title: Sprawa T-186/06: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2006 r. — Solvay przeciwko Komisji

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/38

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2006 r. — Solvay przeciwko Komisji
   (Sprawa T-186/06)
   (2006/C 212/67)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Solvay S.A. (Bruksela, Belgia) (Przedstawiciele: O.W. Brouwer, D. Mes, lawyers, M. O'Regan i A. Villette, Solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               całkowite lub częściowe stwierdzenie nieważności art. 1, 2 i 3 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 3 maja 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/F/38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran), w zakresie w jakim dotyczy ona skarżącej, w szczególności w części, w której zostało stwierdzone, że skarżąca naruszyła art. 81 ust. 1 WE i art. 53 ust. 1 porozumienia o EOG a) w okresie między dniem 31 stycznia 1994 r. a sierpniem 1997 r. oraz b) w okresie między dniem 18 maja a dniem 31 grudnia 2000 r.;

               —

               uchylenie lub znaczne obniżenie kwot grzywien, które zostały nałożone na skarżącą oraz Solvay Solexis SpA na podstawie tej decyzji;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z całkowitą lub częściową zapłatą kwoty grzywny lub ustanowieniem gwarancji bankowej;

               —

               podjęcie wszelkich środków, które Sąd uzna za stosowne;

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja stwierdziła w spornej decyzji, że skarżąca naruszyła art. 81 ust. 1 WE oraz art. 53 porozumienia o EOG poprzez uczestnictwo w kartelu dotyczącym nadtlenku wodoru i nadboranu sodu, który polegał na wymianie między konkurentami informacji o cenach i wielkości sprzedaży, porozumieniach cenowych, a także porozumieniach w sprawie zmniejszenia mocy produkcyjnej na obszarze EOG, jak również na nadzorze nad wykonywaniem porozumień antykonkurencyjnych.
   Skarżąca utrzymuje, że Komisja miała prawo stwierdzić, iż w okresie między sierpniem 1997 r. a dniem 18 maja 2000 r. Solvay naruszyła art. 81 WE, ale że Komisja naruszyła prawo i popełniła oczywiste błędy w ocenie przy stosowaniu art. 81 WE, uznając, że Solvay popełniła naruszenie, po pierwsze, w okresie między dniem 31 stycznia 1994 r. a sierpniem 1997 r. oraz, po drugie, między dniem 18 maja a dniem 31 grudnia 2000 r. Owe naruszenia i oczywiste błędy w ocenie odnoszą się w szczególności do:

               a)

               błędnego zastosowanie pojęć „porozumienie”, „uzgodnione praktyki” i „jedno i ciągłe naruszenie”;

               b)

               niewystarczającego udowodnienia, że skarżąca uczestniczyła w kartelu w innych okresach niż te, do których przyznała się skarżąca;

               c)

               domniemania dalszego istnienia skutków antykonkurencyjnych po dniu 18 maja 2000 r.; oraz

               d)

               braku właściwej analizy materiału dowodowego dołączonego do akt odnoszącego się do wyżej wymienionych okresów.

         Skarżąca ponadto utrzymuje, że przy ustalaniu kwoty grzywny Komisja dopuściła się kilku naruszeń prawa, a także oczywistych błędów w ocenie przy stosowaniu jej komunikatu w sprawie łagodzenia sankcji z 2002 r. (komunikatu w sprawie współpracy) (1) oraz rozporządzenia nr 1/2003 (2), w tym w stosunku do:

               a)

               momentu złożenia wniosków o obniżenie kwot grzywien i/lub przedłożenia materiału dowodowego o istotnej wartości dodanej w ramach powyższych wniosków;

               b)

               oceny wartości dodanej materiału dowodowego, który przedstawiła skarżąca, oraz

               c)

               poziomu obniżenia grzywny przyznanego skarżącej, które — zdaniem Solvay — w sposób oczywisty nie uwzględniło wysokiej wartości przedstawionego przez nią materiału dowodowego, jak również istotnej i ciągłej współpracy z jej strony.

         Skarżąca ponadto utrzymuje, że kwota grzywny była nadmierna i nieproporcjonalna, oraz że Komisja nie uzasadniła obliczenia kwoty grzywny, ewentualnie uczyniła to w sposób niewystarczający.
   Następnie skarżąca utrzymuje, że Komisja niezgodnie z prawem nałożyła grzywnę na spółkę zależną skarżącej — Solvay Solexis SpA.
   Ostatecznie skarżąca utrzymuje, że Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne, a także prawo do obrony, nie przyznając jej pełnego dostępu do akt oraz nie udostępniając jej nieobjętych klauzulą poufności wersji odpowiedzi na pisma w sprawie przedstawienia zarzutów, które złożyły inne strony w postępowaniu przed Komisją.

      (1)  Komunikat Komisji w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli (Dz.U. 2002, C 45, str. 3).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, str. 1).


title: Sprawa T-519/13: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2013 r. — Leder & Schuh International przeciwko OHIM — Epple (VALDASAAR)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/65

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2013 r. — Leder & Schuh International przeciwko OHIM — Epple (VALDASAAR)
   (Sprawa T-519/13)
   2013/C 344/119
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Leder & Schuh International AG (Salzburg, Austria) (przedstawiciel: adwokat S. Korn)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Valerie Epple (Bronnen, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej, oddalenie sprzeciwu i

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania odwoławczego oraz kosztami postępowania przed Sądem Unii Europejskiej.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „VALDASAAR” dla towarów i usług z klas 18, 25 i 35 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 591 249

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Valerie Epple

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „Val d’Azur” dla towarów z klasy 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ pomiędzy przeciwstawianymi sobie znakami nie zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd


title: Sprawa T-38/16: Postanowienie Sądu z dnia 5 lipca 2017 r. – EEB/Komisja [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące wycofania propozycji dyrektywy COM(2014) 397 final Parlamentu i Rady — Częściowa odmowa dostępu — Umorzenie postępowania]

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/49

         Postanowienie Sądu z dnia 5 lipca 2017 r. – EEB/Komisja
   (Sprawa T-38/16) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące wycofania propozycji dyrektywy COM(2014) 397 final Parlamentu i Rady - Częściowa odmowa dostępu - Umorzenie postępowania])
   (2017/C 283/76)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Environmental Bureau (EEB) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat B. Kloostra)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Buchet, F. Clotuche-Duvieusart i E. Sanfrutos Cano, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Ares(2015) 5212500 z dnia 19 listopada 2015 r.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami własnymi oraz kosztami poniesionymi przez European Environmental Bureau (EEB).

      (1)  Dz.U. C 118 z 4.4.2016.


title: Sprawa C-79/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 10 lutego 2016 r. – Cesare Serinelli i in./Presidenza del Consiglio dei Ministri i in.

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 10 lutego 2016 r. – Cesare Serinelli i in./Presidenza del Consiglio dei Ministri i in.
   (Sprawa C-79/16)
   (2016/C 156/35)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Cesare Serinelli, Cosimo Antonio Palma, Maria Monico, Cosimo Miglietta, Mariano Luigi Mariano, Elena Russo, Galeana Miglietta, Pasqualina Cretì, Francesco D'Arpe, Antonietta Spalluto, Francesca Leo, Giovanna Malatesta, Vincenzo Conte, Luigi Ampolo, Raffaele Fasiello, Maria Miccoli, Anna Leone, Oronzo Maiorano, Antonio Rampino, Raffaele Tommasi, Fernando Elia

      Druga strona postępowania: Presidenza del Consiglio dei Ministri, Presidenza del Consiglio dei Ministri – Dipartimento della Protezione Civile, Commissario delegato OCDPC n. 225/2015, Ministero delle Politiche Agricole e Forestali, Regione Puglia

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywa 2000/29/WE (1), z późniejszymi uzupełnieniami i zmianami, a w szczególności postanowienia przewidziane w jej art. 11 ust. 3, art. 13c ust. 7, art. 16 ust. 1, 2, 3 i 5, a także zasady proporcjonalności, zasadności i racjonalności stoją na przeszkodzie stosowaniu art. 6 ust. 2 i 4 decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej 2015/789/UE (2), tak jak został on transponowany do włoskiego porządku prawnego przez art. 8 ust. 2 i 4 dekretu ministerstwa ds. polityki rolnej, żywnościowej i leśnej, w zakresie, w jakim nakazuje on niezwłoczne usunięcie, w promieniu 100 metrów wokół roślin, które zostały przebadane i uznane za zakażone określonym organizmem, roślin żywicielskich, niezależnie od ich statusu zdrowotnego, i równocześnie przewiduje, że przed usunięciem roślin, o których mowa w ust. 2, dane państwo członkowskie stosuje odpowiednie zabiegi fitosanitarne przeciwko wektorom określonego organizmu i roślinom, które mogą być żywicielami tych wektorów, które to zabiegi mogą obejmować, w stosownych przypadkach, usuwanie roślin?

               2)

               Czy dyrektywa 2000/29/CE, z późniejszymi uzupełnieniami i zmianami, a w szczególności postanowienia przewidziane w jej art. 16 ust. 1, poprzez wyrażenie „niezbędne środki w celu zwalczenia lub, jeżeli nie jest to możliwe, powstrzymania rozprzestrzeniania się danych organizmów szkodliwych”, stoją na przeszkodzie stosowaniu art. 6 ust. 2 decyzji Komisji Europejskiej 2015/789/UE, tak jak został on transponowany do włoskiego porządku prawnego przez art. 8 ust. 2 i 4 dekretu ministerstwa ds. polityki rolnej, żywnościowej i leśnej, w zakresie, w jakim przewiduje on niezwłoczne usunięcie roślin żywicielskich, niezależnie od ich statusu zdrowotnego, w promieniu 100 metrów wokół roślin, które zostały przebadane i uznane za zakażone?

               3)

               Czy art. 16 ust. 1, 2, 3 i 5 dyrektywy 2000/29/WE i zasady proporcjonalności, zasadności oraz sprawiedliwego procesu stoją na przeszkodzie wykładni art. 6 ust. 2 i 4 decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej 2015/789/UE – tak jak została ona transponowana do włoskiego porządku prawnego przez art. 8 ust. 2 i 4 dekretu ministerstwa ds. polityki rolnej, żywnościowej i leśnej – zgodnie z którą środek zwalczający wspomniany w ust. 2 może być nakazany przed prewencyjnym zastosowaniem przewidzianym w tymże art. 6?

               4)

               Czy zasady ostrożności, stosowności i proporcjonalności stoją na przeszkodzie stosowaniu art. 6 ust. 2, 3 i 4 decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej 2015/789/UE, tak jak została ona transponowana do włoskiego porządku prawnego przez art. 8 ust. 2 i 4 dekretu ministerstwa ds. polityki rolnej, żywnościowej i leśnej, w zakresie, w jakim nakazuje środki zwalczania roślin żywicielskich, w promieniu 100 metrów wokół roślin uznanych za zakażone organizmem „Xylella fastidiosa (Wells et al.)”, bez odpowiedniego wsparcia naukowego stwierdzającego z pewnością związek przyczynowy między organizmem a usychaniem roślin uznanych za zakażone?

               5)

               Czy art. 296 akapit drugi TFUE i art. 41 karty z Nicei stoją na przeszkodzie stosowaniu art. 6 ust. 2 decyzji Komisji Europejskiej 2015/789/UE, tak jak został on transponowany do włoskiego porządku prawnego przez art. 8 ust. 2 i 4 dekretu ministerstwa ds. polityki rolnej, żywnościowej i leśnej, w zakresie, w jakim przewiduje on niezwłoczne usunięcie roślin żywicielskich, niezależnie od ich statusu zdrowotnego, w promieniu 100 metrów wokół roślin, które zostały przebadane i uznane za zakażone, jeżeli nie został on odpowiednio uzasadniony?

               6)

               Czy zasady stosowności i proporcjonalności stoją na przeszkodzie stosowaniu decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej 2015/789/UE – tak jak została ona transponowana do włoskiego porządku prawnego przez dekretu ministerstwa ds. polityki rolnej, żywnościowej i leśnej – która przewiduje środki zwalczania roślin żywicielskich, niezależnie od ich statusu zdrowotnego, roślin uznanych za zakażone określonym organizmem i roślin wykazujących oznaki możliwego zakażenia organizmem „Xylella fastidiosa (Wells et al.)” lub podejrzanych, że są zakażone takim organizmem, bez przewidzenia jakiejkolwiek formy odszkodowania na rzecz właścicieli, którzy nie są winni rozprzestrzenianiu się omawianego organizmu?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie (Dz.U L 169, s. 1).

      (2)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2015/789 z dnia 18 maja 2015 r., w sprawie środków zapobiegających wprowadzaniu do Unii i rozprzestrzenianiu się w niej organizmu Xylella fastidiosa (Wells et al.) (Dz.U. L 125, s. 36).


title: Sprawa T-39/13: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2013 r. — Cezar przeciwko OHIM– Poli-Eco (Listwy przyścienne)

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/21

         Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2013 r. — Cezar przeciwko OHIM– Poli-Eco (Listwy przyścienne)
   (Sprawa T-39/13)
   2013/C 101/45
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cezar Przedsiębiorstwo Produkcyjne Dariusz Bogdan Niewiński (Ełk, Polska) (przedstawiciele: adwokaci M. Nentwig i G. Becker)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Poli-Eco Tworzywa Sztuczne sp. z o.o. (Szprotawa, Polska)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 listopada 2012 r. (sprawa R 1512/2010-3);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wzór wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: wzór wspólnotowy „listwy przyścienne” zarejestrowany pod nr 70 438-0002

      Właściciel wzoru wspólnotowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego: Poli-Eco Tworzywa Sztuczne sp. z o.o.

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: wniosek o unieważnienie prawa do wzoru został oparty na braku nowości i indywidualnego charakteru zgodnie z art. 25 ust. 1 lit. b) w związku z art. 4 — 6 rozporządzenia Rady nr 6/2002

      Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie prawa do spornego wzoru wspólnotowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 25 ust. 1 lit. b), art. 63 ust. 1, art. 62 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 6/2002.


title: Sprawa T-425/08: Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — KODA przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Podział rynku geograficznego — Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania — Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych — Dowód — Domniemanie niewinności)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/34

         Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — KODA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-425/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Podział rynku geograficznego - Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania - Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych - Dowód - Domniemanie niewinności)
   2013/C 156/59
   Język postępowania: duński

      Strony

      Strona skarżąca: Koda (Kopenhaga, Dania) (przedstawiciele: początkowo K. Dyekjær i J. Borum, następnie J. Borum i C. Karhula Lauridsen, a ostatecznie J. Borum i G. Holtsø, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Castillo de la Torre i N. Rasmussen, a następnie F. Castillo de la Torre i U. Nielsen, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: International Federation of the Phonographic Industry (IFPI) (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciele: L. Uusitalo i L. Rechardt, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 3 decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC) w zakresie, w jakim dotyczy on organizacji Koda.

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 4 ust. 2 i 3 decyzji C(2008) 3435 wersja ostateczna w zakresie, w jakim odnosi się on do art. 3 tego aktu i w jakim dotyczy on organizacji Koda.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez stronę skarżącą, z wyjątkiem kosztów związanych z interwencją.

               5)

               International Federation of the Phonographic Industry (IFPI) pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez organizację Koda i związane z interwencją.

               6)

               Koda i Komisja pokrywają własne koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 327 z 20.12.2008.


title: Sprawa C-449/07: Skarga wniesiona w dniu 3 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/24

         Skarga wniesiona w dniu 3 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-449/07)
   (2007/C 283/43)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Montaguti i R. Vidal Puig, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając (wszystkich) przepisów ustawowych wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa statków powietrznych państwa trzeciego korzystających z portów lotniczych Wspólnoty (1), Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 11 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2004/36/WE upłynął w dniu 30 kwietnia 2006 r.

      (1)  Dz.U. 2004 L 143, str. 76.


title: Sprawa C-4/07: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 27 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/110/WE — Pomoc w przypadkach tranzytu do celów deportacji drogą powietrzną — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/3

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 27 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-4/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/110/WE - Pomoc w przypadkach tranzytu do celów deportacji drogą powietrzną - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2007/C 283/04)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Condou-Durande i P. Guerra e Andrade, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (Przedstawiciele: L. Fernandes et F. Fraústo de Azevedo, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/110/WE z dnia 25 listopada 2003 r. w sprawie pomocy w przypadkach tranzytu do celów deportacji drogą powietrzną (Dz.U. L 321, str. 26)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/110/WE z dnia 25 listopada 2003 r. w sprawie pomocy w przypadkach tranzytu do celów deportacji drogą powietrzną, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 10 ust. 1 tej dyrektywy

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.


title: Sprawa F-107/13: Skarga wniesiona w dniu 25 października 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/41

         Skarga wniesiona w dniu 25 października 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-107/13)
   2014/C 24/76
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci É. Boigelot, R. Murru)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie nałożenia na skarżącego kary dyscyplinarnej z art. 9 ust. 2 załącznika IX do regulaminu pracowniczego oraz wniosek o zadośćuczynienie z tytułu rzekomo poniesionej krzywdy, a także wniosek o zwrot potrąconych dotychczas kwot.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 14 marca 2013 r. w sprawie nałożenia na skarżącego kary obniżenia o jedną trzecią miesięcznej emerytury netto przez okres dwóch lat;

               —

               Nakazanie pozwanej naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego, w ogólnej kwocie ustalonej na 10 000 EUR, z zastrzeżeniem możliwości jej podwyższenia w toku postępowania;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-390/07 P: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 listopada 2008 r. — Speiser przeciwko Parlamentowi (Odwołanie — Służba publiczna — Członkowie personelu tymczasowego — Dopuszczalność — Dodatek zagraniczny — Decyzja jedynie potwierdzająca — Zażalenie złożone po terminie)

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/23

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 listopada 2008 r. — Speiser przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-390/07 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Członkowie personelu tymczasowego - Dopuszczalność - Dodatek zagraniczny - Decyzja jedynie potwierdzająca - Zażalenie złożone po terminie)
   (2008/C 327/42)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Michael Alexander Speiser (Neu-Isenburg, Niemcy) (przedstawiciel: F. Theumer, adwokat)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo A. Lukošiūtė i N. Lorenz, następnie A. Lukošiūtė i S. Seyr, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie przeciwko postanowieniu Sądu ds. Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 10 września 2007 r. w sprawie F-146/06 Speiser przeciwko Parlamentowi, dotychczas niepublikowane w Zbiorze mające na celu uchylenie tego postanowienia.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Każda ze stron ponosi koszty własne, które powstały w ramach postępowania w tej instancji.

      (1)  Dz.U C 297 z 8.12.2007.


title: Sprawa F-147/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 19 lipca 2016 r. – Meyrl/Parlament (Służba publiczna – Członek personelu tymczasowego – Zwolnienie – Prawo do bycia wysłuchanym)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/40

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 19 lipca 2016 r. – Meyrl/Parlament
      (Sprawa F-147/15) (1)

      ((Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Zwolnienie - Prawo do bycia wysłuchanym))
      (2016/C 364/49)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Sonja Meyrl (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: V. Montebello-Demogeot i M. Dean, pełnomocnicy)

         Przedmiot sprawy

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o rozwiązaniu ze skarżącą umowy o pracę.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 24 lutego 2015 r. o rozwiązaniu z Sonją Meyrl umowy o pracę, wydanej przez współprzewodniczącego grupy politycznej „Zieloni – Wolny Sojusz Europejski” działającego jako organ upoważniony do zawierania umów zatrudnienia w Parlamencie Europejskim.

                  2)

                  Parlament Europejski pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez S. Meyrl.

         (1)  Dz.U. C 68 z 22.2.2016, s. 46.


title: Sprawa T-403/04: Skarga wniesiona dnia 1 października 2004 r. przez Sumitomo Chemical (UK) PLC przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/29

         Skarga wniesiona dnia 1 października 2004 r. przez Sumitomo Chemical (UK) PLC przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-403/04)
   (2005/C 19/61)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 1 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Sumitomo Chemical (UK) PLC, Londyn (Zjednoczone Królestwo), reprezentowaną przez adwokatów K. Van Maldegema i C. Mereu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               nakazanie pozwanej udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącej;

               —

               lub tytułem subsydiarnym, o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej D 341571 (04);

               —

               nakazanie pozwanej zapłaty odszkodowania na rzecz skarżącej w tymczasowej wysokości 1 euro, tytułem szkody poniesionej w wyniku niewykonania przez pozwaną obowiązków ciążących na niej na podstawie prawa wspólnotowego poprzez nieudzielanie odpowiedzi skarżącej, lub subsydiarnie, tytułem szkody powstałej w związku z podjęciem decyzji Komisji Europejskiej D 341571 (4), wraz z należnymi odsetkami, do czasu dokonania dokładnego wyliczenia i określenia dokładnej wysokości odszkodowania;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Podniesione zarzuty są podobne do zarzutów podniesionych w sprawie T-400/04 Arch Chemicals i Arch Timber Protection przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-336/15: Wyrok Sądu z dnia 22 marca 2017 r. – Windrush Aka/EUIPO – Dammers (The Specials) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy The Specials — Rzeczywiste używanie — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zgoda właściciela znaku towarowego — Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/37

         Wyrok Sądu z dnia 22 marca 2017 r. – Windrush Aka/EUIPO – Dammers (The Specials)
   (Sprawa T-336/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy The Specials - Rzeczywiste używanie - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Zgoda właściciela znaku towarowego - Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 144/48)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Windrush Aka LLP (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, i S. Britton, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO był również, interwenient przed Sądem: Jerry Dammers (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: C. Fehler, solicitor, H. Cuddigan i B. Brandreth, barristers)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 marca 2015 r. (sprawa R 1412/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego między Windrush Aka a J. Dammersem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Windrush Aka LLP zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa C-466/04: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 czerwca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal superior de Jucticia de Cantabria, Santander, Hiszpania) — Manuel Acereda Herrera przeciwko Servicio Cántabro de Salud (Zabezpieczenie społeczne — Koszty leczenia szpitalnego poniesione w innym państwie członkowskim — Koszty podróży, pobytu i wyżywienia — Art. 22 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 czerwca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal superior de Jucticia de Cantabria, Santander, Hiszpania) — Manuel Acereda Herrera przeciwko Servicio Cántabro de Salud
   (Sprawa C-466/04) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne - Koszty leczenia szpitalnego poniesione w innym państwie członkowskim - Koszty podróży, pobytu i wyżywienia - Art. 22 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71)
   (2006/C 190/07)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Tribunal superior de Justicia Cantabria, Santander
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Manuel Acereda Herrera

      Strona pozwana: Servicio Cántabro de Salud
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal superior de Justicia Cantabria, Santander — Wykładnia art. 22 ust. 1 lit. c) oraz art. 36 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w wersji zmienionej i uaktualnionej przez rozporządzenie Rady (EWG) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. 1997, L 28, str. 1) — Zwrot kosztów podróży i pobytu przez instytucję, która wydała zgodę na leczenie za granicą — Art. 10 WE oraz art. 249 WE — Zgodność z prawem wspólnotowym ustawodawstwa krajowego przyznającego dodatkowe uprawnienia w stosunku do praw przyznanych przez art. 27 znowelizowanego rozporządzenia 1408/71 — Swoboda świadczenia usług — Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową — Zgodność ustawodawstwa krajowego z art. 81, 82 i 87 WE.
   Sentencja

               1)

               Artykuły 22 ust. 1 lit. c) oraz ust. 2, a także art. 36 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w wersji zmienionej i uaktualnionej przez rozporządzenie Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., należy interpretować w taki sposób, że nie dają one ubezpieczonemu — który posiada zgodę właściwej instytucji na udanie się do innego państwa członkowskiego w celu poddania się tam leczeniu szpitalnemu odpowiedniemu do jego stanu zdrowia — prawa do zwrotu przez tę instytucję kosztów podróży, pobytu i wyżywienia poniesionych na terytorium tego państwa członkowskiego przez niego i osobę mu towarzyszącą, za wyjątkiem kosztów pobytu i wyżywienia ubezpieczonego w szpitalu.

               2)

               Ustawodawstwo krajowe, które daje prawo do świadczeń uzupełniających w stosunku do świadczeń, o których mowa w art. 22 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71 w wersji zmienionej i uaktualnionej przez rozporządzenie nr 118/97, w sytuacji określonej w pkt a) tego ust. 1, ale nie w sytuacji określonej w pkt c) tegoż, nie stanowi przeszkody dla bezpośredniej skuteczności tego przepisu i nie narusza zasady lojalnej współpracy, wynikającej z art. 10 WE.

      (1)  Dz.U. C 19 z 22.01.2005 r.


title: Sprawa T-536/13: Skarga wniesiona w dniu 7 października 2013 r. — Microsoft przeciwko OHIM — Softkinetic Software (KINECT)

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/16

         Skarga wniesiona w dniu 7 października 2013 r. — Microsoft przeciwko OHIM — Softkinetic Software (KINECT)
   (Sprawa T-536/13)
   2013/C 377/39
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Microsoft Corp. (Redmond, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: prawnik A. Meijboom)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Softkinetic Software SA (Bruksela, Belgia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 lipca 2013 r. w sprawie R 2373/2011-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania przed izbą odwoławczą, w razie jej wstąpienia do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania przed OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „KINECT” dla towarów z klasy 9 — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 058 141.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Druga strona postępowania przed izbą odwoławczą.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „SOFTKINETIC” dla towarów i usług z klas 9, 28, 38, 41 i 42 — Zgłoszenie międzynarodowe nr 1 025 034 oznaczające Unię Europejską; Słowny znak towarowy „SOFTKINETIC” dla towarów i usług z klas 9, 28, 38, 41 i 42 — Zgłoszenie znaku towarowego dla państw Beneluxu nr 850 946.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i unieważnienie podważonej decyzji.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 5 i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-364/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Warna (Bułgaria) w dniu 13 czerwca 2017 r. – „Varna Holideis” EOOD/Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” w mieście Warna przy Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Warna (Bułgaria) w dniu 13 czerwca 2017 r. – „Varna Holideis” EOOD/Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” w mieście Warna przy Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite
   (Sprawa C-364/17)
   (2017/C 269/18)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd – Warna

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„Varna Holideis” EOOD

      Strona przeciwna: Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” w mieście Warna przy Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 90 ust. 1 i art. 185 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE (1) Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że wymagają one dokonania korekty wykonanego w odniesieniu do dostawy prawa do odliczenia także w wypadkach takich jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, w którym w prawomocnym wyroku sądu stwierdzono nieważność transakcji, w związku z którą wykonano prawo do odliczenia, czy też w kontekście określonej w art. 14 ust. 1 dyrektywy 2006/112 definicji w takich wypadkach należy przyjąć, że nie istnieje dostawa i pierwotnie nie nastąpiła wymagalność podatku?

               2)

               Czy art. 185 ust. 1 i 2 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że przy braku krajowych uregulowań dotyczących dokonania korekty wykonanego prawa do odliczenia, w wypadku stwierdzonej w wyroku sądu nieważności transakcji, dopuszcza się dokonanie korekty bezpośrednio na podstawie art. 90 ust. 1 dyrektywy?

      (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-253/04: Skarga wniesiona dnia 14 czerwca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/13

         Skarga wniesiona dnia 14 czerwca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-253/04)
   (2004/C 201/26)
   Dnia 14 czerwca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Republice Greckiej sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich, reprezentowaną przez Georgiosa Zavvosa i Michaela Shottera, ze służby prawnej Komisji.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom które na niej ciążyły na mocy dyrektywy 2002/21/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) poprzez brak przyjęcia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania tej dyrektywy, a w każdym razie poprzez brak powiadomienia Komisji o tych przepisach.

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji niniejszej dyrektywy do prawa krajowego upłynął dnia 24 lipca 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 108 z dnia 24 kwietnia 2002, str. 33.


title: Sprawa T-174/06: Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2006 r. — Inalca i Cremonini przeciwko Komisji

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/29

         Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2006 r. — Inalca i Cremonini przeciwko Komisji
   (Sprawa T-174/06)
   (2006/C 190/54)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Inalca i Cremonini (Modena, Włochy) (Przedstawiciel: adwokat Francisco Sciaudone)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie pozaumownej odpowiedzialności Komisji;

               —

               stwierdzenie szkody poniesionej przez skarżących obliczonej na 2 861 000 EUR;

               —

               nakazanie Komisji naprawienia tej szkody, zasądzenie odpowiednich odsetek wyrównawczych oraz ewentualnych odsetek za zwłokę;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Przedmiotem skargi jest naprawienie szkody, którą skarżące spółki miały ponieść w wyniku pisma z dnia 6 lipca 1998 r., w którym UCLAF poinformował władze włoskie o wynikach kontroli, które skarżący uważają za całkowicie błędne, przeprowadzonej z powodu rzekomych nieprawidłowości dotyczących refundowanego wywozu wołowiny do Jordanii oraz sformułował przeciwko obu spółkom i ich kierownictwu zarzuty mające również charakter karnoprawny.
   W uzasadnieniu swoich żądań skarżący powołują się na:

               —

               Naruszenie art. 9 ust. 2 akapit drugi i czwarty rozporządzenia nr 729/70, ponieważ z jednej strony kontrola przeprowadzona przez UCLAF w Jordanii była nieprawidłowa ze względu na przekroczenie zakresu uprawnień kontrolnych ograniczonego do terytorium państw członkowskich oraz z drugiej strony UCLAF naruszył obowiązek przygotowania i przeprowadzenia kontroli za uprzednią zgodą państw członkowskich i w obecności przedstawicieli wszystkich zainteresowanych organów krajowych.

               —

               Naruszenie art. 9 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 2988/95 i art. 4 rozporządzenia nr 2185/96, ponieważ UCLAF uchybił zobowiązaniu do przygotowania kontroli i inspekcji na miejscu w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi oraz poinformowania przed przeprowadzeniem kontroli odpowiednich władz krajowych.

               —

               Naruszenie art. 18 rozporządzenia nr 3665/87, ponieważ UCLAF nie uwzględnił wartości dowodowej uznanej i przypisanej przez to rozporządzenie grupie wyraźnie wymienionych dokumentów i arbitralnie przyznał pierwszeństwo grupie innych dokumentów niezgodnie z zasadą bezpieczeństwa prawnego i przejrzystości kontroli.

         Skarżący podnoszą ponadto naruszenie zasady dobrej administracji, staranności i proporcjonalności oraz naruszenie tajemnicy zawodowej.
   W końcu skarżący twierdzą, że UCLAF jest odpowiedzialny za poniesioną przez nich szkodę, nawet jeżeli jego zachowanie nie było nieprawidłowe. Nie mogli oni bowiem w rozsądny sposób przewidzieć i w ten sposób uniknąć szkody, którą ponieśli w wyniku dochodzenia, które okazało się całkowicie niewłaściwe.


title: Sprawa C-161/05: Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/19

         Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-161/05)
   (2005/C 132/36)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 7 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez C. Cattabrigę, członka Służby Prawnej Komisji, przeciwko Republice Włoskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie przekazując danych, o których mowa w art. 15 ust. 4 oraz art. 18 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 (1) z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tych przepisów.

               2)

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Przepisy art. 15 ust. 4 oraz art. 18 ust. 1 rozporządzenia nr 2847/93 zobowiązują Państwa Członkowskie do przekazania Komisji w ściśle określonym terminie pewnych danych za pomocą przekazu komputerowego. Władze włoskie nie przekazały w przewidzianym terminie rzeczonych danych w odniesieniu do lat 1999 i 2000. Republika Włoska naruszyła zatem przewidziane w powołanych przepisach zobowiązanie do przekazu danych.

      (1)  Dz.U. L 261 z 20.10.1993, str. 1.


title: Sprawa T-228/13: Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2014 r. – NIIT Insurance Technologies przeciwko OHIM (EXACT) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego EXACT — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Równość traktowania — Artykuł 56 TFUE)

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/30

         Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2014 r. – NIIT Insurance Technologies przeciwko OHIM (EXACT)
   (Sprawa T-228/13) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego EXACT - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Równość traktowania - Artykuł 56 TFUE))
   2014/C 212/37
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: NIIT Insurance Technologies Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat M. Wirtz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 lutego 2013 r. (sprawa R 1307/2012-4) dotyczącą rejestracji słownego znaku towarowego EXACT jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               NIIT Insurance Technologies Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 189 z 29.6.2013.


title: Sprawa C-265/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Roma (Włochy) w dniu 4 czerwca 2007 r. — Caffaro Srl przeciwko Azienda Unità Sanitaria Locale RM/C

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Roma (Włochy) w dniu 4 czerwca 2007 r. — Caffaro Srl przeciwko Azienda Unità Sanitaria Locale RM/C
   (Sprawa C-265/07)
   (2007/C 199/29)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale ordinario di Roma
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Caffaro Srl

      Strona pozwana: Azienda Unità Sanitaria Locale RM/C.
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 14 decreto legislativo 669/96, zmieniony przez art. 147 legge 388/2000, jest sprzeczny z dyrektywą wspólnotową 2000/35/WE (1), w szczególności z art. 5 tej dyrektywy w zakresie, w jakim przewiduje on termin 120 dni od dnia doręczenia tytułu egzekucyjnego, którego wierzyciel musi przestrzegać w przypadku, gdy chodzi o egzekucję przymusową w stosunku do administracji publicznej.

      (1)  Dz.U. L 200, str. 35.


title: Sprawa T-524/15: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2015 r. – NICO/Rada

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/34

         Skarga wniesiona w dniu 7 września 2015 r. – NICO/Rada
   (Sprawa T-524/15)
   (2015/C 371/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Naftiran Intertrade Co. (NICO) Sàrl (Pully, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci J. Grayston, P. Gjørtler, G. Pandey i D. Rovetta)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               nakazanie Radzie, w drodze środka organizacji postępowania, ujawnienie pełnej wersji załącznika 1 do dokumentu Sekretariatu Generalnego Rady 7228/14 EXT 1 z dnia 23 stycznia 2015 r., zatytułowanego „NOTA DO PUNKTU I/A”, skierowanego do Komitetu Stałych Przedstawicieli, jak również wszelkich innych dokumentów dotyczących skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady zawartej w piśmie z dnia 26 czerwca 2015 r., skierowanej do pełnomocników skarżącej i dotyczącej przeglądu wykazu osób i podmiotów ujętego w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB (1) w sprawie środków ograniczających wobec Iranu, w brzmieniu ustalonym decyzją Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r., oraz w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 (2) w sprawie środków ograniczających wobec Iranu, wykonywanego rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r., w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja stanowi odmowę wykreślenia nazwy skarżącej z wykazu osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony i prawa do bycia wysłuchanym, art. 41 karty praw podstawowych oraz zasady dobrej administracji

                           —

                           W ramach procedury przeglądu skarżąca została jedynie poinformowana, że Rada podjęła już wobec niej decyzję i że jest ona negatywna. Skarżąca nie miała możliwości wypowiedzieć się w tej kwestii ani skorzystać z prawa do obrony. Zamiast tego wyznaczono jej termin do przedstawienia ewentualnych uwag, które nie tylko nie zostały uwzględnione przed podjęciem tej decyzji, ale co więcej które Rada rozpatrzy dopiero w ramach kolejnej administracyjnej procedury przeglądu wykazu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący niewystarczającego uzasadnienia

                           —

                           Decyzja wydana w ramach procedury przeglądu nie została prawidłowo uzasadniona, dzięki któremu skarżąca mogłaby zrozumieć powody, dla których jej wniosek o wykreślenie jej nazwy z wykazu został rozpatrzony negatywnie.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie oraz naruszenia podstawowych wymogów formalno- i materialnoprawnych

                           —

                           W celu uzasadnienia zaskarżonej decyzji Rada najwyraźniej oparła się na dokumentach i dowodach dotyczących wcześniejszych faz postępowania administracyjnego.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia podstawowych wymogów formalno- i materialnoprawnych, naruszenia art. 41 karty praw podstawowych oraz braku umocowania osoby, która podpisała zaskarżoną decyzję.

                           —

                           Zaskarżone pismo Rady z dnia 26 czerwca 2015 r. zawierające decyzję o odmowie wykreślenia nazwy skarżącej z wykazu zawiera uchybienia formalne. Tego rodzaju uchybienia formalne powodują, że naruszone zostały również przepisy materialne regulujące prawo skarżącej do obrony.

      (1)  Decyzja Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39).

      (2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1).


title: Sprawa C-123/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 17 grudnia 2015 r. w sprawie T-486/11, Orange Polska S.A./Komisja Europejska, wniesione w dniu 27 lutego 2016 r. przez Orange Polska S.A.

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 17 grudnia 2015 r. w sprawie T-486/11, Orange Polska S.A./Komisja Europejska, wniesione w dniu 27 lutego 2016 r. przez Orange Polska S.A.
   (Sprawa C-123/16 P)
   (2016/C 191/12)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Orange Polska S.A. (przedstawiciele: D.M. Beard QC, A. Howard, Barristers, M. Modzelewska de Raad, adwokat, P. Paśnik, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Polska Izba Informatyki i Telekomunikacji, European Competitive Telecommunications Association

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie żąda, aby Trybunał:

               —

               uchylił wyrok Sądu;

               —

               stwierdził nieważność decyzji w całości; ewentualnie

               —

               stwierdził nieważność art. 2 decyzji w całości albo ewentualnie

               —

               obniżył odpowiednio kwotę grzywny, która została w nim określona, albo ewentualnie

               —

               przekazał Komisji decyzję w sprawie grzywny oraz

               —

               obciążył Komisję kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi na jego poparcie trzy zarzuty: zarzut pierwszy dotyczy merytorycznej zasadności stwierdzenia w zaskarżonej decyzji Komisji istnienia naruszenia, natomiast dwa następne zarzuty dotyczą kwoty grzywny nałożonej w art. 2 decyzji.

               a.

               Po pierwsze, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo i popełnił błąd w rozumowaniu, ponieważ nie zażądał od Komisji wykazania interesu prawnego w prowadzeniu dochodzenia i wydaniu decyzji stwierdzającej naruszenie w odniesieniu do zachowania historycznego.

               b.

               Po drugie, Sąd kilkakrotnie naruszył prawo lub przeinaczył dowody, podtrzymując ocenę wpływu naruszenia dokonaną przez Komisję dla potrzeb obliczenia wysokości grzywny.

               c.

               Po trzecie, Sąd naruszył prawo i popełnił oczywisty błąd w ocenie dowodów, odmawiając uznania dokonanych przez Orange inwestycji, aby obniżyć grzywnę ze względu na okoliczności łagodzące.


title: Sprawa T-222/15: Postanowienie Sądu z dnia 7 czerwca 2016 r. – Beele Engineering/EUIPO (WE CARE) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego WE CARE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr207/2009]

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/28

         Postanowienie Sądu z dnia 7 czerwca 2016 r. – Beele Engineering/EUIPO (WE CARE)
   (Sprawa T-222/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego WE CARE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr207/2009])
   (2016/C 279/41)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Beele Engineering BV (Aalten, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat M. Ring)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: H. O’Neill, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 lutego 2015 r. (sprawa R 1933/2014-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego WE CARE jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Beele Engineering BV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 228 z 13.7.2015.


title: Sprawa T-284/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 grudnia 2008 r. — People's Mojahedin Organization przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki restrykcyjne skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom mające na celu zwalczanie terroryzmu — Zamrożenie funduszy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Prawo do obrony — Kontrola sądowa)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/29

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 grudnia 2008 r. — People's Mojahedin Organization przeciwko Radzie
   (Sprawa T-284/08) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki restrykcyjne skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom mające na celu zwalczanie terroryzmu - Zamrożenie funduszy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Prawo do obrony - Kontrola sądowa)
   (2009/C 19/55)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: People's Mojahedin Organization of Iran (Auvers-sur-Oise, Francja) (przedstawiciele: początkowo J.-P. Spitzer, adwokat i D. Vaughan, QC, następnie J.-P. Spitzer, D. Vaughan i M.E. Demetriou, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo G.J. Van Hegleson, M. Bishop i E. Finnegan, następnie M. Bishop i E. Finnegan, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Republika Francuska, (przedstawiciele: G. de Bergues i A.L. During, pełnomocnicy) i Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Aalto i S. Boelaert, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2008/583/WE z dnia 15 lipca 2008 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzję 2007/868/WE (Dz.U. L 188, s. 21) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2008/583/WE z dnia 15 lipca 2008 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzję 2007/868/WE w zakresie, w jakim dotyczy ona People's Mojahedin Organization of Iran.

               2)

               Rada, oprócz własnych kosztów, pokrywa także koszty poniesione przez People's Mojahedin Organization of Iran.

               3)

               Republika Francuska i Komisja pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 236 z 13.9.2008.


title: Sprawa C-308/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 27 kwietnia 2010 r. w sprawie T-392/06 Union Investment Privatfonds GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory); przy udziale: Unicre-Cartão International De Crédito SA, wniesione w dniu 29 czerwca 2010 r. przez Union Investment Privatfonds GmbH

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/23

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 27 kwietnia 2010 r. w sprawie T-392/06 Union Investment Privatfonds GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory); przy udziale: Unicre-Cartão International De Crédito SA, wniesione w dniu 29 czerwca 2010 r. przez Union Investment Privatfonds GmbH
   (Sprawa C-308/10 P)
   ()
   2010/C 246/40
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Union Investment Privatfonds GmbH (przedstawiciel: adwokat J. Zindel)

      Druga strona postępowania:

               —

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory);

               —

               Unicre-Cartão International De Crédito SA.

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 27 kwietnia 2010 w sprawie T-392/06;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 10 października 2006 r. w sprawie R 442/2004-2 i uwzględnienie sprzeciwów wnoszącej odwołanie wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego 1871896 „unibanco”.

      Zarzuty i główne argumenty

   W odwołaniu podniesiono nieprawidłowe zastosowanie art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94. Sąd błędnie wyszedł z założenia, że wnosząca odwołanie po terminie przedstawiła dowody używania znaków towarowych, na które powoływała się w sprzeciwie. Ponadto przeprowadzone przez Izbę Odwoławczą i wymagane przez art. 74 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 badanie w ramach przysługującego jej swobodnego uznania nie jest zgodne z zaleceniami Trybunału zawartymi w wyroku z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie C-29/05 P OHIM przeciwko Kaul.
   Prawidłowo przeprowadzone badanie w ramach przysługującego Izbie Odwoławczej swobodnego uznania powinno było doprowadzić do uwzględnienia dowodów przedstawionych przez wnoszącą odwołanie, nawet jeśli faktycznie zostały one dostarczone z opóźnieniem. Takie przedstawienie dowodów nie przeciągało postępowania, gdyż Wydział Sprzeciwów wydał swą decyzję dopiero piętnaście miesięcy po ich dostarczeniu. Przedstawione dowody były także bezpośrednio istotne z prawnego punktu widzenia. Ponadto błędnie sformułowane pisma Wydziału Sprzeciwów przyczyniły się do tego, że wnosząca odwołanie przedstawiła dowody po terminie.
   Sąd nie ocenił następnie dokonanego przez Wydział Sprzeciwów ustalenia, że uczestnicy postępowania przedstawili swe argumenty i dowody w wyznaczonym do tego terminie. Wydział Sprzeciwów nie uznał zatem, że miało miejsce przekroczenie terminu. W rezultacie Izba Odwoławcza nie miała podstaw, by stwierdzić opóźnienie w dostarczeniu dowodów. Izba Odwoławcza powinna była natomiast zbadać przedstawione dowody co do istoty.
   Ani Izba Odwoławcza, a nie Sąd nie mogli zastąpić swą oceną brakującego badania Wydziału Sprzeciwów w ramach przysługującego mu swobodnego uznania. Z powodu nieskorzystania przez Wydział Sprzeciwów z przysługującego mu swobodnego uznania Izba Odwoławcza powinna była przekazać mu sprawę celem ponownego rozpatrzenia, zgodnie z art. 62 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94.
   Poza tym dowody na okoliczność używania znaków towarowych przywołanych w sprzeciwie nie zostały przedstawione przez wnoszącą odwołanie z opóźnieniem z wielu względów. Po pierwsze, codzienne ogłoszenia zawarte w rubryce finansowej ponadregionalnych gazet, wykazujące używanie znaków towarowych przywołanych w sprzeciwie i innych znaków seryjnych przez wskazanie funduszy inwestycyjnych wnoszącej odwołanie, stanowią fakty notoryjne. Takie fakty OHIM powinien uwzględniać z urzędu. Po drugie, zgłaszająca nie zakwestionowała używania znaków towarowych przywołanych w sprzeciwie i innych znaków seryjnych. Po trzecie, Wydział Sprzeciwów, naruszając prawo, uniemożliwił wnoszącej odwołanie przedstawienie dalszych dowodów na okoliczność używania jej znaków. OHIM poinformował bowiem wnoszącą odwołanie, że może ona zająć stanowisko wyłącznie względem argumentów zgłaszającej i że urząd nie będzie brał pod uwagę żadnych nowych dowodów. A zatem pozostawało bez znaczenia, czy wnosząca odwołanie przedstawi dalsze dowody, czy nie. Po czwarte, terminy do przedstawienia dowodów zostały w niedopuszczalny sposób skrócone. W tym zakresie OHIM nie zastosował się do zasady 80 rozporządzenia wykonawczego nr 2868/95.


title: Sprawa C-309/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 marca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessischer Verwaltungsgerichtshof — Niemcy) — Firma Baumann GmbH przeciwko Land Hessen (Wspólna polityka rolna — Opłaty związane z inspekcjami i kontrolami weterynaryjnymi — Dyrektywa 85/73/EWG)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 marca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessischer Verwaltungsgerichtshof — Niemcy) — Firma Baumann GmbH przeciwko Land Hessen
   (Sprawa C-309/07) (1)

   (Wspólna polityka rolna - Opłaty związane z inspekcjami i kontrolami weterynaryjnymi - Dyrektywa 85/73/EWG)
   2009/C 113/11
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Hessischer Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Firma Baumann GmbH

      Strona pozwana: Land Hessen

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hessischer Verwaltungsgerichtshof — Wykładnia art. 5 ust. 3 oraz pkt 1 i 2 lit. a) i pkt 4 lit. a) i b) rozdziału I załącznika A do dyrektywy Rady 85/73/EWG z dnia 29 stycznia 1985 r. w sprawie finansowania inspekcji i kontroli weterynaryjnych świeżego mięsa dyrektywami mięsa drobiowego (Dz.U. L 32, s 14), zmienionej dyrektywą Rady 96/43/WE z dnia 26 czerwca 1996 r. (Dz.U. L 162, s. 1) — Regulacja wprowadzająca rozróżnienie między ubojem w wielkich zakładach a innymi operacjami uboju, dokonująca degresywnego ustalenia stawek opłaty dla różnych gatunków zwierząt i zwiększająca opłaty w odniesieniu do uboju poza normalnymi godzinami.

      Sentencja

               1)

               Punkt 4 lit. a) rozdziału I załącznika A do dyrektywy Rady 85/73/EWG z dnia 29 stycznia 1985 r. w sprawie finansowania inspekcji i kontroli weterynaryjnych objętych dyrektywami 89/662/EWG, 90/425/EWG, 90/675/EWG i 91/496/EWG, zmienionej i objętej konsolidacją dokonaną dyrektywą Rady 96/43/WE z dnia 26 czerwca 1996 r., należy interpretować w ten sposób, że nie uprawnia on państw członkowskich do odstąpienia od struktury opłat przewidzianej w pkt 1 i pkt 2 lit. a) rozdziału I załącznika A i pobierania opłaty, której wysokość jest zróżnicowana stosownie do wielkości zakładów i zostaje ustalona degresywnie w zależności od liczby zabitych zwierząt, z podziałem na rodzaje zwierząt.
               Punkt 4 lit. b) rozdziału I załącznika A do dyrektywy 85/73, zmienionej i objętej konsolidacją dokonaną dyrektywą Rady 96/43, należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie nie jest zobowiązane przestrzegać struktury opłat przewidzianej w pkt 1 i 2 lit. a) tego rozdziału i może pobierać opłatę, której stawka jest zróżnicowana w zależności od wielkości zakładu i liczby zabitych zwierząt, z podziałem na rodzaje zwierząt, gdy zostanie stwierdzone, że elementy te mają realny wpływ na koszty rzeczywiście poniesione w związku z przeprowadzaniem inspekcji i kontroli weterynaryjnych przewidzianych przez właściwe przepisy prawa wspólnotowego.

               2)

               Punkt 4 lit. a) rozdziału I załącznika A do dyrektywy 85/73, zmienionej i objętej konsolidacją dokonaną dyrektywą Rady 96/43, należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie może w związku z inspekcją zwierząt, których ubój, na wniosek właściciela, ma miejsce poza normalnymi godzinami uboju, pobierać „procentowy dodatek” do opłat pobieranych w zwyczajnych okolicznościach za inspekcję zwierząt, jeśli to zwiększenie stanowi wartość ryczałtową odpowiadającą dodatkowym kosztom, które mają zostać pokryte.
               Punkt 4 lit. b) rozdziału I załącznika A do dyrektywy 85/73, zmienionej i objętej konsolidacją dokonaną dyrektywą Rady 96/43, należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie może w związku z inspekcją zwierząt, których ubój, na wniosek właściciela, ma miejsce poza normalnymi godzinami uboju, pobierać „procentowy dodatek” do opłat pobieranych w zwyczajnych okolicznościach za inspekcję zwierząt, jeśli to zwiększenie stanowi wartość ryczałtową odpowiadającą dodatkowym, rzeczywiście poniesionym kosztom.

      (1)  Dz.U. C 247 z 20.10.2007


title: Sprawa C-187/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Düsseldorf – Niemcy) – Joachim Pöpperl/Land Nordrhein-Westfalen (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 45 TFUE — Swobodny przepływ pracowników — Urzędnik jednego z państw członkowskich, który odszedł ze służby publicznej celem podjęcia pracy w innym państwie członkowskim — Uregulowanie krajowe przewidujące w takim wypadku utratę praw do emerytury nabytych w służbie publicznej i ubezpieczenie z mocą wsteczną w powszechnym systemie emerytalnym)

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/18

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Düsseldorf – Niemcy) – Joachim Pöpperl/Land Nordrhein-Westfalen
   (Sprawa C-187/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 45 TFUE - Swobodny przepływ pracowników - Urzędnik jednego z państw członkowskich, który odszedł ze służby publicznej celem podjęcia pracy w innym państwie członkowskim - Uregulowanie krajowe przewidujące w takim wypadku utratę praw do emerytury nabytych w służbie publicznej i ubezpieczenie z mocą wsteczną w powszechnym systemie emerytalnym))
   (2016/C 335/23)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Joachim Pöpperl

      Strona pozwana: Land Nordrhein-Westfalen

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 45 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, zgodnie z którym osoba zatrudniona jako urzędnik w państwie członkowskim, która na własne życzenie odchodzi ze służby celem wykonywania pracy w innym państwie członkowskim traci swe prawa do emerytury z systemu emerytalnego urzędników i zostaje z mocą wsteczną ubezpieczona w powszechnym systemie emerytalnym, z którego przysługuje jej niższa emerytura niż wynikająca z tych praw.

               2)

               Wykładni art. 45 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że zadaniem sądu krajowego jest zapewnienie pełnej skuteczności tego przepisu i przyznanie pracownikom, w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, praw emerytalnych porównywalnych z prawami urzędników, którzy zachowują prawa do emerytury odpowiadającej, mimo zmiany pracodawcy publicznego, latom służby uprawniającym do emerytury, jakie przepracowali, dokonując wykładni prawa krajowego zgodnie ze wspomnianym przepisem albo, jeśli taka wykładnia nie jest możliwa, nie stosując sprzecznego z nim przepisu prawa krajowego celem zastosowania tego samego reżimu prawnego, jaki jest stosowany wobec wspomnianych urzędników.

      (1)  Dz.U. C 245 z 27.7.2015.


title: Sprawa T-473/09: Postanowienie Sądu z dnia 19 września 2011 r. — Matkompaniet przeciwko OHIM — DF World of Spices (KATOZ) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/21

         Postanowienie Sądu z dnia 19 września 2011 r. — Matkompaniet przeciwko OHIM — DF World of Spices (KATOZ)
   (Sprawa T-473/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2011/C 340/43
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Matkompaniet AB (Borås, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci J. Gulliksson i J. Olson)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: DF World of Spices GmbH (Dissen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Ebert-Weidenfeller i S. Schmüser)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 września 2009 r. (sprawa R 1023/2008-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Matkompaniet AB a DF World of Spices GmbH.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i interwenient pokrywają własne koszty oraz po połowie kosztów poniesionych przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa C-2/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 2 stycznia 2013 r. — Directeur général des douanes et droits indirects, Chef de l'agence de la direction nationale du renseignement et des enquêtes douanières przeciwko Humeau Beaupreau SAS

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 2 stycznia 2013 r. — Directeur général des douanes et droits indirects, Chef de l'agence de la direction nationale du renseignement et des enquêtes douanières przeciwko Humeau Beaupreau SAS
   (Sprawa C-2/13)
   2013/C 71/17
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Directeur général des douanes et droits indirects, Chef de l'agence de la direction nationale du renseignement et des enquêtes douanières

      Strona pozwana: Humeau Beaupreau SAS

      Pytania prejudycjalne

   Czy w procesie produkcji obuwia formowanie usztywniacza cholewki oraz szorstkowanie tej cholewki i podeszwy zewnętrznej przed ich złożeniem należy uznać za „operacje montażowe” czy za „obróbkę kończącą proces ich produkcji” w rozumieniu pkt VII not wyjaśniających do HS dotyczących reguły 2 a) ogólnych reguł interpretacji nomenklatury scalonej?


title: Sprawy połączone od C-152/07 do C-154/07: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 lipca 2008 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Arcor AG & Co. KG (C-152/07), Communication Services TELE2 GmbH (C-153/07), Firma 01051 Telekom GmbH (C-154/07) przeciwko Bundesrepublik Deutschland (Sektor komunikacji — Sieci i usługi — Zrównoważenie taryf — Artykuł 4c dyrektywy 90/388/EWG — Artykuł 7 ust. 2 dyrektywy 97/33/WE — Artykuł 12 ust. 7 dyrektywy 98/61/WE — Organ regulacyjny — Bezpośrednia skuteczność dyrektyw — Sytuacja o charakterze trójkąta)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/13

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 lipca 2008 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Arcor AG & Co. KG (C-152/07), Communication Services TELE2 GmbH (C-153/07), Firma 01051 Telekom GmbH (C-154/07) przeciwko Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawy połączone od C-152/07 do C-154/07) (1)

   (Sektor komunikacji - Sieci i usługi - Zrównoważenie taryf - Artykuł 4c dyrektywy 90/388/EWG - Artykuł 7 ust. 2 dyrektywy 97/33/WE - Artykuł 12 ust. 7 dyrektywy 98/61/WE - Organ regulacyjny - Bezpośrednia skuteczność dyrektyw - Sytuacja o charakterze trójkąta)
   (2008/C 223/20)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesverwaltungsgericht
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Arcor AG & Co. KG (C-152/07), Communication Services TELE2 GmbH (C-153/07), Firma 01051 Telekom GmbH (C-154/07)

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Przy udziale: Deutsche Telekom AG
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesverwaltungsgericht — Wykładnia dyrektywy Komisji 90/388/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie konkurencji na rynkach usług telekomunikacyjnych (Dz.U. L 192, s. 10) oraz dyrektywy 97/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. w sprawie wzajemnych połączeń w telekomunikacji ze względu na zapewnienie usług powszechnych oraz interoperacyjności poprzez zastosowanie zasady otwartej sieci (ONP) (Dz.U. L 199, s. 32) — Uregulowania krajowe przewidujące oprócz opłaty z tytułu wzajemnych połączeń operatorskich, określanej na podstawie kosztów usługi, udział operatorów w deficycie w zakresie kosztów dostępu powstających po stronie operatora lokalnej sieci telekomunikacyjnej w związku z udostępnieniem użytkownikom dostępu — Zobowiązanie państw członkowskich do wyeliminowania przeszkód dla zrównoważenia cen przez działające uprzednio na rynku przedsiębiorstwa świadczące usługi w zakresie telekomunikacji w związku z wzajemnym połączeniem sieci — Możliwość powołania się przez jednostkę na bezpośredni skutek dyrektywy przed sądem państwa członkowskiego w celu spowodowania uchylenia decyzji administracyjnej nakładającej na nią obowiązek zapłaty na rzecz innej jednostki
   Sentencja

               1)

               Wykładni art. 12 ust. 7 dyrektywy 97/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. w sprawie wzajemnych połączeń w telekomunikacji ze względu na zapewnienie usług powszechnych oraz interoperacyjności poprzez zastosowanie zasady otwartej sieci (ONP), zmienionej dyrektywą 98/61/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 1998 r. oraz art. 4c dyrektywy Komisji 90/388/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie konkurencji na rynkach usług telekomunikacyjnych, zmienionej dyrektywą Komisji 96/19/WE z dnia 13 marca 1996 r. w związku z motywem 5 i 20 dyrektywy 96/19 należy dokonywać w ten sposób, iż krajowy organ regulacyjny nie może zobowiązać operatora sieci mającej wzajemne połączenie z siecią publiczną do zapłaty w 2003 r. na rzecz dominującego na rynku operatora sieci lokalnej opłaty za podłączenie, dodatkowej względem opłaty za połączenie wzajemne, celem wyrównania deficytu, który powstał po stronie tego operatora w związku z udzieleniem dostępu do pętli lokalnej.

               2)

               Artykuł 4c dyrektywy 90/388, zmienionej dyrektywą 96/19 oraz art. 12 ust. 7 dyrektywy 97/33, zmienionej dyrektywą 98/61 są bezpośrednio skuteczne i jednostki mogą powoływać się na nie bezpośrednio przed sądem krajowym w celu zakwestionowania decyzji krajowego organu regulacyjnego.

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007.


title: Sprawa T-344/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  5 kwietnia 2006 r.  — Saiwa przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego znaku towarowego zawierającego słowny element  SELEZIONE ORO Barilla  — Sprzeciw — Wcześniejsze słowne znaki towarowe ORO i ORO SAIWA — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Odrzucenie sprzeciwu)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/39

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 kwietnia 2006 r. — Saiwa przeciwko OHIM
   (Sprawa T-344/03) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego znaku towarowego zawierającego słowny element „SELEZIONE ORO Barilla” - Sprzeciw - Wcześniejsze słowne znaki towarowe ORO i ORO SAIWA - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Odrzucenie sprzeciwu)
   (2006/C 131/72)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Saiwa SpA (Genua, Włochy) [Przedstawiciele: adwokaci G. Sena, P. Tarchini, J.-P. Karsenty i M. Karsenty-Ricard]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Przedstawiciele: M. Capostagno i O. Montalto, pełnomocnicy]

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Barilla Alimentare SpA (Parma, Włochy) [Przedstawiciele: adwokaci A. Vanzetti i S. Bergia]
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 lipca 2003 r. (R 480/2002-4), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między spółkami Saiwa SpA a Barilla Alimentare SpA
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 304 z 13.12.2003


title: Sprawa T-496/13: Skarga wniesiona w dniu 16 września 2013 r. — McCullough przeciwko Cedefop

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/61

         Skarga wniesiona w dniu 16 września 2013 r. — McCullough przeciwko Cedefop
   (Sprawa T-496/13)
   2013/C 344/113
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Colin Boyd McCullough (Saloniki, Grecja) (przedstawiciel: adwokat G. Matsos)

      Strona pozwana: Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Cedefop z dnia 15 lipca 2013 r. o odmowie udzielenia stronie skarżącej dostępu do pewnych dokumentów;

               —

               nakazanie Cedefop dostarczenia stronie skarżącej dokumentów objętych wnioskiem;

               —

               upoważnienie na podstawie art. 1 akapit trzeci Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej greckich organów krajowych do naruszenia pomieszczeń i budynków Cedefop w celu zlokalizowania i dostarczenia rozpatrywanych dokumentów oraz przeprowadzenia dochodzenia w sprawie ewentualnych przestępstw, które mogły zostać popełnione przez jakąkolwiek osobę z tym związaną; oraz

               —

               obciążenie Cedefop kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Cedefop naruszyło prawo Unii w zaskarżonej decyzji poprzez błędną wykładnię art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Cedefop naruszyło prawo Unii poprzez błędną wykładnię art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że zachowanie pełniącego obowiązki dyrektora Cedefop co najmniej budzi wątpliwości, gdy twierdzi on, że wątpliwe jest, czy protokoły spotkań grupy pilotażowej systemu zarządzania wiedzą, należące do dokumentów objętych wnioskiem, kiedykolwiek istniały, gdyż powinno mu być wiadome, czy istniały one (czy też nie), jako że był on zastępcą dyrektora Cedefop przez długi okres (jeden rok), w którym dokumenty te były sporządzane. Takie zachowanie sprawia, że koniecznej jest przeszukanie pomieszczeń Cedefop przez właściwe organy krajowe.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że Cedefop nie przyjęło praktycznych ustaleń dotyczących wdrożenia rozporządzenia Rady (WE) nr 1049/2001 i że odpowiednie szczegółowe zasady, które przyjęła Komisja, powinny być stosowane przez analogię.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący tego, że odmowa udzielania przez Cedefop dostępu do dokumentów objętych wnioskiem narusza prawa strony skarżącej jako oskarżonego w postępowaniu karnym.


title: Sprawa T-14/17: Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2017 r. – Landesbank Baden-Württemberg/SRB

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/41

         Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2017 r. – Landesbank Baden-Württemberg/SRB
   (Sprawa T-14/17)
   (2017/C 063/54)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Landesbank Baden-Württemberg (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Berger i K. Rübsamen)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 15 kwietnia 2016 r. w sprawie składek ex-ante za 2016 r. wnoszonych na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2016/06) oraz decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 20 maja 2016 r. w sprawie korekty składek ex-ante za 2016 r. wnoszonych na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, uzupełniającej decyzję Rady z dnia 15 kwietnia 2016 r. w sprawie składek ex-ante za 2016 r. wnoszonych na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2016/06), w zakresie, w jakim zaskarżone decyzje dotyczą składek strony skarżącej;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 296 ust. 2 TFUE i art. 41 ust. 1 i 2 lit. c) Karty praw Podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) z powodu niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonych decyzji.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia wynikającego z art. 41 ust. 1 i 2 lit. a) karty prawa do bycia wysłuchanym z powodu niewysłuchania strony skarżącej przed wydaniem zaskarżonych decyzji.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 103 ust. 7 lit. h) dyrektywy 2014/59/UE (1), art. 113 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 (2), art. 6 ust. 5 zdanie 1 delegowanego rozporządzenia (UE) nr 2015/63 (3), art. 16 i 20 karty oraz zasady proporcjonalności z powodu zastosowania mnożnika o wartości 0,556 dla wskaźnika Instytucjonalnego systemu ochrony (IPS)
               W ramach trzeciego zarzutu strona skarżąca podnosi, ze strona pozwana nie zastosowała wobec niej wskaźnika IPS w pełnym zakresie Ochrona, którą oferuje instytucjonalny systemu ochrony obowiązuje w pełni i w jednakowym stopniu wobec wszystkich instytucji członkowskich. Jakiekolwiek zróżnicowanie między instytucjami na poziomie wskaźników IPS jest sprzeczne z systemem i arbitralne. Również zakwalifikowanie strony skarżącej do grupy instytucji o najwyższym profilu ryzyka jest w sposób oczywisty nieuzasadnione i arbitralne.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia art. 16 karty oraz zasady proporcjonalności z powodu zastosowania mnożnika korekty o ryzyko.
               Ponadto strona skarżąca podnosi, że Rada naruszyła jej wolność prowadzenia działalności gospodarczej oraz zasadę proporcjonalności w zakresie, w jakim obliczyła ona mnożniki korekty o ryzyko, które nie są zgodne z profilem ryzyka strony skarżącej, który w porównaniu z innymi – będącymi płatnikami składek – instytucjami jest ponadprzeciętnie dobry.

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/UE oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Tekst mający znaczenie dla EOG), Dz.U. 2014, L 173, s. 190.

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012, Dz.U. 2013, L 176, s. 1

      (3)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Dz.U. 2015, L 11, s. 44.


title: Sprawa C-191/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Verein für Konsumenteninformation/Amazon EU Sàrl (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenia (WE) nr 864/2007 i (WE) nr 593/2008 — Ochrona konsumentów — Dyrektywa 93/13/EWG — Ochrona danych — Dyrektywa 95/46/WE — Umowy sprzedaży zawierane przez Internet z konsumentami zamieszkałymi w innych państwach członkowskich — Nieuczciwe warunki umowne — Warunki ogólne zawierające postanowienie o wyborze prawa właściwego, którym ma być prawo państwa członkowskiego siedziby spółki — Ustalenie prawa właściwego do oceny niedozwolonego charakteru postanowień ogólnych warunków umownych w ramach powództwa o zaprzestanie szkodliwych praktyk — Ustalenie prawa regulującego przetwarzanie danych osobowych konsumentów)

text:
               26.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 350/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Verein für Konsumenteninformation/Amazon EU Sàrl
   (Sprawa C-191/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenia (WE) nr 864/2007 i (WE) nr 593/2008 - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Ochrona danych - Dyrektywa 95/46/WE - Umowy sprzedaży zawierane przez Internet z konsumentami zamieszkałymi w innych państwach członkowskich - Nieuczciwe warunki umowne - Warunki ogólne zawierające postanowienie o wyborze prawa właściwego, którym ma być prawo państwa członkowskiego siedziby spółki - Ustalenie prawa właściwego do oceny niedozwolonego charakteru postanowień ogólnych warunków umownych w ramach powództwa o zaprzestanie szkodliwych praktyk - Ustalenie prawa regulującego przetwarzanie danych osobowych konsumentów))
   (2016/C 350/10)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Verein für Konsumenteninformation

      Strona pozwana: Amazon EU Sàrl

      Sentencja

               1)

               Wykładni rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych („Rzym I”) i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 864/2007 z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych („Rzym II”) należy dokonywać w ten sposób, że bez uszczerbku dla art. 1 ust. 3 każdego z tych rozporządzeń prawo właściwe dla powództwa o zaprzestanie szkodliwych praktyk w rozumieniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/22/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie nakazów zaprzestania szkodliwych praktyk w celu ochrony interesów konsumentów, skierowanego przeciwko stosowaniu kwestionowanych niedozwolonych postanowień umownych przez mające siedzibę w państwie członkowskim przedsiębiorstwo, które zawiera umowy w handlu elektronicznym z konsumentami mającymi miejsce zamieszkania w innych państwach członkowskich, w szczególności w państwie sądu orzekającego, należy ustalić zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 864/2007, podczas gdy prawo właściwe dla oceny danego postanowienia umownego powinno zawsze być ustalane na podstawie rozporządzenia nr 593/2008, bez względu na to, czy oceny tej dokonuje się w kontekście powództwa indywidualnego, czy powództwa zbiorowego.

               2)

               Wykładni art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy dokonywać w ten sposób, że postanowienie ogólnych warunków sprzedaży przedsiębiorcy, które nie zostało indywidualnie wynegocjowane, a zgodnie z którym prawo państwa członkowskiego siedziby tego przedsiębiorcy reguluje umowę zawartą w obrocie elektronicznym z konsumentem, jest niedozwolone w zakresie, w jakim wprowadza tego konsumenta w błąd, dając mu do zrozumienia, że jedynie prawo tego państwa członkowskiego znajduje zastosowanie do umowy, i nie informując go o tym, iż korzysta on również, na podstawie art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 593/2008, z ochrony zapewnianej mu przez bezwzględnie wiążące przepisy prawa, które byłoby właściwe w braku tej klauzuli – czego zbadanie należy do sądu krajowego w świetle wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

               3)

               Wykładni art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych należy dokonywać w ten sposób, że przetwarzanie danych osobowych dokonywane przez przedsiębiorstwo handlu elektronicznego jest regulowane prawem państwa członkowskiego, do którego przedsiębiorstwo to kieruje swoją działalność, jeśli okaże się, że przedsiębiorstwo to przetwarza rozpatrywane dane w kontekście prowadzenia działalności gospodarczej w tym państwie członkowskim. Ocena, czy ta okoliczność ma miejsce, należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 221 z 6.7.2015.


               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/5

         Złożenie ślubowania przez nowego członka Sądu
   2010/C 317/09
   M. van der Woude, mianowany decyzją przedstawicieli rządów państw członkowskich Unii Europejskiej z dnia 8 lipca 2010 r. (1) sędzią Sądu Unii Europejskiej na okres od dnia 1 września 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2016 r., złożył w dniu 13 września 2010 r. ślubowanie przed Trybunałem.

      (1)  Dz.U. L 186 z 20.7.2010.


title: Sprawa T-320/13: Postanowienie Sądu z dnia 10 listopada 2014 r. – DelSolar (Wujiang) przeciwko Komisji [Dumping — Przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw i płytek) pochodzących lub wysyłanych z Chin — Tymczasowe cło antydumpingowe — Umorzenie postępowania]

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/33

         Postanowienie Sądu z dnia 10 listopada 2014 r. – DelSolar (Wujiang) przeciwko Komisji
   (Sprawa T-320/13) (1)

   ([Dumping - Przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw i płytek) pochodzących lub wysyłanych z Chin - Tymczasowe cło antydumpingowe - Umorzenie postępowania])
   (2015/C 026/41)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: DelSolar (Wujiang) Ltd (Wujiang City, Chiny) (przedstawiciele: początkowo adwokat L. Catrain González, E. Wright i H. Zhu, barristers, następnie L. Catrain González i E. Wright)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawciele: L. Flynn i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 513/2013 z dnia 4 czerwca 2013 r. nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw i płytek) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej i zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 182/2013 poddające rejestracji przywóz tych produktów pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 152, s. 5) w zakresie dotyczącym skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 215 z 27.7.2013.