title: Sprawa C-447/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 16 lipca 2014 r. w sprawie T-309/12 Zweckverband Tierkörperbeseitigung in Rheinland-Pfalz, im Saarland, im Rheingau-Taunus-Kreis und im Landkreis Limburg-Weilburg przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 25 września 2014 r. przez Zweckverband Tierkörperbeseitigung in Rheinland-Pfalz, im Saarland, im Rheingau-Taunus-Kreis und im Landkreis Limburg-Weilburg i. L.

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/25

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 16 lipca 2014 r. w sprawie T-309/12 Zweckverband Tierkörperbeseitigung in Rheinland-Pfalz, im Saarland, im Rheingau-Taunus-Kreis und im Landkreis Limburg-Weilburg przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 25 września 2014 r. przez Zweckverband Tierkörperbeseitigung in Rheinland-Pfalz, im Saarland, im Rheingau-Taunus-Kreis und im Landkreis Limburg-Weilburg i. L.
   (Sprawa C-447/14 P)
   2014/C 421/35
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Zweckverband Tierkörperbeseitigung in Rheinland-Pfalz, im Saarland, im Rheingau-Taunus-Kreis und im Landkreis Limburg-Weilburg i. L. (przedstawiciel: A. Kerkmann, Rechtsanwältin)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Saria Bio-Industries AG & Co. KG, SecAnim GmbH, Knochen-und Fett-Union GmbH (KFU)

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               1.

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej w sprawie T-309/12 Zweckverband Tierkörperbeseitigung/Komisja (1) i – w przypadku, jeśli Trybunał uzna, że dysponuje wszystkimi niezbędnymi danymi w celu wydania ostatecznego rozstrzygnięcia sporu – stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA.25051 (C 19/2010) (ex NN 23/2010), jaką Niemcy przyznały na rzecz Zweckverband Tierkörperbeseitigung in Rheinland-Pfalz, im Saarland, im Rheingau-Taunus-Kreis und im Landkreis Limburg-Weilburg [nr sprawy C(2012) 2557 wersja ostateczna] oraz obciążenie Komisji kosztami postępowania w przedmiocie odwołania oraz postępowania przed Sądem;

               2.

               posiłkowo, uchylenie zaskarżonego wyroku i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd, stanowiąc jednocześnie, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów zostanie wydane w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie opiera swoje odwołanie zasadniczo na następujących zarzutach:
   Sąd bezprawnie zakwalifikował finansowanie dodatkowych mocy przerobowych w razie chorób epizootycznych za pomocą wkładów członków wnoszącego odwołanie jako pomoc państwa w ten sposób, że za punkt wyjścia przyjął, że wnoszącego odwołanie w świetle działalności polegającej na utrzymywaniu dodatkowych zdolności mocy przerobowych zwierząt na obszarze jego działania, należy traktować jak przedsiębiorcę w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Sąd wprawdzie na wstępie słusznie zakłada, że czynności przeprowadzane z wykonywaniem uprawnień władztwa publicznego nie mają charakteru gospodarczego, który uzasadniałby stosowanie reguł konkurencji z TFUE. Sąd również słusznie wyjaśnia, że konieczne jest, aby oddzielnie przeanalizować kolejno każdą czynność wnoszącego odwołanie, czy może chodzić o działalność w ramach władztwa publicznego. Niemniej jednak niesłusznie dochodzi do wniosku, że utrzymywanie dodatkowych zdolności mocy przerobowych w razie chorób epizootycznych nie dokonuje się w ramach wykonywania władztwa publicznego, lecz stanowi działalność gospodarczą, która kwalifikuje w całości jako przedsiębiorstwo.
   Poprzez stwierdzenie, że wnoszącemu odwołanie nie powstały żadne koszty netto w związku z utrzymywaniem dodatkowych zdolności mocy przerobowych dodatkowych w razie chorób epizootycznych, Sąd ponadto naruszył obowiązek uzasadnienia wyroków. Ponadto uchybił swojemu obowiązkowi do zbadania dowodów wnoszącego odwołanie, które wykazywały, że subsydiowanie krzyżowe działalności gospodarczej poprzez wkłady jest wykluczone.
   Wbrew stanowisku Sądu, w przypadku utrzymywania dodatkowych mocy przerobowych w razie chorób epizootycznych, włącznie z ich organizacją i finansowaniem przez wnoszącego odwołanie, chodzi o usługę w ogólnym interesie gospodarczym (DAWI). Zaskarżony wyrok narusza zatem art. 106 ust. 2 i art. 107 ust. 1 TFUE.
   Ponadto Sąd poprzez oba stwierdzenia, że wnoszący odwołanie uzyskał korzyść, ponieważ nie zostały spełnione kryteria wyroku Trybunału w sprawie Altmark (2) oraz że wpłaty tytułem wkładów, które zostały zastosowane w celu rekultywacji skażonych miejsc, stanowiły pomoc państwa, naruszył art. 107 ust. 1 TFUE.
   Dalej, Sąd poprzez stwierdzenie, że wnoszący odwołanie nie mógł podnieść zarzutu naruszenia art. 106 ust. 2 TFUE bez podważenia sporządzonych przez Komisję ram unijnych dla DAWI, naruszył art. 106 ust. 2 TFUE.

      (1)  ECLI:EU:T:2014:676

      (2)  Wyrok Altmark, C-280/00, ECLI:EU:C:2003:415.


title: Sprawa C-251/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Östersunds tingsrätt (Szwecja) w dniu 6 maja 2013 r. — E.ON Vattenkraft Sverige Aktiebolag przeciwko Kammarkollegiet i in.

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Östersunds tingsrätt (Szwecja) w dniu 6 maja 2013 r. — E.ON Vattenkraft Sverige Aktiebolag przeciwko Kammarkollegiet i in.
   (Sprawa C-251/13)
   2013/C 377/10
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Östersunds tingsrätt (Szwecja)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: E.ON Vattenkraft Sverige Aktiebolag

      Strona pozwana: Kammarkollegiet, Ljustorp socken ekonomisk förening, Länsstyrelsen i Västernorrlands län, Murberget Länsmuseet Västernorrland, Naturskyddsföreningen Timrå, Naturvårdsverket, Sveriges Sportfiske- och Fiskevårdsförbund, Timrå kommun, Miljö- och byggnadsnämnden, Älvräddarnas samorganisation
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy w dniu 20 sierpnia 2013 r.


title: Sprawa T-91/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 czerwca 2008 r. — WWF-UK przeciwko Radzie (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie Rady (WE) nr 41/2007 — Odnowienie zasobów dorsza — Ustalenie TAC na rok 2007 — Akt o charakterze generalnym — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/20

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 czerwca 2008 r. — WWF-UK przeciwko Radzie
   (Sprawa T-91/07) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie Rady (WE) nr 41/2007 - Odnowienie zasobów dorsza - Ustalenie TAC na rok 2007 - Akt o charakterze generalnym - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   (2008/C 183/41)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: WWF-UK (Godalming, Surrey, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: R. Stein, solicitor, P. Sands i J. Simor, barristers)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. de Gregorio Merino i M. Moore, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Oliver i M. van Heezik, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 41/2007 z dnia 21 grudnia 2006 r. ustalającego wielkości dopuszczalnych połowów na 2007 r. i związane z nimi warunki dla pewnych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe (Dz.U. L 15, str. 1) w zakresie, w jakim ustala ono „ogólny dopuszczalny połów” (TAC) dorsza w roku 2007 w strefach objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 423/2004 z dnia 26 lutego 2004 r. ustanawiającym środki odnowienia zasobów dorsza (Dz.U. L 70, str. 8)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

               2)

               WWF-UK pokrywa koszty własne i koszty poniesione przez Radę.

               3)

               Komisja pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 117 z 26.5.2007.


title: Sprawa T-120/11: Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2011 r. — BFA przeciwko Radzie

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/28

         Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2011 r. — BFA przeciwko Radzie
   (Sprawa T-120/11) (1)

   2011/C 319/58
   Język postępowania: francuski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 130 z 30.4.2011.


title: Sprawa C-371/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice w dniu 14 września 2009 r. — Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs przeciwko Isaac International Limited

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/50

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice w dniu 14 września 2009 r. — Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs przeciwko Isaac International Limited
   (Sprawa C-371/09)
   2009/C 267/84
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice of England and Wales (Chancery Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

      Strona pozwana: Isaac International Limited

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W okolicznościach takich jak w niniejszej sprawie, jeśli importer ma siedzibę i prowadzi działalność w dwóch państwach członkowskich oraz dokonuje przywozu towarów do jednego państwa członkowskiego, po czym natychmiast przewozi je do drugiego państwa członkowskiego, czy pozwolenie związane z przeznaczeniem towaru, niezbędne dla uzyskania zwolnienia z cła antydumpingowego zgodnie z art. 14 lit. c) rozporządzenia Komisji nr 88/97 (1), wymaga działania więcej niż jednej władzy podatkowej do celów art. 292 ust. 3 rozporządzenia Komisji nr 2454/93 (2)?

               2)

               W okolicznościach takich jak w niniejszej sprawie, jeśli importer nie uzyskał pozwolenia niezbędnego dla skorzystania z procedury związanej z przeznaczeniem towaru, przewidzianej w art. 14 lit. c) rozporządzenia Komisji nr 88/97, czy zwolnienie z cła antydumpingowego może pomimo to znaleźć zastosowanie zgodnie z art. 212a rozporządzenia Rady nr 2913/92 (3)?

               3)

               Jeśli odpowiedź na pytanie drugie jest twierdząca, jeśli chodzi o ocenę, czy przedsiębiorca w sytuacji takiej jak Isaac, dopuścił się oczywistego zaniedbania,

                           a)

                           czy przepisy art. 14 lit. c) rozporządzenia Komisji nr 88/97 i art. 292 ust. 3 rozporządzenia Komisji nr 2454/93 są wystarczająco jasne co do tego, że przedsiębiorcę, który nie ustalił, poprzez sprawdzenie w dzienniku urzędowym, że nie przysługuje mu uproszczone pozwolenie ze względu na to, że w sprawie bierze udział więcej niż jedna władza celna, należy uznać za dopuszczającego się oczywistego zaniedbania?

                           b)

                           tytułem ewentualnym, jeśli właściwe przepisy należy uznać za skomplikowane, czy przedsiębiorca jest zobowiązany zwrócić się do władz celnych o wyjaśnienia przed dokonaniem przywozu? Czy odpowiedź na to pytanie uzależniona jest od tego, czy przedsiębiorca żywi subiektywne, lecz błędne przekonanie, że stosowanie właściwych przepisów jest jasne?

                           c)

                           jakie znaczenie należy przypisywać doświadczeniu przedsiębiorcy, w sytuacji takiej jak sytuacja Isaac, którego podstawowym zakresem działalności jest przywóz części rowerowych z Chin, który zatrudnia pięć osób zajmujących się przywozem i w przedmiotowym okresie 16 miesięcy dokonał 33 podobnych operacji przywozu? W szczególności, czy takiego przedsiębiorcę należy uznać za doświadczonego?

                           d)

                           czy władze podatkowe państwa członkowskiego, dokonując oceny, czy przedsiębiorca taki jak Isaac dopuścił się oczywistego zaniedbania, są uprawnione do powołania się na opublikowany akt prawny, taki jak UK Tariff, który chociaż jest dostępny do wglądu bez opłat w niektórych biurach władz podatkowych oraz w innych bibliotekach publicznych, to w internecie jest dostępny jedynie po opłaceniu rocznej subskrypcji?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 88/97 z dnia 20 stycznia 1997 r. w sprawie zezwolenia na zwolnienie przywozu niektórych części rowerowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej z rozszerzenia, na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 71/97, cła antydumpingowego nałożonego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2474/93 (Dz.U. L 17, s. 17).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, s. 1).


title: Sprawa C-223/08: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 4 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2006/100/WE — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/10

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 4 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-223/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/100/WE - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2009/C 19/16)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: C. Huvelin, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: C. Schiltz, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieustanowienie w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2006/100/WE z dnia 20 listopada 2006 r. dostosowującej niektóre dyrektywy w dziedzinie swobodnego przepływu osób, w związku z przystąpieniem Bułgarii i Rumunii (Dz. U. L 363, s. 141) lub niepowiadomienie o ich przyjęciu Komisji
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2006/100/WE z dnia 20 listopada 2006 r. dostosowującej niektóre dyrektywy w dziedzinie swobodnego przepływu osób, w związku z przystąpieniem Bułgarii i Rumunii, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 5.7.2008 r.


title: Sprawa C-371/11: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 18 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Beroep te Gent — Belgia) — Punch Graphix Prepress Belgium NV przeciwko Belgische Staat (Odesłanie prejudycjalne — Dopuszczalność — Odesłanie prawa krajowego do prawa Unii — Dyrektywa 90/435/EWG — Dyrektywa 90/434/EWG — Unikanie podwójnego opodatkowania — Wyjątek — Likwidacja spółki zależnej w związku z łączeniem — Podział zysków — Pojęcie likwidacji)

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/10

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 18 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Beroep te Gent — Belgia) — Punch Graphix Prepress Belgium NV przeciwko Belgische Staat
   (Sprawa C-371/11) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Dopuszczalność - Odesłanie prawa krajowego do prawa Unii - Dyrektywa 90/435/EWG - Dyrektywa 90/434/EWG - Unikanie podwójnego opodatkowania - Wyjątek - Likwidacja spółki zależnej w związku z łączeniem - Podział zysków - Pojęcie likwidacji)
   2012/C 379/16
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van Beroep te Gent

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Punch Graphix Prepress Belgium NV

      Strona pozwana: Belgische Staat

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van Beroep te Gent — Wykładnia art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (Dz.U. L 225, s. 6) — Unikanie podwójnego opodatkowania — Wyjątek dotyczący zysków dzielonych w sytuacji, gdy spółka zależna ulega likwidacji — Pojęcie likwidacji — Czynność łączenia przez przejęcie obejmująca rozwiązanie przejętych spółek zależnych bez likwidacji — Możliwość uznania przez krajowe organy podatkowe takiej czynności za obejmującą likwidację na mocy krajowych przepisów podatkowych traktujących w jednakowy sposób tę czynność i łączenie faktycznie obejmujące likwidację

      Sentencja

   Pojęcie likwidacji zawarte w art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich, zmienionej dyrektywą Rady 2006/98/WE z dnia 20 listopada 2006 r. powinno być interpretowane w ten sposób, że rozwiązanie spółki w ramach łączenia przez przejęcie nie może zostać uznane za tego rodzaju likwidację.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa T-440/07 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 marca 2008 r. — Huta Buczek przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wniosek o zawieszenie wykonania — Dopuszczalność — Brak pilnego charakteru)

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/20

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 marca 2008 r. — Huta Buczek przeciwko Komisji
   (Sprawa T-440/07 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wniosek o zawieszenie wykonania - Dopuszczalność - Brak pilnego charakteru)
   (2008/C 116/36)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Huta Buczek sp. z o.o. (Sosnowiec, Polska) (przedstawiciel D. Szlachetko-Reiter, radca prawny)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: K. Gross, M. Kaduczak oraz A. Stobiecka-Kuik, działający w charakterze pełnomocników)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2007) 5087 wersja ostateczna z dnia 23 października 2007 r. w sprawie pomocy państwa nr C 23/2006 (ex NN 35/2006) udzielonej przez Polskę na rzecz producenta stali Grupy Technologie Buczek.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-554/11 P: Postanowienie Trybunału z dnia 15 października 2012 r. — Internationaler Hilfsfonds eV przeciwko Komisji (Odwołanie — Dostęp do dokumentów — Odmowa pełnego dostępu do dokumentów dotyczących umowy LIEN 97–2011 — Skarga o stwierdzenie nieważności — Ponowne badanie w toku postępowania — Wniesienie odrębnej skargi o stwierdzenie nieważności)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/23

         Postanowienie Trybunału z dnia 15 października 2012 r. — Internationaler Hilfsfonds eV przeciwko Komisji
   (Sprawa C-554/11 P) (1)

   (Odwołanie - Dostęp do dokumentów - Odmowa pełnego dostępu do dokumentów dotyczących umowy LIEN 97–2011 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Ponowne badanie w toku postępowania - Wniesienie odrębnej skargi o stwierdzenie nieważności)
   2013/C 9/37
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Internationaler Hilfsfonds eV (przedstawiciel: H. Kaltenecker, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira i T. Scharf, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) z dnia 21 września 2011 r. w sprawie T-141/05 RENV Internationaler Hilfsfonds przeciwko Komisji, którym Sąd umorzył postępowanie w przedmiocie żądań wnoszącego odwołanie zmierzających do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 14 lutego 2005 r. odmawiającej mu dostępu do niektórych dokumentów akt sprawy dotyczącej umowy LIEN 97-2011 — Naruszenie procedury w postępowaniu przed Sądem — Brak koordynacji między sprawami T-141/05 RENV i T-36/10 — Obciążenie kosztami i ich wysokość

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Internationaler Hilfsfonds eV zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa C-223/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/39

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-223/07) (1)

   (2008/C 22/71)

      Język postępowania: szwedzki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007.


title: Sprawa T-545/11: Skarga wniesiona w dniu 14 października 2011 r. — Stichting Greenpeace Nederland i PAN Europe przeciwko Komisji

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/28

         Skarga wniesiona w dniu 14 października 2011 r. — Stichting Greenpeace Nederland i PAN Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-545/11)
   2011/C 355/50
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Skarżące: Stichting Greenpeace Nederland (Amsterdam, Niderlandy) i Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat B. Kloostra)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że decyzja Komisji z dnia 10 sierpnia 2011 r. narusza Konwencję z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz o dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, rozporządzenie (WE) 1049/2001 (1) oraz rozporządzenie nr 1367/2006 (2);

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 10 sierpnia 2011 r. oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argument

   Strona skarżąca opiera uzasadnienie swej skargi na trzech zarzutach.

               1)

               W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że art. 4 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 nie nadaje państwom członkowskim prawa veta, a w konsekwencji strona pozwana nie może opierać się na opinii tego państwa członkowskiego, co do tego czy wyjątek ustanowiony na mocy art. 4 ust. 2 tego rozporządzenia znajduje czy nie znajduje zastosowania do żądania udzielenie informacji złożonego przez stronę skarżącą.

               2)

               W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca twierdzi, że wyjątek od obowiązku ujawnienia dokumentów przewidziany w art. 4 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ nadrzędny interes publiczny przemawia za ujawnieniem żądanych informacji, gdyż spełnione zostały w niniejszej sprawie przesłanki określone w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006.

               3)

               W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 oraz art. 4 Konwencji z Aarhus, ponieważ:

                           —

                           strona pozwana nie dokonała oceny rzeczywistego ryzyka zaszkodzenia interesom handlowym, na które się powołuje, w związku z ujawnieniem żądanych informacji; oraz

                           —

                           strona pozwana nie zachowała równowagi pomiędzy mającymi znaczenie w niniejszej sprawie interesami handlowymi oraz interesem społecznym polegającym na ujawnieniu informacji dotyczących środowiska, o których mowa w art. 4 ust. 4 akapit drugi Konwencji z Aarhus;

         Strona skarżąca twierdzi ponadto, że w przypadku gdy Konwencja z Aarhus nie znajduje bezpośredniego zastosowania, stosować należy art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w sposób możliwie najbliższy brzmieniu tej konwencji.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43)

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13)


title: Sprawa T-429/04: Skarga wniesiona w dniu 25 października 2004 r. przez Trubowest Handel GmbH i Viktora Makarova przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/24

         Skarga wniesiona w dniu 25 października 2004 r. przez Trubowest Handel GmbH i Viktora Makarova przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-429/04)
   (2005/C 31/47)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 25 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Trubowest Handel GmbH, Kolonia (Niemcy) i Viktora Makarova, Kolonia (Niemcy), reprezentowanych przez adwokatów Dr K. Adamantopoulosa i E. Petritsiego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zobowiązanie Wspólnoty Europejskiej na podstawie art. 288 ust. 2 Traktatu WE do naprawienia szkody poniesionej w wyniku przyjęcia ostatecznych środków antydumpingowych przewidzianych w rozporządzeniu antydumpingowym, poprzez zasądzenie kwot:

               —

               118 058,46 EUR na rzecz Trubowest Handel tytułem odszkodowania, wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 8 % w skali rocznej od tej kwoty,

               —

               397 916,91 EUR (277 939,37 + 63 448,54 + 56 529,00) na rzecz V. Makarova tytułem odszkodowania, wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 8 % w skali rocznej od tej kwoty,

               —

               128 000,00 EUR na rzecz Trubowest Handel tytułem korzyści utraconych w okresie między rokiem 2000 i 2004, wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 8 % w skali rocznej od tej kwoty lub ewentualnie w wysokości należnej Trubowest tytułem odszkodowania za korzyści utracone w okresie między rokiem 2000 i 2004, która zostanie ustalona w toku postępowania, w drodze umowy między stronami, po wydaniu postanowienia przez Sąd, wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 8 % w skali rocznej od tej kwoty,

               —

               150 000,00 EUR na rzecz V. Makarova tytułem zadośćuczynienia za doznane krzywdy, wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 8 % w skali rocznej od tej kwoty,

               —

               obciążenie Rady i Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Pierwszy ze skarżących jest importerem rur i przewodów bez szwu do Wspólnoty Europejskiej, podczas gdy drugi ze skarżących jest dyrektorem zarządzającym. Swą skargą dochodzą naprawienia szkody, którą rzekomo ponieśli w następstwie przyjęcia rozporządzenia nr 2320/97 (1) nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej pochodzących z Węgier, Polski, Rosji, Republiki Czeskiej, Rumunii i Republiki Słowackiej.
   Skarżący podnosi, że w ramach postępowania na podstawie art. 81 WE nałożono karę pieniężną na szereg wspólnotowych producentów rur i przewodów bez szwu (2). Według skarżących, jest bardzo prawdopodobne jeśli nie pewne, że sprzeczne z zasadami konkurencji postępowanie producentów rur i przewodów bez szwu miało wpływ na wyniki badania szkody i związku przyczynowego w ramach postępowania antydumpingowego, wobec faktu, że postępowanie w zakresie ochrony konkurencji i postępowanie antydumpingowe pokrywały się w zakresie objętych nimi produktów, uczestniczących w nich spółek i okresów dochodzenia. Skarżący zarzucają, że Komisja jednakże nie uwzględniła sprzecznego z zasadami konkurencji postępowania przy ustalaniu szkody spowodowanej rzekomym przywozem po cenach dumpingowych, jak wymaga tego rozporządzenie nr 384/1996 (3).
   Na powyżej wskazanej podstawie skarżący podnoszą naruszenie rozporządzenia nr 384/1996 oraz obowiązku dobrej administracji i należytej staranności. Twierdzą oni również, że Rada i Komisja przyznały następnie, że niezgodne z zasadami konkurencji zachowanie miało wpływ na dochodzenie antydumpingowe i na mocy rozporządzenia nr 1322/2004 (4) stwierdziły, że dalsze stosowanie środków nałożonych rozporządzeniem nr 2320/1997 nie jest właściwe.
   Skarżący argumentują, że gdyby Rada i Komisja nie naruszyły powyższych zasad i zobowiązań, rozporządzenie nr 2320/1997 nigdy nie zostałoby przyjęte a skarżący nie ponieśliby szkody nim wyrządzonej. Skarżący dochodzą wobec tego odszkodowania, które w przypadku pierwszego skarżącego polega na zwrocie zapłaconych przezeń na podstawie rozporządzenia nr 2320/1997 kwot ceł oraz rekompensacie utraconych korzyści. Drugi skarżący dochodzi odszkodowania w zakresie zapłaconych przezeń na podstawie rozporządzenia nr 2320/1997 kwot, zarobku utraconego w wyniku niewypłacenia mu wynagrodzenia z tytułu pełnienia funkcji dyrektora, rzekomo poniesionych kosztów sądowych jak również w zakresie doznanej krzywdy.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2320/97 z 17 listopada 1997 r., Dz.U. L 322 z 25.11.1997, str. 1.

      (2)  2003/382/WE Decyzja Komisji z dnia 8 grudnia 1999 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 Traktatu WE (Sprawa IV/E-1/35.860-B stalowe rury bez szwu)(ogłoszona w dokumencie numer C(1999) 4154), Dz.U. L 140 z 6.6.2003, str. 1.

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej, Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1.

      (4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1322/2004 z dnia 16 lipca 2004 r. zmieniające rozporządzenie (WE) Nr 2320/97 w nakładające ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej pochodzących między innymi z Rosji i Rumunii, Dz.U. L 246 z 20.7.2004, str. 10.


title: Sprawy połączone T-35/05, T-61/05, T-107/05, T-108/05 i T-139/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 listopada 2006 r. — Agne-Dapper i in. przeciwko Komisji i in. (Urzędnicy — Emerytury — Zastosowanie współczynnika korygującego obliczonego w zależności do średnich kosztów utrzymania w kraju miejsca zamieszkania — System przejściowy ustanowiony w rozporządzeniu zmieniającym regulamin pracowniczy od dnia 1 maja 2004 r. — Akt niekorzystny — Zarzut niegodności z prawem)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/38

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 listopada 2006 r. — Agne-Dapper i in. przeciwko Komisji i in.
   (Sprawy połączone T-35/05, T-61/05, T-107/05, T-108/05 i T-139/05) (1)

   (Urzędnicy - Emerytury - Zastosowanie współczynnika korygującego obliczonego w zależności do średnich kosztów utrzymania w kraju miejsca zamieszkania - System przejściowy ustanowiony w rozporządzeniu zmieniającym regulamin pracowniczy od dnia 1 maja 2004 r. - Akt niekorzystny - Zarzut niegodności z prawem)
   (2006/C 331/85)
   Język postępowania: francuski
   Strony
   W sprawie T-35/05,

      Strony skarżące: Elisabeth Agne-Dapper (Schoorl, Niderlandy) i inni byli urzędnicy Komisji Wspólnot Europejskich, których nazwiska znajdują się w załączniku do wyroku (przedstawiciele: początkowo G. Vandersanden, L. Levi i A. Finchelstein, następnie G. Vandersanden i L. Levi)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Joris i H. Tserepa-Lacombe, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Arpio Santacruz i I. Sulce, pełnomocnicy)
   W sprawie T-61/05,

      Strony skarżące: Cornelius Rozemeijer (Alkmaar, Niderlandy), Gaston Vaesken (Saint-Mandrier, Francja) i Pierrette Vaesken (Sanary-sur-Mer, Francja) (przedstawiciele: początkowo G. Vandersanden, L. Levi i A. Finchelstein, następnie G. Vandersanden, L. Levi i C. Ronzi, avocats)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (Przedstawiciele: M. Arpio Santacruz i I. Sulce, pełnomocnicy)
   W sprawie T-107/05,

      Strona skarżąca: François Muller (Strasburg, Francja) (przedstawiciele: początkowo G. Vandersanden, L. Levi i A. Finchelstein, następnie G. Vandersanden, L. Levi avocats)

      Strona pozwana: Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. Kennedy, J.M. Stenier i M. Bavendamm, pełnomocnicy)
   W sprawie T-108/05,

      Strona skarżąca: Suzy Frederic-Leemans (Lahas, Francja) (przedstawiciele: początkowo G. Vandersanden, L. Levi i A. Finchelstein, następnie G. Vandersanden, L. Levi)

      Strona pozwana: Komitet Ekonomiczno-Społeczny (przedstawiciele M. Bermejo Garde i E. Fierro, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Arpio Santacruz i I. Sulce, pełnomocnicy)
   W sprawie T-139/05,

      Strony skarżące: Charlotte Becker (Menton, Francja), Seamus Killeen (Dublin, Irlandia), Robert Payne (Dublin, Irlandia), Paul Van Raij (Overeen, Niderlandy), Wilhelmus Van Miltenburg (Huizen, Niderlandy) i Deirdre Gallagher (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: początkowo G. Vandersanden, L. Levi i A. Finchelstein, następnie G. Vandersanden, L. Levi, avocats)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Mustapha-Pascha, L. Knudsen i K. Zejdova, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Arpio Santacruz i I. Sulce, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie informacji o emeryturze skarżących — a w jednym wypadku informacji o wynagrodzeniu skarżącej w tymczasowym stanie spoczynku — z miesiąca maja 2004 r. w zakresie w jakim zastosowanie w nich po raz pierwszy miał współczynnik korygujący obliczony rzekomo niezgodnie z prawem w zależności od kosztów utrzymania odpowiednio w krajach miejsca zamieszkania skarżących, a już nie w odniesieniu do kosztów utrzymania w stolicy każdego z tych krajów.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skargi zostają odrzucone jako niedopuszczalne.

               2)

               Każda ze stron pokryje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 143 z 11.6.2005 r.


               3.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 99/15

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2007 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii
   (Sprawa E-2/07)
   (2007/C 99/15)
   Skarga przeciwko Królestwu Norwegii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 16 lutego 2007 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Nielsa Fengera, Arne Torstena Andersena oraz Lornę Young, działających jako przedstawiciele Urzędu Nadzoru EFTA z siedzibą: 35, Rue Belliard, B-1040 Bruksela.
   Skarżący występuje do Trybunału EFTA o:

               1.

                  stwierdzenie, że utrzymując w mocy przepisy zawarte w ustawie „Lov av 28. juli 1949 nr. 26 om Statens Pensjonskasse ”odnoszącej się do uprawnieñ rentowych nabytych na podstawie okresów zatrudnienia przypadających po dniu 1 stycznia 1994 r., które to przepisy przewidują, że renta rodzinna należna wdowcowi, którego małżonka przystąpiła do Funduszu Emerytalno-Rentowego Służby Publicznej przed dniem 1 października 1976 r., podlega zmniejszeniu stosownie do innych posiadanych dochodów, podczas gdy w takich samych okolicznościach wdowa uzyskuje rentę rodzinna w pełnej wysokości, Królestwo Norwegii nie dopełniło zobowiązaż spoczywających na nim na mocy art. 69 ust. 1 Porozumienia EOG oraz art. 5 aktu, o którym mowa w pkt 20 załącznika XVIII Porozumienia EOG (dyrektywa Rady nr 86/378/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w systemach zabezpieczenia społecznego pracowników, zmienionej dyrektywą Rady 96/97/WE z dnia 20 grudnia 1996 r.) dostosowanym przez protokół 1 do tego porozumienia,

               oraz

               2.

                  obciążenie Królestwa Norwegii kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty przytoczone w sprawie:

               —

               sprawa dotyczy przepisów zawartych w norweskiej ustawie o świadczeniach rentowych pracowników służby publicznej dotyczących uprawnień rentowych wdowców, których małżonki przystąpiły do Funduszu Emerytalno-Rentowego Służby Publicznej przed dniem 1 października 1976 r., na mocy których:

                           —

                           renta rodzinna przysługująca wdowcom podlega zmniejszeniu stosownie do innych posiadanych dochodów;

                           —

                           natomiast wdowy w takich samych okolicznościach uzyskują rentę rodzinną w pełnej wysokości.

               —

               art. 69 ust. 1 Porozumienia EOG przewiduje, że mężczyźni i kobiety otrzymują równe wynagrodzenie za taką samą pracę.

               —

               art. 5 aktu, o którym mowa w pkt 20 załącznika XVIII do Porozumienia EOG (dyrektywa Rady nr 86/378/EWG z dnia 24 lipca 1986 r.), reguluje zastosowanie zasady równego traktowania w systemach zabezpieczenia społecznego pracowników.


title: Sprawa C-446/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 16 lipca 2014 r. w sprawie T-295/12 Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 25 września 2014 r. przez Republikę Federalną Niemiec

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/29

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 16 lipca 2014 r. w sprawie T-295/12 Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 25 września 2014 r. przez Republikę Federalną Niemiec
   (Sprawa C-446/14 P)
   2014/C 409/42
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i J. Möller, pełnomocnicy, prof. dr T. Lübbig i dr M. Klasse, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               1.

               uchylenie w całości wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 16 lipca 2014 r. w sprawie T-295/12;

               2.

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Ponadto Republika Federalna Niemiec podtrzymuje wszystkie żądania, które przedstawiła w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Przedmiotem niniejszego odwołania jest wyrok Sądu z dnia 16 lipca 2014 r. w sprawie T-295/12 Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji Europejskiej, którym to wyrokiem Sąd oddalił skargę Republiki Federalnej Niemiec na decyzję Komisji Europejskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA.25051 (C 19/10) (ex NN 23/10) przyznanej przez Niemcy na rzecz Zweckverband Tierkörperbeseitigung in Rheinland-Pfalz, im Saarland, im Rheingau-Taunus-Kreis und im Landkreis Limburg-Weilburg [notyfikowaną jako dokument C(2012) 2557 wersja ostateczna].
   W swoim odwołaniu Republika Federalna Niemiec zarzuca Sądowi, że przyjął błędną definicję kryteriów dowodów zastosowanych w celu stwierdzenia „oczywistego błędu w ocenie” w przypadku, w którym państwo członkowskie definiuje usługę świadczoną w ogólnym interesie gospodarczym (UOIG) w sektorze, który nie został poddany harmonizacji w prawie Unii. (Domniemanym) beneficjentem pomocy w odnośnym postępowaniu administracyjnym jest Zweckverband Tierkörperbeseitigung in Rheinland-Pfalz, instytucja, która otrzymała rekompensaty od państwa za zadanie z zakresu higieny w razie chorób epizootycznych polegające na utrzymywaniu mocy przerobowych do usuwania zwłok zwierzęcych w takim przypadku. Okoliczność, że Sąd nie uznał za UOIG zadań z zakresu higieny w razie chorób epizootycznych powierzonych Zweckverband, odgrywa decydują rolę dla kwestii kwalifikacji tych rekompensat jako pomocy.
   Republika Federalna Niemiec opiera swoje odwołanie na trzech zarzutach.
   Po pierwsze, art. 107 ust. 1 TFUE i art. 106 ust. 2 TFUE zostały naruszone z tego względu, że postanowienia te zostały błędnie zinterpretowane w zaskarżonym wyroku w tym znaczeniu, iż władze niemieckie, kwalifikując jako UOIG rezerwy na wypadek chorób epizootycznych, popełnił tak poważne błędy, że zdaniem Sądu należy je uznać za „oczywiste”. Republika Federalna Niemiec twierdzi, że zaskarżony wyrok narusza zakres uznania, jaki przysługuje państwom członkowskim przy definiowaniu UOIG. Niemniej w opinii Republiki Federalnej Niemiec przy definiowaniu UOIG nie popełniono żadnego „oczywistego błędu w ocenie”. Republika Federalna Niemiec wskazuje na okoliczność, iż bezsporne jest, że Komisja nie wspomina ani słowem o tym kryterium w swojej decyzji, że Komisja także w postępowaniu przed Sądem oświadczyła, iż nie jest zobowiązana do udowodnienia istnienia „oczywistego błędu w ocenie”, że rozważania Komisji przedstawione w spornej decyzji, podobnie jak wywody Sądu w zaskarżonym wyroku nie zawierają żadnych elementów, które świadczyłyby o domniemanym istnieniu „oczywistego błędu w ocenie”.
   Po drugie, zdaniem Republiki Federalnej Niemiec art. 107 ust. 1 TFUE został naruszony z powodu błędnego stwierdzenia korzyści gospodarczej na podstawie kryteriów z wyroku Altmark (1). Republika Federalna Niemiec powołuje się między innymi na błąd Sądu popełniony przy badaniu trzeciego kryterium z wyroku Altmark (konieczność rekompensaty). Jej zdaniem Sąd zignorował fakt, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa, nie badając, czy rekompensaty związane z dodatkowymi mocami przerobowymi na wypadek chorób epizootycznych przewyższają dodatkowe koszty netto wynikające z ich utrzymywania. Zamiast tego Komisja i, idąc jej śladem, Sąd stwierdziły od razu, że takie koszty nie były konieczne, odsyłając do domniemanego braku konieczności utrzymywania odrębnej rezerwy na wypadek chorób epizootycznych.
   Po trzecie, Republika Federalna Niemiec utrzymuje, że zaskarżony wyrok jest obarczony brakiem w uzasadnieniu, w szczególności w tym względzie, że błędy, jakie władze niemieckie miały popełnić, powinny zostać uznane za szczególnie poważne w rozumieniu „oczywistości”. Sąd nie uzasadnił także, dlaczego stanowisko władz niemieckich jest nie do przyjęcia z żadnego możliwego punktu widzenia.

      (1)  Wyrok Altmark, C-280/00, EU:C:2003:415.


title: Sprawa C-174/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Paola Tonachella przeciwko Ministero dell’Interno

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/33

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Paola Tonachella przeciwko Ministero dell’Interno
      (Sprawa C-174/10)
      (2010/C 161/48)
      Język postępowania: włoski

         Sąd krajowy

      Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Paola Tonachella

         Strona pozwana: Ministero dell’Interno

         Pytania prejudycjalne

      Czy z art. 43 i 49 traktatu WE zgodne są przepisy krajowe (wprowadzone w dekrecie Bersaniego, dekrecie ustawodawczym nr 223 z dnia 4 lipca 2006 r. zastąpionym ustawą nr 248 z dnia 4 sierpnia 2006 r.) należące do „systemu krajowego, który przewiduje między innymi:

                  a)

                  istnienie ogólnej tendencji ochrony posiadaczy koncesji wydanych we wcześniejszym okresie i w wyniku przetargu, który sprzecznie z prawem wykluczył część podmiotów;

                  b)

                  obecność przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie nabytych pozycji rynkowych (jak na przykład obowiązujący nowych koncesjonariuszy zakaz zakładania ich punktów w odległości mniejszej niż określono od punktów już istniejących);

                  c)

                  określenie sytuacji, w których dochodzi do utraty koncesji w przypadku, kiedy koncesjonariusz prowadzi, pośrednio lub bezpośrednio, działalność transgraniczną związaną z grami, porównywalną do tej, która jest przedmiotem koncesji”?


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 115 z 14.5.2005.

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/38

         (2005/C 132/66)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 115 z 14.5.2005.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 106 z 30.4.2005.

      Dz.U. C 93 z 16.4.2005.

      Dz.U. C 82 z 2.4.2005.

      Dz.U. C 69 z 19.3.2005.

      Dz.U. C 57 z 5.3.2005.

      Dz.U. C 45 z 19.2.2005.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa C-418/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 25 lipca 2006 r. w sprawie T-221/04, Belgia przeciwko Komisji, wniesione w dniu 13 października 2006 r. przez Królestwo Belgii

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/34

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 25 lipca 2006 r. w sprawie T-221/04, Belgia przeciwko Komisji, wniesione w dniu 13 października 2006 r. przez Królestwo Belgii
   (Sprawa C-418/06 P)
   (2006/C 294/60)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Belgii (przedstawiciele: A. Hubert, pełnomocnik, H. Gilliams, P. de Bandt i L. Goossens, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu wydanego w dniu 25 lipca 2006 r. w sprawie T-221/04 oraz uznając skargę wnoszącego odwołanie, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2004/136/WE (1) z dnia 4 lutego 2004 r.;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, uchylenie wyroku Sądu wydanego w dniu 25 lipca 2006 r. w sprawie T-221/04 i na podstawie prawa sądu do nieograniczonego orzekania, zmniejszenie korekty w wysokości 9.322.809 EUR zastosowanej przez Komisję w decyzji 2004/136/WE do kwoty 1.491.085 EUR;

               —

               lub ewentualnie uchylenie wyroku Sądu wydanego w dniu 25 lipca 2006 r. w sprawie T-221/04 i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania przed Trybunałem i przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie skargi wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty.
   W ramach zarzutu pierwszego wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd dokonał przeinaczenia okoliczności faktycznych lub co najmniej dokonał błędnej subsumcji wyciągając błędne konsekwencje prawne. W opinii wnoszącego odwołanie całość wyroku zasadza się na nieprawdziwym założeniu co do faktów, w którym Sąd uznał, że belgijski zinformatyzowany system graficznego oznakowania działek rolnych („SIG”) jest narzędziem pomiarowym lepiej odzwierciedlającym rzeczywistość niż dane dotyczące ich powierzchni przekazane przez samych prowadzących gospodarstwa, podczas gdy dokładna powierzchnia działki rolnej może zostać ustalona, w sposób formalny i bezsporny, jedynie w drodze pomiarów przeprowadzonych przez osobę posiadającą wymagane ku temu kwalifikacje lub za pomocą fotointerpretację zdjęć satelitarnych zrobionych metodą teledetekcji.
   W ramach zarzutu drugiego, który składa się z pięciu części, strona skarżąca powołuje się na naruszenie art. 6 § 7 i art. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3508/92 (2) jak również art. 6 i art. 9 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3887/92 (3) w zakresie w jakim Sąd błędnie uznał, że strona skarżąca była zobowiązana do przestrzegania niejasnych zasad warunkujących przestrzeganie jasnych przepisów oraz w zakresie w jakim błędnie uznał, że system kontroli wprowadzony przez władze belgijskie nie jest skuteczny z powodu, po pierwsze, braku dalszego przetwarzania danych generowanych przez SIG, a po drugie z powodu opóźnionego kodowania danych.
   Zarzut trzeci opiera się na naruszeniu przez Sąd prawa w odniesieniu do stosowania zasady proporcjonalności, jako że zdaniem strony skarżącej maksymalna wysokość szkody poniesionej przez EFOGR jest oczywiście niższa od kwoty zastosowanej korekty ryczałtowej.
   W ramach zarzutu czwartego strona skarżąca twierdzi, ze Sąd niesłusznie oddalił jako niedopuszczalne żądanie by na podstawie prawa do nieograniczonego orzekania Sąd zmniejszył zastosowaną korektę ryczałtową. Brak wyraźnego przepisu nadającego sędziemu wspólnotowemu kompetencje do nieograniczonego orzekania nie oznacza ipso facto, iż w istocie nie dysponuje on takim uprawnieniem.

      (1)  Decyzja Komisji 2004/136/136/WE wyłączająca z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U. L 40, str. 31)

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. w sprawie ustanawiający zintegrowany system zarządzania i kontroli pewnych systemów pomocy Wspólnoty (Dz.U. L 355, str. 1)

      (3)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3887/92 z dnia 23 grudnia 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy (Dz.U. L 391, str. 36), zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1648/95 z dnia 6 lipca 1995 r. (Dz.U. L 156, str. 27)


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 listopada 2004 r. w sprawie T-173/03, Anne Geddes przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Znak słowny NURSERYROOM — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Art. 7 ust.1 lit c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/20

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 30 listopada 2004 r.
   w sprawie T-173/03, Anne Geddes przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Znak słowny NURSERYROOM - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Art. 7 ust.1 lit c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2005/C 31/40)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-173/03, Anne Geddes, zamieszkała w Auckland (Nowa Zelandia), reprezentowana przez G. Farringtona, solicitor, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowanemu przez E. Dijkema oraz A. Folliard-Monguirala, mającej za przedmiot odwołanie od decyzji czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 lutego 2003 r. (sprawa R 839/2001-4) dotyczącej wniosku o rejestrację słownego wspólnotowego znaku towarowego NURSERYROOM, Sąd Pierwszej Instancji (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes, N. J. Forwood i S. Papasavvas, sędziowie; sekretarz: J. Plingers, administrator, wydał w dniu 30 listopada 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 19.7.2003.


title: Sprawa T-25/12: Postanowienie Sądu z dnia 3 października 2012 r. — 3M Pumps przeciwko OHIM — 3M (3M Pumps)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/40

         Postanowienie Sądu z dnia 3 października 2012 r. — 3M Pumps przeciwko OHIM — 3M (3M Pumps)
   (Sprawa T-25/12) (1)

   2012/C 366/81
   Język postępowania: włoski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 98 z 31.3.2012.


title: Sprawa T-416/07: Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2007 r. — RedEnvelope przeciwko OHIM — Red Letter Days (REDENVELOPE)

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/26

         Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2007 r. — RedEnvelope przeciwko OHIM — Red Letter Days (REDENVELOPE)
   (Sprawa T-416/07)
   (2008/C 8/46)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: RedEnvelope Inc. (San Francisco, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: A. Poulter, Solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Red Letter Days Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 14 września 2007 r. nr R 765/2005-1 w zakresie, w jakim dopuszczono w niej nowe dowody na poparcie sprzeciwu;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „REDENVELOPE” dla usług z klas 35 i 42 — zgłoszenie nr 1 601 392

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Red Letter Days Ltd

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowane i niezarejestrowane słowne i graficzne znaki towarowe „RED LETTER”, „RED LETTER DAYS” i „RED LETTER DAYS PLC” dla towarów i usług z klas 9, 14, 16, 18, 21, 22, 25, 26, 33, 36, 39, 41, 42, 43 i 44

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania w świetle art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 40/94

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 74 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 40/94, polegające na dopuszczeniu przez Izbę Odwoławczą nowych dowodów, które umożliwią Wydziałowi Sprzeciwów wydanie decyzji opartej na materiale dowodowym, który nie był dostępny na wcześniejszym etapie postępowania i co do którego zgłaszający znak towarowy nie miał możliwości wypowiedzenia się w postępowaniu przed Wydziałem Sprzeciwów.


title: Sprawa T-167/16: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2016 – Polska przeciwko Komisji

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/34

         Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2016 – Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-167/16)
   (2016/C 243/37)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/180 z dnia 9 lutego 2016 r. zmieniającej załącznik do decyzji wykonawczej 2014/709/UE w sprawie środków kontroli w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń w niektórych państwach członkowskich, w odniesieniu do wpisów dotyczących Estonii, Litwy i Polski (Dz.U. L 35, str. 12), w części dotyczącej włączenia gminy Czyże, pozostałej części gminy Zabłudów oraz gminy Hajnówka z miastem Hajnówka do części II załącznika do decyzji 2014/709/UE.

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności, poprzez naruszenie wymogu konieczności zaskarżonych środków do realizacji zamierzonych celów, naruszenie wymogu odpowiedniości zaskarżonych środków do realizacji zamierzonych celów, i naruszenie wymogu proporcjonalności sensu stricto zaskarżonych środków.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55, str. 13) oraz w regulaminie Stałego Komitetu Ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa T-198/12: Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2014 r. – Niemcy przeciwko Komisji (Zbliżanie ustawodawstw — Dyrektywa 2009/48/WE — Bezpieczeństwo zabawek — Dopuszczalne wartości dla nitrozoamin i substancji zdolnych do tworzenia nitrozoamin, ołowiu, baru, arsenu, antymonu i rtęci obecnych w zabawkach — Decyzja Komisji w sprawie niezatwierdzenia utrzymania całości przepisów krajowych wprowadzających od nich odstępstwo — Zatwierdzenie ograniczone w czasie — Dowód wyższego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego zapewnianego przez przepisy krajowe)

text:
               30.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/20

         Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2014 r. – Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-198/12) (1)

   ((Zbliżanie ustawodawstw - Dyrektywa 2009/48/WE - Bezpieczeństwo zabawek - Dopuszczalne wartości dla nitrozoamin i substancji zdolnych do tworzenia nitrozoamin, ołowiu, baru, arsenu, antymonu i rtęci obecnych w zabawkach - Decyzja Komisji w sprawie niezatwierdzenia utrzymania całości przepisów krajowych wprowadzających od nich odstępstwo - Zatwierdzenie ograniczone w czasie - Dowód wyższego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego zapewnianego przez przepisy krajowe))
   2014/C 202/24
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i A. Wiedmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Patakia i G. Wilms, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji 2012/160/UE Komisji z dnia 1 marca 2012 r. dotyczącej przepisów krajowych zgłoszonych przez federalny rząd Niemiec utrzymujących dopuszczalne wartości dla ołowiu, baru, arsenu, antymonu, rtęci, nitrozoamin i substancji zdolnych do tworzenia nitrozoamin w zabawkach po wejściu w życie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/48/WE w sprawie bezpieczeństwa zabawek (Dz.U. L 80,s. 19)

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie zgodności z prawem decyzji 2012/160/UE Komisji z dnia 1 marca 2012 r. dotyczącej przepisów krajowych zgłoszonych przez federalny rząd Niemiec utrzymujących dopuszczalne wartości dla ołowiu, baru, arsenu, antymonu, rtęci, nitrozoamin i substancji zdolnych do tworzenia nitrozoamin w zabawkach po wejściu w życie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/48/WE w sprawie bezpieczeństwa zabawek w zakresie, w jakim dotyczy ona baru.

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 1 akapit drugi decyzji 2012/160 w zakresie, w jakim przepis ten ogranicza do dnia 21 lipca 2013 r. zatwierdzenie przepisów krajowych określających dopuszczalne wartości dla ołowiu.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Republikę Federalną Niemiec.

      (1)  Dz.U. C 200 z 7.7.2012.


title: Sprawa C-219/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – postępowanie wszczęte przez K Oy (Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 98 ust. 2 — Załącznik III pkt 6 — Stawka obniżona VAT mająca zastosowanie tylko do książek drukowanych na papierze — Książki wydane na nośnikach fizycznych innych niż papier objęte stawką podstawową VAT — Neutralność podatkowa)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/13

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – postępowanie wszczęte przez K Oy
   (Sprawa C-219/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 98 ust. 2 - Załącznik III pkt 6 - Stawka obniżona VAT mająca zastosowanie tylko do książek drukowanych na papierze - Książki wydane na nośnikach fizycznych innych niż papier objęte stawką podstawową VAT - Neutralność podatkowa))
   2014/C 409/17
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein hallinto-oikeus

      Strona w postępowaniu głównym

   K Oy

      Sentencja

   Artykuł 98 ust. 2 akapit pierwszy i pkt 6 załącznika III do dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2009/47/WE z dnia 5 maja 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one – z zastrzeżeniem poszanowania zasady neutralności podatkowej, na której opiera się wspólny system podatku od wartości dodanej, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego – uregulowaniu krajowemu, takiemu jak w postępowaniu głównym, na podstawie którego do książek wydanych w formacie papierowym stosuje się stawkę obniżoną VAT, a do książek na innych nośnikach fizycznych takich jak płyta CD lub CD-ROM lub pendrive stosuje się stawkę podstawową tego podatku.

      (1)  Dz.U. C 178 z 22.6.2013.


title: Sprawa C-185/09: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/32

         Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-185/09)
   2009/C 180/54
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: U. Jonsson i L. Balta, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniającej dyrektywę 2002/58/WE (1), a w każdym razie nie informując Komisji o ustanowieniu takich przepisów, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 15 ust. 1 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin na transpozycję dyrektywy upłynął w dniu 15 września 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 105, s 54.


title: Sprawa T-107/13 P: Wyrok Sądu z dnia 16 stycznia 2015 r. – Trentea/FRA. (Odwołanie — Służba publiczna — Personel tymczasowy — Zatrudnienie — Decyzja o odrzuceniu kandydatury i powołaniu innego kandydata — Zarzut podniesiony po raz pierwszy na rozprawie — Przeinaczenie dowodów — Obowiązek uzasadnienia — Zakwestionowanie rozstrzygnięcia o kosztach)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/31

         Wyrok Sądu z dnia 16 stycznia 2015 r. – Trentea/FRA.
   (Sprawa T-107/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Personel tymczasowy - Zatrudnienie - Decyzja o odrzuceniu kandydatury i powołaniu innego kandydata - Zarzut podniesiony po raz pierwszy na rozprawie - Przeinaczenie dowodów - Obowiązek uzasadnienia - Zakwestionowanie rozstrzygnięcia o kosztach))
   (2015/C 065/42)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Cornelia Trentea (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Druga strona postępowania: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) (przedstawiciele: M. Kjærum, pełnomocnik, wspierany przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 11 grudnia 2012 r. w sprawie F-112/10, Trentea/FRA (EU:F:2012:179), mające na celu uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Cornelia Trentea pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 129 z 4.5.2013.


               26.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/14

         (2004/C 168/25)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 156 z 12.6.2004.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 146 z 29.5.2004.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa T-243/08: Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2010 r. — Ravensburger przeciwko OHIM — Educa Borras (EDUCA Memory game) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Graficzny wspólnotowy znak towarowy EDUCA Memory Game — Wcześniejsze, krajowy i międzynarodowy, słowne znaki towarowe MEMORY — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b), art. 8 ust. 5, art. 74 i 75 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b), art. 8 ust. 5, art. 76 i 77 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/35

         Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2010 r. — Ravensburger przeciwko OHIM — Educa Borras (EDUCA Memory game)
   (Sprawa T-243/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Graficzny wspólnotowy znak towarowy EDUCA Memory Game - Wcześniejsze, krajowy i międzynarodowy, słowne znaki towarowe MEMORY - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b), art. 8 ust. 5, art. 74 i 75 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b), art. 8 ust. 5, art. 76 i 77 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 179/60
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ravensburger AG (Ravensburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Würtenberger i R. Kunze)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Educa Borras, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat I. Valdelomar Serrano)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 kwietnia 2008 r. (sprawa R 597/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia między Ravensburger AG a Educa Borras S.A.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ravensburger AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


title: Sprawa T-772/14: Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2014 r. – Musso przeciwko Parlamentowi

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/45

      Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2014 r. – Musso przeciwko Parlamentowi
      (Sprawa T-772/14)
      (2015/C 016/69)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: François Musso (Ajaccio, Francja) (przedstawiciel: A. Gross, adwokat)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 22 września 2014 r.:

                              —

                              przede wszystkim ze względu na naruszenie zasady rozsądnego terminu, które miało w niniejszym przypadku wpływ na realizację prawa do obrony;

                              —

                              ewentualnie, ze względu na uchybienie formalne w postaci braku dokładnego i pewnego charakteru należności;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, nakazanie połącznia niniejszej skargi ze skargą Musso przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (nr rejestru 633447, nr sprawy T-589/14) z dnia 8 sierpnia 2014 r.;

                  —

                  tytułem dalszego żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 22 września 2014 r., którą wydano w następstwie decyzji z dnia 26 czerwca 2014 r. i na którą ta ostania decyzja, której stwierdzenia nieważności zażądano w skardze z dnia 8 sierpnia 2014 r. (Musso/Parlament Europejski, nr rejestru 633447, nr sprawy T-589/14), miała wpływ;

                              —

                              ze względu na uchybienie formalne w postaci braku podpisu przewodniczącego na decyzji z dnia 26 czerwca 2014 r.;

                              —

                              ewentualnie ze względu na naruszenie prawa do obrony wskutek braku publikacji decyzji z dnia 17 lipca 1996 r., która stanowi podstawę decyzji z dnia 26 czerwca 2014 r.;

                              —

                              ewentualnie ze względu na niewystarczające uzasadnienie decyzji z dnia 26 czerwca 2014 r.;

                              —

                              ewentualnie ze względu na naruszenie zasady rozsądnego terminu, które miało wpływ na realizację prawa do obrony;

                              —

                              ewentualnie ze względu na naruszenie zasady praw nabytych;

                  —

                  zastrzeżenie dla skarżącego wszelkich pozostałych praw, roszczeń, żądań i środków prawnych;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady rozsądnego terminu, które miało wpływ na realizację prawa do obrony strony skarżącej w zakresie, w jakim decyzja z dnia 22 września 2014 r., czyli zaskarżona nota obciążeniowa, została wydana dwanaście lat po stwierdzeniu przez Parlament swej należności wobec strony skarżącej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący uchybienia formalnego dotyczącego zaskarżonej noty obciążeniowej w zakresie, w jakim należność Parlamentu nie jest ani dokładna ani pewna w rozumieniu art. 81 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012 (1), a poza tym nie można jest zweryfikować.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący uchybienia formalnego dotyczącego decyzji z dnia 26 czerwca 2014 r., w następstwie której nota obciążeniowa została wydana, wskutek niepodpisania wspomnianej decyzji przez przewodniczącego Parlamentu stosownie do przepisów regulaminu wewnętrznego Parlamentu Europejskiego.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa strony skarżącej do obrony w zakresie, w jakim decyzja z dnia 17 lipca 1996 r., która stanowiła podstawę ww. decyzji z dnia 26 czerwca 2014 r., nie została opublikowana, co narusza art. 28 regulaminu wewnętrznego Parlamentu Europejskiego.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady kontradyktoryjności.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący niewystarczającego uzasadnienia ww. decyzji z dnia 26 czerwca 2014 r.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący naruszenia zasady rozsądnego terminu wskutek tego, że Parlament aż osiem lat zwlekał z wszczęciem przeciwko stronie skarżącej postępowania w sprawie zwrotu.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący naruszenia zasady praw nabytych w zakresie, w jakim w decyzji z dnia 26 czerwca 2014 r., w następstwie której została wydana zaskarżona nota obciążeniowa, zakwestionowano uprawnienia emerytalne skarżącego nabyte przez niego w dniu 3 sierpnia 1994 r.

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. L 362, s. 1).


title: Sprawa C-70/06: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie — Niewykonanie — Kara pieniężna)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-70/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie - Niewykonanie - Kara pieniężna)
   (2008/C 64/07)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: X. Lewis, A. Caeiros i P. Andrade, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Fernandes, P. Fragoso Martins i J. A. de Oliveira, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak wykonania wyroku Trybunału z dnia 14 października 2004 r. w sprawie C-275/03 — Nieprawidłowa transpozycja dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. L 395, str. 33) — Wniosek o ustalenie okresowej kary pieniężnej
   Sentencja

               1)

               Nie uchylając dekretu ustawodawczego nr 48051 z dnia 21 listopada 1967 r., który uzależnia przyznanie odszkodowania osobom, które doznały uszczerbku w wyniku naruszenia prawa wspólnotowego w zakresie zamówień publicznych lub krajowych przepisów transponujących to prawo, od udowodnienia winy lub umyślnego działania, Republika Portugalska nie przyjęła niezbędnych środków prowadzących do wykonania wyroku z dnia 14 października 2004 r. w sprawie C-275/03 Komisja przeciwko Portugalii i uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 228 ust. 1 WE.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona okresową karą pieniężną w wysokości 19 392 EUR za każdy dzień opóźnienia w wykonaniu środków niezbędnych dla zastosowania się do ww. wyroku z dnia 14 października 2004 r. w sprawie Komisja przeciwko Portugalii, od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do dnia wykonania rzeczonego wyroku z dnia 14 października 2004 r., płatną Komisji Wspólnot Europejskich na rachunek „zasoby własne Wspólnoty Europejskiej”.

               3)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 86 z dnia 8.4.2006 r.


title: Sprawa T-396/10: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Zucchetti Rubinetteria przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG — Koordynacja podwyżek cen i wymiana mających szczególne znaczenie informacji handlowych — Pojęcie naruszenia — Jednolite naruszenie — Właściwy rynek — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. — Waga — Współczynniki)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/28

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Zucchetti Rubinetteria przeciwko Komisji
   (Sprawa T-396/10) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG - Koordynacja podwyżek cen i wymiana mających szczególne znaczenie informacji handlowych - Pojęcie naruszenia - Jednolite naruszenie - Właściwy rynek - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. - Waga - Współczynniki)
   2013/C 325/47
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Zucchetti Rubinetteria (Gozzano, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Condinanzi, P. Ziotti i N. Vasile)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, A. Antoniadis i L. Malferrari, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez adwokatów F. Ruggeriego Laderchiego i A. De Matteisa, następnie przez F. Ruggeriego Laderchiego)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.092 — Instalacje sanitarne do łazienek) w zakresie, w jakim odnosi się ona do skarżącej, oraz, tytułem żądania ewentualnego, uchylenie lub obniżenie nałożonej na nią grzywny.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Zucchetti Rubineteria SpA pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 czerwca 2005 r. w sprawie T-361/02 Deutsche Bahn AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Pomoc państwa — Skarga do Komisji o stwierdzenie naruszenia reguł konkurencji — Skarga na bezczynność — Zajęcie stanowiska — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/40

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 20 czerwca 2005 r.
   w sprawie T-361/02 Deutsche Bahn AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Pomoc państwa - Skarga do Komisji o stwierdzenie naruszenia reguł konkurencji - Skarga na bezczynność - Zajęcie stanowiska - Oczywista niedopuszczalność)
   (2005/C 217/88)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-361/02 Deutsche Bahn AG, z siedzibą w Berlinie (Niemcy), reprezentowana przez adwokata M. Schütte'a, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: V. Kreuschitz i V. Di Bucci, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), popieranej przez Radę Unii Europejskiej (pełnomocnicy: A.-M. Colaert i F. Florindo Gijón), mającej za przedmiot skargę na bezczynność zmierzającą do stwierdzenia, że Komisja bezprawnie zaniechała działania w sprawie wniesionej do niej przez skarżącą w dniu 5 lipca 2002 r. skargi o stwierdzenie naruszenia reguł konkurencji, Sąd (pierwsza izba w powiększonym składzie), w składzie: B. Vesterdorf, prezes, J.D. Cooke, R. García-Valdecasas, I. Labucka i V. Trstenjak, sędziowie, sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 20 czerwca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 44 z 22.2.2003


title: Sprawa C-336/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Lyon (Francja) w dniu 1 lipca 2011 r. — Receveur principal des douanes de Roissy Sud, Receveur principal de la recette des douanes de Lyon Aéroport, Direction régionale des douanes et droits indirects de Lyon, Administration des douanes et droits indirects przeciwko Société Rohm & Haas Electronic Materials CMP Europe GmbH, Rohm & Haas Europe s.à.r.l., Société Rohm & Haas Europe Trading APS-UK Branch

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Lyon (Francja) w dniu 1 lipca 2011 r. — Receveur principal des douanes de Roissy Sud, Receveur principal de la recette des douanes de Lyon Aéroport, Direction régionale des douanes et droits indirects de Lyon, Administration des douanes et droits indirects przeciwko Société Rohm & Haas Electronic Materials CMP Europe GmbH, Rohm & Haas Europe s.à.r.l., Société Rohm & Haas Europe Trading APS-UK Branch
   (Sprawa C-336/11)
   2011/C 269/62
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour d’appel de Lyon

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strony skarżące: Receveur principal des douanes de Roissy Sud, Receveur principal de la recette des douanes de Lyon Aéroport, Direction régionale des douanes et droits indirects de Lyon, Administration des douanes et droits indirects

      Strony pozwane: Société Rohm & Haas Electronic Materials CMP Europe GmbH, Rohm & Haas Europe s.à.r.l., Société Rohm & Haas Europe Trading APS-UK Branch

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni Nomenklatury scalonej [zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (1), zmienionej rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r. (2) i rozporządzeniem Komisji nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. (3)] należy dokonywać w ten sposób, iż tarcze polerskie przeznaczone do maszyn do obróbki płytek półprzewodnikowych, należących jako takie do pozycji taryfowej 8460, przywożonych bez urządzenia, w formie krążków z otworem w środku, składających się z twardej warstwy poliuretanu, warstwy pianki poliuretanowej, warstwy kleju oraz z plastikowej warstwy ochronnej, które nie zawierają żadnej części metalowej ani żadnej substancji ściernej i są używane do polerowania płytek (wafers) za pomocą płynu ściernego i muszą być wymieniane z częstotliwością zależną od stopnia ich zużycia, należą do pozycji taryfowej 84 66 […] jako części i akcesoria uznawane za przeznaczone wyłącznie lub głównie do maszyn sklasyfikowanych w rubrykach 8456–8465, czy, w zależności od materiału, z jakiego zostały wykonane, do pozycji taryfowej [39 19], jako samoprzylepne płaskie kształty, z tworzyw sztucznych?

      (1)  Dz.U. L 256, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 301, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 286, s. 1.


title: Sprawa C-14/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Gerechtshof te Amstrdam (Niderlandy) z dnia 28 grudnia 2004 r. w sprawie Anagram International Inc. przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane Rotterdam

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Gerechtshof te Amstrdam (Niderlandy) z dnia 28 grudnia 2004 r. w sprawie Anagram International Inc. przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane Rotterdam
   (Sprawa C-14/05)
   (2005/C 82/17)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 19 stycznia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Gerechtshof te Amstrdam (Niderlandy) z dnia 28 grudnia 2004 r. w sprawie Anagram International Inc. przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane Rotterdam.
   Gerechtshof te Amstrdam zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy pkt 3 Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 442/2000 (1) trzeba interpretować w ten sposób, że odnosi się on również do towarów opisanych w ramach stanu faktycznego (przedstawionego w części 2 powyżej)?

               2.

               Jeśli tak, czy rozporządzenie jest ważne w tym zakresie?

               3.

               Jeśli rozporządzenie jest nieważne lub nie obejmuje ono przedmiotowych towarów, czy WKC można interpretować w ten sposób, że towary te należy zakwalifikować jako „artykuły świąteczne” z pozycji 9505 90 00?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 442/2000 z dnia 25 lutego 2000 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej (Dz.U. L 54, str. 33)


title: Sprawa C-233/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Arbeitsgericht Düsseldorf, wydanego dnia 5 maja 2004, w sprawie Gül Demir przeciwko Securicor Aviation Limited Securicor Aviation (Germany) Limited i Kötter Aviation Security GmbH & Co. KG.

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Arbeitsgericht Düsseldorf, wydanego dnia 5 maja 2004, w sprawie Gül Demir przeciwko Securicor Aviation Limited Securicor Aviation (Germany) Limited i Kötter Aviation Security GmbH & Co. KG.
   (Sprawa C-233/04)
   (2004/C 201/20)
   Dnia 3 czerwca 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia wydanego przez Arbeitsgericht Düsseldorf dnia 5 maja 2004 r. w sprawie Gül Demir przeciwko Securicor Aviation Limited Securicor Aviation (Germany) Limited i Kötter Aviation Security GmbH & Co. KG.
   Arbeitsgericht Düsseldorf zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy przy ocenie zaistnienia przejęcia zakładu na podstawie art. 1 dyrektywy 2001/23/WE (1), w przypadku udzielenia nowego zlecenia, przesłanką dla stwierdzenia, że środki zakładowe przeszły z pierwotnego zleceniobiorcy na nowego zleceniobiorcę jest – niezależnie od kwestii stosunków własnościowych - okoliczność, że środki te zostały pozostawione uprawnionemu do użytku dla celów jego własnej działalności? Czy dla potwierdzenia przejęcia środków zakładowych jest wobec tego konieczne, aby zleceniobiorcy zostało udzielone uprawnienie do rozstrzygania o sposobie użytkowania tych środków zgodnie z jego własnym interesem gospodarczym? Czy, wobec tego, należy dokonać rozróżnienia pomiędzy sytuacją, w której środki dostarczone przez zleceniodawcę stanowią „przedmiot” świadczenia wykonywanego przez zleceniobiorcę, a sytuacją, w której środki te stanowią „narzędzie” do wykonania zlecenia?

               2.

               W przypadku twierdzącej odpowiedzi Trybunału na pierwsze pytanie:

                           a)

                           Czy zakwalifikowanie środków zakładowych jako użytkowanych dla celów własnej działalności jest wykluczone, jeżeli środki te zostaną przez zleceniodawcę pozostawione do użytku zleceniobiorcy, a konserwacja, włącznie ze związanymi z tym kosztami zostanie przejęta przez zleceniodawcę?

                           b)

                           Czy przy przeprowadzaniu kontroli pasażerów na lotniskach, w przypadku, w którym zleceniobiorca korzysta z udostępnionych mu przez zleceniodawcę detektorów metali w postaci bramek, jak również ręcznych detektorów metali i urządzeń prześwietlających, zachodzi użytkowanie środków zakładowych we własnej działalności zleceniobiorcy?

      (1)  Dz.U. L 82, str. 16.


title: Sprawa T-420/13: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2013 r. — Brouillard przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/34

         Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2013 r. — Brouillard przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa T-420/13)
   2013/C 325/57
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Alain Laurent Brouillard (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat J.M. Gouazé)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 5 czerwca 2013 r. wydanej przez Dyrekcję Generalną Tłumaczeń w przetargu 2013/S 047-075037, w drodze której M. Brouillard został wykluczony z części dotyczącej tłumaczenia na język francuski;

               —

               Obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W drodze niniejszej skargi strona skarżąca żąda stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zaproszenia wybranego kandydata do złożenia oferty w ramach procedury negocjacyjnej dotyczącej przetargu na zawarcie umów ramowych o tłumaczenie tekstów prawniczych z niektórych języków urzędowych Unii Europejskiej na język francuski (Dz.U. 2013/S 47-075037), w której to ofercie należało potwierdzić, że strona skarżąca nie będzie zatrudniana do świadczenia omawianych usług ze względu na to, że nie poświadczyła posiadania wymaganego pełnego wykształcenia prawniczego.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji organu, który wydał zaskarżoną decyzję.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia dyrektyw 2000/78/WE (1) i 2005/36/WE (2), a także orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie kwalifikacji w zakresie wykształcenia wyższego i kwalifikacji zawodowych strony skarżącej.

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16).

      (2)  Dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. L 255, s. 22).


title: Sprawa C-270/11: Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/17

         Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-270/11)
   2011/C 226/33
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Tufvesson i F. Coudert)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie podejmując działań koniecznych do wykonania wyroku wydanego przez Trybunał w sprawie C-185/09, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 260 ust. 1 TFUE;

               —

               zasądzenie od Szwecji na rzecz Komisji, na konto „Środki własne Unii Europejskiej”, kary pieniężnej w wysokości 40 947,20 EUR dziennie za każdy dzień zaniechania podjęcia działań koniecznych do wykonania wyroku Trybunału w sprawie C-185/09, począwszy od dnia orzeczenia wyroku w niniejszej sprawie do dnia wykonania tamtego wyroku;

               —

               zasądzenie od Szwecji na rzecz Komisji, na to samo konto, ryczałtowej kwoty w wysokości 9 597 EUR dziennie za każdy dzień zaniechania podjęcia działań koniecznych do wykonania wyroku Trybunału w sprawie C-185/09, począwszy od dnia orzeczenia tamtego wyroku do dnia orzeczenia wyroku w niniejszej sprawie lub, jeśli ta data jest wcześniejsza, do dnia, gdy działania konieczne do wykonania ww. wyroku w sprawie C-185/09 zostaną podjęte; oraz

               —

               obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Trybunał orzekł w wyroku wydanym w dniu 4 lutego 2010 r. w sprawie C-185/09 Komisja przeciwko Szwecji, że:

      „Nie ustanawiając w przewidzianym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniającej dyrektywę 2002/58/WE, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.”

   Do dnia dzisiejszego Szwecja wciąż nie podjęła żadnego działania celem zastosowania się do wyroku wydanego przez Trybunał w sprawie C-185/09. Komisja wniosła więc skargę na podstawie art. 260 ust. 2 TFUE i żąda orzeczenia wobec Szwecji kary pieniężnej.


title: Sprawa C-336/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landessozialgericht Berlin-Brandenburg (Niemcy) w dniu 18 lipca 2008 r. — Christel Reinke przeciwko AOK Berlin

text:
               11.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landessozialgericht Berlin-Brandenburg (Niemcy) w dniu 18 lipca 2008 r. — Christel Reinke przeciwko AOK Berlin
   (Sprawa C-336/08)
   (2008/C 260/10)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Landessozialgericht Berlin-Brandenburg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Christel Reinke

      Strona pozwana: AOK Berlin
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo do zwrotu kosztów zgodnie z art. 34 ust. 4 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 (1) obejmuje również koszty związane z leczeniem w nagłym przypadku poniesione przez uprawnioną zgodnie z art. 31 rozporządzenia EWG nr 1408/71 do świadczenia rencistkę w prywatnej klinice miejsca pobytu, jeśli właściwy szpital odmówił udzielenia świadczenia rzeczowego ze względu na przepełnienie?

               2)

               Czy może nastąpić ograniczenie zwrotu kosztów do stawek zwrotu zgodnie z art. 34 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 574/72, jeśli zapłata za świadczenie rzeczowe szpitali przez właściwą instytucję nie następuje w sytuacjach abstrakcyjnych i generalnych według stawek, lecz jest uregulowana jednostkowo-konkretnie w umowie, a ponadto zgodnie z prawem krajowym nie istnieje ograniczenie świadczenia rzeczowego do leczenia w określonych szpitalach?

               3)

               Czy przepis prawa krajowego, zgodnie z którym zwrot kosztów leczenia w prywatnym szpitalu w państwie nie należącym do Unii Europejskiej jest wykluczony także w odniesieniu do udzielenia pomocy w nagłym przypadku, jest zgodny z art. 49 i 50 oraz art. 18 WE?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 74, s. 1).


title: Sprawa C-509/13 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 4 września 2014 r. – Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones, SL przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Zgłoszenie do rejestracji graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „METRO” w kolorach niebieskim i żółtym — Sprzeciw wniesiony przez właściciela graficznego kolorowego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element słowny „GRUPOMETROPOLIS”  — Oddalenie sprzeciwu)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/25

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 4 września 2014 r. – Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones, SL przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-509/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Zgłoszenie do rejestracji graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „METRO” w kolorach niebieskim i żółtym - Sprzeciw wniesiony przez właściciela graficznego kolorowego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element słowny „GRUPOMETROPOLIS” - Oddalenie sprzeciwu))
   2014/C 409/36
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones, SL (przedstawiciel: J. Carbonell Callicó, abogado)

      Pozostałe strony postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Poch, pełnomocnik), MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (przedstawiciel: J.-C. Plate, Rechtsanwalt)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones SL zostaje obciążona kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 336 z 16.11.2013.