title: Sprawa T-443/21: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2021 r. – YAplus DBA Yoga Alliance / EUIPO – Vidyanand (YOGA ALLIANCE INDIA INTERNATIONAL)

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/31

      Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2021 r. – YAplus DBA Yoga Alliance / EUIPO – Vidyanand (YOGA ALLIANCE INDIA INTERNATIONAL)
      (Sprawa T-443/21)
      (2021/C 368/46)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: YAplus DBA Yoga Alliance (Arlington, Virginia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Thünken)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Swami Vidyanand (Villupuram, Indie)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego YOGA ALLIANCE INDIA INTERNATIONAL –rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 415 321

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 maja 2021 r. w sprawie R 1062/2020-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz – w przypadku wstąpienia do sprawy – interwenienta kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami związanymi z postępowaniem przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-446/21: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2021 r. – Commission de régulation de l’énergie / ACER

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/32

      Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2021 r. – Commission de régulation de l’énergie / ACER
      (Sprawa T-446/21)
      (2021/C 368/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Commission de régulation de l’énergie (Paryż, Francja) (przedstawiciele: C. Le Bihan-Graf, adwokat)

         Strona pozwana: Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji nr A-001–2021 z dnia 28 maja 2021 r. utrzymującej w mocy decyzję ACER nr 30/2020 z dnia 30 listopada 2020 r. w sprawie propozycji operatorów systemów przesyłowych w podstawowym regionie wyznaczania zdolności przesyłowych dotyczącej metody podziału kosztów redysponowania i zakupów przeciwnych oraz załączniki I i Ia do tej decyzji;

                  —

                  w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji ACER nr 30/2020 z dnia 30 listopada 2020 r. w sprawie propozycji operatorów systemów przesyłowych w podstawowym regionie wyznaczania zdolności przesyłowych dotyczącej metody podziału kosztów redysponowania i zakupów przeciwnych oraz załączników I i Ia do tej decyzji;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 28 rozporządzenia nr 2019/942 ze względu na to, że Komisja Odwoławcza przeprowadziła jedynie ograniczone badanie złożonych ocen technicznych i ekonomicznych zawartych w decyzji ACER nr 30/2020.
                  W świetle wyroku Trybunału T-735/18, Aquind/ACER, z dnia18 listopada 2020 r. Komisja Odwoławcza ACER powinna przeprowadzić pełne badanie zarzutów i argumentów skarżącej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez ACER art. 16 ust. 13 rozporządzenia nr 2019/943 ze względu na to, że agencja ta ustaliła wspólny próg dla przepływów kołowych bez uprzedniej analizy dokonanej przez operatorów systemów przesyłowych lub zgody krajowych organów regulacyjnych.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa poprzez powiązanie harmonogramu wdrażania metody z innymi metodami bez żadnej podstawy prawnej.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 3 rozporządzenia nr 1/58 oraz zasady pewności prawa będącej podstawową zasadą prawa Unii ze względu na to, że zaskarżoną decyzję nr A-001–2021 wydano jedynie w języku angielskim. Zaskarżona decyzja nr A-001–2021, która – jak się wydaje – nie została wydana w języku francuskim, jest także niejasna i niezrozumiała dla skarżącej ze względu na swoją złożoność, długość i niekompletny charakter.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 74 ust. 2 rozporządzenia nr 2015/1222, art. 74 ust. 6 lit. a) rozporządzenia nr 2015/1222 oraz art. 16 ust. 13 rozporządzenia nr 2019/943 ze względu na to, że zakres metody podziału kosztów redysponowania i zakupów przeciwnych został określony zbyt szeroko.
                  Zakres ten nie powinien być rozszerzany na elementy sieci, których nie dotyczy transgraniczna wymiana energii elektrycznej zgodnie z art. 74 ust. 2 rozporządzenia nr 2015/1222 oraz art. 16 ust. 13 rozporządzenia nr 2019/943. Zakres ów został powiązany z innymi metodami bez żadnej podstawy prawnej.
                  Zakres szerszy niż ten przewidziany w metodzie wyznaczania zdolności przesyłowych jest bezzasadny z prawnego punktu widzenia. Zakres powinien być spójny z obowiązkami i zadaniami operatorów systemów przesyłowych zgodnie z art. 74 ust. 6 lit. a) rozporządzenia nr 2015/1222.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący błędu przy stosowaniu art. 16 ust. 13 rozporządzenia nr 2019/943 ze względu na ustalenie jednolitego i wspólnego progu dla przepływów kołowych dla wszystkich operatorów systemów przesyłowych w podstawowym regionie wyznaczania zdolności przesyłowych. Nie ma podstaw, aby uzasadnić i wyjaśnić to, że wspólny i jednolity próg ma mieć zastosowanie do wszystkich granic obszaru rynkowego, podczas gdy krajowe systemy przesyłowe są różne i wzajemnie połączone.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji będącej podstawową zasadą prawa Unii oraz art. 16 ust. 13 rozporządzenia nr 2019/943 ze względu na to, że w metodzie przy określaniu obciążenia kosztami przyznano pierwszeństwo ograniczeniom przesyłowym powodowanym przepływami kołowymi.
                  Ograniczenia przesyłowe powodowane przez przepływy wewnętrzne i te powodowane przez przepływy kołowe powinny być traktowane w ramach metody jednakowo. Umieszczenie przepływów kołowych na pierwszym miejscu w wykazie priorytetów odnoszących się do przepływów zanieczyszczających, które spowodowały ograniczenia przesyłowe, nie stanowi dla operatorów dobrej zachęty do zarządzania tymi ograniczeniami.
                  Komisja Odwoławcza ACER odrzuciła dowody przedstawione przez skarżącą bez żadnego uzasadnienia.
                  Priorytetowe traktowanie przepływów kołowych dyskryminuje operatorów systemów przesyłowych, którzy dokonali inwestycji wymaganych do rozwoju ich sieci, ponieważ owi operatorzy mogą być karani za pozostałe przepływy kołowe, za które mogą być odpowiedzialni.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący błędu przy stosowaniu art. 15 ust. 3 rozporządzenia nr 2019/943 ze względu na to, że uznano, iż metoda powinna obejmować koszty ponoszone przez państwa członkowskie w ramach ich planów działania.
                  Koszty ponoszone przez państwa członkowskie w ramach ich planów działania powinny być wyłączone z metody. Metoda powinna określać szczegółowe zasady traktowania tych kosztów. Argumentacja Komisji Odwoławczej jest wewnętrznie niespójna z technicznego punktu widzenia. Nie odpowiedziała ona na argument skarżącej dotyczący niemożności rozróżnienia kosztów ponoszonych w celu udostępnienia międzyobszarowych zdolności przesyłowych od kosztów ponoszonych w innych celach.


title: Sprawa T-451/21: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2021 r. – Hesse / EUIPO – Wedl & Hofmann (Testa Rossa)

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/33

      Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2021 r. – Hesse / EUIPO – Wedl & Hofmann (Testa Rossa)
      (Sprawa T-451/21)
      (2021/C 368/49)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Kurt Hesse (Norymberga, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt M. Krogmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Wedl & Hofmann GmbH (Mils/Hall w Tyrolu, Austria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Testa Rossa – zgłoszenie nr 13 019 047

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 maja 2021 r. w sprawie R 878/2020-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w taki sposób, aby oddalić sprzeciw również w odniesieniu do następujących towarów:
                  klasa 7 – krajalnice do chleba; urządzenia do tarcia warzyw; młynki do kawy (oprócz ręcznych); miksery elektryczne; młynki domowe elektryczne;
                  klasa 21 – przybory do użytku w gospodarstwie domowym;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-452/21: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2021 r. – Thomas Henry / EUIPO (MATE MATE)

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/34

      Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2021 r. – Thomas Henry / EUIPO (MATE MATE)
      (Sprawa T-452/21)
      (2021/C 368/50)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Thomas Henry GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: O. Spieker, A. Schönfleisch, N. Willich i D. Mienert)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MATE MATE – zgłoszenie nr 18 091 934

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 maja 2021 r. w sprawie R 406/2021-1

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. g) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-453/21: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2021 r. – UniCredit i UniCredit Bank/Komisja

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/35

      Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2021 r. – UniCredit i UniCredit Bank/Komisja
      (Sprawa T-453/21)
      (2021/C 368/51)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Skarżący: UniCredit SpA (Rzym, Włochy), UniCredit Bank AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci I. Vandenborre, S. Dionnet, M. Siragusa, G. Rizza i B. Massella Ducci Teri)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie w całości lub w części decyzji Komisji C(2021) 3489 final z dnia 20 maja 2021 r. w sprawie COMP/AT.40324 – Europejskie obligacje skarbowe (zwanej dalej „decyzją”), na mocy której stwierdzono, że uczestnicząc od dnia 9 września 2011 r. do dnia 28 listopada 2011 r. w jednolitym i ciągłym naruszeniu w sektorze europejskich obligacji skarbowych, skarżący naruszyli art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG oraz uchylenie nałożonej grzywny;

                  —

                  tytułem ewentualnym znaczące obniżenie kwoty nałożonej grzywny w ramach przysługującego mu nieograniczonego prawa orzekania;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania;

                  —

                  nakazanie Komisji, w ramach środków organizacji postępowania lub postępowania dowodowego, złożenia nieopatrzonych klauzulą poufności uwag przedstawionych przez stronę trzecią Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji w dochodzeniu AT.40324 po pisemnym przedstawieniu zarzutów i przesłuchaniu, tak aby uwagi te mogły zostać załączone do akt sprawy.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą jedenaście zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, ponieważ Komisja w decyzji nie zdefiniowała należycie właściwego rynku lub właściwych rynków.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący tego, że Komisja błędnie stwierdziła, iż UniCredit brał udział w jednolitym i ciągłym naruszeniu na rynku głównym, podczas gdy trader UniCredit nie prowadził negocjacji na tym rynku.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący tego, że wniosek Komisji, zgodnie z którym UniCredit brał udział w jednolitym i ciągłym naruszeniu, które polegało na ograniczeniu konkurencji ze względu na cel, nie znajduje poparcia w pochodzących z tamtego okresu dowodach i nie został wystarczająco uzasadniony.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący tego, że Komisja błędnie ustaliła udział UniCredit w ograniczeniu konkurencji ze względu na cel bez przeanalizowania potencjalnego wpływu jego zachowania na rynku wtórnym.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący tego, że Komisja błędnie ustaliła udział UniCredit w ograniczeniu konkurencji ze względu na cel bez przeanalizowania kontekstu gospodarczego.

                  6.

                  Zarzut szósty, dotyczący tego, że Komisja popełniła błąd w ocenie stanu faktycznego w odniesieniu do czasu udziału skarżących w podnoszonym kartelu.

                  7.

                  Zarzut siódmy, dotyczący tego, że zastosowana w decyzji metoda ustalenia grzywny jest błędna, ponieważ Komisja: i) użyła błędnego wskaźnika zastępczego w celu obliczenia wartości sprzedaży; ii) nie wykorzystała najlepszych dostępnych danych do określenia kwoty grzywny; iii) nie oceniła właściwego charakteru innych danych dostarczonych przez UniCredit; oraz iv) nie dopełniła swego obowiązku uzasadnienia.

                  8.

                  Zarzut ósmy, dotyczący tego metoda zastosowana przez Komisję do obliczenia wskaźnika zastępczego wartości sprzedaży stron jest oczywiście nieracjonalna i niewłaściwa z punktu widzenia deklarowanego celu, ponieważ nie odzwierciedla w sposób prawidłowy relatywnej wagi UniCredit i innych stron w podnoszonym naruszeniu.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty, dotyczący tego, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności i zasadę indywidualizacji kar, ponieważ ograniczyła zmienną część kwoty podstawowej grzywny UniCredit wyłącznie o 1 % w stosunku do innych stron.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty, dotyczący tego, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności i zasadę indywidualizacji kar, ponieważ nie dostosowała w sposób znaczący kwoty podstawowej grzywny: a) na podstawie pkt 37 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien; lub b) w zależności od okoliczności łagodzących. W konsekwencji ostateczna kwota grzywny nie odzwierciedla obiektywnych różnic między sytuacją UniCredit a sytuacją innych stron.

                  11.

                  Zarzut jedenasty, dotyczący tego, że nieproporcjonalna i nadmierna grzywna nałożona przez Komisję na UniCredit powinna zostać poddać korekcie w ramach przysługującego Sądowi nieograniczonego prawa orzekania.


title: Sprawa T-454/21: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2021 r. – G-Core Innovations / EUIPO – Coretransform (G CORELABS)

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/36

      Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2021 r. – G-Core Innovations / EUIPO – Coretransform (G CORELABS)
      (Sprawa T-454/21)
      (2021/C 368/52)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: G-Core Innovations Sàrl (Contern, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Axel Karnøe Søndergaard)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Coretransform GmbH (Berlin, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „G CORELABS” w kolorach pomarańczowym, czerwonym, srebrnym, czarnym i szarym – zgłoszenie nr 14 955 017

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 maja 2021 r. w sprawie R 22/2021-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości i dopuszczenie rejestracji znaku towarowego dla wszystkich towarów objętych zgłoszeniem;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust 1. lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-456/21: Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2021 r. – Bank of America i Bank of America Corporation / Komisja

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/37

      Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2021 r. – Bank of America i Bank of America Corporation / Komisja
      (Sprawa T-456/21)
      (2021/C 368/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Skarżący: Bank of America N.A. (Charlotte, Karolina Północna, Stany Zjednoczone), Bank of America Corporation (Wilmington, Karolina Północna, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: D. Bailey, barrister, D. Liddell, solicitor, i adwokat D. Slater)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2021) 3489 final z dnia 20 maja 2021 r. w sprawie COMP/AT.40324 – Europejskie obligacje skarbowe (zwanej dalej „decyzją”) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących; oraz

                  —

                  nakazanie Komisji pokrycia kosztów skarżących i kosztów powstałych w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: ustalenie Komisji, zgodnie z którym skarżący uczestniczyli w jednolitym i ciągłym naruszeniu, jest oparte na błędzie co do prawa lub na błędzie w ocenie przy zastosowaniu art. 101 ust. 1 TFUE. W szczególności Komisja zastosowała błędne kryterium dotyczące udziału w jednolitym i ciągłym naruszeniu; ponadto lub alternatywnie Komisja w sposób błędny zastosowała przepisy dotyczące elementów składowych jednolitego i ciągłego naruszenia do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy.

                  2.

                  Zarzut drugi: w okolicznościach, w których zgodnie z art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1/2003 zachowanie skarżących było objęte przedawnieniem, jeśli chodzi o możliwość nałożenia grzywny, Komisja błędnie przyjęła, że istnieje wystarczająco uzasadniony interes w rozumieniu art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 w ustaleniu naruszenia wobec skarżących.

                  3.

                  Zarzut trzeci: Komisja naruszyła prawo do obrony, ponieważ i) ustalenia przyjęte wobec skarżących w decyzji znacząco odbiegały od podstawowych ustaleń przyjętych wobec skarżących w pisemnym zgłoszeniu zastrzeżeń; ii) Komisja nie wyjaśniła, dlaczego uznała za bezprawne kontakty wskazane wyłącznie niebezpośrednio w załączniku 1 do pisemnego zgłoszenia zastrzeżeń i w załączniku 1 do decyzji; oraz iii) skarżącym nie umożliwiono ustosunkowania się do nowych kwestii podniesionych w decyzji – których nie zawierało pisemne zgłoszenie zastrzeżeń – dotyczących niektórych rozmów.


title: Sprawa T-462/21: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2021 r. – Portigon / Komisja Europejska

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/38

      Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2021 r. – Portigon / Komisja Europejska
      (Sprawa T-462/21)
      (2021/C 368/54)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Portigon AG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Bischke, H.J. Niemeyer i F. Grossmann)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności w całości wydanej wobec Portigon AG decyzji Komisji z dnia 20 maja 2021 r. (C(2021) 3489) (AT.40324 – Europejskie obligacje skarbowe);

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym i braku uzasadnienia

                              —

                              Komisja nie wyjaśniła w sposób zrozumiały i nie uzasadniła prowadzonego wobec skarżącej postępowania, wobec czego naruszyła art. 296 ust. 2 TFUE;

                              —

                              Komisja nie wystosowała do skarżącej uzupełniającego pisemnego zgłoszenia zastrzeżeń, a jedynie kierowała do niej zwykłe opisy stanu faktycznego.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady jednolitości porządku prawnego
                  Wydając zaskarżoną decyzję, Komisja podważa swoją decyzję dotyczącą pomocy państwa z 2011 r.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący niesłusznego nieskorzystania przez Komisję z przysługującego jej uznania

                              —

                              Komisja w sposób błędny nie uwzględniła zastrzeżeń skarżącej i nie skorzystała z uznania przysługującego jej przy wydaniu decyzji.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący przyjęcia błędnego założenia o istnieniu jednolitego i ciągłego naruszenia

                              —

                              Komisja w sposób błędny przyjęła założenie o istnieniu jednolitego i ciągłego naruszenia, które miało wykraczać poza okres przedawnienia.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący błędnej oceny pod kątem art. 101 TFUE zachowania podlegającego sankcjom i braku uzasadnienia wymaganego przez art. 296 ust. TFUE

                              —

                              Komisja oceniła wszystkie zachowania w sposób błędny jako celowe ograniczenie konkurencji. Pozornie odczuwalne skutki na rynku nie zostały przez Komisję dowiedzione.

                              —

                              Komisja w sposób błędny przypisała skarżącej zachowanie wcześniejszego pracownika.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący błędnego wydania rozstrzygnięcia stwierdzającego istnienie naruszenia na podstawie art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1)

                              —

                              Decyzja narusza art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1/2003, ponieważ Komisja nie ma uzasadnionego interesu w wydaniu decyzji przeciwko skarżącej.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).


title: Sprawa T-464/21: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2021 r. – Faller i in. / Komisja

text:
               13.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 368/39

      Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2021 r. – Faller i in. / Komisja
      (Sprawa T-464/21)
      (2021/C 368/55)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Sonja Faller (Brixen, Włochy) i dalszych 74 skarżących (przedstawiciel: adwokat R. Holzeisen)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji wykonawczej wraz z późniejszymi ingerencjami i zmianami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na decyzję wykonawczą Komisji Europejskiej z dnia 31 maja 2021 r. w sprawie zmiany wydanego decyzją C(2020) 9598(final) warunkowego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi „Comirnaty – Szczepionka mRNA przeciw COVID-19 (ze zmodyfikowanymi nukleozydami)” strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: zaskarżona decyzja wykonawcza narusza art. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 507/2006 (1). Już choćby z tego powodu, że w przypadku dzieci w razie zakażenia się SARS-CoV-2 ryzyko jest bliskie zeru, dla zdrowych dzieci nie może istnieć żadna pozytywna równowaga ryzyko – korzyć. Zastosowanie omawianej eksperymentalnej substancji opartej na inżynierii genetycznej jest zatem rażąco niezgodne z prawem Unii. Ponadto WHO i Unia Europejska nie potwierdziły należycie zaistnienia sytuacji kryzysowej w rozumieniu zagrożenia dla zdrowia publicznego.

                  2.

                  Zarzut drugi: zaskarżona decyzja narusza art. 4 rozporządzenia (WE) nr 507/2006 ze względu na:

                              —

                              brak pozytywnej równowagi ryzyko – korzyć w rozumieniu art. 1 pkt 28a) dyrektywy 2001/83/WE (2);

                              —

                              niespełnienie wymogu określnego w art. 4 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 507/2001 ze względu na to, że wnioskodawca prawdopodobnie nie jest w stanie dostarczyć wyczerpujących danych klinicznych;

                              —

                              niespełnienie wymogu określonego w art. 4 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 507/2006, jako że nie istnieją niezaspokojone potrzeby medyczne, które mogłyby zostać spełnione dzięki dopuszczonemu produktowi leczniczemu;

                              —

                              niespełnienie wymogu określonego w art. 4 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 507/2006.

                  3.

                  Zarzut trzeci: naruszenie rozporządzenia (WE) nr 1394/2007 (3), dyrektywy 2001/83/WE, a także rozporządzenia (WE) nr 726/2004 (4).

                  4.

                  Zarzut czwarty: rażące naruszenie art. 168 i 169 TFUE, a także art. 3, 35 i 38 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

         (1)  Rozporządzenie Komisji z dnia 29 marca 2006 r. w sprawie warunkowego dopuszczenia do obrotu produktów leczniczych stosowanych u ludzi wchodzących w zakres rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2006, L 92, s. 6).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. 2001, L 311, s. 67).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie produktów leczniczych terapii zaawansowanej i zmieniające dyrektywę 2001/83/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 726/2004 (Dz.U. 2007, L 324, s. 121).

         (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. 2004, L 136, s. 1).


title: Sprawa C-791/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 lipca 2021 r. – Komisja Europejska / Rzeczpospolita Polska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – System odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziów – Państwo prawne – Niezawisłość sędziowska – Skuteczna ochrona prawna w dziedzinach objętych prawem Unii – Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE – Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Uznawanie treści orzeczeń sądowych za przewinienia dyscyplinarne – Niezawisłe sądy dyscyplinarne ustanowione na mocy ustawy – Dochowanie rozsądnego terminu i poszanowanie prawa do obrony w postępowaniach dyscyplinarnych – Artykuł 267 TFUE – Ograniczenie uprawnienia i obowiązku sądów krajowych w zakresie zwrócenia się do Trybunału z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/2

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 lipca 2021 r. – Komisja Europejska / Rzeczpospolita Polska
      (Sprawa C-791/19) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - System odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziów - Państwo prawne - Niezawisłość sędziowska - Skuteczna ochrona prawna w dziedzinach objętych prawem Unii - Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Uznawanie treści orzeczeń sądowych za przewinienia dyscyplinarne - Niezawisłe sądy dyscyplinarne ustanowione na mocy ustawy - Dochowanie rozsądnego terminu i poszanowanie prawa do obrony w postępowaniach dyscyplinarnych - Artykuł 267 TFUE - Ograniczenie uprawnienia i obowiązku sądów krajowych w zakresie zwrócenia się do Trybunału z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
      (2021/C 382/02)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo K. Banks,. S.L. Kalėda i H. Krämer, następnie K. Banks, S.L. Kalėda i P.J.O. Van Nuffel, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, D. Kupczak, S. Żyrek, A. Dalkowska i A. Gołaszewska, pełnomocnicy)

         Interwenientci popierający stronę skarżącą: Królestwo Belgii (przedstawiciele: C. Pochet, M. Jacobs i L. Van den Broeck, pełnomocnicy), Królestwo Danii (przedstawiciele: początkowo M. Wolff, M. Jespersen i J. Nymann-Lindegren, następnie M. Wolff i J. Nymann-Lindegren, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M.K. Bulterman i J. Langer, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciele: M. Pere i H. Leppo, pełnomocnicy), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: C. Meyer-Seitz, H. Shev, A. Falk, J. Lundberg i H. Eklinder, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                              —

                              Nie zapewniając niezależności i bezstronności Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego (Polska), do której właściwości należy kontrola decyzji wydanych w postępowaniach dyscyplinarnych prowadzonych wobec sędziów [art. 3 pkt 5, art. 27 i art. 73 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym, w brzmieniu wynikającym z tekstu jednolitego opublikowanego w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej z 2019 r. (poz. 825) w związku z art. 9a ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa, zmienionej ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw];

                              —

                              dopuszczając, aby w przypadku sędziów sądów powszechnych treść orzeczeń sądowych mogła być kwalifikowana jako przewinienie dyscyplinarne [art. 107 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych, w brzmieniu wynikającym z kolejnych zmian opublikowanych w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej z 2019 r. (poz. 52, 55, 60, 125, 1469 i 1495) oraz art. 97 § § 1 i 3 ustawy o Sądzie Najwyższym, w brzmieniu wynikającym z tekstu jednolitego opublikowanego w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej z 2019 r. (poz. 825)];

                              —

                              przyznając Prezesowi kierującemu pracą Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego prawo do dyskrecjonalnego wyznaczania właściwego sądu dyscyplinarnego pierwszej instancji w sprawach sędziów sądów powszechnych [art. 110 § 3 i art. 114 § 7 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, w brzmieniu wynikającym z kolejnych zmian opublikowanych w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej z 2019 r. (poz. 52, 55, 60, 125, 1469 i 1495)], a tym samym nie zapewniając, aby sprawy dyscyplinarne rozstrzygał sąd „ustanowiony na mocy ustawy”; oraz

                              —

                              nie zapewniając, aby sprawy dyscyplinarne sędziów sądów powszechnych zostały rozpoznane w rozsądnym terminie (art. 112b § 5 zdanie drugie tej ustawy), a także przewidując, że czynności związane z wyznaczeniem obrońcy oraz podjęciem przez niego obrony nie wstrzymują biegu postępowania dyscyplinarnego (art. 113a wspomnianej ustawy) oraz że sąd dyscyplinarny prowadzi postępowanie pomimo usprawiedliwionej nieobecności zawiadomionego obwinionego sędziego lub jego obrońcy (art. 115a § 3 owej ustawy), a tym samym nie zapewniając poszanowania prawa do obrony obwinionych sędziów sądów powszechnych,
                              Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE.

                  2)

                  Dopuszczając, aby prawo sądów do kierowania do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym było ograniczone przez możliwość wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 267 akapity drugi i trzeci TFUE.

                  3)

                  Rzeczpospolita Polska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską, w tym koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środków tymczasowych.

                  4)

                  Królestwo Belgii, Królestwo Danii, Królestwo Niderlandów, Republika Finlandii i Królestwo Szwecji pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 413 z 9.12.2019.


title: Sprawa C-911/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Fédération bancaire française (FBF) / Autorité de contrôle prudentiel et de résolution (ACPR) (Odesłanie prejudycjalne – Artykuły 263 i 267 TFUE – Akt Unii niewiążący prawnie – Kontrola sądowa – Wytyczne wydane przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) – Zasady nadzoru nad produktami i ustalenia zarządcze dla produktów bankowości detalicznej – Ważność – Kompetencja EUNB)

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Fédération bancaire française (FBF) / Autorité de contrôle prudentiel et de résolution (ACPR)
      (Sprawa C-911/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 263 i 267 TFUE - Akt Unii niewiążący prawnie - Kontrola sądowa - Wytyczne wydane przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) - Zasady nadzoru nad produktami i ustalenia zarządcze dla produktów bankowości detalicznej - Ważność - Kompetencja EUNB)
      (2021/C 382/03)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d'État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Fédération bancaire française (FBF)

         Druga strona postępowania: Autorité de contrôle prudentiel et de résolution (ACPR)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 263 TFUE należy interpretować w ten sposób, że akty takie jak wytyczne Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego (EUNB) z dnia 22 marca 2016 r. dotyczące zasad nadzoru nad produktami i ustaleń zarządczych dla produktów bankowości detalicznej (EBA/GL/2015/18) nie mogą być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie tego artykułu.

                  2)

                  Artykuł 267 TFUE należy interpretować w ten sposób, że Trybunał jest właściwy na podstawie tego artykułu do oceny ważności aktów takich jak wytyczne Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego (EUNB) z dnia 22 marca 2016 r. dotyczące zasad nadzoru nad produktami i ustaleń zarządczych dla produktów bankowości detalicznej (EBA/GL/2015/18).

                  3)

                  Prawo Unii nie wymaga, by dopuszczalność przed sądem krajowym zarzutu niezgodności z prawem aktu Unii była uzależniona od warunku, aby odnośny akt dotyczył bezpośrednio i indywidualnie podmiotu, który podnosi ten zarzut.

                  4)

                  Analiza pytania trzeciego nie wykazała żadnego elementu, który mógłby podważyć ważność wytycznych Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego (EUNB) z dnia 22 marca 2016 r. dotyczących zasad nadzoru nad produktami i ustaleń zarządczych dla produktów bankowości detalicznej (ABE/GL/2015/18).

         (1)  Dz.U. C 61 z 24.2.2020.


title: Sprawa C-262/21 PPU: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 sierpnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus – Finlandia) – A / B [Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej – Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 – Zakres stosowania – Artykuł 2 pkt 11 – Pojęcie „bezprawnego uprowadzenia albo zatrzymania dziecka” – Konwencja haska z dnia 25 października 1980 r. – Wniosek o powrót małego dziecka, nad którym rodzice sprawują wspólną pieczę – Obywatele państw trzecich – Przekazanie dziecka i jego matki do państwa odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej na podstawie rozporządzenia (UE) nr 604/2013 (Dublin III)]

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/4

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 sierpnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus – Finlandia) – A / B
      (Sprawa C-262/21 PPU) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej - Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 - Zakres stosowania - Artykuł 2 pkt 11 - Pojęcie „bezprawnego uprowadzenia albo zatrzymania dziecka” - Konwencja haska z dnia 25 października 1980 r. - Wniosek o powrót małego dziecka, nad którym rodzice sprawują wspólną pieczę - Obywatele państw trzecich - Przekazanie dziecka i jego matki do państwa odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej na podstawie rozporządzenia (UE) nr 604/2013 (Dublin III))
      (2021/C 382/04)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: A

         Strona pozwana: B

         Sentencja

      Artykuł 2 pkt 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 należy interpretować w ten sposób, że bezprawnego uprowadzenia lub bezprawnego zatrzymania w rozumieniu tego przepisu nie może stanowić sytuacja, w której jedno z rodziców, bez zgody drugiego rodzica, zostaje – w ramach wykonania decyzji o przekazaniu wydanej przez pierwsze państwo członkowskie na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca – doprowadzone do zabrania dziecka z jego państwa zwykłego pobytu do innego państwa członkowskiego, a następnie do pozostania w tym drugim państwie członkowskim, gdy została stwierdzona nieważność decyzji o przekazaniu, a organy pierwszego państwa członkowskiego nie zdecydowały o wtórnym przejęciu przekazanych osób lub wydaniu im zezwolenia na pobyt.

         (1)  Dz.U. C 252 z 28.6.2021.


title: Sprawa C-81/20: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 22 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bucureşti – Rumunia) – SC Mitliv Exim SRL / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală, Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 § 2 i art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Prawa podstawowe – Zasada ne bis in idem – Kumulacja sankcji karnych i administracyjnych – Brak możliwości zastosowania – Akcesoryjne obowiązki podatkowe – Odsetki od kwoty zapłaconej przez podatnika w ramach postępowania karnego]

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/5

      Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 22 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bucureşti – Rumunia) – SC Mitliv Exim SRL / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală, Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili
      (Sprawa C-81/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 i art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Prawa podstawowe - Zasada ne bis in idem - Kumulacja sankcji karnych i administracyjnych - Brak możliwości zastosowania - Akcesoryjne obowiązki podatkowe - Odsetki od kwoty zapłaconej przez podatnika w ramach postępowania karnego)
      (2021/C 382/05)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Bucureşti

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SC Mitliv Exim SRL

         Strona pozwana: Agenţia Naţională de Administrare Fiscală, Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili

         Sentencja

      Artykuły 2 i 63 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy miały miejsce transakcje podlegające opodatkowaniu i związany z nimi podatek od wartości dodanej jest wymagalny, zapłata, nawet tymczasowa, mająca na celu uregulowanie odpowiedniej wierzytelności podatkowej nie może zostać uznana za nienależną i nie może ona generować odsetek na rzecz podatnika, który ją uiścił.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2020.


title: Sprawa C-206/20: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 22 czerwca 2021 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice Queen’s Bench Division (Administrative Court) – Zjednoczone Królestwo] – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego wobec VA [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Europejski nakaz aresztowania – Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW – Artykuł 8 ust. 1 lit. c) – Europejski nakaz aresztowania wydany przez prokuraturę państwa członkowskiego w celu przeprowadzenia postępowania karnego na podstawie środka polegającego na pozbawieniu wolności wydanego przez ten sam organ – Brak kontroli sądowej przed przekazaniem osoby, której dotyczy wniosek – Konsekwencje – Skuteczna ochrona sądowa – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 47]

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/5

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 22 czerwca 2021 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice Queen’s Bench Division (Administrative Court) – Zjednoczone Królestwo] – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego wobec VA
      (Sprawa C-206/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Europejski nakaz aresztowania - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Artykuł 8 ust. 1 lit. c) - Europejski nakaz aresztowania wydany przez prokuraturę państwa członkowskiego w celu przeprowadzenia postępowania karnego na podstawie środka polegającego na pozbawieniu wolności wydanego przez ten sam organ - Brak kontroli sądowej przed przekazaniem osoby, której dotyczy wniosek - Konsekwencje - Skuteczna ochrona sądowa - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 47)
      (2021/C 382/06)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court of Justice Queen's Bench Division (Administrative Court)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: VA

         Przy udziale: Prosecutor of the regional prosecutor’s office in Ruse, Bułgaria

         Sentencja

      Artykuł 8 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i orzecznictwem Trybunału należy interpretować w ten sposób, że wymogi skutecznej ochrony sądowej, z której powinna korzystać osoba, wobec której wydano europejski nakaz aresztowania w celu przeprowadzenia postępowania karnego, nie są spełnione wówczas, gdy zarówno europejski nakaz aresztowania, jak i orzeczenie sądowe stanowiące podstawę jego wydania zostały wydane przez prokuratora, którego można uznać za „wydający nakaz organ sądowy” w rozumieniu art. 6 ust. 1 tej decyzji ramowej, zmienionej decyzją ramową 2009/299, lecz wspomniany europejski nakaz aresztowania lub wspomniane orzeczenie sądowe nie może podlegać kontroli sądowej w wydającym nakaz państwie członkowskim przed przekazaniem osoby, której dotyczy wniosek, przez wykonujące nakaz państwo członkowskie.

         (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2020.


title: Sprawa C-636/20: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 1 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pécsi Törvényszék – Węgry) – Tolnatext Bt. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága [Odesłanie prejudycjalne – Unijny kodeks celny – Artykuł 22 ust. 6 – Artykuł 29 – Prawo do bycia wysłuchanym – Postępowania wszczynane z urzędu – Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Brak wyjaśnienia przyczyn uzasadniających potrzebę udzielenia odpowiedzi na pytania prejudycjalne w celu rozstrzygnięcia sporu zawisłego w postępowaniu głównym – Oczywista niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym]

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/6

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 1 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pécsi Törvényszék – Węgry) – Tolnatext Bt. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-636/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Unijny kodeks celny - Artykuł 22 ust. 6 - Artykuł 29 - Prawo do bycia wysłuchanym - Postępowania wszczynane z urzędu - Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Brak wyjaśnienia przyczyn uzasadniających potrzebę udzielenia odpowiedzi na pytania prejudycjalne w celu rozstrzygnięcia sporu zawisłego w postępowaniu głównym - Oczywista niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
      (2021/C 382/07)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Pécsi Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Tolnatext Bt.

         Druga strona postępowania: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pécsi Törvényszék (sąd w Peczu, Węgry) postanowieniem z dnia 30 października 2020 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 62 z 22.2.2021.


title: Sprawa C-95/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 16 lutego 2021 r. – Deutsche Lufthansa AG / AirHelp Germany GmbH

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 16 lutego 2021 r. – Deutsche Lufthansa AG / AirHelp Germany GmbH
      (Sprawa C-95/21)
      (2021/C 382/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Deutsche Lufthansa AG

         Strona pozwana: AirHelp Germany GmbH
      Postanowieniem Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2021 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


title: Sprawa C-142/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 5 marca 2021 r. – Deutsche Lufthansa AG / Airhelp Germany GmbH

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 5 marca 2021 r. – Deutsche Lufthansa AG / Airhelp Germany GmbH
      (Sprawa C-142/21)
      (2021/C 382/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Deutsche Lufthansa AG

         Strona pozwana: AirHelp Germany GmbH
      Postanowieniem Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2021 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


title: Sprawa C-173/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 22 marca 2021 r. – Deutsche Lufthansa AG / GE

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 22 marca 2021 r. – Deutsche Lufthansa AG / GE
      (Sprawa C-173/21)
      (2021/C 382/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Deutsche Lufthansa AG

         Strona pozwana: GE
      Postanowieniem Prezesa Trybunału z dnia 14 czerwca 2021 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


title: Sprawa C-302/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n° 4 de Castellón de la Plana (Hiszpania) w dniu 12 maja 2021 r. – Casilda / Banco Cetelem SA

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 4 de Castellón de la Plana (Hiszpania) w dniu 12 maja 2021 r. – Casilda / Banco Cetelem SA
      (Sprawa C-302/21)
      (2021/C 382/11)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Primera Instancia no 4 de Castellón de la Plana

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Casilda

         Strona pozwana: Banco Cetelem SA

         Pytania prejudycjalne

      Pierwsze pytanie prejudycjalne:

                  a)

                  Zgodnie z zasadą pierwszeństwa prawa Unii w zakresie jej kompetencji, w szczególności w ramach uregulowania dotyczącego kredytu konsumenckiego i umów zawieranych z konsumentami, sąd odsyłający zwraca się z pytaniem, czy zgodność z prawem Unii orzecznictwa hiszpańskiego Tribunal Supremo, jako sądu najwyższego, w przedmiocie wykładni i stosowania Ley de 23 de julio de 1908, sobre nulidad de los contratos de préstamos usurarios [ustawy z dnia 23 lipca 1908 r. o nieważności lichwiarskich umów pożyczek], jako przepisu prawa krajowego, w zakresie, w jakim orzecznictwo to dotyczy nie tylko nieważności zawartej umowy, lecz również określenia „głównego celu” umowy o kredyt konsumencki, warunków kredytu odnawialnego oraz stosunku „jakości do ceny” świadczonej usługi, powinna być badana przez sąd krajowy „z urzędu”, czy też przeciwnie, jak stwierdził hiszpański Tribunal Supremo, obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem Unii i dyrektywami unijnymi jest uwarunkowany lub podporządkowany żądaniom pozwu wniesionego przez stronę powodową (zasada dyspozycyjności); efektem czego, jeżeli „jedynym lub głównym” roszczeniem zawartym w powództwie, wynikającym z przepisu prawa krajowego, jest stwierdzenie nieważności umowy kredytu konsumenckiego ze względu na „jej lichwiarski charakter”, należy rozumieć, że pierwszeństwo prawa Unii i wprowadzonej przez nie harmonizacji „nie wchodzi w grę”, nawet jeżeli orzecznictwo hiszpańskiego Tribunal Supremo w zakresie wykładni i zastosowania przywołanej ustawy o lichwie dotyczy definicji głównego celu oraz stosunku jakości do ceny kredytu konsumenckiego będącego przedmiotem sprawy, którą ma rozstrzygnąć sąd krajowy.

                  b)

                  Zgodnie z zasadą pierwszeństwa prawa Unii w zakresie harmonizacji jej kompetencji, w szczególności w ramach uregulowania dotyczącego kredytu konsumenckiego i umów zawieranych z konsumentami, mając na uwadze, że w orzecznictwie hiszpańskiego Tribunal Supremo wielokrotnie wskazano, iż regulacja przewidująca „wyłączenie”, o którym mowa w art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13/WE (1), jako przepis harmonizujący, została w pełni transponowana do hiszpańskiego porządku prawnego, nie jest właściwe, aby sąd krajowy dokonywał sądowej kontroli cen, zważywszy, że w hiszpańskim porządku prawnym nie istnieje żaden przepis, który by w sposób ogólny zezwalał lub dawał podstawę do dokonywania wspomnianej sądowej kontroli cen, i sama ustawa z 1908 r. o zwalczaniu lichwy [nie daje takiej podstawy], zważywszy ponadto, że nie dokonano oceny ewentualnego braku przejrzystości warunku umownego określającego cenę kredytu konsumenckiego, sąd odsyłający zwraca się z pytaniem, czy sprzeczne z art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13/EWG jest działanie sądu krajowego, w wyniku zastosowania przepisu prawa krajowego, to jest przywołanej ustawy z 1908 r. o zwalczaniu lichwy, poza jego naturalnym zakresem zastosowania w ramach stwierdzenia nieważności zawartej umowy, dokonał, w ramach uprawnienia „ex novum”, „kontroli sądowej” głównego przedmiotu umowy w celu ogólnego określenia bądź ceny kredytu konsumenckiego rozumianej jako odsetki od kredytu (NSP – nominalna stopa oprocentowania), bądź jako koszt kredytu konsumenckiego rozumiany jako rzeczywista roczna stopa oprocentowania (RRSO).

                  c)

                  wreszcie, zgodnie z powyższym i uwzględniając określone w TFUE ramy regulacyjne oraz harmonizacyjne, w szczególności w zakresie dotyczącym funkcjonowania rynku wewnętrznego, zwraca się z pytaniem, czy kontrola dokonywana przez sąd krajowy w celu ogólnego określenia ceny lub kosztu kredytu konsumenckiego bez uprzedniego ustanowienia wyraźnie na to zezwalających przepisów prawa krajowego „jest zgodna” z art. 120 TFUE w kontekście otwartej gospodarki rynkowej i zasady swobody zawierania umów przez strony.

            Drugie pytanie prejudycjalne:
      Zgodnie z zasadą pierwszeństwa prawa Unii Europejskiej w zakresie harmonizacji jej kompetencji, w szczególności w ramach dyrektyw regulujących kwestie kredytu konsumenckiego i umów zawieranych z konsumentami, mając na uwadze, że zasada pewności prawa jest koniecznym warunkiem właściwego i skutecznego funkcjonowania wewnętrznego rynku kredytu konsumenckiego, zwraca się z pytaniem, czy sprzeczne ze wspomnianą zasadą pewności prawa jest mające na celu prawidłowe funkcjonowanie wewnętrznego rynku kredytu konsumenckiego ograniczenie RRSO, która ogólnie rzecz biorąc narzucana jest konsumentowi w umowie o kredyt konsumencki, w celu zwalczania lichwy, zgodnie z orzecznictwem hiszpańskiego Tribunal Supremo, na podstawie parametrów, które nie są obiektywne i precyzyjne, lecz jedynie przybliżone w taki sposób, iż to od uznania każdego sądu krajowego zależy ich skonkretyzowanie w celu rozstrzygnięcia zawisłego sporu.

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa C-326/21 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 12 marca 2021 r. w sprawie T-50/20, PNB Banka / EBC, wniesione w dniu 25 maja 2021 r. przez PNB Banka AS

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/9

      Odwołanie od postanowienia Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 12 marca 2021 r. w sprawie T-50/20, PNB Banka / EBC, wniesione w dniu 25 maja 2021 r. przez PNB Banka AS
      (Sprawa C-326/21 P)
      (2021/C 382/13)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: PNB Banka AS (przedstawiciel: O. Behrends, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Europejski Bank Centralny (EBC)

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału:

                  —

                  o uchylenie zaskarżonego postanowienia;

                  —

                  o stwierdzenie na podstawie art. 264 TFUE nieważności decyzji EBC z dnia 19 listopada 2019 r., w której EBC odmówił nakazania zarządcy sądowemu wnoszącej odwołanie udzielenia umocowanemu przez zarząd wnoszącej odwołanie adwokatowi dostępu do jej pomieszczeń, posiadanych przez nią informacji, jej personelu oraz jej zasobów;

                  —

                  w zakresie, w jakim Trybunał Sprawiedliwości nie jest w stanie rozstrzygnąć co do istoty sprawy – o przekazanie jej Sądowi do ponownego rozpoznania, aby orzekł on w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności; oraz

                  —

                  o obciążenie EBC kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszącą odwołanie oraz kosztami postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie podnosi na jego poparcie dwanaście zarzutów.
      Zarzut pierwszy odwołania: Sąd błędnie oparł się na orzecznictwie dotyczącym skarg wnoszonych przez podmioty niebędące adresatami na akty prawa Unii o skutku ogólnym, które wymagają transpozycji lub pociągają za sobą uchwalenie krajowych aktów wykonawczych, i zastosował to orzecznictwo do niniejszej sprawy, która dotyczy bezpośredniej skargi na indywidualny akt prawa Unii, który może być zaskarżony wyłącznie w drodze skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE i który wywołuje skutki bezpośrednio, bez potrzeby dokonywania jego transpozycji.
      Zarzut drugi odwołania: zaskarżone postanowienie narusza zasadę, zgodnie z którą dostęp do Trybunału Sprawiedliwości na gruncie art. 263 TFUE nie może zależeć od państw członkowskich.
      Zarzut trzeci odwołania: zaskarżone postanowienie narusza wyłączną właściwość Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na gruncie art. 263 TFUE.
      Zarzut czwarty odwołania: zaskarżone postanowienie jest niezgodne z zasadą, stosownie do której środek prawny nie jest skuteczny, jeżeli ze względów strukturalnych ma on charakter teoretyczny i iluzoryczny.
      Zarzut piąty odwołania: zaskarżone postanowienie narusza art. 51 karty.
      Zarzut szósty odwołania: zaskarżone postanowienie opiera się na błędnej redukcji teleologicznej kompetencji EBC w zakresie nadzoru ostrożnościowego.
      Zarzut siódmy odwołania: Sąd nie uwzględnił, że analiza dokonywana na podstawie art. 47 karty powinna opierać się na sposobie, w jaki dana instytucja europejska rzeczywiście działa i może działać, a nie jedynie na jej zdolności do wydawania formalnych wiążących poleceń osobom trzecim.
      Zarzut ósmy odwołania: zaskarżone postanowienie opiera się na błędnym rozróżnieniu między prawem nadzoru ostrożnościowego a prawem upadłościowym.
      Zarzut dziewiąty odwołania: Sąd błędnie założył, że EBC nie posiada wymaganej kompetencji.
      Zarzut dziesiąty odwołania: zaskarżone postanowienie opiera się na błędnym założeniu co do wpływu cofnięcia zezwolenia na kompetencje EBC.
      Zarzut jedenasty odwołania: Sąd błędnie założył, że EBC zastosował się do wyroku z dnia 5 listopada 2019 r., EBC i in./Trasta Komercbanka i in. (C-663/17 P, C-665/17 P i C-669/17 P, EU:C:2019:923).
      Zarzut dwunasty odwołania: Sąd nie odniósł się w odpowiedni sposób do zarzutów wnoszącej odwołanie dotyczących jej prawa do bycia wysłuchaną, wymogu uzasadnienia i zasady nemo auditur.


title: Sprawa C-333/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil nr 17 de Madrid (Hiszpania) w dniu 27 maja 2021 r. – European Superleague Company, S.L. / Unión de Federaciones Europeas de Fútbol (UEFA) y Fédération internationale de football association (FIFA)

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil nr 17 de Madrid (Hiszpania) w dniu 27 maja 2021 r. – European Superleague Company, S.L. / Unión de Federaciones Europeas de Fútbol (UEFA) y Fédération internationale de football association (FIFA)
      (Sprawa C-333/21)
      (2021/C 382/14)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Mercantil nr 17 de Madrid

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: European Superleague Company, S.L.

         Strona pozwana: Unión de Federaciones Europeas de Fútbol (UEFA) y Fédération internationale de football association (FIFA)

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 102 TFUE należy interpretować w ten sposób, że zakazuje on nadużywania pozycji dominującej polegającej na tym, że FIFA i UEFA ustanawiają w swoich statutach (w szczególności w art. 22 i 71–73 statutu FIFY, art. 49 i 51 statutu UEFY, jak również we wszelkich postanowieniach o podobnej treści zawartych w statutach związków członkowskich i lig krajowych), iż w celu ustanowienia przez podmiot trzeci nowych ogólnoeuropejskich rozgrywek klubowych, takich jak Superliga, wymagane jest uzyskanie uprzedniej zgody wspomnianych podmiotów, które przyznały sobie wyłączną kompetencję w zakresie organizowania międzynarodowych rozgrywek klubowych w Europie lub wyrażania zgody na takie rozgrywki, w szczególności w sytuacji, gdy nie istnieje procedura uregulowana na podstawie obiektywnych, przejrzystych i niedyskryminujących kryteriów, oraz przy uwzględnieniu potencjalnego konfliktu interesów dotyczącego FIFY i UEFY?

                  2)

                  Czy art. 101 TFUE należy interpretować w ten sposób, że zakazuje on FIFIE i UEFIE wymagania w ich statutach (w szczególności w art. 22 i 71–73 statutu FIFY, art. 49 i 51 statutu UEFY, jak również we wszelkich postanowieniach o podobnej treści zawartych w statutach związków członkowskich i lig krajowych) uzyskania uprzedniej zgody tych podmiotów, które przyznały sobie wyłączną kompetencję w zakresie organizowania międzynarodowych rozgrywek w Europie lub wyrażania zgody na takie rozgrywki, na utworzenie przez podmiot trzeci ogólnoeuropejskich rozgrywek klubowych, takich jak Superliga, w szczególności w sytuacji, gdy nie istnieje procedura uregulowana na podstawie obiektywnych i niedyskryminujących kryteriów, oraz przy uwzględnieniu potencjalnego konfliktu interesów, który dotknąłby FIFĘ i UEFĘ?

                  3)

                  Czy art. 101 lub 102 TFUE należy interpretować w ten sposób, że zakazują one podejmowania przez FIFĘ, UEFĘ, ich federacje członkowskie lub ligi krajowe działań polegających na grożeniu nałożeniem sankcji na kluby uczestniczące w Superlidze lub na ich zawodników ze względu na odstraszający skutek, jaki działania te mogą spowodować? Czy w przypadku przyjęcia sankcji w postaci wykluczenia z rozgrywek lub zakazu udziału w meczach reprezentacji narodowej takie sankcje, które nie są oparte na obiektywnych, przejrzystych i niedyskryminujących kryteriach, stanowiłyby naruszenie art. 101 lub 102 TFUE?

                  4)

                  Czy art. 101 lub 102 TFUE należy interpretować w ten sposób, że postanowienia art. 67 i 68 statutu FIFY są z nimi niezgodne w zakresie, w jakim wskazuje się w nich UEFĘ i jej krajowe federacje członkowskie jako „pierwotne podmioty wszelkich praw wynikających z rozgrywek […] podlegających ich jurysdykcji”, pozbawiając uczestniczące kluby i wszelkich organizatorów alternatywnych rozgrywek pierwotnej własności wspomnianych praw oraz przypisując sobie wyłączną odpowiedzialność za sprzedaż owych praw?

                  5)

                  Czy gdyby FIFA i UEFA, jako podmioty przypisujące sobie wyłączną kompetencję do organizowania międzynarodowych rozgrywek klubowych w piłce nożnej w Europie lub do wyrażania zgody na organizowanie takich rozgrywek, zakazały rozwoju Superligi lub sprzeciwiły się mu na podstawie wyżej wymienionych postanowień ich statutów, art. 101 TFUE należałoby interpretować w ten sposób, że takie ograniczenia konkurencji mogłyby być objęte wyjątkiem ustanowionym w tym postanowieniu, zważywszy na to, że ogranicza się w znacznym stopniu produkcję, uniemożliwia się pojawienie się na rynku produktów alternatywnych w stosunku do produktów oferowanych przez FIFĘ/UEFĘ i ogranicza się innowacyjność poprzez uniemożliwienie innych formatów i rozwiązań, eliminując potencjalną konkurencję na rynku i ograniczając wybór konsumenta? Czy takie ograniczenie mogłoby być obiektywnie uzasadnione, co pozwalałoby uznać, że nie doszło do nadużycia pozycji dominującej w rozumieniu art. 102 TFUE?

                  6)

                  Czy art. 45, 49, 56 lub 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że postanowienie takie jak to zawarte w statutach FIFY i UEFY (w szczególności w art. 22 i 71–73 statutu FIFY, art. 49 i 51 statutu UEFY, jak również we wszelkich innych postanowieniach o podobnej treści zawartych w statutach związków członkowskich i lig krajowych) stanowi ograniczenie sprzeczne z jedną z podstawowych swobód uznanych w wymienionych postanowieniach TFUE, gdyż wymaga uzyskania uprzedniej zgody wspomnianych podmiotów na utworzenie przez podmiot gospodarczy z państwa członkowskiego ogólnoeuropejskich rozgrywek klubowych, takich jak Superliga?


title: Sprawa C-335/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia nr 10 bis de Sevilla (Hiszpania) w dniu 27 maja 2021 r. – Vicente / Delia

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia nr 10 bis de Sevilla (Hiszpania) w dniu 27 maja 2021 r. – Vicente / Delia
      (Sprawa C-335/21)
      (2021/C 382/15)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Primera Instancia nr 10 Bis de Sevilla

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Vicente

         Strona pozwana: Delia

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy postępowanie uproszczone w przedmiocie roszczenia o wynagrodzenie adwokata, w toku którego sąd nie może zbadać z urzędu ewentualnego, nieuczciwego charakteru warunków umownych znajdujących się w umowie zawartej z konsumentem, ponieważ postępowanie to nie przewiduje udziału sądu na jakimkolwiek etapie tego postępowania, z wyjątkiem przypadku, gdy klient wniesie sprzeciw od wezwania do zapłaty, a następnie jedna ze stron wniesie skargę na ostateczne zarządzenie Letrado de la Administración de Justicia [sekretarza sądowego], jest zgodne z dyrektywą 93/13 (1)
                     oraz zasadą skuteczności tej dyrektywy w związku z prawem do skutecznego środka prawnego, o którym mowa art. 47 Karty?

                  2)

                  Czy okoliczność, że w tego rodzaju postępowaniu o charakterze uproszczonym ewentualna kontrola przez sąd nieuczciwego charakteru warunków umownych, z urzędu lub na wniosek strony, może zostać przeprowadzona w ramach środka prawnego wniesionego na zarządzenie wydane przez organ, który nie jest sądem, taki jak Letrado de la Administración de Justicia [sekretarz sądowy], które zasadniczo powinno ograniczać się wyłącznie do przedmiotu tego zarządzenia i w ramach którego nie jest dopuszczalne postępowanie dowodowe w zakresie innych dowodów niż dowody z dokumentów przedstawionych już przez strony, jest zgodna z dyrektywą 93/13 oraz zasadą skuteczności tej dyrektywy w związku z prawem do skutecznego środka prawnego, o którym mowa art. 47 Karty?

                  3)

                  Czy należy uznać, że warunek umowny znajdujący się w umowie zawartej między adwokatem a konsumentem, taki jak sporny w niniejszej sprawie, który przewiduje zapłatę wynagrodzenia w określonym przypadku, to jest gdy klient cofnie powództwo przed zakończeniem postępowania sądowego lub zawrze ugodę z instytucją bez wiedzy lub wbrew zaleceniom kancelarii adwokackiej, mieści się w ramach zastosowania art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13, ponieważ chodzi o główny warunek umowny dotyczący przedmiotu umowy, w tym przypadku, ceny?

                  4)

                  W przypadku udzielenia na poprzednie pytanie odpowiedzi twierdzącej, czy przywołany warunek umowny, zgodnie z którym ustala się wynagrodzenie poprzez odesłanie do tabeli opłat izby adwokackiej, która w zależności od przypadku przewiduje różne zasady ustalenia wynagrodzenia, o czym nie wspomniano we wcześniejszych informacjach, może zostać uznany, zgodnie z przywołanym art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13, za jasny i zrozumiały?

                  5)

                  W przypadku udzielenia na poprzednie pytanie odpowiedzi przeczącej, czy włączenie do umowy zawartej między adwokatem a konsumentem warunku umownego, takiego jak sporny w niniejszej sprawie, zgodnie z którym ustala się wynagrodzenie adwokata poprzez zwykłe odesłanie do tabeli opłat izby adwokackiej, która w zależności od przypadku przewiduje różne zasady ustalenia wynagrodzenia, o czym nie wspomniano ani w ofercie handlowej, ani we wcześniejszych informacjach, może zostać uznane za nieuczciwą praktykę handlową w rozumieniu dyrektywy 2005/29 (2)?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich(Dz.U. 1993, L 95, s. 29).

         (2)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym (Dz.U. 2005, L 149, s. 22).


title: Sprawa C-346/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto (Portugalia) w dniu 4 czerwca 2021 r. – ING Luxembourg SA / VX

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto (Portugalia) w dniu 4 czerwca 2021 r. – ING Luxembourg SA / VX
      (Sprawa C-346/21)
      (2021/C 382/16)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal da Relação do Porto.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację w drugiej instancji: ING Luxembourg SA.

         Druga strona postępowania: VX.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1393/2007 (1) można interpretować w ten sposób, że w okolicznościach niniejszego postępowania należy uznać za ważne dokonane listem poleconym pozwanie spółki mającej siedzibę w innym państwie członkowskim bez posłużenia się formularzem znajdującym się w załączniku II do rozporządzenia nr 1393/2007?

                  2)

                  Czy rozporządzenie (WE) nr 1393/2007 i zasady prawa Unii mogą być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się one stosowaniu postanowień ust. 2 art. 191 Código de Processo Civil (portugalskiego kodeksu cywilnego) w niniejszej sprawie, ponieważ przepis ten przewiduje, że podniesienie zarzutu nieważności powództwa powinno być dokonane w określonym terminie (lub [terminie], który został wyznaczony na udzielenie odpowiedzi)?

         (1)  Rozporządzenie nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczące doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych (doręczanie dokumentów) oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 (Dz.U. 2007, L 324, s. 79).


title: Sprawa C-368/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 14 czerwca 2021 r. – R.T. / Hauptzollamt Hamburg

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 14 czerwca 2021 r. – R.T. / Hauptzollamt Hamburg
      (Sprawa C-368/21)
      (2021/C 382/17)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: R.T.

         Strona przeciwna: Hauptzollamt Hamburg

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 30 i 60 dyrektywy 2006/112/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że miejsce do celów VAT importu zarejestrowanego w państwie trzecim środka transportu wprowadzanego na terytorium Unii z naruszeniem przepisów celnych znajduje się w państwie członkowskim, w którym nastąpiło naruszenie przepisów celnych a środek transportu był po raz pierwszy używany w Unii jako środek transportu, czy też w państwie członkowskim, w którym ten, kto dopuścił się naruszenia obowiązków celnych, ma swoje miejsce zamieszkania i użytkuje tam pojazd?

                  2)

                  Na wypadek, gdyby miejsce importu znajdowało się w innym państwie członkowskim niż Niemcy: czy w przypadku gdy przepis prawa państwa członkowskiego stwierdza, że do VAT w przywozie ma odpowiednio zastosowanie art. 87 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 952/2013 (2), stanowi to naruszenie dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności jej art. 30 i 60?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (Dz.U. 2013, L 269, s. 1).


title: Sprawa C-372/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 17 czerwca 2021 r. – Freikirche der Siebenten-Tags-Adventisten in Deutschland KdöR

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 17 czerwca 2021 r. – Freikirche der Siebenten-Tags-Adventisten in Deutschland KdöR
      (Sprawa C-372/21)
      (2021/C 382/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof (Austria)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: Freikirche der Siebenten-Tags-Adventisten in Deutschland

         Urząd będący drugą stroną postępowania: Bildungsdirektion für Vorarlberg

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w świetle art. 17 TFUE sytuacja, w której związek wyznaniowy – uznany i mający siedzibę w jednym państwie członkowskim Unii – ubiega się w innym państwie członkowskim o dofinansowanie dla szkoły prywatnej, którą uznaje za szkołę wyznaniową i która jest prowadzona w tym innym państwie członkowskim przez stowarzyszenie zarejestrowane zgodnie z prawem tego innego państwa członkowskiego, jest objęta zakresem stosowania prawa Unii, w szczególności art. 56 TFUE?
                  W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

                  2)

                  Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, które ustanawia warunek przyznania dofinansowania dla prywatnych szkół wyznaniowych, zgodnie z którym wnioskodawca musi być uznany za kościół lub związek wyznaniowy zgodnie z prawem krajowym?


title: Sprawa C-386/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Mons (Belgia) w dniu 24 czerwca 2021 r. – Ryanair DAC / Happy Flights Srl, dawniej Happy Flights Sprl

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Mons (Belgia) w dniu 24 czerwca 2021 r. – Ryanair DAC / Happy Flights Srl, dawniej Happy Flights Sprl
      (Sprawa C-386/21)
      (2021/C 382/19)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d’appel de Mons

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Ryanair DAC

         Strona pozwana: Happy Flights Srl, dawniej Happy Flights Sprl

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „spraw dotyczących umowy” w rozumieniu tego przepisu obejmuje powództwo o odszkodowanie złożone na podstawie rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (2) przez spółkę windykacyjną niebędącą stroną umowy przewozu lotniczego, która powołuje się na swój status cesjonariusza wierzytelności pasażera, podczas gdy spółka ta nie wykazuje, że wstąpiła we wszystkie prawa i obowiązki pierwotnej strony umowy?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze – czy art. 7 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że miejscem wykonania zobowiązania, na którym opiera się powództwo, jest miejsce wykonania umowy przewozu lotniczego, czyli miejsce odlotu lub przylotu samolotu lub w stosownym przypadku inne miejsce?

         (1)  Dz.U. 2012, L 351, s. 1.

         (2)  Dz.U. 2004, L 46, s. 1.


title: Sprawa C-388/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Erfurt (Niemcy) w dniu 23 czerwca 2021 r. – A / B

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Erfurt (Niemcy) w dniu 23 czerwca 2021 r. – A / B
      (Sprawa C-388/21)
      (2021/C 382/20)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Erfurt

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: A

         Strona pozwana: B

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 18 ust. 1, art. 26 ust. 1 i art. 46 dyrektywy 2007/46/WE (1) w związku z art. 4, 5 i 13 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 (2) mają również na celu ochronę interesów indywidualnych nabywców pojazdów silnikowych i ich majątku? Czy obejmuje to również interes indywidualnego nabywcy w tym, aby nie nabyć pojazdu, który nie spełnia wymogów prawa Unii, w szczególności, aby nie nabyć pojazdu, który jest wyposażony w zabronione urządzenie ograniczające skuteczność działania, o którym mowa w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2007?

                  2)

                  Czy prawo Unii, a w szczególności zasada skuteczności i podstawowe prawa europejskie oraz własne prawa natury wymagają, aby nabywcy pojazdu przysługiwało cywilnoprawne roszczenie odszkodowawcze wobec producenta pojazdu w przypadku każdego zawinionego –wynikającego z niedbalstwa lub z winy umyślnej – działania tego producenta polegającego na wprowadzeniu do obrotu pojazdu wyposażonego w zabronione urządzenie ograniczające skuteczność działania, o którym mowa w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2007?

         (1)  Dyrektywa 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiająca ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (dyrektywa ramowa) (Dz.U. 2007, L 263, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (Dz.U. 2007, L 171, s. 1).


title: Sprawa C-396/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I (Niemcy) w dniu 29 czerwca 2021 r. – KT, NS / FTI Touristik GmbH

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I (Niemcy) w dniu 29 czerwca 2021 r. – KT, NS / FTI Touristik GmbH
      (Sprawa C-396/21)
      (2021/C 382/21)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht München I

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: KT, NS

         Strona pozwana: FTI Touristik GmbH

         Pytanie prejudycjalne

      Czy ograniczenia w związku z panującą w docelowym miejscu podróży chorobą zakaźną stanowią niezgodność w rozumieniu art. 14 ust. 1 dyrektywy (UE) 2015/2302 (1) także wtedy, gdy z powodu globalnego rozprzestrzenienia się choroby zakaźnej takie ograniczenia zostały podjęte zarówno w miejscu zamieszkania podróżnego, jak i w innych krajach?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych, zmieniająca rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE oraz uchylająca dyrektywę Rady 90/314/EWG (Dz.U. 2015, L 326, s. 1).


title: Sprawa C-398/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 28 czerwca 2021 r. – Conseil national des barreaux, Conférence des bâtonniers, Ordre des avocats du barreau de Paris / Premier ministre, Ministre de l’Economie, des Finances et de la Relance

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 28 czerwca 2021 r. – Conseil national des barreaux, Conférence des bâtonniers, Ordre des avocats du barreau de Paris / Premier ministre, Ministre de l’Economie, des Finances et de la Relance
      (Sprawa C-398/21)
      (2021/C 382/22)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d'État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Conseil national des barreaux, Conférence des bâtonniers, Ordre des avocats du barreau de Paris

         Strona przeciwna: Premier ministre, Ministre de l’Economie, des Finances et de la Relance

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 8ab ust. 5 dyrektywy 2011/16 (1):

                  —

                  narusza prawo do rzetelnego procesu sądowego gwarantowane na mocy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, gdyż co do zasady nie wyłącza adwokatów działających w ramach świadczenia pomocy prawnej przed sądami, z zakresu pojęcia pośredników obowiązanych do dostarczania organom podatkowym informacji niezbędnych do zgłoszenia transgranicznych schematów podatkowych albo do powiadomienia o tym obowiązku innego pośrednika?

                  —

                  narusza prawo do poszanowania korespondencji i życia prywatnego gwarantowane na mocy art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 8 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, gdyż co do zasady nie wyłącza adwokatów działających w ramach świadczenia usług, których przedmiotem jest ocena sytuacji prawnej ich klientów, z zakresu pojęcia pośredników obowiązanych do dostarczania organom podatkowym informacji niezbędnych do zgłoszenia transgranicznych schematów podatkowych albo do powiadomienia o tym obowiązku innego pośrednika?

         (1)  Dyrektywa Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylająca dyrektywę 77/799/EWG (Dz.U. 2011, L 64, s. 1).


title: Sprawa C-413/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 21 kwietnia 2021 r. w sprawie T-322/19, El-Qaddafi / Rada, wniesione w dniu 6 lipca 2021 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/17

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 21 kwietnia 2021 r. w sprawie T-322/19, El-Qaddafi / Rada, wniesione w dniu 6 lipca 2021 r. przez Radę Unii Europejskiej
      (Sprawa C-413/21 P)
      (2021/C 382/23)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i M. Bishop, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Aisha Muammer Mohamed El-Qaddafi

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu;

                  —

                  ostateczne rozstrzygnięcie kwestii będących przedmiotem niniejszego odwołania i oddalenie skargi skarżącej; oraz

                  —

                  obciążenie skarżącej kosztami niniejszego odwołania oraz postępowania w sprawie T-322/19.

         Zarzuty i główne argumenty

      Rada podnosi, że w wyroku w sprawie T-322/19 Sąd popełnił szereg błędów będących przedmiotem następujących zarzutów niniejszego odwołania:

                  —

                  zarzut pierwszy: naruszenie art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 36 w związku z art. 53 akapit pierwszy Statutu Trybunału Sprawiedliwości oraz błędna wykładnia decyzji Rady (WPZiB) 2015/1333 (1);

                  —

                  zarzut drugi: błędna wykładnia art. 8 ust. 1 i art. 9 ust. 1 decyzji Rady 2015/1333 oraz art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady 2016/44 (2);

                  —

                  zarzut trzeci: Sąd przeinaczył argumenty Rady, naruszył zasadę, w myśl której pisma procesowe i wystąpienia stron należy rozumieć zgodnie z ich rzeczywistym brzmieniem, dokonał błędnej wykładni decyzji Rady 2015/1333 i rozporządzenia Rady 2016/44 oraz naruszył art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

                  —

                  zarzut czwarty: Sąd przeinaczył materiał dowodowy, naruszył zasadę, w myśl której pisma procesowe i wystąpienia stron należy rozumieć zgodnie z ich rzeczywistym brzmieniem, naruszył art. 36 w związku z art. 53 akapit pierwszy Statutu Trybunału Sprawiedliwości oraz art. 263 TFUE i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/1333 z dnia 31 lipca 2015 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii oraz uchylająca decyzję 2011/137/WPZiB (Dz.U. 2015, L 206, s. 34; sprostowani: Dz.U. 2016, L 98, s. 6; Dz.U. 2016, L 243, s. 16; Dz.U. 2018, L 268, s. 92).

         (2)  Rozporządzenie Rady (UE) 2016/44 z dnia 18 stycznia 2016 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii oraz uchylające rozporządzenie (UE) nr 204/2011 (Dz.U. 2016, L 12, s. 1; sprostowania: Dz.U. 2016, L 98, s. 6; Dz.U. 2016, L 217, s. 81; Dz.U. 2016, L 243, s. 16; Dz.U. 2018, L 268, s. 92; Dz.U. 2019, L 6, s. 10).


title: Sprawa C-442/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 5 maja 2021 r. w sprawie T-561/18, Danske Fragtmænd / Komisja, wniesione w dniu 15 lipca 2021 r. przez by ITD, Brancheorganisation for den danske vejgodstransport A/S, Danske Fragtmænd A/S

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/19

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 5 maja 2021 r. w sprawie T-561/18, Danske Fragtmænd / Komisja, wniesione w dniu 15 lipca 2021 r. przez by ITD, Brancheorganisation for den danske vejgodstransport A/S, Danske Fragtmænd A/S
      (Sprawa C-442/21 P)
      (2021/C 382/25)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: by ITD, Brancheorganisation for den danske vejgodstransport A/S, Danske Fragtmænd A/S (przedstawiciel: L. Sandberg-Mørch, advokat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Jørgen Jensen Distribution A/S, Dansk Distribution A/S, Królestwo Danii

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 5 maja 2021 r. w sprawie T-561/18 w zakresie, w jakim oddalono w nim zarzuty wnoszących odwołanie, w których podnieśli, że Komisja napotkała poważne trudności w stwierdzeniu, iż rekompensata za świadczenie powszechnej usługi pocztowej stanowi pomoc zgodną z rynkiem wewnętrznym, że Komisja napotkała poważne trudności w stwierdzeniu, iż gwarancja państwa stanowiła pomoc istniejącą, i że Komisja również napotkała poważne trudności przy ocenie błędnego księgowego podziału kosztów;

                  —

                  obciążenie drugiej strony postępowania jej własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez wnoszących odwołanie.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  Po pierwsze, Sąd naruszył prawo i wypaczył okoliczności faktyczne, orzekając, że Komisja nie napotkała poważnych trudności w odniesieniu do wykluczenia z nieponiesionych kosztów netto korzyści niematerialnych (na które składają się renoma przedsiębiorstwa i powszechna obecność), jakie Post Danmark uzyskała dzięki obowiązkowi świadczenia usługi powszechnej.

                  2.

                  Po drugie, Sąd naruszył prawo i wypaczył okoliczności faktyczne, orzekając, że Komisja nie napotkała poważnych trudności, kiedy stwierdziła, że pomoc jest zgodna rynkiem wewnętrznym na podstawie zasad ramowych UOIG dla wypełnienia obowiązku świadczenia usługi powszechnej, następnie zatwierdziła jednak pomoc na koszty zwolnienia pracowników w kontekście przekształcenia/restrukturyzacji Post Danmark.

                  3.

                  Po trzecie, z naruszeniem art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 2 TFUE Sąd błędnie orzekł, że Komisja nie napotkała poważnych trudności, stwierdzając, iż zawyżone przyporządkowanie przez Post Danmark kosztów wspólnych do pozycji dotyczącej obowiązku świadczenia usługi powszechnej nie stanowi pomocy państwa.
                  Wnoszący odwołanie utrzymują, że błędny wniosek Sądu opiera się na dwóch naruszeniach prawa, do których odnoszą się dwie części tego zarzutu:

                              a.

                              Sąd naruszył prawo, uznając, że art. 4 ust. 4 lit. c) przepisów dotyczących rachunkowości z 2006 r. i art. 4 ust. 4 lit. c) przepisów dotyczących rachunkowości z 2011 r. są jedynie konkretnym zastosowaniem zasad określonych w art. 4 ust. 4 lit. a) i art. 4 ust. 4 lit. b) przepisów dotyczących rachunkowości z 2006 r. i 2011 r.

                              b.

                              Sąd naruszył prawo, uznając, że prawidłowości księgowego podziału kosztów wspólnych przez Post Danmark dowodzi fakt, że księgowość Post Danmark podlegała regularnym kontrolom.


title: Sprawa C-444/21: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2021 r. – Komisja Europejska / Irlandia

text:
               20.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/19

      Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2021 r. – Komisja Europejska / Irlandia
      (Sprawa C-444/21)
      (2021/C 382/26)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Hermes i M. Noll-Ehlers, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Irlandia

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, że Irlandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 4 ust. 4 i art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (1) poprzez

                              —

                              brak wyznaczenia na swoim terytorium możliwie najszybciej, nie później niż w ciągu sześciu lat jako specjalnych obszarów ochrony (SOO) 217 terenów z 423 terenów mających znaczenie dla Wspólnoty w atlantyckim regionie biogeograficznym, wymienionych w decyzji Komisji 2004/813/WE z dnia 7 grudnia 2004 r. (2), uaktualnionej decyzją Komisji 2008/23/WE z dnia 12 listopada 2007 r. (3). i decyzją Komisji 2009/96/WE z dnia 12 grudnia 2008 r. (4).;

                              —

                              brak przyjęcia szczegółowych celów ochrony właściwych dla 140 terenów spośród 423 terenów wymienionych w ww. decyzjach Komisji; i

                              —

                              brak ustanowienia koniecznych środków ochronnych, odpowiadających ekologicznym wymaganiom typów siedlisk przyrodniczych wymienionych w załączniku I i gatunków wymienionych w załączniku II do dyrektywy dla każdego z 423 terenów wymienionych w ww. decyzjach Komisji;

                  —

                  obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Komisja uważa, że Irlandia nie ustanowiła swojej sieci Natura 2000 i nie zarządzała nią zgodnie z wymogami prawnymi ustanowionymi w dyrektywie 92/43.
      Po pierwsze, Irlandia nie wypełniła swoich zobowiązań wynikających z art. 4 ust. 4 dyrektywy nie wyznaczywszy jako SOO możliwie najszybciej, a nie później niż w ciągu sześciu lat wszystkich 423 terenów wymienionych w ww. decyzjach Komisji. Ten brak dotyczył 217 terenów na koniec okresu wyznaczonego w dodatkowej uzasadnionej opinii.
      Po drugie, Irlandia naruszyła art. 4 ust. 4 dyrektywy poprzez brak przyjęcia szczegółowych celów ochrony właściwych dla każdego ze wspomnianych 423 terenów. Ten brak dotyczył 140 terenów na koniec okresu wyznaczonego w dodatkowej uzasadnionej opinii.
      Po trzecie, Irlandia nie przyjęła koniecznych środków ochronnych odpowiadających wymogom ekologicznym typów siedlisk przyrodniczych wymienionych w załączniku I i gatunków wymienionych w załączniku II zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy dla 423 terenów objętych tym uchybieniem. Praktyka Irlandii w zakresie środków ochronnych doprowadziła do sytuacji, w której żaden z 423 terenów objętych tym uchybieniem nie posiadał na koniec okresu wyznaczonego w dodatkowej uzasadnionej opinii środków ochronnych odpowiadających wymogom prawnym określonym w art. 6 ust. 1 dyrektywy. Wiele terenów nie posiada w ogóle środków ochronnych. Inne tereny posiadają środki ochronne tylko dla części mających znaczenie typów siedlisk przyrodniczych określonych w załączniku I i gatunków wymienionych w załączniku II występujących wyraźnie na tych terenach. Następnie duża liczba terenów nie posiadała środków ochronnych opartych na szczegółowych, właściwych dla danych terenów, jednoznacznie zdefiniowanych celów ochrony. Ponadto Irlandia w sposób ogólny i ciągły naruszała art. 6 ust. 1 dyrektywy, ustanawiając środki ochrony, które nie są wystarczająco precyzyjne i szczegółowe i nie uwzględniają wszystkich istotnych obciążeń i zagrożeń.

         (1)  Dz.U. 1992, L 206, s. 7.

         (2)  2004/813/WE: Decyzja Komisji z dnia 7 grudnia 2004 r. przyjmująca, na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG, wykaz terenów atlantyckiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty (Dz.U. 2004, L 387, s. 1).

         (3)  2008/23/WE: Decyzja Komisji z dnia 12 listopada 2007 r. przyjmująca, na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG, pierwszy zaktualizowany wykaz terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, składających się na atlantycki region biogeograficzny (Dz.U. 2008, L 12, s. 1).

         (4)  2009/96/WE: Decyzja Komisji z dnia 12 grudnia 2008 r. przyjmująca na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG drugi zaktualizowany wykaz terenów mających znaczenie dla Wspólnoty składających się na atlantycki region biogeograficzny (Dz.U. 2009, L 43, s. 466).