title: Sprawa T-643/18: Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2019 r. – August Wolff/EUIPO – Faes Farma (DermoFaes) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego DermoFaes – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy Dermowas – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               20.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/46

      Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2019 r. – August Wolff/EUIPO – Faes Farma (DermoFaes)
      (Sprawa T-643/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego DermoFaes - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy Dermowas - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 19/55)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Dr. August Wolff GmbH & Co. KG Arzneimittel (Bielefeld, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Thünken)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Faes Farma, SA (Lamiaco-Leioa, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci A. Vela Ballesteros i S. Fernandez Malvar)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 czerwca 2018 r. (sprawa R 1842/2017-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Dr. August Wolff a Faes Farma.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Dr. August Wolff GmbH & Co. KG Arzneimittel pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez Faes Farma, SA, w tym niezbędne koszty poniesione przez tę ostatnią w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą EUIPO.\

         (1)  Dz.U. C 16 z 14.1.2019.


title: Sprawa C-849/19: Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2019 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka

text:
               20.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/36

      Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2019 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka
      (Sprawa C-849/19)
      (2020/C 19/38)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouchagiar, C. Hermes)

         Strona pozwana: Republika Grecka

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, że nie podejmując w wyznaczonych terminach wszelkich niezbędnych działań dla określenia odpowiednich celów w zakresie ochrony i odpowiednich działań ochronnych w odniesieniu do 239 terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, które znajdują się na terytorium Grecji i są objęte decyzją Komisji 2006/613/WE z dnia 19 lipca 2006 r. (1), Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 4 ust. 4 i art. 6 ust. 1 dyrektywy 92/43/EWG (2), a także na podstawie Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

                  —

                  obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Komisja Europejska uważa, że Republika Grecka nie określiła w wyznaczonych terminach odpowiednich celów w zakresie ochrony 239 terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, które znajdują się na terytorium Grecji.
      Ponadto Komisja Europejska uważa, że Republika Grecka nie określiła w wyznaczonych terminach odpowiednich działań ochronnych dotyczących 239 terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, które znajdują się na terytorium Grecji.
      Z powyższych względów Republika Grecka naruszyła art. 4 ust. 4 i art. 6 ust. 1 dyrektywy 92/43/EWG, a także Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

         (1)  Decyzja Komisji 2006/613/WE z dnia 19 lipca 2006 r. przyjmująca na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG wykaz terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego, mających znaczenie dla (Dz.U. 2006, L 259, s. 1).

         (2)  Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. 1992, L 206, s. 7).


title: Sprawa C-801/18: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil supérieur de la Sécurité sociale – Luksemburg) – EU/Caisse pour l'avenir des enfants (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Swobodny przepływ pracowników – Równość traktowania – Artykuł 45 TFUE – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Artykuł 4 – Konwencja w sprawie zabezpieczenia społecznego zawarta między państwem członkowskim zatrudnienia a państwem trzecim – Świadczenia rodzinne – Stosowanie do pracownika przygranicznego niebędącego ani obywatelem, ani rezydentem jednego z państw będących stroną konwencji)

text:
               20.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/4

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil supérieur de la Sécurité sociale – Luksemburg) – EU/Caisse pour l'avenir des enfants
      (Sprawa C-801/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Swobodny przepływ pracowników - Równość traktowania - Artykuł 45 TFUE - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Artykuł 4 - Konwencja w sprawie zabezpieczenia społecznego zawarta między państwem członkowskim zatrudnienia a państwem trzecim - Świadczenia rodzinne - Stosowanie do pracownika przygranicznego niebędącego ani obywatelem, ani rezydentem jednego z państw będących stroną konwencji)
      (2020/C 19/05)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil supérieur de la Sécurité sociale

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: EU

         Strona pozwana: Caisse pour l'avenir des enfants

         Sentencja

      Artykuł 45 TFUE w związku z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie odmowie wypłaty przez właściwe organy pierwszego państwa członkowskiego obywatelowi drugiego państwa członkowskiego pracującemu w pierwszym państwie członkowskim, lecz nie zamieszkującemu w nim, świadczeń rodzinnych dla jego dziecka zamieszkującego w państwie trzecim z matką, gdy – przy zaistnieniu takich samych warunków przyznania wspomnianych świadczeń – wspomniane organy przyznają, w następstwie zastosowania dwustronnej konwencji międzynarodowej zawartej między pierwszym państwem członkowskim a tym państwem trzecim, prawo do świadczeń rodzinnych własnym obywatelom i rezydentom, chyba że organy te mogą przedstawić obiektywne uzasadnienie odmowy tych świadczeń.

         (1)  Dz.U. C 82 z 4.3.2019.


title: Sprawa C-779/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de grande instance de Paris (Francja) w dniu 22 października 2019 r. – AV/BNP Paribas Personal Finance SA, Procureur de la République

text:
               20.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de grande instance de Paris (Francja) w dniu 22 października 2019 r. – AV/BNP Paribas Personal Finance SA, Procureur de la République
      (Sprawa C-779/19)
      (2020/C 19/27)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal de grande instance de Paris

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AV

         Strona przeciwna: BNP Paribas Personal Finance SA, Procureur de la République

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wykładnia dyrektywy nr 93/13 (1) w świetle zasady skuteczności stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów o przedawnieniu w sprawie takiej jak w postępowaniu głównym, w następujących przypadkach: (a) w celu stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunku, (b) w celu ewentualnego zwrotu, (c) gdy konsument jest wnioskodawcą oraz (d) gdy konsument jest pozwanym, wliczając w to powództwo wzajemne?

                  2)

                  Czy w przypadku udzielenia negatywnej odpowiedzi w całości lub w części na pytanie pierwsze, dyrektywa nr 93/13 interpretowana w świetle zasady skuteczności stoi na przeszkodzie stosowaniu orzecznictwa krajowego, w którym ustalona jest data rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia w dniu przyjęcia oferty kredytu, a nie w dniu wystąpienia poważnych trudności finansowych w sprawie takiej jak w postępowaniu głównym?

                  3)

                  Czy warunki takie jak będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym przewidujące, w szczególności, że frank szwajcarski jest walutą rozliczeniową, a euro walutą płatniczą ze skutkiem przeniesienia ryzyka walutowego na kredytobiorcę, wchodzą w zakres głównego przedmiotu umowy w rozumieniu art. 4 [ust. 2] dyrektywy 93/13 w przypadku niewniesienia odwołania od wysokości kosztów wymiany i w obecności warunków uwzględniających, w określonych terminach, możliwość skorzystania przez kredytobiorcę z opcji zamiany waluty na euro zgodnie z wcześniej ustalonym wzorem?

                  4)

                  Czy dyrektywa nr 93/13 interpretowana w świetle zasady skuteczności prawa wspólnotowego stoi na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, w którym uznaje się, że warunek lub zbiór warunków, takich jak te będące przedmiotem postępowania głównego są „jasne i zrozumiałe” w rozumieniu dyrektywy z tego względu, że:

                              —

                              wstępna oferta kredytu zawiera szczegółowe informacje na temat transakcji walutowych przeprowadzonych w trakcie trwania kredytu i określa, że kurs wymiany euro w stosunku do franków szwajcarskich będzie kursem mającym zastosowanie na dwa dni robocze przed datą wystąpienia zdarzenia warunkującego transakcję i publikowanym na stronie internetowej Europejskiego Banku Centralnego;

                              —

                              zgodnie z ofertą kredytobiorca akceptuje transakcje wymiany z franków szwajcarskich na euro i z euro na franki szwajcarskie niezbędne do realizacji i zwrotu kredytu oraz że kredytodawca przeliczy saldo miesięcznych płatności w euro na franki szwajcarskie po pokryciu dodatkowych kosztów kredytu;

                              —

                              w ofercie wskazano, że jeżeli w wyniku transakcji wymiany walutowej kwota jest niższa niż należna na termin wykupu franka szwajcarskiego, spłata kapitału będzie wolniejsza, a niespłacona część kapitału w terminie wykupu zostałaby ujęta w saldzie debetowym rachunku we frankach szwajcarskich oraz że określono, iż spłata kapitału kredytu będzie się zmieniać zgodnie ze zmianami kursu wymiany mającego zastosowanie do miesięcznych spłat; może ona zarówno wzrastać jak i maleć, przy czym zmiana ta może spowodować wydłużenie lub skrócenie okresu spłaty kredytu oraz, jeżeli ma to zastosowanie, zmianę całkowitej kwoty do spłaty;

                              —

                              w artykułach „rachunek wewnętrzny w euro” i „rachunek wewnętrzny we frankach szwajcarskich” wyszczególniono transakcje przeprowadzone w każdym terminie płatności należnej z tytułu uznania i obciążenia każdego rachunku, a umowa określa w przejrzysty sposób konkretne zasady funkcjonowania mechanizmu przeliczania walut obcych; oraz mając na uwadze, że w ofercie nie ma wyraźnej wzmianki, w szczególności o „ryzyku kursowym”, które spada na kredytobiorcę z uwagi na brak wpływów w walucie rozliczeniowej, ani też żadnej wyraźnej wzmianki o „ryzyku stopy procentowej”?

                  5)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie czwarte, czy dyrektywa nr 93/13 interpretowana w świetle zasady skuteczności prawa wspólnotowego stoi na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, w którym uznaje się, że warunek lub zbiór warunków, takich jak będące przedmiotem postępowania głównego są „jasne i zrozumiałe” w rozumieniu dyrektywy, gdy uwarunkowania wskazane w czwartym pytaniu są uzupełnione jedynie o symulację spadku waluty płatności o 5,61% w stosunku do waluty rozliczeniowej w pierwotnej 25-letniej umowie, bez dalszych określeń takich jak „ryzyko” czy „trudność”?

                  6)

                  Czy ciężar dowodu „jasnego i zrozumiałego” charakteru warunku w rozumieniu dyrektywy 93/13, w tym okoliczności związanych z zawarciem umowy, spoczywa na przedsiębiorcy czy konsumencie?

                  7)

                  Jeżeli ciężar dowodu jasnego i zrozumiałego charakteru klauzuli spoczywa na przedsiębiorcy, to czy dyrektywa 93/13 stoi na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, które uznaje, w świetle dokumentów dotyczących technik sprzedaży, że to do kredytobiorców należy wykazanie, z jednej strony, że byli odbiorcami informacji zawartych w tych dokumentach, a z drugiej strony, że to bank przekazał im dokumenty, czy też przeciwnie, wymaga, aby uwarunkowania te stanowiły domniemanie, że informacje zawarte w tych dokumentach zostały przekazane, również ustnie, kredytobiorcom, a obalenie tego zwykłego domniemania należy do przedsiębiorcy, który jest odpowiedzialny za te informacje przekazane przez wybranych przez niego pośredników?

                  8)

                  Czy istnienie wyraźnej nierównowagi można uznać w umowie takiej jak ta będąca przedmiotem postępowania głównego, w którym obie strony są narażone na ryzyko walutowe, jeżeli, z jednej strony, przedsiębiorca dysponuje większymi środkami niż konsument dla celów przewidzenia ryzyka walutowego i, z drugiej strony, ryzyko jakie ponosi przedsiębiorca jest ograniczone, podczas gdy ryzyko jakie ponosi konsument, takie nie jest?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa T-731/19: Skarga wniesiona w dniu 29 października 2019 r. – Arris Global/Komisja

text:
               20.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/57

      Skarga wniesiona w dniu 29 października 2019 r. – Arris Global/Komisja
      (Sprawa T-731/19)
      (2020/C 19/69)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Arris Global Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Lesar, Solicitor, i K. Beal, QC)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo, dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zgodnie z zarzutem pierwszym Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, dokonując wyboru ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była przyjąć jako ramy odniesienia brytyjski system opodatkowania osób prawnych, a nie wyłącznie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ).

                  2.

                  Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie odniosła się do przepisów rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jako do formy odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego ustanowionego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.

                  3.

                  Zgodnie z zarzutem trzecim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej były traktowane w odmienny sposób.

                  4.

                  Zgodnie z zarzutem czwartym zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczy okoliczności, że nałożenie obciążenia podatkowego na ZSK spełniające przesłanki objęcia zwolnieniem ustanowionym we wskazanym rozdziale 9 jako kategoria narusza swobodę przedsiębiorczości skarżących przewidzianą w art. 49 TFUE.

                  6.

                  Zgodnie z zarzutem szóstym Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika [kapitalizacji].

                  7.

                  Zgodnie z zarzutem siódmym decyzja Komisji narusza zakaz dyskryminacji i ogólną zasadę równego traktowana w prawie Unii.

                  8.

                  Zgodnie z zarzutem ósmym Komisja również naruszyła prawo, stosując przez analogię przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która ratione temporis nie znajduje zastosowania do okoliczności niniejszej sprawy lub powołując się na przepisy tej dyrektywy w sposób nieuzasadniony.

                  9.

                  Zgodnie z zarzutem dziewiątym Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (do której należą skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, która powinna zostać odzyskana na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016 L 193, s. 1).


title: Sprawa C-856/19: Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2019 r. – Komisja Europejska/Węgry

text:
               20.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/37

      Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2019 r. – Komisja Europejska/Węgry
      (Sprawa C-856/19)
      (2020/C 19/39)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Perrin i A. Sipos, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Węgry

         Żądania strony skarżącej

      Komisja wnosi do Trybunału o:

                  —

                  Stwierdzenie, że Węgry uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 10 ust. 2 i 3 dyrektywy Rady 2011/64/UE z dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie struktury oraz stawek akcyzy stosowanych do wyrobów tytoniowych, (1) stosując po wygaśnięciu okresu przejściowego przyznanego do dnia 31 grudnia 2017 r. całkowity podatek akcyzowy niższy od 60 % średnioważonej ceny sprzedaży detalicznej papierosów dopuszczonych do konsumpcji i opodatkowując 1 000 papierosów podatkiem akcyzowym niższym niż 115 EUR.

                  —

                  Obciążenie Węgier kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgodnie z art. 10 ust. 2 dyrektywy Rady 2011/64/UE z dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie struktury oraz stawek akcyzy stosowanych do wyrobów tytoniowych od dnia 1 stycznia 2014 r. całkowity podatek akcyzowy ciążący na papierosach stanowi co najmniej 60 % średnioważonej ceny sprzedaży detalicznej papierosów dopuszczonych do konsumpcji, chyba że podatek akcyzowy wynosi co najmniej 115 EUR za 1 000 papierosów. Ponieważ Węgry stosują podatek akcyzowy poniżej 115 EUR za 1 000 papierosów, wspomniane państwo członkowskie podlega obowiązkowi ustanowienia podatku akcyzowego w wysokości równej lub wyższej 60 % średnioważonej ceny.
      Do osiągniecia tej kwoty podatku akcyzowego art. 10 ust. 2 akapit trzeci dyrektywy 2011/64/UE przyznał Węgrom i innym siedmiu państwom członkowskim okres przejściowy do dnia 31 grudnia 2017 r. Na podstawie art. 10 ust. 2 i 3 dyrektywy 2011/64/UE po upływie tego terminu wspomniane państwa członkowskie powinny osiągnąć wskazane pułapy podatku akcyzowego.
      Komisja uważa, że po upływie okresu przejściowego Węgry nie osiągnęły pułapów podatku akcyzowego ustanowionych w art. 10 ust. 2 i 3 dyrektywy 2011/64/UE, oraz że po dniu 31 grudnia 2017 r. wspomniane państwo nadal stosuje podatek akcyzowy w niższej wysokości niż pułapy ustanowione w tej dyrektywie.

         (1)  Dyrektywa Rady 2011/64/UE z dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie struktury oraz stawek akcyzy stosowanych do wyrobów tytoniowych (Dz.U. 2011, L 176, s. 24).


title: Sprawa C-262/19: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 11 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Polymeles Protodikeio Athinon – Grecja) – RM, SN/Agrotiki Trapeza Ellados (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Pomoc państwa – Ustanowienie hipotek zabezpieczających kredyty bankowe udzielone rolnikom – Ustawodawstwo krajowe ustanawiające pułap kwoty, na jaką ustanawiane są hipoteki – Niewystarczające przedstawienie powodów, dla których sąd odsyłający powziął wątpliwości w kwestii wykładni prawa Unii – Oczywista niedopuszczalność)

text:
               20.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/5

      Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 11 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Polymeles Protodikeio Athinon – Grecja) – RM, SN/Agrotiki Trapeza Ellados
      (Sprawa C-262/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Pomoc państwa - Ustanowienie hipotek zabezpieczających kredyty bankowe udzielone rolnikom - Ustawodawstwo krajowe ustanawiające pułap kwoty, na jaką ustanawiane są hipoteki - Niewystarczające przedstawienie powodów, dla których sąd odsyłający powziął wątpliwości w kwestii wykładni prawa Unii - Oczywista niedopuszczalność)
      (2020/C 19/06)
      Język postępowania: grecki

         Sąd odsyłający

      Polymeles Protodikeio Athinon

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: RM, SN

         Strona pozwana: Agrotiki Trapeza Ellados

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Polymeles Protodikeio Athinon (sąd pierwszej instancji w Atenach, Grecja) postanowieniem z dnia 8 lutego 2019 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 187 z 3.6.2019.


title: Sprawy C-569/17: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 10 lipca 2019 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii, interwenient: Republika Francuska

text:
               20.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/38

      Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 10 lipca 2019 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii, interwenient: Republika Francuska
      (Sprawy C-569/17) (1)

      (2020/C 19/40)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 392 z 20.11.2017.


title: Sprawa T-79/19: Postanowienie Sądu z dnia 18 listopada 2019 r. – Lantmännen i Lantmännen Agroetanol/Komisja

text:
               20.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/58

      Postanowienie Sądu z dnia 18 listopada 2019 r. – Lantmännen i Lantmännen Agroetanol/Komisja
      (Sprawa T-79/19) (1)

      (2020/C 19/70)
      Język postępowania: angielski.
      Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 131 z 8.4.2019.


title: Sprawa C-580/18 P: Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 14 sierpnia 2019 r. – Nestlé Unternehmungen Deutschland GmbH/Lotte Co. Ltd, Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

text:
               20.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/38

      Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 14 sierpnia 2019 r. – Nestlé Unternehmungen Deutschland GmbH/Lotte Co. Ltd, Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
      (Sprawa C-580/18 P) (1)

      (2020/C 19/41)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes szóstej izby Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 25 z 21.1.2019.


title: Sprawa C-491/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (Polska) w dniu 27 lipca 2018 r. – Mennica Wrocławska sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu

text:
               20.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (Polska) w dniu 27 lipca 2018 r. – Mennica Wrocławska sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu
      (Sprawa C-491/18)
      (2020/C 19/07)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Mennica Wrocławska sp. z o.o.

         Strona pozwana: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu
      Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2018 r. Trybunał (dziesiąta izba) orzekł, iż artykuł 168 lit. a), art. 178 lit. a) oraz art. 226 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby krajowe organy podatkowe odmówiły podatnikowi prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej należnego lub zapłaconego wyłącznie z tego powodu, że wystawione faktury zawierają błąd dotyczący oznaczenia towarów będących przedmiotem odnośnych transakcji, także w sytuacji gdy podatnik przed wydaniem przez organy podatkowe dotyczącej go decyzji przedstawił im dokumenty oraz wyjaśnienia niezbędne do ustalenia prawdziwego przedmiotu tych transakcji i potwierdzające, że zostały one rzeczywiście dokonane.


title: Sprawa T-537/19: Postanowienie Sądu z dnia 12 listopada 2019 r. – DK/GSA

text:
               20.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/58

      Postanowienie Sądu z dnia 12 listopada 2019 r. – DK/GSA
      (Sprawa T-537/19) (1)

      (2020/C 19/71)
      Język postępowania: francuski
      Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 328 z 30.9.2019.


title: Sprawa C-583/19 P P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 5 czerwca 2019 r. w sprawie T-273/18, Bernaldo de Quirós/Komisja, wniesione w dniu 30 lipca 2019 r. przez Belén Bernaldo de Quirós

text:
               20.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/6

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 5 czerwca 2019 r. w sprawie T-273/18, Bernaldo de Quirós/Komisja, wniesione w dniu 30 lipca 2019 r. przez Belén Bernaldo de Quirós
      (Sprawa C-583/19 P P)
      (2020/C 19/08)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Belén Bernaldo de Quirós (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie wyroku z dnia 5 czerwca 2019 r., Bernaldo de Quirós/Komisja (T-273/18);

                  —

                  Uwzględnienie żądań wniesionych w pierwszej instancji;

                  —

                  Obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnosząca je strona podnosi jeden zarzut, dotyczący przeinaczenia okoliczności faktycznych, oczywistego błędu w ocenie i niewłaściwego uzasadnienia prawnego.
      W drugim zarzucie skargi wniesionej do Sądu wnosząca odwołanie podniosła naruszenie zasady poszanowania prawa do obrony w ramach art. 3 załącznika IX regulaminu pracowniczego. Sąd orzekł w przedmiocie tego zarzutu w pkt 81-94 zaskarżonego wyroku.
      Wnosząca odwołanie uważa, że ustalenia poczynione przez Sąd są merytorycznie błędne. Uważa, że zaskarżony wyrok narusza prawo i jest obarczony oczywistym błędem w ocenie, ponieważ, po pierwsze, normy wewnętrzne nie mogą uzasadniać braku poszanowania przepisu regulaminu, a po drugie, przedmiotowe ogólne przepisy wykonawcze nie przewidywały delegowania uprawnień organu powołującego. Wreszcie, wykładnia przepisów art. 3 załącznika IX do regulaminu pracowniczego oraz art. 4 ust. 4 ogólnych przepisów wykonawczych zawiera nieprawidłowe uzasadnienie prawne.


title: Sprawa C-751/18: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 29 sierpnia 2019 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) - Portugalia) – Totalmédia – Marketing Directo e Publicidade SA/Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               20.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/39

      Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 29 sierpnia 2019 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) - Portugalia) – Totalmédia – Marketing Directo e Publicidade SA/Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-751/18) (1)

      (2020/C 19/42)
      Język postępowania: portugalski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 82 z 4.3.2019.


title: Sprawa C-655/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Julia (Rumunia) w dniu 30 sierpnia 2019 r. – LN/Administrația Județeană a Finanțelor Publice Sibiu, Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Brașov

text:
               20.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Julia (Rumunia) w dniu 30 sierpnia 2019 r. – LN/Administrația Județeană a Finanțelor Publice Sibiu, Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Brașov
      (Sprawa C-655/19)
      (2020/C 19/10)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Alba Julia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: LN

         Strona pozwana: Administrația Județeană a Finanțelor Publice Sibiu, Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Brașov

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 2 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) stoi na przeszkodzie temu, aby transakcja, poprzez którą podatnik, jako wierzyciel, uzyskuje w drodze przysądzenia nieruchomość będącą przedmiotem przymusowej egzekucji i po pewnym czasie dokonuje jej sprzedaży w celu odzyskania pożyczonej kwoty, mogła zostać uznana za działalność gospodarczą polegającą na wykorzystywaniu, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu?

                  2)

                  Czy podmiot, który dokonał takiej czynności prawnej, można uznać za podatnika w rozumieniu art. 9 dyrektywy 2006/112?

         (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-709/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 25 września 2019 r. – Vereniging van Effectenbezitters/BP plc

text:
               20.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 25 września 2019 r. – Vereniging van Effectenbezitters/BP plc
      (Sprawa C-709/19)
      (2020/C 19/11)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: Vereniging van Effectenbezitters

         Strona przeciwna: BP plc

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                              a)

                              Czy art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (wersja przekształcona) (Dz.U. 2012, L 351, s. 1; zwanego dalej „rozporządzeniem Bruksela I-bis”) należy interpretować w ten sposób, że bezpośrednie urzeczywistnienie się szkody o charakterze czysto finansowym na rachunku inwestycyjnym w Niderlandach lub rachunku inwestycyjnym banku i/lub przedsiębiorstwa inwestycyjnego mającego siedzibę w Niderlandach, która to szkoda jest skutkiem decyzji inwestycyjnych podjętych pod wpływem rozpowszechnianych przez międzynarodowe przedsiębiorstwo notowane na giełdzie na skalę światową informacji, które są jednak nieprawidłowe, niepełne i wprowadzające w błąd, stanowi wystarczający łącznik dla przyznania jurysdykcji międzynarodowej sądom niderlandzkim w oparciu o łącznik miejsca wystąpienia szkody (Erfolgsort)?

                              b)

                              Jeśli nie, to czy jest wymagane wystąpienie dodatkowych okoliczności, które uzasadniałyby jurysdykcję sądów niderlandzkich i jakie są to okoliczności? Czy dodatkowe okoliczności wymienione w pkt 4.2.2. postanowienia odsyłającego] są wystarczające dla przyznania jurysdykcji sądom niderlandzkim?

                  2)

                  Czy na pytanie pierwsze zostałaby udzielona odmienna odpowiedź, jeżeli chodziłoby o powództwo wytoczone na podstawie art. 3:305a BW przez stowarzyszenie, którego celem jest reprezentowanie na mocy własnego prawa zbiorowych interesów inwestorów, którzy ponieśli szkodę, o której mowa w pytaniu pierwszym, co oznaczałoby między innymi, że ani miejsce zamieszkania inwestorów, o których mowa powyżej, ani szczególne okoliczności indywidualnych transakcji nabycia lub indywidualnych decyzji o niezbywaniu już posiadanych udziałów, nie byłyby ustalane?

                  3)

                  Jeżeli sądy niderlandzkie są na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia Bruksela I-bis właściwe do rozpoznania powództwa wytoczonego na podstawie art. 3:305a BW, to czy sądy te mają również na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia Bruksela I-bis jurysdykcję międzynarodową, a także właściwość miejscową w ramach danego państwa do rozpoznania wszelkich zgłoszonych później indywidualnych roszczeń odszkodowawczych inwestorów, którzy ponieśli szkodę, o której mowa w pytaniu pierwszym?

                  4)

                  Jeżeli sądy niderlandzkie, o których mowa w pytaniu trzecim powyżej, mają jurysdykcję międzynarodową, jednak nie mają właściwości miejscowej do rozpoznania wszelkich indywidualnych roszczeń odszkodowawczych inwestorów, którzy ponieśli szkodę, o której mowa w pytaniu pierwszym, to czy właściwość miejscowa jest ustalana na podstawie miejsca zamieszkania poszkodowanego inwestora, miejsca siedziby banku, w którym posiada on swój osobisty rachunek bankowy, miejsca siedziby banku, w którym jest prowadzony rachunek inwestycyjny, czy też w oparciu o inny łącznik?


title: Sprawa C-719/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 30 września 2019 r. – FS/Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

text:
               20.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 30 września 2019 r. – FS/Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
      (Sprawa C-719/19)
      (2020/C 19/12)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad van State

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: FS

         Strona przeciwna: Staatssecretaris van Justitie

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 15 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. z 2004 r., L 158 (1)) należy interpretować w ten sposób, że wydana na podstawie tego przepisu decyzja o wydaleniu obywatela Unii z terytorium przyjmującego państwa członkowskiego zostaje wykonana i nie wywołuje dalszych skutków prawnych, gdy tylko obywatel ten wykaże, że upuścił terytorium tego państwa przyjmującego w wyznaczonym decyzją terminie dobrowolnego wyjazdu?

                  2)

                  Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, to czy temu obywatelowi Unii, w przypadku jego niezwłocznego powrotu do przyjmującego państwa członkowskiego, przysługuje prawo pobytu przez okres nieprzekraczający trzech miesięcy, o którym mowa w art. 6 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE, czy też przyjmujące państwo członkowskie może wydać nową decyzję o wydaleniu, aby zapobiec ponownemu wjazdowi obywatela Unii do przyjmującego państwa członkowskie na krótki okres czasu?

                  3)

                  Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź przecząca, to czy obywatel Unii musi w tym przypadku przebywać poza terytorium przyjmującego państwa członkowskiego przez określony czas i jak długi jest ten okres?

         (1)  S. 77.


title: Sprawa C-720/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 30 września 2019 r. – GR/Stadt Duisburg

text:
               20.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 30 września 2019 r. – GR/Stadt Duisburg
      (Sprawa C-720/19)
      (2020/C 19/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: GR

         Druga strona postępowania: Stadt Duisburg

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy członek rodziny pracownika tureckiego, który może wywieść od tego pracownika prawa na podstawie art. 7 ust. 1 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG–Turcja, traci te prawa, jeżeli przyjmuje on obywatelstwo przyjmującego państwa członkowskiego, tracąc jednocześnie dotychczasowe obywatelstwo?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy członek rodziny pracownika tureckiego w opisanej sytuacji może nadal powoływać się na prawa wynikające z art. 7 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG–Turcja, jeżeli następnie utraci obywatelstwo przyjmującego państwa członkowskiego z powodu ponownego przyjęcia poprzedniego obywatelstwa?


title: Sprawa C-738/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 7 października 2019 r. – A/B, C

text:
               20.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 7 października 2019 r. – A/B, C
      (Sprawa C-738/19)
      (2020/C 19/14)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Amsterdam

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: A

         Strona pozwana: B, C

         Pytanie prejudycjalne

      W jaki sposób należy dla potrzeb oceny rażąco wysokiego – w rozumieniu pkt 1 lit. e) załącznika do rzeczonej dyrektywy – odszkodowania przewidzianego na wypadek niewykonania przez konsumenta zobowiązań (zwanego dalej „postanowieniem dotyczącym kary umownej”) interpretować dyrektywę 93/13 (1), a dokładniej, ustanowioną w niej zasadę łącznego skutku, w przypadku postanowień dotyczących kary umownej związanych z naruszeniami różnego rodzaju, które ze swej natury niekoniecznie muszą wystąpić łącznie, i w tym konkretnym przypadku rzeczywiście łącznie nie wystąpiły? Czy ma przy tym również znaczenie, że z tytułu naruszenia, w związku z którym dochodzona jest kara umowna, dochodzone jest również odszkodowanie w formie wydania nienależnie osiągniętych zysków?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, Dz.U. 1993, L 95, s. 29.


title: Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 17 września 2019 r. o wydanie opinii doradczej złożony przez islandzką komisję odwoławczą ds. zamówień publicznych w sprawie Tak – Malbik ehf. przeciwko islandzkiemu zarządowi dróg i wybrzeży oraz Þróttur ehf. (Sprawa E-7/19)2020/C 23/09

text:
               23.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 23/9

      Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 17 września 2019 r. o wydanie opinii doradczej złożony przez islandzką komisję odwoławczą ds. zamówień publicznych w sprawie Tak – Malbik ehf. przeciwko islandzkiemu zarządowi dróg i wybrzeży oraz Þróttur ehf.
      (Sprawa E-7/19)
      (2020/C 23/09)
      W dniu 23 września 2019 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek z dnia 17 września 2019 r., złożony do Trybunału EFTA przez islandzką komisję odwoławczą ds. zamówień publicznych (kærunefnd útboðsmála), dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie Tak – Malbik ehf. przeciwko islandzkiemu zarządowi dróg i wybrzeży oraz Þróttur ehf. w odniesieniu do następującej kwestii:

                  Czy zamówienie realizowane w następstwie zaproszenia do składania ofert, w ramach którego oferenci zobowiązują się do przetwarzania i składowania zapasów określonych surowców dostarczonych przez instytucję zamawiającą, przy zapewnieniu zgodności z wymogami instytucji zamawiającej, uznaje się za zamówienie na roboty budowlane w rozumieniu dyrektywy 2014/24/UE, zob. w szczególności jej art. 2 pkt 6 i 7, czy też za zamówienie na usługi w rozumieniu wspomnianej dyrektywy, zob. w szczególności jej art. 2 pkt 9?


title: Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 18 października 2019 r. o wydanie opinii doradczej złożony przez norweską radę odwoławczą ds. zamówień publicznych w sprawie Scanteam AS przeciwko rządowi Norwegii (Sprawa E-8/19)2020/C 23/10

text:
               23.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 23/10

      Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 18 października 2019 r. o wydanie opinii doradczej złożony przez norweską radę odwoławczą ds. zamówień publicznych w sprawie Scanteam AS przeciwko rządowi Norwegii
      (Sprawa E-8/19)
      (2020/C 23/10)
      W dniu 18 października 2019 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek z dnia 18 października 2019 r., złożony do Trybunału EFTA przez norweską radę odwoławczą ds. zamówień publicznych (Klagenemnda for offentlige anskaffelser), dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie Scanteam AS przeciwko rządowi Norwegii, w odniesieniu do następującej kwestii:
      Czy dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych ma zastosowanie do procedur udzielania zamówień publicznych wszczętych przez misję dyplomatyczną państwa EFTA w państwie trzecim (poza EOG)?


title: Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2019 r. przez Abelię i WTW AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA (Sprawa E-9/19)2020/C 23/07

text:
               23.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 23/7

      Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2019 r. przez Abelię i WTW AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
      (Sprawa E-9/19)
      (2020/C 23/07)
      W dniu 26 listopada 2019 r. do Trybunału EFTA została wniesiona skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA przez Abelię i WTW AS, reprezentowane przez adwokata Espena Bakkena z Arntzen de Besche Advokatfirma AS, P.O. Box 2734, Solli, 0204 Oslo, Norwegia.
      Strony skarżące występują do Trybunału EFTA o:

                  1.

                  stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 57/19/COL z dnia 10 lipca 2019 r.,

                  2.

                  obciążenie Urzędu Nadzoru EFTA kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

                  —

                  Abelia jest stowarzyszeniem przedsiębiorców i pracodawców w strukturach największej organizacji pracodawców w Norwegii: NHO (Konfederacja Norweskiego Biznesu i Przemysłu).

                  —

                  WTW AS jest producentem oprogramowania i członkiem stowarzyszenia Abelia. Oferuje innowacyjne rozwiązania techniczne klientom w różnych segmentach branżowych. WTW jest również obecny w sektorze e-zdrowia i jest bezpośrednim konkurentem ogólnodostępnych rozwiązań w zakresie e-zdrowia uwzględnianych przez Urząd Nadzoru EFTA (dalej zwany „Urzędem”) w zaskarżonej decyzji.

                  —

                  Zaskarżona decyzja dotyczy zgłoszonego finansowania przedsiębiorstwa publicznego mającego za zadanie dostarczenie krajowego rozwiązania w dziedzinie e-zdrowia.

                  —

                  Rząd norweski nie uznał finansowanych ze środków publicznych działań w dziedzinie e-zdrowia za pomoc państwa, ponieważ nie stanowiły one „działalności gospodarczej” w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG, ale przedłożył zawiadomienie w celu uzyskania pewności prawnej z dnia 3 maja 2019 r.

                  —

                  Urząd przyjął zaskarżoną decyzję w dniu 10 lipca 2019 r. w oparciu o art. 4 ust. 2 Porozumienia o nadzorze i Trybunale, stwierdzając, że zgodnie z obecną organizacją norweskiego sektora zdrowia Norsk Helsenett SF i norweski departament e-zdrowia nie dostarczają rozwiązań w zakresie e-zdrowia jako „przedsiębiorstwa”.

                  —

                  W zaskarżonej decyzji Urząd stwierdził również, że zgłoszone środki nie przyniosły korzyści gospodarczej spółce Norsk Helsenett SF w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG.

                  —

                  Skarżący kwestionują fakt, że Urząd przyjął zaskarżoną decyzję w odniesieniu do pomocy bez wszczynania formalnego postępowania wyjaśniającego, naruszając tym samym prawa procesowe skarżących.

                  —

                  Skarżący twierdzą zatem, że Trybunał EFTA powinien stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa T-827/19: Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2019 r. – Gaspar/Komisja

text:
               24.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/48

      Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2019 r. – Gaspar/Komisja
      (Sprawa T-827/19)
      (2020/C 61/61)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Norbert Gaspar (Mensdorf, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat R. Wardyn)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 23 maja 2018 r.; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego i art. 7 ust. 1 ogólnych przepisów wykonawczych:

                              —

                              lata uprawniające do emerytury podlegające przeniesieniu powinny być obliczane na podstawie faktycznie przekazanej kwoty po odliczeniu wzrostu wartości kapitału między dniem wystąpienia o przeniesienie a dniem faktycznego przeniesienia;

                              —

                              PMO błędnie obliczyło podlegające przeniesieniu uprawnienia emerytalne wyłącznie w oparciu o kwotę podają przez krajową administrację we wstępnej decyzji, podczas gdy faktycznie przekazana kwota nie odpowiadała wyłącznie wzrostowi wartości kapitału między dniem wystąpienia o przeniesienie a dniem faktycznego przeniesienia.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący bezpodstawnego wzbogacenia Unii:

                              —

                              Obliczenie lat uprawniających do emerytury podlegających przeniesieniu na podstawie wstępnej kwoty, która podlegała przeliczeniu i nie odpowiadała wyłącznie wzrostowi wartości kapitału między dniem wystąpienia o przeniesienie a dniem faktycznego przeniesienia skutkowało bezpodstawnym wzbogaceniem Unii.


title: Sprawy połączone C-355/18 do C-357/18 i C-479/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg, Bezirksgericht für Handelssachen Wien - Austria) – Barbara Rust-Hackner (C-355/18), Christian Gmoser (C-356/18), Bettina Plackner (C-357/18)/Nürnberger Versicherung Aktiengesellschaft Österreich i KL/UNIQA Österreich Versicherungen AG, LK/DONAU Versicherung AG Vienna Insurance Group, MJ/Allianz Elementar Lebensversicherungs-Aktiengesellschaft, NI/Allianz Elementar Lebensversicherungs-Aktiengesellschaft (C-479/18) (Odesłanie prejudycjalne – Swoboda świadczenia usług – Ubezpieczenie na życie – Dyrektywy 90/619/EWG, 92/96/EWG, 2002/83/WE i 2009/138/WE – Prawo do odstąpienia od umowy – Błędne informacje dotyczące zasad wykonywania prawa do odstąpienia – Wymogi co do formy oświadczenia o odstąpieniu – Wpływ na zobowiązania zakładu ubezpieczeń – Termin – Wygaśnięcie prawa do odstąpienia od umowy – Możliwość odstąpienia od umowy po jej rozwiązaniu – Zwrot wartości wykupu polisy – Zwrot zapłaconych składek – Prawo do odsetek wyrównawczych – Przedawnienie)

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/8

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg, Bezirksgericht für Handelssachen Wien - Austria) – Barbara Rust-Hackner (C-355/18), Christian Gmoser (C-356/18), Bettina Plackner (C-357/18)/Nürnberger Versicherung Aktiengesellschaft Österreich i KL/UNIQA Österreich Versicherungen AG, LK/DONAU Versicherung AG Vienna Insurance Group, MJ/Allianz Elementar Lebensversicherungs-Aktiengesellschaft, NI/Allianz Elementar Lebensversicherungs-Aktiengesellschaft (C-479/18)
      (Sprawy połączone C-355/18 do C-357/18 i C-479/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swoboda świadczenia usług - Ubezpieczenie na życie - Dyrektywy 90/619/EWG, 92/96/EWG, 2002/83/WE i 2009/138/WE - Prawo do odstąpienia od umowy - Błędne informacje dotyczące zasad wykonywania prawa do odstąpienia - Wymogi co do formy oświadczenia o odstąpieniu - Wpływ na zobowiązania zakładu ubezpieczeń - Termin - Wygaśnięcie prawa do odstąpienia od umowy - Możliwość odstąpienia od umowy po jej rozwiązaniu - Zwrot wartości wykupu polisy - Zwrot zapłaconych składek - Prawo do odsetek wyrównawczych - Przedawnienie)
      (2020/C 68/04)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht Salzburg, Bezirksgericht für Handelssachen Wien

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Barbara Rust-Hackner (C-355/18), Christian Gmoser (C-356/18), Bettina Plackner (C-357/18), KL, LK, MJ, NI (C-479/18)

         Strona pozwana: Nürnberger Versicherung Aktiengesellschaft Österreich (C-355/18 do C-357/18), UNIQA Österreich Versicherungen AG, DONAU Versicherung AG Vienna Insurance Group, Allianz Elementar Lebensversicherungs-Aktiengesellschaft, Allianz Elementar Lebensversicherungs-Aktiengesellschaft (C-479/18)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 15 ust. 1 drugiej dyrektywy Rady 90/619/EWG z dnia 8 listopada 1990 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń na życie, ustanawiającej przepisy ułatwiające skuteczne korzystanie ze swobody świadczenia usług i zmieniającej dyrektywę 79/267/EWG, zmienionej dyrektywą Rady 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r., w związku z art. 31 dyrektywy Rady 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń na życie oraz zmieniającej dyrektywy 79/267/EWG i 90/619/EWG (trzeciej dyrektywy dotyczącej ubezpieczeń na życie), art. 35 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/83/WE z dnia 5 listopada 2002 r. dotyczącej ubezpieczeń na życie w związku z art. 36 ust. 1 tej dyrektywy, a także art. 185 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) w związku z art. 186 ust. 1 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że termin na wykonanie prawa do odstąpienia od umowy ubezpieczenia na życie rozpoczyna bieg od chwili poinformowania ubezpieczającego o zawarciu umowy nawet wówczas, gdy informacja przekazana przez zakład ubezpieczeń temu ubezpieczającemu:

                              —

                              nie precyzuje, że właściwe dla umowy prawo krajowe nie przewiduje żadnego wymogu co do formy dla wykonania wspomnianego prawa do odstąpienia, lub

                              —

                              wskazuje wymogi co do formy, które w rzeczywistości nie są wymagane przez właściwe dla umowy prawo krajowe lub przez warunki umowne wspomnianej umowy, o ile takie wskazanie nie pozbawia ubezpieczających możliwości wykonania przysługującego im prawa do odstąpienia co do zasady na tych samych warunkach, jakie istniałyby, gdyby informacje te były dokładne. Do sądów odsyłających należy ustalenie na podstawie całościowej oceny uwzględniającej w szczególności krajowy kontekst prawny i okoliczności faktyczne postępowań głównych, czy błąd zawarty w informacjach przekazanych ubezpieczającemu pozbawił go takiej możliwości.

                  2)

                  Artykuł 15 ust. 1 dyrektywy 90/619, zmienionej przez dyrektywę 92/96, w związku z art. 31 dyrektywy 92/96 należy interpretować w ten sposób, że w braku informacji przekazanej ubezpieczającemu przez zakład ubezpieczeń dotyczącej prawa do odstąpienia od umowy lub w przypadku przekazania przez zakład ubezpieczeń informacji, która jest do tego stopnia błędna, że pozbawia ubezpieczającego możliwości wykonania przysługującego mu prawa do odstąpienia co do zasady na tych samych warunkach, jakie istniałyby, gdyby informacja ta była dokładna, termin na wykonanie prawa do odstąpienia nie biegnie, pomimo że ubezpieczający dowiedział się o istnieniu prawa do odstąpienia z innych źródeł.

                  3)

                  Artykuł 15 ust. 1 dyrektywy 90/619, zmienionej przez dyrektywę 92/96, w związku z art. 31 dyrektywy 92/96 i art. 35 ust. 1 dyrektywy 2002/83 w związku z art. 36 ust. 1 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że po rozwiązaniu umowy i spełnieniu wszystkich wynikających z niej zobowiązań, w tym w szczególności po zapłacie przez zakład ubezpieczeń wartości wykupu, ubezpieczający może nadal wykonać swoje prawo do odstąpienia, o ile prawo właściwe dla umowy nie reguluje skutków prawnych braku informacji dotyczącej prawa do odstąpienia lub przekazania błędnej informacji.

                  4)

                  Artykuł 15 ust. 1 dyrektywy 90/619, zmienionej dyrektywą 92/96, art. 35 ust. 1 dyrektywy 2002/83 i art. 185 ust. 1 dyrektywy 2009/138 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na podstawie których zakład ubezpieczeń jest zobowiązany do zwrotu ubezpieczającemu, który skorzystał z prawa do odstąpienia, jedynie wartości wykupu.

                  5)

                  Artykuł 15 ust. 1 dyrektywy 90/169, zmienionej dyrektywą 92/96, art. 35 ust. 1 dyrektywy 2002/83 i art. 186 ust. 1, dyrektywy 2009/138 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym przewidującym trzyletni termin przedawnienia dla wykonania prawa do odsetek wyrównawczych związanych ze zwrotem nienależnych kwot dochodzonych przez ubezpieczającego, który wykonał przysługujące mu prawo do odstąpienia, o ile ustalenie takiego terminu nie podważa skuteczności prawa do odstąpienia tego ubezpieczającego, czego weryfikacja należy do sądu odsyłającego w sprawie C-479/18.

         (1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.

         Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa T-5/20: Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2020 r. – CP/Parlament

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/56

      Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2020 r. – CP/Parlament
      (Sprawa T-5/20)
      (2020/C 68/64)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: CP (przedstawiciele: L. Levi i M. Vandenbussche, adwokaci)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności i zasadności niniejszej skargi;

            w konsekwencji

                  —

                  stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącego za rok 2016, podpisanego przez sekretarza generalnego w dniu 16 listopada 2018 r.;

                  —

                  w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji przewodniczącego z dnia 25 września 2019 r. oddalającej zażalenie;

                  —

                  obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia i art. 25 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej w zakresie, w jakim przede wszystkim ocena skarżącego jest niepełna, ponieważ brak jest jakiejkolwiek opinii w rubryce „poczucie odpowiedzialności i sumienność zawodowa” w części „zachowanie” w ostatniej wersji sprawozdania z oceny. Następnie istnieje wystarczająco istotna rozbieżność pomiędzy sprawozdaniami za rok 2016 a wcześniejszymi, w szczególności sprawozdaniem za rok 2015, i rozbieżność ta nie jest prawidłowo uzasadniona.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy nieuwzględnienia przy ewaluacjach sytuacji braków kadrowych w wydziale skarżącego i zadań dodatkowych skarżącego. W tym względzie skarżący uważa, że na jego wyniki w 2016 r. miał wpływ szereg czynników, które nie zostały prawidłowo uwzględnione przez pozwanego podczas sporządzania sprawozdania z oceny, a mianowicie sytuacja braków kadrowych w jego wydziale, jego udział w radzie pracowniczej i jego udział we wdrażaniu nowej koncepcji ewakuacji będącej priorytetem dyrekcji B w DG SAFE – „PPP”.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy oczywistego błędu w ocenie, gdyż ewaluacje zawarte w sprawozdaniu z oceny za rok 2016, charakteryzujące się rażącym pogorszeniem wyników w stosunku do roku 2015, są w oczywisty sposób błędne i nie biorą pod uwagę dużego zaangażowania skarżącego w jego zadania i osiągniętych rezultatów, pomimo szczególnie trudnych okoliczności.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczy braku spokojnej atmosfery podczas spotkań w sprawie oceny i naruszenia prawa do bycia wysłuchanym oraz art. 6.2 wewnętrznych zasad oceny, gdyż spotkanie z pierwszym oceniającym a w szczególności spotkanie z ostatnim oceniającym nie przebiegało w spokojnej atmosferze wymaganej przez art. 6.2 zasad wewnętrznych i nie pozwoliło skarżącemu na przedstawienie w użyteczny sposób swoich obserwacji co do negatywnych uwag w sprawozdania z oceny. Sprawozdanie to w znacznej części nie zostało zmienione po tych spotkaniach.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczy naruszenia zasad obiektywności i bezstronności, mobbingu i naruszenia art. 41 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz zasady staranności i nadużycia władzy. W tym względzie skarżący uważa, że brak wystarczającego, odpowiedniego i opartego na dowodach uzasadnienia komentarzy negatywnych lub mających negatywny wydźwięk, zawartych w sprawozdaniu z oceny za rok 2016, skłania skarżącego do uznania, że sprawozdanie to jest niesprawiedliwe i odznacza się rażącym brakiem obiektywności i sprowadza się raczej do załatwienia porachunków przez końcowego oceniającego przy pomocy przy pomocy pierwszego oceniającego. Każdy element ewaluacji jest deprecjonujący w stosunku do lat wcześniejszych, w szczególności roku 2015, bez żadnego powodu. Nie zawiera żadnego elementu pozytywnego. Większość rezultatów uzyskanych przez skarżącego w 2016 r. została pominięta milczeniem, cała wykonana praca została podważona. Sprawozdanie to cechuje się nadużyciem władz, ponieważ jego jedynym celem jest zaszkodzenie skarżącemu, przedstawiając zniekształconą wersję jego rzeczywistych wyników, chronioną pozornie szerokimi uprawnieniami dyskrecjonalnymi przysługującymi oceniającym. To niesprawiedliwe podejście, polegające na nadużyciu systemu oceny pod pretekstem szerokich uprawnień dyskrecjonalnych, utrudnia obronę skarżącego, ponieważ musi stawić czoła osądom wartościującym, których kontrola jest ograniczona. W końcu pozwany nie dochował swego obowiązku staranności, ponieważ interesy skarżącego w oczywisty sposób nie zostały wzięte pod uwagę.


title: Sprawa T-681/18: Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2020 r. – Korporaciya „Masternet” / EUIPO – Stayer Ibérica (STAYER) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy STAYER – Rzeczywiste używanie znaku towarowego – Artykuł 18 ust. 1 i art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Dowód rzeczywistego używania – Kwalifikacja towarów, co do których wykazano rzeczywiste używanie]

text:
               13.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/26

      Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2020 r. – Korporaciya „Masternet” / EUIPO – Stayer Ibérica (STAYER)
      (Sprawa T-681/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy STAYER - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 18 ust. 1 i art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Dowód rzeczywistego używania - Kwalifikacja towarów, co do których wykazano rzeczywiste używanie)
      (2020/C 230/33)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ZAO Korporaciya „Masternet” (Moskwa, Rosja), (przedstawiciel: adwokat N. Bürglen)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Söder, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Stayer Ibérica, SA (Pinto, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 września 2018 r. (sprawa R 1940/2017-5) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Korporaciya „Masternet” a Stayer Ibérica.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 25 z 21.1.2019.


title: Sprawa C-127/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Gliwicach – Polska) – D. Spółka Akcyjna / W. Zrt

text:
               5.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/13

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Gliwicach – Polska) – D. Spółka Akcyjna / W. Zrt
      (Sprawa C-127/20) (1)

      (2020/C 329/27)
      Język postępowania: polski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 209 z 22.6.2020


title: Sprawa C-199/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 marca 2020 r. w sprawie T-352/19, Gamma-A / EUIPO – Zivju pārstrādes uzņēmumu serviss, wniesione w dniu 11 maja 2020 r. przez Gamma-A SIA

text:
               26.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/2

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 marca 2020 r. w sprawie T-352/19, Gamma-A / EUIPO – Zivju pārstrādes uzņēmumu serviss, wniesione w dniu 11 maja 2020 r. przez Gamma-A SIA
      (Sprawa C-199/20 P)
      (2020/C 359/02)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Gamma-A SIA (przedstawiciel: M. Liguts, advokāts)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 3 września 2020 r. Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył wnoszącego odwołanie własnymi kosztami.


title: Sprawa C-391/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony w dniu 29 lipca 2020 r. przez Satversmes tiesa (Łotwa) –Boriss Cilevičs i in / Latvijas Republikas Saeima

text:
               26.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony w dniu 29 lipca 2020 r. przez Satversmes tiesa (Łotwa) –Boriss Cilevičs i in / Latvijas Republikas Saeima
      (Sprawa C-391/20)
      (2020/C 359/10)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Satversmes tiesa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Satversmes tiesa Boriss Cilevičs, Valērijs Agešins, Vjačeslavs Dombrovskis, Vladimirs Nikonovs, Artūrs Rubiks, Ivans Ribakovs, Nikolajs Kabanovs, Igors Pimenovs, Vitālijs Orlovs, Edgars Kucins, Ivans Klementjevs, Inga Goldberga, Evija Papule, Jānis Krišāns, Jānis Urbanovičs, Ļubova Švecova, Sergejs Dolgopolovs, Andrejs Klementjevs, Regīna Ločmele-Luņova, Ivars Zariņš

         Instytucja, od której pochodzi zaskarżony akt: Latvijas Republikas Saeima.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy takie jak będące przedmiotem postępowania głównego stanowią ograniczenie swobody przedsiębiorczości ustanowionej w art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej lub ewentualnie swobody świadczenia usług zagwarantowanej w art. 56 [tego traktatu], jak również swobody przedsiębiorczości uznanej w art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

                  2)

                  Jakie względy należy wziąć pod uwagę przy ocenie, czy takie przepisy są uzasadnione, właściwe i proporcjonalne w stosunku do ich zgodnego z prawem celu, jakim jest ochrona języka urzędowego jako przejawu tożsamości narodowej?


title: Sprawa T-537/20: Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2020 r. – Litwa / Komisja

text:
               26.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/11

      Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2020 r. – Litwa / Komisja
      (Sprawa T-537/20)
      (2020/C 359/15)
      Język postępowania: litewski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Litewska (przedstawiciele: R. Dzikovič i K. Dieninis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (1) w zakresie, w jakim dotyczy ona Republiki Litewskiej i odnosi się do środka „Wcześniejsza emerytura” (środek 113);

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut. Twierdzi ona, że wydając zaskarżoną decyzję, w której nałożyła na Litwę korektę w kwocie 2 186 447,97 EUR ze względu na niedociągnięcia w kluczowych mechanizmach kontroli, Komisja naruszyła art. 52 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (2) oraz art. 34 ust. 6 i art. 35 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 908/2014 (3), a także nie przestrzegała zasady proporcjonalności i obowiązku współpracy.
      Ustalając skalę niezgodności, charakter naruszenia i szkodę finansową wyrządzoną Unii, Komisja zastosowała wobec Litwy korektę zryczałtowaną, pomimo że władze litewskie przeprowadziły kontrole ex post oparte na kryteriach poprawionych w świetle wyroku Sądu Unii Europejskiej w sprawie T-508/15, Litwa/Komisja, których wyniki pozwoliły dokładnie określić rzeczywistą szkodę wyrządzoną Unii, a skala niezgodności była tak niewielka, że Komisja w zupełności mogła przerwać dochodzenie.

         (1)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2020/859 z dnia 16 czerwca 2020 r. wyłączająca z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2020, L 195, s. 59).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013, L 347, s. 549).

         (3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) no 908/2014 z dnia 6 sierpnia 2014 r. ustanawiające zasady dotyczące stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, przepisów dotyczących kontroli, zabezpieczeń i przejrzystości (Dz.U 2014, L 255, s. 59).


title: Sprawa T-555/20: Skarga wniesiona w dniu 3 września 2020 r. – QB / EBC

text:
               26.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/14

      Skarga wniesiona w dniu 3 września 2020 r. – QB / EBC
      (Sprawa T-555/20)
      (2020/C 359/19)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: QB (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że niniejsze skarga jest dopuszczalna i zasadna;

            w konsekwencji:

                  —

                  stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny za 2015 r., sporządzonego w dniu 8 października 2019 r.;

                  —

                  w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji z dni 7 lutego 2020 r. i 24 czerwca 2020 r. oddalających, odpowiednio, skargę w trybie administracyjnym i zażalenie, które złożyła skarżąca;

                  —

                  zasądzenie od strony pozwanej zadośćuczynienia za krzywdę oszacowaną ex aequo et bono na 15 000 EUR;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 26 TFUE i przewodnika w sprawie oceny, w szczególności ze względu na to, że nie dokonano nowej oceny skarżącej, lecz po prostu skopiowano i wklejono oceny zawarte w pierwotnym sprawozdaniu z oceny.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przewodnika w sprawie oceny oraz procedury a także naruszenia obowiązku dbałości, w szczególności ze względu na to, że w sprawozdaniu z oceny skarżącej nie wskazano środków poprawy i nie określono celów w znaczeniu wymaganym przez przewodnik w sprawie oceny.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie, zawartego w spornym sprawozdaniu z oceny w odniesieniu do oceny przedstawionych w tym sprawozdaniu faktów.


title: Sprawa T-354/19: Postanowienie Sądu z dnia 23 lipca 2020 r. – Palacio Domecq / EUIPO – Domecq Bodega Las Copas (PALACIO DOMECQ 1778) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Cofnięcie zaskarżonej decyzji – Następcza bezprzedmiotowość sporu – Umorzenie postępowania]

text:
               3.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/13

      Postanowienie Sądu z dnia 23 lipca 2020 r. – Palacio Domecq / EUIPO – Domecq Bodega Las Copas (PALACIO DOMECQ 1778)
      (Sprawa T-354/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Cofnięcie zaskarżonej decyzji - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2020/C 371/13)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Palacio Domecq, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Otero Iglesias)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Domecq Bodega Las Copas, SL (Jerez de la Frontera, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 marca 2019 r. (sprawa R 867/2018-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Domecq Bodega Las Copas a Palacio Domecq.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 255 z 29.7.2019.


title: Sprwa C-742/18 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 września 2020 r. – Republika Czeska / Komisja Europejska, Królestwo Szwecji [Odwołanie – Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) i Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) – Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską – Wydatki poniesione przez Republikę Czeską – Rozporządzenie (WE) nr 555/2008 – Artykuły 19 i 77 – Rynki wina – Rozporządzenie (WE) nr 1122/2009 – Artykuł 33 – Wsparcie na rzecz rozwoju obszarów wiejskich – Pomoc obszarowa – Pomoc bezpośrednia niezwiązana z wielkością produkcji – Kontrole przestrzegania zasady wzajemnej zgodności – Kontrole na miejscu przeprowadzane tradycyjnie i za pomocą teledetekcji – Ciężar dowodu – Korekty jednorazowe i ryczałtowe – Wątpliwości co do skuteczności kontroli – Analiza ryzyka – Uchybienia]

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/4

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 września 2020 r. – Republika Czeska / Komisja Europejska, Królestwo Szwecji
      (Sprwa C-742/18 P) (1)

      (Odwołanie - Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) i Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) - Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską - Wydatki poniesione przez Republikę Czeską - Rozporządzenie (WE) nr 555/2008 - Artykuły 19 i 77 - Rynki wina - Rozporządzenie (WE) nr 1122/2009 - Artykuł 33 - Wsparcie na rzecz rozwoju obszarów wiejskich - Pomoc obszarowa - Pomoc bezpośrednia niezwiązana z wielkością produkcji - Kontrole przestrzegania zasady wzajemnej zgodności - Kontrole na miejscu przeprowadzane tradycyjnie i za pomocą teledetekcji - Ciężar dowodu - Korekty jednorazowe i ryczałtowe - Wątpliwości co do skuteczności kontroli - Analiza ryzyka - Uchybienia)
      (2020/C 378/04)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, O. Serdula, J. Pavliš i J. Vláčil, pełnomocnicy)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: Z. Malůšková, K. Walkerová i J. Aquilina, pełnomocnicy), Królestwo Szwecji

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 września 2018 r., Republika Czeska/Komisja (T-627/16, niepublikowany, EU:T:2018:538) zostaje uchylony w części, w jakiej w wyroku tym Sąd oddalił zarzut skargi odnoszący się do korekty jednorazowej w kwocie 462 517,83 EUR w odniesieniu do lat budżetowych 2013–2015 w zakresie, w jakim dotyczy on podstawy odnoszącej się do uchybień w analizie ryzyka, oraz zarzut skargi odnoszący się do korekty ryczałtowej w kwocie 636 516,20 EUR w odniesieniu do lat budżetowych 2011–2014 w zakresie, w jakim dotyczy on podstawy odnoszącej się do niewystarczającego poziomu kontroli odnośnie do finansowanych inwestycji w sektorze wina.

                  2)

                  W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

                  3)

                  Sprawa zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej.

                  4)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U. C 44 z 4.2.2019.


title: Sprawa C-356/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie – Polska) – Delfly sp. z o.o. / Smartwings Poland sp. z o. o., dawniej Travel Service Polska sp. z o.o. [Odesłanie prejudycjalne – Transport lotniczy – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Artykuł 7 – Prawo do odszkodowania w przypadku opóźnienia lub odwołania lotu – Warunki uzyskania odszkodowania – Żądanie wyrażone w walucie krajowej – Przepis prawa krajowego niedopuszczający dokonania przez wierzyciela wyboru waluty]

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/12

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie – Polska) – Delfly sp. z o.o. / Smartwings Poland sp. z o. o., dawniej Travel Service Polska sp. z o.o.
      (Sprawa C-356/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Artykuł 7 - Prawo do odszkodowania w przypadku opóźnienia lub odwołania lotu - Warunki uzyskania odszkodowania - Żądanie wyrażone w walucie krajowej - Przepis prawa krajowego niedopuszczający dokonania przez wierzyciela wyboru waluty)
      (2020/C 378/14)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Delfly sp. z o.o.

         Strona pozwana: Smartwings Poland sp. z o. o., dawniej Travel Service Polska sp. z o.o.

         Sentencja

      Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, a w szczególności jego art. 7 ust. 1, należy interpretować w ten sposób, że pasażer, którego lot został odwołany lub doznał dużego opóźnienia, lub jego następca prawny może domagać się zapłaty kwoty odszkodowania, o której mowa w tym przepisie, w walucie krajowej, która obowiązuje w miejscu jego zamieszkania, w związku z czym wspomniany przepis stoi na przeszkodzie uregulowaniu lub praktyce orzeczniczej państwa członkowskiego, zgodnie z którymi powództwo odszkodowawcze takiego pasażera lub jego następcy prawnego zostanie oddalone z tej tylko przyczyny, że roszczenie określono w walucie krajowej.

         (1)  Dz.U. C 280 z 19.8.2019.


title: Sprawa C-358/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Oradea (Rumunia) w dniu 30 lipca 2020 r. – Promexor Trade Srl / Direcţia Generală a Finanţelor Publice Cluj – Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Bihor

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Oradea (Rumunia) w dniu 30 lipca 2020 r. – Promexor Trade Srl / Direcţia Generală a Finanţelor Publice Cluj – Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Bihor
      (Sprawa C-358/20)
      (2020/C 378/21)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Judecătoria Oradea

         Strony

         Strona skarżąca: Promexor Trade Srl

         Druga strona postępowania: Direcţia Generală a Finanţelor Publice Cluj – Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Bihor

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy dyrektywy 2006/112/WE (1) i zasada neutralności podatkowej stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, na mocy których państwo członkowskie nakłada na obywatela obowiązek poboru i zapłaty na rzecz państwa VAT przez czas nieokreślony, nie przyznając mu jednak jednocześnie prawa do odliczenia VAT na tej podstawie, że jego numer identyfikacyjny VAT został unieważniony z urzędu, ponieważ w deklaracjach VAT złożonych przez sześć kolejnych miesięcy/dwa kolejne kwartały kalendarzowe nie wykazano transakcji podlegających opodatkowaniu VAT?

                  2)

                  Czy – w odniesieniu do okoliczności postępowania głównego – przepis krajowy lub praktyka organu podatkowego, zgodnie z którymi, mimo iż państwo członkowskie zwykle zezwala na ponowną rejestrację do celów VAT osoby prawnej na wniosek, po unieważnieniu z urzędu numeru identyfikacyjnego VAT, w pewnych konkretnych okolicznościach podatnik nie może wystąpić z wnioskiem o ponowną rejestrację do celów [VAT] z powodów wyłącznie formalnych oraz jest on zobowiązany do poboru i zapłaty VAT na rzecz państwa przez czas nieokreślony, przy czym nie ma jednak jednocześnie prawa do odliczenia VAT, są zgodne z zasadą pewności prawa, zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasadą proporcjonalności i [zasadą] lojalnej współpracy, które wynikają z dyrektywy 2006/112/WE?

                  3)

                  Czy – w odniesieniu do okoliczności postępowania głównego – zasadę pewności prawa, zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasadę proporcjonalności i [zasadę] lojalnej współpracy, które wynikają z dyrektywy 2006/112/WE, należy interpretować w ten sposób, że zakazują one nakładania na podatnika obowiązku poboru i zapłaty VAT przez czas nieokreślony i bez uznania prawa do odliczenia [VAT], przy czym w niniejszej sprawie organ podatkowy nie weryfikuje przesłanek materialnych dotyczących prawa do odliczenia [VAT], a podatnik nie popełnił oszustwa?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006 L 347, s. 1).


title: Sprawa T-626/17: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Słowenia / Komisja [Rolnictwo – Rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 – Nazwy pochodzenia w sektorze wina – Etykietowanie win – Wskazanie nazwy odmiany winorośli do produkcji wina zawierającej chronioną nazwę pochodzenia lub składającej się z niej – Zakaz – Odstępstwo – Rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1353 – Dodanie nazwy odmiany winorośli do produkcji wina „teran” do wykazu zawartego w części A załącznika XV do rozporządzenia (WE) nr 607/2009 – Skutek wsteczny od daty przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii – Słoweńska chroniona nazwa pochodzenia „Teran” – Pewność prawa – Uzasadnione oczekiwania – Proporcjonalność – Prawo własności – Akt dotyczący warunków przystąpienia Chorwacji do Unii – Porozumienie międzyinstytucjonalne w sprawie lepszego stanowienia prawa – Równowaga instytucjonalna]

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/25

      Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Słowenia / Komisja
      (Sprawa T-626/17) (1)

      (Rolnictwo - Rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 - Nazwy pochodzenia w sektorze wina - Etykietowanie win - Wskazanie nazwy odmiany winorośli do produkcji wina zawierającej chronioną nazwę pochodzenia lub składającej się z niej - Zakaz - Odstępstwo - Rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1353 - Dodanie nazwy odmiany winorośli do produkcji wina „teran” do wykazu zawartego w części A załącznika XV do rozporządzenia (WE) nr 607/2009 - Skutek wsteczny od daty przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii - Słoweńska chroniona nazwa pochodzenia „Teran” - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania - Proporcjonalność - Prawo własności - Akt dotyczący warunków przystąpienia Chorwacji do Unii - Porozumienie międzyinstytucjonalne w sprawie lepszego stanowienia prawa - Równowaga instytucjonalna)
      (2020/C 378/29)
      Język postępowania: słoweński

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Słowenii (przedstawiciele: V. Klemenc i T. Mihelič Žitko, pełnomocniczki, które wspierał R. Knaak, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Eggers, I. Galindo Martín i B. Rous Demiri, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Chorwacji (przedstawiciele: G. Vidović Mesarek, pełnomocniczka, którą wspierał I. Ćuk, adwokat)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2017/1353 z dnia 19 maja 2017 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 607/2009 w odniesieniu do odmian winorośli [do produkcji wina] i ich synonimów, które można umieszczać na etykietach win (Dz.U. 2017, L 190, s. 5).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Republika Słowenii pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Republika Chorwacji pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 392 z 20.11.2017.


title: Sprawy połączone T-150/18 i T-345/18: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – BNP Paribas / EBC [Polityka gospodarcza i pieniężna – Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi – Składki na rzecz systemu gwarancji depozytów lub jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w postaci nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty – Zadania powierzone EBC – Szczególne uprawnienia nadzorcze EBC – Artykuł 4 ust. 1 lit. f), art. 16 ust. 1 lit. c) i art. 16 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 – Środek nakładający obowiązek odliczenia skumulowanej kwoty wartości nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty od kapitału podstawowego Tier I – Brak przeprowadzenia indywidualnego przeglądu]

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/27

      Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – BNP Paribas / EBC
      (Sprawy połączone T-150/18 i T-345/18) (1)

      (Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Składki na rzecz systemu gwarancji depozytów lub jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w postaci nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty - Zadania powierzone EBC - Szczególne uprawnienia nadzorcze EBC - Artykuł 4 ust. 1 lit. f), art. 16 ust. 1 lit. c) i art. 16 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 - Środek nakładający obowiązek odliczenia skumulowanej kwoty wartości nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty od kapitału podstawowego Tier I - Brak przeprowadzenia indywidualnego przeglądu)
      (2020/C 378/32)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: BNP Paribas (Paryż, Francja) (przedstawiciele: A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon, avocats)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: E. Koupepidou, R. Bax i F. Bonnard, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji EBC: ECB/SSM/2017-R0MUWSFPU8MPRO8K5P83/248 z dnia 19 grudnia 2017 r., ECB-SSM-2018-FRBNP-17 z dnia 26 kwietnia 2018 r. oraz ECB-SSM-2019-FRBNP-12 z dnia 14 lutego 2019 r.

         Sentencja

                  1)

                  Sprawy T-150/18 i T-345/18 zostają połączone do celów wydania niniejszego wyroku.

                  2)

                  Stwierdzona zostaje nieważność pkt 9.1-9.3 decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) ECB/SSM/2017-R0MUWSFPU8MPRO8K5P83/248 z dnia 19 grudnia 2017 r., pkt 9.1-9.3 decyzji EBC ECB-SSM-2018-FRBNP-17 z dnia 26 kwietnia 2018 r. oraz pkt 8.1-8.4 decyzji EBC SSM-2019-FRBNP-12 z dnia 14 lutego 2019 r.

                  3)

                  EBC zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa T-735/19: Postanowienie Sądu z dnia 25 sierpnia 2020 r. – Frank Recruitment Group Services / EUIPO – Pearson (PEARSON FRANK) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Wycofanie zgłoszenia do rejestracji – Umorzenie postępowania]

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/36

      Postanowienie Sądu z dnia 25 sierpnia 2020 r. – Frank Recruitment Group Services / EUIPO – Pearson (PEARSON FRANK)
      (Sprawa T-735/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie zgłoszenia do rejestracji - Umorzenie postępowania)
      (2020/C 378/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Frank Recruitment Group Services Ltd (Newcastle upon Tyne, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: J. Dennis, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Pearson Plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 sierpnia 2019 r. (sprawa R 1884/2018-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Pearson Plc a Frank Recruitment Group Services Ltd.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Frank Recruitment Group Services Ltd i Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zostają obciążeni własnymi kosztami.

         (1)  Dz.U. C 432 z 23.12.2019.


title: Sprawa T-564/20: Skarga wniesiona w dniu 10 września 2020 r. – TrekStor / EUIPO – Zagg (Pokrowce ochronne na sprzęt komputerowy)

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/39

      Skarga wniesiona w dniu 10 września 2020 r. – TrekStor / EUIPO – Zagg (Pokrowce ochronne na sprzęt komputerowy)
      (Sprawa T-564/20)
      (2020/C 378/49)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: TrekStor GmbH (Bensheim, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, A. Schönfleisch i N. Willich)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Zagg Inc. (Salt Lake City, Utah, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 1 253 876–0002

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 czerwca 2020 r. w sprawie R 296/2020-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  nakazanie EUIPO unieważnienia prawa do spornego wzoru zgodnie z art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.


title: Sprawa T-108/20: Postanowienie Sądu z dnia 15 września 2020 r. – Kahimbi Kasagwe / Rada

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/48

      Postanowienie Sądu z dnia 15 września 2020 r. – Kahimbi Kasagwe / Rada
      (Sprawa T-108/20) (1)

      (2020/C 378/58)
      Język postępowania: francuski
      Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 129 z 20.4.2020.


title: Wyrok Trybunału z dnia 9 lutego 2021 r. w sprawie E-1/20 Kerim przeciwko rządowi Norwegii, reprezentowanemu przez Apelacyjny Urząd Imigracyjny (Utlendingsnemnda – UNE) (Swobodne przemieszczanie się – dyrektywa 2004/38/WE – nadużycie – małżeństwo dla pozoru – prawa pochodne obywateli państw trzecich) 2021/C 245/15

text:
               24.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/19

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 9 lutego 2021 r.
      w sprawie E-1/20
      Kerim przeciwko rządowi Norwegii, reprezentowanemu przez Apelacyjny Urząd Imigracyjny (Utlendingsnemnda – UNE)

            (Swobodne przemieszczanie się – dyrektywa 2004/38/WE – nadużycie – małżeństwo dla pozoru – prawa pochodne obywateli państw trzecich)

      (2021/C 245/15)
      W sprawie E-1/20, Kerim przeciwko rządowi Norwegii, reprezentowanemu przez Apelacyjny Urząd Imigracyjny (Utlendingsnemnda – UNE) – WNIOSEK skierowany do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, złożony przez Sąd Najwyższy Norwegii (Norges Høyesterett), dotyczący wykładni dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, a w szczególności art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 i art. 35 tej dyrektywy, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson, prezes, (sędzia sprawozdawca) oraz sędziowie: Per Christiansen i Bernd Hammermann wydał w dniu 9 lutego 2021 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

                  1.

                  W celu ustalenia czy małżeństwo dla pozoru, w rozumieniu art. 35 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, istnieje, w okolicznościach, w których istnieją uzasadnione wątpliwości co do tego czy dane małżeństwo rzeczywiście jest faktyczne, konieczne jest ustalenie przez władze państwowe, na podstawie indywidualnej oceny, że co najmniej jeden z małżonków zawarł to małżeństwo po to, aby małżonek będący obywatelem państwa trzeciego mógł uzyskać w sposób niewłaściwy prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu, a nie w celu ustanowienia faktycznego małżeństwa.

                  2.

                  W celu ustalenia czy małżeństwo dla pozoru w rozumieniu art. 35 dyrektywy 2004/38 istnieje, w okolicznościach, w których istnieją uzasadnione wątpliwości co do tego czy dane małżeństwo rzeczywiście jest faktyczne, należy ustalić i ocenić całość istniejących faktów, w ramach czego należy również uwzględnić subiektywny zamiar obywatela EOG zawarcia związku małżeńskiego z obywatelem państwa trzeciego.


title: Wyrok trybunału z dnia 25 lutego 2021 r. w sprawie E-5/20 SMA SA i Société Mutuelle d’Assurance du Bâtiment et des Travaux Publics przeciwko Finanzmarktaufsicht Liechtenstein (Odpowiedzialność państwa – Dyrektywa 2009/138/WE – Obowiązki nadzorcze –Roszczenia ubezpieczeniowe – Ubezpieczający i beneficjenci) 2021/C 245/16

text:
               24.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/20

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 25 lutego 2021 r.
      w sprawie E-5/20
      SMA SA i Société Mutuelle d’Assurance du Bâtiment et des Travaux Publics przeciwko Finanzmarktaufsicht Liechtenstein

            (Odpowiedzialność państwa – Dyrektywa 2009/138/WE – Obowiązki nadzorcze –Roszczenia ubezpieczeniowe – Ubezpieczający i beneficjenci)

      (2021/C 245/16)
      W sprawie E-5/20 SMA SA i Société Mutuelle d’Assurance du Bâtiment et des Travaux Publics przeciwko Finanzmarktaufsicht Liechtenstein – WNIOSEK do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości skierowany przez Sąd Najwyższy Księstwa Liechtensteinu (Fürstlicher Oberster Gerichtshof) w sprawie wykładni dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II), w szczególności jej art. 27 i 28, oraz poprzedzające ją: dyrektywa 73/239/EWG, dyrektywa 88/357/EWG i dyrektywa 92/49/EWG, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson, prezes, oraz sędziowie: Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Bernd Hammermann wydał w dniu 25 lutego 2021 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
      Na mocy art. 27 i 28 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) oraz na mocy dyrektyw: 73/239/EWG, 88/357/EWG i 92/49/EWG podmiotom gospodarczym uznającym siebie za kredytodawców zakładu ubezpieczeniowego nie nadawane są żadne prawa nabyte w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym i dyrektywy te nie mogą stanowić podstawy do roszczeń odszkodowawczych skierowanych przeciwko organowi nadzorczemu zgodnie z zasadą odpowiedzialności państwa.