title: Sprawa C-140/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtschof (Austria) w dniu 19 marca 2012 r. — Pensionsversicherungsanstalt przeciwko Peterowi Breyowi

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtschof (Austria) w dniu 19 marca 2012 r. — Pensionsversicherungsanstalt przeciwko Peterowi Breyowi
   (Sprawa C-140/12)
   2012/C 165/19
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberster Gerichtschof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pensionsversicherungsanstalt

      Strona pozwana: Peter Brey

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dodatek wyrównawczy należy uznać za świadczenie z „systemu pomocy społecznej” w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. (1)?

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158. s. 77)


title: Sprawa C-411/04 P: Odwołanie wniesione dnia 23 września 2004 r. przez Mannesmannröhren-Werke AG od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie T-44/00, Mannesmannröhren-Werke AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               6.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/24

         Odwołanie wniesione dnia 23 września 2004 r. przez Mannesmannröhren-Werke AG od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie T-44/00, Mannesmannröhren-Werke AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-411/04 P)
   (2004/C 273/45)
   Dnia 23 września 2004 r. Mannesmannröhren-Werke AG wniosła do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie T-44/00, Mannesmannröhren-Werke AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. Pełnomocnikami procesowymi strony wnoszącej odwołanie są Dr. Martin Klusmann i Dr. Frederik Wiemer, adwokaci, Freshfields Bruckhaus Deringer, Freiligrathstraße 1, D-40479 Düsseldorf.
   Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału:

               1.

               podtrzymując żądania zgłoszone w postępowaniu w pierwszej instancji, o uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie T-44/00 Mannesmannröhren-Werke AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1) w części oddalającej skargę przeciwko decyzji pozwanej 2003/382/WE z dnia 8 grudnia 1999r. wydanej w postępowaniu na podstawie art. 81 TWE,

               2.

               o stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej 2003/382/WE z dnia 8 grudnia 1999 r.

               3.

               ewentualnie, o stosowne obniżenie kary pieniężnej wymierzonej stronie skarżącej w art. 4 decyzji 2003/382/WE jak również odsetek z tytułu zawisłości sporu i za zwłokę ustalonych w art. 5 decyzji 2003/382/WE.

               4.

               ponadto ewentualnie, o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z uwzględnieniem poglądu prawnego Trybunału.

               5.

               o obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona skarżąca wnosi o uchylenie decyzji w znacznej jej części na podstawie trzech zarzutów:

               1.

               Sąd naruszył zasadę prawną sprawiedliwego procesu, przyjmując błędnie pod względem prawnym dopuszczalność uznania dokumentu ustalającego zasadę dystrybucji (tak zwanego „Verteilerschlüssel-Papier”) za podstawowy, obciążający materiał dowodowy, mimo iż autorstwo i pochodzenie oraz okoliczności jego uzyskania nie są stronie skarżącej znane. Strona skarżąca mogłaby stosownie bronić się przeciwko obciążającemu ją Verteilerschlüssel-Papier jedynie wtedy, gdyby, obok treści mogła wypowiedzieć się w kwestii jego wiarygodności.

               2.

               Sąd niesłusznie potwierdził zaistnienie naruszenia przepisów dotyczących karteli, zarzucane w art. 2 decyzji będącej przedmiotem sporu. Pozwana nie udowodniła, że strona skarżąca zawierając umowę dostawy z Corus w 1993 r. zawarła lub zrealizowała porozumienie horyzontalne z przedsiębiorstwami Vallourec oraz Dalmine. Nie zostało uwzględnione, że chodzi o umowę dostawy nie mającą cechy wyłączności, która została zawarta ponad dwa lata później niż pozostałe umowy.

               3.

               Sąd naruszył zasadę równego traktowania, nie przyznając stronie skarżącej– inaczej niż w przypadku Vallourec i Dalmine - obniżenia kary pieniężnej z tytułu współpracy w myśl obwieszczenia w sprawie nie nakładania lub obniżania grzywien w przypadku karteli (Dz. U. 1996, C 207). Poprzez tzw. oświadczenie „Bechera” strona skarżąca przyczyniła się do wyjaśnienia stanu faktycznego, który stał się podstawą również dla rozstrzygnięcia będącego przedmiotem sporu. Ponadto, strona skarżąca nie kwestionowała faktów ustalonych w zastrzeżeniach Komisji, co również niesłusznie nie znalazło odzwierciedlenia w obniżeniu wymiaru kary pieniężnej.

      (1)  Dz.U. C 239 z dnia 25.9.2004 r.


title: Sprawa C-512/08: Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/29

         Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-512/08)
   (2009/C 44/48)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Rozet i E. Traversa, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że,

                           —

                           uzależniając, na podstawie art. R-332-4 kodeksu zabezpieczenia społecznego, zwrot kosztów świadczeń medycznych dostępnych w gabinecie lekarskim i wymagających użycia sprzętu ciężkiego, o którym mowa w załączniku II art. R-712-2 kodeksu zdrowia publicznego, od wydania uprzedniego zezwolenia,

                           —

                           nie przewidując w art. R-332-4 lub w treści jakiegokolwiek innego przepisu prawa francuskiego, możliwości przyznania pacjentowi, ubezpieczonemu w systemie francuskim, dodatkowego zwrotu kosztów na warunkach przewidzianych w pkt 53 wyroku z dnia 12 lipca 2001 r. w sprawie C-368/98 Vanbraekel i in.,

                     Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 49 traktatu WE;

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu skargi Komisja podnosi dwa zarzuty.
   W swoim pierwszym zarzucie Komisja kwestionuje nałożony przez stronę pozwaną wymóg uzyskania uprzedniego zezwolenia dla zwrotu kosztów pewnych pozaszpitalnych usług medycznych świadczonych w innym państwie członkowskim. O ile taki wymóg może być uzasadniony w zakresie, w jakim dotyczy świadczeń medycznych udzielanych w placówce szpitalnej, z uwagi na potrzebę zapewnienia zarazem wystarczającej i stałej dostępności do zrównoważonej gamy usług szpitalnych wysokiej jakości jak i kontroli nad kosztami, jakie świadczenia te za sobą pociągają, o tyle wydaje się on nieproporcjonalny, jeśli chodzi o usługi pozaszpitalne. Pewne rozwiązania, takie jak możliwość określenia przez państwa członkowskie zakresu ubezpieczenia chorobowego, z którego korzystają ubezpieczeni lub krajowych warunków przyznawania świadczeń, o ile nie są one dyskryminujące ani nie stanowią przeszkody w swobodnym przepływie osób, mogą ograniczyć ewentualny finansowy wpływ uchylenia uprzedniego zezwolenia.
   W swoim drugim zarzucie Komisja podnosi ponadto brak w prawie francuskim, przepisu zezwalającego na przyznanie pacjentowi, należącemu do francuskiego systemu zabezpieczenia społecznego, dodatkowego zwrotu kosztów na warunkach przewidzianych Trybunału pkt 53 wyroku z dnia 12 lipca 2001 r. w sprawie Vanbraekel i in., czyli zwrotu kosztów odpowiadających różnicy w porównaniu z kwotą, do jakiej pacjent byłby uprawniony, gdyby opieki szpitalnej udzielono mu w jego własnym państwie członkowskim. W rezultacie pacjenci należący do tego systemu zabezpieczenia społecznego nie korzystają w pełni z praw, jakie przyznane im są na mocy art. 49 WE, w świetle wykładni Trybunału.


title: Sprawa T-520/09: Wyrok Sądu z dnia 10 lipca 2012 r. — TF1 i in. przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Publiczna usługa nadawcza — Pomoc planowana przez Republikę Francuską na rzecz France Télévisions — Subwencja budżetowa za rok 2009 — Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń — Usługa świadczona w ogólnym interesie gospodarczym — Kryterium proporcjonalności — Brak poważnych trudności)

text:
               18.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 250/12

         Wyrok Sądu z dnia 10 lipca 2012 r. — TF1 i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-520/09) (1)

   (Pomoc państwa - Publiczna usługa nadawcza - Pomoc planowana przez Republikę Francuską na rzecz France Télévisions - Subwencja budżetowa za rok 2009 - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Usługa świadczona w ogólnym interesie gospodarczym - Kryterium proporcjonalności - Brak poważnych trudności)
   2012/C 250/21
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Télévision française 1 (TF1) (Boulogne-Billancourt, Francja); Métropole télévision (M6) (Neuilly-sur-Seine, Francja); i Canal + (Issy-les-Moulineaux, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.P. Hordies i C. Smits)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i D. Grespan, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: G de Bergues i J. Gstalter, pełnomocnicy); i France Télévisions (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.P. Gunther i A. Giraud)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 1 września 2009 r. dotyczącej subwencji budżetowej na rzecz France Télévisions, w zakresie, w jakim w decyzji tej Komisja nie wnosi zastrzeżeń wobec subwencji budżetowej w maksymalnej wysokości 450 milionów EUR za rok 2009.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako bezzasadna.

               2)

               Télévision française 1 (TF1), Métropole télévision (M6) i Canal + ponoszą własne koszty oraz zostają obciążone kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską i przez France Télévisions.

               3)

               Republika Francuska ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010


title: Sprawa T-114/06: Skarga wniesiona w dniu  14 kwietnia 2006 r.  — GLOBE przeciwko Komisji

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/48

         Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2006 r. — GLOBE przeciwko Komisji
   (Sprawa T-114/06)
   (2006/C 131/88)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: GLOBE NV (Zandhoven, Belgia) (Przedstawiciel: A. Abate, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej zawartej w piśmie Koordynatora ds. zamówień, Dyrekcja D/3 Biura Współpracy EuropeAid z dnia 2 marca 2006 r. dotyczącej projektu EuropeAid/122078/C/S/Multi zatytułowanego „Supply of a Pipeline Network Information System to the Central Asia Gas companies (Kazakhstan, Kyrgyzstan, Turkmenistan, Uzbekistan)”;

               —

               stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Komisji w związku z wydaniem ww. decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca brała udział w procedurze przetargowej na projekt EuropeAid/122078/C/S/Multi zatytułowany „Supply of a Pipeline Network Information System to the Central Asia Gas companies (Kazakhstan, Kyrgyzstan, Turkmenistan, Uzbekistan)” wpisany w ramy Programu 2002 TACIS (1). Pismem z dnia 2 marca 2006 r. Komisja poinformowała skarżącą o nieprzyjęciu jej oferty z uwagi na fakt, że nie była ona najkorzystniejsza oraz o tym, że zamówienia udzielono przedsiębiorstwu konkurencyjnemu. Skarżąca w niniejszej skardze żąda stwierdzenia nieważności decyzji zawartej w tym piśmie, jak również naprawienia szkody, którą –jej zdaniem — poniosła wskutek wydania zaskarżonej decyzji.
   Strona skarżąca podważa tę decyzję podnosząc kilka zarzutów.
   Przede wszystkim podnosi ona, że Komisja wydając zaskarżoną decyzję dopuściła się poważnego błędu w ocenie i że naruszyła instrukcje dla kandydatów, co powoduje bezwzględną nieważność udzielenia zamówienia wybranemu oferentowi. W ramach tego zarzutu skarżąca utrzymuje, że wybrana przez Komisję oferta była niezgodna z wymogami technicznymi przetargu zawartymi w specyfikacji warunków zamówienia. Zarzuca również Komisji przedłużenie terminu do złożenia ofert, jak również wezwanie konkurenta skarżącej do dokonania modyfikacji oferty z punktu widzenia sprostowania do dokumentów przetargowych i to po otwarciu ofert, co stwarzało dla ostatecznie wyłonionego oferenta możliwość zmiany jego oferty w taki sposób, że była najkorzystniejsza. Skarżąca podnosi w ten sposób naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, jako że jej oferta będąc najkorzystniejszą w momencie otwarcia ofert ostatecznie nie została wybrana.
   Po drugie, skarżąca utrzymuje, że Komisja poprzez zaniechanie poinformowanie jej — przed wydaniem zaskarżonej decyzji — o powodach dokonania zmiany kolejności ofert sporządzonej w trakcie publicznego posiedzenia w celu otwarcia ofert, pozbawiła skarżącą możliwości przedstawienia jej stanowiska oraz w konsekwencji naruszyła jej prawa do obrony.
   Trzeci zarzut powołany przez skarżącą oparty jest na utrzymywanym naruszeniu przez Komisję obowiązku uzasadnienia, ponieważ — zdaniem skarżącej — jest niewystarczające i pełne sprzeczności.
   Poprzez czwarty zarzut skarżąca podnosi naruszenie zasady dobrej administracji wymiaru sprawiedliwości, ponieważ jej zdaniem Komisja dała dowód braku należytej staranności zawiadamiając z opóźnieniem o wynikach wyboru ofert, jak również udzielając z opóźnieniem odpowiedzi na różne pisma skarżącej.

      (1)  Program oparty na rozporządzeniu Rady WE, Euratom nr 99/2000 z dnia 29 grudnia 1999 r. dotyczącego świadczenia pomocy dla państw partnerskich w Europie Wschodniej i Azji Środkowej (Dz.U. L 12, str. 1)


title: Sprawa T-52/11: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2011 r. — Aecops przeciwko Komisji

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/20

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2011 r. — Aecops przeciwko Komisji
   (Sprawa T-52/11)
   2011/C 139/38
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: AECOPS — Associação de Empresas de Construção, Obras Públicas e Serviços (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: J. da Cruz Vilaça i L. Pinto Monteiro, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE decyzji Komisji dotyczącej sprawy 89 0979 P3 z dnia 27 października 2010 r., na podstawie której ograniczona została do kwoty 426 070 PTE (escudo) kwota pomocy zaakceptowana decyzją Komisji C(89) 0570 z dnia 22 marca 1989 r., i jednocześnie żąda się zwrotu kwoty 14 430,02 euro;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty:

               1)

               Pierwszy zarzut dotyczący naruszenia rozsądnego terminu na podjęcie decyzji, w związku z czym nastąpiło:

                           —

                           przedawnienie okresu na wszczęcie postępowania: skarżąca uważa, że zaskarżona decyzja została przyjęta po upływie czteroletniego terminu ustalonego na przedawnienie czteroletniego terminu na wszczęcie postępowania, przewidzianego w art. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich. Podobnie, nawet jeżeli miałoby miejsce ewentualne przerwanie terminu przedawnienia, przekroczony został dwukrotny okres przedawnienia bez wydania jakiejkolwiek decyzji zgodnie z postanowieniem akapitu czwartego ust. 1 art. 3 ww. rozporządzenia. Ponieważ upłynął termin przedawnienia na skorzystanie z odpowiedniego prawa, zaskarżoną decyzję należy uznać za bezprawną i nie podlegającą wykonaniu;

                           —

                           naruszenie zasady pewności prawa: skarżąca uważa, że okoliczność, iż Komisja zezwoliła na upływ 20 lat od czasu zarzucanych nieprawidłowości do czasu podjęcia decyzji ostatecznej wiązało się z naruszeniem zasady pewności prawa. Owa fundamentalna dla porządku prawnego Unii Europejskiej zasada przewiduje, że wszystkie osoby mają prawo do tego, aby ich sprawy były rozpoznawane przez instytucje Unii w rozsądnym terminie;

                           —

                           naruszenie prawa do obrony: skarżąca uważa, że zostały naruszone jej prawa do obrony w zakresie, w jakim, z uwagi na to, że upłynęło ponad 20 lat pomiędzy zarzucanymi nieprawidłowościami a przyjęciem decyzji końcowej, skarżąca pozbawiona możliwości przedstawienia swoich uwag w stosownym czasie, to znaczy w czasie, w jakim dysponowałaby jeszcze dokumentami, które umożliwiłyby jej uzasadnienie wydatków uznanych przez Komisję za niekwalifikujące się.

               2)

               Drugi zarzut dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia: skarżąca uważa, że zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów ustanowionych przez art. 296 TFUE. W rzeczywistości bowiem zaskarżona decyzja nie wskazuje, nawet pokrótce, na powody, które doprowadziły do obniżenia pomocy finansowej przyznanej z EFS (Europejskiego Funduszu Społecznego), ani też pismo instytucji zarządzającej EFS, powiadamiające skarżącą o zaskarżonej decyzji nie przedstawia, nawet w minimalnym zakresie, powodów, które uzasadniły obniżenie rzeczonej pomocy, oraz które wydatki kwalifikują się, a które nie. Zdaniem skarżącej wada w postaci braku uzasadnienia powinna również doprowadzić Trybunał do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.


               10.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/5

         Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2013 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-18/13)
   2013/C 294/05
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 10 lipca 2013 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Xaviera Lewisa, Auður Ýr Steinarsdóttir i Marię Moustakali, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że (i) nie dokonując w wyznaczonym terminie przyjęcia wszystkich środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego przywołanego w pkt 21ar załącznika XX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/81/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza), dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia, i (ii) nie powiadamiając o tym niezwłocznie Urzędu Nadzoru EFTA, Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tego aktu prawnego i na podstawie art. 7 Porozumienia;

               2)

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Niniejsza skarga Urzędu Nadzoru EFTA dotyczy niezastosowania się przez Islandię przed dniem 3 grudnia 2012 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 3 października 2012 r. dotyczącej niewdrożenia do krajowego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/81/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza (akt prawny), przywołanej w pkt 21ar załącznika XX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA stwierdza, że Islandia nie zakwestionowała twierdzenia, że istnieje przedłużające się opóźnienie we wdrażaniu art. 2 wskazanego aktu prawnego i że nie dysponuje żadnymi informacjami, które mogłyby wskazywać na to, że wskazany akt prawny został w pełni wdrożony. W związku z tym Urząd Nadzoru EFTA stwierdza, że Islandia nie wypełniła swoich zobowiązań wynikających z art. 15 wskazanego aktu prawnego w związku z decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 149/2009 oraz na mocy art. 7 Porozumienia EOG poprzez nieprzyjęcie lub niepowiadomienie o środkach koniecznych do wdrożenia wskazanego aktu prawnego w wyznaczonym terminie.


title: Sprawa T-307/13: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2013 r. — Capella przeciwko OHIM — Oribay Mirror Buttons (ORIBAY)

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/54

         Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2013 r. — Capella przeciwko OHIM — Oribay Mirror Buttons (ORIBAY)
   (Sprawa T-307/13)
   2013/C 207/90
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Capella EOOD (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat M. Holtorf)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Oribay Mirror Buttons, SL (San Sebastian, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 marca 2013 r. w sprawie R 164/2012-4;

               —

               stwierdzenie wygaśnięcia praw do wspólnotowego znaku towarowego 003611282 „ORIBAY ORIginal Buttons for Automotive Industry” w odniesieniu do towarów i usług:

                           —

                           klasa 12: „pojazdy i części do pojazdów nieujęte w innych klasach, z wyjątkiem części do okien samochodowych i szyb samochodowych”;

                           —

                           klasa 37: „naprawa; reparacje i serwisowanie”;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „ORIBAY ORIginal Buttons for Automotive Industry” dla towarów i usług z klas 12, 37 i 40 — wspólnotowy znak towarowy nr 3 611 282

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Oribay Mirror Buttons, SL

      Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Częściowe uwzględnienie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i oddalenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku w całości

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009, naruszenie art. 56 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z zasadą 37 lit. a) ppkt iii) rozporządzenia nr 2868/95 oraz naruszenie art. 57 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 stycznia 2005 r. w sprawie C-175/02 F. J. Pape przeciwko Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden) (Pomoc państwa — Art. 93 ust. 3 Traktatu WE (obecnie art. 88 ust. 3 WE) — Plan pomocy — Zakaz wprowadzania w życie projektowanych środków przed końcową decyzją Komisji — Opłata częściowo przeznaczona na finansowanie pomocy — Opłata ustanowiona przed przyznaniem pomocy)

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 13 stycznia 2005 r.
   w sprawie C-175/02 F. J. Pape przeciwko Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden) (1)

   (Pomoc państwa - Art. 93 ust. 3 Traktatu WE (obecnie art. 88 ust. 3 WE) - Plan pomocy - Zakaz wprowadzania w życie projektowanych środków przed końcową decyzją Komisji - Opłata częściowo przeznaczona na finansowanie pomocy - Opłata ustanowiona przed przyznaniem pomocy)
   (2005/C 57/06)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-175/02, mającej za przedmiot wnioseko wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Holandia) postanowieniem z dnia 8 marca 2002 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 13 maja 2002 r., w postępowaniu: F. J. Pape przeciwko Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, A. Rosas, K. Lenaerts, S. von Bahr i K. Schiemann (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: M. -F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 13 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Zakaz wprowadzania w życie środków, o którym mowa w art. 93 ust. 3 ostatnie zdanie Traktatu WE (obecnie art. 88 ust. 3 ostatnie zdanie WE), nie znajduje zastosowania do opłaty w sytuacji, gdy ani sama opłata, ani określona część środków z niej uzyskanych nie jest obowiązkowo przeznaczana na finansowanie pomocy.

      (1)  Dz.U. C 169 z 13.07.2002


title: Sprawa C-229/05 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia 15 lutego 2005 r. w sprawie T-229/02 Kurdistan Workers' Party (PKK) i Kurdistan National Congress (KNK) przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wspieranej przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz przez Komisję Wspólnot Europejskich, wniesione przez Osmana Ocalana działającego w imieniu Kurdistan Worker's Party (PKK) oraz Serifa Vanley'a działającego w imieniu Kurdistan National Congress (KNK) w dniu 18 maja 2005 r.

text:
               1.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/2

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia 15 lutego 2005 r. w sprawie T-229/02 Kurdistan Workers' Party (PKK) i Kurdistan National Congress (KNK) przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wspieranej przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz przez Komisję Wspólnot Europejskich, wniesione przez Osmana Ocalana działającego w imieniu Kurdistan Worker's Party (PKK) oraz Serifa Vanley'a działającego w imieniu Kurdistan National Congress (KNK) w dniu 18 maja 2005 r.
   (Sprawa C-229/05 P)
   (2005/C 243/04)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 18 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Osmana Ocalana działającego w imieniu Kurdistan Worker's Party (PKK) oraz Serifa Vanley'a działającego w imieniu Kurdistan National Congress (KNK), z siedzibami w Brukseli, Belgia, reprezentowanych przez M. Mullera i E. Grievesa, barristers, pod kierownictwem J.G. Pierce, solicitor, od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia 15 lutego 2005 r. w sprawie T-229/02 (1) Kurdistan Workers' Party (PKK) i Kurdistan National Congress (KNK) przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wspieranej przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz przez Komisję Wspólnot Europejskich.
   Wnoszący odwołanie zwracają się do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie dopuszczalności skargi złożonej przez Osmana Ocalana w imieniu organizacji znanej wcześniej jako PKK;

               2.

               stwierdzenie dopuszczalności skargi złożonej przez Serifa Vanley'a w imieniu organizacji znanej wcześniej jako KNK;

               3.

               zasądzenie kosztów związanych z postępowaniem w przedmiocie dopuszczalności.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Pierwsza ze skarżących odwołuje się od ww. orzeczenia powołując się na następujące podstawy:
   Twierdzi ona, że orzeczenie obarczone jest błędem z uwagi na to, że Sąd Pierwszej Instancji miał już okazję uznać, iż pierwsza ze skarżących istnieje i posiada wymaganą zdolność sądową, jak również może ustanawiać pełnomocników i przedstawiać argumenty. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnictwo udzielone przez pierwszą ze skarżących było w pełni zgodne z wymogami art. 44 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji w zakresie pełnomocnictw. Ani pozwana ani Sąd nie zakwestionowały tego pełnomocnictwa na podstawie normalnych zasad dotyczących udzielenia ważnego pełnomocnictwa przy okazji doręczania odpisu skargi pozwanej.
   Zarzut pozwanej dotyczący braku zdolności sądowej z powodu rzekomego rozwiązania PKK sprzeczny jest z art. 114 § 1 (dawny art. 91) regulaminu Sądu, ponieważ odnosi się do merytorycznej strony skargi. Reasumując, zarzut nie powinien był być rozpatrywany na etapie rozstrzygania o dopuszczalności skargi.
   Podobnie, stwierdzenie przez Sąd, że pierwsza ze skarżących nie ma zdolności sądowej, wydane na podstawie wstępnej oceny twierdzeń skarżącej co do jej rozwiązania, stanowi w istocie niezgodne z prawem orzeczenie co do meritum sprawy, które nie powinno być wydane na tym etapie postępowania. Decyzja taka sprzeczna jest z wcześniejszym stwierdzeniem Sądu, zgodnie z którym nie należy do niego wypowiadanie się w kwestii „rzeczywistego istnienia” PKK na etapie badania dopuszczalności skargi.
   Stanowisko Sądu w sprawie twierdzeń pierwszej ze skarżących dotyczących jej rozwiązania jest zresztą błędne. Bliższa analiza oświadczenia Osmana Ocalana pozwala stwierdzić, że nie doszło do całkowitego rozwiązania PKK. Mogła ona nadal podważać zastosowaną proskrypcję.
   Nawet przy założeniu, że Sąd — w oparciu o bezwarunkowe oświadczenie o rozwiązaniu — zajął słuszne stanowisko w kwestii sytuacji pierwszej skarżącej, to jednak wciąż otwarta była kwestia pozostałych w mocy praw, w tym prawa do skutecznego środka zaskarżenia w celu podważenia zastosowanej proskrypcji, którą należało rozstrzygnąć na kolejnym etapie postępowania.
   W odwołaniu podniesiono również, ze zastosowane przez Sąd kryteria dotyczące dopuszczalności, w tym „zdolności sądowej” oraz tego, czy sporne decyzje dotyczą pierwszej skarżącej „indywidualnie i bezpośrednio” były zbyt restryktywne jak na sprawę, w której chodziło o podstawowe wolności. Wąskie i restryktywne kryteria zastosowane przez Sąd naruszają w szczególności art. 6, 13 i 34 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka oraz powstałe wokół niej orzecznictwo w zakresie zdolności sądowej.
   Ponadto, niezależnie od kryteriów, które należało zastosować, całkowite uniemożliwienie skarżącemu dochodzenia swoich praw w sprawie, w której zarzuca się naruszenie praw podstawowych, wyłącznie na podstawie wstępnej oceny jego twierdzeń, jest dyskryminujące, nieproporcjonalne i sprzeczne z prawem naturalnym.
   Druga ze skarżących stwierdza, że Sąd Pierwszej Instancji zastosował niewłaściwe kryteria dopuszczalności skargi oraz niesłusznie założył, że PKK już nie istnieje, co przesądziło o odrzuceniu skargi z powodu jej niedopuszczalności.

      (1)  Dz.U. C 143 z 11.6.2005, str. 34.


title: Sprawa T-556/13: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2013 r. — Verband der Kölnisch-Wasser Hersteller, Köln przeciwko OHIM (Original Eau de Cologne)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/37

         Skarga wniesiona w dniu 22 października 2013 r. — Verband der Kölnisch-Wasser Hersteller, Köln przeciwko OHIM (Original Eau de Cologne)
   (Sprawa T-556/13)
   2013/C 367/66
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Verband der Kölnisch-Wasser Hersteller, Köln eV (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Schulte-Beckhausen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 sierpnia 2013 r. (R 2064/2012-4);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania sądowego oraz postępowania przed izbą odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Original Eau de Cologne” dla towarów należących do klasy 3 ‒ zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 10 787 794

      Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b), c) i d) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa F-3/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 31 marca 2014 r. – CK przeciwko Komisji

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/64

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 31 marca 2014 r. – CK przeciwko Komisji
   (Sprawa F-3/13) (1)

   2014/C 421/95
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 129 du 4.5.2013, s. 31.


title: Sprawa C-410/06: Skarga wniesiona w dniu 9 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/33

         Skarga wniesiona w dniu 9 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-410/06)
   (2006/C 294/58)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: N. Yerrell i G. Braga da Cruz, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie (wszystkich) przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy 2002/15 WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego, a w każdym razie poprzez niepowiadomienie Komisji o przyjęciu takich przepisów, Republika Portugalska uchybiała zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 14 powołanej dyrektywy.

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na transpozycje dyrektywy upłynął w dniu 23 marca 2005.

      (1)  Dz.U. L 80, str. 35.


title: Sprawa F-86/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 26 lipca 2010 r. — Vereecken przeciwko Komisji

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/76

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 26 lipca 2010 r. — Vereecken przeciwko Komisji
      (Sprawa F-86/06) (1)

      ()
      (2010/C 288/145)
      Język postępowania: francuski
      Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 237 z 30.9.2006, s. 19.


title: Sprawa C-231/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estonii

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/32

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estonii
   (Sprawa C-231/10) (1)

   ()
   2011/C 30/56
   Język postępowania: estoński
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Sprawa C-404/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 — Ekologiczna produkcja produktów rolnych — Prywatne podmioty kontrolujące — Wymóg posiadania zakładu lub stałej infrastruktury w państwie członkowskim świadczenia usług — Uzasadnienie — Udział w wykonywaniu władzy publicznej — Artykuł 55 WE — Ochrona konsumentów)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-404/05) (1)

   (Rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 - Ekologiczna produkcja produktów rolnych - Prywatne podmioty kontrolujące - Wymóg posiadania zakładu lub stałej infrastruktury w państwie członkowskim świadczenia usług - Uzasadnienie - Udział w wykonywaniu władzy publicznej - Artykuł 55 WE - Ochrona konsumentów)
   (2008/C 22/06)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Traversa i G. Braun, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i C. Schulze-Bahr, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 49 WE — Swobodne świadczenie usług — Wymóg posiadania zakładu lub stałej infrastruktury w Niemczech stosowany wobec podmiotów kontrolujących w dziedzinie ekologicznej produkcji rolnej zatwierdzonych w innym państwie członkowskim
   Sentencja

               1)

               Wymagając od prywatnych podmiotów kontrolujących produkty rolnictwa ekologicznego, zatwierdzonych w innym państwie członkowskim, posiadania zakładu na terytorium niemieckim, aby móc świadczyć tam usługi kontrolne, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 49 WE.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 10 z 14.1.2006.


title: Sprawa C-410/10: Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/23

      Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
      (Sprawa C-410/10)
      ()
      (2010/C 288/39)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Karanasou-Apostolopoulou i G. Braun)

         Strona pozwana: Republika Grecka

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie, że Republika Grecka, nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2007/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie wykonywania niektórych praw akcjonariuszy spółek notowanych na rynku regulowanym, bądź w każdym razie nie podając wspomnianych przepisów do wiadomości Komisji, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

                  —

                  obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Termin do dokonania transpozycji dyrektywy 2007/36/WE do krajowego porządku prawnego upłynął w dniu 3 sierpnia 2009 r.


title: Sprawa C-620/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 maja 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammarrätten i Stockholm — Migrationsöverdomstolen — Szwecja) — Migrationsverket przeciwko Nurije Kastrati, Valdrinie Kastrati, Valdrinowi Kastratiemu (System dubliński — Rozporządzenie (WE) nr 343/2003 — Procedura określania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu — Obywatele państw trzecich posiadający ważną wizę wydaną przez „państwo członkowskie odpowiedzialne” w rozumieniu tego rozporządzenia — Wniosek o udzielenie azylu złożony w państwie członkowskim innym niż państwo odpowiedzialne na podstawie rzeczonego rozporządzenia — Wniosek o pozwolenie na pobyt w państwie członkowskim innym niż państwo odpowiedzialne i następcze wycofanie wniosku o udzielenie azylu — Wycofanie, które nastąpiło przed wyrażeniem zgody na przejęcie przez odpowiedzialne państwo członkowskie — Wycofanie kończące procedury wprowadzone rozporządzeniem nr 343/2003)

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/11

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 maja 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammarrätten i Stockholm — Migrationsöverdomstolen — Szwecja) — Migrationsverket przeciwko Nurije Kastrati, Valdrinie Kastrati, Valdrinowi Kastratiemu
   (Sprawa C-620/10) (1)

   (System dubliński - Rozporządzenie (WE) nr 343/2003 - Procedura określania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu - Obywatele państw trzecich posiadający ważną wizę wydaną przez „państwo członkowskie odpowiedzialne” w rozumieniu tego rozporządzenia - Wniosek o udzielenie azylu złożony w państwie członkowskim innym niż państwo odpowiedzialne na podstawie rzeczonego rozporządzenia - Wniosek o pozwolenie na pobyt w państwie członkowskim innym niż państwo odpowiedzialne i następcze wycofanie wniosku o udzielenie azylu - Wycofanie, które nastąpiło przed wyrażeniem zgody na przejęcie przez odpowiedzialne państwo członkowskie - Wycofanie kończące procedury wprowadzone rozporządzeniem nr 343/2003)
   2012/C 174/14
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd krajowy

   Kammarrätten i Stockholm — Migrationsöverdomstolen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Migrationsverket

      Strona pozwana: Nurije Kastrati, Valdrina Kastrati, Valdrin Kastratiemu

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego — Kammarrätten i Stockholm — Migrationsöverdomstolen — Wykładnia art. 4 ust. 5 akapit drugi oraz art. 5 ust. 2 i art. 16 ust. 3 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (Dz.U. L 50, s. 1) — Warunki zastosowania rozporządzenia w przypadku wycofania wniosku o azyl — Wycofanie wniosków o azyl złożonych przez obywateli państw trzecich w państwie członkowskim A w trakcie postępowania w sprawie ustalenia państwa odpowiedzialnego za rozpoznawanie wniosku na podstawie rzeczonego rozporządzenia oraz po wyrażeniu zgody przez państwo członkowskie B na przejęcie wnioskodawców — Decyzja właściwego organu państwa członkowskiego A o odrzuceniu wniosków o azyl i wszczęciu procedury przeniesienia ubiegających się do państwa członkowskiego B, niezależnie od okoliczności, iż wnioski o udzielenie azylu w państwie członkowskim A zostały wycofane

      Sentencja

   Wykładni rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego należy dokonywać w ten sposób, że wycofanie wniosku o udzielenie azylu w rozumieniu art. 2 lit. c) tego rozporządzenia, które nastąpiło przed wyrażeniem przez odpowiedzialne państwo członkowskie zgody na przejęcie wnioskodawcy, ma ten skutek, iż rozporządzenie to nie może być dłużej stosowane. W takiej sytuacji do państwa członkowskiego, na którego terytorium wniosek został złożony, należy podjęcie decyzji wynikających z tego cofnięcia, a w szczególności umorzenie postępowania i zamieszczenie odpowiedniej informacji w aktach wnioskodawcy.

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011.


title: Sprawa T-571/08 RENV: Postanowienie Sądu z dnia 10 maja 2012 r. — Niemcy przeciwko Komisji

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/20

         Postanowienie Sądu z dnia 10 maja 2012 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-571/08 RENV) (1)

   2012/C 200/41
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa T-552/13: Skarga wniesiona w dniu 15 października 2013 r. — Oil Turbo Compressor przeciwko Radzie

text:
               7.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/19

         Skarga wniesiona w dniu 15 października 2013 r. — Oil Turbo Compressor przeciwko Radzie
   (Sprawa T-552/13)
   2013/C 359/36
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Oil Turbo Compressor Co. (Private Joint Stock) (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat K. Kleinschmidt)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 48 tabeli B załącznika do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim dotyczy on skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 103 tabeli B załącznika VIII do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 w zakresie, w jakim dotyczy on skarżącej;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi w istocie następujące zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywiście błędnej oceny okoliczności leżących u podstaw decyzji Rady
               W ramach zarzutu skarżąca podnosi między innymi, że zaskarżone akty zostały w oczywisty sposób wydane na podstawie błędnych ustaleń i są sprzeczne z wyrokami Sądu: z dnia 26 października 2012 r. w sprawie T-63/12 Oil Turbo Compressor przeciwko Radzie (dotychczas nieopublikowanemu w Zbiorze) i z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie T-404/11 TCMFG przeciwko Radzie (dotychczas nieopublikowanemu w Zbiorze). Skarżąca podnosi, że nie zachodzą żadne okoliczności, które uzasadniałyby i usprawiedliwiałyby w dostatecznym stopniu decyzję pozwanej i związane z nią naruszenie praw podstawowych skarżącej.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności stanowiącej jedną z zasad państwa prawa
               Zdaniem skarżącej zachodzi naruszenie zasady proporcjonalności, ponieważ objęcie jej zaskarżonymi aktami prawnymi nie pozostaje w żadnym zrozumiałym związku z celem tych aktów prawnych polegającym na zapobieżeniu podejmowania działań stwarzających zagrożenie rozprzestrzeniania broni jądrowej, handlowi lub rozwojowi systemów przenoszenia broni jądrowej lub innych systemów broni przez Islamską Republikę Iranu. Ponadto pozwana nie wykazuje, że wykluczenie skarżącej z obrotu gospodarczego z Unią Europejską jest odpowiednie, a w szczególności, że środek ten nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu. Skarżąca podnosi poza tym, że w oczywisty sposób nie wyważono stosunku pomiędzy znacznym naruszeniem praw podstawowych skarżącej i celem rzekomo realizowanym przez pozwaną.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasad państwa prawa
               W tym kontekście skarżąca podnosi, że pozwana zaniechała przedstawienia dostatecznych powodów dla objęcia skarżącej zaskarżonymi aktami prawnymi. Pozwana nie wskazuje ani rzekomo ustalonych przez siebie okoliczności, ani dowodów, którymi rzekomo dysponuje. Skarżąca podnosi ponadto, że jako iż nie są jej znane okoliczności ani dowody, które mogłyby uzasadnić zaskarżone akty prawne i pozwana zatrzymuje dla siebie ewentualne informacje, skarżąca jest pozbawiona rzetelnego procesu zgodnego z zasadami państwa prawa. Do dnia dzisiejszego nie został uwzględniony wniosek skarżącej o udzielenie je wglądu do akt niniejszej sprawy. Skarżąca podnosi ponadto, że mimo wydania ww. wyroków pozwana utrzymuje w mocy zaskarżone akty.


title: Sprawa C-452/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), Ministero della Salute/Doc Generici srl [Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 267 TFUE — Obowiązek wystąpienia do Trybunału z pytaniem prejudycjalnym — Zbliżanie ustawodawstw — Leki gotowe — Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu — Dostosowanie — Opłaty — Rozporządzenie (WE) nr 297/95 — Rozporządzenie (WE) nr 1234/2008 — Zakres stosowania]

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), Ministero della Salute/Doc Generici srl
   (Sprawa C-452/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 267 TFUE - Obowiązek wystąpienia do Trybunału z pytaniem prejudycjalnym - Zbliżanie ustawodawstw - Leki gotowe - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu - Dostosowanie - Opłaty - Rozporządzenie (WE) nr 297/95 - Rozporządzenie (WE) nr 1234/2008 - Zakres stosowania])
   (2015/C 381/12)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), Ministero della Salute

      Strona pozwana: Doc Generici srl

      Sentencja

               1)

               Ani rozporządzenie Rady (WE) nr 297/95 z dnia 10 lutego 1995 r. w sprawie opłat wnoszonych na rzecz Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych, zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) nr 273/2012 z dnia 27 marca 2012 r., ani rozporządzenie Komisji (WE) nr 1234/2008 z dnia 24 listopada 2008 r. dotyczące badania zmian w warunkach pozwoleń na dopuszczenie do obrotu dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i weterynaryjnych produktów leczniczych, zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) nr 712/2012 z dnia 3 sierpnia 2012 r. nie zobowiązują właściwego organu krajowego do tego, by w odniesieniu do zmiany adresu posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wymagał uiszczenia tylu opłat, ile pozwoleń na dopuszczenie do obrotu podlega zmianie ani rozporządzenia te tego nie zakazują.

               2)

               Wykładni art. 267 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że sąd, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, jest zobowiązany, w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, zwrócić się do Trybunału z pytaniem prejudycjalnym.

      (1)  Dz.U. C 448 z 15.12.2014.


title: Sprawa T-429/17: Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2017 r. – Laboratoires Majorelle/EUIPO – Jardin Majorelle (LABORATOIRES MAJORELLE)

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/33

         Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2017 r. – Laboratoires Majorelle/EUIPO – Jardin Majorelle (LABORATOIRES MAJORELLE)
   (Sprawa T-429/17)
   (2017/C 309/44)
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Laboratoires Majorelle (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat G. Odinot)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Jardin Majorelle (Marrakesz, Maroko)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „LABORATOIRES MAJORELLE” – zgłoszenie nr 11 371 655

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 maja 2017 r. w sprawie R 1238/2016-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               dopuszczenie do rejestracji wspólnotowego znaku towarowego „LABORATOIRES MAJORELLE” dla:
               klasy 3: mydła; kosmetyki; produkty kosmetyczne; preparaty do mycia do higieny intymnej, dezodoryzujące lub do higieny; preparaty kosmetyczne do pielęgnacji skóry; niemedyczne preparaty do pielęgnacji skóry; środki oczyszczające skórę; kremy do skóry;
               klasy 5: preparaty farmaceutyczne do pielęgnacji skóry; substancje dietetyczne do celów medycznych; zioła lecznicze; suplementy dietetyczne i odżywcze; suplementy żywnościowe do celów medycznych; dodatki uzupełniające do żywności o działaniu leczniczym; preparaty farmaceutyczne;
               klasy 10: aparatura i instrumenty chirurgiczne, medyczne, stomatologiczne i weterynaryjne, protezy kończyn, oczu i zębów; artykuły ortopedyczne; materiały do zszywania stosowane w chirurgii; aparatura i instrumenty chirurgiczne; aparaty i instrumenty medyczne:

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie rozporządzenia nr 207/2009 w odniesieniu do istnienia wcześniejszych praw stanowiących podstawę sprzeciwu, badania dowodów na rzeczywiste używanie wcześniejszych znaków towarowych i ogólnej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-81/13: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. – Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej/Rada Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego — Układ stowarzyszeniowy EWG—Turcja — Decyzja Rady w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stowarzyszenia — Wybór podstawy prawnej — Artykuł 48 TFUE — Artykuł 79 ust. 2 lit. b) TFUE — Artykuł 217 TFUE)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. – Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej/Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-81/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego - Układ stowarzyszeniowy EWG—Turcja - Decyzja Rady w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stowarzyszenia - Wybór podstawy prawnej - Artykuł 48 TFUE - Artykuł 79 ust. 2 lit. b) TFUE - Artykuł 217 TFUE))
   (2015/C 065/03)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: M. Holt, C. Murrell, E. Jenkinson, S. Behzadi-Spencer, pełnomocnicy, wspierani przez A. Dashwooda, QC)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Irlandia (przedstawiciele: L. Williams, pełnomocnik, wspierana przez N. Traversa, BL)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Finnegan i M. Chavrier, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Aresu, J. Enegren i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Irlandia i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 114 z 20.4.2013.


title: Sprawa C-688/13: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 28 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Mercantil de Barcelona – Hiszpania) – postępowanie wszczęte na wniosek Gimnasio Deportivo San Andrés SL, w stanie likwidacji (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Przejęcie przedsiębiorstwa — Ochrona praw pracowniczych — Wykładnia dyrektywy 2001/23/WE — Zbywający, w stosunku do którego jest prowadzone postępowanie upadłościowe — Gwarancja nieprzejmowania przez przejmującego niektórych długów przejętego przedsiębiorstwa)

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/9

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 28 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Mercantil de Barcelona – Hiszpania) – postępowanie wszczęte na wniosek Gimnasio Deportivo San Andrés SL, w stanie likwidacji
   (Sprawa C-688/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Przejęcie przedsiębiorstwa - Ochrona praw pracowniczych - Wykładnia dyrektywy 2001/23/WE - Zbywający, w stosunku do którego jest prowadzone postępowanie upadłościowe - Gwarancja nieprzejmowania przez przejmującego niektórych długów przejętego przedsiębiorstwa))
   (2015/C 146/14)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado Mercantil de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Upadła spółka: Gimnasio Deportivo San Andrés SL, w stanie likwidacji

      przy udziale: Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS), Fondo de Garantía Salarial

      Sentencja

   Dyrektywę Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów należy interpretować w ten sposób, że:

               —

               w sytuacji gdy w ramach przejęcia przedsiębiorstwa wobec zbywającego prowadzone jest postępowanie upadłościowe, które podlega nadzorowi właściwego organu publicznego, i gdy dane państwo członkowskie postanowiło skorzystać z możliwości zastosowania art. 5 ust. 2 tej dyrektywy, akt ten nie stanowi przeszkody dla tego, by to państwo członkowskie przewidziało lub zezwoliło na to, żeby obciążenia wynikające dla zbywającego w dniu przejęcia lub w dniu wszczęcia postępowania upadłościowego z umów o pracę lub ze stosunków pracy, w tym te związane z ustawowym systemem zabezpieczenia społecznego, nie były przejmowane przez przejmującego, pod warunkiem że postępowanie to zapewni ochronę pracowników co najmniej równorzędną z tą ustanowioną w dyrektywie Rady 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności ich pracodawcy, przy czym temu państwu członkowskiemu nie można zakazać przewidzenia obowiązku przejmowania takich obciążeń;

               —

               z zastrzeżeniem postanowień art. 3 ust. 4 lit. b) wspomnianej dyrektywy, akt ten nie ustanawia obowiązków w odniesieniu do ciążących na zbywającym obciążeń wynikających z umów o pracę lub ze stosunków pracy, które uległy rozwiązaniu przed dniem przejęcia, jednak nie stanowi on przeszkody dla tego, by uregulowania państw członkowskich zezwalały na przejmowanie takich obciążeń przez przejmującego.

      (1)  Dz.U. C 78 z 15.3.2014.


title: Sprawa T-259/09: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Comitato di Cagliari i Gessie

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/34

         Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Comitato di Cagliari i Gessie
   (Sprawa T-259/09)
   2009/C 220/73
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: adwokat M. Moretto, A.M. Rouchaud-Joët, N. Barbara, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Arci Nuova Associazione Comitato di Cagliari (Cagliari, Włochy), Alberto Gessa (Cagliari, Włochy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               zasądzenie od Arci Nuova Associazione Comitato di Cagliari i od Alberta Gessy, tytułem osobistym i solidarnym, zwrotu kwoty 15 675 EUR jako należności głównej, powiększonej o odsetki za zwłokę w wysokości 7,32 % począwszy od dnia 20 maja 2007 r. aż do całkowitej zapłaty należnej kwoty;

               —

               obciążenie Arci Nuova Associazione Comitato di Cagliari i Alberta Gessy kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Celem niniejszej skargi jest zasądzenie od wyżej wymienionego stowarzyszenia i solidarnie od jego prezesa, zapłaty kwoty odpowiadającej kwocie zaliczki wypłaconej przez skarżącą tytułem projektu zatytułowanego „ONG-2003-204-Cagliari-ARCI-l’Europa dei Migranti”. Projekt ten obejmuje działania o charakterze informacyjnym i dokumentacyjnym, w języku różnych państw pochodzenia, na temat instytucji europejskich, na temat procesu decyzyjnego oraz na temat etapów budowy i rozszerzenia europejskiego celem ułatwienia integracji migrantów.
   Umowa przewidywała obowiązek przekazania, w pewnym określonym terminie, końcowego sprawozdania na temat realizacji projektu, ostatecznego rozliczenia kosztów kwalifikowalnych faktycznie poniesionych oraz pełnego wykazu rachunków i wydatków związanych z projektem.
   Ponieważ obowiązek ten nie został spełniony, Komisja postanowiła wnieść niniejszą skargę.


title: Sprawa T-214/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 listopada 2007 r. — Vounakis przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny za 2003 r. — Określenie celów do osiągnięcia — Obowiązek uzasadnienia — Brak spójności między ocenami a komentarzami — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/12

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 listopada 2007 r. — Vounakis przeciwko Komisji
   (Sprawa T-214/05) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny za 2003 r. - Określenie celów do osiągnięcia - Obowiązek uzasadnienia - Brak spójności między ocenami a komentarzami - Oczywisty błąd w ocenie)
   (2008/C 8/23)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Hippocrate Vounakis (Wezembeek-Oppem, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, X. Martin, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal, następnie S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i V. Joris, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2004 r. w sprawie ustalenia ostatecznego sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2003 r.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2004 r. w sprawie ustalenia ostatecznego sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2003 r. w części dotyczącej rubryki zatytułowanej „Wydajność”.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 205 z 20.8.2005.


title: Sprawa C-294/09: Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/30

         Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-294/09)
   2009/C 220/57
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Braun, A.-A. Gilly, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia

      Żądania strony skarżącej:

               —

               stwierdzenie, że przez nieprzyjęcie wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/43/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych, zmieniającej dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG oraz uchylającej dyrektywę Rady 84/253/EWG lub w każdym razie przez niepoinformowanie o takich przepisach Komisji, Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin na transpozycję dyrektywy upłynął w dniu 29 czerwca 2008 r.

      (1)  Dz.U. L 157, s. 87


title: Sprawa T-245/09: Postanowienie Sądu z dnia 5 stycznia 2010 r. — Shell Hellas przeciwko Komisji

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/48

         Postanowienie Sądu z dnia 5 stycznia 2010 r. — Shell Hellas przeciwko Komisji
   (Sprawa T-245/09) (1)

   2010/C 51/87

      Język postępowania: francuski

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 193 z 15.8.2009.


title: Sprawa C-596/10: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/11

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-596/10)
   2011/C 72/18
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Dintilhac i M. Afonso, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie że stosując obniżoną stawkę podatku VAT do transakcji dotyczących zwierząt z rodziny koniowatych a w szczególności do koni gdy nie są one zwykle przeznaczone do wykorzystania w produkcji środków spożywczych lub w produkcji rolnej Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 96-99 dyrektywy VAT (1) i załącznika III do niej

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swej skargi Komisja podnosi dwa zarzuty dotyczące niezgodności z dyrektywą VAT ustawodawstwa krajowego obejmującego po pierwsze obniżoną stawką w wysokości 5,5 % transakcje niezaliczające się do wyjątków wskazanych w załączniku III do tej dyrektywy a po drugie obniżoną stawką w wysokości 2,10 % pewne transakcje
   W pierwszym zarzucie skarżąca zaznacza, że francuskie uregulowania nie tylko przewidują stosowanie obniżonej stawki podatku VAT w wysokości 5,5 % do transakcji dotyczących żywych zwierząt z rodziny koniowatych bez dokonywania rozróżnienia ze względu na ich wykorzystywanie, lecz również zawierają inne przepisy niezgodne z dyrektywą VAT a w szczególności z pkt 1) i 11) załącznika III do tej dyrektywy.
   W drugim zarzucie Komisja krytykuje praktykę administracyjna strony pozwanej polegającą na stosowaniu stawki 2,10 % do sprzedaży osobom niebędącym podatnikami podatku VAT żywych zwierząt nieprzeznaczonych do wykorzystania w rzeźniach i masarniach a w szczególności koni wyścigowych, koni biorących udział w konkursach, koni ozdobnych i koni do tresury.

      (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U L 347, s. 1).


title: Sprawa C-30/09: Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/15

         Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-30/09)
   (2009/C 82/27)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: A. Sipos oraz P. Guerra e Andrade, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że poprzez brak sporządzenia zewnętrznych planów operacyjno- ratunkowych dla zakładów, które powinny stanowić przedmiot takich planów, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 11 dyrektywy Rady 96/82/WE (1) z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2003/105/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2003 r.;

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Z pism skierowanych przez administrację portugalską do Komisji odnośnie tej dziedziny wynika, że żaden z zakładów objęty obowiązkiem sporządzenia planów operacyjno-ratunkowych posiada swój przyjęty plan operacyjno-ratunkowy.
   Artykuł 11 dyrektywy 96/82 stwarza dla państw członkowskich obowiązek zapewnienia, że podmioty gospodarcze będą przekazywać właściwym organom informacje konieczne dla sporządzenia takich zewnętrznych planów operacyjno-ratunkowych. Właściwe organy powinny sporządzić takie plany.
   W myśl ust. 4 art. 11 dyrektywy zewnętrzne i wewnętrzne plany operacyjno-ratunkowe powinny być poddane przeglądom, testom, zmianom i uaktualnieniom w terminach nieprzekraczających trzech lat.
   Zgodnie z informacjami dostarczonymi przez samą administrację portugalską, żaden z tych obowiązków nie został wykonany w Portugalii.

      (1)  Dz.U. L 10, s. 13.


title: Sprawa C-66/15: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/38

         Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka
   (Sprawa C-66/15)
   (2015/C 138/52)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Wasmeier i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

   Komisja wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że Republika Grecka narusza zobowiązania spoczywające na niej na podstawie art. 52 i 62 TFUE dotyczących swobody świadczenia usług, pobierając całą kwotę opłaty rejestracyjnej w momencie rejestracji pojazdu branego w najem lub wykorzystywanego w ramach leasingu przez klienta zamieszkałego w Republice Greckiej, od dostawcy mającego siedzibę w innym państwie członkowskim, bez uwzględniania czasu trwania umowy leasingu lub najmu ani czasu wykorzystywania pojazdu na terytorium Republiki Greckiej;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Republika Grecka naruszyła zobowiązania przewidziane w art. 56 i 62 TFUE wymagając uiszczenia całej kwoty opłaty rejestracyjnej przez dostawcę mającego siedzibę w innym państwie członkowskim, za pojazdy brane w najem lub wykorzystywane w ramach leasingu przez klientów zamieszkałych w Republice Greckiej bez uwzględniania czasu trwania umowy najmu (lub leasingu) ani czasu wykorzystywania pojazdu na terytorium Republiki Greckiej.
   Wymóg uiszczenia całej kwoty opłaty rejestracyjnej jest nieproporcjonalny i utrudnia swobodny przepływ usług (zob. orzecznictwo Trybunału Sprawideliwości w sprawch Cura Anlagen C-451/99, Coevering, C-242/05, Ilhan C-42/08, VAV Autovermietung GmbH C-91/10.


title: Sprawa F-155/12: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/26

         Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-155/12)
   2013/C 63/51
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues, A. Thymen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieumieszczeniu nazwiska skarżącego na liście rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/215/11

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EPSO z dnia 19 września 2012 r.;

               —

               w razie konieczności: stwierdzenie nieważności decyzji EPSO z dnia 28 czerwca 2012 r.;

               —

               tytułem żądania ewentualnego: zasądzenie odszkodowania z tytułu poniesionej szkody;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawy połączone T-22/02 i T-23/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  6 października 2005 r.  — Sumitomo Chemical i Sumika Fine Chemicals przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia w sektorze witamin — Decyzja Komisji stwierdzająca ustanie naruszeń i nienakładająca grzywien — Rozporządzenie (EWG) no 2988/74 — Przedawnienie uprawnień Komisji do nakładania grzywien lub kar — Zasada pewności prawa — Domniemanie niewinności — Uzasadniony interes w stwierdzeniu istnienia naruszeń)

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/20

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 października 2005 r. — Sumitomo Chemical i Sumika Fine Chemicals przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-22/02 i T-23/02) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia w sektorze witamin - Decyzja Komisji stwierdzająca ustanie naruszeń i nienakładająca grzywien - Rozporządzenie (EWG) no 2988/74 - Przedawnienie uprawnień Komisji do nakładania grzywien lub kar - Zasada pewności prawa - Domniemanie niewinności - Uzasadniony interes w stwierdzeniu istnienia naruszeń)
   (2005/C 296/43)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Sumitomo Chemical Co. Ltd (Tokio, Japonia) i Sumika Fine Chemicals Co. Ltd (Osaka, Japonia) (przedstawiciele: M. Klusmann, avocat i V. Turner, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Pignataro-Nolin i A. Whelan, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wnioski o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/2/WE z dnia 21 listopada 2001 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 Porozumienia EOG (sprawa COMP/E-1/37.512 — Witaminy) (Dz.U. 2003, L 6, str. 1) w zakresie dotyczącym skarżących
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2003/2/WE z dnia 21 listopada 2001 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 Porozumienia EOG (sprawa COMP/E-1/37.512 — Witaminy) w zakresie dotyczącym skarżących.

               2)

               Pozwana zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 109 z 4.5.2002


title: Sprawa T-585/10: Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2012 r. — Aitic Penteo przeciwko OHIM — Atos Worldline (PENTEO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PENTEO — Wcześniejsze słowne, zarejestrowane dla Beneluksu i międzynarodowe, znaki towarowe XENTEO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuły 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/14

         Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2012 r. — Aitic Penteo przeciwko OHIM — Atos Worldline (PENTEO)
   (Sprawa T-585/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PENTEO - Wcześniejsze słowne, zarejestrowane dla Beneluksu i międzynarodowe, znaki towarowe XENTEO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuły 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009)
   2012/C 200/28
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aitic Penteo, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell Callicó)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Atos Worldline SA (Bruksela, Belgia)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 września 2010 r. (sprawa R 774/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Atos Worldline SA a Aitic Penteo, SA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Aitic Penteo, SA. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 63 z 26.2.2011.


title: Sprawa F-98/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 września 2011 r. — Cervelli przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Dodatek zagraniczny — Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy — Nowe istotne okoliczności — Skarga oczywiście niedopuszczalna)

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/24

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 września 2011 r. — Cervelli przeciwko Komisji
   (Sprawa F-98/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Dodatek zagraniczny - Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy - Nowe istotne okoliczności - Skarga oczywiście niedopuszczalna)
   2011/C 362/42
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Francesca Cervelli (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J. R. García-Gallardo Gil-Fournier i M. Arias Díaz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Komisji w sprawie przyznania skarżącej dodatku zagranicznego.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Francesca Cervelli pokrywa całość kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2011, s. 42.


title: Sprawa T-536/12: Wyrok Sądu z dnia 11 września 2014 r. – Aroa Bodegas przeciwko OHIM – Bodegas Muga (aroa) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego aroa — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Aro — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Częściowa odmowa rejestracji]

text:
               27.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 380/8

         Wyrok Sądu z dnia 11 września 2014 r. – Aroa Bodegas przeciwko OHIM – Bodegas Muga (aroa)
   (Sprawa T-536/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego aroa - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Aro - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Częściowa odmowa rejestracji])
   2014/C 380/10
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Aroa Bodegas, SL (Zurukoain, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat S. Alonso Maruri)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Bodegas Muga, SL (Haro, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat L. Broschat García)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 października 2012 r. (sprawa R 1845/2010-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Bodegas Muga, SL a Aroa Bodegas, SL.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Aroa Bodegas, SL pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

               3)

               Bodegas Muga, SL pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 38 z 9.2.2013.


title: Sprawa C-344/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 16 maja 2007 r. w sprawie T-491/04 Merant GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), interwenient: Focus Magazin Verlag GmbH, wniesione w dniu 25 czerwca 2007 r. przez Focus Magazin Verlag GmbH

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/11

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 16 maja 2007 r. w sprawie T-491/04 Merant GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), interwenient: Focus Magazin Verlag GmbH, wniesione w dniu 25 czerwca 2007 r. przez Focus Magazin Verlag GmbH
   (Sprawa C-344/07 P)
   (2008/C 79/20)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Focus Magazin Verlag GmbH (przedstawiciele: adwokaci M. Herrmann i B. Müller)

      Inni uczestnicy postępowania:

               1.

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

               2.

               Merant GmbH

         Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (trzecia izba) z dnia 16 maja 2007 r. w sprawie T-491/04 i oddalenie skargi.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Zaskarżony wyrok opiera się na błędnej wykładni art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) i co za tym idzie w istotny sposób narusza prawa interwenienta/wnoszącego odwołanie.

               2.

               Naruszenie wynika z nieprawidłowej i skrótowej oceny zaistniałego stanu faktycznego oraz z rozszerzenia wykładni pojęcia „prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd” w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.

               3.

               Dokonane przez Sąd określenie semantycznej treści oznaczenia „MICRO FOCUS” jako „małego fokusa” nie jest zgodne z ogólnymi zasadami oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. To semantyczne znaczenie można przypisać temu oznaczeniu tylko przy nieprawidłowym zastosowaniu zasad gramatycznych języka niemieckiego. Ze względu na taką interpretację oznaczenia „MICRO FOCUS” Sąd doszedł do niewłaściwego wniosku, zgodnie z którym zgłoszonemu do rejestracji oznaczeniu „FOCUS” należy przeciwstawić jedynie element „Focus” złożonego słowno-graficznego znaku towarowego „MICRO FOCUS”. Na tej podstawie Sąd stwierdził, naruszając prawo, istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Gdyby Sąd rozpoznał słowno-graficzny znak towarowy „MICRO FOCUS” postrzegany jako całość, dokonałby prawidłowej wykładni art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.

      (1)  Dz.U. 1994, L 11, str. 1.


title: Sprawy połączone C-202/08 P i C-208/08 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 lipca 2009 r. — American Clothing Associates SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Własność intelektualna — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Wspólnotowy znak towarowy — Konwencja paryska o ochronie własności przemysłowej — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji znaku towarowego — Znaki towarowe (fabryczne lub handlowe) identyczne z godłem państwowym lub doń podobne — Przedstawienie liścia klonu — Zastosowanie do znaków usługowych)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/12

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 lipca 2009 r. — American Clothing Associates SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawy połączone C-202/08 P i C-208/08 P) (1)

   (Odwołanie - Własność intelektualna - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Wspólnotowy znak towarowy - Konwencja paryska o ochronie własności przemysłowej - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji znaku towarowego - Znaki towarowe (fabryczne lub handlowe) identyczne z godłem państwowym lub doń podobne - Przedstawienie liścia klonu - Zastosowanie do znaków usługowych)
   2009/C 220/19
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: American Clothing Associates NV (przedstawiciele: P. Maeyaert, advocaat, oraz adwokaci N. Clarembeaux i C. De Keersmaeker) (C-202/08 P), Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik) (C-208/08 P)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik) (C-202/08 P), American Clothing Associates NV (przedstawiciele: P. Maeyaert, advocaat, oraz adwokaci N. Clarembeaux i C. De Keersmaeker) (C-208/08 P)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 28 lutego 2008 r. w sprawie T-215/06 American Clothing Associates SA przeciwko OHIM, w którym Sąd oddalił skargę wnoszącego odwołanie na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 maja 2006 r. odmawiającą rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego oznaczenia przedstawiającego liść klonu dla towarów z klas 18 i 25 Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków — Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. h) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s.1) oraz art. 6 ter ust. 1 lit. a) Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej z dnia 20 marca 1883 r., ze zmianami — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Znaki fabryczne lub handlowe identyczne z godłem państwowym lub do niego podobne — Przedstawienie liścia klonu

      Sentencja

               1)

               Odwołanie wniesione przez American Clothing Associates w sprawie C-202/08 P zostaje oddalone.

               2)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 28 lutego 2008 r. w sprawie T-215/06 American Clothing Associates przeciwko OHIM zostaje uchylony w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 4 maja 2006 r. (sprawa R 1463/2005-1), odmawiającej rejestracji oznaczenia przedstawiającego liść klonu jako wspólnotowego znaku towarowego.

               3)

               Skarga wniesiona przez American Clothing Associates NV w sprawie T-215/06 zostaje oddalona.

               4)

               American Clothing Associates NV zostaje obciążona kosztami postępowania w sprawach C-202/08 P i C-208/08 P.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


title: Sprawa T-553/14: Postanowienie Sądu z dnia 24 czerwca 2015 r. – Wm. Wrigley Jr./OHIM (Extra) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Extra — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej]

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/46

         Postanowienie Sądu z dnia 24 czerwca 2015 r. – Wm. Wrigley Jr./OHIM (Extra)
   (Sprawa T-553/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Extra - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej])
   (2015/C 311/50)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Wm. Wrigley Jr. Company (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Kinkeldey, S. Brandstätter i C. Schmitt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 maja 2014 r. (sprawa R 218/2014-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego Extra jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Wm. Wrigley Jr. Company zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 351 z 6.10.2014.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 190 z 12.8.2006 .

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/50

         (2006/C 212/88)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 190 z 12.8.2006.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 178 z 29.7.2006.

      Dz.U. C 165 z 15.7.2006.

      Dz.U. C 154 z 1.7.2006.

      Dz.U. C 143 z 17.6.2006.

      Dz.U. C 131 z 3.6.2006.

      Dz.U. C 121 z 20.5.2006.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


               12.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/10

         Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 9 kwietnia 2013 r. o wydanie opinii doradczej w sprawie Metacom AG przeciwko Rechtsanwälte Zipper & Collegen złożony przez Fürstliches Landgericht
   (Sprawa E-6/13)
   2013/C 263/11
   W dniu 15 kwietnia 2013 r. do kancelarii Trybunału wpłynął wniosek z dnia 9 kwietnia 2013 r. złożony do Trybunału EFTA przez Fürstliches Landgericht (Sąd Książęcy, Liechtenstein), dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie Metacom AG przeciwko Rechtsanwälte Zipper & Collegen, w odniesieniu do następujących kwestii:

               1.

               Czy prawnik europejski wnoszący powództwo w innym państwie EOG we własnym imieniu, a nie na mocy pełnomocnictwa udzielonego przez osobę trzecią, może powoływać się na dyrektywę Rady 77/249/EWG z dnia 22 marca 1977 r. mającą na celu ułatwienie skutecznego korzystania przez prawników ze swobody świadczenia usług (1)?

               2.

               Czy obowiązek zawiadomienia przez prawnika europejskiego właściwych organów państwa przyjmującego (ustanowiony przez art. 59 ustawy o adwokaturze (Rechtsanwaltsgesetz) obowiązującej w Liechtensteinie) jest zgodny z dyrektywą 77/249/EWG, a w szczególności z art. 7 tej dyrektywy?

               3.

               Jeżeli odpowiedź na drugie pytanie jest twierdząca: mając na uwadze dyrektywę 77/249/EWG, czy niedopełnienie obowiązku dokonania zawiadomienia w państwie przyjmującym przez prawnika europejskiego świadczącego usługi może poskutkować tym, że prawnik ten nie będzie mógł żądać wynagrodzenia według skali opłat obowiązującej w państwie przyjmującym (w Liechtensteinie stawki wynagrodzeń prawników ustanowione są w ustawie o wynagrodzeniu prawników (Gesetz über den Tarif für Rechtsanwälte und Rechtsagenten) oraz w rozporządzeniu o wynagrodzeniu prawników (Verordnung über die Tarifansätze der Entlohnung für Rechtsanwälte und Rechtsagenten))?

               4.

               Jeśli prawnik europejski świadczący usługi dokonał zawiadomienia właściwych organów państwa przyjmującego dopiero w późniejszym terminie, czy to późniejsze zawiadomienie poskutkuje tym, że prawnik ten będzie mógł żądać wynagrodzenia wyłącznie według skali opłat obowiązującej w państwie przyjmującym odnośnie do okresu następującego po dacie zawiadomienia, a nie do usług świadczonych w okresie poprzedzającym tę datę?

               5.

               Mając na uwadze dyrektywę 77/249/EWG, czy odpowiedź na pytanie trzecie i czwarte zależy od tego, czy sąd w państwie przyjmującym poinformował prawnika europejskiego świadczącego usługi o obowiązku zawiadomienia właściwych organów, przewidzianym w prawie tego państwa?

      (1)  Dz.U. L 78 z 26.3.1977, s. 17.


title: Sprawa C-382/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Juergen Schneider, Erika Schneider przeciwko Condor Flugdienst GmbH

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Juergen Schneider, Erika Schneider przeciwko Condor Flugdienst GmbH
   (Sprawa C-382/14)
   (2014/C 439/23)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Rüsselsheim

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Juergen Schneider, Erika Schneider

      Strona pozwana: Condor Flugdienst GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy nadzwyczajna okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (1) musi się odnosić bezpośrednio do zarezerwowanego lotu?

               2)

               W przypadku, jeżeli na pytanie 1 należy udzielić odpowiedzi przeczącej: Ile uprzednich przelotów samolotu, który ma być użyty do planowego lotu, ma znaczenie w odniesieniu do nadzwyczajnej okoliczności? Czy istnieje ograniczenie czasowe w odniesieniu do uwzględnienia nadzwyczajnych okoliczności dotyczących uprzednich przelotów? I jeśli tak, to jak należy je odmierzyć?

               3)

               W razie gdy nadzwyczajne okoliczności występujące przy uprzednich przelotach mają znaczenie dla późniejszego lotu: czy racjonalne środki, które powinien podjąć obsługujący przewoźnik lotniczy zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia, muszą odnosić się tylko do zapobiegania nadzwyczajnej okoliczności, czy także do uniknięcia dłuższego opóźnienia?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91Tekst mający znaczenie dla EOG, Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa C-492/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen sad — Warna (Bułgaria) w dniu 13 września 2013 r. — Traum przeciwko Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno osiguritelna praktika” — grad Varna pri Tsentralno Upravlenie na Natsionalnata Agentsia za Prihodite

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/48

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen sad — Warna (Bułgaria) w dniu 13 września 2013 r. — Traum przeciwko Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno osiguritelna praktika” — grad Varna pri Tsentralno Upravlenie na Natsionalnata Agentsia za Prihodite
   (Sprawa C-492/13)
   2013/C 344/83
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen sad — Warna

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„Traum” EOOD

      Strona pozwana: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno osiguritelna praktika” — grad Warna pri Tsentralno Upravlenie na Natsionalnata Agentsia za Prihodite

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy należy uznać, że warunek zwolnienia z podatku przewidziany w art. 138 ust. 1 dyrektywy (1) jest spełniony i nie ma zastosowania wyjątek przewidziany w art. 139 ust. 1 akapit drugi dyrektywy w sprawie takiej jak w postępowaniu głównym, w której stwierdzono, że brak przymiotu „osoby zarejestrowanej zgodnie z ZDDS” u nabywcy towaru został wykazany w unijnej bazie danych po zrealizowaniu dostawy, a skarżąca twierdzi, że dochowała należytej staranności, zasięgając informacji w tym systemie, które nie są udokumentowane? Fakt spóźnionego wpisu przymiotu „osoby wyrejestrowanej zgodnie z ZDDS” wynika z wydruków/danych administracji skarbowej?

               2)

               Czy zasady neutralności podatkowej, proporcjonalności i ochrony uzasadnionych oczekiwań narusza praktyka administracyjna i orzecznictwo, zgodnie z którymi na sprzedawcy (spedytorze na podstawie umowy przewozu) spoczywa obowiązek stwierdzenia prawdziwości podpisu nabywcy i wyjaśnienia, czy jest to podpis osoby reprezentującej spółkę — nabywcę, jej pracownika zajmującego odpowiednie stanowisko lub osoby upoważnionej?

               3)

               Czy w przypadku takim jak niniejszy przepis art. 138 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej ma skutek bezpośredni i sąd krajowy może go stosować bezpośrednio?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).