title: Sprawa T-253/19: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2019 r. — BG/Parlament

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/62

      Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2019 r. — BG/Parlament
      (Sprawa T-253/19)
      (2019/C 213/60)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: BG (przedstawiciele: adwokaci L. Levi, A. Champetier i A. Tymen)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 18 maja 2018 r. o rozwiązaniu umowy o pracę ze stroną skarżącą;

                  —

                  w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 4 stycznia 2019 r., doręczonej w dniu 9 stycznia 2019 r., o oddaleniu zażalenia strony skarżącej z dnia 16 sierpnia 2018 r.;

                  —

                  zasądzenie od strony pozwanej zadośćuczynienia na rzecz strony skarżącej za krzywdę doznaną z winy strony pozwanej, oszacowaną na kwotę 50 000 EUR;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia i przepisów proceduralnych mających zastosowanie w przypadku rozwiązania rozpatrywanej umowy.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 12a i 24 regulaminu pracowniczego, a w związku z tym naruszenia prawa strony skarżącej do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia jej sprawy, naruszenia obowiązku staranności i oczywistego błędu w ocenie.


title: Sprawa T-260/19: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2019 r. — Al-Tarazi/Rada

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/62

      Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2019 r. — Al-Tarazi/Rada
      (Sprawa T-260/19)
      (2019/C 213/61)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Mazen Al-Tarazi (Shuwaikh, Kuwejt) (przedstawiciele: G. Beck i A. Khan, barristers, oraz S. Patel, solicitor)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/85 z dnia 21 stycznia 2019 r. (1) i art. 1 decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2019/87 z dnia 21 stycznia 2019 r. (2) nie mają zastosowania do skarżącego;

                  —

                  stwierdzenie nieważności, w zakresie dotyczącym skarżącego, rozporządzenia wykonawczego Rady 2019/85 i decyzji wykonawczej Rady 2019/87;

                  —

                  nakazanie Radzie usunięcie nazwiska skarżącego z załącznika (z pozycji 266) do rozporządzenia wykonawczego Rady 2019/85 i z załącznika (z pozycji 266) do decyzji wykonawczej Rady 2019/87; oraz

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, w którym skarżący podnosi, że przedstawione przez pozwaną powody umieszczenia jego nazwiska w wykazie były niewystarczające lub niepoparte dowodami.

                  2.

                  Zarzut drugi, w którym skarżący twierdzi, że decyzja o umieszczeniu jego nazwiska w wykazie jest oparta na oczywistym błędzie w ocenie okoliczności faktycznych w zakresie, w jakim pozwana nie przedstawiła dowodów na poparcie lub zmierzających do poparcia okoliczności faktycznych przedstawionych w celu uzasadnienia podjętych środków lub w zakresie, w jakim pozwana wyciągnęła nieproporcjonalne wnioski z tych okoliczności faktycznych.

                  3.

                  Zarzut trzeci, w którym skarżący twierdzi, że decyzja o umieszczeniu jego nazwiska w wykazie narusza jego prawo do obrony.

                  4.

                  Zarzut czwarty, w którym skarżący podnosi, że decyzja o umieszczeniu jego nazwiska w wykazie narusza jego prawo własności, prawo do prowadzenia działalności gospodarczej oraz zasadę proporcjonalności.

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2019/85 z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2019, L 18I, s. 4).

         (2)  Decyzja wykonawcza Rady (WPZiB) 2019/87 z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2019, L 18I, s. 13).


title: Sprawa T-269/19: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2019 r. — Imagina Media Audiovisual, SA/Komisja

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/65

      Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2019 r. — Imagina Media Audiovisual, SA/Komisja
      (Sprawa T-269/19)
      (2019/C 213/63)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Imagina Media Audiovisual, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: P. Kuypers, N. Groot, prawnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Ares(2019)856949, przez którą Komisja wykluczyła skarżącą na dwa lata i zarejestrowała skarżącą w bazie danych dotyczącej wczesnego wykrywania i wykluczania (1);

                  —

                  nakazanie Komisji zapłaty odszkodowania na rzecz skarżącej za szkodę wyrządzoną zaskarżoną decyzją;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo poprzez brak przeprowadzenia swojego własnego przeglądu i oceny, opierając się wyłącznie na ustaleniach Departamentu Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych, bez własnej oceny, oraz przez nieprawidłową interpretację ustaleń Departamentu Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych. W wyniku tego Komisja popełniła błąd w ustaleniach stanu faktycznego, a w ten sposób naruszyła obowiązek należytej staranności.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja błędnie wykluczyła skarżącą, naruszając tym samym art. 136 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2018/1046 oraz prawa do obrony skarżącej poprzez brak dokładnego ustalenia, co miałoby stanowić poważne wykroczenie zawodowe. Ponadto Komisja naruszyła prawo, stwierdzając, że skarżąca jest również wykluczona z toczących się przetargów, ponieważ nie wynika to z części operacyjnej zaskarżonej decyzji, poprzez wykluczenie skarżącej za zachowania związane z mediami i prawem marketingowym w sporcie z przetargu na audiowizualną obsługę bieżących spraw Unii Europejskiej, ponieważ są to różne rynki, które nie mają na siebie wpływu, a zatem możliwe jest wykazanie wiarygodności skarżącej w zamówieniach z Unią Europejską poprzez zadecydowanie, że skarżąca powinna zostać wykluczona, ponieważ brak jest wystarczających dowodów dla wydania zaskarżonej decyzji, a umowa o nieściganiu pomiędzy skarżącą a Departamentem Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych nie stwierdza, iż skarżąca lub osoby nią zarządzające są winne.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo poprzez postanowienie, iż wykluczenie będzie proporcjonalne w rozumieniu art. 136 ust. 3 rozporządzenia 2018/1046, a przez to pominęła brak wpływu na finansowe interesy i wizerunek Unii oraz upływ czasu od tego zachowania.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo, postanawiając, że środki naprawcze podjęte przez skarżącą są prowizyjne i niewystarczające z uwagi na art. 136 ust. 6 w związku z art. 136 ust. 7 rozporządzenia 2018/1046.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła podstawową zasadę równego traktowania poprzez potraktowanie skarżącej w odmienny sposób niż pozostałych uczestników przetargu, którzy zawarli umowę o nieściganiu z Departamentem Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący tego, że Komisja wyrządziła szkodę skarżącej poprzez postanowienie z naruszeniem prawa, iż skarżąca powinna zostać wykluczona z postępowań przetargowych regulowanych przez rozporządzenie 2018/1046.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. L 193 z 30.7.2018, s. 1).


title: Sprawa T-270/19: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2019 r. — Amazon Technologies/EUIPO (ring)

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/66

      Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2019 r. — Amazon Technologies/EUIPO (ring)
      (Sprawa T-270/19)
      (2019/C 213/64)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Amazon Technologies, Inc. (Seattle, Waszyngton, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci A. Klett i C. Mikyska)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego „ring” — zgłoszenie nr 1 401 009

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 lutego 2019 r. w sprawie R 2211/2018-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania przed Sądem oraz postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO, w tym niezbędnymi wydatkami poniesionymi przez stronę skarżącą w obu postępowaniach.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Odmawiając ochrony przedmiotowego znaku towarowego, Izba Odwoławcza naruszyła art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-272/19: Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2019 r. — TO/ESDZ

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/67

      Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2019 r. — TO/ESDZ
      (Sprawa T-272/19)
      (2019/C 213/65)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: TO (przedstawiciel: adwokat G. Generet)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o pracę (OUZU) w ESDZ z dnia 15 czerwca 2018 r., zgodnie z którą skarżąca miałaby nie spełniać wszystkich warunków zatrudnienia przewidzianych w art. 82 WZIP i nie może być zatrudniona w ESDZ w charakterze pracownika kontraktowego 3b;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji OUZU w ESDZ z dnia 14 stycznia 2019 r. oddalającej zażalenie złożone przez skarżącą w dniu 14 września 2018 r.;

                  —

                  zasądzenie od ESDZ na rzecz skarżącej odszkodowania oszacowanego na 36 992,52 EUR, odpowiadającego rocznemu wynagrodzeniu za umowę AC FG II zgodnie ze skalą płac obowiązującą od dnia 1 listopada 2017 r., z zastrzeżeniem doprecyzowania tej kwoty w trakcie postępowania;

                  —

                  nakazanie ESDZ obliczenia strat w zakresie uprawnień emerytalnych w związku z brakiem zatrudnienia w ESDZ;

                  —

                  zasądzenie od ESDZ na rzecz skarżącej kwoty w wysokości 15 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z naruszenia jej godności i reputacji zawodowej;

                  —

                  zasądzenie od ESDZ na rzecz skarżącej kwoty w wysokości 15 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z naruszenia jej zdrowia i równowagi osobistej;

                  —

                  zasądzenie od ESDZ na rzecz skarżącej kwoty w wysokości 15 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z naruszenia przez ESDZ rozporządzenia nr 45/2001 o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych;

                  —

                  zasądzenie od ESDZ na rzecz skarżącej kwoty w wysokości 10 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z naruszenia tajemnicy lekarskiej i poufnego charakteru danych osobowych zawartych w aktach medycznych skarżącej;

                  —

                  zasądzenie od ESDZ na rzecz skarżącej kwoty w wysokości 15 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą ze oczerniania i zniesławienia skarżącej;

                  —

                  obciążenie ESDZ całością kosztów postepowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 33 akapit drugi Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej oraz art. 82 i 83 Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, zasad proporcjonalności i postępowania kontradyktoryjnego, prawa do dobrej administracji i staranności, zasady niedyskryminacji oraz prawa do bezstronnego i sprawiedliwego traktowania, a także zakazu wszelkiego mobbingu.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001, L 8, s. 1) oraz art. 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-275/19: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2019 r. — PNB Banka i in./EBC

text:
                  24.6.2019

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 213/69

         Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2019 r. — PNB Banka i in./EBC
         (Sprawa T-275/19)
         (2019/C 213/67)
         Język postępowania: angielski

            Strony

            Strona skarżąca: PNB Banka i in. (Ryga, Łotwa),  CR (*1),  CT (*1) (przedstawiciele: O. Behrends i M. Kirchner, prawnicy)

            Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC)

            Żądania

         Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                     —

                     stwierdzenie nieważności decyzji EBC z dnia 14 lutego 2019 r. w sprawie przeprowadzenia kontroli na miejscu w lokalach PNB Banka AS oraz spółek należących do jej grupy;

                     —

                     obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

            Zarzuty i główne argumenty

         Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

                     1.

                     Zarzut pierwszy oparty na twierdzeniu, w myśl którego EBC nie był właściwym organem nadzorczym w stosunku do PNB Banka AS w momencie wydania decyzji w sprawie przeprowadzenia kontroli na miejscu.

                     2.

                     Zarzut drugi oparty na twierdzeniu, w myśl którego zaskarżona decyzja nie była „niezbędna” w rozumieniu art. 12 rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (1).

                     3.

                     Zarzut trzeci oparty na twierdzeniu, w myśl którego EBC nie wykonał w należyty sposób uprawnień dyskrecjonalnych przysługujących mu na podstawie art. 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego.

                     4.

                     Zarzut czwarty oparty na twierdzeniu, w myśl którego EBC naruszył zasadę proporcjonalności.

                     5.

                     Zarzut piąty oparty na twierdzeniu, w myśl którego EBC naruszył prawo strony skarżącej do bycia wysłuchanym.

                     6.

                     Zarzut szósty oparty na twierdzeniu, w myśl którego EBC naruszył ciążący na nim obowiązek dokładnego i bezstronnego zbadania i oceny wszelkich istotnych elementów każdej sprawy indywidualnie.

                     7.

                     Zarzut siódmy oparty na twierdzeniu, w myśl którego EBC naruszył obowiązek należytego uzasadnienia wydanej przezeń decyzji.

                     8.

                     Zarzut ósmy oparty na twierdzeniu, w myśl którego EBC naruszył zasady uzasadnionych oczekiwań oraz pewności prawa.

                     9.

                     Zarzut dziewiąty oparty na twierdzeniu, w myśl którego EBC naruszył zasadę równego traktowania oraz postąpił wobec skarżących w dyskryminujący sposób.

                     10.

                     Zarzut dziesiąty oparty na twierdzeniu, w myśl którego EBC naruszył art. 19 i motyw 75 rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego oraz dopuścił się nadużycia władzy.

            (*1)  Informacje usunięto lub zastąpiono w ramach ochrony danych osobowych i/lub poufności.

            (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz. U. 2013, L 287, s. 63).


title: Sprawa T-277/19: Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2019 r. — BK/Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/71

      Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2019 r. — BK/Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu
      (Sprawa T-277/19)
      (2019/C 213/68)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: BK (przedstawiciele: adwokaci B. Christianos, A. Skoulikis i D. Karagkounis)

         Strona pozwana: Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji organu powołującego, której treść znajduje się w wiadomości e-mail z dnia 20 września 2018 r. od kierownika wydziału administracyjnego, a także dorozumianej decyzji organu powołującego oddalającej zażalenie strony skarżącej. W konsekwencji EASO powinno podjąć działania niezbędne do wykonania orzeczenia Sądu, zgodnie z art. 266 TFUE, ze skutkiem wstecznym;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący braku uzasadnienia i w związku z tym naruszenia istotnego wymogu proceduralnego w rozumieniu art. 263 TFUE.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, która zawiera błąd co do istoty.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa, ponieważ decyzja nie uwzględniała interesów służby i obowiązku staranności administracji wobec jej personelu.


title: Sprawa T-280/19: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2019 r. — Highgate Capital Management LLP/Komisja

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/73

      Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2019 r. — Highgate Capital Management LLP/Komisja
      (Sprawa T-280/19)
      (2019/C 213/70)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Highgate Capital Management LLP (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: M. Struys, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji odrzucającej skargę strony skarżącej (sprawa SA.53105 — zarzucana pomoc dla Eurobank Ergasias udzielona poprzez sprzedaż Piraeus Bank Bulgaria) przynajmniej w zakresie, w jakim odnosi się ona do naruszeń zobowiązań restrukturyzacyjnych w sprawach SA.43364 i SA.43363;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez decyzję Komisji istotnych wymogów proceduralnych oraz:

                              —

                              art. 24 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (1) i pkt 72 Kodeksu najlepszych praktyk dotyczących przebiegu postępowania w zakresie kontroli pomocy państwa (2);

                              —

                              prawa skarżącej do bycia wysłuchanym;

                              —

                              obowiązku uzasadnienia, chronionego przez art. 296 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący przyjęcia przez Komisję błędnego wniosku, że (i) zobowiązania podjęte w sprawie SA.43364 w odniesieniu do pomocy państwa otrzymanej przez Piraeus Bank i (ii) zobowiązania podjęte w sprawie SA.43363 w odniesieniu do pomocy państwa otrzymanej przez Eurobank Ergasias nie miały zastosowania ratione temporis, gdyż zakończenie sprzedaży Piraeus Bank Bulgaria będzie miało miejsce po dniu 31 grudnia 2018 r.

         (1)  Dz.U. 2015, L 248, s. 9.

         (2)  Dz.U. 2018, C 253, s. 14.


title: Sprawa T-282/19: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2019 r. — Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO — Filotas Bellas & Yios ((Halloumi χαλλούμι Vermion grill cheese M BELAS PREMIUM GREEK DAIRY SINCE 1927)

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/75

      Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2019 r. — Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO — Filotas Bellas & Yios ((Halloumi χαλλούμι Vermion grill cheese M BELAS PREMIUM GREEK DAIRY SINCE 1927)
      (Sprawa T-282/19)
      (2019/C 213/72)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (Nikozja, Cypr) (przedstawiciel: S. Malynicz QC (Queen’s Counsel), S. Baran, Barrister, i V. Marsland, Solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Filotas Bellas & Yios AE (Alexandreia Imathias, Grecja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Halloumi χαλλούμι Vermion grill cheese/grill est/grill kase M BELAS PREMIUM GREEK DAIRY SINCE 1927 — unijny znak towarowy nr 12 172 276

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 lutego 2019 r. w sprawie R 2295/2017-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-286/19: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2019 r. — Azarov/Rada

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/78

      Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2019 r. — Azarov/Rada
      (Sprawa T-286/19)
      (2019/C 213/74)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Mykola Yanovych Azarov (Kijów, Ukraina) (przedstawiciele: G. Lansky i A. Egger, Rechtsanwälte)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie — na podstawie art. 263 TFUE — nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/354 z dnia 4 marca 2019 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2019, L 64, s. 7) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/352 z dnia 4 marca 2019 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2019, L 64, s. 1) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego;

                  —

                  zarządzenie — na podstawie art. 64 regulaminu postępowania przed Sądem — pewnych środków organizacji postępowania, a mianowicie:

                              a)

                              wezwanie Rady do przedstawienia dokumentów zawierających ocenę zagwarantowania prawa do obrony oraz prawa do skutecznej ochrony prawnej, a także analizę zasadności podnoszonych zarzutów;

                              b)

                              wezwanie ESDZ do przedstawienia dokumentów zawierających ocenę zagwarantowania prawa do obrony oraz prawa do skutecznej ochrony prawnej oraz

                  —

                  obciążenie Rady — na podstawie art. 87 ust. 2 regulaminu postępowania przed Sądem — kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zarzut, w myśl którego zaskarżone akty prawne zostały wydane na skutek oczywistego błędu w ocenie.
      Skarżący podnosi w pierwszej kolejności naruszenie przez pozwaną formalnego obowiązku przeprowadzenia oceny, w szczególności w odniesieniu do samodzielnej oceny, badania właściwości i oceny zagwarantowania prawa do obrony oraz prawa do skutecznej ochrony prawnej. Skarżący twierdzi, że pozwana nie wywiązała się w tym zakresie z obowiązków nałożonych na nią na mocy wyroku Trybunału z dnia 19 grudnia 2018 r., Azarov/Rada (C-530/17 P, EU:C:2018:1031).
      Skarżący podnosi ponadto naruszenie przez pozwaną obowiązku uzasadnienia, ponieważ nie zbadała ona zasadności zarzutów podnoszonych wobec skarżącego.


title: Sprawa T-288/19: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2019 r. — Divaro/EUIPO — Grendene (IPANEMA)

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/79

      Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2019 r. — Divaro/EUIPO — Grendene (IPANEMA)
      (Sprawa T-288/19)
      (2019/C 213/75)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Divaro, SA (Oviedo, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M. Santos Quintana i M.A. Fernández Munárriz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Grendene, SA (Sobral, Brazylia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego IPANEMA — zgłoszenie nr 14 180 038

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 lutego 2019 r. w sprawie R 1785/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej z dnia 22 lutego 2019 r. wydanej w sprawie R 1785/2018-2;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 10 lipca 2018 r. (sprzeciw nr B 2 598 285);

                  —

                  nakazanie rejestracji unijnego znaku towarowego nr 14 180 038, wobec którego wniesiono sprzeciw, dla wszystkich wskazanych towarów;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-290/19: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2019 r. — Stada Arzneimittel/EUIPO (Przedstawienie dwóch czerwonych zaokrąglonych linii umieszczonych jedna nad drugą)

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/80

      Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2019 r. — Stada Arzneimittel/EUIPO (Przedstawienie dwóch czerwonych zaokrąglonych linii umieszczonych jedna nad drugą)
      (Sprawa T-290/19)
      (2019/C 213/76)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Stada Arzneimittel AG (Bad Vilbel, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J.C. Plate i R. Kaase)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego „Przedstawienie dwóch czerwonych zaokrąglonych linii umieszczonych jedna nad drugą” — zgłoszenie nr 1 375 540

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 lutego 2019 r. w sprawie R 1918/2018-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-295/19: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2019 r. — Klymenko/Rada

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/80

      Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2019 r. — Klymenko/Rada
      (Sprawa T-295/19)
      (2019/C 213/77)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Oleksandr Viktorovych Klymenko (Moskwa, Rosja) (przedstawiciel: adwokat M. Phelippeau)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności skargi Oleksandra Viktorovycha Klymenki;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/354 z dnia 4 marca 2019 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/352 z dnia 4 marca 2019 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie;

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania zgodnie z art. 87 i 91 regulaminu postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, ponieważ zaskarżone akty nie zostały wystarczająco uzasadnione.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej zagwarantowanych jako podstawowe zasady prawa Unii oraz wymienionych w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także w art. 6 i 13 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący braku podstawy prawnej, ponieważ art. 29 Traktatu o Unii Europejskiej nie może stanowić podstawy prawnej dla środka ograniczającego przyjętego wobec skarżącego.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący oczywistego błędu w ocenie, ponieważ skarżący przedstawił dowody wykazujące brak wystarczającej podstawy faktycznej mogącej uzasadnić jakiekolwiek postępowanie karne.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa do poszanowania własności — podstawowej zasady prawa Unii chronionej na mocy art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 1 protokołu dodatkowego nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.


title: Sprawa T-296/19: Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2019 r. — Sumol + Compal Marcas/EUIPO — Heretat Mont-Rubi (SUM011)

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/82

      Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2019 r. — Sumol + Compal Marcas/EUIPO — Heretat Mont-Rubi (SUM011)
      (Sprawa T-296/19)
      (2019/C 213/78)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sumol + Compal Marcas, SA (Carnaxide, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci J. Pimenta i A. Sebastião)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Heretat Mont-Rubi, SA (Font-Rubi, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy SUM011 — zgłoszenie nr 13 761 168

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 lutego 2019 r. w sprawie R 1662/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji i odrzucenie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 13 761 168 SUM011 w odniesieniu do pozostałych usług z klas 35 i 39;

                  —

                  obciążenie pozostałych stron kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania w sprawie sprzeciwu i postępowania odwoławczego przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-508/18: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — OLX/EUIPO — Stra (STRADIA)

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/83

      Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — OLX/EUIPO — Stra (STRADIA)
      (Sprawa T-508/18) (1)

      (2019/C 213/79)
      Język postępowania: angielski
      Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 373 z 15.10.2018.


title: Sprawa T-543/18: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — XK/Komisja

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/83

      Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — XK/Komisja
      (Sprawa T-543/18) (1)

      (2019/C 213/80)
      Język postępowania: francuski
      Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 399 z 5.11.2018.


title: Sprawa T-546/18: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — XM i in./Komisja

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/83

      Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — XM i in./Komisja
      (Sprawa T-546/18) (1)

      (2019/C 213/81)
      Język postępowania: francuski
      Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 399 z 5.11.2018.


title: Sprawa T-572/18: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — YS/Komisja

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/84

      Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — YS/Komisja
      (Sprawa T-572/18) (1)

      (2019/C 213/84)
      Język postępowania: francuski
      Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 408 z 12.11.2018.


title: Sprawa C-24/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Österreichischer Gewerkschaftsbund, Gewerkschaft Öffentlicher Dienst/Republik Österreich (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na wiek — Dyrektywa 2000/78/WE — Wyłączenie doświadczenia zawodowego zdobytego przed ukończeniem 18. roku życia — Nowy system wynagradzania i awansów — Utrzymanie odmiennego traktowania — Swobodny przepływ pracowników — Artykuł 45 TFUE — Rozporządzenie (UE) nr 492/2011 — Artykuł 7 ust. 1 — Uregulowanie krajowe przewidujące częściowe uwzględnienie wcześniejszych okresów zatrudnienia)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/2

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Österreichischer Gewerkschaftsbund, Gewerkschaft Öffentlicher Dienst/Republik Österreich
      (Sprawa C-24/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na wiek - Dyrektywa 2000/78/WE - Wyłączenie doświadczenia zawodowego zdobytego przed ukończeniem 18. roku życia - Nowy system wynagradzania i awansów - Utrzymanie odmiennego traktowania - Swobodny przepływ pracowników - Artykuł 45 TFUE - Rozporządzenie (UE) nr 492/2011 - Artykuł 7 ust. 1 - Uregulowanie krajowe przewidujące częściowe uwzględnienie wcześniejszych okresów zatrudnienia)
      (2019/C 230/02)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Österreichischer Gewerkschaftsbund, Gewerkschaft Öffentlicher Dienst

         Strona pozwana: Republik Österreich

         Sentencja

                  1)

                  Artykuły 1, 2 i 6 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy w związku z art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, wchodzącemu w życie z mocą wsteczną i przewidującemu, w celu zakończenia dyskryminacji ze względu na wiek, przeniesienie pracowników kontraktowych pełniących służbę do nowego systemu wynagradzania i awansów, w ramach którego pierwsze zaszeregowanie tych pracowników kontraktowych jest określane przy uwzględnieniu ich ostatniego wynagrodzenia pobieranego na podstawie wcześniejszego systemu.

                  2)

                  W sytuacji gdyby nie można było dokonać wykładni przepisów krajowych w sposób zgodny z dyrektywą 2000/78, sąd krajowy powinien w ramach swojej właściwości zapewnić ochronę prawną wynikającą dla podmiotów prawa z tej dyrektywy i zagwarantować jej pełną skuteczność, odstępując w razie potrzeby od zastosowania wszelkiego niezgodnego z nią przepisu prawa krajowego. Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że gdy stwierdzono dyskryminację niezgodną z prawem Unii, i tak długo, jak długo środki przywracające równe traktowanie nie zostały przyjęte, przywrócenie równego traktowania w wypadku takim jak rozpatrywany w postępowaniu głównym wymaga przyznania pracownikom kontraktowym znajdującym się w niekorzystnej sytuacji w ramach dawnego systemu wynagradzania i awansów takich samych uprawnień jak te, z których korzystają pracownicy kontraktowi uprzywilejowani w ramach tego systemu, zarówno w zakresie uwzględnienia okresów służby ukończonych przed osiągnięciem 18. roku życia, jak i w zakresie awansu w ramach skali wynagrodzeń i, w konsekwencji, przyznania dyskryminowanym pracownikom kontraktowym odszkodowania pieniężnego w wysokości różnicy między kwotą wynagrodzenia, jakie dany pracownik kontraktowy powinien był otrzymać, gdyby nie był traktowany w sposób dyskryminujący, a kwotą wynagrodzenia, jaką faktycznie otrzymał.

                  3)

                  Artykuł 45 TFUE i art. 7 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na mocy którego aby określić staż pracy pracownika kontraktowego w ramach skali wynagrodzeń, uwzględnia się w całości wcześniejsze okresy zatrudnienia ukończone w ramach stosunku pracy łączącego tego pracownika z jednostką samorządu terytorialnego lub gminą państwa członkowskiego Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Republiki Turcji lub Konfederacji Szwajcarskiej, z organem Unii Europejskiej lub organizacją międzyrządową, której członkiem jest Republika Austrii, lub z innymi podobnymi podmiotami, podczas gdy wszelki inny okres wcześniejszego zatrudnienia uwzględnia się jedynie do wysokości 10 lat oraz w zakresie, w jakim zatrudnienie to jest istotne.

         (1)  Dz.U. C 112 z 10.4.2017.


title: Sprawa C-396/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Austria) — Martin Leitner/Landespolizeidirektion Tirol (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na wiek — Dyrektywa 2000/78/WE — Wyłączenie doświadczenia zawodowego zdobytego przed ukończeniem 18. roku życia — Nowy system wynagradzania i awansów — Utrzymanie odmiennego traktowania — Prawo do skutecznego środka prawnego — Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Uzasadnienia)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/3

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Austria) — Martin Leitner/Landespolizeidirektion Tirol
      (Sprawa C-396/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na wiek - Dyrektywa 2000/78/WE - Wyłączenie doświadczenia zawodowego zdobytego przed ukończeniem 18. roku życia - Nowy system wynagradzania i awansów - Utrzymanie odmiennego traktowania - Prawo do skutecznego środka prawnego - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Uzasadnienia)
      (2019/C 230/03)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Martin Leitner

         Strona pozwana: Landespolizeidirektion Tirol

         Sentencja

                  1)

                  Artykuły 1, 2 i 6 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy w związku z art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, wchodzącemu w życie z mocą wsteczną i przewidującemu, w celu zakończenia dyskryminacji ze względu na wiek, przeniesienie urzędników pełniących służbę do nowego systemu wynagradzania i awansów, w ramach którego pierwsze zaszeregowanie tych urzędników jest określane przy uwzględnieniu ich ostatniego wynagrodzenia pobieranego na podstawie wcześniejszego systemu.

                  2)

                  Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 9 dyrektywy 2000/78 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym ogranicza zakres kontroli, jaką mogą przeprowadzić sądy krajowe, wykluczając kwestie związane z podstawą „kwoty przeniesienia” obliczonej zgodnie z regułami dawnego systemu wynagradzania i awansów.

                  3)

                  W sytuacji gdyby nie można było dokonać wykładni przepisów krajowych w sposób zgodny z dyrektywą 2000/78, sąd krajowy powinien w ramach swojej właściwości zapewnić ochronę prawną wynikającą dla podmiotów prawa z tej dyrektywy i zagwarantować jej pełną skuteczność, odstępując w razie potrzeby od zastosowania wszelkiego niezgodnego z nią przepisu prawa krajowego. Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że gdy stwierdzono dyskryminację niezgodną z prawem Unii, i tak długo, jak długo środki przywracające równe traktowanie nie zostały przyjęte, przywrócenie równego traktowania w wypadku takim jak rozpatrywany w postępowaniu głównym wymaga przyznania urzędnikom znajdującym się w niekorzystnej sytuacji w ramach dawnego systemu wynagradzania i awansów takich samych uprawnień jak te, z których korzystają urzędnicy uprzywilejowani w ramach tego systemu, zarówno w zakresie uwzględnienia okresów służby ukończonych przed osiągnięciem 18. roku życia, jak i w zakresie awansu w ramach skali wynagrodzeń i, w konsekwencji, przyznania dyskryminowanym urzędnikom odszkodowania pieniężnego w wysokości różnicy między kwotą wynagrodzenia, jakie dany urzędnik powinien był otrzymać, gdyby nie był traktowany w sposób dyskryminujący, a kwotą wynagrodzenia, jaką faktycznie otrzymał.

         (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


title: Sprawa C-431/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 7 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Monachos Eirinaios, kata kosmon Antonios Giakoumakis tou Emmanouil/Dikigorikos Syllogos Athinon (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 98/5/WE — Dostęp do zawodu prawnika — Mnich, który uzyskał kwalifikacje zawodowe prawnika w państwie członkowskim innym niż przyjmujące państwo członkowskie — Artykuł 3 ust. 2 — Warunek rejestracji we właściwych organach przyjmującego państwa członkowskiego — Zaświadczenie o rejestracji we właściwych organach państwa członkowskiego pochodzenia — Odmowa dokonania rejestracji — Przepisy dotyczące wykonywania zawodu i zasady deontologii — Niekompatybilność statusu mnicha z wykonywaniem zawodu prawnika)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/4

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 7 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Monachos Eirinaios, kata kosmon Antonios Giakoumakis tou Emmanouil/Dikigorikos Syllogos Athinon
      (Sprawa C-431/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 98/5/WE - Dostęp do zawodu prawnika - Mnich, który uzyskał kwalifikacje zawodowe prawnika w państwie członkowskim innym niż przyjmujące państwo członkowskie - Artykuł 3 ust. 2 - Warunek rejestracji we właściwych organach przyjmującego państwa członkowskiego - Zaświadczenie o rejestracji we właściwych organach państwa członkowskiego pochodzenia - Odmowa dokonania rejestracji - Przepisy dotyczące wykonywania zawodu i zasady deontologii - Niekompatybilność statusu mnicha z wykonywaniem zawodu prawnika)
      (2019/C 230/04)
      Język postępowania: grecki

         Sąd odsyłający

      Symvoulio tis Epikrateias

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Monachos Eirinaios, kata kosmon Antonios Giakoumakis tou Emmanouil

         Strona pozwana: Dikigorikos Syllogos Athinon

         Sentencja

      Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy 98/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. mającej na celu ułatwienie stałego wykonywania zawodu prawnika w państwie członkowskim innym niż państwo uzyskania kwalifikacji zawodowych należy interpretować w ten sposób, że ze względu na przewidzianą w tych przepisach niekompatybilność statusu mnicha z wykonywaniem zawodu prawnika stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które zabraniają prawnikowi posiadającemu status mnicha, zarejestrowanemu jako prawnik we właściwych organach państwa członkowskiego pochodzenia, zarejestrowania się we właściwych organach przyjmującego państwa członkowskiego w celu wykonywania zawodu na podstawie tytułu zawodowego uzyskanego w kraju pochodzenia.

         (1)  Dz.U. C 309 z 18.9.2018.


title: Sprawa C-494/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte di Appello di Trento — Włochy) — Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca — MIUR/Fabio Rossato, Conservatorio di Musica F.A. Bonporti (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Praca na czas określony — Umowy zawierane z pracodawcą z sektora publicznego — Sankcje za nadużywanie umów o pracę na czas określony — Przekształcenie stosunku pracy w stosunek pracy na czas nieokreślony — Ograniczenie mocy wstecznej przekształcenia — Brak rekompensaty finansowej)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/5

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte di Appello di Trento — Włochy) — Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca — MIUR/Fabio Rossato, Conservatorio di Musica F.A. Bonporti
      (Sprawa C-494/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Praca na czas określony - Umowy zawierane z pracodawcą z sektora publicznego - Sankcje za nadużywanie umów o pracę na czas określony - Przekształcenie stosunku pracy w stosunek pracy na czas nieokreślony - Ograniczenie mocy wstecznej przekształcenia - Brak rekompensaty finansowej)
      (2019/C 230/06)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte di Appello di Trento

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ministero dell;Istruzione, dell’Università e della Ricerca — MIUR

         Strona pozwana: Fabio Rossato, Conservatorio di Musica F.A. Bonporti

         Sentencja

      Wykładni klauzuli 5 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP i ETUC, należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które — tak jak stosują je najwyższe sądy krajowe — w wypadku nauczycieli z sektora publicznego, których stosunek pracy na czas określony został z ograniczoną mocą wsteczną przekształcony w stosunek pracy na czas nieokreślony, wyklucza wszelkie prawo do odszkodowania finansowego z powodu nadużywania kolejnych umów o pracę na czas określony, jeżeli takie przekształcenie nie jest ani wątpliwe, ani nieprzewidywalne, ani niepewne oraz jeżeli ograniczenie uwzględnienia stażu pracy nabytego na podstawie wspomnianych kolejnych umów o pracę na czas określony jest środkiem proporcjonalnym do celów ukarania tego nadużycia, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 374 z 6.11.2017.


title: Sprawa C-567/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Staatssecretaris van Financiën/L.W. Geelen (Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Szósta dyrektywa 77/388/EWG — Artykuł 9 ust. 2 lit. c) i e) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 52 lit. a) — Artykuł 56 ust. 1 lit. k) — Świadczenie usług — Miejsce transakcji podlegających opodatkowaniu — Miejsce opodatkowania — Interaktywne sesje o charakterze erotycznym z transmisją na żywo przez Internet — Działalność rozrywkowa — Pojęcie — Miejsce, w którym usługa jest faktycznie świadczona)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/7

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Staatssecretaris van Financiën/L.W. Geelen
      (Sprawa C-567/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Szósta dyrektywa 77/388/EWG - Artykuł 9 ust. 2 lit. c) i e) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 52 lit. a) - Artykuł 56 ust. 1 lit. k) - Świadczenie usług - Miejsce transakcji podlegających opodatkowaniu - Miejsce opodatkowania - Interaktywne sesje o charakterze erotycznym z transmisją na żywo przez Internet - Działalność rozrywkowa - Pojęcie - Miejsce, w którym usługa jest faktycznie świadczona)
      (2019/C 230/08)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

         Strona przeciwna: L.W. Geelen

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 9 ust. 2 lit. c) tiret pierwsze szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 2002/38/WE z dnia 7 maja 2002 r., oraz art. 52 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że świadczenie kompleksowej usługi takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, polegające na oferowaniu interaktywnych sesji o charakterze erotycznym z transmisją na żywo przez Internet, stanowi „działalność rozrywkową” w rozumieniu tych przepisów. Należy uznać, że w rozumieniu tych przepisów usługa ta jest „faktycznie świadczona” w miejscu, gdzie usługodawca ma siedzibę swojej działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego świadczona jest ta usługa, a w przypadku braku takiego miejsca — w jego stałym lub zwykłym miejscu zamieszkania.

                  2)

                  Artykuł 9 ust. 2 lit. e) tiret dwunaste szóstej dyrektywy 77/388, zmienionej dyrektywą 2002/38, i art. 56 ust. 1 lit. k) dyrektywy 2006/112 w związku z art. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 1777/2005 z dnia 17 października 2005 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 77/388/EWG w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że świadczenie usługi takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, polegające na oferowaniu interaktywnych sesji o charakterze erotycznym z transmisją na żywo przez Internet, nie wchodzi, jeśli usługa ta jest świadczona na rzecz odbiorców znajdujących się w państwie członkowskim usługodawcy, w zakres stosowania tych przepisów.

         (1)  Dz.U. C 424 z 11.2.2017.


title: Sprawa C-631/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — SF/Inspecteur van de Belastingdienst (Odesłanie prejudycjalne — Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 — Artykuł 11 ust. 3 lit. e) — Obywatel państwa członkowskiego pracujący na pokładzie statku pod banderą państwa trzeciego — Pracodawca mający siedzibę w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie miejsca zamieszkania pracownika — Ustalenie ustawodawstwa mającego zastosowanie)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/9

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — SF/Inspecteur van de Belastingdienst
      (Sprawa C-631/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Artykuł 11 ust. 3 lit. e) - Obywatel państwa członkowskiego pracujący na pokładzie statku pod banderą państwa trzeciego - Pracodawca mający siedzibę w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie miejsca zamieszkania pracownika - Ustalenie ustawodawstwa mającego zastosowanie)
      (2019/C 230/10)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SF

         Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst

         Sentencja

      Artykuł 11 ust. 3 lit. e) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 465/2012 z dnia 22 maja 2012 r., należy interpretować w ten sposób, że sytuacja taka jak w sprawie w postępowaniu głównym, w której osoba — mimo iż pracuje jako marynarz dla pracodawcy mającego siedzibę w jednym z państw członkowskich, na statku pływającym pod banderą państwa trzeciego i poza terytorium Unii Europejskiej — zachowała miejsce zamieszkania w państwie członkowskim pochodzenia, jest objęta zakresem zastosowania tego przepisu, w związku z czym ustawodawstwem mającym zastosowanie do tej sytuacji jest ustawodawstwo państwa członkowskiego miejsca zamieszkania tej osoby.

         (1)  Dz.U. C 63 z 19.2.2018.


title: Sprawa C-712/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale di Lombardia — Włochy) — EN.SA. Srl/Agenzia delle Entrate — Direzione Regionale Lombardia Ufficio Contenzioso (Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Transakcje fikcyjne — Brak możliwości odliczenia podatku — Obowiązek wystawcy faktury zapłaty wyszczególnionego na fakturze VAT — Grzywna w wysokości równej nienależnie odliczonej kwocie VAT — Zgodność z zasadami neutralności VAT i proporcjonalności)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/10

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale di Lombardia — Włochy) — EN.SA. Srl/Agenzia delle Entrate — Direzione Regionale Lombardia Ufficio Contenzioso
      (Sprawa C-712/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Transakcje fikcyjne - Brak możliwości odliczenia podatku - Obowiązek wystawcy faktury zapłaty wyszczególnionego na fakturze VAT - Grzywna w wysokości równej nienależnie odliczonej kwocie VAT - Zgodność z zasadami neutralności VAT i proporcjonalności)
      (2019/C 230/11)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Commissione Tributaria Regionale di Lombardia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: EN.SA. Srl

         Strona przeciwna: Agenzia delle Entrate — Direzione Regionale Lombardia Ufficio Contenzioso

         Sentencja

                  1)

                  W sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której fikcyjne transakcje sprzedaży energii elektrycznej dokonywane w sposób „okrężny” pomiędzy tymi samymi podmiotami i opiewające na te same kwoty nie spowodowały utraty wpływów podatkowych, dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, w świetle zasad neutralności i proporcjonalności, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona przepisom prawa krajowego, które wykluczają możliwość odliczenia podatku od wartości dodanej (VAT) w odniesieniu do transakcji fikcyjnych, zobowiązując jednocześnie osoby, które wykazują VAT na fakturze, do zapłaty tego podatku, w tym z tytułu fikcyjnej transakcji, pod warunkiem iż prawo krajowe umożliwia dokonanie korekty zobowiązania podatkowego wynikającego z owego zobowiązania, jeżeli wystawca faktury, który nie działał w dobrej wierze, zapobiegnie w stosownym czasie i całkowicie niebezpieczeństwu uszczuplenia dochodów podatkowych, czego weryfikacja należy do sądu odsyłającego.

                  2)

                  Zasady proporcjonalności i neutralności podatku od wartości dodanej (VAT) należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym sprzeciwiają się one przepisowi prawa krajowego, na podstawie którego niezgodne z prawem odliczenie VAT podlega grzywnie w wysokości równej kwocie dokonanego odliczenia.

         (1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.


title: Sprawa C-170/18 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 maja 2019 r. — CJ/Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) (Odwołanie — Służba publiczna — Członek personelu kontraktowego — Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób — Umowa na czas określony — Rozwiązanie umowy — Wykonanie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej — Powaga rzeczy osądzonej wyroku stwierdzającego nieważność — Granice)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/11

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 maja 2019 r. — CJ/Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC)
      (Sprawa C-170/18 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Członek personelu kontraktowego - Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób - Umowa na czas określony - Rozwiązanie umowy - Wykonanie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej - Powaga rzeczy osądzonej wyroku stwierdzającego nieważność - Granice)
      (2019/C 255/14)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: CJ (przedstawiciel: V. Kolias, dikogoros)

         Druga strona postępowania: Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) (przedstawiciele: J. Mannheim i A. Daume, pełnomocnicy, wspierane przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  CJ zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 301 z 27.8.2018.


title: Sprawa C-226/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia z dnia 22 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Krohn & Schröder GmbH/Hauptzollamt Hamburg-Hafen (Odesłanie prejudycjalne — Unia celna — Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 — Artykuł 212a — Procedury przywozowe — Dług celny — Zwolnienie — Dumping — Subwencje — Przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej — Rozporządzenia wykonawcze (UE) nr 1238/2013 i (UE) nr 1239/2013 nakładające cło antydumpingowe i cło wyrównawcze — Zwolnienia)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/13

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia z dnia 22 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Krohn & Schröder GmbH/Hauptzollamt Hamburg-Hafen
      (Sprawa C-226/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Unia celna - Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Artykuł 212a - Procedury przywozowe - Dług celny - Zwolnienie - Dumping - Subwencje - Przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej - Rozporządzenia wykonawcze (UE) nr 1238/2013 i (UE) nr 1239/2013 nakładające cło antydumpingowe i cło wyrównawcze - Zwolnienia)
      (2019/C 255/16)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Krohn & Schröder GmbH

         Strona przeciwna: Hauptzollamt Hamburg-Hafen

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 212a rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 648/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r., należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do zwolnień z ceł antydumpingowych i ceł wyrównawczych przewidzianych odpowiednio w art. 3 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1238/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej oraz art. 2 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1239/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej.

                  2)

                  Artykuł 212a rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 648/2005, należy interpretować w ten sposób, że jeżeli ma on zastosowanie do długu celnego powstałego na podstawie art. 204 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92, ze zmianami, z powodu przekroczenia terminu określonego w art. 49 ust. 1 tego rozporządzenia, warunek przewidziany w art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia wykonawczego nr 1238/2013 oraz art. 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia wykonawczego nr 1239/2013 nie jest spełniony, gdy przedsiębiorstwo powiązane z przedsiębiorstwem wymienionym w załączniku do decyzji wykonawczej Komisji 2013/707/UE z dnia 4 grudnia 2013 r. potwierdzającej przyjęcie zobowiązania złożonego w związku z postępowaniem antydumpingowym i postępowaniem antysubsydyjnym dotyczącym przywozu modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej na okres obowiązywania środków ostatecznych, które to przedsiębiorstwo wyprodukowało, wysłało i zafakturowało dane towary, nie działało jako importer tych towarów ani nie zapewniło dopuszczenia tych towarów do swobodnego obrotu, nawet jeśli miało taki zamiar i faktycznie otrzymało rzeczone towary.

         (1)  Dz.U. C 268 z 30.7.2018.


title: Sprawa C-235/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 15 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Polska) — Vega International Car Transport and Logistic — Trading GmbH/Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie (Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 135 ust. 1 lit. b) — Dostawa towarów — Zwolnienia dotyczące innych czynności — Udzielanie kredytów i pośrednictwo kredytowe — Karty paliwowe)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/14

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 15 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Polska) — Vega International Car Transport and Logistic — Trading GmbH/Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
      (Sprawa C-235/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 135 ust. 1 lit. b) - Dostawa towarów - Zwolnienia dotyczące innych czynności - Udzielanie kredytów i pośrednictwo kredytowe - Karty paliwowe)
      (2019/C 255/17)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Naczelny Sąd Administracyjny

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Vega International Car Transport and Logistic — Trading GmbH

         Strona przeciwna: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie

         Sentencja

      Artykuł 135 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym udostępnienie kart paliwowych przez spółkę dominującą swoim spółkom zależnym, umożliwiające tym ostatnim zaopatrzenie w paliwo pojazdów, których transport zapewniają, może zostać uznane za usługę udzielenia kredytu zwolnioną z podatku od wartości dodanej w rozumieniu tego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.


title: Sprawa C-306/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 15 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Ostravě — pobočka v Olomouci — Republika Czeska) — KORADO, a.s/Generální ředitelství cel (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Spawane części stalowe — Grzejniki centralnego ogrzewania, nieogrzewane elektrycznie — Pozycje 7307 i 7322 — Pojęcia „części” grzejników i „łączników rur lub przewodów rurowych” — Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/23 — Ważność)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/14

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 15 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Ostravě — pobočka v Olomouci — Republika Czeska) — KORADO, a.s/Generální ředitelství cel
      (Sprawa C-306/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Spawane części stalowe - Grzejniki centralnego ogrzewania, nieogrzewane elektrycznie - Pozycje 7307 i 7322 - Pojęcia „części” grzejników i „łączników rur lub przewodów rurowych” - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/23 - Ważność)
      (2019/C 255/18)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Krajský soud v Ostravě — pobočka v Olomouci

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: KORADO, a.s.

         Strona przeciwna: Generální ředitelství cel

         Sentencja

      Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionego rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 1101/2014 z dnia 16 października 2014 r. należy interpretować w ten sposób, że spawane części stalowe będące przedmiotem postępowania głównego, z zastrzeżeniem oceny przez sąd odsyłający wszystkich dostępnych mu okoliczności faktycznych, należy zaklasyfikować do pozycji 7307 Nomenklatury scalonej jako „łączniki rur lub przewodów rurowych”.

         (1)  Dz.U. C 240 z 9.7.2018.


title: Sprawa C-805/18 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 12 października 2018 r. w sprawie T-313/18, Saga Furs/EUIPO — Support Design, wniesione w dniu 18 grudnia 2018 r. przez Saga Furs Oyj

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/15

      Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 12 października 2018 r. w sprawie T-313/18, Saga Furs/EUIPO — Support Design, wniesione w dniu 18 grudnia 2018 r. przez Saga Furs Oyj
      (Sprawa C-805/18 P)
      (2019/C 255/20)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Saga Furs Oyj (przedstawiciel: J. Kaulo, luvan saanut oikeudenkäyntiavustaja)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej; Support Design AB
      Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) odrzucił odwołanie jako niedopuszczalne.


title: Sprawa C-816/18 P: Odwołanie od wyroku Sadu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 października 2018 r. w sprawie T-605/16, OY/Komisja, wniesione w dniu 21 grudnia 2018 r. przez OY

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/16

      Odwołanie od wyroku Sadu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 października 2018 r. w sprawie T-605/16, OY/Komisja, wniesione w dniu 21 grudnia 2018 r. przez OY
      (Sprawa C-816/18 P)
      (2019/C 255/21)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: OY (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i N. Flandin)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska
      Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Sprawa C-820/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 18 października 2018 r. w sprawie T-368/17, Linak/EUIPO — ChangZhou Kaidi Electrical, wniesione w dniu 27 grudnia 2018 r. przez Linak A/S.

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/16

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 18 października 2018 r. w sprawie T-368/17, Linak/EUIPO — ChangZhou Kaidi Electrical, wniesione w dniu 27 grudnia 2018 r. przez Linak A/S.
      (Sprawa C-820/18 P)
      (2019/C 255/22)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Linak A/S (przedstawiciele: V. von Bomhard, Rechtsanwältin, J. Fuhrmann, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziesiąta izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.


title: Sprawa C-822/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 25 października 2018 r. w sprawie T-359/17, Aldo Supermarkets/EUIPO — Aldi Einkauf), wniesione w dniu 27 grudnia 2018 r. przez Aldo Supermarkets

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/17

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 25 października 2018 r. w sprawie T-359/17, Aldo Supermarkets/EUIPO — Aldi Einkauf), wniesione w dniu 27 grudnia 2018 r. przez Aldo Supermarkets
      (Sprawa C-822/18 P)
      (2019/C 255/24)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Aldo Supermarkets. (przedstawiciel: adwokat M. Thewes)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG
      Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (szósta izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.


title: Sprawa C-310/19 P: Odwołanie od postanowienia Sądu wydanego w dniu 8 lutego 2019 r. w sprawie T-817/17, Schokker/EASA, wniesione w dniu 15 kwietnia 2019 r. przez Boudewijna Schokkera

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/17

      Odwołanie od postanowienia Sądu wydanego w dniu 8 lutego 2019 r. w sprawie T-817/17, Schokker/EASA, wniesione w dniu 15 kwietnia 2019 r. przez Boudewijna Schokkera
      (Sprawa C-310/19 P)
      (2019/C 255/25)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Boudewijn Schokker (przedstawiciele: adwokaci T. Martin, S. Orlandi)

         Druga strona postępowania: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA)

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie postanowienia z dnia 8 lutego 2019 r. w sprawie T-817/17, Schokker/EASA;

                  —

                  przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

                  —

                  orzeczenie, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zdaniem wnoszącego odwołanie Sąd, po pierwsze, naruszył prawo, odrzucając skargę na podstawie, którą podniósł z urzędu oraz błędnie zakwalifikował jako „oczywistą”. Sąd naruszył w ten sposób art. 126 regulaminu postępowania oraz prawo do obrony wnoszącego odwołanie.
      Wnoszący odwołanie utrzymuje, po drugie, że Sąd naruszył prawo, nie uznając za istotne skontrolowania powodów wycofania spornej oferty zatrudnienia, gdyż ofertę zatrudnienia można by w każdym wypadku cofnąć w każdej chwili i bez spełnienia żadnych warunków.


title: Sprawa C-331/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 23 kwietnia 2019 r. — Staatssecretaris van Financiën/X

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 23 kwietnia 2019 r. — Staatssecretaris van Financiën/X
      (Sprawa C-331/19)
      (2019/C 255/27)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

         Druga strona postępowania: X

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zawarte w pkt 1 załącznika III do dyrektywy VAT 2006 (1) pojęcie „środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi” należy interpretować w ten sposób, że zgodnie z art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 178/2002 (2) z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego należy przez nie rozumieć jakiekolwiek substancje lub produkty, przetworzone, częściowo przetworzone lub nieprzetworzone, przeznaczone do spożycia przez ludzi lub których spożycia przez ludzi można się spodziewać?
                  Jeżeli odpowiedź na to pytanie jest przecząca, to jakie znaczenie należy nadać temu pojęciu?

                  2)

                  Jeżeli produkty żywnościowe lub napoje nie mogą być uznane za środki spożywcze przeznaczone do spożycia przez ludzi, to według jakich kryteriów należy oceniać, czy produkty te można uznać za produkty zwykle przeznaczone do użytku jako dodatek lub substytut środków spożywczych?

         (1)  Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. 2002, L 31, s. 1).


title: Sprawa C-339/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 25 kwietnia 2019 r. — SC Romenergo SA, Aris Capital SA/Autoritatea de Supraveghere Financiară

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 25 kwietnia 2019 r. — SC Romenergo SA, Aris Capital SA/Autoritatea de Supraveghere Financiară
      (Sprawa C-339/19)
      (2019/C 255/28)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Înalta Curte de Casație și Justiție

         Strony

         Wnosząca skargę kasacyjną: SC Romenergo SA, Aris Capital SA

         Druga strona postępowania: Autoritatea de Supraveghere Financiară

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 63 i nast. TFUE w związku z art. 2 ust. 2 dyrektywy 2004/25/WE (1) i art. 87 dyrektywy 2001/34/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych [w tym przypadku art. 2 ust. 3 lit. j) rozporządzenia CNVM nr 1/2006] ustanawiających prawne domniemanie występowania uzgodnienia co do udziału w spółkach, których akcje są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym i które są traktowane jako alternatywne fundusze inwestycyjne (tzw. spółkach inwestycji finansowych — S.I.F.) w odniesieniu do:

                  1.

                  osób, które wspólnie przeprowadzały lub przeprowadzają transakcje gospodarcze, z dostępem do rynku kapitałowego lub bez niego, oraz

                  2.

                  osób, które w ramach transakcji gospodarczych wykorzystują zasoby finansowe o tym samym pochodzeniu lub pochodzące od różnych podmiotów, będących podmiotami zaangażowanymi?

         (1)  Dyrektywa 2004/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia (Dz.U. 2004, L 142, s. 12).

         (2)  Dyrektywa 2001/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie dopuszczenia papierów wartościowych do publicznego obrotu giełdowego oraz informacji dotyczących tych papierów wartościowych, które podlegają publikacji (Dz.U. 2001, L 184, s. 1).


title: Sprawa C-341/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 30 kwietnia 2019 r. — MH Müller Handels GmbH/MJ

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 30 kwietnia 2019 r. — MH Müller Handels GmbH/MJ
      (Sprawa C-341/19)
      (2019/C 255/29)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesarbeitsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca rewizję: MH Müller Handels GmbH

         Druga strona postępowania rewizyjnego: MJ

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy stwierdzone pośrednie nierówne traktowanie ze względu na religię w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2000/78/WE (1) na podstawie wewnętrznej reguły przedsiębiorstwa prywatnego może być właściwe tylko wtedy, gdy zgodnie z tą regułą zakazane jest noszenie wszelkich widocznych, a nie tylko rzucających się w oczy symboli dużych rozmiarów wskazujących na religijne, polityczne lub inne światopoglądowe przekonania?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:

                              a)

                              Czy art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2000/78/WE należy interpretować w ten sposób, że prawa wynikające z art. 10 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) i art. 9 europejskiej konwencji praw człowieka (zwanej dalej „EKPC”) mogą zostać uwzględnione przy ocenie, czy właściwe jest stwierdzone pośrednie nierówne traktowanie ze względu na religię na podstawie wewnętrznej reguły przedsiębiorstwa prywatnego zakazującej noszenia rzucających się w oczy symboli dużych rozmiarów wskazujących na religijne, polityczne i inne światopoglądowe przekonania?

                              b)

                              Czy art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2000/78/WE należy interpretować w ten sposób, że krajowe przepisy rangi konstytucyjnej chroniące wolność religii mogą zostać uwzględnione jako przepisy bardziej korzystne w rozumieniu art. 8 ust. 1 dyrektywy 2000/78/WE przy ocenie, czy właściwe jest stwierdzone pośrednie nierówne traktowanie ze względu na religię na podstawie wewnętrznej reguły przedsiębiorstwa prywatnego zakazującej noszenia rzucających się w oczy symboli dużych rozmiarów wskazujących na religijne, polityczne i inne światopoglądowe przekonania?

                  3)

                  W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytania drugie lit. a) i b):

                              Czy przy ocenie polecenia wydanego na podstawie wewnętrznej reguły przedsiębiorstwa prywatnego zakazującej noszenia rzucających się w oczy symboli dużych rozmiarów wskazujących na religijne, polityczne i inne światopoglądowe przekonania należy odstąpić od stosowania przepisów krajowych rangi konstytucyjnej chroniących wolność religii ze względu na prawo pierwotne Unii, nawet jeżeli prawo pierwotne Unii, przykładowo art. 16 karty, uznaje ustawodawstwa i praktyki krajowe?

         (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, Dz.U. 2000, L 303, s. 16.


title: Sprawa C-345/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 16 kwietnia 2019 r. — EUflight.de GmbH/Eurowings GmbH

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 16 kwietnia 2019 r. — EUflight.de GmbH/Eurowings GmbH
      (Sprawa C-345/19)
      (2019/C 255/30)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: EUflight.de GmbH

         Strona pozwana: Eurowings GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy uregulowania zawarte w art. 4, 5, 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że pasażerowie, którzy są przewożeni do miejsca docelowego zarezerwowanym lotem o ponad godzinę przed planowym odlotem, otrzymują odszkodowanie w wyniku odpowiedniego stosowania art. 7 tegoż rozporządzenia?

                  2)

                  Czy odszkodowanie to może zostać obniżone zgodnie z art. 7 ust. 2 w zależności od długości lotu, jeżeli moment przylotu nastąpi przed upływem wskazanego w tym przepisie okresu opóźnienia, a nawet przed planowym czasem przylotu?

                  3)

                  Czy możliwość obniżenia odszkodowania jest wykluczona, jeżeli czas odlotu wyprzedza planowy czas odlotu o wielkości graniczne opóźnienia przewidziane w art. 7 ust. 2 (czyli o więcej niż dwie, trzy lub cztery godziny)?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-353/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln (Niemcy) w dniu 6 maja 2019 r. — Interseroh Dienstleistungs GmbH/Land Nordrhein-Westfalen

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln (Niemcy) w dniu 6 maja 2019 r. — Interseroh Dienstleistungs GmbH/Land Nordrhein-Westfalen
      (Sprawa C-353/19)
      (2019/C 255/31)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Interseroh Dienstleistungs GmbH

         Strona przeciwna: Land Nordrhein-Westfalen

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                              a)

                              Czy rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (1), w szczególności załącznik III w związku z kodem B 30 20 aneksu IX konwencji bazylejskiej (2) należy interpretować w ten sposób, że tiret zawarte w tym kodzie stanowią poszczególne kategorie w rozumieniu rozporządzenia nr 1013/2006?

                              b)

                              Jeżeli na pytanie pierwsze lit. a) zostanie udzielona odpowiedź przecząca:

                                          Czy kod B 30 20 obejmuje mieszane odpady z papieru i kartonu zawierające — jak odpady rozpatrywane w postępowaniu głównym — poza lekkimi opakowaniami z papieru i kartonu również kartony na płyny z klejonym/laminowanym kartonem?

                  2)

                  Jeżeli na pytanie pierwsze lit. b) zostanie udzielona odpowiedź twierdząca:

                              a)

                              Czy kod B 3020, względnie jego tiret czwarte, należy interpretować w ten sposób, że wymaga całkowitego braku substancji obcych w tym znaczeniu, że przyporządkowanie odpadu do tego kodu jest wykluczone, jeżeli odpad — niezależnie od jego ilości i potencjału ryzyka — zawiera inne substancje jako odpady oraz makulaturę z papieru i kartonu (substancje obce)?

                              b)

                              Jeżeli na pytanie drugie lit. a) zostanie udzielona odpowiedź przecząca:

                                          Czy występowanie substancji obcej w odpadzie, w szczególności ze względu na jej ilość, może stać na przeszkodzie przyporządkowaniu do kodu B 3020, względnie do jego tiret czwartego, również wówczas, gdy nie są spełnione przesłanki zdania wprowadzającego załącznika III do rozporządzenia nr 1013/2006, tzn. w związku z zanieczyszczeniem innymi substancjami ryzyko związane z odpadem nie jest zwiększone tak dalece, by za odpowiednie uznać poddanie procedurze pisemnego zgłoszenia i zgody, wziąwszy pod uwagę właściwości odpadów niebezpiecznych wymienionych w załączniku III do dyrektywy Rady 91/689/EWG, i nie jest uniemożliwiony odzysk odpadów w sposób racjonalny ekologicznie?

                  3)

                  Jeżeli na pytanie pierwsze lit. b) zostanie udzielona odpowiedź przecząca:

                              a)

                              Czy pkt 3 lit. g) załącznika IIIA do rozporządzenia nr 1013/2006 należy interpretować w ten sposób, że wymaga całkowitego braku substancji obcych w tym znaczeniu, że przyporządkowanie mieszaniny odpadów do tego kodu jest wykluczone, jeżeli mieszanina ta — niezależnie od jej ilości i potencjału ryzyka — zawiera inne odpady niż odpady wskazane w pierwszych trzech tiret kodu B 3020 (substancje obce)?

                              b)

                              Jeżeli na pytanie trzecie lit. a) zostanie udzielona odpowiedź przecząca:

                                          Czy substancje obce, które nie stoją w każdym razie na przeszkodzie przyporządkowaniu do pkt 3 lit. g) do załącznika IIIA rozporządzenia nr 1013/2006, mogą stanowić również odpady, które jako takie należałoby przyporządkować do tiret czwartego kodu B 3020?

         (1)  Dz.U. 2006, L 190, s. 1.

         (2)  Konwencja bazylejska o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych z dnia 22 marca 1989 r.


title: Sprawa C-366/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 8 maja 2019 r. — „BOSOLAR” EOOD/„CHEZ ELEKTRO BULGARIA” АD

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 8 maja 2019 r. — „BOSOLAR” EOOD/„CHEZ ELEKTRO BULGARIA” АD
      (Sprawa C-366/19)
      (2019/C 255/32)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Sofijski rajonen syd

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa:„BOSOLAR” EOOD

         Strona pozwana:„CHEZ ELEKTRO BULGARIA” АD

         Pytania prejudycjalne

      Pytanie pierwsze:

                  Czy art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej regulujący wolność prowadzenia działalności gospodarczej w porządku prawnym Unii należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszcza on uregulowania krajowego takiego jak § 18 Zakon za izmenenie i dopyłnenie na Zakon za energetikata (ustawy o zmianie i uzupełnieniu ustawy prawo energetyczne), na mocy którego, przy istnieniu zawartej umowy i stosunków umownych regulowanych szczególnymi przepisami obowiązującego ustawodawstwa, dokonano zmiany jednego z zasadniczych elementów umowy — to jest ceny — na mocy aktu ustawodawczego, na korzyść jednej ze stron umowy?

            Pytanie drugie:

                  Czy zasadę pewności prawa należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala ona na ponowne uregulowanie już powstałych na podstawie przepisów szczególnych stosunków prawnych między podmiotami prawa prywatnego lub między państwem a podmiotami prawa prywatnego, jeśli w następstwie tego ponownego uregulowania wspomnianych stosunków prawnych dochodzi do niekorzystnego naruszenia uzasadnionych oczekiwań podmiotów prawa prywatnego i już nabytych przez te podmioty praw?

            Pytanie trzecie:

                  Mając na względzie wyrok Trybunału w sprawie Plantanol z dnia 10 września 2009 r., C-201/08, EU:С:2009:539, czy zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, jako podstawową zasadę prawa Unii, należy interpretować w ten sposób, że nie pozwala ona państwu członkowskiemu na zmianę — bez wystarczających gwarancji przewidywalności — uregulowań prawnych mających zastosowanie do wytwarzania energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii poprzez przedterminowe uchylenie istniejących w ustawodawstwie środków mających na celu stymulowanie wytwarzania energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych, które to środki są związane z zawartymi umowami długoterminowymi zakupu energii elektrycznej — niezgodnie z warunkami, na jakich podmioty prawa prywatnego dokonały inwestycji w wytwarzanie energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych i zawarły umowy długookresowe dotyczące zakupu energii z regulowanymi przez państwo dostawcami energii elektrycznej?

            Pytanie czwarte:

                  Czy art. 3 i 4 dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady] 2009/28/WE (1) [z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE], mając na względzie motywy 8 i 14 jej preambuły, należy interpretować w ten sposób, że nakładają one na państwa członkowskie zobowiązanie zapewnienia — poprzez krajowe środki dotyczące stosowania tej dyrektywy — pewności prawa podmiotom inwestującym w wytwarzanie energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych, w tym z energii słonecznej?

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na to pytanie, czy art. 3 i 4 dyrektywy 2009/28/WE, interpretowane w związku z motywami 8 i 14 tej dyrektywy, dopuszczają krajowe uregulowanie prawne takie jak § 18 Zakon za izmenenie i dopyłnenie na Zakon za energetikata, który istotnie zmienia preferencyjne warunki zakupu energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych — w sytuacji gdy istnieją już umowy długoterminowe dotyczące zakupu energii elektrycznej z takich źródeł, zawarte zgodnie z pierwotnie przyjętymi krajowymi środkami dotyczącymi stosowania tej dyrektywy?

            Pytanie piąte:

                  Jak należy interpretować pojęcie „państwa członkowskiego” dla celów stosowania prawa Unii na poziomie krajowym? W szczególności, mając na względzie wyrok Trybunału w sprawie Foster i in./British Gas, С-188/89, EU:С:1990:313, i wynikające z tej linii orzecznictwa wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, czy pojęcie to obejmuje dostawcę usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym polegającej na dostawach energii elektrycznej, którym to dostawcą jest spółka pozwana w niniejszym postępowaniu sądowym — zobowiązana zgodnie z określonymi w przepisach warunkami, na mocy aktu organu władzy publicznej i pod nadzorem tego organu do świadczenia danej usługi?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. 2009, L 140, s. 16).


title: Sprawa C-385/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez International Protection Appeals Tribunal (Irlandia) w dniu 16 maja 2019 r. — R.A.T.; D.S./Minister for Justice and Equality

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez International Protection Appeals Tribunal (Irlandia) w dniu 16 maja 2019 r. — R.A.T.; D.S./Minister for Justice and Equality
      (Sprawa C-385/19)
      (2019/C 255/33)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      International Protection Appeals Tribunal

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: R.A.T.; D.S.

         Druga strona postępowania: Minister for Justice and Equality

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w art. 15 dyrektywy 2013/33/UE (1) przewidziane zostały oddzielne kategorie „wnioskodawców”?

                  2)

                  Jakiego rodzaju postępowanie będzie stanowiło zwłokę, za którą odpowiedzialność ponosi wnioskodawca w rozumieniu art. 15 ust. 1 dyrektywy 2013/33/UE?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową (Dz.U. 2013, L 180, s. 96).