title: Sprawa T-444/13 P: Wyrok Sądu z dnia 10 października 2014 r. – EMA przeciwko BU (Odwołanie — Służba Publiczna — Personel tymczasowy — Umowa na czas określony — Decyzja o nieprzedłużeniu — Właściwość Sądu do spraw Służby Publicznej — Artykuł 8 akapit pierwszy WZIP — Obowiązek staranności)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/39

         Wyrok Sądu z dnia 10 października 2014 r. – EMA przeciwko BU
   (Sprawa T-444/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba Publiczna - Personel tymczasowy - Umowa na czas określony - Decyzja o nieprzedłużeniu - Właściwość Sądu do spraw Służby Publicznej - Artykuł 8 akapit pierwszy WZIP - Obowiązek staranności))
   2014/C 421/53
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Europejska Agencja Leków (EMA) (przedstawiciele: T. Jabłoński i N. Rampal Olmedo, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

      Druga strona postępowania: BU (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 26 czerwca 2013 r., BU/EMA, F-135/11, F-51/12 i F-110/12, Zb.Orz.SP, EU:F:2013:93.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Europejska Agencja Leków (EMA) pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez BU w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013.


title: Sprawa F-46/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 5 lipca 2011 r. — V przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Członek personelu kontraktowego — Warunki zatrudnienia — Zdolność fizyczna — Badanie lekarskie poprzedzające zatrudnienie — Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania ich danych osobowych — Tajemnica lekarska — Przekazanie informacji lekarskich pomiędzy instytucjami — Prawo do poszanowania życia prywatnego)

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/50

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 5 lipca 2011 r. — V przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-46/09) (1)

   (Służba publiczna - Członek personelu kontraktowego - Warunki zatrudnienia - Zdolność fizyczna - Badanie lekarskie poprzedzające zatrudnienie - Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania ich danych osobowych - Tajemnica lekarska - Przekazanie informacji lekarskich pomiędzy instytucjami - Prawo do poszanowania życia prywatnego)
   2011/C 282/92
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: V (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci É. Boigelot i S. Woog)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: K. Zejdová i S. Seyr, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Europejski Inspektor Ochrony Danych (przedstawiciele: M.V. Pérez Asinari i H. Kranenborg, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności opinii lekarskiej z dnia 18 grudnia 2008 r. o niezdolności fizycznej i po drugie, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o wycofaniu oferty zatrudnienia złożonej uprzednio stronie skarżącej.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 19 grudnia, na mocy której Parlament Europejski wycofał ofertę zatrudnienia złożoną uprzednio V.

               2)

               Zasądza się od Parlamentu Europejskiego na rzecz V kwotę 25 000 EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Parlament Europejski pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez stronę skarżącą.

               5)

               Europejski Inspektor Ochrony Danych, występujący w charakterze interwenienta, pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 11 z 16.1.2010, s. 40.


title: Wykreślenie sprawy C-163/05

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/33

         Wykreślenie sprawy C-163/05 (1)

   (2006/C 60/72)

      (Język postępowania: portugalski)

   Postanowieniem z dnia 10 listopada 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-163/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej.

      (1)  Dz.U. C 132 z 28.5.2005.


title: Sprawa T-360/04: Skarga wniesiona dnia 2 września 2004 r. przez FG Marine S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/59

         Skarga wniesiona dnia 2 września 2004 r. przez FG Marine S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-360/04)
   (2004/C 262/108)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 2 września 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesiona przez spółkę FG Marine S.A., z siedzibą w Roissy (Francja), reprezentowaną przez Marie-Aline Michel, adwokata, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie od Komisji, tytułem odpowiedzialności pozaumownej w związku z wydaniem decyzji 2000/513/WE z dnia 8 września 1999 r. w sprawie odzyskania pomocy przyznanej przez Francję spółce Stardust Marine (Dz.U. L 206, str. 6), odszkodowania na rzecz skarżącej oraz stwierdzenie, że odszkodowanie, którego ma prawo domagać się skarżąca nie może być niższe niż 200 000 000 franków francuskich (30 489 803, 44 euro).

         Zarzuty i główne argumenty
   Spółka skarżąca w niniejszej sprawie, wspólnik większościowy spółki Stardust Marine, zamierza pociągnąć do odpowiedzialności pozaumownej Wspólnotę w związku ze szkodą, jaką poniosła w wyniku decyzji Komisji z dnia 8 września 1999 r., uznającej za niezgodne ze wspólnym rynkiem: podwyższenie kapitału, wpłaty na rachunek bieżący oraz dokapitalizowanie Stardust Marine dokonane przez Consortium de Réalisation (CDRE) w związku z programem naprawczym Crédit Lyonnais oraz nakazującej ich odzyskanie.
   Zobowiązanie do zwrotu pomocy zawarte we wspomnianej decyzji był przyczyną upadłości Stardust Marine, co pozbawiło skarżącą korzyści z restrukturyzacji, którą przeprowadziła.
   Na poparcie swoich roszczeń FG Marine podnosi przede wszystkim to, że decyzja będąca przedmiotem niniejszego sporu, której nieważność została stwierdzona wyrokiem Trybunału z dnia 16 maja 2002 r. w sprawie C-482/99 Republika Francuska przeciwko Komisji (1), nie uwzględniała zasady prywatnego inwestora. Ponadto, wydając tę decyzję, Komisja nie uwzględniła kontekstu czasowego i nie potraktowała Crédit Lyonnais i jego oddziałów jako akcjonariuszy Stardust Marine, ale jako obsługujące ją banki. Poza tym, sporna decyzja całkowicie pomijała perspektywy programu naprawczego Stardust Marine.

      (1)  Rec. 2002; str. I-4397.


title: Sprawa F-118/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 25 lutego 2014 r. – Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Decyzja organu powołującego w sprawie przeniesienia urzędnika w stan spoczynku i przyznania renty inwalidzkiej — Decyzja, w której nie zajęto stanowiska w sprawie zawodowego pochodzenia choroby uzasadniającej przeniesienie w stan spoczynku — Spoczywający na organie powołującym obowiązek uznania zawodowego pochodzenia choroby — Artykuł 78 akapit piąty regulaminu pracowniczego — Konieczność zwołania nowej komisji ds. inwalidztwa — Istotność wcześniejszej decyzji wydanej na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego — Artykuł 76 regulaminu postępowania — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna a w części oczywiście bezzasadna)

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/44

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 25 lutego 2014 r. – Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-118/11) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Decyzja organu powołującego w sprawie przeniesienia urzędnika w stan spoczynku i przyznania renty inwalidzkiej - Decyzja, w której nie zajęto stanowiska w sprawie zawodowego pochodzenia choroby uzasadniającej przeniesienie w stan spoczynku - Spoczywający na organie powołującym obowiązek uznania zawodowego pochodzenia choroby - Artykuł 78 akapit piąty regulaminu pracowniczego - Konieczność zwołania nowej komisji ds. inwalidztwa - Istotność wcześniejszej decyzji wydanej na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego - Artykuł 76 regulaminu postępowania - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna a w części oczywiście bezzasadna))
   2014/C 102/65
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy, A. Dal Ferro, avocat)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji odmownej Komisji w sprawie wydania decyzji dotyczącej zawodowego pochodzenia choroby skarżącego.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako w części oczywiście niedopuszczalna a w części oczywiście bezzasadna.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012, s. 70.


title: Sprawa C-440/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 6 października 2008 r. — F. Gielen, druga strona: Staatssecretaris van Financiën

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 6 października 2008 r. — F. Gielen, druga strona: Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-440/08)
   (2008/C 327/24)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: F. Gielen

      Druga strona: Staatssecretaris van Financiën
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 43 WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie zastosowaniu przepisu prawa podatkowego państwa członkowskiego do zysku, który obywatel innego państwa członkowskiego (podatnik zagraniczny) osiągnął z części swojego przedsiębiorstwa położonej w pierwszym państwie członkowskim, gdy przepis ten w świetle określonej wykładni wprowadza wprawdzie rozróżnienie między podatnikami krajowymi i zagranicznymi, które — samo w sobie — jest sprzeczne z art. 43 WE, ale zainteresowany podatnik zagraniczny miał możliwość dokonania wyboru, by być traktowanym jak podatnik krajowy, lecz z niej nie skorzystał z powodów osobistych?


title: Sprawa C-374/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 15 lipca 2015 r. przez Harper Hygienics S.A. od wyroku Sądu dnia 13 maja 2015 r. w sprawie T-363/12, Harper Hygienics przeciwko OHMI – Clinique Laboratories (CLEANIC natural beauty)

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/14

         Odwołanie wniesione w dniu 15 lipca 2015 r. przez Harper Hygienics S.A. od wyroku Sądu dnia 13 maja 2015 r. w sprawie T-363/12, Harper Hygienics przeciwko OHMI – Clinique Laboratories (CLEANIC natural beauty)
   (Sprawa C-374/15 P)
   (2016/C 145/17)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Harper Hygienics S.A. (Przedstawiciel: D. Rzążewska)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Clinique Laboratories, LLC
   Postanowieniem Trybunału (Dziesiąta Izba) z dnia 28 stycznia 2016 r. odwołanie zostało w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.


title: Sprawa T-157/08: Wyrok Sądu z dnia 8 lutego 2011 r. — Paroc przeciwko OHIM (INSULATE FOR LIFE) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego INSULATE FOR LIFE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Decyzja potwierdzająca jedynie wcześniejszą decyzję — Częściowa niedopuszczalność)

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/15

         Wyrok Sądu z dnia 8 lutego 2011 r. — Paroc przeciwko OHIM (INSULATE FOR LIFE)
   (Sprawa T-157/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego INSULATE FOR LIFE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Decyzja potwierdzająca jedynie wcześniejszą decyzję - Częściowa niedopuszczalność)
   2011/C 89/33
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Paroc Oy AB (Helsinki, Finlandia) (przedstawiciel: J. Palm)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 lutego 2008 r. (sprawa R 54/200-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego INSULATE FOR LIFE jako wspólnotowego znaku towarowego

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona i w części oddalona.

               2)

               Paroc Oy AB zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 5.7.2008.


title: Sprawa T-85/10: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2010 r. — Alfa Acciai przeciwko Komisji

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/66

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2010 r. — Alfa Acciai przeciwko Komisji
   (Sprawa T-85/10)
   2010/C 100/97
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Alfa Acciai SpA (Brescia, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci D. Fosselard, S. Amoruso, L.Vitolo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji C(2002) 7492 wersja ostateczna, z dnia 30 września 2009 r. (sprawa COMP/37.956 — Pręty zbrojeniowe do betonu), wydanej wskutek stwierdzenia przez Sąd nieważności pierwotniej decyzji (zwanej dalej „decyzją”), zmienionej i uzupełnionej decyzją C(2009) 9912 wersja ostateczna z dnia 8 grudnia 2009 r. (zwaną dalej „decyzja uzupełniającą”), w zakresie w jakim stwierdza ona naruszenie art. 65 traktatu EWWiS przez Alfa Acciai SpA i nakłada na nią grzywnę w kwocie 7,175 miliona EUR;

         tytułem zarzutu ewentualnego:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 przewidującego sankcje wobec skarżącej;

         tytułem zarzutu ewentualnego powołanego w dalszej kolejności:

               —

               zmniejszenie kwoty grzywny;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są takie same jak powołane w sprawie T-70/10 Feralpi Holding Spa przeciwko Komisji i T-83/10 Riva Fire Spa przeciwko Komisji.
   Skarżąca podnosi w szczególności:

               brak kompetencji Komisji w zakresie karania naruszeń art. 65 traktatu EWWiS po wygaśnięciu jego mocy obowiązującej, a w każdym razie w zakresie posłużenia się jako podstawą prawną art. 7 ust. 1 i art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) 1/2003 (1);

               naruszenia prawa do obrony skarżącej w trakcie postępowania administracyjnego, gdyż Komisja nie doręczyła skarżącej nowego zawiadomienia o przedstawieniu zarzutów, ograniczając się do zakomunikowania jej listownie swej intencji ponownego wydania decyzji. Państwa członkowskie nie zostały wysłuchane, ani nie uczestniczyły w rozprawie końcowej. Ponadto skarżąca nie miała możliwości przedstawienia swego stanowiska co do ponownego wydania decyzji;

               naruszenie art. 65 ust. 1 traktatu EWWiS w zakresie w jakim okoliczności opisane w decyzji nie stanowiły jednolitego i ciągłego porozumienia;

               naruszenie wytycznych w zakresie obliczenia wysokości grzywien wymierzanych na podstawie art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1/2003, jak również naruszenie zasady równości i proporcjonalności w ramach badania zachowania skarżącej i ustalenia kwoty grzywny.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz. U. L, z dnia 4.1.2003. s. 1)


title: Sprawa T-113/11: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2011 r. — Schutzgemeinschaft Milch und Milcherzeugnisse przeciwko Komisji

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/30

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2011 r. — Schutzgemeinschaft Milch und Milcherzeugnisse przeciwko Komisji
   (Sprawa T-113/11)
   2011/C 145/50
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Schutzgemeinschaft Milch und Milcherzeugnisse eV (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: M. Loschelder i V. Schoene, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 1122/2010 z dnia 2 grudnia 2010 r. rejestrującego w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Gouda Holland (ChOG)];

               —

               obciążenie Komisji niezbędnymi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia podziału kompetencji

                           —

                           W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że naruszony został podział kompetencji przewidziany w rozporządzeniu (WE) nr 510/2006 (1), gdyż nie przeprowadzono żadnego postępowania krajowego w przedmiocie zarejestrowanego na mocy zaskarżonego rozporządzenia chronionego oznaczenia geograficznego „Gouda Holland”.

                           —

                           Strona skarżąca utrzymuje, że pierwotny wniosek dotyczył rejestracji wyrażenia „Hollandse Gouda” i tylko w odniesieniu do tej nazwy przeprowadzono obowiązkowe krajowe postępowanie wstępne zgodnie z art. 5 rozporządzenia nr 510/2006.

               2)

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1898/2006 (2)

                           —

                           W tym miejscu strona skarżąca podnosi, że sformułowanie „Gouda Holland” nie jest wyrażeniem w języku niderlandzkim.

               3)

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia art. 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 510/2006 oraz art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1898/2006

                           —

                           W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że zarejestrowana nazwa nie jest używana.

               4)

               Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 510/2006

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że dopuszczono się naruszenia art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 510/2006, gdyż „Gouda Holland” nie jest „tradycyjną” nazwą niegeograficzną.

               5)

               Zarzut piąty, dotyczący naruszenia art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 510/2006

                           —

                           W ramach zarzutu piątego strona skarżąca podnosi, że naruszono art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 510/2006, gdyż oznaczenie „Gouda Holland” nie posiada żadnych szczególnych cech charakterystycznych ani charakterystycznego wyglądu.

               6)

               Zarzut szósty, dotyczący naruszenia art. 30 i 36 TFUE

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że zaskarżone rozporządzenie w nieuzasadniony sposób narusza swobodę przepływu towarów ze względu na to, że mleko od hodowców krów mlecznych z terenu Niderlandów, które zostało dopuszczone do wytwarzania „Gouda Holland” nie posiada szczególnych właściwości.

               7)

               Zarzut siódmy, dotyczący naruszenia art. 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 510/2006

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w tym miejscu w szczególności, że naruszono art. 2 ust. 2 w związku z art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 510/2006, jako że słowo „Holland” jest synonimem nazwy kraju „Niderlandy”. Ponadto nie zostały spełnione szczególne wymogi odnoszące się do rejestracji nazw krajów.

               8)

               Zarzut ósmy, dotyczący naruszenia art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 510/2006

                           —

                           W tym względzie strona skarżąca twierdzi, że wobec wcześniejszego zarejestrowania oznaczenia „Noord-Hollandse Gouda g.U.” rejestracja oznaczenia „Gouda Holland” została dokonana z naruszeniem uczciwych miejscowych zwyczajów i doprowadziła do powstania ryzyka wprowadzenia w błąd.

               9)

               Zarzut dziewiąty, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności i zasad postępowania, a także przekroczenia zakresu uznania

                           —

                           Strona skarżąca podnosi wreszcie, że strona pozwana nie wyjaśniła w zaskarżonym rozporządzeniu, że oznaczenie „Gouda” jest nazwą rodzajową. Według strony skarżącej, w świetle orzecznictwa Trybunału i praktyki Komisji takie wyjaśnienie było możliwe, a w rozpatrywanym stanie rzeczy konieczne. Brak rzeczonego wyjaśnienia oznacza naruszenie zasady proporcjonalności i zasad postępowania, a także przekroczenie zakresu uznania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. Dz 93, s. 12).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1898/2006 z dnia 14 grudnia 2006 r. określające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. Dz 369, s. 1).


title: Sprawa C-140/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Frankfurt am Main – Niemcy) – Annett Altmann i in. przeciwko Bundesanstalt für Finanzdienstleistungsaufsicht (Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Dyrektywa 2004/39/WE – Artykuł 54 – Obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej spoczywający na krajowych organach nadzoru finansowego – Informacje dotyczące przedsiębiorstwa inwestycyjnego w stanie likwidacji, które dopuściło się oszustw)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/3

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Frankfurt am Main – Niemcy) – Annett Altmann i in. przeciwko Bundesanstalt für Finanzdienstleistungsaufsicht
      (Sprawa C-140/13) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Dyrektywa 2004/39/WE - Artykuł 54 - Obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej spoczywający na krajowych organach nadzoru finansowego - Informacje dotyczące przedsiębiorstwa inwestycyjnego w stanie likwidacji, które dopuściło się oszustw)
      (2015/C 016/03)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Frankfurt am Main

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Annett Altmann, Torsten Altmann, Hans Abel, Waltraud Apitzsch, Uwe Apitzsch, Simone Arnold, Barbara Assheuer, Ingeborg Aubele, Karl-Heinz Aubele

         Strona pozwana: Bundesanstalt für Finanzdienstleistungsaufsicht

         przy udziale: Franka Schmitta

         Sentencja

      Artykuł 54 ust. 1 i 2 dyrektywy 2004/39 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniającej dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 93/22/EWG należy interpretować w ten sposób, że krajowy organ nadzoru może w ramach postępowania administracyjnego powołać się na obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej wobec osoby, która poza przypadkiem objętym zakresem prawa karnego lub poza ramami postępowania w sprawach cywilnych lub gospodarczych, zwróciła się do niego o dostęp do informacji dotyczących przedsiębiorstwa inwestycyjnego, znajdującego się w stanie likwidacji, nawet wówczas gdy istota koncepcji działalności gospodarczej tego przedsiębiorstwa polegała na oszustwie inwestycyjnym na szeroką skalę i świadomym szkodzeniu inwestorom, a niektóre osoby odpowiedzialne za rzeczone przedsiębiorstwo zostały skazane na kary pozbawienia wolności.

         (1)  Dz.U. C 156 z 1.6.2013.


title: Sprawa C-456/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 93/37/EWG — Zamówienie publiczne na roboty budowlane — Zawiadomienie kandydatów i oferentów o decyzjach dotyczących udzielenia zamówienia — Dyrektywa 89/665/EWG — Procedury zaskarżenia w sprawach udzielania zamówień publicznych — Termin na wniesienie skargi — Dzień, od którego rozpoczyna się bieg terminu na wniesienie skargi)

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/12

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-456/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 93/37/EWG - Zamówienie publiczne na roboty budowlane - Zawiadomienie kandydatów i oferentów o decyzjach dotyczących udzielenia zamówienia - Dyrektywa 89/665/EWG - Procedury zaskarżenia w sprawach udzielania zamówień publicznych - Termin na wniesienie skargi - Dzień, od którego rozpoczyna się bieg terminu na wniesienie skargi)
   2010/C 63/18
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Zavvos, M. Konstantinidis i E. White, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciele: D. O'Hagan, pełnomocnik, A. Collins, SC)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. L 395, s. 33) — Naruszenie art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (Dz.U. L 199, s. 54) — Zawiadomienie o decyzji w sprawie udzielenia zamówienia — Obowiązek jasnego określenia terminu zaskarżenia decyzji o udzieleniu zamówienia publicznego

      Sentencja

               1)

               Irlandia,

                           —

                           ze względu na okoliczność, że National Roads Authority nie zawiadomiła oferenta, którego oferta została odrzucona, o swej decyzji o udzieleniu zamówienia na koncepcję, budowę, finansowanie i użytkowanie zachodniej obwodnicy autostradowej miasta Dundalk, a także

                           —

                           utrzymując w mocy przepisy art. 84A ust. 4 Rules of the Superior Courts (regulaminu sądów najwyższej instancji), w brzmieniu wynikającym ze Statutory Instrument No 374/1998 w zakresie, w jakim wywołują one niepewność co do decyzji, na którą ma być złożona skarga, oraz co do ustalenia terminu na wniesienie tej skargi,

                     uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. i art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 97/52/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1997 r. — w odniesieniu do pierwszego zarzutu, oraz na mocy art. 1 ust. 1 dyrektywy 89/665, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 92/50 — w odniesieniu do drugiego zarzutu.

               2)

               Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 313 z 06.12.2008.


title: Sprawa T-540/13: Postanowienie Sądu z dnia 2 października 2015 r. – Société européenne des chaux et liants/ECHA (Skarga o stwierdzenie nieważności — REACH — Nałożenie opłaty administracyjnej za błąd w oświadczeniu dotyczącym rozmiaru przedsiębiorstwa — System językowy — Termin do wniesienia skargi — Niedopuszczalność)

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/55

         Postanowienie Sądu z dnia 2 października 2015 r. – Société européenne des chaux et liants/ECHA
   (Sprawa T-540/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - REACH - Nałożenie opłaty administracyjnej za błąd w oświadczeniu dotyczącym rozmiaru przedsiębiorstwa - System językowy - Termin do wniesienia skargi - Niedopuszczalność))
   (2015/C 389/62)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Société européenne des chaux et liants (Bourgoin-Jallieu, Francja) (przedstawiciel: adwokat J. Dezarnaud)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: M. Heikkilä, A. Iber i C. Schultheiss, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji ECHA SME (2013) 1665 z dnia 21 maja 2013 r. w części, w której nakłada na skarżącą opłatę administracyjną.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Société européenne des chaux et liants pokrywa oprócz własnych kosztów koszty poniesione przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA).

      (1)  Dz.U. C 31 z 1.12.2014.


title: Sprawa F-136/11: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/24

         Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-136/11)
   2012/C 65/46
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: D. Abreu Caldas, A. Coolen, E. Marchal, S. Orlandi, J.-N. Louis, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji określającej wartość uprawnień emerytalnych, nabytych przez skarżącą przed wstąpieniem do służby, we wspólnotowym systemie emerytalnym

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 24 maja 2011 r. anulującej i zastępującej propozycję przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącej w ramach wniosku złożonego przez nią na podstawie art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, oraz zawierającej nową propozycję dokonania obliczenia na podstawie ogólnych przepisów wykonawczych, przyjętych w dniu 3 marca 2011 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-523/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 kwietnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Wintersteiger AG przeciwko Products 4U Sondermaschinenbau GmbH (Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych — Jurysdykcja w sprawach mających za przedmiot „czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego albo roszczenia wynikające z takiego czynu” — Ustalenie miejsca, gdzie nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę — Witryna internetowa podmiotu świadczącego usługę linków sponsorowanych, operująca pod nazwą krajowej domeny najwyższego poziomu państwa członkowskiego — Używanie przez reklamodawcę słowa kluczowego identycznego ze znakiem towarowym zarejestrowanym w innym państwie członkowskim)

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 kwietnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Wintersteiger AG przeciwko Products 4U Sondermaschinenbau GmbH
   (Sprawa C-523/10) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych - Jurysdykcja w sprawach mających za przedmiot „czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego albo roszczenia wynikające z takiego czynu” - Ustalenie miejsca, gdzie nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę - Witryna internetowa podmiotu świadczącego usługę linków sponsorowanych, operująca pod nazwą krajowej domeny najwyższego poziomu państwa członkowskiego - Używanie przez reklamodawcę słowa kluczowego identycznego ze znakiem towarowym zarejestrowanym w innym państwie członkowskim)
   2012/C 165/08
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Wintersteiger AG

      Strona pozwana: Products 4U Sondermaschinenbau GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof — Wykładnia art. 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1) — Określenie jurysdykcji w odniesieniu do powództwa o zakazanie rezerwowania oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym u usługodawcy będącego operatorem wyszukiwarki internetowej w celu doprowadzenia w wyniku użycia tego oznaczenia jako wyszukiwanego hasła („AdWord”) do automatycznego wyświetlenia reklamy produktów i usług identycznych lub podobnych do tych, dla których dany znak towarowy został zarejestrowany — Sytuacja, w której znak towarowy jest chroniony w pierwszym państwie członkowskim a wspomniane wyświetlenie reklamy działa wyłącznie w domenie pierwszego poziomu („top-level domain”) tej wyszukiwarki, która jest przeznaczona dla innego państwa członkowskiego, ale jednocześnie jest dostępna z pierwszego państwa członkowskiego i w języku tego pierwszego państwa — Kryteria dla określenia „miejsca, gdzie nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę”

      Sentencja

   Artykuł 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że spór, którego przedmiotem jest naruszenie znaku towarowego zarejestrowanego w jednym państwie członkowskim przez fakt używania, przez reklamodawcę, słowa kluczowego identycznego z tym znakiem towarowym w witrynie internetowej wyszukiwarki operującej pod domeną krajową najwyższego poziomu innego państwa członkowskiego może być wytoczony przed sądami państwa członkowskiego, w którym znak towarowy jest zarejestrowany, bądź przed sądami państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę reklamodawca.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa T-663/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 16 grudnia 2013 r. przez Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej od wyroku wydanego w dniu 17 października 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-69/11 BF przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/39

         Odwołanie wniesione w dniu 16 grudnia 2013 r. przez Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej od wyroku wydanego w dniu 17 października 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-69/11 BF przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa T-663/13 P)
   2014/C 52/75
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej (przedstawiciele: T. Kennedy i J. Vermer, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: BF

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w sprawie F-69/11;

               —

               uwzględnienie żądań podniesionych przez Trybunał Obrachunkowy w postępowaniu w pierwszej instancji, mianowicie oddalenie skargi jako bezzasadnej;

               —

               obciążenie BF kosztami postępowania w niniejszej instancji oraz kosztami postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa przez Sąd do spraw Służby Publicznej poprzez dokonanie błędnej wykładni oraz błędne zastosowanie art. 6 decyzji nr 45-2010 z dnia 17 czerwca 2010 r. dotyczącej procedury wyboru kierowników wydziału i dyrektorów.

               2)

               Zarzut drugi, dotyczący przeinaczenia dowodu przez Sąd, ponieważ uznał on, iż noty przekazane kandydatom przez komisję kwalifikacyjną stanowiły informację, którą powinno było zawierać sporządzone przez nią sprawozdanie przekazane organowi powołującemu.

               3)

               Zarzut trzeci, dotyczący przeinaczenia faktów, ponieważ Sąd naruszył spoczywający na nim obowiązek zbadania okoliczności stanu faktycznego, na których opiera stwierdzenie przez siebie wystąpienia uchybienia proceduralnego.

               4)

               Zarzut czwarty, dotyczący braku uzasadnienia i naruszenia prawa powodującego uszczerbek dla jednolitości orzecznictwa, jako że Sąd orzekł, iż naruszenie proceduralne dotyczące braku uzasadnienia wymaganego przez art. 6 ust. 1 decyzji nr 45-2010 w odniesieniu do sprawozdania komisji kwalifikacyjnej może spowodować stwierdzenie nieważności decyzji zaskarżonych w pierwszej instancji.


title: Sprawa C-21/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – Simon, Evers & Co GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Hafen [Odesłanie prejudycjalne – Polityka handlowa – Cło antydumpingowe – Rozporządzenie (WE) nr 499/2009 – Ważność – Przywóz produktów pochodzących z Chin – Przywóz tych samych produktów wysyłanych z Tajlandii – Obejście – Dowód – Odmowa współpracy]

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/9

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – Simon, Evers & Co GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Hafen
      (Sprawa C-21/13) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Polityka handlowa - Cło antydumpingowe - Rozporządzenie (WE) nr 499/2009 - Ważność - Przywóz produktów pochodzących z Chin - Przywóz tych samych produktów wysyłanych z Tajlandii - Obejście - Dowód - Odmowa współpracy])
      (2014/C 395/11)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Simon, Evers & Co GmbH

         Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Hafen

         Sentencja

      Ocena pytania przedłożonego przez sąd odsyłający Trybunałowi nie dostarczyła żadnego elementu, który mógłby wpłynąć na ważność rozporządzenia Rady (WE) nr 499/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1174/2005 na przywóz ręcznych wózków paletowych i ich zasadniczych części pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz tego samego produktu wysyłanego z Tajlandii, niezależnie od tego, czy zgłaszanego jako pochodzący z Tajlandii, czy też nie.

         (1)  Dz.U. C 114 z 20.4.2013.


title: Sprawa C-175/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 10 kwietnia 2014 r. – Ralph Prankl

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 10 kwietnia 2014 r. – Ralph Prankl
   (Sprawa C-175/14)
   2014/C 235/04
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ralph Prankl

      Pozwany organ: Bundesfinanzgericht

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (1) w brzmieniu dyrektywy Rady 92/108/EWG (2) z dnia 14 grudnia 1992 r. należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, zgodnie z którymi podatek akcyzowy (podatek od wyrobów tytoniowych) w odniesieniu do towarów objętych podatkiem akcyzowym (papierosy), które w (pierwszym) państwie członkowskim zostały wprowadzone do konsumpcji i bez zastosowania dokumentu towarzyszącego zgodnie z art. 7 ust. 4 tej dyrektywy zostały przetransportowane drogą lądową przez jedno albo kilka państw członkowskich (państwa członkowskie tranzytu) do dalszego państwa członkowskiego (państwo członkowskie przeznaczenia) w celu sprzedaży w państwie członkowskim przeznaczenia, jest również pobierany w państwie członkowskim tranzytu?

      (1)  Dz.U. L 76, s.1

      (2)  Dyrektywa Rady 92/108/EWG z dnia 14 grudnia 1992 r. zmieniająca dyrektywę Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania; Dz.U. L 390, s.124.


title: Sprawa T-2/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 października 2009 r. — Landesanstalt für Medien Nordrhein-Westfalen przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/47

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 października 2009 r. — Landesanstalt für Medien Nordrhein-Westfalen przeciwko Komisji
   (Sprawa T-2/08) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   2009/C 282/90
   Język postępowania: niemiecki.

      Strony

      Strona skarżąca: Landesanstalt für Medien Nordrhein-Westfalen (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: A. Rosenfeld i G.B. Lehr, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: K. Gross i B. Martenczuk, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i J. Möller, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2008/708/WE z dnia 23 października 2007 r. w sprawie pomocy państwa C 34/06 (ex N 29/05 i ex CP 13/04), jaką Republika Federalna Niemiec zamierza przyznać na wprowadzenie naziemnej telewizji cyfrowej (DVB-T) w Nadrenii Północnej-Westfalii (Dz.U. 2008, L 236, s. 10).

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Landesanstalt für Medien Nordrhein-Westfalen pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Wspólnot Europejskich.

               3)

               Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008


title: Sprawa T-97/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 lipca 2006 r. — Rossi przeciwko OHIM — Marcorossi (MARCOROSSI) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego MARCOROSSI — Wcześniejszy krajowy i międzynarodowy słowny znak towarowy MISS ROSSI — Wcześniejszy wspólnotowy słowny znak towarowy SERGIO ROSSI — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/40

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 lipca 2006 r. — Rossi przeciwko OHIM — Marcorossi (MARCOROSSI)
   (Sprawa T-97/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego MARCOROSSI - Wcześniejszy krajowy i międzynarodowy słowny znak towarowy MISS ROSSI - Wcześniejszy wspólnotowy słowny znak towarowy SERGIO ROSSI - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)
   (2006/C 224/86)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Sergio Rossi SpA (San Mauro Pascoli, Włochy) (Przedstawiciel: adwokat A. Ruo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Marcorossi Srl (Bodio Lommago, Włochy) (Przedstawiciele : adwokaci P. Roncaglia, G. Lazzeretti, M. Boleto i E. Gavuzzi)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 grudnia 2004 r. (sprawa R 226/2003-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Sergio Rossi SpA a Marcorossi Srl
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca ponosi — oprócz kosztów własnych — także koszty poniesione przez interwenienta.

               3)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 115 z 14.5.2005


title: Sprawa C-440/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 10 czerwca 2015 r. w sprawie T-514/13 AgriCapital Corp./Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 10 sierpnia 2015 r. przez AgriCapital Corp.

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 10 czerwca 2015 r. w sprawie T-514/13 AgriCapital Corp./Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 10 sierpnia 2015 r. przez AgriCapital Corp.
   (Sprawa C-440/15 P)
   (2016/C 191/03)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: AgriCapital Corp. (przedstawiciele: P. Meyer, Rechtsanwalt, M. Gramsch, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   Postanowieniem Trybunału Sprawiedliwości (dziesiąta izba) z dnia 3 marca 2016 r. odwołanie zostało odrzucone jako niedopuszczalne.


title: Sprawa T-283/14: Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Advansa i in./Komisja (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/66

         Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Advansa i in./Komisja
   (Sprawa T-283/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 294/81)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ibbenbüren, Niemcy); Aurubis AG (Hamburg, Niemcy); Cabb GmbH (Gersthofen, Niemcy); CBW Chemie GmbH Bitterfeld-Wolfen (Bitterfeld-Wolfen, Niemcy); CFB Chemische Fabrik Brunsbüttel GmbH & Co. KG (Brunsbüttel, Niemcy); Clariant Produkte (Deutschland) GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy); Dow Olefinverbund GmbH (Schkopau, Niemcy); Dow Deutschland Anlagengesellschaft mbH (Stade, Niemcy); Dralon GmbH (Dormagen, Niemcy); Ems-Chemie (Neumünster) GmbH & Co. KG (Neumünster, Niemcy); Hahl Filaments GmbH (Munderkingen, Niemcy); ISP Marl GmbH (Marl, Niemcy); Messer Produktionsgesellschaft mbH Siegen (Sulzbach, Niemcy); Messer Produktionsgesellschaft mbH Salzgitter (Sulzbach); Nabaltec AG (Schwandorf, Niemcy); Siltronic AG (Munich, Niemcy); Trevira GmbH (Bobingen, Niemcy); Wacker Chemie AG (Monachium, Niemcy); oraz Westfalen Industriegase GmbH (Münster, Niemcy) (przedstawiciele: C. Arhold, L. Petersen, F.-A. Wesche, N. Wimmer i T. Woltering, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez C. von Donata i G. Quardt, adwokatów)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia określonego w art. 108 ust. 2 TFUE postępowania w przedmiocie środków wdrożonych przez Republikę Federalną Niemiec w formie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)].

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosku o dopuszczenie Urzędu Nadzoru EFTA do sprawy w charakterze interwenienta.

               3)

               Advansa GmbH, Akzo Nobel Industrial Chemicals GmbH, Aurubis AG, Cabb GmbH, CBW Chemie GmbH Bitterfeld-Wolfen, CFB Chemische Fabrik Brunsbüttel GmbH & Co. KG, Clariant Produkte (Deutschland) GmbH, Dow Olefinverbund GmbH, Dow Deutschland Anlagengesellschaft mbH, Dralon GmbH, Ems-Chemie (Neumünster) GmbH & Co. KG, Hahl Filaments GmbH, ISP Marl GmbH, Messer Produktionsgesellschaft mbH Siegen, Messer Produktionsgesellschaft mbH Salzgitter, Nabaltec AG, Siltronic AG, Trevira GmbH, Wacker Chemie AG i Westfalen Industriegase GmbH pokrywają koszty własne, a także poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa T-259/15: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2015 r. – Close i Cegelec/Parlament

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/48

         Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2015 r. – Close i Cegelec/Parlament
   (Sprawa T-259/15)
   (2015/C 236/63)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: SA Close (Harzé-Aywaille, Belgia); i Cegelec (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J.M. Rikkers i J.L. Teheux)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenia nieważności decyzji parlamentu Europejskiego, której data wydania nie jest znana, o udzieleniu zamówienia publicznego na roboty budowlane dotyczącego „Projektu rozbudowy i modernizacji budynku im. Konrada Adenauera w Luksemburgu” część 73 (centralne zasilanie energią elektryczną), numer INLO-D-UPIL-T-14-A04, Association Momentanée ENERGIE-KAD (złożonego ze spółek MERSCH et SCHMITZ PRODUCTION SARL i ENERGOLUX S.A.) oraz jednocześnie o niewybraniu oferty skarżących.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia i zasady przejrzystości, ze względu na to, że na podstawie powodów odrzucenia oferty skarżących i fragmentów decyzji o udzieleniu zamówienia Association Momentanée ENERGIE-KAD nie można było sprawdzić, czy ci oferenci spełniali określone w dokumentacji przetargowej wymogi wyboru w zakresie jakości.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie i naruszenia zasad równości i niedyskryminacji.

         Skarżące podnoszą, że Parlament Europejski popełnił oczywisty błąd w ocenie udzielając spornego zamówneia Association Momentanée ENERGIE-KAD i że kryteria wyboru nie były stosowane zgodnie ze specyfikacją warunków zamówienia oraz z poszanowaniem zasad przejrzystości, proporcjonalności, równego traktowania i niedyskryminacji wymaganych przez art. 102 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 (1).

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298, s. 1).


title: Sprawa C-491/11 P: Postanowienie Trybunału z dnia 27 czerwca 2012 r. — Fuchshuber Agrarhandel GmbH przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Wspólna polityka rolna — Zakup kukurydzy od węgierskiego organu interwencyjnego — Niewystarczające zapasy — Utrzymywane uchybienie przez Komisję swoim obowiązkom kontrolnym — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/20

         Postanowienie Trybunału z dnia 27 czerwca 2012 r. — Fuchshuber Agrarhandel GmbH przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-491/11 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólna polityka rolna - Zakup kukurydzy od węgierskiego organu interwencyjnego - Niewystarczające zapasy - Utrzymywane uchybienie przez Komisję swoim obowiązkom kontrolnym - Odpowiedzialność pozaumowna)
   2012/C 366/34
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Fuchshuber Agrarhandel GmbH (przedstawiciel: G. Lehner, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. von Rintelen i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) z dnia 21 lipca 2011 r. w sprawie T-451/10 Fuchshuber Agrarhandel przeciwko Komisji, mocą którego Sąd oddalił jako oczywiście pozbawioną jakiejkolwiek podstawy prawnej skargę o odszkodowanie zmierzającą do wyrównania domniemanej szkody poniesionej rzekomo ze względu na brak przeprowadzenia przez Komisję kontroli warunków wdrażania aukcji ciągłych dotyczących odsprzedaży zbóż na rynku wspólnotowym — w niniejszym wypadku kukurydzy znajdującej się w posiadaniu węgierskiego organu interwencyjnego

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Fuchshuber Agrarhandel GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 13 z 14.1.2012.


title: Sprawa C-18/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Commissione Tributaria Provinciale di Napoli (Włochy), wydanym w dniu 15 lipca 2004 r., w sprawie Casa di Cura Privata Salus SpA przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Napoli 4

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Commissione Tributaria Provinciale di Napoli (Włochy), wydanym w dniu 15 lipca 2004 r., w sprawie Casa di Cura Privata Salus SpA przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Napoli 4
   (Sprawa C-18/05)
   (2005/C 93/09)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 20 stycznia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Commissione Tributaria Provinciale di Napoli (Włochy), wydanym w dniu 15 lipca 2004 r., w sprawie Casa di Cura Privata Salus SpA przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Napoli.
   Commissione Tributaria Provinciale di Napoli zwróciła się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy zwolnienie przewidziane w art. 13 B lit. c) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (1) z dnia 17 marca 1977 r. dotyczy podatku VAT uiszczonego przy nabyciu towarów przeznaczonych dla działalności zwolnionej od podatku także w przypadku, gdy podmiot, który nabył towary z przeznaczeniem na taką działalność, dostarcza je następnie innym podmiotom?

               2.

               Czy przepis ten zawiera wystarczająco bezwarunkowe i precyzyjne regulacje, aby można było stosować go bezpośrednio w porządku krajowym?

               3.

               Jakie znaczenie dla kwestii jego bezpośredniego stosowania ma postanowienie wyżej powołanego przepisu art. 13 ust. 1, zgodnie z którym, transponując do prawa krajowego przepis [pkt B, lit. c)], Państwa Członkowskie powinny ustalić takie warunki, aby zapobiec „oszustwom podatkowym, unikaniu opodatkowania lub nadużyciom”?

      (1)  Dz.U. L 145 z 13.06.1977, str. 1


title: Sprawa T-523/11: Skarga wniesiona w dniu 4 października 2011 r. — Maxima Grupė przeciwko OHIM — Bodegas Maximo (MAXIMA PREMIUM)

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/24

         Skarga wniesiona w dniu 4 października 2011 r. — Maxima Grupė przeciwko OHIM — Bodegas Maximo (MAXIMA PREMIUM)
   (Sprawa T-523/11)
   2011/C 355/44
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Maxima Grupė, UAB (Wilno, Litwa) (przedstawiciele: adwokaci R. Žabolienė i E. Saukalas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bodegas Maximo, SL (Oyόn, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 2 sierpnia 2011 r. w sprawie R 1584/2010-4; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „MAXIMA PREMIUM” dla towarów należących do klas: 3, 5, 16, 29, 30, 31, 32 i 33 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6981443

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 6642284 dotycząca słownego znaku towarowego „MAXIMO” dla towarów należących do klasy 33

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w zakresie wszystkich rozpatrywanych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza uznała, że istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, chociaż nie uwzględniła wszystkich istotnych aspektów niniejszej sprawy, w szczególności słabego charakteru odróżniającego „MAXIMO/MAXIMA”, podobieństwa oznaczeń oraz tego, że właściwy krąg odbiorców jest wyjątkowo uważny i dobrze poinformowany.


title: Sprawa C-238/07 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 5 marca 2007 r. w sprawie T-455/04 Derya Beyatli i Armgan Candan przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 14 maja 2007 r. przez Derya Beyatli

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/18

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 5 marca 2007 r. w sprawie T-455/04 Derya Beyatli i Armgan Candan przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 14 maja 2007 r. przez Derya Beyatli
   (Sprawa C-238/07 P)
   (2007/C 183/30)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Derya Beyatli (przedstawiciel: A. Demetriades, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego postanowienia;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanego z dnia 5 maja 2004 r.;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami niniejszego odwołania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie uważa, że zaskarżone postanowienie winno zostać uchylone z następujących powodów:

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo nie domagając się przedstawienia dowodów w drodze środków o charakterze śledczym lub wniosku o otwarcie archiwów nie tylko EPSO, ale też przedstawicielstwa Wspólnoty Europejskiej na Cyprze lub Komisji w ogólności;

               Wskutek zaniechania SPI pozwani nie ujawnili mającej znaczenie dla sprawy korespondencji między przedstawicielstwem Wspólnoty Europejskiej na Cyprze a Komisją i EPSO. Z tego powodu prawo wnoszącego odwołanie do rzetelnego procesu sądowego zostało w trakcie postępowania przed SPI naruszone.


title: Sprawa T-657/14: Skarga wniesiona w dniu 12 września 2014 r. – Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               27.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 380/22

         Skarga wniesiona w dniu 12 września 2014 r. – Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-657/14)
   2014/C 380/29
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Gavela Llopis, Abogado del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 27 czerwca 2014 r. o wstrzymaniu biegu terminu zapłaty deklaracji wydatków i wniosku o płatność nr 21 w odniesieniu do programu operacyjnego badań naukowych, rozwoju i innowacji, Fundusz Technologiczny – EFRR, wysłanej przez Hiszpanię w dniu 26 grudnia 2013 r. i o uruchomieniu procedury prowadzącej do zawieszenia oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że decyzja o wstrzymaniu biegu terminu i o uruchomieniu procedury prowadzącej do zawieszenia narusza art. 87 ust. 2, w związku z art. 91 i 92 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U. L 210, s. 25).

                           —

                           W tej kwestii strona skarżąca twierdzi, że termin przewidziany we wspomnianym art. 87 ust. 2 jest terminem prekluzyjnym uniemożliwiającym Komisji wydanie decyzji o wstrzymaniu biegu terminu zapłaty po upływie dwóch miesięcy, a zatem również uniemożliwiającym uruchomienie procedury prowadzącej do zawieszenia płatności.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że decyzja o wstrzymaniu biegu terminu i o uruchomieniu procedury prowadzącej do zawieszenia została wydana po terminie wyznaczonym prawem Unii i narusza zasadę pewności prawa, zasadę uzasadnionych oczekiwań i zasadę dobrej administracji. Decyzja ta ma szkodliwy wpływ na budżet i szkodliwe skutki finansowe dla Królestwa Hiszpanii, które zgodnie z prawem spodziewało się, że uzyska płatność w wyznaczonym prawem terminie.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 91 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 1083/2006, w zakresie, w jakim w zaskarżonej decyzji nie spełniono przesłanek przewidzianych w rozporządzeniu, aby decyzja była wydana zgodnie z prawem.

                           —

                           W tej kwestii strona skarżąca twierdzi, że decyzja o wstrzymaniu biegu terminu nie opiera się na sprawozdaniu z audytu zgodnie z wymogami powołanego przepisu, lecz na zwykłym projekcie, którego nie można uznać za ostateczny dokument mogący podtrzymać decyzję o wstrzymaniu biegu terminu. Z drugiej strony z powołanego projektu nie wynikają wskazówki ani dowody na ważne niedociągnięcia w systemie zarządzania i kontroli.


title: Sprawa T-559/15: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2015 r. – Post Bank Iran/Rada

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/59

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2015 r. – Post Bank Iran/Rada
   (Sprawa T-559/15)
   (2016/C 027/76)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Post Bank Iran (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat D. Luff)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie od Rady Unii Europejskiej na rzecz skarżącej odszkodowania za szkodę majątkową i zadośćuczynienia za krzywdę, które skarżąca poniosła w związku z bezprawnym objęciem jej środkami ograniczającymi na mocy następujących aktów Rady: i) decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (1); ii) rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. (2); iii) decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (3); iv) rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (4); v) rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (5).

               —

               przyznanie odszkodowania za szkodę majątkową i zadośćuczynienia za krzywdę, które skarżąca poniosła w związku z bezprawnymi aktami Rady, w łącznej kwocie 203 695 040 EUR;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi następujące argumenty.

               1.

               Skarżąca podnosi, że na podstawie art. 340 TFUE każdy, kto poniósł szkodę wyrządzoną działaniami instytucji Unii, może dochodzić od tej instytucji odszkodowania. W orzecznictwie sprecyzowano przesłanki wystąpienia z takim roszczeniem, które Sąd w wyroku z dnia 25 listopada 2014 r. Safa Nicu Sepahan/Rada (T–384/11, EU:T:2014:986) podsumował następująco: a) bezprawność działania instytucji; b) rzeczywisty charakter poniesionej szkody; c) związek przyczynowy pomiędzy zarzucanym działaniem a podnoszoną szkodą.

               2.

               W ocenie skarżącej trzy powyższe przesłanki zostały spełnione w jej sytuacji: Rada dopuściła się „poważnego naruszenia normy prawnej, która przyznaje uprawnienia jednostkom w rozumieniu orzecznictwa”, które to naruszenie zostało stwierdzone wyrokiem Sądu z dnia 6 września 2013 r. Post Bank Iran/Rada (T–13/11, EU:T:2013:402); skarżąca poniosła znaczną szkodę i krzywdę; szkoda i krzywda są bezpośrednimi konsekwencjami bezprawnych sankcji, jakimi została objęta.

               3.

               Zdaniem skarżącej, która odsyła w tym względzie do treści skargi, wartość poniesionej przez nią szkody wynosi 1 000 000 EUR, zaś krzywdy, zgodnie z wyliczeniami biegłych rewidentów, 202 695 040 EUR.

      (1)  Dz.U. L 281, s.81.

      (2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s.1).

      (3)  Dz.U. L 319, s.71.

      (4)  Dz.U. L 319, s.11

      (5)  Dz.U. L 88, s.1.


title: Sprawa C-546/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 8 września 2010 r. w sprawie T-458/08 Wilfer przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 23 listopada 2010 r. przez Hansa-Petera Wilfera

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/25

         Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 8 września 2010 r. w sprawie T-458/08 Wilfer przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 23 listopada 2010 r. przez Hansa-Petera Wilfera
   (Sprawa C-546/10 P)
   ()
   2011/C 30/42
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Hans-Peter Wilfer (przedstawiciel: adwokat W. Prinz)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 8 września 2010 r. w sprawie T-458/08 w całości;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie zostało wniesione od wyroku Sądu, na mocy którego została oddalona skarga wnoszącego odwołanie o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 25 lipca 2008 r. dotycząca odrzucenia zgłoszenia do rejestracji graficznego znaku towarowego przedstawiającego główkę gitary w kolorach srebrnym, szarym i brązowym.
   Na poparcie swego odwołania wnoszący je podnosi cztery zarzuty.
   Sąd nie uwzględnił dokumentów, które zostały przedstawione w załączeniu do skargi. Wnoszący odwołanie uważa, że stanowiły one jedynie uzupełnienie do zawartych w skardze wywodów, a więc powinny były one zostać uwzględnione.
   Sąd naruszył art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94, ponieważ nie uwzględnił, ze w przypadku trójwymiarowych znaków towarowych odpowiadających kształtowi towaru należy dokonać rozróżnienia na towary masowe i na towary szczególne. Towary szczególne charakteryzują się tym, że w odczuciu właściwego kręgu odbiorców odpowiadają one określonym częściom towaru, które służą właśnie do tego, by wskazywać na pochodzenia. W związku z tym nie mają zastosowania żadne szczególne wymogi dotyczące wykazania zdolności do odróżniania. W tych okolicznościach w przypadku tych części towarów wystarczy już minimum charakteru odróżniającego. Ponadto kwestia zdolności do odróżniania nie została oceniona z uwzględnieniem stwierdzeń wynikających z doświadczenia życiowego, które są znane właściwemu kręgowi odbiorców (muzykom zawodowym i hobbistom), że instrumenty strunowe, jak na przykład skrzypce takie jak Stradivarius, wyróżniają się ze względu na szczególny kształt główki. Sąd nie uwzględnił też, że w przypadku graficznego znaku towarowego przypominającego tylko część towaru, która zwykle służy do celów odróżnienia, jak na przykład główka gitary, wystarczy już minimum charakteru odróżniającego.
   Sąd naruszył określoną w art. 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 zasadę badania stanu faktycznego z urzędu, ponieważ w kontekście pytania, w jakim stopniu główka gitary może wskazywać na pochodzenie, nie uwzględnił stosunku reguły do wyjątku.
   Sąd naruszył wreszcie zasadę równości, ponieważ nie uwzględnił, że istnieją inne wspólnotowe i krajowe znaki towarowe, które także przedstawiają główkę gitary.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie C-441/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywy 79/409/EWG i 92/43/EWG — Ochrona dzikiego ptactwa — Ochrona siedlisk naturalnych — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/11

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 14 kwietnia 2005 r.
   w sprawie C-441/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywy 79/409/EWG i 92/43/EWG - Ochrona dzikiego ptactwa - Ochrona siedlisk naturalnych - Brak transpozycji w przepisanym terminie)
   (2005/C 143/12)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-441/03 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 16 października 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M. van Beek), przeciwko Królestwu Niderlandów (pełnomocnicy: H. G. Sevenster i N. A. J. Bel) Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Silva de Lapuerta (sprawozdawca), R. Schintgen, P. Kūris i G. Arestis, sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass wydał w dniu 14 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Królestwo Niderlandów, nie przyjmując w przepisanych terminach przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych w celu spełnienia wymogów zawartych w art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa i w art. 6 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 2 oraz art. 1 lit. a), e), i), art. 6 ust. 2-4, 7, 11 i 15 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory oraz utrzymując w mocy art. 13 ust. 4 ustawy o ochronie środowiska (Natuurbeschermingswet), który jest niezgodny z art. 6 ust. 4 dyrektywy 92/43, uchybiło swym zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tych dyrektyw.

               2.

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3.

               Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 304 z 13.12.2003.


title: Sprawa T-191/08: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2008 r. — JOOP! przeciwko OHIM

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/27

         Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2008 r. — JOOP! przeciwko OHIM
   (Sprawa T-191/08)
   (2008/C 183/51)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: JOOP! (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: H. Schmidt-Hollburg, W. Möllering, A. Löhde, H. Leo, A. Witte, T. Frank, A. Theil, H.-P. Rühland, B. Willers i T. Rein, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego wydanej w dniu 6 marca 2008 r. w sprawie R 1822/2007-1;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy przedstawiający wykrzyknik dla towarów z klas 14, 18 i 25 (zgłoszenie nr 5 332 176)

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) z uwagi na to, iż zgłoszony znak towarowy posiada charakter odróżniający i nie istnieje potrzeba ochrony jego dostępności

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa T-133/07: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2011 r. — Mitsubishi Electric przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek projektów odnoszących się do rozdzielnic z izolacją gazową — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Podział rynku — Prawo do obrony — Dowód naruszenia — Czas trwania naruszenia — Grzywny — Kwota wyjściowa — Rok odniesienia — Równość traktowania)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/31

         Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2011 r. — Mitsubishi Electric przeciwko Komisji
   (Sprawa T-133/07) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek projektów odnoszących się do rozdzielnic z izolacją gazową - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Podział rynku - Prawo do obrony - Dowód naruszenia - Czas trwania naruszenia - Grzywny - Kwota wyjściowa - Rok odniesienia - Równość traktowania)
   2011/C 252/73
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mitsubishi Electric Corp. (Tokio, Japonia) (przedstawiciele: R. Denton, solicitor oraz adwokat K. Haegeman)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Arbault oraz J. Samnadda, następnie X. Lewis, następnie P. Van Nuffel oraz J. Bourke i wreszcie P. Van Nuffel oraz N. Khan, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 6762 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (Sprawa COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej i TM T&D, tytułem żądania ewentualnego stwierdzenie nieważności art. 2 lit. g) i h) zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy on skarżącej oraz tytułem dalszego żądania ewentualnego zmiana art. 2 owej decyzji celem uchylenia albo obniżenia kwoty grzywny nałożonej na skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 2 lit. g) i h) decyzji Komisji C(2006) 6762 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową) w zakresie dotyczącym Mitsubishi Electric Corp.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Mitsubishi Electric pokrywa trzy czwarte kosztów poniesionych przez strony przed Sądem.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa jedną czwartą kosztów poniesionych przez strony przed Sądem.

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007.


title: Sprawa C-49/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Późniejsze przystąpienie państw członkowskich — Przepisy przejściowe — Stosowanie w czasie — Stosowanie obniżonej stawki — Odzież i dodatki odzieżowe dla niemowląt oraz obuwie dziecięce)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-49/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Późniejsze przystąpienie państw członkowskich - Przepisy przejściowe - Stosowanie w czasie - Stosowanie obniżonej stawki - Odzież i dodatki odzieżowe dla niemowląt oraz obuwie dziecięce)
   2010/C 346/15
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: M. Szpunar, M. Dowgielewicz, M. Jarosz i A. Rutkowska, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 98 w związku z załącznikiem III do dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Stosowanie obniżonej stawki podatku VAT do odzieży i dodatków odzieżowych dla niemowląt oraz obuwia dziecięcego

      Sentencja

               1)

               Stosując obniżoną stawkę podatku od wartości dodanej w wysokości 7 % w stosunku do dostaw, importu i wewnątrzwspólnotowego nabycia odzieży i dodatków odzieżowych dla niemowląt oraz obuwia dziecięcego, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie przepisów art. 98 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z jej załącznikiem III.

               2)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 102 z 1.5.2009.


title: Sprawa C-674/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 maja 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Pomoc państwa niezgodna z rynkiem wewnętrznym — Rynek usług dostawy paczek — Decyzja Komisji — Obowiązek odzyskania całości pomocy i zmiany systemu pomocy na przyszłość — Środki, które należy podjąć — Artykuł 108 ust. 2 TFUE — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Artykuł 14 ust. 3)

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 maja 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-674/13) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Pomoc państwa niezgodna z rynkiem wewnętrznym - Rynek usług dostawy paczek - Decyzja Komisji - Obowiązek odzyskania całości pomocy i zmiany systemu pomocy na przyszłość - Środki, które należy podjąć - Artykuł 108 ust. 2 TFUE - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Artykuł 14 ust. 3))
   (2015/C 213/11)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i J. Möller, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odmawiając autonomicznego określenia rynku właściwego w ramach wykonania decyzji Komisji 2012/636/UE z dnia 25 stycznia 2012 r., dotyczącej środka C 36/07 (ex NN 25/07) wdrożonego przez Niemcy na rzecz Deutsche Post AG, w celu ustalenia, czy usługa dostawy paczek wysyłanych od przedsiębiorstwa do przedsiębiorstwa stanowi w okresie z jednej strony od roku 2003 do roku 2012, a z drugiej strony począwszy od roku 2012, oddzielny właściwy rynek produktów, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 108 ust. 2 TFUE i art. 14 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [108 TFUE], jak też art. 1 i 4–6 tej decyzji.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 45 z 15.2.2014.


title: Sprawa T-68/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 marca 2009 r. – Aker Warnow Werft i Kvaerner przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Przemysł stoczniowy — Dawna Niemiecka Republika Demokratyczna — Pomoc wypłacona w celu pokrycia strat związanych z umowami na budowę okrętów — Pomoc na rzecz wspierania konkurencji — Brak wypłaty nadwyżki pomocy)

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/22

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 marca 2009 r. – Aker Warnow Werft i Kvaerner przeciwko Komisji
   (Sprawa T-68/05) (1)

   (Pomoc państwa - Przemysł stoczniowy - Dawna Niemiecka Republika Demokratyczna - Pomoc wypłacona w celu pokrycia strat związanych z umowami na budowę okrętów - Pomoc na rzecz wspierania konkurencji - Brak wypłaty nadwyżki pomocy)
   2009/C 90/34
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aker Warnow Werft GmbH (Rostock, Niemcy) i Kvaerner ASA (Oslo, Norwegia) (przedstawiciele: początkowo adwokat M. Schütte, B. Immenkamp, solicitor następnie M. Schütte)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Kreuschitz i L. Flynn, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2005/374/WE z dnia 20 października 2004 r. w sprawie środków pomocy państwa wprowadzonych przez Niemcy na rzecz spółki Kvaerner Warnow Werft (Dz.U. 2005, L 120, s. 21).

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2005/374/WE z dnia 20 października 2004 r. w sprawie środków pomocy państwa wprowadzonych przez Niemcy na rzecz spółki Kvaerner Warnow Werft.

               2)

               Komisja pokrywa swe własne koszty, jak i koszty poniesione przez Aker Warnow Werft GmbH i Kvaerner ASA.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2005


title: Wyrok Trybunału z dnia 29 lipca 2016 r. w sprawie E-31/15 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2011/77/UE zmieniająca dyrektywę 2006/116/WE w sprawie czasu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych)

text:
               6.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/14

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 29 lipca 2016 r.
   w sprawie E-31/15
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2011/77/UE zmieniająca dyrektywę 2006/116/WE w sprawie czasu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych)
   (2017/C 108/12)
   W sprawie E-31/15 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w pkt 9f tiret w załączniku XVII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/77/UE z dnia 27 września 2011 r. zmieniająca dyrektywę 2006/116/WE w sprawie czasu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych), dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia, nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wykonania przywołanego aktu lub nie powiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o ich przyjęciu, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes), Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Páll Hreinsson (sędzia), wydał w dniu 29 lipca 2016 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w pkt 9f tiret w załączniku XVII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/77/UE z dnia 27 września 2011 r. zmieniająca dyrektywę 2006/116/WE w sprawie czasu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych), dostosowanego do Porozumienia zgodnie z protokołem 1 do tego porozumienia oraz na mocy art. 7 Porozumienia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu.

               2.

               Obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawa F-103/09: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2009 r. — Allen i in. przeciwko Komisji

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/51

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2009 r. — Allen i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-103/09)
   2010/C 37/80
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: John Allen (Oksford, Zjednoczone Królestwo) i in. (przedstawiciele: P. Lasok, I. Hutton i B. Lask, Barristers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Skarga odszkodowawcza i o stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej naprawienia szkody poniesionej przez każdego ze skarżących w związku z okolicznością, że żaden z nich nie został zatrudniony jako członek personelu tymczasowego Wspólnot w okresie, podczas którego pracowali oni we wspólnym przedsiębiorstwie JET.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 25 września 2009 r.;

               —

               stwierdzenie, że skarżący mieli prawo i powinni byli zostać potraktowani jako „pozostały personel” i zostać w tym charakterze zatrudnieni zgodnie z art. 8 pierwotnego regulaminu JET;

               —

               stwierdzenie, że Komisja, nie posiadając obiektywnego uzasadnienia dopuściła się dyskryminacji wobec skarżących podczas ich zatrudnienia przy projekcie JET w odniesieniu do ich wynagrodzenia, praw emerytalnych i związanych z nimi korzyści oraz pewności przyszłego zatrudnienia;

               —

               nakazanie Komisji naprawienia, powstałej w wyniku ww. naruszeń prawa wspólnotowego szkody poniesionej przez skarżących i obejmującej utratę zarobków, emerytury i związanych z nimi korzyści i przywilejów, włącznie z odsetkami w odpowiedniej wysokości;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania;

               —

               podjecie na podstawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości lub regulaminu Sądu do spraw Służby Publicznej takich dalszych środków i takich środków zaradczych, które okażą się niezbędne, sprawiedliwe lub słuszne.


title: Sprawy połączone C-335/11 I C-337/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sø- og Handelsretten — Dania) — HK Danmark, działający w imieniu Jette Ring przeciwko Dansk almennyttigt Boligselskab (C-335/11), HK Danmark, działający w imieniu Lone Skouboe Werge przeciwko Dansk Arbejdsgiverforening, działającemu w imieniu Pro Display A/S w upadłości (C-337/11) (Polityka społeczna — Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych — Dyrektywa 2000/78/WE — Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy — Artykuły 1, 2 i 5 — Różnica w traktowaniu ze względu na niepełnosprawność — Rozwiązanie umowy o pracę przez pracodawcę — Istnienie niepełnosprawności — Nieobecności pracownika spowodowane jego niepełnosprawnością — Obowiązek wprowadzenia usprawnień — Praca w niepełnym wymiarze czasu pracy — Długość okresu wypowiedzenia)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sø- og Handelsretten — Dania) — HK Danmark, działający w imieniu Jette Ring przeciwko Dansk almennyttigt Boligselskab (C-335/11), HK Danmark, działający w imieniu Lone Skouboe Werge przeciwko Dansk Arbejdsgiverforening, działającemu w imieniu Pro Display A/S w upadłości (C-337/11)
   (Sprawy połączone C-335/11 I C-337/11) (1)

   (Polityka społeczna - Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych - Dyrektywa 2000/78/WE - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Artykuły 1, 2 i 5 - Różnica w traktowaniu ze względu na niepełnosprawność - Rozwiązanie umowy o pracę przez pracodawcę - Istnienie niepełnosprawności - Nieobecności pracownika spowodowane jego niepełnosprawnością - Obowiązek wprowadzenia usprawnień - Praca w niepełnym wymiarze czasu pracy - Długość okresu wypowiedzenia)
   2013/C 156/08
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Sø- og Handelsretten

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: HK Danmark, działający w imieniu Jette Ring (C-335/11), HK Danmark, działający w imieniu Lone Skouboe Werge (C-337/11)

      Strona pozwana: Dansk almennyttigt Boligselskab (C-335/11), Dansk Arbejdsgiverforening działający w imieniu Pro Display A/S w upadłości (C-337/11)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Sø- og Handelsretten — Wykładnia art. 1, 2 i 5 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16) i wyroku Trybunału w sprawie C-13/05 Chacón Navas — Zakaz dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność — Ustawodawstwo krajowe przyznające pracodawcy prawo zwolnienia pracownika, który pobierał wynagrodzenie w trakcie nieobecności z powodu choroby przez ogółem 120 dni w ciągu 12 kolejnych miesięcy — Pojęcie niepełnosprawności — Osoba o trwałym ograniczeniu zdolności funkcjonalnej, które nie wymaga specjalnie przystosowanego wyposażenia, a polega wyłącznie na niezdolności do pracy w pełnym wymiarze czasu pracy — Racjonalne usprawnienia dla osób niepełnosprawnych

      Sentencja

               1)

               Pojęcie niepełnosprawności, o którym mowa w dyrektywie Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono stan patologiczny spowodowany chorobą zdiagnozowaną medycznie jako uleczalna lub nieuleczalna, w przypadku gdy choroba ta powoduje ograniczenie wynikające w szczególności z osłabienia funkcji fizycznych, umysłowych lub psychicznych, które w oddziaływaniu z różnymi barierami może utrudniać danej osobie pełne i skuteczne uczestnictwo w życiu społecznym na równych zasadach z innymi pracownikami, i gdy ograniczenie to ma charakter długotrwały. Charakter środków, które winien podjąć pracodawca, nie rozstrzyga o tym, czy stan zdrowia danej osoby może zostać objęty omawianym pojęciem.

               2)

               Artykuł 5 dyrektywy 2000/78 należy interpretować w ten sposób, że zmniejszenie wymiaru czasu pracy może stanowić jeden ze środków usprawniających, o których mowa w tym przepisie. Do sądu krajowego należy dokonanie oceny, czy w okolicznościach sprawy w postępowaniu głównym środek usprawniający w postaci zmniejszenia wymiaru czasu pracy nie stanowi nieproporcjonalnie wysokiego obciążenia dla pracodawcy.

               3)

               Dyrektywę 2000/78 należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie stosowaniu przepisu krajowego, zgodnie z którym pracodawca jest uprawniony do rozwiązania stosunku pracy ze skróconym okresem wypowiedzenia, jeżeli w okresie 12 kolejnych miesięcy niepełnosprawny pracownik pobierał wynagrodzenie w okresach choroby przez 120 dni, o ile nieobecność była spowodowana faktem, że pracodawca nie podjął właściwych środków w wykonaniu obowiązku wprowadzenia racjonalnych usprawnień przewidzianego w art. 5 tej dyrektywy.

               4)

               Dyrektywę 2000/78 należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie stosowaniu przepisu krajowego, zgodnie z którym pracodawca jest uprawniony do rozwiązania stosunku pracy ze skróconym okresem wypowiedzenia, jeżeli w okresie 12 kolejnych miesięcy niepełnosprawny pracownik pobierał wynagrodzenie w okresach choroby przez 120 dni, o ile nieobecność była spowodowana niepełnosprawnością, chyba że przepis ten, służąc realizacji zgodnego z prawem celu, nie wykracza poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia, która to okoliczność podlega ocenie sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 listopada 2004 r. w sprawach połączonych C-186/02 P i C-188/02 P: Ramondín S.A., Ramondín Capsulas S.A. (C-186/02), Territorio Histórico de Álava – Diputacion Foral de Álava (C-188/02) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Pomoc Państwa — Środki podatkowe — Nadużycie władzy — Uzasadnienie — Nowe zarzuty)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 11 listopada 2004 r.
   w sprawach połączonych C-186/02 P i C-188/02 P: Ramondín S.A., Ramondín Capsulas S.A. (C-186/02), Territorio Histórico de Álava – Diputacion Foral de Álava (C-188/02) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Odwołanie - Pomoc Państwa - Środki podatkowe - Nadużycie władzy - Uzasadnienie - Nowe zarzuty)
   (2005/C 6/05)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawach połączonych C-186/02 P i C-188/02 P, Ramondín S.A., z siedzibą w Logroño (Hiszpania) i Ramondín Capsulas S.A., z siedzibą w Laguardia (Hiszpania) (adwokat: J. Lazcano-Iturburu Ayestaran) C-186/02 P, Territorio Histórico de Álava – Diputacion Foral de Álava (adwokaci: A. Creus Carreras, B. Uriarte Valiente i Bravo-Ferrer Delgado) C-188/02 P, w których pozostałymi uczestnikami była Komisja Wspólnot Europejskich, (pełnomocnicy: F. Santaolalla Gadea i J. L. Buendía Sierra) popierana przez Comunidad Autónoma de La Rioja (adwokat: J. M. Criado Gámez), mających za przedmiot dwa odwołania na podstawie art. 49 Statutu Trybunału Sprawiedliwości, wniesione odpowiednio dnia 15 i 16 maja 2002 r., Trybunał (druga izba), w składzie: W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann (sprawozdawca) i N. Colneric sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 11 listopada 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygniecie:

               1)

               Sprawy C-186/02 P i C-188/02 P zostają połączone w celu wydania wyroku.

               2)

               Odwołania zostają oddalone.

               3)

               Strony skarżące poniosą, oprócz własnych kosztów, także koszty poniesione przez Komisję i Comunidad Autónoma de la Rioja.

      (1)  Dz.U. C 191 z 10.8.2002.