title: Sprawa C-426/10 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 18 czerwca 2010 r. w sprawie T-51/10 Bell & Ross przeciwko OHIM, wniesione w dniu 26 sierpnia 2010 r. przez Bell & Ross

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/28

         Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 18 czerwca 2010 r. w sprawie T-51/10 Bell & Ross przeciwko OHIM, wniesione w dniu 26 sierpnia 2010 r. przez Bell & Ross
   (Sprawa C-426/10 P)
   ()
   2010/C 346/46
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Bell & Ross BV (przedstawiciel: adwokat S. Guerlain)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Klockgrossisten i Norden AB

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               orzeczenie, że skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez wnoszącą odwołanie na decyzję Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) w sprawie T-51/10 jest dopuszczalna, i w konsekwencji przekazanie sprawy Sądowi celem orzeczenia co do istoty tej skargi;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania odwoławczego i kosztami postępowania w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi na jego poparcie sześć zarzutów.
   W zarzucie pierwszym Bell & Ross podnosi naruszenie art. 111 regulaminu postępowania przed Sądem w zakresie, w jakim ten ostatni uznał, że skarga była oczywiście niedopuszczalna, bez uprzedniego wysłuchania rzecznika generalnego.
   W zarzucie drugim wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd naruszył art. 43 § 1 regulaminu postępowania, ponieważ orzekł, że podpisane egzemplarze skargi, które wpłynęły do sekretariatu Sądu w dniu 1 lutego 2010 r., nie były egzemplarzami oryginalnymi oraz że dopiero egzemplarz, który wpłynął w dniu 5 lutego 2010 r., czyli po terminie do wniesienia skargi, można było uznać za oryginalny, nie wyjaśniając, w jaki sposób można odróżnić oryginał od kopii. Przytoczony artykuł nie precyzuje bowiem, jak powinien wyglądać podpis adwokata, który należy złożyć na oryginale pisma procesowego.
   W zarzucie trzecim Bell & Ross zarzuca Sądowi, że odmówił jej możliwości uzupełnienia zarzuconego jej braku formalnego zgodnie z pkt 57 lit. b) Praktycznych instrukcji dla stron i art. 7 ust. 1 Instrukcji dla sekretarza Sądu. Zgodnie ze wskazanymi przepisami sekretarz wyznacza skarżącemu termin do uzupełnienia stwierdzonych braków formalnych.
   W zarzucie czwartym Bell & Ross podnosi istnienie usprawiedliwionego błędu w zakresie, w jakim pomyłka w określeniu oryginalnego egzemplarza wynikała z wyjątkowych okoliczności niezależnych od wnoszącej odwołanie. W istocie wysoka liczba kopii wymagająca skorzystania z usług zewnętrznego wykonawcy, doskonała jakość wydruku, niepozwalająca na odróżnienie oryginału, oraz złożenie podpisu na każdym z egzemplarzy doręczonych w terminie do sekretariatu Sądu stanowią okoliczności pozwalające na przyjęcie w niniejszym wypadku istnienia usprawiedliwionego błędu.
   W zarzucie piątym wnosząca odwołanie podnosi istnienie względów wyjątkowych, anormalnych i niezależnych od wykonawcy, które świadczą o wystąpieniu nieprzewidywalnych okoliczności lub przypadku siły wyższej.
   Wreszcie w zarzucie szóstym i ostatnim Bell & Ross wskazuje na naruszenie przez Sąd zasad proporcjonalności i ochrony uzasadnionych oczekiwań, zważywszy na to, że po pierwsze, do sekretariatu Sądu wpłynęło siedem egzemplarzy opatrzonych podpisem oraz jedna kopia przesłana faksem, a po drugie, wskazane powyżej przepisy przewidują możliwość uzupełnienia błędów formalnych skargi.


title: Sprawa F-38/07: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2007 r. — Caleprico przeciwko Komisji

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/45

         Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2007 r. — Caleprico przeciwko Komisji
   (Sprawa F-38/07)
   (2007/C 140/73)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Francisco Caleprico (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: V. Guagliulmi, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie za niepodlegające stosowaniu, na podstawie art. 241 WE, artykułów 12 i 13 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego z powodu ich niezgodności z prawem;

               —

               uchylenie decyzji, w której organ powołujący oddalił w sposób dorozumiany zażalenie wniesione przez skarżącego na decyzję z dnia 12 czerwca 2006 r.;

               —

               uchylenie decyzji Komisji z dnia 12 czerwca 2006 r. w zakresie, w jakim organ powołujący dokonał zaszeregowania skarżącego do grupy AD6/2 zamiast do grupy AD8/3;

               —

               nakazanie Komisji zastąpienia zaskarżonej części decyzji z dnia 12 czerwca 2006 r. częścią, która dokonuje zaszeregowania skarżącego ze skutkiem wstecznym (od dnia 1 lipca 2006 r.) do grupy AD8/3;

               —

               zasądzenie od Komisji kwot, których nie otrzymał w związku z niezgodnością z prawem zaskarżonych decyzji, wraz z odsetkami, które są należne i będą należne;

               —

               nakazanie Komisji naprawienia każdej innej szkody i krzywdy poniesionej i doznanej przez stronę skarżącą, jakie Sąd stwierdzi w niniejszej sprawie;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, wpisany na listę rezerwową konkursu EUR/A/155/2000 (1) dla stworzenia listy rezerwowej osób, które mogą zostać zatrudnione w grupach A7/A6, zatrudniony został po wejściu w życie rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. zmieniającego regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich oraz warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot (2) i zaszeregowany do grupy AD6/2,
   Na poparcie swej skargi, podnosi dwa zarzuty:
   W pierwszym twierdzi, że decyzja z dnia 12 czerwca 2006 r. dotknięta jest sprzecznością pomiędzy z jednej strony odesłaniem w preambule do art. 31 regulaminu pracowniczego, zgodnie z którym kandydaci powoływani są do grupy określonej w ogłoszeniu o konkursie a z drugiej strony sentencją tej decyzji, która zaszeregowuje go do grupy AD6/2.
   W drugim zarzucie podnosi, że w każdym razie sporna decyzja jest niezgodna z prawem, ponieważ opiera się na dorozumianej podstawie prawnej (art. 12 i 13 załącznika XII do regulaminu pracowniczego), która jest niezgodna z prawem z następujących powodów:

               —

               sprzeczność z zasadą pewności prawnej i zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań;

               —

               naruszenie zasady niedyskryminacji i równości traktowania;

               —

               naruszenie zasady racjonalności biorąc pod uwagę to, że stosowanie nowego systemu zależy od okoliczności całkowicie przypadkowej, tj. bycia zatrudnionym przed lub po określonej dacie, bez żadnej innej racji, która uzasadniałaby tę zasadę;

               —

               naruszenie zasady dobrej administracji;

               —

               ewentualnie naruszenie obowiązku uzasadnienia aktów wspólnotowych, o którym stanowi art. 251 WE.

      (1)  Dz.U. C 147 A z 25.5.2000, str. 10.

      (2)  Dz.U. L 124 z 27.4.2004, str. 1.


title: Sprawa T-474/15 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 10 grudnia 2015 r. – GGP Italy/Komisja (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Dyrektywa 2006/42/WE — Ochrona zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów oraz pracowników w związku z zagrożeniem wynikającym z użytkowania maszyn — Środek przyjęty przez łotewskie władze zakazujący użycia określonego typu kosiarki — Decyzja Komisji stwierdzająca zasadność środka — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/61

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 10 grudnia 2015 r. – GGP Italy/Komisja
   (Sprawa T-474/15 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Dyrektywa 2006/42/WE - Ochrona zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów oraz pracowników w związku z zagrożeniem wynikającym z użytkowania maszyn - Środek przyjęty przez łotewskie władze zakazujący użycia określonego typu kosiarki - Decyzja Komisji stwierdzająca zasadność środka - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2016/C 038/83)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Global Garden Products Italy SpA (GGP Italy) (Castelfranco Veneto, Włochy) (przedstawiciele: A. Villani, L. D’Amario i M. Caccialanza, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braga da Cruz i L. Cappelletti, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/902 z dnia 10 czerwca 2015 r. w sprawie środka wprowadzonego przez Łotwę zgodnie z dyrektywą 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w celu zakazania wprowadzenia do obrotu kosiarki produkowanej przez przedsiębiorstwo GGP Italy SpA (JO L 147, p. 22).

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-428/09: Postanowienie Sądu z dnia 24 marca 2010 r. — Berenschot Groep przeciwko Komisji

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/50

         Postanowienie Sądu z dnia 24 marca 2010 r. — Berenschot Groep przeciwko Komisji
   (Sprawa T-428/09) (1)

   2010/C 134/83

      Język postępowania: angielski

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 11 z 16.1.2010.


title: Sprawa T-361/13: Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2015 r. – Menelaus/OHIM – Garcia Mahiques (VIGOR) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy VIGOR — Wcześniejsze graficzne, międzynarodowy i wspólnotowy, znaki towarowe VIGAR — Dopuszczalność dowodów na okoliczność używania przedstawionych na CD-ROM-ie — Uwzględnienie dowodów uzupełniających nieprzedstawionych w wyznaczonym terminie — Rzeczywiste używanie wcześniejszych znaków towarowych — Artykuł 15 i art. 57 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Postać znaku różniąca się co do elementów niewpływających na jego charakter odróżniający]

text:
               11.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/19

         Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2015 r. – Menelaus/OHIM – Garcia Mahiques (VIGOR)
   (Sprawa T-361/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy VIGOR - Wcześniejsze graficzne, międzynarodowy i wspólnotowy, znaki towarowe VIGAR - Dopuszczalność dowodów na okoliczność używania przedstawionych na CD-ROM-ie - Uwzględnienie dowodów uzupełniających nieprzedstawionych w wyznaczonym terminie - Rzeczywiste używanie wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 15 i art. 57 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Postać znaku różniąca się co do elementów niewpływających na jego charakter odróżniający])
   (2016/C 007/26)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Menelaus BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM byli również, interwenienci przed Sądem: Vicente Garcia Mahiques (Jesus Pobre, Hiszpania), Felipe Garcia Mahiques (Jesus Pobre) (przedstawiciele: adwokat E. Pérez Crespo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 kwietnia 2013 r. (sprawa R 88/2012-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między z jednej strony Vicentem Garcią Mahiquesem i Felipem Garcią Mahiquesem a z drugiej strony Menelaus BV,

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Menelaus BV pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), jak również koszty poniesione przez Vicentego Garcię Mahiquesa i Felipego Garcię Mahiquesa.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa C-168/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Grupo Itevelesa SL, Applus Iteuve Technology, Certio ITV SL, Asistencia Técnica Industrial SAE/Oca Inspección Técnica de Vehículos SA, Generalidad de Cataluña (Odesłanie prejudycjalne — Artykuły 49 TFUE i 51 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Dyrektywa 2006/123/WE — Zakres stosowania — Usługi na rynku wewnętrznym — Dyrektywa 2009/40/WE — Dostęp do wykonywania działalności z zakresu badania technicznego pojazdów — Wykonywanie przez podmiot prywatny — Działalność związana z wykonywaniem władzy publicznej — System uzyskania uprzedniego zezwolenia — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Bezpieczeństwo drogowe — Podział terytorialny — Minimalna odległość między stacjami kontroli technicznej pojazdów — Maksymalny udział w rynku — Względy uzasadniające — Zdolność do osiągnięcia zamierzonego celu — Spójność — Proporcjonalność)

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Grupo Itevelesa SL, Applus Iteuve Technology, Certio ITV SL, Asistencia Técnica Industrial SAE/Oca Inspección Técnica de Vehículos SA, Generalidad de Cataluña
   (Sprawa C-168/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 49 TFUE i 51 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Dyrektywa 2006/123/WE - Zakres stosowania - Usługi na rynku wewnętrznym - Dyrektywa 2009/40/WE - Dostęp do wykonywania działalności z zakresu badania technicznego pojazdów - Wykonywanie przez podmiot prywatny - Działalność związana z wykonywaniem władzy publicznej - System uzyskania uprzedniego zezwolenia - Nadrzędne względy interesu ogólnego - Bezpieczeństwo drogowe - Podział terytorialny - Minimalna odległość między stacjami kontroli technicznej pojazdów - Maksymalny udział w rynku - Względy uzasadniające - Zdolność do osiągnięcia zamierzonego celu - Spójność - Proporcjonalność))
   (2015/C 406/05)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Grupo Itevelesa SL, Applus Iteuve Technology, Certio ITV SL, Asistencia Técnica Industrial SAE

      Strona pozwana: Oca Inspección Técnica de Vehículos SA, Generalidad de Cataluña

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że działalność w zakresie kontroli technicznej pojazdów jest wyłączona z zakresu stosowania tej dyrektywy.

               2)

               Artykuł 51 akapit pierwszy TFUE należy interpretować w ten sposób, że działalność stacji kontroli technicznej pojazdów, takich jak te opisane w przepisach będących przedmiotem postępowania głównego, nie jest związana z wykonywaniem władzy publicznej w rozumieniu tego przepisu, niezależnie od okoliczności, iż podmioty prowadzące stacje kontroli technicznej są uprawnione do unieruchomienia pojazdu, w wypadku gdy w trakcie kontroli tego pojazdu ujawniają one wady związane z bezpieczeństwem pociągające za sobą bezpośrednie zagrożenie.

               3)

               Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak przepisy będące przedmiotem postępowania głównego, które uzależniają wydanie zezwolenia na otwarcie stacji kontroli pojazdów przez przedsiębiorstwo lub przez grupę przedsiębiorstw od warunku, z jednej strony, że istnieje minimalna odległość między tą stacją i stacjami tego przedsiębiorstwa lub tej grupy przedsiębiorstw posiadającymi już zezwolenie na prowadzenie takiej działalności oraz, z drugiej strony, że to przedsiębiorstwo, lub ta grupa przedsiębiorstw, nie posiada – w razie udzielenia takiego zezwolenia – udziału w rynku powyżej 50 %, chyba że zostanie wykazane, co jest zadaniem sądu odsyłającego, że warunek ten jest naprawdę odpowiedni dla osiągnięcia celów ochrony konsumentów i bezpieczeństwa ruchu drogowego i nie wykracza poza to, co niezbędne dla osiągnięcia tych celów.

      (1)  Dz.U. C 175 z 10.6.2014.


title: Sprawa T-557/16: Postanowienie Sądu z dnia 12 stycznia 2017 r. – Belis/Komisja

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/31

         Postanowienie Sądu z dnia 12 stycznia 2017 r. – Belis/Komisja
   (Sprawa T-557/16) (1)

   (2017/C 070/41)
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015 (sprawa zarejestrowana początkowo w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-15/13 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa C-157/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 26 marca 2013 r. — Nickel & Goeldner Spedition GmbH przeciwko Kintra UAB w likwidacji

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 26 marca 2013 r. — Nickel & Goeldner Spedition GmbH przeciwko Kintra UAB w likwidacji
   (Sprawa C-157/13)
   2013/C 156/36
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: Nickel & Goeldner Spedition GmbH

      Strona pozwana w postępowaniu kasacyjnym: Kintra UAB w likwidacji

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W przypadku wytoczenia powództwa przez syndyka masy upadłości, działającego w interesie ogółu wierzycieli przedsiębiorstwa i zmierzającego do przywrócenia wypłacalności przedsiębiorstwa i powiększenia wartości aktywów przedsiębiorstwa w upadłości tak, by roszczenia wierzycieli zostały zaspokojone w możliwie największej liczbie — podczas gdy, co należy odnotować, do tego samego rezultatu zmierzają przykładowo powództwa syndyka masy upadłości o uznanie czynności za bezskuteczną (skarga pauliańska), które zostały uznane za ściśle związane z postępowaniem upadłościowym — i zważywszy na fakt, że w niniejszej sprawie żądanie zapłaty należności za wykonany międzynarodowy przewóz towarów jest oparte na konwencji CMR i litewskim kodeksie cywilnym (ogólnych przepisach prawa cywilnego), czy powództwo takie należy uznać za ściśle związane (związkiem bezpośrednim) z postępowaniem upadłościowym skarżącej, czy właściwość do jego rozpoznania należy określać na zasadach rozporządzenia nr 1346/2000 (1) i czy mieści się ono w zakresie wyjątku od zastosowania rozporządzenia nr 44/2001 (2)?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, Lietuvos aukščiausiasis teismas wnosi do Trybunału o wyjaśnienie, czy jeżeli sporne zobowiązanie (zobowiązanie strony pozwanej, oparte na niewłaściwym wykonaniu jej zobowiązań umownych, do zapłaty na rzecz skarżącej będącej w upadłości należności i odsetek za zwłokę z tytułu międzynarodowego przewozu towarów) powstało przed wszczęciem wobec skarżącej postępowania upadłościowego, zastosowanie znajduje art. 44 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 1346/2000, a na jego podstawie rozporządzenie to nie stosuje się, ponieważ właściwość do rozpoznania sprawy określa się zgodnie z art. 31 konwencji CMR, jako z postanowieniem konwencji szczególnej?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze i ujęcia rozpatrywanego sporu w zakresie zastosowania rozporządzenia nr 44/2001, Lietuvos aukščiausiasis teismas wnosi do Trybunału o wyjaśnienie, czy w niniejszym przypadku należy przyjąć, że zważywszy na to, iż art. 31 ust. 1 konwencji CMR i art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 nie stoją z sobą w sprzeczności, wskutek ujęcia spornych stosunków prawnych w zakresie konwencji CMR (konwencji szczególnej), w celu określenia, sądy którego państwa członkowskiego są właściwe do rozpoznania rozpatrywanego powództwa, należy zastosować reguły prawne zawarte w art. 31 konwencji CMR, o ile reguły prawne zawarte w art. 31 ust. 1 konwencji CMR nie prowadzą do rezultatów mniej korzystnych dla należytego funkcjonowania rynku wewnętrznego i są wystarczająco jasne i precyzyjne?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. L 160, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1).


title: Sprawa T-416/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 grudnia 2006 r. — Angelidis przeciwko Parlamentowi (Urzędnicy — Sprawozdanie z oceny — Skarga o uchylenie — Brak konsultacji z bezpośrednim przełożonym — Uzasadnienie — Skarga o odszkodowanie — Sporządzenie z przekroczeniem terminu — Krzywda — Dopuszczalność)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/33

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 grudnia 2006 r. — Angelidis przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-416/03) (1)

   (Urzędnicy - Sprawozdanie z oceny - Skarga o uchylenie - Brak konsultacji z bezpośrednim przełożonym - Uzasadnienie - Skarga o odszkodowanie - Sporządzenie z przekroczeniem terminu - Krzywda - Dopuszczalność)
   (2006/C 331/72)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Angel Angelidis (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: É. Boigelot, avocat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: J. de Wachter i M. Mustapha Pacha, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze uchylenie sprawozdania z oceny skarżącego, urzędnika w grupie zaszeregowania A3 Parlamentu Europejskiego, za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r. oraz po drugie wniosek o odszkodowanie celem naprawienia rzekomo poniesionej szkody zarówno z uwagi na rzekome nieprawidłowości spornego sprawozdania z oceny jak i jego sporządzenie jakoby z przekroczeniem terminu.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 59 z 6.3.2004 r.


title: Sprawa C-88/06: Skarga wniesiona w dniu  13 lutego 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/4

         Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-88/06)
   (2006/C 108/05)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel: pełnomocnicy J. Enegren i I. Kaufmann-Bühler]
   Strona pozwana: Irlandia
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, iż nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. zmieniającej dyrektywę Rady 89/655/EWG dotyczącą minimalnych wymagań w zakresie bezpieczeństwa i higieny użytkowania sprzętu roboczego przez pracowników podczas pracy (druga dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zrzuty i główne argumenty
   Termin do dokonania transpozycji dyrektywy do krajowego porządku prawnego upłynął w dniu 19 lipca 2004 r.

      (1)  Dz. U. L 195 z 19.07.2001, str. 46


title: Sprawa T-135/17: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2017 r. – Scor/Komisja

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/50

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2017 r. – Scor/Komisja
   (Sprawa T-135/17)
   (2017/C 144/69)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Scor SE (Paryż, Francja) (przedstawiciele: N. Baverez, N. Autet, M. Béas i G. Marson, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności pkt „(i) nieograniczona gwarancja przyznana Caisse Centrale de Réassurance (CCR) z tytułu działalności reasekuracyjnej od ryzyka klęsk żywiołowych we Francji” zawartego w decyzji z dnia 26 września 2016 r., pomoc państwa, SA.37649 (2013/CP); SA.45860 (2016/PN); SA.45860 (2016/N) – Francja., C(2016) 5995 final;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania, zgodnie z art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest oparta na błędnej podstawie prawnej w odniesieniu do oceny zgodności gwarancji przyznanej na rzecz Caisse Centrale de Réassurance.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący szeregu braków w uzasadnieniu, którymi obarczona jest zaskarżona decyzja.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE. Zarzut ten dzieli się na dwie części:

                           —

                           część pierwszą dotyczącą naruszeń prawa związanych ze stosowaniem kontroli proporcjonalności;

                           —

                           cześć drugą dotyczącą nieproporcjonalnego charakteru gwarancji.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia praw proceduralnych strony skarżącej.


title: Sprawa T-237/14: Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Steinbeis Papier/Komisja (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/60

         Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Steinbeis Papier/Komisja
   (Sprawa T-237/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 294/72)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Steinbeis Papier GmbH (Glückstadt, Niemcy) (przedstawiciele: H. Janssen i G.-R. Engel, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez A. Luke i C. Maurera, adwokatów)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia określonego w art. 108 ust. 2 TFUE postępowania w przedmiocie środków wdrożonych przez Republikę Federalną Niemiec w formie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)].

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosku o dopuszczenie Urzędu Nadzoru EFTA do sprawy w charakterze interwenienta.

               3)

               Steinbeis Papier GmbH pokrywa koszty własne, a także poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa C-282/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Braunschweig (Niemcy) w dniu 11 czerwca 2015 r. – Queisser Pharma GmbH & Co. KG/Bundesrepublik Deutschland

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Braunschweig (Niemcy) w dniu 11 czerwca 2015 r. – Queisser Pharma GmbH & Co. KG/Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-282/15)
   (2015/C 294/37)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Braunschweig

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Queisser Pharma GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 34, 35 i 36 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 14 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisowi prawa krajowego, który zakazuje produkcji, przetwarzania lub wprowadzania do obrotu suplementu diety zawierającego aminokwasy (tutaj L-histydynę), jeżeli na określonych dalszych przesłankach nie zostanie w tym względzie przyznane odstępstwo na czas określony leżące w zakresie uznania organu krajowego?

               2)

               Czy z systematyki art. 14, 6, 7, 53 i 55 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności wynika, że krajowe zakazy dotyczące poszczególnych środków spożywczych lub dodatków do żywności mogą być wydawane tylko na wymienionych tam warunkach, i czy sprzeciwia się to przepisowi prawa krajowego takiemu jak opisany w pytaniu pierwszym?

               3)

               Czy art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz niektórych innych substancji (2) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi prawa krajowego takiemu jak opisany w punkcie pierwszym?

      (1)  Dz.U. L 31, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 404, s. 26.


title: Sprawa T-622/15: Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2015 r. – Deere/OHIM (EXHAUST-GARD)

text:
               11.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/33

         Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2015 r. – Deere/OHIM (EXHAUST-GARD)
   (Sprawa T-622/15)
   (2016/C 007/44)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deere & Company (Wilmington, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciele: adwokaci N. Weber i T. Heitmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „EXHAUST-GARD” – zgłoszenie nr 11 747 409

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8.09.2015 w sprawie R 196/2014-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               -Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-66/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Stuttgart — Niemcy) — Postępowanie dotyczące wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko Szymonowi Kozłowskiemu (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW — Europejski nakaz aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi — Artykuł 4 pkt 6 — Fakultatywna odmowa wykonania europejskiego nakazu aresztowania — Wykładnia pojęć miejsce zamieszkania i  przebywanie w państwie członkowskim wykonania nakazu)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/18

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Stuttgart — Niemcy) — Postępowanie dotyczące wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko Szymonowi Kozłowskiemu
   (Sprawa C-66/08) (1)

   (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Europejski nakaz aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi - Artykuł 4 pkt 6 - Fakultatywna odmowa wykonania europejskiego nakazu aresztowania - Wykładnia pojęć „miejsce zamieszkania’ i „przebywanie’ w państwie członkowskim wykonania nakazu)
   (2008/C 223/29)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberlandesgericht Stuttgart
   Strona w postępowaniu przed sądem krajowym
   Szymon Kozłowski
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Stuttgart — Wykładnia art. 4 pkt 6 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. L 190, str. 1) — Możliwość odmowy przez wykonujący nakaz organ sądowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania, który został wydany w celu wykonania kary pozbawienia wolności przeciwko osobie przebywającej w państwie członkowskim wykonania nakazu, w którym zamieszkuje — Pojęcia „miejsca zamieszkania” i „pobytu” — Wykładnia art. 6 ust. 1 UE w związku z art. 12 i 17 WE — Przepisy krajowe, które w przypadku, gdy osoba ścigana nie wyraża zgody na przekazanie, dopuszczają odmienne traktowanie tej osoby przez wykonujący nakaz organ sądowy w zależności od tego, czy jest on obywatelem państwa członkowskiego wykonania nakazu, czy też jest obywatelem innego państwa członkowskiego.
   Sentencja
   Wykładni art. 4 pkt 6 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi należy dokonywać w taki sposób, że:

               —

               osoba, której nakaz dotyczy, „ma miejsce zamieszkania” w państwie członkowskim wykonania nakazu, jeżeli ustanowiła rzeczywiste miejsce zamieszkania w tym państwie, a „przebywa” w nim, jeżeli w następstwie odpowiednio długiego trwałego pobytu w tym państwie, stworzyła z nim więzi porównywalne z tymi, które są wynikiem posiadania miejsca zamieszkania,

               —

               w celu ustalenia, czy pomiędzy osobą, której nakaz dotyczy, a państwem członkowskim wykonania nakazu istnieje więź pozwalająca na stwierdzenie, że dana osoba „przebywa” w tym państwie w rozumieniu art. 4 pkt 6, organ sądowy wykonujący nakaz powinien dokonać całościowej oceny kilku obiektywnych elementów charakteryzujących sytuację, w której znajduje się ta osoba, wśród których znajdują się w szczególności długość, charakter i warunki pobytu osoby ściganej, a także więzi rodzinne i ekonomiczne, które utrzymuje ona z państwem członkowskim wykonania nakazu.

      (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie C-378/02: Waterschap Zeeuws Vlaanderen przeciwko Staatssecretaris van Financiën (wniosek Hoge Raad o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Podatek VAT — Dobro inwestycyjne nabyte przez podmiot prawa publicznego — Władza publiczna — Transakcja dokonana przez podmiot działający w charakterze podatnika i transakcja dokonana przez podmiot niedziałający w charakterze podatnika — Prawo do odliczenia i do korekty)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 2 czerwca 2005 r.
   w sprawie C-378/02: Waterschap Zeeuws Vlaanderen przeciwko Staatssecretaris van Financiën (wniosek Hoge Raad o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (1)

   (Podatek VAT - Dobro inwestycyjne nabyte przez podmiot prawa publicznego - Władza publiczna - Transakcja dokonana przez podmiot działający w charakterze podatnika i transakcja dokonana przez podmiot niedziałający w charakterze podatnika - Prawo do odliczenia i do korekty)
   (2005/C 217/07)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-378/02, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Hoge Raad (Niderlandy) postanowieniem z dnia 18 października 2002 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 21 października 2002 r., w postępowaniu Waterschap Zeeuws Vlaanderen przeciwko Staatssecretaris van Financiën, Trybunał (trzecia izba) w składzie: A. Rosas, prezes izby, J.-P. Puissochet, S. von Bahr (sprawozdawca), J. Malenovský i U. Lõhmus, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 2 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Podmiot prawa publicznego, który nabywa dobro inwestycyjne jako władza publiczna, w rozumieniu art. 4 ust. 5 akapit pierwszy szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, a zatem nie działając w charakterze podatnika i który następnie sprzedaje to dobro działając w charakterze podatnika, nie korzysta w zakresie tej sprzedaży z prawa do dokonania korekty na podstawie art. 20 tej dyrektywy na potrzeby odliczenia naliczonego podatku VAT zapłaconego przy nabyciu tego dobra.

      (1)  Dz.U. C 7 z 11.1.2003.


title: Sprawa T-551/15: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2015 r. – Republika Portugalska/Komisja Europejska

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/62

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2015 r. – Republika Portugalska/Komisja Europejska
   (Sprawa T-551/15)
   (2015/C 389/70)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo, P. Estêvão i J. Saraiva de Almeida, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               – 1)

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2015) 4076 (1) w części, w której wyłączyła z finansowania Unii Europejskiej kwotę 5 01  445,57 EUR w odniesieniu do wydatków zgłoszonych przez Republikę Portugalską w ramach środka Len i konopie w latach 1999/2000;

               – 2)

               Obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty dotyczące następujących naruszeń:

               1.

               Naruszenia art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 729/70 (2): Komisja nie wykazuje istnienia naruszenia zasad wspólnej organizacji rynków rolnych,

               2.

               Naruszenia art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 729/70, ponieważ nie wykazano spełnienia przesłanek ustanowionych przez Komisję w jednolitych wytycznych zawartych w dokumencie nr VI/5330/97 (3) w celu zastosowania korektyw finansowej podstawy ryczałtowej 25 %,

               3.

               Naruszenie art. 1290/2005 (4): Wydatki dokonane wcześniej niż 24 miesiące temu – w zaskarżonej decyzji wyłącza się finansowanie wspólnotowe wydatków dokonanych w latach 1999 i 2000, co oznacza odmowę finansowania wydatków dokonanych wcześniej niż 24 miesiące wstecz w stosunku do pisemnego poinformowania organów portugalskich przez Komisję o wynikach weryfikacji wynikających ze stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z 28/IV/2006 (5).

      (1)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2015/1119 z dnia 22 czerwca 2015 r. wyłączająca z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [notyfikowana jako dokument nr C(2015) 4076] (Dz.U. L 182, s. 39).

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 94, s. 13, s. 220).

      (3)  Dokument VI/5330/97-PT z dnia 23 grudnia 1997 r. Wytyczne Komisji Europejskiej dla obliczania skutków finansowych w trakcie przygotowywania decyzji o rozliczeniu rachunków EFOGR – Gwarancja.

      (4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 209, s. 1).

      (5)  2006/334/WE: Decyzja Komisji z dnia 28 kwietnia 2006 r. wyłączająca z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (notyfikowana jako dokument nr C(2006) 1702) (Dz.U. L 124, s. 21).


title: Sprawa F-14/11: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2011 r. — Strohm przeciwko Komisji

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/37

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2011 r. — Strohm przeciwko Komisji
   (Sprawa F-14/11)
   2011/C 238/66
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Andreas Strohm (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: J. Schlenker, M. Heimburger, R. Bakker, U. Thanner, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej o nieprzejęciu 100 % kosztów leczenia dentystycznego

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności rozliczeń z dnia 1 czerwca 2010 r. nr 10003157, z dnia 4 czerwca 2010 nr 10003164 i z dnia 25 listopada 2010 r. nr 10003383 oraz decyzji o zatwierdzeniu kosztów nr 100525302817 z dnia 4 czerwca 2010 r. i nr 100525302817 z dnia 11 czerwca 2010 r., oraz zasądzenie od pozwanej zapłaty na rzecz skarżącego kwoty 4 251,49 EUR wraz z odsetkami w wysokości 5 punktów procentowych;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-58/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – Apax Partners/EUIPO – Apax Partners Midmarket (APAX) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego APAX — Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy APAX — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów i usług — Artykuł 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/48

         Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – Apax Partners/EUIPO – Apax Partners Midmarket (APAX)
   (Sprawa T-58/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego APAX - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy APAX - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów i usług - Artykuł 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 030/54)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Apax Partners LLP (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: D. Rose, J. Warner i J. Curry, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: A. Folliard Monguiral i I. Moisescu, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Apax Partners Midmarket (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Moyou Joly)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 listopada 2015 r. (sprawa R 1441/2014-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Apax Partners Midmarket a Apax Partners.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               APAX Partners LLP zostaje obciążona kosztami, w tym niezbędnymi kosztami poniesionymi przez APAX Partners Midmarket w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

      (1)  Dz.U. C 111 z 29.3.2016.


title: Sprawa T-563/14: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2014 r. – Hewlett Packard Development Company przeciwko OHIM (ELITEDISPLAY)

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/19

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2014 r. – Hewlett Packard Development Company przeciwko OHIM (ELITEDISPLAY)
   (Sprawa T-563/14)
   2014/C 351/23
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hewlett Packard Development Company LP (Dallas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci T. Raab i H. Lauf)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 maja 2014 r. w sprawie R 1539/2013-2;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „ELITEDISPLAY” dla towarów z klasy 9 – zgłoszenie nr 1 1 5 41  901

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b), art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-362/09 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 grudnia 2010 r. — Athinaïki Techniki AE przeciwko Komisji Europejskiej, Athens Resort Casino AE Symmetochon (Odwołanie — Pomoc państwa — Skarga do Komisji — Decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie skargi do Komisji — Cofnięcie decyzji o umorzeniu postępowania — Przesłanki legalności cofnięcia decyzji — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/12

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 grudnia 2010 r. — Athinaïki Techniki AE przeciwko Komisji Europejskiej, Athens Resort Casino AE Symmetochon
   (Sprawa C-362/09 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Skarga do Komisji - Decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie skargi do Komisji - Cofnięcie decyzji o umorzeniu postępowania - Przesłanki legalności cofnięcia decyzji - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999)
   2011/C 55/21
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Athinaïki Techniki AE (przedstawiciel: S. A. Pappas, dikigoros)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciel: D. Triantafyllou, pełnomocnik), Athens Resort Casino AE Symmetochon (przedstawiciel: N. Korogiannakis, dikigoros)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 29 czerwca 2009 r. w sprawie T-94/05 Athinaïki Techniki AE przeciwko Komisji, w którym Sąd umorzył postępowanie w przedmiocie skargi wnoszącej odwołanie wskutek cofnięcia zaskarżonej decyzji Komisji, pozostawiając tym samym bez rozpoznania jej skargę dotyczącą pomocy państwa, która miała zostać przyznana przez Republikę Grecką — Błędna interpretacja wyroku Trybunału w sprawie C-521/06 P Athinaïki Techniki — Przesłanki zgodności z prawem cofnięcia wspólnotowego aktu administracyjnego — Niedopuszczalność stanu bezczynności administracyjnej w ramach procedury badania pomocy państwa — Zasada proporcjonalności

      Sentencja

               1)

               Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 29 czerwca 2009 r. w sprawie T-94/05 Athinaïki Techniki przeciwko Komisji zostaje uchylone.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

               3)

               Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa C-358/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 29 kwietnia 2015 r. w sprawie T-10/13, Bank of Industry and Mine/Rada, wniesione w dniu 13 lipca 2015 r. przez Bank of Industry and Mine

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/45

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 29 kwietnia 2015 r. w sprawie T-10/13, Bank of Industry and Mine/Rada, wniesione w dniu 13 lipca 2015 r. przez Bank of Industry and Mine
   (Sprawa C-358/15 P)
   (2015/C 294/57)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Bank of Industry and Mine (przedstawiciele: adwokaci E. Rosenfeld i S. Perrotet)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (pierwsza izba) w sprawie T-10/13, doręczonego wnoszącemu odwołanie w dniu 5 maja 2015 r., którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez spółkę Bank of Industry and Mine i obciążył ją kosztami postępowania;

               —

               orzeczenie zgodnie z żądaniami skargi w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi siedem zarzutów.
   Po pierwsze, wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo, stwierdzając, w pkt 99 zaskarżonego wyroku, że Rada przyjęła decyzję 2012/635 (1) na podstawie art. 29 TUE i wyciągając z tego wniosek, w pkt 101 tego wyroku, że decyzja ta nie musiała spełniać wymogów określonych w art. 215 ust. 2 TFUE. Sąd naruszył też prawo, orzekając, w pkt 105 zaskarżonego wyroku, że Rada miała prawo przewidzieć kompetencje wykonawcze na warunkach określonych w art. 291 ust. 2 TFUE. Dodatkowo Rada po raz kolejny naruszyła prawo, uznając, że warunki pozwalające na zastosowanie postanowień art. 291 ust. 1 TFUE zostały spełnione. Procedura określona w art. 215 TFUE jest bowiem jedyną procedurą mającą zastosowanie w dziedzinie środków ograniczających. Artykuł 291 ust. 2 TFUE nie ma wobec tego zastosowania, tym bardziej, że postanowienie to stosuje się wyłącznie do środków, które wymagają środków wykonawczych. Tymczasem środki w postaci zamrożenia funduszy z samej swej istoty nie wymagają środków wykonawczych. Tym samym nie są objęte przedmiotowym zakresem stosowania art. 291 ust. 2 TFUE. Ponadto warunki zastosowania art. 291 ust. 2 TFUE nie zostały spełnione, gdyż w zaskarżonych aktach Rada prawidłowo nie uzasadniła potrzeby skorzystania z tej procedury.
   Po drugie, wnosząca odwołanie nie zgadza się ze stwierdzeniem Sądu, że art. 20 ust. 1 lit. c) decyzji 2010/413 (2) w brzmieniu zmienionym decyzjami 2012/35 (3) i 2012/635 oraz art. 23 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 267/2012 (4) nie naruszają zasad pewności i przewidywalności prawa, proporcjonalności oraz nie godzą w jej prawo własności. Kryterium istotności pod względem ilościowym i jakościowym, do którego odwołał się Sąd w pkt 79 zaskarżonego wyroku, nie zostało sformułowane w zaskarżonych aktach. Sąd sam stworzył to kryterium po to, by uwiarygodnić zaskarżone akty. Dodatkowo sam stwierdził, że kryterium to jest niejasne, nieprecyzyjne i nieproporcjonalne. Sąd naruszył więc prawo, uznając, że fakt, iż wnosząca odwołanie dokonuje płatności na rzecz państwa irańskiego stanowi wsparcie w rozumieniu zaskarżonych aktów.
   Po trzecie, zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd naruszył prawo w pkt 135 i 136 wyroku, stwierdzając, że zaskarżone akty zostały wystarczająco uzasadnione, mimo iż sam, w pkt 134 zaskarżonego wyroku, stwierdził, że zaskarżone akty nie zawierają uściśleń co do trybu i zakresu wsparcia, którego udzielanie mu się zarzuca. Ponadto z lektury zaskarżonych aktów wnosząca odwołanie nie była w stanie zrozumieć powodów, dla których została objęty sankcjami, co świadczy o tym, że zaskarżone akty nie zostały uzasadnione w sposób wystarczający.
   Po czwarte, Sąd naruszył prawo, uznając, w pkt 163 zaskarżonego wyroku, że brak weryfikacji sytuacji wnoszącej odwołanie w przepisanym terminie nie sprawia, że decyzja o utrzymaniu jej nazwy w wykazie podmiotów objętych sankcjami jest niezgodna z prawem, mimo że ów obowiązek ma charakter w pełni obiektywny.
   Po piąte, Sąd naruszył prawo, uznając, że zaskarżone decyzje nie naruszają praw podstawowych wnoszącej odwołanie i nie są nieproporcjonalne, mimo że zaskarżone decyzje są niejasne i nieprecyzyjne. Podobnie sformułowane przez Sąd kryterium istotności pod względem ilościowym i jakościowym jest całkowicie arbitralne.
   Po szóste Sąd naruszył prawo w pkt 179 i 183 zaskarżonego wyroku, stwierdzając, że wnosząca odwołanie udzielała wsparcia rządowi irańskiemu, gdyż dokonywała na jego rzecz obowiązkowych płatności, które w rzeczywistości były niczym innym, jak podatkami, zaś wnosząca odwołanie znajdowała się w sytuacji porównywalnej do sytuacji zwykłego podatnika.
   Wreszcie, Sąd nie stwierdził, że Rada naruszyła zasadę niedyskryminacji, gdyż objęła wnoszącą odwołanie sankcjami ze względu na płatności, jakich dokonywała na rzecz państwa irańskiego, a nie uczynił tak w przypadku innych przedsiębiorstw podlegających obowiązkowi dokonywania takich płatności.

      (1)  Decyzja Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotycząca zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 58).

      (2)  Decyzja Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39).

      (3)  Decyzja Rady 2012/35/WPZiB z dnia 23 stycznia 2012 r. zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 19, s. 22).

      (4)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1).


title: Sprawa C-537/08 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 grudnia 2010 r. — Kahla/Thüringen Porzellan GmbH przeciwko Freistaat Thüringen, Republice Federalnej Niemiec i Komisji Europejskiej (Odwołanie — Pomoc państwa — Decyzja Komisji stwierdzająca niezgodność pomocy ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 grudnia 2010 r. — Kahla/Thüringen Porzellan GmbH przeciwko Freistaat Thüringen, Republice Federalnej Niemiec i Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-537/08 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Decyzja Komisji stwierdzająca niezgodność pomocy ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań)
   2011/C 55/04
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Kahla/Thüringen Porzellan GmbH (przedstawiciele: M. Schütte, S. Zühlke i P. Werner, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Freistaat Thüringen (przedstawiciele: A. Weitbrecht i M. Núñez-Müller, Rechtsanwälte), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i W.D. Plessing, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Kreuschitz i K. Gross, pełnomocnicy, wspierani przez profesora C. Koeniga)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 24 września 2008 r. w sprawie T-20/03 Kahla/Thüringen Porzellan przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/643/WE z dnia 13 maja 2003 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Niemcy na rzecz Kahla Porzellan GmbH i Kahla/Thüringen Porzellan GmbH (Dz.U. L 227, s. 12) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy pomocy finansowej przyznanej Kahla/Thüringen Porzellan GmbH — Naruszenie zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Kahla Thüringen Porzellan GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawa T-178/16: Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2017 r. – Policolor/EUIPO – CWS-Lackfabrik Conrad W. Schmidt (Policolor) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Policolor — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy ProfiColor — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/27

         Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2017 r. – Policolor/EUIPO – CWS-Lackfabrik Conrad W. Schmidt (Policolor)
   (Sprawa T-178/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Policolor - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy ProfiColor - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 161/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Policolor SA (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat M. Comanescu)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: CWS-Lackfabrik Conrad W. Schmidt GmbH & Co. KG (Düren-Merken, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 stycznia 2016 r. (sprawa R 346/2015-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy CWS-Lackfabrik Conrad W. Schmidt a Policolor.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Policolor SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 13.6.2016.


title: Sprawa T-167/11: Postanowienie Sądu z dnia 16 stycznia 2013 r. — Centre national de la recherche scientifique przeciwko Komisji

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/27

         Postanowienie Sądu z dnia 16 stycznia 2013 r. — Centre national de la recherche scientifique przeciwko Komisji
   (Sprawa T-167/11) (1)

   2013/C 71/45
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011.


title: Sprawa T-217/16: Postanowienie Sądu z dnia 25 stycznia 2017 r. – Internacional de Productos Metálicos/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dumping — Przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej lub wysyłanych z Malezji — Rozporządzenie uchylającego ostateczne cło antydumpingowe — Brak indywidualnego oddziaływania — Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/32

         Postanowienie Sądu z dnia 25 stycznia 2017 r. – Internacional de Productos Metálicos/Komisja
   (Sprawa T-217/16) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Dumping - Przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej lub wysyłanych z Malezji - Rozporządzenie uchylającego ostateczne cło antydumpingowe - Brak indywidualnego oddziaływania - Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych - Oczywista niedopuszczalność))
   (2017/C 078/44)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Internacional de Productos Metálicos, SA (Vitoria-Gasteiz, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci C. Cañizares Pacheco, E. Tejedor de la Fuente i A. Monreal Lasheras)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-F. Brakeland, M. França i G. Luengo, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniesiona na podstawie art. 263 TFUE skarga o stwierdzenie nieważności art. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/278 z dnia 26 lutego 2016 r. uchylającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji (Dz.U. 2016 L 52, s.24).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Internacional de Productos Metálicos, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 251 z 11.7.2016.


title: Sprawa T-125/14: Postanowienie Sądu z dnia 21 października 2014 r. – Gappol Marzena Porczyńska przeciwko OHIM – Gap (ITM) (GAPPol) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Uchylenie zaskarżonej decyzji — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/33

         Postanowienie Sądu z dnia 21 października 2014 r. – Gappol Marzena Porczyńska przeciwko OHIM – Gap (ITM) (GAPPol)
   (Sprawa T-125/14) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Uchylenie zaskarżonej decyzji - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 026/42)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: PP Gappol Marzena Porczyńska (Łódź, Polska) (przedstawiciel: J. Gwiazdowska, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Gap (ITM), Inc. (San Francisco, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: M. Siciarek, adwokat)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 grudnia 2013 r. (sprawa R 686/2013-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Gap (ITM), Inc. a PP Gappol Marzena Porczyńska

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez PP Gappol Marzena Porczyńska i Gap (ITM), Inc.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa T-392/08: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2008 r. — AEPI przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/50

         Skarga wniesiona w dniu 19 września 2008 r. — AEPI przeciwko Komisji
   (Sprawa T-392/08)
   (2008/C 301/85)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Elliniki Etaireia pros Prostasia tis Pnevmatikis Idioktisias A.E. (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: P. Xanthopoulos, Th. Asprogerakas-Grivas, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uwzględnienie w całości niniejszej skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej decyzji Komisji nr C(3435) wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. w sprawie COMP/C2/38.698-CISAC, dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG;

               —

               obciążenie Komisji wszystkimi kosztami postępowania oraz nakazanie jej zapłaty wynagrodzeń przysługujących adwokatom skarżącej.

         Zarzuty i główne argumenty
   Składając niniejszą skargę strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr C(3435) wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. w sprawie COMP/C2/38.698-CISAC, w części, w której Komisja ustaliła, iż skarżąca naruszyła art. 81 WE i art. 53 EOG wprowadzając do umów o przedstawicielstwie zawieranych z innymi spółkami ograniczenia zawarte w art. 11 ust. 2 standardowej umowy Międzynarodowej Konfederacji Związków Autorów i Kompozytorów (zwanej dalej: umową standardową CISAC) lub stosując w praktyce ograniczenia odnoszące się do przyjmowania członków oraz koordynując wprowadzanie ograniczeń terytorialnych zmierzających do tego, aby przyznane licencje pokrywały się z terytorium państwa siedziby poszczególnych spółek zajmujących się zbiorowym zarządzaniem prawami.
   Skarżąca podnosi następujące zarzuty odnoszące sie do stwierdzenia nieważności.
   Po pierwsze, skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja opiera się na błędnej ocenie poszczególnych faktów i ogólnie stanu faktycznego, materiału dowodowego i subiektywnych elementów naruszenia.
   Po drugie, skarżąca twierdzi, iż zostało naruszone jej prawo do bycia wysłuchaną a po trzecie, iż art. 81 WE i art. 53 EOG zostały błędnie zastosowane jako że skarżąca została ukarana za naruszenie które nie miało miejsca. W szczególności podnosi ona, że wprowadzenie klauzuli terytorialnych nie powoduje, że miało miejsce naruszenie przepisów dotyczących konkurencji a klauzule te są niezbędne dla zapewnienia beneficjentom dobrego zarządzania ich prawami w państwie na terytorium którego działa każda spółka będąca strona umowy. Ponadto skarżąca utrzymuje, iż Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich uznał, że klauzule dotyczące wyłączności terytorialnej w umowach o wzajemnym przedstawicielstwie nie naruszają przepisów odnoszących się do konkurencji.
   Po czwarte skarżąca podnosi, iż zaskarżona decyzja nie uwzględnia faktu, że w prawie wspólnotowym własność intelektualna oraz dzieła umysłowe i utwory artystyczne różnią się od pozostałych dóbr i usług i zatem decyzja ta błędnie podporządkowuje okoliczności faktyczne będące przedmiotem sprawy przepisom mającym zastosowanie do tych dóbr i usług.
   Po piąte skarżąca utrzymuje, iż Komisja naruszyła art. 151 WE, który ustanawia zasadę wyjątku o charakterze kulturalnym zgodnie, z która Komisja musi przy przyjmowaniu jakichkolwiek uregulowań wziąć pod uwagę aspekty kulturalne mając za cel poszanowanie i promocję różnorodności kulturalnej Wspólnoty
   Po szóste skarżąca podnosi, że brak analizy odnoszącej się do istnienia odpowiedzialności w ramach badania podnoszonego naruszenia art. 81 WE stanowi błędne zastosowanie przepisu prawa i oczywisty brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji.
   Po siódme skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza zasadę proporcjonalności jako że europejskie spółki zajmujące się zarządzaniem prawami własności intelektualnej charakteryzują się różnymi wielkościami a także zasadę bezstronności jako że została ona przyjęta w następstwie nieprawidłowo prowadzonego postępowania poprzedzającego wniesienie skargi. Ponadto skarżąca podnosi, że decyzja jest niezrozumiała i nielogiczna ze względu na występujące w niej poważne sprzeczności. Co więcej zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja sprawiając błędne wrażenie zmierzania do celu wprowadzenia ułatwień w uzyskiwaniu licencji na używanie muzyki drogą kablową, za pośrednictwem satelity czy Internetu w rzeczywistości ma za cel doprowadzenie do wzajemnej eliminacji spółek zajmujących się zarządzaniem prawami własności intelektualnej poprzez zakłócenie zdrowych mechanizmów konkurencyjnych, wprowadzenie niejednakowych warunków rynkowych i stworzenie nieuniknionych konfliktów między wspomnianymi spółkami. Wreszcie zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja dokonuje w sposób bezpośredni nieprawidłowej wykładni dyrektywy 93/83/EWG (1) i stoi w sprzeczności z konwencją berneńską dotyczącą własności intelektualnej, do której Unia przystąpiła.

      (1)  Dyrektywa Rady nr 93/83/EWG z dnia 27 września 1993 r. w sprawie koordynacji niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową (Dz. U. L 248 s. 15).


title: Sprawa C-526/15: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 27 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige rechtbank van koophandel Brussel (Belgia) – Uber Belgium BVBA/Taxi Radio Bruxellois NV (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Niedopuszczalność — Transport osób pojazdami samochodowymi — Prywatni kierowcy wykorzystujący aplikację na smartfony pozwalające na skontaktowanie ich z osobami z zamiarem odbycia przewozu miejskiego — Obowiązek posiadania zezwolenia na prowadzenie działalności)

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/6

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 27 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige rechtbank van koophandel Brussel (Belgia) – Uber Belgium BVBA/Taxi Radio Bruxellois NV
   (Sprawa C-526/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Niedopuszczalność - Transport osób pojazdami samochodowymi - Prywatni kierowcy wykorzystujący aplikację na smartfony pozwalające na skontaktowanie ich z osobami z zamiarem odbycia przewozu miejskiego - Obowiązek posiadania zezwolenia na prowadzenie działalności))
   (2017/C 063/08)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Nederlandstalige rechtbank van koophandel Brussel

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Uber Belgium BVBA

      Strona pozwana: Taxi Radio Bruxellois NV

      Przy udziale: Uber International BV, Rasier Operations BV, Uber BV, Brussels Hoofdstedelijk Gewest, Belgische Federatie van Taxis, Nationale Groepering van Ondernemingen met Taxi- en Locatievoertuigen met Chauffeur VZW

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wniesiony przez Nederlandstalige rechtbank van koophandel Brussel (niderlandzkojęzyczny sąd gospodarczy w Brukseli, Belgia) orzeczeniem z dnia 23 września 2015 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 429 z 21.12.2015.


title: Sprawa C-507/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van Koophandel Gent (Belgia) w dniu 24 września 2015 r. – Agro Foreign Trade & Agency Ltd/Petersime NV

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van Koophandel Gent (Belgia) w dniu 24 września 2015 r. – Agro Foreign Trade & Agency Ltd/Petersime NV
   (Sprawa C-507/15)
   (2015/C 414/24)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank van Koophandel Gent

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Agro Foreign Trade & Agency Ltd

      Strona pozwana: Petersime NV

      Pytania prejudycjalne

   Czy stanowiąca transpozycję dyrektywy w sprawie przedstawicieli handlowych (1) belgijska ustawa o umowie przedstawicielstwa handlowego jest zgodna z tą dyrektywą lub z postanowieniami układu stowarzyszeniowego – którego wyraźnym celem jest przystąpienie Turcji do Unii Europejskiej – lub ze zobowiązaniami między Turcją a Unią Europejską mającymi na celu usunięcie wszelkich ograniczeń w dziedzinie swobodnego świadczenia usług między nimi, jeśli ta belgijska ustawa o umowie przedstawicielstwa handlowego stanowi, że akt ten stosuje się wyłącznie względem przedstawicieli handlowych z oddziałem głównym w Belgii, natomiast nie stosuje się w wypadku gdy przedsiębiorstwo zlecające z siedzibą w Belgii i przedstawiciel handlowy z siedzibą w Turcji dokonali wyraźnego wyboru prawa właściwego na rzecz prawa belgijskiego?

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek (Dz.U. L 382, s.17).


title: Sprawa F-17/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 listopada 2010 r. — Vereecken przeciwko Komisji

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/44

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 listopada 2010 r. — Vereecken przeciwko Komisji
   (Sprawa F-17/06) (1)

   ()
   2011/C 13/89
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006, s. 39.


title: Sprawy połączone T-707/13 i T-709/13: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2015 r. – Steinbeck/OHIM – Alfred Sternjakob (BE HAPPY) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia znaku towarowego — Słowne wspólnotowe znaki towarowe BE HAPPY — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Art. 52 ust. 1 lit. a) i art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/36

         Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2015 r. – Steinbeck/OHIM – Alfred Sternjakob (BE HAPPY)
   (Sprawy połączone T-707/13 i T-709/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia znaku towarowego - Słowne wspólnotowe znaki towarowe BE HAPPY - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Art. 52 ust. 1 lit. a) i art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 198/48)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Steinbeck GmbH (Fulda, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Heinrich i M. Fischer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Alfred Sternjakob GmbH & Co. KG (Frankenthal, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Henn i S. Tepel)

      Przedmiot

   Dwie skargi na decyzje Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 października 2013 (sprawy R 31/2013-1 i R 32/2013-1), dotyczące dwóch postępowań w sprawie unieważnienia znaku towarowego pomiędzy Alfred Sternjakob GmbH & Co. KG a Steinbeck GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Steinbeck GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 61 z 1.3.2014.


title: Sprawa F-38/12: Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2012 r. — ZZ przeciwko FRA

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/37

         Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2012 r. — ZZ przeciwko FRA
   (Sprawa F-38/12)
   2012/C 138/88
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej o niezawarciu ze skarżącą kolejnej umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego oraz decyzji o jej przeniesieniu do innego departamentu agencji, jak również żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia za jakoby poniesioną szkodę i jakoby doznaną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji o niezawarciu ze skarżącą kolejnej umowy o pracę;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o przeniesieniu skarżącej do innego departamentu agencji;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącej odszkodowania, oszacowanego na 1 320 EUR miesięcznie począwszy od września 2012 r., wraz z odsetkami za zwłokę w stopie ustalonej przez Europejski Bank Centralny powiększonej o dwa punkty procentowe;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącej zadośćuczynienia, oszacowanego na 50 000 EUR;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa F-145/07: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2007 r. — Bosman przeciwko Radzie

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/38

         Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2007 r. — Bosman przeciwko Radzie
   (Sprawa F-145/07)
   (2008/C 79/74)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Pierre Bosman (Lebbeke, Belgia) (przedstawiciele: T. Bontinck i P.S. Gennari Curlo, avocats)

      Strona pozwana: Rada Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 28 lutego 2007 r. odmawiającej przyznania dodatku na gospodarstwo domowe przy obliczaniu uprawnień emerytalnych za wysługę lat.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności ustalenia uprawnień emerytalnych za wysługę lat z dnia 27 lutego 2007 r.,

               —

               zasądzenie od pozwanego dodatku na gospodarstwo domowe od dnia 1 marca 2007 r.,

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.


title: Sprawa C-686/15: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski sud u Velikoj Gorici – Chorwacja) – Vodoopskrba i odvodnja d.o.o./Željka Klafurić (Odesłanie prejudycjalne — Środowisko — Dyrektywa 2000/60/WE — Ramy polityki Unii Europejskiej w dziedzinie wody — Zwrot kosztów usług wodnych — Obliczenie kwoty należnej od konsumenta — Zmienna część ceny związana z rzeczywistym zużyciem i jej stała część niepowiązana w tym zużyciem)

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/6

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski sud u Velikoj Gorici – Chorwacja) – Vodoopskrba i odvodnja d.o.o./Željka Klafurić
   (Sprawa C-686/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Środowisko - Dyrektywa 2000/60/WE - Ramy polityki Unii Europejskiej w dziedzinie wody - Zwrot kosztów usług wodnych - Obliczenie kwoty należnej od konsumenta - Zmienna część ceny związana z rzeczywistym zużyciem i jej stała część niepowiązana w tym zużyciem))
   (2017/C 038/08)
   Język postępowania: chorwacki

      Sąd odsyłający

   Općinski sud u Velikoj Gorici

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Vodoopskrba i odvodnja d.o.o.

      Strona pozwana: Željka Klafurić

      Sentencja

   Dyrektywę 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającą ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej należy interpretować w taki sposób, że nie jest z nią sprzeczny przepis krajowy taki jak przepis rozpatrywany w postępowaniu głównym, który stanowi, iż na fakturowaną konsumentowi cenę usług wodnych składa się nie tylko część zmienna, naliczana na podstawie ilości rzeczywiście zużytej przez niego wody, ale również część stała, która nie jest związana z tą ilością.

      (1)  Dz.U. C 111 z 29.3.2016.


title: Sprawa C-423/09: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Staatssecretaris van Financiën przeciwko X BV (Wspólna Taryfa Celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Warzywa (główki czosnku) poddane suszeniu, z których nie została całkowicie usunięta zawarta w nich woda)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/19

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Staatssecretaris van Financiën przeciwko X BV
   (Sprawa C-423/09) (1)

   (Wspólna Taryfa Celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Warzywa (główki czosnku) poddane suszeniu, z których nie została całkowicie usunięta zawarta w nich woda)
   2010/C 346/31
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

      Strona pozwana: X BV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia rozporządzeń Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (Dz.U. L 281, s. 1) i nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (Dz.U. L 327, s. 1) — Klasyfikacja taryfowa warzyw (główek czosnku) poddanych suszeniu, z których nie została całkowicie lub prawie całkowicie usunięta zawarta w nich woda i które są importowane w stanie schłodzonym

      Sentencja

   Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 r., należy interpretować w ten sposób, że czosnek poddany intensywnemu procesowi suszenia według specyficznych zasad przetwarzania, w wyniku którego woda zawarta w produkcie zostanie całkowicie lub prawie całkowicie usunięta, należy do podpozycji taryfowej 0712 90 90 Nomenklatury scalonej, natomiast czosnek częściowo ususzony, który zachowuje właściwości i cechy czosnku świeżego, powinien zostać zaklasyfikowany do podpozycji taryfowej 0703 20 00 Nomenklatury scalonej.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa T-188/12: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2012 r. — Breyer przeciwko Komisji

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/24

         Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2012 r. — Breyer przeciwko Komisji
   (Sprawa T-188/12)
   2012/C 194/41
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Patrick Breyer (Wald-Michelbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Starostik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 marca 2012 r. dotyczącej pisma o nr Ares(2012)313186;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 3 kwietnia 2012 r. dotyczącej pisma o nr Ares(2012)399467, w zakresie w jakim odmówiono dostępu do pism procesowych Austrii w sprawie C-189/09;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi w odniesieniu do decyzji Komisji z dnia 16 marca 2012 r. następujące zarzuty:

               1)

               Zarzut pierwszy: Błędne zastosowanie art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) (ochrona porad prawnych)

                           —

                           zdaniem skarżącego, publikacja opinii prawnej Ares(2010)828204 Służby Prawnej Komisji, która odnosi się do kwestii czy dyrektywa 2006/24/WE (2) może zostać zmieniona w taki sposób, że państwa członkowskie Unii Europejskiej uzyskałyby możliwość zatrzymywania danych dotyczących połączeń telekomunikacyjnych wszystkich obywateli, pomimo braku podejrzeń lub powodów w przypadkach hipotetycznej potrzeby nie będzie miała negatywnego wpływu na ochronę porad prawnych.

                           —

                           w każdym razie pierwszeństwo ma interes publiczny w podaniu wspomnianej opinii do wiadomości.

               2)

               Zarzut drugi: Błędne zastosowanie art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001 (ochrona procesu podejmowania decyzji)

                           —

                           według skarżącego, publikacja wspomnianej opinii prawnej Służby Prawnej Komisji nie będzie miała negatywnego wpływu na ochronę procesu podejmowania decyzji przez Komisję.

                           —

                           w każdym razie pierwszeństwo ma interes publiczny w podaniu wspomnianej opinii do wiadomości.

         Na poparcie skargi skarżący podnosi w odniesieniu do decyzji Komisji z dnia 3 kwietnia 2012 r. błędne zastosowanie art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001. W tym względzie skarżący twierdzi, iż pisma procesowe państwa członkowskiego (w niniejszym przypadku Austrii) przedstawione Trybunałowi Sprawiedliwości (w niniejszym przypadku w sprawie C-189/09), których kopie zostały przekazane Komisji będącej stroną procesową w tejże sprawie, wbrew stanowisku zajętemu przez Komisję, są objęte zakresem zastosowania rozporządzenia nr 1049/2001.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).

      (2)  Dyrektywa 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniająca dyrektywę 2002/58/WE (Dz.U. L 105, s. 54).


title: Sprawa T-526/11: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2012 r. — Igcar Chemicals przeciwko ECHA

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/20

         Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2012 r. — Igcar Chemicals przeciwko ECHA
   (Sprawa T-526/11) (1)

   2012/C 184/41
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011.


title: Sprawa T-140/17 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 marca 2017 r. – Kampete/Rada (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Środki ograniczające — Demokratyczna Republika Konga — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/23

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 marca 2017 r. – Kampete/Rada
   (Sprawa T-140/17 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Środki ograniczające - Demokratyczna Republika Konga - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2017/C 178/33)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ilunga Kampete (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: O. Okito i A. Ouannès, avocats)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot

   Wniosek złożony na podstawie art. 278 i 279 TFUE i mający na celu zawieszenie wykonania rozporządzenia Rady (UE) 2016/2230 z dnia 12 grudnia 2016 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1183/2005 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2016, L 336 I, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa F-128/11: Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2011 r. — ZZ przeciwko EBI

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/21

         Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2011 r. — ZZ przeciwko EBI
   (Sprawa F-128/11)
   2012/C 65/40
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat L. Isola)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

      Przedmiot i opis sporu

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności e-maili i decyzji EBI dotyczących postępowania administracyjnego w przedmiocie oceny pracy skarżącego w 2010 r. Po drugie, stwierdzenie nieważności decyzji, którą Prezes EBI odmówił wszczęcia postępowania mediacyjnego na podstawie art. 41 regulaminu pracowniczego. Po trzecie, stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącego za 2010 r. w zakresie w jakim nie otrzymał on oceny „exceptional performance” lub „very good performance” i nie zaproponowano jego awansu do funkcji D. Wreszcie, zasądzenie od EBI odszkodowania i zadośćuczynienia za krzywdę poniesioną przez skarżącego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności e-maila z dnia 4 lipca 2011 r., którym sekretariat komitetu ds. zażaleń poinformował skarżącego na podstawie art. 22 regulaminu pracowniczego oraz Note to StaffHR/P&O/2011-079/Ks z dnia 25 marca 2010 r., iż nie przedłożył on komitetowi kopii jego zażalenia na sprawozdanie informacyjne za 2010 r.; e-maila z dnia 12 sierpnia 2011 r., którym wspomniany sekretariat poinformował skarżącego, że zamierza wysłuchać strony jedynie w przedmiocie dopuszczalności zażalenia oraz decyzji z dnia 27 września 2011 r., którą komitet poświadczył wycofanie zażalenia przez skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności Note to StaffHR/P&O/2011-079/Ks z dnia 25 marca 2010 r. i pisma CD/Pres/2011-35 z dnia 6 września 2011 r., którym stwierdzając, że zostało zniesione przez wspomniane „Note to Staff.” Prezes EBI odmówił wszczęcia postępowania mediacyjnego na podstawie art. 41 regulaminu pracowniczego, czego skarżący zażądał w piśmie z dnia 2 sierpnia 2011 r. i e-mailu z dnia 2 września 2011 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności wytycznych ustanowionych przez dyrekcję ds. zasobów kadrowych w piśmie 698 RH/P&O/2010 0265 i odnośnych „Guidelines to the 2010 annual staff appraisal exercise” również w zakresie w jakim (pkt 12.1) stanowią, że końcowa ocena powinna zostać wyrażona w formie syntezy werbalnej ale nie ustanawiają kryteriów, w oparciu o które oceniający może wystawić ocenę „exceptionnelle dépassant les attentes” lub „très bonne” tudzież „répondant à toutes les attentes” ani kryteriów, w oparciu o które może zostać wystawiona ocena „répondant à la plupart des attentes avec toutefois des domaines nécessitant des améliorations” lub „ne répondant pas aux attentes”;

               —

               stwierdzenie nieważności całego sprawozdania informacyjnego za 2010 r. czyli w części dotyczącej oceny, części, w której nie przyznano skarżącemu oceny „exceptional performance [lub] very good performance” i nie zaproponowano awansu skarżącego do funkcji D a także w części, w której ustalono dla niego cele na 2011 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności wszelkich aktów związanych, wydanych później i stanowiących podstawę wydania zaskarżonych aktów, w tym bez wątpienia awansów, o których mowa w piśmie „2010 staff appraisal exercise, award of promotions and titles” dyrektora ds. zasobów kadrowych z kwietnia 2011 r. mając na uwadze, że w świetle oceny wyrażonej przez przełożonych skarżącego i obecnie zaskarżonej EBI nie uwzględniło go w punkcie „Promotions from Function E to D”;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania i zadośćuczynienia za krzywdę;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-457/12: Skarga wniesiona w dniu 18 października 2012 r. — Stromberg Menswear przeciwko OHIM — Leketoy Stormberg Inter (STORMBERG)

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/20

         Skarga wniesiona w dniu 18 października 2012 r. — Stromberg Menswear przeciwko OHIM — Leketoy Stormberg Inter (STORMBERG)
   (Sprawa T-457/12)
   2013/C 63/40
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Stromberg Menswear Ltd (Leeds, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokat A. Tsoutsanis i C. Tulley, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Leketoy Stormberg Inter AS (Kristiansand S, Norwegia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 sierpnia 2012 r. w sprawie R 428/2012-4;

               —

               zmianę decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 sierpnia 2012 r. w sprawie R 428/2012-4 i uwzględnienie wniosku o przywrócenie stanu poprzedniego oraz i) zasadniczo stwierdzenie nieważności decyzji OHIM o dopuszczeniu konwersji; lub ii) ewentualnie dopuszczenie odwołania Stromberg Menswear od decyzji OHIM o dopuszczeniu konwersji i przekazanie odwołania Izbie Odwoławczej do ponownego rozpatrzenia; oraz

               —

               obciążenie OHIM wszelkimi kosztami i opłatami prawnymi poniesionymi przez Stromberg Menswear w związku z postępowaniami przed Izbą Odwoławczą oraz przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: słowny znak towarowy „STORMBERG” dla towarów i usług z klasy 25 — rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 2557155

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Leketoy Stormberg Inter AS

      Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Decyzja Wydziału Unieważnień: uznanie postępowania w sprawie wygaśnięcia prawa do znaku za zamknięte po zrzeczeniu się zakwestionowanego wspólnotowego znaku towarowego przez jego właściciela

      Decyzja Izby Odwoławczej: odrzucenie odwołania jako niedopuszczalnego

      Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 57–60 rozporządzenia Rady nr 207/2009 oraz zasady 48 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Komisji nr 2868/95;

               —

               naruszenie art. 81 rozporządzenia Rady nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 75 rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa T-159/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 grudnia 2009 r. — Cofac przeciwko Komisji (EFS — Zmniejszenie pomocy finansowej — Działalność szkoleniowa — Prawo do obrony — Prawo do bycia wysłuchanym)

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/33

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 grudnia 2009 r. — Cofac przeciwko Komisji
   (Sprawa T-159/07) (1)

   (EFS - Zmniejszenie pomocy finansowej - Działalność szkoleniowa - Prawo do obrony - Prawo do bycia wysłuchanym)
   2010/C 37/43
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Cofac — Cooperativa de Formação e Animação Cultural CRL (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci L. Gomes, J. Ortigão i C. Peixoto)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i A. Steiblytè, pelnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji D(2004) 24253 z dnia 9 listopada 2004 r. zmniejszającej kwotę pomocy finansowej z Europejskiego Funduszu Socjalnego (EFS) przyznanej skarżącej decyzją nr C(87)0860 z dnia 30 kwietnia 1987 r. na działalność szkoleniową (akta nr 870927 P1).

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Cofac — Cooperativa de Formação e Animação Cultural CRL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.