title: Sprawa T-200/09: Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2009 r. — Abertis Infraestructuras przeciwko Komisji

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/20

         Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2009 r. — Abertis Infraestructuras przeciwko Komisji
   (Sprawa T-200/09)
   2009/C 167/39
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Abertis Infraestructuras, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: M. Roca Junyent i P. Callol García, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności przyjętego aktu i obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie zaskarżony został ten sam akt, który jest przedmiotem sprawy T-58/09 Schemaventotto przeciwko Komisji (Dz.U. C 82, s. 34); jest to akt prawny, na mocy którego Komisja zakończyła postępowanie na podstawie art. 21 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. L 24, s. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem”), wszczęte w celu przeprowadzenia kontroli koncentracji między skarżącą oraz Autostrade, S.p.A. (sprawae COMP/M. 4388 — Abertis/Autostrade).
   Na poparcie swoich żądań skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               —

               Komisja naruszyła ciążące na niej obowiązki prawne, gdyż zakończyła postępowanie na podstawie art. 21 nie stwierdziwszy, że Włochy dopuściły się naruszeń prawa ze szkodą dla Abertis; ponadto, Komisja nie dokonała prawidłowej analizy zgodności koncentracji z prawem wspólnotowym, naruszając w ten sposób obowiązek ustanowiony w art. 21 rozporządzenia.

               —

               Komisja nie zachowała istotnych wymogów postępowania, ustanowionych w art. 21 rozporządzenia. Takie uchybienie proceduralne powoduje nieważność aktów Komisji, ponieważ uniemożliwia pełną realizację celu art. 21 rozporządzenia.

               —

               Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia przyjętych przez nią aktów.

               —

               Komisja nadużyła władzy przyjmując decyzję na podstawie art. 21 rozporządzenia, który nie upoważnia jej do przyjęcia takiej decyzji objętej zakresem art. 226 WE. Naruszyła ona w ten sposób gwarancje ustanowione w art. 21 rozporządzenia, pozbawiając ten przepis skuteczności i pozbawiając ochrony planowaną koncentrację, którą uprzednio zatwierdziła.

               —

               Komisja naruszyła ogólne zasady pewności prawa, dobrej administracji oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań umarzając postępowanie przeciwko państwu członkowskiemu, w sytuacji nie pozostawiającej miejsca na ocenę, naruszając w ten sposób oczekiwania podmiotów gospodarczych.

               —

               W końcu, Komisja nie dokonała prawidłowej analizy nowych ram prawnych ustanowionych przez Włochy. Państwo to nie przyjęło bowiem uregulowań gwarantujących, że przedsiębiorstwa będą traktowane na równi zgodnie z przepisami wspólnotowymi przy okazji przyszłego transgranicznego łączenia przedsiębiorstw w sektorze autostrad we Włoszech.


title: Sprawa T-432/03 i T-95/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 października 2006 r. — Dehon przeciwko Parlamentowi (Urzędnicy — Wakujące stanowisko — Wykonanie wyroku Sądu uchylającego decyzję o powołaniu — Artykuł 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego — Organizacja konkursu wewnętrznego)

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/11

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 października 2006 r. — Dehon przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-432/03 i T-95/05) (1)

   (Urzędnicy - Wakujące stanowisko - Wykonanie wyroku Sądu uchylającego decyzję o powołaniu - Artykuł 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego - Organizacja konkursu wewnętrznego)
   (2006/C 310/20)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Jean Dehon (Hagen, Luksemburg) (przedstawiciel(-e): S. Orlandi, X. Martin, A.Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciel(-e): H. von Hertzen, A. Bencomo Weber i A. Lukosiute, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   W sprawie T-432/03 wniosek o uchylenie decyzji Parlamentu Europejskiego o przystąpieniu do organizacji konkursu wewnętrznego w celu obsadzenia stanowiska zastępcy szefa francuskiego wydziału tłumaczeń, o którym mowa w ogłoszeniu o wakującym stanowisku nr 9192, a w sprawie T-95/05 wniosek o uchylenie decyzji Parlamentu z dnia 29 kwietnia 2004 r. o powołaniu M.S. na to stanowisko.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Każda ze stron poniesie koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 47 z 21.2.2004.


title: Sprawa C-687/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München (Niemcy) w dniu 30 grudnia 2013 r. — Fliesen-Zentrum Deutschland GmbH przeciwko Hauptzollamt Regensburg

text:
               15.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München (Niemcy) w dniu 30 grudnia 2013 r. — Fliesen-Zentrum Deutschland GmbH przeciwko Hauptzollamt Regensburg
   (Sprawa C-687/13)
   2014/C 78/07
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht München

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Fliesen-Zentrum Deutschland GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Regensburg

      Pytanie prejudycjalne

   Czy rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 917/2011 nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz płytek ceramicznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1) jest ważne?

      (1)  Dz.U. L 238, s. 1.


title: Sprawa C-348/12 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 listopada 2013 r. — Rada Unii Europejskiej przeciwko Manufacturing Support & Procurement Kala Naft Co., Tehran, Komisji Europejskiej (Odwołanie — Środki ograniczające przyjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu w celu niedopuszczenia do rozprzestrzeniania broni jądrowej — Środki skierowane wobec irańskiego przemysłu naftowo-gazowego — Zamrożenie funduszy — Obowiązek uzasadnienia — Obowiązek umotywowania zasadności środka)

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/6

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 listopada 2013 r. — Rada Unii Europejskiej przeciwko Manufacturing Support & Procurement Kala Naft Co., Tehran, Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-348/12 P) (1)

   (Odwołanie - Środki ograniczające przyjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu w celu niedopuszczenia do rozprzestrzeniania broni jądrowej - Środki skierowane wobec irańskiego przemysłu naftowo-gazowego - Zamrożenie funduszy - Obowiązek uzasadnienia - Obowiązek umotywowania zasadności środka)
   2014/C 39/10
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i R. Liudvinaviciute-Cordeiro, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Manufacturing Support & Procurement Kala Naft Co., Tehran (przedstawiciele: F. Esclatine i S. Perrotet, avocats), Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Konstantinidis i E. Cujo, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie T-509/10 Manufacturing Support & Procurement Kala Naft, w którym Sąd stwierdził nieważność, w zakresie, w jakim dotyczą one Manufacturing Support & Procurement Kala Naft Co., Tehran, decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U L 195, s. 39), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 195, s. 25), decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413 (Dz.U. L 281, s. 81), rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1) — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Iranu w celu niedopuszczenia do rozprzestrzeniania broni jądrowej — Wykaz osób, podmiotów i jednostek, których dotyczy zamrożenie środków finansowych — Naruszenie prawa — Dopuszczalność — Posiadanie przez dany podmiot charakteru organizacji rządowej — Możliwość powołania się przez taką organizację na ochronę praw podstawowych — Ciężar dowodu

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie T-509/10 Manufacturing Support & Procurement Kala Naft przeciwko Radzie zostaje uchylony.

               2)

               Skarga Manufacturing Support & Procurement Kala Naft Co., Tehran o stwierdzenie nieważności zostaje oddalona.

               3)

               Manufacturing Support & Procurement Kala Naft Co., Tehran pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji jak i w postępowaniu odwoławczym.

      (1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012.


title: Sprawa C-69/10: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif — Luksemburg) — Brahim Samba Diouf przeciwko Ministre du Travail, de l’Emploi et de l’Immigration (Dyrektywa 2005/85/WE — Minimalne normy dotyczące procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich — Pojęcie decyzji podjętej w sprawie wniosku o udzielenie azylu w rozumieniu art. 39 tej dyrektywy — Wniosek obywatela państwa trzeciego mający na celu uzyskanie statusu uchodźcy — Brak podstaw uzasadniających udzielenie ochrony międzynarodowej — Oddalenie wniosku w ramach procedury przyspieszonej — Brak środka odwoławczego od decyzji o zastosowaniu do wniosku procedury przyspieszonej — Prawo do skutecznej kontroli sądowej)

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif — Luksemburg) — Brahim Samba Diouf przeciwko Ministre du Travail, de l’Emploi et de l’Immigration
   (Sprawa C-69/10) (1)

   (Dyrektywa 2005/85/WE - Minimalne normy dotyczące procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich - Pojęcie decyzji podjętej w sprawie wniosku o udzielenie azylu w rozumieniu art. 39 tej dyrektywy - Wniosek obywatela państwa trzeciego mający na celu uzyskanie statusu uchodźcy - Brak podstaw uzasadniających udzielenie ochrony międzynarodowej - Oddalenie wniosku w ramach procedury przyspieszonej - Brak środka odwoławczego od decyzji o zastosowaniu do wniosku procedury przyspieszonej - Prawo do skutecznej kontroli sądowej)
   2011/C 298/08
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal administratif

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Brahim Samba Diouf

      Strona pozwana: Ministre du Travail, de l’Emploi et de l’Immigration

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal administratif — (Luksemburg) — Wykładnia art. 39 dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich (Dz.U. L 326, s. 13) — Wniosek obywatela państwa trzeciego, przebywającego nielegalnie na terytorium krajowym, o przyznanie mu statusu uchodźcy — Oddalenie tego wniosku w ramach krajowej procedury przyspieszonej w sytuacji braku względów uzasadniających przyznanie ochrony międzynarodowej — Zgodność z prawem wspólnotowym uregulowania krajowego wykluczającego wszelkie środki odwoławcze od decyzji o rozpatrzeniu wniosku w ramach procedury przyspieszonej — Prawo do skutecznej kontroli sądowej

      Sentencja

   Artykuł 39 dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich i zasadę skutecznej ochrony sądowej należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu przed sądem krajowym, na mocy którego nie może zostać wniesiony żaden samodzielny środek odwoławczy od decyzji właściwego organu krajowego o rozpatrzeniu wniosku o udzielenie azylu w ramach procedury przyspieszonej, o ile powody, które skłoniły organ ten do rozpatrzenia zasadności wspomnianego wniosku w ramach takiej procedury, mogą być skutecznie poddane kontroli sądowej w ramach skargi, której przedmiotem może być ostateczna decyzja oddalająca, czego ocena należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa T-281/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 3 czerwca 2011 r. przez Diega Cangę Fano od wyroku wydanego w dniu 24 marca 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-104/09 Canga Fano przeciwko Radzie

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/20

         Odwołanie wniesione w dniu 3 czerwca 2011 r. przez Diega Cangę Fano od wyroku wydanego w dniu 24 marca 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-104/09 Canga Fano przeciwko Radzie
   (Sprawa T-281/11 P)
   2011/C 238/37
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Diego Canga Fano (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności tego odwołania;

               —

               uchylenie wyroku wydanego w dniu 24 marca 2009 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej w sprawie F-104/09;

               —

               uwzględnienie żądań stwierdzenia nieważności, odszkodowania i zadośćuczynienia, podnoszonych przez stronę skarżącą przed Sądem do spraw Służby Publicznej, przy czym należy sprecyzować, że strona skarżąca, usatysfakcjonowana uchyleniem zaskarżonego wyroku, zaakceptowałaby kwotę 1 EUR jako symboliczne odszkodowanie za poniesioną przez nią szkodę i zadośćuczynienie doznanej przez nią krzywdzie;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania w obydwu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi jeden tylko zarzut, podzielony na trzy części i dotyczący naruszenia prawa.

               —

               W ramach pierwszej części zarzutu strona skarżąca podnosi, że Sąd do spraw Służby Publicznej dokonał, jeżeli chodzi o uprawnienia dyskrecjonalne organu powołującego, interpretacji mających zastosowanie przepisów w sposób niezgodny z wykładnią nadaną im w orzecznictwie przez Trybunał i Sąd (pkt 35 i 36 zaskarżonego wyroku).

               —

               W ramach drugiej części zarzutu strona skarżąca podnosi, że badając oczywisty błąd w ocenie Sąd do spraw Służby Publicznej wyciągnął wnioski pozbawione oparcia w prawie (pkt 48, 51, 52, 58, 78 i 79 zaskarżonego wyroku), zaprzeczając ustanowionym przez siebie kryteriom, które miałyby jakoby zastąpić orzecznictwo Trybunału i Sądu.

               —

               W ramach trzeciej części zarzutu strona skarżąca podnosi, że w swoim uzasadnieniu Sąd do spraw Służby Publicznej dopuścił się niedokładności w ustaleniach stanu faktycznego, związanych ze zniekształceniem, względnie nieuwzględnieniem przedstawionych mu dowodów (pkt 80, 81, 85, 88 i 90 zaskarżonego wyroku).


title: Sprawa C-338/16 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 maja 2017 r. – Republika Portugalska/Komisja Europejska (Odwołanie — EFRG i EFRROW — Decyzja wykonawcza Komisji Europejskiej — Doręczenie adresatowi — Późniejsze sprostowanie formatu wydruku załącznika — Publikacja decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej — Termin do wniesienia skargi — Rozpoczęcie biegu terminu — Przekroczenie terminu — Niedopuszczalność)

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/17

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 maja 2017 r. – Republika Portugalska/Komisja Europejska
   (Sprawa C-338/16 P) (1)

   ((Odwołanie - EFRG i EFRROW - Decyzja wykonawcza Komisji Europejskiej - Doręczenie adresatowi - Późniejsze sprostowanie formatu wydruku załącznika - Publikacja decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej - Termin do wniesienia skargi - Rozpoczęcie biegu terminu - Przekroczenie terminu - Niedopuszczalność))
   (2017/C 239/22)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo, J. Saraiva de Almeida i P. Estêvão, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i M. França, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 326 z 5.9.2016.


title: Sprawa T-320/08: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2008 r. — Margherita przeciwko Komisji

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/35

         Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2008 r. — Margherita przeciwko Komisji
   (Sprawa T-320/08)
   (2008/C 272/68)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Margherita Soc. coop. rl (Cariati, Włochy) (przedstawiciele: A. Maiorana, avvocato, A. De Matteis, avvocato, A. De Francesco, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. opublikowanego w Dz.U. L 155 z dnia 13 czerwca 2008 r.

               —

               obciążenie przegranej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są tożsame z tymi podniesionymi w sprawie T-313/08 Veromar di Tudisco Alfio & Salvatore S.n.c. przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-640/15: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Kristan/Parlament

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/54

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Kristan/Parlament
   (Sprawa T-640/15)
   (2016/C 048/62)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tina Kristan (Lublana, Słowenia) (przedstawiciel: adwokat N. Pirc Musar)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji A(2015)8656 C Parlamentu Europejskiego z dnia 15 września 2015 r., w której oddalono wniosek potwierdzający strony skarżącej o udzielenie dostępu do niektórych dokumentów dotyczących informacji o kosztach podróży, dietach, dodatkach na ogólne wydatki i o wydatkach na personel członków Parlamentu Europejskiego;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą zgodnie z art. 134 i 140 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami poniesionymi przez wszelkich interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 (1) w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001 (2), ponieważ żądane dane osobowe nie są chronione na podstawie prawa Unii;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001, ponieważ odmówiono dostępu do żądanych informacji, mimo że przesłanki ujawnienia były spełnione;

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia określonego w art. 2 i 4 rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 6 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001 ogólnego obowiązku rozpatrzenia każdego indywidualnego dokumentu;

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 6 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ odmowa udzielenia częściowego dostępu do żądanych dokumentów jest bezzasadna;

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku przedstawienia uzasadnienia wskazanego w art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ Parlament nie udzielił odpowiedzi na wszystkie argumenty strony skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001 L 8, s. 1).


title: Sprawa C-23/16: Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2016 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/25

         Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2016 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-23/16)
   (2016/C 098/32)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciel: J. Hottiaux, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez brak ustanowienia krajowego rejestru elektronicznego przedsiębiorców transportu drogowego i połączenia go z krajowymi rejestrami elektronicznymi innych państw członkowskich, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 16 ust. 1 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (1);

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Krajowy rejestr elektroniczny winien być stworzony i połączony z krajowymi rejestrami elektronicznymi innych państw członkowskich najpóźniej do 31 grudnia 2012 r.

      (1)  Dz.U. L 300, s.51.


title: Sprawa T-300/14 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 4 września 2014 r. – Autoneum Germany przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Krajowe wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych — Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa — Wniosek o zawieszenie wykonania — Fumus boni iuris)

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/25

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 4 września 2014 r. – Autoneum Germany przeciwko Komisji
   (Sprawa T-300/14 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Krajowe wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych - Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa - Wniosek o zawieszenie wykonania - Fumus boni iuris))
   (2014/C 431/44)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Autoneum Germany GmbH (Roßdorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Volz i B. Wißmann)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie skutków prawnych decyzji, którą Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające w dziedzinie pomocy państwa, dotyczące niemieckiej ustawy o energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-429/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam — Niderlandy) — Inspecteur van de Belastingdienst przeciwko X BV (Polityka konkurencji — Artykuły 81 WE i 82 WE — Artykuł 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 — Uwagi pisemne przedstawiane przez Komisję — Spór przed sądem krajowym dotyczący możliwości odliczenia podatkowego kary nałożonej na mocy decyzji Komisji)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam — Niderlandy) — Inspecteur van de Belastingdienst przeciwko X BV
   (Sprawa C-429/07) (1)

   (Polityka konkurencji - Artykuły 81 WE i 82 WE - Artykuł 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Uwagi pisemne przedstawiane przez Komisję - Spór przed sądem krajowym dotyczący możliwości odliczenia podatkowego kary nałożonej na mocy decyzji Komisji)
   2009/C 180/08
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Gerechtshof te Amsterdam

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Inspecteur van de Belastingdienst

      Strona pozwana: X BV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Gerechtshof te Amsterdam — Wykładnia art. 15 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003 L 1, s. 1) — Przedstawienie przez Komisję pisemnych uwag w postępowaniu krajowym dotyczącym możliwości odliczenia podatkowego kary nałożonej przez Komisję.

      Sentencja

   Artykuł 15 ust. 3 akapit pierwszy zdanie trzecie rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu należy interpretować w ten sposób, iż zezwala on Komisji Wspólnot Europejskich na przedstawianie z urzędu uwag pisemnych sądowi państwa członkowskiego w postępowaniu dotyczącym możliwości odliczenia od zysku podlegającego opodatkowaniu kwoty grzywny nałożonej przez Komisję za naruszenie art. 81 WE lub 82 WE albo części tej kwoty.

      (1)  Dz.U. C 297 z 8.12.2007.


title: Sprawa C-425/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Belgia) — Enviro Tech (Europe) Ltd przeciwko państwu belgijskiemu (Środowisko naturalne i ochrona konsumentów — Klasyfikacja, pakowanie i etykietowanie bromku n-propylu jako substancji niebezpiecznej — Dyrektywa 2004/73/WE — Dyrektywa 67/548/EWG — Obowiązek transpozycji)

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/14

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Belgia) — Enviro Tech (Europe) Ltd przeciwko państwu belgijskiemu
   (Sprawa C-425/08) (1)

   (Środowisko naturalne i ochrona konsumentów - Klasyfikacja, pakowanie i etykietowanie bromku n-propylu jako substancji niebezpiecznej - Dyrektywa 2004/73/WE - Dyrektywa 67/548/EWG - Obowiązek transpozycji)
   2009/C 297/16
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Enviro Tech (Europe) Ltd

      Strona pozwana: Państwo belgijskie

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d'État (Belgia) — Ważność, w świetle dyrektywy ramowej Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania, i etykietowania substancji niebezpiecznych (Dz.U. 196, s. 1), a w szczególności jej załączników V (tytuł A.9) i VI (pkt 4.2.3), dyrektywy Komisji 2004/73/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. dostosowującej po raz dwudziesty dziewiąty do postępu technicznego dyrektywę Rady 67/548/EWG (Dz.U. L 152, s. 1) — Przepisy krajowe niezgodne z prawem, ponieważ dokonują transpozycji dyrektywy rzekomo sprzecznej z dyrektywą ramową — Klasyfikacja substancji zwanej bromkiem n-propylu jako substancji wysoce łatwopalnej i toksycznej.

      Sentencja

   Analiza pytań prejudycjalnych nie wykazała istnienia żadnych okoliczności, które mogłyby wpłynąć na ważność dyrektywy Komisji 2004/73/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. dostosowującej po raz dwudziesty dziewiąty do postępu technicznego dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania, i etykietowania substancji niebezpiecznych w zakresie, w jakim dokonuje ona klasyfikacji bromku n-propylu jako substancji wysoce łatwopalnej (R11) i toksycznej ze względu na zaburzenia rozrodczości kategorii 2 (R60).

      (1)  Dz.U. C 327 z 20.10.2008.


title: Sprawa T-242/10: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2010 r. — Danzeisen przeciwko Komisji

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/47

         Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2010 r. — Danzeisen przeciwko Komisji
   (Sprawa T-242/10)
   ()
   2010/C 221/78
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Danzeisen (Eichstetten, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Schmidt)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 271/2010 w zakresie, w jakim zmienia ono rozporządzenie (WE) nr 889/2008 w ten sposób, że w pkt 9 części A załącznika XI w odniesieniu do unijnego logo produkcji ekologicznej, o którym mowa w art. 57, w sposób prawnie wiążący wprowadza się wymóg, by było ono stosowane „zgodnie z zasadami określonymi przy jego rejestracji […] w Urzędzie Własności Intelektualnej Beneluksu”, w szczególności w zakresie w jakim te ustalenia (regulaminu znaku zbiorowego) stanowią:

                           —

                           w art. 2 akapit czwarty, że nikt — również skarżący — nie może używać unijnego logo produkcji ekologicznej „without empowerment from the Bodies designed or recognised in accordance with the Community Regulations”, tzn. bez upoważnienia do stosowania unijnego logo produkcji ekologicznej przez organy lub jednostki kontrolne, które zostały utworzone na podstawie przepisów unijnych lub zgodnie z nimi uznane;

                           —

                           w art. 4 o wyłączeniu odpowiedzialności, zgodnie z którym Unia Europejska nie ponosi odpowiedzialności za możliwość używania unijnego logo produkcji ekologicznej w Unii Europejskiej, z wyjątkiem własnego bytu prawnego Unii Europejskiej i jej uprawnienia do unijnego logo produkcji ekologicznej „except to the extent of its corporate existence and of its underlying entitlement to the Organic Farming Mark”, czyli ograniczenie odpowiedzialności Unii Europejskiej jedynie do prawnej egzystencji Unii Europejskiej i do uprawnienia Unii Europejskiej do dokonanej rejestracji znaku;

                           —

                           w art. 7 akapit drugi zdanie drugie o wymogu, że przepisy regulaminu znaku zbiorowego dotyczące używania i administrowania unijnego logo produkcji ekologicznej mogą być współistnieć z przepisami Unii Europejskiej i ustaw krajowych, ale że w przypadku konfliktu dotyczącego używania unijnego logo produkcji ekologicznej regulamin ma pierwszeństwo i należy go stosować, a więc „in case of conflict concerning the use of the Organic Farming Mark”„provisions of the present Regulations on use and management” znajdują zastosowanie, a nie inne normy, w szczególności zawarte w rozporządzeniu (UE) nr 271/2010;

                           —

                           w art. 9 pkt 3, że unijne logo produkcji ekologicznej nie może być używane w sposób, który byłby lekceważący lub krytyczny w odniesieniu do Unii Europejskiej lub regulaminu znaku zbiorowego ustalonego w Urzędzie Własności Intelektualnej Beneluksu;

                           —

                           w art. 12 akapit pierwszy, że Unia Europejska zastrzega sobie prawo bezpośredniej kontroli produktów i materiałów reklamowych noszących unijny znak produkcji ekologicznej i okresowego żądania próbek;

                           —

                           w art. 15 akapit pierwszy, że wykładnia przepisów regulaminu znaku zbiorowego jest zastrzeżona dla Unii Europejskiej, a w konsekwencji jej ustawowemu przedstawicielowi — Komisji Europejskiej, a tym samym nie podlega wykładni sądów Unii Europejskiej;

                           —

                           w art. 15 akapit drugi, że regulamin stosowania i administrowania unijnego logo produkcji podlega prawu belgijskiemu;

               —

               zasądzenie zwrotu skarżącemu koniecznych kosztów przez pozwaną.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący zwraca się przeciwko nowelizacji załącznika XI do rozporządzenia (WE) Nr. 889/2008 (1) przez rozporządzenie (UE) nr 271/2010 (2).
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi w pierwszej kolejności naruszenie art. 297 ust. 1 zdanie trzecie TFUE, gdyż pkt 9 w części A załącznika XI do rozporządzenia nr 889/2008 zmienionego rozporządzeniem nr 271/2010 odsyła do regulaminu znaku zbiorowego, ustalonego przez Komisję przy rejestracji unijnego logo produkcji ekologicznej w Urzędzie Własności Intelektualnej Beneluksu, a regulamin ten nie został opublikowany w Dzienniku Urzędowym, chociaż w wyniku tego odesłania ma on taką samą moc wiążącą jak sam tekst rozporządzenia Komisji.
   Po drugie skarżący podnosi, że odesłanie dynamiczne do regulaminu znaku zbiorowego daje Komisji okazję, by dowolnie zmieniać faktyczną treść rozporządzenia nr 271/2010 z wyłączeniem państw członkowskich, przez co następuje obejście i pozbawienie legitymacji aktu prawodawczego w wyniku współdziałania państw członkowskich.
   Po trzecie skarżący podnosi, że regulamin znaku zbiorowego przewiduje, iż nikt nie może używać unijnego logo produkcji ekologicznej bez upoważnienia organów lub jednostek kontrolnych. Zdaniem skarżącego jest to sprzeczne z art. 24 ust. 2 i art. 25 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 834/2007 (3), gdyż przepisy te przewidują dla gospodarstw ekologicznych prawo stosowania unijnego logo produkcji ekologicznej w odniesieniu do produktów ekologicznych spełniających wymogi tego rozporządzenia.
   Po czwarte skarżący podnosi, że regulamin znaku zbiorowego przewiduje wyłączenie odpowiedzialności na korzyść Komisji, dzięki któremu sprzecznie z prawem uchyla się od swojego urzędowego obowiązku zapobiegania szkodom również wobec skarżącego.
   Po piąte skarżący twierdzi, że regulamin znaku zbiorowego przewiduje, iż w przypadku konfliktu jego przepisów z innymi aktami prawodawczymi Unii Europejskiej i ustaw krajowych regulamin ma pierwszeństwo, co powoduje złamanie zasady pierwszeństwa prawa Unii.
   Po szóste skarżący zarzuca, że regulamin znaku zbiorowego zakazuje mu używania unijnego logo produkcji ekologicznej w sposób, który byłby krytyczny wobec Unii Europejskiej. W ten sposób arbitralnie i bez uzasadnienia narusza się jego prawo podstawowe do swobody wypowiedzi.
   Po siódme regulamin znaku zbiorowego przewiduje, że Unia Europejska może żądać od użytkowników unijnego logo produkcji ekologicznej próbek jego zastosowania i kontrolować je, czym Komisja przyznaje sobie narzędzie bezpośredniej ingerencji w przedsiębiorstwach i łamie podział kompetencji względem państw członkowskich.
   Po ósme skarżący zarzuca, że rejestracja unijnego logo produkcji ekologicznej przez Unię Europejską jako znaku zbiorowego jest niezgodna m.in. z rozporządzeniem nr 834/2007.
   Po dziewiąte skarżący twierdzi, że Komisja w regulaminie znaku zbiorowego zastrzega dla siebie prawo jego wykładni, co narusza monopol wykładni przysługujący Trybunałowi Sprawiedliwości.
   W końcu arbitralne jest to, że regulamin znaku zbiorowego nakazuje stosowanie prawa belgijskiego również wobec skarżącego.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania i kontroli (Dz.U. L 250, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 271/2010 z dnia 24 marca 2010 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 889/2008 ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w odniesieniu do unijnego logo produkcji ekologicznej (Dz.U. L 84, s. 19).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz.U. L 189, s. 1).


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C-420/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom przez Państwo Członkowskie — Brak transpozycji — Dyrektywa 2001/18/WE)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/16

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 15 lipca 2004 r.
   w sprawie C-420/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom przez Państwo Członkowskie - Brak transpozycji - Dyrektywa 2001/18/WE)
   (2004/C 228/30)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-420/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: U. Wölker) przeciwko Republice Federalnej Niemiec (pełnomocnicy: W.-D. Plessing i M. Lumma) w przedmiocie stwierdzenia, że nie przyjmując przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu transpozycji dyrektywy 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG (Dz. U. L 106, str. 1) lub w każdym razie nie podając wspomnianych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy, Trybunał (czwarta izba), w składzie: J. N. Cunha Rodrigues, prezes izby, K. Lenaerts i K. Schiemann (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał dnia 15 lipca 2004 r. wyrok o następującym rozstrzygnięciu:

               1)

               Nie przyjmując, w przewidzianym terminie, przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)   Dz.U. C 275 z 15.11.2003.


title: Sprawa C-320/13: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/8

         Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-320/13)
   (2013/C 226/14)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: P. Hetsch i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy 2009/28/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (1), i w każdym razie nie powiadamiając Komisji o takich przepisach, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 27 ust. 1 tejże dyrektywy;

               —

               nałożenie na Rzeczpospolitą Polskę zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE okresowej kary pieniężnej za uchybienie obowiązkowi poinformowania o środkach transpozycji dyrektywy 2009/28/WE o dziennej stawce w wysokości 133 228,80 EUR naliczanej od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2009/28/WE upłynął w dniu 5 grudnia 2010 r.

      (1)  Dz.U. L 140, s. 16


title: Sprawa C-35/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 31 stycznia 2008 r. — Grundstücksgemeinschaft Busley/Cibrian przeciwko Finanzamt Stuttgart-Körperschaften

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 31 stycznia 2008 r. — Grundstücksgemeinschaft Busley/Cibrian przeciwko Finanzamt Stuttgart-Körperschaften
   (Sprawa C-35/08)
   (2008/C 92/28)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Baden-Württemberg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Grundstücksgemeinschaft Busley/Cibrian

      Strona pozwana: Finanzamt Stuttgart-Körperschaften
   Pytania prejudycjalne

               1)

                           a)

                           Czy sprzeczne jest z art. 56 WE, by osoba fizyczna podlegająca nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Niemczech nie mogła od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym w Niemczech odliczyć straty z tytułu najmu i dzierżawy nieruchomości położonej w innym państwie członkowskim — w przeciwieństwie do straty powstałej w związku z nieruchomością położoną w Niemczech?

                           b)

                           Czy ma przy tym znaczenie okoliczność, że osoba fizyczna samodzielnie dokonała inwestycji w nieruchomość, czy też należy stwierdzić naruszenie również wtedy, gdy osoba fizyczna stała się właścicielem nieruchomości położonej w innym państwie członkowskim w drodze dziedziczenia?

               2)

               Czy sprzeczne jest z art. 56 WE, by osoba fizyczna podlegająca nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Niemczech mogła przy ustaleniu dochodów z tytułu najmu lub dzierżawy nieruchomości położonej w innym państwie członkowskim zastosować jedynie zwykłe odpisy amortyzacyjne, podczas gdy w przypadku nieruchomości położonych w Niemczech może zastosować zwiększone, degresywne odpisy amortyzacyjne?

               3)

               W przypadku udzielenia na pytania 1 i 2 odpowiedzi przeczącej: Czy sporne przepisy krajowe naruszają swobodę przemieszczania się, która wynika z art. 18 traktatu WE?


title: Sprawa C-161/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Attunda Tingsrätt (Szwecja) w dniu 21 marca 2016 r. – Airhelp Ltd/Thomas Cook Airlines Scandinavia A/S

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Attunda Tingsrätt (Szwecja) w dniu 21 marca 2016 r. – Airhelp Ltd/Thomas Cook Airlines Scandinavia A/S
   (Sprawa C-161/16)
   (2016/C 175/15)
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Attunda Tingsrätt

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Airhelp Ltd

      Strona pozwana: Thomas Cook Airlines Scandinavia A/S

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 2 lit. g) i art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (1) należy dokonywać w ten sposób, że aby można było wypłacić odszkodowanie pasażer musi mieć zarezerwowane miejsce (to znaczy prawo do własnego miejsca w samolocie) czy też wystarczy, aby pasażer otrzymał potwierdzoną rezerwację na dany lot (to znaczy ma prawo do przelotu samolotem)?

               2)

               Czy bilet w taryfie zniżkowej dla dziecka, które podczas podróży lotniczej nie ma własnego miejsca, lecz podróżuje w towarzystwie innego pasażera należy uznać za bezpośrednio lub pośrednio dostępny powszechnie na podstawie art. 3 ust. 3 rozporządzenia?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46, s. 1).


title: Sprawa F-78/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 16 czerwca 2011 r. — Antelo Sanchez i in. przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników — Umorzenie postępowania)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/53

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 16 czerwca 2011 r. — Antelo Sanchez i in. przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-78/10) (1)

   (Służba publiczna - Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników - Umorzenie postępowania)
   2011/C 252/116
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Pilar Antelo Sanchez (Bruksela, Belgia) i in. (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Seyr i K. Zejdová pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej, powtórzonej w odcinkach wynagrodzenia skarżących, o ograniczeniu dostosowania ich miesięcznych wynagrodzeń od lipca 2009 r. poprzez zwiększenie o 1,85% w ramach corocznego dostosowania wynagrodzeń urzędników i innych pracowników na podstawie rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1296/2009 z dnia 23 grudnia 2009 r.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie ze skargi w sprawie F-78/10 Antelo Sanchez i in. przeciwko Parlamentowi zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010., s. 65


title: Sprawa C-73/13: Postanowienie Trybunału dziesiąta izba z dnia 8 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Tivoli — Włochy) — T (Odesłanie prejudycjalne — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Wdrożenie prawa Unii — Brak — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/54

         Postanowienie Trybunału dziesiąta izba z dnia 8 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Tivoli — Włochy) — T
   (Sprawa C-73/13) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Wdrożenie prawa Unii - Brak - Oczywisty brak właściwości Trybunału)
   2013/C 225/100
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Tivoli.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: T

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Tivoli — Wykładnia art. 47 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 europejskiej konwencji praw człowieka w związku z art. 6 TUE i art. 52 ust. 3 karty praw podstawowych — Pomoc prawna na koszt skarbu państwa — Przepisy krajowe przewidujące, że w wypadku przyznania klientowi prawa do pomocy prawnej na koszt skarbu państwa koszty udziału obrońcy nie mogą przekraczać średniej kwoty wynikającej z obowiązujących stawek z tytułu pomocy prawnej

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania przedłożone przez Tribunale di Tivoli (Włochy).

      (1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 285 z 8.11.2008 .

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/1

         (2008/C 301/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 285 z 8.11.2008.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 272 z 25.10.2008.

      Dz.U. C 260 z 11.10.2008.

      Dz.U. C 247 z 27.9.2008.

      Dz.U. C 236 z 13.9.2008.

      Dz.U. C 223 z 30.8.2008.

      Dz.U. C 209 z 15.8.2008.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-422/07: Skarga wniesiona w dniu 13 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/19

         Skarga wniesiona w dniu 13 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-422/07)
   (2007/C 283/34)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując środków niezbędnych do weryfikacji przestrzegania zasad dobrej praktyki laboratoryjnej w odniesieniu do inspekcji i kontroli badań w sektorze przemysłowych produktów chemicznych Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 3 dyrektywy 2004/10/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania zasad dobrej praktyki laboratoryjnej i weryfikacji jej stosowania na potrzeby badań substancji chemicznych

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja nie stwierdziła, by w Hiszpanii zostały przyjęte środki niezbędne do weryfikacji przestrzegania zasad dobrej praktyki laboratoryjnej przez laboratoria prowadzące badania przemysłowych produktów chemicznych. Nie wyznaczono również w Hiszpanii żadnego organu odpowiedzialnego za weryfikację przestrzegania zasad dobrej praktyki laboratoryjnej przez wspomniane laboratoria, a w każdym razie nie poinformowano Komisji o nazwie tego organu.
   W związku z tym należy stwierdzić, że Królestwo Hiszpanii nadal nie przyjęło środków niezbędnych do weryfikacji przestrzegania dobrych praktyk laboratoryjnych w odniesieniu do inspekcji i kontroli badań w sektorze przemysłowych produktów chemicznych, przewidzianych w art. 3 dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 50, str. 44.


title: Sprawa C-555/13: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral – Portugalia) – Merck Canada Inc. przeciwko Accord Healthcare Limited, Alter SA, Labochem Ltd, Synthon BV, Ranbaxy Portugal – Comércio e Desenvolvimento de Produtos Farmacêuticos, Unipessoal Lda [Odesłanie prejudycjalne — Pojęcie „sądu krajowego” w rozumieniu art. 267 TFUE — Tribunal Arbitral necessário — Dopuszczalność — Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 — Artykuł 13 — Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych — Okres obowiązywania świadectwa — Maksymalny okres wyłączności]

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/9

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral – Portugalia) – Merck Canada Inc. przeciwko Accord Healthcare Limited, Alter SA, Labochem Ltd, Synthon BV, Ranbaxy Portugal – Comércio e Desenvolvimento de Produtos Farmacêuticos, Unipessoal Lda
   (Sprawa C-555/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Pojęcie „sądu krajowego” w rozumieniu art. 267 TFUE - Tribunal Arbitral necessário - Dopuszczalność - Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 - Artykuł 13 - Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych - Okres obowiązywania świadectwa - Maksymalny okres wyłączności])
   2014/C 184/12
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Arbitral.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Merck Canada Inc.

      Strona pozwana: Accord Healthcare Limited, Alter SA, Labochem Ltd, Synthon BV, Ranbaxy Portugal – Comércio e Desenvolvimento de Produtos Farmacêuticos, Unipessoal Lda

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunal Arbitral – Wykładnia art. 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (tekst jednolity) (Dz. L 152, s. 1) – Okres obowiązywania świadectwa – Okres wyłączności mogący przekraczać piętnastu lat począwszy od daty pierwszego zezwolenia na dopuszczenie danego produktu leczniczego do obrotu w Unii.

      Sentencja

   Artykuł 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych w związku z motywem 9 tego rozporządzenia powinien być interpretowany w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby uprawniony jednocześnie z patentu i z dodatkowego świadectwa ochronnego mógł powoływać się na łączny okres ważności takiego świadectwa obliczony na podstawie owego art. 13 w sytuacji, w której na podstawie takiego okresu korzystałby on z okresu wyłączności dotyczącego substancji aktywnej przekraczającego piętnaście lat liczonych od pierwszego zezwolenia na obrót w Unii Europejskiej dla produktu leczniczego składającego się z tej substancji aktywnej lub zawierającego taką substancję.

      (1)  Dz.U. C 15 z 18.1.2014.


title: Sprawa C-370/09: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/23

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-370/09) (1)

   2010/C 148/39

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa C-108/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 6 marca 2014 r. – Beteiligungsgesellschaft Larentia + Minerva mbH & Co. KG przeciwko Finanzamt Nordenham

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 6 marca 2014 r. – Beteiligungsgesellschaft Larentia + Minerva mbH & Co. KG przeciwko Finanzamt Nordenham
   (Sprawa C-108/14)
   2014/C 159/16
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Beteiligungsgesellschaft Larentia + Minerva mbH & Co. KG

      Strona pozwana: Finanzamt Nordenham

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Według jakiej metody oblicza się (proporcjonalne) odliczenie podatku przez holding wynikające ze świadczeń powodujących naliczenie podatku w związku z pozyskaniem kapitału w celu nabycia udziałów w spółkach zależnych, jeżeli holding później (tak jak zamierzano to od samego początku) świadczy różne usługi podlegające opodatkowaniu na rzecz tych spółek?

               2)

               Czy przepis art. 4 ust. 4 akapit drugi szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej (1) dotyczący uznania kilku podmiotów za jednego podatnika stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym (po pierwsze) jedynie osoba prawna – ale nie spółka osobowa – może zostać włączona do przedsiębiorstwa innego podatnika (tzw. podmiotu nadrzędnego) i które (po drugie) zakłada, że ta osoba prawna pod względem finansowym, ekonomicznym i organizacyjnym (w rozumieniu stosunku nadrzędności i podporządkowania) „włączona jest do przedsiębiorstwa podmiotu nadrzędnego”?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie: czy podatnik może powoływać się bezpośrednio na art. 4 ust. 4 akapit drugi szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej?

      (1)  Dz.U. L 145, s. 1.


title: Sprawa C-173/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 29 marca 2016 r. – M.H./M.H.

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/31

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 29 marca 2016 r. – M.H./M.H.
      (Sprawa C-173/16)
      (2016/C 211/41)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Court of Appeal

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: M.H.

         Druga strona postępowania: M.H.

         Pytanie prejudycjalne

      Czy słowa „w czasie, w którym zostało wniesione do sądu pismo wszczynające postępowanie” w rozumieniu art. 16 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2201/2003 (1) należy interpretować w ten sposób, że oznaczają one:

                  i)

                  czas, w którym pismo wszczynające postępowanie zostaje otrzymane przez sąd, nawet jeśli zgodnie z prawem krajowym postępowanie nie zostaje wszczęte natychmiast po takim otrzymaniu; albo

                  ii)

                  czas, w którym po otrzymaniu pisma wszczynającego postępowanie przez sąd postępowanie zostaje wszczęte zgodnie z prawem krajowym.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338, s. 1).


title: Sprawa T-144/07: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2007 r. — ThyssensKrupp Liften Ascenseurs przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/29

         Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2007 r. — ThyssensKrupp Liften Ascenseurs przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-144/07)
   (2007/C 155/55)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: ThyssensKrupp Liften Ascenseurs NV/SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci V. Turner i D. Mes)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym skarżącej;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, obniżenie kwoty grzywny, którą skarżąca zobowiązana jest zapłacić z tytułu odpowiedzialności solidarnej;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję C(2007)512 wersja ostateczna (sprawa COMP/E-1/38.823 — PO/Windy i schody ruchome). Domaga się ona stwierdzenia nieważności tej decyzji w dotyczącym ją zakresie, a tytułem żądania ewentualnego — obniżenia nałożonej na nią grzywny.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca utrzymuje w pierwszej kolejności, że Komisja nie mogła zastosować art. 81 WE, ponieważ naruszenie nie miało znaczącego wpływu na handel wewnątrzwspólnotowy w ramach UE.
   Tytułem żądania ewentualnego skarżąca utrzymuje, że Komisja nie była właściwym organem ds. konkurencji w celu zastosowania art. 81 WE w rozumieniu komunikatu Komisji w sprawie współpracy w ramach sieci organów ochrony konkurencji (1). Skarżąca twierdzi, że Komisja, wszczynając kolejne postępowanie, naruszyła zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, które skarżąca wiązała z zastosowaniem tego komunikatu.
   Następnie, poprzez wszczęcie postępowania i nałożenie grzywny, Komisja miała naruszyć zasadę non bis in idem, zasadę pewności prawa, zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz zasadę dobrej administracji, biorąc pod uwagę, że belgijski organ ds. konkurencji przyznał skarżącej zwolnienie z grzywien w odniesieniu do uczestnictwa w naruszeniu związanym z kartelem, który stanowi przedmiot zaskarżonej decyzji.
   Skarżąca dodaje, że Komisja niesłusznie stwierdziła odpowiedzialność solidarną skarżącej, ThyssenKrupp Elevators AG oraz ThyssenKrupp AG za naruszenie popełnione przez skarżącą.
   Skarżąca podkreśla także, że ustalając kwotę grzywny Komisja naruszyła art. 23 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (2), wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien (3), zasadę równości oraz zasadę proporcjonalności. Ponadto Komisja wykroczyła poza maksymalną wysokość grzywny ustaloną w art. 23 wspomnianego rozporządzenia.
   Skarżąca stwierdza jeszcze, że obliczając wysokość obniżki grzywny przyznanej skarżącej z powodu jej współpracy na podstawie komunikatu w sprawie współpracy, Komisja naruszyła wspomniany komunikat (4) oraz zasadę równości.
   Wreszcie, ustalają wysokość obniżki przyznanej skarżącej z powodu jej współpracy poza zakresem komunikatu w sprawie współpracy, Komisja miała naruszyć zasady równości, proporcjonalności, ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz dobrej administracji.

      (1)  Dz.U. 2004, C 101, str. 43.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, str. 1).

      (3)  Komunikat Komisji — wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz art. 65 ust. 5 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (Dz.U. 1998, C 9, str. 3).

      (4)  Komunikat Komisji dotyczący nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty w sprawach kartelowych (Dz.U 2002, C 45, str. 3).


title: Sprawy połączone C-43/13 i C-44/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 kwietnia 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Hauptzollamt Köln przeciwko Kronos Titan GmbH (C-43/13), Hauptzollamt Krefeld przeciwko Rhein-Ruhr Beschichtungs-Service GmbH (C-44/13) (Dyrektywa 2003/96/WE — Opodatkowanie produktów energetycznych — Produkty niewymienione w dyrektywie 2003/96/WE — Pojęcie „równoważnego paliwa do ogrzewania lub paliwa silnikowego” )

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 kwietnia 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Hauptzollamt Köln przeciwko Kronos Titan GmbH (C-43/13), Hauptzollamt Krefeld przeciwko Rhein-Ruhr Beschichtungs-Service GmbH (C-44/13)
   (Sprawy połączone C-43/13 i C-44/13) (1)

   ((Dyrektywa 2003/96/WE - Opodatkowanie produktów energetycznych - Produkty niewymienione w dyrektywie 2003/96/WE - Pojęcie „równoważnego paliwa do ogrzewania lub paliwa silnikowego”))
   2014/C 159/11
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: Hauptzollamt Köln (C-43/13), Hauptzollamt Krefeld (C-44/13)

      Strony pozwane: Kronos Titan GmbH (C-43/13), Rhein-Ruhr Beschichtungs-Service GmbH (C-44/13)

      Przedmiot

   Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Bundesfinanzhof – Wykładnia art. 2 ust. 3 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. L 283, s. 51) – Opodatkowanie produktów energetycznych innych niż te, których poziom opodatkowania został określony w dyrektywie – Pojęcie równoważnego paliwa do ogrzewania lub paliwa silnikowego – Możliwość stosowania do produktu wykorzystywanego jako paliwo do ogrzewania opodatkowania przewidzianego dla produktu najbardziej zbliżonego składem chemicznym, jeżeli ten produkt podlega wyższemu opodatkowaniu niż opodatkowanie przewidziane dla paliw do ogrzewania ze względu na fakt, że może być używany jako paliwo silnikowe.

      Sentencja

   Warunek zawarty w art. 2 ust. 3 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, zgodnie z którym produkty energetyczne inne niż te, których poziom opodatkowania został określony w tej dyrektywie, są opodatkowane zgodnie z ich wykorzystaniem, według stawki przyjętej dla równoważnego im paliwa do ogrzewania lub paliwa silnikowego, należy interpretować w ten sposób, że w pierwszej kolejności należy ustalić, czy dany produkt jest wykorzystywany jako paliwo silnikowe, czy jako paliwo do ogrzewania, zanim w drugiej kolejności zostanie ustalone, które z paliw silnikowych lub paliw do ogrzewania, w zależności od danej sytuacji, wymienionych w odpowiedniej tabeli załącznika I do tej dyrektywy jest faktycznie zastępowane przez dany produkt, a jeżeli brak jest takiego paliwa – które z tych paliw silnikowych lub paliw do ogrzewania jest najbardziej do niego zbliżone swoimi właściwościami i przeznaczeniem.

      (1)  Dz.U. C 123 z 27.4.2013.


title: Sprawa T-553/10: Wyrok Sądu z dnia 13 marca 2013 r. — Biodes przeciwko OHMI — Manasul Internacional (FARMASUL) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego FARMASUL — Wcześniejszy graficzny hiszpański znak towarowy MANASUL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/16

         Wyrok Sądu z dnia 13 marca 2013 r. — Biodes przeciwko OHMI — Manasul Internacional (FARMASUL)
   (Sprawa T-553/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego FARMASUL - Wcześniejszy graficzny hiszpański znak towarowy MANASUL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 123/26
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Biodes, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Manresa Medina)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Manasul Internacional, SL (Ponferrada, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokat M. I. Escudero Pérez)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 września 2010 r. (sprawa R 1034/2009-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Manasul Internacional, SL a Biodes, SL.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Biodes, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa T-24/15: Postanowienie Sądu z dnia 5 kwietnia 2016 r. – NICO/Rada

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/45

         Postanowienie Sądu z dnia 5 kwietnia 2016 r. – NICO/Rada
   (Sprawa T-24/15) (1)

   (2016/C 191/61)
   Język postępowania: angielski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 89 z 16.3.2015.


title: Sprawa C-136/05: Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/16

         Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-136/05)
   (2005/C 115/29)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 22 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Enrica Traversę i Denisa Martina, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie podejmując środków, zapewniających wykonanie wyroku Trybunału z dnia 6 marca 2003 r. w sprawie C-478/01, dotyczącego obowiązku obrania przez rzeczników patentowych za swoje miejsce zamieszkania w czasie świadczenia usług miejsca zamieszkania pełnomocnika, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 49 oraz art. 10 WE,

               —

               zasądzenie od Wielkiego Księstwa Luksemburga wpłacenia na rzecz Komisji okresowej kary pieniężnej w wysokości 9100 EUR za każdy dzień opóźnienia w wykonaniu wyroku w sprawie C-478/01, począwszy od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie do dnia wykonania wyroku wydanego w sprawie C-478/01,

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W wyroku z dnia 6 marca 2003 r. w sprawie C-478/01 Trybunał orzekł, że:

      „Biorąc pod uwagę obowiązek obrania przez rzeczników patentowych za swoje miejsce zamieszkania w czasie świadczenia usług miejsca zamieszkania pełnomocnika oraz uwzględniając fakt, że rząd luksemburski nie przedstawił informacji w przedmiocie szczegółowych warunków stosowania art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1992 r., zmieniającej system patentowy oraz art. 19 i 20 ustawy z dnia 28 grudnia 1988 r. regulującej dostęp do zawodów rzemieślnika, handlowca, przemysłowca oraz niektórych wolnych zawodów, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą odpowiednio na mocy art. 49 oraz art. 10 WE.”

   Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 228 WE, Komisja pismem z dnia 19 grudnia 2003 r., przypomniała Wielkiemu Księstwu Luksemburga o konieczności zastosowania się do obowiązków wynikających z wyroku w sprawie C-478/01 oraz wezwała to państwo do przedstawienia uwag w terminie dwóch miesięcy.
   Ponieważ pismo to pozostało bez odpowiedzi, Komisja pismem z dnia 9 lipca 2004 r. przedstawiła władzom luksemburskim uzasadnioną opinię.
   Uzasadniona opinia pozostała również bez odpowiedzi.
   Skoro władze luksemburskie nie udzieliły odpowiedzi ani na przedstawione im przez Komisję wezwanie do usunięcia uchybienia, ani na uzasadnioną opinię, w sposób oczywisty wynika z tego, że nie podjęły one dotychczas środków koniecznych do zastosowania się do wyroku w sprawie C-478/01.
   Zgodnie z art. 228 ust. 1 akapit drugi, zdanie drugie WE, Komisja w skardze wskazuje wysokość ryczałtu lub okresowej kary pieniężnej do zapłacenia przez dane Państwo Członkowskie, jaką uzna za odpowiednią do okoliczności.
   W tym przypadku Komisja uznaje, że okresowa kara pieniężna w wysokości 9100 EUR za dzień odpowiada ciężarowi i okresowi trwania naruszenia oraz uwzględnia potrzebę nadania karze charakteru odstraszającego.


title: Sprawa T-607/13: Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2015 r. – Granette & Starorežná Distilleries/OHIM – Bacardi (42 VODKA JEMNÁ VODKA VYRÁBĚNÁ JEDINEČNOU TECHNOLOGIÍ 42 % vol.) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego znaku towarowego 42 VODKA JEMNÁ VODKA VYRÁBĚNÁ JEDINEČNOU TECHNOLOGIÍ 42 % vol. — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy 42 BELOW — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/31

         Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2015 r. – Granette & Starorežná Distilleries/OHIM – Bacardi (42 VODKA JEMNÁ VODKA VYRÁBĚNÁ JEDINEČNOU TECHNOLOGIÍ 42 % vol.)
   (Sprawa T-607/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego znaku towarowego 42 VODKA JEMNÁ VODKA VYRÁBĚNÁ JEDINEČNOU TECHNOLOGIÍ 42 % vol. - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy 42 BELOW - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 213/53)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Granette & Starorežná Distilleries a.s. (Ústí nad Labem, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat T. Chleboun)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo D. Gája i P. Geroulakos, następnie M. Geroulakos i M. Šimandlova, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Bacardi Co. Ltd (Vaduz, Lichtenstein) (przedstawiciel: adwokat M. Reinisch)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 września 2013 r. (sprawa R 1605/2012-2) dotyczącej postepowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Bacardi Co. Ltd. a Granette & Starorežná Distilleries a.s.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Granette & Starorežná Distilleries a.s. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i Bacardi Co. Ltd.

      (1)  Dz.U. C 45 z 15.2.2014.


title: Sprawa T-159/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 grudnia 2007 r. — Estancia Piedra przeciwko OHIM — Franciscan Vineyards (ESTANCIA PIEDRA)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/60

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 grudnia 2007 r. — Estancia Piedra przeciwko OHIM — Franciscan Vineyards (ESTANCIA PIEDRA)
   (Sprawa T-159/06) (1)

   (2008/C 51/109)

      Język postępowania: angielski

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 190 z 12.8.2006.


title: Sprawa T-399/08: Skarga wniesiona w dniu 18 września 2008 r. — Clearwire Corporation przeciwko OHIM (CLEARWIFI)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/51

         Skarga wniesiona w dniu 18 września 2008 r. — Clearwire Corporation przeciwko OHIM (CLEARWIFI)
   (Sprawa T-399/08)
   (2008/C 301/86)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Clearwire Corporation (Kirkland, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: G. Konrad, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 czerwca 2008 r. w sprawie R 706/2008-1; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „CLEARWIFI” dla usług z klasy 38 — międzynarodowa rejestracja nr W00 934 594

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit b) i c) rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na to, iż podstawy odmowy rejestracji, na które powołała się Izba Odwoławcza nie stanowią przeszkody dla rejestracji.


title: Sprawa T-165/13: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2013 r. — Talanton przeciwko Komisji

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/44

         Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2013 r. — Talanton przeciwko Komisji
   (Sprawa T-165/13)
   2013/C 156/83
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Talanton Anonimi Emporiki — Simvouleftiki-Ekpaideftiki Etairia Dianomon, Parochis Ipiresion Marketing kai Dioikisis Epicheiriseon (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: M. Angelopoulos i K. Damis, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że odrzucenie przez Komisję Europejską kosztów skarżącej w wysokości pięciuset siedemdziesięciu ośmiu tysięcy dziewięciuset trzydziestu siedmiu EUR (578 937 EUR) z tytułu umowy dotyczącej projektu „A sophisticated multi-parametric system for the continuous — effective assessment and monitoring of motor status in Parkinson’s disease and other neurodegenerative diseases (PERFORM)” na podstawie wyników audytu 11-BA135-006 stanowi naruszenie jej zobowiązań umownych oraz że skarżąca powinna wypłacić na rzecz Komisji Europejskiej kwotę w wysokości dwudziestu jeden tysięcy stu siedemdziesięciu jeden EUR (21 171 EUR) a nie kwotę w wysokości czterystu osiemdziesięciu siedmiu tysięcy stu jeden EUR (487 101 EUR) oraz odszkodowanie, które zostanie określone przez Komisję Europejską;

               —

               stwierdzenie, że odrzucenie przez Komisję Europejską kosztów skarżącej w wysokości stu pięćdziesięciu trzech tysięcy stu siedemnastu EUR (153 117 EUR) z tytułu umowy dotyczącej projektu „Point-of-Care MONitoring and Diagnostics for Autoimmune Diseases (POCEMON)” na podstawie wyników audytu 11-BA135-006 stanowi naruszenie jej zobowiązań umownych oraz że skarżąca powinna wypłacić na rzecz Komisji Europejskiej kwotę w wysokości stu czterdziestu trzech tysięcy sześciuset siedemdziesięciu jeden EUR (143 671 EUR) a nie kwotę w wysokości dwustu siedemdziesięciu trzech tysięcy pięciuset pięćdziesięciu dziewięciu EUR i sześćdziesięciu trzech centów (273 559,63 EUR) oraz odszkodowanie, które zostanie określone przez Komisję Europejską.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżąca przedstawia dwa żądania.
   W pierwszej kolejności żądanie dotyczące odpowiedzialności Komisji z tytułu umowy FP7-215952 dotyczącej realizacji projektu „A sophisticated multi-parametric system for the continuous — effective assessment and monitoring of motor status in Parkinson’s disease and other neurodegenerative diseases (PERFORM)”, której dotyczył audyt 11-BA135-006, zgodnie z art. 272 TFUE. W szczególności skarżąca twierdzi, że Komisja Europejska ponosi odpowiedzialność za naruszenie swoich zobowiązań umownych a także naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz zasady proporcjonalności.
   W drugiej kolejności żądanie dotyczące odpowiedzialności Komisji z tytułu umowy FP7-216088 dotyczącej realizacji projektu „Point-of-Care MONitoring and Diagnostics for Autoimmune Diseases (POCEMON)”, której dotyczył audyt 11-BA135-006, zgodnie z art. 272 TFUE. W szczególności skarżąca twierdzi, że Komisja Europejska ponosi odpowiedzialność za naruszenie swoich zobowiązań umownych a także naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz zasady proporcjonalności.


title: Sprawa T-290/13: Postanowienie Sądu z dnia 10 listopada 2014 r. – CMBG przeciwko Komisji i EBC (Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie — Program wsparcia na rzecz stabilności Cypru — Protokół ustaleń w sprawie polityki szczególnych warunków gospodarczych zawarty między Republiką Cypryjską a EMS — Właściwość Sądu — Związek przyczynowy — Skarga częściowo niedopuszczalna, a częściowo oczywiście pozbawiona podstaw prawnych)

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/29

         Postanowienie Sądu z dnia 10 listopada 2014 r. – CMBG przeciwko Komisji i EBC
   (Sprawa T-290/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie - Program wsparcia na rzecz stabilności Cypru - Protokół ustaleń w sprawie polityki szczególnych warunków gospodarczych zawarty między Republiką Cypryjską a EMS - Właściwość Sądu - Związek przyczynowy - Skarga częściowo niedopuszczalna, a częściowo oczywiście pozbawiona podstaw prawnych))
   (2015/C 026/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CMBG Ltd (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: C. Paschalides, solicitor i adwokat A. Paschalides)

      Strony pozwane: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Smulders i J. P. Keppenne, pełnomocnicy); Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: A. Sáinz de Vicuña Barroso, N. Lenihan i F. Athanasiou, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów W. Bussiana, W. Devroe i D. Artsa)

      Przedmiot

   Po pierwsze, skarga stwierdzenie nieważności pkt 1.23-1.27 protokołu ustaleń w sprawie polityki szczególnych warunków gospodarczych zawartego między Republiką Cypryjską a europejskim mechanizmem stabilności (EMS) w dniu 26 kwietnia 2013 r., oraz po drugie, żądanie zasądzenia odszkodowania za szkodę, jaką miałaby ponieść skarżąca z uwagi na włączenie pkt 1.23–1.27 protokołu ustaleń do tego aktu oraz naruszenie ciążącego na Komisji obowiązku nadzorowania.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               CMBG pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską i Europejski Bank Centralny (EBC).

      (1)  Dz.U. C 226 z 3.8.2013.


title: Sprawa T-67/08: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2008 r. — Hedgefund Intelligence przeciwko OHIM — Hedge Invest (InvestHedge)

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/30

         Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2008 r. — Hedgefund Intelligence przeciwko OHIM — Hedge Invest (InvestHedge)
   (Sprawa T-67/08)
   (2008/C 107/50)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Hedgefund Intelligence Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Reed, Barrister i G. Crofton Martin, Solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Hedge Invest SGR P.A. (Mediolan, Włochy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności oddalającej odwołanie decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 28 listopada 2007 r. wydanej w sprawie R 148/2007-2;

               —

               odrzucenie sprzeciwu złożonego przez stronę wnoszącą sprzeciw;

               —

               obciążenie Urzędu i uczestnika postępowania kosztami własnymi oraz obciążenie uczestnika postępowania kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Wydziałem Sprzeciwów, Izbą Odwoławczą oraz tym Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „InvestHedge” dla towarów i usług należących do klas 9, 16, 36 i 41- zgłoszenie nr 3 081 081

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Hedge Invest SGR P.A.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny wspólnotowy znak towarowy „HEDGE INVEST” dla usług należących do klasy 36

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do wszystkich spornych usług z klas 36 i 41; dopuszczenie zgłoszenia w odniesieniu do niebędących przedmiotem sporu towarów z klas 9 i 16

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Strona skarżąca twierdzi, iż przy ocenie podobieństwa rozpatrywanych znaków towarowych pod względem wizualnym, postrzeganego wzrokowo przez nieanglojęzycznych konsumentów Izba Odwoławcza niesłusznie wzięła pod uwagę „wrażenie komercyjne” oraz uznała, iż wrażenie komercyjne wywierane przez kolidujące ze sobą znaki towarowe jest identyczne.
   Oceniając podobieństwo miedzy kolidującymi ze sobą znakami towarowymi pod względem fonetycznym postrzegane słuchowo przez nieanglojęzycznych konsumentów Izba Odwoławcza nieprawidłowo przeniosła ciężar dowodu na stronę skarżącą.
   Wreszcie Izba Odwoławcza nie uwzględniła, na właściwym etapie postępowania, niebędącego przedmiotem sporu ustalenia, że istniał jedynie ograniczony czy też niewielki stopień podobieństwa między usługami z klas 36 i 41.


title: Sprawa T-442/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 czerwca 2008 r. — SIC przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez Republikę Portugalską na rzecz nadawcy publicznego RTP w celu sfinansowania powierzonej mu misji publicznej — Decyzja stwierdzająca, że pewne środki nie stanowią pomocy państwa, a inne środki są zgodne ze wspólnym rynkiem — Uznanie za pomoc państwa — Zgodność ze wspólnym rynkiem — Obowiązek sumiennego i bezstronnego zbadania)

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/20

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 czerwca 2008 r. — SIC przeciwko Komisji
   (Sprawa T-442/03) (1)

   (Pomoc państwa - Środki przyjęte przez Republikę Portugalską na rzecz nadawcy publicznego RTP w celu sfinansowania powierzonej mu misji publicznej - Decyzja stwierdzająca, że pewne środki nie stanowią pomocy państwa, a inne środki są zgodne ze wspólnym rynkiem - Uznanie za pomoc państwa - Zgodność ze wspólnym rynkiem - Obowiązek sumiennego i bezstronnego zbadania)
   (2008/C 197/33)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: SIC — Sociedade Independente de Comunicação, SA (Carnaxide, Portugalia) (przedstawiciele: C. Botelho Moniz, E. Maia Cadete i M. Rosado da Fonseca, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo M. Balta i F. Florindo Gijón, następnie M. Niejahr, J. Buendía Sierra i G. Braga da Cruz, oraz, wreszcie, B. Martenczuk i G. Braga da Cruz, pełnomocnicy).
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2005/406/WE z dnia 15 października 2003 r. w sprawie działań doraźnych zastosowanych przez Portugalię wobec RTP (Dz.U. 2005, L 142, str. 1) w zakresie, w jakim Komisja w tej decyzji uznała, że pewne środki nie stanowią pomocy państwa, a inne środki są zgodne ze wspólnym rynkiem.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 decyzji Komisji 2005/406/WE z dnia 15 października 2003 r. w sprawie działań doraźnych zastosowanych przez Portugalię wobec RTP.

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 2 decyzji Komisji 2005/406 w zakresie, w jakim stanowi on, że zwolnienie z opłat notarialnych i rejestracyjnych nie stanowi pomocy państwa.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Komisja pokryje swe własne koszty oraz cztery piąte kosztów poniesionych przez SIC — Sociedade Independente de Comunicação, SA.

               5)

               SIC — Sociedade Independente de Comunicação pokryje jedną piątą swych własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 71 z 20.3.2004.


title: Sprawa T-95/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 31 stycznia 2008 r. — Federación de Cooperativas Agrarias de la Comunidad Valenciana przeciwko CPVO — Nador Cott Protection (Nadorcott) (Odmiany roślin — Odwołanie do Izby Odwoławczej Wspólnotowego Urzędu Ochrony Odmian Roślin — Niedopuszczalność — Akt niedotyczący skarżącego indywidualnie — Skuteczna ochrona sądowa — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/35

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 31 stycznia 2008 r. — Federación de Cooperativas Agrarias de la Comunidad Valenciana przeciwko CPVO — Nador Cott Protection (Nadorcott)
   (Sprawa T-95/06) (1)

   (Odmiany roślin - Odwołanie do Izby Odwoławczej Wspólnotowego Urzędu Ochrony Odmian Roślin - Niedopuszczalność - Akt niedotyczący skarżącego indywidualnie - Skuteczna ochrona sądowa - Obowiązek uzasadnienia)
   (2008/C 64/56)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Federación de Cooperativas Agrarias de la Comunidad Valenciana (Walencja, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci S. Roig Girbes, R. Ortega Bueno i M. Delgado Echevarría)

      Strona pozwana: Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO) (przedstawiciele: M. Ekvad, pełnomocnik, wspierany przez D. O'Keefe'a, solicitor, oraz adwokatów J. Rivasa de Andrésa i M. Canal Fontcubertę)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą by również, interwenient przed Sądem: Nador Cott Protection SARL (Saint-Raphaël, Francja) (przedstawiciele: adwokaci M. Fernández Mateos, S. González Malabia i M. Marín Bataller)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Izby Odwoławczej CPVO z dnia 8 listopada 2005 r. (sprawa A 001/2005), dotyczącą przyznania wspólnotowych praw do ochrony odmian roślin w odniesieniu do mandarynki Nadorcott.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Federación de Cooperativas Agrarias de la Comunidad Valenciana zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006.


title: Sprawa T-113/05: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2005 r. przez Angela Angelidisa przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/32

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2005 r. przez Angela Angelidisa przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa T-113/05)
   (2005/C 115/58)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 28 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Angela Angelidisa zamieszkałego w Luksemburgu, reprezentowanego przez adwokata Erica Boigelota przeciwko Parlamentowi Europejskiemu.
   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie decyzji podjętej przez Sekretariat Generalny Parlamentu w dniu 24 marca 2004 r. o odrzuceniu kandydatury skarżącego na stanowisko Dyrektora D (Sprawy Budżetowe) w DG ds „polityk wewnętrznych”, grupa zaszeregowania A2 (ogłoszenie o wolnym stanowisku nr 10069), na które to stanowisko powołano innego kandydata;

               —

               uchylenie decyzji o powołaniu na ww. stanowisko innego kandydata;

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 23 listopada 2004 r. oddalającej odwołanie złożone na podstawie art. 90 ust. 2 Regulaminu od decyzji odrzucającej kandydaturę skarżącego oraz od decyzji o powołaniu na to stanowisko innego kandydata;

               —

               zasądzenie odszkodowania za poniesioną krzywdę moralną, oszacowaną ex aequo et bono na kwotę 5.000 euro obejmującą wartość szkody oraz odsetki, z zastrzeżeniem możliwości zwiększenia lub zmniejszenia tej kwoty w toku postępowania,

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W uzasadnieniu swojej skargi skarżący zarzuca pozwanej brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 25 Regulaminu. Zarzuca on również naruszenie zasad zawartych w ogłoszeniu o wolnym stanowisku, naruszenie art. 29 ust. 1 oraz art. 45 Regulaminu, a także naruszenie zasad równego traktowania i prawa do kariery zawodowej oraz twierdzi, że pozwana dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, ponieważ jego doświadczenie zawodowe, rodzaj powierzanych mu obowiązków, oraz umiejętności w zarządzaniu i zdolności negocjacyjne w jego opinii przewyższają możliwości kandydata, który został wybrany. Wreszcie skarżący twierdzi, że doszło do nadużycia władzy.


title: Sprawa T-12/10 P: Postanowienie Sadu z dnia 21 czerwca 2011 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Zwrot kosztów — Pismo Komisji informujące o zamiarze dokonania potrącenia z jego renty inwalidzkiej — Brak niekorzystnego aktu — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/17

         Postanowienie Sadu z dnia 21 czerwca 2011 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-12/10 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Zwrot kosztów - Pismo Komisji informujące o zamiarze dokonania potrącenia z jego renty inwalidzkiej - Brak niekorzystnego aktu - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)
   2011/C 238/28
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez A. Dal Ferro)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 29 października 2009 r. w sprawie F-94/08 Marcuccio przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, mające na celu uzyskanie uchylenia tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części oddalone, a w części odrzucone.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 63 z 13.3.2010.


title: Sprawa T-41/09: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2009 r. — Hipp & Co przeciwko OHIM — Nestlé (Bebio)

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/32

         Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2009 r. — Hipp & Co przeciwko OHIM — Nestlé (Bebio)
   (Sprawa T-41/09)
   (2009/C 82/56)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Hipp & Co (Sachseln, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci A. Bognár i M. Kinkeldey)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Société des Produits Nestlé, S.A. (Vevey, Szwajcaria)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 listopada 2008 r. w sprawie R 1790/2007-2; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Bebio” dla towarów z klas 5, 29, 30 i 32

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Société des Produits Nestlé, S.A.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny międzynarodowy znak towarowy nr 187 436 „BEBA” dla towarów z klas 5, 29 i 30; słowny wspólnotowy znak towarowy nr 3 043 387 „BEBA” dla towarów należących do klas 5, 29 i 30

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 ze względu na dokonanie przez Izbę Odwoławczą błędnej oceny, że w przypadku spornych znaków towarów istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.