title: Sprawa C-349/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Ringkonnakohus (Estonia) w dniu 13 czerwca 2017 r. – Eesti Pagar AS/Ettevõtluse Arendamise Sihtasutus, Majandus- ja Kommunikatsiooniministeerium

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Ringkonnakohus (Estonia) w dniu 13 czerwca 2017 r. – Eesti Pagar AS/Ettevõtluse Arendamise Sihtasutus, Majandus- ja Kommunikatsiooniministeerium
   (Sprawa C-349/17)
   (2017/C 269/17)
   Język postępowania: estoński

      Sąd odsyłający

   Tallinna Ringkonnakohus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Eesti Pagar AS

      Strona pozwana: Ettevõtluse Arendamise Sihtasutus, Majandus- ja Kommunikatsiooniministeerium

      Pytania prejudycjalne

               a)

               Czy wykładni art. 8 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 (1) uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu WE (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) należy dokonywać w taki sposób, że w kontekście tego przepisu rozpoczęto prace „nad projektem lub działaniem” wówczas, gdy mające być dofinansowane działanie przykładowo polega na zakupie instalacji i w odniesieniu do określonej instalacji zawarta zostaje umowa sprzedaży? Czy jednostki w państwach członkowskich są uprawnione do oceny naruszenia zawartego w tym przepisie kryterium na podstawie kosztów, powstałych w wyniku odstąpienia od umowy niezgodnej z wymogiem zaistnienia efektu zachęty? Jeżeli jednostki w państwach członkowskich posiadają takie uprawnienie, to przy jakiej wysokości kosztów (procentowo), powstałych w wyniku odstąpienia od umowy, można zakładać, że w aspekcie spełnienia wymogu zaistnienia efektu zachęty są one dostatecznie marginalne?

               b)

               Czy w sytuacji, gdy Komisja Europejska nie wydała stosownej decyzji, jednostka w państwie członkowskim jest zobowiązana do dochodzenia zwrotu udzielonej przez nią niezgodnej z prawem pomocy?

               c)

               Czy działanie jednostki w państwie członkowskim, która zdecydowała o przyznaniu pomocy w błędnym przekonaniu, iż chodzi o pomoc spełniającą wymogi wyłączeń blokowych, a w rzeczywistości przyznała pomoc niezgodną z prawem, może wywołać u beneficjentów tej pomocy powstanie uzasadnionych oczekiwań? Czy do wykazania powstania u beneficjentów uzasadnionych oczekiwań wystarczy w szczególności, iż jednostka w państwie członkowskim przy przyznawaniu niezgodnej z prawem pomocy zna okoliczności powodujące, iż pomoc nie jest objęta wyłączeniami blokowymi?
               W przypadku udzielenia na powyższe pytanie odpowiedzi twierdzącej, czy musi nastąpić wyważenie interesu publicznego i interesu jednostki? Czy w kontekście stosownego wyważenia ma znaczenie to, czy Komisja Europejska w odniesieniu do omawianej pomocy wydała decyzję, w której uznaje ją za niezgodną ze wspólnym rynkiem?

               d)

               Jaki okres przedawnienia obowiązuje w przypadku dochodzenia przez jednostkę w państwie członkowskim zwrotu pomocy niezgodnej z prawem? Czy okres ten wynosi 10 lat, analogicznie jak okres, po upływie którego pomoc zgodnie z art. 1 i 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 (2) ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE, staje się pomocą istniejącą i nie może już być dochodzony jej zwrot, czy 4 lata zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich?
               Jaka jest podstawa prawna dla takiego dochodzenia zwrotu, jeżeli pomoc udzielona została z funduszu strukturalnego: art. 108 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej czy rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich?

               e)

               Czy jednostka w państwie członkowskim, która dochodzi zwrotu niezgodnej z prawem pomocy, jest przy tym zobowiązana żądać od beneficjenta odsetek od tej niezgodnej z prawem pomocy? Jeżeli tak, to jakie reguły obowiązują w przypadku naliczania odsetek – m. in. w odniesieniu do stopy procentowej i okresu ich naliczania?

      (1)  Dz.U. 2008, L 214, s. 3.

      (2)  Dz.U. 1995, L 312, s. 1.


title: Sprawa C-351/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 19 kwietnia 2016 r. w sprawie T-198/14 Capri Italia v EUIPO — IN.PRO.DI (100 % Capri) przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 24 czerwca 2016 r. przez 100 % Capri Italia Srl

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/19

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 19 kwietnia 2016 r. w sprawie T-198/14 Capri Italia v EUIPO — IN.PRO.DI (100 % Capri) przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 24 czerwca 2016 r. przez 100 % Capri Italia Srl
   (Sprawa C-351/16 P)
   (2017/C 014/24)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: 100 % Capri Italia Srl (przedstawiciele: adwokaci P. Pozzi, G. Ghisletti, F. Braga)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Inghirami produzione distribuzione SpA (IN.PRO.DI)
   Postanowieniem z dnia 10 listopada 2016 r. Trybunał (siódma izba) odrzucił odwołanie i obciążył 100 % Capri Italia Srl jej własnymi kosztami.


title: Sprawa T-787/16: Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2016 r. – QD/EUIPO

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/40

         Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2016 r. – QD/EUIPO
   (Sprawa T-787/16)
   (2017/C 022/55)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: QD (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EUIPO z dnia 4 marca 2016 r. w sprawie niewydania ostatecznej decyzji w odniesieniu do wniosku skarżącej z dnia 19 stycznia 2016 r. dotyczącego drugiego przedłużenia umowy zawartej przez nią na mocy art. 2 lit. f) warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (WZIP) i odroczenia wydania ostatecznej decyzji w odniesieniu do wniosku skarżącej z dnia 19 stycznia 2016 r. dotyczącego drugiego przedłużenia umowy zawartej przez nią na mocy art. 2 lit. f) WZIP w celu wydania tej decyzji w przyszłości w ramach „procedury specjalnej” oraz

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym skarżąca twierdzi, że EUIPO naruszył odpowiednie przepisy regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) i WZIP, czyli art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego (w związku z art. 46 WZIP), załącznik III do regulaminu pracowniczego, art. 2, 8, 53 WZIP i 110 regulaminu pracowniczego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący nadużycia zaufania przez EUIPO.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez EUIPO zasady dobrej administracji (art. 41 ust. 1, 2 i 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej).

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący nadużycia władzy przez EUIPO.


title: Sprawa C-202/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem High Court of Justice (England and Wales), Chancery Division (Patents Court), z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie Yissum Research and Development Company of the Hebrew University of Jerusalem przeciwko Comptroller-General of Patents

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem High Court of Justice (England and Wales), Chancery Division (Patents Court), z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie Yissum Research and Development Company of the Hebrew University of Jerusalem przeciwko Comptroller-General of Patents
   (Sprawa C-202/05)
   (2005/C 193/14)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 9 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem High Court of Justice (England and Wales), Chancery Division (Patents Court) z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie Yissum Research and Development Company of the Hebrew University of Jerusalem przeciwko Comptroller-General of Patents.
   High Court of Justice (England and Wales), Chancery Division (Patents Court) zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy następujących pytań, które powstały w związku z wykładnią art. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1768/92 z dnia 18 czerwca 1992 r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem”):

               1.

               Co należy rozumieć przez „produkt” w art. 1 lit. b) rozporządzenia w przypadku, gdy patent podstawowy chroni drugie zastosowanie środka leczniczego oraz w szczególności czy zastosowanie środka leczniczego ma znaczenie przy definicji pojęcia „produktu” w rozumieniu rozporządzenia?

               2.

               Czy wyrażenie „mieszanina aktywnych składników produktu leczniczego” w rozumieniu art. 1 lit. b) rozporządzenia oznacza, że każdy składnik ma działanie lecznicze?

               3.

               Czy mamy do czynienia z „mieszaniną aktywnych składników produktu leczniczego” w przypadku mieszaniny substancji złożonej z dwóch składników jeden z nich stanowi składnik o działaniu leczniczym w związku z określonym przeznaczeniem a drugi umożliwia podanie leku, które powoduje skuteczność leku w ramach tego przeznaczenia?

      (1)  Dz.U. L 182 z 2.7.1992, str. 1


title: Sprawa T-123/11: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2011 r. — Legré przeciwko Radzie

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/18

         Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2011 r. — Legré przeciwko Radzie
   (Sprawa T-123/11)
   2011/C 130/35
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Thierry Legré (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: adwokat J.C. Tchikaya)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/656/WPZiB przedłużającej obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej i rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty przytoczone przez stronę skarżącą są co do istoty identyczne z przytoczonymi w sprawie T-118/11 Attey przeciwko Radzie lub podobne do nich.


title: Sprawa T-583/10: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2010 r. — Deutsche Telekom przeciwko OHIM — TeliaSonera Denmark (odcień koloru fuksji)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/31

         Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2010 r. — Deutsche Telekom przeciwko OHIM — TeliaSonera Denmark (odcień koloru fuksji)
   (Sprawa T-583/10)
   2011/C 55/56
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Telekom AG (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Dolde, V. von Bomhard i B. Goebel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: TeliaSonera Denmark A/S (Kopenhaga, Dania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w dniu 22 października 2010 r. przez Czwartą Izbę Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) w sprawie R 463/2009-4;

               —

               obciążenie strony skarżącej lub TeliaSonera Denmark A/S, w przypadku gdy przystąpi do tej sprawy w charakterze interwenienta, kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: kolorowy znak towarowy tworzący odcień koloru fuksji dla usług należących do klas 38 i 42 — wspólnotowy znak towarowy zarejestrowany pod nr 212787.

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: TeliaSonera Denmark A/S

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: strona wnosząca o unieważnienie prawa do znaku oparła swój wniosek na bezwzględnych podstawach odmowy rejestracji zgodnie z art. 4 i art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: zamknięcie sprawy po wycofaniu wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: odrzucenie odwołania jako niedopuszczalnego

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 59 rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza (i) nie oceniła prawidłowo dopuszczalności odwołania i (ii) naruszyła art. 85 ust. 3 oraz art. 83 rozporządzenia Rady nr 207/2009 kwestionując uzasadniony interes w dalszym prowadzeniu postępowania.


title: Sprawa C-338/16 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 19 kwietnia 2016 w sprawie T-551/15 Portugalia/Komisja, wniesione w dniu 16 czerwca 2016 r. przez Republikę Portugalską

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/12

         Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 19 kwietnia 2016 w sprawie T-551/15 Portugalia/Komisja, wniesione w dniu 16 czerwca 2016 r. przez Republikę Portugalską
   (Sprawa C-338/16 P)
   (2016/C 326/22)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo, P. Estêvão i J. Saraiva de Almeida, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego postanowienia, ponieważ Sąd uwzględnił zarzut niedopuszczalności skargi podniesiony przez Komisję w pierwszej instancji;

               —

               uznanie odwołania od postanowienia Sądu za wniesione skutecznie w terminie określonym w art. 263 TFUE;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Republika Portugalii twierdzi, że zaskarżone postanowienie jest nieważne z następujących względów:

      A – Zarzut pierwszy – Obliczenie terminu wniesienia skargi na nieważność decyzji od dnia 20 lipca 2015 r.

      Pierwsza cześć zarzutu

   Naruszenie art. 263 TFUE.

      Druga część zarzutu

   Obliczenie terminu wniesienia skargi na nieważność decyzji od dnia jej doręczenia w dniu 20 lipca 2015 r.

      B – Zarzut drugi – Obliczenie terminu wniesienia skargi na nieważność decyzji od dnia publikacji zaskarżonej decyzji w Dzienniku Urzędowym

      Pierwsza cześć zarzutu

   Brzmienie art. 263 akapit szósty TFUE.

      Druga część zarzutu

   Istnienie utrwalonej praktyki publikacji postanowień o takim charakterze i identycznych okolicznościach sporu.

      C – Zarzut trzeci – Sąd naruszył prawo nie przychylając się do wykładni, która nie skutkuje upływem terminu na wniesienie skargi.


title: Sprawa C-390/08: Skarga wniesiona w dniu 5 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/27

         Skarga wniesiona w dniu 5 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-390/08)
   (2008/C 285/45)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: U. Wölker i J.-P. Keppenne, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przekazując informacji wymaganych na podstawie art. 3 ust. 2 decyzji nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. dotyczącej mechanizmu monitorowania emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz wykonania Protokołu z Kioto (1), w związku z art. 8, 9, 10 i 11 decyzji nr 166/2005/WE z dnia 10 lutego 2005 r. ustanawiającej zasady wykonania decyzji nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. dotyczącej mechanizmu monitorowania emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie i wykonania Protokołu z Kioto (2), Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 3 ust. 2 decyzji nr 280/2004/WE w związku z art. 8, 9, 10 i 11 decyzji nr 166/2005/WE;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgodnie z art. 3 ust. 2 decyzji nr 280/2004/WE, w związku z decyzją nr 166/2005/WE państwa członkowskie są zobowiązane przekazać Komisji, do dnia 15 marca 2005 r., a następnie co dwa lata informacje dotyczące środków krajowych, które ograniczają i/albo redukują emisje gazów cieplarnianych i wykonania Protokołu z Kioto.
   Tymczasem do chwili wniesienia niniejszej skargi informacje na temat wspomnianych środków nie zostały przekazane przez stronę skarżącą.

      (1)  Dz.U. L 49, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 55, s. 57.


title: Sprawa C-393/15: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 21 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie/ESET spol. s r.o. sp. z o.o. Oddział w Polsce [Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Podatki — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 168 — Artykuł 169 lit. a) — Spółka mająca siedzibę w państwie członkowskim, w którym dokonuje opodatkowanych transakcji — Oddział zarejestrowany w innym państwie członkowskim na potrzeby zapłaty podatku od wartości dodanej — Sporadyczne dokonywanie transakcji opodatkowanych w tym państwie — Główna działalność polegająca na dokonywaniu transakcji wewnętrznych na rzecz wspomnianej spółki — Podatek od wartości dodanej naliczony przez ten oddział — Odliczenie w państwie członkowskim rejestracji]

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/4

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 21 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie/ESET spol. s r.o. sp. z o.o. Oddział w Polsce
   (Sprawa C-393/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Podatki - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 168 - Artykuł 169 lit. a) - Spółka mająca siedzibę w państwie członkowskim, w którym dokonuje opodatkowanych transakcji - Oddział zarejestrowany w innym państwie członkowskim na potrzeby zapłaty podatku od wartości dodanej - Sporadyczne dokonywanie transakcji opodatkowanych w tym państwie - Główna działalność polegająca na dokonywaniu transakcji wewnętrznych na rzecz wspomnianej spółki - Podatek od wartości dodanej naliczony przez ten oddział - Odliczenie w państwie członkowskim rejestracji])
   (2016/C 326/06)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie

      Strona pozwana: ESET spol. s r.o. sp. z o.o. Oddział w Polsce

      Sentencja

   Artykuł 168 i art. 169 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że oddział spółki z siedzibą w innym państwie członkowskim, który został zarejestrowany w danym państwie członkowskim na potrzeby zapłaty podatku od wartości dodanej i który dokonuje głównie niepodlegających opodatkowaniu tym podatkiem wewnętrznych transakcji na rzecz tej spółki, a także sporadycznie czynności opodatkowanych w państwie członkowskim jego rejestracji, ma prawo do odliczenia podatku naliczonego w tym ostatnim państwie, nałożonego na towary i usługi wykorzystywane na potrzeby opodatkowanych czynności wspomnianej spółki dokonywanych w innym państwie członkowskim, w którym spółka ta ma swoją siedzibę.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 228 z 11.9.2004.

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/29

         (2004/C 239/65)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w
         Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

      Dz.U. C 228 z 11.9.2004.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 217 z 28.8.2004.

      Dz.U. C 201 z 7.8.2004.

      Dz.U. C 190 z 24.7.2004.

      Dz.U. C 179 z 10.7.2004.

      Dz.U. C 168 z 26.6.2004.

      Dz.U. C 156 z 12.6.2004.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa C-112/12: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 5 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria — Węgry) — Franklin Templeton Investment Funds Société d’Investissement à Capital Variable przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Ügyek és Adózók Adó Főigazgatósága

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/15

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 5 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria — Węgry) — Franklin Templeton Investment Funds Société d’Investissement à Capital Variable przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Ügyek és Adózók Adó Főigazgatósága
   (Sprawa C-112/12) (1)

   2013/C 63/28
   Język postępowania: węgierski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 157 z 2.6.2012.


title: Sprawa C-371/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swobodny przepływ pracowników — Zatrudnienie w służbie publicznej — Nieuwzględnienie doświadczeń zawodowych i stażu pracy zdobytych w innych państwach członkowskich — Artykuły 10 WE i 39 WE — Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1612/68)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-371/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swobodny przepływ pracowników - Zatrudnienie w służbie publicznej - Nieuwzględnienie doświadczeń zawodowych i stażu pracy zdobytych w innych państwach członkowskich - Artykuły 10 WE i 39 WE - Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1612/68)
   (2006/C 326/10)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Rozet, pełnomocnik, A. Aresu, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Włoska (Przedstawiciele: I. M. Braguglia, pełnomocnik, G. Albenzio, avocat)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 10 i 39 WE oraz art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 257, str. 2) — Osoby świadczące pracę na rzecz włoskiej służby publicznej — Nieuwzględnienie doświadczeń zawodowych i stażu pracy zdobytych w innym państwie członkowskim
   Sentencja

               1)

               Nie uwzględniając doświadczenia zawodowego i stażu pracy zdobytych przy wykonywaniu działalności porównywalnej w ramach administracji publicznej innego państwa członkowskiego przez pracownika wspólnotowego zatrudnionego we włoskiej służbie publicznej, Republika Włoska uchybiła swoim zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 39 WE oraz art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 273 z 06.11.2004 r.


title: Sprawa C-149/09: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/33

         Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-149/09)
   2009/C 141/60
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Dejmek i J. Sénéchal, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nieprzyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. zmieniającej dyrektywę Rady 77/91/EWG w sprawie tworzenia spółek akcyjnych i utrzymywania oraz zmian wysokości ich kapitału (1), a w każdym razie nieinformując Komisji o takich przepisach, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2006/68/WE upłynął w dniu 15 kwietnia 2008 r. Tymczasem na dzień wniesienia niniejszej skargi strona pozwana nie przyjęła jeszcze przepisów niezbędnych do transponowanie tej dyrektywy, a w każdym razie nie poinformowała o nich Komisji.

      (1)  Dz.U. L 264, s. 32.


title: Sprawa C-580/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg West-Vlaanderen, afdeling Brugge – Belgia – Maria Eugenia Van der Weegen, Miguel Juan Van der Weegen, Anna Pot, działająca w charakterze następcy prawnego zmarłego Johannesa Van der Weegena, Anna Pot/Belgische Staat (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 56 TFUE — Artykuł 36 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym — Przepisy podatkowe — Podatek dochodowy — Zwolnienie podatkowe dla odsetek wypłacanych przez banki spełniające określone przesłanki ustawowe — Dyskryminacja pośrednia — Banki z siedzibą w Belgii oraz banki z siedzibą w innym państwie członkowskim)

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/6

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg West-Vlaanderen, afdeling Brugge – Belgia – Maria Eugenia Van der Weegen, Miguel Juan Van der Weegen, Anna Pot, działająca w charakterze następcy prawnego zmarłego Johannesa Van der Weegena, Anna Pot/Belgische Staat
   (Sprawa C-580/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 56 TFUE - Artykuł 36 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym - Przepisy podatkowe - Podatek dochodowy - Zwolnienie podatkowe dla odsetek wypłacanych przez banki spełniające określone przesłanki ustawowe - Dyskryminacja pośrednia - Banki z siedzibą w Belgii oraz banki z siedzibą w innym państwie członkowskim))
   (2017/C 249/08)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank van eerste aanleg West-Vlaanderen, afdeling Brugge

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Maria Eugenia Van der Weegen, Miguel Juan Van der Weegen, Anna Pot, działająca w charakterze następcy prawnego zmarłego Johannesa Van der Weegena, Anna Pot

      Strona pozwana: Belgische Staat

      Sentencja

   Artykuł 56 TFUE oraz art. 36 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one obowiązywaniu krajowych przepisów takich jak będące przedmiotem postępowania głównego, wprowadzających krajowy reżim zwolnienia podatkowego, w zakresie, w jakim, jakkolwiek reżim ów znajduje jednolite zastosowanie do dochodów z depozytów oszczędnościowych uzyskiwanych w instytucjach świadczących usługi bankowe z siedzibą w Belgii lub w innym państwie członkowskim Europejskiego Obszaru Gospodarczego, ustanawia on warunki dostępu do belgijskiego rynku bankowego względem usługodawców z siedzibą w innych państwach członkowskich, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


title: Sprawa C-437/13: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 23 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Unitrading Ltd przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Odesłanie prejudycjalne — Wspólnotowy kodeks celny — Pokrycie należności celnych przywozowych — Pochodzenie towarów — Środki dowodowe — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 47 — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Autonomia proceduralna państw członkowskich)

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/10

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 23 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Unitrading Ltd przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-437/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólnotowy kodeks celny - Pokrycie należności celnych przywozowych - Pochodzenie towarów - Środki dowodowe - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 47 - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Autonomia proceduralna państw członkowskich))
   (2014/C 439/14)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Unitrading Ltd

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Sentencja

               1)

               Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie, by przedstawiony przez organy celne na podstawie krajowego prawa proceduralnego dowód pochodzenia przywiezionych towarów opierał się na wynikach analiz dokonanych przez osobę trzecią, gdy ta osoba trzecia odmawia organom celnym, względnie podmiotowi dokonującemu zgłoszenia celnego przedstawienia dodatkowych informacji w przedmiocie owych analiz, co w konsekwencji utrudnia lub uniemożliwia zweryfikowanie lub obalenie prawidłowości dokonanych stwierdzeń, pod warunkiem, że przestrzegano zasad skuteczności i równoważności. Do sądu krajowego należy zweryfikowanie, czy miało to miejsce w postępowaniu głównym.

               2)

               W przypadku tego rodzaju, jak w postępowaniu głównym, zakładając, że organy celne nie mogą przedstawić dodatkowych informacji w przedmiocie omawianych analiz, kwestia, czy organy celne powinny uwzględnić wniosek zainteresowanego zmierzający do dokonania na własny koszt analiz w kraju zgłoszonym jako kraj pochodzenia, oraz kwestia, czy jest istotne, że przez pewien okres były przechowywane części próbek towarów, którymi zainteresowany mógł dysponować dla celów weryfikacji przez inne laboratorium, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy organy celne powinny poinformować zainteresowanego o istnieniu zachowanych podpróbek towarów oraz o tym, że może on wnieść o ich udostępnienie celem przeprowadzenia owych weryfikacji, powinny zostać ocenione na podstawie krajowego prawa procesowego.

      (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013.


title: Sprawa T-459/17: Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2017 r. – Fifth Avenue Entertainment/EUIPO – Commodore Entertainment Corporation (THE COMMODORES)

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/36

         Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2017 r. – Fifth Avenue Entertainment/EUIPO – Commodore Entertainment Corporation (THE COMMODORES)
   (Sprawa T-459/17)
   (2017/C 309/47)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fifth Avenue Entertainment LLC (Orlando, Floryda, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: B. Brandreth, barrister i adwokat D. Cañadas Arcas)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Commodore Entertainment Corporation (Saint Paul, Minnesota, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „THE COMMODORES”– zgłoszenie nr 13 370 077

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 maja 2017 r. w sprawie R 851/2016-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-95/05: Skarga wniesiona dnia 21 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/21

         Skarga wniesiona dnia 21 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-95/05)
   (2005/C 93/38)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 21 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Knuta Simossona i Georgia Zavvę, członków Służby Prawnej, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Republice Greckiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że poprzez brak przyjęcia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy 2002/59/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiającej wspólnotowy system monitorowania i informacji o ruchu statków i uchylającej dyrektywę Rady 93/75/EWG, a w każdy bądź razie poprzez brak poinformowania Komisji o przyjęciu takich przepisów, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2.

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął dnia 5 lutego 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 208 z 5.8.2002, str. 10.


title: Sprawa T-238/09 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lipca 2009 r. — Sniace, SA (Madryt, Hiszpania) przeciwko Komisja Wspólnot Europejskich (Postanowienie w przedmiocie środka tymczasowego — Decyzja uznająca pomoc za sprzeczną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej zwrot — Wniosek o zawieszenie wykonania — Uchybienie wymogom formalnym — Niedopuszczalność)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/33

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lipca 2009 r. — Sniace, SA (Madryt, Hiszpania) przeciwko Komisja Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-238/09 R)
   (Postanowienie w przedmiocie środka tymczasowego - Decyzja uznająca pomoc za sprzeczną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej zwrot - Wniosek o zawieszenie wykonania - Uchybienie wymogom formalnym - Niedopuszczalność)
   2009/C 220/69
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Sniace, SA (Madryt, Hiszpania), (przedstawiciel: F. J. Moncholí Fernández, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: C. Urraca Caviedes, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2009) 1479 ostatecznej z dnia 10 marca 2009 r. dotyczącej środka pomocowego nr C5/2000 (wcześniej NN 118/1997) udzielonego przez Hiszpanię na rzecz Spółki Sniace, S.A., Torrelavega, Kantabria, i z zmieniającej decyzję 1999/395/WE z dnia 28 października 1998 r.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-482/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 czerwca 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rozwój kolei wspólnotowych — Dyrektywa 91/440/EWG — Artykuł 6 ust. 1 — Grupa Deutsche Bahn — Porozumienia o przekazywaniu zysków — Zakaz przenoszenia na usługi transportu kolejowego pomocy publicznej przyznanej do celów eksploatacji infrastruktury kolejowej — Obowiązki w zakresie rachunkowości — Dyrektywa 91/440/EWG — Artykuł 9 ust. 4 — Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 — Artykuł 6 ust. 1 — Punkt 5 załącznika — Obowiązki w zakresie rachunkowości — Przedstawienie, oddzielnie dla każdej umowy, pomocy publicznej wypłaconej na działalność dotyczącą świadczenia usług przewozów pasażerskich w ramach usługi publicznej]

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 czerwca 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-482/14) (1)

   ([Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Rozwój kolei wspólnotowych - Dyrektywa 91/440/EWG - Artykuł 6 ust. 1 - Grupa Deutsche Bahn - Porozumienia o przekazywaniu zysków - Zakaz przenoszenia na usługi transportu kolejowego pomocy publicznej przyznanej do celów eksploatacji infrastruktury kolejowej - Obowiązki w zakresie rachunkowości - Dyrektywa 91/440/EWG - Artykuł 9 ust. 4 - Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 - Artykuł 6 ust. 1 - Punkt 5 załącznika - Obowiązki w zakresie rachunkowości - Przedstawienie, oddzielnie dla każdej umowy, pomocy publicznej wypłaconej na działalność dotyczącą świadczenia usług przewozów pasażerskich w ramach usługi publicznej])
   (2017/C 283/02)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Mölls, T. Maxian Rusche i J. Hottiaux, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i J. Möller, pełnomocnicy, R. Van der Hout, advocaat)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierany przez S. Fiorentino, avvocato dello Stato), Republika Łotewska (przedstawiciele: I. Kucina, J. Treijs-Gigulis i I. Kalniņš, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 91/440/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych, zmienionej dyrektywą 2001/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r., przez to, że nie podjęła wszystkich środków niezbędnych do tego, by zasady prowadzenia rachunkowości umożliwiały monitorowanie zakazu przenoszenia funduszy publicznych przyznanych na eksploatację infrastruktury kolejowej do usług transportowych.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec, Republika Włoska i Republika Łotewska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 16 z 19.6.2015.


title: Sprawa C-344/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 21 czerwca 2016 r. Die Länderbahn GmbH DLB/DB Station & Service AG.

text:
               21.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 428/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 21 czerwca 2016 r. Die Länderbahn GmbH DLB/DB Station & Service AG.
   (Sprawa C-344/16)
   (2016/C 428/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Die Länderbahn GmbH DLB

      Strona pozwana: DB Station & Service AG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepis krajowy, w myśl którego użytkownik urządzenia infrastruktury kolejowej, wobec którego zarządca infrastruktury dochodzi przed sądem cywilnym uiszczenia opłaty za użytkowanie, lub który żąda zwrotu uiszczonej opłaty, może podnosić, że opłata ustalona przez zarządcę infrastruktury nie jest zgodna z zasadą słuszności, jest zgodny z przepisami dyrektywy (1) dotyczącymi niezależności zarządzania przez przedsiębiorstwo infrastruktury (art. 4 ust. 1, 4, 5), z zasadami ustalania opłat (art. 7 – 12) oraz zadaniami organu kontrolnego (art. 30)?

               2)

               W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy jest zgodny z wymienionymi przepisami dyrektywy przepis krajowy, w myśl którego sąd, jeżeli stwierdzi, że ustalona opłata nie jest zgodna z zasadą słuszności, jest uprawniony i zobowiązany ustalić należną opłatę w drodze wyroku?

      (1)  Dyrektywa 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawanie świadectw bezpieczeństwa, Dz.U. L 75, s. 29


title: Sprawa T-681/13: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2013 r. — Colomer Italy przeciwko OHIM — Farmaca International (INTERCOSMO ESTRO)

text:
               15.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/13

         Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2013 r. — Colomer Italy przeciwko OHIM — Farmaca International (INTERCOSMO ESTRO)
   (Sprawa T-681/13)
   2014/C 78/26
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Colomer Italy SpA (Sala Bolognese, Włochy) (przedstawiciele: M. Ricolfi, F. Tarocco i C. Mezzetti, avocati)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Farmaca International SpA (Turyn, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Uwzględnienie niniejszej skargi, a w rezultacie stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 października 2013 r., doręczonej w dniu 17 października 2013 r., wydanej w sprawie R 1186/2012-1;

               —

               oddalenie sprzeciwu Farmaca International SpA. wobec rejestracji oznaczenia „INTERCOSMO ESTRO”, tak, aby rejestracja została dokonana;

               —

               zasądzenie zwrotu wszystkich kosztów postępowania w tej sprawie na rzecz skarżącej.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Oznaczenie graficzne zawierające elementy słowne „INTERCOSMO ESTRO” dla towarów należących do klasy 3.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Farmaca International SpA.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Niezarejestrowany graficzny znak towarowy „ESTRO” dla towarów „kosmetyki do włosów”.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie i niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 4, art. 7 ust. 1 i art. 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 w sprawie znaku towarowego.


title: Sprawa C-362/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom ﾔ Zjednoczone Królestwo) — Test Claimants in the Franked Investment Income Group Litigation przeciwko Commissioners of Inland Revenue, Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs (Ochrona sądowa — Zasada skuteczności — Zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań — Zwrot nienależnego świadczenia — Środki zaskarżenia — Prawo krajowe — Skrócenie terminu przedawnienia mających zastosowanie środków zaskarżenia bez uprzedzenia i z mocą wsteczną)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/16

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom — Zjednoczone Królestwo) — Test Claimants in the Franked Investment Income Group Litigation przeciwko Commissioners of Inland Revenue, Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs
   (Sprawa C-362/12) (1)

   (Ochrona sądowa - Zasada skuteczności - Zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań - Zwrot nienależnego świadczenia - Środki zaskarżenia - Prawo krajowe - Skrócenie terminu przedawnienia mających zastosowanie środków zaskarżenia bez uprzedzenia i z mocą wsteczną)
   2014/C 52/26
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court of the United Kingdom

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Test Claimants in the Franked Investment Income Group Litigation

      Strona pozwana: Commissioners of Inland Revenue Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Supreme Court of the United Kingdom — Wykładnia art. 49 i 63 TFUE — Podatki krajowe sprzeczne z prawem wspólnotowym — Zwrot nienależnego świadczenia — Współistnienie w prawie krajowym dwóch alternatywnych środków zaskarżenia dostępnych podatnikom i służących dochodzeniu zwrotu należnych im kwot, z których jeden środek objęty jest dłuższym terminem przedawnienia niż drugi — Uregulowanie krajowe skracające ze skutkiem wstecznym i bez uprzedzenia dłuższy termin przedawnienia — Zgodność z zasadami skuteczności, pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań

      Sentencja

               1)

               W sytuacji, w której podatnicy zgodnie z prawem krajowym mają wybór pomiędzy dwoma możliwymi środkami zaskarżenia w zakresie dotyczącym zwrotu podatku pobranego z naruszeniem prawa Unii, przy czym w przypadku jednego z nich obowiązuje dłuższy termin przedawnienia, zasady skuteczności, pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań sprzeciwiają się przepisom krajowym skracającym ów termin przedawnienia bez uprzedzenia i z mocą wsteczną.

               2)

               Okoliczność, że w chwili gdy podatnik wniósł skargę, możliwość skorzystania ze środka zaskarżenia z dłuższym terminem przedawnienia została uznana zaledwie w niedalekiej przeszłości przez sąd niższej instancji i została ostatecznie potwierdzona przez sąd najwyższej instancji dopiero w późniejszym terminie, nie ma żadnego wpływu na odpowiedź na pytanie pierwsze.

      (1)  Dz.U. C 311 z 13.10.2012.


title: Sprawa T-10/09: Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2011 r. — Formula One Licensing przeciwko OHIM — Global Sports Media (F1-LIVE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego F1-LIVE — Wcześniejsze, graficzny wspólnotowy oraz słowne krajowe i międzynarodowy, znaki towarowe F1 i F1 Formula 1 — Oddalenie sprzeciwu przez Izbę Odwoławczą — Względne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/21

         Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2011 r. — Formula One Licensing przeciwko OHIM — Global Sports Media (F1-LIVE)
   (Sprawa T-10/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego F1-LIVE - Wcześniejsze, graficzny wspólnotowy oraz słowne krajowe i międzynarodowy, znaki towarowe F1 i F1 Formula 1 - Oddalenie sprzeciwu przez Izbę Odwoławczą - Względne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 103/36
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Formula One Licensing BV (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci B. Klingberg i K. Sandberg)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Global Sports Media Ltd (Hamilton, Bermudy) (przedstawiciele: początkowo T. de Haan i J.J. Evrard, a następnie adwokat T. de Haan)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 października 2008 r. (sprawa R 7/2008-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Racing-Live SAS a Formula One Licensing BV.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Formula One Licensing BV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa C-556/08: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2005/36/WE — Uznawanie kwalifikacji zawodowych — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/12

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-556/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2005/36/WE - Uznawanie kwalifikacji zawodowych - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   2009/C 205/21
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: H. Støvlbæk i A.A. Gilly, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Przedstawiciel: H. Walker, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia, w przewidzianym terminie, przepisów niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy 2005/36 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005°r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz. U. L 255, s 22)

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy 2005/36 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 63 tej dyrektywy.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.02.2009 r.


title: Opinia 1/08: Wniosek o opinię przedstawiony przez Komisję Wspólnot Europejskich w trybie art. 300 ust. 6 WE

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/6

         Wniosek o opinię przedstawiony przez Komisję Wspólnot Europejskich w trybie art. 300 ust. 6 WE
   (Opinia 1/08)
   (2008/C 183/10)
   Język postępowania: wszystkie języki urzędowe
   Strona przedstawiająca wniosek:
   Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. White, M. Huttunen i L. Prete, pełnomocnicy)
   Pytania przedstawione Trybunałowi:

               1)

               Czy zawarcie porozumień z członkami poszkodowanymi WTO [Światowej Organizacji Handlu] w rozumieniu art. XXI GATS [Układu ogólnego w sprawie handlu usługami], takie jak opisane w niniejszym wniosku o wydanie opinii, należy do wyłącznych kompetencji Wspólnoty czy też do kompetencji dzielonych Wspólnoty i państw członkowskich ?

               2)

               Czy art. 133 ust. 1 i 5, w związku z art. 300 ust. 2 traktatu WE, stanowi właściwą podstawę prawną dla aktu, na mocy którego zawarto, w imieniu Wspólnoty Europejskiej lub w imieniu Wspólnoty i jej państw członkowskich, wspomniane porozumienia?


title: Sprawa C-407/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n° 1 de Córdoba – Hiszpania) – María Auxiliadora Arjona Camacho/Securitas Seguridad España SA (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 2006/54/WE — Równość traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy — Dyskryminujące zwolnienie — Artykuł 18 — Naprawienie rzeczywiście poniesionej szkody — Odstraszający charakter — Artykuł 25 — Sankcje — Odszkodowanie o charakterze sankcji)

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/15

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 1 de Córdoba – Hiszpania) – María Auxiliadora Arjona Camacho/Securitas Seguridad España SA
   (Sprawa C-407/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2006/54/WE - Równość traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy - Dyskryminujące zwolnienie - Artykuł 18 - Naprawienie rzeczywiście poniesionej szkody - Odstraszający charakter - Artykuł 25 - Sankcje - Odszkodowanie o charakterze sankcji))
   (2016/C 068/19)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social no 1 de Córdoba

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: María Auxiliadora Arjona Camacho

      Strona pozwana: Securitas Seguridad España SA

      Sentencja

   Artykuł 18 dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że aby szkoda doznana z powodu dyskryminacji ze względu na płeć została rzeczywiście naprawiona w sposób odstraszający i proporcjonalny, przepis ten nakłada na państwa członkowskie, które wybrały formę pieniężną, obowiązek wprowadzenia do ich krajowego porządku prawnego, zgodnie z określonymi przez nie szczegółowymi zasadami, środków przewidujących zapłatę poszkodowanemu odszkodowania pokrywającego w pełni poniesioną szkodę.

      (1)  Dz.U. C 409 z 17.11.2014.


title: Sprawa C-51/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 grudnia 2008 r. w sprawie T-212/07 Harman International Industries, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 3 lutego 2009 r. przez Barbarę Becker

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/20

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 grudnia 2008 r. w sprawie T-212/07 Harman International Industries, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 3 lutego 2009 r. przez Barbarę Becker
   (Sprawa C-51/09 P)
   (2009/C 82/36)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Barbara Becker (przedstawiciele: P. Baronikians, A. Hofstetter, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Harman International Industries, Inc., Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie pkt 1 sentencji wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 grudnia 2008 r. w sprawie T-212/07, na mocy którego stwierdzono nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 7 marca 2007 r. (sprawa R-502/2006-1);

               —

               uchylenie pkt 3 sentencji wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 grudnia 2008 r.;

               —

               obciążenie Harman International Industries, Inc. kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w toku całego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd Pierwszej Instancji błędnie uznał, że istnieje podobieństwo między zgłoszonym przez wnoszącą odwołanie znakiem towarowym „Barbara Becker” a znakiem towarowym „BECKER” spółki Harman International Industries, Inc. i z tego względu niewłaściwie zastosował art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, uznając, że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-59/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 13 lutego 2016 r. przez Carla De Nicolę od wyroku wydanego w dniu 18 grudnia 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-9/14 De Nicola/EBI

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/37

         Odwołanie wniesione w dniu 13 lutego 2016 r. przez Carla De Nicolę od wyroku wydanego w dniu 18 grudnia 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-9/14 De Nicola/EBI
   (Sprawa T-59/16 P)
   (2016/C 111/44)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat G. Ferabecoli)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               Uwzględnienie niniejszego odwołania i częściową zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie ust. 2 i 3 sentencji oraz pkt 58-63 uzasadnienia wyroku;

               —

               w konsekwencji stwierdzenie nieważności lub braku obowiązywania wytycznych na rok 2012; nakazanie EBI naprawienia szkody poniesionej przez C. De Nicolę, zgodnie z żądaniem skargi wszczynającej postepowanie, lub pomocniczo, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez inną izbę Sądu do spraw Służby Publicznej w innym składzie orzekającym, w celu ponownego rozstrzygnięcia w przedmiocie uchylonych punktów;

               —

               obciążenie drugiej strony kosztami postepowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie skierowane jest przeciwko wyrokowi Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 18 grudnia 2015r. De Nicola/Europejski Bank Inwestycyjny (F-9/14).
   Zarzuty i główne argumenty są takie same, jak w sprawie T-55/16 P, De Nicola/Europejski Bank Inwestycyjny.


title: Sprawa T-758/15: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2015 – EDF Toruń przeciwko Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA)

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/42

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2015 – EDF Toruń przeciwko Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA)
   (Sprawa T-758/15)
   (2016/C 068/53)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: EDF Toruń SA (Toruń, Polska) (przedstawiciel: K. Sienkiewicz, adwokat)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji nr SME(2015)4950 z dnia 3 listopada 2015 r. wydanej przez Europejską Agencję Chemikaliów oraz faktury VAT nr 10054011 z dnia 3 listopada 2015 r., dotyczących nałożenia opłaty administracyjnej za nieprawidłowe wskazanie wielkości przedsiębiorstwa podczas dokonywania zgłoszenia do rejestru REACH;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku mocy obowiązującej zaleceń Komisji z dnia 6 maja 2003 r. dotyczących definicji przedsiębiorstw mikro, małych i średnich (2003/361/WE), i konieczności stosowania przepisów krajowych w tym zakresie;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia postanowień rozporządzenia Komisji (WE) nr 340/2008 (1), z uwagi na fakt, iż Agencja nie ma prawa nakładać kar pieniężnych na podmioty dokonujące zgłoszenia do rejestru REACH;

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności, poprzez nałożenie opłaty administracyjnej w wysokości rażąco wysokiej w stosunku do nakładu pracy podjętego w związku z ustaleniem prawidłowej wartości przedsiębiorstwa;

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący nadużycia władzy, poprzez nałożenie opłaty na podstawie decyzji zarządu Europejskiej Agencji Chemikaliów nr 14/2015 podczas gdy nie ma ona mocy obowiązującej;

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady równości poprzez różnicowanie wysokości opłat administracyjnych w zależności od wielkości podmiotu, który ma zostać obciążony opłatą, podczas gdy nie m jakichkolwiek argumentów przemawiających za słusznością takiego rozwiązania.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 340/2008 z dnia 16 kwietnia 2008 r. w sprawie opłat i należności wnoszonych na rzecz Europejskiej Agencji Chemikaliów na mocy rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (Dz.U. L 107, str. 6).


title: Sprawa C-14/13: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 6 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad — Bułgaria) — Gena Ivanova Cholakova przeciwko Osmo Rayonno Upravlenie pri Stolichna direktsia na vatreshnite raboti (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 21 ust. 1 TFUE, art. 67 TFUE i 72 TFUE — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Przepisy krajowe zezwalające na zatrzymanie osoby w celu weryfikacji tożsamości — Brak związku z prawem Unii — Oczywisty brak właściwości Trybunału Sprawiedliwości)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/54

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 6 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad — Bułgaria) — Gena Ivanova Cholakova przeciwko Osmo Rayonno Upravlenie pri Stolichna direktsia na vatreshnite raboti
   (Sprawa C-14/13) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 21 ust. 1 TFUE, art. 67 TFUE i 72 TFUE - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Przepisy krajowe zezwalające na zatrzymanie osoby w celu weryfikacji tożsamości - Brak związku z prawem Unii - Oczywisty brak właściwości Trybunału Sprawiedliwości)
   2013/C 225/99
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administrativen sad Sofia-grad

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gena Ivanova Cholakova

      Strona pozwana: Osmo Rayonno Upravlenie pri Stolichna direktsia na vatreshnite raboti

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Administrativen sad Sofia-grad — Wykładnia art. 21ust. 1 TFUE w związku z art. 67 i 72 tego traktatu oraz art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z art. 6 i 45 ust. 1 karty — Obywatelstwo Unii — Swobodny przepływ osób — Odstępstwa — Przepisy krajowe zezwalające na zatrzymanie osoby przez policję w celu weryfikacji tożsamości w przypadku, gdy ta osoba odmawia podania lub nie jest w stanie udowodnić swojej tożsamości — Zatrzymanie maksymalnie na 24 godziny — Nieuzasadniona kontrola z względów porządku publicznego, prewencji działalności kryminalnej lub utrzymania bezpieczeństwa wewnętrznego — Zakres swobody działania policji — Brak obowiązku oceny konieczności ustalenia tożsamości osoby

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy w przedmiocie odpowiedzi na pytania zadane w trybie prejudycjalnym przez Administrativen sad Sofia-grad (Bułgaria) postanowieniem z dnia 17 grudnia 2012 r. (sprawa C-14/13).

      (1)  Dz.U. C 79 z 16.3.2013.


title: Sprawa C-301/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 19 czerwca 2015 r. – Marc Soulier, Sara Doke/ministre de la Culture et de la Communication, Premier ministre

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/35

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 19 czerwca 2015 r. – Marc Soulier, Sara Doke/ministre de la Culture et de la Communication, Premier ministre
   (Sprawa C-301/15)
   (2015/C 294/44)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Marc Soulier, Sara Doke

      Strona pozwana: Ministre de la Culture et de la Communication, Premier ministre

      Pytania prejudycjalne

   Czy wyżej wymienione przepisy dyrektywy 2001/29/WE z dnia 22 maja 2001 r. (1) sprzeciwiają się temu, aby uregulowanie takie, jak analizowane w pkt 1 niniejszego postanowienia, powierzało stowarzyszeniom upoważnionym do pobierania i dystrybucji opłat z tytułu prawa autorskiego wykonywanie prawa do udzielania zezwolenia na zwielokrotnianie i przedstawianie w formie cyfrowej „niedostępnych książek”, pozwalając jednocześnie autorom tych książek lub ich następcom prawnym na wniesienie sprzeciwu wobec tego wykonywania lub powstrzymanie tego wykonywania na określonych w nim warunkach?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10).


title: Sprawa C-231/14 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 lipca 2015 r. – InnoLux Corp., dawniej Chimei InnoLux Corp./Komisja Europejska [Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Artykuł 101 TFUE — Artykuł 53 porozumienia EOG — Światowy rynek wyświetlaczy ciekłokrystalicznych (LCD) — Ustalanie cen — Grzywny — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien (2006) — Punkt 13 — Ustalenie wartości sprzedaży mającej związek z naruszeniem — Sprzedaż wewnętrzna danego produktu poza EOG — Uwzględnienie sprzedaży wyrobów gotowych zawierających dany produkt na rzecz osób trzecich w EOG]

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/12

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 lipca 2015 r. – InnoLux Corp., dawniej Chimei InnoLux Corp./Komisja Europejska
   (Sprawa C-231/14 P) (1)

   ([Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Artykuł 101 TFUE - Artykuł 53 porozumienia EOG - Światowy rynek wyświetlaczy ciekłokrystalicznych (LCD) - Ustalanie cen - Grzywny - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien (2006) - Punkt 13 - Ustalenie wartości sprzedaży mającej związek z naruszeniem - Sprzedaż wewnętrzna danego produktu poza EOG - Uwzględnienie sprzedaży wyrobów gotowych zawierających dany produkt na rzecz osób trzecich w EOG])
   (2015/C 294/15)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: InnoLux Corp., dawniej Chimei InnoLux Corp. (przedstawiciele: J.F. Bellis, adwokat, R. Burton, Solicitor)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Biolan, F. Ronkes Agerbeek i P. Van Nuffel, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               InnoLux Corp. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 212 z 7.7.2014.


title: Sprawa F-143/15: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2015 r. – ZZ/Parlament

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/45

         Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2015 r. – ZZ/Parlament
   (Sprawa F-143/15)
   (2016/C 068/57)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat A. Fombaron)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie skarżącego w sprawie uchylenia decyzji o wcześniejszym rozwiązaniu jego umowy o pracę z Parlamentem Europejskim.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 19 sierpnia 2015 r. oddalającej zażalenie złożone na podstawie art. 90 ust. 2 Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 25 lutego 2015 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 2 lutego 2015 r.

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego całością wydatków i kosztów postępowania.


title: Sprawa T-243/11: Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2011 r. — Glaxo Group przeciwko OHIM — Farmodiética (ADVANCE)

text:
               2.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/19

         Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2011 r. — Glaxo Group przeciwko OHIM — Farmodiética (ADVANCE)
   (Sprawa T-243/11)
   2011/C 194/32
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Glaxo Group Ltd (Greenford, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: O. Banito, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Farmodiética — Cosmética, Dietética e Produtos Farmacêuticos, Lda (Estarda de S.Marcos, Portugalia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zawieszenie postępowania do chwili rozstrzygnięcia wytoczonego w Portugalii powództwa o unieważnienie, gdyż w powództwie tym zakwestionowano jedyną podstawę odrzucenia zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 6472971, a w razie gdy to powództwo o unieważnienie nie zostanie uwzględnione,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie R 665/2010-4; i

               —

               obciążenie OHIM lub Farmodiética — Cosmética, Dietética e Produtos Farmacêuticos, Lda kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „ADVANCE” dla towarów z klasy 5 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6472971

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Farmodiética — Cosmética, Dietética e Produtos Farmacêuticos, Lda

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Portugalii graficzny znak towarowy nr 417744 „ADVANCIS CAPS MORE BIOAVAILABLE. MORE EFFECTIVE” dla towarów z klas 3 i 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 65 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na to, że Izba Odwoławcza: i) uznała, że strona skarżąca nie zakwestionowała decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 25 lutego 2010 r. w odniesieniu do podobieństwa rozpatrywanych towarów; ii) uznała, że nie ma powodu do odstąpienia od decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 25 lutego 2010 r. w odniesieniu do podobieństwa rozpatrywanych towarów; iii) nie przeprowadziła analizy, czy rozpatrywane towary z klasy 3 są podobne czy niepodobne do rozpatrywanych towarów z klasy 5; iv) nie wyjaśniła, dlaczego istotne jest wzięcie pod uwagę, jak oznaczenia wymawiane są po angielsku, gdy odnośnym obszarem jest Portugalia; v) uznała, że kolidujące ze sobą znaki towarowe są podobne na płaszczyźnie fonetycznej po angielsku; vi) zastosowała niepoprawne kryterium w odniesieniu do porównania oznaczeń, w ten sposób błędnie ustalając, że poziom podobieństwa jest przeciętny; i vii) zastosowała niepoprawne i niepełne kryteria, oceniając całościowe prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


               30.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/11

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii
   (Sprawa E-7/15)
   (2015/C 143/12)
   Skarga przeciwko Królestwu Norwegii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 16 lutego 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, Xaviera Lewisa, Auður Ýr Steinarsdóttir i Øyvinda Bø, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, Rue Belliard 35, 1040 Bruksela, Belgia.
   Skarżący występuje do Trybunału EFTA o:

               1.

               Orzeczenie, że:

                           i)

                           przekraczając wartości dopuszczalne dla dwutlenku siarki (SO2), pyłu zawieszonego (PM10) oraz dwutlenku azotu (NO2) w otaczającym powietrzu w latach 2008–2012 w strefach NO1, NO3, NO4, NO5 i NO6, o czym mowa w art. 3–5 dyrektywy 1999/30, obecnie w art. 13 dyrektywy 2008/50; oraz

                           ii)

                           nie wypełniając zobowiązania polegającego na opracowaniu planów ochrony jakości powietrza dla stref NO1, NO2, NO3, NO4 i NO5 określonego w art. 8 ust. 3 dyrektywy 96/62/WE, obecnie w art. 23 dyrektywy 2008/50,

                     Norwegia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z aktu prawnego przywołanego w pkt 14c załącznika XX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy);

               2.

               Obciążenie Norwegii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Dyrektywa Rady 1999/30/WE odnosząca się do wartości dopuszczalnych dla dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz pyłu i ołowiu w otaczającym powietrzu, obecnie dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50 z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy, ustanawia wartości dopuszczalne dla niektórych substancji zanieczyszczających w otaczającym powietrzu w celu zapobiegania szkodliwemu wpływowi na zdrowie człowieka i całe środowisko naturalne oraz ograniczania i unikania tego wpływu. Ustanawia ona również przepisy dotyczące oceny substancji zanieczyszczających oraz środki mające na celu zachowanie dobrej jakości powietrza.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Norwegia nie wywiązała się z obowiązku zapewnienia, by poziom niektórych substancji zanieczyszczających w otaczającym powietrzu nie przekraczał wartości dopuszczalnych określonych w prawie EOG.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi również, że Norwegia nie wywiązała się z obowiązku opracowania odpowiednich planów ochrony jakości powietrza dla stref, w których wartości dopuszczalne powiększone o odpowiedni margines tolerancji zostały przekroczone.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA stwierdza, że Norwegia nie zakwestionowała uchybień stwierdzonych przez Urząd w swoich odpowiedziach na wezwanie do usunięcia uchybienia i uzasadnioną opinię.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że nie załączając informacji na temat przyjętych środków lub projektów ani harmonogramu ich realizacji, jak również oszacowania planowanej poprawy jakości powietrza i przewidywanego czasu potrzebnego na osiągnięcie tych celów, Norwegia nie wypełniła swoich zobowiązań wynikających z art. 8 ust. 3 dyrektywy 96/62, obecnie art. 23 ust. 1 dyrektywy 2008/50.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 czerwca 2005 r. w sprawie T- 352/03, Georgio Lebedef przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Sprawozdanie z oceny — Spóźnione sporządzenie — Skarga o odszkodowanie)

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/20

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 16 czerwca 2005 r.
   w sprawie T- 352/03, Georgio Lebedef przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Sprawozdanie z oceny - Spóźnione sporządzenie - Skarga o odszkodowanie)
   (2005/C 205/34)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-352/03, Georgio Lebedef, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Senningerberg (Luksemburg), reprezentowany przez adwokatów G. Bouneou i F. Frabettiego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Currall i C. Berardis-Kayser, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o zadośćuczynienie za krzywdę spowodowaną opóźnieniem w sporządzeniu sprawozdania z oceny za okres 1999-2001, Sąd Pierwszej Instancji (skład jednoosobowy: V. Tiili, sędzia), sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 16 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Komisja zapłaci skarżącemu kwotę 950 EUR.

               2.

               Skarga zostaje oddalona w pozostałej części.

               3.

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 7 z 10.1.2004


title: Sprawa T-390/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 października 2009 r. — Melli Bank Iran przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające wobec Islamskiej Republiki Iranu w celu niedopuszczenia do rozprzestrzeniania broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Kontrola sądowa — Nadużycie władzy — Równość traktowania — Proporcjonalność — Prawo własności — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Obowiązek uzasadnienia — Kompetencja Wspólnoty)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/46

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 października 2009 r. — Melli Bank Iran przeciwko Radzie
   (Sprawa T-390/08) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające wobec Islamskiej Republiki Iranu w celu niedopuszczenia do rozprzestrzeniania broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Kontrola sądowa - Nadużycie władzy - Równość traktowania - Proporcjonalność - Prawo własności - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Obowiązek uzasadnienia - Kompetencja Wspólnoty)
   2009/C 282/87
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Melli Bank Iran (Teheran, Iran) (przedstawiciele adwokat L. Defalque)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop, E. Finnegan i R. Liudvinaviciute-Cordeiro, pełnomocnicy)

      Interwenientci popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciel: V. Jackson, pełnomocnik, wspierana przez S. Lee, barrister), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, L. Butel i E. Belliard, pełnomocnycy) et oraz Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Aalto i E. Cujo, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności pkt 4 tabeli B załącznika do decyzji Rady 2008/475/WE z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 163, s. 29) w części dotyczącej Melli Bank oraz jego filii

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Melli Bank Iran pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej, włącznie z kosztami postępowania w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008


title: Sprawa T-446/09: Postanowienie Sądu z dnia 16 lutego 2012 r. — Escola Superior Agrária de Coimbra przeciwko Komisji

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/34

         Postanowienie Sądu z dnia 16 lutego 2012 r. — Escola Superior Agrária de Coimbra przeciwko Komisji
   (Sprawa T-446/09) (1)

   2012/C 109/67
   Język postępowania: portugalski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2010.


title: Sprawa C-592/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Madrid (Hiszpania) w dniu 18 grudnia 2012 r. — Compañía Europea de Viajeros de España S.A. przeciwko Tribunal Económico Administrativo Regional de Madrid (Ministerio de Economía y Hacienda)

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Madrid (Hiszpania) w dniu 18 grudnia 2012 r. — Compañía Europea de Viajeros de España S.A. przeciwko Tribunal Económico Administrativo Regional de Madrid (Ministerio de Economía y Hacienda)
   (Sprawa C-592/12)
   2013/C 79/12
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Madrid

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Compañía Europea de Viajeros de España S.A.

      Strona pozwana: Tribunal Económico Administrativo Regional de Madrid (Ministerio de Economia y Hacienda)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 ust. 2 dyrektywy Rady 92/12/EWG (1) z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania, a w szczególności wymóg istnienia „szczególnego celu” danego podatku

                           a)

                           należy interpretować w ten sposób, że wymaga on, by zamierzony cel nie mógł zostać osiągnięty przy pomocy innego zharmonizowanego podatku?

                           b)

                           należy interpretować w ten sposób, że cel jest czysto budżetowy, gdy dany podatek wprowadzono jednocześnie z przekazaniem pewnych kompetencji określonym Comunidades Autónomas, którym jednocześnie przekazano wpływy z podatku, w celu pokrycia części wydatków spowodowanych przekazaniem kompetencji, przy czym dopuszczalne jest ustanawianie stawek podatku zróżnicowanych w zależności od terytorium poszczególnych Comunidades Autónomas?

                           c)

                           w razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie, czy pojęcie „celu szczególnego” należy interpretować w ten sposób, że taki cel musi być wyłączny, czy też, przeciwnie, dopuszcza ono zbieg szeregu zróżnicowanych celów, wśród których znajduje się również cel czysto budżetowy zmierzający do uzyskania finansowania określonych kompetencji?

                           d)

                           w przypadku dopuszczenia w odpowiedzi na poprzednie pytanie możliwości zbiegu szeregu celów, w jakim stopniu określony cel musi być istotny, do celów art. 3 ust. 2 dyrektywy 92/12, aby spełniał on wymóg, zgodnie z którym podatek musi spełniać „szczególny cel” w rozumieniu przyjętym przez orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości, oraz jakie są kryteria odróżnienia celu głównego od celu dodatkowego?

               2)

               Czy art. 3 ust. 2 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania, a w szczególności warunek zgodności z przepisami podatkowymi stosowanymi odnośnie do podatku akcyzowego oraz podatku VAT w zakresie ściągalności

                           a)

                           stoi na przeszkodzie istnieniu niezharmonizowanego podatku pośredniego, takiego jak IVMDH, w odniesieniu do którego obowiązek podatkowy powstaje w chwili sprzedaży detalicznej paliwa końcowemu konsumentowi, w odróżnieniu od podatku zharmonizowanego — Impuesto sobre Hidrocarburos, dla którego obowiązek podatkowy powstaje, kiedy wyroby opuszczą ostatni skład podatkowy lub od podatku VAT, który — chociaż obowiązek podatkowy również powstaje w chwili końcowej sprzedaży detalicznej — wymagalny jest na każdym etapie procesu produkcji i dystrybucji, ze względu na to, że nie jest on zgodny — jak to ujęto w wyroku w sprawie EKW i Wein & Co (2) (pkt 47) — z „ogólnymi zasadami” którejś z dwóch z wymienionych technik fiskalnych, zgodnie z przepisami wspólnotowymi?

                           b)

                           w razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie, czy należy rozumieć, że omawiany warunek zgodności jest spełniony — bez konieczności istnienia zgodności w zakresie ściągalności — przez sam fakt, że niezharmonizowany podatek pośredni, w niniejszej sprawie IVMDH, nie zakłóca — w takim znaczeniu, że nie uniemożliwia lub utrudnia — zwykłego funkcjonowania ściągalności podatków akcyzowych lub podatku VAT?

      (1)  Dz.U. L 76, s. 1.

      (2)  Wyrok z dnia 9 marca 2000 r. w sprawie C-437/97, Rec. s. I-1157.


title: Sprawa T-40/05: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2005 r. przez Ritec International Limited przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/33

         Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2005 r. przez Ritec International Limited przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-40/05)
   (2005/C 93/63)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 28 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Ritec International Limited z siedzibą w Enfield (Zjednoczone Królestwo), którą reprezentują: P.H.L.M. Kuypers i M.J. Osse, lawyers, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji:

               —

               o stwierdzenie, że skarżąca nie jest zobowiązana do uzyskania wyłączenia na podstawie art. 5 ust. 7 rozporządzenia 2037/2000/WE dla szczególnego zastosowania przez nią HCFC-141b w produkcie „ClearShield”;

               —

               lub o nakazanie Komisji niezwłocznego wydania nowej decyzji zgodnej z rozstrzygnięciem Trybunału, w przypadku gdyby Trybunał stwierdził, iż skarżąca jest zobowiązana do uzyskania wyłączenia na podstawie art. 5 ust. 7 rozporządzenia 2037/2000 dla szczególnego zastosowania przez nią HCFC-141b w produkcie „ClearShield”;

               —

               o stwierdzenie, że skarżąca w dostateczny sposób wykazała, iż dla szczególnego zastosowania HCFC-141b w produkcie „ClearShield” żadne technicznie i ekonomicznie osiągalne substancje alternatywne nie są dostępne lub nie mogą być zastosowane w rozumieniu art. 5 ust. 7 rozporządzenia 2037/2000;

               —

               o obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Art. 5 ust. 7 rozporządzenia 2037/2000/WE (1) pozwala Komisji, na wniosek właściwych władz Państwa Członkowskiego, przyznać ograniczone czasowo wyłączenie, zezwalające na stosowanie oraz wprowadzanie do obrotu wodorochlorofluorowęglowodorów w przypadku gdy wykazane zostanie, że dla szczególnego zastosowania technicznie i ekonomicznie osiągalne substancje alternatywne nie są dostępne lub nie mogą być zastosowane. Właściwe władze Zjednoczonego Królestwa złożyły taki wniosek o przyznanie skarżącej wyłączenia dla szczególnego zastosowania przez nią HCFC-141b produkcie „ClearShield” stanowiącym produkt do zabezpieczania szyb. W dniu 23 listopada 2004 r. Komisja oddaliła ten wniosek.
   Skarżąca uważa, iż Komisja błędnie zrozumiała sposób, w jaki skarżąca stosuje HCFC-141b, a ponadto kwestionuje twierdzenia Komisji, że do obrotu wprowadzane są produkty podobne do niepalnego „ClearShield”, że w 2005 r. skarżąca zamierzała wprowadzić do obrotu łatwopalny „ClearShield” lub komorę lakierniczą, że łatwopalne produkty do zabezpieczania szyb można uczynić bezpiecznymi dla użytkownika gdy produkt łatwopalny jest stosowany w komorze lakierniczej oraz że miała ona wystarczająco dużo czasu aby zastąpić stosowanie HCFC-141b alternatywnymi środkami. Ponadto skarżąca podnosi, iż zaskarżona decyzja nie uwzględnia tego, że skarżąca znalazła alternatywną substancję dla stosowania HCFC-141b. Jednocześnie skarżąca kwestionuje ustalenie Komisji, że dostępnych jest kilka alternatywnych substancji niezawierających HCFC, które nie są jednak stosowane z powodu wątpliwości co do ich łatwopalności, lub że są one stosowane przez inne spółki na rynku Unii Europejskiej. Skarżąca utrzymuje, że znalazła tylko jedną alternatywną substancję, która nie jest gospodarczo dostępna.
   Ponadto skarżąca kwestionuje ustalenia Komisji, że zastosowanie HCFC-141b zostało już zakazane na podstawie rozporządzenia 3093/1994 (2) oraz że wyłączenie na podstawie art. 5 ust. 7 rozporządzenia 2037/2000 było niezbędne dla dalszego stosowania tej substancji przez skarżącą. Według skarżącej szczególne zastosowanie przez nią HCFC-141b nie jest objęte przepisami rozporządzenia 2037/2000, a co najwyżej zostanie zakazane dopiero po 2015 r.
   Wreszcie skarżąca twierdzi, iż decyzja Komisji narusza art. 253 WE ponieważ nie zawiera uzasadnienia, na jakim się opiera.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową, Dz.U. L 244, str. 1

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 3093/94 z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową, Dz.U. L 333, str. 1


title: Sprawa C-55/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Mons (Belgia) w dniu 5 lutego 2014 r. – Régie communale autonome du stade Luc Varenne przeciwko państwu belgijskiemu

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Mons (Belgia) w dniu 5 lutego 2014 r. – Régie communale autonome du stade Luc Varenne przeciwko państwu belgijskiemu
   (Sprawa C-55/14)
   2014/C 102/32
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d’appel de Mons

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Régie communale autonome du stade Luc Varenne

      Strona pozwana: Państwo belgijskie
   Czy udostępnianie urządzeń sportowych używanych do celów związanych wyłącznie z piłką nożną, rozumiane jako możliwość używania w określonych momentach płyty boiska stadionu do piłki nożnej (boisko) i korzystania z niego, jak również z szatni dla piłkarzy i arbitrów w wymiarze maksymalnie 18 dni w sezonie sportowym (przy czym sezon sportowy rozpoczyna się w dniu 1 lipca każdego roku kalendarzowego i kończy w dniu 30 czerwca następnego roku) stanowi najem nieruchomości zwolniony z podatku w rozumieniu art. 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich nr 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (1) (art. 135 akapit pierwszy [ust. 1 lit.] l) dyrektywy VAT nr 2006/112 (2)) w zakresie, w jakim przyznającemu prawo używania i korzystania:

               —

               przysługuje w pełni i w całym zakresie uprawnienie do przyznawania identycznych praw innym osobom fizycznym lub prawnym w czasie innym niż przywołane 18 dni,

               —

               przysługuje prawo dostępu do tych urządzeń w każdym czasie, bez uprzedniej zgody podmiotu otrzymującego prawo używania i korzystania, w szczególności w celu zapewnienia ich prawidłowego używania i zabezpieczenia przed szkodami, jedynie pod warunkiem niezakłócania prawidłowego przebiegu zawodów sportowych,

               —

               ponadto przysługuje mu prawo do stałej kontroli dostępu do urządzeń, w tym w okresie ich używania przez R.F.C.T.,

               —

               przysługuje wynagrodzenie ryczałtowe w wysokości 1750 EUR za każdy dzień korzystania z płyty boiska, szatni, korzystania z bufetu, usługi recepcyjnej, nadzoru i kontroli całości urządzeń, przy czym przysługujące wynagrodzenie odpowiada, zgodnie z umową, w 20% prawu dostępu do boiska do piłki nożnej, a w 80% świadczeniu wzajemnemu za różne usługi utrzymania, sprzątania, konserwacji (strzyżenie trawnika, zasiewanie, itp.) i zapewnienia zgodności płyty boiska z normami, a także za świadczenie usług dodatkowych przez przyznającego prawo używania i korzystania (w niniejszej sprawie Régie, będący obecnie stroną wnoszącą odwołanie)?

      (1)  Dz.U. L 145, s. 1.

      (2)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa T-755/14: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2014 r. – Herbert Smith Freehills przeciwko Komisji

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/37

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2014 r. – Herbert Smith Freehills przeciwko Komisji
   (Sprawa T-755/14)
   (2015/C 026/48)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Herbert Smith Freehills LLP (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: P. Wytinck, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej GESTDEM 2014/2070 z dnia 24 września 2014 r. oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami poniesionych przez stronę skarżącą w niniejszym postępowaniu.

      Zarzuty i główne argumenty

   W swej skardze strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji GESTDEM 2014/2070 z dnia 24 września 2014 r., w której Komisja oddaliła złożony przez stronę skarżącą na mocy rozporządzenia nr 1049/200 (1) wniosek o udzielenie dostępu do określonych dokumentów związanych z przyjęciem dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylającej dyrektywę 2001/37/WE (2).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, ponieważ żaden z nieujawnionych dokumentów zidentyfikowanych przez Komisję nie jest objęty zakresem stosowania wyjątku związanego z ochroną postępowania sądowego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Komisję art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, ponieważ niektóre z nieujawionych dokumentów zidentyfikowanych przez Komisję nie są objęte zakresem stosowania wyjątku związanego z ochroną porady prawnej.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez Komisję art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, ponieważ za ujawnieniem zidentyfikowanych dokumentów, zgodnie ze złożonym przez stronę skarżącą wnioskiem u udzielnie dostępu do dokumentów, przemawia interes publiczny.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).

      (2)  Dz.U. L 127, s. 1.