title: Sprawa T-165/11: Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2011 r. — Stichting Regionaal Opleidingencentrum van Amsterdam przeciwko OHIM — Investimust (COLLEGE)

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/25

         Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2011 r. — Stichting Regionaal Opleidingencentrum van Amsterdam przeciwko OHIM — Investimust (COLLEGE)
   (Sprawa T-165/11)
   2011/C 152/46
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Stichting Regionaal Opleidingencentrum van Amsterdam (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat R.M.R. van Leeuwen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Investimust, S.A. (Genewa, Szwajcaria)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie R 508/2010-4; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Słowny znak towarowy „COLLEGE” zarejestrowany dla usług z klas 39 i 43 — wspólnotowy znak towarowy nr 2645489

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Investimust, S.A.

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Strona wnosząca o unieważnienie prawa do znaku podniosła bezwzględną podstawę unieważnienia określoną w art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie pominęła dowód przedstawiony w odwołaniu.


title: Sprawa T-22/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 czerwca 2008 r. — Quest Diagnostics przeciwko OHIM — ALK-Abelló (DIAQUEST)

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/36

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 czerwca 2008 r. — Quest Diagnostics przeciwko OHIM — ALK-Abelló (DIAQUEST)
   (Sprawa T-22/08) (1)

   (2008/C 197/70)

      Język postępowania: angielski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa T-539/11: Wyrok Sądu z dnia 25 marca 2014 r. – Deutsche Bank przeciwko OHIM (Leistung aus Leidenschaft) [Wspólnotowy znak towarowy  — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Leistung aus Leidenschaft  — Znak składający się ze sloganu reklamowego  — Bezwzględne podstawy odmowy  — Brak charakteru odróżniającego  — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009  — Równe traktowanie  — Obowiązek uzasadnienia  — Środki dowodowe przedstawione po raz pierwszy przed Sądem]

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/32

         Wyrok Sądu z dnia 25 marca 2014 r. – Deutsche Bank przeciwko OHIM (Leistung aus Leidenschaft)
   (Sprawa T-539/11) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Leistung aus Leidenschaft - Znak składający się ze sloganu reklamowego - Bezwzględne podstawy odmowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Równe traktowanie - Obowiązek uzasadnienia - Środki dowodowe przedstawione po raz pierwszy przed Sądem])
   2014/C 142/40
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Bank AG (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Lange, T. Götting et G. Hild)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik).

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 sierpnia 2011 r. (sprawa R 188/2011-4) w sprawie zgłoszenia oznaczenia słownego „Leistung aus Leidenschaft” jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Deutsche Bank AG zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 13 z 14.1.2012.


title: Sprawa F-108/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 25 lipca 2011 r. — Filice i in. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości (Służba publiczna — Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników — Umorzenie postępowania)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/30

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 25 lipca 2011 r. — Filice i in. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa F-108/10) (1)

   (Służba publiczna - Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników - Umorzenie postępowania)
   2012/C 138/67
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Filice i in. (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: B. Cortese, C. Cortese i F. Spitaleri, adwokaci)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciel: A. V. Placco, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej, powtórzonej w odcinkach wynagrodzenia skarżących, o ograniczeniu do 1,85% dostosowania ich miesięcznych wynagrodzeń, poczynając od lipca 2009 r., w ramach corocznego dostosowania wynagrodzeń, rent i emerytur urzędników i innych pracowników na podstawie rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1296/2009 z dnia 23 grudnia 2009 r.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie ze skargi w sprawie F-108/10 Filice i in. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011, s. 65.


title: Sprawa C-590/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 14 września 2015 r. w sprawie T-420/13, Brouillard/Trybunał Sprawiedliwości, wniesione w dniu 13 listopada 2015 r. przez Alain’a Laurent’a Brouillard’a

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/11

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 14 września 2015 r. w sprawie T-420/13, Brouillard/Trybunał Sprawiedliwości, wniesione w dniu 13 listopada 2015 r. przez Alain’a Laurent’a Brouillard’a
   (Sprawa C-590/15 P)
   (2016/C 048/19)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Alain Laurent Brouillard (przedstawiciel: adwokat P. Vande Casteele)

      Druga strona postępowania: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Stwierdzenie, że odwołanie jest zasadne i uchylenie wyroku z dnia 14 września 2015 r. (T-420/13);

               —

               Stwierdzenie nieważności pism z dni 5 czerwca 2013 r., w których Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, po pierwsze, zaprosił IDEST Communication SA, do złożenia ofert w ramach postepowania o udzielenie zamówienia publicznego w trybie negocjacji, w celu zawarcia umów ramowych na tłumaczenia tekstów prawnych z określonych języków urzędowych Unii Europejskiej na język francuski (Dz. 2013/S 047-075037), a po drugie, zażądał potwierdzenia, że skarżący nie będzie zatrudniany do świadczenia usług, których dotyczyło to zamówienie.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               W ramach świadczenia usług tłumaczeniowych Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uznał, że skarżący nie może zostać przyjęty jako podwykonawca spółki zaproszonej do złożenia ofert, ze względu na to, że „[…] dyplom uzyskany na uniwersytecie w Poitiers (master droit, économie, gestion, à finalité professionnelle, mention droit privé, spécialité juriste linguiste – magister prawa, ekonomii, zarządzania, w celach zawodowych, prawo prywatne, specjalność prawnik lingwista), jakkolwiek rzeczywiście stanowi dyplom poziomu master 2, to nie zaświadcza o pełnym wykształceniu prawniczym” i że „ocena ta jest zgodna z utrwaloną praktyką wydziału tłumaczeń języka francuskiego, który uznaje, iż wykształcenie »prawnika-lingwisty«, które oferuje uniwersytet w Poitiers (master 2) nie jest wykształceniem prawniczym spełniającym wymogi określone w pkt III.2.1 ogłoszenia o zamówieniu”, przy czym „sposób uzyskania dyplomu (»VAE«, czyli potwierdzenie nabytego doświadczenia) nie miał żadnego wpływu na ocenę […]”.

               2.

               Skarżący podnosi naruszenie ogólnych zasad równości, swobody przedsiębiorczości, swobodnego przepływu pracowników, swobody świadczenia usług, proporcjonalności, artykułów 14, 15, 16, 20, 21, 51 i 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 45, 49, 51, 56 i 57 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, prawa do edukacji i nauczania, a także naruszenie prawa i nadużycie władzy.

               3.

               Sąd naruszył prawo, gdy stwierdził brak „przeszkody” dla ww. praw i swobód. Naruszenie prawa tym bardziej zostało wykazane, że skarżący posiada dyplomy ze swej natury, a wręcz ze swej istoty predestynujące go do świadczenia usług tłumaczenia prawnego. Trybunał Sprawiedliwości również co najmniej „przeszkodził” prawu skarżącemu do skorzystania z odbytego kształcenia jako prawnik i tłumacz uniwersytecki.

               4.

               Sąd naruszył też prawo i przepisy prawa Unii uznając, że instytucja zamawiająca nie miała obowiązku przeprowadzenia porównania, ze względu na to, że dyrektywa 2005/36 (1) nie ma zastosowania, a więc „skarżący nie mógł powoływać się na orzecznictwo dotyczące uznawania dyplomów dla twierdzenia, że w niniejszym przypadku Trybunał Sprawiedliwości powinien był uwzględnić inne posiadane przez niego kwalifikacje i doświadczenie”.

               5.

               Sąd naruszył jeszcze prawo uznając, że instytucja zamawiająca miała prawo nie uwzględnić dyplomu „master en droit” (Bac + 5), (magister prawa, matura + 5) wydanego we Francji, „biorąc pod uwagę rozmaite dyplomy istniejące w Belgii i we Francji przed i po reformie z 2004 r. harmonizującej dyplomy wykształcenia wyższego w Europie”.

               6.

               Naruszenie ww. podstawowych swobód i zasad ogólnych prawa Unii Europejskiej, rozpatrywanych oddzielenie lub łącznie z zasadą proporcjonalności, wynika również z tego, że o wykluczeniu skarżącego zdecydowano bez wzięcia pod uwagę wszystkich jego dyplomów, certyfikatów i innych świadectw oraz odpowiedniego doświadczenia zawodowego i bez porównania kwalifikacji akademickich i zawodowych potwierdzonych przez niego z tymi wymaganymi w specyfikacji warunków zamówienia.

      (1)  Dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. L 255, s. 22).


title: Sprawa T-322/03: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2003 r. przez Telefon und Buch Verlagsgesellschaft m.b.H. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/37

         Skarga wniesiona w dniu 19 września 2003 r. przez Telefon und Buch Verlagsgesellschaft m.b.H. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa T-322/03)
   (2005/C 6/73)
   Język, w którym sporządzono skargę: niemiecki
   W dniu 19 września 2003 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Telefon und Buch Verlagsgesellschaft m.b.H., z siedzibą w Salzburgu (Austria), reprezentowanej przez adwokata H. G. Zeinera, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również HEROLD Business Data GmbH & Co. KG (wcześniej – Harold Business Data AG), z siedzibą w Mödling, Austria. Telefon und Buch Verlaggesellschaft m.b.H. wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               zmianę decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 czerwca 2003 r. w sprawach połączonych R 580/2001 i R 592/2001 w ten sposób, żeby wniosek o stwierdzenie nieważności wspólnotowego znaku towarowego WEISSE SEITEN zgłoszonego pod numerem 371.096 odrzucić w całości;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 czerwca 2003 r. w sprawach połączonych R 580/2001 i R 592/2001 i zobowiązanie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) do wydania po ewentualnym przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego nowej decyzji i odrzucenie w całości wniosku o stwierdzenie nieważności wspólnotowego znaku towarowego WEISSE SEITEN zgłoszonego pod numerem 371.096; obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

               Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy, względem którego złożony został wniosek o stwierdzenie nieważności:

               Słowny znak towarowy „WEISSE SEITEN” dla towarów i usług z klas 9, 16, 41 i 42 – wspólnotowy znak towarowy nr 371.096

               Właściciel wspólnotowego znaku towarowego:

               Strona skarżąca

               Wnioskujący o stwierdzenie nieważności wspólnotowego znaku towarowego:

               HEROLD Business Data GmbH & Co. KG

               Decyzja Wydziału Unieważnień:

               Częściowe stwierdzenie nieważności wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do spisów telefonicznych według nazwisk w formie drukowanej lub na mediach elektronicznych (klasy 9 i 16), jak również w odniesieniu do wydania książkowego tychże spisów telefonicznych według nazwisk (klasa 41)

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Nieuwzględnienie odwołania

               Podniesione zarzuty:

                           —

                           Zarejestrowany znak towarowy posiada charakter odróżniający w znaczeniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94.

                           —

                           Zarejestrowany znak towarowy nie posiada charakteru opisowego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) dla żadnego z towarów lub usług zawartych w spisie towarów i usług.

                           —

                           Zarejestrowany znak towarowy nie stanowi oznaczenia używanego zwyczajowo w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. d).


title: Sprawa C-31/14 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. – Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)/Kessel medintim GmbH, dawniej Kessel Marketing & Vertriebs GmbH, Janssen-Cilag GmbH [Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie do rejestracji słownego znaku towarowego Premeno — Sprzeciw właściciela wcześniejszego słownego krajowego znaku towarowego Pramino — Ograniczenie towarów wskazanych w zgłoszeniu do rejestracji jako wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 43 ust. 1]

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/16

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. – Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)/Kessel medintim GmbH, dawniej Kessel Marketing & Vertriebs GmbH, Janssen-Cilag GmbH
   (Sprawa C-31/14 P) (1)

   ([Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie do rejestracji słownego znaku towarowego Premeno - Sprzeciw właściciela wcześniejszego słownego krajowego znaku towarowego Pramino - Ograniczenie towarów wskazanych w zgłoszeniu do rejestracji jako wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 43 ust. 1])
   (2015/C 046/21)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Kessel medintim GmbH, dawniej Kessel Marketing & Vertriebs GmbH, (przedstawiciel: A. Jacob, Rechtsanwalt), Janssen-Cilag GmbH (przedstawiciel: M. Wenz, Rechtsanwältin)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) zostaje obciążony kosztami postępowania.

               3)

               Janssen-Cilag GmbH pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 102 z 7.4.2014.


title: Sprawa C-499/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Tivoli (Włochy) w dniu 7 listopada 2012 r. — Elisabetta Gentile przeciwko Ufficio Finanziario della Direzione Ufficio Territoriale di Tivoli i in.

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Tivoli (Włochy) w dniu 7 listopada 2012 r. — Elisabetta Gentile przeciwko Ufficio Finanziario della Direzione Ufficio Territoriale di Tivoli i in.
   (Sprawa C-499/12)
   2013/C 26/51
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Tivoli

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Elisabetta Gentile

      Strona pozwana: Ufficio Finanziario della Direzione — Ufficio Territoriale di Tivoli, Fabrizio Penna, Gianfranco Di Nicola

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 130 DPR [dekretu prezydenta republiki] z dnia 30 maja 2002 r. nr 115 w sprawie przyznania pomocy prawnej we włoskim porządku prawnym — w zakresie w jakim przewiduje, że kwoty należne obrońcy, urzędnikowi sądowemu oraz biegłemu sądowemu są obniżone o połowę — jest zgodny z art. 47 akapit trzeci Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, który stanowi, że pomoc prawna jest udzielana osobom, które nie posiadają wystarczających środków, w zakresie w jakim jest ona konieczna dla zapewnienia skutecznego dostępu do wymiaru sprawiedliwości.


title: Sprawa T-210/10: Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2011 r. — Condé przeciwko Radzie

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/28

         Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2011 r. — Condé przeciwko Radzie
   (Sprawa T-210/10) (1)

   2011/C 331/54
   Język postępowania: francuski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 234 z 28.8.2010.


title: Sprawa C-182/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice in Northern Ireland, Queen's Bench Division (Zjednoczone Królestwo) w dniu 19 maja 2009 r. — Seaport (NI) Limited przeciwko Department of the Environment for Northern Ireland

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice in Northern Ireland, Queen's Bench Division (Zjednoczone Królestwo) w dniu 19 maja 2009 r. — Seaport (NI) Limited przeciwko Department of the Environment for Northern Ireland
   (Sprawa C-182/09)
   2009/C 193/05
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice in Northern Ireland, Queen's Bench Division

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Seaport (NI) Limited

      Strona pozwana: Department of the Environment for Northern Ireland

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jaki jest zakres przyznanego państwom członkowskim na mocy art. 13 ust. 3 dyrektywy 2001/42/WE (1) w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie oceny wpływu na środowisko”) uprawnienia do podjęcia decyzji o niewykonalności oceny wpływu na środowisko w odniesieniu do planu lub programu, dla którego pierwszy formalny akt przygotowawczy miał miejsce przed dniem 21 lipca 2004 r. i jakie zagadnienia władze krajowe winny w konkretnych przypadkach brać pod uwagę przy wydawaniu takiej decyzji?

               2)

               Czy po podjęciu w 2004 r. decyzji o tym, że zapewnienie spełnienia przez plan wymogów przewidzianych w dyrektywie w sprawie oceny wpływu na środowisko było wykonalne (i wobec podtrzymania takiego stanowiska w późniejszym czasie, także w postępowaniu przed sądem krajowym), organ władzy krajowej państwa członkowskiego mógł zmienić tą decyzję i uznać w listopadzie 2007 r., że zapewnienie, aby plan ten spełniał wymogi przewidziane w dyrektywie w sprawie oceny wpływu na środowisko jest niewykonalne?

               3)

               Czy proces decyzyjny opisany w pytaniu drugim prowadzi do podjęcia retrospektywnej decyzji o niewykonalności oceny wpływu na środowisko, a jeśli tak, to czy art. 13 ust. 3 dyrektywy w sprawie oceny wpływu na środowisko dopuszcza podejmowanie takich retrospektywnych decyzji, a jeśli tak, to na jakich warunkach?

               4)

               Czy czynniki wzięte w niniejszej sprawie pod uwagę przez organ władzy krajowej przy podejmowaniu w dniu 6 listopada 2007 r. decyzji o niewykonalności przeprowadzania oceny wpływu na środowisko w odniesieniu do projektu North Area Plan stanowiły zagadnienia, które organ ten był uprawniony wziąć pod uwagę przy podejmowaniu takiej decyzji na podstawie art. 13 ust. 3 dyrektywy w sprawie oceny wpływu na środowisko?

      (1)  Dz.U. L 197, s. 30


title: Sprawa C-59/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  23 lutego 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof) — Siemens AG przeciwko Gesellschaft für Visualisierung und Prozeßautomatisierung mbH (VIPA) (Zbliżenie ustawodawstw — Dyrektywy 84/450/EWG i 97/55/WE — Reklama porównawcza — Nieuczciwe wykorzystanie reputacji znaku wyróżniającego konkurenta)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/24

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 lutego 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof) — Siemens AG przeciwko Gesellschaft für Visualisierung und Prozeßautomatisierung mbH (VIPA)
   (Sprawa C-59/05) (1)

   (Zbliżenie ustawodawstw - Dyrektywy 84/450/EWG i 97/55/WE - Reklama porównawcza - Nieuczciwe wykorzystanie reputacji znaku wyróżniającego konkurenta)
   (2006/C 131/43)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Siemens AG

      Strona pozwana: Gesellschaft für Visualisierung und Prozeßautomatisierung mbH (VIPA)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 3 a ust. 1 lit. g) dyrektywy Rady 84/450/EWG z dnia 10 września 1984 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących reklamy wprowadzającej w błąd (Dz.U. L 250, str. 17), w brzmieniu wprowadzonym dyrektywą 97/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 października 1997 r. (Dz.U. L 290, str. 18) — Reklama porównawcza — Produkty sprzedawane pod numerem referencyjnym, który przejmuje bez modyfikacji numer zamówienia produktów konkurenta
   Sentencja
   Artykuł 3 a ust. 1 lit. g) dyrektywy Rady 84/450/EWG z dnia 10 września 1984 r. dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 97/55/WE z dnia 6 października 1997 r., powinien być interpretowany w ten sposób, iż w takich okolicznościach jak w postępowaniu przed sądem krajowym konkurencyjny dostawca, który używa w swoich katalogach trzonu znaku wyróżniającego producenta znanego w fachowych kręgach, nie korzysta w bezprawny sposób z reputacji związanej z tym znakiem wyróżniającym.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005 r.


title: Sprawa C-73/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Revere (Włochy) w dniu 13 lutego 2012 r. — postępowanie karne przeciwko Ahmedowi Ettaghiemu

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Revere (Włochy) w dniu 13 lutego 2012 r. — postępowanie karne przeciwko Ahmedowi Ettaghiemu
   (Sprawa C-73/12)
   2012/C 118/26
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Giudice di Pace di Revere

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   Ahmed Ettaghi

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w świetle zasady lojalnej współpracy i zasady skuteczności dyrektyw art. 2, 4, 6, 7 i 8 dyrektywy 2008/115/WE (1) sprzeciwiają się możliwości nałożenia na obywatela państwa trzeciego przebywającego nielegalnie w państwie członkowskim kary pieniężnej zamienionej jako sankcja karna na areszt domowy, wyłącznie w następstwie nielegalnego wjazdu i pobytu, jeszcze przed naruszeniem nakazu wydalenia wydanego przez organ administracji?

               2)

               Czy w świetle zasady lojalnej współpracy i zasady skuteczności dyrektyw art. 2, 15 i 16 dyrektywy 2008/115/WE sprzeciwiają się możliwości, aby po przyjęciu dyrektywy państwo członkowskie mogło przyjąć przepis przewidujący nałożenia na obywatela państwa trzeciego przebywającego nielegalnie w tym państwie członkowskim kary pieniężnej zamienionej na wydalenie podlegające jako sankcja karna natychmiastowemu wykonaniu, bez przestrzegania procedury i praw obywatela obcego przewidzianych w dyrektywie?

               3)

               Jeśli zasada lojalnej współpracy zapisana w art. 4 ust. 3 TUE sprzeciwia się przyjęciu w okresie przewidzianym na dokonanie wdrożenia dyrektywy przepisów krajowych mających na celu obejście dyrektywy lub w każdym razie ograniczenie zakresu jej zastosowania, to jakie środki sąd krajowy powinien zastosować w wypadku stwierdzenia takiego celu?

      (1)  Dz.U L 348, s. 98.


title: Sprawa T-105/16: Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2016 r. – Philip Morris Brands/EUIPO – Explosal (Superior Quality Cigarettes FILTER CIGARETTES Raquel)

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/17

         Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2016 r. – Philip Morris Brands/EUIPO – Explosal (Superior Quality Cigarettes FILTER CIGARETTES Raquel)
   (Sprawa T-105/16)
   (2016/C 175/20)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Philip Morris Brands Sàrl (Neuchâtel, Szwajcaria) (przedstawiciel): adwokat L. Alonso Domingo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Explosal Ltd (Larnaka, Cypr)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Explosal Ltd

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy w kolorach czarnym i białym zawierający elementy słowne „Superior Quality Cigarettes FILTER CIGARETTES Raquel” – unijny znak towarowy nr 10 008 084

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 stycznia 2016 r. w sprawie R 2775/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i bądź odrzucenie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 10008084 dla wszystkich towarów, bądź, ewentualnie, przekazanie sprawy Izbie Odwoławczej w celu dokładniejszego zbadania zakazów ustanowionych w art. 8 ust. 1 lit. b) i w art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 w świetle przedstawionych dowodów dotyczących renomy i wzmocnionego charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego;

               —

               obciążenie EUIPO i drugiej strony ich własnymi kosztami i kosztami strony skarżącej.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-285/09: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 7 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — postępowanie karne przeciwko R (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 28c część A lit. a) — Oszustwo w podatku VAT — Odmowa zwolnienia z podatku VAT w przypadku wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów — Czynne uczestnictwo sprzedawcy w oszustwie — Kompetencje państw członkowskich w ramach zwalczania oszustw podatkowych, unikania opodatkowania i ewentualnych nadużyć)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/10

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 7 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — postępowanie karne przeciwko R
   (Sprawa C-285/09) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 28c część A lit. a) - Oszustwo w podatku VAT - Odmowa zwolnienia z podatku VAT w przypadku wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów - Czynne uczestnictwo sprzedawcy w oszustwie - Kompetencje państw członkowskich w ramach zwalczania oszustw podatkowych, unikania opodatkowania i ewentualnych nadużyć)
   2011/C 55/16
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   R.

      przy udziale: Generalbundesanwalt beim Bundesgerichtshof, Finanzamt Karlsruhe-Durlach

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 28c część A lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) z późn. zm. — Oszustwo w podatku VAT — Odmowa zwolnienia z podatku obrotowego w przypadku wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów — Aktywny udział sprzedawcy w oszustwie.

      Sentencja

   W okolicznościach takich, jak okoliczności w postępowaniu przed sądem krajowym, w których wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów rzeczywiście miała miejsce, lecz przy okazji jej wykonywania dostawca ukrył tożsamość prawdziwych nabywców w celu umożliwienia im uniknięcia zapłaty podatku VAT, państwo członkowskie rozpoczęcia dostawy może na podstawie kompetencji przyznanych mu na mocy pierwszego członu art. 28c część A szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 2000/65/WE z dnia 17 października 2000 r., odmówić zwolnienia tej transakcji.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa C-390/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Trybunał Konstytucyjny (Polska) w dniu 20 lipca 2015 r. – Rzecznik Praw Obywatelskich (RPO)

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Trybunał Konstytucyjny (Polska) w dniu 20 lipca 2015 r. – Rzecznik Praw Obywatelskich (RPO)
   (Sprawa C-390/15)
   (2015/C 346/06)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Trybunał Konstytucyjny

      Wnioskodawca w postępowaniu głównym

   Rzecznik Praw Obywatelskich (RPO)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, Prokurator Generalny

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pkt 6 załącznika III do dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), w brzmieniu zmienionym przepisami dyrektywy Rady 2009/47/WE z dnia 5 maja 2009 r. zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE w zakresie stawek obniżonych podatku od wartości dodanej (2) jest nieważny, ponieważ w procesie prawodawczym naruszono istotny wymóg proceduralny konsultacji z Parlamentem Europejskim?

               2)

               Czy art. 98 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE powołanej w punkcie 1 w związku z pkt 6 załącznika III do tej dyrektywy jest nieważny, ponieważ narusza zasadę neutralności podatkowej w zakresie, w jakim wyłącza stosowanie obniżonych stawek podatku do książek wydawanych w formie cyfrowej i innych publikacji elektronicznych?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 116, s. 18.


title: Sprawa T-74/13: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2013 r. — Al-Tabbaa przeciwko Radzie

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/28

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2013 r. — Al-Tabbaa przeciwko Radzie
   (Sprawa T-74/13)
   2013/C 86/47
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mazen Al-Tabbaa (Bejrut, Liban) (przedstawiciele: M. Lester, barrister, i G. Martin, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2012/739/WPZiB z dnia 29 listopada 2012 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii i uchylającej decyzję 2011/782/WPZiB (Dz.U. L 330, s. 21) w zakresie, w jakim dotyczy strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1117/2012 z dnia 29 listopada 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 330, s. 9) w zakresie, w jakim dotyczy strony skarżącej; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że strona pozwana popełniła oczywisty błąd co do faktu i w ocenie, postanawiając o zastosowaniu środków ograniczających wobec strony skarżącej i uznając, że zostały spełnione jakiekolwiek kryteria umieszczenia w wykazie.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że strona pozwana nie przedstawiła stronie skarżącej wystarczających lub odpowiednich powodów objęcia jej spornymi środkami.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, strona pozwana naruszyła przysługujące stronie skarżącej podstawowe prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że strona pozwana naruszyła w sposób nieuzasadniony lub nieproporcjonalny przysługujące stronie skarżącej prawa podstawowe, w szczególności jej prawo własności, prawo do prowadzenia działalności gospodarczej, do ochrony dobrego imienia oraz do życia prywatnego i rodzinnego.


title: Sprawa C-31/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 18 stycznia 2016 r. – Visser Vastgoed Beleggingen BV/Raad van de gemeente Appingedam

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 18 stycznia 2016 r. – Visser Vastgoed Beleggingen BV/Raad van de gemeente Appingedam
   (Sprawa C-31/16)
   (2016/C 136/16)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Visser Vastgoed Beleggingen BV.

      Strona pozwana: Raad van de gemeente Appingedam.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie „usługa” w art. 4 ust. 1 dyrektywy 2006/123/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że handel detaliczny w postaci sprzedaży towarów takich jak obuwie i odzież na rzecz konsumentów stanowi usługę, w stosunku do której na podstawie art. 2 ust. 1 dyrektywy 2006/123 zastosowanie znajdują przepisy tejże dyrektywy?

               2)

               Celem uregulowania wskazanego w pkt 8 [streszczenia wniosku prejudycjalnego] jest utrzymanie jakości życia w centrum miasta i zapobieganie pustostanom w śródmieściu poprzez niedopuszczanie określonych rodzajów handlu detalicznego, obejmujących między innymi sprzedaż obuwia i odzieży, na obszarze położonym poza centrum miasta. Czy z uwagi na treść motywu 9 dyrektywy 2006/123 przepis zawierający takie uregulowanie nie znajduje się poza zakresem stosowania tej dyrektywy, gdyż takie przepisy należy uznać za „przepisy dotyczące […] planowania przestrzennego […], które szczegółowo nie dotyczą działalności usługowej lub nie mają na nią szczególnego wpływu, ale które powinny być przestrzegane przez usługodawców w trakcie prowadzenia ich działalności gospodarczej w ten sam sposób jak przez osoby fizyczne działające prywatnie”?

               3)

               Czy dla stwierdzenia występowania transgranicznego stanu faktycznego wystarcza, że nie można wykluczyć, iż przedsiębiorstwo handlu detalicznego z innego państwa członkowskiego może w tym miejscu utworzyć placówkę sprzedaży lub też usługobiorca przedsiębiorstwa handlu detalicznego może pochodzić z innego państwa członkowskiego, czy też dla potrzeb tegoż stwierdzenia muszą występować faktyczne oznaki wskazujące na taką możliwość?

               4)

               Czy rozdział III dyrektywy 2006/123 (Swoboda przedsiębiorczości dla usługodawców) znajduje zastosowanie do sytuacji o charakterze wyłącznie wewnętrznym, czy też przy ocenie kwestii, czy rozdział ten znajduje zastosowanie, stosuje się orzecznictwo Trybunału dotyczące postanowień traktatów w zakresie swobody przedsiębiorczości i swobodnego przepływu usług w sytuacjach o charakterze wyłącznie wewnętrznym?

               5

                           a)

                           Czy uregulowanie ujęte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, takie jak wskazane w pkt 8, jest objęte zakresem stosowania pojęcia „wymóg” w rozumieniu art. 4 pkt 7 oraz art. 14 pkt 5 dyrektywy 2006/123 a nie zakresem stosowania pojęcia „system zezwoleń” w rozumieniu art. 4 pkt 6 oraz art. 9 i 10 dyrektywy 2006/123?

                           b)

                           Czy – w wypadku gdy uregulowanie, takie jak wskazane w pkt 8, jest objęte zakresem pojęcia „wymóg” – na przeszkodzie jego przyjęciu przez administrację gminy stoi art. 14 pkt 5 dyrektywy 2006/123, czy też – w wypadku gdy uregulowanie to jest objęte zakresem pojęcia „system zezwoleń” – na przeszkodzie przyjęciu takiego uregulowania przez administrację gminy stoją art. 9 i 10 dyrektywy 2006/123?

               6)

               Czy uregulowanie, takie jak wskazane w pkt 8, jest objęte zakresem stosowania art. 34–36 TFUE lub art. 49–55 TFUE, a jeśli tak, to czy znajdują zastosowanie wyjątki dopuszczone przez Trybunał, o ile przesłanki ich stosowania są spełnione w sposób zgodny z zasadą proporcjonalności?

      (1)  Dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 376, s. 36).


title: Sprawa T-103/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2009 r. — Fratex Industria e Comércio przeciwko OHIM — USA Track & Field (TRACK & FIELD USA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego TRACK & FIELD USA — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy TRACK & FIELD — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/56

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2009 r. — Fratex Industria e Comércio przeciwko OHIM — USA Track & Field (TRACK & FIELD USA)
   (Sprawa T-103/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego TRACK & FIELD USA - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy TRACK & FIELD - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2009/C 267/97
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Fratex Indústria e Comércio, Ltda (San Paolo, Brazylia) (przedstawiciel: B. Braga da Cruz, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: O. Mondéjar Fortuno, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: USA Track & Field, Inc. (Indiana, Stany Zjednoczone)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 stycznia 2007 r. (sprawa R 1061/2005-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Fratex Indústria e Comércio, Ltda a USA Track & Field, Inc.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Fratex Indústria e Comércio, Ltda zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007.


title: Sprawa T-290/10: Wyrok Sądu z dnia 22 listopada 2011 r. — Sports Warehouse przeciwko OHIM (TENNIS WAREHOUSE) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TENNIS WAREHOUS — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Charakter odróżniający — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/13

         Wyrok Sądu z dnia 22 listopada 2011 r. — Sports Warehouse przeciwko OHIM (TENNIS WAREHOUSE)
   (Sprawa T-290/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TENNIS WAREHOUS - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Charakter odróżniający - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 13/27
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Sports Warehouse GmbH (Schutterwald, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Douglas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo S. Schäffner, następnie R. Pethke, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 kwietnia 2010 r. (sprawa R 1259/2009-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego TENNIS WAREHOUSE jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Sports Warehouse GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 234 z 28.8.2010.


title: Sprawa C-283/13 P: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 3 kwietnia 2014 r. – Henkel AG & Co. KGaA, Henkel France przeciwko Komisji Europejskiej, Danii

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/23

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 3 kwietnia 2014 r. – Henkel AG & Co. KGaA, Henkel France przeciwko Komisji Europejskiej, Danii
   (Sprawa C-283/13 P) (1)

   2014/C 253/32
   Język postępowania: angielski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 215 z 27.7.2013.


title: Sprawa T-546/10: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2010 r. — Nordmilch przeciwko OHIM — Lactimilk (MILRAM)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/50

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2010 r. — Nordmilch przeciwko OHIM — Lactimilk (MILRAM)
   (Sprawa T-546/10)
   ()
   2011/C 30/90
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Nordmilch AG (Brema, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Schneider)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Lactimilk, SA (Madryt, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 września 2010 r. w sprawach połączonych R 1041/2009-4 i R 1053/2009-4 w zakresie, w jakim na jej mocy odrzucono zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 002 851 384 dla określonych towarów z klas 5 i 29;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „MILRAM” dla towarów i usług z klas 5, 29, 30, 32, 33 i 43

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Lactimilk, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny krajowy znak towarowy zawierający element słowny „RAM” dla towarów z klasy 29, jak również różne słowne krajowe znaki towarowe „RAM” dla towarów z klas 5, 29, 30 i 32.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów w zakresie dotyczącym oddalenia sprzeciwu dla określonych towarów i odrzucenie zgłoszenia dla tych towarów

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. Ponadto skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza nie uwzględniła w przypadku znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie, że w chwili wydania decyzji w dniu 15 września 2010 r. upłynął już okres jego ochrony.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa T-490/09: Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2009 r. — Acciaierie e Ferriere Leali Luigi przeciwko Komisji

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/43

         Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2009 r. — Acciaierie e Ferriere Leali Luigi przeciwko Komisji
   (Sprawa T-490/09)
   2010/C 37/61
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Acciaierie e Ferriere Leali Ligi SpA (Brescia, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Belotti)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               tytułem żądania głównego:
               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 7492 wersja ostateczna z dnia 30 września 2009 r. w sprawie COMP/37.956 — pręty zbrojeniowe do betonu, nowa decyzja;

               —

               tytułem żądania ewentualnego:
               stwierdzenie nieważności art. 2 wspomnianej decyzji w części, w której skarżącej nakazano zapłatę kwoty 6,093 mln EUR solidarnie wraz z Leali SpA;

               —

               tytułem kolejnego żądania ewentualnego:
               obniżenie nałożonej grzywny;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do przywołanych w sprawie T-472/09 SP przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-396/11: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2011 r. — ultra air przeciwko OHIM — Donaldson Filtration Deutschland (ultrafilter international)

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/19

         Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2011 r. — ultra air przeciwko OHIM — Donaldson Filtration Deutschland (ultrafilter international)
   (Sprawa T-396/11)
   2011/C 298/35
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ultra air GmbH (Hilden, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. König)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Donaldson Filtration Deutschland GmbH (Haan, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 18 maja 2011 r., doręczonej w dniu 20 maja 2011 r., która dotyczy sprawy R 374/2010-4;

               —

               oddalenie odwołania wniesionego w dniu 16 marca 2010 r. przez Donaldson Filtration Deutschland GmbH od decyzji Wydziału Unieważnień OHIM z dnia 29 stycznia 2010 r. wydanej w postępowaniu w sprawie unieważnienia nr 2880 C;

               —

               obciążenie kosztami postępowania OHIM i Donaldson Filtration Deutschland GmbH, jeżeli przystąpi ona do postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Słowny znak towarowy „ultrafilter international” dla towarów i usług należących do klas 7, 11, 37, 41 i 42 — wspólnotowy znak towarowy nr 1121839

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Donaldson Filtration Deutschland GmbH

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Występowanie bezwzględnych podstaw unieważnienia na podstawie art. 52 ust. 2 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ sporny słowny znak towarowy ma charakter opisowy

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Uwzględnienie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień i oddalenie wniosku o unieważnienie

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 i 3, art. 52 ust. 1 lit. a), art. 56 ust. 1 lit. a), art. 75 ust. 1 i art. 83 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-34/07: Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/8

         Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-34/07)
   (2007/C 69/17)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: M. Condou-Durande, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (1) lub w każdym razie nie powiadamiając o ich przyjęciu Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło swoim zobowiązaniom, ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2003/109/WE upłynął w dniu 23 stycznia 2006 r.

      (1)  Dz.U. 2004, L 16, str. 44.


title: Sprawa C-534/15: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Satu Mare – Rumunia) – Pavel Dumitraș, Mioara Dumitraș/BRD Groupe Société Générale – Sucursala Judeţeană Satu Mare [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki umowne – Artykuł 1 ust. 1 – Artykuł 2 lit. b) – Status konsumenta – Przeniesienie długu w drodze odnowienia umów kredytu (nowacji) – Umowa ustanowienia zabezpieczenia na nieruchomości zawarta przez osoby prywatne niemające żadnych powiązań zawodowych ze spółką handlową będącą nowym dłużnikiem]

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/11

      Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Satu Mare – Rumunia) – Pavel Dumitraș, Mioara Dumitraș/BRD Groupe Société Générale – Sucursala Judeţeană Satu Mare
      (Sprawa C-534/15) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki umowne - Artykuł 1 ust. 1 - Artykuł 2 lit. b) - Status konsumenta - Przeniesienie długu w drodze odnowienia umów kredytu (nowacji) - Umowa ustanowienia zabezpieczenia na nieruchomości zawarta przez osoby prywatne niemające żadnych powiązań zawodowych ze spółką handlową będącą nowym dłużnikiem])
      (2016/C 454/22)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Judecătoria Satu Mare

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Pavel Dumitraș, Mioara Dumitraș

         Strona pozwana: BRD Groupe Société Générale – Sucursala Judeţeană Satu Mare

         Sentencja

      Artykuł 1 ust. 1 i art. 2 lit. b) dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że dyrektywa ta może mieć zastosowanie do umowy ustanowienia zabezpieczenia na nieruchomości zawartej pomiędzy osobami fizycznymi a instytucją kredytową w celu zabezpieczenia spełnienia zobowiązań spółki handlowej zaciągniętych względem rzeczonej instytucji w ramach umowy kredytu, jeżeli takie osoby fizyczne działały w celach niezwiązanych z ich działalnością zawodową i nie miały powiązań funkcjonalnych z tą spółką, co powinien sprawdzić sąd odsyłający.

         (1)  Dz.U. C 16 z 18.1.2016.


title: Sprawa T-460/09: Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2009 r. — CheapFlights International przeciwko OHIM — Cheapflights (Cheapflights)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/58

         Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2009 r. — CheapFlights International przeciwko OHIM — Cheapflights (Cheapflights)
   (Sprawa T-460/09)
   2010/C 24/103
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CheapFlights International Ltd (Ballybofey, Irlandia) (przedstawiciel: H. Hartwig i A. von Mühlendahl, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Cheapflights Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 31 sierpnia 2009 r. w sprawie R 1356/2007-4;

               —

               oddalenie odwołania wniesionego przez Cheapflights Ltd od decyzji Wydziału Sprzeciwów OHIM z dnia 22 czerwca 2007 r. w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu B 806 531;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą; oraz

               —

               obciążenie kosztami postępowania Cheapflights Ltd, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą jeżeli Cheapflights Ltd zdecyduje się wziąć udział w postępowaniu w charakterze interwenienta w tej sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Cheapflights Ltd

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „Cheapflights” dla usług z klas 9, 16, 35, 38, 39, 41, 42, 43 i 44;

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: CheapFlights International Ltd

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: irlandzka rejestracja znaku towarowego dla graficznego oznaczenia „CheapFlights” dla usług z klas 35, 36, 38, 39, 41, 42, 43 i 44; irlandzkie zgłoszenie słownego znaku towarowego „CHEAPFLIGHTS” dla usług z klas 35, 39 i 43; irlandzka rejestracja słownego znaku towarowego „CHEAPFLIGHTS” dla usług z klas 38, 41, 42 i 44; irlandzka rejestracja znaku towarowego dla graficznego oznaczenia „CheapFlights.ie” dla usług z klas 35, 39, 41, 42 i 43; międzynarodowa rejestracja graficznego oznaczenia „CheapFlights” dla usług z klas 35, 38, 39 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 gdyż Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, że nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku omawianych znaków towarowych.


title: Sprawozdanie dotyczące sprawozdania finansowego Wspólnego Przedsiębiorstwa na rzecz Realizacji Wspólnej Inicjatywy Technologicznej w zakresie Leków Innowacyjnych za rok budżetowy 2010, wraz z odpowiedziami Wspólnego Przedsiębiorstwa

text:
               16.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/17

         SPRAWOZDANIE
   dotyczące sprawozdania finansowego Wspólnego Przedsiębiorstwa na rzecz Realizacji Wspólnej Inicjatywy Technologicznej w zakresie Leków Innowacyjnych za rok budżetowy 2010, wraz z odpowiedziami Wspólnego Przedsiębiorstwa
   2011/C 368/03

      WPROWADZENIE

               1.

               Europejskie Wspólne Przedsiębiorstwo na rzecz Realizacji Wspólnej Inicjatywy Technologicznej w zakresie Leków Innowacyjnych (zwane dalej Wspólnym Przedsiębiorstwem IMI), z siedzibą w Brukseli, zostało ustanowione w grudniu 2007 r. (1) na okres 10 lat.

               2.

               Celem Wspólnego Przedsiębiorstwa IMI jest istotna poprawa wydajności i skuteczności procesu opracowywania leków, w wyniku czego sektor farmaceutyczny ma długofalowo produkować skuteczniejsze i bezpieczniejsze leki innowacyjne (2).

               3.

               Członkami założycielami wspólnego przedsiębiorstwa IMI jest Unia Europejska reprezentowana przez Komisję i Europejska Federacja Producentów Leków i Stowarzyszeń Farmaceutycznych (EFPIA). Każdy podmiot prawny, który wspiera, w sposób pośredni lub bezpośredni, badania i rozwój w państwie członkowskim lub w kraju stowarzyszonym w ramach siódmego programu ramowego (3) może wnioskować o członkowstwo we Wspólnym Przedsiębiorstwie IMI.

               4.

               Maksymalny wkład UE do Wspólnego Przedsiębiorstwa IMI na pokrycie bieżących kosztów i działalności badawczej w wysokości 1 mld euro jest wypłacany z budżetu siódmego programu ramowego. Unia Europejska i EFPIA, jako członkowie założyciele, wniosą równy wkład na pokrycie bieżących kosztów, przy czym każdy z nich wniesie kwotę nieprzekraczającą 4 % łącznego wkładu Unii Europejskiej. Pozostali członkowie wniosą wkład na pokrycie bieżących kosztów proporcjonalnie do swoich wkładów na rzecz działalności badawczej. Podmioty prowadzące badania, które są zrzeszone w EFPIA, wniosą wkład rzeczowy (4) na finansowanie działalności badawczej, którego wartość jest co najmniej równa wkładowi finansowemu UE (5).

               5.

               Wspólne Przedsiębiorstwo rozpoczęło autonomiczną działalność w dniu 16 listopada 2009 r.

      POŚWIADCZENIE WIARYGODNOŚCI

               6.

               Na mocy postanowień art. 287 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Trybunał zbadał roczne sprawozdanie finansowe (6) Wspólnego Przedsiębiorstwa IMI obejmujące „sprawozdanie finansowe” (7) oraz „sprawozdanie z wykonania budżetu” (8) za rok budżetowy zakończony dnia 31 grudnia 2010 r., jak również zbadał legalność i prawidłowość transakcji leżących u podstaw tego sprawozdania.

               7.

               Niniejsze poświadczenie jest skierowane do Parlamentu Europejskiego i Rady na mocy art. 185 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (9).

      Zadania dyrektora

               8.

               Jako urzędnik zatwierdzający, dyrektor realizuje dochody i wydatki budżetu zgodnie z regulaminem finansowym Wspólnego Przedsiębiorstwa IMI, na własną odpowiedzialność oraz w granicach zatwierdzonych środków (10). Dyrektor odpowiada za ustanowienie (11) struktury organizacyjnej oraz systemów i procedur zarządzania i kontroli wewnętrznej związanych ze sporządzaniem ostatecznego sprawozdania finansowego (12), które jest wolne od istotnych nieprawidłowości wynikających z nadużyć lub błędów, a także za zapewnienie legalności i prawidłowości transakcji leżących u podstaw tego sprawozdania.

      Zadania Trybunału

               9.

               Zadaniem Trybunału jest przedstawienie, na podstawie przeprowadzonej przez siebie kontroli, poświadczenia wiarygodności dotyczącego rocznego sprawozdania finansowego Wspólnego Przedsiębiorstwa oraz legalności i prawidłowości transakcji leżących u podstaw tego sprawozdania.

               10.

               Trybunał przeprowadził kontrolę zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Rewizji Finansowej wydanymi przez IFAC i Międzynarodowymi Standardami Najwyższych Organów Kontroli wydanymi przez INTOSAI (ISSAI) (13) oraz opracowanymi przez te organizacje kodeksami etyki. Zgodnie z tymi standardami Trybunał zobowiązany jest przestrzegać wymogów etycznych oraz zaplanować i przeprowadzić kontrolę w taki sposób, aby uzyskać wystarczającą pewność, że sprawozdanie finansowe nie zawiera istotnych nieprawidłowości, a leżące u jego podstaw transakcje są legalne i prawidłowe.

               11.

               W ramach kontroli Trybunał stosuje procedury mające na celu uzyskanie dowodów kontroli potwierdzających kwoty i informacje zawarte w sprawozdaniu finansowym oraz legalność i prawidłowość transakcji leżących u jego podstaw. Wybór tych procedur, w tym ocena ryzyka wystąpienia istotnych nieprawidłowości w sprawozdaniu finansowym lub nielegalnych bądź nieprawidłowych transakcji, wynikających z nadużyć lub błędów, zależy od osądu kontrolerów Trybunału. W celu opracowania procedur kontroli stosownych do okoliczności Trybunał, dokonując oceny ryzyka, bierze pod uwagę system kontroli wewnętrznej danej organizacji związany ze sporządzaniem i prezentacją jej sprawozdania finansowego. Kontrola Trybunału obejmuje także ocenę stosowności przyjętych zasad rachunkowości oraz racjonalności szacunków księgowych sporządzonych przez kierownictwo, jak również ocenę ogólnej prezentacji sprawozdania finansowego.

               12.

               Trybunał uznał, że uzyskane dowody kontroli są wystarczające i właściwe, aby stanowić podstawę do wydania poniższych opinii.

         Opinia na temat wiarygodności rozliczeń

               13.

               W opinii Trybunału roczne sprawozdanie finansowe Wspólnego Przedsiębiorstwa rzetelnie przedstawia, we wszystkich istotnych aspektach, jego sytuację finansową na dzień 31 grudnia 2010 r. oraz wyniki transakcji i przepływy pieniężne za kończący się tego dnia rok, zgodnie z jego regulaminem finansowym.

         Opinia na temat legalności i prawidłowości transakcji leżących u podstaw rozliczeń

               14.

               W opinii Trybunału transakcje leżące u podstaw rocznego sprawozdania finansowego Wspólnego Przedsiębiorstwa za rok budżetowy zakończony w dniu 31 grudnia 2010 r. są legalne i prawidłowe we wszystkich istotnych aspektach.

               15.

               Uwagi przedstawione w pkt 16–24 nie podważają opinii Trybunału.

      UWAGI DOTYCZĄCE ZARZĄDZANIA BUDŻETEM I FINANSAMI

         Wykonanie budżetu

               16.

               Roczny budżet na 2010 r. oraz plan wykonania budżetu zostały przyjęte przez Radę Zarządzającą dopiero dnia 16 marca 2010 r. (14). Wynikało to z długotrwałego procesu ustalania i uzgadniania przez członków Wspólnego Przedsiębiorstwa priorytetów naukowych, które mają być uwzględnione w rocznym planie wykonania. Opóźniło to ogłoszenie zaproszenia do składania wniosków. W ciągu roku Wspólne Przedsiębiorstwo ogłosiło trzecie zaproszenie do składania wniosków (15), sfinalizowało negocjacje w związku z drugim zaproszeniem do składania wniosków (16) oraz rozpoczęło przyjmowanie i regulowanie wniosków o zwrot kosztów od beneficjentów uczestniczących w projektach finansowanych w ramach pierwszego zaproszenia (17).

               17.

               Ostateczny budżet zawierał środki na zobowiązania w wysokości 107 mln euro oraz środki na płatności w wysokości 29 mln euro. Ponadto środki na zobowiązania w wysokości 3 mln euro oraz środki na płatności w wysokości 78,6 mln euro zostały przeniesione z 2009 r. Wskaźniki wykorzystania dostępnych środków na zobowiązania i płatności wyniosły odpowiednio 6 % i 35 %, środki na zobowiązania w wysokości 98,6 mln euro zostały przeniesione na 2011 r., a środki na płatności w wysokości 64 mln euro przeniesione z 2009 r. zostały umorzone na koniec roku. Niskie wskaźnik wykonania budżetu znajduje również swoje odzwierciedlenie w saldzie dostępnych środków pieniężnych, które na koniec roku wynosiło 71 mln euro (65 % dostępnych środków na płatności w 2010 r.).

         Systemy kontroli wewnętrznej

               18.

               Wspólne Przedsiębiorstwo w 2010 r. nie wdrożyło w pełni systemów kontroli wewnętrznej i informacji finansowej. W szczególności niezbędne są dalsze prace w zakresie ustanowienia i dokumentowania procedur księgowych, a także kontroli dotyczących zamykania ksiąg rachunkowych oraz wykazywania i obliczania wydatków operacyjnych.

               19.

               Ponadto na koniec 2010 r. podstawowe procedury operacyjne nie były jeszcze sformalizowane ani też zatwierdzone przez księgowego, jak przewiduje regulamin finansowy Wspólnego Przedsiębiorstwa.

               20.

               W następstwie częściowego przeglądu kontroli informatycznych odnotowano, że poziom zarządzania systemami informatycznymi i praktyki Wspólnego Przedsiębiorstwa są odpowiednie do jego wielkości i zadań, jednakże w niektórych obszarach proces sformalizowania polityk i procedur jest opóźniony (18).

               21.

               W dniu 14 grudnia 2010 r. (19) decyzją Rady Zarządzającej została przyjęta strategia kontroli ex post Wspólnego Przedsiębiorstwa, która jest kluczowym mechanizmem kontroli służącym do oceny legalności i prawidłowości transakcji leżących u podstaw rozliczeń. Strategia ta zakłada, że populacja objęta kontrolą (20) będzie sukcesywnie rosnąć od 2011 r., w którym to projekty związane z kilkoma zaproszeniami do składania wniosków będą realizowane równocześnie i w związku z którymi zostaną złożone wnioski o zwrot kosztów.

         Metody oceny wkładów rzeczowych

               22.

               Rada Zarządzająca nie zatwierdziła jeszcze metod oceny wkładów rzeczowych (21). W rezultacie członkowie EFPIA nie mieli możliwości poinformowania o poniesionych kosztach w pierwszym okresie sprawozdawczym, jak postanowiono w umowach o dotację.

      INNE KWESTIE

         Funkcja audytu wewnętrznego oraz Służba Audytu Wewnętrznego Komisji

               23.

               W swoim poprzednim sprawozdaniu Trybunał wskazał na konieczność doprecyzowania zapisu w statucie Wspólnego Przedsiębiorstwa na temat roli Komisji jako audytora wewnętrznego. Pomimo iż nie wprowadzono jeszcze zmian do regulaminu finansowego Wspólnego Przedsiębiorstwa, polegających na włączeniu zapisu dotyczącego uprawnień Komisji jako audytora wewnętrznego, Komisja oraz Wspólne Przedsiębiorstwo podjęły działania, które mają zapewnić jasne określenie zadań Służby Audytu Wewnętrznego Komisji oraz funkcji audytu wewnętrznego Wspólnego Przedsiębiorstwa.

         Brak umowy z państwem przyjmującym

               24.

               Zgodnie z poprzednim sprawozdaniem Trybunału oraz rozporządzeniem Rady ustanawiającym Wspólne Przedsiębiorstwo, pomiędzy Wspólnym Przedsiębiorstwem a Belgią powinna zostać zawarta umowa w sprawie pomieszczeń biurowych, przywilejów i immunitetów oraz pozostałego wsparcia, które Belgia zapewni Wspólnemu Przedsiębiorstwu IMI. Do końca 2010 r. taka umowa nie została jednak zawarta.

      Niniejsze sprawozdanie zostało przyjęte przez Izbę IV, której przewodniczył Igors LUDBORŽS, członek Trybunału Obrachunkowego, na posiedzeniu w Luksemburgu w dniu 25 października 2011 r.

            W imieniu Trybunału Obrachunkowego

         Vítor Manuel da SILVA CALDEIRA

            Prezes

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2008 z dnia 20 grudnia 2007 r. ustanawiające Wspólne Przedsiębiorstwo na rzecz Realizacji Wspólnej Inicjatywy Technologicznej w zakresie Leków Innowacyjnych (Dz.U. L 30 z 4.2.2008, s. 38).

      (2)  Do celów informacyjnych w załączniku skrótowo przedstawiono kompetencje i działania Wspólnego Przedsiębiorstwa.

      (3)  Siódmy program ramowy przyjęty decyzją nr 1982/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. skupia wszystkie inicjatywy UE z dziedziny badań i odgrywa kluczową rolę w osiąganiu celów wzrostu, konkurencji i zatrudnienia. Jest on również filarem Europejskiej Przestrzeni Badawczej.

      (4)  Zgodnie z art. 11 ust. 4 załącznika do rozporządzenia Rady ustanawiającego Wspólne Przedsiębiorstwo wkłady rzeczowe oznaczają „wkłady niepieniężne firm farmaceutycznych działających na podstawie badań naukowych i będących członkami EFPIA, w postaci zasobów, takich jak pracownicy, sprzęt, materiały eksploatacyjne itp.”.

      (5)  Zgodnie z art. 11 ust. 5 załącznika do rozporządzenia Rady ustanawiającego Wspólne Przedsiębiorstwo firmy farmaceutyczne działające na podstawie badań naukowych, uczestniczące w IMI i będące członkami EFPIA, nie są uprawnione do otrzymywania od Wspólnego Przedsiębiorstwa IMI wsparcia dla żadnego rodzaju działań.

      (6)  Do sprawozdania tego dołączone jest sprawozdanie z zarządzania budżetem i finansami w ciągu roku, zawierające między innymi wskaźnik wykorzystania środków oraz zestawienie informacji dotyczących przesunięć środków pomiędzy różnymi pozycjami budżetowymi.

      (7)  Sprawozdanie finansowe składa się z bilansu oraz rachunku dochodów i wydatków, rachunku przepływów pieniężnych, zestawienia zmian w aktywach netto oraz załącznika zawierającego opis istotnych zasad rachunkowości i inne informacje dodatkowe.

      (8)  Sprawozdanie z wykonania budżetu obejmuje rachunek wyniku budżetowego wraz z załącznikiem.

      (9)  Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

      (10)  Art. 33 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 (Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72).

      (11)  Art. 38 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2343/2002.

      (12)  Zasady dotyczące przedstawiania przez organy UE sprawozdania finansowego oraz prowadzenia przez nie rachunkowości określone są w rozdziale 1 tytułu VII rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2343/2002, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 652/2008 (Dz.U. L 181 z 10.7.2008, s. 23), i w tej postaci zostały włączone do regulaminu finansowego Wspólnego Przedsiębiorstwa.

      (13)  Międzynarodowa Federacja Księgowych (IFAC) i Międzynarodowe Standardy Najwyższych Organów Kontroli (ISSAI).

      (14)  Do czasu przyjęcia budżetu przy dokonywaniu płatności stosowano zasadę budżetową 1/12.

      (15)  Trzecie zaproszenie do składania wniosków zostało ogłoszone w dniu 22 października 2010 r.

      (16)  Drugie zaproszenie do składania wniosków zostało ogłoszone w dniu 27 listopada 2009 r.

      (17)  Pierwsze zaproszenie do składania wniosków zostało ogłoszone dnia 30 kwietnia 2008 r., a za zarządzanie nim odpowiadała Komisja.

      (18)  a) Niekompletny cykl informatycznego planowania strategicznego i monitorowania; b) brak formalnych polityk i zasad bezpieczeństwa; c) niekompletne zarządzanie ryzykiem informatycznym; i d) brak formalnego planu ciągłości biznesowej oraz kompletnego i przetestowanego planu przywrócenia gotowości do pracy po wystąpieniu sytuacji nadzwyczajnej.

      (19)  Art. 12 ust. 4 rozporządzenia Rady ustanawiającego Wspólne Przedsiębiorstwo stanowi, że „Wspólne Przedsiębiorstwo IMI przeprowadza kontrole na miejscu oraz audyty finansowe u uczestników działań badawczych finansowanych przez Wspólne Przedsiębiorstwo IMI”.

      (20)  Populację objętą kontrolą stanowią wnioski o zwrot kosztów otrzymane od beneficjentów projektów na podstawie kwalifikowalnych kosztów oraz od członków EFPIA na podstawie wkładów rzeczowych. Wartość wniosków o zwrot kosztów odnoszących się do 2010 r. szacowana jest na 24,6 mln euro.

      (21)  Art. 11 ust. 4 załącznika do rozporządzenia Rady ustanawiającego Wspólne Przedsiębiorstwo stanowi, że „Metody oceny wkładów rzeczowych określa się w regulaminie i opisie procedur Wspólnego Przedsiębiorstwa IMI, w zgodzie z jego przepisami finansowymi i na podstawie zasad uczestnictwa w siódmym programie ramowym”.

      ZAŁĄCZNIK

         Wspólne Przedsiębiorstwo na rzecz Realizacji Wspólnej Inicjatywy Technologicznej w zakresie Leków Innowacyjnych (Bruksela)

         Kompetencje i działania

                     Zakres kompetencji Unii według Traktatu

                     (fragmenty artykułów 187 i 188 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej)

                  Artykuł 187:
                  Unia może zakładać wspólne przedsiębiorstwa lub tworzyć dowolne struktury niezbędne do skutecznej realizacji unijnych programów badawczych, rozwoju technologicznego i demonstracyjnych.
                  Artykuł 188:
                  Rada, na wniosek Komisji i po konsultacji z Parlamentem Europejskim oraz Komitetem Ekonomiczno-Społecznym, uchwala przepisy określone w artykule 187.
                  Parlament Europejski i Rada, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą prawodawczą i po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Społecznym, uchwalają przepisy określone w artykułach 183, 184 i 185. Przyjęcie programów uzupełniających wymaga zgody zainteresowanych państw członkowskich.

                     Kompetencje Wspólnego Przedsiębiorstwa

                     Cele

                     (art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2008 ustanawiającego Wspólne Przedsiębiorstwo)

                  Wspólne Przedsiębiorstwo IMI przyczynia się do realizacji siódmego programu ramowego oraz w szczególności tematu „Zdrowie” programu szczegółowego „Współpraca” wdrażającego siódmy program ramowy. Celem Wspólnego Przedsiębiorstwa jest znaczna poprawa efektywności i skuteczności procesu opracowywania leków, w wyniku czego sektor farmaceutyczny ma długofalowo produkować skuteczniejsze i bezpieczniejsze leki innowacyjne. W szczególności:

                              a)

                              wspiera przedkonkurencyjne badania farmaceutyczne i prace rozwojowe w państwach członkowskich i państwach stowarzyszonych z siódmym programem ramowym przez skoordynowane podejście mające na celu przezwyciężenie stwierdzonych zastojów w badaniach w procesie opracowywania leków;

                              b)

                              wspiera realizację priorytetów badawczych określonych w programie badawczym wspólnej inicjatywy technologicznej w zakresie leków innowacyjnych (zwanych dalej „działaniami badawczymi”), głównie poprzez przyznawanie dotacji w drodze organizowanych na zasadzie konkursu zaproszeń do składania wniosków;

                              c)

                              dba, by podejmowane działania uzupełniały się z innymi działaniami siódmego programu ramowego;

                              d)

                              jest publiczno-prywatnym partnerstwem mającym na celu zwiększenie inwestycji w sektorze biofarmaceutycznym w państwach członkowskich i państwach stowarzyszonych z siódmym programem ramowym, co ma nastąpić poprzez łączenie zasobów sektorów: publicznego i prywatnego oraz wspieranie współpracy między tymi sektorami;

                              e)

                              propaguje włączenie MŚP do swoich działań zgodnie z celami siódmego programu ramowego.

                     Zadania

                     (art. 1 załącznika – Statut Wspólnego Przedsiębiorstwa na rzecz Realizacji Wspólnej Inicjatywy Technologicznej w zakresie Leków Innowacyjnych)

                  Głównymi zadaniami i działaniami Wspólnego Przedsiębiorstwa IMI są:

                              a)

                              zapewnianie utworzenia wspólnej inicjatywy technologicznej w zakresie leków innowacyjnych i zrównoważonego zarządzania nią;

                              b)

                              określenie i wykonanie rocznego planu realizacji, o którym mowa w art. 18, poprzez ogłoszenie zaproszeń do składania wniosków w sprawie projektu;

                              c)

                              regularne przeprowadzanie przeglądów i wprowadzanie koniecznych korekt do programu badań wspólnej inicjatywy technologicznej w zakresie leków innowacyjnych w świetle rozwoju nauki w trakcie jego realizacji;

                              d)

                              mobilizowanie potrzebnych zasobów sektora publicznego i prywatnego;

                              e)

                              nawiązywanie i rozwijanie bliskiej i długotrwałej współpracy między Unią, sektorem przemysłu i pozostałymi stronami zainteresowanymi, takimi jak organy nadzorcze, organizacje zrzeszające pacjentów, środowisko akademickie i ośrodki kliniczne, a także współpracy między sektorem przemysłu a środowiskiem akademickim;

                              f)

                              ułatwianie koordynacji z działaniami krajowymi i międzynarodowymi w tej dziedzinie;

                              g)

                              podejmowanie działań w zakresie komunikacji i upowszechniania;

                              h)

                              komunikowanie się i współdziałanie z państwami członkowskimi i państwami stowarzyszonymi z siódmym programem ramowym za pośrednictwem specjalnie w tym celu powołanej grupy;

                              i)

                              organizowanie przynajmniej raz w roku spotkań (zwanych dalej „forum stron zainteresowanych”) z grupami interesów w celu zagwarantowania otwartości i przejrzystości działań badawczych Wspólnego Przedsiębiorstwa IMI wobec stron zainteresowanych;

                              j)

                              powiadamianie podmiotów prawnych, które zawarły ze Wspólnym Przedsiębiorstwem IMI umowę o dotację o możliwościach zaciągania pożyczek w Europejskim Banku Inwestycyjnym, w szczególności o mechanizmie finansowego podziału ryzyka stworzonym na mocy siódmego programu ramowego;

                              k)

                              publikowanie informacji o projektach, w tym nazw uczestników i kwoty wkładu finansowego Wspólnego Przedsiębiorstwa IMI w przeliczeniu na uczestnika;

                              l)

                              zapewnienie sprawnego działania wspólnej inicjatywy technologicznej w zakresie leków innowacyjnych;

                              m)

                              wykonywanie wszelkich innych działań niezbędnych do realizacji celów, o których mowa w art. 2 rozporządzenia.

                     Zarządzanie

                     (art. 4 załącznika do rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2008 – Statut Wspólnego Przedsiębiorstwa na rzecz Realizacji Wspólnej Inicjatywy Technologicznej w zakresie Leków Innowacyjnych)

                  1 –   Rada Zarządzająca

                  2 –   Dyrektor Wykonawczy

                  3 –   Komitet Naukowy

                  4 –   Dwa organy doradcze

                  Grupa Przedstawicieli Państw IMI oraz forum stron zainteresowanych

                     5 –   Audyt wewnętrzny

                              —

                              Służba Audytu Wewnętrznego Komisji

                     (art. 10 załącznika do rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2008 – Statut Wspólnego Przedsiębiorstwa na rzecz Realizacji Wspólnej Inicjatywy Technologicznej w zakresie Leków Innowacyjnych)

                              —

                              zdolność IMI do prowadzenia audytu wewnętrznego

                     (art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2008)

                     6 –   Kontrola zewnętrzna

                  Europejski Trybunał Obrachunkowy

                     (art. 17 ust. 5 Statutu załączonego do rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2008) oraz art. 126 regulaminu finansowego IMI)

                     7 –   Organ udzielający absolutorium z wykonania budżetu

                  Parlament działający na zalecenie Rady

                     (art. 11 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2008) oraz art. 129 regulaminu finansowego IMI).

                     Środki udostępnione Wspólnemu Przedsiębiorstwu w 2010 r.

                     Budżet

                     (art. 7 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2008 dotyczący personelu)

                  Ostateczny budżet obejmował środki na zobowiązania w wysokości 107 mln euro oraz środki na płatności w wysokości 29 mln euro. Ponadto środki na zobowiązania w wysokości 3 mln euro oraz środki na płatności 78,6 mln euro w wysokości 78,6 mln euro zostały przeniesione z 2009 r.

                     Zatrudnienie na dzień 31 grudnia 2010 r.

                  29 stanowisk w planie zatrudnienia, w tym 18 obsadzonych
                  Inni pracownicy:

                              —

                              oddelegowani eksperci narodowi: 0

                              —

                              pracownicy kontraktowi: 4

                              —

                              personel lokalny: 0

                        pracownicy ogółem: 22
                  z czego wykonujący zadania:

                              —

                              operacyjne: 4

                              —

                              administracyjne: 7 (1)

                              —

                              mieszane: 11

                     Działania i usługi w 2010 r.

                  Ogłoszenie lub przygotowanie nowych zaproszeń do składania wniosków, dokonywanie ocen, prowadzenie negocjacji, zarządzanie dotacjami, bieżące kontakty z beneficjentami i innymi uczestnikami oraz udzielanie im wsparcia i wytycznych, organizowanie spotkań i wydarzeń z najważniejszymi podmiotami zainteresowanymi oraz informowanie o nich, jak również zapewnienie konsultacji i wsparcia członkom założycielom w zakresie strategii dotyczącej badań nad innowacyjnymi lekami oraz powiązanych działań.

                     Źródło: Informacje przekazane przez Wspólne Przedsiębiorstwo IMI.

         (1)  Liczba ta odnosi się do asystentów administracyjnych wykonujących zadania administracyjne.

      ODPOWIEDZI WSPÓLNEGO PRZEDSIĘBIORSTWA NA RZECZ REALIZACJI WSPÓLNEJ INICJATYWY TECHNOLOGICZNEJ W ZAKRESIE LEKÓW INNOWACYJNYCH

         Wykonanie budżetu

         Punkty 16 i 17

      Wspólne Przedsiębiorstwo podjęło szereg inicjatyw mających na celu ułatwienie i przyspieszenie wykonania budżetu, w tym dokonało przeglądu programu badań naukowych, rozpoczęło trzecią i czwartą serię zaproszeń do składania wniosków, zakończyło negocjacje i podpisało umowy o dotacje na nowe projekty finansowane w ramach drugiego zaproszenia do składania wniosków, zwróciło się również do beneficjentów uczestniczących w projektach finansowanych w ramach pierwszego zaproszenia do składania wniosków o zapłatę poniesionych kosztów. Również we współpracy z członkami-założycielami biuro wykonawcze poszukuje sposobów ułatwienia i usprawnienia procesów zarządzania zaproszeń do składania wniosków i skrócenia terminów ich składania.

         Systemy kontroli wewnętrznej

         Punkt 18 i 21

      System kontroli wewnętrznej Wspólnego Przedsiębiorstwa IMI poddawany jest dalszej konsolidacji w drodze systematycznego przeglądu, wzmacniania i formalizacji procesów wewnętrznych, w tym polityki i procedur w zakresie informacji technologicznej. Kontrole ex post pierwszych poniesionych kosztów otrzymanych od beneficjentów projektu rozpoczną się pod koniec 2011 r.
      Jednocześnie stworzenie nowego kierowniczego stanowiska odpowiedzialnego za sprawy administracyjno-finansowe oraz ustanowienie kontroli wewnętrznej i funkcji audytu wewnętrznego udoskonalą dodatkowo ogólne zarządzanie i nadzór nad wdrażaniem ram kontroli wewnętrznej Wspólnego Przedsiębiorstwa IMI.
      W czerwcu 2011 r. księgowy zakończył zatwierdzanie podstawowych procedur operacyjnych wspierających system rachunkowy. Wdrożenie wynikłych zaleceń wynikających jeszcze bardziej wzmocni kontrolę wewnętrzną.

         Metody oceny wkładów rzeczowych

         Punkt 22

      Obecnie trwają konsultacje w sprawie metod stosowanych przy ocenie wkładów rzeczowych w projektach Wspólnego Przedsiębiorstwa IMI przez przedsiębiorstwa będące członkami Europejskiej Federacji Producentów Leków i Stowarzyszeń Farmaceutycznych (EFPIA). Indywidualne sprawozdania dotyczące wkładów rzeczowych zostaną złożone po zatwierdzeniu przez Radę Zarządzającą zrewidowanego wzoru umowy o dotacje.

         Jednostka Audytu Wewnętrznego i Służba Audytu Wewnętrznego Komisji

         Punkt 23

      W marcu 2011 r. zatwierdzono rozdziały poświęcone IAS i IAC, w których sprecyzowano i sformalizowano rolę kierownika kontroli wewnętrznej Wspólnego Przedsiębiorstwa IMI (IAC) i Służby Audytu Wewnętrznego Komisji Europejskiej (IAS). W trakcie przygotowań jest również skoordynowany strategiczny plan kontroli na lata 2012–2014 w celu zapewnienia optymalizacji wpływu zaplanowanych kontroli i ograniczenia do minimum dublowania zadań IAS i IAC.
      Po zakończeniu trwającego przeglądu ramowego rozporządzenia finansowego Komisji Europejskiej zostanie zbadane, czy konieczne jest doprecyzowanie roli IAS w przepisach finansowych IMI.

         Brak umowy z państwem przyjmującym

         Punkt 24

      Umowa z państwem przyjmującym jest przedmiotem negocjacji z władzami Belgii. Jej podpisanie zaplanowano na koniec 2011 r.


title: Sprawa T-398/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  17 stycznia 2006 r.  — Henkel przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Graficzny znak towarowy — Czerwono-biała prostokątna tabletka z niebieskim owalnym jądrem — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Brak charakteru odróżniającego)

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/18

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 stycznia 2006 r. — Henkel przeciwko OHIM
   (Sprawa T-398/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Graficzny znak towarowy - Czerwono-biała prostokątna tabletka z niebieskim owalnym jądrem - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Brak charakteru odróżniającego)
   (2006/C 74/36)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Henkel KGaA (Düsseldorf, Niemcy) [Przedstawiciel: adwokat C. Osterrieth]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Przedstawiciele: początkowo D. Schennen, następnie D. Schennen i G. Schneider, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 sierpnia 2004 r. (sprawa R 771/1999-2), dotyczącą rejestracji graficznego znaku towarowego przedstawiającego prostokątną tabletkę
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 19 z 22.1.2005


title: Sprawa F-51/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 25 września 2012 r. — Bermejo Garde przeciwko EKES (Służba publiczna — Urzędnicy — Zatrudnienie — Ogłoszenie o naborze — Akt niekorzystny — Interes prawny — Wymogi językowe — Organ właściwy do przyjęcia ogłoszenia o naborze — Prezydium EKES)

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/22

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 25 września 2012 r. — Bermejo Garde przeciwko EKES
   (Sprawa F-51/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Ogłoszenie o naborze - Akt niekorzystny - Interes prawny - Wymogi językowe - Organ właściwy do przyjęcia ogłoszenia o naborze - Prezydium EKES)
   2012/C 343/37
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Moises Bermejo Garde (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) (przedstawiciele: M. Lernhart, pełnomocnik, wspierana przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności ogłoszenia o naborze EKES nr 43/09 dotyczącego powołania na stanowisko dyrektora w dyrekcji do spraw ogólnych oraz wszystkich decyzji podjętych na podstawie tego ogłoszenia. Po drugie, nakazanie stronie pozwanej zapłaty na rzecz skarżącego kwoty pieniężnej tytułem odszkodowania.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność ogłoszenia o naborze nr 43/09 dotyczącego powołania na stanowisko dyrektora w dyrekcji do spraw ogólnych Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona.

               3)

               Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez M. Bermeja Gardego.

      (1)  Dz.U. C 246 z 11.9.2010, s. 42.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 marca 2005 r. w sprawie C-285/03 Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (EFOGR — Rozliczenie rachunków — Rośliny uprawne — Lata budżetowe 2000 — 2001)

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 17 marca 2005 r.
   w sprawie C-285/03 Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (EFOGR - Rozliczenie rachunków - Rośliny uprawne - Lata budżetowe 2000 — 2001)
   (2005/C 155/01)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-285/03, Republika Grecka (pełnomocnicy: V. Kontolaimos i I. Chalkias) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. Condou-Durande, wspierana przez N. Korogiannakis), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, wniesioną w dniu 1 lipca 2003 r., Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann (sprawozdawca), prezes izby, K. Lenaerts, J.N. Cunha Rodrigues, E. Juhász i M. Ilešič, sędziowie; rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 17 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 213 z 6.9.2003.


title: Sprawa T-198/05: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2005 r. przez Mebrom NV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/41

         Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2005 r. przez Mebrom NV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-198/05)
   (2005/C 182/78)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 13 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Mebrom NV, z siedzibą w Nieme-Ertvelde (Belgia), reprezentowanej przez adwokatów C. Mereu i K. Van Maldegem, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Mebrom NV wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               nakazanie, aby Komisja Europejska zapłaciła skarżącej kwotę, o którą skarżąca wnosi w niniejszej skardze z powodu szkody, jaką poniosła, ponieważ pozwana nie ustanowiła systemu pozwalającego skarżącej na przywóz bromku metylu w styczniu i lutym 2005 r. lub jakąkolwiek inną kwotę, która zostanie ustalona przez skarżącą w ciągu niniejszego postępowania lub przez Sąd na zasadzie ex aequo et bono;

               —

               ewentualnie, o orzeczenie w sprawie środków tymczasowych, aby Komisja Europejska naprawiła wyrządzoną szkodę i nakazanie stronom, aby przedstawiły one Sądowi w rozsądnym terminie od momentu wydania tego orzeczenia uzgodnioną przez nie wspólnie propozycję wysokości odszkodowania, a w braku takiego uzgodnienia, aby w tym samym terminie przedstawiły Sądowi własne propozycje wraz dokładnymi obliczeniami;

               —

               nakazanie Komisji Europejskiej, aby zapłaciła skarżącej odsetki od kwoty odszkodowania w wysokości 8 % rocznie;

               —

               nakazanie Komisji Europejskiej, aby zapłaciła odsetki w wysokości 8 % lub w innej, ustalonej przez Sąd wysokości, obliczonej od kwoty pozostałej do zapłacenia od momentu wydania orzeczenia przez Sąd do momentu zapłaty; oraz

               —

               obciążenie Komisji wszystkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżący przywozi bromek metylu (MBr) do UE. Bromek metylu jest substancją regulowaną w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2037/2000 z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową (1). Skarżąca twierdzi, że z tego powodu może przywozić bromek metylu jedynie po uzyskaniu pozwolenia na przywóz i w ramach kontyngentu przywozowego przydzielanego corocznie przez pozwaną na okres 12 miesięcy.
   W niniejszej skardze skarżąca wnosi o odszkodowanie za szkodę, którą miałaby ponieść w bezpośrednim związku z okolicznością, że pozwana niezgodnie z prawem nie ustanowiła systemu, którego dotyczy art. 6 i art. 7 rozporządzenia nr 2037/2000 i który pozwalałby skarżącej na uzyskanie pozwolenia i kontyngentu na przywóz bromku metylu do Unii Europejskiej w styczniu i lutym 2005 r.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła art. 6 i art. 7 rozporządzenia 2037/2005, które zobowiązuje Komisję do udzielania pozwoleń i przydziału kontyngentów na przywóz bromku metylu do UE na każdy 12-miesięczny okres od 31 grudnia 1999 r. Skarżąca ponadto wskazuje na naruszenie zasad dobrej administracji i obowiązek staranności, które zobowiązują Komisję do starannego, bezstronnego i terminowego działania oraz na naruszenie zasad pewności prawnej i uzasadnionych oczekiwań.
   Skarżąca twierdzi, że szkoda poniesiona przez nią z powodu niezgodnego z prawem zachowania pozwanej polega na utracie korzyści, które skarżąca uzyskałaby z przywozu i następnie sprzedaży bromku metylu w ciągu tych dwóch miesięcy.

      (1)  Dz.U. L 244, str. 1.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 marca 2005 r. w sprawie T-254/02, L przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Obowiązek udzielenia pomocy — Artykuł 24 regulaminu pracowniczego — Zakres — Nękanie — Wniosek o naprawienie szkody — Choroba zawodowa)

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/19

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 9 marca 2005 r.
   w sprawie T-254/02, L przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Obowiązek udzielenia pomocy - Artykuł 24 regulaminu pracowniczego - Zakres - Nękanie - Wniosek o naprawienie szkody - Choroba zawodowa)
   (2005/C 115/35)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T- 254/02, L, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkała w Londynie (Zjednoczone Królestwo), reprezentowana przez J. Van Rossuma, następnie przez adwokatów S. Rozdriguesa i P. Legrosa, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Currall, wspierany przez adwokata D. Waelbroecka, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji oddalających wniosek o udzielenie pomocy, o dostęp do dokumentów, o naprawienie szkody oraz odmawiającej stwierdzenia choroby zawodowej, a także wniosku o zasądzenie odszkodowania, Sąd Pierwszej Instancji (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes, V. Tilli i M. Vilaras, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 9 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Skarga zostaje oddalona.

               2

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 261 z 26.10.2002.


title: Wykreślenie sprawy C-382/04

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/20

         Wykreślenie sprawy C-382/04 (1)

   (2005/C 45/46)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 18 listopada 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-382/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004