title: Sprawa T-356/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 4 lipca 2013 r. przez Giorgia Lebedefa od wyroku wydanego w dniu 24 kwietnia 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-56/11 Lebedef przeciwko Komisji

text:
               12.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/8

         Odwołanie wniesione w dniu 4 lipca 2013 r. przez Giorgia Lebedefa od wyroku wydanego w dniu 24 kwietnia 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-56/11 Lebedef przeciwko Komisji
   (Sprawa T-356/13 P)
   2013/C 298/14
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Giorgio Lebedef (Senningerberg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               Uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 24 kwietnia 2013 r. w sprawie F-56/11 Lebedef przeciwko Komisji, której przedmiotem było stwierdzenie nieważności decyzji dyscyplinarnej z dnia 6 lipca 2010 r. w sprawie nałożenia na wnoszącego odwołanie kary dyscyplinarnej w postaci przeniesienia o dwa stopnie niżej w ramach tej samej grupy funkcyjnej;

               —

               Uwzględnienie żądań wnoszącego odwołanie przedstawionych w pierwszej instancji;

               —

               Ewentualnie, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej;

               —

               Rozstrzygnięcie o kosztach i obciążenie nimi Komisji Unii Europejskiej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi szereg zarzutów dotyczących pkt 35, 36, 44, 45, 56, 57, 69, 70, 71, 77, 78, 86, 95 i 96 zaskarżonego wyroku, dotyczących naruszenia prawa do obrony oraz naruszenia zasady zakazu arbitralnego działania, ze względu na to, że Sądu do spraw Służby Publicznej przeinaczył i błędnie zinterpretował stan faktyczny i źle zrozumiał i zinterpretował skargę w pierwszej instancji oraz zaskarżoną decyzję.


title: Sprawa T-310/08: Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2008 r. — BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH przeciwko OHIM (executive edition)

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/22

         Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2008 r. — BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH przeciwko OHIM (executive edition)
   (Sprawa T-310/08)
   (2008/C 247/44)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: S. Biagosch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 czerwca 2008 r. (sprawa R 845/2007-1);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „executive edition” dla towarów z klas 7, 9 i 11 (rejestracja nr 4 908 182).

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) z uwagi na to, iż zgłoszony do rejestracji znak towarowy posiada charakter odróżniający w stopniu minimalnym, jaki wymagany jest do jego rejestracji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa F-101/09: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2009 r. — AA przeciwko Komisji

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/52

         Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2009 r. — AA przeciwko Komisji
   (Sprawa F-101/09)
   2010/C 63/92
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: AA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: K. Van Maldegem i C. Mereu, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Tytułem żądania głównego częściowe stwierdzenie nieważności decyzji o zaszeregowaniu strony skarżącej do kategorii służbowej AD6, stopień 2 oraz obciążenie strony pozwanej obowiązkiem zadośćuczynienia krzywdom i naprawienia szkód majątkowych. Tytułem żądania ewentualnego zasądzenie od Komisji zadośćuczynienia i odszkodowania z tytułu opóźnienia w zatrudnieniu strony skarżącej.

      Żądania strony skarżącej

               —

               tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji z 19 lutego 2009 r., w części, w której dokonuje ona ostatecznego zaszeregowania strony skarżącej oraz zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania w wysokości 320 854 EUR wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 6,75 % z tytułu doznanej krzywdy i poniesionej szkody materialnej;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania w wysokości 2 331 246 EUR wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 6,75 % z tytułu doznanej krzywdy i poniesionej szkody materialnej z powodu opóźnienia w zatrudnieniu strony skarżącej;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-398/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 3 lipca 2017 r. – Profit Europe NV/Belgische Staat

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 3 lipca 2017 r. – Profit Europe NV/Belgische Staat
   (Sprawa C-398/17)
   (2017/C 300/25)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Profit Europe NV

      Strona pozwana: Belgische Staat.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy podpozycję CN 7307 19 10 (1) należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ona łączniki rur lub przewodów rurowych z żeliwa sferoidalnego, które wykazują cechy łączników rur będących przedmiotem postępowania głównego, jeśli z ich obiektywnych cech wynika, iż występuje zasadnicza różnica z żeliwem ciągliwym, ponieważ ciągliwość żeliwa sferoidalnego nie wynika z odpowiedniej obróbki cieplnej oraz ponieważ żeliwo sferoidalne posiada inną powłokę grafitową w porównaniu z żeliwem ciągliwym, mianowicie powłokę sferoidalną zamiast szkliwa węglowego?

               2)

               Czy podpozycję CN 7307 11 00 należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ona łączniki rur lub przewodów rurowych z żeliwa sferoidalnego, które wykazują cechy łączników rur będących przedmiotem postępowania głównego, jeśli z obiektywnych cech żeliwa sferoidalnego wynika, że zasadniczo nie odpowiada ono obiektywnym cechom żeliwa nieciągliwego?

               3)

               Czy noty wyjaśniające do Nomenklatury scalonej do podpozycji 7307 19 10, w których stwierdza się, że żeliwo ciągliwe obejmuje żeliwo sferoidalne, należy pominąć w tym zakresie, w jakim przewidują one, iż żeliwo ciągliwe obejmuje żeliwo sferoidalne, gdy zostanie ustalone, że w wypadku żeliwa sferoidalnego nie chodzi o żeliwo ciągliwe?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celne (Dz.U. 1987 L 256, s.1).


title: Sprawa C-34/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München (Niemcy) w dniu 24 stycznia 2014 r. – Puma SE przeciwko Hauptzollamt Nürnberg

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München (Niemcy) w dniu 24 stycznia 2014 r. – Puma SE przeciwko Hauptzollamt Nürnberg
   (Sprawa C-34/14)
   2014/C 194/11
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht München

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Puma SE

      Strona pozwana: Hauptzollamt Nürnberg

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 1472/2006 (1) z dnia 5 października 2006 r. nakładające ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu oraz rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1294/2009 (2) z dnia 22 grudnia 2009 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Wietnamu i pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami wysyłanego ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzące ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia [Rady] (WE) nr 384/96 (3) są łącznie ważne, o ile nie zostały one uznane za nieważne wyrokami Trybunału z dnia 2 lutego 2012 r. i z dnia 15 listopada 2012 r. w sprawach C 249/10 P i C 247/10 P?

               2)

               Na wypadek, gdy na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź przecząca, ale wymienione rozporządzenia nie są łącznie nieważne:

                           a)

                           w odniesieniu do których eksporterów i producentów w Chińskiej Republice Ludowej i w Wietnamie, od których skarżąca pozyskiwała towary w latach 2006–2011, nieważne są: rozporządzenie Rady (WE) nr 1472/2006 z dnia 5 października 2006 r. nakładające ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu oraz rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1294/2009 z dnia 22 grudnia 2009 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Wietnamu i pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami wysyłanego ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzące ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia [Rady] (WE) nr 384/96?

                           b)

                           Czy całkowite albo częściowe stwierdzenie nieważności wskazanych rozporządzeń stanowi nieprzewidziane okoliczności lub działanie siły wyższej w rozumieniu art. 236 ust. 2 akapit drugi Wspólnotowego kodeksu celnego?

      (1)  Dz.U. L 275, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 352, s. 1.

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, Dz.U. L 56, s. 1.


title: Sprawa T-290/14: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2014 r. – Portnow przeciwko Radzie

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/34

         Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2014 r. – Portnow przeciwko Radzie
   (Sprawa T-290/14)
   2014/C 194/45
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Andrij Portnow (Kijów, Ukraina) (przedstawiciel: adwokat M. Cessieux)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie, że skarga wniesiona przez Andrija Portnowa jest dopuszczalna;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania na podstawie art. 87 i 91 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony i prawa do skutecznego środka prawnego gwarantowanych podstawowymi zasadami prawa europejskiego, wyrażonymi w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 6 i 13 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonych aktów

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący nieprzestrzegania kryterium nałożenia sankcji określonego w art. 1 decyzji nr 2014/119/WPZiB i w motywie 4 rozporządzenia (UE) nr 208/2014.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący zaistnienia błędu faktycznego w zakresie, w jakim wobec A. Portnowa nie prowadzono w chwili przyjęcia zaskarżonych aktów żadnego śledztwa na Ukrainie w sprawie takich czynów, jakie zostały mu zarzucone przez Radę.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa podstawowego do poszanowania własności, podstawowej zasady prawa wspólnotowego chronionej art. 17 Karty prawa podstawowych Unii Europejskiej i art. 1 protokołu dodatkowego nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.


title: Sprawa T-366/09: Skarga wniesiona w dniu 17 września 2009 r. — Insula przeciwko Komisji

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/53

         Skarga wniesiona w dniu 17 września 2009 r. — Insula przeciwko Komisji
   (Sprawa T-366/09)
   2009/C 282/100
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Conseil scientifique international pour le développement des îles (Insula) (Paryż, Francja) przedstawiciele: J.-D. Simonet i P. Marsal, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               stwierdzenie, ze żądanie Komisji zmierzające do uzyskania zwrotu kwoty 114 996,82 EUR nie jest zasadne, a w konsekwencji nakazanie Komisji wydania noty debetowej opiewającej na 114 996,82 EUR;

               —

               stwierdzenie, ze żądanie Komisji zmierzające do uzyskania zwrotu kwoty 253 617,08 EUR jest zasadne w części, a w konsekwencji nakazanie Komisji wydania noty debetowej opiewającej na 174 044,85 EUR;

               —

               nakazanie Komisji zapłaty odszkodowania w kwocie 146 261,06 EUR;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie, że skarżąca ma uprawnienie do ekwiwalentu pieniężnego w wysokości 573 273,42 EUR;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca w skardze opartej na klauzuli arbitrażowej, wnosi do Sądu o stwierdzenie, iż noty debetowe, na mocy których Komisja dochodzi, w następstwie sprawozdania OLAF, zwrotu zaliczek wypłaconych skarżącej, są niezgodne z postanowieniami szeregu umów zawartych w odniesieniu do projektów realizowanych w ramach szczegółowego programu badań, rozwoju technologicznego i prezentacji w dziedzinie energetyki, środowiska naturalnego i trwałego rozwoju, a także programu ALTENER II.
   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez skarżącą są zasadniczo identyczne z tym, które podniesiono w sprawie T-246/09 Insula przeciwko Komisji (1).

      (1)  Dz.U. 2009, C 193, s. 30.


title: Sprawa T-368/07: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2007 r. — Republika Litewska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/35

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2007 r. — Republika Litewska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-368/07)
   (2007/C 283/64)
   Język postępowania: litewski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Litewska (przedstawiciel: D. Kriaučiūnas, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2007) 3407 final z dnia 13 lipca 2007 r. (1);

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja, o której została powiadomiona w dniu 16 lipca 2007 r., jest sprzeczna z prawem i podnosi następujące zarzuty:
   1.   Komisja przekroczyła swoje uprawnienia
   Skarżąca utrzymuje, iż podejmując jednostronnie decyzję w sprawie ostatecznej zawartości litewskiego krajowego planu rozdziału Komisja przekroczyła uprawnienia, które zostały jej nadane na mocy dyrektywy 2003/87/WE, ponieważ o ile postanowienia tej dyrektywy uprawniają Komisję do oceny krajowych planów rozdziału uprawnień opracowanych przez państwa członkowskie, to nie nadają jej uprawnień do ustalania całkowitych ilości uprawnień do emisji zanieczyszczeń, ignorując całkowicie krajowe plany rozdziału opracowane i przedłożone przez państwa członkowskie.
   2.   Naruszenie prawa Wspólnoty Europejskiej

               2.1.

                  Nieuwzględnienie celów dyrektywy 2003/87/WE: postanawiając, w zaskarżonej decyzji, o krajowym poziomie emisji na okres 2008-2012, który jest niższy niż ten, który jest konieczny w świetle zobowiązań ciążących na Republice Litewskiej na mocy Protokołu z Kioto do Konwencji Ramowej Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, Komisja uchybiła wymogowi uwzględnienia faktycznych celów dyrektywy 2003/87, jako skutecznego instrumentu, z ekonomicznego punktu widzenia, do wdrożenia zobowiązań ciążących na stronach Protokołu z Kioto w odniesieniu do emisji gazów cieplarnianych.

               2.2.

                  Naruszenie zasad dobrej administracji i autentycznej współpracy: zaskarżona decyzja narusza zasady dobrej administracji i autentycznej współpracy, ponieważ Komisja, nie uwzględniając oceny dokonanej wtedy, gdy litewski krajowy plan rozdziału był opracowywany oraz zasadniczo bez konsultacji z Litwą, przeprowadziła osobną ocenę w oparciu o swą własną wybraną metodę w celu ustalenia maksymalnej ilości uprawnień do emisji zanieczyszczeń.

               2.3.

                  Naruszenie postanowień dyrektywy 2003/87 i naruszenie zasady pewności prawa: zaskarżona decyzja narusza art. 9 ust. 1 i art. 11 ust. 2 dyrektywy 2003/87 ponieważ nie uwzględniając danych przedstawionych w litewskim krajowym planie rozdziału oraz odrzucając, jako niewłaściwą, metodę obliczeniową zastosowaną przez Litwę, Komisja oparła się wyłącznie i jedynie na danych otrzymanych w wyniku zastosowania metody, którą sama wybrała w celu ustalenia maksymalnej ilości uprawnień do emisji zanieczyszczeń podlegających rozdziałowi. Ponadto zastosowując tę metodę, o której Litwa nie była w ogóle z góry poinformowana, Komisja naruszyła zasadę pewności prawa.

               2.4.

                  Naruszenie zasady niedyskryminacji: zaskarżona decyzja narusza zasadę niedyskryminacji, ponieważ Komisja, zastosowawszy swą własną wybraną metodę ustalania maksymalnej ilości uprawnień do emisji zanieczyszczeń, nie uwzględniła specyficznej sytuacji Litwy. Decyzja spowodowała również to, że sytuacje, które są zasadniczo odmienne, są traktowane w taki sam sposób.

               2.5.

                  Uchybienie art. 9 ust. 1 i 3 dyrektywy 2003/87/WE oraz kryterium 4 z załącznika III do tej dyrektywy: zaskarżona decyzja narusza wymóg zawarty w art. 9 dyrektywy 2003/87 i oparty na kryteriach wymienionych w załączniku III do tej dyrektywy, ponieważ nie uwzględnia ona, bez żadnego powodu, kryterium 4 z tego załącznika oraz potrzeby zwiększenia przez Litwę generowania energii elektrycznej w elektrowniach spalających paliwo kopalne, wynikającej z jej zobowiązania do zamknięcia elektrowni atomowej Ignalina do 2009 r.

         3.   Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych wynikających z uregulowań Wspólnoty Europejskiej
   Skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja została przyjęta w sposób naruszający istotne wymogi proceduralne ponieważ, po pierwsze, Komisja naruszyła postanowienia dyrektywy 2003/87/WE odmawiając zasadniczo w zaskarżonej decyzji rewizji decyzji C (2006) 5613 final i, po drugie, zaskarżona decyzja jest niewłaściwie i nieodpowiednio uzasadniona, w związku z czym uchybia ona wymogom ustanowionym w art. 253 WE i w art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87. Ponadto Komisja uchybiła wymogowi proceduralnemu tej dyrektywy odnoszącemu się do czasu trwania oceny.
   4.   Rażący błąd w ocenie
   Według skarżącej, oceniając poprawiony litewski krajowy plan rozdziału Komisja, po pierwsze, nie uwzględniła specyficznych i obiektywnych okoliczności, które Litwa podkreślała, a które doprowadziły do zwiększonego poziomu emisji zanieczyszczeń oraz, po drugie, zastosowała niewłaściwą metodę obliczeniową i oparła się na niedokładnych danych, co doprowadziło do ustalenia nieprawidłowej całkowitej ilości uprawnień do emisji zanieczyszczeń przysługującej Litwie.

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 13 lipca 2007 r. w sprawie zmiany krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych notyfikowanego przez Litwę zgodnie z art. 3 ust. 3 decyzji Komisji C (2006) 5613 (final) w sprawie krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych notyfikowanego przez Litwę zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady.


title: Sprawa T-15/14: Wyrok Sądu z dnia 3 marca 2016 r. – Simet/Komisja [Pomoc państwa — Rekompensata za świadczenie usług publicznych przyznana ze skutkiem wstecznym przez władze włoskie — Usługi w zakresie międzyregionalnych przewozów autobusowych świadczone w latach 1987 – 2003 — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Utrzymanie zobowiązań z zakresu usług publicznych — Przyznanie rekompensaty — Rozporządzenie (EWG) nr 1191/69]

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/29

         Wyrok Sądu z dnia 3 marca 2016 r. – Simet/Komisja
   (Sprawa T-15/14) (1)

   ([Pomoc państwa - Rekompensata za świadczenie usług publicznych przyznana ze skutkiem wstecznym przez władze włoskie - Usługi w zakresie międzyregionalnych przewozów autobusowych świadczone w latach 1987 – 2003 - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Utrzymanie zobowiązań z zakresu usług publicznych - Przyznanie rekompensaty - Rozporządzenie (EWG) nr 1191/69])
   (2016/C 136/40)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Simet SpA (Rossano Calabro, Włochy) (przedstawiciele: A. Clarizia, C. Varrone i P. Clarizia, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Conte, D. Grespan i P.-J. Loewenthal, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2014/201/UE z dnia 2 października 2013 r. w sprawie rekompensaty należnej Simet SpA z tytułu świadczenia usług transportu publicznego w latach 1987–2003 [pomoc państwa SA.33037 (2012/C) – Włochy] (Dz.U. 2014, L 114, s. 67).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Simet SpA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014.


title: Wykreślenie sprawy C-11/03

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/23

         Wykreślenie sprawy C-11/03 (1)

   (2005/C 57/38)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 25 października 2004 r. prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-11/03 (wniosek Raad van State o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Boss Pharma NV przeciwko Państwu Belgijskiemu.

      (1)  Dz.U. C 55 z 8.3.2003


title: Sprawa C-95/12: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/19

         Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-95/12)
   2012/C 118/32
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Montaguti i G. Braun, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 260 ust. 2 TFUE, jako że nie przedsięwzięła ona wszystkich środków, do których była zobowiązana na mocy wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 23 października 2007 r. w sprawie C-112/05 Komisja przeciwko Niemcom dotyczącej niezgodności z prawem Unii przepisów ustawy VW (1);

               2)

               nakazanie Republice Federalnej Niemiec zapłaty okresowej kary pieniężnej w wysokości 282 725,10 EUR za dzień oraz ryczałtu w wysokości 31 114,72 EUR za dzień, które należy wpłacać na rachunek środków własnych Unii Europejskiej;

               3)

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wyrok Trybunału w sprawie C-112/05 Komisja przeciwko Niemcom został ogłoszony w dniu 23 października 2007 r. W owej sprawie Komisja twierdziła zasadniczo, że trzy przepisy ustawy VW przez to, że po pierwsze, na zasadzie odstępstwa od przepisów ogólnych ograniczają prawo głosu wszystkich akcjonariuszy do 20 % kapitału zakładowego Volkswagena, po drugie, wymagają większości przekraczającej 80 % reprezentowanego kapitału dla uchwał walnego zgromadzenia, których podjęcie na podstawie przepisów ogólnych wymaga tylko większości 75 % kapitału, a po trzecie, na zasadzie odstępstwa od przepisów ogólnych umożliwiają państwu federalnemu i landowi Dolnej Saksonii wyznaczanie po dwóch przedstawicieli do rady nadzorczej tejże spółki, mogą zniechęcać do dokonywania inwestycji bezpośrednich, a zatem stanowią ograniczenie swobodnego przepływu kapitału w rozumieniu art. 56 WE.
   Z ww. wyroku Trybunału wynika, że każdy z trzech kwestionowanych przepisów ustawy VW stanowi sam w sobie naruszenie swobody przepływu kapitału.
   Uchwalona przez Republikę Federalną Niemiec ustawa, którą w jej własnej opinii został wprowadzony w życie wyrok Trybunału, przewiduje jednak nadal, że uchwały walnego zgromadzenia spółki Volkswagen AG — do których podjęcia zgodnie z przepisami Aktiengesetz (ustawy o spółkach akcyjnych) wymagana jest większość 75 % kapitału zakładowego reprezentowanego przy podjęciu uchwały — wymagają większości przekraczającej 80 % kapitału zakładowego. Republika Federalna Niemiec uzasadnia to, odsyłając do sentencji wyroku w sprawie C-112/05, zgodnie z którą przepis ten miałby stanowić naruszenie prawa jedynie w związku z dwoma pozostałymi przepisami. Zdaniem pozwanej przepis ten nie stanowi jednak sam w sobie naruszenia swobody przepływu kapitału.
   Zdaniem Komisji sformułowanie sentencji wyroku nie wyklucza niezgodności z prawem każdego z trzech kwestionowanych przepisów rozpatrywanych oddzielnie. Przy wykonywaniu wyroku należy bowiem mieć na uwadze nie tylko jego sentencję, ale także jego uzasadnienie. W niniejszym kontekście wydaje się zatem szczególnie przesadzone, że przeoczenie Republiki Federalnej Niemiec, jakiego się ona dopuściła przy wykonywaniu wyroku Trybunału, pragnie się uzasadnić wyłącznie trzema słowami „w związku z” występującymi w sentencji wyroku. Komisja stoi na stanowisku, że taka wykładnia pomija nie tylko całe uzasadnienie wyroku, ale także orzecznictwo Trybunału w przedmiocie tzw. „złotych akcji”.
   Komisja jest zatem zmuszona do ponownego przedłożenia tej sprawy Trybunałowi zgodnie z art. 260 ust. 2 TFUE. Wysokość sankcji pieniężnych została ustalona na podstawie komunikatu Komisji z dnia 1 września 2011 r. w sprawie aktualizacji danych do obliczania ryczałtu i okresowych kar pieniężnych (2).

      (1)  Zb.Orz. s. I-08995.

      (2)  Dz.U. C 12, s. 1.


title: Sprawa C-230/07: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 9 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów (Uchybienie zobowiązaniom państw członkowskich — Dyrektywa 2002/22/WE — Komunikacja elektroniczna — Wspólny europejski numer alarmowy — Lokalizacja osoby wywołującej — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/5

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 9 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-230/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państw członkowskich - Dyrektywa 2002/22/WE - Komunikacja elektroniczna - Wspólny europejski numer alarmowy - Lokalizacja osoby wywołującej - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   (2009/C 69/07)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: W. Wils i M. Shotter, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C.M. Wissels, pełnomocnik)

      Interwenient: Republika Litewska (przedstawiciel: D. Kriaučiūnas, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do art. 26 ust. 3 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dz.U. C 108, 24.4.2002, str. 51)
   Sentencja

               1)

               Nie udostępniając, w zakresie w jakim jest to technicznie możliwe, organom interweniującym w przypadkach niecierpiących zwłoki informacji o miejscu przebywania osoby wywołującej, w odniesieniu do wywołań wspólnego europejskiego numeru alarmowego 112, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 26 ust. 3 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej)

               2)

               Królestwo Niderlandów poniesie koszty postępowania.

               3)

               Republika Litewska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


title: Sprawa T-38/13: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2014 r. – Pedro Group przeciwko OHIM – Cortefiel (PEDRO) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PEDRO — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Pedro del Hierro — Częściowa odmowa rejestracji — Względne podstawy odmowy rejestracji — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Wysoce odróżniający charakter wcześniejszego znaku towarowego — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/23

         Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2014 r. – Pedro Group przeciwko OHIM – Cortefiel (PEDRO)
   (Sprawa T-38/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PEDRO - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Pedro del Hierro - Częściowa odmowa rejestracji - Względne podstawy odmowy rejestracji - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Wysoce odróżniający charakter wcześniejszego znaku towarowego - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 194/30
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pedro Group Pte Ltd (Singapur, Singapur) (przedstawiciel: adwokat B. Brandreth)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: M. Vuijst i J. Crespo Carillo, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Cortefiel, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci H. Mosback, P. López Ronda, G. Macias Bonilla i G. Marín Raigal, następnie adwokaci P. López Ronda, G. Macias Bonilla i G. Marín Raigal)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 listopada 2012 r. (sprawa R 271/2011-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Cortefiel, SA et Pedro Group Pte Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Pedro Group Pte Ltd zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 101 z 6.4.2013.


title: Sprawa T-312/14: Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2014 r. Federcoopesca i in. przeciwko Komisji

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/36

         Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2014 r. Federcoopesca i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-312/14)
   2014/C 194/47
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Federazione Nazionale delle Cooperative della Pesca (Federcoopesca) (Rzym, Włochy); Associazione Lega Pesca (Rzym); AGCI AGR IT AL (Rzym) (przedstawiciele: L. Caroli i S. Ventura, avvocati)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 6 grudnia 2013 r. w sprawie wprowadzenia planu działań w celu uzupełnienia braków we włoskim systemie kontroli rybołówstwa (Action plan – C (2013) 8635 final) w odniesieniu w szczególności do pkt 13, 15, 16 i 17 planu działania załączonego do decyzji.

               —

               Obciążenie pozwanej kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Decyzja zaskarżona w niniejszym postępowaniu ma na celu uzupełnienie braków stwierdzonych przy stosowaniu przez włoskie organy przepisów wspólnej polityki rybołówstwa
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku lub niewystarczającego uzasadnienia

                           —

                           W tym względzie skarżące twierdzą, że zaskarżony akt został wydany w celu poradzenia sobie z pewnymi nieprawidłowościami, napotkanymi przy stosowaniu niektórych przepisów wspólnej polityki rybołówstwa. Rzeczony akt nie wskazuje jednak tych nieprawidłowości, co uniemożliwia ustalenie procesu logicznego, który doprowadził do jego wydania. Wspomniany zarzut nieważności jest tym poważniejszy, że akt ten stanowi odstępstwo od wcześniejszych aktów prawnych Unii.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia traktatów oraz przepisów dotyczących ich stosowania

                           —

                           W tym względzie skarżące twierdzą, że zaskarżona decyzja jest wadliwa z powodu naruszenia traktatów i art. 102 ust. 4 rozporządzenia 1224/2009 oraz z powodu braku właściwości. Nie ma ona na celu wzmocnienia systemu kontroli, lecz nakłada nowe obowiązki, nieprzewidziane w aktach podstawowych a wręcz z nimi sprzeczne.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasad niedyskryminacji, racjonalności i proporcjonalności.

                           —

                           W tym względzie skarżące twierdzą, że zaskarżona decyzja narusza zasadę niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową, ponieważ ustanawia nowe bardziej uciążliwe obowiązki dla włoskich rybaków. Środki te są ponadto w oczywisty sposób pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego związku z realizowanym celem i w swej naturze nieracjonalne oraz nieproporcjonalne, albowiem niemożliwe jest ustalenie związku pomiędzy nałożonymi na rybaków obowiązkami i realizacją celu decyzji.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczy bezprawności systemu poważnych naruszeń a w szczególności art. 92 rozporządzenia 1224/2009 i naruszenia zasady stopniowalności i proporcjonalności sankcji.

                           —

                           W tym względzie skarżące twierdzą, że niezgodnie z rozporządzeniem nr 1224/2009 ustanawiającym system stopniowych sankcji, zaskarżona decyzja wymaga automatycznego zawieszenia upoważnienia do połowów w wypadku poważnego naruszenia i definitywnego jego odebrania w wypadku powrotu do naruszenia. Decyzja zastępuje więc przepisy rozporządzenia odmiennym i stosunkowo rygorystycznym systemem automatycznych i nieodwołalnych sankcji. Wydaje się ponadto, że system sankcji ustanowiony przez Plan działania poważnie narusza zasadę stopniowalności sankcji, jej proporcjonalności do naruszenia i indywidualizacji sankcji, jako że sankcja obciąża podmiot posiadający upoważnienie niezależnie od tożsamości podmiotu, który popełnił naruszenie.


title: Sprawa T-236/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 lutego 2009 r. – HPA przeciwko Komisji

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/39

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 lutego 2009 r. – HPA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-236/08) (1)

   2009/C 90/63

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa C-157/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA przeciwko Administración General del Estado (Swobodny przepływ kapitału — Podatek dochodowy od osób prawnych — Konwencja o unikaniu podwójnego opodatkowania — Zakaz odliczenia podatku należnego, lecz niezapłaconego w innych państwach członkowskich)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA przeciwko Administración General del Estado
   (Sprawa C-157/10) (1)

   (Swobodny przepływ kapitału - Podatek dochodowy od osób prawnych - Konwencja o unikaniu podwójnego opodatkowania - Zakaz odliczenia podatku należnego, lecz niezapłaconego w innych państwach członkowskich)
   2012/C 32/12
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA

      Strona pozwana: Administración General del Estado

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Supremo — Wykładnia art. 63 i 65 TFUE — Podatek dochodowy od osób prawnych — Przepisy krajowe i konwencja w dziedzinie podwójnego opodatkowania zakazujące odliczenia podatku należnego lecz niezapłaconego w innych państwach członkowskich z tytułu przychodów uzyskanych na ich terytoriach

      Sentencja

   Artykuł 67 traktatu EWG i art. 1 dyrektywy Rady 88/361/EWG z dnia 24 czerwca 1988 r. w sprawie wykonania art. 67 traktatu [artykuł uchylony przez traktat z Amsterdamu] nie sprzeciwiają się uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak sporne w postępowaniu przed sądem krajowym, które w ramach podatku dochodowego od osób prawnych i przepisów zmierzających do unikania podwójnego opodatkowania zakazuje odliczania kwoty podatku należnego w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej od dochodów uzyskanych na ich terytorium i podlegających temu podatkowi, jeżeli pomimo należności tych kwot nie są one płacone — na podstawie zwolnienia, ulgi lub innej korzyści podatkowej, o ile uregulowanie to nie jest dyskryminujące w stosunku do traktowania, jakiemu poddane są odsetki otrzymane w rzeczonym państwie członkowskim, co podlega weryfikacji sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Sprawa C-233/14: Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/6

         Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-233/14)
   2014/C 245/08
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. van Beek i C. Gheorghiu, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że ograniczając dostęp do biletów na transport publiczny po preferencyjnych cenach dla studentów odbywających studia w Niderlandach do studentów mających obywatelstwo niderlandzkie immatrykulowanych w Niderlandach na prywatnych bądź publicznych uczelniach oraz studentów z innych państw członkowskich prowadzących działalność zarobkową, względnie którzy uzyskali w Niderlandach stałe prawo pobytu, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 18 TFUE (w zw. z art. 20 TFUE i art. 21 TFUE) oraz art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich (1);

               —

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Podczas gdy niderlandzcy studenci mogą korzystać ze studenckich biletów na transport publiczny (niderl. „OV-studentenkaart”) uprawniających ich w Niderlandach do darmowego transportu publicznego, względnie po obniżonych cenach, studenci z innych państw członkowskich, którzy nie prowadzą w Niderlandach działalności zarobkowej, względnie którzy nie uzyskali w Niderlandach stałego prawa pobytu, muszą uiszczać pełną cenę biletu.

               2.

               Komisja jest zdania, że niderlandzkie przepisy ustawowe powodują dyskryminację bezpośrednią ze względu na przynależność państwową, jako że obywatele UE, niebędący obywatelami Niderlandów są traktowani mniej korzystnie aniżeli obywatele niderlandzcy. Z tego powodu Niderlandy uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich z mocy art. 18 TFUE w związku z art. 20 TFUE i art. 21 TFUE.

               3.

               Ponadto zachodzi dyskryminacja pośrednia ze względu na przynależność państwową, ponieważ uregulowanie krajowe, mimo iż jego brzmienie pozostaje neutralne, w rzeczywistości stawia w gorszej sytuacji dużo większy procent pewnych osób, chyba że ta odmienność traktowania jest uzasadniona przez obiektywne czynniki niemające związku z dyskryminacją ze względu na przynależność państwową.

               4.

               Jako że liczba studentów zagranicznych przyjeżdzających w ramach programu Erasmus do Niderlandów przewyższa liczbę studentów niderlandzkich, którzy zdecydowali się odbyć pełny cykl studiów za granicą oraz ze względu na to, że w stosunku do tej ostatniej grupy w miejsce „OV-studentenkaart” przyznawane jest jednorazowe świadczenie dla celów finansowania studiów (niderl. „meeneembare studiefinanciering”) w kwocie 89,13 EUR na miesiąc (wartość z 2013 r.), w rezultacie tylko zagraniczni studenci w Niderlandach nie otrzymują żadnego rodzaju świadczenia ani wsparcia w postaci „OV-studentenkaart”. Stanowi to, zdaniem Komisji, pośrednią formę dyskryminacji w rozumieniu art. 24 dyrektywy 2004/38/WE w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich.

               5.

               Biorąc pod uwagę, że Niderlandy nie podjęły do dnia dzisiejszego wszystkich środków mających a celu położenie kresu odmiennemu traktowaniu zagranicznych studentów w odniesieniu do możliwości korzystania ze studenckiego biletu na transport publiczny („OV-studentenkaart”), Komisja doszła do wniosku, że Niderlandy uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy art. 18 TFUE (w związku z art. 20 TFUE i art. 21 TFUE) oraz art. 24 dyrektywy 2004/38/WE.

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77).


title: Sprawa C-208/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Ilonka Sayn-Wittgenstein przeciwko Landeshauptmann von Wien (Obywatelstwo europejskie — Swoboda przemieszczania się i pobytu w państwach członkowskich — Mająca rangę konstytucyjną ustawa państwa członkowskiego znosząca w tym państwie szlachectwo — Nazwisko rodowe osoby dorosłej, będącej obywatelką wspomnianego państwa, uzyskane w wyniku przysposobienia w innym państwie członkowskim, w którym osoba ta zamieszkuje — Tytuł szlachecki i przedimek wskazujący na pochodzenie szlacheckie stanowiące część nazwiska rodowego — Dokonanie wpisu do akt stanu cywilnego przez organy pierwszego państwa członkowskiego — Sprostowanie wpisu z urzędu — Wycofanie tytułu szlacheckiego i przedimka wskazującego na pochodzenie szlacheckie)

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Ilonka Sayn-Wittgenstein przeciwko Landeshauptmann von Wien
   (Sprawa C-208/09) (1)

   (Obywatelstwo europejskie - Swoboda przemieszczania się i pobytu w państwach członkowskich - Mająca rangę konstytucyjną ustawa państwa członkowskiego znosząca w tym państwie szlachectwo - Nazwisko rodowe osoby dorosłej, będącej obywatelką wspomnianego państwa, uzyskane w wyniku przysposobienia w innym państwie członkowskim, w którym osoba ta zamieszkuje - Tytuł szlachecki i przedimek wskazujący na pochodzenie szlacheckie stanowiące część nazwiska rodowego - Dokonanie wpisu do akt stanu cywilnego przez organy pierwszego państwa członkowskiego - Sprostowanie wpisu z urzędu - Wycofanie tytułu szlacheckiego i przedimka wskazującego na pochodzenie szlacheckie)
   2011/C 63/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ilonka Sayn-Wittgenstein

      Strona pozwana: Landeshauptmann von Wien

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgerichtshof — Wykładnia art. 18 WE — Mająca rangę konstytucyjną ustawa jednego z państw członkowskich znosząca w tym państwie szlachectwo i zakazująca obywatelom tego państwa używania zagranicznych tytułów szlacheckich — Odmowa zarejestrowania w księdze urodzeń przez organy tego państwa tytułu szlacheckiego i wskazującego na pochodzenie szlacheckie przedimka stanowiących część nazwiska uzyskanego przez dorosłego obywatela tego państwa w innym państwie członkowskim, w którym zamieszkuje, w następstwie przysposobienia przez obywatela tego drugiego państwa

      Sentencja

   Artykuł 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby władze państwa członkowskiego w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu przed sądem odsyłającym mogły odmówić uznania w całości nazwiska obywatela tego państwa, które zostało określone w drugim państwie członkowskim, w którym wspomniany obywatel zamieszkuje, przy jego przysposobieniu w wieku dorosłym przez obywatela tego drugiego państwa członkowskiego, w sytuacji gdy wspomniane nazwisko obejmuje tytuł szlachecki, którego używanie zostało zakazane w prawie konstytucyjnym pierwszego państwa członkowskiego, pod warunkiem że środki podjęte przez wspomniane władze w tym względzie są uzasadnione względami porządku publicznego, co oznacza, że są niezbędne dla ochrony interesów, które mają gwarantować i proporcjonalne do realizowanego zgodnie z prawem celu.

      (1)  Dz.U. C 193 z 15.8.2009.


title: Sprawa C-480/07: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/29

         Skarga wniesiona w dniu 31 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-480/07)
   (2007/C 315/49)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: K. Simonsson i R. Vidal Puig)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie sporządzając, uchwalając lub realizując we wszystkich swoich portach planów zagospodarowania odpadów, Królestwo Hiszpanii uchybiło swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 5 ust. 1 i art. 16 ust. 1 dyrektywy 2000/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 listopada 2000 r. w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku (1);

               —

               obciążenie Królestwo Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgodnie z art. 5 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 dyrektywy 2000/59 Królestwo Hiszpanii było zobowiązane do wydania do dnia 28 grudnia 2002 r. przepisów niezbędnych do zapewnienia, że dla każdego portu hiszpańskiego zostanie sporządzony i zrealizowany odpowiedni plan zagospodarowania odpadów.
   Z przekazanych dotychczas przez władze hiszpańskie informacji wynika, że dla wszystkich portów państwowych mających znaczenie publiczne oraz dla portów podlegających właściwości autonomicznego regionu Galicji plany zagospodarowania odpadów zostały już sporządzone i zrealizowane. Z informacji tych wynika natomiast, że plany takie nie zostały jeszcze sporządzone lub przyjęte dla wszystkich portów podlegających właściwości pozostałych nadmorskich regionów autonomicznych, tj. Katalonii, Balearów, Walencji, Murcji, Andaluzji, Kanarów, Asturii, Kantabrii i Kraju Basków.

      (1)  Dz.U. L 332, str. 81.


title: Sprawa C-299/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof (Belgia) w dniu 30 maja 2013 r. — Isabelle Gielen przeciwko Ministerraad

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof (Belgia) w dniu 30 maja 2013 r. — Isabelle Gielen przeciwko Ministerraad
   (Sprawa C-299/13)
   (2013/C 226/08)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Grondwettelijk Hof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Isabelle Gielen

      Strona pozwana: Ministerraad

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 5 ust. 2 dyrektywy Rady 2008/7/WE (1) z dnia 12 lutego 2008 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on nałożeniu podatku na wymagane ustawowo przekształcenie papierów wartościowych na okaziciela w imienne lub zdematerializowane papiery wartościowe, a w razie odpowiedzi twierdzącej — czy podatek taki można uzasadnić w oparciu o art. 6 tej dyrektywy?

      (1)  Dz.U. L 46, s. 11.


title: Sprawa T-36/10: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2010 r. — Internationaler Hilfsfonds przeciwko Komisji

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/48

         Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2010 r. — Internationaler Hilfsfonds przeciwko Komisji
   (Sprawa T-36/10)
   2010/C 100/73
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Internationaler Hilfsfonds e.V. (Rosbach, Niemcy) (przedstawiciel: H. Kaltenecker, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dniach 9 października 2009 r. oraz z dnia 1 grudnia 2009 r. w zakresie, w jakim odmawiają udostępnienia skarżącej nieujawnionych dokumentów;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące stowarzyszenie kwestionuje decyzję Komisji z dnia 9 października 2005 r., na mocy której częściowo oddalono złożony przez nie wniosek o udostępnienie dokumentów niejawnych zawartych w aktach dotyczących umowy nr LIEN 97-2011, a także kwestionuje pismo Komisji z dnia 1 grudnia 2009 r. informujące skarżące stowarzyszenie, iż w przepisanym terminie nie było możliwe wydanie decyzji w przedmiocie drugiego wniosku skarżącego stowarzyszenia o udostępnienie akt dotyczących umowy nr LIEN 97-2011.
   Na poparcie swej skargi skarżące stowarzyszenie w istocie podnosi, że Komisja nie miała prawa odmówić udostępnienia mu żądanych przez nie dokumentów z uwagi na wyjątki określone w art. 4 ust. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1). Skarżące stowarzyszenie podnosi ponadto, że za ujawnieniem dotychczas nieudostępnionych dokumentów przemawia nadrzędny interes publiczny.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa C-619/13 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. – Mamoli Robinetteria SpA/Komisja Europejska [Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek — Koordynacja cen sprzedaży i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych — Program łagodzenia sankcji — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Artykuł 23 ust. 2 — Pułap wynoszący 10 % obrotu — Wykonywanie nieograniczonego prawa orzekania]

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. – Mamoli Robinetteria SpA/Komisja Europejska
   (Sprawa C-619/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek - Koordynacja cen sprzedaży i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Program łagodzenia sankcji - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 23 ust. 2 - Pułap wynoszący 10 % obrotu - Wykonywanie nieograniczonego prawa orzekania])
   (2017/C 104/08)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Mamoli Robinetteria SpA (przedstawiciele: F. Capelli i M. Valcada, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Malferrari i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy, wspierani przez F. Ruggeriego Laderchiego, avvocato)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Mamoli Robinetteria SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 45 z 15.2.2014.


title: Sprawa T-508/11: Skarga wniesiona w dniu 27 września 2011 r. — LTTE przeciwko Radzie

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/39

         Skarga wniesiona w dniu 27 września 2011 r. — LTTE przeciwko Radzie
   (Sprawa T-508/11)
   2011/C 347/70
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE) (Herning, Dania) (przedstawiciel: adwokat V. Koppe)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (EU) nr 687/2011 (1) w zakresie dotyczącym LTTE i stwierdzenie, że rozporządzenie Rady (WE) nr 2580/2001 (2) nie znajduje zastosowania wobec LTTE;

               —

               ewentualnie, zastosowanie mniej restrykcyjnego środka niż pozostawienie w wykazie osób, grup i podmiotów, wobec których znajduje zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 2580/2001;

               —

               zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów niniejszego postępowania wraz z odsetkami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 7 zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy, w którym strona skarżąca podnosi, że rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 687/2011 jest w stosunku do niej nieważne lub że rozporządzenie Rady (WE) nr 2580/2001 nie podlega stosowaniu ze względu na nieuwzględnienie prawa konfliktów zbrojnych.

               2)

               Zarzut drugi, w którym strona skarżąca podnosi, że rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 687/2011 jest w stosunku do niej nieważne, ponieważ nie może ona zostać uznana za grupę terrorystyczną w rozumieniu art. 1 ust. 3 wspólnego stanowiska Rady 2001/931/WPZiB.

               3)

               Zarzut trzeci, w którym strona skarżąca podnosi, że rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 687/2011 jest w stosunku do niej nieważne, ponieważ nie istnieje żadna decyzja wydana przez właściwą władzę, tak jak tego wymaga art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska Rady 2001/931/WPZiB.

               4)

               Zarzut czwarty, w którym strona skarżąca podnosi, że rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 687/2011 jest w stosunku do niej nieważne, ponieważ Rada nie przeprowadziła żadnej kontroli, tak jak tego wymaga art. 1 ust. 6 wspólnego stanowiska Rady 2001/931/WPZiB.

               5)

               Zarzut piąty, w którym strona skarżąca podnosi, że rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 687/2011 jest w stosunku do niej nieważne, ponieważ nie jest ono zgodne z wymogami proporcjonalności i pomocniczości.

               6)

               Zarzut szósty, w którym strona skarżąca podnosi, że rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 687/2011 jest w stosunku do niej nieważne, ponieważ nie dopełniono obowiązku uzasadnienia z naruszeniem art. 296 TFUE.

               7)

               Zarzut siódmy, w którym strona skarżąca podnosi, że rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 687/2011 jest w stosunku do niej nieważne, ponieważ narusza przysługujące jej prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 687/2011 z dnia 18 lipca 2011 r. dotyczące wdrożenia art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzeń wykonawczych (UE) nr 610/2010 oraz (UE) nr 83/2011 (Dz.U. L 188, s. 2).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (Dz.U. L 344, s. 70).


title: Sprawa T-99/10: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2011 r. — Meica przeciwko OHIM — TofuTown.com (TOFUKING) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TOFUKING — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy King — Wcześniejsze słowne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowe Curry King — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/17

         Wyrok Sądu z dnia 20 września 2011 r. — Meica przeciwko OHIM — TofuTown.com (TOFUKING)
   (Sprawa T-99/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TOFUKING - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy King - Wcześniejsze słowne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowe Curry King - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 319/35
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG (Edewecht, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Russlies)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: TofuTown.com GmbH (Wiesbaum, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci B. Krause i F. Cordt)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 stycznia 2010 r. (sprawa R 63/2009-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG a TofuTown.com GmbH.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 7 stycznia 2010 r. (sprawa R 63/2009-4).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG.

               3)

               TofuTown.com GmbH pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa T-260/11: Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2011 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/29

         Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2011 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-260/11)
   2011/C 211/63
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 165/2011 z dnia 8 listopada 2010 r. przewidującego odliczenia od niektórych kwot połowowych dla makreli przydzielonych Hiszpanii na 2011 r. oraz na kolejne lata z powodu przełowienia w 2010 r. oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Załącznik, który dołączony jest do zaskarżonego rozporządzenia nakłada sankcje na Hiszpanię z powodu przełowienia makreli w 2010 r. w obszarach VIIIc, IX oraz X oraz wodach UE obszaru CECAF 34.1.1 z odliczeniem wynoszącym 39 242 tony, z których 4 500 stosuje się w 2011 r., 5 500 w 2012 r., 9 748 w 2013 r., 9 747 w 2014 r. oraz 9 747 w 2015 r. „i, jeśli to konieczne, w kolejnych latach”.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1)

               Naruszenie art. 105 ust. 6 rozporządzenia Rady nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (zwanego dalej rozporządzeniem nr 1224/2009), ponieważ zaskarżone rozporządzenie zostało wydane przed przyjęciem przez Komisję rozporządzenia wykonawczego, o którym mowa w ww. art. 105 ust. 6.

               2)

               Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, ze względu na brak sprawozdania komitetu zarządzającego, ponieważ dotychczas wszystkie sankcje przeciwko państwom członkowskim za przekroczenie kwot były przyjmowane w formie rozporządzenia Komisji zgodnie z opinią komitetu zarządzającego.

               3)

               Naruszenie prawa do obrony, ponieważ zaskarżone rozporządzenie zostało uchwalone bez uprzedniego wysłuchania Królestwa Hiszpanii.

               4)

               Naruszenie zasady pewności prawa, ponieważ nakładając zaskarżoną sankcję Komisja pozostawia sobie możliwość późniejszego rozszerzenia tej sankcji na nieokreśloną liczbę lat.

               5)

               Naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań, ponieważ zaskarżone rozporządzenie weszło w życie po rozpoczęciu sezonu poławiania makreli w Hiszpanii.

               6)

               Naruszenie zasady niedyskryminacji, ze względu na zastosowanie przez Komisję kryterium ryzyka skutków społeczno-gospodarczych w inny sposób niż zostało to dokonane w podobnych przypadkach.


title: Sprawa T-30/15: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2015 r. – Infinite Cycle Works/OHIM – Chance Good Ent. (INFINITY)

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/36

         Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2015 r. – Infinite Cycle Works/OHIM – Chance Good Ent. (INFINITY)
   (Sprawa T-30/15)
   (2015/C 089/43)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Infinite Cycle Works Ltd (Delta, Kolumbia Brytyjska, Kanada) (przedstawiciele: adwokaci E. Manresa Medina i J. Manresa Medina)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Chance Good Ent. Co., Ltd (Zhanghua, Tajwan)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „INFINITY” – zgłoszenie nr 1 0 8 35  478

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 października 2014 r. w sprawie R 2308/2013-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i uwzględnienie zgłoszenia znaku towarowego;

               —

               obciążenie OHIM i ewentualnych współpozwanych kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94.


title: Sprawa C-552/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 2 listopada 2016 r. – „WIND INNOVATION 1” EOOD w likwidacji/Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” – Sofia

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 2 listopada 2016 r. – „WIND INNOVATION 1” EOOD w likwidacji/Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” – Sofia
   (Sprawa C-552/16)
   (2017/C 022/14)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd Sofija-grad

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„WIND INNOVATION 1” EOOD w likwidacji

      Strona przeciwna: Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno osiguritełna praktika” – Sofia

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 176 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszcza on obowiązkowego wyrejestrowania z rejestru VAT, opartego na zmianie Zakon za danyk wyrchu dobawenata stojnost (ustawy o podatku od wartości dodanej, zwanej dalej „ZDDS”) dokonanej w dniu 1.1.2007 r., zgodnie z którą to zmianą wyłączono możliwość, aby wyznaczony przez sąd likwidator wybrał, czy osoba prawna, co do której wydano orzeczenie sądu o rozwiązaniu, pozostanie zarejestrowana zgodnie z ZDDS do daty jej wykreślenia z Tyrgowski registyr (rejestru handlowego), a zamiast tego uregulowano rozwiązanie osoby prawnej będącej przedsiębiorcą z likwidacją lub bez likwidacji jako podstawę do obowiązkowego wyrejestrowania z rejestru VAT?

               2)

               Czy art. 176 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszcza on obowiązkowego wyrejestrowania z rejestru VAT, opartego na zmianie ZDDS dokonanej w dniu 1.1.2007 r., w wypadkach gdy w odniesieniu do podatnika w chwili obowiązkowego wyrejestrowania z rejestru VAT istnieją przesłanki ponownej obowiązkowej rejestracji zgodnie z ZDDS i gdy ten podatnik jest stroną obowiązujących umów oraz oświadcza, że nie zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej i nadal ją wykonuje, i gdy w celu nabycia prawa do odliczenia w odniesieniu do posiadanych aktywów, opodatkowanych w chwili wyrejestrowania i posiadanych przy ponownej rejestracji, podatnik powinien faktycznie wpłacić naliczony i należny podatek przy dokonaniu obowiązkowej rejestracji? Na wypadek gdyby obowiązkowe wyrejestrowanie we wskazanych warunkach było dopuszczalne, czy możliwe jest powiązanie prawa do odliczenia w odniesieniu do opodatkowanych przy wyrejestrowaniu aktywów, posiadanych przy ponownej rejestracji zgodnie z ZDDS, za pomocą których podmiot wykonuje lub będzie wykonywał podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług, z faktyczną wpłatą podatku do budżetu państwa, czy też możliwe jest potrącenie między podatkiem naliczonym przy wyrejestrowaniu a ustaloną wysokością prawa do odliczenia przy ponownej rejestracji zgodnie z ZDDS, tym bardziej że podatek jest wymagalny od podmiotu, w odniesieniu do którego powstaje prawo do odliczenia?

      (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa T-719/13: Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2013 r. — Lico Leasing i Pequeños y Medianos Astilleros Sociedad de Reconversión przeciwko Komisji

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/48

         Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2013 r. — Lico Leasing i Pequeños y Medianos Astilleros Sociedad de Reconversión przeciwko Komisji
   (Sprawa T-719/13)
   2014/C 52/93
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Lico Leasing (Madryt, Hiszpania) i Pequeños y Medianos Astilleros Sociedad de Reconversión (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: M. Sánchez i M. Merola, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na to, że wydając ją Komisja dopuściła się błędów polegających na uznaniu SEAF za system pomocy państwa przysparzający korzyści AIE i ich inwestorom oraz ze względu na to, że nie jest ona prawidłowo uzasadniona;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności nakazu odzyskania pomocy przyznanej w ramach SEAF ze względu na to, że jest on sprzeczny z ogólnymi zasadami prawa Unii;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności nakazu odzyskania pomocy w zakresie dotyczącym obliczenia kwoty niezgodnej z rynkiem wewnętrznym pomocy, jaką należy odzyskać, ponieważ uniemożliwia on Hiszpanii ustalenie formuły służącej obliczeniu tej kwoty w sposób zgodny z ogólnymi zasadami mających zastosowanie do odzyskiwania pomocy państwa, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza sprawa dotyczy tej samej decyzji, w przedmiocie której została wniesiona skarga w sprawie T-515/13 Hiszpania przeciwko Komisji (Dz.U. C 336, s. 29).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, oparty na naruszeniu art. 107 ust. 1 i art. 296 TFUE.

                           —

                           Rozpatrywany środek spełnia warunek selektywności: w zaskarżonej decyzji Komisja dopuściła się błędu stwierdzając w niej, po pierwsze, selektywność sektorową, podczas gdy będący jej przedmiotem środek był dostępny inwestorom prowadzącym działalność we wszystkich sektorach gospodarki i, po drugie, że przeprowadzenie procedury udzielania uprzedniego zezwolenia może uczynić dany środek selektywnym, nie biorąc przy tym pod uwagę okoliczności, iż wymóg udzielenia tego uprzedniego zezwolenia był uzasadniony złożonością rozpatrywanego środka i, w każdym razie, selektywność ta pozostaje bez związku z cechami charakteryzującymi rzekomych beneficjentów;

                           —

                           rozpatrywany środek spełnia warunki dotyczące zakłócania konkurencji i wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi; w szczególności Komisja w zaskarżonej decyzji nie wyjaśniła powodów, dla których rzekoma pomoc państwa miałaby wywierać wpływ na określone w niej rynki i poprzestaje na samym stwierdzeniu tego niewykazanego poza tym faktu.

                     Część druga tego zarzutu nieważności dotyczy okoliczności, że Komisja dopuściła się błędu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ze względu na to, iż nie wyjaśniła w niej powodów, dla których zysk jej rzekomych beneficjentów stanowi pomoc państwa, podczas gdy ci beneficjenci ci otrzymali jedynie część zysku osiągniętego przez armatorów, który, jak przyznaje sama Komisja, nie stanowi pomocy państwa.

               2)

               Zarzut drugi, oparty na naruszeniu art. 14 rozporządzenia Rady nr 659/1999.

                           —

                           Należy stwierdzić nieważność ustanowionego w art. 4, 5 i 6 zaskarżonej pomocy nakazu odzyskania pomocy ze względu na zastosowanie rządzących prawem Unii następujących ogólnych zasad:

                           —

                           ochrony uzasadnionych oczekiwań, w szczególności w zakresie, w jakim pismo wysłane przez komisarz N. Kroes w 2009 r. spowodowało powstanie po stronie szeregu podmiotów uzasadnionych oczekiwań co do zgodności SEAF z prawem;

                           —

                           pewności prawa — tytułem ewentualnym na wypadek uznania przez Sąd, że nakaz odzyskania pomocy nie jest sprzeczny z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań — ze względu na to, iż zaistnienie pewnych okoliczności sprawiło, że wynikająca początkowo z decyzji w sprawie Brittany Ferries niejednoznaczność dotycząca zgodności SEAF z prawem wzrastała i intensyfikowała się przez cały okres funkcjonowania tego systemu.

               3)

               Zarzut trzeci, oparty na naruszeniu ogólnych zasad mających zastosowanie do odzyskiwania pomocy państwa

                           —

                           Komisja wydała zaskarżoną decyzję z naruszeniem ogólnych zasad mających zastosowanie do odzyskiwania pomocy państwa ze względu na to, że dała w niej możliwość żądania od beneficjentów zwrotu kwoty pomocy wyższej niż ta, która została im w rzeczywistości udzielona.


title: Sprawa C-237/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  23 marca 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile e penale di Cagliari) — Enirisorse SpA przeciwko Sotacarbo SpA (Pomoc państwa — Artykuły 87 WE i 88 WE — Pojęcie pomocy — Udział przedsiębiorstwa publicznego w kapitale przedsiębiorstwa prywatnego — Prawo do wystąpienia ze spółki z zastrzeżeniem uprzedniego zrzeczenia się wszelkich praw do majątku spółki)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/15

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 marca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile e penale di Cagliari) — Enirisorse SpA przeciwko Sotacarbo SpA
   (Sprawa C-237/04) (1)

   (Pomoc państwa - Artykuły 87 WE i 88 WE - Pojęcie pomocy - Udział przedsiębiorstwa publicznego w kapitale przedsiębiorstwa prywatnego - Prawo do wystąpienia ze spółki z zastrzeżeniem uprzedniego zrzeczenia się wszelkich praw do majątku spółki)
   (2006/C 131/26)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale civile e penale di Cagliari
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Enirisorse SpA

      Strona pozwana: Sotacarbo SpA
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Cagliari — Wykładnia art. 87 WE i art. 88 ust. 3 WE — Pojęcie pomocy państwa — Udział przedsiębiorstwa publicznego w kapitale przedsiębiorstwa prywatnego — Zgodność uregulowania krajowego dopuszczającego taki udział z art. 43 WE i art. 49 WE
   Sentencja
   Uregulowania krajowego tego rodzaju jak uregulowanie będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, które przyznaje wspólnikom spółki kontrolowanej przez państwo odbiegające od prawa powszechnego uprawnienie do wystąpienia z tej spółki pod warunkiem zrzeczenia się wszelkich praw do jej majątku, nie można uznać za pomoc państwa w rozumieniu art. 87 WE.

      (1)  Dz.U. C 201 z 07.08.2004.


title: Sprawa T-247/17: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2017 r. – Azarov/Rada

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/43

         Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2017 r. – Azarov/Rada
   (Sprawa T-247/17)
   (2017/C 195/57)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mykola Yanovych Azarov (Kijów, Ukraina) (przedstawiciele: adwokaci G. Lansky i A. Egger)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, zgodnie z art. 263 TFUE, nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/381 z dnia 3 marca 2017 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2017, L 58, s. 34), a także rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/374 z dnia 3 marca 2017 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2017, L 58, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego;

               —

               zastosowanie, zgodnie z art. 64 regulaminu postępowania przed Sądem, następujących środków organizacji postępowania:

                           —

                           wystosowanie pytań do Rady;

                           —

                           nakazanie Radzie zajęcia ustnie lub na piśmie stanowiska wobec określonych aspektów niniejszego sporu;

                           —

                           zażądanie informacji od Rady i osób trzecich, między innymi od Komisji, EADS i Ukrainy;

                           —

                           wezwanie do przedstawienia dokumentów lub dowodów mających związek z niniejszą sprawą;

               —

               obciążenie Rady, zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu postępowania, kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: Naruszenie praw podstawowych

                           —

                           W ramach tego zarzutu skarżący podnosi naruszenie prawa własności i prawa do swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej. Wskazuje on także na niewspółmierność zastosowanych środków ograniczających.

               2.

               Zarzut drugi: Oczywisty błąd w ocenie


title: Sprawa T-523/14: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2014 r.  – Squeeze Life przeciwko OHIM – Evolution Fresh (SQUEEZE LIFE)

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/21

         Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2014 r. – Squeeze Life przeciwko OHIM – Evolution Fresh (SQUEEZE LIFE)
   (Sprawa T-523/14)
   2014/C 329/29
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Squeeze Life, SL (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Devaureix)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Evolution Fresh, Inc. (San Bernardino, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności i pozostawienie bez skutków prawnych decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 kwietnia 2014 r., a w konsekwencji stwierdzenie, że:

                           —

                           wnoszącym odwołanie do Izby Odwoławczej od decyzji Wydziału Sprzeciwów OHIM z dnia 20 grudnia 2013 r. była Squeeze Life, S.L., a nie zgłaszająca, Evolution Fresh, Inc.;

                           —

                           a w konsekwencji potwierdzenie decyzji Wydziału Sprzeciwów OHIM z dnia 20 grudnia 2014 r. i w związku z tym odmowa rejestracji dla towarów z klasy 32 i części usług z klasy 35 wskazanych w zgłoszeniu wspólnotowego znaku towarowego nr 1 1 1 70  966„SQUEEZE LIFE”;

               —

               zawieszenie postępowania w sprawie konwersji nr 8311048, prowadzonego przed „Division of recordals” OHIM, do chwili wydania orzeczenia w niniejszej sprawie poprzez wystosowanie do wspomnianego „Division of recordals” zawiadomienia wzywającego go do zawieszenia postępowania w sprawie konwersji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postpowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Evolution Fresh, Inc.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SQUEEZE LIFE” dla towarów i usług z klas 32, 35 i 43 – zgłoszenie nr 1 1 1 70  966

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowne, wspólnotowy i krajowy, znaki towarowe „ZUMIT SQUEEZE LIFE” zarejestrowane dla towarów i usług z klas 29, 31, 32 i 35

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie wycofania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego i umorzenie postępowań odwoławczego i w sprawie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 73 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 108 i nast. rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-829/16: Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2016 r. – Mouvement pour une Europe des nations et des libertés/Parlament

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/55

         Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2016 r. – Mouvement pour une Europe des nations et des libertés/Parlament
   (Sprawa T-829/16)
   (2017/C 022/74)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mouvement pour une Europe des nations et des libertés (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Varaut)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji biura Parlamentu Europejskiego nr D106185z dnia 12 września 2016 r., doręczonej [X] w dniu 26 września, uznającej, że wydatki na plakaty poniesione przez MENL w ramach kampanii „Schengen”, mają charakter niekwalifikowalny;

               —

               obciążenie biura Parlamentu kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji w związku z tym, że biuro Parlamentu Europejskiego nie zostało poinformowane ani o dokumentach w aktach, ani o zastrzeżeniach Mouvement pour une Europe des nations et des libertés (zwanego dalej „MENL”).

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący twierdzenia strony skarżącej, że pojęcie „pośredniego finansowania” partii krajowych przez partie europejskie jest niedookreślone, co jest nie do pogodzenia z zasadą bezpieczeństwa prawnego.

               3.

               Zarzut trzeci, w ramach którego strona skarżąca podnosi, że logo widniejące na plakatach kampanii MENL „Schengen” (zwane dalej „spornym logo”) stanowi formę realizacji na terytoriach krajowych kampanii o charakterze wyłącznie europejskim, wbrew twierdzeniu strony pozwanej w decyzji będącej przedmiotem niniejszej skargi. Na poparcie tego zarzutu strona skarżąca wysuwa zasadniczo trzy argumenty:

                           —

                           Kampania została zainicjowana przez sam MENL, bez zgody ani udziału partii krajowych;

                           —

                           Kampania i plakat dotyczą problematyki o zasięgu europejskim, a więc takiej jak układ z Schengen;

                           —

                           Sporne logo nie jest więc logo partii krajowych, lecz logo deputowanych z tych partii zasiadających w Parlamencie Europejskim.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący twierdzenia strony skarżącej, że sporne logo jest znacznie mniejsze niż logo MENL. Tymczasem z orzecznictwa oraz stosownych tekstów wynika, że sankcjom mogą podlegać wyłącznie logo krajowe przewyższające rozmiarami logo europejskie.


title: Sprawa T-144/11: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2011 r. — Kassarate przeciwko Radzie

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/24

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2011 r. — Kassarate przeciwko Radzie
   (Sprawa T-144/11)
   2011/C 130/48
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Tiapé Edouard Kassarate (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciele: adwokaci G. Collard i L. Aliot)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że w odniesieniu do strony skarżącej, Tiapé Edouarda KASSARATE, rozporządzenie Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. oraz decyzja Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2001 r., opublikowane w dniu 15 stycznia 2011 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, nie mają podstaw faktycznych.

               —

               w konsekwencji,

                           —

                           stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. i decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2001 r.,

                           —

                           subsydiarnie, nakazanie, by nazwisko Tiapé Edouarda KASSARATE zostało usunięte z wykazów załączonych do ww. rozporządzenia i ww. decyzji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez stronę skarżącą są co do zasady identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-137/11 Guiai Bi Poin przeciwko Radzie lub do nich podobne


title: Sprawy połączone T-91/14 i T-92/14: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2015 r. – Schniga/CPVO – Brookfield New Zealand (Gala Schnitzer) (Odmiany roślin — Wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin dla odmiany jabłka Gala Schnitzer — Badanie techniczne — Rozróżnienie — Wytyczne w zakresie badania — Swobodna ocena przysługująca prezesowi CPVO)

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/31

         Wyrok Sądu z dnia 10 września 2015 r. – Schniga/CPVO – Brookfield New Zealand (Gala Schnitzer)
   (Sprawy połączone T-91/14 i T-92/14) (1)

   ((Odmiany roślin - Wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin dla odmiany jabłka Gala Schnitzer - Badanie techniczne - Rozróżnienie - Wytyczne w zakresie badania - Swobodna ocena przysługująca prezesowi CPVO))
   (2015/C 354/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Schniga GmbH (Bolzano, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Würtenberger i R. Kunze)

      Strona pozwana: Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO) (przedstawiciele: M. Ekvad i F. Mattina, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą CPVO byli również, interwenienci przed Sądem: Brookfield New Zealand Ltd (Havelock North, Nowa Zelandia); i Elaris SNC (Angers, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. Eller)

      Przedmiot

   Dwie skargi wniesione na decyzje Izby Odwoławczej CPVO z dnia 20 września 2013 r. (sprawy A 004/2007 i A 003/2007) dotyczące przyznania wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin dla odmiany jabłka Gala Schnitzer.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Schniga Srl pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty Brookfield New Zealand Ltd i d’Elaris SNC. Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO) pokrywa własne koszty

      (1)  Dz.U. C 151 z 19.5.2014.


title: Sprawa C-195/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo) — Synthon BV przeciwko Merz Pharma Gmbh & Co KG (Prawo patentowe — Produkty lecznicze — Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych — Rozporządzenie (EWG) nr 1768/92 — Artykuł 2 — Zakres stosowania — Ocena w zakresie bezpieczeństwa i skuteczności przewidziana w dyrektywie 65/65/EWG — Brak — Nieważność świadectwa)

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo) — Synthon BV przeciwko Merz Pharma Gmbh & Co KG
   (Sprawa C-195/09) (1)

   (Prawo patentowe - Produkty lecznicze - Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych - Rozporządzenie (EWG) nr 1768/92 - Artykuł 2 - Zakres stosowania - Ocena w zakresie bezpieczeństwa i skuteczności przewidziana w dyrektywie 65/65/EWG - Brak - Nieważność świadectwa)
   2011/C 298/02
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Synthon BV

      Strona pozwana: Merz Pharma Gmbh & Co KG

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice (Chancery Division) — Wykładnia art. 13 i art. 19 rozporządzenia Rady EWG nr 1768/92 z dnia 18 czerwca 1992 r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. L 182, s. 1) — Pojęcie pierwszego zezwolenia na obrót — Zezwolenie wydane zgodnie z prawem krajowym stosującym dyrektywę Rady 65/65/EWG z dnia 26 stycznia 1965 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do leków gotowych (Dz.U. L 22, s. 369) — Obowiązek organu krajowego wydającego zezwolenie dotyczący przeprowadzenia oceny danych przewidzianych w tej dyrektywie

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1768/92 z dnia 18 czerwca 1992 r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych, zmienionego Aktem dotyczącym warunków przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, iż produkt, taki jak będący przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, który został dopuszczony do obrotu we Wspólnocie Europejskiej jako produkt leczniczy stosowany u ludzi przed uzyskaniem zezwolenia na dopuszczenie do obrotu zgodnego z dyrektywą Rady 65/65/EWG z dnia 26 stycznia 1965 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do leków gotowych, zmienioną dyrektywą Rady 89/341/EWG z dnia 3 maja 1989 r., i który w szczególności nie został poddany ocenie w zakresie jego bezpieczeństwa i skuteczności, nie jest objęty zakresem stosowania tego rozporządzenia w zmienionym brzmieniu i w rezultacie nie może być przedmiotem dodatkowego świadectwa ochronnego.

               2)

               Dodatkowe świadectwo ochronne wydane dla produktu, który nie jest objęty zakresem stosowania rozporządzenia nr 1768/92 w zmienionym brzmieniu, określonym w art. 2 tego rozporządzenia, jest nieważne.

      (1)  Dz.U. C 193 z 15.8.2009.


title: Sprawa C-415/08 P: Postanowienie Trybunału z dnia 23 września 2009 r. — Complejo Agrícola SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich i Królestwu Hiszpanii (Odwołanie — Ochrona siedlisk przyrodniczych — Wykaz terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty — Decyzja Komisji — Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez osoby fizyczne lub prawne — Dopuszczalność — Odwołanie oczywiście bezzasadne)

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/9

         Postanowienie Trybunału z dnia 23 września 2009 r. — Complejo Agrícola SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich i Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-415/08 P) (1)

   (Odwołanie - Ochrona siedlisk przyrodniczych - Wykaz terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty - Decyzja Komisji - Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez osoby fizyczne lub prawne - Dopuszczalność - Odwołanie oczywiście bezzasadne)
   2010/C 11/14
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Complejo Agrícola SA (przedstawiciele: A. Menéndez Menéndez i G. Yanguas Montero, abogados)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Recchia i A. Alcover San Pedro, pełnomocnicy) i Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: F. Díez Moreno, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 14 lipca 2008 r. w sprawie T-345/06 Complejo Agrícola SA przeciwko Komisji, w którym Sąd Pierwszej Instancji stwierdził niedopuszczalność skargi o stwierdzenie nieważności części art. 1 oraz załącznika 1 decyzji Komisji 2006/613/WE z dnia 19 lipca 2006 r. przyjmującej, na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG, wykaz terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty (Dz.U. L 259, s. 1), w zakresie w jakim Komisja wyznacza w nich obszar zwany „Acebuchales de la Campiña Sur de Cádiz”, na którym znajduje się będące własnością skarżącego gospodarstwo rolne, jako teren śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego mającego znaczenie dla Wspólnoty

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Complejo Agrícola SA zostaje obciążona kosztami.

               3)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa T-34/08: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2008 r. — Berliner Institut für Vergleichende Sozialforschung przeciwko Komisji

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/31

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2008 r. — Berliner Institut für Vergleichende Sozialforschung przeciwko Komisji
   (Sprawa T-34/08)
   (2008/C 79/61)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Berliner Institut für Vergleichende Sozialforschung e.V. (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: B. Henning)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 16 listopada 2007 r. o częściowym nieuznaniu kosztów ponoszonych przez skarżącego w ramach „Daphne Grant Agreement JAI/DAP/2004-2/052W”,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W maju 2005 r. skarżący zawarł z Komisją umowę dotyczącą finansowania projektu w ramach programu DAPHNE II (1). Pismem z dnia 16 listopada 2007 r. pozwana przesłała skarżącemu skorygowane obliczenie kwoty podlegającej wypłacie na rzecz skarżącego, przy czym część ponoszonych przez niego kosztów nie została uznana za podlegającą finansowaniu. Skarżący kwestionuje tę decyzję wnosząc niniejszą skargę.
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi, że u podstawy zaskarżonej decyzji leży błędna ocena stanu faktycznego. W szczególności wystarczające dokumenty zostały niesłusznie uznane za niewystarczające, jak również koszty związane z wymagającymi krótkoterminowego zatrudnienia asystentami, względnie praktykantami i koszty przewidziane w budżecie oraz niektóre koszty podróży niesłusznie nie zostały uznane.

      (1)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 803/2004/WE z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie przyjęcia programu działania Wspólnoty (2004-2008) w celu zapobiegania i zwalczania przemocy względem dzieci, młodzieży i kobiet oraz w celu ochrony ofiar i grup ryzyka (program DAPHNE II) (Dz.U. L 143, str. 1).