title: Sprawa C-643/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Veszprémi Törvényszé – Węgry) – ENERGOTT Fejlesztő és Vagyonkezelő Kft/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/24

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Veszprémi Törvényszé – Węgry) – ENERGOTT Fejlesztő és Vagyonkezelő Kft/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-643/20) (1)

      (2022/C 51/33)
      Język postępowania: węgierski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 98 z 22.3.2021.


title: Sprawa T-230/21: Wyrok Sądu z dnia 1 grudnia 2021 r. – Jalkh / Parlament [Prawo instytucjonalne – Członek Parlamentu – Przywileje i immunitety – Decyzja o uchyleniu immunitetu parlamentarnego – Artykuły 8 i 9 protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii – Procedura uchylenia immunitetu – Oczywisty błąd w ocenie]

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/32

      Wyrok Sądu z dnia 1 grudnia 2021 r. – Jalkh / Parlament
      (Sprawa T-230/21) (1)

      (Prawo instytucjonalne - Członek Parlamentu - Przywileje i immunitety - Decyzja o uchyleniu immunitetu parlamentarnego - Artykuły 8 i 9 protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii - Procedura uchylenia immunitetu - Oczywisty błąd w ocenie)
      (2022/C 51/45)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Jean-François Jalkh (Gretz-Armainvilliers, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Lorenz i A.M. Dumbrăvan, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu P9_TA(2021)0092 z dnia 25 marca 2021 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu skarżącego [2020/2110(IMM)].

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Jean-François Jalkh zostaje obciążony kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 242 z 21.6.2021.


title: Sprawa T-714/21: Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2021 r. – AL/Komisja

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/33

      Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2021 r. – AL/Komisja
      (Sprawa T-714/21)
      (2022/C 51/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: AL (przedstawiciel: adwokat R. Rata)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  przede wszystkim stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 4 sierpnia 2021 r. (ref. Ares (2021) 4962656) w odpowiedzi na zażalenie skarżącego w rozumieniu art. 90 ust. 2 na decyzję PMO z dnia 11 stycznia 2021 r. (1).

                  —

                  zobowiązanie strony pozwanej do ujawnienia i przedstawienia i) dokumentacji w związku z obliczeniami stanowiącymi podstawę decyzji PMO z dnia 21 listopada 2019 r.; oraz ii) pełnego tekstu „odpowiedzi DG HR na inne zażalenie”, na której część powołało się PMO w wiadomości elektronicznej z dnia 8 października 2020 r.;

                  —

                  zobowiązanie strony pozwanej do ustalenia przewidywanego kosztu środków utrzymania w okresie od 1 listopada 2020 r. do 30 września 2021 r. w oparciu o miejsce zamieszkania matki strony skarżącej w Belgii; oraz

                  —

                  zobowiązanie strony pozwanej do wypłaty świadczenia na rzecz jego matki traktowanej jak dziecko pozostające na utrzymaniu w okresie od 1 listopada 2020 r. do 30 września 2021 r.;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez stronę pozwaną art. 2 ust. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego oraz decyzji Komisji z dnia 15 kwietnia 2014 r. w sprawie ogólnych przepisów wykonawczych dotyczących osoby traktowanej jako dziecko pozostające na utrzymaniu w zakresie, w jakim przy obliczaniu kosztów utrzymania matki strony skarżącej strona pozwana błędnie przyjęła, że miejsce zamieszkania matki skarżącej znajduje się w Rumunii, nie w Belgii. Ponadto Komisja popełniła błąd, przyjmując, że koszty utrzymania matki strony skarżącej wynoszą 50 % podstawowego wynagrodzenia urzędnika w pierwszym szczeblu zaszeregowania w ramach grupy AST 1, skorygowanego w wyniku zastosowania współczynnika dla Rumunii, ponieważ matka strony skarżącej stale zamieszkiwała w jej gospodarstwie domowym, wobec czego należało przyjąć 40 % podstawowego wynagrodzenia (bez korekty).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 85 regulaminu pracowniczego w zakresie, w jakim strona skarżąca ani nie była świadoma, że nie istniały uzasadnione podstawy do wypłaty dodatku na zakwaterowanie za okres od 1 listopada 2019 do 31 października 2020 r., ani też nadpłata nie była tak oczywista, że nie mogła ona być jej świadoma.

         (1)  Przypis redakcyjny: sporna decyzja dotyczy wypłaty dodatków rodzinnych na podstawie art. 2 ust. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-750/21: Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2021 r. – Beauty Biosciences/EUIPO – Société de Recherche Cosmétique (BIO-BEAUTÉ)

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/34

      Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2021 r. – Beauty Biosciences/EUIPO – Société de Recherche Cosmétique (BIO-BEAUTÉ)
      (Sprawa T-750/21)
      (2022/C 51/47)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Beauty Biosciences LLC (Dallas, Teksas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat D. Mărginean)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Société de Recherche Cosmétique SARL (Luksemburg, Luksemburg)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „BIO-BEAUTÉ” – unijny znak towarowy nr 13 609 631

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 września 2021 r. w sprawach połączonych R 1871/2020-4 i R 1891/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  częściowe stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w ten sposób, że prawo do spornego znaku towarowego zostanie unieważnione dla towarów należących do klasy 3: „środki do czyszczenia zębów; olejki eteryczne; perfumy, woda toaletowa, woda kolońska; kadzidełka; woda perfumowana”;

                  —

                  częściowe stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w ten sposób, że prawo do spornego znaku towarowego zostanie unieważnione dla towarów należących do klasy 3: „kosmetyki; dezodoranty do pielęgnacji ciała; wyciągi z roślin do celów kosmetycznych; mydła, mleczko oczyszczające do celów kosmetycznych; kremy kosmetyczne, żele, mleczka, balsamy, maseczki, pomady, pudry, serum i preparaty do pielęgnacji skóry; preparaty przeciwzmarszczkowe; preparaty kosmetyczne do pielęgnacji ust; preparaty do samoopalania (kosmetyki), preparaty po opalaniu (kosmetyki); preparaty kosmetyczne do odchudzania; preparaty do depilacji; produkty do włosów (preparaty do pielęgnacji włosów i skóry głowy); preparaty kosmetyczne do kąpieli; kosmetyki do makijażu i preparaty do demakijażu; preparaty do golenia i po goleniu”;

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji w ten sposób, że prawo do spornego znaku towarowego zostanie unieważnione dla towarów należących do klasy 3: „środki do czyszczenia zębów; olejki eteryczne; perfumy, woda toaletowa, woda kolońska; kadzidełka; woda perfumowana”;

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji i zmianę jej w ten sposób, że prawo do spornego znaku towarowego zostanie unieważnione dla towarów należących do klasy 3: „kosmetyki; dezodoranty do pielęgnacji ciała; wyciągi z roślin do celów kosmetycznych; mydła, mleczko oczyszczające do celów kosmetycznych; kremy kosmetyczne, żele, mleczka, balsamy, maseczki, pomady, pudry, serum i preparaty do pielęgnacji skóry; preparaty przeciwzmarszczkowe; preparaty kosmetyczne do pielęgnacji ust; preparaty do samoopalania (kosmetyki), preparaty po opalaniu (kosmetyki); preparaty kosmetyczne do odchudzania; preparaty do depilacji; produkty do włosów (preparaty do pielęgnacji włosów i skóry głowy); preparaty kosmetyczne do kąpieli; kosmetyki do makijażu i preparaty do demakijażu; preparaty do golenia i po goleniu”;

                  —

                  obciążenie Société de Recherche Cosmétique S.A.R.L. kosztami poniesionymi przez Beauty Biosciences LLC w ramach niniejszego postępowania, w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą oraz w postępowaniu przed Wydziałem Unieważnień.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie oceniła, że unijny znak towarowy nr 13 609 631 BIO-BEAUTÉ nie ma charakteru opisowego w odniesieniu do towarów należących do klasy 3: „środki do czyszczenia zębów; olejki eteryczne; perfumy, woda toaletowa, woda kolońska; kadzidełka; woda perfumowana”;

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie oceniła, że unijny znak towarowy nr 13 609 631 BIO-BEAUTÉ nie jest pozbawiony charakteru odróżniającego w odniesieniu do towarów należących do klasy 3: „środki do czyszczenia zębów; olejki eteryczne; perfumy, woda toaletowa, woda kolońska; kadzidełka; woda perfumowana”;

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 3 i art. 59 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie oceniła, że unijny znak towarowy nr 13 609 631 BIO-BEAUTÉ uzyskał charakter odróżniający w odniesieniu do towarów należących do klasy 3: „kosmetyki; dezodoranty do pielęgnacji ciała; wyciągi z roślin do celów kosmetycznych; mydła, mleczko oczyszczające do celów kosmetycznych; kremy kosmetyczne, żele, mleczka, balsamy, maseczki, pomady, pudry, serum i preparaty do pielęgnacji skóry; preparaty przeciwzmarszczkowe; preparaty kosmetyczne do pielęgnacji ust; preparaty do samoopalania (kosmetyki), preparaty po opalaniu (kosmetyki); preparaty kosmetyczne do odchudzania; preparaty do depilacji; produkty do włosów (preparaty do pielęgnacji włosów i skóry głowy); preparaty kosmetyczne do kąpieli; kosmetyki do makijażu i preparaty do demakijażu; preparaty do golenia i po goleniu”.


title: Sprawa T-754/21: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2021 r. – Peace United / EUIPO – 1906 Collins (bâoli)

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/35

      Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2021 r. – Peace United / EUIPO – 1906 Collins (bâoli)
      (Sprawa T-754/21)
      (2022/C 51/48)
      Język skargi: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Peace United Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat M. Artzimovitch)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: 1906 Collins LLC (Miami, Floryda, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy bâoli – unijny znak towarowy nr 6 619 977

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 września 2021 r. w sprawie R 275/2020-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim wskutek różnych błędów w ocenie okoliczności faktycznych i naruszeń prawa oraz naruszenia zasady dobrej administracji izba odwoławcza uznała, że unijny znak towarowy nr 6 619 977 bâoli nie był rzeczywiście używany w spornym okresie dla zgłoszonych usług z klas 41 i 43;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 63 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w zakresie, w jakim izba odwoławcza popełniła błąd w ocenie w odniesieniu do postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku stanowiącego nadużycie;

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w zakresie, w jakim izba odwoławcza popełniła błąd w ocenie w odniesieniu do rzeczywistego używania znaku towarowego.


title: Sprawa T-758/21: Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2021 r. – Dorsum/EUIPO – ID Quantique (Clavis)

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/36

      Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2021 r. – Dorsum/EUIPO – ID Quantique (Clavis)
      (Sprawa T-758/21)
      (2022/C 51/49)
      Język skargi: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Dorsum Informatikai Fejlesztő és Szolgáltató Zrt. (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciel: adwokat Gy. Hajdu)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: ID Quantique SA (Carouge, Szwajcaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Clavis” – zgłoszenie nr 18064876

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 września 2021 r. w sprawie R 189/2021-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Tytułem żądania głównego, zmianę zaskarżonej decyzji uwzględnienie skargi wniesionej przez stronę skarżącą;

                  —

                  Tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i objęcie skutkami tego stwierdzenia również decyzji EUIPO z dnia 27 listopada 2020 r.

                  —

                  nakazanie zwrotu kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 47 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 107 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 95 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenia istotnych wymogów proceduralnych.


title: Sprawa T-760/21: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2021 r. – DCM Film Distribution/Komisja

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/37

      Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2021 r. – DCM Film Distribution/Komisja
      (Sprawa T-760/21)
      (2022/C 51/50)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: DCM Film Distribution (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Huttenlauch, M. Klasse i P. Hesse)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2021) 7095 final z dnia 28 września 2021 r. w sprawie kontroli legalności aktu Europejskiej Agencji Wykonawczej ds. Edukacji i Kultury na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 (1), zgodnie z art. 264 ust. 1 TFUE; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że interpretacja przez Komisję pojęcia „spółki europejskiej” jest niezgodna z wytycznymi i programem pracy.

                              —

                              Strona skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła prawo, interpretując kryterium narodowości w ten sposób, że odnosi się ono tylko do osób fizycznych będących właścicielami spółki-wnioskodawcy. Komisja błędnie przyjęła zatem, że termin „własność” oznacza „własność ostateczną”. Przedstawione sformułowanie nie pozwala uznać, że dla zakwalifikowania skarżącej jako spółki europejskiej decydujące znaczenie ma narodowość „ostatecznych wspólników” a nie tylko narodowość bezpośrednich wspólników. Zawężająca wykładnia Komisji nie tylko nie znajduje potwierdzenia w sformułowaniu, ale także jest niespójna i sprzeczna ze zwykłym znaczeniem określonych w prawie Unii terminów „narodowość”, „przedsiębiorstwo unijne” i „utwór europejski”.

                  2.

                  Zarzut drugi, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że przedstawiona przez Komisję wykładnia pojęcia „spółki europejskiej” jest niezgodna z prawem Unii mającym wyższą rangę.

                              —

                              Według strony skarżącej zaskarżona decyzja stoi na przeszkodzie realizacji celów obowiązującego prawa Unii, ponieważ opiera się ona na błędnej wykładni i nie uwzględnia we właściwym stopniu okoliczności faktycznych sprawy.

                  3.

                  Zarzut trzeci, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że decyzja Komisji stoi w sprzeczności z rozporządzeniem (UE) nr 1295/2013 (2) leżącym u podstaw programu finansowania mediów „Kreatywna Europa”.

                              —

                              Strona skarżąca podnosi, że uznanie narodowości ostatecznych właścicieli spółki-wnioskodawcy za kryterium kwalifikujące do objęcia finansowaniem nie ma żadnych podstaw w rozporządzeniu nr 1295/2013 i że w rzeczywistości sprzeciwia się ono koncepcji spójnego wdrażania ogólnych i szczegółowych celów podprogramu MEDIA realizowanego w ramach programu „Kreatywna Europa”.

                  4.

                  Zarzut czwarty, w myśl którego decyzja Komisji narusza także wymogi rozporządzenia (UE, Euratom) 2018/1046 (3).

                              —

                              Strona skarżąca podnosi, że dokonana przez Komisję wykładnia kryteriów kwalifikowalności nie jest zgodna z zasadami równego traktowania i niedyskryminacji, których Komisja powinna przestrzegać w swych decyzjach dotyczących finansowania w drodze dotacji.

                  5.

                  Zarzut piąty, według którego decyzja Komisji narusza art. 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                              —

                              Strona skarżąca podnosi, że decyzja Komisji prowadzi do odmiennego traktowania podobnych sytuacji ze szkodą dla określonych podmiotów, co nie jest obiektywnie uzasadnione.

                  6.

                  Zarzut szósty, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja wykroczyła poza granice swych uprawnień dyskrecjonalnych.

                              —

                              Strona skarżąca podnosi, że wybierając wykładnię pomijającą prawo Unii i stojącą z nim w sprzeczności, pomimo tego, że możliwe było przyjęcie kilku alternatywnych, spójnych z prawem Unii wykładni, Komisja nadużyła przysługujących jej uprawnień dyskrecjonalnych.

                  7.

                  Zarzut siódmy, według którego decyzja Komisji narusza zasadę proporcjonalności.

                              —

                              Strona skarżąca twierdzi, że przyznanie finansowania pod warunkiem uniemożliwienia przekazywania zysków do państw trzecich byłoby równie skutecznym lecz mniej dotkliwym środkiem.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiające statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi (Dz.U. 2003, L 11, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1295/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. ustanawiające program „Kreatywna Europa” (2014–2020) i uchylające decyzje nr 1718/2006/WE, nr 1855/2006/WE i nr 1041/2009/WE (Dz.U. 2013, L 347, s. 221).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. 2018, L 193, s. 1).


title: Sprawa T-761/21: Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2021 r. – Courtois i in./Komisja

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/38

      Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2021 r. – Courtois i in./Komisja
      (Sprawa T-761/21)
      (2022/C 51/51)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Fabien Courtois (Rueil-Malmaison, Francja) i 2088 innych skarżących (przedstawiciel: adwokat A. Durand)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  uznanie ich skarg za dopuszczalne i zasadne;

                  —

                  stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji odmownej z dnia 24 września 2021 r. polegającej na braku odpowiedzi na ponowny wniosek złożony przez skarżących w dniu 13 sierpnia 2021 r.;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania w niniejszej sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący dopuszczalności skargi. Skarżący podnoszą w tym względzie ich interes prawny wynikający ze statusu wnioskodawców uprawionych do wszczęcia postępowania sądowego w rozumieniu art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem 1049/2001”) oraz ze statusu adresatów zaskarżonego aktu w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE. Skarżący wskazują ponadto, że interes prawny przysługuje im w związku z odmową przyznania dostępu do dokumentów udzieloną przez Komisję w dorozumianej decyzji odmownej z dnia 24 września 2021 r. oraz z naruszeniem ich praw podstawowych przez zaskarżoną decyzję.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący wewnętrznej zgodności z prawem decyzji Komisji. Skarżący podnoszą, że Komisja naruszyła ich prawo dostępu do dokumentów opierając się na niepełnych i błędnych przesłankach. Skarżący dodają, że powołują się na nadrzędne interesy publiczne uzasadniające dostęp do dokumentów. Wreszcie skarżący wskazują, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności ze względu na to, że jej działania wykroczyły poza to, co było konieczne dla osiągnięcia jej celów.

         (1)  Dz.U. 2001, L 145, s. 43.


title: Sprawa T-769/21: Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2021 r. – Euranimi/Komisja

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/39

      Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2021 r. – Euranimi/Komisja
      (Sprawa T-769/21)
      (2022/C 51/52)
      Język postępowania:angielski

         Strony

         Strona skarżąca: European Association of Non-Integrated Metal Importers & distributors (Euranimi) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: M. Campa, D. Rovetta, P. Gjørtler, V. Villante, lawyers)

         Strona przeciwna: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/1483 z dnia 15 września 2021 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajwanu w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/1483 z dnia 15 września 2021 r. (1) strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 11 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. (2) – oczywisty błąd w ocenie ze strony służb Komisji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 3 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w zakresie oceny szkody i związku przyczynowego zarówno dla produktów chińskich, jak i tajwańskich – oczywisty błąd w ocenie.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 2 ust. 6a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w odniesieniu do statusu prawnego sprawozdania, w którym Komisja Europejska stwierdza istnienie znaczących zakłóceń na rynku w określonym państwie lub w określonym sektorze w tym państwie oraz wykorzystania takich sprawozdań do stwierdzenia dumpingu.

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2021/1483 z dnia 15 września 2021 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajwanu w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 (Dz.U. 2021 L 327, s. 1)

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016 L 176, s. 21)


title: Sprawa T-770/21: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2021 r. – OC/ESDZ

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/40

      Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2021 r. – OC/ESDZ
      (Sprawa T-770/21)
      (2022/C 51/53)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: OC (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i N. Flandin)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi;

            w konsekwencji,

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 10 września 2020 r., doręczonej w dniu 11 lutego 2021 r., w której organ powołujący oddalił wniosek skarżącej o udzielenie wsparcia złożony na podstawie art. 24 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej;

                  —

                  w stosownym razie, stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 31 sierpnia 2021 r. oddalającej zażalenie skarżącej z dnia 6 maja 2021 r. na decyzję z dnia 10 września 2021 r.;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, naruszenia obowiązku uzasadnienia i prawa do bycia wysłuchanym.

                  2.

                  Zarzut drugi, naruszenia procedury i norm kompetencyjnych w zakresie podziału uprawnień. Skarżąca podnosi w tym względzie, że sekretarz generalny ESDZ powinien był podjąć decyzję o wszczęciu dochodzenia administracyjnego.

                  3.

                  Zarzut trzeci, popełnienia przez ESDZ oczywistych błędów w ocenie w kwestii przyjętej definicji mobbingu i naruszenia art. 12a regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.

                  4.

                  Zarzut czwarty, naruszenia obowiązku dbałości.


title: Sprawa T-777/21: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2021 r. – Trend Glass/EUIPO (ECO STORAGE)

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/40

      Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2021 r. – Trend Glass/EUIPO (ECO STORAGE)
      (Sprawa T-777/21)
      (2022/C 51/54)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Trend Glass sp. z o.o. (Radom, Polska) (przedstawiciel: J. Gwiazdowska, radca prawny)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ECO STORAGE – zgłoszenie nr 18 324 347

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 października 2021 r. w sprawie R 1315/2021-4

         Żądanie

      Skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości i wydanie ostatecznego wyroku poprzez dopuszczenie do rejestracji zgłoszenia znaku towarowego Unii Europejskiej nr 18 324 347;

                  —

                  ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym także kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą oraz Wydziałem Działań Operacyjnych EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) w zw. z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 33 ust. 2 i 7 i art. 42 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 i art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 20 i art. 41 ust. 1 i ust. 2 lit. a) i c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w tym prawa do bycia wysłuchanym, obowiązku uzasadniania swoich decyzji, zasady dobrej administracji, pewności prawa i równości traktowania.


title: Sprawa C-289/20: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 listopada 2021 r (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Paris – Francja) – IB/FA [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 – Jurysdykcja do rozpoznania pozwu lub wniosku o rozwód – Artykuł 3 ust. 1 lit. a) – Pojęcie „zwykłego pobytu” powoda lub wnioskodawcy]

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/10

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 listopada 2021 r (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Paris – Francja) – IB/FA
      (Sprawa C-289/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 - Jurysdykcja do rozpoznania pozwu lub wniosku o rozwód - Artykuł 3 ust. 1 lit. a) - Pojęcie „zwykłego pobytu” powoda lub wnioskodawcy)
      (2022/C 51/12)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d'appel de Paris

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: IB

         Strona pozwana: FA

         Sentencja

      Artykuł 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, należy interpretować w ten sposób, że małżonek, który dzieli swoje życie między dwa państwa członkowskie, może mieć miejsce zwykłego pobytu tylko w jednym z tych państw członkowskich, co oznacza, że jedynie sądy państwa członkowskiego, na którego terytorium znajduje się to miejsce zwykłego pobytu, posiadają jurysdykcję do orzekania w przedmiocie wniosku o rozwiązanie związku małżeńskiego.

         (1)  Dz.U. C 297 z 7.9.2020.


title: Sprawa C-334/20: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 25 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Veszprémi Törvényszék – Węgry) – Amper Metal Kft / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága [Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 2 – Transakcja podlegająca opodatkowaniu VAT – Pojęcie – Artykuł 168 lit. a) i art. 176 – Prawo do odliczenia naliczonego VAT – Odmowa – Usługi reklamowe uznane za nadmiernie kosztowne i bezużyteczne przez organ podatkowy – Brak obrotu wygenerowanego na rzecz podatnika]

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/11

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 25 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Veszprémi Törvényszék – Węgry) – Amper Metal Kft / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-334/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 2 - Transakcja podlegająca opodatkowaniu VAT - Pojęcie - Artykuł 168 lit. a) i art. 176 - Prawo do odliczenia naliczonego VAT - Odmowa - Usługi reklamowe uznane za nadmiernie kosztowne i bezużyteczne przez organ podatkowy - Brak obrotu wygenerowanego na rzecz podatnika)
      (2022/C 51/13)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Veszprémi Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Amper Metal Kft

         Druga strona postępowania: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Sentencja

      Artykuł 168 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że podatnik może odliczyć podatek od wartości dodanej (VAT) naliczony z tytułu usług reklamowych, jeżeli takie świadczenie usług stanowi transakcję podlegającą VAT w rozumieniu art. 2 dyrektywy 2006/112 i pozostaje w bezpośrednim i ścisłym związku z jedną lub kilkoma realizowanymi przez niego opodatkowanymi transakcjami lub z całą działalnością gospodarczą tego podatnika z tytułu kosztów ogólnych, przy czym nie należy brać pod uwagę okoliczności, że cena zafakturowana za te usługi jest nadmierna w stosunku do wartości referencyjnej określonej przez krajowy organ podatkowy lub że te usługi nie doprowadziły do zwiększenia obrotu tego podatnika.

         (1)  Dz.U. C 423 z 7.12.2020.


title: Sprawa C-372/20: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht – Austria) – QY/Finanzamt Österreich, anciennement Finanzamt Wien für den 8., 16. und 17. Bezirk [Odesłanie prejudycjalne – Artykuły 45 i 48 TFUE – Swobodny przepływ pracowników – Równość traktowania – Świadczenia rodzinne przyznawane pracownikom organizacji humanitarnych, którzy zabierają członków swojej rodziny do miejsca pełnienia misji w państwie trzecim – Zniesienie – Artykuł 288 akapit drugi TFUE – Akty prawne Unii – Zakres stosowania rozporządzeń – Przepisy krajowe, których podmiotowy zakres stosowania jest szerszy niż zakres stosowania rozporządzenia – Przesłanki – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Artykuł 11 ust. 3 lit. a) i e) – Zakres stosowania – Pracownica będąca obywatelką państwa członkowskiego zatrudniona jako pracownica organizacji humanitarnej przez pracodawcę mającego siedzibę w innym państwie członkowskim, skierowana do pełnienia misji w państwie trzecim – Artykuł 68 ust. 3 – Prawo wnioskodawcy ubiegającego się o świadczenia rodzinne do złożenia jednego wniosku do instytucji państwa członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie na zasadzie pierwszeństwa, lub do instytucji państwa członkowskiego właściwego w dalszej kolejności]

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/11

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht – Austria) – QY/Finanzamt Österreich, anciennement Finanzamt Wien für den 8., 16. und 17. Bezirk
      (Sprawa C-372/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 45 i 48 TFUE - Swobodny przepływ pracowników - Równość traktowania - Świadczenia rodzinne przyznawane pracownikom organizacji humanitarnych, którzy zabierają członków swojej rodziny do miejsca pełnienia misji w państwie trzecim - Zniesienie - Artykuł 288 akapit drugi TFUE - Akty prawne Unii - Zakres stosowania rozporządzeń - Przepisy krajowe, których podmiotowy zakres stosowania jest szerszy niż zakres stosowania rozporządzenia - Przesłanki - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Artykuł 11 ust. 3 lit. a) i e) - Zakres stosowania - Pracownica będąca obywatelką państwa członkowskiego zatrudniona jako pracownica organizacji humanitarnej przez pracodawcę mającego siedzibę w innym państwie członkowskim, skierowana do pełnienia misji w państwie trzecim - Artykuł 68 ust. 3 - Prawo wnioskodawcy ubiegającego się o świadczenia rodzinne do złożenia jednego wniosku do instytucji państwa członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie na zasadzie pierwszeństwa, lub do instytucji państwa członkowskiego właściwego w dalszej kolejności)
      (2022/C 51/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: QY

         Strona pozwana: Finanzamt Österreich, dawniej Finanzamt Wien für den 8., 16. und 17. Bezirk

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 11 ust. 3 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego należy interpretować w ten sposób, że pracownicę będącą obywatelką państwa członkowskiego, w którym zarówno ona, jak i jej dzieci mają miejsce zamieszkania, która została zatrudniona na podstawie umowy o pracę w charakterze pracownicy organizacji humanitarnej przez pracodawcę mającego siedzibę w innym państwie członkowskim i zgodnie z ustawodawstwem tego innego państwa członkowskiego jest objęta obowiązkowym systemem zabezpieczenia społecznego tego państwa członkowskiego, a jej miejsce pełnienia misji zostało wyznaczone w państwie trzecim nie bezpośrednio po zatrudnieniu, lecz po odbyciu przez nią szkolenia w tym innym państwie członkowskim, do którego wróciła ona następnie w celu przejścia etapu reintegracji, należy postrzegać jako wykonującą pracę najemną w tym ostatnim państwie członkowskim w rozumieniu tego przepisu.

                  2)

                  Artykuł 288 akapit drugi TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przyjęciu przez państwo członkowskie uregulowania krajowego, którego podmiotowy zakres stosowania jest szerszy niż podmiotowy zakres stosowania rozporządzenia nr 883/2004 w zakresie, w jakim przewiduje ono zrównanie obywateli państw będących stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z obywatelami tego państwa członkowskiego, pod warunkiem, że owo uregulowanie będzie interpretowane w sposób zgodny z tym rozporządzeniem, a pierwszeństwo tego ostatniego nie zostanie podważone.

                  3)

                  Artykuł 68 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 883/2004 i art. 60 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego należy interpretować w ten sposób, że wiążą one wzajemnie instytucję państwa członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie na zasadzie pierwszeństwa, i instytucję państwa członkowskiego właściwego w dalszej kolejności w taki sposób, że wnioskodawca ubiegający się o przyznanie świadczeń rodzinnych powinien złożyć tylko jeden wniosek do jednej z tych instytucji, a następnie te dwie instytucje powinny rozpatrzyć wspólnie wspomniany wniosek.

                  4)

                  Artykuły 45 i 48 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie zniosło w sposób ogólny prawo do świadczeń rodzinnych, które dotychczas wypłacało pracownikom organizacji humanitarnych, którzy zabierają członków swojej rodziny do miejsca pełnienia misji w państwie trzecim, o ile, po pierwsze, to zniesienie znajduje zastosowanie bez rozróżnienia zarówno do beneficjentów będących obywatelami tego państwa członkowskiego, jak i do obywateli innych państw członkowskich, oraz, po drugie, owo zniesienie stwarza różnicę w traktowaniu zainteresowanych pracowników organizacji humanitarnych nie w zależności od tego, czy skorzystali z prawa do swobodnego przepływu przed wprowadzeniem wspomnianego zniesienia lub po nim, lecz stosownie do tego, czy dzieci tych pracowników mieszkają z nimi w państwie członkowskim, czy w państwie trzecim.

         (1)  Dz.U. C 433 z 14.12.2020.


title: Sprawa C-484/20: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 2 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München – Niemcy) – Vodafone Kabel Deutschland GmbH/Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V. [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa (UE) 2015/2366 – Usługi płatnicze – Artykuł 62 ust. 4 – Obowiązujące opłaty – Artykuł 107 ust. 1 – Pełna harmonizacja – Artykuł 115 ust. 1 i 2 – Transpozycja i stosowanie – Abonament za telewizję kablową i dostęp do Internetu – Umowy na czas nieokreślony zawarte przed datą transpozycji tej dyrektywy – Opłaty mające zastosowanie do transakcji płatniczych bez autoryzacji polecenia zapłaty zleconego po tej dacie]

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/12

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 2 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München – Niemcy) – Vodafone Kabel Deutschland GmbH/Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.
      (Sprawa C-484/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa (UE) 2015/2366 - Usługi płatnicze - Artykuł 62 ust. 4 - Obowiązujące opłaty - Artykuł 107 ust. 1 - Pełna harmonizacja - Artykuł 115 ust. 1 i 2 - Transpozycja i stosowanie - Abonament za telewizję kablową i dostęp do Internetu - Umowy na czas nieokreślony zawarte przed datą transpozycji tej dyrektywy - Opłaty mające zastosowanie do transakcji płatniczych bez autoryzacji polecenia zapłaty zleconego po tej dacie)
      (2022/C 51/15)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht München

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Vodafone Kabel Deutschland GmbH

         Druga strona postępowania: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

         Sentencja

      Artykuł 62 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniającej dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylającej dyrektywę 2007/64/WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu lub praktyce krajowej, zgodnie z którymi w ramach umów z konsumentami zawartych na czas nieokreślony zakaz pobierania opłat z tytułu korzystania z instrumentów płatniczych i usług płatniczych, o których mowa w tym art. 62 ust. 4, ma zastosowanie wyłącznie do transakcji płatniczych zleconych w ramach wykonywania umów zawartych po dniu 13 stycznia 2018 r., w ten sposób że opłaty te mają nadal zastosowanie do transakcji płatniczych zleconych po tej dacie w ramach wykonania umów zawartych na czas nieokreślony przed tą datą.

         (1)  Dz.U. C 433 z 14.12.2020.


title: Sprawa C-488/20: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – Polska) – Delfarma sp. z o.o./Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych [Odesłanie prejudycjalne – Artykuły 34 i 36 TFUE – Swobodny przepływ towarów – Środki o skutku równoważnym z ograniczeniami ilościowymi – Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Import równoległy produktów leczniczych – Przepisy państwa członkowskiego przewidujące wygaśnięcie z mocy prawa pozwolenia na import równoległy po upływie roku od wygaśnięcia pozwolenia na dopuszczenie do obrotu referencyjnego produktu leczniczego – Ochrona zdrowia i życia ludzi – Proporcjonalność – Dyrektywa 2001/83/WE – Nadzór nad bezpieczeństwem farmakoterapii]

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/13

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – Polska) – Delfarma sp. z o.o./Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
      (Sprawa C-488/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 34 i 36 TFUE - Swobodny przepływ towarów - Środki o skutku równoważnym z ograniczeniami ilościowymi - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Import równoległy produktów leczniczych - Przepisy państwa członkowskiego przewidujące wygaśnięcie z mocy prawa pozwolenia na import równoległy po upływie roku od wygaśnięcia pozwolenia na dopuszczenie do obrotu referencyjnego produktu leczniczego - Ochrona zdrowia i życia ludzi - Proporcjonalność - Dyrektywa 2001/83/WE - Nadzór nad bezpieczeństwem farmakoterapii)
      (2022/C 51/16)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Delfarma Sp. z o.o.

         Strona przeciwna: Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

         Sentencja

      Artykuły 34 i 36 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym przewidującym wygaśnięcie z mocy prawa, bez zbadania ewentualnego ryzyka dla zdrowia i życia ludzi, pozwolenia na import równoległy produktu leczniczego po upływie jednego roku od daty wygaśnięcia referencyjnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu. Okoliczność, że importerzy równolegli są zwolnieni z obowiązku przedstawiania okresowych sprawozdań dotyczących bezpieczeństwa, nie stanowi sama w sobie względu mogącego uzasadnić wydanie takiej decyzji.

         (1)  Dz.U. C 19 z 18.1.2021.


title: Sprawa C-161/21: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei conti – Sezione regionale di controllo per la Campania – Włochy) – Comune di Camerota [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 ust. 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Dyrektywa 2011/85/UE – Dyrektywa 2011/7/UE – Polityka gospodarcza i pieniężna – Jednostka samorządu terytorialnego mająca trudności finansowe – Plan przywrócenia równowagi finansowej – Uregulowanie krajowe zawieszające funkcje kontrolne trybunału obrachunkowego ze względu na kryzys sanitarny związany z pandemią COVID-19 – Artykuł 267 TFUE – Pojęcie „sądu krajowego” – Brak sporu zawisłego przed sądem odsyłającym – Oczywista niedopuszczalność]

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/14

      Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei conti – Sezione regionale di controllo per la Campania – Włochy) – Comune di Camerota
      (Sprawa C-161/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 ust. 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Dyrektywa 2011/85/UE - Dyrektywa 2011/7/UE - Polityka gospodarcza i pieniężna - Jednostka samorządu terytorialnego mająca trudności finansowe - Plan przywrócenia równowagi finansowej - Uregulowanie krajowe zawieszające funkcje kontrolne trybunału obrachunkowego ze względu na kryzys sanitarny związany z pandemią COVID-19 - Artykuł 267 TFUE - Pojęcie „sądu krajowego” - Brak sporu zawisłego przed sądem odsyłającym - Oczywista niedopuszczalność)
      (2022/C 51/17)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte dei conti – Sezione regionale di controllo per la Campania

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Comune di Camerota

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym przedstawiony przez Corte dei conti – Sezione regionale di controllo per la Campania (trybunał obrachunkowy – regionalna izba kontroli regionu Kampania, Włochy) postanowieniem z dnia 9 marca 2021 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 217 z 7.6.2021.


title: Sprawa C-253/21: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 6 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg – Niemcy) – TUIfly GmbH/FI, RE [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Transport lotniczy – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Artykuł 5 – Artykuł 7 – Artykuł 8 ust. 3 – Odmowa przyjęcia na pokład, odwołanie lub duże opóźnienie lotu – Odszkodowanie i pomoc dla pasażerów – Pojęcie „odwołania” – Przekierowanie lotu na lotnisko, które nie znajduje się w tym samym mieście, miejscowości lub regionie, co lotnisko pierwotnie przewidziane – Zmiana planu podróży polegająca na przewiezieniu pasażerów autobusem]

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/14

      Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 6 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg – Niemcy) – TUIfly GmbH/FI, RE
      (Sprawa C-253/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Artykuł 5 - Artykuł 7 - Artykuł 8 ust. 3 - Odmowa przyjęcia na pokład, odwołanie lub duże opóźnienie lotu - Odszkodowanie i pomoc dla pasażerów - Pojęcie „odwołania” - Przekierowanie lotu na lotnisko, które nie znajduje się w tym samym mieście, miejscowości lub regionie, co lotnisko pierwotnie przewidziane - Zmiana planu podróży polegająca na przewiezieniu pasażerów autobusem)
      (2022/C 51/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: TUIfly GmbH

         Strona pozwana: FI, RE

         Sentencja

      Artykuł 5 ust. 1 lit. c), art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należy interpretować w ten sposób, że lot przekierowany, w przypadku którego lądowanie ma miejsce na lotnisku innym, niż lotnisko pierwotnie przewidziane, które nie obsługuje tego samego miasta, miejscowości lub regionu może prowadzić do przyznania pasażerowi prawa do odszkodowania w związku z odwołaniem lotu.

         (1)  Dz.U. C 289 z 19.7.2021.


title: Sprawa C-408/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 21 kwietnia 2021 r. w sprawie T-252/19, Pech / Rada, wniesione w dniu 2 lipca 2021 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/15

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 21 kwietnia 2021 r. w sprawie T-252/19, Pech / Rada, wniesione w dniu 2 lipca 2021 r. przez Radę Unii Europejskiej
      (Sprawa C-408/21 P)
      (2022/C 51/19)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. de Gregorio Merino, E. Dumitriu-Segnana, K. Pavlaki, E. Rebasti, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Laurent Pech, Królestwo Szwecji

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu;

                  —

                  wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia w odniesieniu do kwestii stanowiących przedmiot niniejszego odwołania; oraz

                  —

                  obciążenie skarżącego w sprawie T-252/19 kosztami poniesionymi przez Radę w pierwszej instancji oraz w ramach niniejszego odwołania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania Rada podnosi trzy zarzuty:

         Zarzut pierwszy: błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia nr 1049/2001 (1)

         Część pierwsza zarzutu: Sąd błędnie ocenił kwestię, czy objęta wnioskiem opinia ma szczególnie szeroki zakres, i zinterpretował to określone przez orzecznictwo kryterium w sposób, który czyni je bezskutecznym. Nie ustosunkowując się do argumentów przedstawionych w tym względzie przez Radę, Sąd uchybił również obowiązkowi uzasadnienia.

         Część druga zarzutu: Sąd naruszył prawo, gdyż nie wziął pod uwagę wrażliwego charakteru opinii prawnej w świetle szczególnych okoliczności kontekstu, w którym ją wydano, a zwłaszcza jej kluczowego znaczenia dla procesu podejmowania decyzji. Zasugerowana przez Sąd wykładnia wrażliwego charakteru opinii prawnej, która oddziela treść opinii prawnej od towarzyszących jej okoliczności, jest wadliwa pod względem prawnym i pozbawia w znacznym stopniu istoty ochronę przyznaną na podstawie art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia.

         Część trzecia zarzutu: Sąd błędnie ocenił kwestię, czy ujawnienie opinii prawnej wpłynęłoby negatywnie na przyszłe postępowanie sądowe, naruszając równość stron w postępowaniu przed sądem i prawo Rady do obrony.

         Zarzut drugi: błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 10492001

         Część pierwsza zarzutu drugiego: rozstrzygając o możliwości zastosowania wyjątku przewidzianego w art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, Sąd naruszył prawo, gdy uznał, że w decyzji potwierdzającej należało przedstawić konkretne dowody, lecz nie uczyniono tego. Ponadto Sąd ograniczył swoje rozumowanie do ogólnych stwierdzeń, w których w generalny sposób odmawia ochrony, zamiast odnieść się konkretnie do przedstawionego przez Radę uzasadnienia dotyczącego ryzyka dla jej procesu decyzyjnego.

         Część druga zarzutu drugiego: Sąd naruszył również prawo, uznając, że zasada odpowiedzialności demokratycznej, która leży u podstaw zwiększonej przejrzystości dokumentów legislacyjnych, stosuje się w ten sam sposób do wszystkich dokumentów dotyczących procedur ustawodawczych, niezależnie od tego, czy zawierają one stanowiska decydentów politycznych, czy też zostały sporządzone przez służby wewnętrzne, w tym Służbę Prawną.

         Zarzut trzeci: naruszenie art. 113 regulaminu postępowania przed Sądem i przeinaczenie okoliczności faktycznych

      Wreszcie Sąd odmówił otwarcia ustnego etapu postępowania na nowo i uwzględnienia faktu, że w sprawie rozporządzenia 2020/2092 (2) wszczęto postępowanie sądowe w odniesieniu do tych samych kwestii prawnych, które omówiono w opinii. Stanowi to uchybienie proceduralne, wskutek którego Rada nie mogła zostać wysłuchana w przedmiocie elementu mającego zasadnicze znaczenie w sprawie przed Sądem.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2020/2092 z dnia 16 grudnia 2020 r. w sprawie ogólnego systemu warunkowości służącego ochronie budżetu Unii (Dz.U. 2020, L 433 I, s. 1).


title: Sprawa C-462/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 19 maja 2021 r. w sprawie T-510/19, Puma/EUIPO – Gemma Group, wniesione w dniu 28 lipca 2021 r. przez Puma SE (Przedstawienie zwierzęcia z rodziny kotowatych w fazie wyskoku)

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/16

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 19 maja 2021 r. w sprawie T-510/19, Puma/EUIPO – Gemma Group, wniesione w dniu 28 lipca 2021 r. przez Puma SE (Przedstawienie zwierzęcia z rodziny kotowatych w fazie wyskoku)
      (Sprawa C-462/21 P)
      (2022/C 51/20)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Puma SE (przedstawiciel: P. González-Bueno Catalán de Ocón, abogado)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
      Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2021 r., Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) orzekł, że odwołanie nie zostaje przyjęte do rozpoznania oraz że Puma SE pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-468/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 17 maja 2021 r. w sprawie T-328/20, Electrodomésticos Taurus, S.L./EUIPO – Shenzen Aukey E-Business Co. Ltd, wniesione w dniu 19 lipca 2021 r. przez Electrodomésticos Taurus, S.L.

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/16

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 17 maja 2021 r. w sprawie T-328/20, Electrodomésticos Taurus, S.L./EUIPO – Shenzen Aukey E-Business Co. Ltd, wniesione w dniu 19 lipca 2021 r. przez Electrodomésticos Taurus, S.L.
      (Sprawa C-468/21 P)
      (2022/C 51/21)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Electrodomésticos Taurus, S.L. (przedstawiciel: E. Manresa Medina, abogado)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Shenzen Aukey E-Business Co. Ltd
      Postanowieniem z dnia 6 października 2021 r. wiceprezes Trybunału Sprawiedliwości stwierdziła niedopuszczalność odwołania i orzekła, że Electrodomésticos Taurus, S.L. pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-565/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 14 września 2021 r. – Caixabank S.A. / X

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 14 września 2021 r. – Caixabank S.A. / X
      (Sprawa C-565/21)
      (2022/C 51/22)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: Caixabank S.A.

         Druga strona postępowania kasacyjnego: X

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy sprzeczne z art. 3 ust. 1, art. 4 i 5 dyrektywy 93/13/EWG (1) jest orzecznictwo krajowe, w którym – ze względu na istnienie przepisów szczególnych prawa krajowego dotyczących prowizji za udzielenie kredytu, przewidzianej jako zapłata za usługi związane z oceną, udzieleniem pożyczki lub kredytu hipotecznego lub zarządzaniem pożyczką lub kredytem hipotecznym, bądź za inne podobne usługi nieodłącznie związane z działalnością kredytodawcy wynikającą z udzielenia pożyczki lub kredytu, która to zapłata jest uiszczana jednorazowo i, co do zasady, w chwili zawarcia umowy – uznaje się, że warunek, w którym została przewidziana taka prowizja, reguluje istotny element umowy, ponieważ prowizja ta stanowi główną pozycję ceny, i nie może zostać uznany za nieuczciwy, jeżeli jest wyrażony prostym i zrozumiałem językiem w szerokim rozumieniu ustalonym w orzecznictwie Trybunału?

                  2.

                  Czy sprzeczne z art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13/EWG jest orzecznictwo krajowe, które, w celu dokonania oceny prostego i zrozumiałego charakteru warunku dotyczącego istotnego elementu umowy pożyczki lub kredytu hipotecznego, uwzględnia takie okoliczności jak powszechna znajomość takiego warunku wśród konsumentów, obowiązkowe informacje, które instytucja finansowa musi przekazać potencjalnemu kredytobiorcy zgodnie z przepisami dotyczącymi znormalizowanych arkuszy informacyjnych, reklama instytucji bankowych, szczególna uwaga, jaką przeciętny konsument zwraca na ów warunek, ponieważ jest on elementem ceny, który należy uiścić w całości w chwili zaciągnięcia kredytu, i stanowi istotną część obciążenia finansowego, jakie konsument ponosi w związku z uzyskaniem kredytu, a także fakt, że brzmienie, umiejscowienie i struktura warunku pozwalają na dokonanie oceny tego, czy stanowi on istotny element umowy?

                  3.

                  Czy sprzeczne z art. 3 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG jest orzecznictwo krajowe, zgodnie z którym warunek umowny taki jak będący przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, dotyczący prowizji za udzielenie pożyczki lub kredytu, której celem jest uiszczenie zapłaty za usługi związane z oceną, sporządzeniem i zindywidualizowanym rozpatrzeniem wniosku o pożyczkę lub kredyt (ocena możliwości przyznania kredytu, zdolności kredytowej dłużnika, stanu obciążeń nieruchomości, na której ma być ustanowiona hipoteka itd., jako przesłanki udzielenia pożyczki lub kredytu), która to prowizja jest wyraźnie określona w przepisach krajowych jako zapłata za czynności nieodłącznie związane z udzieleniem pożyczki lub kredytu, nie stwarza, na niekorzyść konsumenta i w sprzeczności z wymogiem dobrej wiary, znaczącej nierównowagi praw i obowiązków stron wynikających z umowy?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29, [polskie wydanie specjalne: rozdział 15 tom 002 p. 288–293])


title: Wyrok Trybunału z dnia 23 listopada 2021 r. w sprawie E-16/20 Q i inni przeciwko rządowi Norwegii reprezentowanemu przez organ odwoławczy ds. imigracyjnych (Utlendingsnemnda – UNE) (Zachowanie prawa pobytu – Przybrane dziecko obywatela EOG – Prawa pochodne rodzica, który sprawuje opiekę i jest obywatelem państwa trzeciego – Nadużycie praw – Małżeństwo fikcyjne – Rozporządzenie (UE) nr 492/2011 – Dyrektywa 2004/38/WE) 2022/C 69/11

text:
               10.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/11

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 23 listopada 2021 r.
      w sprawie E-16/20
      Q i inni przeciwko rządowi Norwegii reprezentowanemu przez organ odwoławczy ds. imigracyjnych (Utlendingsnemnda – UNE)

            (Zachowanie prawa pobytu – Przybrane dziecko obywatela EOG – Prawa pochodne rodzica, który sprawuje opiekę i jest obywatelem państwa trzeciego – Nadużycie praw – Małżeństwo fikcyjne – Rozporządzenie (UE) nr 492/2011 – Dyrektywa 2004/38/WE)

      (2022/C 69/11)
      W sprawie E-16/20 Q i inni przeciwko rządowi norweskiemu reprezentowanemu przez organ odwoławczy ds. imigracyjnych (Utlendingsnemnda – UNE) – WNIOSEK skierowany do Trybunału przez Sąd Rejonowy w Oslo (Oslo tingrett) na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, dotyczący interpretacji dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, a w szczególności art. 7 ust. 1 lit. b), art. 12 ust. 3 oraz art. 35, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson (prezes, sędzia sprawozdawca), Per Christiansen i Bernd Hammermann (sędziowie), wydał w dniu 23 listopada 2021 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

                  1.

                  Dziecko obywatela EOG, który poprzednio pracował w innym państwie EOG, oraz rodzic dziecka będący obywatelem państwa trzeciego sprawujący opiekę nad tym dzieckiem korzystają z prawa pobytu na podstawie art. 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii. Ma to zastosowanie niezależnie od tego, czy dziecko jest wspólnym dzieckiem obywatela EOG i współmałżonka, czy też jest dzieckiem wyłącznie współmałżonka.

                  2.

                  Dziecko, które jest zstępnym wyłącznie współmałżonka obywatela EOG – przy czym współmałżonek ten pochodzi z państwa trzeciego – i któremu przyznano prawo pobytu na podstawie art. 10 rozporządzenia (UE) nr 492/2011 w nawiązaniu do tego obywatela EOG, zachowuje takie prawo pobytu nawet w przypadku, gdy obywatel EOG złożył pozew o rozwód z rodzicem tego dziecka.

                  3.

                  W przypadku gdy organy państwa EOG ustalą, że związek małżeński pomiędzy obywatelem EOG a obywatelem państwa trzeciego jest fikcyjny, państwo EOG może zastosować wszelkie niezbędne środki w celu odmowy, zniesienia lub wycofania praw wynikających z takiego nadużycia. Wszelkie takie środki powinny być jednak proporcjonalne i powinny podlegać gwarancjom proceduralnym.


title: Wyrok Trybunału z dnia 10 listopada 2021 r. w sprawie E-17/20 Zvonimir Cogelja przeciwko Dyrekcji ds. Zdrowia (Embætti landlæknis), (Swobodny przepływ osób i usług – Dyrektywa 2005/36/WE – Dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji – Wydanie dokumentu potwierdzającego – Właściwy organ) 2022/C 69/12

text:
               10.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/12

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 10 listopada 2021 r.
      w sprawie E-17/20
      Zvonimir Cogelja przeciwko Dyrekcji ds. Zdrowia (Embætti landlæknis),

            (Swobodny przepływ osób i usług – Dyrektywa 2005/36/WE – Dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji – Wydanie dokumentu potwierdzającego – Właściwy organ)

      (2022/C 69/12)
      W sprawie E-17/20 Zvonimir Cogelja przeciwko Dyrekcji ds. Zdrowia (Embætti landlæknis) – WNIOSEK skierowany do Trybunału przez Sąd Rejonowy w Reykjavíku (Héraðsdómur Reykjavíkur) na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, dotyczący wykładni dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, zwłaszcza art. 25, w związku z art. 3 ust. 1 lit. c), art. 21 i 26 tej dyrektywy po dostosowaniu do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson (prezes), Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Bernd Hammermann (sędzia), wydał w dniu 10 listopada 2021 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
      Aby właściwy organ państwa EOG mógł wydać dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji w zakresie specjalistycznego szkolenia medycznego zgodnie z art. 25 dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, musi on być w stanie ocenić i potwierdzić, że wymogi dotyczące wydawania dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji zostały spełnione. Jest to możliwe, jeżeli państwo EOG oferuje na swoim terytorium specjalistyczne szkolenie medyczne spełniające minimalne wymogi określone w dyrektywie 2005/36/WE. W przeciwnym razie ten właściwy organ musi posiadać system umożliwiający weryfikację zgodności z wymogami określonymi w art. 25 dyrektywy 2005/36/WE, na przykład poprzez odniesienie do programu nauczania lub jego odpowiednika zawierającego opis kompleksowego programu kształcenia i szkolenia. W przeciwnym wypadku ten właściwy organ nie może wydać dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji na mocy dyrektywy 2005/36/WE.


title: Sprawa C-598/20: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 1 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Satversmes tiesa – Łotwa) – „Pilsētas zemes dienests” AS [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Zwolnienia – Artykuł 135 ust. 1 lit. l) i art. 135 ust. 2 – Dzierżawa i wynajem nieruchomości – Wyłączenie ze zwolnienia przymusowego najmu gruntu na rzecz właścicieli nieruchomości zabudowanych – Zasada neutralności podatkowej]

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/2

      Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 1 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Satversmes tiesa – Łotwa) – „Pilsētas zemes dienests” AS
      (Sprawa C-598/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Harmonizacja ustawodawstw podatkowych - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Zwolnienia - Artykuł 135 ust. 1 lit. l) i art. 135 ust. 2 - Dzierżawa i wynajem nieruchomości - Wyłączenie ze zwolnienia przymusowego najmu gruntu na rzecz właścicieli nieruchomości zabudowanych - Zasada neutralności podatkowej)
      (2022/C 95/02)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Satversmes tiesa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„Pilsētas zemes dienests” AS

         przy udziale: Latvijas Republikas Saeima

         Sentencja

      Artykuł 135 ust. 1 lit. l) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on przepisom krajowym, na podstawie których wynajem gruntu w systemie najmu przymusowego jest wyłączony ze zwolnienia z podatku od wartości dodanej.

         (1)  Dz.U. C 35 z 1.2.2021.


title: Sprawa C-602/20: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 17 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad – Bułgaria) – „AKZ – Burgas” EOOD/Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” – Burgas [Odesłanie prejudycjalne – Składki na zabezpieczenie społeczne – Zwrot nienależnie wpłaconych składek – Ograniczenie odsetek przy zwrocie – Krajowa autonomia proceduralna – Zasada równoważności – Zasada skuteczności – Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Oczywista niedopuszczalność]

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/2

      Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 17 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad – Bułgaria) – „AKZ – Burgas” EOOD/Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” – Burgas
      (Sprawa C-602/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Składki na zabezpieczenie społeczne - Zwrot nienależnie wpłaconych składek - Ograniczenie odsetek przy zwrocie - Krajowa autonomia proceduralna - Zasada równoważności - Zasada skuteczności - Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Oczywista niedopuszczalność)
      (2022/C 95/03)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Varhoven administrativen sad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„AKZ – Burgas” EOOD

         Strona przeciwna: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” – Burgas

         przy udziale: Varhovna administrativna prokuratura na Republika Bulgaria

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad (najwyższy sąd administracyjny, Bułgaria), postanowieniem z dnia 30 września 2020 r., jest oczywiście niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021.


title: Sprawa C-647/20: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 13 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia) – XG/Autoridade Tributária e Aduaneira [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Podatki bezpośrednie – Opodatkowanie zysków z nieruchomości – Artykuł 63, 64 i 65 TFUE – Swobodny przepływ kapitału – Większe obciążenie podatkowe zysków kapitałowych z nieruchomości osiągniętych przez rezydentów państw trzecich]

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/3

      Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 13 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia) – XG/Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-647/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Podatki bezpośrednie - Opodatkowanie zysków z nieruchomości - Artykuł 63, 64 i 65 TFUE - Swobodny przepływ kapitału - Większe obciążenie podatkowe zysków kapitałowych z nieruchomości osiągniętych przez rezydentów państw trzecich)
      (2022/C 95/04)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: XG

         Druga strona postępowania: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Sentencja

      Artykuły 63 i 65 ust. 1 TUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu państwa członkowskiego dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych, które poddaje zyski wynikające ze sprzedaży nieruchomości położonych w tym państwie członkowskim dokonanej przez rezydenta państwa trzeciego większemu obciążeniu podatkowemu niż obciążenie podatkowe stosowane w przypadku transakcji takiego samego rodzaju do zysków osiągniętych przez rezydentów wspomnianego państwa członkowskiego.

         (1)  Dz.U. C 53 z 15.2.2021.


title: Sprawa C-670/20: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ráckevei Járásbíróság – Węgry) – EP, TA, FV, TB/ERSTE Bank Hungary Zrt [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Umowa kredytu denominowanego w walucie obcej – Warunki narażające kredytobiorcę na ryzyko kursowe – Artykuł 4 ust. 2 – Wymogi zrozumiałości i przejrzystości – Brak wpływu oświadczenia konsumenta, zgodnie z którym konsument jest w pełni świadomy potencjalnych ryzyk wynikających z zaciągnięcia kredytu denominowanego w walucie obcej – Zredagowanie warunku umownego prostym i zrozumiałym językiem]

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/4

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ráckevei Járásbíróság – Węgry) – EP, TA, FV, TB/ERSTE Bank Hungary Zrt
      (Sprawa C-670/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Umowa kredytu denominowanego w walucie obcej - Warunki narażające kredytobiorcę na ryzyko kursowe - Artykuł 4 ust. 2 - Wymogi zrozumiałości i przejrzystości - Brak wpływu oświadczenia konsumenta, zgodnie z którym konsument jest w pełni świadomy potencjalnych ryzyk wynikających z zaciągnięcia kredytu denominowanego w walucie obcej - Zredagowanie warunku umownego prostym i zrozumiałym językiem)
      (2022/C 95/05)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Ráckevei Járásbíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: EP, TA, FV, TB

         Strona pozwana: ERSTE Bank Hungary Zrt

         Sentencja

      Wykładni art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy dokonywać w ten sposób, że wymóg przejrzystości warunków umowy kredytu denominowanego w walucie obcej, które narażają kredytobiorcę na ryzyko kursowe, jest spełniony wyłącznie w sytuacji, gdy przedsiębiorca dostarczył temu kredytobiorcy dokładne i wystarczające informacje odnośnie do ryzyka kursowego pozwalające właściwie poinformowanemu oraz dostatecznie uważnemu i rozsądnemu przeciętnemu konsumentowi na dokonanie oceny ryzyka potencjalnie znaczących negatywnych skutków gospodarczych takich warunków umownych dla jego zobowiązań finansowych w trakcie całego okresu obowiązywania tej umowy. W tym względzie okoliczność, że konsument oświadcza, iż jest w pełni świadomy potencjalnych ryzyk wynikających z zawarcia wspomnianej umowy, nie ma sama w sobie znaczenia dla oceny, czy przedsiębiorca spełnił wspomniany wymóg przejrzystości.

         (1)  Dz.U. C 98 z 22.3.2021.


title: Sprawa C-224/21: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 13 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia) – VX/Autoridade Tributária e Aduaneira [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Podatki bezpośrednie – Opodatkowanie zysków kapitałowych z nieruchomości – Artykuły 63 i 65 TUE – Swobodny przepływ kapitału – Dyskryminacja – Większe obciążenie podatkowe zysków kapitałowych z nieruchomości osiągniętych przez nierezydentów – Opcja opodatkowania na tych samych warunkach co opodatkowanie rezydentów]

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/4

      Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 13 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia) – VX/Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-224/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Podatki bezpośrednie - Opodatkowanie zysków kapitałowych z nieruchomości - Artykuły 63 i 65 TUE - Swobodny przepływ kapitału - Dyskryminacja - Większe obciążenie podatkowe zysków kapitałowych z nieruchomości osiągniętych przez nierezydentów - Opcja opodatkowania na tych samych warunkach co opodatkowanie rezydentów)
      (2022/C 95/06)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: VX

         Strona przeciwna: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Sentencja

      Artykuły 63 i 65 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu państwa członkowskiego dotyczącemu podatku dochodowego od osób prawnych, które w odniesieniu do zysków kapitałowych wynikających ze sprzedaży nieruchomości położonych w tym państwie członkowskim poddaje w sposób systematyczny nierezydentów większemu ciężarowi podatkowemu, niż ciężar podatkowy mający zastosowanie do tego samego rodzaju transakcji osiąganych przez rezydentów, niezależnie od zaoferowanej nierezydentom możliwości wyboru systemu mającego zastosowanie do rezydentów.

         (1)  Dz.U. C 252 z 28.6.2021.


title: Sprawa C-273/21: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 26 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budapest Környéki Törvényszék – Węgry) – WD/Agrárminiszter [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Rolnictwo – Wspólna polityka rolna – Rozporządzenie (UE) nr 1307/2013 – Systemy wsparcia bezpośredniego – Artykuł 4 ust. 1 lit. c) i e) – Artykuł 32 ust. 2 – Wniosek o jednolitą płatność obszarową – Pojęcie „kwalifikującego się hektara” – Obszar sklasyfikowany w katastrze jako lotnisko – Rzeczywiste wykorzystanie do celów rolniczych]

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/5

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 26 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budapest Környéki Törvényszék – Węgry) – WD/Agrárminiszter
      (Sprawa C-273/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Rolnictwo - Wspólna polityka rolna - Rozporządzenie (UE) nr 1307/2013 - Systemy wsparcia bezpośredniego - Artykuł 4 ust. 1 lit. c) i e) - Artykuł 32 ust. 2 - Wniosek o jednolitą płatność obszarową - Pojęcie „kwalifikującego się hektara” - Obszar sklasyfikowany w katastrze jako lotnisko - Rzeczywiste wykorzystanie do celów rolniczych)
      (2022/C 95/07)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Budapest Környéki Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: WD

         Strona pozwana: Agrárminiszter

         Sentencja

      Artykuł 4 ust. 1 lit. c) i e) oraz art. 32 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 należy interpretować w ten sposób, że obszar sklasyfikowany w prawie krajowym jako lotnisko, na którym nie jest jednak prowadzona żadna działalność związana z lotniskiem, należy uznać za obszar wykorzystywany do prowadzenia działalności rolniczej, jeżeli jest on rzeczywiście wykorzystywany jako pastwisko trwałe do celów hodowli zwierząt.

         (1)  Dz.U. C 252 z 28.6.2021.


title: Sprawa C-516/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 20 sierpnia 2021 r. – Finanzamt X/Y

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 20 sierpnia 2021 r. – Finanzamt X/Y
      (Sprawa C-516/21)
      (2022/C 95/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Finanzamt X

         Strona przeciwna: Y

         Pytanie prejudycjalne

      Czy obowiązek podatkowy z tytułu wynajmu trwale zainstalowanego wyposażenia i urządzeń na podstawie art. 135 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2006/112/EG (1) obejmuje

                  —

                  tylko wyodrębnione (niezależne) wynajmowanie takiego wyposażenia i urządzeń, czy również

                  —

                  wynajem (dzierżawę) takiego wyposażenia i urządzeń, które zgodnie z art. 135 ust. 1 lit. l) dyrektywy VAT są zwolnione z podatku ze względu na zawartą pomiędzy tymi samymi stronami umowę dzierżawy budynku (i jako świadczenie dodatkowe w stosunku do tej dzierżawy)?

         (1)  Dyrektywa Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-599/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 14 lipca 2021 r. w sprawie T-297/20, Fashioneast i AM.VI./EUIPO – Moschillo (RICH JOHN RICHMOND), wniesione w dniu 21 września 2021 r. przez AM.VI. Srl, Quinam Limited, następcę prawnego Fashioneast Sàrl

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/6

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 14 lipca 2021 r. w sprawie T-297/20, Fashioneast i AM.VI./EUIPO – Moschillo (RICH JOHN RICHMOND), wniesione w dniu 21 września 2021 r. przez AM.VI. Srl, Quinam Limited, następcę prawnego Fashioneast Sàrl
      (Sprawa C-599/21 P)
      (2022/C 95/09)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: AM.VI. Srl, Quinam Limited, następca prawny Fashioneast Sàrl (przedstawiciele: A. Camusso, M. Baghetti, avvocati, A. Boros, ügyvéd)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2022 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) orzekł, że odwołanie nie zostaje przyjęte do rozpoznania oraz że AM. VI. i Quinam Limited pokrywają własne koszty.


title: Sprawa C-612/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 30 września 2021 r. – Gmina O. przeciwko Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 30 września 2021 r. – Gmina O. przeciwko Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej
      (Sprawa C-612/21)
      (2022/C 95/10)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Naczelny Sąd Administracyjny

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Gmina O.

         Strona pozwana: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), a w szczególności art. 2 ust. 1, art. 9 ust. 1 i art. 13 ust. 1 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że gmina (organ władzy publicznej) działa w charakterze podatnika VAT realizując projekt, którego celem jest zwiększenie udziału odnawialnych źródeł energii, poprzez zobowiązanie się na mocy zawartej z właścicielami nieruchomości umowy cywilnoprawnej do wykonania i montażu systemów odnawialnych źródeł energii na ich nieruchomościach, oraz – po upływie określonego czasu – do przekazania własności tych systemów na rzecz właścicieli nieruchomości?

                  2)

                  W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze, czy do podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 73 tej dyrektywy należy wliczyć otrzymane przez gminę (organ władzy publicznej) dofinansowanie ze środków europejskich na realizację projektów dotyczących odnawialnych źródeł energii?

         (1)  Dz. U. 2006, L 347, s.1


title: Sprawa C-616/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 5 października 2021 r. – Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przeciwko Gminie L.

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 5 października 2021 r. – Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przeciwko Gminie L.
      (Sprawa C-616/21)
      (2022/C 95/11)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Naczelny Sąd Administracyjny

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej

         Strona pozwana: Gmina L.

         Pytanie prejudycjalne

      Czy przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), a w szczególności art. 2 ust. 1, art. 9 ust. 1 i art. 13 ust.1 tej dyrektywy powinno się interpretować w ten sposób, że należy uznać za podatnika VAT gminę (organ władzy publicznej) w zakresie realizacji programu usuwania azbestu z nieruchomości znajdujących się na terenie tej gminy, stanowiących własność mieszkańców, którzy nie ponoszą z tego tytułu żadnych wydatków? Czy też taka działalność stanowi aktywność gminy jako organu władzy publicznej, podejmowaną w celu realizacji jej zadań, służących ochronie zdrowia i życia mieszkańców oraz ochronie środowiska, w związku z którą gmina nie jest uważana za podatnika VAT?

         (1)  Dz. U. 2006, L 347, s.1


title: Sprawa C-618/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie (Polska) w dniu 30 września 2021 r. – AR i in. przeciwko PK SA i in.

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie (Polska) w dniu 30 września 2021 r. – AR i in. przeciwko PK SA i in.
      (Sprawa C-618/21)
      (2022/C 95/12)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AR i in.

         Strona pozwana: PK SA i in.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 18 w związku z art. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (1) należy interpretować w taki sposób, że sprzeczne są z nim przepisy krajowe, w świetle których poszkodowany, który korzysta z bezpośredniego roszczenia o naprawienie szkody w swoim pojeździe powstałej w związku z ruchem pojazdów mechanicznych wobec zakładu ubezpieczeń chroniącego sprawcę wypadku w zakresie odpowiedzialności cywilnej, może uzyskać od zakładu ubezpieczeń wyłącznie odszkodowanie w wysokości rzeczywistej i aktualnej straty w jego majątku, czyli różnicy między pojazdem w stanie sprzed wypadku a pojazdem uszkodzonym, powiększonej o faktycznie już poniesione uzasadnione koszty naprawy pojazdu i inne faktycznie już poniesione uzasadnione koszty wynikłe z wypadku, podczas gdy, gdyby dochodził naprawienia szkody bezpośrednio od sprawcy, mógłby zażądać od niego, wedle własnego wyboru, zamiast odszkodowania – przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody (naprawienia osobiście przez sprawcę albo przez opłacony przez niego warsztat)?

                  2)

                  W razie odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie – czy art. 18 w związku z art. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności należy interpretować w taki sposób, że sprzeczne są z nim przepisy krajowe, w świetle których poszkodowany, który korzysta z bezpośredniego roszczenia o naprawienie szkody w swoim pojeździe powstałej w związku z ruchem pojazdów mechanicznych wobec zakładu ubezpieczeń chroniącego sprawcę wypadku w zakresie odpowiedzialności cywilnej, może uzyskać od zakładu ubezpieczeń, zamiast odszkodowania w wysokości rzeczywistej i aktualnej straty w jego majątku, czyli różnicy między pojazdem w stanie sprzed wypadku a pojazdem uszkodzonym, powiększonej o faktycznie już poniesione uzasadnione koszty naprawy pojazdu i inne faktycznie już poniesione uzasadnione koszty wynikłe z wypadku, jedynie kwoty stanowiącej równowartość kosztów przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody, podczas gdy, gdyby dochodził naprawienia szkody bezpośrednio od sprawcy, mógłby zażądać od niego, wedle własnego wyboru, zamiast odszkodowania – przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody (a nie jedynie dania środków na ten cel)?

                  3)

                  W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr [1] i negatywnej na pytanie nr [2] – czy art. 18 w związku z art. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności należy interpretować w taki sposób, że sprzeczne są z nim przepisy krajowe, w świetle których zakład ubezpieczeń, do którego właściciel uszkodzonego w związku z ruchem pojazdów mechanicznych samochodu zwrócił się o zapłatę hipotetycznych kosztów, których nie poniósł, ale musiałby ponieść, gdyby postanowił przywrócić pojazd do stanu sprzed wypadku, może:

                              a.

                              uzależnić tę wypłatę od uprawdopodobnienia przez poszkodowanego, że rzeczywiście zamierza naprawić pojazd w konkretny sposób u konkretnego mechanika, za konkretną cenę części i usługi – i przekazać środki na tę naprawę bezpośrednio temu mechanikowi (ew. sprzedawcy niezbędnych do naprawy części) z zastrzeżeniem zwrotu, jeśliby cel, na jaki te środki zostały wypłacone, miał nie zostać zrealizowany, a jeśli nie, to:

                              b.

                              uzależnić tę wypłatę od zobowiązania się konsumenta do wykazania w umówionym terminie, że wykorzystał wypłacone środki na naprawę samochodu albo do ich zwrotu zakładowi ubezpieczeń, a jeśli nie, to:

                              c.

                              po wypłaceniu tych środków ze wskazaniem celu wypłaty (sposobu ich wykorzystania) i upływie niezbędnego czasu, w którym poszkodowany mógł dokonać naprawy samochodu – zażądać od niego wykazania wydatkowania tych środków na naprawę albo ich zwrotu – tak żeby wyeliminować możliwość wzbogacenia się poszkodowanego na szkodzie?

                  4)

                  W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr [1] i negatywnej na pytanie nr [2] – czy art. 18 w związku z art. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności należy interpretować w taki sposób, że sprzeczne są z nim przepisy krajowe, w świetle których poszkodowany, który nie jest już właścicielem uszkodzonego samochodu, bowiem zbył go i otrzymał w zamian pieniądze, w związku z czym nie może już tego pojazdu naprawić – nie może w związku z tym żądać od zakładu ubezpieczeń chroniącego sprawcę wypadku w zakresie odpowiedzialności cywilnej zapłaty kosztów naprawy, która byłaby potrzebna, żeby przywrócić uszkodzony pojazd do stanu sprzed szkody, a jego roszczenie ogranicza się do żądania od zakładu ubezpieczeń odszkodowania w wysokości rzeczywistej i aktualnej straty w jego majątku, czyli różnicy między wartością pojazdu w stanie sprzed wypadku a kwotą uzyskaną ze sprzedaży pojazdu, powiększonej o faktycznie już poniesione uzasadnione koszty naprawy pojazdu i inne faktycznie już poniesione uzasadnione koszty wynikłe z wypadku?

         (1)  Dz. U. 2009, L 263 , s. 11