title: Sprawa C-460/09 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) wydanego w dniu 4 września 2009 r. w sprawie T-174/06 Inalca SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 20 listopada 2009 r. przez Inalca SpA — Industria Alimentari Carni e Cremonini SpA

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/36

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) wydanego w dniu 4 września 2009 r. w sprawie T-174/06 Inalca SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 20 listopada 2009 r. przez Inalca SpA — Industria Alimentari Carni e Cremonini SpA
   (Sprawa C-460/09 P)
   2010/C 24/65
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Inalca SpA — Industria Alimentari Carni e Cremonini SpA (przedstawiciele: F. Sciandone i C. D'Andria, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd Pierwszej Instancji w świetle wskazań Trybunału,

               —

               zasądzenie od Komisji kosztów niniejszego postępowania oraz postępowania w sprawie T-174/06.

      Zarzuty i główne argumenty

                  A.

                  W przedmiocie rozróżnienia kryterium procesowego dotyczącego początku biegu terminu przedawnienia oraz badania wystąpienia przesłanek odpowiedzialności: i) sprzeczności uzasadnienia oraz ii) naruszenia orzecznictwa wspólnotowego.

               Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest oczywiście wewnętrznie sprzeczne w części, w której z jednej strony powołuje się na utrwalone orzecznictwo wspólnotowe, w świetle, którego termin przedawnienia roszczenia w zakresie odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty rozpoczyna swój bieg wyłącznie z chwilą spełnienia wszystkich przesłanek obowiązku naprawienia szkody, a w szczególności gdy podlegająca naprawie szkoda uległa konkretyzacji, a z drugiej strony odrzuca argument skarżących, w świetle którego szkodliwe skutki spornego pisma konkretyzują się wyłącznie z chwilą podjęcia decyzji Komisji z dnia 3 października 2006 r (1).
               Sąd naruszył ponadto orzecznictwo wspólnotowe ustalając początek biegu okresu przedawnienia poprzez odniesienie do materialnych szkód poniesionych przez skarżące.

                  B.

                  W przedmiocie upływu terminu na przedstawienie żądań w zakresie wydatków na usługi prawne i wydatków osobistych: i) sprzeczność i oczywisty brak logiki uzasadnienia oraz ii) naruszenie orzecznictwa wspólnotowego.

               Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest oczywiście wewnętrznie sprzeczne w zakresie w jakim Sąd wskazał po pierwsze ogólną zasadę w dziedzinie szkody o charakterze ciągłym, by następnie nie zastosować tej zasady w zakresie ustalenia charakteru (chwilowego lub nie) kosztów usług prawnych i kosztów osobistych. Postanowienie to jest dotknięte oczywistym brakiem logiki w zakresie w jakim Sąd z jednej strony uznał ciągły charakter wydatków poniesionych na ustanowienie polis ubezpieczeniowych gwarantujących wypłatę, a z drugiej strony wyłączył ciągły charakter kosztów usług prawnych, które powtarzały się w toku poszczególnych lat, wraz z wszczęciem poszczególnych postępowań w następstwie dochodzenia OLAF.
               Sąd pozostaje ponadto w sprzeczności ze swym orzecznictwem, w którym w ciągu lat uznał nie tymczasowy charakter świadczeń doradztwa prawnego.

                  C.

                  W przedmiocie niedopuszczalności wniosku o naprawienie szkody w zakresie utraconych korzyści: zniekształcenie argumentacji i naruszenie § 44 ust. 1 lit. c) regulaminu Sądu

               Sąd naruszył § 44 ust. 1 lit. c) regulaminu Sądu oraz zniekształcił argumenty skarżących nie uwzględniając szeregu przedstawionych w skardze elementów dowodowych oraz stwierdzając, że wnioskowi zakresie naprawienia szkody poniesionej przez skarżące w postaci utraconych korzyści brak jest koniecznych uszczegółowień.

                  D.

                  W przedmiocie krzywdy moralnej: naruszenie orzecznictwa i oczywisty brak logiki uzasadnienia

               Przyznając doznanej krzywdzie charakter chwilowy a nie ciągły Sąd nie uwzględniając szczególnych cech krzywdy moralnej w oczywisty sposób naruszył orzecznictwo wspólnotowe. Zaskarżone postanowienie jest ponadto dotknięte oczywistym brakiem logiki w zakresie w jakim Sąd w celu uzasadnienia braku ciągłego charakteru krzywdy moralnej opiera się na orzecznictwie dotyczącym wyłącznie szkody materialnej.

                  E.

                  W przedmiocie krzywdy moralnej: naruszenie § 44 ust. 1 lit. c) regulaminu Sądu, naruszenie orzecznictwa w zakresie krzywdy moralnej i oczywisty brak logiki uzasadnienia.

               Sąd naruszył § 44 ust. 1 lit. c) regulaminu uznając, że wniosek o naprawienie krzywdy moralnej jest niedopuszczalny z braku niezbędnych uszczegółowień, w zakresie w jaki skarżące nie ograniczyły się do ogólnego podniesienia szkody niemajątkowej, lecz przedstawiły Sądowi szereg dowodów, które jednakże zostały całkowici pominięte.
               Sąd naruszył ponadto mające zastosowanie orzecznictwo dotyczące naprawienia krzywdy moralnej, które dla ustalenia szkody posługiwało się parametrami, które ze względu na swój charakter są trudne do „wyliczenia” lub dowiedzenia.
               Sąd naruszył ponadto prawo poprzez oczywisty brak logiki uzasadnienia w zakresie w jakim uzasadniając brak doprecyzowania wniosku o zadośćuczynienie oparł się na orzecznictwie dotyczącym wyłącznie szkód majątkowych.

                  F.

                  Naruszenie prawa w zakresie przesłanki związku przyczynowego

               Sąd naruszył prawo stwierdzając brak bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy przekazaniem władzom włoski pisma z dnia 6 lipca 1998 r., które było podstawą pisma w zakresie zwrotu władz włoskich do skarżących, a szkodą przez nie poniesioną i opłaceniem polis ubezpieczeniowych ustanowionych w celu zawieszenia natychmiastowej spłaty spornych kwot.

                  G.

                  Naruszenie zasady rozsądnego okresu trwania postępowania: uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz ii) usunięcie uchybienia w zakresie wniosku odszkodowawczego

               Sąd naruszył ogólną zasadę prawa wspólnotowego w zakresie rozsądnego okresu trwania postępowania, ustanowioną m.in. w art. 6 akapit pierwszy Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.

      (1)  Decyzja Komisji 2006/678/WE z dnia 3 października 2006 r. w sprawie działań finansowych, które w pewnych przypadkach popełnienia nieprawidłowości przez podmioty gospodarcze należy podjąć w ramach rozliczania wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. L 278, s. 24)


title: Sprawa T-473/09: Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2009 r. — Matkompaniet przeciwko OHIM — DF World of Spices (KATOZ)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/64

         Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2009 r. — Matkompaniet przeciwko OHIM — DF World of Spices (KATOZ)
   (Sprawa T-473/09)
   2010/C 24/113
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Matkompaniet AB (Borås, Szwecja) (przedstawiciel: J. Gulliksson, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: DF World of Spices GmbH (Dissen, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 września 2009 r. w sprawie R 1023/2008-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami niniejszego postępowania oraz postępowania przed OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Matkompaniet AB

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „KATOZ” dla towarów z klas 29 i 30

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: DF World of Spices GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: niemiecka rejestracja graficznego znaku towarowego „KATTUS” dla towarów z klas 29 i 30

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie uznała, że nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku rozpatrywanych znaków towarowych.


title: Sprawa T-28/13: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2013 r. — ECC Couture przeciwko OHIM

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/26

         Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2013 r. — ECC Couture przeciwko OHIM
   (Sprawa T-28/13)
   2013/C 79/45
   Język skargi: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: ECC Couture BV (Oldenzaal, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci M. A. S. M. van Leent i I. de Jonge)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Ball Wholesale ApS (Billund, Dania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 października 2012 r. w sprawie R 290/2012-1, w zakresie, w jakim decyzja ta jest dla niej niekorzystna i w jakim obciąża ją kosztami postępowania;

               —

               stwierdzenie, że rejestracja graficznego wspólnotowego znaku towarowego nr 993 511„Culture” obejmuje wszystkie towary i usługi, których dotyczyło postępowanie przed Izbą;

               —

               obciążenie OHIM, zgodnie z art. 87 ust. 2 regulaminu postępowania przed Sądem, pełnymi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny międzynarodowy znak towarowy, chroniony również w Unii Europejskiej, „Culture” dla towarów z klas 14, 18 i 25 — wspólnotowy znak towarowy nr 993 511

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Ball Wholesale ApS

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny krajowy znak towarowy „CULTURE” dla towarów z klas 14, 25 i 26

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uwzględnienie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-62/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo) — The Queen, na wniosek: Association of the British Pharmaceutical Industry przeciwko Medicines and Healthcare Products Regulatory Agency (Dyrektywa 2001/83/WE — Artykuł 94 — Zachęty finansowe dla przychodni, w których przepisuje się pacjentom określone produkty lecznicze — Organy administracji publicznej właściwe w sprawach zdrowia publicznego — Lekarze — Swoboda przepisywania produktów leczniczych)

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/11

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo) — The Queen, na wniosek: Association of the British Pharmaceutical Industry przeciwko Medicines and Healthcare Products Regulatory Agency
      (Sprawa C-62/09) (1)

      (Dyrektywa 2001/83/WE - Artykuł 94 - Zachęty finansowe dla przychodni, w których przepisuje się pacjentom określone produkty lecznicze - Organy administracji publicznej właściwe w sprawach zdrowia publicznego - Lekarze - Swoboda przepisywania produktów leczniczych)
      (2010/C 161/14)
      Język postępowania: angielski

         Sąd krajowy

      High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: The Queen, na wniosek: Association of the British Pharmaceutical Industry

         Strona pozwana: Medicines and Healthcare Products Regulatory Agency

         Przy udziale: NHS Confederation (Employers) Company Ltd

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) — Wykładnia art. 94 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67) — Wprowadzenie przez podmiot publiczny wchodzący w skład państwowej służby zdrowia programu zachęt finansowych na rzecz gabinetów lekarskich, w których przepisuje się pacjentom określony produkt leczniczy

         Sentencja

      Artykuł 94 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej na mocy dyrektywy 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r., należy interpretować w ten sposób, że nie zakazuje on systemów zachęt finansowych, takich jak system będący przedmiotem sporu przed sądem krajowym, wprowadzanych przez krajowe organy administracji publicznej właściwe w sprawach zdrowia publicznego w celu ograniczania wydatków ponoszonych na produkty lecznicze i mających na celu preferowanie, w celu leczenia określonych jednostek chorobowych, przepisywania przez lekarzy wyraźnie wskazanych produktów leczniczych, zawierających inną substancję czynną niż produkt leczniczy, który był przepisywany uprzednio lub który mógłby zostać przepisany, gdyby omawiany system nie istniał.

         (1)  Dz.U. C 90 z 18.4.2009.


title: Sprawa F-95/09: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2009 r. — Skareby przeciwko Komisji

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/81

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2009 r. — Skareby przeciwko Komisji
   (Sprawa F-95/09)
   2010/C 24/155
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Carina Skareby (Leuven, Belgia) (przedstawiciele: S. Rodrigues, C. Bernard-Glanz, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Skarga na decyzję Komisji oddalającą wniosek skarżącej w sprawie wszczęcia dochodzenia administracyjnego mającego na celu stwierdzenie mobbingu, którego skarżąca twierdzi, że była ofiarą.

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca zwraca się do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 4 marca 2009 r. oraz w zakresie w jakim jest to konieczne decyzji oddalającej zażalenie;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w  Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 60 z 11.3.2006 .

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/37

         (2006/C 74/71)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 60 z 11.3.2006.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 48 z 25.2.2006.

      Dz.U. C 36 z 11.2.2006.

      Dz.U. C 22 z 28.1.2006.

      Dz.U. C 10 z 14.1.2006.

      Dz.U. C 330 z 24.12.2005.

      Dz.U. C 315 z 10.12.2005.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa T-358/15: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Arrom Conseil/EUIPO – Puig France (Roméo has a Gun by Romano Ricci) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Roméo has a Gun by Romano Ricci — Wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe NINA RICCI i RICCI — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych — Naruszenie renomy — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/36

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Arrom Conseil/EUIPO – Puig France (Roméo has a Gun by Romano Ricci)
   (Sprawa T-358/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Roméo has a Gun by Romano Ricci - Wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe NINA RICCI i RICCI - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych - Naruszenie renomy - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2016/C 392/45)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Arrom Conseil (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci C. Herissay Ducamp i J. Blanchard)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: H. Kunz, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Puig France SAS (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat E. Armijo Chávarri)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 marca 2015 r. (sprawa R 1020/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Puig France a Arrom Conseil.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Arrom Conseil pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez Puig France SAS.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa C-161/11: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 22 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Trani — Włochy) — Vino Cosimo Damiano przeciwko Poste Italiane SpA (Artykuł 92 § 1, art. 103 § 1 i art. 104 § 3 regulaminu postępowania — Polityka społeczna — Umowy o pracę na czas określony — Sektor publiczny — Pierwsza lub jedyna umowa — Odstępstwo od obowiązku wskazania obiektywnych powodów — Zasada niedyskryminacji — Brak związku z prawem Unii — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/18

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 22 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Trani — Włochy) — Vino Cosimo Damiano przeciwko Poste Italiane SpA
   (Sprawa C-161/11) (1)

   (Artykuł 92 § 1, art. 103 § 1 i art. 104 § 3 regulaminu postępowania - Polityka społeczna - Umowy o pracę na czas określony - Sektor publiczny - Pierwsza lub jedyna umowa - Odstępstwo od obowiązku wskazania obiektywnych powodów - Zasada niedyskryminacji - Brak związku z prawem Unii - Oczywisty brak właściwości Trybunału)
   2011/C 269/31
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Trani

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vino Cosimo Damiano

      Strona pozwana: Poste Italiane SpA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Trani — Wykładnia ogólnych zasad Unii równości i niedyskryminacji a także art. 20 i 21 Karty praw podstawowych — Zakres zastosowania rzeczonych zasad — Zgodność przepisów krajowych zatwierdzających w krajowym porządku prawnym klauzulę, która nie wskazuje powodu zatrudnienia na czas określony w ramach zatrudnienia pracowników przez SpA Poste Italiane

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pierwsze pytanie prejudycjalne przedłożone przez Tribunale di Trani (Włochy) postanowieniem z dnia 7 lutego 2011 r.

      (1)  Dz.U. C 173 z 11.6.2011


               13.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 400/16

         Skarga wniesiona w dniu 23 września 2014 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii
   (Sprawa E-19/14)
   2014/C 400/07
   Skarga przeciwko Norwegii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 23 września 2014 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Xaviera Lewisa, Markusa Schneidera i Gjermunda Mathisena, działających w charakterze przedstawicieli Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1.

               Orzeczenie, że Królestwo Norwegii uchybiło swoim zobowiązaniom wynikającym z artykułu 33 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, nie podejmując do dnia, w którym upłynął termin wyznaczony w uzasadnionej opinii wysłanej Królestwu Norwegii przez Urząd Nadzoru EFTA zgodnie z art. 31 ust. 2 tego Porozumienia, środków koniecznych do wykonania wyroku Trybunału z dnia 16 lipca 2012 r. w sprawie E-9/11 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii [2012] EFTA Ct. Rep. 442.

               2.

               Obciążenie Królestwa Norwegii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Niniejsza skarga dotyczy niezastosowania się przez Norwegię do dnia 26 sierpnia 2013 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie uchybienia przez Norwegię zobowiązaniom wynikającym z artykułu 33 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości (SCA) nakazującej podjęcie środków koniecznych do wykonania wyroku Trybunału z dnia 16 lipca 2012 r. w sprawie E-9/11 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii [2012] Ct. Rep. 442.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że nie przyjmując do dnia, w którym upłynął termin wyznaczony w uzasadnionej opinii, środków koniecznych do wykonania wyroku w sprawie E-9/11, Norwegia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 33 SCA zgodnie z wykładnią dokonaną przez Trybunał w wyroku w sprawie E-18/10 [2011] EFTA Ct. Rep. 202, pkt 29–30.


title: Sprawa C-485/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 10 września 2008 r. w sprawie T-284/06 Gualtieri przeciwko Komisji, wniesione w dniu 11 listopada 2008 r. przez Claudię Gualtieri

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/15

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 10 września 2008 r. w sprawie T-284/06 Gualtieri przeciwko Komisji, wniesione w dniu 11 listopada 2008 r. przez Claudię Gualtieri
   (Sprawa C-485/08 P)
   (2009/C 32/25)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Claudia Gualtieri (przedstawiciele: adwokaci P. Gualtieri i M. Gualtieri)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               odrzucenie wszelkich przeciwnych wniosków, zarzutów i argumentów,

               —

               przyjęcie najbardziej odpowiednich wniosków i stwierdzeń

               —

               w ramach uwzględnienia argumentów przedstawionych w odniesieniu do różnych podniesionych kwestii i związanych z nimi pojedynczych /poszczególnych żądań, przywołanych tutaj w całości,

               —

               obwieszczenie /ogłoszenie jako zasady prawa, że stosunek między oddelegowanymi ekspertami narodowymi (OEN) i Komisją Wspólnot Europejskich jest stosunkiem pracy najemnej i jest on podobny do stosunku pracy członków personelu tymczasowego a dodatki wypłacane tymże OEN mają charakter wynagrodzenia,

               —

               stwierdzenie, że zgodnie z prawem wspólnotowym za taką samą pracę należy się równe wynagrodzenie, a ewentualna zapłata różnego wynagrodzenia podmiotom pozostającym w związku małżeńskim i podmiotom pozostającym w trwałym związku faktycznym odpowiednio stanowi dyskryminację na szkodę osoby należącej do rodziny w rozumieniu prawa,

               —

               tytułem żądania ewentualnego stwierdzenie, że dodatki, o których mowa w art. 17 decyzji w sprawie OEN, należą się wnoszącej odwołanie w całości od momentu faktycznej separacji lub złożenia umowy rozwodowej w sądzie w Brukseli,

               —

               w konsekwencji całkowite lub częściowe uchylenie zaskarżonego wyroku wydanego przez Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich w dniu 10 września 2008 r. i doręczonego następnego dnia oraz całkowite lub częściowe uwzględnienie wniosków i żądań przedstawionych w pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym bądź odesłanie sprawy do Sądu Pierwszej Instancji w celu dokonania przezeń niezbędnego rozstrzygnięcia co do istoty,

               —

               obciążenie kosztami postępowania w obu instancjach Komisji Wspólnot Europejskich wraz z ewentualnym całkowitym zwrotem kosztów odnoszących się do postępowania w pierwszej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Po pierwsze, z całości przepisów regulujących status prawny OEN zdaje się bezdyskusyjne i ewidentne, iż związek z organami władzy państwa pochodzenia jest znikomy poprzez cały okres trwania delegacji i że w okresie tym ekspert narodowy jest w całości włączony w ramy organizacyjne Komisji. Ma on obowiązek wykonywania zadań wyłącznie na jej rzecz, co prowadzi do oczywistego podobieństwa (identyczności) jego pozycji prawnej z tą, która odnosi się do personelu (przynajmniej tymczasowego), który zrównany jest w zakresie warunków pracy i kwestii wynagrodzenia z urzędnikami.
   Z tego względu na podstawie tego, co stanowi art. 141 akapit drugi WE (obejmujący pojęciem wynagrodzenia także wszystkie inne korzyści otrzymywane bezpośrednio lub pośrednio w gotówce lub w naturze przez pracownika od pracodawcy z racji zatrudnienia), będący przepisem wyższej rangi niż art. 17 decyzji w sprawie OEN oraz co stanowi regulamin pracowniczy urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej (art. 62 akapit trzeci: „wynagrodzenie obejmuje wynagrodzenie podstawowe, dodatki rodzinne oraz inne dodatki”) dodatki płacone OEN mają charakter wynagrodzenia na równi z analogicznymi dodatkami należnymi urzędnikom i innym członkom personelu.
   Wnosząca odwołanie utrzymuje zatem, iż istnieje ogólna zasada — nie ma znaczenia czy prawa wspólnotowego czy też nie — zgodnie z którą przy tej samej pracy należy się równe wynagrodzenie, co wynika z przepisów zawartych w art. 14 EKPC, dyrektywy 2000/43/WE (1) z dnia 29 czerwca 2000 r., dyrektywy 2000/78/WE (2) z dnia 27 listopada 2000 r. oraz z art. 3 akapit drugi, art. 136, art. 137 lit. i) i art. 141 akapit pierwszy WE.
   W przeciwieństwie do tego wykładnia dokonana przez Sąd Pierwszej Instancji skutkuje tym, że dwóch pracowników świadczących tą samą pracę otrzymuje różne wynagrodzenia, jeśli małżonek jednego z nich zamieszkuje w Brukseli już w momencie podjęcia decyzji o delegacji, i prowadzi do poważnego przypadku dyskryminacji na szkodę osób należących do rodziny w rozumieniu prawa, mimo daleko idącej ochrony, jaką wobec tej instytucji roztaczają regulacje prawa wewnętrznego i międzynarodowego i tendencji do zrównywania z nią w ustawodawstwach różnych państw członkowskich, wspomnianym regulaminie pracowniczym urzędników [art. 1 akapit pierwszy i art. 1 ust. 2 lit. c) załącznika VII] i orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka trwałego pozostawania w związku faktycznym.
   Ponadto zapłata całości dodatku powinna była nastąpić najpóźniej w momencie ustania związku, gdyż w przepisach prawnych nie można odnaleźć wzmianki — na którą się powoływano — o konieczności odniesienia się do momentu rozpoczęcia związku bez brania pod uwagę zmian zaszłych w trakcie jego trwania.
   Jeśli chodzi o zarzut niezgodności z prawem art. 20 decyzji w sprawie OEN w odniesieniu do art. 241 WE, wnosząca odwołanie podnosi, że okoliczności faktyczne i prawne przytoczone dla uzasadnienia zarzutu zostały przedstawione w sposób szczegółowy i zrozumiały, tym bardziej że strona przeciwna nie przedstawiła przeciwnych argumentów i było oczywiste, że powołanie się na art. 241 miało na celu doprowadzenie do rozstrzygnięcia podniesionych kwestii, włącznie z zakwestionowanym twierdzeniem o wniesieniu skargi już po upływie terminu przedawnienia.
   Wnosząca odwołanie wycofuje zarzut naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań i wnosi o zmianę rozstrzygnięcia w zakresie kosztów postępowania, które na podstawie art. 87 i 88 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji powinny być zwrócone w całości. Wreszcie zauważa ona, że rozpatrzenie i rozstrzygnięcie istoty sprawy przez Sąd jest jednoznaczne z uznaniem dopuszczalności skargi, która aktualnie nie podlega już dyskusji.
   Poprzez przedstawione żądania wnosi się do Trybunału o stwierdzenie — po uprzednim ogłoszeniu jako zasady prawa, że stosunek między OEN i Komisją jest stosunkiem pracy najemnej i jest podobny do stosunku członków personelu tymczasowego oraz że dodatki płacone OEN mają charakter wynagrodzenia — że zgodnie z prawem wspólnotowym za tą samą pracę należy się równe wynagrodzenie i że ewentualna zapłata rożnego wynagrodzenia podmiotom pozostającym w związku małżeńskim i osobom stanu wolnego lub pozostającym w trwałym związku faktycznym odpowiednio skutkuje dyskryminacją na szkodę osób należących do rodziny w rozumieniu prawa, bądź tytułem żądania ewentualnego, że dodatek o którym mowa w art. 17 decyzji w sprawie OEN należał się wnoszącej odwołanie w całości od momentu faktycznej separacji lub złożenia umowy rozwodowej w sądzie w Brukseli.

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzająca w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (Dz. U. L 180 s 22).

      (2)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz. U. L 303 s 16).


title: Sprawa C-76/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd de Prešov (Republika Słowacka) w dniu 9 lutego 2010 r. — POHOTOVOSŤ s.r.o. przeciwko Iveta Korčkovská

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd de Prešov (Republika Słowacka) w dniu 9 lutego 2010 r. — POHOTOVOSŤ s.r.o. przeciwko Iveta Korčkovská
   (Sprawa C-76/10)
   2010/C 134/25
   Język postępowania: słowacki

      Sąd krajowy

   Krajský súd de Prešov

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: POHOTOVOSŤ s.r.o.

      Strona pozwana: Iveta Korčkovská

      Pytania prejudycjalne

   1)   Pierwsze pytanie prejudycjalne

               a)

               Czy dane o całkowitych kosztach konsumenta ujęte w punktach procentowych (roczna efektywna stopa oprocentowania — APR) są na tyle istotne, że w przypadku ich braku w umowie, koszt kredytu konsumenckiego nie może zostać uznany za przejrzysty, wystarczająco jasny i zrozumiały?

               b)

               Czy ochrona konsumentów przewidziana w dyrektywie Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, jest tego rodzaju, że również koszt może zostać uznany za nieuczciwy warunek w konsumenckich umowach kredytowych ze względu na niewystarczającą przejrzystość i zrozumiałość, jeśli umowa nie zawiera informacji na temat całkowitego kosztu kredytu konsumenckiego ujętego w punktach procentowych a cena [kredytu] wyrażona jest wyłącznie jako kwota pieniężna składająca się z wielu opłat dodatkowych wymienionych częściowo w umowie a częściowo w ogólnych warunkach do umowy?

         2)   Drugie pytanie prejudycjalne

               a)

               Czy wykładni dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy dokonywać w ten sposób, że sąd krajowy, rozpatrujący wniosek o przeprowadzenie egzekucji na podstawie prawomocnego orzeczenia arbitrażowego wydanego bez udziału konsumenta, i posiadający niezbędne informacje o stanie prawnym i faktycznym, powinien z urzędu uwzględnić nieproporcjonalny charakter kary przewidzianej w umowie kredytowej zawartej przez wierzyciela z konsumentem, jeżeli, zgodnie z krajowymi przepisami proceduralnymi, taka ocena może być dokonana w podobnych postępowaniach na mocy prawa krajowego?

               b)

               Jeżeli kara za naruszenie zobowiązań konsumenta jest nieproporcjonalna, czy do sądu krajowego należy wyciągnięcie wszystkich konsekwencji wynikających na mocy prawa krajowego z tej okoliczności, by konsument nie był zobowiązany do poniesienia tej kary?

               c)

               Czy kara w wysokości 0,25% dziennie, tj. 91,25% rocznie, może zostać uznana za nieuczciwy warunek z tego powodu, że jest nieproporcjonalna?

         3)   Trzecie pytanie prejudycjalne

   Czy ramy ochrony konsumentów wynikające ze stosowania prawodawstwa Unii (dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, dyrektywa 2008/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG) w dziedzinie umów o kredyt konsumencki są tego rodzaju, że w przypadku gdy na podstawie umowy dochodzi do obejścia przepisów ustanowionych w celu ochrony konsumentów w zakresie kredytu konsumenckiego oraz jeżeli na podstawie takiej umowy złożony został wniosek o wykonanie orzeczenia arbitrażowego, sąd zawiesza postępowanie egzekucyjne lub zarządza egzekucję na koszt wierzyciela tylko do wysokości kwoty niespłaconego kredytu, o ile na mocy przepisów krajowych, możliwe jest dokonanie takiej oceny orzeczenia arbitrażowego, a sąd krajowy posiada niezbędne informacje na temat stanu faktycznego i prawnego?


title: Sprawa C-582/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 25 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam – Niderlandy) – postępowanie karne przeciwko Gerritowi van Vemdemu (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach karnych — Wzajemne uznawanie wyroków — Decyzja ramowa 2008/909/WSiSW — Zakres stosowania — Artykuł 28 — Przepis przejściowy — Pojęcie „wydania prawomocnego wyroku”)

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 25 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam – Niderlandy) – postępowanie karne przeciwko Gerritowi van Vemdemu
   (Sprawa C-582/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach karnych - Wzajemne uznawanie wyroków - Decyzja ramowa 2008/909/WSiSW - Zakres stosowania - Artykuł 28 - Przepis przejściowy - Pojęcie „wydania prawomocnego wyroku”))
   (2017/C 078/04)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Amsterdam.

      Strona w postępowaniu głównym w sprawie karnej

   Gerrit van Vemde

      przy udziale: Openbaar Ministerie

      Sentencja

   Wykładni art. 28 ust. 2 zdanie pierwsze decyzji ramowej Rady 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności – w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej należy dokonywać w ten sposób, że dotyczy on jedynie wyroków, które stały się prawomocne przed datą wskazaną przez zainteresowane państwo członkowskie.

      (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016.


title: Sprawa T-180/08 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 6 marca 2008 r. w sprawie F-55/07 Tiralongo przeciwko Komisji, wniesione w dniu 15 maja 2008 r. przez Giuseppe Tiralongo

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/45

         Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 6 marca 2008 r. w sprawie F-55/07 Tiralongo przeciwko Komisji, wniesione w dniu 15 maja 2008 r. przez Giuseppe Tiralongo
   (Sprawa T-180/08 P)
   (2008/C 171/86)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Giuseppe Tiralongo (Ladispoli, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Sciaudone, R. Sciaudone, S. Frazzani)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego postanowienia, wydanego w dniu 6 marca 2008 r. w sprawie F-55/07 i skierowanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej celem ponownego rozpatrzenia i wydania orzeczenia co do istoty sprawy w świetle wskazówek, które zostaną przedstawione przez Sąd Pierwszej Instancji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszej instancji, jak również postępowania w ramach sprawy F-55/07.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swoich żądań wnoszący odwołanie podnosi, co następuje:

               —

               Sąd do spraw Służby Publicznej w błędny sposób zastosował orzecznictwo z zakresu autonomii zarzutów skargi. Sąd w postępowaniu w pierwszej instancji przede wszystkim niesłusznie zastosował zasady zawarte w orzecznictwie mające zastosowanie do naprawienia szkody powstałej w wyniku bezprawnych działań przy założeniu, że szkoda została spowodowana bezprawnymi działaniami;

               —

               Sąd do spraw Służby Publicznej nie uzasadnił spornego postanowienia w zakresie, w jakim wyraźnie potwierdził, że trzy argumenty przedstawione przez skarżącego nie dotyczyły zachowania Komisji Europejskiej, lecz odnosiły się faktycznie do bezprawności pewnych działań;

               —

               Sąd do spraw Służby Publicznej w błędny sposób zastosował orzecznictwo z zakresu autonomii zarzutów skargi. Sąd w postępowaniu w pierwszej instancji niesłusznie uznał między innymi, że zasada autonomii zarzutów nie mogła wywołać skutków w tej sprawie;

               —

               brak uzasadnienia pod kątem wniosku o zadośćuczynienie: w świetle wielości argumentów obszernie przedstawionych przez skarżącego dla wykazania związku pomiędzy krzywdą a zachowaniem Komisji, zaskarżone postanowienie, które milczy w tym względzie, nie pozwala na zrozumienie motywów, które legły u podstaw oddalenia tych argumentów.


title: Sprawa T-598/14: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Almashreq Investment Fund przeciwko Radzie

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/19

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Almashreq Investment Fund przeciwko Radzie
   (Sprawa T-598/14)
   2014/C 361/27
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Almashreq Investment Fund (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci E. Ruchat i C. Cornet d’Elzius)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               w rezultacie zasądzenie od Unii Europejskiej obowiązku naprawienia wszystkich szkód poniesionych przez skarżącego w kwocie 10  000 EUR;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej koszami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T–592/14 Makhlouf/Rada lub do nich podobne.


title: Sprawa C-293/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Gebhart Hiebler/Walter Schlagbauer (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2006/123/WE — Przedmiotowy zakres zastosowania — Działalność związana z wykonywaniem władzy publicznej — Zawód kominiarza — Zadania należące do „ochrony przeciwpożarowej” — Ograniczenie terytorialne zezwolenia na prowadzenie działalności kominiarskiej — Usługa świadczona w ogólnym interesie gospodarczym — Konieczność — Proporcjonalność)

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Gebhart Hiebler/Walter Schlagbauer
   (Sprawa C-293/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2006/123/WE - Przedmiotowy zakres zastosowania - Działalność związana z wykonywaniem władzy publicznej - Zawód kominiarza - Zadania należące do „ochrony przeciwpożarowej” - Ograniczenie terytorialne zezwolenia na prowadzenie działalności kominiarskiej - Usługa świadczona w ogólnym interesie gospodarczym - Konieczność - Proporcjonalność))
   (2016/C 068/10)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gebhart Hiebler

      Strona pozwana: Walter Schlagbauer

      Sentencja

               1)

               Dyrektywę 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącą usług na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ona swym zakresem w całości wykonywanie zawodu takiego jak zawód kominiarza będący przedmiotem postępowania głównego, podczas gdy zawód ten oznacza nie tylko prowadzenie prywatnej działalności gospodarczej, lecz również wykonywanie zadań z zakresu „ochrony przeciwpożarowej”.

               2)

               Artykuł 10 ust. 4, art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 lit. a) i art. 15 ust. 3 dyrektywy 2006/123 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, takim jak będące przedmiotem postępowania głównego przepisy ograniczające zezwolenie na wykonywanie zawodu kominiarza w całości do określonego okręgu geograficznego, w wypadku gdy przepisy te nie służą w sposób spójny i systematyczny osiągnięciu celu ochrony zdrowia publicznego, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

               3)

               Artykuł 15 ust. 4 dyrektywy 2006/123 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on takim przepisom, w wypadku gdy zadania należące do „ochrony przeciwpożarowej” powinny zostać zakwalifikowane jako zadania związane z usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym w zakresie, w jakim przewidziane ograniczenie terytorialne jest niezbędne i proporcjonalne do wykonywania tych zadań w warunkach opłacalnych ekonomicznie. Do sądu odsyłającego należy dokonanie tego ustalenia.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa T-132/12: Wyrok Sądu z dnia 30 września 2014 r. – Scooters India przeciwko OHIM – Brandconcern (LAMBRETTA) [Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Słowny wspólnotowy znak towarowy LAMBRETTA – Rzeczywiste używanie znaku towarowego – Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/36

      Wyrok Sądu z dnia 30 września 2014 r. – Scooters India przeciwko OHIM – Brandconcern (LAMBRETTA)
      (Sprawa T-132/12) (1)

      ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy LAMBRETTA - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
      (2014/C 395/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Scooters India Ltd (Lucknow, India) (przedstawiciel: adwokat B. Brandreth)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Brandconcern BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci G. Casucci i N. Ferretti)

         Przedmiot

      Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 stycznia 2012 r. (sprawa R 2308/2010-1) dotyczącej postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Brandconcern BV a Scooters India Ltd.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (OHIM) z dnia 12 stycznia 2012 r (sprawa R 2308/2010-1).

                  2)

                  OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Scooters India Ltd., w tym koszty związane z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

                  3)

                  Brandconcern BV pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 165 z 9.6.2012.


title: Sprawa C-217/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/35

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-217/07) (1)

   (2007/C 297/72)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


title: Sprawa C-339/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony przez Consiglio di Stato (Sezonie Sesta), na podstawie postanowienia wydanego w dniu 24 lutego 2004 r., w sprawie Nuova società di telecomunicazioni S.p.a. przeciwko Ministero delle comunicazioni

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony przez Consiglio di Stato (Sezonie Sesta), na podstawie postanowienia wydanego w dniu 24 lutego 2004 r., w sprawie Nuova società di telecomunicazioni S.p.a. przeciwko Ministero delle comunicazioni
   (Sprawa C-339/04)
   (2004/C 251/11)
   Dnia 9 sierpnia 2004 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia Consiglio di Stato działającej jako organ sądowniczy, wydanego dnia 24 lutego 2004 r. w sprawie Nuova società di telecomunicazioni S.p.a. przeciwko Ministero delle comunicazioni (Ministerstwo Łączności).
   Consiglio di Stato zwróciła się do Trybunału Sprawiedliwości o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               a)

               „Czy zgodny z zasadami, które legły u podstaw dyrektywy nr 97/13/WE (1) jest przepis krajowy, który - nałożywszy na spółki uprawnione do świadczenia usług użyteczności publicznej, które w przeszłości utworzyły, dla własnych potrzeb i pod rządami regulacji przewidującej opłaty koncesyjne, sieci telekomunikacyjne, obowiązek utworzenia odrębnej spółki dla potrzeb prowadzenia działalności w sektorze telekomunikacyjnym - przewiduje, że ta odrębna spółka, pomimo posiadanego przez nią stosownego zezwolenia na świadczenie usług o charakterze powszechnym, obowiązana jest, choćby tymczasowo, uiścić dodatkową opłatę z tytułu udostępnienia sieci telekomunikacyjnej na rzecz spółki dominującej;

               b)

               Czy przepis krajowy, który nakłada (należy podkreślić, tymczasowo) obowiązek uiszczenia drugiej, dodatkowej opłaty z tytułu działalności wykonywanej na rzecz spółki dominującej w wysokości opłaty w przeszłości uiszczonej przez spółkę dominującą pod rządami poprzedniej, opartej na wyłączności, regulacji prawnej, która odróżniała zezwolenia na systemy przeznaczone do użytku publicznego od zezwoleń w zakresie systemów przeznaczonych do użytku prywatnego, jest spójny z uregulowaniami wspólnotowymi i ich wykładnią przyjętą przez Sekcję Piątą Trybunału Sprawiedliwości w wyroku z dnia 18 września 2003 r.?”

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 kwietnia 1997 r. w sprawie wspólnych przepisów ramowych dotyczących ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji w dziedzinie usług telekomunikacyjnych Dz.U. L 117 z 7.5.1997, str. 15-27.


title: Sprawa T-29/11: Wyrok Sądu z dnia 24 października 2014 r. – Technische Universität Dresden przeciwko Komisji (Klauzula arbitrażowa — Wspólnotowy program działań w dziedzinie zdrowia publicznego — Umowa o finansowanie projektu — Skarga o stwierdzenie nieważności — Nota obciążeniowa — Umowny charakter sporu — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność — Zmiana kwalifikacji skargi — Koszty kwalifikowalne)

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/26

         Wyrok Sądu z dnia 24 października 2014 r. – Technische Universität Dresden przeciwko Komisji
   (Sprawa T-29/11) (1)

   ((Klauzula arbitrażowa - Wspólnotowy program działań w dziedzinie zdrowia publicznego - Umowa o finansowanie projektu - Skarga o stwierdzenie nieważności - Nota obciążeniowa - Umowny charakter sporu - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność - Zmiana kwalifikacji skargi - Koszty kwalifikowalne))
   (2014/C 439/35)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Technische Universität Dresden (Drezno, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat G. Brüggen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Bogensberger oraz D. Calciu, następnie W. Bogensberger oraz F. Moro pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów R. Van der Houta oraz A. Köhlera)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności noty obciążeniowej nr 3241011712 wystawionej przez Komisję w dniu 4 listopada 2010 r. w celu odzyskania kwoty 55  377,62 EUR wypłaconej stronie skarżącej w ramach pomocy finansowej na rzecz projektu zrealizowanego na podstawie wspólnotowego programu działań w dziedzinie zdrowia publicznego (2003-2008)

      Sentencja

               1)

               Koszty personelu dotyczące H. w wysokości 56,76 EUR, koszty podróży w wysokości 1  354,08 EUR i koszty świadczenia usług w wysokości 351,82 EUR poniesione przez Technische Universität Dresden w ramach wykonania umowy nr 2003114 (SI2.377438) dotyczącej finansowania projektu „Collection of European Data on Lifestyle Health Determinants – Coordinating Party (LiS)” zrealizowanego na podstawie wspólnotowego programu działań w dziedzinie zdrowia publicznego (2003-2008), są kwalifikowalne w ten sposób, że wierzytelność Komisji Europejskiej dotycząca tych kwot i zawarta w nocie obciążeniowej nr 3241011712 z dnia 4 listopada 2010 r. jest bezzasadna.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Technische Universität Dresden zostaje obciążony kosztami.

      (1)  Dz.U. C 80 z 12.3.2011.


title: Sprawa T-378/13: Wyrok Sądu z dnia 25 marca 2015 r. – Apple and Pear Australia i Star Fruits Diffusion/OHIM – Carolus C. (English pink) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego English pink — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy PINK LADY i wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe Pink Lady — Obowiązek uzasadnienia — Obowiązek staranności — Orzeczenie sądu orzekającego w sprawach wspólnotowych znaków towarowych — Brak powagi rzeczy osądzonej)

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/23

         Wyrok Sądu z dnia 25 marca 2015 r. – Apple and Pear Australia i Star Fruits Diffusion/OHIM – Carolus C. (English pink)
   (Sprawa T-378/13) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego English pink - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy PINK LADY i wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe Pink Lady - Obowiązek uzasadnienia - Obowiązek staranności - Orzeczenie sądu orzekającego w sprawach wspólnotowych znaków towarowych - Brak powagi rzeczy osądzonej))
   (2015/C 155/26)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Apple and Pear Australia Ltd (Wiktoria, Australia); oraz Star Fruits Diffusion (Caderousse, Francja) (przedstawiciele: T. de Haan i P. Péters, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Carolus C. BVBA (Nieuwerkerken, Belgia)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 maja 2013 r. (sprawa R 1215/2011-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Apple and Pear Australia Ltd i Star Fruits Diffusion z jednej strony a Carolus C. BVBA z drugiej strony.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 29 maja 2013 r. (sprawa R 1215/2011-4).

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Apple and Pear Australia Ltd i Star Fruits Diffusion.

               4)

               Apple and Pear Australia i Star Fruits Diffusion pokrywają połowę własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa C-177/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 29 marca 2016 r. – Biedrība „Autortiesību un komunicēšanās konsultāciju aģentūra/Latvijas Autoru apvienība”/Konkurences padome

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 29 marca 2016 r. – Biedrība „Autortiesību un komunicēšanās konsultāciju aģentūra/Latvijas Autoru apvienība”/Konkurences padome
   (Sprawa C-177/16)
   (2016/C 200/18)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca w pierwszej instancji: Biedrība „Autortiesību un komunicēšanās konsultāciju aģentūra/Latvijas Autoru apvienība”

      Strona pozwana w pierwszej instancji: Konkurences padome

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 102 [akapit drugi] lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej ma zastosowanie w sporze dotyczącym stawek cenowych ustalonych przez krajową organizację zarządzania prawami autorskimi, w sytuacji gdy wspomniana organizacja pobiera także wynagrodzenia za utwory zagranicznych twórców i ustalone stawki mogą zniechęcić do wykorzystania tych utworów w danym państwie członkowskim?

               2)

               Czy w celu ustalenia zakresu pojęcia niesłusznych cen zastosowanego w art. 102 [akapit drugi] lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w dziedzinie zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi jest właściwe i wystarczające, i w jakich wypadkach, dokonanie porównania między cenami (stawkami cenowymi) na rozpatrywanym rynku a cenami (stawkami cenowymi) na graniczących z nim rynkach?

               3)

               Czy w celu ustalenia zakresu pojęcia niesłusznych cen zastosowanego w art. 102 [akapit drugi] lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w dziedzinie zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi, jest właściwe i wystarczające wykorzystanie wskaźnika parytetu siły nabywczej opartego na produkcie krajowym brutto?

               4)

               Czy należy dokonać porównania stawek cenowych w odniesieniu do każdego odrębnego ich segmentu, czy też w odniesieniu do średniego poziomu stawek cenowych?

               5)

               W jakiej sytuacji należy uznać, że różnica w stawkach cenowych analizowanych w ramach pojęcia niesłusznych cen zastosowanego w art. 102 [akapit drugi] lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej jest znacząca, skutkiem czego na podmiocie gospodarczym zajmującym pozycję dominującą ciąży obowiązek wykazania, że jego stawki cenowe są słuszne?

               6)

               Jakich informacji można zasadnie oczekiwać od podmiotu gospodarczego w celu wykazania słusznego charakteru stawek cenowych dotyczących utworów objętych ochroną z tytułu praw autorskich w ramach stosowania art. 102 [akapit drugi] lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w sytuacji gdy koszt wspomnianych utworów nie może zostać ustalony w taki sam sposób, jak w wypadku towarów o charakterze materialnym? Czy chodzi jedynie o koszt administrowania organizacją zarządzania prawami autorskimi?

               7)

               Czy w wypadku naruszenia prawa konkurencji należy wyłączyć z obrotu organizacji zarządzania prawami autorskimi, w celu ustalenia grzywny, wynagrodzenia zapłacone twórcom przez wspomniany podmiot gospodarczy?


title: Sprawa T-13/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 października 2008 r. — Koinotita Grammatikou przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Fundusz spójności — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/35

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 października 2008 r. — Koinotita Grammatikou przeciwko Komisji
   (Sprawa T-13/08) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Fundusz spójności - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   (2009/C 32/67)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Koinotita Grammatikou (Grecja) (przedstawiciele: adwokaci M. Chaïntarlis, A. Papakonstantinou)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Triantafyllou i L. Flynn, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2004) 5509 z dnia 21 grudnia 2004 r. w sprawie przyznania pomocy finansowej z Funduszu Spójności na realizację przedsięwzięcia pod nazwą „Stworzenie składowiska odpadów w ramach zintegrowanego zakładu unieszkodliwiania odpadów z północno-wschodniej Attyki, na obszarze Mavro Vouno Grammatikou”.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

               2)

               Koinotita Grammatikou zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 79 z 29.3.2008.


title: Sprawa C-217/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Santa Maria Capua Vetere (Włochy) w dniu 11 maja 2015 r. – postępowanie karne przeciwko Massimo Orsi

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Santa Maria Capua Vetere (Włochy) w dniu 11 maja 2015 r. – postępowanie karne przeciwko Massimo Orsi
   (Sprawa C-217/15)
   (2015/C 245/11)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Santa Maria Capua Vetere

      Strony w postępowaniu głównym

   Massimo Orsi

      Pytanie prejudycjalne

   Czy jest zgodny z prawem wspólnotowym w rozumieniu art. 4 [Protokołu nr 7 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności] i art. 50 [Karty praw podstawowych Unii Europejskiej] przepis art. 10a decreto legislativo nr 74/00 w zakresie, w jakim zezwala na ocenę odpowiedzialności karnej podmiotu, względem którego, za ten sam czyn (niezapłacenie podatku VAT), państwowa administracja podatkowa uznała, że ponosi on odpowiedzialność oraz nałożyła sankcję administracyjną obejmującą 30 % niezapłaconego podatku?


title: Sprawa T-686/13: Wyrok Sądu z dnia 3 września 2014 r. – Unibail Management przeciwko OHIM (Przedstawienie dwóch kresek i czterech gwiazdek) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego dwie kreski i cztery gwiazdki — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak oceny ad casum — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/7

         Wyrok Sądu z dnia 3 września 2014 r. – Unibail Management przeciwko OHIM (Przedstawienie dwóch kresek i czterech gwiazdek)
   (Sprawa T-686/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego dwie kreski i cztery gwiazdki - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak oceny ad casum - Obowiązek uzasadnienia])
   2014/C 361/07
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Unibail Management (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci L. Bénard, A. Rudoni i O. Klimis)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 września 2013 r. (sprawa R 300/2013-2) dotyczącą zgłoszenia jako wspólnotowego znaku towarowego oznaczenia przedstawiającego dwie kreski i cztery gwiazdki.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 3 września 2013 r. (sprawa R 300/2013-2) w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie Unibail Management w odniesieniu do towarów i usług należących do klas 16, 35, 36, 38, 41 i 42.

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014.


title: Sprawa T-320/15: Postanowienie Sądu z dnia 15 kwietnia 2016 r. – Impresa Costruzioni Giuseppe Maltauro/Komisja (Zamówienia publiczne — Cofnięcie zaskarżonego aktu — Umorzenie postępowania)

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/21

         Postanowienie Sądu z dnia 15 kwietnia 2016 r. – Impresa Costruzioni Giuseppe Maltauro/Komisja
   (Sprawa T-320/15) (1)

   ((Zamówienia publiczne - Cofnięcie zaskarżonego aktu - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 200/30)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Impresa Costruzioni Giuseppe Maltauro SpA (Vicenza, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Merola, C. Santacroce i C. Toniolo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Recchia i F. Dintilhac, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Generalnego Wspólnego Centrum Badawczego Komisji Europejskiej z dnia 7 kwietnia 2015 r. [JRC.B6/RL/Ares(2015)] wyłączającej skarżącą z udziału we wszystkich procedurach udzielania zamówień oraz uzyskiwania subwencji finansowanych z budżetu ogólnego Unii Europejskiej na okres dwóch lat i dziesięciu miesięcy.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 254 z 3.8.2015.


title: Sprawa C-162/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo regionale per il Molise (Włochy) w dniu 18 marca 2016 r. –Spinosa Costruzioni Generali SpA, Melfi Srl/Comune di Monteroduni

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo regionale per il Molise (Włochy) w dniu 18 marca 2016 r. –Spinosa Costruzioni Generali SpA, Melfi Srl/Comune di Monteroduni
   (Sprawa C-162/16)
   (2016/C 200/15)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo regionale per il Molise

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Spinosa Costruzioni Generali SpA, Melfi Srl

      Strona pozwana: Comune di Monteroduni

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wspólnotowe zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa wraz z zasadami swobodnego przepływu towarów, swobody przedsiębiorczości i świadczenia usług przewidzianymi w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz zasady z niego wynikające takie jak zasady równego traktowania, niedyskryminacji, wzajemnego uznawania, proporcjonalności i przejrzystości, o których mowa (ostatnio) w dyrektywie 2014/24/UE (1) stoją na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak włoskie przepisy zawarte w art. 87 ust. 4 i art. 86 ust. 3a rozporządzenia ustawodawczego nr 163 z 2006 r. w związku z art. 26 ust. 6 rozporządzenia ustawodawczego nr 81 z 2008 r., w świetle ich interpretacji w wyrokach pełnego składu Consiglio di Stato nr 3 i 9 z 2015 r. służącej zapewnieniu jednolitej wykładni prawa zgodnie z art. 99 włoskiego kodeksu postępowania administracyjnego, wedle których to przepisów, brak oddzielnego określenia kosztów bezpieczeństwa korporacyjnego w ofertach gospodarczych w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego powoduje każdorazowo wykluczenie przedsiębiorstwa oferenta, również w wypadkach, w których obowiązek oddzielnego określenia tych kosztów nie został przewidziany w ustawie o zamówieniach publicznych ani w załączonym formularzu służącym do składania ofert, a także niezależnie od okoliczności, że z materialnoprawnego punktu widzenia oferta w rzeczywistości spełnia wymogi w zakresie minimalnych kosztów bezpieczeństwa korporacyjnego?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. L 94, s. 65).


title: Sprawa C-614/15: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Craiova – Rumunia) – Rodica Popescu/Direcția Sanitar Veterinară și pentru Siguranța Alimentelor Gorj (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Polityka społeczna – Dyrektywa 1999/70/WE – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Możliwość zawierania kolejnych umów o pracę na czas określony – Asystentka weterynaryjna w zakresie kontroli sanitarno-weterynaryjnych – Sektor publiczny – Klauzula 5.1 – Środki mające na celu zapobieganie nadużywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony – Pojęcie „obiektywnych powodów” uzasadniających zawieranie takich umów – Zastępstwa na wolnych stanowiskach w oczekiwaniu na zakończenie postępowania konkursowego)

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/13

      Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Craiova – Rumunia) – Rodica Popescu/Direcția Sanitar Veterinară și pentru Siguranța Alimentelor Gorj
      (Sprawa C-614/15) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Polityka społeczna - Dyrektywa 1999/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Możliwość zawierania kolejnych umów o pracę na czas określony - Asystentka weterynaryjna w zakresie kontroli sanitarno-weterynaryjnych - Sektor publiczny - Klauzula 5.1 - Środki mające na celu zapobieganie nadużywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony - Pojęcie „obiektywnych powodów” uzasadniających zawieranie takich umów - Zastępstwa na wolnych stanowiskach w oczekiwaniu na zakończenie postępowania konkursowego))
      (2016/C 454/25)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Craiova

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Rodica Popescu

         Druga strona postępowania: Direcția Sanitar Veterinară și pentru Siguranța Alimentelor Gorj

         Sentencja

      Wykładni klauzuli 5.1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, które zostało zawarte w dniu 18 marca 1999 r. i stanowi załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC należy dokonywać w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w sprawie w postępowaniu głównym, w którego świetle zawieranie kolejnych umów o pracę na czas określony w sektorze publicznym uznaje się za uzasadnione „obiektywnymi powodami” w rozumieniu tej klauzuli z tego tylko względu, że obowiązki w zakresie kontroli sprawowane przez personel zatrudniony w obszarze sanitarno-weterynaryjnym nie mają stałego charakteru z uwagi na wahania zakresu działalności zakładów poddawanych kontroli, chyba że, czego sprawdzenie jest zadaniem sądu odsyłającego, zawieranie kolejnych umów ma faktycznie na celu zaspokojenie szczególnej potrzeby w danym sektorze, przy czym względy budżetowe nie mogą jednak występować u jej podstaw. Ponadto okoliczność, że zawieranie kolejnych umów o pracę na czas określony odbywa się w oczekiwaniu na zakończenie postępowań konkursowych nie może wystarczyć ku temu, by uregulowanie to uznać za zgodne z omawianą klauzulą, jeśli okaże się, że konkretne zastosowanie tego uregulowania prowadzi, w świetle okoliczności faktycznych, do nadużyć w korzystaniu z kolejnych umów o pracę na czas określony, czego sprawdzenie również jest zadaniem sądu krajowego.

         (1)  Dz.U. C 68 z 22.2.2016.


title: Sprawa C-515/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen — Belgia) — postępowanie karne przeciwko Vítorowi Manuelowi dos Santosowi Palhocie, Mário de Mourze Gonçalvesowi, Fernando Luisowi das Nevesowi Palhocie i Termiso Lda (Swobodne świadczenie usług — Artykuły 56 TFUE i 57 TFUE — Delegowanie pracowników — Ograniczenia — Pracodawcy mający siedzibę w innym państwie członkowskim — Rejestracja uprzedniego zgłoszenia delegowania — Dokumenty zabezpieczenia społecznego lub pracownicze — Równoważność z dokumentami przewidzianymi w prawie przyjmującego państwa członkowskiego — Kopia — Przechowywanie do dyspozycji władz krajowych)

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen — Belgia) — postępowanie karne przeciwko Vítorowi Manuelowi dos Santosowi Palhocie, Mário de Mourze Gonçalvesowi, Fernando Luisowi das Nevesowi Palhocie i Termiso Lda
   (Sprawa C-515/08) (1)

   (Swobodne świadczenie usług - Artykuły 56 TFUE i 57 TFUE - Delegowanie pracowników - Ograniczenia - Pracodawcy mający siedzibę w innym państwie członkowskim - Rejestracja uprzedniego zgłoszenia delegowania - Dokumenty zabezpieczenia społecznego lub pracownicze - Równoważność z dokumentami przewidzianymi w prawie przyjmującego państwa członkowskiego - Kopia - Przechowywanie do dyspozycji władz krajowych)
   2010/C 328/05
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Vítor Manuel dos Santos Palhota, Mário de Moura Gonçalves, Fernando Luis das Neves Palhota, Termiso Lda

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen — Wykładnia art. 49 i 50 WE — Uregulowanie krajowe zobowiązujące przedsiębiorstwa należące do sektora budowniczego i tymczasowo wykonujące prace w państwie członkowskim do przedłożenia organom państwa przyjmującego zgłoszenia oddelegowania

      Sentencja

               1)

               Artykuły 56 TFUE i 57 TFUE stoją na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego stanowiącym, że pracodawca mający siedzibę w innym państwie członkowskim, który deleguje pracowników na terytorium państwa, które przyjęło przepisy, ma obowiązek uprzedniego przesłania zgłoszenia delegowania w zakresie, w jakim rozpoczęcie planowanego delegowania jest uzależnione od przekazania pracodawcy informacji o nadaniu numeru rejestracyjnego wspomnianemu zgłoszeniu i w jakim władze krajowe państwa, które przyjęło przepisy dysponują terminem pięciu dni roboczych rozpoczynających się w dniu otrzymania zgłoszenia na przekazanie tej informacji.

               2)

               Artykuły 56 TFUE i 57 TFUE nie stoją na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego stanowiącym, że pracodawca mający siedzibę w innym państwie członkowskim, który deleguje pracowników na terytorium państwa, które przyjęło przepisy, ma obowiązek przechowywania do dyspozycji władz krajowych tego państwa przez okres delegowania kopii dokumentów równoważnych z dokumentami zabezpieczenia społecznego lub pracowniczymi, które wymagane są przez prawo państwa, które przyjęło przepisy, a także przesłania ich tym władzom po zakończeniu wspomnianego okresu.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawa T-776/15: Wyrok Sądu z dnia 18 października 2016 r. – Meissen Keramik/EUIPO (MEISSEN KERAMIK) (Unijny znak towarowy — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego MEISSEN KERAMIK — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               28.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 441/19

      Wyrok Sądu z dnia 18 października 2016 r. – Meissen Keramik/EUIPO (MEISSEN KERAMIK)
      (Sprawa T-776/15) (1)

      ((Unijny znak towarowy - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego MEISSEN KERAMIK - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
      (2016/C 441/23)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Meissen Keramik GmbH (Meissen, Niemcy) (przedstawiciele: M. Vohwinkel i M. Bagh, Rechtsanwälte)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: W. Schramek i A. Schifko, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 października 2015 r. (sprawa R 531/2015 1) dotycząca zgłoszenia rejestracji oznaczenia graficznego MEISSEN KERAMIK jako unijny znak towarowy.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Meissen Keramik GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 78 z 29.2.2016.


title: Sprawa C-325/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 9 czerwca 2016 r. – Industrias Químicas del Vallés, S.A./Administración General del Estado i Sapec Agro, S.A.

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 9 czerwca 2016 r. – Industrias Químicas del Vallés, S.A./Administración General del Estado i Sapec Agro, S.A.
   (Sprawa C-325/16)
   (2016/C 305/23)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Industrias Químicas del Vallés, S.A.

      Strona pozwana: Administración General del Estado i Sapec Agro, S.A.

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy ustanowiony w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2010/28/UE (1) termin zawarty w wyrażeniu „w terminie do dnia 31 grudnia 2010 r.” oraz w użytym w akapicie drugim tego samego przepisu i dotyczącym również dnia 31 grudnia 2010 r. wyrażeniu „[p]rzed upływem tego terminu” pozostający w związku z sześciomiesięcznym terminem, o którym mowa w motywie 8 tej dyrektywy, jest terminem zawitym ze względu na cel realizowany przez system ustanowiony dyrektywą Rady 91/414/EWG (2) z dnia 15 lipca 1991 r. i państwa członkowskie nie mają żadnej możliwości jego przedłużenia, skutkiem czego jego bieg obliczany jest na podstawie tej dyrektywy?

               2.

               Na wypadek gdyby uznano, że wspomniany termin może zostać przedłużony, czy przyjęcie decyzji w tym przedmiocie nie podlega żadnym szczególnym ograniczeniom proceduralnym dotyczącym przyznawania terminów i ich przedłużania, czy też, ze względu na to, że wydanie tej decyzji stanowi uprawnienie państw członkowskich, mogą one termin ten przedłużyć na warunkach określonych w prawie krajowym ze względu na to, że są one adresatami przepisów proceduralnych określonych w art. 3 ust. 1 dyrektywy?

      (1)  Dyrektywa Komisji 2010/28/UE z dnia 23 kwietnia 2010 r. zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia do niej metalaksylu jako substancji czynnej (Dz.U. 2010 L 104, s. 57).

      (2)  Dyrektywa Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. 1991 L 230, s.1, polskie wydanie specjalne: Rozdział 03 Tom 011 s. 332-367).


title: Sprawa T-353/12: Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2013 r. — Aleris przeciwko OHIM — Carefusion 303 (ALARIS) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy ALARIS — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/22

         Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2013 r. — Aleris przeciwko OHIM — Carefusion 303 (ALARIS)
   (Sprawa T-353/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy ALARIS - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 189/44
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aleris Holding AB (Sztokholm, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci A. Kylhammar i K. Westerberg)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Carefusion 303, Inc. (San Diego, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 maja 2012 r. (sprawa R 334/2011-5) dotyczącą postępowania w sprawie wygaśnięcia prawa do znaku między Aleris Holding AB a Carefusion 303, Inc.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 maja 2012 r. (sprawa R 334/2011-5) w zakresie dotyczącym oddalenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku ALARIS w odniesieniu do towarów należących do klasy 10, innych niż irygatory do wstrzykiwań, pompy strzykawkowe, pompy wolumetryczne, urządzenia zdalnego sterowania, termometry i termometry jednorazowe.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 311 z 13.10.2012.


title: Sprawa F-9/08: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 10 września 2009 r. — Rosenbaum przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Powołanie — Zaszeregowanie służbowe — Wniosek o zmianę zaszeregowania służbowego — Zakres stosowania art. 13 załącznika XII do regulaminu pracowniczego — Uwzględnienie doświadczenia zawodowego — Zatrudnienie w ramach kategorii konkursu — Artykuł 31 regulaminu pracowniczego — Zasada niedyskryminacji — Swobodny przepływ pracowników)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/83

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 10 września 2009 r. — Rosenbaum przeciwko Komisji
   (Sprawa F-9/08) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Powołanie - Zaszeregowanie służbowe - Wniosek o zmianę zaszeregowania służbowego - Zakres stosowania art. 13 załącznika XII do regulaminu pracowniczego - Uwzględnienie doświadczenia zawodowego - Zatrudnienie w ramach kategorii konkursu - Artykuł 31 regulaminu pracowniczego - Zasada niedyskryminacji - Swobodny przepływ pracowników)
   2009/C 267/150
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Eckehard Rosenbaum (Bonn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H.-J. Rüber)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Simm i M. Bauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji o zaszeregowaniu skarżącego, będącego laureatem konkursu przeprowadzonego w celu utworzenia listy rezerwy zatrudnienia administratorów grupy A7/A6 w zakresie w jakim zakwalifikowano go do grupy AD 6/2 i po drugie wniosek o zmianę grupy zaszeregowania

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Eckehard Rosenbaum zostaje obciążony własnymi kosztami postępowania i kosztami poniesionymi przez Komisję Wspólnot Europejskich.

               3)

               Rada Unii Europejskiej, która przystąpiła do sprawy w charakterze interwenienta pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008, s. 70.


title: Sprawa T-39/16: Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2017 r. – Nanu-Nana Joachim Hoepp/EUIPO – Fink (NANA FINK) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy NANA FINK — Wcześniejszy słowny znak towarowy Unii Europejskiej NANA — Brak podobieństwa towarów — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zakres badania przeprowadzanego przez izbę odwoławczą — Obowiązek rozpoznania odwołania w całości]

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/25

         Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2017 r. – Nanu-Nana Joachim Hoepp/EUIPO – Fink (NANA FINK)
   (Sprawa T-39/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy NANA FINK - Wcześniejszy słowny znak towarowy Unii Europejskiej NANA - Brak podobieństwa towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Zakres badania przeprowadzanego przez izbę odwoławczą - Obowiązek rozpoznania odwołania w całości])
   (2017/C 161/35)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Nanu-Nana Joachim Hoepp GmbH & Co. KG (Brema, Niemcy) (przedstawiciel: T. Boddien, avocat)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Nadine Fink (Bazylea, Szwajcaria)

      Przedmiot

   Odwołanie od decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 listopada 2015 r. (sprawa R 679/2014 1), dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Nanu-Nana Joachim Hoepp a Nadine Fink.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 12 listopada 2015 r. (sprawa R 679/2014-1), dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Nanu-Nana Joachim Hoepp GmbH & Co. KG a Nadine Fink, w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza nie rozpoznała złożonego do niej odwołania w odniesieniu do objętych graficznym znakiem towarowym, który był przedmiotem rejestracji międzynarodowej nr 1111651 wskazującej Unię Europejską, „metali szlachetnych i ich stopów”, należących do klasy 14 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 106 z 21.3.2016.


title: Sprawa C-319/04: Skarga wniesiona dnia 23 lipca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/33

         Skarga wniesiona dnia 23 lipca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-319/04)
   (2004/C 228/68)
   Dnia 23 lipca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga wniesiona przeciwko Republice Francuskiej przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez G. Rozeta, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Rady 1999/63/WE z dnia 21 czerwca 1999 r. dotyczącej Umowy w sprawie organizacji czasu pracy marynarzy przyjętej przez Stowarzyszenie Armatorów Wspólnoty Europejskiej (ECSA) i Federację Związków Zawodowych Pracowników Transportu w Unii Europejskiej (FST) – Załącznik: Umowa Europejska w sprawie organizacji czasu pracy marynarzy (1), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o tych przepisach, Francja uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 3 ust. 1 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji niniejszej dyrektywy upłynął dnia 30 czerwca 2002 r.

      (1)  Dz.U. L 167 z 2.7.1999, str. 33.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 września 2004 r. w sprawie C-332/01: Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (EFOGR — Rozliczanie rachunków — Lata budżetowe 1996–1999 — Decyzja 2001/557/WE — Bawełna, oliwa z oliwek, rodzynki, mięso baranie i kozie)

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 9 września 2004 r.
   w sprawie C-332/01: Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (EFOGR - Rozliczanie rachunków - Lata budżetowe 1996–1999 - Decyzja 2001/557/WE - Bawełna, oliwa z oliwek, rodzynki, mięso baranie i kozie)
   (2004/C 262/02)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-332/01, której przedmiotem była skarga o stwierdzenie nieważności z art. 230 WE, wniesiona dnia 3 września 2001 r., Republika Grecka (pełnomocnicy: V. Kontolaimos i I. Chalkias) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M. Condou-Durande), Trybunał (druga izba) w składzie C. W. A. Timmermans, prezes izby, J.-P. Puissochet, J. N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca), R. Schintgen i N. Colneric, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: M. H. von Holstein, zastępca sekretarza, wydał w dniu 9 września 2004 r. wyrok, który zawiera następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 317 z 10.11.2001.


title: Sprawa T-544/08: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2014 r. – Hansen & Rosenthal et H&R Wax Company Vertrieb/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek wosków parafinowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ustalanie cen — Dowód naruszenia — Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien — Prawo do obrony — Obliczenie wartości sprzedaży — Waga naruszenia — Brak mocy wstecznej — Równość traktowania — Proporcjonalność)

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/38

         Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2014 r. – Hansen & Rosenthal et H&R Wax Company Vertrieb/Komisja
   (Sprawa T-544/08) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek wosków parafinowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ustalanie cen - Dowód naruszenia - Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien - Prawo do obrony - Obliczenie wartości sprzedaży - Waga naruszenia - Brak mocy wstecznej - Równość traktowania - Proporcjonalność))
   (2015/C 046/44)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Hansen & Rosenthal KG (Hamburg, Niemcy); i H&R Wax Company Vertrieb GmbH (Hamburg) (przedstawiciele: J. Schulte, A. Lober i M. Dallmann, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo R. Sauer i K. Mojzesowicz, następnie M. Sauer i A. Antoniadis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 5476 wersja ostateczna z dnia 1 października 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.181 – Woski do świec) w części dotyczącej skarżących, oraz tytułem żądania ewentualnego, wniosek o uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej na skarżące.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Hansen & Rosenthal KG i H&R Wax Company Vertrieb GmbH pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa C-311/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato w dniu 17 lipca 2006 r. — Consiglio Nazionale degli Ingegneri przeciwko Ministero della Giustizia, Marco Cavallera

text:
               14.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato w dniu 17 lipca 2006 r. — Consiglio Nazionale degli Ingegneri przeciwko Ministero della Giustizia, Marco Cavallera
   (Sprawa C-311/06)
   (2006/C 249/06)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Consiglio di Stato.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Consiglio Nazionale degli Ingegneri.

      Strona pozwana: Ministero della Giustizia, Marco Cavallera.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywę 89/48/EWG (1) stosuje się do obywatela włoskiego, który a) ukończył trzyletnie studia inżynierskie we Włoszech; b) uzyskał uznanie dyplomu włoskiego za równoważny stosownemu dyplomowi hiszpańskiemu; c) uzyskał wpis na hiszpańską listę inżynierów, lecz nigdy nie wykonywał tego zawodu w Hiszpanii; d) na podstawie hiszpańskiego dokumentu o uznaniu wystąpił o wpis na listę inżynierów we Włoszech?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej, czy zgodna z dyrektywą 89/48/EWG jest norma wewnętrzna (art. 1 Decreto Legislativo nr 115 z 1992 r.), która nie zezwala na uznanie we Włoszech wydanego przez państwo członkowskie dokumentu stwierdzającego kwalifikacje, który jest owocem wyłącznie uznania wcześniejszego dyplomu włoskiego?

      (1)  Dz. U. L 19, str. 16.


title: Sprawa C-54/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Madrid (Hiszpania) w dniu 5 lutego 2014 r. – Rafael Villafañez Gallego i María Pérez Anguio przeciwko Banco Bilbao Vizcaya Argentaria SA

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Madrid (Hiszpania) w dniu 5 lutego 2014 r. – Rafael Villafañez Gallego i María Pérez Anguio przeciwko Banco Bilbao Vizcaya Argentaria SA
   (Sprawa C-54/14)
   2014/C 135/23
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia no 34 de Madrid

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Rafael Villafañez Gallego i María Pérez Anguio

      Strona pozwana: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria SA

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 3 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. (1) należy interpretować w taki sposób, że zawarte między bankiem a będącym konsumentem porozumienie, które, oprócz tego, że zmienia warunki dotyczące ograniczeń dotyczących wysokości odsetek, również nakłada na konsumenta obowiązek zapłaty kosztów wynikających z uzgodnionej między nim a bankiem zmiany zawartej w formie aktu notarialnego umowy kredytu i ustanowienia hipoteki, która to zmiana została zaproponowana przez bank jako jeden z dwóch alternatywnych sposobów modyfikacji warunków pożyczki hipotecznej i zaakceptowana dobrowolnie przez konsumenta w efekcie porozumienia osiągniętego w drodze negocjacji przez instytucję bankową i zakład ubezpieczeń wzajemnych, do którego należy konsument, w interesie i na korzyść członków tego zakładu ubezpieczeniowego, stanowi warunek negocjowany indywidualnie?

               2.

               W przypadku udzielenia na poprzednie pytanie odpowiedzi przeczącej, czy art. 3 ust.1 dyrektywy 93/13/EWG w związku z jej art. 6 ust.1 w kontekście nieuczciwego charakteru warunku umownego należy interpretować w ten sposób, że, w kontekście celu i przedmiotu zawartego przez bank i zakładem ubezpieczeń wzajemnych porozumienia, przepisy te stoją na przeszkodzie zawarciu porozumienia takiego jak to opisane w pytaniu pierwszym?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L, s. 29).


title: Sprawa T-78/14: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2014 r. – Benediktinerabtei St. Bonifaz przeciwko OHIM – Andechser Molkerei Scheitz (Genuß für Leib & Seele KLOSTER Andechs SEIT 1455)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/46

         Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2014 r. – Benediktinerabtei St. Bonifaz przeciwko OHIM – Andechser Molkerei Scheitz (Genuß für Leib & Seele KLOSTER Andechs SEIT 1455)
   (Sprawa T-78/14)
   2014/C 135/59
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Benediktinerabtei St. Bonifaz Köperschaft des öffentlichen Rechts (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci G. Würtenberger i R. Kunze)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Andechser Molkerei Scheitz GmbH (Andechs, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 listopada 2013 r. w sprawie R 1272/2012-1 dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu nr B 1 754 228 (zgłoszenie nr 9 255 811);

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „Genuß für Leib & Seele KLOSTER Andechs SEIT 1455” dla towarów z klasy 29 – zgłoszenie nr 9 255 811

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Andechser Molkerei Scheitz GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowe zawierające elementy słowne „ANDECHSER NATUR” i „ANDECHSER NATUR SEIT 1908”, zarejestrowane dla towarów i usług z klas 29 i 35

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 76 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-397/08: Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 23 września 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/19

         Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 23 września 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-397/08) (1)

   2010/C 11/35

      Język postępowania: portugalski

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008.