title: Sprawa T-350/19: Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2019 r. — Bontempi i inni/EUIPO — Sand Cph (WhiteSand)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/52

      Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2019 r. — Bontempi i inni/EUIPO — Sand Cph (WhiteSand)
      (Sprawa T-350/19)
      (2019/C 255/65)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Emanuela Bontempi (Montemarciano, Włochy) i 6 innych (przedstawiciele: S. Rizzo i O. Musco)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sand Cph A/S (Kopenhaga, Dania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy WhiteSand — zgłoszenie nr 16 416 596

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie R 1913/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

      Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-352/19: Skarga wniesiona w dniu10 czerwca 2019 r. — Gamma-A/EUIPO — Piejūra (Opakowania dla środków spożywczych)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/53

      Skarga wniesiona w dniu10 czerwca 2019 r. — Gamma-A/EUIPO — Piejūra (Opakowania dla środków spożywczych)
      (Sprawa T-352/19)
      (2019/C 255/66)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Gamma-A SIA (Ryga, Łotwa) (przedstawiciel: M. Liguts, adwokat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Piejūra SIA (Nīcas novads, Łotwa)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 2022 772-0001 (Opakowania dla środków spożywczych)

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 marca 2019 r. w sprawie R 2516/2017-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i uznanie wzoru wspólnotowego za ważny;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz wnoszącego o unieważnienie prawa do wzoru kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.


title: Sprawa T-353/19: Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2019 r. — Gamma-A/EUIPO — Piejūra (Opakowania dla środków spożywczych)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/54

      Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2019 r. — Gamma-A/EUIPO — Piejūra (Opakowania dla środków spożywczych)
      (Sprawa T-353/19)
      (2019/C 255/67)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Gamma-A SIA (Ryga, Łotwa) (przedstawiciel: M. Liguts, adwokat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Piejūra SIA (Nīcas novads, Łotwa)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 1819 558-0002 (Opakowania dla środków spożywczych)

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 marca 2019 r. w sprawie R 2543/2017-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i uznanie wzoru wspólnotowego za ważny;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz wnoszącego o unieważnienie prawa do wzoru kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002;

                  —

                  naruszenie art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.


title: Sprawa T-354/19: Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2019 r. — Palacio Domecq/EUIPO — Domecq Bodega Las Copas (PALACIO DOMECQ 1778)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/55

      Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2019 r. — Palacio Domecq/EUIPO — Domecq Bodega Las Copas (PALACIO DOMECQ 1778)
      (Sprawa T-354/19)
      (2019/C 255/68)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Palacio Domecq, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: A. Otero Iglesias, abogada)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Domecq Bodega Las Copas, SL (Jerez de la Frontera, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego PALACIO DOMECQ 1778 — zgłoszenie nr 11 499 506

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 marca 2019 r. w sprawie R 867/2018-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie skargi i zmianę zaskarżonej decyzji w taki sposób, aby uwzględnić w całości odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów EUIPO i oddalenie późniejszego odwołania wnoszącego sprzeciw w całości, tak aby sprzeciw interwenienta został oddalony w całości;

                  —

                  ewentualnie, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Izbie Odwoławczej EUIPO do ponownego rozpoznania;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania przed Sądem i Izbą Odwoławczą;

                  —

                  obciążenie interwenienta, Palacio Domecq, SL, kosztami powstałymi w postępowaniu w sprawie sprzeciwu oraz w postępowaniu odwoławczym.

         Podniesiony zarzut

      Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 i art. 25 ust. 5 rozporządzenia delegowanego.


title: Sprawa T-351/19: Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2019 r. — Cypr/EUIPO — Filotas Bellas & Yios (Halloumi Vermion grill cheese M BELAS PREMIUM GREEK DAIRY SINCE 1927)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/56

      Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2019 r. — Cypr/EUIPO — Filotas Bellas & Yios (Halloumi Vermion grill cheese M BELAS PREMIUM GREEK DAIRY SINCE 1927)
      (Sprawa T-351/19)
      (2019/C 263/63)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Cypryjska (przedstawiciel: S. Malynicz, QC, S. Baran, barrister, i V. Marsland, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Filotas Bellas & Yios AE (Alexandreia Imathias, Grecja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Halloumi χαλλούμι Vermion grill cheese M BELAS PREMIUM GREEK DAIRY SINCE 1927 — zgłoszenie nr 12 172 276

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 kwietnia 2019 r. w sprawie R 2297/2017-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w sprawie unieważnienia prawa do znaku.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-762/15: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2019 r. — Sony i Sony Electronics/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek napędów optycznych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG — Porozumienia o znamionach zmowy dotyczące przetargów na napędy optyczne do komputerów przenośnych i komputerów stacjonarnych — Naruszenie ze względu na cel — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia — Zasada dobrej administracji — Grzywny — Jednolite i ciągłe naruszenie — Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/33

      Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2019 r. — Sony i Sony Electronics/Komisja
      (Sprawa T-762/15) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek napędów optycznych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG - Porozumienia o znamionach zmowy dotyczące przetargów na napędy optyczne do komputerów przenośnych i komputerów stacjonarnych - Naruszenie ze względu na cel - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia - Zasada dobrej administracji - Grzywny - Jednolite i ciągłe naruszenie - Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien)
      (2019/C 305/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sony Corporation (Tokio, Japonia) i Sony Electronics, Inc (San Diego, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: R. Snelders, adwokat, N. Levy i E. Kelly, solicitors)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo M. Farley, A. Biolan, C. Giolito, F. van Schaik i L. Wildpanner, następnie M. Farley, F. van Schaik, L. Wildpanner i A. Dawes, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające w pierwszej kolejności do stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2015) 7135 final z dnia 21 października 2015 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39639 — Napędy optyczne), a posiłkowo do obniżenia wysokości grzywny nałożonej na skarżące.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Sony Corporation i Sony Electronics, Inc. pokrywają własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 98 z 14.3.2016.


title: Sprawa C-440/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln (Niemcy) w dniu 20 lipca 2017 r. – GS/Bundeszentralamt für Steuern

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln (Niemcy) w dniu 20 lipca 2017 r. – GS/Bundeszentralamt für Steuern
   (Sprawa C-440/17)
   (2017/C 374/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Köln

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: GS

      Strona pozwana: Bundeszentralamt für Steuern

      Pytania prejudycjalne

               I)

               Czy art. 49 w związku z art. 54 TFUE sprzeciwia się krajowemu przepisowi podatkowemu takiemu jak przepis będący przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, który odmawia spółce dominującej niebędącej rezydentem, której jedynym udziałowcem jest spółka kapitałowa z siedzibą na terytorium kraju, uprawnienia do zwolnienia z podatku od dochodów kapitałowych z tytułu wypłaconych jej dywidend,
               o ile udziały w tej spółce posiadają osoby, którym zwrot lub zwolnienie nie przysługiwałyby, gdyby uzyskały one te dochody bezpośrednio oraz jeżeli osiągnięte przez zagraniczną spółkę w danym roku gospodarczym przychody brutto nie pochodzą z własnej działalności gospodarczej, a także

                           1.

                           w odniesieniu do tych przychodów brak jest gospodarczych lub innych znaczących powodów dla włączenia spółki zagranicznej albo

                           2.

                           spółka zagraniczna nie uczestniczy w obrocie gospodarczym przy wykorzystaniu zakładu urządzonego odpowiednio do jej przedmiotu działalności

                     podczas gdy spółkom dominującym będącym rezydentami to zwolnienie z podatku dochodowego przysługuje bez względu na wymienione wyżej warunki?

               II)

               Czy art. 1 ust. 2 dyrektywy 2011/96/UE (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przyjęciu przez państwo członkowskie regulacji, która odmawia spółce dominującej niebędącej rezydentem, której jedynym udziałowcem jest spółka kapitałowa z siedzibą na terytorium kraju, uprawnienia do zwolnienia z podatku od dochodów kapitałowych z tytułu wypłaconych dywidend,
               o ile udziały w tej spółce posiadają osoby, którym zwrot lub zwolnienie nie przysługiwałyby, gdyby uzyskały one dochody bezpośrednio oraz jeżeli osiągnięte przez zagraniczną spółkę w danym roku gospodarczym przychody brutto nie pochodzą z własnej działalności gospodarczej, a także

                           1.

                           w odniesieniu do tych przychodów brak jest gospodarczych lub innych znaczących powodów dla włączenia spółki zagranicznej albo

                           2.

                           spółka zagraniczna nie uczestniczy w obrocie gospodarczym przy wykorzystaniu zakładu urządzonego odpowiednio do jej przedmiotu działalności?

      (1)  Dyrektywa Rady 2011/96/UE z dnia 30 listopada 2011 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich, Dz.U. 2011, L 345, s. 8; wcześniej dyrektywa Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich, Dz.U. 1990, L 225, s. 6.


title: Sprawa T-584/17: Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2017 r. – Primart/EUIPO – Bolton Cile España (PRIMART Marek Łukasiewicz)

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/42

         Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2017 r. – Primart/EUIPO – Bolton Cile España (PRIMART Marek Łukasiewicz)
   (Sprawa T-584/17)
   (2017/C 374/63)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe „Primart” Marek Łukasiewicz (Wołomin, Polska) (przedstawiciel: J. Skołuda, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Bolton Cile España, SA (Madryt, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowno-graficzny unijny znak towarowy w kolorach czerwonym, białym i ciemnoniebieskim zawierający elementy słowne „Primart Marek Łukasiewicz” – zgłoszenie nr 13 682 299

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 czerwca 2017 r. w sprawie R 1933/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przed Izbą Odwoławczą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-350/16 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 13 września 2017 r. – Salvatore Aniello Pappalardo i in./Komisja Europejska [Odwołanie — Wspólna polityka rybołówstwa — Odpowiedzialność pozaumowna Unii Europejskiej — Żądanie naprawienia szkody — Rozporządzenie (WE) nr 530/2008 — Środki nadzwyczajne Komisji Europejskiej — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej — Możliwość powołania się na to naruszenie — Zasada niedyskryminacji — Powaga rzeczy osądzonej]

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/24

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 13 września 2017 r. – Salvatore Aniello Pappalardo i in./Komisja Europejska
   (Sprawa C-350/16 P) (1)

   ([Odwołanie - Wspólna polityka rybołówstwa - Odpowiedzialność pozaumowna Unii Europejskiej - Żądanie naprawienia szkody - Rozporządzenie (WE) nr 530/2008 - Środki nadzwyczajne Komisji Europejskiej - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej - Możliwość powołania się na to naruszenie - Zasada niedyskryminacji - Powaga rzeczy osądzonej])
   (2017/C 382/28)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Salvatore Aniello Pappalardo, Pescatori La Tonnara Soc. coop., Fedemar Srl, Testa Giuseppe & C. Snc, Pescatori San Pietro Apostolo Srl, Camplone Arnaldo & C. Snc di Camplone Arnaldo & C., Valentino Pesca Sas di Camplone Arnaldo & C (przedstawiciele: V. Cannizzaro i L. Caroli, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet i D. Nardi, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Salvatore Aniello Pappalardo, Pescatori La Tonnara Soc. coop., Fedemar Srl, Testa Giuseppe & C. Snc, Pescatori San Pietro Apostolo Srl, Camplone Arnaldo & C. Snc di Camplone Arnaldo EC i Valentino Pesca Sas di Camplone Arnaldo & C. zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 343 z 19.9.2016.


title: Sprawa T-650/17: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2017 r. –Jinan Meide Casting/Komisja

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/49

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2017 r. –Jinan Meide Casting/Komisja
   (Sprawa T-650/17)
   (2017/C 374/74)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Jinan Meide Casting Co. Ltd (Jinan, Chiny) (przedstawiciele: R. Antonini, E. Monard i B. Maniatis, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2017/1146 z dnia 28 czerwca 2017 r. w sprawie ponownego nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz gwintowanych łączników rur lub przewodów rurowych, odlewanych z żeliwa ciągliwego, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, wytwarzanych przez spółkę Jinan Meide Castings Co. Ltd. oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego (1) poprzez oparcie się na: i) niskiej wielkości sprzedaży poza zwykłym obrotem handlowym ii) niewiarygodnych danych dotyczących kosztów w celu arbitralnego wykluczenia sprzedaży.
               Skarżąca twierdzi, że ustalenie przez Komisję wartości normalnej narusza art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego z dwóch powodów.

                           —

                           Po pierwsze, jak twierdzi skarżąca, ustalenie wartości normalnej uległo zniekształceniu poprzez włączenie sprzedaży numerów kontroli produktów (zwanych dalej „NKP”), które były sprzedawane w bardzo nieznacznej ilości przez producenta z państwa analogicznego. Skarżąca twierdzi, że wykazała, iż ceny tej niewielkiej sprzedaży nie były wiarygodne czego skutkiem było nieuzasadnione ustalenie wartości normalnej. Ponadto skarżąca twierdzi, że niewielka sprzedaż nie odzwierciedla zwyczajnego zachowania nabywców i rezultatu zwykłego kształtowania się ceny a więc nie nastąpiła w zwykłym obrocie handlowym, co nie pozwala na dokonanie odpowiedniego porównania. Według skarżącej Komisja podkreśliła, że przeprowadziła test w celu ustalenia czy sprzedaż nastąpiła w ramach zwykłego obrotu handlowego, lecz nie zajęła się powyższymi kwestiami.

                           —

                           Po drugie, jak twierdzi skarżąca, Komisja nie uzyskała wiarygodnych danych odnoszących się do sprzedaży NKP od producenta z państwa analogicznego. Skarżąca twierdzi, że Komisja opracowała więc metodologię obliczania tych danych dotyczących szczególnych kosztów NKP lecz w rzeczywistości metodologia ta stanowiła jedynie domniemanie, iż wszystkie transakcje wycenione na poniżej 92,14 % średniej ceny NKP były nieopłacalne a nie kontrolę poszczególnych NKP. Skarżąca podnosi, że takie ogólne założenie jest całkowicie nieuzasadnione i prowadzi do arbitralnego wykluczenia transakcji sprzedaży oraz nieuzasadnionego wzrostu wartości normalnej. Skarżąca dochodzi do wniosku, że posłużenie się taką metodologią i niewiarygodnymi danymi prowadzące do arbitralnego wykluczenia niższych cen sprzedaży z ustalania wartości normalnej z uszczerbkiem dla niej, stanowi naruszenie art. 2 ust. 7 pkt a).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego i art. 2 ust. 4 Porozumienia antydumpingowego WTO oraz zasady dobrej administracji poprzez odrzucenie dostosowań poziomu handlu, warunków kredytu, wydatków związanych z opakowaniami i różnic w zakresie surowców i wydajności oraz nałożenie na skarżącą nadmiernego ciężaru dowodu.

                           —

                           Według skarżącej, cała jej sprzedaż kierowana była do użytkowników końcowych zaś producent z państwa analogicznego prowadził sprzedaż na rzecz użytkowników końcowych i przedsiębiorców. Skarżąca podnosi, że przedstawiła liczne dowody wskazujące, że istniała znaczna różnica w cenach a mimo tego Komisja odrzuciła dostosowanie dotyczące poziomu handlu, o które wnioskowano.

                           —

                           Skarżąca twierdzi, że Komisja ponadto odmówiła kontroli dostosowania wydatków związanych z opakowaniami, mimo że skarżąca przedstawiła dowody, iż wartość dostosowania była błędna w wyniku zastosowania błędnego klucza alokacji. Według skarżącej, Komisja naruszyła więc swe obowiązki alokując całkowite koszty związane z opakowaniami do całkowitego obrotu zamiast do obrotu produktami produkowanymi przez samego producenta z analogicznego państwa.

                           —

                           Skarżąca podnosi ponadto, że Komisja odmówiła również dostosowania kosztów kredytu do większości sprzedaży producenta z analogicznego państwa. Skarżąca uważa, że wykazała, iż dowody zawarte w aktach przeczyły stanowisku Komisji, które początkowo doprowadziły tę instytucję do niedokonania takiego dostosowania, lecz zamiast wyciągnąć prawidłowe wnioski co do potrzeby dostosowania warunków kredytu, Komisja dokonała dostosowania dla jednego szczególnego klienta, naruszając swe obowiązki.

                           —

                           Wreszcie, skarżąca twierdzi, że Komisja uznała, iż istniały różnice w zakresie wykorzystywanych surowców i wydajności między producentem z analogicznego państwa i skarżącą, lecz odmówiła dokonania dostosowania w odniesieniu do tych . W tym względzie skarżąca twierdzi, że Komisja zignorowała między innymi twierdzenia samego producenta z analogicznego państwa, które dowodziły istnienia tych różnic oraz ich wpływu na porównywalność cen.

                           —

                           Według skarżącej, Komisja nałożyła ponadto nadmierny ciężar dowodu na Jinan z naruszeniem obowiązków przewidzianych w art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, art. 2.4 porozumienia antydumpingowego i zasady dobrej administracji w odniesieniu do każdego ze wspomnianych wyżej dostosowań, o które wystąpiono.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 2 ust. 7 lit. a), art. 2 ust. 10, art. 2 ust. 10 lit. a) i art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego z powodu ustalenia marginesu dumpingu w odniesieniu do niezbliżonych typów produktu.

                           —

                           Skarżąca wskazuje, że ustalając wartość normalną dla niezbliżonych typów produktu na podstawie średniej wartości normalnej dostosowanej o wartość różnic produktu, które ustalono na podstawie różnicy względem ceny eksportowej stosowanej przez skarżącą, Komisja przyjęła nieuzasadnioną metodologię ustalania wartości normalnej naruszając art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego. Według skarżącej, opiera się ona na założeniu, że wartość rynkowa różnic w cechach fizycznych jest odzwierciedlona w cenach eksportowych, podczas gdy w rzeczywistości ceny eksportowe zbliżonych typów produktu wykorzystywanych jako zastępczy, według ustaleń Komisji przynajmniej częściowo odzwierciedla dumping. Według skarżącej metodologia opiera się na założeniu, że ceny eksportowe omawianych niezbliżonych typów produktu są ustalane na poziomie marginesu dumpingu, który jest dokładnie taki sam jak margines zaobserwowany dla zbliżonych typów produktu. Skarżąca uważa to założenie za nieuzasadnione i niemożliwe do sprawdzenia.

                           —

                           Ponadto skarżąca podnosi, że wskutek przyjęcia metodologii, której wynikiem jest założenie istnienia dumpingu dla niezbliżonych typów produktu na tym samym poziomie co dla zbliżonych typów produktu, uzyskany ostatecznie margines dumpingu nie odzwierciedla pełnego zakresu praktyk dumpingowych, w sprzeczności z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 3 ust. 1, art. 3 ust. 2 i art. 3 ust. 3 rozporządzenia podstawowego poprzez oparcie się na niedokładnych danych dotyczących przywozu lub naruszenia art. 3, art. 9 ust. 4 i art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego poprzez nałożenie na skarżącą ceł bez stwierdzenia szkody lub związku przyczynowego.

                           —

                           O ile Trybunał nie uważa, że zaskarżone rozporządzenie włącza poprzez odesłanie ustalenia dotyczące szkody i związku przyczynowego zawarte w rozporządzeniu którego nieważność stwierdzono (2), skarżąca podnosi, że wobec stwierdzenia nieważności tego drugiego rozporządzenia w całości w stosunku do skarżącej, zaskarżone rozporządzenie nakłada cła antydumpingowe na przywóz skarżącej bez uwzględniania wymogów ustanowionych w odniesieniu do okoliczności innych niż dumping. Według skarżącej prowadzi to między innymi do naruszenia art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, jako że ostateczne cło antydumpingowe zostało nałożone na źródło co do którego nie ustalono, iż powoduje szkodę. Skarżąca podnosi, że wobec braku stwierdzenia w rozporządzeniu w odniesieniu do skarżącej istnienia jakiejkolwiek szkody, Komisja naruszyła również art. 3 rozporządzenia podstawowego dotyczący ustalania szkody. Ponadto skarżąca dodaje, że brak jest uzasadnienia.

                           —

                           Ewentualnie, jak twierdzi skarżąca, Komisja naruszyła art. 3 ust. 1, art. 3 ust. 2 i art. 3 ust. 3 rozporządzenia podstawowego opierając się na niedokładnych danych dotyczących przywozu. Według skarżącej w celu ustalenia szkody oparto się bowiem na danych dotyczących przywozu, które, na podstawie informacji dostępnych Komisji, w oczywisty sposób obejmowały przywóz produktów, których nie można uznać za przedmiotowy produkt. Skarżąca podnosi, że Komisja nie podjęła jednak kroków koniecznych w celu sprawdzenia dokładności danych przywozowych i poprawienia ich poprzez wyłączenie przywozu produktów, których nie można uznać za przedmiotowe produkty. Skarżąca wyciąga wniosek, że wskutek tego Komisja naruszyła art. 3 ust. 1, art. 3 ust. 2 i art. 3 ust 3 rozporządzenia podstawowego.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 266 TFUE i art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego z 2009 r. albowiem wyrok powinna była wykonać Rada a nie Komisja.

                           —

                           Według skarżącej procedura przewidziana w rozporządzeniu podstawowym z 2009 r., które według samej Komisji miało zastosowanie do nowego dochodzenia, wymaga nałożenia ostatecznego clą antydumpingowego przez Radę, na wniosek Komisji i po zasięgnięciu opinii Komitetu Doradczego. Skarżąca twierdzi, że wobec niezastosowania tej procedury zaskarżone rozporządzenie zostało przyjęte z naruszeniem art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego i art. 266 TFUE wymagającego podjęcia środków zapewniających wykonanie orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości stwierdzającego nieważność aktu przez instytucję, która przyjęła ów akt.

      (1)  Odniesienia do rozporządzenia podstawowego dotyczą przede wszystkim rozporządzenia podstawowego z 2009 r. (rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej Dz.U. 2009, L 343, s. 51) i dodatkowo do odpowiednich przepisów rozporządzenia podstawowego z 2016 r. (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej, Dz.U. 2016, L 176, s. 21).

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 430/2013 z dnia 13 maja 2013 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające cło tymczasowe nałożone na przywóz gwintowanych łączników rur lub przewodów rurowych, odlewanych z żeliwa ciągliwego, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajlandii oraz zamykające postępowanie w odniesieniu do Indonezji (Dz.U. 2013, L 129, s.1).


title: Sprawa T-510/17: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Del Valle Ruiz i in./Komisja i SRB

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/35

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Del Valle Ruiz i in./Komisja i SRB
   (Sprawa T-510/17)
   (2017/C 374/53)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Antonio Del Valle Ruiz (Miasto Meksyk, Meksyk) i 41 innych osób (przedstawiciele: P. Saini, QC, J. Pobjoy, Barrister, i R. Boynton, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności po pierwsze decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji wydanej na jej sesji wykonawczej w dniu 7 czerwca 2017 r. dotyczącej przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu Banco Popular Español, S.A. i po drugie decyzji Komisji (EU) 2017/1246 (1) a ponadto stwierdzenie bezprawności art. 18 i 22 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 (2);

               —

               obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący bezprawności art. 18 rozporządzenia SRM albowiem przewidziane w tym przepisie postępowanie nie zapewnia zainteresowanym możliwości bycia wysłuchanymi i nie pozwala na kontrolę sadową z naruszeniem a) art. 41, 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) i b) zasady proporcjonalności.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że niezależnie od kwestii czy art. 18 rozporządzenia SRM jest bezprawny, zaskarżona decyzja SRB i zaskarżona decyzja Komisji naruszyły art. 41, 47 i 48 karty.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, iż SRB i Komisja naruszyły w nieuzasadniony i nieproporcjonalny sposób prawo własności skarżącej.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez SRB i Komisję art. 20 rozporządzenia SRM poprzez nieprzeprowadzenie odpowiedniej i niezależnej wyceny przed wydaniem zaskarżonej decyzji SRM i zaskarżonej decyzji Komisji.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez SRB i Komisję art. 18 ust. 1 rozporządzenia SRM poprzez stwierdzenie, że spełnione były warunki określone w art. 18 ust. 1 lit. a) i b).

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia przez SRB i Komisję art. 21 ust. 1 rozporządzenia SRM poprzez stwierdzenie, że spełnione były warunki wykonania uprawnienia do umorzenia lub konwersji odpowiednich instrumentów kapitałowych.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia przez SRB i Komisję istotnego wymogu proceduralnego poprzez nieprzedstawienie odpowiedniego uzasadnienia zaskarżonej decyzji SRB i zaskarżonej decyzji Komisji.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczący tego, iż wybierając instrument zbycia działalności SRB i Komisja uchybiły a) zasadzie proporcjonalności i b) zasadzie ochrony uzasadnionych oczekiwań skarżących poprzez odejście bez uzasadnienia od programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

               9.

               Zarzut dziewiąty dotyczący naruszenia przez art. 18 i 22 rozporządzenia SRM zasad dotyczących przekazywania uprawnień.

      (1)  Decyzja Komisji (UE) 2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzająca program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A. (notyfikowana jako dokument nr C(2017) 4038) (Dz.U. 2017 L 178, s. 15).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014 L 225, s. 1).


title: Sprawa C-475/16: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 sierpnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Protodikeio Rethymnis – Grecja) – Postępowanie karne przeciwko K.

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/24

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 sierpnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Protodikeio Rethymnis – Grecja) – Postępowanie karne przeciwko K.
   (Sprawa C-475/16) (1)

   (2017/C 374/35)
   Język postępowania: grecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 428 z 22.11.2016.


title: Sprawa C-570/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – X/Staatssecretaris van Financiën [Odesłanie prejudycjalne — Stosowanie systemów zabezpieczenia społecznego — Pracownicy migrujący — Ustalenie właściwego ustawodawstwa — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuł 14 ust. 2 lit. b) ppkt (i) — Osoba zwykle zatrudniona na terytorium dwóch lub większej liczby państw członkowskich — Osoba zatrudniona w państwie członkowskim i wykonująca część działalności w państwie członkowskim miejsca zamieszkania]

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – X/Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-570/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Stosowanie systemów zabezpieczenia społecznego - Pracownicy migrujący - Ustalenie właściwego ustawodawstwa - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 14 ust. 2 lit. b) ppkt (i) - Osoba zwykle zatrudniona na terytorium dwóch lub większej liczby państw członkowskich - Osoba zatrudniona w państwie członkowskim i wykonująca część działalności w państwie członkowskim miejsca zamieszkania])
   (2017/C 382/08)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:
      X

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Sentencja

   Artykuł 14 ust. 2 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienionego i uaktualnionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 592/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że osoba taka jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, która wykonuje pracę najemną na rachunek pracodawcy z siedzibą na terytorium państwa członkowskiego i która zamieszkuje w innym państwie członkowskim, na którego terytorium wykonywała ona w ubiegłym roku część tej pracy najemnej, w wysokości 6,5 % jej godzin pracy, czego nie uzgodniono uprzednio w umowie zawartej z pracodawcą, nie powinna być uznawana za wykonującą zwykle pracę najemną na terytorium dwóch państw członkowskich w rozumieniu tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


title: Sprawa T-641/17: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2017 r. –Ferri/BCE

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/57

         Skarga wniesiona w dniu 20 września 2017 r. –Ferri/BCE
   (Sprawa T-641/17)
   (2017/C 382/70)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Claudio Ferri (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: A. Campagnola, avvocato)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie niewykonania zadań z zakresu nadzoru zainicjowanego pismem z dnia 24 marca 2017 r., w odniesieniu do którego w następstwie wymiany korespondencji właściwe służby EBC uznały, że nie zachodzi potrzeba podjęcia stosownych działań, gdyż sprawa ta należy do zadań z zakresu samokontroli oraz nadzoru na podstawie zastosowania kryteriów kontroli funkcjonowania włoskich banków.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi, że Europejski Bank Centralny nie wykonał należących do niego zadań z zakresu nadzoru w odniesieniu do następujących kwestii:

               —

               niewydanie we właściwym czasie przepisów wykonawczych do dekretu ustawodawczego nr 72 z 2015 r. i w konsekwencji stosowanie dekretu ustawodawczego z 1993 r., który miał być nadal stosowany w odniesieniu do innej działalności ze względu na niewydanie przez Banca d’Italia przepisów wykonawczych;

               —

               brak wezwania Banca d’Italia do rozpoczęcia w systemie krajowym dostosowania przepisów regulujących postępowania sporne dotyczące stosowania sankcji;

               —

               brak nadzoru nad zgodnością kryteriów oceny sprawności systemu bankowego, które w oczywisty sposób są obecnie sformułowane w odniesieniu do bardzo złożonych i wysoce rozbudowanych instytucji bankowych, bez oznak elastyczności i rzeczywistej adekwatności;

               —

               nieprawidłowość kryteriów oceny adekwatności działalności Banca di Credito Cooperativo di Frascati, zważywszy, że owe kryteria w sposób oczywisty zostały pomyślane i zwymiarowane tak, aby zapewniać ocenę adekwatności złożonego i wysoce rozbudowanego systemu bankowego.


title: Sprawy połączone od C-673/15 P do C-676/15 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 września 2017 r. – The Tea Board/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Delta Lingerie [Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Znaki towarowe słowne oraz graficzne zawierający element słowny „darjeeling” lub „darjeeling collection de lingerie” — Sprzeciw właściciela unijnych znaków wspólnych — Znaki wspólne tworzone przez oznaczenie geograficzne „Darjeeling” — Artykuł 66 ust. 2 — Podstawowa funkcja — Kolizja ze zgłoszeniami indywidualnych znaków towarowych — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Pojęcie — Podobieństwo towarów lub usług — Kryteria oceny — Artykuł 8 ust. 5]

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/13

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 września 2017 r. – The Tea Board/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Delta Lingerie
   (Sprawy połączone od C-673/15 P do C-676/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Znaki towarowe słowne oraz graficzne zawierający element słowny „darjeeling” lub „darjeeling collection de lingerie” - Sprzeciw właściciela unijnych znaków wspólnych - Znaki wspólne tworzone przez oznaczenie geograficzne „Darjeeling” - Artykuł 66 ust. 2 - Podstawowa funkcja - Kolizja ze zgłoszeniami indywidualnych znaków towarowych - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Pojęcie - Podobieństwo towarów lub usług - Kryteria oceny - Artykuł 8 ust. 5])
   (2017/C 382/14)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: The Tea Board (przedstawiciele: M. Maier i A. Nordemann, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik), Delta Lingerie (przedstawiciele: adwokaci G. Marchais i P. Martini-Berthon)

      Sentencja

               1)

               Odwołania zostają oddalone.

               2)

               The Tea Board zostaje obciążona kosztami postępowania związanymi z odwołaniami głównymi.

               3)

               Delta Lingerie zostaje obciążona kosztami postępowania związanymi z odwołaniem wzajemnym.

      (1)  Dz.U. C 106 z 21.3.2016.


title: Sprawa C-183/16 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 września 2017 r. – Tilly-Sabco SAS/Komisja Europejska, Doux SA [Odwołanie — Rolnictwo — Mięso drobiowe — Mrożone kurczaki — Refundacje wywozowe — Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 689/2013 ustalające refundację na poziomie 0 EUR — Zgodność z prawem — Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 — Artykuły 162 i 164 — Przedmiot i charakter refundacji — Kryteria ustalania ich kwot — Właściwość dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej (DG) ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich do podpisania spornego rozporządzenia — Nadużycie władzy — „Komitologia” — Rozporządzenie (UE) nr 182/2011 — Artykuł 3 ust. 3 — Zasięgnięcie opinii Komitetu Zarządzającego ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych — Przedłożenie projektu rozporządzenia wykonawczego podczas posiedzenia tego komitetu — Dochowanie terminów — Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych — Stwierdzenie nieważności z utrzymaniem skutków w mocy]

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/19

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 września 2017 r. – Tilly-Sabco SAS/Komisja Europejska, Doux SA
   (Sprawa C-183/16 P) (1)

   ([Odwołanie - Rolnictwo - Mięso drobiowe - Mrożone kurczaki - Refundacje wywozowe - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 689/2013 ustalające refundację na poziomie 0 EUR - Zgodność z prawem - Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 - Artykuły 162 i 164 - Przedmiot i charakter refundacji - Kryteria ustalania ich kwot - Właściwość dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej (DG) ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich do podpisania spornego rozporządzenia - Nadużycie władzy - „Komitologia” - Rozporządzenie (UE) nr 182/2011 - Artykuł 3 ust. 3 - Zasięgnięcie opinii Komitetu Zarządzającego ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych - Przedłożenie projektu rozporządzenia wykonawczego podczas posiedzenia tego komitetu - Dochowanie terminów - Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych - Stwierdzenie nieważności z utrzymaniem skutków w mocy])
   (2017/C 382/22)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Tilly-Sabco SAS (przedstawiciele: R. Milchior, F. Le Roquais i S. Charbonnel, avocats)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Lewis i K. Skelly, pełnomocnicy), Doux SA

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 14 stycznia 2016 r., Tilly-Sabco/Komisja (T-397/13, EU:T:2016:8) zostaje uchylony.

               2)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 689/2013 z dnia 18 lipca 2013 r. ustalającego refundacje wywozowe dla mięsa drobiowego.

               3)

               Skutki rozporządzenia wykonawczego nr 689/2013 zostają utrzymane w mocy do dnia wejścia w życie nowego aktu, który ma zastąpić to rozporządzenie.

               4)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 13.6.2016.


title: Sprawa C-58/17: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – INEOS Köln GmbH / Bundesrepublik Deutschland [Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej — Dyrektywa 2003/87/WE — Artykuł 10a — Przejściowe zasady dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji — Okres 2013 – 2020 — Decyzja 2011/278/UE — Artykuł 3 lit. h) — Pojęcie „podinstalacji wytwarzającej emisje procesowe” — Emisje pochodzące ze spalania niezupełnie utlenionego węgla — Pozostałości ciekłe — Wyłączenie]

text:
               5.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 83/6

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – INEOS Köln GmbH / Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-58/17) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej - Dyrektywa 2003/87/WE - Artykuł 10a - Przejściowe zasady dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji - Okres 2013 – 2020 - Decyzja 2011/278/UE - Artykuł 3 lit. h) - Pojęcie „podinstalacji wytwarzającej emisje procesowe” - Emisje pochodzące ze spalania niezupełnie utlenionego węgla - Pozostałości ciekłe - Wyłączenie])
   (2018/C 083/08)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: INEOS Köln GmbH

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Sentencja

   Artykuł 3 lit. h) decyzji Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, takiemu jak analizowane w postępowaniu głównym, które wyłącza z zakresu zdefiniowanego w tym przepisie pojęcia „podinstalacji wytwarzającej emisje procesowe” emisje gazów cieplarnianych pochodzące ze spalania niezupełnie utlenionego węgla w ciekłym stanie skupienia.

      (1)  Dz.U. C 144 z 8.5.2017.


title: Sprawa C-27/18: Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Bułgarii

text:
               5.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 83/17

         Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Bułgarii
   (Sprawa C-27/18)
   (2018/C 083/24)
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Samnadda, J. Marinowa, G. von Rintelen, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Bułgarii

      Żądania strony skarżącej

   Komisja wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że ze względu na to, że Republika Bułgarii nie jest przyjęła przed dniem 10 kwietnia 2016 r. ustawowych, wykonawczych i administracyjnych przepisów niezbędnych dla zapewnienia zgodności z Dyrektywą
                   (1)
                  Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/26/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi oraz udzielania licencji wieloterytorialnych dotyczących praw do utworów muzycznych do korzystania online na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 84, z dnia 20.3.2014, s. 72), lub w każdym wypadku nie powiadomiła Komisji o takich przepisach, uchybiła ona swoim zobowiązaniom wskazanym w art. 43 ust. 1 wspomnianej dyrektywy;

               —

               nałożenie na Republikę Bułgarii, zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE, kary pieniężnej ze względu na niewykonanie przez nią zobowiązania do powiadomienia Komisji o środkach dotyczących transpozycji dyrektywy 2014/26/UE, w wysokości 19 121,60 EUR dziennie, naliczanej od daty wydania orzeczenia w przedmiocie skargi;

               —

               obciążenie Republiki Bułgarii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Zgodnie z art. 43 ust. 1 dyrektywy 2014/26/UE państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania tej dyrektywy do dnia 10 kwietnia 2016 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję. Ze względu na brak powiadomienia o krajowych środkach mających na celu transpozycję dyrektywy, Komisja wniosła sprawę do Trybunału.

               2.

               W skardze Komisja wnosi o nałożenie na Republikę Bułgarii okresowej kary pieniężnej w wysokości 19 121,60 EUR dziennie. Wysokość okresowej kary pieniężnej została obliczona przy uwzględnieniu wagi i czasu trwania naruszenia, a także zapobiegawczego skutku, mając na względzie możliwości płatnicze tego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. 2014, L 84, s. 72.


title: Sprawa C-704/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 15 grudnia 2017 r. – D. H. / Ministerstvo vnitra

text:
               5.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 83/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 15 grudnia 2017 r. – D. H. / Ministerstvo vnitra
   (Sprawa C-704/17)
   (2018/C 083/18)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: D. H.

      Strona pozwana: Ministerstvo vnitra

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładnia art. 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE (1) (Dz.U. 2013, L 180, s. 96) w związku z art. 6 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie takim przepisom prawa krajowego, które uniemożliwiają Nejvyšší správní soud (naczelnemu sądowi administracyjnemu) przeprowadzenie kontroli sądowej orzeczenia sądu dotyczącego zatrzymania cudzoziemca po zwolnieniu tego cudzoziemca?

      (1)  Dz.U. 2013, L 180, s. 96.


title: Sprawa C-415/16: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca do Porto – Portugalia) – David Fernando Leal da Fonseca / Varzim Sol – Turismo, Jogo e Animação, SA

text:
               5.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 83/18

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca do Porto – Portugalia) – David Fernando Leal da Fonseca / Varzim Sol – Turismo, Jogo e Animação, SA
   (Sprawa C-415/16) (1)

   (2018/C 083/25)
   Język postępowania: portugalski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 392 z 24.10.2016.


title: Sprawa C-277/17: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez l’Amtsgericht Hannover – Niemcy) – Heinz-Gerhard Albrecht / TUIfly GmbH

text:
               5.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 83/18

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez l’Amtsgericht Hannover – Niemcy) – Heinz-Gerhard Albrecht / TUIfly GmbH
   (Sprawa C-277/17) (1)

   (2018/C 083/27)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 239 z 24.7.2017.


title: Sprawa T-869/16: Wyrok Sądu z dnia 23 stycznia 2018 r. – Wenger / EUIPO – Swissgear (SWISSGEAR) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy SWISSGEAR — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Artykuł 52 ust. 1 lit. a) i art. 76 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. a) i art. 95 rozporządzenia 2017/1001]}

text:
               5.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 83/20

         Wyrok Sądu z dnia 23 stycznia 2018 r. – Wenger / EUIPO – Swissgear (SWISSGEAR)
   (Sprawa T-869/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy SWISSGEAR - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Artykuł 52 ust. 1 lit. a) i art. 76 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. a) i art. 95 rozporządzenia 2017/1001]})
   (2018/C 083/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Wenger SA (Delémont, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci K. Ikas i A. Sulovsky)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Ivanauskas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Swissgear Sàrl (Baar, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat J. Hacke)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 września 2016 r. (sprawa R 2098/2015-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Swissgear a Wenger.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Wenger SA pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i Swissgear Sàrl.

      (1)  Dz.U. C 38 z 6.2.2017.


title: Sprawa C-716/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 22 grudnia 2017 r. – A

text:
               5.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 83/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 22 grudnia 2017 r. – A
   (Sprawa C-716/17)
   (2018/C 083/20)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnioskująca o umorzenie zobowiązań: A

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy sprzeczne z art. 45 TFUE w wykładni przyjętej w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 8 listopada 2012 r. w sprawie C-461/11 (1) są takie przepisy dotyczące jurysdykcji jak przepisy duńskie, których celem jest zapewnienie, że sąd rozpoznający sprawę dotyczącą umorzenia zobowiązań dysponuje wiedzą, którą może uwzględnić dokonując oceny konkretnych warunków społecznych i ekonomicznych, w jakich żyją oraz, w jego ocenie, będą żyć w przyszłości dłużnik i jego rodzina, oraz że ocena ta zostanie dokonana według uprzednio ustalonych kryteriów, pozwalających na określenie, co należy uznać za możliwy do zaakceptowania skromny poziom życia w ramach rozwiązania obejmującego umorzenie zobowiązań?

         Jeżeli w udzielonej na pytanie pierwsze odpowiedzi przedmiotowe ograniczenie zostanie uznane za nieuzasadnione, sąd odsyłający wnosi, by Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej udzielił odpowiedzi także na następujące pytanie:

               2)

               Czy art. 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, że wywiera on skutek bezpośredni także pomiędzy podmiotami prywatnymi w sytuacji takiej, jak ta rozpatrywana w niniejszej sprawie, czego skutkiem prywatni wierzyciele musieliby zaakceptować obniżenie wysokości lub całkowitą utratę kwot należnych im od dłużnika, który przeniósł się do innego kraju?

      (1)  Wyrok z dnia 8 listopada 2012 r., ECLI:EU:C:2012:704.


title: Sprawa T-862/16: Postanowienie Sądu z dnia 16 stycznia 2018 r. – fritz-kulturgüter / EUIPO – Sumol + Compal Marcas (fritz-wasser)

text:
               5.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 83/23

         Postanowienie Sądu z dnia 16 stycznia 2018 r. – fritz-kulturgüter / EUIPO – Sumol + Compal Marcas (fritz-wasser)
   (Sprawa T-862/16) (1)

   (2018/C 083/35)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 38 z 6.2.2017.


title: Sprawa C-463/16: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 18 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Stadion Amsterdam CV / Staatssecretaris van Financiën [Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 77/388/EWG — Artykuł 12 ust. 3 lit. a) akapit trzeci — Obniżona stawka VAT — Załącznik H, kategoria 7 — Jedno świadczenie złożone z dwóch odrębnych elementów — Selektywne stosowanie obniżonej stawki VAT do jednego z tych elementów — Wycieczka o nazwie „World of Ajax” — Zwiedzanie muzeum AFC Ajax]

text:
               5.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 83/4

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 18 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Stadion Amsterdam CV / Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-463/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 77/388/EWG - Artykuł 12 ust. 3 lit. a) akapit trzeci - Obniżona stawka VAT - Załącznik H, kategoria 7 - Jedno świadczenie złożone z dwóch odrębnych elementów - Selektywne stosowanie obniżonej stawki VAT do jednego z tych elementów - Wycieczka o nazwie „World of Ajax” - Zwiedzanie muzeum AFC Ajax])
   (2018/C 083/05)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Stadion Amsterdam CV

      Strona przeciwna: Staatssecretaris van Financiën

      Sentencja

   Szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienioną dyrektywą Rady 2001/4/WE z dnia 19 stycznia 2001 r., należy interpretować w ten sposób, że jedno świadczenie takie jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, złożone z dwóch odrębnych elementów, jednego będącego głównym i drugiego dodatkowego, dla których to elementów – gdyby były one świadczone odrębnie – obowiązywałyby różne stawki podatku od wartości dodanej, należy opodatkować według jednej stawki podatku od wartości dodanej mającej zastosowanie do tego jednego świadczenia, określonej w zależności od głównego elementu, i to nawet gdy można zidentyfikować cenę za każdy element składającą się na całkowitą cenę zapłaconą przez konsumenta w celu skorzystania z tego świadczenia.

      (1)  Dz.U. C 410 z 7.11.2016.


title: Sprawa C-570/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 19 lipca 2017 r. w sprawie T-432/16, Lackmann Fleisch- und Feinkostfabrik / EUIPO, wniesione w dniu 25 września 2017 r. przez Lackmann Fleisch- und Feinkostfabrik GmbH

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 19 lipca 2017 r. w sprawie T-432/16, Lackmann Fleisch- und Feinkostfabrik / EUIPO, wniesione w dniu 25 września 2017 r. przez Lackmann Fleisch- und Feinkostfabrik GmbH
   (Sprawa C-570/17 P)
   (2018/C 094/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Lackmann Fleisch- und Feinkostfabrik GmbH (przedstawiciel: A. Lingenfelser, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
   Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2018 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dziesiąta izba) odrzucił odwołanie oraz nakazał wnoszącej odwołanie pokrycie własnych kosztów.


title: Sprawa T-24/18: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2018 r. – adidas International Trading i in. / Komisja

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/32

         Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2018 r. – adidas International Trading i in. / Komisja
   (Sprawa T-24/18)
   (2018/C 094/43)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: adidas International Trading BV (Amsterdam, Niderlandy), Gabor Footwear GmbH (Rosenheim, Niemcy), Gabor Shoes AG (Rosenheim), HR Online GmbH (Osnabrück, Niemcy), Nike European Operations Netherlands BV (Hilversum, Niderlandy), Timberland Europe BV (Almelo, Niderlandy), Wolverine Europe BV (Amsterdam), Wolverine Europe Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: E. Vermulst i J. Cornelis, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/1982 z dnia 31 października 2017 r. nakładające ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu i wyprodukowanych przez Dongguan Luzhou Shoes Co. Ltd, Dongguan Shingtak Shoes Co. Ltd, Guangzhou Dragon Shoes Co. Ltd, Guangzhou Evervan Footwear Co. Ltd, Guangzhou Guangda Shoes Co. Ltd, Long Son Joint Stock Company i Zhaoqing Li Da Shoes Co., Ltd, wykonującego wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (Dz. U. 2017 L 285, s. 14);

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, iż Komisja Europejska nie miała kompetencji by wydać zaskarżone rozporządzenie.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że ponowne otwarcie zakończonego postępowania dotyczącego obuwia i nałożenie z mocą wsteczną wygasłego cła antydumpingowego w zaskarżonym rozporządzeniu:

                           i)

                           nie ma podstaw prawnych, opiera się na oczywistym błędzie w stosowaniu art. 266 TFUE i rozporządzenia podstawowego (1) oraz narusza art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego;

                           ii)

                           jest niezgodne z zasadami ochrony uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa i niedziałania prawa wstecz w zakresie dotyczącym skarżących; oraz

                           iii)

                           opiera się na błędnym zastosowaniu art. 266 TFUE i nieprawidłowym wykorzystaniu uprawnień Komisji Europejskiej oraz narusza art. 5 ust. 4 TFUE.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że nałożenie z mocą wsteczną ceł antydumpingowych na dostawców skarżących uniemożliwiające spłatę skarżących narusza zasadę niedyskryminacji.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja Europejska niewłaściwie użyła swych uprawnień w ramach oceny żądań dostawców skarżących dotyczących gospodarki rynkowej i indywidualnego traktowania w celu nałożenia z mocą wsteczną ceł antydumpingowych i naruszyła zasadę niedyskryminacji; oraz

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, iż Komisja Europejska nie uczyniła zadość obowiązkowi przewidzianemu w art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego oraz obowiązkowi uzasadnienia ustanowionemu w art. 296 TFUE.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016 L 176, s. 21).


title: Sprawa C-713/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Oberösterreich (Austria) w dniu 21 grudnia 2017 r. – Ahmad Shah Ayubi

text:
               9.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Oberösterreich (Austria) w dniu 21 grudnia 2017 r. – Ahmad Shah Ayubi
   (Sprawa C-713/17)
   (2018/C 123/11)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landesverwaltungsgericht Oberösterreich

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ahmad Shah Ayubi

      Pozwany organ: Bezirkshauptmannschaft Linz-Land

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 29 dyrektywy 2011/95/UE (1), który ustanawia w odniesieniu do państwa członkowskiego obowiązek przyznania beneficjentom ochrony międzynarodowej (w państwie członkowskim, które im udzieliło tej ochrony) niezbędnej pomocy społecznej, równoważnej pomocy zapewnianej obywatelom tego państwa członkowskiego, należy interpretować w ten sposób, że spełnia on kryteria bezpośredniego stosowania wypracowane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w jego orzecznictwie?

               2.

               Czy art. 29 dyrektywy 2011/95/UE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na podstawie którego jedynie osoby korzystające z azylu, którym przysługuje prawo stałego pobytu, otrzymują w pełnej wysokości pomoc społeczną w formie zapewniającego pokrycie potrzeb zabezpieczenia minimalnego, a zatem na takim samym poziomie jak obywatele tego państwa członkowskiego, jednakże przewiduje obniżenie świadczeń z tytułu pomocy społecznej w ramach zapewniającego pokrycie potrzeb minimalnego zabezpieczenia dla osób korzystających z azylu, którym przyznano jedynie ograniczone czasowo prawo pobytu i które zostały tym samym zrównane z beneficjentami ochrony uzupełniającej pod względem wysokości pomocy społecznej?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (Dz.U. 2011, L 337, s. 9).


201805250641897342018/C 200/355542015TC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180425292911Sprawy połączone T-554/15 i T-555/15: Wyrok Sądu z dnia 25 kwietnia 2018 r. – Węgry / Komisja Europejska [Pomoc państwa — Pomoc przyznana na mocy węgierskiej ustawy nr XCIV z 2014 r. w sprawie składki na cele zdrowotne wnoszonej przez sektor tytoniowy — Pomoc wynikająca z poprawki wprowadzonej w 2014 r. do węgierskiej ustawy z 2008 r. w sprawie łańcucha żywnościowego i urzędowego nadzoru nad nim — Podatki ze stawkami progresywnymi od rocznego obrotu — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Jednoczesne wydanie nakazu zawieszenia — Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozdzielny charakter nakazania zawieszenia — Interes prawny — Dopuszczalność — Obowiązek uzasadnienia — Proporcjonalność — Równość traktowania — Prawo do obrony — Zasada lojalnej współpracy — Artykuł 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999]
 ---documentbreak--- C2002018PL2910120180425PL0035291291Wyrok Sądu z dnia 25 kwietnia 2018 r. – Węgry / Komisja Europejska
   (Sprawy połączone T-554/15 i T-555/15) (
         1
      )
   „[Pomoc państwa — Pomoc przyznana na mocy węgierskiej ustawy nr XCIV z 2014 r. w sprawie składki na cele zdrowotne wnoszonej przez sektor tytoniowy — Pomoc wynikająca z poprawki wprowadzonej w 2014 r. do węgierskiej ustawy z 2008 r. w sprawie łańcucha żywnościowego i urzędowego nadzoru nad nim — Podatki ze stawkami progresywnymi od rocznego obrotu — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Jednoczesne wydanie nakazu zawieszenia — Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozdzielny charakter nakazania zawieszenia — Interes prawny — Dopuszczalność — Obowiązek uzasadnienia — Proporcjonalność — Równość traktowania — Prawo do obrony — Zasada lojalnej współpracy — Artykuł 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999]”2018/C 200/35Język postępowania: węgierski
      Strony

      Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: M. Fehér i G. Koós, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, P.J. Loewenthal i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek oparty na art. 263 TFUE zmierzający do stwierdzenia częściowej nieważności, po pierwsze, decyzji Komisji C(2015) 4805 final z dnia 15 lipca 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.41187 (2015/NN) – Węgry – Składka na cele zdrowotne wnoszona przez sektor tytoniowy (Dz.U. 2015, C 277, s. 24), a po drugie, decyzji Komisji C(2015) 4808 final z dnia 15 lipca 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.40018 (2015/C) (ex 2014/NN) – Poprawka z 2014 r. w węgierskiej opłacie z tytułu kontroli łańcucha żywnościowego (Dz.U. 2015, C 277, s. 12).

      Sentencja

            1)

            Skargi zostają oddalone.

            2)

            Węgry zostają obciążone kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 398 z 30.11.2015.


201805250481897162018/C 200/602452018TC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180416474821Sprawa T-245/18: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2018 r. – Benavides Torres / Rada
 ---documentbreak--- C2002018PL4710120180416PL0060471482Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2018 r. – Benavides Torres / Rada
   (Sprawa T-245/18)2018/C 200/60Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Antonio José Benavides Torres (Wenezuela) (przedstawiciele: adwokaci L. Giuliano i F. Di Gianni)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/90 z dnia 22 stycznia 2018 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/88 z dnia 22 stycznia 2018 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli w zakresie, w jakim ich przepisy dotyczą strony skarżącej; i

            —

            obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi dwa zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Rada naruszyła zasadę dobrej administracji, a także naruszyła przysługujące skarżącemu prawo do obrony i skutecznej ochrony sądowej, nie udzielając mu w rozsądnym terminie dostępu do dowodów rzekomo wspierających umieszczenie go w wykazie.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, gdyż nie wykazała, że skarżący w charakterze generalnego dowódcy Boliwariańskiej Gwardii Narodowej jest odpowiedzialny za poważne naruszenia praw człowieka, których jakoby dopuściła się Boliwariańska Gwardia Narodowa, oraz że podważał praworządność w Wenezueli.


201805250701897182018/C 200/367522015TC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180426293022Sprawa T-725/15: Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2018 r. – European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki / Komisja [Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Usługi w zakresie pomocy i doradztwa na rzecz personelu technicznego i informatycznego IV (STIS IV) — Odrzucenie oferty oferenta — Obowiązek uzasadnienia — Rażąco niska oferta — Kryteria udzielania zamówień — Oczywiste błędy w ocenie — Odpowiedzialność pozaumowna]
 ---documentbreak--- C2002018PL2920120180426PL0036292302Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2018 r. – European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki / Komisja
   (Sprawa T-725/15) (
         1
      )
   „[Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Usługi w zakresie pomocy i doradztwa na rzecz personelu technicznego i informatycznego IV (STIS IV) — Odrzucenie oferty oferenta — Obowiązek uzasadnienia — Rażąco niska oferta — Kryteria udzielania zamówień — Oczywiste błędy w ocenie — Odpowiedzialność pozaumowna]”2018/C 200/36Język postępowania: grecki
      Strony

      Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg SA (Luksemburg, Luksemburg) i Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci M. Sfyri, C.N. Dede i D. Papadopoulou)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo S. Delaude, A. Kyratsou i S. Lejeune, następnie S. Delaude, A. Kyratsou i A. Katsimerou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Z jednej strony, wniosek na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 29 października 2015 r. odrzucającej ofertę przedłożoną przez skarżące w ramach otwartego postępowania przetargowego nr DIGIT/R3/PO/2015/0008, zatytułowanego „Usługi w zakresie pomocy i doradztwa na rzecz personelu technicznego i informatycznego IV (STIS IV)”, w odniesieniu do części nr 3 dotyczącej „programowania i testowania rozwiązania dotyczących infrastruktury sieciowej i infrastruktury systemów informatycznych, w tym wsparcia i inżynierii”, a z drugiej strony, wniosek na podstawie art. 268 TFUE o naprawienie szkody, jaką skarżące miały ponieść w związku z tą decyzją.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            European Dynamics Luxembourg SA i Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE zostają obciążone kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 68 z 22.2.2016.


201805250541897082018/C 200/612462018TC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180416484811Sprawa T-246/18: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2018 r. – Moreno Pérez / Rada
 ---documentbreak--- C2002018PL4810120180416PL0061481481Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2018 r. – Moreno Pérez / Rada
   (Sprawa T-246/18)2018/C 200/61Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Maikel José Moreno Pérez (Wenezuela) (przedstawiciele: adwokaci L. Giuliano i F. Di Gianni)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/90 z dnia 22 stycznia 2018 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/88 z dnia 22 stycznia 2018 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli w zakresie, w jakim przepisy te dotyczą skarżącego;

            —

            obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Radę zasady dobrej administracji i przysługujących skarżącemu prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej poprzez nieudzielenie mu w rozsądnym terminie dostępu do dowodów rzekomo uzasadniających umieszczenie jego nazwiska w wykazie.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący popełnienia przez Radę oczywistego błędu w ocenie, ponieważ nie wykazała ona, że przy sprawowaniu funkcji prezesa i byłego wiceprezesa sądu najwyższego w Wenezueli skarżący wspierał i ułatwiał działania i prowadzone polityki rządu, które naruszają demokrację i państwo prawa w Wenezueli, ani że jest on odpowiedzialny za działania i oświadczenia skutkujące przywłaszczeniem władzy w zgromadzeniu narodowym.


201805250411896982018/C 200/371332016TC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180424303121Sprawy połączone od T-133/16 do T-136/16: Wyrok Sądu z dnia 24 kwietnia 2018 r. – Caisse régionale de crédit agricole mutuel Alpes Provence i in. / EBC [Polityka gospodarcza i pieniężna — Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi — Artykuł 4 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 — Osoba faktycznie kierująca działalnością instytucji kredytowej — Artykuł 13 ust. 1 dyrektywy 2013/36/UE i art. L. 511-13 akapit drugi francuskiego kodeksu pieniężnego i finansowego — Zasada niełączenia stanowiska przewodniczącego organu zarządzającego instytucji kredytowej w zakresie jego funkcji nadzorczej z funkcją dyrektora wykonawczego w ramach tej samej instytucji — Artykuł 88 ust. 1 lit. e) dyrektywy 2013/36 i art. L. 511-58 francuskiego kodeksu pieniężnego i finansowego]
 ---documentbreak--- C2002018PL3010120180424PL0037301312Wyrok Sądu z dnia 24 kwietnia 2018 r. – Caisse régionale de crédit agricole mutuel Alpes Provence i in. / EBC
   (Sprawy połączone od T-133/16 do T-136/16) (
         1
      )
   „[Polityka gospodarcza i pieniężna — Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi — Artykuł 4 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 — Osoba faktycznie kierująca działalnością instytucji kredytowej — Artykuł 13 ust. 1 dyrektywy 2013/36/UE i art. L. 511-13 akapit drugi francuskiego kodeksu pieniężnego i finansowego — Zasada niełączenia stanowiska przewodniczącego organu zarządzającego instytucji kredytowej w zakresie jego funkcji nadzorczej z funkcją dyrektora wykonawczego w ramach tej samej instytucji — Artykuł 88 ust. 1 lit. e) dyrektywy 2013/36 i art. L. 511-58 francuskiego kodeksu pieniężnego i finansowego]”2018/C 200/37Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca w sprawie T-133/16: Caisse régionale de crédit agricole mutuel Alpes Provence (Aix-en-Provence, Francja) (przedstawiciele: P. Mele i H. Savoie, avocats)

      Strona skarżąca w sprawie T-134/16: Caisse régionale de crédit agricole mutuel Nord Midi-Pyrénées (Albi, Francja) (przedstawiciele: P. Mele i H. Savoie, avocats)

      Strona skarżąca w sprawie T-135/16: Caisse régionale de crédit agricole mutuel Charente-Maritime Deux-Sèvres (Saintes, Francja) (przedstawiciele: P. Mele i H. Savoie, avocats)

      Strona skarżąca w sprawie T-136/16: Caisse régionale de crédit agricole mutuel Brie Picardie (Amiens, Francja) (przedstawiciele: P. Mele i H. Savoie, avocats)

      Strona przeciwna: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: A. Karpf i C. Hernández Saseta, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Heinzmanna)

      Interwenient popierający stronę przeciwną: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, K.P. Wojcik i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skargi oparte na art. 263 TFUE, mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji EBC, odpowiednio,
   ECB/SSM/2016-969500TJ5KRTCJQWXH05/98, ECB/SSM/2016-969500TJ5KRTCJQWXH05/100, ECB/SSM/2016-969500TJ5KRTCJQWXH05/101 oraz ECB/SSM/2016-969500TJ5KRTCJQWXH05/99 z dnia 29 stycznia 2016 r. wydanych na podstawie art. 4 ust. 1 lit. e) rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzającego EBC szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013, L 287, s. 63), art. 93 rozporządzenia (UE) nr 468/2014 ECB z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiającego ramy współpracy pomiędzy EBC a właściwymi organami krajowymi oraz wyznaczonymi organami krajowymi („rozporządzenie ramowe JMN”) (Dz.U. 2014, L 141, s. 1), oraz art. L. 511-13, L. 511-52, L. 511-58, L. 612-23-1 i R. 612-29-3 code monétaire et financier (francuskiego kodeksu pieniężnego i finansowego).

      Sentencja

            1)

            Skargi zostają oddalone.

            2)

            Caisse régionale de crédit agricole mutuel Alpes Provence, Caisse régionale de crédit agricole mutuel Nord Midi-Pyrénées, Caisse régionale de crédit agricole mutuel Charente-Maritime Deux-Sèvres oraz Caisse régionale de crédit agricole mutuel Brie Picardie pokrywają swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejski Bank Centralny (EBC).

            3)

            Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (
         1
      )	Dz.U. C 175 z 17.5.2016.


201805250451897242018/C 200/381902016TC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180426313221Sprawa T-190/16: Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2018 r. – Azarov/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie — Zamrożenie środków finansowych — Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie — Prawo do obrony — Zasada dobrej administracji — Nadużycie władzy — Prawo własności — Prawo do wolności prowadzenia działalności gospodarczej — Oczywisty błąd w ocenie)
 ---documentbreak--- C2002018PL3110120180426PL0038311322Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2018 r. – Azarov/Rada
   (Sprawa T-190/16) (
         1
      )
   „(Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie — Zamrożenie środków finansowych — Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie — Prawo do obrony — Zasada dobrej administracji — Nadużycie władzy — Prawo własności — Prawo do wolności prowadzenia działalności gospodarczej — Oczywisty błąd w ocenie)”2018/C 200/38Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Mykola Yanovych Azarov (Kijów, Ukraina) (przedstawiciele: adwokaci G. Lansky i A. Egger)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix i F. Naert, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2016/318 z dnia 4 marca 2016 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 60, s. 76), a także rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/311 z dnia 4 marca 2016 r. wprowadzającego w życie rozporządzenie (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 60, s. 1), w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego zostało pozostawione w wykazie osób, podmiotów i organów, do których mają zastosowanie te środki ograniczające.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Mykola Yanovych Azarov zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 222 z 20.6.2016.


201805250731897212018/C 200/467632016TC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180412363722Sprawa T-763/16: Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2018 r. – PY/EUCAP Sahel Niger (Klauzula arbitrażowa — Personel misji międzynarodowych Unii Europejskiej — Spory dotyczące umów o pracę — Dochodzenia wewnętrzne — Ochrona ofiar w razie zgłoszenia mobbingu — Odpowiedzialność umowna)
 ---documentbreak--- C2002018PL3620120180412PL0046362372Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2018 r. – PY/EUCAP Sahel Niger
   (Sprawa T-763/16) (
         1
      )
   „(Klauzula arbitrażowa — Personel misji międzynarodowych Unii Europejskiej — Spory dotyczące umów o pracę — Dochodzenia wewnętrzne — Ochrona ofiar w razie zgłoszenia mobbingu — Odpowiedzialność umowna)”2018/C 200/46Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: PY (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Tymen)

      Strona pozwana: EUCAP Sahel Niger (Niamey, Niger) (przedstawiciele: adwokaci E. Raoult i M. Vicente Hernandez)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 272 TFUE o zasądzenie od EUCAP Sahel Niger odszkodowania na rzecz skarżącego za szkodę, którą poniósł on z uwagi na uchybienie zobowiązaniom umownym, którego dopuściła się EUCAP Sahel Niger.

      Sentencja

            1)

            EUCAP Sahel Niger zapłaci na rzecz PY kwotę 10000 EUR.

            2)

            W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

            3)

            EUCAP Sahel Niger zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, trzema czwartymi kosztów postępowania poniesionych przez PY.

      (
         1
      )	Dz.U. C 6 z 9.1.2017.


201805250671897122018/C 200/392482016TC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180425323211Sprawa T-248/16: Wyrok Sądu z dnia 25 kwietnia 2018 r. – Walfood / EUIPO – Romanov Holding (CHATKA) Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy CHATKA — Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy CHATKA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001] — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 64 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 2017/1001)]
 ---documentbreak--- C2002018PL3210120180425PL0039321321Wyrok Sądu z dnia 25 kwietnia 2018 r. – Walfood / EUIPO – Romanov Holding (CHATKA)
   (Sprawa T-248/16) (
         1
      )
   „Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy CHATKA — Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy CHATKA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001] — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 64 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 2017/1001)]”2018/C 200/39Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Walfood SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat E. Cornu)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Romanov Holding, SL (La Moraleja, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci S. García Cabezas i R. Fernández Iglesias)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 marca 2016 r. (sprawa R 150/2015-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Romanov Holding a Walfood.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Walfood SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 270 z 25.7.2016.


201805250231897602018/C 200/243022017CJC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180412191911Sprawa C-302/17: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Bratislave – Słowacja) – PPC Power a.s. / Finančné riaditeľstvo Slovenskej republiky, Daňový úrad pre vybrané daňové subjekty (Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Cele — Bezpłatny przydział uprawnień — Uregulowanie krajowe opodatkowujące uprawnienia przeniesione i niewykorzystane)
 ---documentbreak--- C2002018PL1910120180412PL0024191191Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Bratislave – Słowacja) – PPC Power a.s. / Finančné riaditeľstvo Slovenskej republiky, Daňový úrad pre vybrané daňové subjekty
   (Sprawa C-302/17) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Cele — Bezpłatny przydział uprawnień — Uregulowanie krajowe opodatkowujące uprawnienia przeniesione i niewykorzystane)”2018/C 200/24Język postępowania: słowacki
      Sąd odsyłający

   Krajský súd v Bratislave

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: PPC Power a.s.

      Strona pozwana: Finančné riaditeľstvo Slovenskej republiky, Daňový úrad pre vybrané daňové subjekty

      Sentencja

   Dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona uregulowaniu krajowemu takiemu jak będące przedmiotem postępowania głównego, które przydzielone bezpłatnie uprawnienia do emisji gazów cieplarnianych, sprzedane lub niewykorzystane przez przedsiębiorstwa objęte systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, opodatkowuje w wysokości 80 % wartości tych uprawnień.
   (
         1
      )	Dz.U. C 269 z 14.8.2017.


201805250741897222018/C 200/478312016TC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180424373711Sprawa T-831/16: Wyrok Sądu z dnia 24 kwietnia 2018 r. – Kabushiki Kaisha Zoom / EUIPO – Leedsworld (ZOOM) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ZOOM — Wcześniejsze, graficzny i słowny, unijne znaki towarowe ZOOM — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}
 ---documentbreak--- C2002018PL3710120180424PL0047371371Wyrok Sądu z dnia 24 kwietnia 2018 r. – Kabushiki Kaisha Zoom / EUIPO – Leedsworld (ZOOM)
   (Sprawa T-831/16) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ZOOM — Wcześniejsze, graficzny i słowny, unijne znaki towarowe ZOOM — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}”2018/C 200/47Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Kabushiki Kaisha Zoom (Tokio, Japonia) (przedstawiciel: adwokat M. de Arpe Tejero)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral, K. Sidat Humphreys i D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Leedsworld, Inc. (New Kensington, Pensylwania, Stany Zjednoczone)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 września 2016 r. (sprawa R 1235/2015-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Kabushiki Kaisha Zoom a Leedsworld.

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 7 września 2016 r. (sprawa R 1235/2015-5) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Kabushiki Kaisha Zoom a Leedsworld Inc.

            2)

            W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

            3)

            EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


201805250321897502018/C 200/253232017CJC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180412192022Sprawa C-323/17: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 12 kwietnia 2018 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) – Irlandia] – People Over Wind, Peter Sweetman / Coillte Teoranta (Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych — Specjalne obszary ochrony — Artykuł 6 ust. 3 — Wstępna kontrola mająca na celu ustalenie, czy konieczne jest dokonanie oceny skutków planu lub przedsięwzięcia dla specjalnego obszaru ochrony — Środki, które mogą zostać uwzględnione w tym celu)
 ---documentbreak--- C2002018PL1920120180412PL0025192202Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 12 kwietnia 2018 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) – Irlandia] – People Over Wind, Peter Sweetman / Coillte Teoranta
   (Sprawa C-323/17) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych — Specjalne obszary ochrony — Artykuł 6 ust. 3 — Wstępna kontrola mająca na celu ustalenie, czy konieczne jest dokonanie oceny skutków planu lub przedsięwzięcia dla specjalnego obszaru ochrony — Środki, które mogą zostać uwzględnione w tym celu)”2018/C 200/25Język postępowania: angielski
      Sąd odsyłający

   High Court (Irlandia)

      Strony w postępowaniu głównym

      Skarżący: People Over Wind, Peter Sweetman

      Pozwana: Coillte Teoranta

      Sentencja

   Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory należy interpretować w ten sposób, że w celu ustalenia, czy konieczne jest dokonanie później odpowiedniej oceny skutków planu lub przedsięwzięcia dla danego terenu, nie należy uwzględniać na etapie wstępnej kontroli środków mających na celu uniknięcie lub ograniczenie szkodliwego wpływu tego planu lub przedsięwzięcia na ów teren.
   (
         1
      )	Dz.U. C 277 z 21.8.2017.