title: Sprawa C-69/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 26 listopada 2015 r. w sprawie T-541/13, Abertis Telecom S.A. i Retevisión I/Komisja, wniesione w dniu 5 lutego 2016 r. przez Cellnex Telecom S.A. i Retevisión I, S.A.

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/17

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 26 listopada 2015 r. w sprawie T-541/13, Abertis Telecom S.A. i Retevisión I/Komisja, wniesione w dniu 5 lutego 2016 r. przez Cellnex Telecom S.A. i Retevisión I, S.A.
   (Sprawa C-69/16 P)
   (2016/C 118/20)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Cellnex Telecom S.A., dawniej Abertis Telecom S.A. i Retevisión I, S.A. (przedstawiciele: J. L. Buendía Sierra i A. Lamadrid de Pablo, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska i SES Astra

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 26 listopada 2015 r.;

               —

               definitywne rozstrzygnięcie skargi o stwierdzenie nieważności oraz stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 czerwca 2013 r. (1);

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżony wyrok potwierdził decyzję Komisji w sprawie pomocy państwa, dotyczącą szeregu środków przyjętych przez hiszpańskie władze publiczne w celu zagwarantowania, aby sygnał naziemnej telewizji cyfrowej (NTC) dotarł do oddalonych regionów terytorium kraju, które zamieszkuje jedynie 2,5 % populacji. W decyzji tej Komisja uznała, że z praktycznego punktu widzenia usługa taka nie zostałaby zaoferowana na rynku, gdyby interwencja władz publicznych nie miała miejsca. Pomimo to Komisja zaprzeczyła, że chodzi tu o usługę w ogólnym interesie gospodarczym (UOIG) i potwierdziła, że z formalnego punktu widzenia usługa ta nie została „jasno” zdefiniowana i powierzona przez władze publiczne. Instytucja ta stwierdziła także, że w każdym razie władze publiczne nie były uprawnione do wyboru określonej technologii na etapie organizacji UOIG.

      Pierwszy i jedyny zarzut odwołania: naruszenia prawa w zakresie wykładni art. 14, art. 106 ust. 2 i art. 107 ust. 1 TFUE, a także protokołu nr 26 w sprawie usług świadczonych w interesie ogólnym i protokołu nr 29 w sprawie systemu publicznego nadawania w państwach członkowskich.

   W odwołaniu podkreślono w szczególności, że w zaskarżonym wyroku Sąd popełnił następujące błędy:

               —

               ewidentnie naruszył granice „oczywistego błędu” przy badaniu różnych aktów przyjętych przez władze publiczne w związku z definiowaniem i powierzaniem UOIG;

               —

               w sposób nienależyty ograniczył „szeroki zakres uznania” państw członkowskich, którym dysponują one zarówno przy definiowaniu, jak i przy „organizacji” UOIG, i który obejmuje zatem decyzję o wyborze szczegółowych zasad świadczenia UOIG oraz decyzję o wyborze konkretnej technologii, bez względu na to, czy decyzje te zawarte są w akcie definiującym usługę, czy też w odrębnym akcie;

               —

               dokonał błędnej analizy obowiązujących przepisów prawa hiszpańskiego;

               —

               nie uwzględnił okoliczności, że „zdefiniowanie” UOIG i „powierzenie” takiej usługi jednemu przedsiębiorstwu lub większej ich liczbie może zostać dokonane mocą odrębnych aktów;

               —

               nie uwzględnił okoliczności, że dla „zdefiniowania” UOIG i „powierzenia” takiej usługi nie jest wymagane posłużenie się konkretnym sformułowaniem lub wyrażeniem, ale przeprowadzenie analizy merytorycznej i funkcjonalnej;

               —

               zanegował zastosowanie protokołu nr 29 w sprawie nadawania, dołączonego do TFUE oraz TUE.

      (1)  Decyzja Komisji 2014/489/UE z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.28599 [C 23/10) (ex NN 36/10, ex CP 163/09)] wdrożonej przez Królestwo Hiszpanii na rzecz rozwinięcia naziemnej telewizji cyfrowej na obszarach oddalonych i mniej zurbanizowanych (poza regionem Kastylia-La Mancha) (Dz.U. 2014, L 217, s. 52).


title: Sprawa T-24/05: Wyrok Sądu z dnia 27 października 2010 r. — Alliance One International i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Hiszpański rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ustalanie cen i podział rynku — Obowiązek uzasadnienia — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Równość traktowania)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/39

         Wyrok Sądu z dnia 27 października 2010 r. — Alliance One International i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-24/05) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Hiszpański rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ustalanie cen i podział rynku - Obowiązek uzasadnienia - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Równość traktowania)
   2010/C 346/75
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strony skarżące: Alliance One International, Inc., dawniej Standard Commercial Corp. (Danville, Wirginia, Stany Zjednoczone); Standard Commercial Tobacco Co., Inc. (Wilson, Północna Karolina, Stany Zjednoczone); i Trans-Continental Leaf Tobacco Corp. Ltd, (Vaduz, Liechtenstein) (przedstawiciele: początkowo M. Odriozola Alén, M. Marañon Hermoso i A. Emch, następnie M. Odriozola Alén, M. Barrantes Diaz i A. João Vide, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i É. Gippini Fournier, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2004) 4030 wersja ostateczna z dnia 20 października 2004 r. w sprawie postępowania zgodnie z art. 81 ust. 1 [WE] (sprawa COMP/C.38.238/B.2 — Surowiec tytoniowy — Hiszpania).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2004) 4030 wersja ostateczna z dnia 20 października 2004 r. w sprawie postępowania zgodnie z art. 81 ust. 1 [WE] (sprawa COMP/C.38.238/B.2 — Surowiec tytoniowy — Hiszpania) w zakresie, w jakim dotyczy ona Trans-Continental Leaf Tobacco Corp. Ltd.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Alliance One International, Inc., Standard Commercial Tobacco Co., Inc. i Trans-Continental Leaf Tobacco pokrywają dwie trzecie własnych kosztów i dwie trzecie kosztów poniesionych przez Komisję Europejską, a Komisja Europejska — jedną trzecią własnych kosztów i jedną trzecią kosztów poniesionych przez skarżące.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005.


title: Sprawa T-426/10: Skarga wniesiona w dniu 16 września 2010 r. — Moreda-Riviere Trefilerías przeciwko Komisji

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/37

         Skarga wniesiona w dniu 16 września 2010 r. — Moreda-Riviere Trefilerías przeciwko Komisji
   (Sprawa T-426/10)
   ()
   2010/C 317/68
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Moreda-Riviere Trefilerías, SA (Gijón, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci F. González Díaz i A. Tresandi Blanco)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności, na mocy art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, decyzji Komisji C(2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. w sprawie COMP/38.344 — Stal do sprężania;

               —

               tytułem żądania ewentualnego uchylenie lub obniżenie, na podstawie art. 261 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, grzywny nałożonej we wspomnianej decyzji; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja jest już przedmiotem skargi w sprawie T-385/10 ArcelorMittal przeciwko Komisji.
   Skarżąca podnosi zasadniczo:

               —

               błędne zastosowanie art. 101 TFUE w zakresie dotyczącym przypisania MRT odpowiedzialności za domniemane naruszenie wspomnianego artykułu, ponieważ z jednej strony to TYCSA (PSC), a nie MRT, jest odpowiedzialna za domniemany udział TYCSA S.L. w zachowaniach opisanych w zaskarżonej decyzji i z drugiej strony TYCSA S.L. nie była członkiem tej samej jednostki gospodarczej co GSW/TYCSA. W rezultacie MRT nie można przypisywać jakiejkolwiek odpowiedzialności za zachowanie TYCSA S.L. i TYCSA PSC.

               —

               błędna ocena, zarówno pod względem faktycznym, jak i prawnym, zarzucanych skarżącej zachowań, ponieważ Komisja mylnie stwierdziła, że ogół porozumień i spotkań, które miały miejsce w różnych państwach członkowskich, stanowi jednolite i ciągłe naruszenie art. 101 TFUE. Ponadto wykazane porozumienia nie stanowią żadnego spójnego zbioru działań mających na celu osiągnięcie pojedynczego celu.

         Tytułem ewentualnym skarżąca wnosi o uchylenie lub obniżenie grzywny z uwagi na naruszenie zasad proporcjonalności, uzasadnionych oczekiwań, niedziałania prawa wstecz i pewności prawa, zważywszy na to, że przy obliczaniu wysokości grzywny nie zastosowano wytycznych z 1998 r., nie uwzględniono określonych okoliczności łagodzących, dopuszczono się naruszenia prawa do obrony i nie dopełniono obowiązku uzasadnienia.


title: Wyrok Trybunału z dnia 15 grudnia 2011 r. w sprawie E-1/11 – Dr A  (Swobodny przepływ osób – Dyrektywa 2005/36/WE – Uznawanie kwalifikacji zawodowych – Ochrona zdrowia publicznego – Niedyskryminacja – Proporcjonalność)

text:
               11.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 307/22

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 15 grudnia 2011 r.
   w sprawie E-1/11
   Dr A
   (Swobodny przepływ osób – Dyrektywa 2005/36/WE – Uznawanie kwalifikacji zawodowych – Ochrona zdrowia publicznego – Niedyskryminacja – Proporcjonalność)
   2012/C 307/08
   W sprawie E-1/11 Dr A – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Statens helsepersonellnemnd (norweska komisja odwoławcza personelu medycznego), dotyczący interpretacji dyrektywy 2005/36/WE i innych przepisów EOG, Trybunał, w składzie: Carl Baudenbacher, prezes, Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca), sędziowie, wydał w dniu 15 grudnia 2011 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               —

               Zasadniczo dyrektywa 2005/36/WE wyklucza możliwość stosowania przez organy państw EOG przepisów krajowych przewidujących prawo do odmowy wydania zezwolenia na prowadzenie działalności zawodowej jako lekarz wnioskodawcy będącemu migrantem z innego państwa EOG, który spełnia wymogi wspomnianej dyrektywy dotyczące prawa do wzajemnego uznawania kwalifikacji zawodowych.

               —

               Państwo EOG może jednak uzależnić wydanie zezwolenia od spełnienia przez wnioskodawcę warunku polegającego na znajomości języka niezbędnego do wykonywania danego zawodu na jego terytorium.

               —

               Ponadto państwo EOG może zawiesić lub wycofać zezwolenie na wykonywanie zawodu lekarza na podstawie informacji na temat predyspozycji osobowościowych doktora będącego migrantem dotyczących kwalifikacji zawodowych innych niż znajomość języka, takich jak przedmiotowe, jedynie jeśli wymogi te są obiektywnie uzasadnione i proporcjonalne w celu ochrony zdrowia publicznego i jeśli te same informacje spowodowałyby również zawieszenie lub wycofanie zezwolenia dla doktora będącego obywatelem tego państwa. Jeśli w momencie oceny właściwe organy znają takie przyczyny zawieszenia lub wycofania zezwolenia, mogą odmówić wydania zezwolenia.


title: Sprawa C-80/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 lipca 2017 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Montreuil – Francja) – ArcelorMittal Atlantique et Lorraine/Ministre de l’Écologie, du Développement durable et de l'Énergie (Odesłanie prejudycjalne — Środowisko — Dyrektywa 2003/87/WE — Artykuł 10a ust. 1 — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej — Bezpłatny przydział uprawnień — Decyzja 2011/278/UE — Ważność — Zasada dobrej administracji — Ustalanie wskaźnika emisyjności produktu dla ciekłego metalu — Wykorzystanie danych pochodzących z „BREF” żelazo i stal i wytycznych w sprawie ustalania wskaźników emisyjności dla ciekłego metalu — Pojęcie „produktów podobnych” — Instalacje referencyjne — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 lipca 2017 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Montreuil – Francja) – ArcelorMittal Atlantique et Lorraine/Ministre de l’Écologie, du Développement durable et de l'Énergie
   (Sprawa C-80/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Środowisko - Dyrektywa 2003/87/WE - Artykuł 10a ust. 1 - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej - Bezpłatny przydział uprawnień - Decyzja 2011/278/UE - Ważność - Zasada dobrej administracji - Ustalanie wskaźnika emisyjności produktu dla ciekłego metalu - Wykorzystanie danych pochodzących z „BREF” żelazo i stal i wytycznych w sprawie ustalania wskaźników emisyjności dla ciekłego metalu - Pojęcie „produktów podobnych” - Instalacje referencyjne - Obowiązek uzasadnienia))
   (2017/C 309/09)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal administratif de Montreuil

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: ArcelorMittal Atlantique et Lorraine

      Strona pozwana: Ministre de l’Écologie, du Développement durable et de l'Énergie

      Sentencja

   Analiza przedłożonych pytań nie wykazała niczego, co mogłoby mieć wpływ na ważność decyzji Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady.

      (1)  Dz.U. C 136 z 18.4.2016.


               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/1

         2010/C 209/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 195 z 17.7.2010.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 179 z 3.7.2010.

      Dz.U. C 161 z 19.6.2010.

      Dz.U. C 148 z 5.6.2010.

      Dz.U. C 134 z 22.5.2010.

      Dz.U. C 113 z 1.5.2010.

      Dz.U. C 100 z 17.4.2010.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-530/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 13 września 2012 r. w sprawie T-404/10 National Lottery Commission przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 21 listopada 2012 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/36

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 13 września 2012 r. w sprawie T-404/10 National Lottery Commission przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 21 listopada 2012 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-530/12 P)
   2013/C 26/69
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. Bullock, F. Mattina, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: National Lottery Commission

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku,

               —

               obciążenie National Lottery Commission (strony skarżącej przed Sądem) kosztami poniesionymi przez Urząd.

      Zarzuty i główne argumenty

   Urząd podnosi trzy zarzuty, mianowicie zarzuty: i) naruszenia art. 76 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1); ii) naruszenia prawa OHIM do bycia wysłuchanym; oraz iii) oczywistej niespójności i przeinaczenia okoliczności faktycznych, co miało wpływ na zaskarżony wyrok.
   Zarzut pierwszy dzieli się na dwie części. Po pierwsze, Sąd naruszył art. 76 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w wykładni nadanej mu przez Trybunału Sprawiedliwości w związku z art. 53 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i z zasadą 37 rozporządzenia wykonującego rozporządzenie w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (2) w wyroku w sprawie Elio Fiorucci w zakresie, w jakim oparł się na przepisach prawa krajowego, mianowicie art. 2704 włoskiego kodeksu cywilnego, na które strony się nie powoływały i które tym samym nie były objęte sporem przed Izbą. Po drugie, Sąd naruszył art. 76 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w zakresie, w jakim oparł się na orzecznictwie krajowym, mianowicie na wyżej wymienionym orzeczeniu nr 13912 z dnia 14 czerwca 2007 r. wydanym przez Corte Suprema di Cassazione, o którym mowa w ust. 32 zaskarżonego wyroku, a na które strony się nie powoływały i które nie było objęte sporem przed Izbą.
   Zarzut drugi dotyczy naruszenia prawa OHIM do bycia wysłuchanym w zakresie, w jakim Urzędowi nie umożliwiono ustosunkowania się do proceduralnych i merytorycznych aspektów dotyczących orzeczenia wydanego przez Corte Suprema di Cassazione. Gdyby Urzędowi umożliwiono to, nie można wykluczyć, że rozumowanie i wnioski Sądu byłyby inne.
   Zarzut trzeci dotyczy oczywistej niespójności i przeinaczenia okoliczności faktycznych, co miało wpływ na rozumowanie i wnioski Sądu. Urząd uważa, że Sąd błędnie zrozumiał i przeinaczył analizę Izby oraz własne argumenty National Lottery Commission i nie uwzględnił okoliczności, że Izba zastosowała poprawnie prawo włoskie, uznając, iż National Lottery Commission nie przedstawiło dowodu, że data znaczka pocztowego umieszczonego na umowie z 1986 r. nie jest decydująca.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1).


title: Sprawa T-373/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 lipca 2009 r. — Włochy przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — Surowiec tytoniowy — Obowiązek uzasadnienia — art. 7 ust. 4 rozporządzenia WE) nr 1258/1999)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/31

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 lipca 2009 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-373/05) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Surowiec tytoniowy - Obowiązek uzasadnienia - art. 7 ust. 4 rozporządzenia WE) nr 1258/1999)
   2009/C 205/55
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: G. Aiello, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: C. Cattabriga i L. Visaggio, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji 2005/579/WE z dnia 20 lipca 2005 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Sekcja Gwarancji, w zakresie w jakim wyłącza ona niektóre wydatki poniesione przez Republikę Włoską w sektorze surowca tytoniowego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 296 z 26.11.2005


title: Sprawa C-368/04: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 października 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Transalpine Ölleitung in Österreich GmbH, Planai-Hochwurzen-Bahnen GmbH, Gerlitzen-Kanzelbahn-Touristik GmbH & Co. KG przeciwko Finanzlandesdirektion für Tirol, Finanzlandesdirektion für Steiermark, Finanzlandesdirektion für Kärnten (Pomoc państwa — Artykuł 88 ust. 3 zdanie ostatnie WE — Częściowy zwrot podatku energetycznego — Brak zgłoszenia pomocy — Decyzja Komisji — Stwierdzenie zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem w odniesieniu do danego okresu minionego — Skutek w odniesieniu do wniosków o zwrot składanych przez przedsiębiorstwa niebędące beneficjentami pomocy — Uprawnienia sądów krajowych)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 października 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Transalpine Ölleitung in Österreich GmbH, Planai-Hochwurzen-Bahnen GmbH, Gerlitzen-Kanzelbahn-Touristik GmbH & Co. KG przeciwko Finanzlandesdirektion für Tirol, Finanzlandesdirektion für Steiermark, Finanzlandesdirektion für Kärnten
   (Sprawa C-368/04) (1)

   (Pomoc państwa - Artykuł 88 ust. 3 zdanie ostatnie WE - Częściowy zwrot podatku energetycznego - Brak zgłoszenia pomocy - Decyzja Komisji - Stwierdzenie zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem w odniesieniu do danego okresu minionego - Skutek w odniesieniu do wniosków o zwrot składanych przez przedsiębiorstwa niebędące beneficjentami pomocy - Uprawnienia sądów krajowych)
   (2006/C 294/13)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Transalpine Ölleitung in Österreich GmbH, Planai-Hochwurzen-Bahnen GmbH, Gerlitzen-Kanzelbahn-Touristik GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Finanzlandesdirektion für Tirol, Finanzlandesdirektion für Steiermark, Finanzlandesdirektion für Kärnten
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgerichtshof — Wykładnia art. 88 ust. 3 WE — Przyznanie pomocy państwa z naruszeniem zakazu wprowadzania w życie pomocy przed wydaniem przez Komisję decyzji — Pomoc polegająca na częściowym zwrocie podatku energetycznego wyłącznie przedsiębiorstwom produkującym dobra materialne — Skutki późniejszej decyzji Komisji uznającej pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem
   Sentencja

               1)

               Artykuł 88 ust. 3 zdanie ostatnie WE należy interpretować w ten sposób, że na sądach krajowych ciąży obowiązek ochrony praw jednostek przed ewentualnym naruszeniem przez władze krajowe zakazu wprowadzania w życie pomocy przed wydaniem przez Komisję decyzji zezwalającej. Sądy krajowe muszą przy tym w pełni uwzględniać interesy wspólnotowe i nie mogą przyjąć środka, którego jedynym skutkiem byłoby rozszerzenie kręgu beneficjentów pomocy.

               2)

               W związku z tym, że decyzja Komisji uznająca niezgłoszoną pomoc państwa za zgodną ze wspólnym rynkiem nie powoduje konwalidacji a posteriori aktów wykonawczych nieważnych z powodu podjęcia ich z naruszeniem zakazu przewidzianego w art. 88 ust. 3 zdanie ostatnie WE, nie ma znaczenia fakt, czy wniosek został złożony przed czy po wydaniu decyzji uznającej pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem, ponieważ wniosek ten ma związek bezprawną sytuacją wynikającą z braku zgłoszenia.

      (1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004.


title: Sprawa T-369/16: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2016 r. – Luciad/Komisja

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/33

         Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2016 r. – Luciad/Komisja
   (Sprawa T-369/16)
   (2016/C 314/45)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Luciad NV (Löwen, Belgia) (przedstawiciele: D. Arts, P. Smet i I. Panis, advocaten)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie zastosowanego przez Królestwo Belgii systemu pomocy państwa dotyczącego zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN);

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie zastosowanego przez Królestwo Belgii systemu pomocy państwa dotyczącego zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Oczywisty błąd w ocenie oraz naruszenia art. 1 lit. d) rozporządzenia nr 2015/1589 (1) i art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           Skarżąca podnosi, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie przyjmując, iż wstępnych decyzji podatkowych nie można traktować jako środka wykonawczego i że opisane przez nią przepisy dotyczące nadmiernych zysków należy uznać za pomoc państwa.

               2.

               Naruszenie art. 296 TFUE w związku z niedostatecznym uzasadnieniem i naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ brak jest środka stanowiącego zakłócenie lub grożącego zakłóceniem konkurencji

                           —

                           Skarżąca utrzymuje, że Komisja nie wskazała, w jaki sposób przepisy dotyczące nadmiernych zysków stanowią zakłócenie lub grożą zakłóceniem konkurencji

                           —

                           Komisja niesłusznie wyszła z założenia, że decyzja podatkowa wydana na podstawie przepisów dotyczących nadmiernych zysków pociąga za sobą dla danych przedsiębiorstw automatycznie zwolnienie z podatku i niesłusznie uznała – ponieważ nie uwzględniła dokonanego lub mającego się dokonać opodatkowania zysków za granicą – że przepisy dotyczące zwolnienia z podatku nadmiernych zysków stanowią zakłócenie lub grożą zakłóceniem konkurencji.

               3.

               Naruszenie art. 296 TFUE w związku z niedostatecznym uzasadnieniem i naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ sporne przepisy nie stanowią zakłócenia dla handlu miedzy państwami członkowskimi.

               4.

               Oczywisty błąd w ocenie i naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ sporne przepisy nie przyznają jakiejkolwiek korzyści o charakterze selektywnym.

                           —

                           Skarżąca podnosi, że przepisy dotyczące nadmiernych zysków stanowią uregulowanie podatkowe o charakterze ogólnie obowiązującym, które stosuje się względem każdego belgijskiego przedsiębiorstwa i są immanentnie związane z przepisami dotyczącymi właściwości podatkowej belgijskiego systemu podatków dochodowych od osób prawnych, który przewiduje szczególne zasady w odniesieniu do transgranicznych przypadków, tak że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, kiedy przyjmuje, iż przepisy dotyczące nadmiernych zysków stanowią z jednej strony wyjątek od przepisów dotyczących właściwości podatkowej i z drugiej strony od zasady ceny rynkowej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. L 248, s.9).


title: Sprawa C-199/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 października 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles — Belgia) — Wspólnota Europejska przeciwko państwu belgijskiemu (Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich — Artykuł 3 — Podatki pośrednie — Orzeczenia sądów krajowych — Opłaty skarbowe)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/11

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 października 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles — Belgia) — Wspólnota Europejska przeciwko państwu belgijskiemu
   (Sprawa C-199/05) (1)

   (Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich - Artykuł 3 - Podatki pośrednie - Orzeczenia sądów krajowych - Opłaty skarbowe)
   (2006/C 326/23)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour d'appel de Bruxelles — Belgia
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Wspólnota Europejska

      Strona pozwana: państwo belgijskie
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour d'appel de Bruxelles — Wykładnia art. 3 akapit drugi i trzeci Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich z dnia 8 kwietnia 1965 r. — Przepisy krajowe ustanawiające opłatę z tytułu wydanych przez trybunały i sądy wyroków i orzeczeń dotyczących zasądzenia zapłaty lub rozliczenia kwot pieniężnych lub papierów wartościowych
   Sentencja

               1)

               Opłaty takie jak opłaty skarbowe, które powinny zostać uiszczone w następstwie orzeczeń sądów krajowych zasądzających kwoty pieniężne lub rozliczających papiery wartościowe, nie stanowią jedynie wynagrodzenia za skorzystanie z usługi użyteczności publicznej w rozumieniu art. 3 akapit trzeci Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich.

               2)

               Wykładni art. 3 akapit drugi protokołu należy dokonywać w ten sposób, że nie wchodzą w zakres stosowania tego postanowienia opłaty takie jak opłaty skarbowe, które powinny zostać uiszczone w następstwie orzeczeń sądów krajowych zasądzających kwoty pieniężne lub rozliczających papiery wartościowe

      (1)  Dz.U. C 182 z 23.7.2005.


title: Sprawa T-243/07: Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2007 — Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/45

         Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2007 — Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-243/07)
   (2007/C 211/84)
   język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (Przedstawiciel: E. Ośniecka-Tamecka, pełnomocnik rządu)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji K 2007/361/WE z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie określenia nadwyżki zapasów produktów rolnych innych niż cukier oraz w sprawie skutków finansowych ich eliminacji w związku z przystąpieniem Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji [K(2007)1979 wersja ostateczna] (1) w części dotyczącej Rzeczpospolitej Polskiej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zaskarżona decyzja określiła ilości produktów rolnych, znajdujących się w swobodnym obrocie na terytorium Polski w dniu przystąpienia do Unii Europejskiej, które w ocenie Komisji przekraczały poziom normalnych zapasów tych produktów oraz obciążyła Polskę z tego tytułu „kwotami ze względu na koszty eliminacji nadmiernych ilości […] produktów”.
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji opierając swoją skargę na dwóch zarzutach: zarzucie braku kompetencji Komisji do podjęcia zaskarżonej decyzji i naruszenia ust. 4 rozdziału 4 załącznika IV do Aktu Przystąpienia (2) oraz zarzucie naruszenia zasady proporcjonalności.
   W uzasadnieniu pierwszego zarzutu skarżąca podnosi, że przyjmując zaskarżoną decyzję Komisja przekroczyła kompetencje wypływające z ust. 4 rozdziału 4 załącznika IV do Aktu Przystąpienia jako że decyzja ta zmienia uzgodnienia zapisane w Akcie Przystąpienia poprzez ustanowienie sankcji finansowych nieprzewidzianych w tym Akcie. Ponadto skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z zasadą określoną w Akcie Przystąpienia, zgodnie z którą Państwa członkowskie powinny dokonać rzeczywistej eliminacji nadmiernych zapasów produktów rolnych znajdujących się w swobodnym obrocie na ich terytorium w chwili przystąpienia.
   W uzasadnieniu zarzutu naruszenia zasady proporcjonalności skarżąca podnosi, że cele zaskarżonej decyzji są wzajemnie sprzeczne, a przy tym nie są prawnie usprawiedliwione. Ponadto, według skarżącej, zaskarżona decyzja nie jest odpowiednim środkiem służącym rozliczeniu kosztów eliminacji nadmiernych zapasów. Skarżąca twierdzi równocześnie, że zaskarżona decyzja zawiera istotne błędy w ustaleniu ilości nadmiernych zapasów znajdujących się w swobodnym obrocie na terytorium Polski oraz że nie uwzględniła ilości zapasów wyeliminowanych przez Polskę na własny koszt po dniu przystąpienia. Zdaniem skarżącej decyzja obciążyła Polskę kosztami eliminacji zapasów, które w rzeczywistości nie zostały poniesione przez Wspólnotę, prowadząc w ten sposób do bezpodstawnego wzbogacenia Wspólnoty z pokrzywdzeniem Polski. Skarżąca podnosi także, iż przyjęcie zaskarżonej decyzji nie było działaniem koniecznym zważywszy na brak zakłóceń na rynkach rolnych w następstwie przystąpienia Polski do Unii europejskiej oraz ze względu na długi okres czasu, który upłynął od dnia przystąpienia. Zgodnie z twierdzeniami skarżącej, zaskarżona decyzja, mimo iż przyjęta na podstawie Aktu Przystąpienia, nie realizuje żadnego z określonych w nim celów w obszarze rolnictwa.

      (1)  Dz.U. L 138, str. 14.

      (2)  Akt dotyczący warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, RepublikiCypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, Dz.U. 2003 L 236, str. 33.


title: Sprawa C-332/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Treviso (Włochy) w dniu 6 lipca 2015 r. – postępowanie karne przeciwko Giuseppemu Astone

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Treviso (Włochy) w dniu 6 lipca 2015 r. – postępowanie karne przeciwko Giuseppemu Astone
   (Sprawa C-332/15)
   (2015/C 320/23)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Treviso

      Oskarżony

   Giuseppe Astone

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy dyrektywy 2006/112//WE z dnia 28 listopada 2006 r. (1) zgodnie z orzecznictwem wspólnotowym przytoczonym w uzasadnieniu, stoją na przeszkodzie przepisom krajowym państw członkowskich – takim jak wyżej wspomniane przepisy obowiązujące we Włoszech (art. 19 dekretu prezydenta republiki 633/1972) – które wykluczają, także z punktu widzenia prawa karnego, możliwość wykonywania prawa do odliczenia, jeżeli nie zostały złożone deklaracje podatku VAT, a w szczególności deklaracja dotycząca roku następującego po roku, w którym prawo to powstało?

               2)

               Czy przepisy dyrektywy 2006/2012/WE z dnia 28 listopada 2006 r., zgodnie z orzecznictwem wspólnotowym przytoczonym w uzasadnieniu, stoją na przeszkodzie przepisom krajowym państw członkowskich – takim jak wyżej wspomniane przepisy obowiązujące we Włoszech (art. 25 i art. 39 dekretu prezydenta republiki 633/1972) – które wykluczają możliwość uwzględnienia, także z punktu widzenia prawa karnego, w celu odliczenia podatku VAT, faktur kosztowych, które nie zostały w żaden sposób zarejestrowane przez podatnika?

      (1)  Dyrektywa 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


               28.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 125/13

         Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2011 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Norwegii
   (Sprawa E-5/11)
   2011/C 125/11
   Skarga przeciwko Norwegii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 24 lutego 2011 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Xaviera Lewisa i Ólafura Jóhannesa Einarssona, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgium.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o orzeczenie, iż:

               1)

               nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do włączenia do swojego wewnętrznego porządku prawnego:

                           a)

                           aktu, o którym mowa w pkt 56oa rozdziału V w załączniku XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenie (WE) nr 1406/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa na Morzu) dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia; oraz

                           b)

                           aktu, o którym mowa w pkt 56oa rozdziału V w załączniku XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenie (WE) nr 2038/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie wieloletniego finansowania działań Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Morskiego w zakresie reagowania na zanieczyszczenie spowodowane przez statki i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1406/2002) dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia, Królestwo Norwegii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 7 Porozumienia EOG;

               2)

               kosztami postępowania zostanie obciążone Królestwo Norwegii.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Królestwo Norwegii nie przyjęło do swojego wewnętrznego porządku prawnego rozporządzenia (WE) nr 2038/2006 i rozporządzenia (WE) nr 1406/2002 w terminie wyznaczonym odpowiednio w decyzjach Wspólnego Komitetu EOG nr 52/2007 i nr 81/2003.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Norwegia powinna była włączyć do porządku prawnego rozporządzenie (WE) nr 1406/2002 i rozporządzenie (WE) nr 2038/2006 odpowiednio więcej niż siedem lat oraz więcej niż trzy i pół roku temu. Uznaje zatem, że rząd norweski miał wystarczająco dużo czasu na przyjęcie środków niezbędnych do włączenia rozporządzeń do swojego wewnętrznego porządku prawnego i że uchybił obowiązkom ciążącym na nim na mocy art. 7 Porozumienia EOG.


title: Sprawa T-381/11 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 15 września 2011 r. — Eurofer przeciwko Komisji (Postanowienie w przedmiocie środka tymczasowego — Środowisko naturalne — Przyznanie bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na podstawie dyrektywy 2003/87/WE — Ustalenie wzorców produktu, których dotyczy decyzja Komisji — Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego — Dopuszczalność — Pilny charakter)

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/34

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 15 września 2011 r. — Eurofer przeciwko Komisji
   (Sprawa T-381/11 R)
   (Postanowienie w przedmiocie środka tymczasowego - Środowisko naturalne - Przyznanie bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na podstawie dyrektywy 2003/87/WE - Ustalenie wzorców produktu, których dotyczy decyzja Komisji - Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego - Dopuszczalność - Pilny charakter)
   2011/C 347/60
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Europäischer Wirtschaftsverband der Eisen- und Stahlindustrie (Eurofer) ASBL (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci S. Altenschmidt i C. Dittrich)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Wilms, K. Mifsud-Bonnici i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 130, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-261/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 maja 2007 r. — Crespinet przeciwko Komisji (Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu w roku 2003 — Przyznanie punktów pierwszeństwa)

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/20

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 maja 2007 r. — Crespinet przeciwko Komisji
   (Sprawa T-261/04) (1)

   (Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu w roku 2003 - Przyznanie punktów pierwszeństwa)
   (2007/C 140/32)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Alain Crespinet (Rosières, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Tserepa-Lacombe i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji w sprawie przyznania punktów pierwszeństwa skarżącemu w ramach awansów w roku 2003 oraz stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej wpisania go na listę urzędników awansowanych do stopnia A5 w ramach tego samego postępowania
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004


title: Sprawa F-13/08: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2008 r. — Tomas przeciwko Parlamentowi

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/39

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2008 r. — Tomas przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-13/08)
   (2008/C 142/73)
   Język postępowania: litewski
   Strony

      Strona skarżąca: Stanislovas Tomas (Pavlodar, Kazachstan) (przedstawiciel: M. Michalauskas, avocat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski.
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego w sprawie rozwiązania ze skarżącym stosunku pracy oraz wniosek o zadośćuczynienie za doznaną krzywdę i odszkodowanie za poniesioną szkodę majątkową.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o rozwiązaniu ze skarżącym stosunku pracy;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 125 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę i tytułem odszkodowania za poniesioną szkodę;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.


title: Sprawa T-340/07: Wyrok Sądu z dnia 9 lutego 2010 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji (Klauzula arbitrażowa — Program eContent — Umowa dotycząca projektu mającego na celu zapewnienie programowi maksymalnej wydajności oraz jak największego udziału grup docelowych — Niewykonanie umowy — Rozwiązanie umowy)

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/23

         Wyrok Sądu z dnia 9 lutego 2010 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-340/07) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Program „eContent” - Umowa dotycząca projektu mającego na celu zapewnienie programowi maksymalnej wydajności oraz jak największego udziału grup docelowych - Niewykonanie umowy - Rozwiązanie umowy)
   2010/C 80/39
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: N. Korogiannakis, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: E. Manhaeve, pełnomocnik, wspierany przez D. Philippe'a i M. Goudena, adwokatów)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 235 WE, 238 WE i 288 WE mająca na celu zasądzenie od Komisji naprawienia szkody poniesionej na skutek uchybienia przez nią zobowiązaniom umownym ciążącym na niej w ramach wykonania umowy EDC-53007 EEBO/27873, dotyczącej projektu zatytułowanego „e-Content Exposure and Business Opportunities”.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa C-172/15: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2015 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/26

         Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2015 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-172/15)
   (2015/C 198/34)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Nicolae i J. Rius, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie zgodnie z art. 258 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, że nie zatwierdziwszy jeszcze całości ocen i planów ochrony portów wszystkich hiszpańskich portów objętych zakresem stosowania dyrektywy 2005/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie wzmocnienia ochrony portów (1), Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 2 ust. 3, art. 6, 7 wspomnianej dyrektywy, które stanowią odpowiednio, że państwa członkowskie określają granice każdego z portów i zatwierdzają właściwe oceny stanu ochrony portu oraz plany ochrony portu;

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W dniu 5 września 2014 r. Królestwo Hiszpanii przyznało, że z 67 portów, których dotyczy przedmiotowe uregulowanie, 3 oceny stanu ochrony portu i 18 planów ochrony portu były jeszcze w toku zatwierdzenia.
   Od tego dnia do dzisiaj władze hiszpańskie regularnie kontynuowały przekazywanie informacji o postępach we wdrażaniu w praktyce dyrektywy 2005/65/WE. Najnowsze sprawozdanie z postępu prac wpłynęło w dniu 14 kwietnia 2015 r. Ze sprawozdania tego wynika, że z 67 portów, których dotyczy przedmiotowe uregulowanie, jedna ocena stanu ochrony portu i osiem planów ochrony portu są jeszcze w toku zatwierdzenia.
   Komisja stwierdza zatem, że na dzień otrzymania przez Komisję najnowszego sprawozdania z postępu prac, Królestwo Hiszpanii nie wywiązało się z ciążących na nim zobowiązań do określenia granic każdego z portów do celów dyrektywy 2005/65/WE ani ze zobowiązań do opracowania i zatwierdzenia oceny stanu ochrony wszystkich portów, do których ma zastosowanie dyrektywa 2005/65/WE, jak również opracowania i zatwierdzenia planów ochrony wspomnianych portów.

      (1)  Dz.U L 310, s. 28.


title: Sprawa C-285/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 24 lipca 2009 r. — postępowanie karne przeciwko R

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 24 lipca 2009 r. — postępowanie karne przeciwko R
   (Sprawa C-285/09)
   2009/C 267/55
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   R

      Pytanie prejudycjalne:

   Czy art. 28c część A lit. a) szóstej dyrektywy (1) powinien być interpretowany w ten sposób, że należy odmówić zwolnienia z podatku od wartości dodanej w przypadku dostawy towarów w rozumieniu tego przepisu, jeżeli dostawa została wprawdzie faktycznie dokonana, lecz w świetle obiektywnych okoliczności nie ulega wątpliwości, że sprzedawca będący podatnikiem

               a)

               wiedział, że przez dostawę uczestniczył w transakcji wykorzystanej do popełnienia oszustwa w podatku od wartości dodanej, lub

               b)

               podjął działania, których celem było zatajenie tożsamości prawdziwego nabywcy, w celu umożliwienia mu lub osobie trzeciej popełnienia oszustwa w podatku od wartości dodanej?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku; Dz.U. L 145, s. 1.


title: Sprawa C-266/12 P: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 7 lutego 2013 r. — Jarosław Majtczak przeciwko Feng Shen Technology Co. Ltd, Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 51 ust. 1 lit. b) — Zła wiara zgłaszającego w momencie dokonywania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego — Graficzny znak towarowy FS — Wniosek o unieważnienie prawa do znaku)

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/4

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 7 lutego 2013 r. — Jarosław Majtczak przeciwko Feng Shen Technology Co. Ltd, Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-266/12 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 51 ust. 1 lit. b) - Zła wiara zgłaszającego w momencie dokonywania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego - Graficzny znak towarowy FS - Wniosek o unieważnienie prawa do znaku)
   2013/C 129/08
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Jarosław Majtczak (przedstawiciel: J. Radłowski, radca prawny)

      Druga strona postępowania: Feng Shen Technology Co. Ltd (przedstawiciel: P. Rath, Rechtsanwalt), Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 21 marca 2012 r. w sprawie T-227/09 Feng Shen Technology przeciwko OHMI — Majtczak (FS), którym Sąd stwierdził nieważność decyzji R 529/2008-4 Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 1 kwietnia 2009 r. oddalającej odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień oddalającej złożony przez stronę skarżącą wniosek o unieważnienie prawa do graficznego znaku towarowego „FS” dla towarów należących do klasy 26

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w części oddalone.

               2)

               Jarosław Majtczak zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 258 z 25.8.2012.


title: Sprawa T-428/14: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2014 r. – Gasiber 2000 przeciwko Komisji

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/57

         Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2014 r. – Gasiber 2000 przeciwko Komisji
   (Sprawa T-428/14)
   2014/C 253/76
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Gasiber 2000, SL [Alcorcón (Madryt, Hiszpania] (przedstawiciele: adwokaci J. García Muñoz, J. Jiménez-Blanco i J. Corral García)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty w niniejszej sprawie są takie same jak w sprawie T-392/14 Gutser przeciwko Komisji


title: Sprawa T-68/16: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2016 r. – Deichmann/EUIPO – Munich (Przedstawienie krzyża umieszczonego na bocznej stronie buta sportowego)

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/40

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2016 r. – Deichmann/EUIPO – Munich (Przedstawienie krzyża umieszczonego na bocznej stronie buta sportowego)
   (Sprawa T-68/16)
   (2016/C 111/49)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Deichmann SE (Essen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Onken)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Munich, SL (Capellades, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Munich, SL

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie krzyża umieszczonego na bocznej stronie buta sportowego) – unijny znak towarowy nr 2 923 852

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 grudnia 2015 r. w sprawie R 2345/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO oraz drugiej strony w postępowaniu przed EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-384/16 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 27 kwietnia 2016 r. w sprawie T-310/15, European Union Copper Task Force/Komisja Europejska, wniesione w dniu 11 lipca 2016 r. przez European Union Copper Task Force

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/15

         Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 27 kwietnia 2016 r. w sprawie T-310/15, European Union Copper Task Force/Komisja Europejska, wniesione w dniu 11 lipca 2016 r. przez European Union Copper Task Force
   (Sprawa C-384/16 P)
   (2016/C 314/21)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: European Union Copper Task Force (przedstawiciele: C. Fernández Vicién, I. Moreno-Tapia Rivas, C. Vila Gisbert, abogadas)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie postanowienia trzeciej izby Sądu Unii Europejskiej z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie T-310/15, European Union Copper Task Force/Komisja Europejska;

               —

               stwierdzenie dopuszczalności wniesionej przez European Union Copper Task Force skargi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/408;

               —

               odesłanie sprawy do Sądu w celu wydania wyroku;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami niniejszego postepowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Sąd naruszył prawo, uznając, że rozporządzenie wykonawcze 2015/408 (1) jest aktem regulacyjnym, który obejmuje środki wykonawcze w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE.

               2.

               Sąd naruszył prawo, uznając, że odrzucenie skargi EUCuTF nie narusza prawa tego podmiotu i jego członków do skutecznej ochrony sądowej.

               3.

               Sąd naruszył prawo, uznając, że rozporządzenie wykonawcze 2015/408 nie dotyczy indywidualnie EUCuTF ani członków tego podmiotu.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/408 z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie wykonania art. 80 ust. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin oraz w sprawie ustalenia wykazu substancji kwalifikujących się do zastąpienia (Dz.U. L 67, s. 18).


title: Sprawa C-127/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Nürnberg — Niemcy) — Coty Prestige Lancaster Group GmbH przeciwko Simex Trading AG (Prawo znaków towarowych — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 13 ust. 1 — Dyrektywa 89/104/EWG — Artykuł 7 ust. 1 — Wyczerpanie praw właściciela znaku towarowego — Pojęcie towaru wprowadzonego do obrotu — Zgoda właściciela znaku — Flakony perfum, tak zwane „testery” , udostępnione przez właściciela znaku jednemu z autoryzowanych dystrybutorów w ramach systemu selektywnej dystrybucji)

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Nürnberg — Niemcy) — Coty Prestige Lancaster Group GmbH przeciwko Simex Trading AG
   (Sprawa C-127/09) (1)

   (Prawo znaków towarowych - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 13 ust. 1 - Dyrektywa 89/104/EWG - Artykuł 7 ust. 1 - Wyczerpanie praw właściciela znaku towarowego - Pojęcie towaru wprowadzonego do obrotu - Zgoda właściciela znaku - Flakony perfum, tak zwane „testery”, udostępnione przez właściciela znaku jednemu z autoryzowanych dystrybutorów w ramach systemu selektywnej dystrybucji)
   2010/C 209/11
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht Nürnberg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Coty Prestige Lancaster Group GmbH przeciwko Simex Trading AG

      Strona pozwana: Simex Trading AG

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Nürnberg — Wykładnia art. 13 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1) i art. 7 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, s. 1) — Wyczerpanie praw do znaku towarowego — Wykładnia terminu „wprowadzenie do obrotu” — Próbki perfum, których opakowanie jest opatrzone wzmianką, że są one przeznaczone do celów reklamowych i nie do sprzedaży, przekazane dystrybutorom umownym do odwołania i bez przeniesienia własności

      Sentencja

   W okolicznościach takich jak występujące w postępowaniu przed sądem krajowym art. 13 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i art. 7 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, zmienionej Porozumieniem o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r., należy interpretować w ten sposób, że wyczerpanie praw przyznanych przez znak towarowy ma miejsce tylko wtedy, gdy z oceny, której przeprowadzenie należy do sądu krajowego, można wywieść, że wspomniany właściciel udzielił — w sposób wyraźny lub dorozumiany — zgody na wprowadzenie do obrotu, odpowiednio, we Wspólnocie Europejskiej lub w Europejskim Obszarze Gospodarczym, towarów, w stosunku do których powołano się na wyczerpanie praw do znaku.
   W okolicznościach takich jak występujące w postępowaniu przed sądem krajowym, gdy pośrednikom związanym umową z właścicielem znaku towarowego udostępniane są — bez przeniesienia własności i z zastrzeżeniem zakazu sprzedaży — „testery perfum”, tak aby ich potencjalni klienci mogli spróbować zawartości towaru, gdy właściciel znaku może w każdej chwili żądać zwrotu towaru i gdy wygląd towaru wyraźnie różni się od flakonów perfum zwykle udostępnianych wspomnianym pośrednikom przez właściciela znaku, fakt, że owe testery stanowią flakony perfum opatrzone wzmiankami „tester” i „nieprzeznaczone do sprzedaży” sprzeciwia się, w braku dowodów przeciwnych, których ocena należy do sądu krajowego, stwierdzeniu istnienia dorozumianej zgody właściciela znaku na ich wprowadzenie do obrotu.

      (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.


title: Sprawa C-294/07: Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/18

         Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-294/07)
   (2007/C 211/35)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Maidani, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (1), Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło swoim zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 40 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na transpozycję dyrektywy 2004/38/WE upłynął w dniu 29 kwietnia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 158, str. 77 oraz sprostowania: Dz.U. 2004, L 229, str. 35 i Dz.U. 2005, L 197, str. 34.


title: Sprawa C-583/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — United States of America przeciwko Christine Nolan (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 98/59/WE — Ochrona pracowników — Zwolnienia grupowe — Zakres stosowania — Zamknięcie amerykańskiej bazy wojskowej — Informowanie pracowników i przeprowadzanie z nimi konsultacji — Chwila powstania obowiązku konsultacji — Brak właściwości Trybunału)

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — United States of America przeciwko Christine Nolan
   (Sprawa C-583/10) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 98/59/WE - Ochrona pracowników - Zwolnienia grupowe - Zakres stosowania - Zamknięcie amerykańskiej bazy wojskowej - Informowanie pracowników i przeprowadzanie z nimi konsultacji - Chwila powstania obowiązku konsultacji - Brak właściwości Trybunału)
   2012/C 379/07
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: United States of America

      Strona pozwana: Christine Nolan

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Wykładnia art. 2 i 5 dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (Dz.U. L 225, s. 16) — Obowiązek pracodawcy poinformowania przedstawicieli pracowników i konsultacji z nimi — Określenie chwili powstania tego obowiązku

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy do udzielania odpowiedzi na pytanie postawione przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) postanowieniem z dnia 6 grudnia 2010 r.

      (1)  Dz.U. C 89 z 19.3.2011.


title: Sprawa C-559/12 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 kwietnia 2014 r. – Republika Francuska przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Pomoc państwa — Pomoc w postaci dorozumianej, nieograniczonej gwarancji na rzecz La Poste, wynikająca z posiadanego przez nią statusu podmiotu prawa publicznego — Istnienie gwarancji — Występowanie zasobów państwowych — Korzyść — Ciężar dowodu i standard dowodowy)

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 kwietnia 2014 r. – Republika Francuska przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-559/12 P) (1)

   ((Odwołanie - Pomoc państwa - Pomoc w postaci dorozumianej, nieograniczonej gwarancji na rzecz La Poste, wynikająca z posiadanego przez nią statusu podmiotu prawa publicznego - Istnienie gwarancji - Występowanie zasobów państwowych - Korzyść - Ciężar dowodu i standard dowodowy))
   2014/C 159/10
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, D. Colas, J. Gstalter i J. Bousin, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i D. Grespan, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 20 września 2012 r. w sprawie T-154/10 Francja przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę Republiki Francuskiej w przedmiocie stwierdzenia nieważności wydanej przez Komisję w dniu 26 stycznia 2010 r. decyzji 2010/605/UE w sprawie pomocy państwa C 56/07 (ex E 15/05) przyznanej przez Francję na rzecz przedsiębiorstwa La Poste (Dz.U. L 274, s. 1) – Pomoc rzekomo wprowadzona w życie przez Francję w postaci dorozumianej i nieograniczonej gwarancji na rzecz La Poste, wynikającej z posiadania przez tą spółkę statutu zakładu publicznego o charakterze przemysłowo-handlowym – Zakład niepodlegający przepisom prawa powszechnego regulującym kwestie naprawy i likwidacji przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji – Istnienie korzyści – Występowanie przeniesienia zasobów państwowych – Ciężar dowodu i standard dowodowy – Zrównanie przesłanek powstania odpowiedzialności państwa z mechanizmem gwarancji

      Sentencja

               1.

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2.

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 32 z 2.2.2013.


title: Sprawa C-616/13 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 czerwca 2016 r. – Productos Asfálticos (PROAS), SA/Komisja Europejska (Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Artykuł 81 WE — Hiszpański rynek bitumu do nawierzchni drogowych — Podział rynku i uzgadnianie cen — Przewlekłość postępowania przed Sądem Unii Europejskiej — Przewlekłość postępowania przed Komisją Europejską — Odwołanie w przedmiocie kosztów)

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 czerwca 2016 r. – Productos Asfálticos (PROAS), SA/Komisja Europejska
   (Sprawa C-616/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Artykuł 81 WE - Hiszpański rynek bitumu do nawierzchni drogowych - Podział rynku i uzgadnianie cen - Przewlekłość postępowania przed Sądem Unii Europejskiej - Przewlekłość postępowania przed Komisją Europejską - Odwołanie w przedmiocie kosztów))
   (2016/C 296/06)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Productos Asfálticos (PROAS), SA (przedstawiciel: C. Fernández Vicién, abogada)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Urraca Caviedes i F. Castillo de la Torre, wspierani przez J. Rivasa Andrésa, avocat)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Productos Asfálticos (PROAS) SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawy połączone T-99/09 i T-308/09: Wyrok Sądu z dnia 19 kwietnia 2013 r. — Włochy przeciwko Komisji (EFRR — Regionalny program operacyjny (RPO) 2000–2006 dla regionu Kampania — Rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 — Artykuł 32 ust. 3 lit. f) — Decyzja o niedokonywaniu płatności okresowych w ramach środka RPO dotyczącego gospodarowania odpadami i ich unieszkodliwiania — Postępowanie w sprawie naruszenia przeciwko Włochom)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/37

         Wyrok Sądu z dnia 19 kwietnia 2013 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-99/09 i T-308/09) (1)

   (EFRR - Regionalny program operacyjny (RPO) 2000–2006 dla regionu Kampania - Rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 - Artykuł 32 ust. 3 lit. f) - Decyzja o niedokonywaniu płatności okresowych w ramach środka RPO dotyczącego gospodarowania odpadami i ich unieszkodliwiania - Postępowanie w sprawie naruszenia przeciwko Włochom)
   2013/C 156/66
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: P. Gentili i w sprawie T-99/09 również G. Palmieri, avvocati dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Recchia i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji zawartych w pismach Komisji z dnia 22 grudnia 2008 r., 2 lutego i 6 lutego 2006 r. (nr. 012480, 000841 i 001059 — sprawa T-99/09) oraz z dnia 20 maja 2009 r. (nr 004263 — sprawa T-308/09) uznających, że zgodnie z art. 32 ust. 3 lit. f) rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (Dz.U. L 161, s. 1) złożone przez władze włoskie wnioski o płatności okresowe dotyczące zwrotu wydatków poniesionych po dniu 29 czerwca 2007 r. w ramach środka 1.7 programu operacyjnego „Kampania” nie mogą zostać zaakceptowane.

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Republika Włoska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 102 z 1.5.2009.


title: Sprawa C-185/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Länsrätten i Stockholms län z dnia 20 kwietnia 2004 r. w sprawie między Ulf Öberg a Stockholms läns allmänna försäkringskassa

text:
               10.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Länsrätten i Stockholms län z dnia 20 kwietnia 2004 r. w sprawie między Ulf Öberg a Stockholms läns allmänna försäkringskassa
   (Sprawa C-185/04)
   (2004/C 179/04)
   Dnia 22 kwietnia 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Länsrätten i Stockholms län z dnia 20 kwietnia 2004 r. w sprawie między Ulf Öberg a Stockholms läns allmänna försäkringskassa.
   Länsrätten i Stockholms län zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości z wnioskiem o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               i)

               Czy wymóg ustawodawstwa krajowego, stanowiący, iż rodzic musi posiadać miejsce zamieszkania, jak również być objęty systemem ubezpieczenia zdrowotnego w przedmiotowym Państwie Członkowskim przynajmniej przez 240 dni przed urodzeniem się dziecka, aby nabyć uprawnienia do dodatku rodzicielskiego w wysokości zasiłku chorobowego, jest zgodny z art. 12 WE, art. 17 ust. 2 WE, art. 18 WE, art. 39 WE, art. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1612/68 (1) oraz dyrektywą nr 96/34 (2) w sprawie Porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców /UNICE/, Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych /CEEP/ oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych /ETUC/?

               ii)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej: czy prawo wspólnotowe wymaga dla stwierdzenia, czy pracownik spełnił przewidziany ustawodawstwem krajowym wymóg zachowania minimalnego okresu ubezpieczenia, doliczenia okresu, w którym pracownik objęty był Wspólnym Ubezpieczeniem Chorobowym przewidzianym Regulaminem Pracowniczym Urzędników Wspólnot Europejskich?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 257, 19.10.1968, str. 2).

      (2)  Dyrektywa Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 roku. w sprawie Porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców /UNICE/, Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych /CEEP/ oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych /ETUC/ (Dz.U. L 145, 19.06.1996, str. 4).


title: Sprawa T-266/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lipca 2008 r. — Deutsche Post przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez władze niemieckie na rzecz Deutsche Post AG — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Usługa w ogólnym interesie gospodarczym — Rekompensata dodatkowych kosztów powstałych na skutek polityki sprzedaży ze stratą w sektorze przewozu paczek od drzwi do drzwi — Brak korzyści)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/39

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lipca 2008 r. — Deutsche Post przeciwko Komisji
   (Sprawa T-266/02) (1)

   (Pomoc państwa - Środki przyjęte przez władze niemieckie na rzecz Deutsche Post AG - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Usługa w ogólnym interesie gospodarczym - Rekompensata dodatkowych kosztów powstałych na skutek polityki sprzedaży ze stratą w sektorze przewozu paczek od drzwi do drzwi - Brak korzyści)
   (2008/C 209/66)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Post AG (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: J. Sedemund i T. Lübbig, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Kreuschitz i J. Flett, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: W.D. Plessing i M. Lumma, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Bundesverband Internationaler Express- und Kurierdienste eV (BIEK) (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: F. Mitzkus, T. Wambach i R. Wojtek, Rechtsanwälte); i UPS Europe NV/SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo T. Ottervanger i A. Bijleveld, następnie T. Ottervanger, adwokaci)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2002/753/WE z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie środków przyjętych przez Republikę Federalną Niemiec na rzecz Deutsche Post AG (Dz.U. L 247, s. 27).
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2002/753/WE z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie środków przyjętych przez Republikę Federalną Niemiec na rzecz Deutsche Post AG.

               2)

               Komisja pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Deutsche Post.

               3)

               Republika Federalna Niemiec, Bundesverband Internationaler Express- und Kurierdienste eV (BIEK) i UPS Europe NV/SA pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.11.2002.


title: Sprawa C-371/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu (Rumunia) w dniu 2 lipca 2013 r. — SC Schuster & Co Ecologic SRL przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice a Județului Sibiu

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu (Rumunia) w dniu 2 lipca 2013 r. — SC Schuster & Co Ecologic SRL przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice a Județului Sibiu
   (Sprawa C-371/13)
   2014/C 85/17
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul Sibiu.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SC Schuster & Co Ecologic SRL.

      Strona pozwana: Direcția Generală a Finanțelor Publice a Județului Sibiu
   Postanowieniem z dnia 7 listopada 2013 r. Trybunał Sprawiedliwości (szósta izba) stwierdził, jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie skierowane do niego przez Tribunalul Sibiu (Rumunia).


title: Sprawa T-74/10: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2010 r. — Flaco Geräte przeciwko OHIM — Delgado Sánchez (FLACO)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/64

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2010 r. — Flaco Geräte przeciwko OHIM — Delgado Sánchez (FLACO)
   (Sprawa T-74/10)
   2010/C 100/94
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Flaco Geräte GmbH (Gütersloh, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Wirtz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Jesús Delgado Sánchez (Socuellamos, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 listopada 2009 r. w sprawie R 86/2009-2; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „FLACO” dla towarów z klas 7, 8, 9 i 11

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Jesús Delgado Sánchez

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Hiszpanii znak towarowy „FLACO” dla towarów z klasy 7

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na błędne uwzględnienie przez Izbę Odwoławczą niepoprawnego tłumaczenia towarów objętych przez znak towarowy, na który powało się w sprzeciwie; naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na nieuwzględnienie przez Izbę Odwoławczą wniesionego przez skarżącą zarzutu dotyczącego nieużywania.


title: Wyrok Trybunału z dnia 13 czerwca 2013 r. w sprawie E-11/12 – Beatrix Susanne Koch, Lothar Hummel i Stefan Müller przeciwko Swiss Life (Liechtenstein) AG (Dyrektywa 90/619/EWG – Dyrektywa 92/96/EWG – Dyrektywa 2002/83/WE – Dyrektywa 2002/92/WE – Ubezpieczenie na życie – Korzyści związane z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym – Obowiązek udzielenia uczciwej porady – Informacje, których należy udzielić posiadaczowi polisy przed zawarciem umowy – Zasada równoważności – Zasada skuteczności)

text:
               26.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/12

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 13 czerwca 2013 r.
   w sprawie E-11/12
   Beatrix Susanne Koch, Lothar Hummel i Stefan Müller przeciwko Swiss Life (Liechtenstein) AG
   (Dyrektywa 90/619/EWG – Dyrektywa 92/96/EWG – Dyrektywa 2002/83/WE – Dyrektywa 2002/92/WE – Ubezpieczenie na życie – Korzyści związane z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym – Obowiązek udzielenia uczciwej porady – Informacje, których należy udzielić posiadaczowi polisy przed zawarciem umowy – Zasada równoważności – Zasada skuteczności)
   2013/C 277/10
   W sprawie E-11/12 Beatrix Susanne Koch, Lothar Hummel i Stefan Müller przeciwko Swiss Life (Liechtenstein) AG – WNIOSEK do Trybunału skierowany przez sąd książęcy Księstwa Liechtensteinu (Fürstliche Landgericht des Fürstentums Liechtenstein) na podstawie art. 34 Porozumienia pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości o wykładnię dyrektywy Rady 90/619/EWG z dnia 8 listopada 1990 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich (ubezpieczenia na życie) i ustanowienia przepisów ułatwiających skuteczne korzystanie ze swobody świadczenia usług oraz zmieniającej dyrektywę 79/267/EWG, dyrektywy Rady 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie, zmieniającej dyrektywy 79/267/EWG i 90/619/EWG (trzecia dyrektywa dotycząca ubezpieczeń na życie), dyrektywy 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotyczącej ubezpieczeń na życie oraz dyrektywy 2002/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego, Trybunał, w składzie: Carl Baudenbacher, przewodniczący oraz Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca), sędziowie, wydał wyrok w dniu 13 czerwca 2013 r. zawierający sentencję następującej treści:

               1)

               Dyrektywę Rady 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie, zmieniającą dyrektywę 79/267/EWG oraz 90/619/EWG (trzecia dyrektywa dotycząca ubezpieczeń na życie) oraz dyrektywę 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotyczącą ubezpieczeń na życie należy interpretować w ten sposób, że nie wymagają one, by zakład ubezpieczeń udzielał posiadaczowi polisy porady przed zawarciem umowy.

               2)

               Artykuł 31 oraz punkty a)11 i a)12 załącznika II A) dyrektywy 92/96/EWG oraz art. 36 i pkt a)11 i a)12 załącznika III A) dyrektywy 2002/83/WE należy rozumieć w ten sposób, że sąd krajowy, w świetle szczególnych okoliczności danej sprawy, określa, czy pisemne informacje przekazane posiadaczowi polisy przed zawarciem umowy dotyczącej ubezpieczenia na życie związanego z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym są kompletne, jasne i dokładne oraz

                           —

                           wystarczają, by określić jednostki, z którymi powiązane są korzyści oraz

                           —

                           wystarczają, by określić charakter aktywów bazowych,

                     w sposób umożliwiający posiadaczowi polisy wybór umowy najbardziej dopasowanej do jego potrzeb.

               3)

               Jeżeli informacje są kompletne i przekazane posiadaczowi polisy zgodnie z warunkami określonymi w art. 31 dyrektywy 92/96/EWG i art. 36 dyrektywy 2002/83/WE oraz zgodnie z innymi przepisami mającymi zastosowanie do przekazywania informacji posiadaczowi polisy, wystarczy, że informacje wskazane odpowiednio w załączniku II i załączniku III są przekazane posiadaczowi polisy przez stronę trzecią, na przykład pośrednika ubezpieczeniowego.

               4)

               W okolicznościach rozpatrywanej sprawy Porozumienie EOG oraz dyrektywa 92/96/EWG i dyrektywa 2002/83/WE muszą być interpretowane jako niewyłączające krajowego przepisu przewidującego procedurę wniesienia skargi administracyjnej po poniesieniu szkody związanej z niewypełnieniem przez zakład ubezpieczeń wymogu przekazania informacji określonych w art. 31 ust. 1 dyrektywy 92/96/EWG i art. 36 ust. 1 dyrektywy 2002/83/WE, o ile:

                           —

                           po pierwsze, prawo do żądania odszkodowania za szkodę majątkową ze strony zakładu ubezpieczeń za niewypełnienie obowiązku przekazania informacji określonych w załączniku II do dyrektywy 92/96/EWG i załączniku III do dyrektywy 2002/83/WE nie jest mniej korzystnie niż podobne środki krajowe oraz

                           —

                           po drugie, zastosowanie prawa krajowego nie uniemożliwia w praktyce ani nie czyni nadmiernie trudnym dla posiadacza polisy wykonywania praw przysługujących mu na podstawie dyrektyw.

                     Do sądów krajowych należy określenie, czy te dwa warunki zostały spełnione.


title: Sprawa T-115/07: Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2007 r. — Last Minute Network przeciwko OHIM — Last Minute Tour (LAST MINUTE TOUR)

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/23

         Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2007 r. — Last Minute Network przeciwko OHIM — Last Minute Tour (LAST MINUTE TOUR)
   (Sprawa T-115/07)
   (2007/C 129/40)
   Język, w którym została sporządzona skarga: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Last Minute Network Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Last Minute Tour SpA (Mediolan, Włochy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 lutego 2007 r.;

               —

               Stwierdzenie nieważności wspólnotowego znaku towarowego nr 1 552 231 w odniesieniu do klasy 16;

               —

               Obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: graficzny znak towarowy LAST MINUTE TOUR dla towarów i usług należących do klas 16, 39 i 42 — wspólnotowy znak towarowy nr 1 552 231

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Last Minute Tour SpA

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

      Znak towarowy strony wnoszącej o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: krajowy niezarejestrowany słowny znak towarowy LASTMINUTE.COM dla usług należących do klas 39 i 42

      Decyzja Wydziału Unieważnień: stwierdzenie nieważności wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do usług należących do klas 39 i 42 i oddalenie wniosku o stwierdzenie nieważności w odniesieniu do towarów należących do klasy 16

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania skarżącej, która wnosiła o uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień w części, w celu uzyskania stwierdzenia nieważności również w odniesieniu do towarów należących do klasy 16

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i ust. 4 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie orzekła, że niezarejestrowany znak towarowy skarżącej nie daje jej prawa zakazywania używania w Zjednoczonym Królestwie zgłoszonego znaku towarowego oraz błędnie zastosowała kryteria ustalenia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-74/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 stycznia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – „Eturas” UAB i in./Lietuvos Respublikos konkurencijos taryba (Odesłanie prejudycjalne — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Uzgodniona praktyka — Biura podróży uczestniczące we wspólnym skomputeryzowanym systemie ofert wycieczek — Automatyczne ograniczenia obniżek dotyczących nabywania wycieczek online — Komunikat podmiotu zarządzającego systemem o tym ograniczeniu — Milczące porozumienie, które można uznać za uzgodnioną praktykę — Elementy konstytutywne porozumienia i uzgodnionej praktyki — Ocena dowodów i wymagany standard dowodowy — Autonomia proceduralna państw członkowskich — Zasada skuteczności — Domniemanie niewinności)

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/3

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 stycznia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – „Eturas” UAB i in./Lietuvos Respublikos konkurencijos taryba
   (Sprawa C-74/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Uzgodniona praktyka - Biura podróży uczestniczące we wspólnym skomputeryzowanym systemie ofert wycieczek - Automatyczne ograniczenia obniżek dotyczących nabywania wycieczek online - Komunikat podmiotu zarządzającego systemem o tym ograniczeniu - Milczące porozumienie, które można uznać za uzgodnioną praktykę - Elementy konstytutywne porozumienia i uzgodnionej praktyki - Ocena dowodów i wymagany standard dowodowy - Autonomia proceduralna państw członkowskich - Zasada skuteczności - Domniemanie niewinności))
   (2016/C 098/03)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„Eturas” UAB, „AAA Wrislit” UAB, „Baltic Clipper” UAB, „Baltic Tours Vilnius” UAB, „Daigera” UAB, „Ferona” UAB, „Freshtravel” UAB, „Guliverio kelionės” UAB, „Kelionių akademija” UAB, „Kelionių gurmanai” UAB, „Kelionių laikas” UAB, „Litamicus” UAB, „Megaturas” UAB, „Neoturas” UAB, „TopTravel” UAB, „Travelonline Baltics” UAB, „Vestekspress” UAB, „Visveta” UAB, „Zigzag Travel” UAB, „ZIP Travel” UAB

      Strona pozwana: Lietuvos Respublikos konkurencijos taryba

      przy udziale:„Aviaeuropa” UAB, „Grand Voyage” UAB, „Kalnų upė” UAB, „Keliautojų klubas” UAB, „Smaragdas travel” UAB, „700LT” UAB, „Aljus ir Ko” UAB, „Gustus vitae” UAB, „Tropikai” UAB, „Vipauta” UAB, „Vistus” UAB

      Sentencja

   Artykuł 101 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w wypadku gdy administrator skomputeryzowanego systemu informacyjnego służącego umożliwieniu biurom podróży sprzedaży wycieczek poprzez ich stronę internetową wedle jednolitego sposobu rezerwacji wysyła tym podmiotom gospodarczym za pośrednictwem osobistej poczty elektronicznej informację o tym, że rabaty na produkty sprzedawane za pośrednictwem tego systemu będą od tej pory objęte pułapem i że w następstwie rozpowszechnienia tej informacji w omawianym systemie dokonane zostaną zmiany techniczne konieczne do wdrożenia tego pułapu, można domniemywać, iż wspomniane podmioty gospodarcze uczestniczyły w uzgodnionej praktyce w rozumieniu wspomnianego postanowienia od chwili zapoznania się z informacją wysłaną przez administratora systemu, jeśli nie zdystansowały się otwarcie wobec tej praktyki, nie zawiadomiły o niej organów administracji lub nie przedstawiły innych dowodów w celu obalenia tego domniemania, takich jak dowód na systematyczne stosowanie rabatu przekraczającego odnośny pułap.
   Sąd odsyłający powinien zbadać na podstawie przepisów prawa krajowego normujących ocenę dowodów i wymaganych standardów dowodowych, czy w świetle całości okoliczności przedstawionych temu sądowi, wysłanie informacji, takiej jak informacja sporna w postępowaniu głównym, może stanowić wystarczający dowód w celu wykazania, że jej adresaci zapoznali się z jej treścią. Domniemanie niewinności stoi na przeszkodzie temu, by sąd odsyłający uznał, że samo wysłanie tej informacji może stanowić wystarczający dowód w celu wykazania, iż jej adresaci musieli bezwzględnie zapoznać się z jej treścią.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa C-673/13 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 23 listopada 2016 r. – Komisja Europejska/Stichting Greenpeace Nederland, Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) [Odwołanie — Dostęp do dokumentów instytucji — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Środowisko — Konwencja z Aarhus — Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 — Artykuł 6 ust. 1 — Ryzyko naruszenia interesów handlowych osoby fizycznej lub prawnej — Pojęcie „informacji dotyczącej emisji do środowiska” — Dokumenty dotyczące procedury wydawania zezwolenia na dopuszczenie substancji aktywnej zawartej w środkach ochrony roślin — Substancja czynna o nazwie glifosat]

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/2

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 23 listopada 2016 r. – Komisja Europejska/Stichting Greenpeace Nederland, Pesticide Action Network Europe (PAN Europe)
   (Sprawa C-673/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Dostęp do dokumentów instytucji - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Środowisko - Konwencja z Aarhus - Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 - Artykuł 6 ust. 1 - Ryzyko naruszenia interesów handlowych osoby fizycznej lub prawnej - Pojęcie „informacji dotyczącej emisji do środowiska” - Dokumenty dotyczące procedury wydawania zezwolenia na dopuszczenie substancji aktywnej zawartej w środkach ochrony roślin - Substancja czynna o nazwie glifosat])
   (2017/C 030/02)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Smulders, P. Ondrůšek, P. Oliver i L. Pignataro-Nolin, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę wnoszącą odwołanie: American Chemistry Council Inc. (ACC), CropLife America Inc., National Association of Manufacturers of the United States of America (NAM) (przedstawiciele: adwokat M. Abenhaïm, K. Nordlander, advokat, i P. Harrison, solicitor), CropLife International AISBL (CLI) (przedstawiciele: D. Abrahams, barrister, adwokaci R. Cana i E. Mullier, oraz A. Patsa, dikigoros), European Chemical Industry Council (Cefic), European Crop Protection Association (ECPA) (przedstawiciele: adwokaci I. Antypas i D. Waelbroeck oraz D. Slater, solicitor), European Crop Care Association (ECCA) (przedstawiciel: S. Pappas, dikigoros), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i A. Lippstreu, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Stichting Greenpeace Nederland, Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) (przedstawiciele: B.N. Kloostra i A. van den Biesen, advocaten)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: E. Karlsson, L. Swedenborg, A. Falk, U. Persson, C. Meyer-Seitz i N. Otte Widgren, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 8 października 2013 r., Stichting Greenpeace Nederland i PAN Europe/Komisja (T-545/11, UE:T:2013:523) zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa T-545/11 zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 71 z 8.3.2014.


title: Sprawa T-210/09: Postanowienie Sądu z dnia 19 maja 2011 r. — Formenti Seleco przeciwko Komisji (Układ stowarzyszeniowy EWG-Turcja — Przywóz odbiorników telewizyjnych z ekranem do odbioru kolorowego pochodzących z Turcji — Skarga o odszkodowanie — Przedawnienie — Niedopuszczalność)

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/23

         Postanowienie Sądu z dnia 19 maja 2011 r. — Formenti Seleco przeciwko Komisji
   (Sprawa T-210/09) (1)

   (Układ stowarzyszeniowy EWG-Turcja - Przywóz odbiorników telewizyjnych z ekranem do odbioru kolorowego pochodzących z Turcji - Skarga o odszkodowanie - Przedawnienie - Niedopuszczalność)
   2011/C 204/42
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Formenti Seleco (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: A. Malatesta, G. Terracciano i S. Malatesta, avvocati)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie mająca na celu naprawienie szkody poniesionej przez skarżącą w wyniku braku podjęcia przez Komisję działań utrudniających władzom tureckim naruszanie Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Turcji przy ustalaniu pochodzenia pochodzących z Turcji odbiorników telewizyjnych z ekranem do odbioru kolorowego będących przedmiotem przywozu do Wspólnoty.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Spółka Formenti Seleco SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009.


title: Sprawa C-507/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Firenze (Włochy) w dniu 25 października 2010 r. — Denise Bernardi reprezentowana przez Katię Mecacci przeciwko Fabiowi Bernardiemu

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Firenze (Włochy) w dniu 25 października 2010 r. — Denise Bernardi reprezentowana przez Katię Mecacci przeciwko Fabiowi Bernardiemu
   (Sprawa C-507/10)
   ()
   2011/C 13/36
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Firenze

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Denise Bernardi, reprezentowana przez Katię Mecacci

      Strona pozwana: Fabio Bernardi

      Pytania prejudycjalne

   Czy wykładni art. 2, art. 3 i art. 8 decyzji ramowej Rady z dnia 15 marca 2001 r. w sprawie pozycji ofiar w postępowaniu karnym (1) należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak art. 392 ust. 1a włoskiego kodeksu postępowania karnego, w zakresie w jakim przepis ten nie przewiduje po stronie prokuratora obowiązku wystąpienia o wcześniejsze w stosunku do rozprawy sądowej przesłuchanie i zbadanie pokrzywdzonej małoletniej ofiary według zasad postępowania incydentalnego oraz przepisom takim jak art. 394 kodeksu postępowania karnego, który nie przewiduje aby sama pokrzywdzona małoletnia ofiara mogła odwołać się do sądu w przedmiocie odmownej decyzji prokuratora dotyczącej jej wniosku o przyjęcie od niej zeznań według odpowiednich zasad postępowania incydentalnego?

      (1)  Dz.U. L 82, s. 1.