title: Sprawa C-9/09: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 22 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Zdrowie publiczne — Dyrektywa 2004/23/WE — Ustalenie norm jakości i bezpiecznego oddawania, pobierania, testowania, przetwarzania, konserwowania, przechowywania i dystrybucji tkanek i komórek ludzkich — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/16

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 22 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-9/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zdrowie publiczne - Dyrektywa 2004/23/WE - Ustalenie norm jakości i bezpiecznego oddawania, pobierania, testowania, przetwarzania, konserwowania, przechowywania i dystrybucji tkanek i komórek ludzkich - Brak transpozycji w przepisanym terminie)
   2009/C 282/30
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Cattabriga i J. Sénéchal, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciel: D. Haven, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w przepisanym terminie przepisów koniecznych dla dostosowania się do dyrektywy 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie ustalenia norm jakości i bezpiecznego oddawania, pobierania, testowania, przetwarzania, konserwowania, przechowywania i dystrybucji tkanek i komórek ludzkich (Dz.U. L 102, s. 48)

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych dla dostosowania się do dyrektywy 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie ustalenia norm jakości i bezpiecznego oddawania, pobierania, testowania, przetwarzania, konserwowania, przechowywania i dystrybucji tkanek i komórek ludzkich, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa T-233/10: Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2010 r. — Nike International Ltd przeciwko OHIM — Intermar Simanto Nahmias (JUMPMAN)

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/30

         Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2010 r. — Nike International Ltd przeciwko OHIM — Intermar Simanto Nahmias (JUMPMAN)
   (Sprawa T-233/10)
   2010/C 195/47
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nike International Ltd (Beaverton, USA) (przedstawiciel: adwokat M. De Justo Bailey)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Intermar Simanto Nahmias (Individual Company) (Stambuł, Turcja)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie R 738/2009-1 w zakresie, w jakim decyzja Wydziału Sprzeciwów w sprawie B 1326299 została utrzymana w mocy w odniesieniu do wszystkich spornych towarów;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania; oraz

               —

               obciążenie Intermar Simanto Nahmias (Individual Company) kosztami postępowania w razie przystąpienia przez nią do sprawy w charakterze interwenienta.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „JUMPMAN” dla towarów należących do klasy 25

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Intermar Simanto Nahmias (Individual Company)

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny hiszpański znak towarowy „JUMP” zarejestrowany pod numerem 2657489 dla towarów należących do klasy 25 i słowny wspólnotowy znak towarowy „JUMP” zarejestrowany pod numerem 2752145 dla towarów należących do klasy 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do wszystkich spornych towarów i odrzucenie zgłoszenia w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na błędne uznanie przez Izbę Odwoławczą, że w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Postanowienie Trybunału (pierwszej izby) z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie C-517/03: IAMA Consulting Srl przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Klauzula arbitrażowa — Postępowanie przed Sądem Pierwszej Instancji — Powództwo wzajemne — Właściwość Trybunału Sprawiedliwości)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/18

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (pierwszej izby)
   z dnia 27 maja 2004 r.
   w sprawie C-517/03: IAMA Consulting Srl przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Postępowanie przed Sądem Pierwszej Instancji - Powództwo wzajemne - Właściwość Trybunału Sprawiedliwości)
   (2004/C 228/35)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-517/03, IAMA Consulting Srl z siedzibą w Mediolanie (Włochy) (adwokat: V. Salvatore) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: E. de March oraz A. Dal Ferro), mającej za przedmiot powództwo wzajemne o zwrot udziałów wpłaconych w ramach projektów REGIS 22337 i Refiag 23200 wniesione do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich przez Komisję, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, J. N. Cunha Rodrigues, K. Schiemann (sprawozdawca), M. Ilešic i E. Levits, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 27 maja 2004 r. postanowienie, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich.

               2)

               Koszty zostają zastrzeżone.

      (1)  Dz.U. C 47 z 21.2.2004.


title: Sprawa T-455/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 marca 2007 r. — Beyatli i Candan przeciwko Komisji (Urzędnicy — Otwarty konkurs — Ogłoszenie o konkursie — Termin — Zażalenie — Niedopuszczalność)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/40

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 marca 2007 r. — Beyatli i Candan przeciwko Komisji
   (Sprawa T-455/04) (1)

   (Urzędnicy - Otwarty konkurs - Ogłoszenie o konkursie - Termin - Zażalenie - Niedopuszczalność)
   (2007/C 95/81)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Derya Beyatli (Nikozja, Cypr) i Armagan Candan (Istambuł, Turcja) (przedstawiciel: A. Demetriades, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i H. Kraemer, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji z dnia 5 maja 2004 r. przewodniczącego komisji konkursowej otwartego konkursu EPSO/A/1/03 informującej skarżących o ich niepowodzeniu na testach pisemnych
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron pokryje koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 57 z 5.3.2005 r.


title: Sprawa C-526/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ustavno sodišče (Słowenia) w dniu 20 listopada 2014 r. – Tadej Kotnik i in., Jože Sedonja i in., Fondazione cassa di risparmio di Imola, Imola, Republika Włoska, Andrej Pipuš i Dušanka Pipuš, Tomaž Štrukelj, Luka Jukič, Angel Jaromil, Franc Marušič i in., Stajka Skrbinšek, Janez Forte i in., Marija Pipuš, Državni svet Republike Slovenije, Varuh človekovih pravic Republike Slovenije/Državni zbor Republike Slovenije

text:
               9.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ustavno sodišče (Słowenia) w dniu 20 listopada 2014 r. – Tadej Kotnik i in., Jože Sedonja i in., Fondazione cassa di risparmio di Imola, Imola, Republika Włoska, Andrej Pipuš i Dušanka Pipuš, Tomaž Štrukelj, Luka Jukič, Angel Jaromil, Franc Marušič i in., Stajka Skrbinšek, Janez Forte i in., Marija Pipuš, Državni svet Republike Slovenije, Varuh človekovih pravic Republike Slovenije/Državni zbor Republike Slovenije
   (Sprawa C-526/14)
   (2015/C 081/04)
   Język postępowania: słoweński

      Sąd odsyłający

   Ustavno sodišče

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Tadej Kotnik i in., Jože Sedonja i in., Fondazione cassa di risparmio di Imola, Imola, Republika Włoska, Andrej Pipuš i Dušanka Pipuš, Tomaž Štrukelj, Luka Jukič, Angel Jaromil, Franc Marušič i in., Stajka Skrbinšek, Janez Forte i in., Marija Pipuš, Državni svet Republike Slovenije, Varuh človekovih pravic Republike Slovenije

      Druga strona postępowania: Državni zbor Republike Slovenije

      Pytania prejudycjalne

               1.

                           a)

                           Czy komunikat bankowy (1) – z uwagi na skutki prawne, jakie konkretnie wywiera – jako że Unia Europejska ma wyłączną kompetencję w dziedzinie pomocy państwa zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz że Komisja, zgodnie z art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, jest właściwa do wydawania decyzji w dziedzinie pomocy państwa, powinien być interpretowany w ten sposób, że ma on skutki wiążące w odniesieniu do państw członkowskich, które zamierzają zaradzić poważnym zaburzeniom w gospodarce w drodze pomocy państwa na rzecz instytucji kredytowych, gdy taka pomoc ma charakter stały i nie może zostać łatwo cofnięta?

                           b)

                           Czy pkt 40–46 komunikatu bankowego, które uzależniają możliwość przyznania pomocy państwa mającej na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce krajowej od wykonania obowiązku umorzenia kapitału, kapitału hybrydowego i długów podporządkowanych lub przekształcenia w kapitał hybrydowych instrumentów kapitałowych i podporządkowanych instrumentów dłużnych, aby ograniczyć pomoc do niezbędnego minimum w świetle pokusy nadużyć, są niezgodne z art. 107, 108 i 109 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, gdyż przekraczają kompetencje Komisji określone we wspomnianych powyżej postanowieniach Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zakresie pomocy państwa?

                           c)

                           W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 2), czy pkt 40–46 komunikatu bankowego, które uzależniają możliwość przyznania pomocy państwa od obowiązku umorzenia kapitału lub przekształcenia w kapitał w granicach, w jakich obowiązek ten dotyczy akcji (kapitału), hybrydowych instrumentów kapitałowych i podporządkowanych instrumentów dłużnych wyemitowanych przed ogłoszeniem komunikatu bankowego, które to akcje i instrumenty w momencie ich emisji mogły zostać nieodpłatnie umorzone w całości lub w części jedynie w przypadku upadłości banku, są zgodne z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań przewidzianą w prawie Unii?

                           d)

                           W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 2) i odpowiedzi twierdzącej na pytanie 3), czy pkt 40–46 komunikatu bankowego, które uzależniają możliwość przyznania pomocy państwa od obowiązku umorzenia kapitału, kapitału hybrydowego i podporządkowanych instrumentów dłużnych lub przekształcenia w kapitał hybrydowych instrumentów kapitałowych i podporządkowanych instrumentów dłużnych bez wszczęcia i zakończenia postępowania upadłościowego w celu likwidacji majątku dłużnika w drodze postępowania sądowego, w ramach którego posiadacze podporządkowanych instrumentów finansowych mogliby skorzystać ze statusu strony postępowania, są zgodne z prawem własności przewidzianym w art. 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

                           e)

                           W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 2) i odpowiedzi twierdzącej na pytania 3) i 4), czy pkt 40–46 komunikatu bankowego, które uzależniają możliwość przyznania pomocy państwa od obowiązku umorzenia kapitału, kapitału hybrydowego i podporządkowanych instrumentów dłużnych lub przekształcenia w kapitał hybrydowych instrumentów kapitałowych i podporządkowanych instrumentów dłużnych, jako że wykonanie takich środków wymaga obniżenia lub podwyższenia kapitału podstawowego spółek akcyjnych na podstawie decyzji właściwego organu administracyjnego, a nie walnego zgromadzenia spółki akcyjnej, są niezgodne z art. 29, 34, 35 i 40–42 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/30/UE z dnia 25 października 2012 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 54 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w celu uzyskania ich równoważności, dla ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich w zakresie tworzenia spółki akcyjnej, jak również utrzymania i zmian jej kapitału (2)?

                           f)

                           Czy komunikat bankowy – z uwagi na jego pkt 19, a w szczególności przewidziany w tym punkcie wymóg respektowania praw podstawowych, jego pkt 20 i ustanowiony w pkt 43 i 44 tego komunikatu obowiązek, co do zasady, przekształcenia kapitału hybrydowego i podporządkowanych instrumentów dłużnych lub objęcia ich odpisem aktualizującym wartość przed przyznaniem pomocy państwa – może być interpretowany w ten sposób, że środki te nie zobowiązują państw członkowskich, które zamierzają zaradzić poważnym zaburzeniom w gospodarce w drodze pomocy państwa na rzecz instytucji kredytowych, do wprowadzenia obowiązku dokonania wspomnianego przekształcenia lub objęcia odpisem aktualizującym wartość jako warunku przyznania pomocy państwa na podstawie art. 107 ust. 3 lit. b) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, lub w ten sposób, że aby móc przyznać pomoc państwa, wystarczy, by środki polegające na przekształceniu lub objęciu odpisem aktualizującym wartość działały tylko w proporcjonalnym zakresie?

               2.

               Czy art. 2 tiret siódme dyrektywy [2001/24/WE] (3) może być interpretowany w ten sposób, że do środków służących reorganizacji zaliczają się także środki podziału obciążenia pomiędzy akcjonariuszy i wierzycieli podporządkowanych, o których to środkach jest mowa w pkt 40–46 komunikatu bankowego (częściowe umorzenie kapitału podstawowego pierwszej kategorii, kapitału hybrydowego i podporządkowanych instrumentów dłużnych, jak również przekształcenie w kapitał hybrydowych instrumentów kapitałowych i podporządkowanych instrumentów dłużnych)?

      (1)  Komunikat Komisji w sprawie stosowania od dnia 1 sierpnia 2013 r. reguł pomocy państwa w odniesieniu do środków wsparcia na rzecz banków w kontekście kryzysu finansowego (Dz.U. C 216, s. 1, zwany dalej „komunikatem bankowym”).

      (2)  Dz.U. L 315, s. 74.

      (3)  Dyrektywa 2001/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych (Dz.U. L 125, s. 15).


title: Sprawa T-86/15: Postanowienie Sądu z dnia 17 lipca 2017 r. – Aston Martin Lagonda/EUIPO (Przedstawienie osłony chłodnicy umiejscowionej na przodzie pojazdu silnikowego)

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/40

         Postanowienie Sądu z dnia 17 lipca 2017 r. – Aston Martin Lagonda/EUIPO (Przedstawienie osłony chłodnicy umiejscowionej na przodzie pojazdu silnikowego)
   (Sprawa T-86/15) (1)

   (2017/C 293/50)
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2015.


title: Sprawa C-466/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 lutego 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/28

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 lutego 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-466/10) (1)

   2011/C 252/60
   Język postępowania: grecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.


title: Sprawa C-445/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 6 listopada 2006 r. — Danske Slagterier przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/36

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 6 listopada 2006 r. — Danske Slagterier przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-445/06)
   (2006/C 326/77)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof (Niemcy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Danske Slagterier.

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy art. 5 ust. 1 lit. o) oraz art. 6 ust. 1 lit. b) pkt iii) dyrektywy Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem (1) w brzmieniu nadanym przez dyrektywę Rady 91/497/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. (2) w związku z art. 5 ust. 1, art. 7 i art. 8 dyrektywy Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego (3) przyznają producentom mięsa wieprzowego i podmiotom wprowadzającym je do obrotu prawa, które w przypadku błędnej transpozycji lub błędnego stosowania [dyrektywy] mogą prowadzić do powstania odpowiedzialności państwa za szkody spowodowane naruszeniem zobowiązań ciążących na nim na mocy prawa wspólnotowego?

               2)

               Niezależnie od treści odpowiedzi udzielonej na pytanie pierwsze — czy w przypadku transpozycji i stosowania przywołanych dyrektyw, naruszających prawo wspólnotowe, producenci mięsa wieprzowego i podmioty wprowadzające je do obrotu mogą powoływać się na naruszenie art. 30 TWE (obecnie art. 28 WE) w uzasadnieniu roszczenia o naprawienie szkody w ramach odpowiedzialności państwa za szkody spowodowane naruszeniem zobowiązań ciążących na nim na mocy prawa wspólnotowego?

               3)

               Czy prawo wspólnotowe wymaga, aby bieg terminu przedawnienia roszczenia o naprawienie szkody w ramach odpowiedzialności państwa za szkody spowodowane naruszeniem zobowiązań ciążących na nim na mocy prawa wspólnotowego został przerwany w związku z wszczęciem postępowania o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego na podstawie art. 226 WE lub przynajmniej zawieszony do czasu jego zakończenia, jeżeli prawo krajowe nie przewiduje skutecznego środka prawnego mogącego zmusić państwo członkowskie do dokonania transpozycji dyrektywy?

               4)

               Czy bieg terminu przedawnienia roszczenia o naprawienie szkody w ramach odpowiedzialności państwa za szkody spowodowane naruszeniem zobowiązań ciążących na nim na mocy prawa wspólnotowego, opartego na niewłaściwej transpozycji dyrektywy i wynikającym z tego (faktycznym) zakazie przywozu, rozpoczyna się, niezależnie od dyspozycji przepisów prawa właściwego, dopiero po dokonaniu właściwej transpozycji [dyrektywy], czy też bieg terminu przedawnienia może rozpocząć się zgodnie z przepisami prawa krajowego już wtedy, gdy wystąpią pierwsze szkody i można się spodziewać wystąpienia kolejnych? Jeżeli dokonanie właściwej transpozycji miałoby mieć wpływ na bieg terminu przedawnienia, to czy jest tak co do zasady, czy też tylko wtedy, gdy dyrektywa przyznaje prawa jednostkom?

               5)

               Czy w świetle okoliczności, iż państwa członkowskie nie mogą uregulować przesłanek roszczenia o naprawienie szkody w ramach odpowiedzialności państwa za szkody spowodowane naruszeniem zobowiązań ciążących na nim na mocy prawa wspólnotowego mniej korzystnie aniżeli w przypadku podobnych krajowych środków prawnych, oraz że otrzymanie odszkodowania nie może zostać uniemożliwione lub nadmiernie utrudnione, istnieją ogólnie względy, które przemawiają przeciwko uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym obowiązek naprawienia szkody nie powstaje, jeżeli poszkodowany umyślnie lub nieumyślnie zaniechał ograniczenia zakresu szkody za pomocą środka prawnego? Czy względy przemawiające przeciwko takiemu „wyłączeniu ochrony prawnej w związku z nieskorzystaniem z pierwszego dostępnego środka ochrony prawnej” występują również wtedy, gdy wykluczenie ochrony prawnej jest uzależnione od tego, aby od poszkodowanego można było oczekiwać skorzystania z tego środka prawnego? Czy w świetle prawa wspólnotowego od poszkodowanego nie można tego oczekiwać, gdy właściwy sąd krajowy prawdopodobnie nie mógłby rozstrzygnąć przedmiotowych kwestii dotyczących prawa wspólnotowego bez wystąpienia z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, bądź, gdy wszczęte już zostało postępowanie o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego na podstawie art. 226 WE?

      (1)  Dz.U. L 121, str. 2012.

      (2)  Dz.U. L 268, str. 69.

      (3)  Dz.U. L 395, str. 13.


title: Sprawa C-36/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 22 stycznia2016 r. – Minister Finansów przeciwko Posnania Investment SA

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 22 stycznia2016 r. – Minister Finansów przeciwko Posnania Investment SA
   (Sprawa C-36/16)
   (2016/C 145/21)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Minister Finansów

      Strona pozwana: Posnania Investment SA

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przeniesienie własności nieruchomości gruntowej (rzeczy) przez podatnika VAT na rzecz: a) Skarbu Państwa – w zamian za zaległości podatkowe z tytułu podatków stanowiących dochody budżetu państwa, lub b) gminy, powiatu lub województwa – w zamian za zaległości podatkowe z tytułu podatków stanowiących dochody ich budżetów skutkujące wygaśnięciem zobowiązania podatkowego, stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu (odpłatną dostawę towaru) w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a oraz art. 14 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1)

      (1)  Dz. Urz. L 347, s. 1.


title: Sprawa T-424/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 stycznia 2009 r. — Pioneer Hi-Bred International przeciwko OHIM (OPTIMUM) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego OPTIMUM — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Obowiązek uzasadnienia — Badanie stanu faktycznego z urzędu — Artykuł 73 i art. 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94)

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/24

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 stycznia 2009 r. — Pioneer Hi-Bred International przeciwko OHIM (OPTIMUM)
   (Sprawa T-424/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego OPTIMUM - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Obowiązek uzasadnienia - Badanie stanu faktycznego z urzędu - Artykuł 73 i art. 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94)
   (2009/C 55/44)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Pioneer Hi-Bred International, Inc. (Johnston, Iowa, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci G. Würtenberger, R. Kunze i T. Wittmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 września 2007 r. (sprawa R 288/2007-2) dotyczącą zgłoszenia oznaczenia słownego OPTIMUM jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Pioneer Hi-Bred International, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 8 z 12.1.2008.


title: Sprawa C-63/07: Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 27 sierpnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/34

         Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 27 sierpnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-63/07) (1)

   (2007/C 297/61)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007.


title: Sprawa C-578/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Kiel (Niemcy) w dniu 15 listopada 2013 r. — Hans-Jürgen Kickler i in. przeciwko Republice Greckiej

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Kiel (Niemcy) w dniu 15 listopada 2013 r. — Hans-Jürgen Kickler i in. przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-578/13)
   2014/C 24/13
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Kiel

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hans-Jürgen Kickler, Walter Wöhlk, Zahnärztekammer Schleswig-Holstein Versorgungswerk

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 rozporządzenia nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczącego doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że powództwo, w drodze którego nabywca obligacji państwowych podnosi przeciwko pozwanej roszczenia o zapłatę w formie roszczenia o wykonanie zobowiązania i roszczenia o zapłatę odszkodowania, należy rozumieć jako „sprawę cywilną i handlową” w rozumieniu art. 1 ust. 1 zdanie pierwsze tego rozporządzenia w wypadku, gdy nabywca nie przyjął złożonej przez pozwaną pod koniec lutego 2012 r. oferty zamiany, którą umożliwiała ustawa grecka nr 4050/2012 (Greek-Bondholder-Act)?

               2)

               Czy w przypadku powództwa opartego w zasadzie na nieskuteczności względnie nieważności ww. Greek-Bondholder-Act mamy do czynienia z odpowiedzialnością państwa za działania i zaniechania podczas sprawowania władzy publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia wymienionego w pierwszym pytaniu?

      (1)  Rozporządzenie nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczące doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych (doręczanie dokumentów) oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000, Dz.U. L 324, s.79


title: Sprawa C-606/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 października 2014 r. w sprawie T-291/11, Portovesme/Komisja, wniesione w dniu 23 grudnia 2014 r. przez Portovesme Srl

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/9

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 października 2014 r. w sprawie T-291/11, Portovesme/Komisja, wniesione w dniu 23 grudnia 2014 r. przez Portovesme Srl
   (Sprawa C-606/14 P)
   (2015/C 089/10)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Portovesme Srl (przedstawiciele: G. Dore, M. Liberati, A. Vinci, F. Ciulli, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego wyroku i w konsekwencji stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji przy uwzględnieniu żądań sformułowanych w skardze w pierwszej instancji (z wykreśleniem wyrażenia „w części, która zostanie uznana za uzasadnioną” z pkt 1 żądań);

               —

               Posiłkowo – uwzględnienie niniejszego odwołania i skierowanie sprawy do Sądu do ponownego rozpoznania skargi z uwzględnieniem stanowiska przyjętego w niniejszej instancji;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami poniesionymi w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi w jego uzasadnieniu siedem zarzutów celem uchylenia zaskarżonego wyroku:

               1.

               W zarzucie pierwszym wnosząca odwołanie kwestionuje zaskarżony wyrok pod kątem błędnej oceny zasady rozsądnego czasu trwania postępowania administracyjnego i zasady uzasadnionych oczekiwań w odniesieniu do części spornej decyzji, w której nakazano odzyskanie przyznanej pomocy.

               2.

               W zarzucie drugim wnosząca odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok narusza prawo i podlega uchyleniu z powodu braku uzasadnieniu Sądu w części, w której stwierdził, że sporna decyzja nie narusza zasad staranności i bezstronności działań administracyjnych.

               3.

               W zarzucie trzecim wnosząca odwołanie podnosi naruszenie przez Sąd art. 19 TUE w punktach zaskarżonego wyroku, w których dokonał własnej wykładni uregulowania krajowego również wbrew jego dosłownemu brzmieniu, przy oczywistym przekroczeniu granic swoich kompetencji.

               4.

               W zarzucie czwartym wnosząca odwołanie podnosi błędną ocenę przez Sąd zaskarżonego nierównego traktowania z innym podmiotem (Alcoa-Alumix) w odniesieniu do analogicznego środka pomocy, jak też naruszenie art. 108 TFUE, gdyż pomoc powinna była zostać zbadana jako „istniejąca”.

               5.

               W zarzucie piątym wnosząca odwołanie podnosi naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na to, że wbrew temu, co przyjął Sąd, kwestionowany środek nie stanowi nienależnej korzyści ani nie wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

               6.

               W zarzucie szóstym wnosząca odwołanie podniosła brak przeprowadzenia przez Sąd oceny lub jej niewystarczający lub błędny charakter w odniesieniu do zarzuconego selektywnego charakteru środka.

               7.

               W zarzucie siódmym i ostatnim wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył art. 174 TFUE i art. 107 ust. 1 i 3 TFUE, gdyż środek kompensujący jest z jednej strony zgodny z polityką spójności społecznej dla regionów wyspiarskich pozbawionych infrastruktury, a z drugiej strony zgodny z odstępstwami, o których mowa w art. 107 TFUE.


title: Sprawa T-658/13 P: Wyrok Sądu z dnia 3 czerwca 2015 r. – BP/FRA (Odwołanie — Służba publiczna — Członek personelu kontraktowego — Personel Agencji Praw Podstawowych Unii — Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony ze skutkiem zawarcia umowy na czas nieokreślony — Prawo do bycia wysłuchanym — Przeniesienie z urzędu do innych służb do czasu wygaśnięcia umowy — Ocena okoliczności faktycznych — Przeinaczenie dowodów — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/38

         Wyrok Sądu z dnia 3 czerwca 2015 r. – BP/FRA
   (Sprawa T-658/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Członek personelu kontraktowego - Personel Agencji Praw Podstawowych Unii - Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony ze skutkiem zawarcia umowy na czas nieokreślony - Prawo do bycia wysłuchanym - Przeniesienie z urzędu do innych służb do czasu wygaśnięcia umowy - Ocena okoliczności faktycznych - Przeinaczenie dowodów - Obowiązek uzasadnienia))
   (2015/C 236/51)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: BP (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Druga strona postępowania: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) (przedstawiciele: M. Kjærum, pełnomocnik, wspierany przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 30 września 2013 r., BP/FRA (F-38/12, Zb.Orz.SP, EU:F:2013:138).

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 30 września 2013 r., BP/FRA (F-38/12, Zb.Orz.SP, EU:F:2013:138) zostaje uchylony w zakresie, w jakim na jego mocy oddalono skargę na zawartą w piśmie z dnia 27 lutego 2012 r. decyzję Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) w sprawie nieprzedłużenia umowy o pracę z BP w charakterze członka personelu kontraktowego.

               2)

               Stwierdza się nieważność zawartej w piśmie z dnia 27 lutego 2012 r. decyzji FRA w sprawie nieprzedłużenia umowy o pracę z BP w charakterze członka personelu kontraktowego.

               3)

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               4)

               BP i FRA pokryją własne koszty związane z postępowaniem przed Sądem do spraw Służby Publicznej jak i z postepowaniem w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 61 z 1.3.2014.


title: Sprawa C-397/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Scheuten Solar Technology GmbH przeciwko Finanzamt Gelsenkirchen-Süd (Podatki — Dyrektywa 2003/49/WE — Wspólny system opodatkowania stosowany do odsetek i należności licencyjnych pomiędzy powiązanymi spółkami z różnych państw członkowskich — Podatek od działalności gospodarczej — Określenie podstawy opodatkowania)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Scheuten Solar Technology GmbH przeciwko Finanzamt Gelsenkirchen-Süd
   (Sprawa C-397/09) (1)

   (Podatki - Dyrektywa 2003/49/WE - Wspólny system opodatkowania stosowany do odsetek i należności licencyjnych pomiędzy powiązanymi spółkami z różnych państw członkowskich - Podatek od działalności gospodarczej - Określenie podstawy opodatkowania)
   2011/C 269/07
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Scheuten Solar Technology GmbH

      Strona pozwana: Finanzamt Gelsenkirchen-Süd

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 1 ust.1 dyrektywy Rady 2003/49/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego do odsetek oraz należności licencyjnych między powiązanymi spółkami różnych państw członkowskich (Dz.U. L 157, s. 49) — Kwestia wliczenia odsetek do podstawy opodatkowania podatkiem od działalności gospodarczej spółki zobowiązanej

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 1 dyrektywy Rady 2003/49/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego do odsetek oraz należności licencyjnych między powiązanymi spółkami różnych państw członkowskich należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie stosowaniu przepisu krajowego prawa podatkowego, zgodnie z którym odsetki od kwoty pożyczki, wypłacane przez spółkę z siedzibą w państwie członkowskim powiązanej z nią spółce z siedzibą w innym państwie członkowskim, wlicza się do podstawy opodatkowania podatkiem od działalności gospodarczej, któremu podlega ta pierwsza spółka.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa C-349/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel (Belgia) w dniu 24 czerwca 2016 r. – T.KUP SAS/Belgische Staat

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/35

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel (Belgia) w dniu 24 czerwca 2016 r. – T.KUP SAS/Belgische Staat
   (Sprawa C-349/16)
   (2016/C 335/47)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: T.KUP SAS

      Druga strona postępowania: Belgische Staat

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy ze względu na naruszenie art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego (1) rozporządzenie nr 1294/2009 (2) jest nieważne w odniesieniu do importera takiego jak w postępowaniu głównym z uwagi na to, że Komisja w ramach przeglądu przeprowadziła kontrolę wyrywkową obejmującą tylko ośmiu importerów, choć należało zbadać rozsądną liczbę dwudziestu jeden importerów?

               2)

               Czy ze względu na naruszenie art. 11 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia podstawowego rozporządzenie nr 1294/2009 jest nieważne w odniesieniu do importera takiego jak w postępowaniu głównym z uwagi na to, że Komisja w ramach przeglądu nie uwzględniła wystarczająco przedstawionego materiału dowodowego wskutek objęcia kontrolą wyrywkową pięciu dużych i tylko trzech małych importerów, a ponadto uwzględnienia głównie danych przedstawionych przez tych pięciu dużych importerów?

               3)

               Czy ze względu na naruszenie art. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego lub art. 11 ust. 2, 5 i 9 tegoż rozporządzenia rozporządzenie nr 1294/2009 jest nieważne w odniesieniu do importera takiego jak w postępowaniu głównym z uwagi na to, że Komisja w ramach przeglądu nie dysponowała danymi wystarczającymi do stwierdzenia, iż nadal ma miejsce przywóz po cenach dumpingowych i wskutek tego powstaje szkoda?

               4)

               Czy ze względu na naruszenie art. 21 rozporządzenia podstawowego rozporządzenie nr 1294/2009 jest nieważne w odniesieniu do importera takiego jak w postępowaniu głównym z uwagi na to, że Komisja w ramach przeglądu wymaga zaistnienia szczególnych przesłanek wskazujących, iż przedłużenie stanowi nieproporcjonalne obciążenie dla importera?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996, L 56, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1294/2009 z dnia 22 grudnia 2009 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Wietnamu i pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami wysyłanego ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzące ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (Dz.U. 2009, L 352, s. 1).


title: Sprawa C-533/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof. (Niemcy) w dniu 13 października 2015 r. – Feliks Frisman/Finnair Oyj.

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof. (Niemcy) w dniu 13 października 2015 r. – Feliks Frisman/Finnair Oyj.
   (Sprawa C-533/15)
   (2016/C 048/14)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Feliks Frisman

      Strona pozwana: Finnair Oyj

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 5 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „roszczeń wynikających z umowy” obejmuje również prawo do odszkodowania na podstawie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, dochodzone względem obsługującego przewoźnika lotniczego, który nie jest kontrahentem umownym danego pasażera?

               2)

               W zakresie, w jakim stosuje się art. 5 pkt 1 rozporządzenia (WE) nr 44/2001:
               Czy w przypadku przewozu osób w ramach połączenia lotniczego składającego się z kilku lotów bez dłuższego przebywania w przesiadkowych portach lotniczych miejsce odlotu w ramach pierwszego odcinka lotu należy uznać jako miejsce wykonania zobowiązania zgodnie z art. 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 44/2001, nawet jeśli połączenie lotnicze zostało wykonane przez różnych przewoźników lotniczych a powództwo skierowane jest przeciwko przewoźnikowi lotniczemu obsługującemu inny odcinek lotu, na którym doszło do dużego opóźnienia?

      (1)  Dz.U. L 12, s. 1.


title: Sprawa F-1/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 26 października 2006 r. — Landgren przeciwko Europejskiej Fundacji Kształcenia. (Personel tymczasowy — Umowa na czas nieokreślony — Zwolnienie — Brak kwalifikacji zawodowych — obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/64

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 26 października 2006 r. — Landgren przeciwko Europejskiej Fundacji Kształcenia.
   (Sprawa F-1/05) (1)

   (Personel tymczasowy - Umowa na czas nieokreślony - Zwolnienie - Brak kwalifikacji zawodowych - obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie)
   (2006/C 294/126)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Pia Landgren (Turyn, Włochy) (przedstawiciel: M.-A. Lucas, avocat)

      Strona pozwana: Europejskiej Fundacji Kształcenia Zawodowego (przedstawiciele: M. Dunbar, dyrektor, wspierany przez G. Vandersandena, avocat)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze żądanie uchylenia decyzji o zwolnieniu skarżącej i po drugie żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja Europejskiej Fundacji Kształcenia z dnia 25 czerwca 2004 r. o rozwiązaniu umowy na czas nieokreślony z P. Landgren, mającą status członka personelu tymczasowego, zostaje uchylona.

               2)

               W terminie trzech miesięcy od daty ogłoszenia wyroku strony przekażą Sądowi informację o kwocie odszkodowania i zadośćuczynienia z tytuły szkód poniesionych i krzywd doznanych w związku z wydaniem niezgodnej z prawem decyzji z dnia 25 czerwca 2004 r., określonej przez nie w ugodzie. Jeżeliby strony nie doszły do porozumienia każda ze stron dokona oszacowania i poinformuje o nim Sąd.

               3)

               Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów zostaje odroczone.

      (1)  Dz.U. C 182 z 23.7.2005, str. 39 (sprawa początkowo wpisana do rejestru Sądu Pierwszej Instancji pod nr T-180/05 a następnie przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej postanowieniem z dnia 15 grudnia 2005 r.)


title: Sprawa C-534/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 20 października 2011 r. — Mehmet Arslan przeciwko Policii ČR, Krajskému ředitelství policie Ústeckého kraje, odboru cizinecké policie

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 20 października 2011 r. — Mehmet Arslan przeciwko Policii ČR, Krajskému ředitelství policie Ústeckého kraje, odboru cizinecké policie
   (Sprawa C-534/11)
   2012/C 65/03
   Język postępowania: czeski

      Sąd krajowy

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mehmet Arslan

      Strona pozwana: Policie ČR, Krajské ředitelství policie Ústeckého kraje, odbor cizinecké policie

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 ust. 1 w związku z motywem 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (1) należy interpretować w ten sposób, że dyrektywa nie ma zastosowania do obywatela państwa trzeciego, który zwrócił się o udzielenie ochrony międzynarodowej w rozumieniu dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich (2)?

               2)

               W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy należy uchylić środek detencyjny, stosowany wobec cudzoziemca w celu jego wydalenia, jeżeli cudzoziemiec ten zwróci się o ochronę międzynarodową w rozumieniu dyrektywy 2005/85/WE, a brak jest innych przesłanek stosowania wobec niego środka detencyjnego?

      (1)  Dz.U. L 348, s. 98.

      (2)  Dz.U. L 326, s. 13.


title: Sprawa C-482/17: Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2017 r. – Republika Czeska/Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/4

         Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2017 r. – Republika Czeska/Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-482/17)
   (2017/C 357/06)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, O. Serdula oraz J. Vláčil, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie nieważności dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/853 (1) z dnia 17 maja 2017 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/477/EWG w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Tytułem żądania ewentualnego, strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 6 zaskarżonej dyrektywy, w zakresie w jakim uzupełnia art. 5 ust. 3 i art. 6 ust. 6 akapit drugi dyrektywy 91/477/EWG (2);

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 7 zaskarżonej dyrektywy, w zakresie w jakim uzupełnia art. 7 ust. 4a dyrektywy 91/477/EWG;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 19 zaskarżonej dyrektywy, w zakresie w jakim:

                           —

                           wprowadza pkt 6, 7 i 8 do kategorii A części II załącznika I do dyrektywy 91/477/EWG;

                           —

                           zmienia kategorię B części II załącznika I do dyrektywy 91/477/EWG;

                           —

                           wprowadza pkt 6 do kategorii C części II załącznika I do dyrektywy 91/477/EWG;

                           —

                           zmienia część III załącznika I do dyrektyw 91/477/EWG;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzut pierwszy oparty jest na naruszeniu zasady przyznania. Zaskarżona dyrektywa została przyjęta na podstawie art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, mimo iż jej celem nie jest usunięcie barier na rynku wewnętrznym, lecz wyłącznie zapobieganie przestępstwom i terroryzmowi. Tymczasem prawodawca Unii nie ma uprawnienia do przyjmowania środków harmonizacji w tej dziedzinie.
   Zarzut drugi oparty jest na naruszeniu zasady proporcjonalności. Prawodawca Unii nie zbadał w ogóle kwestii proporcjonalności przyjętych środków i świadomie nie dążył do uzyskania wystarczających informacji (na przykład, dokonując analizy skutków) w celu dokonania rzetelnej oceny co do zachowania tej zasady. W braku takiej oceny prawodawca Unii przyjął środki, które w oczywisty sposób są nieproporcjonalne, zakazując niektórych rodzajów półautomatycznej broni, które nie są jednak używane w Unii Europejskiej do celów aktów terroryzmu, zaostrzając uregulowania w odniesieniu do określonej, niestanowiącej istotnego zagrożenia broni (historycznych replik broni, co których wykazano, że są na trwale pozbawione cech użytkowych), oraz wreszcie sankcjonując posiadania określonych magazynków.
   Zarzut trzeci oparty jest na naruszeniu zasady pewności prawa. Nowo określone kategorie zakazanej broni (A7 i A8), tak jak przepis przewidujący sankcję za posiadanie magazynków w ilościach przekraczających wyznaczony limit są z punktu widzenia pewności prawa całkowicie pozbawione jasności, a zatem uniemożliwiają zainteresowanym osobom jasne określenie ich praw i obowiązków. Artykuł 7 ust. 4a dyrektywy 91/477/EWG, w brzmieniu nadanym zaskarżoną dyrektywą (tzw. „klauzula grandfathering”) zobowiązuje ponadto w praktyce państwa członkowskie do przyjęcia krajowych środków o retroaktywnym skutku.
   Zarzut czwarty oparty jest na naruszeniu zasady niedyskryminacji. Wyjątek zawarty w art. 6 ust. 6 akapit drugi dyrektywy 91/477/EWG, w brzmieniu nadanym zaskarżoną dyrektywą, wywołuje wprawdzie wrażenie pozornie neutralnego środka, lecz w rzeczywistości warunki jego stosowania są określone w taki sposób, że odpowiadają wyłącznie szwajcarskiemu systemowi zachowania broni po zakończeniu służby wojskowej, co pozostaje bez żadnego obiektywnego uzasadnienia w świetle celów zaskarżonej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. 2017 L 137, s. 22.

      (2)  DZ.U. 1991 L 256, s. 51.


title: Sprawa T-101/16: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2016 r. – Klausner Holz Niedersachsen/Komisja

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/35

         Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2016 r. – Klausner Holz Niedersachsen/Komisja
   (Sprawa T-101/16)
   (2016/C 145/43)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Klausner Holz Niedersachsen GmbH (Saalburg-Ebersdorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci D. Reich, C. Hipp i T. Ilgner)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że pozwana naruszyła art. 108 TFUE w związku z art. 15 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, ponieważ zaniechała wydania zgodnie z art. 4 wspomnianego rozporządzenia decyzji o zakończeniu postępowań w sprawie badania wstępnego SA.37113 i SA.375009 przewidzianej w wymienionych przepisach w odpowiedzi na pismo skarżącej z dnia 13 listopada 2015 r.;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania, nawet gdyby skarga stała się bezprzedmiotowa wskutek przyjęcia środka przez Komisję Europejską w trakcie postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden jedyny zarzut, w którym twierdzi, że Komisja nie wydała decyzji kończącej postępowanie w sprawie badania wstępnego zgodnie z art. 4 ust. 2–4 rozporządzenia (UE) 2015/1589 (1) w odpowiednim terminie, mimo że została ona wezwana do działania zgodnie z art. 265 akapit drugi TFUE.

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. L 248, s. 9).


title: Sprawa T-42/13: Postanowienie Sądu z dnia 19 listopada 2013 r. — 1. garantovaná przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek węglika wapnia i magnezu przeznaczonych dla sektora stalowego i gazowego w EOG za wyjątkiem Irlandii, Hiszpanii, Portugalii i Zjednoczonego Królestwa — Grzywny — Odsetki za zwłokę — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               18.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 15/17

         Postanowienie Sądu z dnia 19 listopada 2013 r. — 1. garantovaná przeciwko Komisji
   (Sprawa T-42/13) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek węglika wapnia i magnezu przeznaczonych dla sektora stalowego i gazowego w EOG za wyjątkiem Irlandii, Hiszpanii, Portugalii i Zjednoczonego Królestwa - Grzywny - Odsetki za zwłokę - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
   2014/C 15/24
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: 1. garantovaná a.s. (Bratysława, Słowacja) (przedstawiciele: początkowo M. Powell, solicitor, G. Forwood, barrister, M. Staroň i P. Hodál, adwokaci, następnie K. Lasok, QC, J. Holmes, B. Hartnett, barristers i O. Geiss, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka, F. Dintilhac i N. von Lingen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji zawartej, jak podniesiono, w piśmie Komisji z dnia 21 grudnia 2012 r. (sprawa COMP/39.396 — Odczynniki na bazie węglika wapnia i magnezu przeznaczone dla sektora stalowego i gazowego) wzywającego skarżącą do uiszczenia pozostającej do zapłaty kwoty grzywny nałożonej decyzją Komisji C(2009) 5791, wersja ostateczna, z dnia 22 lipca 2009 r. dotyczącej procedury zastosowania art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG wraz z odsetkami za zwłokę lub do ustanowienia na jej rzecz gwarancji bankowej w owej kwocie.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               1. garantovaná a.s. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 79 z 16.3.2013.


title: Sprawa F-94/15: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2015 r. – ZZ/ESDZ

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/83

         Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2015 r. – ZZ/ESDZ
   (Sprawa F-94/15)
   (2015/C 294/101)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej sprzeciw skarżącego wobec wyników wyborów do komitetu pracowniczego ESDZ.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 23 kwietnia 2015 r. zatwierdzającej wybory do komitetu pracowniczego ESDZ, których wyniki zostały opublikowane w dniu 17 marca 2015 r.;

               —

               obciążenie ESDZ kosztami postępowania.


title: Sprawa C-529/10: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 29 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate przeciwko Safilo Spa (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Podatki bezpośrednie — Zakończenie postępowania zawisłego przed sądem orzekającym w ostatniej instancji w sprawach podatkowych — Nadużycie prawa — Artykuł 4 ust. 3 TUE — Swobody chronione na mocy traktatu — Zasada niedyskryminacji — Pomoc państwa — Obowiązek zapewnienia skutecznego stosowania prawa Unii Europejskiej)

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/6

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 29 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate przeciwko Safilo Spa
   (Sprawa C-529/10) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Podatki bezpośrednie - Zakończenie postępowania zawisłego przed sądem orzekającym w ostatniej instancji w sprawach podatkowych - Nadużycie prawa - Artykuł 4 ust. 3 TUE - Swobody chronione na mocy traktatu - Zasada niedyskryminacji - Pomoc państwa - Obowiązek zapewnienia skutecznego stosowania prawa Unii Europejskiej)
   2012/C 194/09
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate

      Strona pozwana: Safilo Spa

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte suprema di cassazione — Podatek dochodowy od osób prawnych — Uregulowania krajowe ustanawiające odmienną stawkę podatku od dywidend wypłacanych przez spółki w zależności od miejsca ich siedziby — Transakcje handlowe z udziałem spółek z siedzibą na terytorium Włoch oraz spółek z siedzibą za granicą — Decyzja administracyjna o uznaniu podatku za należny w odniesieniu do spółek z siedzibą za granicą — Pojęcie nadużycia prawa zdefiniowane w wyroku w sprawie C-255/02 Halifax i in. — Zastosowanie do krajowych podatków niezharmonizowanych, jak podatki bezpośrednie

      Sentencja

   Prawo Unii, a w szczególności zasada zakazu nadużycia prawa, art. 4 ust. 3 TUE, swobody zagwarantowane Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zasada niedyskryminacji, przepisy w zakresie pomocy państwa oraz obowiązek zapewnienia skutecznego stosowania prawa Unii, powinno być interpretowane w ten sposób, że nie stoi na przeszkodzie stosowaniu, w sprawie takiej jak ta przed sądem krajowym dotyczącej podatków bezpośrednich, przepisu krajowego, który przewiduje zakończenie postępowań zawisłych przed sądem orzekającym w ostatniej instancji w sprawach podatkowych poprzez zapłatę kwoty równej 5 % wartości sporu, gdy postępowania te zostały zainicjowane skargą wniesioną w pierwszej instancji ponad dziesięć lat przed dniem wejścia w życie tego przepisu i gdy administracja podatkowa przegrała sprawę w dwóch pierwszych instancjach.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa T-261/11: Postanowienie Sądu z dnia 27 marca 2012 r. — European Goldfields przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Subwencja udzielona przez władze greckie przedsiębiorstwu górniczemu Ellinikos Chrysos polegająca na sprzedaży kopalni górniczych Cassandra po cenie niższej od rzeczywistej wartości rynkowej i na zwolnieniu z podatków od tej transakcji — Decyzja uznająca pomoc za bezprawnie przyznaną i nakazująca jej odzyskanie wraz z odsetkami — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność)

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/29

         Postanowienie Sądu z dnia 27 marca 2012 r. — European Goldfields przeciwko Komisji
   (Sprawa T-261/11) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Subwencja udzielona przez władze greckie przedsiębiorstwu górniczemu Ellinikos Chrysos polegająca na sprzedaży kopalni górniczych Cassandra po cenie niższej od rzeczywistej wartości rynkowej i na zwolnieniu z podatków od tej transakcji - Decyzja uznająca pomoc za bezprawnie przyznaną i nakazująca jej odzyskanie wraz z odsetkami - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność)
   2012/C 151/47
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Goldfields Ltd (Whitehorse, Yukon, Kanada) (przedstawiciele: K. Adamantopoulos, E. Petritsi, E. Trova i P. Skouris, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2011/452/UE z dnia 23 lutego 2011 r. w sprawie pomocy państwa C 48/08 (ex NN 61/08) udzielonej przez Grecję na rzecz Ellinikos [Ch]rysos SA (Dz.U. L 193, s. 27).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               European Goldfields Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosku Ellinikos Chrysos AE Metalleion kai Viomixanias Chrysou o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 219 z 23.7.2011.


title: Sprawa C-96/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale (Włochy) w dniu 20 lutego 2007 r. — Ecotrade spa przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Genova 3

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale (Włochy) w dniu 20 lutego 2007 r. — Ecotrade spa przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Genova 3
   (Sprawa C-96/07)
   (2007/C 117/06)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Commissione tributaria provinciale
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ecotrade spa

      Strona pozwana: Agenzia Entrate Ufficio Genova 3
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy właściwa wykładnia art. 17, art. 21 ust. 1 i art. 22 szóstej dyrektywy Rady nr 77/388/EWG (1) z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych stoi na przeszkodzie obowiązywaniu przepisu krajowego (w tym przypadku art. 19 D.P.R. nr 633 z dnia 26 października 1972 r.), który uzależnia korzystanie z prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej, należnego od podatnika z tytułu czynności dokonanych w ramach wykonywania działalności gospodarczej, od dochowania (dwuletniego) terminu, przewidując sankcję wygaśnięcia samego prawa w przypadku niedochowania terminu; w szczególności w odniesieniu do przypadków, w których objęcie podatkiem VAT nabycia towaru lub usługi następuje wskutek zastosowanie mechanizmu odwrotnego obciążenia (reverse charge), który zezwala organom administracji na żądanie zapłaty podatku w terminie (czteroletnim, o którym mowa w art. 57 D.P.R. 633/72) dłuższym od terminu ustanowionego dla przedsiębiorcy do dokonania odliczenia, który stracił w międzyczasie możliwość dokonania odliczenia wskutek upływu owego terminu?

               2)

               Czy właściwa wykładnia art. 18 ust. 1 lit. d) szóstej dyrektywy Rady nr 77/388EWG z dnia 17 maja 1977 r. sprzeciwia się obowiązywaniu przepisów krajowych, które ustalając „formalności ”przewidziane w tym artykule, za pomocą mechanizmu odwrotnego obciążenia (reverse charge) ustanowionego w art. 17 ust. 3 w związku z art. 23 i 25 D.P.R. 633/72, wprowadzają (na szkodę podatnika) obowiązek dochowania terminu — zgodnie z art. 19 D.P.R. 633/72 — do skorzystania z prawa do odliczenia przyznanego na mocy art. 17 tej dyrektywy?

      (1)  Dz.U. L 145, str. 1.


title: Sprawa C-641/13 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 9 października 2014 r. – Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Fundusz Spójności — Zmniejszenie pomocy finansowej — Zamówienia publiczne na roboty budowlane — Dyrektywa 93/37/EWG — Kryteria udzielania zamówienia — Doświadczenia z wcześniej wykonanych robót — Kryteria wyboru jakościowego)

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/14

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 9 października 2014 r. – Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-641/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Fundusz Spójności - Zmniejszenie pomocy finansowej - Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Dyrektywa 93/37/EWG - Kryteria udzielania zamówienia - Doświadczenia z wcześniej wykonanych robót - Kryteria wyboru jakościowego))
   (2014/C 439/20)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 31 z 01.02.2014.


title: Sprawa T-200/10: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2010 r. — Avery Dennison przeciwko OHIM — Dennison Hesperia (AVERY DENNISON)

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/56

      Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2010 r. — Avery Dennison przeciwko OHIM — Dennison Hesperia (AVERY DENNISON)
      (Sprawa T-200/10)
      (2010/C 161/88)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Avery Dennison Corp. (przedstawiciel: adwokaci E. Armijo Chávarri i A. Castán Pérez-Gómez)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Dennison Hesperia, SA (Torrejón de Ardoz, Hiszpania)

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności lub ewentualnie zmiana decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu z dnia 9 lutego 2010 r. w sprawie R 798/2009-2;

                  —

                  obciążenie Urzędu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „AVERY DENNISON” (zgłoszenie nr 3 825 114) dla towarów i usług z klas 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 12, 16, 17, 19, 20, 22, 24, 28, 35, 37, 38, 39, 40, 41 i 42

         Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Dennison Hesperia, SA

         Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowany w Hiszpanii znak towarowy „DENNISON” (nr 1 996 088) dla towarów z klasy 16.

         Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

         Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

         Podniesione zarzuty: Niewłaściwa wykładnia art. 42 ust. 2 i 3 oraz, posiłkowo, art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-151/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 14 marca 2016 r. – UAB „Vakarų Baltijos laivų statykla”/Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 14 marca 2016 r. – UAB „Vakarų Baltijos laivų statykla”/Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos
   (Sprawa C-151/16)
   (2016/C 191/16)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnosząca odwołanie:„Vakarų Baltijos laivų statykla”

      Druga strona postępowania: Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 14 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. (1) w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, zmienionej ostatnio dyrektywą Rady 2004/75/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. (2), należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak okoliczności niniejszej sprawy nie można nałożyć podatku akcyzowego w przypadku dostawy produktów energetycznych, jeśli produkty te zostają dostarczone jako paliwo do statku do wykorzystania w żegludze po wodach terytorialnych [Unii Europejskiej], a celem jest niepodlegające bezpośredniemu wynagrodzeniu przemieszczenie się tego statku przy użyciu własnego napędu z miejsca, w którym został on zbudowany, do portu w innym państwie członkowskim w celu zabrania stamtąd pierwszego ładunku handlowego?

               2)

               Czy art. 14 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2003/96 stoi na przeszkodzie przepisom krajowym państw członkowskich, takim jak przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie, które wykluczają skorzystanie ze zwolnienia podatkowego przewidzianego w tym przepisie, w przypadku gdy dostawa produktów energetycznych została zrealizowana niezgodnie z warunkami ustanowionymi przez państwo członkowskie, nawet jeśli dostawa ta spełnia podstawowe warunki zastosowania zwolnienia określone w tym przepisie dyrektywy 2003/96?

      (1)  Dz.U. 2003 L 283, s. 51.

      (2)  Dz.U. 2004 L 157, s. 100.


title: Sprawa T-406/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 listopada 2008 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne na usługi — Przetarg publiczny na świadczenie usług w zakresie konserwacji technicznej i pomocy w użytkowaniu systemu rejestrów ustanowionych na mocy dyrektywy 2003/87 — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Decyzja o przyznaniu zamówienia innemu oferentowi — Oczywisty błąd w ocenie — Obowiązek uzasadnienia aktu — Skarga odszkodowawcza)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/24

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 listopada 2008 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-406/06) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Przetarg publiczny na świadczenie usług w zakresie konserwacji technicznej i pomocy w użytkowaniu systemu rejestrów ustanowionych na mocy dyrektywy 2003/87 - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Decyzja o przyznaniu zamówienia innemu oferentowi - Oczywisty błąd w ocenie - Obowiązek uzasadnienia aktu - Skarga odszkodowawcza)
   (2009/C 6/48)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci N. Korogiannakis i N. Keramidas)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Wilderspin i E. Manhaeve, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze, skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 października 2006 r. odrzucająca ofertę skarżącej w ramach przetargu publicznego na świadczenia usług w zakresie konserwacji technicznej i pomocy w użytkowaniu systemu rejestrów ustanowionych na mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. 2003 L 275, s. 32), niezależny dziennik transakcji Wspólnoty (CITL) konserwacja techniczna i pomoc użytkownikom (Dz.U. 2006, s. 102), a także oprócz skargi o stwierdzenie nieważności decyzji o przyznaniu zamówienia publicznego innemu oferentowi, po drugie skarga o naprawienie szkody.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               1)

               Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE pokrywa swoje własne koszty i koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.


title: Sprawa T-420/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 października 2009 r. — Vischim przeciwko Komisji (Środki ochrony roślin — Substancja czynna o nazwie chlorotalonil — Włączenie do załącznika I dyrektywy 91/414/EWG — Postępowanie w sprawie oceny — Dyrektywa 2005/53/WE — Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga na bezczynność — Skarga o odszkodowanie)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/38

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 października 2009 r. — Vischim przeciwko Komisji
   (Sprawa T-420/05) (1)

   (Środki ochrony roślin - Substancja czynna o nazwie chlorotalonil - Włączenie do załącznika I dyrektywy 91/414/EWG - Postępowanie w sprawie oceny - Dyrektywa 2005/53/WE - Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga na bezczynność - Skarga o odszkodowanie)
   2009/C 282/70
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Vischim Srl (Cesano Maderno, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu i K. Van Maldegem)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Doherty i L. Parpala, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie nieważności dyrektywy Komisji 2005/53/WE z dnia 16 września 2005 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia chlorotalonilu, chlorotoluronu, cypermetryny, daminozydu i tiofanatu metylu jako substancji czynnych (Dz.U. L 241, s. 51) w zakresie włączenia substancji czynnej o nazwie chlorotalonil, skarga o stwierdzenie nieważności sprawozdania z ponownego badania chlorotalonilu (dokument o sygn. SANCO/4343/2000 — wersja ostateczna z dnia 14 lutego 2005 r.), skarga na bezczynność oraz skarga o odszkodowanie.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Spółka Vischim Srl zostaje obciążona kosztami, włącznie z kosztami postępowań w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 36 z 11.2.2006.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 marca 2005 r. w sprawie C-33/03 Komisja Wspólnot Europejskich, przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Art. 17 i 18 szóstej dyrektywy VAT — Uregulowanie krajowe zezwalające pracodawcy na odliczenie podatku VAT naliczonego od dostaw paliwa dokonywanych na rzecz jego pracowników, jeżeli zwraca on im koszt tego paliwa)

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 10 marca 2005 r.
   w sprawie C-33/03 Komisja Wspólnot Europejskich, przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Art. 17 i 18 szóstej dyrektywy VAT - Uregulowanie krajowe zezwalające pracodawcy na odliczenie podatku VAT naliczonego od dostaw paliwa dokonywanych na rzecz jego pracowników, jeżeli zwraca on im koszt tego paliwa)
   (2005/C 115/04)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-33/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 28 stycznia 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich, reprezentowana przez R. Lyala, przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, reprezentowanemu przez P. Ormonda oraz C. Jacksona, wspieranych przez N. Pleminga, QC, Trybunał (pierwsza izba) w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Lenaerts (sprawozdawca), N. Colneric, K. Schiemann i E. Juhász, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 10 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Przyznając podatnikom prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej naliczonego od określonych dostaw paliwa dokonywanych na rzecz podmiotów niebędących podatnikami wbrew art. 17 ust. 2 lit. a) oraz art. 18 ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 83 z 5.4.2003.


title: Sprawa C-181/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Latina (Włochy) w dniu 12 kwietnia 2013 r. — Francesco Acanfora przeciwko Equitalia Sud SpA i Agenzia delle Entrate

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Latina (Włochy) w dniu 12 kwietnia 2013 r. — Francesco Acanfora przeciwko Equitalia Sud SpA i Agenzia delle Entrate
   (Sprawa C-181/13)
   2013/C 207/08
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione tributaria provinciale di Latina

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Francesco Acanfora.

      Strona pozwana: Equitalia Sud SpA — Agente di Riscossione Latina, Agenzia delle Entrate — Ufficio di Latina

      Pytanie prejudycjalne

   Czy określone procentowo wynagrodzenie w wysokości 9 % należności [ustalone w art. 17 dekretu ustawodawczego nr 112/1999 przed zmianami] stanowi pomoc państwa niezgodną z jednolitym rynkiem kosztów poboru [podatków] i z prawem Unii w rozumieniu art. 107 TFUE?


title: Sprawa T-645/15: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – České centrum pro investigativní žurnalistiku/Parlament

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/59

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – České centrum pro investigativní žurnalistiku/Parlament
   (Sprawa T-645/15)
   (2016/C 048/67)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: České centrum pro investigativní žurnalistiku o.p.s. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat N. Pirc Musar)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji A(2015)8682 C Parlamentu Europejskiego z dnia 14 września 2015 r., w której oddalono wniosek potwierdzający strony skarżącej o udzielenie dostępu do niektórych dokumentów dotyczących informacji o kosztach podróży, dietach, dodatkach na ogólne wydatki i o wydatkach na personel członków Parlamentu Europejskiego;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą zgodnie z art. 134 i 140 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami poniesionymi przez wszelkich interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 (1) w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001 (2), ponieważ żądane dane osobowe nie są chronione na podstawie prawa Unii;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001, ponieważ odmówiono dostępu do żądanych informacji, mimo że przesłanki ujawnienia były spełnione;

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia określonego w art. 2 i 4 rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 6 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001 ogólnego obowiązku rozpatrzenia każdego indywidualnego dokumentu;

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 6 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ odmowa udzielenia częściowego dostępu do żądanych dokumentów jest bezzasadna;

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku przedstawienia uzasadnienia wskazanego w art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ Parlament nie udzielił odpowiedzi na wszystkie argumenty strony skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001 L 8, s. 1).


title: Sprawa C-468/14: Skarga wniesiona w dniu 13 października 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Królestwu Danii

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/25

         Skarga wniesiona w dniu 13 października 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Królestwu Danii
   (Sprawa C-468/14)
   (2014/C 439/34)
   Język postępowania: duński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Clausen i C. Cattabriga, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Danii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że utrzymując stan prawny, w ramach którego dozwolona jest sprzedaż wyrobów tytoniowych do stosowania doustnego (snus), co stanowi naruszenie art. 8 w związku z art. 2 pkt 4 dyrektywy 2001/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 czerwca 2001 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych (1), Królestwo Danii uchybiło obowiązkom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Danii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Królestwo Danii uchybiło obowiązkom ciążącym na nim na mocy dyrektywy art. 8 dyrektywy 2001/37 ograniczając się do zakazania sprzedaży w Danii wyrobów tytoniowych do stosowania doustnego (snus) w porcjach wielkości saszetki lub porowatych saszetkach, nie zakazując jednocześnie sprzedaży tych wyrobów tytoniowych w postaci sypkiej (snus). Królestwo Danii nie zakwestionowało tego, że jego przepisy krajowe nie są zgodne z prawem Unii w zakresie dotyczącym wprowadzania do obrotu wyrobów tytoniowych do stosowania doustnego. Folketing (duńskie Zgromadzenie Narodowe) odrzucił jednak projekt ustawy o całkowitym zakazie wprowadzania do obrotu wyrobów tytoniowych do stosowania doustnego (snus).
   Królestwo Danii nie przyjęło żadnych nowych zobowiązań, które miałyby na celu dostosowanie przepisów tego państwa członkowskiego do prawa Unii. Komisja stwierdza zatem, że Królestwo Danii nadal uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 2 pkt 4 dyrektywy 2001/37.

      (1)  Dz.U. L 194, s. 26.


title: Sprawa C-197/05 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 28 lutego 2005 r. w sprawie T-445/04 Energy Technologies ET SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) była Aparellaje eléctrico, SL, wniesione przez Energy Technologies ET SA w dniu 4 maja 2005 r.

text:
               1.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/2

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 28 lutego 2005 r. w sprawie T-445/04 Energy Technologies ET SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) była Aparellaje eléctrico, SL, wniesione przez Energy Technologies ET SA w dniu 4 maja 2005 r.
   (Sprawa C-197/05 P)
   (2005/C 243/03)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 4 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Energy Technologies ET SA z siedzibą w Fryburgu (Szwajcaria), reprezentowanej przez A. Boman, od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 28 lutego 2005 r. w sprawie T-445/04 (1) Energy Technologies ET SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) była Aparellaje eléctrico, SL.
   Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               1.

               uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji celem orzeczenia w przedmiocie znaku towarowego;

               2.

               wyznaczenie dodatkowego terminu sześciu miesięcy celem umożliwienia dokonania oceny potrzeby dalszego uzasadnienia niniejszego odwołania i, ewentualnie, przedstawienia opinii biegłego.

         Zarzuty i główne argumenty
   W zaskarżonym postanowieniu Sąd Pierwszej Instancji odrzucił skargę, gdyż Energy Technologies ET SA nie była reprezentowana przez adwokata lub radcę prawnego, zgodnie z art. 19 Statutu Trybunału Sprawiedliwości.
   Wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd Pierwszej Instancji dokonał niewłaściwej wykładni art. 19 Statutu Trybunału Sprawiedliwości i w sposób błędny orzekł, że wnosząca odwołanie nie była reprezentowana przez adwokata lub radcę prawnego w rozumieniu tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 182 z 23.7.2005, str. 36


title: Sprawa F-41/15: Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2015 r. – ZZ i in./CEPOL

text:
               1.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/28

         Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2015 r. – ZZ i in./CEPOL
   (Sprawa F-41/15)
   (2015/C 178/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ in.

      Strona pozwana: Europejskie Kolegium Policyjne (CEPOL)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Kolegium Policyjnego (CEPOL) zmuszających skarżących albo do rezygnacji ze stanowisk w CEPOL, albo do przeprowadzki z Londynu do Budapesztu ze stratą finansową oraz żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia za rzekomo poniesiona szkodę i rzekomo doznaną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji CEPOL nr 17/2014/DIR z dnia 23 maja 2014 r. w sprawie przeniesienia siedziby CEPOL do Budapesztu, Węgry, z dniem 1 października 2014 r., w której to decyzji poinformowano skarżących, że „niezastosowanie się do niniejszej instrukcji będzie uznane za rezygnację ze skutkiem od dnia 30 września 2014 r.”;

               —

               stwierdzenie nieważności, również i o ile zajdzie taka potrzeba, decyzji CEPOL z dnia 28 listopada 2014 r. oddalających złożone przez skarżących w okresie od 8 do 21 sierpnia 2014 r. zażalenia na ww. decyzję;

               —

               stwierdzenie nieważności, również i o ile zajdzie taka potrzeba, decyzji CEPOL z dnia 22 grudnia 2014 r., w których drodze CEPOL „przyjął” rezygnację dwóch skarżących;

               —

               wypłata odszkodowania za poniesioną przez skarżących szkodę;

               —

               wypłata zadośćuczynienia za doznaną przez skarżących krzywdę;

               —

               obciążenie CEPOL wszystkimi kosztami postępowania poniesionymi przez skarżących.


title: Sprawa C-359/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) w dniu 24 czerwca 2016 r. – Ömer Altun i in., Absa NV i in./Openbaar Ministerie.

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/38

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) w dniu 24 czerwca 2016 r. – Ömer Altun i in., Absa NV i in./Openbaar Ministerie.
   (Sprawa C-359/16)
   (2016/C 335/52)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van Cassatie

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnoszący skargi kasacyjne: Ömer Altun, Abubekir Altun, Sedrettin Maksutogullari, Yunus Altun, Absa NV, M. Sedat BVBA, Alnur BVBA

      Druga strona postępowania: Openbaar Ministerie.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy sąd inny niż sąd państwa członkowskiego delegowania może stwierdzić nieważność lub nieuwzględnić formularza E-101, który został wydany zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (1) w wersji obowiązującej przed jego uchyleniem na mocy art. 96 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (2), jeżeli stan faktyczny, w przedmiocie którego ma orzec, uzasadnia stwierdzenie, że formularz ten został uzyskany lub powołano się na niego w sposób noszący znamiona oszustwa?

      (1)  Dz.U. 1972, L 74, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 284, s.1).


title: Sprawa T-218/14: Postanowienie Sądu z dnia 13 października 2015 r. – Mabrouk/Rada

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/77

         Postanowienie Sądu z dnia 13 października 2015 r. – Mabrouk/Rada
   (Sprawa T-218/14) (1)

   (2015/C 398/89)
   Język postępowania: angielski
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 194 z 24.6.2014.


title: Sprawa C-119/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 12 marca 2014 r. – Henricus Cornelis Maria Niessen i in. przeciwko Condor Flugdienst GmbH

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 12 marca 2014 r. – Henricus Cornelis Maria Niessen i in. przeciwko Condor Flugdienst GmbH
   (Sprawa C-119/14)
   2014/C 159/18
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Rüsselsheim

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: Henricus Cornelis Maria Niessen, Angelique Francisca Niessen Steeghs, Melissa Alexandra Johanna Niessen, Kenneth Gerardus Henricus Niessen

      Strona pozwana: Condor Flugdienst GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy ingerencje osób trzecich działających na własną odpowiedzialność, na które przeniesiono zadania należące do działalności przewoźnika lotniczego należy oceniać jako nadzwyczajne okoliczności w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (1)?

               2)

               Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy przy ocenie istotne jest, na czyje zlecenie (przewoźnika lotniczego, operatora portu lotniczego etc.) działała osoba trzecia?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa C-252/10 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 21 lipca 2011 r. — Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Morskiego (EMSA) (Odwołanie — Zamówienia publiczne — Europejska Agencja Bezpieczeństwa Morskiego (EMSA) — Postępowanie przetargowe dotyczące programu „SafeSeaNet” — Decyzja odrzucająca ofertę oferenta — Kryteria udzielenia zamówienia — Podkryteria — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/15

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 21 lipca 2011 r. — Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Morskiego (EMSA)
   (Sprawa C-252/10 P) (1)

   (Odwołanie - Zamówienia publiczne - Europejska Agencja Bezpieczeństwa Morskiego (EMSA) - Postępowanie przetargowe dotyczące programu „SafeSeaNet” - Decyzja odrzucająca ofertę oferenta - Kryteria udzielenia zamówienia - Podkryteria - Obowiązek uzasadnienia)
   2011/C 269/24
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (przedstawiciel: N. Korogiannakis, dikigoros)

      Druga strona postępowania: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Morskiego (EMSA) (przedstawiciele: J. Menze, pełnomocnik oraz J. Stuyck i A.M. Vandromme, advocaaten)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 2 marca 2010 r. w sprawie T-70/05 (Evropaiki Dynamiki przeciwko EMSA), w zakresie w jakim oddalone zostało w nim żądanie wnoszącej odwołanie stwierdzenia nieważności decyzji Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Morskiego (EMSA) z dnia 6 stycznia 2005 r. odrzucającej ofertę przedłożoną przez wnoszącą odwołanie w ramach postępowania przetargowego dotyczącego zatwierdzenia programu SafeSeaNet i jego dalszego rozwoju

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010.


title: Sprawa F-47/09: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2009 r. — Fries Guggenheim przeciwko CEDEFOP

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/52

         Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2009 r. — Fries Guggenheim przeciwko CEDEFOP
   (Sprawa F-47/09)
   2009/C 153/101
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Eric Mathias Fries Guggenheim (Liège, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Lucas)

      Strona pozwana: Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (CEDEFOP)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji CEDEFOP o nieprzedłużeniu ze skarżącym umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego, a w razie nieprzywrócenia do pracy zasądzenie od pozwanej zapłaty zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 7 lipca 2008 r. CEDEFOP o nieprzedłużeniu ze skarżącym umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego i potwierdzającej zakończenie jego zatrudnienia w dniu 15 października 2008 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności w razie potrzeby decyzji z dnia 18 lipca 2008 r. CEDEFOP utrzymującej w mocy pierwszą decyzję w następstwie pisma skarżącego z dnia 9 lipca 2008 r. i jego spotkania z przedstawicielami kadr z dnia 17 lipca 2008 r.;

               —

               zasądzenie od CEDEFOP zapłaty na rzecz skarżącego w razie nieprzywrócenia do pracy zadośćuczynienia za krzywdę, którego wysokość określi Sąd;

               —

               zezwolenie skarżącemu, jeśli uzna to za konieczne, na wycenienie krzywdy doznanej w karierze, a w przeciwnym razie zasądzenie CEDEFOP zapłaty na rzecz skarżącego w razie nieprzywrócenia do pracy zadośćuczynienia za tę krzywdę, którego wysokość określi Sąd;

               —

               obciążenie CEDEFOP kosztami postępowania.


title: Sprawa T-150/17: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2017 r. – Asolo/EUIPO – Red Bull (FLÜGEL)

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/34

         Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2017 r. – Asolo/EUIPO – Red Bull (FLÜGEL)
   (Sprawa T-150/17)
   (2017/C 129/53)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Asolo LTD (Limassol, Cypr) (przedstawiciel: W. Pors, lawyer)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Red Bull GmbH (Fuschl am See, Austria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „FLÜGEL” – unijny znak towarowy nr 637 686

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 listopada 2016 r. w sprawie R 282/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

               —

               oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku;

               —

               obciążenie EUIPO i spółki Red Bull kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 54 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z jego art. 8 ust. 1 lit. b).