title: Sprawa T-30/09: Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2010 r. — Engelhorn przeciwko OHIM — The Outdoor Group (peerstorm) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego peerstorm — Wcześniejsze słowne wspólnotowe i krajowe znaki towarowe PETER STORM — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Rzeczywiste używanie wcześniejszych znaków towarowych — Artykuł 15 i art. 43 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 15 i art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009))

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/35

         Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2010 r. — Engelhorn przeciwko OHIM — The Outdoor Group (peerstorm)
   (Sprawa T-30/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego peerstorm - Wcześniejsze słowne wspólnotowe i krajowe znaki towarowe PETER STORM - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Rzeczywiste używanie wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 15 i art. 43 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 15 i art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009))
   2010/C 234/61
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Engelhorn KGaA (Mannheim, Niemcy) (przedstawiciele: W. Göpfert i K. Mende, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również interwenient przed Sądem: The Outdoor Group Ltd (Northampton, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: M. Edenborough, barrister)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 października 2008 r. (sprawa R 167/2008-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy The Outdoor Group Ltd i Engelhorn KGaA

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Engelhorn KGaA pokrywa własne koszty oraz koszty Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i The Outdoor Group Ltd.

      (1)  Dz.U. C 82 z 4.4.2009.


title: Sprawa C-184/09: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/6

         Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-184/09)
   2009/C 167/12
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Adserá Ribera i A. Marghelis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/21/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie gospodarowania odpadami pochodzącymi z przemysłu wydobywczego oraz zmieniającej dyrektywę 2004/35/WE (2), a w każdym razie nie przekazując ich do wiadomości Komisji, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2006/21/WE do prawa krajowego upłynął w dniu 30 kwietnia 2008 r.

      (1)  Dz.U. L 102, s. 15.

      (2)  Dz.U. L 143, s. 56.


title: Sprawa C-400/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London (Zjednoczone Królestwo) w dniu 31 sierpnia 2012 r. — Secretary of State for the Home Department przeciwko MG

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London (Zjednoczone Królestwo) w dniu 31 sierpnia 2012 r. — Secretary of State for the Home Department przeciwko MG
      (Sprawa C-400/12)
      (2012/C 331/23)
      Język postępowania: angielski

         Sąd krajowy

      Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Secretary of State for the Home Department

         Strona pozwana: MG

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy okres spędzony przez obywatela Unii w zakładzie karnym w następstwie skazania go za przestępstwo przerywa okres pobytu w przyjmującym państwie członkowskim wymagany do tego, aby obywatel ów mógł skorzystać z najwyższego poziomu ochrony przed wydaleniem na podstawie art. 28 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2004/38/WE (1), czy też w inny sposób wyklucza możliwość skorzystania przez niego z tego poziomu ochrony?

                  2)

                  Czy sformułowanie „poprzednie dziesięć lat” użyte w art. 28 ust. 3 lit. a) dyrektywy oznacza, że aby obywatel Unii mógł skorzystać z najwyższego poziomu ochrony przed wydaleniem, jego pobyt musi być nieprzerwany?

                  3)

                  Czy okres 10 lat, wymagany do celów art. 28 ust. 3 lit. a) dyrektywy, w trakcie którego obywatel Unii musiał zamieszkiwać w przyjmującym państwie członkowskim, ustala się: a) licząc wstecz od dnia podjęcia decyzji o wydaleniu; czy też b) licząc wprzód od dnia rozpoczęcia przez tego obywatela pobytu w przyjmującym państwie członkowskim?

                  4)

                  Czy w przypadku odpowiedzi na pytanie 3 a) w ten sposób, że owy 10-letni okres ustala się, licząc wstecz, ma znaczenie okoliczność, iż w przypadku danej osoby 10-letni okres upłynął przed owym pozbawieniem wolności?

         (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 158, s. 77).


title: Sprawa C-513/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin — Niemcy) — Aslihan Nazli Ayalti przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/58

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin — Niemcy) — Aslihan Nazli Ayalti przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-513/12) (1)

   2013/C 225/125
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 63 z 2.3.2013.


title: Sprawa C-203/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Volvo Car Germany GmbH przeciwko Autohof Weidensdorf GmbH (Dyrektywa 86/653/EWG — Przedstawiciele handlowi działający na własny rachunek — Rozwiązanie umowy agencyjnej przez zleceniodawcę — Prawo przedstawiciela do świadczenia wyrównawczego)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/14

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Volvo Car Germany GmbH przeciwko Autohof Weidensdorf GmbH
   (Sprawa C-203/09) (1)

   (Dyrektywa 86/653/EWG - Przedstawiciele handlowi działający na własny rachunek - Rozwiązanie umowy agencyjnej przez zleceniodawcę - Prawo przedstawiciela do świadczenia wyrównawczego)
   2010/C 346/22
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof (federalny sąd najwyższy)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona wnosząca rewizję: Volvo Car Germany GmbH

      Druga strona postępowania: Autohof Weidensdorf GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof (federalny sąd najwyższy) — Wykładnia art. 18 lit. a) dyrektywy 86/653/EWG Rady z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek (Dz.U. L 382, s. 17) — Wypowiedzenie umowy agencyjnej przez zleceniodawcę — Prawo przedstawiciela handlowego do świadczenia wyrównawczego — Przepisy krajowe, zgodnie z którymi przedstawiciel handlowy traci prawo do świadczenia wyrównawczego w wypadku naruszenia przez niego umowy uzasadniającego jej natychmiastowe wypowiedzenie przez zleceniodawcę, nawet jeśli naruszenie to ma miejsce w okresie między wypowiedzeniem umowy agencyjnej a jej wygaśnięciem, a zleceniodawca dowiedział się o tym naruszeniu już po wygaśnięciu umowy

      Sentencja

   Artykuł 18 lit. a) dyrektywy 86/653/EWG Rady z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek sprzeciwia się pozbawieniu przedstawiciela handlowego działającego na własny rachunek świadczenia wyrównawczego z tytułu pozyskania klienteli, gdy zleceniodawca stwierdzi, że po złożeniu przedstawicielowi handlowemu oświadczenia o rozwiązaniu umowy za wypowiedzeniem i przed jej wygaśnięciem przedstawiciel dopuścił się uchybienia, które mogło uzasadnić natychmiastowe rozwiązanie tej umowy.

      (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009.


title: Wyrok Trybunału (pierwszej izby) z dnia 14 października 2004 r. w sprawie C-299/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów (Uchybienie zobowiązaniom państwa — Artykuły 43 WE i 48 WE — Przepisy krajowe wprowadzające jako warunek wpisu statku do rejestru okrętowego w Niderlandach wymóg przynależności państwowej Wspólnoty lub EOG dla akcjonariuszy, członków organów zarządzających i osób fizycznych, którym powierzono bieżący zarząd wspólnotową spółką będącą właścicielem statku — Przepisy krajowe wymagające obywatelstwa Wspólnoty lub EOG oraz miejsca zamieszkania we Wspólnocie lub EOG od administratora spółki armatorów)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/10

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwszej izby)
   z dnia 14 października 2004 r.
   w sprawie C-299/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa - Artykuły 43 WE i 48 WE - Przepisy krajowe wprowadzające jako warunek wpisu statku do rejestru okrętowego w Niderlandach wymóg przynależności państwowej Wspólnoty lub EOG dla akcjonariuszy, członków organów zarządzających i osób fizycznych, którym powierzono bieżący zarząd wspólnotową spółką będącą właścicielem statku - Przepisy krajowe wymagające obywatelstwa Wspólnoty lub EOG oraz miejsca zamieszkania we Wspólnocie lub EOG od administratora spółki armatorów)
   (2004/C 300/19)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-299/02, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia w trybie art. 226 WE, wniesioną dnia 23 sierpnia 2002 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: K.H.I. Simonsson i H.M.H. Speyart) przeciwko Królestwu Niderlandów (pełnomocnicy: H.G. Sevenster i S. Terstal) Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann (sprawozdawca), prezes izby, A. Rosas i R. Silva de Lapuerta, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 14 października 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Przyjmując i utrzymując w mocy art. 311 Wetboek van Koophandel i art. 8:169 Burgerlijk Wetboek, ustanawiające wymogi w zakresie:

                           —

                           przynależności państwowej akcjonariuszy spółki będącej właścicielem statku, który ma być wpisany do rejestru okrętowego w Niderlandach;

                           —

                           obywatelstwa członków organów zarządzających spółki będącej właścicielem statku, który ma być wpisany do rejestru okrętowego w Niderlandach;

                           —

                           obywatelstwa osób fizycznych, którym powierzono bieżący zarząd oddziałem wykonującym w Niderlandach żeglugę morską, niezbędną do wpisu statku do niderlandzkiego rejestru okrętowego;

                           —

                           obywatelstwa administratorów spółek armatorów statków morskich wpisanych do rejestru okrętowego w Niderlandach oraz

                           —

                           miejsca zamieszkania administratorów spółek armatorów statków morskich wpisanych do rejestru okrętowego w Niderlandach,

                     Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy art. 43 WE i 48 WE.

               2)

               Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 247 z 12.10.2002.


title: Sprawa T-312/14: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2015 r. – Federcoopesca i in./Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rybołówstwo — Wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa — Decyzja Komisji wprowadzająca plan działania mający na celu uzupełnienie braków we włoskim systemie kontroli rybołówstwa — Akt niezmieniający samodzielnie sytuacji prawnej skarżącego — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/35

         Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2015 r. – Federcoopesca i in./Komisja
   (Sprawa T-312/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Rybołówstwo - Wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa - Decyzja Komisji wprowadzająca plan działania mający na celu uzupełnienie braków we włoskim systemie kontroli rybołówstwa - Akt niezmieniający samodzielnie sytuacji prawnej skarżącego - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność))
   (2015/C 279/43)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Federazione nazionale delle cooperative della pesca (Federcoopesca) (Rzym, Włochy); Associazione Lega Pesca (Rzym); Associazione generale cooperative italiane settore agro ittico alimentare (AGCI AGR IT AL) (Rzym) (przedstawiciele: adwokaci L. Caroli, S. Ventura i V. Cannizzaro)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet i D. Nardi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2013) 8635 wersja ostateczna z dnia 6 grudnia 2013 r. dotyczącej wprowadzenia planu działania mającego na celu uzupełnienie braków we włoskim systemie kontroli rybołówstwa.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Federazione nazionale delle cooperative della pesca (Federcoopesca), Associazione Lega Pesca i Associazione generale cooperative italiane settore agro ittico alimentare (AGCI AGR IT AL) zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 194 z 24.6.2014.


title: Sprawa C-472/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Efeteio Athinon (Grecja) w dniu 21 listopada 2006 r. — IONAS STROUMSAS E.P.E. przeciwko GLAXOSMITHKLINE Anonimi Emporiki Viomichaniki Etairia Pharmakeftikon Proiondon

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Efeteio Athinon (Grecja) w dniu 21 listopada 2006 r. — IONAS STROUMSAS E.P.E. przeciwko GLAXOSMITHKLINE Anonimi Emporiki Viomichaniki Etairia Pharmakeftikon Proiondon
   (Sprawa C-472/06)
   (2007/C 20/07)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Efeteio Athinon
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: IONAS STROUMSAS E.P.E.

      Strona pozwana: GLAXOSMITHKLINE Anonimi Emporiki Viomichaniki Etairia Pharmakeftikon Proiondon
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy odmowa ze strony zajmującego pozycję dominującą przedsiębiorstwa dotycząca pełnej realizacji zamówień, które są jej przesłane przez greckich hurtowników produktów farmaceutycznych w przypadku, gdy zmierza ona do ograniczenia ich działalności eksportowej i zmniejszenia dzięki temu szkody wyrządzonej działalnością w zakresie handlu równoległego, stanowi sama w sobie nadużycie w rozumieniu art. 82 WE. Czy na odpowiedź na to pytanie ma wpływ fakt, iż handel równoległy jest niezwykle dochodowy dla hurtowników dzięki różnicom cen stosowanych w obrębie Unii Europejskiej spowodowanych interwencją ze strony państwa, tj. ze względu na fakt, iż rynek produktów farmaceutycznych nie rządzi się zasadami czystej konkurencji, gdyż charakteryzuje się w dużym stopniu wysokim stopniem interwencji ze strony państwa. Wreszcie, czy zadaniem władz krajowych właściwych w dziedzinie konkurencji jest stosowanie wspólnotowych reguł konkurencji w jednakowy sposób zarówno do rynków, które funkcjonują w sposób konkurencyjny, jak i do rynków, na których konkurencja jest zakłócana przez interwencje ze strony państwa.

               2.

               Jak należy oceniać ewentualny charakter nadużycia w przypadku, gdyby Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że ograniczenie handlu równoległego z przytoczonych powyżej powodów nie zawsze stanowi nadużycie, gdy jest ono dokonane przez przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą.

         W szczególności:

               2.1

               Czy właściwym jest stosowanie kryterium procentowego przekroczenia normalnego spożycia krajowego lub kryterium szkody, jaką ponosi przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą w odniesieniu do ogólnego obrotu i ogólnego zysku. W przypadku odpowiedzi twierdzącej, jak należy określić poziom procentowy przekroczenia i wysokość poniesionej szkody — która przekłada się na procent ogólnego obrotu i zysku — powyżej którego rozpatrywane zachowanie staje się nadużyciem.

               2.2

               Czy należy podążać tokiem rozumowania opartym na wyważaniu interesów i — jeśli tak — jakiego rodzaju interesy należy wziąć pod uwagę.
               Dokładniej rzecz ujmując:

                           a)

                           czy ma tu znaczenie fakt, iż pacjent-odbiorca końcowy czerpie ograniczoną korzyść finansową z handlu równoległego; oraz

                           b)

                           czy i w jakim stopniu należy wziąć pod uwagę interes organów ubezpieczeniowych w zdobywaniu tańszych leków.

               2.3

               Jakie kryteria i założenia należy uznać za właściwe w niniejszej sprawie.


title: Sprawa T-101/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 grudnia 2008 r. — Dada przeciwko OHIM — Dada (DADA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego DADA — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy DADA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/30

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 grudnia 2008 r. — Dada przeciwko OHIM — Dada (DADA)
   (Sprawa T-101/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego DADA - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy DADA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94)
   (2009/C 32/56)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Dada SpA (Florencja, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci D. Caneva i G. Locurto)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Sempio, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Dada Srl (Udine, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Cartella i M. Fazzini)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 stycznia 2007 r. (sprawa R 1342/2005-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Dada Srl i Dada SpA.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Dada SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 129 z 9.6.2007.


title: Sprawa C-422/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/28

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-422/07) (1)

   (2008/C 128/60)

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


title: Sprawa C-178/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony mocą postanowienia Bundesverwaltungsgericht wydanego dnia 28 stycznia 2004 r. w sprawie Franz Marhold przeciwko Landowi Baden-Württemberg

text:
               12.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony mocą postanowienia Bundesverwaltungsgericht wydanego dnia 28 stycznia 2004 r. w sprawie Franz Marhold przeciwko Landowi Baden-Württemberg
   (Sprawa C-178/04)
   (2004/C 156/11)
   Dnia 15 kwietnia 2004 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia Bundesverwaltungsgericht wydanego dnia 28 stycznia 2004 r. w sprawie Franz Marhold przeciwko Landowi Baden-Württemberg.
   Bundesverwaltungsgericht zwrócił się do Trybunału z wnioskiem o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:

      Czy art. 39 WE pozwala na wyłączenie stosowania regulacji § 3 ust. 5 nr 1 Gesetz über die Gewährung einer jährlichen Sonderzuwendung (ustawa w sprawie przyznania rocznej premii specjalnej) (Sonderzuwendungsgesetz), zgodnie z którą osoba ustępująca przed dniem 31 marca ma prawo do zachowania premii, wyłącznie w przypadku, gdy nowy stosunek pracy jest według prawa niemieckiego stosunkiem pracy w sektorze publicznym, w odniesieniu do obywatela Unii Europejskiej, który jako profesor na niemieckim uniwersytecie pozostawał we właściwym dla sektora publicznego stosunku pracy z niemieckim landem i z tego tytułu otrzymywał premię specjalną na podstawie Sonderzuwendungsgesetz, lecz który opuścił to stanowisko przed dniem 31 marca roku następnego, odpowiadając na ofertę uniwersytetu innego Państwa Członkowskiego i tym samym wstępując w stosunek pracy z tym innym Państwem Członkowskim?


title: Sprawa C-114/14: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 kwietnia 2015 r. – Komisja Europejska/Królestwo Szwecji [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatek od wartości dodanej — Szósta dyrektywa 77/388/EWG — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 132 ust. 1 lit. a) i art. 135 ust. 1 lit. h) — Zwolnienia — Publiczne służby pocztowe — Znaczki pocztowe — Dyrektywa 97/67/WE]

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/11

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 kwietnia 2015 r. – Komisja Europejska/Królestwo Szwecji
   (Sprawa C-114/14) (1)

   ([Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatek od wartości dodanej - Szósta dyrektywa 77/388/EWG - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 132 ust. 1 lit. a) i art. 135 ust. 1 lit. h) - Zwolnienia - Publiczne służby pocztowe - Znaczki pocztowe - Dyrektywa 97/67/WE])
   (2015/C 205/14)
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Enegren i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: U. Persson i A. Falk, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Królestwo Szwecji – nie zwalniając z podatku od wartości dodanej dokonywanych przez publiczne służby pocztowe świadczenia usług i dostawy towarów z tymi usługami związanej, z wyjątkiem przewozu osób i usług telekomunikacyjnych, ani dostawy, za cenę równą wartości nominalnej, znaczków pocztowych ważnych w obrocie pocztowym na terytorium krajowym – uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy, odpowiednio, art. 132 ust. 1 lit. a) i art. 135 ust. 1 lit. h) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

               2)

               Królestwo Szwecji zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


title: Sprawa T-122/08: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2008 r. — Republika Cypryjska przeciwko Komisji

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/30

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2008 r. — Republika Cypryjska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-122/08)
   (2008/C 142/54)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Cypryjska (przedstawiciel: P. Kliridis)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszenia EuropeAid/126316/C/SER/CY dotyczącego udzielenia zamówienia zatytułowanego „Establishment of a Program Management Unit to support the implementation of investment projects in the field of water/wastewater and solid waste”, opublikowanego wyłącznie w języku angielskim w dniu 4 stycznia 2008 r. lub zbliżonej dacie na stronie internetowej http://ec.europa.eu/europaid/tender/data/ oraz stwierdzenie nieważności pkt 5 i 28.2 tego ogłoszenia;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez skarżącą są identyczne lub podobne do tych podniesionych w sprawach T-91/08, T-92/08 i T-93/08 Republika Cypryjska przeciwko Komisji.


title: Sprawa F-83/08: Skarga wniesiona w dniu 10 października 2008 r. — Gheysens przeciwko Radzie

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/59

         Skarga wniesiona w dniu 10 października 2008 r. — Gheysens przeciwko Radzie
   (Sprawa F-83/08)
   (2008/C 313/109)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Johan Gheysens (Mechelen, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji Rady ustalającej warunki zatrudnienia skarżącego w zakresie, w jakim ogranicza czas trwania umowy do dwóch lat i ustala jego zaszeregowanie do grupy funkcyjnej III, grupy zaszeregowania 11, stopnia 1, a także stwierdzenie niezgodności z prawem art. 88 WZIP w zakresie w jakim zezwala na zawieranie kolejnych umów na czas określony w ramach ogólnego limitu trzech lat.
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie niezgodności z prawem art. 88 warunków zatrudnienia innych pracowników w zakresie w jakim zezwala na zawieranie kolejnych umów na czas określony w ramach ogólnego limitu trzech lat;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Rady ustalającej warunki zatrudnienia skarżącego w zakresie w jakim ogranicza czas trwania umowy do dwóch lat i ustala jego zaszeregowanie do grupy funkcyjnej III, grupy zaszeregowania 11, stopnia 1;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-275/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 18 maja 2017 r. – Friedemann Schoen, Brigitta Schoen/TUIfly GmbH

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/33

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 18 maja 2017 r. – Friedemann Schoen, Brigitta Schoen/TUIfly GmbH
   (Sprawa C-275/17)
   (2017/C 239/41)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Friedemann Schoen, Brigitta Schoen

      Strona pozwana: TUIfly GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku ze zgłoszeniem choroby stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)? W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy spontaniczna nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku z niezgodnym z prawem pracy i układem zbiorowym zaprzestaniem wykonywania pracy („dziki strajk”) stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004? W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               3)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy nadzwyczajna okoliczność musiała zaistnieć w przypadku samego odwołania lotu, czy też obsługujący przewoźnik lotniczy jest uprawniony, ze względów ekonomicznych dotyczących przedsiębiorstwa, do sporządzenia nowego planu lotów?

               4)

               W razie udzielenia na pytania pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy w wypadku możliwości zapobiegnięcia znaczenie ma sama nadzwyczajna okoliczność, czy też skutki wystąpienia nadzwyczajnej okoliczności?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91; Dz.U. L 46, s. 1


title: Sprawa F-123/12: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               15.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/9

         Skarga wniesiona w dniu 23 października 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-123/12)
   2012/C 389/14
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności odmownej decyzji Komisji w sprawie wniosku skarżącej o przemianowanie jej umowy o pracę w charakterze członka pomocniczego personelu kontraktowego na umowę o pracę na czas nieokreślony w charakterze członka personelu tymczasowego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności odmownej decyzji organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 4 stycznia 2012 r. w sprawie wniosku skarżącej o przemianowanie jej umowy o pracę w charakterze członka pomocniczego personelu kontraktowego na umowę o pracę na czas nieokreślony w charakterze członka personelu tymczasowego;

               —

               W razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej jej zażalenie z dnia 12 lipca 2012 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-135/14: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/26

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-135/14)
   2014/C 175/33
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, W. Mölls, i D. Bianchi, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

            stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 1385/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. zmieniającego rozporządzenia Rady (WE) nr 850/98 i (WE) nr 1224/2009 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009, (UE) nr 1379/2013 i (UE) nr 1380/2013 w związku ze zmianą statusu Majotty względem Unii Europejskiej (1)
               ;

               —

               utrzymanie w mocy skutków rozporządzenia 1385/2013 do czasu wejścia w życie nowego rozporządzenia opartego na właściwej podstawie prawnej;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja żąda stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady 2013/64/UE, które zostało przyjęte na podstawie art. 349 TFUE.
   Komisja zarzuca Radzie przyjęcie owego rozporządzenia, choć Komisja proponowała przyjęcie owego aktu w oparciu o sektorowe podstawy prawne, a mianowicie art. 43 ust. 2 i art. 168 ust. 4 lit. b) TFUE.
   Komisja uważa, że zgodnie z celem zaskarżonego rozporządzenia, art. 349 TFUE nie może być użyty jako ważna podstawa prawna. Ów art. 349 TFUE ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy chodzi o odstąpienie od zasady zastosowania prawa pierwotnego do regionów najbardziej oddalonych, jak ustanowiono w art. 355 ust. 1 TFUE. Tymczasem, sporne rozporządzenie, jedynie dostosowuje prawo wtórne bez odstępstwa od traktatów, aby zareagować na sytuację powstałą w związku ze zmianą statusu Majotty. Interpretację tę potwierdza nie tylko brzmienie art. 349 TFUE, lecz również system podstaw prawnych traktatu, a także geneza owego artykułu.

      (1)  Dz.U. L 354, s. 86.


title: Sprawa T-408/07: Postanowienie Sądu z dnia 4 lutego 2010 r. — Crunch Fitness International przeciwko OHIM — ILG (CRUNCH) (Wspólnotowy znak towarowy — Wygaśnięcie prawa do znaku towarowego — Wycofanie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego — Umorzenie postępowania)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/39

         Postanowienie Sądu z dnia 4 lutego 2010 r. — Crunch Fitness International przeciwko OHIM — ILG (CRUNCH)
   (Sprawa T-408/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Wygaśnięcie prawa do znaku towarowego - Wycofanie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego - Umorzenie postępowania)
   2010/C 100/61
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Crunch Fitness International, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: początkowo J. Barry, solicitor, a następnie H. Johnson, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: S. Laitinen i D. Botis, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: ILG Ltd (Dun Laoghaire, Irlandia) (przedstawiciel: adwokat A. von Mühlendahl)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 sierpnia 2007 r. (sprawa R 1168/2005-4) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego pomiędzy ILG Ltd a Crunch Fitness International, Inc.

      Sentencja wyroku

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Skarżąca i interwenient pokrywają swoje własne koszty postępowania oraz po połowie kosztów postępowania poniesionych przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 8 z 12.1.2008.


title: Sprawa F-65/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 20 marca 2012 r. — Schönberger przeciwko Parlamentowi

text:
               2.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 157/12

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 20 marca 2012 r. — Schönberger przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-65/11) (1)

   2012/C 157/22
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy w następstwie zawarcia ugody.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011, s. 57.


title: Sprawa C-518/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Paris (Francja) w dniu 27 listopada 2008 r. — Fundació Gala-Salvador Dalí, Visual Entidad de Gestión de Artistas Plásticos przeciwko Société des Auteurs dans les arts graphiques et plastiques, Juanowi-Leonardowi Bonetowi Domenechowi, Eulalii-Maríi Bas Dalí, Maríi Del Carmen Domenech Biosce, Antoniowi Domenechowi Biosce, Anie-Maríi Busquets Bonet, Mónice Busquets Bonet

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Paris (Francja) w dniu 27 listopada 2008 r. — Fundació Gala-Salvador Dalí, Visual Entidad de Gestión de Artistas Plásticos przeciwko Société des Auteurs dans les arts graphiques et plastiques, Juanowi-Leonardowi Bonetowi Domenechowi, Eulalii-Maríi Bas Dalí, Maríi Del Carmen Domenech Biosce, Antoniowi Domenechowi Biosce, Anie-Maríi Busquets Bonet, Mónice Busquets Bonet
   (Sprawa C-518/08)
   (2009/C 32/34)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal de grande instance de Paris
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Fundació Gala-Salvador Dalí, Visual Entidad de Gestión de Artistas Plásticos

      Strona pozwana: Société des Auteurs dans les arts graphiques et plastiques, Juan-Leonardo Bonet Domenech, Eulalia-María Bas Dalí, María Del Carmen Domenech Biosca, Antonio Domenech Biosca, Ana-María Busquets Bonet, Mónica Busquets Bonet
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy po wejściu w życie dyrektywy [2001/84/WE] z dnia 27 września 2001 r. (1) Francja może utrzymać zastrzeżenie praw do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży wyłącznie na rzecz spadkobierców ustawowych, z wyłączeniem spadkobierców i zapisobierców testamentowych?

               2)

               Czy przepisy przejściowe przewidziane w art. 8 ust. 2 i 3 dyrektywy [2001/84/WE] z dnia 27 września 2001 r. zezwalają na to, aby Francja utrzymała w mocy takie odstępstwo?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie prawa autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza dzieła sztuki (Dz.U. L 272, s. 32).


title: Sprawa T-428/10: Skarga wniesiona w dniu 16 września 2010 r. — Trenzas y Cables de Acero przeciwko Komisji

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/38

         Skarga wniesiona w dniu 16 września 2010 r. — Trenzas y Cables de Acero przeciwko Komisji
   (Sprawa T-428/10)
   ()
   2010/C 317/70
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Trenzas y Cables de Acero PSC, SL (Santander, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. González Díaz i A. Tresandí Blanco)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności, na mocy art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, decyzji Komisji C(2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. w sprawie COMP/38.344 — Stal do sprężania;

               —

               tytułem żądania ewentualnego uchylenie lub obniżenie, na podstawie art. 261 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, grzywny nałożonej we wspomnianej decyzji; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja jest już przedmiotem skargi w sprawie T-426/10 Moreda-Riviere Trefilerías przeciwko Komisji.
   Zarzuty i główne argumenty pokrywają się z tymi przedstawionymi w wyżej wskazanej sprawie.
   Skarżąca zarzuca Komisji błędne zastosowanie, zarówno pod względem faktycznym, jak i prawnym, art. 101 TFUE w zakresie dotyczącym przypisania TYCSA odpowiedzialności za domniemane naruszenie wspomnianego artykułu, ponieważ Komisja przypisała TYCSA odpowiedzialność za zachowanie opisane w zaskarżonej decyzji jako domniemanemu członkowi jednostki gospodarczej tworzonej przez rozmaite podmioty prawne (GSW, TQ, MRT i samą TYCSA PSC) od dnia 30 listopada 1992 r. do dnia 19 września 2002 r.


title: Sprawa C-240/15: Wyrok Trybunału (duga izba) z dnia 28 lipca 2016 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni/Istituto Nazionale di Statistica – ISTAT, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Economia e delle Finanze (Odesłanie prejudycjalne — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Dyrektywa 2002/21/WE — Artykuł 3 — Bezstronność i niezależność krajowych organów regulacyjnych — Dyrektywa 2002/20/WE — Artykuł 12 — Opłaty administracyjne — Objęcie krajowego organu regulacyjnego zakresem zastosowania przepisów obowiązujących w dziedzinie finansów publicznych oraz przepisów przewidujących ograniczenie i racjonalizację wydatków administracji publicznej)

text:
               26.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 350/9

         Wyrok Trybunału (duga izba) z dnia 28 lipca 2016 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni/Istituto Nazionale di Statistica – ISTAT, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Economia e delle Finanze
   (Sprawa C-240/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Dyrektywa 2002/21/WE - Artykuł 3 - Bezstronność i niezależność krajowych organów regulacyjnych - Dyrektywa 2002/20/WE - Artykuł 12 - Opłaty administracyjne - Objęcie krajowego organu regulacyjnego zakresem zastosowania przepisów obowiązujących w dziedzinie finansów publicznych oraz przepisów przewidujących ograniczenie i racjonalizację wydatków administracji publicznej))
   (2016/C 350/11)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni

      Strona pozwana: Istituto Nazionale di Statistica – ISTAT, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Economia e delle Finanze

      Sentencja

   Wykładni art. 3 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej), zmienionej dyrektywą nr 2009/140/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 listopada 2009 r., i art. 12 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach) należy dokonywać w taki sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które obejmują krajowy organ regulacyjny w rozumieniu dyrektywy 2002/21, zmienionej dyrektywą 2009/140, zakresem zastosowania przepisów krajowych obowiązujących w dziedzinie finansów publicznych, a w szczególności przepisów przewidujących ograniczenie i racjonalizację wydatków administracji publicznej, takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym.

      (1)  Dz.U. C 302 z 14.9.2015.


title: Sprawa T-733/16: Skarga wniesiona w dniu 18 października 2016 r. – Banque Postale/EBC

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/32

      Skarga wniesiona w dniu 18 października 2016 r. – Banque Postale/EBC
      (Sprawa T-733/16)
      (2016/C 454/55)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Banque Postale (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci E. Guillaume i L. Coudray)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego z dnia 24 sierpnia 2016 r. w sprawie wniosku złożonego przez Banque Postale o zezwolenie na wyłączenie z miary ekspozycji wobec sektora publicznego obliczania wskaźnika dźwigni zgodnie z art. 429 ust. 14 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

                  —

                  obciążenie Europejskiego Banku Centralnego całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy błędu co do prawa, jakiego miał dopuścić się Europejski Bank Centralny, wynikającego z przedwczesnego charakteru decyzji z dnia 24 sierpnia 2016 r. w sprawie wniosku złożonego przez Banque Postale o zezwolenie na wyłączenie z miary ekspozycji wobec sektora publicznego obliczania wskaźnika dźwigni (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy braku uprawnień dyskrecjonalnych EBC do zastosowania art. 429 ust. 14 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2013, L 176, s. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem nr 575/2013”).

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy naruszeń prawa, jakich miał dopuścić się EBC wydając zaskarżoną decyzję, dotyczących w szczególności:

                              —

                              braku skutku dźwigni w sektorze scentralizowanych wkładów oszczędnościowych Banque Postale;

                              —

                              zarzucanego ryzyka braku płatności Caisse des dépôts et consignations (kasy depozytów i konsygnacji) oraz państwa francuskiego;

                              —

                              zarzucanego ryzyka operacyjnego związanego z gromadzeniem scentralizowanych wkładów oszczędnościowych Banque Postale.


title: Sprawa C-478/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia (Włochy) w dniu 6 listopada 2008 r. — Buzzi Unicem SpA i in. przeciwko Ministero dello Sviluppo Economico i in.

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia (Włochy) w dniu 6 listopada 2008 r. — Buzzi Unicem SpA i in. przeciwko Ministero dello Sviluppo Economico i in.
   (Sprawa C-478/08)
   (2009/C 19/24)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Buzzi Unicem SpA i in..

      Strona pozwana: Ministero dello Sviluppo Economico i in..
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zasadę „zanieczyszczający płaci”, wyrażoną w art. 174 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską można rozumieć w ten sposób, że można, chociażby wyłącznie w wyjątkowy sposób, nałożyć zobowiązania dotyczące nadzwyczajnych środków ochrony, rekultywacji i rehabilitacji środowiska na zanieczyszczonym obszarze (i/lub związanych z tym kosztów) na podmiot, który nie wprowadza do środowiska substancji, wywołujących szkody ekologiczne na tym obszarze, czy też, w przypadku odpowiedzi przeczącej, zasada ta sprzeciwia się obowiązywaniu przepisów krajowych i/lub praktyce administracji, które nakładają zobowiązania dotyczące nadzwyczajnych środków ochrony, rekultywacji i rehabilitacji środowiska na zanieczyszczonym obszarze (i/lub związanych z tym kosztów) na podmiot, który twierdzi, iż nie wprowadza do środowiska substancji, wywołujących szkody ekologiczne na tym obszarze, z wyłączeniem jakichkolwiek wcześniejszych ustaleń dotyczących określenia odpowiedzialności z uwzględnieniem związku przyczynowego lub wyłącznie z uwagi na fakt, że podmiot ten prowadzi działalność lub przysługują mu prawa rzeczowe czy też posiada przedsiębiorstwo na zanieczyszczonym obszarze, z naruszeniem lub z pominięciem zasady proporcjonalności?

               2)

               Czy zasada „zanieczyszczający płaci” sprzeciwia się obowiązywaniu przepisów krajowych, a w szczególności art. 2050 kodeksu cywilnego, który umożliwia władzom publicznym, w przypadku gdy na skażonym obszarze prowadzi działalność wiele podmiotów gospodarczych, nałożenie na nich zobowiązań w zakresie rekultywacji tego obszaru, bez wcześniejszego ustalenia w sposób indywidualny odpowiedzialności każdego z nich za zanieczyszczenie lub wyłącznie z uwagi na fakt, że sytuacje ich charakteryzuje posiadanie środków produkcji i zatem są obiektywnie odpowiedzialni za szkody przez nie wyrządzone w środowisku lub też, czy mogą oni być zobowiązani do rehabilitacji środowiska naturalnego w związku ze stwierdzonym zanieczyszczeniem, nawet bez względu na materialne przyczynienie się do zanieczyszczenia i rozmiar tego przyczynienia się?

               3)

               Czy wspólnotowa dyrektywa w sprawie odszkodowania za szkody wyrządzone w środowisku naturalnym (dyrektywa 2004/35/WE z dnia 21 kwietnia 2004 r. (1), w szczególności art. 7 i cytowany w nim załącznik II) sprzeciwia się obowiązywaniu przepisów krajowych, które umożliwiają administracji publicznej narzucenie jako „racjonalnych środków zaradczych” działań w zakresie matryc środowiskowych (które obejmują w niniejszym przypadku, „fizyczne odgraniczenie” wód gruntowych na całej długości brzegu morskiego), które różnią się od środków przyjętych wcześniej w wyniku przeprowadzonego na zasadach kontradyktoryjnych dochodzenia, zatwierdzonych, wykonanych i będących w toku, bez dokonania oceny warunków występujących na danym obszarze, kosztów w stosunku do racjonalnie możliwych do przewidzenia korzyści, możliwych lub prawdopodobnych szkód ubocznych oraz skutków w odniesieniu do zdrowia i bezpieczeństwa publicznego oraz czasu niezbędnego dla ich realizacji?

               4)

               Czy, uwzględniając wyjątkową sytuację występującą na obszarze o szczególnym narodowym znaczeniu w Priolo, dyrektywa w sprawie odszkodowania za szkody wyrządzone w środowisku naturalnym (dyrektywa 2004/35/WE z dnia 21 kwietnia 2004 r., w szczególności art. 7 i cytowany w nim załącznik II) sprzeciwia się obowiązywaniu przepisów krajowych, które umożliwiają administracji publicznej narzucenie z urzędu wymogów takich jak warunki zezwolenia na zgodne z prawem wykorzystanie terenów, które nie są bezpośrednio związane z rekultywacją, w zakresie w jakim tereny te zostały już poddane rekultywacji lub nie są zanieczyszczone, znajdujących się na obszarze o szczególnym narodowym znaczeniu w Priolo?

      (1)  Dz. U. L 143 s 56.


title: Sprawa T-296/08: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2008 r. — Berliner Institut für Vergleichende Sozialforschung przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/19

         Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2008 r. — Berliner Institut für Vergleichende Sozialforschung przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-296/08)
   (2008/C 247/38)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Berliner Institut für Vergleichende Sozialforschung eV (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: U. Claus, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 23 maja 2008 r. potwierdzającej akceptację wypłaty w kontekście projektu „Wskaźniki integracji i zmiana pokoleniowa” na podstawie porozumienia o finansowaniu JLS/2004/INTI/077 w zakresie w jakim oddalono wniosek strony skarżącej o akceptację wypłaty końcowej w kwocie 59 592,77 EUR, przewyższającej przyznaną kwotę

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W maju 2005 r. strona skarżąca i Komisja podpisały porozumienie w sprawie wsparcia projektu w kontekście programu INTI. Pismem z dnia 23 maja 2008 r. strona pozwana zaakceptowała wypłatę końcową w kwocie niższej niż ubiegała się o to strona skarżąca. Strona skarżąca wnosi niniejszą skargę na odmowę realizacji jej wniosku dotyczącego wypłaty kwoty pokrywającej poniesione przez nią koszty i przekraczającej zaakceptowaną kwotę.
   W celu poparcia skargi strona skarżąca utrzymuje, że stanowisko przyjęte przez Komisję, zgodnie z którym zmiana uczestników projektu po zawarciu porozumienia o finansowaniu możliwa jest jedynie wtedy, jeśli zawarte zostanie odpowiednie porozumienie modyfikujące, jest nietrafne, gdyż porozumienie o finansowaniu nie zawiera postanowień potwierdzających to stanowisko. Ponadto Komisja odmówiła uznania kosztów kierując się względami, które są sprzeczne z porozumieniem o finansowaniu i z dotychczasową praktyką administracyjną.


title: Sprawa T-327/13: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2013 r. — Mallis i Malli przeciwko Komisji i Europejskiemu Bankowi Centralnemu.

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/32

         Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2013 r. — Mallis i Malli przeciwko Komisji i Europejskiemu Bankowi Centralnemu.
   (Sprawa T-327/13)
   2013/C 252/54
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Konstantinos Mallis (Larnaka, Cypr), Elli Malli (Larnaka, Cypr) (przedstawiciele: adwokaci E. Efstathiou, K. Efstathiou i K. Liasidou)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny i Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Eurogrupy z dnia 25 marca 2013, która stała stwierdzenie nieważności decyzji Eurogrupy z dnia 25 marca 2013, która stała się ostateczna na podstawie decyzji prezesa banku centralnego Cypru jako przedstawiciela europejskiego systemu banków centralnych Europejskiego Banku Centralnego z dnia 29 marca 2013 r. KDP (kanonistiki diokitiki praxi, akt wykonawczy) 104/2013, w której postanowiono o „sprzedaży określonych produktów” Cyprus Popular Bank Public Co Ltd i która stanowi w istocie wspólną decyzję Europejskiego Banku Centralnego i Komisji Europejskie;

               —

               tytułem ewentualnym, stwierdzenie że wspomniana wyżej decyzja stanowi w istocie decyzję Europejskiego Banku Centralnego lub decyzję wydaną wspólnie z Komisją Europejską niezależnie od jej formy;

               —

               obciążenie Europejskiego Banku Centralnego lub Komisji Europejskiej kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, iż zaskarżona decyzja jest nieważna, ponieważ wykracza poza uprawnienia przyznane przez Traktat o Unii Europejskiej Europejskiemu Bankowi Centralnemu oraz Komisji Europejskiej w związku z czym te dwa organy wydały ją z przekroczeniem swych uprawnień.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, iż zaskarżona decyzja narusza prawo własności zagwarantowane w art. 1 protokołu 1 europejskiej Konwencji praw człowieka i przez art. 14 europejskiej Konwencji praw człowieka potwierdzone przez Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, iż zaskarżona decyzja jest oczywiście bezzasadna i pozbawiona podstawy prawnej oraz sprzeczna z zasadą proporcjonalności.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest ponadto sprzeczna z ogólnie przyjętymi zasadami prawnymi wynikającymi z prawa Unii Europejskiej oraz z zasadą wedle której nikt nie może powoływać się na własne uchybienie aby czerpać z niego korzyść lub zalegalizować niesłuszne lub bezprawne zachowanie.


title: Sprawa T-104/14 P-INTP: Wyrok Sądu z dnia 26 stycznia 2017 r. – Komsja/Verile i Gjergji (Postepowanie — Wykładnia wyroku)

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/17

         Wyrok Sądu z dnia 26 stycznia 2017 r. – Komsja/Verile i Gjergji
   (Sprawa T-104/14 P-INTP) (1)

   ((Postepowanie - Wykładnia wyroku))
   (2017/C 078/23)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Martin i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Marco Verile (Cadrezzate, Włochy) i Anduela Gjergji (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis i N. de Montigny)

      Przedmiot

   Wniosek o dokonanie wykładni wyroku z dnia 13 października 2015 r., Komisja/Verile i Gjergji (T-104/14 P, EU:T:2015:776).

      Sentencja

               1)

               Punkt 3 sentencji wyroku z dnia 13 października 2015 r., Komisja/Verile i Gjergji (T-104/14 P) należy interpretować w ten sposób, że dotyczy on zarówno kosztów postępowania odwoławczego jak i kosztów postępowania w pierwszej instancji.

               2)

               Marco Verile i Anduela Gjergji oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty postępowania w sprawie wykładni.

               3)

               Oryginał niniejszego wyroku załącza się do oryginału interpretowanego wyroku, a wzmiankę o niniejszym wyroku zamieszcza się na marginesie oryginału wyroku interpretowanego.

      (1)  Dz.U. C 151 z 19.5.2014.


title: Sprawa C-392/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 21 czerwca 2012 r. w sprawie T-514/10 Fruit of the Loom, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 22 sierpnia 2012 r. przez Fruit of the Loom, Inc.

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/9

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 21 czerwca 2012 r. w sprawie T-514/10 Fruit of the Loom, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 22 sierpnia 2012 r. przez Fruit of the Loom, Inc.
   (Sprawa C-392/12 P)
   2012/C 355/14
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Fruit of the Loom, Inc. (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, V. Marsland, solicitor)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawie T-514/10;

               —

               obciążenie OHIM i interwenienta własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Sąd nie uwzględnił, że na podstawie art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) analiza w istocie obejmuje trzy etapy. Po pierwsze, należy rozważyć charakter odróżniający znaku towarowego w postaci, w jakiej został zarejestrowany. Po drugie, należy rozważyć charakter odróżniający znaków towarowych w postaci, w jakiej są używane. Po trzecie, należy rozważyć, czy zmienił się charakter odróżniający znaku towarowego w postaci, w jakiej został zarejestrowany. Gdyby Sąd właściwie zastosował to podejście do oceny dowodów, stwierdziłby, że dowody używania spełniają warunki wymagane przez art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.
   Sąd zastosował błędną regułę interpretacji odnośnie do wspólnotowych znaków towarowych, zgodnie z którą jeśli konsumenci w danym państwie członkowskim nie rozumieją elementu słownego znaku towarowego (ponieważ stanowi on niejasne słowo w innym języku wspólnotowym albo ponieważ nie jest podobny do żadnego słowa w ich własnym języku), należy uważać jednakże, iż element ten ma taki sam charakter odróżniający jak element słowny, który rozumieją i który sam w sobie ma charakter odróżniający.
   Sąd nie uwzględnił ani nie zastosował analogicznie orzecznictwa Trybunału dotyczącego używania w kontekście uzyskania charakteru odróżniającego na podstawie art. 7 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, według którego to orzecznictwa znak towarowy może uzyskać charakter odróżniający w następstwie używania tego znaku jako części innego zarejestrowanego znaku towarowego lub w połączeniu z nim zgodnie z wyrokiem z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie C-353/03 Nestlé, Zb.Orz. s. I-6135, pkt 30).
   Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne dotyczące używania przez wnoszącą odwołanie słowa FRUIT w nieformalnych kontaktach z klientami. Wbrew ustaleniom Sądu używanie takie nie miało charakteru wyłącznie wewnętrznego i stanowiło rzeczywiste używanie znaku towarowego.
   Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne dotyczące używania przez wnoszącą odwołanie znaku FRUIT w jej witrynie internetowej www.fruit.com. Wbrew ustaleniom Sądu używanie to miało na celu promowanie towarów i stanowiło używanie rzeczywiste.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-186/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Oradea (Rumunia) w dniu 1 kwietnia 2016 r. – Ruxandra-Paula Andriciuc i in./Banca Românească SA

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Oradea (Rumunia) w dniu 1 kwietnia 2016 r. – Ruxandra-Paula Andriciuc i in./Banca Românească SA
   (Sprawa C-186/16)
   (2016/C 243/17)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Oradea

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca apelację: Ruxandra-Paula Andriciuc i inni

      Druga strona postępowania: Banca Românească SA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 ust. 1 dyrektywy 93/13 (1) należy interpretować w ten sposób, że znaczącą nierównowagę między prawami i obowiązkami stron wynikającymi z umowy należy oceniać ściśle w odniesieniu do chwili zawarcia umowy czy też nierównowaga ta obejmuje też sytuację, w której w trakcie wykonywania umowy w sposób okresowy lub ciągły świadczenie konsumenta stało się nadmiernie uciążliwe w porównaniu z chwilą zawarcia umowy z powodu istotnych zmian kursu wymiany?

               2)

               Czy wyrażenie warunku umownego prostym i zrozumiałym językiem w rozumieniu art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 powinno oznaczać, że taki warunek umowny powinien przewidywać tylko powody jego ujęcia w umowie i jego mechanizm funkcjonowania, czy też powinien przewidywać wszystkie jego możliwe konsekwencje, w zależności od których może zmieniać się cena płacona przez konsumenta, na przykład ryzyko kursowe, i czy w świetle dyrektywy 93/13/EWG można przyjąć, że spoczywający na banku obowiązek powiadomienia klienta w chwili przyznania kredytu dotyczy wyłącznie warunków kredytu, to znaczy odsetek, prowizji, gwarancji wymaganych od kredytobiorcy, a nie można objąć takim obowiązkiem ewentualnego wzrostu lub spadku wartości waluty zagranicznej?

               3)

               Czy art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13/EWG należy interpretować w ten sposób, że wyrażenia „główny przedmiot umowy” i „relacja ceny i wynagrodzenia do dostarczonych w zamian towarów lub usług” obejmują warunek ujęty w umowie kredytowej zawartej w walucie zagranicznej między przedsiębiorcą i konsumentem, która nie była indywidualnie negocjowana, na mocy którego kredyt należy spłacić w tej samej walucie?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29; wyd. specjalne 15/vol. 2, s. 273).


title: Sprawa C-255/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 24 maja 2012 r. — Telecom Italia SpA przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Presidenza del Consiglio dei Ministri

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 24 maja 2012 r. — Telecom Italia SpA przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Presidenza del Consiglio dei Ministri
   (Sprawa C-255/12)
   2012/C 217/26
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Telecom Italia SpA

      Strona pozwana: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Presidenza del Consiglio dei Ministri

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni wspólnotowych przepisów sektorowych, w szczególności przepisów dyrektywy 2002/20/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one przywołanym przepisom krajowym, a zwłaszcza ustawie nr 266 z 2005 r., w szczególności z uwagi na to jak te przepisy krajowe są stosowane in concreto na szczeblu wykonawczym.

      (1)  Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach); Dz.U. L 108, s. 21.


title: Sprawa T-464/14 P: Odwołanie wniesione w dniu 20 czerwca 2014 r. przez Risto Nieminena od wyroku wydanego w dniu 10 kwietnia 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-81/12, Nieminen/Rada

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/45

         Odwołanie wniesione w dniu 20 czerwca 2014 r. przez Risto Nieminena od wyroku wydanego w dniu 10 kwietnia 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-81/12, Nieminen/Rada
   (Sprawa T-464/14 P)
   2014/C 261/71
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Risto Nieminen (Kraainem, Belgia) (przedstawiciele: M. de Abreu Caldas, D. de Abreu Caldas i J.-N. Louis, avocats)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 10 kwietnia 2014 r. w sprawie F-81/12 Risto Nieminen/Rada

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy oparty jest na naruszeniu prawa do obrony w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej zarzucił wnoszącemu odwołanie, że nie przedstawił w sposób wystraczający dowodów w celu wykazania oczywistego błędu w ocenie, mając w pełni wiedzę, że nie miał on realnych możliwości wykazania tego i odmawiając zobowiązania strony pozwanej do przedstawienia wszystkich istotnych dokumentów potrzebnych w celu dokonania oceny zasadności tego zarzutu.

               2.

               Zarzut drugi oparty jest na przeinaczeniu dowodów i elementów stanu faktycznego.


title: Sprawa T-576/12: Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2014 r. – Łaszkiewicz przeciwko OHIM – Capital Safety Group EMEA (PROTEKT) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego PROTEKT — Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe PROTECTA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/38

         Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2014 r. – Łaszkiewicz przeciwko OHIM – Capital Safety Group EMEA (PROTEKT)
   (Sprawa T-576/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego PROTEKT - Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe PROTECTA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009])
   2014/C 292/46
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Grzegorz Łaszkiewicz (Łódź, Polska) (przedstawiciel: J. Gwiazdowska, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Capital Safety Group EMEA SAS (Carros, Francja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 października 2012 r. (sprawa R 700/2011-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Capital Safety Group EMEA SAS a Grzegorzem Łaszkiewiczem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Grzegorz Łaszkiewicz zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 108 z 13.4.2013.


title: Sprawa T-30/09: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2009 r. — Engelhorn przeciwko OHIM — The Outdoor Group (peerstorm)

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/29

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2009 r. — Engelhorn przeciwko OHIM — The Outdoor Group (peerstorm)
   (Sprawa T-30/09)
   (2009/C 82/52)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Engelhorn KGaA (Mannheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Göpfert)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: The Outdoor Group Limited (Northampton, Zjednoczone Królestwo)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji R 167/2008-5 Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 października 2008 r. oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „peerstorm” dla towarów i usług z klasy 25 (wspólnotowy znak towarowy nr 4 115 382)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: The Outdoor Group Limited

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „PETER STORM” dla towarów z klasy 25 (wspólnotowy znak towarowy nr 833 566) oraz brytyjski znak towarowy „PETER STORM” dla towarów z klasy 18

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie zgłoszenia

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje żadne prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, oraz zasady 22 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 (2), ponieważ uzasadniające utrzymanie praw do znaku używanie nie zostało wykazane w wystarczający sposób.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1).


title: Sprawa C-196/06 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 9 marca 2007 r. — Alecansan SL przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), CompUSA Management Co (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Zgłoszenie graficznego znaku towarowego — Sprzeciw właściciela wcześniejszego krajowego graficznego znaku towarowego — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Brak — Brak podobieństwa między towarami i usługami oznaczanymi spornymi znakami towarowymi)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/24

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 9 marca 2007 r. — Alecansan SL przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), CompUSA Management Co
   (Sprawa C-196/06 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Zgłoszenie graficznego znaku towarowego - Sprzeciw właściciela wcześniejszego krajowego graficznego znaku towarowego - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Brak - Brak podobieństwa między towarami i usługami oznaczanymi spornymi znakami towarowymi)
   (2007/C 96/42)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Alecansan SL (przedstawiciele: P. Merino Baylos i A. Velázquez Ibáñez, abogados)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik), CompUSA Management Co
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 7 lutego 2006 r. w sprawie T-203/03 Alecasan przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę właściciela krajowego graficznego znaku towarowego COMP USA zarejestrowanego dla towarów w klasie 39 o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 24 marca 2003 r., nr R 711/2002-1 oddalającą odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów, który oddalił sprzeciw wobec rejestracji wspólnotowego graficznego znaku towarowego COMP USA dla towarów należących do klas 9 i 37 — Podobieństwo pomiędzy znakami towarowymi — Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, str. 1)
   Sentencja

               1.

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2.

               Alecansan SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 190 z 12.8.2006.


title: Sprawa C-431/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunals, Londyn (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 września 2008 r. — FG Wilson (Engineering) Ltd oraz Caterpillar EPG Ltd przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunals, Londyn (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 września 2008 r. — FG Wilson (Engineering) Ltd oraz Caterpillar EPG Ltd przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-431/08)
   (2008/C 327/23)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   VAT and Duties Tribunals, Londyn (zgodnie z wnioskiem Northern Ireland Tribunal Centre)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: FG Wilson (Engineering) Ltd, Caterpillar EPG Ltd

      Strona pozwana: The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w okolicznościach opisanych poniżej towary w niniejszej sprawie zostały nielegalnie usunięte spod dozoru celnego w rozumieniu art. 203 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (1) w związku z art. 865 rozporządzenia wykonawczego (2)?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy powstał dług celny w przywozie na podstawie art. 203 Wspólnotowego Kodeksu Celnego?

               3)

               W przypadku odpowiedzi twierdzących na pytania 1 i 2, czy Wspólnotowy Kodeks Celny, a w szczególności art. 78 ust. 3 zezwalają na sprostowanie zgłoszenia w celu skorygowania KPC a jeśli tak, to czy HMRC winno dokonać sprostowania zgłoszenia oraz uregulować sytuację?

               4)

               Jeśli nie może mieć miejsca uregulowanie sytuacji na podstawie art. 78 Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz biorąc pod uwagę, że istniał dług celny na podstawie art. 203, jak również biorąc pod uwagę, iż powszechnie wiadomo, że zaistniała sytuacja szczególna przewidziana przez art. 899 rozporządzenia wykonawczego, czy w okolicznościach oraz w świetle późniejszych ustaleń, sąd krajowy może stwierdzić, że nie nastąpiło ewidentne zaniedbanie na podstawie art. 239 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, a żądanie uregulowania należności celnej powinno zostać wycofane? W szczególności, przy rozważaniu, czy nastąpiło ewidentne zaniedbanie ze strony określonego przedsiębiorcy, czy właściwe organy uprawnione są do uwzględnienia okoliczności. że niedopełnienie obowiązku zachowania staranności oraz uchybienia w zakresie zarządzania po stronie organów skarbowych przyczyniły się do błędów skutkujących powstaniem długu celnego?

      (1)  Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253, s. 1).


title: Sprawa C-676/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 16 października 2013 r. w sprawie T-453/12 Zoo Sport Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), interwenient przed Sądem K-2 Corp., wniesione w dniu 17 grudnia 2013 r.

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 16 października 2013 r. w sprawie T-453/12 Zoo Sport Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), interwenient przed Sądem K-2 Corp., wniesione w dniu 17 grudnia 2013 r.
   (Sprawa C-676/13 P)
   2014/C 303/03
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Zoo Sport Ltd (przedstawiciel: I. Rungg, Rechtsanwalt)

      Inni uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory); K-2 Corp.
   Postanowieniem z dnia 15 lipca 2014 r. Trybunał (szósta izba) orzekł, że odwołanie jest niedopuszczalne.


title: Sprawa T-139/06: Skarga wniesiona w dniu  12 maja 2006 r.  — Francja przeciwko Komisji

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/31

         Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2006 r. — Francja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-139/06)
   (2006/C 165/62)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (Paryż, Francja) (Przedstawiciele: E. Belliard, pełnomocnik, G. de Bergues, pełnomocnik, S. Gasri, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności spornej decyzji ze względu na brak kompetencji Komisji;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności spornej decyzji ze względu na uchybienia proceduralne wynikające z naruszenia prawa do obrony;

               —

               ewentualnie, w dalszej kolejności, stwierdzenie nieważności spornej decyzji ze względu na to, że przyjęto w niej błędną ocenę środków podejmowanych przez Francję w celu pełnego wykonania wyroku z dnia 12 lipca 2005 r.;

               —

               ewentualnie, ponownie w dalszej kolejności, stwierdzenie nieważności spornej decyzji ze względu na to, że należało w niej przyjąć niższą kwotę okresowej kary pieniężnej;

               —

               ewentualnie, w ostateczności, obniżenie kwoty okresowej kary pieniężnej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania lub, w razie obniżenia przez Sąd kwoty okresowej kary pieniężnej, obciążenie każdej ze stron własnymi kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wyrokiem z dnia 11 czerwca 1991 r. (1), Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich stwierdził uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego nałożonym wspólnotowym ustawodawstwem z dziedziny polityki rybołówstwa. Wobec braku wykonania tego wyroku Komisja wniosła do Trybunału skargę na podstawie art. 228 WE i wyrokiem z dnia 12 lipca 2005 r. (2) na skarżącą nałożona została okresowa kara pieniężna, którą miała zapłacić Komisji za każdy okres sześciu miesięcy od chwili wydania wyroku, a także ryczałt. W następstwie tego wyroku Komisja prowadziła kontrole stanu wykonania przez skarżącą wyroku Trybunału z dnia 11 czerwca 1991 r. i stwierdziwszy, że skarżąca nie wykonała go w pełni, skierowała do niej decyzję wzywającą do zapłaty kar pieniężnych nałożonych na nią przez Trybunał Sprawiedliwości wyrokiem z dnia 12 lipca 2005 r. Jest to zaskarżona decyzja.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi szereg zarzutów.
   Podnosi ona przede wszystkim, że należy stwierdzić nieważność spornej decyzji ze względu na brak kompetencji Komisji, ponieważ nie może ona wydawać decyzji zobowiązującej państwo członkowskie do uiszczenia okresowej kary pieniężnej nałożonej przez Trybunał w trybie art. 228 WE. Utrzymuje ona, że na podstawie art. 228 wyłącznie Trybunał posiada kompetencje do domagania się takiej zapłaty, ponieważ wymaga to uprzedniego stwierdzenia utrzymywania się uchybienia.
   Ewentualnie, skarżąca ponosi uchybienia proceduralne przy wydawaniu przez Komisję decyzji, wynikające z naruszenia prawa do obrony, ponieważ nie umożliwiono władzom francuskim skutecznego przedstawienia uwag zanim sporna decyzja została wydana.
   Ewentualnie, w dalszej kolejności, skarżąca podnosi zarzut dokonania przez Komisję błędnej oceny środków podejmowanych przez Francję w celu pełnego wykonania wyroku Trybunału.
   Ewentualnie, ponownie w dalszej kolejności, skarżąca podnosi, że biorąc pod uwagę podjęte przez nią od chwili wydania wyroku Trybunału środki wykonawcze, Komisja powinna była ustalić kwotę okresowej kary pieniężnej w mniejszym wymiarze.
   Wreszcie, ewentualnie i w ostateczności, skarżąca uważa, że gdyby Sąd uznał, że Komisja nie ma prawa samodzielnie obniżyć kwoty okresowej kary pieniężnej nałożonej wyrokiem Trybunału, to Sąd powinien sam tego dokonać w ramach nieograniczonego prawa orzekania.

      (1)  Sprawa C-64/88 Komisja przeciwko Francji, Rec. str. I-02727

      (2)  Sprawa C-304/02 Komisja przeciwko Francji, Rec. str. I-06263


title: Sprawa F-39/12: Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2012 r. — ZZ przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/38

         Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2012 r. — ZZ przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa F-39/12)
   2012/C 138/89
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: D. Abreu Caldas, S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Trybunał Obrachunkowy

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Obrachunkowego o odmowie uwzględnienia wniosku mającego na celu uznanie istnienia niezgodnego z prawem zachowania, które zdaniem strony skarżącej wyrządziło jej szkodę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o nieuwzględnieniu zażalenia z dnia 7 grudnia 2011 r., skierowanego przeciwko decyzji o odmowie uwzględnienia wniosku strony skarżącej mającego na celu uznanie istnienia niezgodnego z prawem zachowania po stronie Trybunału Obrachunkowego, które zdaniem strony skarżącej wyrządziło jej szkodę i powoduje powstanie pozaumownej odpowiedzialności Unii Europejskiej;

               —

               zasądzenie od Trybunału Obrachunkowego zadośćuczynienia za krzywdę w wysokości 50 000 EUR oraz odszkodowania w wysokości równej, po pierwsze, różnicy między wynagrodzeniem, jakiego mogłaby domagać się strona skarżąca, gdyby jej kariera rozwijała się w sposób przeciętny a jej obecnym stopniem, a po drugie różnicy między wynagrodzeniem, jakiego mogłaby domagać się strona skarżąca, gdyby kontynuowała karierę aż do ustawowego wieku emerytalnego, a jej obecną emeryturą;

               —

               obciążenie Trybunału Obrachunkowego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-527/13: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia – Hiszpania) – Lourdes Cachaldora Fernández/Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS) (Odesłanie prejudycjalne — Pracownicy płci męskiej i pracownicy płci żeńskiej — Równość traktowania w zakresie zabezpieczenia społecznego — Dyrektywa 79/7/EWG — Artykuł 4 — Dyrektywa 97/81/WE — Porozumienie ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Ustalanie wysokości świadczeń — System zaliczania przerw w odprowadzaniu składek — Pracownicy zatrudnieni w niepełnym oraz w pełnym wymiarze czasu pracy)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia – Hiszpania) – Lourdes Cachaldora Fernández/Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS)
   (Sprawa C-527/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Pracownicy płci męskiej i pracownicy płci żeńskiej - Równość traktowania w zakresie zabezpieczenia społecznego - Dyrektywa 79/7/EWG - Artykuł 4 - Dyrektywa 97/81/WE - Porozumienie ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Ustalanie wysokości świadczeń - System zaliczania przerw w odprowadzaniu składek - Pracownicy zatrudnieni w niepełnym oraz w pełnym wymiarze czasu pracy))
   (2015/C 198/07)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Galicia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lourdes Cachaldora Fernández

      Strona pozwana: Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS)

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy Rady 79/9/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym stanowiącym, że przerwy w odprowadzaniu składek, które miały miejsce w okresie odniesienia stosowanym do celów ustalenia wymiaru renty z tytułu niezdolności do pracy, następujące po okresie zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy, zaliczane są w wysokości obowiązującej minimalnej podstawy składki z zastosowaniem współczynnika obniżającego dotyczącego tego zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy, podczas gdy jeżeli takie przerwy następują po okresie zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, nie stosuje się takiego obniżenia.

               2)

               Porozumienie ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze [czasu pracy], zawarte w załączniku do dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze [czasu pracy] zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę Rady 98/23/WE z dnia 7 kwietnia 1998 r., należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje ono swoim zakresem stosowania przepisów państwa członkowskiego stanowiących, że przerwy w odprowadzaniu składek, które miały miejsce w okresie odniesienia stosowanym do celów ustalenia wymiaru renty z tytułu niezdolności do pracy, następujące po okresie zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy, zaliczane są w wysokości obowiązującej minimalnej podstawy składki z zastosowaniem współczynnika obniżającego dotyczącego tego zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy, podczas gdy jeżeli takie przerwy następują po okresie zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, nie stosuje się takiego obniżenia.

      (1)  Dz.U. C 9 z 11.1.2014.


title: Sprawa T-72/11: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2012 r. — Sogepi Consulting y Publicidad przeciwko OHIM (ESPETEC) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ESPETEC — Względna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               20.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/8

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2012 r. — Sogepi Consulting y Publicidad przeciwko OHIM (ESPETEC)
   (Sprawa T-72/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ESPETEC - Względna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 319/13
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Sogepi Consulting y Publicidad, SL (Vic, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci J. de Oliveira Vaz Miranda Sousa, T. Barceló Rebaque i N. Esteve Manasanch, następnie adwokaci J. de Oliveira Vaz Miranda Sousa i N. Esteve Manasanch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 listopada 2010 r. (sprawa R 312/2010-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego ESPETEC jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Sogepi Consulting y Publicidad, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 113 z 9.4.2011.


title: Sprawa T-357/16: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2016 r. – Punch Powertrain/Komisja

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/41

         Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2016 r. – Punch Powertrain/Komisja
   (Sprawa T-357/16)
   (2016/C 296/52)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Punch Powertrain (przedstawiciele: adwokaci H. Viaene, B. Hoorelbeke, D. Gillet i F. Verhaegen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarga o stwierdzenie nieważności jest dopuszczalna;

               —

               stwierdzenie nieważności opublikowanej na stronie internetowej Komisji Europejskiej w dniu 4 maja 2016 r. decyzji Komisji Europejskiej SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie wdrożonego przez Belgię systemu pomocy państwa dotyczącego zwolnienia z podatku nadwyżek zysku;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 1 lit. d) rozporządzenia 2015/1589 (1), art. 107 ust. 1 TFUE i art. 296 TFUE, polegającego na tym, że Komisja błędnie zakwalifikowała sporny środek jako system pomocy.

                           —

                           Komisja narusza art. 1 lit. d) rozporządzenia 2015/1589 i art. 107 ust. 1 TFUE, gdyż błędnie kwalifikuje sporny środek jako system pomocy. Sporna pomoc nie może zostać przyznana wyłącznie na podstawie art. 185 § 2 lit. b) Wetboek van inkomstenbelastingen van 1992 (ustawy o podatku dochodowym z 1992 r.), lecz wymaga dalszych środków wykonawczych do zastosowania tego przepisu.

                           —

                           Komisja narusza art. 296 TFUE, ponieważ przedstawione przez nią uzasadnienie jest wewnętrznie sprzeczne. Sprzeczność ta polega na tym, że przy ocenie kryterium selektywności Komisja nie wyjaśniła, dlaczego stoi na stanowisku, że podstawą indywidualnych interpretacji podatkowych nie był bezpośrednio art. 185 § 2 lit. b) Wetboek van inkomstenbelastingen van 1992, mimo że przy ocenie istnienia systemu pomocy przyjmuje, że wskazany przepis nie wymaga dalszych środków wykonawczych.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE i wynikającego z art. 296 TFUE obowiązku uzasadnienia, polegającego na tym, że Komisja nie oceniła prawidłowo istnienia korzyści.

                           —

                           Komisja nie zbadała, czy sporny środek pomocy rzeczywiście prowadzi do przyznania korzyści w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE przedsiębiorstwom, wobec których został zastosowany. Przesłanka ta jest jednak istotnym elementem pomocy pastwa, wobec czego Komisja musi ją zbadać, aby mogła stwierdzić istnienie pomocy państwa, gdyż w przeciwnym wypadku narusza ciążący na niej na mocy art. 296 TFUE obowiązek uzasadnienia.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE i obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 296 TFUE, polegającego na tym, że Komisja nie oceniła prawidłowo selektywnego charakteru spornego środka.

                           —

                           Artykuł 185 § 2 lit. b) Wetboek van de inkomstenbelastingen 1992 i ustanowiony w nim system zwolnienia z podatku nadwyżek zysku jest dostępny dla wszystkich przedsiębiorstw, które znajdują się w sytuacji porównywalnej pod względem faktycznym i prawnym i które realizują transakcje gospodarcze objęte zakresem spornego środka. Sporny środek nie jest więc ograniczony do określonych przedsiębiorstw, które można wyselekcjonować na podstawie konkretnych cech, wobec czego nie jest on selektywny w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

                           —

                           Tytułem zarzutu posiłkowego skarżąca podnosi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie poprzez ustalenie, że zwolnienie z opodatkowania nadmiernych zysków nie jest częścią regulacji referencyjnej. Zwolnienie z opodatkowania nadmiernych zysków na podstawie efektów synergii i korzyści skali przy zastosowaniu zasady ceny rynkowej jest istotną częścią przepisów określających całkowitą wysokość podlegającego opodatkowaniu dochodu, wobec czego nie może być postrzegane jako prowadzące do selektywności odstępstwo od regulacji referencyjnej.

                           —

                           Tytułem dalszego zarzutu posiłkowego skarżąca podnosi, że Komisja nie może wykazać, iż belgijska komisja interpretacji podatkowych błędnie zastosowała zasadę ceny rynkowej przy zastosowaniu art. 185 § 2 lit. b) Wetboek van de inkomstenbelastingen 1992. Argumentacja Komisji jest niespójna; uwzględnione są przy tym wprawdzie ważne aspekty, ale wzajemnie one sobie przeczą albo nie wykazują wymaganej spójności.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady pewności prawa poprzez nałożenie obowiązku odzyskania pomocy.

                           —

                           Zgodnie ze stałą praktyką decyzyjną Komisji, w której uznana w prawie międzynarodowym zasada ceny rynkowej nie była poddana dyskusji, nakazanie odzyskania rzekomej pomocy w niniejszej sprawie oznaczać będzie naruszenie zasady pewności prawa. W świetle dotychczasowej praktyki decyzyjnej i orzecznictwa nie można było bowiem przewidzieć, by art. 185 ust. 2 lit. b) Wetboek van de inkomstenbelastingen 1992 naruszał art. 107 TFUE.

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).