München dotyczącego wykreślenia znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie, Sąd zbadał podobieństwo wykazów towarów dwóch znaków towarowych, z których jeden w chwili rozstrzygania był prawie w całości wykreślony z rejestru. W wyniku tego Sąd naruszył art. 45 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, ponieważ w chwili wydania rozstrzygnięcia nie istniały już prawa osoby trzeciej, zważywszy na to, że wykreślenie znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie, było już wtedy jak najbardziej pewne. Sądy wspólnotowe same dopuściły wyjątek od zakazu uwzględniania nowych okoliczności, uznając, że orzeczenia sądów krajowych winny być brane pod uwagę również wtedy, gdy są przywoływane po raz pierwszy w postępowaniu przed Sądem. Powinno mieć to miejsce zwłaszcza wówczas, gdy wnosząca odwołanie nie ma żadnego wpływu na moment wydania decyzji przez izbę odwoławczą, który w niniejszym przypadku przypadł na chwilę tuż przed upływem pięcioletniego okresu zwolnienia z obowiązku używania znaku towarowego, jako że wybór tego momentu zależy wyłącznie od uznania izby odwoławczej. Oparta na tak arbitralnej podstawie decyzja w przedmiocie rejestracji znaku towarowego zaprzecza duchowi i celowi wspólnotowego prawa znaków towarowych.
   Wnosząca odwołanie podnosi ponadto błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Sąd nie wypełnił w pełni ciążących na nim obowiązków rozpoznania sprawy i uzasadnienia. Nie uwzględnił on istotnych okoliczności dotyczących rozpatrywanych towarów i wywoływanej u konsumentów reakcji na nie, a w konsekwencji przyjął błędne kryterium oceny wykazywanego przez nich poziomu uwagi i podobieństwa towarów. Przy rozpatrywaniu podobieństwa znaków towarowych Sąd nie oceniał występujących między nimi podobieństw i różnic w sposób identyczny i zwłaszcza przy analizie podobieństwa prezentacji graficznej oparł swą ocenę na podobieństwach nieistotnych. Sąd nie uwzględnił sposobu wymowy zgłoszonego znaku towarowego przez właściwy tutaj niemieckojęzyczny krąg odbiorców i potwierdził jedynie podnoszoną w skardze sprzeczność oceny brzmieniowego i koncepcyjnego podobieństwa znaków, przyznając podobieństwo zgłoszonego znaku do wyrazu „center”, jednak odrzucając możliwość skojarzenia go z tym słowem. Taka ocena nie uwzględnia podstawowych reguł fonetyki, ponieważ zakłada, że końcówka „xx” będzie wymawiana wyjątkowo dźwięcznie, i wypacza zawarte w skardze wywody dotyczące stanu faktycznego, insynuując, że wnosząca odwołanie odmawia obu rozpatrywanym znakom jasnego znaczenia. Wreszcie Sąd nieprawidłowo ocenił przesłanki prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, ponieważ nie rozpatrzył poziomu uwagi wykazywanego przez odbiorców przy zakupie towarów, i w rezultacie błędnie zrównał postrzeganie brzmieniowe z wizualnym.


title: Sprawa F-52/11: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2011 r. — ZZ przeciwko EBI

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/37

         Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2011 r. — ZZ przeciwko EBI
   (Sprawa F-52/11)
   2011/C 186/70
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Isola)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

      Przedmiot i opis sporu

   Z jednej strony, stwierdzenie nieważności pisma, którym Prezes EBI stwierdził, iż w następstwie decyzji komitetu śledczego o oddaleniu wniesionego przez stronę skarżącą doniesienia o mobbingu nie zachodzi potrzeba podjęcia jakichkolwiek działań a także stwierdzenie nieważności pozostałych decyzji dotyczących dochodzenia w sprawie mobbingu. Z drugiej strony, stwierdzenie, iż strona skarżąca była ofiarą mobbingu.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności pisma z dnia 1 września 2010 r. w części w której Prezes EBI oprócz niepodjęcia jakichkolwiek działań w związku z mobbingiem, którego strona skarżąca była ofiarą od lat stwierdził, że można przyjąć ustalenia dokonane przez komitet śledczy;

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdania i wniosków przyjętych w dniu 30 czerwca 2010 r. przez komitet śledczy w zakresie w jakim nie przeprowadził żadnego dochodzenia w stosunku do zachowań komitetu ds. zażaleń, w zakresie w jakim zawierają one określenie pojęcia mobbingu i wreszcie w zakresie w jakim zażalenie zostało oddalone a komitet śledczy ograniczył zakres swojej analizy do zachowania niektórych osób i arbitralnie wykluczył przeprowadzenie dochodzenia w przedmiocie niektórych zasygnalizowanych okoliczności;

               —

               stwierdzenie nieważności pism, którymi w dniach 17 listopada 2010 r. i 30 listopada 2010 r. w ramach postępowania na podstawie art. 41 regulaminu pracowniczego Prezes EBI nie zezwolił stronie skarżącej na osobiste przedstawicielstwo w sprawie, podczas gdy EBI był następnie reprezentowany przez jednego ze swoich pracowników;

               —

               stwierdzenie nieważności wiadomości z dnia 14 kwietnia 2011 r., w drodze której dyrektor ds. zasobów kadrowych oddalił wniosek o naprawienie szkody;

               —

               stwierdzenie nieważności wszelkich aktów związanych, wydanych później i stanowiących podstawę wydania zaskarżonych aktów, włącznie z tymi, z których korzystał zapewne komitet ds. mobbingu;

               —

               stwierdzenie, że w stosunku do strony skarżącej stosowano mobbing;

               —

               nakazanie EBI zaprzestania mobbingu wobec strony skarżącej i zasądzenie od niego odszkodowania i zadośćuczynienia za krzywdę a także obciążenie go wszelkimi kosztami postępowania.


title: Sprawa C-207/08: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 11 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Panevėžio apygardos teismas — Republika Litewska) — Postępowanie karne przeciwko Edgarowi Babanovowi (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Rolnictwo — Swobodny przepływ towarów — Przepisy krajowe zakazujące uprawy wszelkich odmian konopi)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/15

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 11 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Panevėžio apygardos teismas — Republika Litewska) — Postępowanie karne przeciwko Edgarowi Babanovowi
   (Sprawa C-207/08) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu - Rolnictwo - Swobodny przepływ towarów - Przepisy krajowe zakazujące uprawy wszelkich odmian konopi)
   (2008/C 285/24)
   Język postępowania: litewski
   Sąd krajowy
   Panevėžio apygardos teismas
   Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym
   Edgar Babanov
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Panevėžio Apygardos Teismas– Zgodność z prawem Unii Europejskiej krajowych przepisów przewidujących odpowiedzialność karną za uprawę wszystkich rodzajów konopi — Możliwość zastosowania przez sąd przepisów krajowych, gdy zawartość substancji aktywnej w konopiach nie przekracza określonego progu
   Sentencja

               1)

               Wykładni rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się ono obowiązywaniu przepisów krajowych zakazujących uprawy i posiadania konopi przeznaczonych do produkcji włókna, o których mowa w rzeczonym rozporządzeniu.

               2)

               Prawo wspólnotowe sprzeciwia się stosowaniu przez sąd krajowy państwa członkowskiego przepisów krajowych, które z naruszeniem rozporządzenia nr 1782/2003, zakazują uprawy i posiadania konopi przeznaczonych do produkcji włókna, o których mowa w rzeczonym rozporządzeniu.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


title: Sprawa F-101/08: Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2008 r. — Pappas przeciwko Komisji

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/77

         Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2008 r. — Pappas przeciwko Komisji
   (Sprawa F-101/08)
   (2009/C 44/138)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Spyros A. Pappas (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Barattini)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji Office Gestion et liquidation des droits individuels (biura administracji i rozliczania uprawnień indywidualnych) ustalającej uprawnienia emerytalne skarżącego oraz obliczenia lat uprawniających do emerytury do uwzględnienia dla ustalenia tych uprawnień.
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Office Gestion et liquidation des droits individuels (biura administracji i rozliczania uprawnień indywidualnych) z dnia 6 lutego 2008 r. ustalającej uprawnienia emerytalne skarżącego, jak również decyzji z dnia 22 lutego 2003 r. i z dnia 27 lutego 2003 r., które określają lata uprawniające do emerytury do uwzględnienia dla ustalenia uprawnień emerytalnych;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa C-49/06: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa — Dyrektywa 1999/37/WE — Dokumenty rejestracyjne pojazdów — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/18

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-49/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa - Dyrektywa 1999/37/WE - Dokumenty rejestracyjne pojazdów - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   (2006/C 294/30)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: N. Yerrell, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (Przedstawiciel: S. Schreiner, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Brak ustanowienia w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów (Dz.U. L 138, str. 57)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w przewidzianym terminie wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.03.2006


title: Sprawa C-32/07: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/17

         Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-32/07)
   (2007/C 82/30)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: R. Vidal Puig i W. Wils, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nieustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/84/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie prawa autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza dzieła sztuki Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2001/84/WE do prawa krajowego upłyną w dniu 31 grudnia 2005 r.

      (1)  Dz.U. 2001 L 272, str. 32.


title: Sprawa C-89/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swoboda przedsiębiorczości — Artykuł 43 WE — Zdrowie publiczne — Prowadzenie laboratoriów analiz biomedycznych — Przepisy krajowe ograniczające do 25 % kapitału zakładowego udział wspólników niewykonujących zawodu biologa — Zakaz posiadania udziałów w więcej niż dwóch spółkach prowadzących wspólnie jedno lub kilka laboratoriów analiz biomedycznych — Cel zmierzający do zapewnienia niezależności zawodowej biologów — Cel zmierzający do utrzymania różnorodności ofert w dziedzinie biomedycyny — Spójność — Proporcjonalność)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-89/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swoboda przedsiębiorczości - Artykuł 43 WE - Zdrowie publiczne - Prowadzenie laboratoriów analiz biomedycznych - Przepisy krajowe ograniczające do 25 % kapitału zakładowego udział wspólników niewykonujących zawodu biologa - Zakaz posiadania udziałów w więcej niż dwóch spółkach prowadzących wspólnie jedno lub kilka laboratoriów analiz biomedycznych - Cel zmierzający do zapewnienia niezależności zawodowej biologów - Cel zmierzający do utrzymania różnorodności ofert w dziedzinie biomedycyny - Spójność - Proporcjonalność)
   2011/C 55/07
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Rozet i E. Traversa, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i B. Messmer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 43 WE — Przepisy w dziedzinie prowadzenia laboratoriów analiz biomedycznych — Przepisy krajowe ograniczające do 25 % kapitału zakładowego udziały wspólników niewykonujących zawodu w danej dziedzinie — Zakaz posiadania udziałów w więcej niż dwóch spółkach prowadzących wspólnie jedno lub kilka laboratoriów analiz biomedycznych — Ograniczenia swobody przedsiębiorczości uzasadniane celem ochrony zdrowia publicznego oraz tym, że są one proporcjonalne

      Sentencja

               1)

               Poprzez zakazanie biologom posiadania udziałów w ponad dwóch spółkach utworzonych w celu wspólnego prowadzenia jednego lub kilku laboratoriów analiz biomedycznych Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 43 WE.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Francuska i Komisja Europejska ponoszą swoje własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 113 z 16.5.2009.


title: Sprawa T-217/06: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2006 r. — Arkema i in. przeciwko Komisji

text:
               14.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/13

         Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2006 r. — Arkema i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-217/06)
   (2006/C 249/32)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strony skarżące: Arkema France SA (Puteaux, Francja), Altuglas International SA (Puteaux, Francja) i Altumax Europe SAS (Puteaux, Francja) (Przedstawiciele: adwokaci A. Winckler, S. Sorinas i P. Geffriaud)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie na podstawie art. 230 WE nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 31 maja 2006 r. w sprawie COMP/F/38.645 w zakresie dotyczącym spółki Arkema;

               —

               ewentualnie, na podstawie art. 229 WE, uchylenie lub obniżenie kwoty grzywny nałożonej na nią w tej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 2098 wersja ostateczna z dnia 31 maja 2006 r. (sprawa COMP/F/38.645 — Metakrylany) w zakresie, w jakim pociągnięto w niej spółki dominujące skarżącej do odpowiedzialności za naruszenie art. 81 traktatu WE oraz art. 53 porozumienia o EOG, popełnione przez skarżącą poprzez uczestniczenie w szeregu porozumień i uzgodnionych praktyk w sektorze metakrylanów, na które składały się: dyskusje w sprawie cen; zawieranie, wprowadzanie w życie i nadzorowanie porozumień cenowych, wymiana informacji ważnych pod względem handlowym i poufnych informacji dotyczących rynku lub przedsiębiorstw, jak również uczestniczenie w regularnych spotkaniach i utrzymywanie innego rodzaju kontaktów w celu ułatwienia naruszenia. Tytułem żądania ewentualnego skarżąca wnosi o obniżenie kwoty grzywny, jaka została na nią nałożona w zaskarżonej decyzji.
   Na poparcie żądania głównego skarżąca podnosi, że przypisując jej spółkom dominującym odpowiedzialność za naruszenie popełnione przez nią, i to jedynie na podstawie zwykłego domniemania związanego z faktem, że w czasie zdarzeń leżących u podstaw zaskarżonej decyzji spółki te posiadały niemal wszystkie udziały w jej kapitale, Komisja popełniła błędy co prawa i okoliczności faktycznych przy zastosowaniu uregulowań dotyczących przypisania spółce dominującej odpowiedzialności za naruszenia popełnione przez spółkę zależną oraz naruszyła zasadę niedyskryminacji. Skarżąca uważa ponadto, że nie udzielając odpowiedzi na podniesione przez skarżącą w trakcie postępowania administracyjnego argumenty mające na celu wykazanie, że była ona całkowicie niezależna w określaniu swojej polityki handlowej mimo tego, że w chwili zdarzeń leżących u podstaw zaskarżonej decyzji spółki dominujące posiadały niemal wszystkie udziały w jej kapitale, Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia ciążący na niej na podstawie art. 253 WE oraz zasadę dobrej administracji.
   Tytułem żądania ewentualnego skarżąca wnosi o uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej na nią w zaskarżonej decyzji. Na poparcie tych żądań skarżąca podnosi kilka zarzutów, w tym błędy co prawa i okoliczności faktycznych, które miała popełnić Komisja przy ustalaniu kwoty wyjściowej grzywny. Skarżąca podnosi, że kwota grzywny jest nadmierna, ponieważ jej zdaniem naruszenie miało zaledwie bardzo ograniczony wpływ na właściwe rynki produktów. Skarżąca twierdzi dodatkowo, że Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia oraz zasadę dobrej administracji, ponieważ uznała, iż w celu określenia kwoty wyjściowej grzywny nałożonej na skarżącą nie należało uwzględniać rzeczywistego wpływu naruszenia na rynek.
   Skarżąca stwierdza ponadto, że Komisja popełniła błędy faktyczne i błędy co do prawa w związku z podwyższeniem o 200 % kwoty wyjściowej grzywny z tytułu skutku odstraszającego w oparciu o obroty jej spółki dominującej w tym okresie, ponieważ — zdaniem skarżącej — odpowiedzialności za naruszenie nie można było przypisać tej spółce dominującej z uwagi na to, że w tym okresie skarżąca była niezależna pod względem handlowym, a personel kierowniczy spółek dominujących nie uczestniczył w spornych praktykach.
   Skarżąca twierdzi również, że w celu zwiększenia kwoty nałożonej na nią grzywny Komisja uwzględniła kary nałożone na nią w 1984 r., 1986 r. i w 1994 r. i w ten sposób w sposób oczywisty nadużyła pojęcia powtarzającego się naruszenia, niezgodnie z zasadą legalności sankcji i pewności prawa. Skarżąca dodaje, że stosując zasadę powtarzających się naruszeń Komisja naruszyła zasadę ne bis in idem oraz zasadę proporcjonalności, ponieważ istnienie wcześniejszych kar było kilkakrotnie uwzględniane przez Komisję w jej ostatnich decyzjach.
   Skarżąca stwierdza ponadto, że Komisja popełniła błąd co do okoliczności faktycznych, ponieważ nie przyznała jej obniżenia grzywny z tytułu faktycznego niestosowania niektórych praktyk noszących znamiona naruszenia.
   W ostatnim zarzucie skarżąca stwierdza, że przy ustalaniu kwoty grzywny Komisja powinna była uwzględnić z tytułu innych czynników także fakt nałożenia na skarżącą w ostatnim czasie wysokich grzywien.


title: Wykreślenie sprawy C-56/05

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/34

         Wykreślenie sprawy C-56/05 (1)

   (2005/C 217/77)

      (Język postępowania: grecki)

   Postanowieniem z dnia 25 maja 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-56/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005.


title: Sprawa C-115/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 27 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Linz — Austria) — Land Oberösterreich przeciwko ČEZ as (Powództwo o zaniechanie immisji lub wyeliminowanie ryzyka immisji oddziałujących na nieruchomość, pochodzących z elektrowni atomowej położonej na terytorium innego państwa członkowskiego — Obowiązek tolerowania immisji i ryzyka immisji powodowanych przez obiekty działające na podstawie zezwolenia administracyjnego wydanego przez władze państwa, którego sąd rozpoznaje sprawę — Nieuwzględnienie zezwoleń wydanych w innych państwach członkowskich — Zasada równego traktowania — Zasada niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową w zakresie stosowania traktatu EWEA)

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 27 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Linz — Austria) — Land Oberösterreich przeciwko ČEZ as
   (Sprawa C-115/08) (1)

   (Powództwo o zaniechanie immisji lub wyeliminowanie ryzyka immisji oddziałujących na nieruchomość, pochodzących z elektrowni atomowej położonej na terytorium innego państwa członkowskiego - Obowiązek tolerowania immisji i ryzyka immisji powodowanych przez obiekty działające na podstawie zezwolenia administracyjnego wydanego przez władze państwa, którego sąd rozpoznaje sprawę - Nieuwzględnienie zezwoleń wydanych w innych państwach członkowskich - Zasada równego traktowania - Zasada niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową w zakresie stosowania traktatu EWEA)
   2009/C 312/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landesgericht Linz

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca:Land Oberösterreich

      Strona pozwana: ČEZ as

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landesgericht Linz (Austria) — Wykładnia zasad: swobodnego przepływu towarów, swobody przedsiębiorczości, niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową oraz lojalności — Przepis krajowy przewidujący jedynie wniesienie powództwa o odszkodowanie w przypadku występowania immisji powodowanych przez obiekty działające na podstawie zezwolenia administracyjnego — Ograniczenie stosowania tego przepisu wyłącznie do zezwoleń wydanych przez władze krajowe, czego skutkiem jest możliwość wniesienia powództwa cywilnego o zaniechanie immisji pochodzących z obiektu położonego na terytorium innego państwa członkowskiego — Elektrownia jądrowa w Temelínie

      Sentencja

               1)

               Zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową w zakresie stosowania traktatu EWEA stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów państwa członkowskiego, takich jak przepisy będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, na mocy których można wnieść przeciwko przedsiębiorstwu posiadającemu wymagane zezwolenia administracyjne na eksploatację elektrowni jądrowej położonej na terytorium innego państwa członkowskiego powództwo o zaniechanie immisji lub wyeliminowanie ryzyka immisji pochodzących z tego obiektu i oddziałujących na sąsiednie nieruchomości, podczas gdy nie można wnieść takiego powództwa przeciwko przedsiębiorstwom posiadającym obiekt przemysłowy położony w państwie członkowskim, którego sąd rozpoznaje sprawę, działający tam na podstawie zezwolenia administracyjnego, a zatem gdy można wytoczyć przeciwko nim wyłącznie powództwo o naprawienie szkód wyrządzonych na sąsiedniej nieruchomości.

               2)

               Zadaniem sądu krajowego jest zapewnienie — w możliwie najszerszym zakresie — prawu wewnętrznemu, które ów sąd ma stosować, wykładni zgodnej z wymogami prawa wspólnotowego. Jeżeli takie zgodne zastosowanie nie jest możliwe, sąd krajowy ma obowiązek zastosować w całości prawo wspólnotowe i zapewnić ochronę praw, jakie nadaje ono jednostkom, oraz pominąć w razie potrzeby każdy przepis, którego zastosowanie prowadziłoby w konkretnym przypadku do rezultatu niezgodnego z prawem wspólnotowym.

      (1)  Dz.U. C 142 z 7.6.2008.


title: Sprawa T-524/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 czerwca 2009 r. — AVLUX przeciwko Parlamentowi (Skarga o stwierdzenie nieważności — Zamówienia publiczne na usługi — Przetarg dotyczący rozbudowy i odnowienia budynku im. Konrada Adenauera w Luksemburgu — Odrzucenie oferty oferenta — Stwierdzenie nieważności postępowania w sprawie udzielenia zamówienia — Umorzenie postępowania)

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/22

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 czerwca 2009 r. — AVLUX przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-524/08) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Zamówienia publiczne na usługi - Przetarg dotyczący rozbudowy i odnowienia budynku im. Konrada Adenauera w Luksemburgu - Odrzucenie oferty oferenta - Stwierdzenie nieważności postępowania w sprawie udzielenia zamówienia - Umorzenie postępowania)
   2009/C 193/34
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: AIB-Vinçotte Luxembourg (AVLUX ASBL) (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: R. Adam, avocat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Ecker oraz D. Petersheim, pełnomocnicy

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 2 października 2008 r. w sprawie odrzucenia oferty skarżącej w ramach przetargu dotyczącego rozbudowy i odnowienia budynku im. Konrada Adenauera w Luksemburgu (Dz.U. 2008, S 193-254240)

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Parlament Europejski ponosi koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawa C-101/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 17 grudnia 2014 r. w sprawie T-72/09 Pilkington Group Limited i in./Komisja, wniesione w dniu 27 lutego 2015 r. przez Pilkington Group Ltd, Pilkington Automotive Ltd, Pilkington Automotive Deutschland GmbH, Pilkington Holding GmbH, Pilkington Italia SpA

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/45

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 17 grudnia 2014 r. w sprawie T-72/09 Pilkington Group Limited i in./Komisja, wniesione w dniu 27 lutego 2015 r. przez Pilkington Group Ltd, Pilkington Automotive Ltd, Pilkington Automotive Deutschland GmbH, Pilkington Holding GmbH, Pilkington Italia SpA
   (Sprawa C-101/15 P)
   (2015/C 138/58)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Pilkington Group Ltd, Pilkington Automotive Ltd, Pilkington Automotive Deutschland GmbH, Pilkington Holding GmbH, Pilkington Italia SpA (przedstawiciele: S. Wisking i K. Fountoukakos-Kyriakakos, solicitors)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               uchylenie części wyroku w sprawie T-72/09 w zakresie, w jakim oddalono w nim skargę skierowaną przeciwko art. 2 lit. c) spornej decyzji;

               —

               obniżenie wysokości grzywny nałożonej na wnoszące odwołanie w art. 2 lit. c) spornej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez wnoszące odwołanie w niniejszym postepowaniu.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszące odwołanie utrzymują, że zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony z następujących względów:

               Po pierwsze, Sąd naruszył prawo, dokonując wykładni pkt 13 wytycznych Komisji z 2006 r. w sprawie ustalania grzywien (1), gdyż uznał on, że Komisja jest uprawniona do uwzględnienia przy ustalaniu odnośnej wartości sprzedaży transakcji przeprowadzonych na podstawie umów pochodzących sprzed przed okresu naruszenia i niebędących przedmiotem renegocjacji w trakcie owego okresu. Ponieważ naruszenie nie mogło wywrzeć wpływu na takie transakcje sprzedaży, uwzględnienie ich przy ustalaniu kwoty podstawowej grzywny było błędne pod względem prawnym.

               Po drugie, Sąd dokonał błędnej wykładni art. 23 ust. 2 rozporządzenia 1/2003 (2), uznając, że ostateczna wysokość grzywny nie przekroczyła przewidzianej prawem górnej granicy wynoszącej 10 %. Właściwym kursem wymiany, jaki należało zastosować przy obliczaniu owej górnej granicy wynoszącej 10 % nie jest średni kurs wymiany EBC obowiązujący w roku finansowym poprzedzającym rok wydania decyzji, ale kurs wymiany EBC obowiązujący w dniu, w którym decyzja została wydana.

               Po trzecie, Sąd naruszył prawo poprzez błędne zastosowanie zasad równego traktowania i proporcjonalności, a także poprzez brak skorzystania z nieograniczonego prawa orzekania w zakresie wymaganym w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości.

      (1)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003, Dz.U. C 210, s. 2.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (obecnie art.101 i 102 TFUE), Dz.U. L 1, s. 1.


title: Sprawa T-807/16: Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2016 r. – MIP Metro/EUIPO – Afnor (N & NF TRADING)

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/48

         Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2016 r. – MIP Metro/EUIPO – Afnor (N & NF TRADING)
   (Sprawa T-807/16)
   (2017/C 022/65)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J.C. Plate i R. Kaase)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Association française de normalisation (Afnor) (La Plaine Sant Denis, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego „N & NF TRADING” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 086 884

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 lipca 2016 r. w sprawie R 1109/2015-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-227/10: Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 10 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estonii

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/21

         Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 10 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estonii
   (Sprawa C-227/10) (1)

   2011/C 211/40
   Język postępowania: estoński
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010.


title: Sprawa T-375/08 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 26 czerwca 2008 r. w sprawie F-108/07, Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, wniesione w dniu 10 września 2008 r. przez Barta Nijsa

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/46

         Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 26 czerwca 2008 r. w sprawie F-108/07, Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, wniesione w dniu 10 września 2008 r. przez Barta Nijsa
   (Sprawa T-375/08 P)
   (2008/C 301/78)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Bart Nijs (Bereldange, Luksemburg) (przedstawiciele: F. Rollinger i A. Hertzog, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uznanie odwołania za dopuszczalne;

               —

               uznanie odwołania za zasadne,

               —

               uchylenie postanowienia z dnia 26 czerwca 2008 r. wydanego w sprawie F-108/07 Bart Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i podstawowe argumenty są podobne do zarzutów i argumentów przedstawionych w sprawie T-371/08 P.


title: Sprawa C-190/09: Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 7 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Cypryjskiej

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/27

      Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 7 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Cypryjskiej
      (Sprawa C-190/09) (1)

      ()
      (2010/C 288/47)
      Język postępowania: grecki
      Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009.


               25.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/22

         Skarga wniesiona w dniu 2 września 2010 r. przez Konkurrenten.no AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-14/10)
   2010/C 320/11
   Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 2 września 2010 r. przez spółkę Konkurrenten.no AS, reprezentowaną przez Jona Midthjella, adwokata Advokatfirmaet Midthjell AS, Grev Wedels plass 5, 0151 Oslo, NORWAY.
   Skarżący występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 254/10/COL z dnia 21 czerwca 2010 r. (AS Oslo Sporveier i AS Sporveisbussene);

               2)

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarżący, Konkurrenten.no AS, jest prywatnym przewoźnikiem działającym na norweskim rynku autobusów pospiesznych.

               —

               W dniu 11 sierpnia 2006 r. Skarżący wniósł skargę w Urzędzie Nadzoru EFTA zawierającą zarzut, że miasto Oslo przyznając pomoc AS Oslo Sporveier (obecnie: Ruter AS) oraz jej spółce zależnej Sporveisbussene (obecnie: Unibuss AS) naruszyło art. 61 Porozumienia EOG.

               —

               Na podstawie zaskarżonej decyzji Urząd Nadzoru EFTA zamknął sprawę. Urząd uznał, że przyznano pomoc państwa sprzeczną z art. 61 ust. 1 i art. 49 Porozumienia EOG i rozporządzeniem (WE) nr 1370/2007. Ponadto Urząd stwierdził, że pomoc ta była istniejącą pomocą zgodnie z art. 1 lit. b) ppkt (i) i (v) części II protokołu 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale oraz że pomoc ta ustała w 2008 r. W związku z tym Urząd uznał, że dalsze działania nie są konieczne.

               —

               Skarżący twierdzi, że Urząd Nadzoru EFTA:

                           —

                           pomylił się, uznając pomoc udzieloną w latach 2000–2008 za pomoc istniejącą, biorąc pod uwagę, że nową licencję na dostarczanie lokalnych usług transportu autobusowego w mieście Oslo przyznano pod koniec 1999 r., oraz naruszył ciążący na nim obowiązek wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego,

                           —

                           pomylił się, uznając pomoc udzieloną w latach 1997–2000 za pomoc istniejącą, biorąc pod uwagę liberalizację rynku transportu autobusowego, oraz naruszył ciążący na nim obowiązek wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego, oraz

                           —

                           nie uzasadnił wystarczająco przyczyn swojej decyzji.


title: Sprawa T-166/09 P: Postanowienie Sądu z dnia 8 lipca 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Postanowienie o przekazaniu sprawy — Orzeczenie niepodlegające odwołaniu — Skarga o odszkodowanie — Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi — Uchybienia proceduralne — Odwołanie częściowo oczywiście niedopuszczalne i częściowo oczywiście bezzasadne)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/36

         Postanowienie Sądu z dnia 8 lipca 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-166/09 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Postanowienie o przekazaniu sprawy - Orzeczenie niepodlegające odwołaniu - Skarga o odszkodowanie - Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi - Uchybienia proceduralne - Odwołanie częściowo oczywiście niedopuszczalne i częściowo oczywiście bezzasadne)
   2010/C 234/65
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy wspierani przez adwokata A. dal Ferro)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 18 lutego 2009 r. w sprawie F-70/07 Marcuccio przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego postanowienia.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 141 z 20.6.2009.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 listopada 2004 r. w sprawie C-457/02, postępowanie karne przeciwko Antonio Niselliemu (Dyrektywy 75/442/EWG oraz 91/156/EWG — Pojęcie odpadów — Pozostałości z produkcji lub konsumpcji przeznaczone do recyklingu — Złom)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/10

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 11 listopada 2004 r.
   w sprawie C-457/02, postępowanie karne przeciwko Antonio Niselliemu (1)

   (Dyrektywy 75/442/EWG oraz 91/156/EWG - Pojęcie odpadów - Pozostałości z produkcji lub konsumpcji przeznaczone do recyklingu - Złom)
   (2005/C 6/17)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-457/02, mającej za przedmiot wniosek, wpisany do rejestru dnia 18 grudnia 2002 r., o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Tribunale di Terni (Włochy), postanowieniem z dnia 20 listopada 2002 r., w postępowaniu karnym przeciwko Antonio Niselliemu, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann i J.-P. Puissochet (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 11 listopada 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygniecie:

               1)

               Wykładnia definicji odpadu podanej w art. 1 lit. a) akapit pierwszy dyrektywy Rady nr 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów, w brzmieniu nadanym przez dyrektywę Rady nr 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r., a także przez decyzję Komisji nr 96/350/WE z dnia 24 maja 1996 r. nie może być dokonywana w ten sposób, że oznacza wyłącznie substancje lub przedmioty, skierowane do lub poddane działaniom unieszkodliwiania lub odzyskiwania przewidzianym w załącznikach II A i II B tej dyrektywy lub też w wykazach równoważnych, lub też posiadacz których ma wolę lub obowiązek przeznaczenia ich do unieszkodliwiania lub odzyskiwania.

               2)

               Wykładnia pojęcia odpadu w rozumieniu art. 1 lit. a) akapit pierwszy dyrektywy 75/442, w brzmieniu nadanym przez dyrektywę 91/156 oraz decyzję 96/350, nie może być dokonywana w ten sposób, iż wyłączone są z niego wszelkie pozostałości z produkcji lub konsumpcji, które są lub mogą być poddawane ponownemu wykorzystaniu w cyklu produkcyjnym lub konsumpcyjnym, bądź to bez wcześniejszej obróbki i w sposób przyjazny dla środowiska, bądź to po wcześniejszej obróbce, ale bez konieczności poddania odzyskiwaniu w rozumieniu załącznika II B tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 31 z 8.2.2003.


title: Sprawa T-199/14 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 4 grudnia 2014 r. – Vanbreda Risk & Benefits/Komisja (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Świadczenie usług ubezpieczenia mienia i osób — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Wniosek o zawieszenie wykonania — Dopuszczalność — Fumus boni iuris — Pilny charakter — Wyważenie interesów)

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/20

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 4 grudnia 2014 r. – Vanbreda Risk & Benefits/Komisja
   (Sprawa T-199/14 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Świadczenie usług ubezpieczenia mienia i osób - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Wniosek o zawieszenie wykonania - Dopuszczalność - Fumus boni iuris - Pilny charakter - Wyważenie interesów))
   (2015/C 056/27)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Vanbreda Risk & Benefits (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci P. Teerlinck i P. de Bandt)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Delaude i L. Cappelletti, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych, zmierzający w istocie do zawieszenia wykonania decyzji Komisji z dnia 30 stycznia 2014 r., w której odrzuciła ona ofertę złożoną przez skarżącą w ramach przetargu na zamówienie dotyczące ubezpieczenia mienia oraz osób i udzieliła tego zamówienia innej spółce.

      Sentencja

               1)

               Decyzja Komisji Europejskiej z dnia 30 stycznia 2014 r., w której odrzuciła ona ofertę złożoną przez Vanbreda Risk & Benefits w przetargu na zamówienie dotyczące ubezpieczenia mienia oraz osób i udzieliła tego zamówienia innej spółce, zostaje zawieszona w odniesieniu do udzielenia zamówienia na część nr 1.

               2)

               Skutki decyzji Komisji z dnia 30 stycznia 2014 r. zostają utrzymane w mocy aż do upływu terminu do wniesienia odwołania od niniejszego postanowienia.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-609/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 września 2011 r. w sprawie T-427/09 centrotherm Clean Solutions GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 29 września 2011 r. przez Centrotherm Systemtechnik GmbH

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/6

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 września 2011 r. w sprawie T-427/09 centrotherm Clean Solutions GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 29 września 2011 r. przez Centrotherm Systemtechnik GmbH
   (Sprawa C-609/11 P)
   2012/C 80/08
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Centrotherm Systemtechnik GmbH (przedstawiciele: adwokaci A. Schulz i C. Onken)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), centrotherm Clean Solutions GmbH & Co. KG

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 15 września w sprawie T-427/09;

               —

               oddalenie skargi wniesionej przez centrotherm Clean Solutions GmbH & Co. KG na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe) z dnia 25 sierpnia 2009 r. w sprawie R 6/2008-4;

               —

               obciążenie centrotherm Clean Solutions GmbH & Co. KG.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie dotyczy wyroku Sądu, którym skarga wnoszącej odwołanie na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe) z dnia 25 sierpnia 2009 r. wydaną w ramach postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego między centrotherm Clean Solutions GmbH & Co. KG a Centrotherm Systemtechnik GmbH została oddalona.
   Wnosząca odwołanie podnosi następujące zarzuty:

               1)

               Zaskarżone orzeczenie narusza art. 65 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) i art. 134 § 2, § 3 regulaminu postępowania przed Sądem. Zgodnie z tymi przepisami Sąd miał obowiązek wzięcia pod uwagę wszystkich zarzutów, w tym przedstawionych w ramach obrony, które podniosła wnosząca odwołanie.

               2)

               Ponadto zaskarżony wyrok jest niezgodny z art. 51 ust. 1 lit. a) i art. 76 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Wyrok ten został oparty na nieprawidłowym założeniu, że na wnoszącej odwołanie spoczywa ciężar dowodu w przedmiocie używania pozwalającego na utrzymanie praw do znaku w odniesieniu do spornego znaku towarowego. Na podstawie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w postępowaniu w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego obowiązuje bowiem po pierwsze zgodnie z art. 76 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia zasada badania przez Urząd stanu faktycznego z urzędu. Po drugie, z przepisów i systematyki tego rozporządzenia i w szczególności porównania przepisów dotyczących wygaśnięcia prawa do znaku towarowego z przepisami dotyczącymi sprzeciwów i unieważnienia w związku ze względnymi przyczynami odmowy rejestracji wynika, że przedstawienie dowodu używania w postępowaniu w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego nie należy co do zasady do właściciela spornego znaku towarowego.
               Wynika z tego w szczególności, że odmowa wzięcia pod uwagę przez Urząd dowodów, które jego zdaniem zostały przedstawione po upływie obowiązującego terminu nie była zasadna.

               3)

               Sąd dokonał nieprawidłowej wykładni art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego przyjmując błędne i pozostające w sprzeczności z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości założenie, że pojęcie rzeczywistego używania stanowi przeciwieństwo używania w małym stopniu.

               4)

               Wreszcie twierdzenie, Urzędu, które nie zostało oddalone przez Sąd, zgodnie z którym oświadczenie złożone pod przysięgą przez kierownika wnoszącej odwołanie nie stanowiło dopuszczalnego dowodu w świetle art. 78 ust. 1 lit. f) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego jest błędne i pozostaje w sprzeczności z orzecznictwem samego Sądu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-381/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 25 września 2009 r. — Gennaro Curia przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 25 września 2009 r. — Gennaro Curia przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate
   (Sprawa C-381/09)
   2009/C 282/53
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gennaro Curia

      Strona pozwana: Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zgodnie z ustanowionymi w szóstej dyrektywie zasadami prawa wspólnotowego neutralności podatku VAT i wyłączenia na warunkach ustanowionych przez państwa członkowskie opodatkowania operacji udzielania i negocjowania kredytu a także zarządzania kredytem przez osobę udzielającą go, działalność polegająca na udzielaniu pożyczek lichwiarskich, stanowiącą w krajowym porządku prawnym przestępstwo i która na płaszczyźnie ekonomicznej stanowi rodzaj konkurencji w stosunku do odnośnej legalnej działalności — polegającej na udzielaniu pożyczek pieniężnych, która to działalność jest w przepisach krajowych objęta zakresem podatku VAT ale te same przepisy uznają ją za wyłączoną z opodatkowania, wtedy gdy może ona być uważana za „operacje finansowania” — może podlegać opodatkowaniu?


title: Sprawa C-120/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Satversmes tiesa (Łotwa) w dniu 7 marca 2017 r. – Administratīvā rajona tiesa/Ministru kabinets

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Satversmes tiesa (Łotwa) w dniu 7 marca 2017 r. – Administratīvā rajona tiesa/Ministru kabinets
   (Sprawa C-120/17)
   (2017/C 168/31)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Satversmes tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnioskodawca: Administratīvā rajona tiesa

      Druga strona postępowania: Ministru kabinets

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy, mając na uwadze kompetencje dzielone między Unię Europejską i państwa członkowskie w obszarze rolnictwa, przepisy rozporządzenia nr 1257/1999 (1), w świetle jednego z jego celów — by rolnicy uczestniczyli w środku wsparcia przechodzenia na wcześniejszą emeryturę w gospodarce rolnej— należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by w ramach środków wykonawczych do tego rozporządzenia państwo członkowskie przyjęło uregulowania umożliwiające dziedziczenie wsparcia przechodzenia na wcześniejszą emeryturę w gospodarce rolnej?

               2)

               Czy w przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie prejudycjalne, czyli takiej, że przepisy rozporządzenia nr 1257/1999 wykluczają możliwość dziedziczenia wsparcia przechodzenia na wcześniejszą emeryturę w gospodarce rolnej, możliwe jest, by w sytuacji, w której norma prawna państwa członkowskiego została uznana przez Komisję Europejską w toku odpowiedniego postępowania za zgodną z przepisami rozporządzenia nr 1257/1999, a rolnicy przystąpili do środka wsparcia przechodzenia na wcześniejszą emeryturę w gospodarce rolnej zgodnie z praktyką krajową, nabyte zostało prawo podmiotowe do dziedziczenia wsparcia przyznanego w ramach tego środka?

               3)

               Czy w przypadku odpowiedzi twierdzącej na drugie pytanie prejudycjalne, czyli takiej, że możliwe jest, by nastąpiło nabycie takiego prawa podmiotowego, można uznać, że wniosek wypracowany na posiedzeniu Komitetu ds. Rozwoju Obszarów Wiejskich w dniu 19 października 2011 r., zgodnie z którym wsparcie przechodzenia na wcześniejszą emeryturę w gospodarce rolnej nie może przejść na spadkobierców osoby przekazującej gospodarstwo, stanowi podstawę przedterminowego wygaśnięcia wyżej wspomnianego nabytego prawa podmiotowego?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia (Dz.U. 1999, L 160, s. 80).


title: Sprawa F-13/06: Skarga wniesiona w dniu  9 lutego 2006 r.  — Zuleta de Reales Ansaldo przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/36

         Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2006 r. — Zuleta de Reales Ansaldo przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa F-13/06)
   (2006/C 96/57)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Leticia Zuleta de Reales Ansaldo (Luksemburg, Luksemburg) [przedstawiciel: G. Vandersanden, avocat]

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 4 maja 2005 r. o powołaniu skarżącej do grupy zaszeregowania A*7, szczebel 2;

               —

               zmiana grupy zaszeregowania skarżącej na grupę (A*10, szczebel 2), do której powinna była zostać zaszeregowana, zgodnie z postanowieniami ogłoszenia o konkursie CJ/LA/25, którego była laureatką;

               —

               zapewnienie całościowego odtworzenia kariery skarżącej ze skutkiem wstecznym od dnia jej zaszeregowania do grupy i na szczebel odpowiednio zmienione, w tym z odsetkami za zwłokę;

               —

               w rezultacie, przywrócenie skarżącej prawa do wynagrodzenia odpowiadającego grupie zaszeregowania A*10, szczebel 2, od momentu jej powołania oraz przywrócenie jej uprawnień emerytalnych, świadczeń i dodatków, do których ma prawo, jak również zapewnienie uwzględnienia awansu począwszy od tej daty,

               —

               obciążenie Trybunału Sprawiedliwości kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca uczestniczyła w konkursie CJ/LA/25 mającym na celu utworzenie listy rezerwowej naboru prawników-lingwistów języka hiszpańskiego w grupie zaszeregowania LA7/LA6.
   Po pomyślnym złożeniu egzaminów konkursowych, skarżąca została poinformowana o powołaniu na urzędnika w okresie próbnym w dyrekcji tłumaczeń Trybunału Sprawiedliwości począwszy od dnia 16 maja 2005 r. w grupie zaszeregowania A*7, szczebel 2.
   W swojej skardze skarżąca kwestionuje fakt zaszeregowania do niższej grupy z uwagi na wejście w życie rozporządzenia Rady nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r., zmieniającego Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich oraz warunków zatrudnienia innych pracowników (1).
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty. Pierwszy dotyczy bezprawności art. 12 ust. 3 i art. 13 ust. 2 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego. Drugi zarzut opiera się na naruszeniu zasad dobrej administracji, staranności, przejrzystości, dobrej wiary, równości traktowania i niedyskryminacji.

      (1)  Dz.U. UE L 124, z 27.04.2004 r., str. 1


title: Sprawa F-87/08: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 9 grudnia 2010 r. — Schuerings przeciwko Europejskiej Fundacji Kształcenia (ETF) (Służba publiczna — Personel Europejskiej Fundacji Kształcenia — Członek personelu tymczasowego — Umowa na czas nieokreślony — Rozwiązanie stosunku pracy — Wymóg podania ważnego powodu — Likwidacja stanowiska pracy — Obowiązek staranności — Przywrócenie do pracy)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/59

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 9 grudnia 2010 r. — Schuerings przeciwko Europejskiej Fundacji Kształcenia (ETF)
   (Sprawa F-87/08) (1)

   (Służba publiczna - Personel Europejskiej Fundacji Kształcenia - Członek personelu tymczasowego - Umowa na czas nieokreślony - Rozwiązanie stosunku pracy - Wymóg podania ważnego powodu - Likwidacja stanowiska pracy - Obowiązek staranności - Przywrócenie do pracy)
   2011/C 30/110
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Gisela Schuerings (Nice, Francja) (przedstawiciele: adwokaci N. Lhoest i L. Delhaye)

      Strona pozwana: Europejska Fundacja Kształcenia (ETF) (przedstawiciele: T. Ciccarone, pełnomocnik, wspierany przez adwokata L. Levi)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej o rozwiązaniu stosunku pracy ze skarżącą oraz zasądzenie od Europejskiej Fundacji Kształcenia odszkodowania za poniesioną przez skarżącą szkodę i zadośćuczynienia za doznaną przez nią krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy z G. Schuerings z dnia 23 października 2007 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Europejska Fundacja Kształcenia (ETF) pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 327 z 20.12.2008, s. 43.


title: Sprawa C-12/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Liège (Belgia) w dniu  11 stycznia 2008 r. — Mono Car Styling SA w likwidacji przeciwko Dervisowi Odemisowi, Marcowi Bayardowi, Pietrowi Dimoli, Danielle Marra, Youssefowi Belkaidowi, Marie-Christine Henri, Philippe'owi Tistaertowi, Richardowi Toussaint, Alexandre'owi van Ruttenowi, François Cristantiellemu, Khalidowi Zariemu, Isabelle Longaretti, Luigiemu Deianie, Vincentowi Hellinxowi, Christophe'owi Novellemu, Domenicowi Castronovowi, Rachidowi Hittiemi, Albertowi d'Erricowi, Marcowi Quarancie, Primowi Perciemu i Giuseppemu Montapertowi

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Liège (Belgia) w dniu 11 stycznia 2008 r. — Mono Car Styling SA w likwidacji przeciwko Dervisowi Odemisowi, Marcowi Bayardowi, Pietrowi Dimoli, Danielle Marra, Youssefowi Belkaidowi, Marie-Christine Henri, Philippe'owi Tistaertowi, Richardowi Toussaint, Alexandre'owi van Ruttenowi, François Cristantiellemu, Khalidowi Zariemu, Isabelle Longaretti, Luigiemu Deianie, Vincentowi Hellinxowi, Christophe'owi Novellemu, Domenicowi Castronovowi, Rachidowi Hittiemi, Albertowi d'Erricowi, Marcowi Quarancie, Primowi Perciemu i Giuseppemu Montapertowi
   (Sprawa C-12/08)
   (2008/C 79/30)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour du travail de Liège
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona wnosząca odwołanie: Mono Car Styling S.A. w likwidacji

      Druga strona postępowania odwoławczego: Dervis Odemis, Marc Bayard, Pietro Dimola, Danielle Marra, Youssef Belkaid, Marie-Christine Henri, Philippe Tistaert, Richard Toussaint, Alexandre van Rutten, François Cristantielli, Khalid Zari, Isabelle Longaretti, Luigi Deiana, Vincent Hellinx, Christophe Novelli, Domenico Castronovo, Rachid Hitti, Alberto d'Errico, Marco Quaranta, Primo Perci i Giuseppe Montaperto
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 6 dyrektywy Rady 98/59 z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (1), który stanowi, że:
               „państwa członkowskie zapewniają, że przedstawiciele pracowników i/lub pracownicy mogą korzystać z procedur administracyjnych i/lub sądowych w celu przestrzegania wykonywania obowiązków przewidzianych niniejszą dyrektywą”,
               należy rozumieć w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi krajowemu, takiemu jak art. 67 ustawy z dnia 13 lutego 1998 r. w sprawie przepisów promujących zatrudnienie, w zakresie, w jakim stanowi on, że pracownik nie może kwestionować prawidłowości zastosowanej procedury informacji i konsultacji,

                           —

                           z wyjątkiem sytuacji, w których powołuje się on na niespełnienie przez pracodawcę wymogów wymienionych w art. 66 [paragraf] 1 akapit 2 tej ustawy,

                           —

                           i o ile przedstawiciele personelu w łonie rady przedsiębiorstwa, a w jej braku — członkowie delegacji związkowej, a w jej braku — pracownicy, których należy poinformować i przeprowadzić z nimi konsultacje, zgłosili pracodawcy zastrzeżenia dotyczące spełnienia jednego lub większej liczny wymogów ustanowionych w art. 66 [paragraf] 1 akapit drugi w terminie trzydziestu dni od dnia ogłoszenia, o którym mowa w art. 66 [paragraf] 2 akapit drugi,

                           —

                           i o ile zwolniony pracownik powiadomił pracodawcę listem poleconym, że kwestionuje on prawidłowość zastosowanej procedury informacji i konsultacji i domaga się przywrócenia do pracy [w terminie trzydziestu dni od dnia jego zwolnienia] lub od dnia, w którym zwolnienia nabrały charakteru zwolnienia grupowego?

               2)

               Czy przy założeniu, że art. 6 dyrektywy Rady 98/59 z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych można rozumieć w ten sposób, że nie sprzeciwia się on wydaniu przez państwo członkowskie przepisu, takiego jak art. 67 ustawy z dnia 13 lutego 1998 r. w sprawie przepisów promujących zatrudnienie, w zakresie, w jakim stanowi on, że pracownik nie może kwestionować prawidłowości zastosowanej procedury informacji i konsultacji, z wyjątkiem sytuacji, w których powołuje się on na niespełnienie przez pracodawcę wymogów wymienionych w art. 66 [paragraf] 1 akapit 2 tej ustawy i o ile przedstawiciele personelu w łonie rady przedsiębiorstwa, a w jej braku — członkowie delegacji związkowej, a w jej braku — pracownicy, których należy poinformować i przeprowadzić z nimi konsultacje, zgłosili pracodawcy zastrzeżenia dotyczące spełnienia jednego lub większej liczny wymogów ustanowionych w art. 66 [paragraf] 1 akapit drugi w terminie trzydziestu dni od dnia ogłoszenia, o którym mowa w art. 66 [paragraf] 2 akapit drugi w terminie trzydziestu dni od dnia ogłoszenia, o którym mowa w art. 66 [paragraf] 2 akapit drugi i o ile zwolniony pracownik powiadomił pracodawcę listem poleconym, że kwestionuje on prawidłowość zastosowanej procedury informacji i konsultacji i domaga się przywrócenia do pracy w terminie trzydziestu dni od dnia jego zwolnienia lub od dnia, w którym zwolnienia nabrały charakteru zwolnienia grupowego,
               taki reżim prawny zgodny jest z podstawowymi prawami jednostek, stanowiącymi integralną część ogólnych zasad prawa, których poszanowanie sąd wspólnotowy ma obowiązek zapewnić, a w szczególności z art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności?

               3)

               Czy sąd krajowy, przed którym toczy się spór między dwoma podmiotami — w niniejszej sprawie są nimi pracownik i były pracodawca — może odmówić stosowania przepisu prawa krajowego sprzecznego z uregulowaniami dyrektywy wspólnotowej, takiego jak art. 67 ustawy z dnia 13 lutego 1998 r. w sprawie przepisów promujących zatrudnienie, celem zapewnienia skuteczności innym przepisom prawa wewnętrznego, które w sposób prawidłowy transponują dyrektywę wspólnotową, takim jak przepisy zawarte w układzie zbiorowym pracy nr 24 z dnia 2 października 1975 r., który stał się powszechnie obowiązujący na podstawie dekretu królewskiego z dnia 21 stycznia 1976 r., lecz którego skuteczne zastosowanie uniemożliwia przepis krajowy niezgodny z dyrektywą wspólnotową — w niniejszej sprawie jest to art. 67 ustawy z dnia 13 lutego 1998 r.?

               4)

                           1)

                           Czy art. 2 dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r., a w szczególności ust. 1, 2 i 3 tego artykułu, należy rozumieć w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi krajowemu, takiemu jak art. 66 [paragraf] 1 ustawy z dnia 13 lutego 1998 r. w sprawie przepisów promujących zatrudnienie, w zakresie, w jakim stanowi on, iż pracodawca chcący spełnić ciążące na nim obowiązki w zakresie zwolnienia grupowego, jest jedynie zobowiązany przedstawić dowód na to, że zastosował się do następujących wymogów:

                                       1)

                                       powinien przedstawić radzie przedsiębiorstwa, a w jej braku — delegacji związkowej, lub w jej braku — pracownikom pisemne sprawozdanie, w którym wyraża on swój zamiar dokonania zwolnienia grupowego;

                                       2)

                                       powinien być w stanie przedstawić dowód na to, że w celu omówienia zamiaru dokonania zwolnienia grupowego zwołał on zebranie rady przedsiębiorstwa, a w jej braku — spotkał się z delegacją związkową, a w jej braku — przeprowadził spotkanie z pracownikami;

                                       3)

                                       powinien umożliwić członkom rady przedsiębiorstwa reprezentującym personel lub, w braku rady przedsiębiorstwa — członkom delegacji związkowej, lub w braku tej ostatniej — pracownikom, przedstawienie argumentów lub kontrpropozycji w tej kwestii;

                                       4)

                                       powinien przeanalizować pytania, argumenty i kontrpropozycje, o których mowa w pkt 3 powyżej i odpowiedzieć na nie.

                           2)

                           Czy ten sam przepis należy rozumieć w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi krajowemu, takiemu jak 67 akapit drugi ustawy z dnia 13 lutego 1998 r. w sprawie przepisów promujących zatrudnienie, w zakresie, w jakim stanowi on, że zwolniony pracownik może kwestionować prawidłowość zastosowania procedury informacji ikonsultacji tylko na tej podstawie, że pracodawca nie zastosował się do wymogów określonych w art. 66 [paragraf] 1 akapit 2, o którym mowa w pkt 1 powyżej?

      (1)  Dz.U. L 225, str. 16.


title: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 marca 2005 r. w sprawie C-178/04 Franz Marhold przeciwko Land Baden-Württemberg (wniosek Bundesverwaltungsgericht o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Artykuł 104 § 3 regulaminu — Pracownicy — Urzędnicy świadczący pracę na rzecz krajowego pracodawcy z sektora publicznego — Profesor uniwersytecki — Przyznanie corocznej premii specjalnej)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/21

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 10 marca 2005 r.
   w sprawie C-178/04 Franz Marhold przeciwko Land Baden-Württemberg (wniosek Bundesverwaltungsgericht o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (1)

   (Artykuł 104 § 3 regulaminu - Pracownicy - Urzędnicy świadczący pracę na rzecz krajowego pracodawcy z sektora publicznego - Profesor uniwersytecki - Przyznanie corocznej premii specjalnej)
   (2005/C 182/39)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-178/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) postanowieniem z dnia 28 stycznia 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 15 kwietnia 2004 r., w postępowaniu: Franz Marhold przeciwko Land Baden-Württemberg, Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, J. N. Cunha Rodrigues i E. Levits (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 10 marca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:
   Artykuł 39 WE sprzeciwia się krajowej regulacji, zgodnie z którą urzędnikowi, który wystąpił ze służby przed dniem 31 marca roku następnego w celu podjęcia zatrudnienia w ramach służby publicznej innego państwa Członkowskiego, nie przysługuje coroczna premia specjalna, podczas gdy przyznaje ona prawo do takiej premii w przypadku, gdy nowe zatrudnienie urzędnika następuje w ramach krajowej służby publicznej.

      (1)  Dz.U. C 156 z 12.6.2004


title: Sprawa T-337/06: Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2006 r. — UniCredito Italiano przeciwko OHIM — Union Investment Privatfonds (UniCredit Wealth Management)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/79

         Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2006 r. — UniCredito Italiano przeciwko OHIM — Union Investment Privatfonds (UniCredit Wealth Management)
   (Sprawa T-337/06)
   (2006/C 326/161)
   Język skargi: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: UniCredito Italiano SpA (Genua, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Floridia i R. Floridia)

      Strona pozwana:Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Union Investment Privatfonds GmbH
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „UniCredit Wealth Management” (zgłoszenie nr 2.330.066) dla towarów i usług z klas 16, 35, 36, 41 i 42.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Union Investment Privatfonds GmbH.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowne niemieckie znaki towarowe „UNIFONDS” (nr 991.995) i „UNIRAK” (nr 991.997) oraz graficzny znak towarowy „UNIZINS” (nr 2.016.954) dla usług z klasy 36 (inwestycje kapitałowe).

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w zakresie, w jakim stwierdzono występowanie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd odnośnie do inwestycji kapitałowych.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Niewłaściwe zastosowanie doktryny rozszerzonego zakresu ochrony tak zwanych seryjnych znaków towarowych przyjętej przez Sąd Pierwszej Instancji w wyroku z dnia 23 lutego 2006 r. w sprawie T-194/03 Bainbridge.


title: Sprawa C-96/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 marca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Viamex Agrar Handels GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas (Rozporządzenie (WE) nr 615/98 — Dyrektywa 91/628/EWG — Refundacje wywozowe — Odmowa — Nieprzestrzeganie dyrektywy 91/628/EWG — Wpływ na dobrostan zwierząt — Ciężar dowodu — Brak elementów dowodu)

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 marca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Viamex Agrar Handels GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-96/06) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 615/98 - Dyrektywa 91/628/EWG - Refundacje wywozowe - Odmowa - Nieprzestrzeganie dyrektywy 91/628/EWG - Wpływ na dobrostan zwierząt - Ciężar dowodu - Brak elementów dowodu)
   (2008/C 116/05)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Hamburg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Viamex Agrar Handels GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Hamburg — Rozporządzenie Komisji (WE) nr 615/98 z dnia 18 marca 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady dotyczące przyznania refundacji wywozowych związane z ochroną żywego bydła w czasie transportu (Dz.U. L 82, s. 19) — Możliwość odmowy wypłaty refundacji wywozowej przez właściwy organ, jeżeli dojdzie on do wniosku „na podstawie wszelkich innych dostępnych informacji”, że nie zachowano przepisów dyrektywy Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991or. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i zmieniającej dyrektywy 90/425/EWG i 91/496/EWG (Dz.U. L 340, s. 17) — Ciężar dowodu — Odmowa refundacji wywozowej z powodu wykorzystania statku znajdującego się na liście statków niespełniających wymogów dyrektywy 91/628/EWG („lista negatywna”) w sytuacji braku oznak pozwalających na stwierdzenie, że dobrostan zwierząt faktycznie został naruszony
   Sentencja

               1)

               Niezależnie od dokumentów przedłożonych przez eksportera zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 615/98 z dnia 18 marca 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady dotyczące przyznania refundacji wywozowych w odniesieniu do ochrony żywego bydła podczas transportu, właściwy organ może uznać, na podstawie art. 5 ust. 3 tego rozporządzenia, że nie zastosowano się do dyrektywy Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu, zmieniającej dyrektywy 90/425/EWG oraz 91/496/EWG, zmienionej dyrektywą Rady 95/29/WE z dnia 29 czerwca 1995 r. Jednakże właściwy organ może dojść do tego wniosku wyłącznie w oparciu o dokumenty, o których mowa w art. 5 rozporządzenia nr 615/98, raporty z kontroli, o których mowa w art. 4 tego rozporządzenia dotyczące stanu zdrowia zwierząt lub o wszelkie inne okoliczności obiektywne mające wpływ na dobrostan tych zwierząt, które mogą poddać w wątpliwość dokumenty przedłożone przez eksportera, a ewentualnie do tego ostatniego należy wykazanie, w jakim zakresie okoliczności powołane przez właściwy organ nie są istotne dla stwierdzenia niezastosowania się do dyrektywy 91/628, zmienionej dyrektywą 95/29.

               2)

               Na podstawie art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 615/98 właściwy organ może odmówić refundacji wywozowej z racji nieprzestrzegania przepisów dyrektywy 91/628, zmienionej dyrektywą 95/29, dotyczących zdrowia zwierząt, nawet jeśli żadna okoliczność nie pozwala na stwierdzenie, że dobrostan transportowanych zwierząt został konkretnie naruszony.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006.


title: Sprawa C-92/12 PPU: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 kwietnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland — Irlandia) — Health Service Executive przeciwko S.C., A.C. (Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej — Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 — Małoletnie dziecko mające miejsce zwykłego pobytu w Irlandii, gdzie wielokrotnie było umieszczane poza rodziną — Zachowania agresywne i niebezpieczne dla samego dziecka — Orzeczenie o umieszczeniu dziecka w zamkniętej placówce w Anglii — Materialny zakres zastosowania rozporządzenia — Artykuł 56 — Procedury konsultacji i zgody — Obowiązek uznania lub stwierdzenia wykonalności orzeczenia o umieszczeniu dziecka w zamkniętej placówce — Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pilny tryb prejudycjalny)

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 kwietnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland — Irlandia) — Health Service Executive przeciwko S.C., A.C.
   (Sprawa C-92/12 PPU) (1)

   (Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej - Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 - Małoletnie dziecko mające miejsce zwykłego pobytu w Irlandii, gdzie wielokrotnie było umieszczane poza rodziną - Zachowania agresywne i niebezpieczne dla samego dziecka - Orzeczenie o umieszczeniu dziecka w zamkniętej placówce w Anglii - Materialny zakres zastosowania rozporządzenia - Artykuł 56 - Procedury konsultacji i zgody - Obowiązek uznania lub stwierdzenia wykonalności orzeczenia o umieszczeniu dziecka w zamkniętej placówce - Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pilny tryb prejudycjalny)
   2012/C 194/08
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Ireland

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Health Service Executive

      Strona pozwana: S.C., A.C.

      przy udziale: Attorney General

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Ireland — Wykładnia art. 56 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. 2003 L 338, s. 1) — Przedmiotowy zakres stosowania — Postanowienie sądu irlandzkiego o umieszczeniu dziecka mającego miejsce zwykłego pobytu w Irlandii, na zasadach przymusowego pobytu w celu jego ochrony, w placówce opiekuńczo-wychowawczej w Zjednoczonym Królestwie — Sposób konsultacji i udzielania zgody w celu zapewnienia skutecznej ochrony dziecka — Obowiązek uznania lub stwierdzenia wykonalności postanowienia o przymusowym umieszczeniu dziecka w placówce przed tym umieszczeniem

      Sentencja

               1)

               Orzeczenie sądu jednego państwa członkowskiego przewidujące umieszczenie dziecka w zamkniętej placówce opiekuńczo-wychowawczej położonej w innym państwie członkowskim, wiążące się z pozbawieniem wolności na określony czas w celu ochrony tego dziecka, wchodzi w materialny zakres zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000.

               2)

               Zgoda, o której mowa w art. 56 ust. 2 rozporządzenia nr 2201/2003, powinna zostać udzielona — przed wydaniem orzeczenia o umieszczeniu dziecka poza rodziną — przez właściwy organ prawa publicznego. Nie wystarczy, by zgodę wyraziła placówka, w której dziecko ma zostać umieszczone. W okolicznościach takich jak w sprawie głównej, gdy sąd państwa członkowskiego, który zarządził umieszczenie dziecka w placówce, ma wątpliwości, czy w wezwanym państwie członkowskim zgoda została udzielona w sposób ważny — gdyż nie było możliwe ustalenie w sposób pewny, jaki organ jest w tym ostatnim państwie właściwy — usunięcie braku jest możliwe w celu zapewnienia, że wymóg uzyskania zgody z art. 56 rozporządzenia nr 2201/2003 był w pełni przestrzegany.

               3)

               Wykładni rozporządzenia nr 2201/2003 należy dokonywać w ten sposób, że orzeczenie sądu państwa członkowskiego nakazujące przymusowe umieszczenie dziecka w zamkniętej placówce położonej w innym państwie członkowskim powinno — zanim zostanie wykonane w wezwanym państwie członkowskim — uzyskać stwierdzenie wykonalności w tym państwie członkowskim. Aby nie pozbawiać rozporządzenia jego skuteczności (effet utile), orzeczenie sądu wezwanego państwa członkowskiego dotyczące wniosku o stwierdzenie wykonalności powinno być wydane szczególnie szybko, a środki zaskarżenia wnoszone na takie orzeczenie sądu wezwanego państwa członkowskiego nie mogą mieć skutku zawieszającego.

               4)

               Jeżeli zgoda w trybie art. 56 ust. 2 rozporządzenia nr 2201/2003 na umieszczenie dziecka poza rodziną została wydana na określony czas, nie ma ona zastosowania do orzeczeń przedłużających ten okres umieszczenia. W takich okolicznościach należy wystąpić o nową zgodę. Orzeczenie o umieszczeniu dziecka poza rodziną wydane w jednym państwie członkowskim i którego wykonalność stwierdzono w innym państwie członkowskim może być wykonywane w tym ostatnim państwie członkowskim jedynie przez okres wskazany w orzeczeniu o umieszczeniu dziecka poza rodziną.

      (1)  Dz.U. C 133 z 5.5.2012.


title: Sprawa T-495/11: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2011 r. — Streng przeciwko OHIM — Gismondi (PARAMETRICA)

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/37

         Skarga wniesiona w dniu 19 września 2011 r. — Streng przeciwko OHIM — Gismondi (PARAMETRICA)
   (Sprawa T-495/11)
   2011/C 347/67
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Michael Streng (Erding, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Pappert)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Fulvio Gismondi (Rzym, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 lipca 2011 r. w sprawie R 1348/2010-4 i przekazanie sprawy Czwartej Izbie Odwoławczej do ponownego rozpatrzenia; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Fulvio Gismondi

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „PARAMETRICA” dla usług z klas 36 i 42 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6048433

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy nr 30311096 „parameta” dla usług z klas 35, 38, 41 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i oddalenie sprzeciwu
   Podniesione zarzuty: naruszenie zasady 19 ust. 2 i 3 w związku z zasadą 98 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 ze względu na błędne uznanie przez Izbę Odwoławczą, że przedstawione dokumenty zawierające kody WIPO INID nie są sporządzone w języku postępowania lub rozpatrywane łącznie z tłumaczeniem zawartym w piśmie z dnia 3 listopada 2008 r. nie stanowią „tłumaczenia” w rozumieniu zasady 98 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95.