title: Sprawa C-760/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Lasithiou (Grecja) w dniu 4 grudnia 2018 r. – M.V. i in. / Organismos Topikis Aftodioikisis (O.T.A.) „Dimos Agiou Nikolaou”

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Lasithiou (Grecja) w dniu 4 grudnia 2018 r. – M.V. i in. / Organismos Topikis Aftodioikisis (O.T.A.) „Dimos Agiou Nikolaou”
      (Sprawa C-760/18)
      (2019/C 103/11)
      Język postępowania: grecki

         Sąd odsyłający

      Monomeles Protodikeio Lasithiou (Grecia)

         Strony

         Strona skarżąca: M.V. i in.

         Strona pozwana: Organismos Topikis Aftodioikisis (O.T.A.) „Dimos Agiou Nikolaou”

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wykładnia przepisów prawa krajowego transponujących porozumienie ramowe do krajowego porządku prawnego, wykluczająca z definicji „kolejnych” umów o pracę na czas określony, w rozumieniu klauzuli 1 i 5 pkt 2 porozumienia ramowego, automatyczne przedłużenie umów o pracę na czas określony pracowników zatrudnionych w sektorze oczyszczania miasta, na mocy wyraźnego przepisu prawa krajowego, jakim jest art. 167 ustawy nr 4099/2012, z uwagi na to że nie stanowi ono zawarcia w formie pisemnej nowej umowy o pracę na czas określony, lecz przedłuża czas obowiązywania zawartej już umowy o pracę, narusza cel i skuteczność porozumienia ramowego z dnia 18 marca 1999 r., zawartego w załączniku do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) [Dz.U. 1999, L 175 s.43]?

                  2)

                  Czy w przypadku ustanowienia i stosowania praktyki przy zatrudnianiu pracowników w sektorze oczyszczania miasta pozostającej w sprzeczności ze środkami zapobiegania nadużyciom wynikającym z wykorzystywania kolejnych umów o pracę na czas określony, przewidzianymi w przepisach transponujących do prawa krajowego klauzulę 5 pkt 1 porozumienia ramowego, obowiązek spoczywający na sądzie krajowym dokonania wykładni prawa krajowego zgodnej z prawem Unii obejmuje także stosowanie przepisu praw krajowego, takiego jak art. 8 ust. 3 ustawy nr 2112/1920, jako równoważnego rozwiązania prawnego w rozumieniu klauzuli 5 pkt 1 porozumienia ramowego, uchwalonego wcześniej i ciągle pozostającego w mocy, który umożliwiłby prawidłową klasyfikację prawną kolejnych umów o pracę na czas określony wykorzystywanych do zaspokojenia stałych i długookresowych potrzeb władz lokalnych w sektorze oczyszczania miasta?

                  3)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, czy stanowiłaby nadmierne ograniczenie spoczywającego na sądzie krajowym obowiązku dokonania wykładni prawa krajowego w zgodzie z prawem Unii, sytuacja, w której norma rangi konstytucyjnej, jaką jest art. 103 ust. 7 i 8 konstytucji greckiej, znowelizowanej w 2001 r., wprowadza całkowity zakaz przekształcania w sektorze publicznym umów o pracę na czas określony zawartych pod rządami tegoż przepisu w umowy o pracę na czas nieokreślony, uniemożliwiając stosowanie równoważnego krajowego rozwiązania prawnego w rozumieniu klauzuli 5 pkt 1 porozumienia ramowego, uchwalonego wcześniej i ciągle pozostającego w mocy, takiego jak art. 8 ust. 3 ustawy nr 2112/1920 i znosząc w ten sposób możliwość prawnego uznania w toku postępowania sądowego za umowy o pracę na czas nieokreślony kolejnych umów o pracę na czas określony, wykorzystywanych do zaspokojenia stałych i długookresowych potrzeb władz lokalnych w sektorze oczyszczania miasta także w przypadku gdy umowy te mają na celu zaspokajanie stałych i długookresowych potrzeb?


title: Sprawa C-827/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Kamenz (Niemcy) w dniu 24 grudnia 2018 r. – MC / ND

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Kamenz (Niemcy) w dniu 24 grudnia 2018 r. – MC / ND
      (Sprawa C-827/18)
      (2019/C 103/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Kamenz (Niemcy)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: MC

         Strona pozwana: ND

         Pytania prejudycjalne

      Czy dochodzona sporna wierzytelność główna w wysokości 535,00 EUR oparta na umowie sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego z dnia 10 lutego 2016 r. dotyczącej kupna mieszkania położnego w Großröhrsdorf, miejscowości należącej do okręgu Amtsgericht Kamenz (sądu rejonowego w Kamenz), wynikająca konkretnie z przeniesienia na powoda posiadania i używania tego mieszkania w dniu 1 kwietnia 2016 r. na mocy § 6 wspomnianej umowy i dotycząca zapłaty czynszu, który najemca wspomnianego mieszkania uiścił jeszcze na rzecz pozwanej w dniu 1 kwietnia 2016 r., stanowi sprawę w rozumieniu art. 22 konwencji z Lugano (1), której przedmiotem jest zapłata prawa rzeczowego na nieruchomościach oraz najem lub dzierżawa nieruchomości, bądź czy jurysdykcję sądu niemieckiego należy wywieść z innego postanowienia konwencji z Lugano, czy też uzasadniona jest jurysdykcja sądu szwajcarskiego właściwego dla miejsca zamieszkania pozwanej (art. 2 ust. 1 w związku z art. 5 pkt 1 konwencji z Lugano)?

         (1)  Konwencja o jurysdykcji i uznawaniu oraz wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych z dnia 30 października 2007 r. („konwencja z Lugano II”; Dz.U. 2009, L 147, s. 5).


title: Sprawa C-17/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 10 stycznia 2019 r. – Bouygues travaux publics, Elco construct Bucarest, Welbond armatures

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 10 stycznia 2019 r. – Bouygues travaux publics, Elco construct Bucarest, Welbond armatures
      (Sprawa C-17/19)
      (2019/C 103/13)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę: Bouygues travaux publics, Elco construct Bucarest, Welbond armatures

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 11 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (1), zmieniony i zaktualizowany przez rozporządzenie Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (2), zmienione przez rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 647/2005 z dnia 13 kwietnia 2005 r. (3) i art. 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (4) należy interpretować w ten sposób, że zaświadczenie E 101 wydane przez instytucję wyznaczoną przez organ właściwy państwa członkowskiego na podstawie art. 14 ust. 1 i art. 14 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1408/71 w brzmieniu zmienionym i zaktualizowanym rozporządzeniem nr 118/97, zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 647/2005 z dnia 13 kwietnia 2005 r. lub zaświadczenie A1 wydane na podstawie art. 13 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego mają skutek wiążący dla sądów państwa członkowskiego, w którym wykonywana jest praca, do celów ustalenia ustawodawstwa właściwego nie tylko w odniesieniu do systemu zabezpieczenia społecznego, lecz również do prawa pracy, gdy ustawodawstwo to określa obowiązki nałożone na pracodawcę i prawa przysługujące pracownikom, przez co po rozpatrzeniu argumentów stron sądy te mogą nie uwzględnić tych zaświadczeń wyłącznie wtedy, gdy w świetle oceny konkretnych dowodów uzyskanych w toku dochodzenia, pozwalających stwierdzić, że wspomniane zaświadczenia zostały uzyskane w sposób noszący znamiona oszustwa lub powołano się na nie w sposób noszący znamiona oszustwa, a instytucja wydająca, do której zwrócono się w tej sprawie, nie uwzględniła [tego], w rozsądnym terminie, ustalą istnienie nadużycia polegającego, od strony przedmiotowej – na naruszeniu warunków określonych w jednym z dwóch przywołanych przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia nr 883/2004, a od strony podmiotowej – na zamiarze podejrzanego obejścia lub pominięcia warunków wystawienia opisanego zaświadczenia w celu uzyskania związanej z tym korzyści?

         (1)  Dz.U. L 74, s. 1.

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. zmieniające i uaktualniające rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz rozporządzenie (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (Dz.U. L 28, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie (WE) nr 647/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r. zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (Dz.U. L 117, s. 1).

         (4)  Dz.U. L 284, s. 1.


title: Sprawa C-19/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 11 stycznia 2019 r. – Państwo Belgijskie / Pantochim SA, w likwidacji

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 11 stycznia 2019 r. – Państwo Belgijskie / Pantochim SA, w likwidacji
      (Sprawa C-19/19)
      (2019/C 103/14)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca kasację: État belge

         Druga strona postępowania kasacyjnego: Pantochim SA, w likwidacji

         Pytania prejudycjalne

                  —

                  Czy przepis, zgodnie z którym wierzytelności będące przedmiotem wniosku o odzyskanie „traktowane są jak wierzytelności państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę organ współpracujący”, jak przewidziano w art. 6 [akapit drugi] dyrektywy Rady 2008/55/WE z dnia 26 maja 2008 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących niektórych opłat, ceł, podatków i innych obciążeń (1), który zastąpił art. 6 ust. 2 dyrektywy Rady 76/308/EWG z dnia 15 marca 1976 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy windykacji roszczeń dotyczących niektórych opłat, ceł, podatków i innych środków (2), należy rozumieć w ten sposób, iż wierzytelności wnioskującego państwa uznawane są za wierzytelności państwa współpracującego, tak że wierzytelności państwa wnioskującego stają się wierzytelnościami państwa współpracującego?

                  —

                  Czy pojęcie „przywileju”, o którym mowa w art. 10 dyrektywy Rady 2008/55/WE z dnia 26 maja 2008 r. oraz, przed jej kodyfikacją, w art. 10 dyrektywy Rady 76/308/EWG z dnia 15 marca 1976 r., należy rozumieć jako preferencyjne traktowanie wierzytelności, które oznacza, że tym wierzytelnościom przysługuje prawo pierwszeństwa w stosunku do innych konkurujących wierzytelności lub jako każdy mechanizm, który ma na celu doprowadzenie, w przypadku konkurujących ze sobą wierzytelności, do uprzywilejowanej zapłaty wierzytelności?
                  Czy przysługujące organom podatkowym uprawnienie do przeprowadzenia kompensacji, na warunkach określonych w art. 334 ustawy programowej z dnia 27 listopada 2004 r., w przypadku konkurujących ze sobą wierzytelności, należy uznać za przywilej w rozumieniu art. 10 wspomnianych wyżej dyrektyw?

         (1)  Dz.U. L 150, s. 28.

         (2)  Dz.U. L 73, s. 18. W dyrektywie 2008/55/WE wskazano (przypis 3), że pierwotny tytuł dyrektywy został zmieniony dyrektywą 79/1071/EWG (Dz.U. L 331, s. 10), dyrektywą 92/12/EWG (Dz.U. L 76, s. 1) oraz dyrektywą 2001/44/WE (Dz.U. L 175, s. 17).


title: Sprawa C-29/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundessozialgericht (Niemcy) w dniu 16 stycznia 2019 r. – ZP / Bundesagentur für Arbeit

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundessozialgericht (Niemcy) w dniu 16 stycznia 2019 r. – ZP / Bundesagentur für Arbeit
      (Sprawa C-29/19)
      (2019/C 103/15)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundessozialgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: ZP

         Strona pozwana: Bundesagentur für Arbeit

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 62 ust. 1 rozporządzenia (WE) 883/2004 (1) w związku z art. 62 ust. 2 rozporządzenia (WE) 883/2004 należy interpretować w ten sposób, że w wypadku bezrobocia pracownika właściwa instytucja państwa członkowskiego zamieszkania powinna ustalić wysokość świadczeń na podstawie wysokości „wynagrodzenia”, które dana osoba „otrzymywała” w okresie ostatniego zatrudnienia na terytorium działania tej instytucji, również wtedy, gdy zgodnie z przepisami krajowymi mającymi zastosowanie do właściwej instytucji przy obliczaniu wysokości zasiłku dla bezrobotnych nie można uwzględnić tego wynagrodzenia ze względu na niewystarczającą długość jego pobierania, a zamiast tego przewidziano fikcyjne wyliczenie wysokości świadczeń?

                  2)

                  Czy art. 62 ust. 1 rozporządzenia (WE) 883/2004 w związku z art. 62 ust. 2 rozporządzenia (WE) 883/2004 należy interpretować w ten sposób, że w wypadku bezrobocia pracownika właściwa instytucja państwa członkowskiego zamieszkania powinna ustalić wysokość świadczeń na podstawie wysokości „wynagrodzenia”, które dana osoba „otrzymywała” w okresie ostatniego zatrudnienia na terytorium działania tej instytucji, również wtedy, gdy zgodnie z przepisami krajowymi mającymi zastosowanie do właściwej instytucji przy obliczaniu wysokości zasiłku dla bezrobotnych nie można włączyć tego wynagrodzenia do okresu odniesienia jako podstawy wyliczenia wysokości świadczeń ze względu na nierozliczenie go w terminie, a zamiast tego przewidziano fikcyjne wyliczenie świadczeń?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego; Dz.U. 2004, L 166, s. 1.


title: Sprawa C-30/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 10 stycznia 2019 r. – Diskrimineringsombudsmannen / Braathens Regional Aviation AB

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 10 stycznia 2019 r. – Diskrimineringsombudsmannen / Braathens Regional Aviation AB
      (Sprawa C-30/19)
      (2019/C 103/16)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Högsta domstolen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Diskrimineringsombudsmannen

         Druga strona postępowania: Braathens Regional Aviation AB

         Pytania prejudycjalne

      Czy w sprawie dotyczącej naruszenia zakazu ustanowionego w dyrektywie 2000/43/WE (1), w której osoba pokrzywdzona domaga się odszkodowania za dyskryminację, państwo członkowskie, na wniosek pokrzywdzonego, musi zawsze zbadać, czy doszło do dyskryminacji — a w stosownym wypadku stwierdzić, że do niej doszło — bez względu na to, czy osoba oskarżona o dyskryminację przyznała, że dyskryminacja wystąpiła, aby wymóg stosowania skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji, określony w art. 15 można było uznać za spełniony?

         (1)  Dyrektywa Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzająca w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (Dz.U. 2000, L 180, s. 22).


title: Sprawa C-35/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Liège (Belgia) w dniu 21 stycznia 2019 r. –BU / Państwo belgijskie

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Liège (Belgia) w dniu 21 stycznia 2019 r. –BU / Państwo belgijskie
      (Sprawa C-35/19)
      (2019/C 103/17)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal de première instance de Liège

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BU

         Strona przeciwna: Państwo belgijskie

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 38 § 1 pkt 4 C.I.R./92 narusza art. 45 i nast. (swobodny przepływ pracowników) oraz art. 56 i nast. (swobodę świadczenia usług) traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zakresie, w jakim zwalnia z opodatkowania zasiłki z tytułu niepełnosprawności wyłącznie wówczas, gdy wspomniane zasiłki są wypłacane przez skarb państwa, czyli państwo belgijskie, na podstawie ustawodawstwa belgijskiego, prowadząc tym samym do dyskryminacji pomiędzy podatnikiem mającym miejsce zamieszkania w Belgii i otrzymującym zasiłki z tytułu niepełnosprawności wypłacane przez państwo belgijskie na podstawie ustawodawstwa tego państwa, które są zwolnione z opodatkowania, a podatnikiem mającym miejsce zamieszkania w Belgii, który otrzymuje zasiłki mające na celu zrekompensowanie niepełnosprawności, wypłacane przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej, które to zasiłki nie podlegają zwolnieniu?


title: Sprawa C-46/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 15 listopada 2018 r. w sprawie T-316/14, Kurdistan Workers’ Party (PKK) / Rada, wniesione w dniu 25 stycznia 2019 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/17

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 15 listopada 2018 r. w sprawie T-316/14, Kurdistan Workers’ Party (PKK) / Rada, wniesione w dniu 25 stycznia 2019 r. przez Radę Unii Europejskiej
      (Sprawa C-46/19 P)
      (2019/C 103/18)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen, S. Van Overmeire, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Kurdistan Workers’ Party (PKK), Komisja Europejska, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu;

                  —

                  wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia w odniesieniu do kwestii stanowiących przedmiot odwołania i oddalenie skargi wniesionej przez PKK oraz

                  —

                  obciążenie PKK kosztami poniesionymi przez Radę w postępowaniu odwoławczym i w sprawie T-316/14.

         Zarzuty i główne argumenty

      Rada podnosi, że Sąd w zaskarżonym wyroku naruszył prawo w następujących kwestiach:

                  —

                  zarzut pierwszy: Sąd nieprawidłowo zakwalifikował zaskarżone decyzje jako decyzje objęte wyłącznie art. 1 ust. 6 (1);

                  —

                  zarzut drugi: Sąd błędnie uznał, że decyzje Stanów Zjednoczonych nie mogły stanowić podstawy pierwotnego umieszczenia w wykazie;

                  —

                  zarzut trzeci: Sąd błędnie uznał, że Rada nie wyjaśniła, dlaczego jej zdaniem decyzje Stanów Zjednoczonych oraz decyzja ministra spraw wewnętrznych Zjednoczonego Królestwa stanowiły decyzje właściwej władzy w rozumieniu art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB;

                  —

                  zarzut czwarty: Sąd niewłaściwie zastosował w niniejszej sprawie pkt 55 wyroku LTTE, wydanego przez Trybunał Sprawiedliwości (2);

                  —

                  zarzut piąty: Sąd niewłaściwie zastosował w niniejszej sprawie pkt 71 wyroku LTTE;

                  —

                  zarzut szósty: Sąd niewłaściwie zastosował art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB i pkt 55 wyroku LTTE;

                  —

                  zarzut siódmy: Sąd błędnie uznał, że Rada nie mogła odpowiedzieć na pismo PKK w swoim własnym piśmie z dnia 27 marca 2015 r.

         (1)  Wspólne stanowisko Rady 2001/931/WPZiB z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu (Dz.U. 2001, L 344, s. 93).

         (2)  Wyrok z dnia 26 lipca 2017 r., Rada/LTTE, C-599/14 P, EU:C:2017:583.


title: Sprawa C-69/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 19 listopada 2018 r. w sprawie T-661/16, Credito Fondiario/SRB, wniesione w dniu 29 stycznia 2019 r. przez Credito Fondiario SpA

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/18

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 19 listopada 2018 r. w sprawie T-661/16, Credito Fondiario/SRB, wniesione w dniu 29 stycznia 2019 r. przez Credito Fondiario SpA
      (Sprawa C-69/19 P)
      (2019/C 103/19)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Credito Fondiario SpA (przedstawiciele: adwokaci F. Sciaudone, F. Iacovone, S. Frazzani, A. Neri)

         Druga strona postępowania: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

         Interwenienci: Republika Włoska, Komisja Europejska

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

                  —

                  obciążenie SRB kosztami postępowania odwoławczego i postępowania w sprawie T-661/16;

                  —

                  tytułem ewentualnym, uchylenie zaskarżonego postanowienia w części, w której Credito Fondiario została obciążona kosztami postępowania poniesionymi przez SRB, oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji według względów słuszności.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie podnosi, że zaskarżone postanowienie jest obarczone licznymi błędami, które stanowią zarówno błędy co do prawa, jak i błędy proceduralne.
      I.   Błędna kwalifikacja okoliczności faktycznych. Brak uzasadnienia

      Sąd dokonał błędnej kwalifikacji okoliczności faktycznych w rozumieniu orzecznictwa, które przewiduje, że w braku publikacji lub notyfikacji termin na wniesienie skargi rozpoczyna swój bieg od momentu, gdy zainteresowana osoba uzyskała pełną wiedzę o treści i uzasadnieniu danego aktu, pod warunkiem że zażądała pełnej treści w rozsądnym terminie.
      W szczególności Sąd błędnie przyjął, że wnosząca odwołanie dowiedziała się o dwóch decyzjach SRB za pośrednictwem dwóch zawiadomień Banca d’Italia z dnia 3 i 27 maja 2016 r. Ponadto Sąd błędnie przyjął, że wnosząca odwołanie nie podjęła działania w rozsądnym terminie w celu otrzymania obu decyzji SRB. Sąd nie uwzględnił należycie kontekstu niepewności prawnej. W konsekwencji Sąd błędnie stwierdził wniesienie skargi z przekroczeniem terminu w świetle szczególnych okoliczności sprawy.
      II.   Błędna interpretacja i zastosowanie orzecznictwa dotyczącego „rozsądnego terminu”

      Ocena Sądu, według której skarga została wniesiona z przekroczeniem terminu jest również obarczona błędną interpretacją (a w konsekwencji błędnym zastosowaniem w sprawie) orzecznictwa dotyczącego rozsądnego terminu, w jakim osoba zainteresowana powinna podjąć działanie w celu otrzymania decyzji podlegającej zaskarżeniu.
      III.   Naruszenie praw wnoszącej odwołanie do obrony. Naruszenie i błędne zastosowanie art. 126 regulaminu postępowania przed Sądem

      Mimo iż Sąd zastosował liczne środki dowodowe i środki organizacji postępowania, to nie wezwał stron do przedstawienia swoich uwag w kwestii, czy skarga została wniesiona w terminie. Sąd po raz pierwszy zbadał kwestię terminu w postanowieniu, i oparł się na niej w celu odrzucenia skargi, nie umożliwiając stronom, w szczególności wnoszącej odwołanie, podniesienia argumentów i zakwestionowania tego aspektu.
      Ponadto Sąd wydał postanowienie na podstawie art. 126 regulaminu postępowania przed Sądem, mimo iż z różnych względów było oczywiste, że wzgląd niedopuszczalności, na którym zostało oparte postanowienie o odrzuceniu skargi, nie był oczywisty.
      W konsekwencji Sąd naruszył prawa wnoszącej odwołanie do obrony.
      IV.   Błędna ocena niedopuszczalności wniosku złożonego na podstawie art. 277 TFUE

      Błędna ocena przez Sąd niedopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności automatycznie prowadzi do bezprawności postanowienia w części, w której Sąd stwierdził niedopuszczalność wniosku wnoszącej odwołanie o stwierdzenie bezprawności rozporządzenia nr 2015/63 (1). Sąd uznał bowiem, że drugi wniosek musiał być wnioskiem pomocniczym względem głównego wniosku o stwierdzenie nieważności, oraz że w konsekwencji oczywista niedopuszczalność skargi o stwierdzenie nieważności automatycznie skutkuje oczywistą niedopuszczalnością wniosku o stwierdzenie bezprawności rozporządzenia nr 2015/63.
      V.   Błędna ocena dotycząca rozstrzygnięcia o kosztach. Naruszenie i błędne zastosowanie art. 134 i 135 regulaminu postępowania

      Tytułem ewentualnym wnosząca odwołanie kwestionuje postanowienie w zakresie, w jakim Sąd zasądził od niej koszty poniesione przez SRB.
      Zdaniem wnoszącej odwołanie, ze względów słuszności Sąd powinien był zastosować art. 135 regulaminu postępowania i art. 135 § 1 regulaminu postępowania, lub w razie potrzeby obciążyć SRB przynajmniej częścią kosztów poniesionych przez wnoszącą odwołanie w rozumieniu art. 135 § 2 regulaminu postępowania.

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44).


title: Sprawa C-157/17: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 12 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – X / Staatssecretaris van Financiën, przy udziale: Nederlandse Orde van Belastingadviseurs, Loyens Loeff NV

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/20

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 12 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – X / Staatssecretaris van Financiën, przy udziale: Nederlandse Orde van Belastingadviseurs, Loyens Loeff NV
      (Sprawa C-157/17) (1)

      (2019/C 103/20)
      Język postępowania: niderlandzki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 168 z 29.5.2017.


title: Sprawa C-76/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 grudnia 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Austrii, popierana przez: Republikę Francuską

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/20

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 grudnia 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Austrii, popierana przez: Republikę Francuską
      (Sprawa C-76/18) (1)

      (2019/C 103/21)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.


title: Sprawa C-77/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 grudnia 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Austrii, popierana przez: Republikę Francuską

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/20

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 grudnia 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Austrii, popierana przez: Republikę Francuską
      (Sprawa C-77/18) (1)

      (2019/C 103/22)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.


title: Sprawa C-79/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 grudnia 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Austrii, popierana przez Republikę Francuską

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/21

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 grudnia 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Austrii, popierana przez Republikę Francuską
      (Sprawa C-79/18) (1)

      (2019/C 103/23)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.


title: Sprawa C-487/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 grudnia 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Austrii

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/21

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 grudnia 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Austrii
      (Sprawa C-487/18) (1)

      (2019/C 103/25)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 328 z 17.9.2018.


title: Sprawa C-685/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) – Irlandia) – Minister for Justice and Equality / ND

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/21

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) – Irlandia) – Minister for Justice and Equality / ND
      (Sprawa C-685/18) (1)

      (2019/C 103/26)
      Język postępowania: angielski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 16 z 14.1.2019.


title: Sprawa T-177/16: Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2019 r. – Mema / CPVO (Braeburn 78 (11078)) Odmiany roślin – Wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin dla odmiany Braeburn 78 (11078) – Wyznaczenie innego urzędu badającego – Zakres badania przeprowadzanego przez izbę odwoławczą – Obowiązek uzasadnienia

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/22

      Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2019 r. – Mema / CPVO (Braeburn 78 (11078))
      (Sprawa T-177/16) (1)

      (Odmiany roślin - Wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin dla odmiany Braeburn 78 (11078) - Wyznaczenie innego urzędu badającego - Zakres badania przeprowadzanego przez izbę odwoławczą - Obowiązek uzasadnienia)
      (2019/C 103/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Mema GmbH LG (Terlan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci B. Breitinger i S. Kirschstein Freund)

         Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (przedstawiciele: M. Ekvad, F. Mattina, O. Lamberti i U. Braun-Mlodecka, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów A. von Mühlendahla i H. Hartwiga)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Izby Odwoławczej CPVO z dnia 15 grudnia 2015 r. (sprawa A 001/2015) dotyczącą wniosku o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin odmianie Braeburn 78.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Izby Odwoławczej Wspólnotowego Urzędu Ochrony Odmian Roślin (CPVO) z dnia 15 grudnia 2015 r. (sprawa A 001/2015), dotyczącej wniosku o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmiany roślin Braeburn 78.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  CPVO zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 211 z 13.6.2016.


title: Sprawa T-487/16: Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2019 r. – Arango Jaramillo i in. / EBI Służba publiczna – Personel EBI – Emerytury i renty – Nowelizacja z 2008 r. – Podwyżka stóp procentowych składek – Kolejne rozliczenia wynagrodzenia – Brak niekorzystnego aktu – Niedopuszczalność

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/22

      Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2019 r. – Arango Jaramillo i in. / EBI
      (Sprawa T-487/16) (1)

      (Służba publiczna - Personel EBI - Emerytury i renty - Nowelizacja z 2008 r. - Podwyżka stóp procentowych składek - Kolejne rozliczenia wynagrodzenia - Brak niekorzystnego aktu - Niedopuszczalność)
      (2019/C 103/28)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Oscar Orlando Arango Jaramillo (Luksemburg, Luksemburg) i 33 pozostałych skarżących wymienionych w załączniku do wyroku (przedstawiciele: adwokacji B. Cortese, C. Cortese i F. Spitaleri)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: początkowo C. Gómez de la Cruz, T. Gilliams i G. Nuvoli, następnie T. Gilliams, G. Faedo i J. Klein, pełnomocnicy, wspomagani przez P.E. Partscha)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 270 TFUE i art. 50a statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wniosek o, po pierwsze, stwierdzenie nieważności „decyzji” EBI zawartych w rozliczeniach wynagrodzenia skarżących za luty 2011 r. o podwyższeniu stóp procentowych składek do systemu emerytalnego z 9 na 10 % et, a po drugie, o zasądzenie od EBI zapłaty symbolicznego 1 EUR tytułem zadośćuczynienia krzywdzie doznanej przez skarżących.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Oscar Orlando Arango Jaramillo i pozostali pracownicy Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) wymienieni w załączniku do wyroku pokrywają własne koszty i zostają obciążeni kosztami poniesionymi przez EBI.

         (1)  Dz.U. C 211 z 16.7.2011. (skarga początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-58/11, przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa T-11/17: Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2019 r. – RK/Rada Służba publiczna – Urzędnicy – Artykuł 42c regulaminu pracowniczego – Skierowanie na urlop w interesie służby – Równość traktowania – Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek – Oczywisty błąd w ocenie – Prawo do bycia wysłuchanym – Obowiązek staranności – Odpowiedzialność

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/23

      Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2019 r. – RK/Rada
      (Sprawa T-11/17) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Artykuł 42c regulaminu pracowniczego - Skierowanie na urlop w interesie służby - Równość traktowania - Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo do bycia wysłuchanym - Obowiązek staranności - Odpowiedzialność)
      (2019/C 103/29)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: RK (przedstawiciele: adwokaci, początkowo L. Levi i A. Tymen, następnie L. Levi)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: A. Troupiotis i J. A. Steele, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE zmierzająca po pierwsze, do stwierdzenia nieważności nieopatrzonej datą decyzji Rady o skierowaniu skarżącej na urlop w interesie służby w oparciu o art. 42c Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej oraz w stosownym wypadku, decyzji z dnia 27 września 2016 r. oddalającej zażalenie złożone przez skarżącą a po drugie, do uzyskania naprawienia szkody, jaką skarżąca w swej ocenie poniosła.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  RK pokrywa 80 % swoich kosztów postępowania.

                  3)

                  Rada Unii Europejskiej pokrywa swoje koszty postępowania oraz 20 % kosztów poniesionych przez RK.

                  4)

                  Parlament Europejski pokrywa własne koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 95 z 27.3.2017.


title: Sprawa T-117/17: Wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2019 r. – Proximus / Rada Zamówienia publiczne na usługi – Procedura negocjacyjna – Najkorzystniejsza ekonomicznie oferta – Odrzucenie oferty jednego z oferentów – Zakres uznania instytucji zamawiającej – Zgodność z prawem metody oceny – Zasada należytego zarządzania finansami

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/24

      Wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2019 r. – Proximus / Rada
      (Sprawa T-117/17) (1)

      (Zamówienia publiczne na usługi - Procedura negocjacyjna - Najkorzystniejsza ekonomicznie oferta - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Zakres uznania instytucji zamawiającej - Zgodność z prawem metody oceny - Zasada należytego zarządzania finansami)
      (2019/C 103/30)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Proximus SA/NV (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat B. Schutyser)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Jaume i S. Cholakova, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów P. de Bandta, P. Teerlincka i M. Gherghinaru)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 263 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 23 grudnia 2016 r. o udzieleniu innemu oferentowi zamówienia dotyczącego umowy ramowej na świadczenie usług w dziedzinie cyberbezpieczeństwa [poufne].

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Proximus SA/NV zostaje obciążony kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 151 z 15.5.2017.


title: Sprawa T-166/17: Wyrok Sądu z dnia 22 stycznia 2019 r. – EKETA / Komisja Klauzula arbitrażowa – Umowa Sensation zawarta w ramach szóstego programu ramowego – Koszty kwalifikowalne – Nota obciążeniowa wystawiona przez stronę pozwaną z tytułu zwrotu wypłaconych zaliczek – Wiarygodność arkuszy czasu pracy – Konflikt interesów

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/24

      Wyrok Sądu z dnia 22 stycznia 2019 r. – EKETA / Komisja
      (Sprawa T-166/17) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Umowa Sensation zawarta w ramach szóstego programu ramowego - Koszty kwalifikowalne - Nota obciążeniowa wystawiona przez stronę pozwaną z tytułu zwrotu wypłaconych zaliczek - Wiarygodność arkuszy czasu pracy - Konflikt interesów)
      (2019/C 103/31)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis (EKETA) (Saloniki, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci V. Christianos i S. Paliou)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A Katsimerou, O. Verheecke i J. Estrada de Solà, następnie A Katsimerou, A. Kyratsou i O. Verheecke, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 272 TFUE żądanie stwierdzenia, po pierwsze, że wierzytelność zawarta w nocie obciążeniowej Komisji nr 3241615291 z dnia 29 listopada 2016 r., zgodnie z którą skarżący powinien zwrócić jej kwotę 197 799,52 EUR odpowiadającą subwencji otrzymanej przez niego z tytułu badań nad projektem badawczym Sensation, jest – w odniesieniu do kwoty 179 101,34 EUR – bezpodstawna, a po drugie, że sporna kwota odpowiada kosztom kwalifikowalnym, do których zwrotu skarżący nie jest zobowiązany.

         Sentencja

                  1)

                  Komisja Europejska zapłaci Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis (EKETA) po pierwsze kwotę 19 522,57 EUR odpowiadającą kosztom kwalifikowalnym personelu, powiększoną o związane z nimi koszty pośrednie i o odsetki za zwłokę od tej kwoty w wysokości 3,50 % od dnia 12 maja 2017 r. do czasu całkowitej zapłaty tej kwoty, po drugie odsetki za zwłokę od kwoty 2 950 EUR w wysokości 3,50 % liczone od dnia 12 maja 2017 r. do dnia 28 listopada 2017 r. i po trzecie odsetki za zwłokę od kwoty 8 988,21 EUR w wysokości 3,50 % liczone od dnia 12 maja 2017 r. do czasu całkowitej zapłaty tej kwoty w dniu 2 października 2017 r.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  EKETA pokrywa własne koszty i dziewięć dziesiątych kosztów poniesionych przez Komisję, która pokrywa jedną dziesiątą własnych kosztów.

         (1)  Dz.U. C 151 z 15.5.2017.


title: Sprawa T-198/17: Wyrok Sądu z dnia 22 stycznia 2019 r. – EKETA / Komisja Klauzula arbitrażowa – Umowa Actibio zawarta w ramach siódmego programu ramowego – Koszty kwalifikowalne – Nota obciążeniowa wystawiona przez stronę pozwaną z tytułu zwrotu wypłaconych zaliczek – Wiarygodność arkuszy czasu pracy – Konflikt interesów

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/25

      Wyrok Sądu z dnia 22 stycznia 2019 r. – EKETA / Komisja
      (Sprawa T-198/17) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Umowa Actibio zawarta w ramach siódmego programu ramowego - Koszty kwalifikowalne - Nota obciążeniowa wystawiona przez stronę pozwaną z tytułu zwrotu wypłaconych zaliczek - Wiarygodność arkuszy czasu pracy - Konflikt interesów)
      (2019/C 103/32)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis (EKETA) (Saloniki, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci V. Christianos i S. Paliou)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Katsimerou, A. Kyratsou i O. Verheecke, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 272 TFUE żądanie stwierdzenia, po pierwsze, że wierzytelność zawarta w nocie obciążeniowej Komisji nr 3241615335 z dnia 29 listopada 2016 r., zgodnie z którą skarżący powinien zwrócić jej kwotę 38 241 EUR odpowiadającą subwencji otrzymanej przez niego z tytułu badań nad projektem Actibio, jest bezpodstawna w odniesieniu do kwoty 9 353,56 EUR, a po drugie, że kwota ta stanowi koszty kwalifikowalne, do których zwrotu skarżący nie jest zobowiązany.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis (EKETA) zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 151 z 15.5.2017.


title: Sprawa T-215/17: Wyrok Sądu z dnia 31 stycznia 2019 r. – Pear Technologies / EUIPO – Apple (PEAR) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego PEAR – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający jabłko – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak podobieństwa oznaczeń – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/26

      Wyrok Sądu z dnia 31 stycznia 2019 r. – Pear Technologies / EUIPO – Apple (PEAR)
      (Sprawa T-215/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego PEAR - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający jabłko - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2019/C 103/33)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Pear Technologies Ltd (Makau, Chiny) (przedstawiciele: J. Coldham, solicitor, i E. Himsworth, QC)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Fischer i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Apple Inc. (Cupertino, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: J. Olsen i P. Andreottola, solicitors, oraz G. Tritton, barrister)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 stycznia 2017 r. (sprawa R 860/2016-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Apple a Pear Technologies.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 18 stycznia 2017 r. (sprawa R 860/2016-5).

                  2)

                  EUIPO pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Pear Technologies Ltd.

                  3)

                  Apple Inc. pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Pear Technologies Ltd.

         (1)  Dz.U. C 168 z 29.5.2017.


title: Sprawa T-287/17: Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2019 r. – Swemac Innovation / EUIPO – SWEMAC Medical Appliances (SWEMAC) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy SWEMAC – Firma lub wcześniejsza krajowa nazwa handlowa SWEMAC Medical Appliances AB – Względna podstawa odmowy rejestracji – Utrata roszczenia w wyniku tolerowania – Artykuł 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 60 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 54 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 61 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001) – Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001) – Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/27

      Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2019 r. – Swemac Innovation / EUIPO – SWEMAC Medical Appliances (SWEMAC)
      (Sprawa T-287/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy SWEMAC - Firma lub wcześniejsza krajowa nazwa handlowa SWEMAC Medical Appliances AB - Względna podstawa odmowy rejestracji - Utrata roszczenia w wyniku tolerowania - Artykuł 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 60 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 54 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 61 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001) - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001) - Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem)
      (2019/C 103/34)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Swemac Innovation AB (Linköping, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat G. Nygren)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: SWEMAC Medical Appliances AB (Täby, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat P. Jonsell)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 lutego 2017 r. (sprawa R 3000/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Swemac Innovation a SWEMAC Medical Appliances.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Swemac Innovation AB zostaje obciążona kosztami, w tym niezbędnymi kosztami poniesionymi przez SWEMAC Medical Appliances AB w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 213 z 3.7.2017.


title: Sprawa T-290/17: Wyrok Sądu z dnia 30 stycznia 2019 r. – Stavytskyi / Rada Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie – Zamrożenie środków finansowych – Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie – Obowiązek uzasadnienia – Zarzut niezgodności z prawem – Zasada proporcjonalności – Podstawa prawna – Oczywisty błąd w ocenie – Zasada ne bis in idem

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/27

      Wyrok Sądu z dnia 30 stycznia 2019 r. – Stavytskyi / Rada
      (Sprawa T-290/17) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie - Obowiązek uzasadnienia - Zarzut niezgodności z prawem - Zasada proporcjonalności - Podstawa prawna - Oczywisty błąd w ocenie - Zasada ne bis in idem)
      (2019/C 103/35)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Edward Stavytskyi (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: J. Grayston, solicitor, adwokaci P. Gjørtler, G. Pandey i D. Rovetta)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i J.P. Hix, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Paasivirta i L. Baumgart, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/381 z dnia 3 marca 2017 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2017, L 58, s. 34) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/374 z dnia 3 marca 2017 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2017, L 58, s. 1) w zakresie, w jakim na mocy tych aktów nazwisko skarżącego zostało pozostawione w wykazie osób, podmiotów i organów, do których stosuje się środki ograniczające.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2017/381 z dnia 3 marca 2017 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 2017/374 z dnia 3 marca 2017 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim nazwisko Edward Stavytskyi zostało pozostawione w wykazie osób, podmiotów i organów, do których mają zastosowanie te środki ograniczające.

                  2)

                  Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty, które poniósł E. Stavytskyi.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


title: Sprawa T-461/17: Wyrok Sądu z dnia 6 lutego 2019 r. – TN / ENISA Służba publiczna – Personel tymczasowy – Zatrudnienie – Ogłoszenie o naborze – Stanowisko kierownika wydziału – Umieszczenie na liście rezerwy kadrowej – Przyjęcie oferty zatrudnienia – Cofnięcie oferty zatrudnienia – Warunki zatrudnienia – Wykazanie odpowiednich cech charakteru – Artykuł 12 WZIP – Oczywisty błąd w ocenie – Przetwarzanie danych osobowych – Prawo do bycia wysłuchanym – Odpowiedzialność

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/29

      Wyrok Sądu z dnia 6 lutego 2019 r. – TN / ENISA
      (Sprawa T-461/17) (1)

      (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Zatrudnienie - Ogłoszenie o naborze - Stanowisko kierownika wydziału - Umieszczenie na liście rezerwy kadrowej - Przyjęcie oferty zatrudnienia - Cofnięcie oferty zatrudnienia - Warunki zatrudnienia - Wykazanie odpowiednich cech charakteru - Artykuł 12 WZIP - Oczywisty błąd w ocenie - Przetwarzanie danych osobowych - Prawo do bycia wysłuchanym - Odpowiedzialność)
      (2019/C 103/37)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: TN (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

         Strona pozwana: Agencja Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (przedstawiciele: A. Ryan, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 270 TFUE wniosek o, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 25 listopada 2016 r., w której ENISA cofnęła ofertę zatrudnienia na stanowisku kierownika wydziału Służby administracyjne, złożoną skarżącemu, oraz stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 20 kwietnia 2017 r. oddalającej jego zażalenie, a po drugie, zasądzenie od ENISA odszkodowania i zadośćuczynienia za szkodę i krzywdę doznane przez skarżącego w szczególności z racji niezgodnego z prawem cofnięcia tej oferty.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  TN zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


title: Sprawa T-549/17: Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2019 r. – Duym/Rada Służba publiczna – Urzędnicy – Procedura powołania na stanowisko kierownika wydziału – Ogłoszenie o naborze – Odrzucenie kandydatury – Powołanie innego kandydata – Obowiązek uzasadnienia – Zasada dobrej administracji – Interes służby – Oczywisty błąd w ocenie – Zasada niedyskryminacji

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/30

      Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2019 r. – Duym/Rada
      (Sprawa T-549/17) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Procedura powołania na stanowisko kierownika wydziału - Ogłoszenie o naborze - Odrzucenie kandydatury - Powołanie innego kandydata - Obowiązek uzasadnienia - Zasada dobrej administracji - Interes służby - Oczywisty błąd w ocenie - Zasada niedyskryminacji)
      (2019/C 103/38)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Frederik Duym (Ostenda, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji komitetu doradczego ds. naboru, przesłanej skarżącemu pocztą elektroniczną w dniu 7 października 2016 r., odrzucającej jego kandydaturę w ramach procedury naboru kierownika wydziału niderlandzkiego w służbach tłumaczeniowych Rady, a także późniejszej decyzji organu powołującego Rady z dnia 20 grudnia 2016 r. o powołaniu pani A. na to stanowisko.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Frederik Duym pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


title: Sprawa T-559/17: Wyrok Sądu z dnia 31 stycznia 2019 r. – Abdulkarim / Rada Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii – Zamrożenie środków finansowych – Błąd w ocenie – Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/30

      Wyrok Sądu z dnia 31 stycznia 2019 r. – Abdulkarim / Rada
      (Sprawa T-559/17) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Błąd w ocenie - Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności)
      (2019/C 103/39)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Mouhamad Wael Abdulkarim (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: adwokaci J.-P. Buyle oraz L. Cloquet)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Veiga oraz I. Pouli, następnie I. Pouli oraz V. Piessevaux, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/917 z dnia 29 maja 2017 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2017, L 139, s. 62), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/907 z dnia 29 maja 2017 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2017, L 139, s. 15), decyzji Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2018, L 131, s. 16) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/774 z dnia 28 maja 2018 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2018, L 131, s. 1), w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2017/917 z dnia 29 maja 2017 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii, decyzji Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz uchylającego rozporządzenie (UE) nr 442/2011, zmienionego ostatnio rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) 2017/907 z dnia 29 maja 2017 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) 2018/774 z dnia 28 maja 2018 r. wykonującym rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, w zakresie, w jakim akty te dotyczą Mouhamada Waela Abdulkarima.

                  2)

                  Utrzymuje się skutki decyzji 2017/917 oraz 2018/778 wobec M. W. Abdulkarima do dnia upływu terminu na wniesienie odwołania lub, jeśli odwołanie zostanie w tym terminie wniesione, do dnia jego ewentualnego oddalenia.

                  3)

                  Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez M. W. Abdulkarima.

         (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


title: Sprawa T-580/17: Wyrok Sądu z dnia 6 lutego 2019 r. – Karp / Parlament Służba publiczna – Personel kontraktowy – Zaszeregowanie – Artykuł 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego – Przedwczesne zażalenie – Nieprawidłowość postępowania poprzedzającego wniesienie skargi – Niedopuszczalność – Autonomiczność środków odwoławczych – Nieprzedłużenie umowy o pracę członka personelu kontraktowego do zadań pomocniczych związane z urlopem macierzyńskim – Obowiązek uzasadnienia – Zawieranie kolejnych umów o pracę na czas określony – Nadużycie prawa – Prawo do bycia wysłuchanym – Odpowiedzialność

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/31

      Wyrok Sądu z dnia 6 lutego 2019 r. – Karp / Parlament
      (Sprawa T-580/17) (1)

      (Służba publiczna - Personel kontraktowy - Zaszeregowanie - Artykuł 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego - Przedwczesne zażalenie - Nieprawidłowość postępowania poprzedzającego wniesienie skargi - Niedopuszczalność - Autonomiczność środków odwoławczych - Nieprzedłużenie umowy o pracę członka personelu kontraktowego do zadań pomocniczych związane z urlopem macierzyńskim - Obowiązek uzasadnienia - Zawieranie kolejnych umów o pracę na czas określony - Nadużycie prawa - Prawo do bycia wysłuchanym - Odpowiedzialność)
      (2019/C 103/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Kevin Karp (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci N. Lambers i R. Ben Ammar)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: Í. Ní Riagáin Düro i M. Windisch, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 270 TFUE wniosek o, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu o zaszeregowaniu skarżącego do grupy funkcyjnej II grupa zaszeregowania 4 w ramach umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego do zadań pomocniczych zwartej w dniu le 12 maja 2016 r., która uległa rozwiązaniu w dniu 11 listopada 2016 r., a po drugie, uzyskanie naprawienia szkody i krzywdy poniesionych przez skarżącego z tytułu tego zaszeregowania.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Kevin Karp zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 412 z 4.12.2017.


title: Sprawa T-604/17: Wyrok Sądu z dnia 31 stycznia 2019 r. – Thun / EUIPO (Poisson) Wzór wspólnotowy – Zarejestrowany wzór wspólnotowy – Brak wniosku o przedłużenie rejestracji – Wykreślenie wzoru po wygaśnięciu rejestracji – Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego – Przesłanki kumulatywne – Obowiązek należytej staranności – Delegowanie uprawnień – Utrata prawa

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/32

      Wyrok Sądu z dnia 31 stycznia 2019 r. – Thun / EUIPO (Poisson)
      (Sprawa T-604/17) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Zarejestrowany wzór wspólnotowy - Brak wniosku o przedłużenie rejestracji - Wykreślenie wzoru po wygaśnięciu rejestracji - Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego - Przesłanki kumulatywne - Obowiązek należytej staranności - Delegowanie uprawnień - Utrata prawa)
      (2019/C 103/41)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Thun SpA (Bolzano, Włochy) (przedstawiciel: adwokat B. Giordano)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 czerwca 2017 r. (sprawa R 1680/2016-3) dotyczącą wniosku o przywrócenie stanu poprzedniego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Thun SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 369 z 30.10.2017.


title: Sprawa T-656/17: Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2019 r. – Sumol + Compal Marcas / EUIPO – Jacob (Dr. Jacob’s essentials) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Dr. Jacob’s essentials – Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy COMPAL ESSENCIAL – Wcześniejsze graficzne krajowe i międzynarodowe znaki towarowe FRUTA essencial i Compal FRUTA essencial – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001]

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/33

      Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2019 r. – Sumol + Compal Marcas / EUIPO – Jacob (Dr. Jacob’s essentials)
      (Sprawa T-656/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Dr. Jacob’s essentials - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy COMPAL ESSENCIAL - Wcześniejsze graficzne krajowe i międzynarodowe znaki towarowe FRUTA essencial i Compal FRUTA essencial - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001])
      (2019/C 103/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sumol + Compal Marcas, SA (Carnaxide, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat A. De Sampaio)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Söder i D. Walicka, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Ludwig Manfred Jacob (Heidesheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Berlit)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 lipca 2017 r. (sprawa R 2067/2016-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Sumol + Compal Marcas a L.M. Jacobem.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 11 lipca 2017 r. (sprawa R 2067/2016/5).

                  2)

                  EUIPO pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Sumol + Compal Marcas, SA.

                  3)

                  Ludwig Manfred Jacob pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 402 z 27.11.2017.


title: Sprawa T-667/17: Wyrok Sądu z dnia 31 stycznia 2019 r. – Alkarim for Trade and Industry / Rada Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii – Zamrożenie środków finansowych – Błąd w ocenie – Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/33

      Wyrok Sądu z dnia 31 stycznia 2019 r. – Alkarim for Trade and Industry / Rada
      (Sprawa T-667/17) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Błąd w ocenie - Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności)
      (2019/C 103/43)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Alkarim for Trade and Industry LLC (Tal Kurdi, Syria) (przedstawiciele: adwokaci J.P. Buyle i L. Cloquet)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele V. Piessevaux i A. Limonet, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/1245 z dnia 10 lipca 2017 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2017, L 178, s. 13), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/1241 z dnia 10 lipca 2017 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2017, L 178, s. 1), decyzji Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2018, L 131, s. 16) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/774 z dnia 28 maja 2018 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2018, L 131, s. 1) w zakresie, w jakim te akty dotyczą skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/1245 z dnia 10 lipca 2017 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii, decyzji Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii i rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz uchylającego rozporządzenie (UE) nr 442/2011, zmienionego ostatnio rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) 2017/1241 z dnia 10 lipca 2017 r. dotyczącym wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz przez rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) 2018/774 z dnia 28 maja 2018 r. wykonującym rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii w zakresie, w jakim te akty dotyczą Alkarim for Trade and Industry LLC.

                  2)

                  Skutki decyzji wykonawczej 2017/1245 oraz decyzji 2018/778 zostają utrzymane w mocy wobec Alkarim for Trade and Industry do chwili upływu terminu do wniesienia odwołania albo, jeśli odwołanie zostanie wniesione w tym terminie, do czasu ewentualnego oddalenia odwołania.

                  3)

                  Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Alkarim for Trade and Industry.

         (1)  Dz.U. C 437 z 18.12.2017.


title: Sprawa T-766/17: Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2019 r. – Eglo Leuchten / EUIPO – Di-Ka (Lampe) Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający instalację oświetleniową – Podstawa unieważnienia – Wcześniejszy wzór – Indywidualny charakter – Poinformowany użytkownik – Stopień swobody twórcy – Artykuł 6 rozporządzenia (WE) nr 6/2002

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/34

      Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2019 r. – Eglo Leuchten / EUIPO – Di-Ka (Lampe)
      (Sprawa T-766/17) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający instalację oświetleniową - Podstawa unieważnienia - Wcześniejszy wzór - Indywidualny charakter - Poinformowany użytkownik - Stopień swobody twórcy - Artykuł 6 rozporządzenia (WE) nr 6/2002)
      (2019/C 103/44)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Eglo Leuchten GmbH (Pill, Austria) (przedstawiciel: adwokat H. Lauf)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Söder, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Di-Ka Vertriebs GmbH & Co. KG (Arnsberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M.H. Hoffmann)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 września 2017 r. (sprawa R 738/2016-3), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Eglo Leuchten a Di-Ka Vertriebs.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Eglo Leuchten GmbH pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 22 z 22.1.2018.


title: Sprawa T-767/17: Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2019 r. – Eglo Leuchten / EUIPO – Briloner Leuchten (Lampe) Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający instalację oświetleniową – Podstawa unieważnienia – Wcześniejszy wzór – Indywidualny charakter – Poinformowany użytkownik – Stopień swobody twórcy – Artykuł 6 rozporządzenia (WE) nr 6/2002

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/35

      Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2019 r. – Eglo Leuchten / EUIPO – Briloner Leuchten (Lampe)
      (Sprawa T-767/17) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający instalację oświetleniową - Podstawa unieważnienia - Wcześniejszy wzór - Indywidualny charakter - Poinformowany użytkownik - Stopień swobody twórcy - Artykuł 6 rozporządzenia (WE) nr 6/2002)
      (2019/C 103/45)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Eglo Leuchten GmbH (Pill, Austria) (przedstawiciel: adwokat H. Lauf)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Söder, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Briloner Leuchten GmbH & Co. KG, dawniej Briloner Leuchten GmbH (Brilon, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M.H. Hoffmann)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 września 2017 r. (sprawa R 746/2016-3), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Eglo Leuchten a Briloner Leuchten.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Eglo Leuchten GmbH pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 22 z 22.1.2018.


title: Sprawa T-785/17: Wyrok Sądu z dnia 24 stycznia 2019 r. – Ilhan / EUIPO – Time Gate (BIG SAM SPORTSWEAR COMPANY) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy BIG SAM SPORTSWEAR COMPANY – Wcześniejszy słowny znak towarowy SAM – Względna podstawa odmowy rejestracji – Utrata roszczenia w wyniku tolerowania – Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem – Artykuł 54 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 61 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/2001]

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/36

      Wyrok Sądu z dnia 24 stycznia 2019 r. – Ilhan / EUIPO – Time Gate (BIG SAM SPORTSWEAR COMPANY)
      (Sprawa T-785/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy BIG SAM SPORTSWEAR COMPANY - Wcześniejszy słowny znak towarowy SAM - Względna podstawa odmowy rejestracji - Utrata roszczenia w wyniku tolerowania - Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem - Artykuł 54 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 61 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/2001])
      (2019/C 103/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ercan Ilhan (Stambuł, Turcja) (przedstawiciel: adwokat S. Can)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: H. O’Neill i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Time Gate GmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Kunz-Hallstein)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 września 2017 r. (sprawa R 974/2016-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Time Gate a E. Ilhanem.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Ercan Ilhan zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 32 z 29.1.2018.


title: Sprawa T-789/17: Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2019 r. – TecAlliance / EUIPO – Siemens (TecDocPower) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego TecDocPower – Wcześniejsze, słowny i graficzny, unijne znaki towarowe TECDOC i TecDoc – Względna podstawa odmowy rejestracji – Podobieństwo towarów i usług – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Rzeczywiste używanie wcześniejszych znaków towarowych – Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2017/1001)

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/36

      Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2019 r. – TecAlliance / EUIPO – Siemens (TecDocPower)
      (Sprawa T-789/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego TecDocPower - Wcześniejsze, słowny i graficzny, unijne znaki towarowe TECDOC i TecDoc - Względna podstawa odmowy rejestracji - Podobieństwo towarów i usług - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Rzeczywiste używanie wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2017/1001))
      (2019/C 103/47)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: TecAlliance GmbH (Ismaning, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Engemann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Siemens AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard i J. Fuhrmann)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 września 2017 r. (sprawa R 2433/2016-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy TecAlliance a Siemens.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  TecAlliance GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 42 z 5.2.2018.


title: Sprawa T-800/17: Wyrok Sądu z dnia 24 stycznia 2019 r. – Brown Street Holdings / EUIPO – Enesan (FIGHT LIFE) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Słowny znak towarowy FIGHT LIFE – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy FIGHT FOR LIFE – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001)

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/37

      Wyrok Sądu z dnia 24 stycznia 2019 r. – Brown Street Holdings / EUIPO – Enesan (FIGHT LIFE)
      (Sprawa T-800/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy FIGHT LIFE - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy FIGHT FOR LIFE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001))
      (2019/C 103/48)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Brown Street Holdings Ltd (Auckland, Nowa Zelandia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci C. Hufnagel, M. Kleespies, J. Clayton-Chen i A. Bender, następnie M. Kleespies i A. Bender)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Walicka i M. Fischer, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Enesan AG (Zurych, Szwajcaria)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 września 2017 r. (sprawa R 36/2017-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Brown Street Holdings a Enesan.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 26 września 2017 r. (sprawa R 36/2017-2) w zakresie, w jakim oddalono w niej sprzeciw wobec zgłoszenia znaku towarowego dla towarów i usług należących do klasy 5 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami.

                  2)

                  EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Brown Street Holdings Ltd.

         (1)  Dz.U. C 42 z 5.2.2018.


title: Sprawa T-32/19: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2019 r. – Harrington Padrón / Rada

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/50

      Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2019 r. – Harrington Padrón / Rada
      (Sprawa T-32/19)
      (2019/C 103/66)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Katherine Nayarith Harrington Padrón (Caracas, Wenezuela) (przedstawiciele: adwokaci L. Giuliano i F. Di Gianni)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/1656 z dnia 6 listopada 2018 r. (1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1653 z dnia 6 listopada 2018 r. (2) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej; oraz

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący popełnienia przez Radę oczywistego błędu w ocenie w związku z ustalaniem, że jej nazwisko powinno zostać utrzymane w wykazach ujętych w załączniku I do decyzji Rady (WPZiB) 2017/2074 z dnia 13 listopada 2017 r. (3) i w załączniku IV do rozporządzenia Rady (UE) 2017/2063 z dnia 13 listopada 2017 r. (4), pomimo faktu, że nie jest już zastępcą prokuratora generalnego i nie jest powiązana z wenezuelskimi organami rządowymi.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2018/1656 z dnia 6 listopada 2018 r. zmieniająca decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018. L 276, s. 10).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2018/1653 z dnia 6 listopada 2018 r. wykonujące rozporządzenie (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 276, s. 1).

         (3)  Decyzja Rady (WPZiB) 2017/2074 z dnia 13 listopada 2017 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2017, L 295, s. 60).

         (4)  Rozporządzenie Rady (UE) 2017/2063 z dnia 13 listopada 2017 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2017, L 295, s. 21).


title: Sprawa T-38/19: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2019 r. – Portugalia / Komisja

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/51

      Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2019 r. – Portugalia / Komisja
      (Sprawa T-38/19)
      (2019/C 103/67)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, P. Barros da Costa, P. Estêvão i J. Saraiva de Almeida, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2018) 7424 z dnia 16 listopada 2018 r., doręczonej w dniu 19 listopada 2018 r., która wyłącza z finansowania określone wydatki dokonane z Europejskiego Funduszu Gwarancji Rolnej (EFGR) i z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1) w części, w jakiej wyłączyło ono z finansowania Unii Europejskiej kwotę 8 703 417,29 EUR dotyczącą wydatków zadeklarowanych przez Republikę Portugalską w ramach zasady wzajemnej zgodności w latach 2014-2016,

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.
      Zarzut pierwszy: naruszenie prawa poprzez uznanie, ze system portugalski jest zbyt pobłażliwy – naruszenie art. 24 rozporządzenia(WE) nr 73/2009 (2) i naruszenie art. 54 ust. 1 lit. c) akapit drugi i art. 71 rozporządzenia (WE) nr 1122/2009 (3).
      Zarzut drugi:

                  1.

                  „Obliczenie korekty finansowej” – naruszenie prawa, naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i naruszenie zasady proporcjonalności oraz art. 52 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 przez Komisję;

                  2.

                  Naruszenie zasady proporcjonalności.

            Zarzut pomocniczy
      Sankcja i brak technicznej precyzyjności dokumentu C(2015) 3675 Komisji (załącznik A.5) – naruszenie prawa i zasady proporcjonalności.

         (1)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2018/1841 z dnia 16 listopada 2018 r. wyłączająca z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [notyfikowana jako dokument nr C(2018) 7424] (Dz.U. 2018, L 298, s. 34).

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. 2009, L 30, s. 16).

         (3)  Rozporządzenie komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U. 2009, L 316, s. 65).


title: Sprawa T-43/19: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2019 r. – WV / ESDZ

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/52

      Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2019 r. – WV / ESDZ
      (Sprawa T-43/19)
      (2019/C 103/68)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: WV (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 28 marca 2018 r. o oddaleniu wniosku o odszkodowanie, a w razie potrzeby także decyzji oddalającej zażalenie z dnia 26 czerwca 2018 r., wydanej w dniu 26 października 2018 r.;

                  —

                  w konsekwencji, uwzględnienie wniosku o odszkodowanie złożonego na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego, opisanego w piśmie z dnia 29 listopada 2017 r., uznanie i zasądzenie wypłaty na rzecz skarżącej przez SEAE odszkodowania, szacowanego, z zastrzeżeniem możliwości podwyższenia w toku postępowania, na kwotę 690 000 EUR, ustaloną ex aequo et bono, z tytułu łącznie szkody majątkowej, krzywdy, naruszenia reputacji i szkody zawodowej, która to kwota została określona na dzień 31 stycznia 2019 r., z zastrzeżeniem możliwości podwyższenia w toku postępowania oraz zażądania odszkodowania za utratę przyszłych dochodów z racji potencjalnego odejścia z pracy w instytucjach;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania zgodnie z art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem Unii Europejskiej.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedyny zarzut dotyczący naruszenia w szczególności art. 12, 12a, 22b, 24, 25 i 26 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), art. 1 i 2 załącznika IX do regulaminu pracowniczego oraz rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001, L 8, s. 1).
      Strona skarżąca podnosi również, po pierwsze, w ramach zarzutu, naruszenie w szczególności art. 41, 47 i 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, europejskiej Konwencji praw człowieka i podstawowych wolności, prawa do obrony, zasady kontradyktoryjności oraz art. 296 TFUE.
      Po drugie, skarżąca uważa, że administracja dopuściła się również nadużycia prawa i nadużycia proceduralnego, oprócz tego, że oczywiście naruszyła zasadę uzasadnionych oczekiwań i równości broni. Skarżąca uważa, że zaskarżona decyzja jest obarczona naruszeniem zasady wymagającej od administracji wydawania decyzji wyłącznie na prawnie dopuszczalnych podstawach, czyli na podstawach istotnych dla sprawy i nieobarczonych oczywistym błędem w ocenie, de facto lub de iure, a także naruszeniem zasad proporcjonalności, obowiązku wspomagania i staranności, zachowania rozsądnych terminów i dobrej administracji.
      Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie stronniczej, pełnej uprzedzeń i tendencyjnej ocenie okoliczności faktycznych i mających zastosowanie przepisów.
      Skarżąca podnosi co do istoty, że niewątpliwie istnieje zawiązek przyczynowy między zawinionym działaniem organu powołującego a doznanymi szkodami, gdyż te zawinione działania poważnie naruszały integralność zawodową, psychiczną i finansową skarżącej. Te zawinione działania zmierzały bowiem do zbrukania, czy wręcz zniszczenia reputacji skarżącej wobec jej wewnętrznych i zewnętrznych rozmówców, i wywołały rzeczywistą utratę przez nią szansy rozwoju zawodowego, przez co została ona postawiona w sytuacji, w której była bezradna, a która powodowała u niej lęk lub niepokój i nieustanną niepewność co do przyszłości.


title: Sprawa T-47/19: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2019 r. – Dansk Erhverv / Komisja

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/53

      Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2019 r. – Dansk Erhverv / Komisja
      (Sprawa T-47/19)
      (2019/C 103/69)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Dansk Erhverv (Kopenhaga, Dania) (przedstawiciel: adwokat T. Mygind)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2018) 6315 final z dnia 4 października 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.44865 (2016/FC) – Niemcy – Domniemana pomoc państwa dla niemieckich sklepów przygranicznych z napojami;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący naruszenia przez Komisję uprawnień proceduralnych przysługujących stronie skarżącej, jako stronie zainteresowanej, zgodnie z art. 108 ust. 2 TFUE i art. 4 ust. 4, art. 12 ust. 1 i art. 24 ust. 1 rozporządzenia proceduralnego (1) poprzez niewszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE pomimo zaistnienia poważnych trudności przy ocenie kwestii z dziedziny pomocy państwa stanowiących przedmiot skargi do Komisji dotyczącej praktyki administracyjnej związanej ze „zgłoszeniem wywozowym”, a w szczególności zwolnieniem sklepów przygranicznych z ciążącego na nich obowiązku pobrania kaucji, a zatem zapłaty VAT od kaucji, a także dotyczącej zwolnienia z grzywien w przypadku naruszenia obowiązków pobrania kaucji wynikających z niemieckiego systemu kaucji za napoje w puszkach. Komisja naruszyła zatem prawo i popełniła oczywisty błąd w ocenie stanu faktycznego, po pierwsze, jeśli chodzi o zgodność praktyki „zgłoszenia wywozowego” ze zobowiązaniami ciążącymi na Niemczech zgodnie z art. 4 ust. 3 TFUE dyrektywy w sprawie opakowań (2) i z zasadą zanieczyszczający płaci oraz z wymogami w zakresie pobierania kaucji przewidzianymi w mających zastosowanie niemieckich uregulowaniach w sprawie opakowań. Po drugie, Komisja popełniła błąd w odniesieniu do skutków pomocy państwa wpływów z VAT utraconych przez Niemcy na skutek praktyki „zgłoszenia wywozowego”.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/852 z dnia 30 maja 2018 r. zmieniająca dyrektywę 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz.U. 2018, L 150, s. 141).


title: Sprawa T-48/19: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2019 r. – smart things solutions / EUIPO – Samsung Electronics (smart:)things)

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/54

      Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2019 r. – smart things solutions / EUIPO – Samsung Electronics (smart:)things)
      (Sprawa T-48/19)
      (2019/C 103/70)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: smart things solutions GmbH (Seefeld, Niemcy) (przedstawiciel: R. Dissmann, lawyer)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Samsung Electronics GmbH (Schwalbach am Taunus, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy w kolorach czarnym i zielonym zawierający elementy słowne „smart:)things” – unijny znak towarowy nr 10 914 836

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 listopada 2018 r. w sprawie R 835/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-49/19: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2019 r. – View / EUIPO (CREATE DELIGHTFUL HUMAN ENVIRONMENTS)

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/55

      Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2019 r. – View / EUIPO (CREATE DELIGHTFUL HUMAN ENVIRONMENTS)
      (Sprawa T-49/19)
      (2019/C 103/71)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: View, Inc. (Milpitas, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: G. Tritton, barrister)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego CREATE DELIGHTFUL HUMAN ENVIRONMENTS – Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską nr 1 381 213

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 listopada 2018 r. w sprawie R 1625/2018-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.