title: Sprawa F-47/07: Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2007 r. — Behmer przeciwko Parlamentowi

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/43

         Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2007 r. — Behmer przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-47/07)
   (2007/C 170/82)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Joachim Behmer (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że decyzja Prezydium Parlamentu z dnia 6 lipca 2005 r. dotycząca „polityki awansowania i programowania karier zawodowych” oraz „przepisy wykonawcze dotyczące przyznawania punktów za zasługi i awansu” z dnia 25 lipca 2005 r. są niezgodne z prawem;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania A*13 ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2005 r. w związku z postępowaniem w sprawie awansu za 2005 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, urzędnik Parlamentu Europejskiego w grupie zaszeregowania AD 12, obecnie zastępca przewodniczącego Union syndicale Luxembourg (związek zawodowy europejskiej służby publicznej w Luksemburgu), podnosi przede wszystkim niezgodność z prawem decyzji wymienionych powyżej w tiret pierwszym, które stanowią według niego ogólne przepisy wykonawcze w rozumieniu art. 110 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), i które powinny były być zatem wydane zgodnie z procedurą opisaną w tym artykule.
   Skarżący podnosi ponadto naruszenie art. 45 regulaminu pracowniczego oraz zasad ekspektatywy rozwoju kariery, równości traktowania, obowiązku uzasadnienia, jak również istnienie oczywistego błędu w ocenie. W szczególności podnosi, że administracja powinna była, po unieważnieniu w wyniku jego pierwszego zażalenia decyzji o przyznaniu mu 2 punktów za zasługi, awansować go do grupy zaszeregowania AD 13.
   Wreszcie skarżący podnosi, że był dyskryminowany z uwagi na swoją działalność w przedstawicielstwie pracowników z naruszeniem art. 1d i art. 24b regulaminu pracowniczego, art. 1 akapit szósty załącznika II do regulaminu pracowniczego, jak również art. 17 porozumienia ramowego pomiędzy Parlamentem Europejskim a organizacjami związkowymi lub zawodowymi instytucji z dnia 12 lipca 1990 r.


title: Sprawa C-101/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 13 marca 2009 r. — Republika Federalna Niemiec przeciwko D, przy udziale: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht, Bundesbeauftragte für Asylangelegenheiten beim Bundesamt für Migration und Flüchtlinge

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 13 marca 2009 r. — Republika Federalna Niemiec przeciwko D, przy udziale: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht, Bundesbeauftragte für Asylangelegenheiten beim Bundesamt für Migration und Flüchtlinge
   (Sprawa C-101/09)
   2009/C 129/11
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec

      Strona pozwana: D

      Przy udziale: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht
   Bundesbeauftragte für Asylangelegenheiten beim Bundesamt für Migration und Flüchtlinge

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy poważne przestępstwo o charakterze innym niż polityczny lub naruszenie celów i zasad Organizacji Narodów Zjednoczonych w rozumieniu art. 12 ust. 2 lit. b) i c) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony (1) ma miejsce wtedy, gdy cudzoziemiec przez wiele lat należał jako bojownik i funkcjonariusz, a czasowo także jako członek kierownictwa, do organizacji (tutaj: PKK), która w swojej zbrojnej walce z państwem (tutaj: Turcją) wielokrotnie stosowała metody terrorystyczne, ujętej w wykazie osób, grup i podmiotów znajdującym się w załączniku do Wspólnego stanowiska Rady w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu, a ponadto cudzoziemiec na eksponowanym stanowisku aktywnie popierał walkę zbrojną prowadzoną przez tę organizację?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: Czy wyłączenie z możliwości bycia uchodźcą na podstawie art. 12 ust. 2 lit. b) i c) dyrektywy 2004/83/WE wymaga, aby cudzoziemiec nadal stanowił zagrożenie?

               3)

               W przypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi przeczącej: Czy wyłączenie z możliwości bycia uchodźcą na podstawie art. 12 ust. 2 lit. b) i c) dyrektywy 2004/83/WE wymaga przeprowadzenia odnoszącego się do danego przypadku badania proporcjonalności?

               4)

               W przypadku udzielenia na pytanie trzecie odpowiedzi twierdzącej:

                           a)

                           Czy badając proporcjonalność należy wziąć pod uwagę, że cudzoziemiec jest chroniony przed wydaleniem na podstawie art. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. lub na podstawie przepisów krajowych?

                           b)

                           Czy wyłączenie jest nieproporcjonalne jedynie w pewnych szczególnych, wyjątkowych przypadkach?

               5)

               Czy jeżeli cudzoziemiec ma nadal prawo do azylu na podstawie krajowego prawa konstytucyjnego, pomimo istnienia podstawy wyłączenia przewidzianej przez art. 12 ust. 2 dyrektywy oraz pomimo odmowy przyznania statusu uchodźcy zgodnie z art. 14 ust. 3 dyrektywy, jest to zgodne z dyrektywą w rozumieniu art. 3 dyrektywy 2004/83/WE?

      (1)  Dz.U. L 304, s. 12


title: Sprawa C-1/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) z dnia 2 stycznia 2008 r. — Athesia Druck Srl przeciwko Ministero delle Finanze, Agenzia delle Entrate

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) z dnia 2 stycznia 2008 r. — Athesia Druck Srl przeciwko Ministero delle Finanze, Agenzia delle Entrate
   (Sprawa C-1/08)
   (2008/C 64/40)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte suprema di cassazione
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Athesia Druck Srl

      Strona pozwana: Ministero delle Finanze, Agenzia delle Entrate
   Pytania prejudycjalne
   W świetle art. 9 ust. 2 lit. e) Szóstej Dyrektywy Rady (1) z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, w jakim miejscu — dla celów podatku VAT — następuje świadczenie usługi reklamowej przez podmiot mający siedzibę na terytorium jednego z państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej na rzecz odbiorcy mającego siedzibę poza Wspólnotą, lecz mającego przedstawiciela podatkowego na terytorium państwa członkowskiego, a w szczególności czy miejscem tym jest miejsce odbioru przekazu reklamowego, miejsce siedziby spółki będącej przedstawicielem podatkowym we Włoszech spółki niewspólnotowej, miejsce siedziby spółki niewspólnotowej zamawiającej świadczenie usług reklamowych czy miejsce siedziby klienta spółki niewspólnotowej.

      (1)  Dz.U. L 145, str. 1.


title: Sprawa C-287/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 28 marca 2012 r. w sprawie T-123/09 Ryanair Ltd przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 7 czerwca 2012 r. przez Ryanair Ltd

text:
               6.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/11

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 28 marca 2012 r. w sprawie T-123/09 Ryanair Ltd przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 7 czerwca 2012 r. przez Ryanair Ltd
   (Sprawa C-287/12 P)
   2012/C 303/21
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Ryanair Ltd (przedstawiciele: E. Vahida, I.G. Metaxas-Maragkidis, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Włoska, Alitalia — Compagnia Aerea Italiana SpA

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 28 marca 2012 r., doręczonego wnoszącej odwołanie w dniu 29 marca 2012 r. w sprawie T-123/09 Ryanair Ltd przeciwko Komisji Europejskiej:

               —

               stwierdzenie zgodnie z art. 263 i 264 TFUE, że decyzja Komisji Europejskiej z dnia 12 listopada 2008 r. w sprawie pomocy państwa C26/2008 (pożyczka w wysokości 300 mln EUR dla Alitalia SpA) jest częściowo nieważna w zakresie, w jakim Komisja nie nakazuje odzyskania pomocy od następcy/następców Alitalia i przyznaje Włochom dodatkowy czas na wykonanie tej decyzji;

               —

               stwierdzenie zgodnie z art. 263 i 264 TFUE, że decyzja z dnia 12 listopada 2009 r. w sprawie pomocy państwa N510/2008 (sprzedaż aktywów Alitalia SpA) jest nieważna w całości,

               —

               obciążenie Komisji jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Ryanair;

         ewentualnie,

               —

               przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania; i

               —

               rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji w postępowaniu odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie twierdzi, że zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony z następujących powodów:

               W odniesieniu do decyzji Komisji z dnia 12 listopada 2008 r. w sprawie pomocy państwa N510/2008 (sprzedaż aktywów Alitalia SpA):

                           1)

                           naruszenie prawa i przepisów postępowania dotyczących dopuszczalności. Sąd odmówił uznania faktu zakwestionowania przez Ryanair istoty decyzji Komisji i zdefiniował na nowo przedmiot skargi jako działanie mające wyłącznie na celu ochronę jej praw proceduralnych;

                           2)

                           naruszenie art. 4 i 7 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1). Obowiązki i mechanizmy kontrolne dodane do środka, który został pierwotnie zgłoszony, stanowią zmiany i warunki takiego rodzaju, jakie towarzyszą decyzjom wydawanym na podstawie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 659/1999. Wnosząca odwołanie uważa, że Sąd naruszył prawo, kwalifikując błędnie obowiązki i mechanizmy kontrolne jako zobowiązania;

                           3)

                           naruszenie art. 10 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 wskutek odmówienia przez Sąd ukarania tego, że Komisja nie zbadała wszystkich istotnych cech charakterystycznych środków w ich kontekście;

                           4)

                           naruszenie art. 10 rozporządzenia (WE) nr 659/1999. Sąd uznał, że Komisja nie była zobowiązana zbadać innych opcji niż sprzedaż aktywów Alitalia, która została zgłoszona przez Włochy. Nie badając, czy inwestor prywatny wybrałby alternatywne rozwiązanie, Sąd naruszył prawo;

                           5)

                           inne błędy w zastosowaniu zasady inwestora działającego w warunkach gospodarki rynkowej;

                           6)

                           niezidentyfikowanie podmiotu zobowiązanego do zwrotu pomocy. Wnosząca odwołanie uważa, że Sąd naruszył prawo, ignorując ciągłość gospodarczą między Alitalia a CAI.

               W odniesieniu do decyzji Komisji z dnia 12 listopada 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 26/2008 (pożyczka w wysokości 300 mln EUR dla Alitalia SpA): brak uzasadnienia na poparcie stwierdzenia niedopuszczalności.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa C-677/13: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 1999/31/WE — Artykuł 6 lit. a), art. 8, art. 9 lit. a)-c), art. 11 ust. 1 i art. 12 — Dyrektywa 2008/98/WE — Artykuł 13, art. 23 i art. 36 ust. 1 — Zarzadzanie odpadami — Składowanie odpadów — Brak ważnego zezwolenia na utworzenie składowiska — Błędne funkcjonowanie składowiska)

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/15

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka
   (Sprawa C-677/13) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 1999/31/WE - Artykuł 6 lit. a), art. 8, art. 9 lit. a)-c), art. 11 ust. 1 i art. 12 - Dyrektywa 2008/98/WE - Artykuł 13, art. 23 i art. 36 ust. 1 - Zarzadzanie odpadami - Składowanie odpadów - Brak ważnego zezwolenia na utworzenie składowiska - Błędne funkcjonowanie składowiska))
   (2015/C 046/20)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Patakia i E. Sanfrutos Cano, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciel: E. Skandalou, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Jeśli chodzi o składowisko w Kiato:

                           —

                           nie podejmując środków koniecznych do tego, by zarządzanie odpadami na składowisku, o którym mowa, odbywało się bez narażania zdrowia ludzkiego na niebezpieczeństwo oraz bez szkody dla środowiska naturalnego, jak również środków koniecznych do zakazania porzucania, składowania lub niekontrolowanego zbytu odpadów ze wspomnianego składowiska, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 13 i art. 36 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy;

                           —

                           tolerując prowadzenie tego składowiska bez ważnego zezwolenia respektującego warunki i treść przewidziane do udzielenia takiego zezwolenia, i w konsekwencji tolerując sytuację, w której posiadacz odpadów lub podmiot zajmujący się składowiskiem nie są w stanie wykazać przed dostawą odpadów lub w momencie tej dostawy, że dane odpady mogą zostać przyjęte na składowisko zgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 8, art. 9 lit. a)-c) i art. 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów oraz art. 23 dyrektywy 2008/98, oraz

                           —

                           nie czuwając nad tym, by w fazie eksploatacji składowiska podmiot zajmujący się składowiskiem odpadów realizował program kontroli i nadzoru określony w załączniku III do dyrektywy 1999/31, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 12 lit. a) tej dyrektywy.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014.


title: Sprawy połączone T-208/11 i T-508/11: Wyrok Sądu z dnia 16 października 2014 r. – LTTE przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki restrykcyjne skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom mające na celu zwalczanie terroryzmu — Zamrożenie funduszy — Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 2580/2011 do konfliktów zbrojnych — Możliwość zakwalifikowania władz państwa trzeciego jako właściwej władzy w rozumieniu wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB — Uzasadnienie faktyczne decyzji o zamrożeniu funduszy — Odwołanie do aktów terrorystycznych — Konieczność istnienia decyzji właściwej władzy w rozumieniu wspólnego stanowiska 2001/931)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/28

         Wyrok Sądu z dnia 16 października 2014 r. – LTTE przeciwko Radzie
   (Sprawy połączone T-208/11 i T-508/11) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki restrykcyjne skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom mające na celu zwalczanie terroryzmu - Zamrożenie funduszy - Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 2580/2011 do konfliktów zbrojnych - Możliwość zakwalifikowania władz państwa trzeciego jako właściwej władzy w rozumieniu wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB - Uzasadnienie faktyczne decyzji o zamrożeniu funduszy - Odwołanie do aktów terrorystycznych - Konieczność istnienia decyzji właściwej władzy w rozumieniu wspólnego stanowiska 2001/931))
   2014/C 421/38
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tygrysy – Wyzwoliciele Tamilskiego Ilamu (LTTE) (Herning, Dania) (przedstawiciele: adwokaci V. Koppe, A.M. van Eik i T. Buruma)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: G. Étienne i E. Finnegan, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: w sprawie T-208/11 początkowo M. Bulterman, N. Noort i C. Schillemans, następnie, także w sprawie T-508/11, C. Wissels, M. Bulterman i J. Langer, pełnomocnicy); Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (interwenient wyłącznie w sprawie T-208/11) (przedstawiciele: początkowo S. Behzadi-Spencer, H. Walker i S. Brighouse, następnie S. Behzadi-Spencer, H. Walker i E. Jenkinson, pełnomocnicy, wspierani przez M. Graya, barrister) i Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Castillo de la Torre i S. Boelaert, następnie F. Castillo de la Torre i É. Cujo, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Początkowo, w sprawie T-208/11, żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 83/2011 z dnia 31 stycznia 2011 r. dotyczącego wdrożenia art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 610/2010 (Dz.U. L 28, s. 14) oraz, w sprawie T-508/11, żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 687/2011 z dnia 18 lipca 2011 r. dotyczącego wdrożenia art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzeń wykonawczych (UE) nr 610/2010 oraz (UE) nr 83/2011 (Dz.U. L 188, s. 2s. 2) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Stwierdzona zostaje nieważność rozporządzeń wykonawczych Rady (UE): nr 83/2011 z dnia 31 stycznia 2011 r., nr 687/2011 z dnia 18 lipca 2011 r., nr 1375/2011 z dnia 22 grudnia 2011 r., nr 542/2012 z dnia 25 czerwca 2012 r., nr 1169/2012 z dnia 10 grudnia 2012 r., nr 714/2013 z dnia 25 lipca 2013 r., nr 125/2014 z dnia 10 lutego 2014 r. i nr 790/2014 z dnia 22 lipca 2014 r. dotyczących wdrożenia art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzeń wykonawczych (UE) nr 610/2010, nr 83/2011, nr 687/2011, nr 1375/2011, nr 542/2012, nr 1169/2012, nr 714/2013 i nr 125/2014 w zakresie, w jakim akty te dotyczą Tygrysów – Wyzwolicieli Tamilskiego Ilamu (LTTE).

               2)

               Skutki rozporządzenia wykonawczego nr 790/2014 zostają utrzymane w mocy przez okres trzech miesięcy liczony od daty ogłoszenia niniejszego wyroku.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez LTTE.

               4)

               Komisja Europejska, Królestwo Niderlandów oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 179 z 18.6.2011.


title: Sprawa C-279/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 3 marca 2016 r. w sprawie T-675/14, Hiszpania/Komisja, wniesione w dniu 19 maja 2016 r. przez Królestwo Hiszpanii

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/18

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 3 marca 2016 r. w sprawie T-675/14, Hiszpania/Komisja, wniesione w dniu 19 maja 2016 r. przez Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-279/16 P)
   (2016/C 279/25)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M.J. García-Valdecasas Dorrego, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska i Republika Łotewska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uwzględnienie niniejszego odwołania i uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej.

               —

               Stwierdzenie w nowym orzeczeniu, które wyda Trybunał, nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2014/458/UE z dnia 9 lipca 2014 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1) w zakresie, w jakim dotyczy ona wydatków poniesionych przez Królestwo Hiszpanii w kwocie 2 713 208,07 EUR.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

                  Naruszenie prawa, oparte na braku uzasadnienia zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim Sąd był zobowiązany do orzekania w przedmiocie braku uzasadnienia decyzji Komisji, ponieważ zarzut ten był sformułowany w sposób wystarczająco jasny i precyzyjny w celu umożliwienia zajęcia stanowiska przez Sąd.

               2.

                  Naruszenie prawa dotyczące zakresu obowiązku uzasadnienia, ponieważ podstawy, na których opiera się Sąd, nie są zgodne z wymogiem jasności i precyzji, jaki powinien cechować uzasadnienie decyzji Komisji w celu spełnienia wymogów art. 296 TFUE. Uzasadnienie decyzji nie było jednoznaczne ani jasne, skutkiem czego naruszone zostało prawo do obrony tego państwa członkowskiego.

               3.

                  Oczywiste przeinaczenie okoliczności faktycznych w zakresie, w jakim Sąd oczywiście przeinaczył okoliczności faktyczne stwierdzając w pkt 55 zaskarżonego wyroku, że „Królestwo Hiszpanii nie wykazało, iż niektóre gospodarstwa nie podlegały żadnemu z obowiązków, w odniesieniu do których stwierdzono nieprawidłowości”. Po pierwsze, twierdzenie to jest niezgodne z charakterem systemu wzajemnej zgodności, gdyż w tym zakresie tylko określone gospodarstwa, a mianowicie gospodarstwa podlegające szczególnym wymogom, w odniesieniu do których stwierdzono nieprawidłowości, mogą stwarzać ryzyko. Po drugie, Królestwo Hiszpanii przedstawiło Komisji szczegółowe informacje wykazujące, że określone gospodarstwa nie podlegały szczególnym wymogom.

               4.

                  Naruszenie prawa w zakresie wykładni art. 31 ust. 2 rozporządzenia nr 1290/2005 i w odniesieniu do zasady proporcjonalności co się tyczy zastosowania korekty ryczałtowej i odrzucenia korekty zaproponowanej przez Królestwo Hiszpanii.

                           4.1

                           Naruszenie prawa w zakresie wykładni art. 31 ust. 2 ze względu na to, że przepis ten wprowadza wymóg uwzględnienia poniesionej straty finansowej jako kluczowego elementu. Zważywszy na to, że ocena tej straty została dokonana precyzyjnie przez Królestwo Hiszpanii, nie było możliwe uwzględnienie ryczałtowej korekty finansowej, która znajduje zastosowanie, tylko w sytuacji gdy niemożliwe jest skorzystanie z innej, właściwszej metody.

                           4.2

                           Naruszenie prawa dotyczące kontroli sądowej zasady proporcjonalności ze względu na to, że metoda wykorzystana przez Komisję doprowadziła do korekty ryczałtowej wyższej o 530 % niż obliczenie przedstawione przez Królestwo Hiszpanii. Obliczenie przedstawione przez Królestwo Hiszpanii uwzględniało rzeczywiste dane dotyczące sankcji nałożonych w kolejnych latach, w których naprawiono niedociągnięcia dotyczące wzajemnej zgodności. Kwota wynikająca z korekty ryczałtowej jest całkowicie nieproporcjonalna i agencje płatnicze nie powinny pokrywać zawyżonych korekt.

               5.

                  Naruszenie prawa w zakresie wykładni art. 31 ust. 2 rozporządzenia nr 1290/2005 i w odniesieniu do zasady proporcjonalności w zakresie, w jakim Sąd uznał, że możliwa jest kumulacja ryczałtowej korekty finansowej i jednorazowej korekty finansowej w odniesieniu do tej samej linii budżetowej w roku 2008. Z jednej strony zgodnie z dokumentem AGRI-2005–64043-ES korekty nie powinny być stosowane do kwot, które były już przedmiotem korekt z tych samych powodów; z drugiej strony orzecznictwo Trybunału dopuszcza kumulację, tylko w sytuacji gdy ryzyko ponoszone przez Fundusz nie może zostać jedynie objęte korektami analitycznymi; a wreszcie otrzymany wynik jest nieproporcjonalny i nieuzasadniony, ponieważ, gdyby zastosowano tylko ryczałtową korektę finansową, kwota, jaką należy odjąć byłaby niższa niż kwota wynikająca ze zsumowania obydwu korekt finansowych.

      (1)  Dz.U. L 2015, s. 62.


title: Sprawa C-547/12 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 7 listopada 2013 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — EFOGR — Sekcja Gwarancji — Rozliczanie rachunków agencji płatniczych niektórych państw członkowskich w zakresie wydatków finansowanych przez Fundusz — Kwoty podlegające zwrotowi przez Republikę Grecką w związku z nieodzyskaniem w przewidzianych terminach — Przeinaczenie dowodów)

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/15

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 7 listopada 2013 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-547/12 P) (1)

   (Odwołanie - EFOGR - Sekcja Gwarancji - Rozliczanie rachunków agencji płatniczych niektórych państw członkowskich w zakresie wydatków finansowanych przez Fundusz - Kwoty podlegające zwrotowi przez Republikę Grecką w związku z nieodzyskaniem w przewidzianych terminach - Przeinaczenie dowodów)
   2014/C 9/22
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias i S. Papaïoannou, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Tserepa-Lacombe i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) z dnia 10 października 2012 r. w sprawie T-158/09 Grecja przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił częściowo skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 810 wersja ostateczna z dnia 13 lutego 2009 r. dotyczącej konsekwencji finansowych, które należy wyciągnąć w ramach rozliczenia wydatków finansowanych z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), w niektórych przypadkach nieprawidłowości, jakich dopuściły się podmioty gospodarcze.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa F-7/08: Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2008 r. — Schönberger przeciwko Parlamentowi

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/69

         Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2008 r. — Schönberger przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-7/08)
   (2008/C 64/114)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Peter Schönberger (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: O. Mader, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu o nieprzyznaniu skarżącemu w ramach oceny za rok 2003 trzeciego punktu za zasługi.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanego z dnia 15 stycznia 2007 r. o nieprzyznaniu skarżącemu w ramach oceny za rok 2003 trzeciego punktu za zasługi i stwierdzenie nieważności decyzji pozwanego z dnia 16 października 2007 r. oddalającej zażalenie skarżącego na decyzję z dnia 15 stycznia 2007 r.;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.


title: Sprawa C-565/14 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 13 września 2016 r. – Romonta GmbH/Komisja Europejska (Odwołanie – Środowisko naturalne – Dyrektywa 2003/87/WE – Artykuł 10 bis – System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych – Przejściowe zasady dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji od roku 2013 – Decyzja 2011/278/UE – Krajowe środki wykonawcze przedłożone przez Republikę Federalną Niemiec – Odmowa wpisania pewnych instalacji na listę instalacji, względem których przysługują bezpłatne uprawnienia do emisji – Przepisy dotyczące wypadków przedstawiających „nadmierne trudności” – Uprawnienia wykonawcze Komisji)

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/7

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 13 września 2016 r. – Romonta GmbH/Komisja Europejska
      (Sprawa C-565/14 P) (1)

      ((Odwołanie - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2003/87/WE - Artykuł 10 bis - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Przejściowe zasady dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji od roku 2013 - Decyzja 2011/278/UE - Krajowe środki wykonawcze przedłożone przez Republikę Federalną Niemiec - Odmowa wpisania pewnych instalacji na listę instalacji, względem których przysługują bezpłatne uprawnienia do emisji - Przepisy dotyczące wypadków przedstawiających „nadmierne trudności” - Uprawnienia wykonawcze Komisji))
      (2016/C 454/15)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Romonta GmbH (przedstawiciele: I. Zenke i M.-Y. Vollmer, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. White, C. Hermes i K. Herrmann, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Romonta GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 46 z 9.2.2015.


title: Sprawa T-462/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 grudnia 2008 r. — JTEKT przeciwko OHIM (IFS) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego IFS — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru opisowego — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/26

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 grudnia 2008 r. — JTEKT przeciwko OHIM (IFS)
   (Sprawa T-462/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego IFS - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru opisowego - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2009/C 32/47)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: JTEKT Corp., dawniej Toyoda Koki Kabushiki Kaisha (Aichi-ken, Japonia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci J. Wachinger i M. Zöbisch, następnie adwokaci M. De Zorti, M. Koch i T. Grimm)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 września 2005 r. (sprawa R 1157/2004-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego IFS jako wspólnotowego znaku towarowego
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 14 września 2005 r. (sprawa R 1157/2004-1).

               2)

               OHIM pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez JTEKT Corp.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.3.2006.


title: Sprawa C-428/04: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  6 kwietnia 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 89/391/EWG — Środki w celu poprawy bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników w miejscu pracy — Brak powiadomienia o transpozycji — Niewłaściwa lub niepełna transpozycja — Artykuł 2 ust. 1, art. 7 ust. 3, art. 8 ust. 2, art. 11 ust. 2 lit. c) i d), art. 13 ust. 2 lit. b) oraz art. 18)

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/13

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 kwietnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-428/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 89/391/EWG - Środki w celu poprawy bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników w miejscu pracy - Brak powiadomienia o transpozycji - Niewłaściwa lub niepełna transpozycja - Artykuł 2 ust. 1, art. 7 ust. 3, art. 8 ust. 2, art. 11 ust. 2 lit. c) i d), art. 13 ust. 2 lit. b) oraz art. 18)
   (2006/C 143/24)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: N. Yerrell i H. Kreppel, pełnomocnicy]

      Strona pozwana: Republika Austrii [przedstawiciel: C. Pesendorfer, pełnomocnik]
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Niepełna i niewłaściwa transpozycja dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i [ochrony] zdrowia pracowników w miejscu pracy (Dz.U. L 183, str. 1)
   Sentencja

               1)

               Nie uchwalając w wyznaczonym terminie ustawy-regulamin nauczycieli landów (Landeslehrer-Dienstrechtsgesetz) wbrew wymogom art. 18 ust. 1 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i [ochrony] zdrowia pracowników w miejscu pracy oraz nie dokonując transpozycji lub dokonując jedynie niepełnej transpozycji art. 2 ust. 1 w odniesieniu do nauczycieli nauczania obowiązkowego w Tyrolu, art. 7 ust. 3, art. 8 ust. 2, art. 11 ust. 2 lit. c) i d) oraz art. 13 ust. 2 lit. b) tej dyrektywy, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy przepisów tej dyrektywy.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Austrii poniesie własne koszty oraz pięć szóstych kosztów Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 314 z 18.12.2004 r.


title: Sprawa C-536/09: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 16 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upravno sodišče Republike Slovenije) — Marija Omejc przeciwko Republice Słowenii (Wspólna polityka rolna — Systemy pomocy wspólnotowej — Zintegrowany system zarządzania i kontroli — Rozporządzenie (WE) nr 796/2004 — Uniemożliwianie przeprowadzenia kontroli na miejscu — Pojęcie — Rolnik niezamieszkujący w gospodarstwie — Przedstawiciel rolnika — Pojęcie)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/7

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 16 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upravno sodišče Republike Slovenije) — Marija Omejc przeciwko Republice Słowenii
   (Sprawa C-536/09) (1)

   (Wspólna polityka rolna - Systemy pomocy wspólnotowej - Zintegrowany system zarządzania i kontroli - Rozporządzenie (WE) nr 796/2004 - Uniemożliwianie przeprowadzenia kontroli na miejscu - Pojęcie - Rolnik niezamieszkujący w gospodarstwie - Przedstawiciel rolnika - Pojęcie)
   2011/C 232/11
   Język postępowania: słoweński

      Sąd krajowy

   Upravno sodišče Republike Slovenije

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Marija Omejc

      Strona pozwana: Republika Słowenii

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Upravno sodišče Republike Slovenije — Wykładnia art. 23 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U. L 141, s. 18) — Pojęcie uniemożliwiania przeprowadzenia kontroli na miejscu — Pojęcie przedstawiciela rolnika, kiedy rolnik nie zamieszkuje w gospodarstwie

      Sentencja

               1)

               Wyrażenie „uniemożliwia przeprowadzenie kontroli na miejscu”, zawarte w art. 23 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników, stanowi autonomiczne pojęcie prawa Unii, które podlega jednolitej wykładni we wszystkich państwach członkowskich w ten sposób, że obok zachowań umyślnych obejmuje ono każde działanie lub zaniechanie działania wynikające z niedbalstwa rolnika lub jego przedstawiciela, które w konsekwencji uniemożliwiło przeprowadzenie pełnej kontroli na miejscu, jeżeli ten rolnik lub jego przedstawiciel nie przyjął wszelkich środków, których można racjonalnie oczekiwać z jego strony dla zapewnienia przeprowadzenia w pełni tej kontroli.

               2)

               Odrzucenie wniosków o przyznanie pomocy, których kontrola dotyczy, na podstawie art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 796/2004 nie zależy od tego, czy rolnik lub jego przedstawiciel został powiadomiony w odpowiedni sposób o tej części kontroli na miejscu, która wymaga jego udziału.

               3)

               Pojęcie „przedstawiciel”, zawarte w art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 796/2004, stanowi autonomiczne pojęcie prawa Unii, które należy interpretować w sposób jednolity we wszystkich państwach członkowskich w ten sposób, że obejmuje ono podczas kontroli na miejscu każdą pełnoletnią osobę posiadającą zdolność do czynności prawnych, która zamieszkuje w gospodarstwie rolnym i której przynajmniej częściowo powierzony został zarząd tym gospodarstwem, pod warunkiem że rolnik wyraźnie wyraził wolę powierzenia jej swojej reprezentacji i w konsekwencji zobowiązał się ponieść odpowiedzialność za wszelkie działania i zaniechania tej osoby.

               4)

               Artykuł 23 ust. 2 rozporządzenia nr 796/2004 należy interpretować w ten sposób, że rolnik, który nie zamieszkuje w gospodarstwie rolnym, za które jest odpowiedzialny, nie jest zobowiązany do wyznaczenia przedstawiciela, który co do zasady będzie w każdej chwili osiągalny w tym gospodarstwie.

      (1)  Dz.U. C 63 z 13.3.2010.


title: Sprawa T-263/16: Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2016 r. – Magnetrol International/Komisja

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/32

         Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2016 r. – Magnetrol International/Komisja
   (Sprawa T-263/16)
   (2016/C 279/46)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Magnetrol International (Zele, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci H. Gilliams i J. Bocken)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie zastosowanego przez Królestwo Belgii systemu pomocy państwa dotyczącego zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN);

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2–4 decyzji;

               —

               w każdym razie stwierdzenie nieważności art. 2–4 tej decyzji w zakresie, w jakim przepisy te a) nakazują odzyskanie pomocy od podmiotów innych niż adresaci „decyzji o zwolnieniu z opodatkowania nadmiernych zysków” określonej w zaskarżonej decyzji oraz b) nakazują odzyskanie kwoty równej zwolnieniu podatkowemu beneficjentów, nie pozostawiając Belgii możliwości uwzględnienia dokonanej przez inne organy podatkowe korekty finansowej w górę;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy oczywistego błędu w ocenie, przekroczenia uprawnień oraz braku uzasadnienia w zakresie w jakim decyzja Komisji z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie zastosowanego przez Królestwo Belgii systemu pomocy państwa dotyczącego zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) stwierdza istnienie pomocy państwa.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 107 TFUE oraz obowiązku uzasadnienia, jak również oczywistego błędu w ocenie w zakresie w jakim zaskarżona decyzja kwalifikuje rzekomy system pomocy jako środek selektywny.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 107 TFUE oraz obowiązku uzasadnienia, jak również oczywistego błędu w ocenie w zakresie w jakim zaskarżona decyzja potwierdza, że ten rzekomy system pomocy jest źródłem korzyści.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia art. 107 TFUE, naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, oczywistego błędu w ocenie, przekroczenia uprawnień oraz naruszenia obowiązku uzasadnienia w zakresie w jakim zaskarżona decyzji nakazuje Belgii odzyskanie pomocy.


title: Sprawa C-89/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 12 grudnia 2007 r. w sprawach połączonych T-50/06, T-56/06, T-60/06, T-62/06 i T-69/06 Irlandia i inni przeciwko Komisji, wniesione w dniu 27 lutego 2008 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/12

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 12 grudnia 2007 r. w sprawach połączonych T-50/06, T-56/06, T-60/06, T-62/06 i T-69/06 Irlandia i inni przeciwko Komisji, wniesione w dniu 27 lutego 2008 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-89/08 P)
   (2008/C 116/22)
   Języki postępowania: francuski, angielski i włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Di Bucci i N. Khan, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Irlandia, Republika Francuska, Republika Włoska, Eurallumina SpA, Aughinish Alumina Ltd
   Żądania

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba w składzie powiększonym) z dnia 12 grudnia 2007 r., doręczonego Komisji w dniu 17 grudnia 2007 r., w sprawach połączonych T-50/06, T-56/06, T-60/06, T-62/06 i T-69/06 Irlandia i in. przeciwko Komisji;

               —

               przekazanie spraw Sądowi do ponownego rozpoznania;

               —

               orzeczenie, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania za dwie instancje nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie na poparcie swoich żądań podnosi sześć zarzutów opartych, po pierwsze, na braku właściwości Sądu i naruszeniach procedury wpływających niekorzystnie na interesy Komisji (dwa pierwsze zarzuty) oraz, po drugie, na naruszeniu prawa wspólnotowego w dziedzinie pomocy państwa (zarzuty od trzeciego do szóstego).
   W ramach pierwszego zarzutu, który składa się z dwóch części, wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi naruszenie zasady dyspozycyjności i orzeczenie ultra petita, gdyż w pierwszej instancji żadna ze skarżących nie podnosiła zarzutu opartego na naruszeniu art. 1 lit. b) pkt v) rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [88 WE] (1). Ponadto zarzut podniesiony z urzędu przez Sąd nie był zarzutem opartym na braku uzasadnienia, który może być odniesiony z urzędu, lecz zarzutem co do istoty sprawy, który nie znajdował oparcia w materiale dowodowym znajdującym się w aktach.
   W ramach drugiego zarzutu wnosząca odwołanie powołuje się na naruszenie przez Sąd ogólnych zasad kontradyktoryjności i poszanowania prawa do obrony, jako że Sąd z urzędu podniósł zarzut, który nigdy nie był rozważany, czy nawet zgłaszany w toku postępowania w pierwszej instancji.
   W ramach trzeciego zarzutu, który dzieli się na trzy części, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył art. 230 i 253 WE w związku z art. 88 WE i zasadami dotyczącymi przebiegu postępowania w sprawi pomocy państwa.
   W tym zakresie wnosząca odwołanie podnosi po pierwsze, że uznanie spornych środków za „nową” pomoc nie może być już kwestionowane w skardze na końcową decyzję Komisji, ponieważ państwa członkowskie i inne zainteresowane strony mogły w tym zakresie zaskarżyć decyzję o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego. Skoro ta ostatnia decyzja nie została zaskarżona, to stała się ostateczna, a zatem końcowa decyzja stanowiła w tej kwestii akt jedynie potwierdzający, niepodlegający zaskarżeniu.
   Wnosząca odwołanie twierdzi po drugie, że legalność aktu musi być oceniana w świetle okoliczności faktycznych i prawnych istniejących w dniu, w którym akt ten został wydany. Tymczasem w niniejszej sprawie żaden dokument znajdujący się w aktach nie pozwala na przyjęcie, że sporne środki krajowe nie stanowiły pomocy w chwili, gdy zostały one wprowadzone.
   Po trzecie wnosząca odwołanie twierdzi wreszcie, że w każdym razie to nie Komisja, lecz państwa członkowskie i ewentualnie zainteresowane strony trzecie zobowiązane są do przedstawienia dowodu, że dana pomoc jest pomocą istniejącą. W razie braku tego rodzaju dowodu Komisji nie jest zobowiązana do przedstawienia uzasadnienia w tym zakresie.
   W ramach czwartego zarzuty skarżąca podnosi naruszenie art. 253 WE w związku z art. 87 ust. 1 WE i art. 88 ust. 1 WE w zakresie, w jakim Sąd stwierdził brak uzasadnienia w odniesieniu do zastosowania art. 1 lit. b) pkt v) rozporządzenia nr 659/1999, podczas gdy przepis ten może stosować się tylko do środków, które nie stanowią pomocy w chwili ich wprowadzenia w życie, a Komisja w decyzji zaskarżonej w pierwszej instancji wykazała, że sporne środki zawsze stanowiły pomoc, od czasu, gdy zostały wprowadzone. Ponadto żadna ze stron nie wykazała zmian na wspólnym rynku, ze względu na które środki niestanowiące pomocy w chwili ich wprowadzenia w życie stały się pomocą później.
   W ramach szóstego zarzutu wnosząca odwołanie powołuje się na naruszenie tych zasad oraz art. 1 lit. b) pkt v) rozporządzenia nr 659/199 w zakresie, w jakim Sąd nałożył na Komisję obowiązek szczególnego uzasadnienia odnoszącego się do stosowania tego przepisu ze względu na oświadczenia dokonane przez Radę i Komisję. Tymczasem wnosząca odwołanie wykazała w sposób jednoznaczny, że na mocy utrwalonego orzecznictwa Trybunału oświadczenia takie nie mogą mieć żadnego znaczenia przy badaniu krajowych środków pod względem wspólnotowych zasad pomocy państwa, ponieważ pojęcia pomocy i pomocy istniejącej mają charakter ściśle obiektywny
   W ramach szóstego zarzutu skarżąca twierdzi wreszcie, że Sąd naruszył art. 88 ust. 1 i 2 oraz art. 253 WE oraz art. 4 ust. 4 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999, w zakresie, w jakim stwierdził nieważność decyzji Komisji w całości, włączając w to część decyzji dotyczącą przedłużenia formalnego postępowania wyjaśniającego na okres po dniu 31 grudnia 2003 r. Tymczasem Sąd w żaden sposób nie wyjaśnił, w jaki sposób rzekomy brak uzasadnienia dotyczący stosowania art. 1 lit. b) pkt v) rozporządzenia nr 659/1999 mógł wpłynąć na ważność tej części decyzji. Sąd ponadto naruszył zasadę, zgodnie z którą jeżeli państwo członkowskie nie dostarcza żadnego dowodu uzasadniające przyjęcie, iż sporne środki stanowią pomoc istniejącą, Komisja musi traktować te środki jako nową pomoc, w ramach procedury przewidzianej w art. 88 ust. 2 i 3 WE.

      (1)  Dz.U. L 83, s. 1.


title: Sprawa T-383/14: Postanowienie Sądu z dnia 1 grudnia 2016 r. – Europower SpA/Komisja (Zamówienia publiczne na roboty budowlane — Postępowanie przetargowe — Budowa instalacji trójgeneracyjnej z turbiną gazową i związana z tym konserwacja — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Cofnięcie zaskarżonego aktu — Umorzenie postępowania)

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/33

         Postanowienie Sądu z dnia 1 grudnia 2016 r. – Europower SpA/Komisja
   (Sprawa T-383/14) (1)

   ((Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Postępowanie przetargowe - Budowa instalacji trójgeneracyjnej z turbiną gazową i związana z tym konserwacja - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Cofnięcie zaskarżonego aktu - Umorzenie postępowania))
   (2017/C 022/45)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Europower SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: G. Cocco i L. Salomoni, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo L. Cappelletti, F. Moro i L. Di Paolo, a następnie L. Di Paolo i F. Moro, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: CPL Concordia Soc. coop. (Concordia Sulla Secchia, Włochy) (przedstawiciel: A. Penta, adwokat)

      Przedmiot

   Po pierwsze, wniosek oparty na art. 263 TFUE, zmierzający do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 3 kwietnia 2014 r., odrzucającej ofertę złożoną przez skarżącą w ramach przetargu JRC IPR 2013 C04 0031 OC dotyczącego budowy instalacji trójgeneracyjnej z turbiną gazową oraz jej konserwacji w instytucie Wspólnego Centrum Badawczego (WCB) w Isprze (Włochy), decyzji Komisji udzielającej zamówienia CPL Concordii, wszystkich innych związanych z tym aktów, wcześniejszych lub późniejszych, włączając w to ewentualną decyzję Komisji zatwierdzającą umowę oraz samą umowę, a także decyzję Komisji oddalającą wniosek o dostęp do dokumentów postępowania przetargowego, oraz po drugie, wniosek oparty na art. 268 TFUE, zmierzający do uzyskania naprawienia szkody rzekomo poniesionej przez skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Żądania CPL Concordia Soc. Coop. zmierzające do oddalenia wniosku o umorzenie postępowania zostają odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Europower SpA, w tym koszty związane z postępowaniem w sprawie środka tymczasowego.

               4)

               CPL Concordia ponosi koszty własne związane z niniejszym postępowaniem oraz z postępowaniem w sprawie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 235 z 21.7.2014.


title: Sprawa C-41/08: Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/17

         Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-41/08)
   (2008/C 92/32)
   Język postępowania: czeski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. van Beek i P. Ondrůšek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska
   Żądania

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając (wszelkich) przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 86/378/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w systemach zabezpieczenia społecznego pracowników (1), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o tych przepisach, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 12 tej dyrektywy oraz art. 54 aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej,

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając (wszelkich) przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 96/97/WE z dnia 20 grudnia 1996 r. zmieniającej dyrektywę 86/378/EWG w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w systemach zabezpieczenia społecznego pracowników (2), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o tych przepisach, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 3 tej dyrektywy oraz art. 54 aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej,

               —

               obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy do krajowego porządku prawnego upłynął w dniu 30 kwietnia 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 225, str. 40.

      (2)  Dz.U. L 46 z 17.2.1997, str. 20.


title: Sprawa T-364/06: Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2006 r. — Xinhui Alida Polythene przeciwko Radzie

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/28

         Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2006 r. — Xinhui Alida Polythene przeciwko Radzie
   (Sprawa T-364/06)
   (2007/C 20/43)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Xinhui Alida Polythene Ltd (Xinhui, Chiny) (reprezentowana przez: C. Munro, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, na podstawie art. 230 WE, nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1425/2006 z dnia 25 września 2006 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych worków i toreb plastikowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajlandii oraz kończącego postępowanie dotyczące przywozu niektórych worków i toreb plastikowych pochodzących z Malezji;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1425/2006 z dnia 25 września 2006 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych worków i toreb plastikowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajlandii oraz kończącego postępowanie dotyczące przywozu niektórych worków i toreb plastikowych pochodzących z Malezji (1).
   Skarżąca twierdzi, że Rada naruszyła istotne wymogi proceduralne oraz nadużyła władzy przyjmując sporne rozporządzenie bez należytego uwzględnienia prowadzonych przez Komisję związanych z tym postępowań.
   Zdaniem skarżącej Komisja i) nie zbadała we właściwy sposób legitymacji składających skargę i/lub nie dokonała własnej oceny ich legitymacji, ii) uznała za nieważną informację i/lub nie uwzględniła dostępnej informacji, iii) dokonała błędnej oceny szkody poniesionej przez zainteresowany przemysł wspólnotowy, iv) nie dowiodła występowania wspólnotowego interesu w nałożeniu ceł przywozowych oraz v) naruszyła przysługujące skarżącej prawo do obrony.
   Skarżąca podnosi, że stanowi to nadużycie władzy.

      (1)  Dz.U. 2006 L 270, str. 4.


title: Sprawa T-490/15: Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2015 r. – SGP Rechtsanwälte/OHIM – Verlag Friedrich Oetinger (tolino)

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/44

         Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2015 r. – SGP Rechtsanwälte/OHIM – Verlag Friedrich Oetinger (tolino)
   (Sprawa T-490/15)
   (2015/C 337/49)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: SGP Rechtsanwälte Hero, Langbein, Zwecker PartGmbB (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwältin K. Köklü)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Verlag Friedrich Oetinger GmbH (Hamburg, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „tolino” – zgłoszenie nr 11 651 288

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11.06.2015 r. w sprawie R 2042/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art.8 ust.1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-571/14: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Holland – Niderlandy) – Timberland Europe BV/Inspecteur van de Belastingdienst, kantoor Rotterdam Rijnmond

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/23

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Holland – Niderlandy) – Timberland Europe BV/Inspecteur van de Belastingdienst, kantoor Rotterdam Rijnmond
   (Sprawa C-571/14) (1)

   (2016/C 279/31)
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 73 z 2.3.2015.


title: Sprawa T-88/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lutego 2007 r. — Quelle przeciwko OHIM — Nars Cosmetics (NARS) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego NARS — Wcześniejsze krajowe graficzne znaki towarowe zawierające element słowny MARS — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/36

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lutego 2007 r. — Quelle przeciwko OHIM — Nars Cosmetics (NARS)
   (Sprawa T-88/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego NARS - Wcześniejsze krajowe graficzne znaki towarowe zawierające element słowny MARS - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2007/C 82/80)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Quelle AG (Fürth, Niemcy) (przedstawiciel: H. Linder, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: S. Laitinen i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, występująca przed Sądem w charakterze interwenienta: Nars Cosmetics Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: M. de Justo Bailey, adwokat)
   Przedmiot
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 grudnia 2004 r. (sprawa R 379/2004-2) wydanej w postępowaniu w sprawie sprzeciwu pomiędzy Quelle AG i Nars Cosmetics, Inc.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 155 z 25.6.2005.


title: Sprawa C-323/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 5 lipca 2010 r. — Gebr. Stolle GmbH & Co. KG przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 5 lipca 2010 r. — Gebr. Stolle GmbH & Co. KG przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-323/10)
   ()
   2010/C 274/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Hamburg.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gebr. Stolle GmbH & Co. KG.

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy tusza z podpozycji 0207 12 90 (1) musi być całkowicie (bez pozostałości) wypatroszona tak, że niekorzystne jest dla celów klasyfikacji taryfowej, jeśli tusza po procesie maszynowego patroszenia nadal nie jest pozbawiona na przykład części jelit albo tchawicy?

      (1)  Dz. U. L 338 z 30.12.1999, s. 1.


title: Sprawa C-581/15: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 20 czerwca 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Czeska

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/20

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 20 czerwca 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Czeska
   (Sprawa C-581/15) (1)

   (2016/C 326/35)
   Język postępowania: czeski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016.


title: Sprawa T-268/13: Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2013 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/44

         Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2013 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-268/13)
   2013/C 207/75
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: S. Fiorentino, avvocato dello Stato, G. Palmieri, pełnomocnik))

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji nr C(2013) 1264 wersja ostateczna z dnia 7 marca 2013 r., notyfikowanej w dniu 11 marca ze względów przedstawionych w trzech zarzutach skargi.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze rząd włoski zaskarża decyzję Komisji Europejskiej nr C(2013) 1264 wersja ostateczna z dnia 7 marca 2013 r. notyfikowaną w dniu 11 marca, w której to, w wykonaniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 17 listopada 2011 r. w sprawie C-469/09, Komisja nakazała Republice Włoskiej zapłatę kwoty 16 533 000 EUR tytułem okresowej kary pieniężnej za zwłokę.
   W rzeczonym wyroku Trybunał między innymi zasądził zapłatę przez Republikę Włoską na rzecz Komisji Europejskiej na rachunek „Środki własne Unii Europejskiej” okresowej kary pieniężnej w wysokości odpowiadającej ilorazowi kwoty podstawowej wynoszącej 30 mln EUR i odsetka bezprawnie przyznanej i niezgodnej ze wspólnym rynkiem pomocy, obliczanego w stosunku do całej kwoty nieodzyskanej w dniu ogłoszenia wyroku, za każde pół roku zwłoki we wdrażaniu środków koniecznych dla zastosowania się do wyroku z dnia 1 kwietnia 2004 r. w sprawie C-99/02 Komisja przeciwko Włochom.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 260 ust. 1 i art. 260 ust 3 akapit drugi TFUE: naruszenie wyroku podlegającego wykonaniu (wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 17 listopada 2011 r. w sprawie C-496/09 Komisja przeciwko Włochom) w skutek błędnej interpretacji punktu tego wyroku, w którym dla celów obliczenia okresowej kary pieniężnej przyjęto jako termin odniesienia „nieodzyskaną kwotę w dniu ogłoszenia niniejszego wyroku”.

                           —

                           Rząd włoski twierdzi, że ów punkt wyroku podlegającego wykonaniu należy interpretować w ten sposób, iż znaczenie ma nie tyle data wydania wyroku, co data zakończenia w postępowaniu etapu pozyskiwania dowodów, czyli chwila, w której w postepowaniu wystąpiła sytuacja faktyczna, na której podstawie Trybunał rozstrzygnął spór. Rząd włoski uważa bowiem, że dla celów zmniejszenia okresowej kary pieniężnej za półroczną zwłokę, należy uwzględnić działania w zakresie odzyskiwania pomocy jakie podjął on w toku postępowania, lecz po zakończeniu postępowania dowodowego.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 260 ust. 1 i art. 260 ust. 3 akapit drugi TFUE: naruszenie wyroku podlegającego wykonaniu w skutek błędnej interpretacji punktu tego wyroku, który przewiduje, iż dla celów obliczania okresowej kary pieniężnej należnej za każde pół roku nie należy uwzględniać kwot dotyczących pomocy „której odzyskanie jeszcze nie nastąpiło lub nie zostało udowodnione na koniec omawianego okresu”.
               Rząd włoski twierdzi, że ów punkt wyroku podlegającego wykonaniu należy interpretować w ten sposób, iż dla celów wyżej wspomnianej oceny znaczenie ma powstanie dokumentu dowodowego w danym półroczu a nie okoliczność, iż Komisja została powiadomiona o takim dokumencie przed zakończeniem tegoż półrocza. Rząd włoski uważa bowiem, iż przeciwna interpretacja Komisji Europejskiej — wedle której na Republice Włoskiej spoczywa ciężar przedstawienia dowodów w celu obliczenia okresowej kary pieniężnej za półrocze do ostatniego dnia danego półrocza, co powoduje wykluczenie z obliczeń kwot o których odzyskaniu powiadomiono Komisję dopiero później, mimo że nastąpiło ono w takim okresie — jest sprzeczna z zasadą lojalnej współpracy i nie jest uzasadniona celem nałożonego przez Trybunał wymogu prowadząc w rzeczywistości do niedopuszczalnego skrócenia czasu jakim dysponują władze włoskie na spełnienie tegoż wymogu i zmniejszenie w ten sposób kwoty okresowej kary pieniężnej za pół roku.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 260 ust. 1 i art. 260 ust. 3 akapit drugi TFUE: naruszenie wyroku podlegającego wykonaniu w odniesieniu do wierzytelności przysługujących w stosunku do przedsiębiorstw, które zawarły „układ z wierzycielami” lub objętych „zarządem sądowym”
               Decyzja nie przewiduje bowiem odliczenia od pomocy w dalszym ciągu należnej na koniec danego półrocza przysługujących w stosunku do takich przedsiębiorstw wierzytelności wynikających z odnośnych postępowań układowych chociaż, zdaniem rządu włoskiego, chodzi tu o wierzytelności w których wypadku państwo członkowskie dochowało należnej staranności i które w konsekwencji należało wykluczyć z kwoty pomocy w dalszym ciągu należnej na podstawie sentencji wyroku podlegającego wykonaniu.


title: Sprawa C-521/07: Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/10

         Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-521/07)
   (2008/C 37/12)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: P. van Nuffel i R. Lyal)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie zwalniając dywidend wypłacanych spółkom mającym siedzibę w Norwegii lub Islandii z poboru podatku od dywidend na tych samych warunkach, co dywidendy wypłacane spółkom niderlandzkim, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 40 Porozumienia EOG;

               —

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgodnie z niderlandzkimi przepisami podatkowymi podatek od dywidend nie podlega pobraniu, gdy spółka niderlandzka wypłaca dywidendę innej spółce mającej siedzibę w Niderlandach, która posiada co najmniej 5 % udziałów w spółce wypłacającej dywidendę. Natomiast podatek od dywidend podlega pobraniu, gdy spółka otrzymująca dywidendę ma siedzibę w Norwegii lub Islandii, chyba że spółka ta posiada co najmniej 25 % (Norwegia) lub 10 % (Islandia) udziałów w niderlandzkiej spółce wypłacającej dywidendę.
   Komisja jest zdania, że niderlandzkie przepisy podatkowe ustanawiają w ten sposób nierówne traktowanie pomiędzy spółkami mającymi siedzibę w Norwegii lub Islandii a spółkami mającymi siedzibę w Niderlandach. Stanowi to ograniczenie swobodnego przepływu kapitału pomiędzy Niderlandami a Norwegią oraz Islandią, które narusza art. 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1) (Porozumienie EOG) — przepis, który co do zasady odpowiada art. 56 WE. Sytuacja spółek norweskich lub islandzkich, które mają udział w kapitale spółki niderlandzkiej, jest bowiem obiektywnie porównywalna do sytuacji spółki niderlandzkiej o takim samym udziale. Przepisy niderlandzkie nie znajdują uzasadnienia. Wprawdzie państwa członkowskie mogą podejmować środki w celu zapobieżenia nadużyciom, jednakże muszą one być proporcjonalne ze względu na zamierzony cel, co w tym przypadku nie ma miejsca.

      (1)  Dz.U. L 1 z dnia 3.1.1994.


title: Sprawa T-488/13: Skarga wniesiona w dniu 2 września 2013 r. — GEA Group przeciwko OHIM (engineering for a better world)

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/16

         Skarga wniesiona w dniu 2 września 2013 r. — GEA Group przeciwko OHIM (engineering for a better world)
   (Sprawa T-488/13)
   2013/C 352/30
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: GEA Group AG (Dusseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Schneiders)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji [Czwartej] Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 marca 2013 r., AZ R 0935/2012-4;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „engineering for a better world” dla towarów i usług z klas 6, 7, 9, 11, 35, 37, 39, 41 i 42 ‒ zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 10 244 416

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009


title: Sprawa C-272/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 24 lutego 2016 r. w sprawie T-816/14, Tayto Group/EUIPO – MIP Metro (REAL HAND COOKED), wniesione w dniu 12 maja 2016 r. przez Tayto Group Ltd

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/6

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 24 lutego 2016 r. w sprawie T-816/14, Tayto Group/EUIPO – MIP Metro (REAL HAND COOKED), wniesione w dniu 12 maja 2016 r. przez Tayto Group Ltd
   (Sprawa C-272/16 P)
   (2017/C 078/07)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Tayto Group Ltd (przedstawiciele: R. Kunze, solicitor, G. Würtenberger, rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO); MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG
   Postanowieniem z dnia 27 października 2016 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziewiąta izba) odrzucił odwołanie jako niedopuszczalne.


title: Sprawa C-432/08 P: Postanowienie Trybunału z dnia 9 grudnia 2009 r. — Luigi Marcuccio przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Zwrot kosztów leczenia — Dorozumiana odmowa zwrotu całości kosztów leczenia poniesionych przez wnoszącego odwołanie — Odwołanie w części niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/9

         Postanowienie Trybunału z dnia 9 grudnia 2009 r. — Luigi Marcuccio przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-432/08 P) (1)

   (Odwołanie - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Zwrot kosztów leczenia - Dorozumiana odmowa zwrotu całości kosztów leczenia poniesionych przez wnoszącego odwołanie - Odwołanie w części niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)
   2010/C 134/15
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (przedstawiciel: G. Cipressa, avvocato)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy i A. dal Ferro, avvocato)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawach połączonych T-296/05 i T-408/05 Marcuccio przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalne żądanie stwierdzenia nieważności dwóch dorozumianych decyzji biura ds. rozliczeń Wspólnego Programu Ubezpieczeń Zdrowotnych WE odmawiających zwrotu w 100 % pewnych kosztów leczenia poniesionych przez wnoszącego odwołanie, a także żądanie mające na celu obciążenie Komisji wypłatą na rzecz skarżącego kwoty poniesionych przez niego kosztów leczenia

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone jako niedopuszczalne i w części oddalone jako bezzasadne.

               2)

               L. Marcuccio zostaje obciążony kosztami postępowania odwoławczego.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa T-456/05: Skarga wniesiona w dniu  30 grudnia 2005 r.  — Gütermann przeciwko Komisji

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/45

         Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2005 r. — Gütermann przeciwko Komisji
   (Sprawa T-456/05)
   (2006/C 60/85)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Gütermann Aktiengesellschaft (Gutach-Breisgau, Niemcy) [Przedstawiciel(-e): J. Burrichter, B. Kasten i S. Orlikowski-Wolf, Rechstanwälte]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 decyzji w zakresie, w jakim stwierdzono w nim naruszenie przez skarżącą art. 81 WE i art. 53 Porozumienia o EOG dla Szwecji, Norwegii i Finlandii w okresie od stycznia 1990 r. do grudnia 1993 r. włącznie,

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji w zakresie, w jakim nałożono w nim na skarżącą grzywnę w wysokości 4,021 mln EUR,

               —

               ewentualnie, odpowiednie obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w art. 2 decyzji,

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji C(2005) 3452 wersja ostateczna z dnia 14 września 2005 r. wydaną w sprawie 38.337 — PO/Nici, zmienioną przez decyzję pozwanej z dnia 13 października 2005 r. W zaskarżonej decyzji została na skarżącą nałożona grzywna za naruszenie art. 81 WE i art. 53 Porozumienia o EOG.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca przytacza cztery zarzuty.
   Po pierwsze, kwestionuje ona naruszenie art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2003 (1). W związku z tym podnosi ona, że w art. 1 ust. 1 zaskarżonej decyzji nieprawidłowo określono czas trwania naruszenia.
   W zarzucie drugim skarżąca podnosi, że został naruszony art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17/1962 (2) lub art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003. Jej zdaniem art. 2 zaskarżonej decyzji jest sprzeczny z podstawowymi zasadami ustalania kwot grzywien. W opinii skarżącej art. 2 zaskarżonej decyzji dodatkowo narusza te przepisy poprzez błędne zastosowanie uregulowania w sprawie łagodzenia sankcji z 1996 r.
   Wreszcie skarżąca podnosi, że art. 2 zaskarżonej decyzji narusza zasadę proporcjonalności, ponieważ szczególna sytuacja skarżącej nie została wystarczająco uwzględniona przy ustalaniu grzywny.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady EWG nr 17, pierwsze rozporządzenie wprowadzające w życie art. 85 i 86 Traktatu (Dz.U. nr 13 z 21.2.1962, str. 204).


title: Sprawa C-628/11: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Braunschweig – Niemcy) – postępowanie karne przeciwko International Jet Management GmbH (Odesłanie prejudycjalne  — Artykuł 18 TFUE  — Zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową  — Loty handlowe z państwa trzeciego do państwa członkowskiego  — Przepisy państwa członkowskiego przewidujące, że przewoźnicy lotniczy Unii nieposiadający koncesji wydanej przez to państwo mają obowiązek uzyskania zezwolenia na każdy lot z państwa trzeciego)

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Braunschweig – Niemcy) – postępowanie karne przeciwko International Jet Management GmbH
   (Sprawa C-628/11) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 18 TFUE - Zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową - Loty handlowe z państwa trzeciego do państwa członkowskiego - Przepisy państwa członkowskiego przewidujące, że przewoźnicy lotniczy Unii nieposiadający koncesji wydanej przez to państwo mają obowiązek uzyskania zezwolenia na każdy lot z państwa trzeciego))
   2014/C 142/02
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Braunschweig

      Strona w głównym postępowaniu karnym

   International Jet Management GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Oberlandesgericht Braunschweig – Wykładnia art. 18 TFUE – Loty handlowe z państwa trzeciego do państwa członkowskiego – Przepisy państwa członkowskiego przewidujące, że przewoźnicy lotniczy nieposiadający koncesji wydanej przez to państwo mają obowiązek uzyskania zezwolenia na każdy lot z państwa trzeciego – Grzywna nałożona na wspólnotowego przewoźnika lotniczego, który nie przestrzegał tych przepisów

      Sentencja

               1)

               Artykuł 18 TFUE, który ustanawia generalną zasadę niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową, ma zastosowanie do sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym, w której pierwsze państwo członkowskie wymaga od przewoźnika lotniczego posiadającego koncesję wydaną przez drugie państwo członkowskie uzyskania zezwolenia na wlot do przestrzeni powietrznej pierwszego państwa członkowskiego w celu wykonywania prywatnych lotów nieregularnych z państwa trzeciego do pierwszego państwa członkowskiego, podczas gdy takie zezwolenie nie jest wymagane od przewoźników lotniczych posiadających koncesję wydaną przez to pierwsze państwo członkowskie.

               2)

               Artykuł 18 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom pierwszego państwa członkowskiego, które wymagają, pod groźbą grzywny za ich nieprzestrzeganie, od przewoźnika lotniczego posiadającego koncesję wydaną przez drugie państwo członkowskie uzyskania zezwolenia na wlot do przestrzeni powietrznej pierwszego państwa członkowskiego w celu wykonywania prywatnych lotów nieregularnych z państwa trzeciego do pierwszego państwa członkowskiego – podczas gdy takie zezwolenie nie jest wymagane od przewoźników lotniczych posiadających koncesję wydaną przez to pierwsze państwo członkowskie – i które uzależniają wydanie tego zezwolenia od przedstawienia oświadczenia potwierdzającego, iż przewoźnicy lotniczy posiadający koncesję wydaną przez pierwsze państwo członkowskie nie są skłonni albo nie są w stanie zrealizować tych lotów.

      (1)  Dz.U. C 80 z 17.3.2012.


title: Sprawa T-636/11: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2011 r. — Hostel drap przeciwko OHIM — Aznar textil (MY drap)

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/13

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2011 r. — Hostel drap przeciwko OHIM — Aznar textil (MY drap)
   (Sprawa T-636/11)
   2012/C 65/26
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Hostel drap, SL (Monistrol de Montserrat, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat C. Prat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Aznar textil, SL (Paterna, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 26 września 2011 r. w sprawie R 2127/2010-2;

               —

               oddalenie sprzeciwu;

               —

               przekazanie sprawy OHIM w celu zarejestrowania zgłoszonego znaku towarowego dla wszystkich wskazanych klas;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „MY drap” dla towarów z klas 16, 21 i 24.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Aznar textil, SL

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: mający renomę graficzny wspólnotowy znak towarowy „BON DRAP” dla towarów z klas 23, 24 i 26.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009, tego względu, że kolidujące ze sobą znaki nie są podobne i nie istnieje w odniesieniu do nich prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawy połączone C-101/07 P i C-110/07 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 grudnia 2008 r. — Coop de France bétail et viande, dawniej Fédération nationale de la coopération bétail et viande (FNCBV), Fédération nationale des syndicats d'exploitants agricoles (FNSEA), Fédération nationale bovine (FNB), Fédération nationale des producteurs de lait (FNPL), Jeunes agriculteurs (JA) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Republice Francuskiej (Odwołanie — Konkurencja — Rynek wołowiny i cielęciny — Porozumienie zawarte między krajowymi federacjami hodowców i ubojni mające na celu zawieszenie przywozu wołowiny i cielęciny oraz ustalenie minimalnych cen skupu — Grzywny — Rozporządzenie nr 17 — Artykuł 15 ust. 2 — Uwzględnienie obrotów przedsiębiorstw będących członkami federacji)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 grudnia 2008 r. — Coop de France bétail et viande, dawniej Fédération nationale de la coopération bétail et viande (FNCBV), Fédération nationale des syndicats d'exploitants agricoles (FNSEA), Fédération nationale bovine (FNB), Fédération nationale des producteurs de lait (FNPL), Jeunes agriculteurs (JA) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Republice Francuskiej
   (Sprawy połączone C-101/07 P i C-110/07 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Rynek wołowiny i cielęciny - Porozumienie zawarte między krajowymi federacjami hodowców i ubojni mające na celu zawieszenie przywozu wołowiny i cielęciny oraz ustalenie minimalnych cen skupu - Grzywny - Rozporządzenie nr 17 - Artykuł 15 ust. 2 - Uwzględnienie obrotów przedsiębiorstw będących członkami federacji)
   (2009/C 44/11)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszące odwołanie: Coop de France bétail et viande, dawniej Fédération nationale de la coopération bétail et viande (FNCBV) (przedstawiciel: adwokat M. Ponsard) (C-101/07 P), Fédération nationale des syndicats d'exploitants agricoles (FNSEA), Fédération nationale bovine (FNB), Fédération nationale des producteurs de lait (FNPL), Jeunes agriculteurs (JA) (przedstawiciele: adwokaci V. Ledoux i B. Neouze) (C-110/07 P)

      Druga strona postępowania: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i S. Ramet, pełnomocnicy), Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Bouquet i X. Lewis, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Odwołanie wniesione od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2006 r. w sprawach połączonych T-217/03 i T-245/03 FNCBV i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę wnoszącej odwołanie zmierzającą, tytułem żądania głównego, do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2003/600/WE z dnia 2 kwietnia 2003 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (Dz.U. L 209, s. 12) oraz, tytułem żądania ewentualnego, do uchylenia albo obniżenia grzywny nałożonej w tej decyzji — Elementy składowe kartelu — Konieczność wyrażenia zgody przez strony — Sposób obliczania grzywien — Możliwość uwzględnienia obrotów członków związku, w sytuacji gdy nie ma on formalnie uprawnienia do nakładania zobowiązań na swoich członków — Obowiązek uzasadnienia i naruszenie prawa do obrony
   Sentencja

               1)

               Odwołania zostają oddalone.

               2)

               Coop de France bétail et viande, dawniej Fédération nationale de la coopération bétail et viande (FNCBV), Fédération nationale des syndicats d'exploitants agricoles (FNSEA), Fédération nationale bovine (FNB), Fédération nationale des producteurs de lait (FNPL) i Jeunes agriculteurs (JA) zostają obciążeni kosztami postępowania.

               3)

               Republika Francuska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa C-545/15: Skarga wniesiona w dniu 16 października 2015 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/19

         Skarga wniesiona w dniu 16 października 2015 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-545/15)
   (2016/C 016/24)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: M. Heller, K. Herrmann, i E. Sanfrutos Cano, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując i nie wprowadzając w życie przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2012/19/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (1) a, w każdym razie, nie informując Komisji o takich przepisach, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art.24 ust.1 tejże dyrektywy.

               —

               o nałożenie na Rzeczpospolitą Polskę zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE okresowej kary pieniężnej za uchybienie obowiązkowi poinformowania o środkach transpozycji dyrektywy 2012/19/UE o dziennej stawce w wysokości 71 610 EUR naliczanej od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2012/19/UE upłynął w dniu 14 lutego 2014 r.

      (1)  Dz.U L 197, s. 38.


title: Sprawa C-276/08: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 13 października 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif — Luksemburg) — Miloud Rimoumi, Gabrielle Suzanne Marie Prick przceiwko Ministre des Affaires etrangeres et de l'Immigration

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/21

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 13 października 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif — Luksemburg) — Miloud Rimoumi, Gabrielle Suzanne Marie Prick przceiwko Ministre des Affaires etrangeres et de l'Immigration
   (Sprawa C-276/08) (1)

   (2008/C 327/38)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 236 z 13.9.2008.


title: Sprawa C-122/14: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n° 5 de Cartagena – Hiszpania) – Aktiv Kapital Portfolio AS, Oslo, oddział w Zurichu, dawnij Aktiv Kapital Portfolio Investment AG/Angel Luis Egea Torregrosa (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 93/13/EWG — Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich — Postępowanie nakazowe — Postępowanie egzekucyjne — Uprawnienia krajowego sądu prowadzącego postępowanie egzekucyjne w zakresie uwzględnienia z urzędu bezskuteczności nieuczciwego warunku umownego — Zasada skuteczności — Powaga rzeczy osądzonej)

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/2

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 5 de Cartagena – Hiszpania) – Aktiv Kapital Portfolio AS, Oslo, oddział w Zurichu, dawnij Aktiv Kapital Portfolio Investment AG/Angel Luis Egea Torregrosa
   (Sprawa C-122/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Postępowanie nakazowe - Postępowanie egzekucyjne - Uprawnienia krajowego sądu prowadzącego postępowanie egzekucyjne w zakresie uwzględnienia z urzędu bezskuteczności nieuczciwego warunku umownego - Zasada skuteczności - Powaga rzeczy osądzonej))
   (2016/C 326/02)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia no 5 de Cartagena

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Aktiv Kapital Portfolio AS, Oslo, oddział w Zurichu, dawniej Aktiv Kapital Portfolio Investment AG

      Strona pozwana: Angel Luis Egea Torregros

      Sentencja

   Wykładni dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie istnieniu przepisów krajowych takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które nie zezwalają sądowi przed którym toczy się postepowanie w przedmiocie wydania nakazu zapłaty na uwzględnienie z urzędu nieuczciwego charakteru warunku umowy konsumenckiej, na podstawie której wydano nakaz zapłaty, mimo że sądowi są znane konieczne w tym względzie okoliczności faktyczne i prawne, w sytuacji gdy brak wniesienia przez konsumenta sprzeciwu wobec nakazu zapłaty uniemożliwia sądowi, który wydał nakaz, dokonanie takiej oceny.

      (1)  Dz.U. C 159 z 26.5.2014.


title: Sprawa C-477/07: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 9 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen — Belgia) — Gerlach & Co N.V. przeciwko Belgische Staat (Artykuł 104 ust. 3 akapit pierwszy regulaminu — Wspólnotowy kodeks celny — Pojęcie zaksięgowania i powiadomienia dłużnika o kwocie należności celnych — Uprzednie zaksięgowanie kwoty należności celnych — Pokrycie długu celnego)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/11

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 9 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen — Belgia) — Gerlach & Co N.V. przeciwko Belgische Staat
   (Sprawa C-477/07) (1)

   (Artykuł 104 ust. 3 akapit pierwszy regulaminu - Wspólnotowy kodeks celny - Pojęcie „zaksięgowania’ i „powiadomienia’ dłużnika o kwocie należności celnych - Uprzednie zaksięgowanie kwoty należności celnych - Pokrycie długu celnego)
   (2008/C 313/16)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hof van beroep te Antwerpen
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gerlach & Co

      Strona pozwana: Belgische Staat
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van beroep te Antwerpen — Wykładnia art. 217 i art. 221 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1) oraz art. 6 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 155, s. 1) (obecnie rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonujące decyzję 2000/597/WE, Euratom) (Dz.U. L 130, s. 1) — Pojęcie „zaksięgowania” i „powiadomienia” dłużnika o kwocie należności celnych — Uprzednie zaksięgowanie kwoty należności celnych — Pokrycie długu
   Sentencja

               1)

               Artykuł 221 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że ustanowione w tym przepisie „zaksięgowanie” kwoty należności celnych podlegających pokryciu stanowi „zaksięgowanie” w rozumieniu art. 217 ust. 1 tego rozporządzenia i zaksięgowanie to należy odróżnić od wpisania należności w rachunkach dotyczących środków własnych wskazanych w art. 6 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot.

               2)

               Artykuł 221 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 należy interpretować w ten sposób, że powiadomienie o kwocie należności celnych podlegających pokryciu powinno zostać poprzedzone zaksięgowaniem tej kwoty przez organy celne państwa członkowskiego oraz że w braku prawidłowego zawiadomienia zgodnie z tym przepisem, kwota ta nie może zostać pobrana przez organy celne. Jednakże, organy celne zachowują możliwość ponownego powiadomienia o tej kwocie, przy poszanowaniu przesłanek przewidzianych w tym przepisie i przepisów dotyczących przedawnienia obowiązujących w chwili, w której powstał dług celny.

      (1)  Dz.U. C 8 z 12.1.2007.