title: Sprawa T-480/11: Skarga wniesiona w dniu 9 września 2011 r. — Technion — Israel Institute of Technology i Technion Research & Development przeciwko Komisji

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/27

         Skarga wniesiona w dniu 9 września 2011 r. — Technion — Israel Institute of Technology i Technion Research & Development przeciwko Komisji
   (Sprawa T-480/11)
   2011/C 340/55
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Technion — Israel Institute of Technology (Hajfa, Izrael) i Technion Research & Development Foundation Ltd (Hajfa, Izrael) (przedstawiciele: D. Grisay i D. Piccininno, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               przyjęcie niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej na podstawie art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną;

               —

               uznanie skargi za zasadą i w konsekwencji:

                           —

                           stwierdzenie, że Komisja nie zbadała w sposób konkretny i indywidualny dokumentów objętych wnioskiem o udzielenie dostępu;

                           —

                           stwierdzenie, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie podczas stosowania wyjątków określonych w art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001;

                           —

                           stwierdzenie, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności w ten sposób, że nie dokonała wyważenia powołanych wyjątków z interesem publicznym;

               —

               na tej podstawie, stwierdzenie nieważności decyzji Sekretariatu Generalnego Komisji Europejskiej z dnia 30 czerwca 2011 r.;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący braku konkretnej i indywidualnej analizy dokumentów objętych wnioskiem o udzielenie dostępu oraz wynikającego stąd braku dostatecznego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, albowiem Komisja powołała się na kategorię dokumentów (dokumenty dotyczące audytu), a nie na konkretne dane zawarte w tych dokumentach.

               2)

               Zarzut drugi oparty na oczywistym błędzie w ocenie przy stosowaniu wyjątków określonych w art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 (1):

                           —

                           w ten sposób, że Komisja przyjęła, iż udostępnienie dokumentów objętych wnioskiem o udzielenie dostępu utrudniałoby prowadzenie audytów, podczas gdy i) procedura audytu miała wyłącznie na celu weryfikację, czy koszty wykonania umowy są dopuszczalne i ii) czy dane zawarte w dokumentach objętych wnioskiem mają charakter czysto faktyczny;

                           —

                           w ten sposób, że Komisja przyjęła, iż udostępnienie dokumentów objętych wnioskiem o udzielenie dostępu prowadziłoby do naruszenia prywatności i integralności jednostki, podczas gdy skarżącym dokumenty te były potrzebne w celu skutecznej obrony swoich praw w ramach kontradyktoryjnego postępowania audytowego.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do częściowego dostępu do dokumentów objętych wnioskiem zgodnie z art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001 w ten sposób, że Komisja odmówiła zbadania w sposób konkretny i indywidualny dokumentów objętych wnioskiem o udzielenie dostępu.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności w ten sposób, że Komisja nie dokonała zrównoważenia powołanych wyjątków z interesem publicznym, albowiem w interesie publicznym leży ustalenie, w jaki sposób Komisja prowadzi postępowania audytowe oraz udzielenie wskazówek wykonawcom w zakresie procedur, jakie powinni wdrożyć w celu spełnienia wymogów formalnych.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 września 2005 r. w sprawie C-140/04 United Antwerp Maritime Agencies NV przeciwko Belgische Staat, i Seaport Terminals NV przeciwko Belgische Staat i United Antwerp Maritime Agencies NV (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen) (Unia celna — Powstanie długu celnego w przywozie — Towary składowane czasowo — Usunięcie towarów spod dozoru celnego — Dłużnik)

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 15 września 2005 r.
   w sprawie C-140/04 United Antwerp Maritime Agencies NV przeciwko Belgische Staat, i Seaport Terminals NV przeciwko Belgische Staat i United Antwerp Maritime Agencies NV (1) (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen)
   (Unia celna - Powstanie długu celnego w przywozie - Towary składowane czasowo - Usunięcie towarów spod dozoru celnego - Dłużnik)
   (2005/C 281/07)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C 140/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) postanowieniem z dnia 11 marca 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 16 marca 2004 r., w postępowaniu: United Antwerp Maritime Agencies NV przeciwko Belgische Staat, i Seaport Terminals NV przeciwko Belgische Staat i United Antwerp Maritime Agencie NV, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Lenaerts, J. N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca), E. Juhász i M. Ilešič, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz Jarabo Colomer, sekretarz: M. M. Ferreira, główny administrator, wydał w dniu 15 września 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Wykładni art. 203 ust. 3 tiret czwarte rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny należy dokonywać w ten sposób, że sformułowanie „osoba zobowiązana do wykonania obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru” oznacza osobę, która po wyładunku posiada towary w celu ich przeniesienia lub składowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.04.2004


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie T-88/01 Sniace SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Pomoc państwa — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Decyzja dotycząca indywidualnie skarżącej)

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/11

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   (piąta izba w składzie powiększonym)
   z dnia 14 kwietnia 2005 r.
   w sprawie T-88/01 Sniace SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Pomoc państwa - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Decyzja dotycząca indywidualnie skarżącej)
   (2005/C 155/21)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie T-88/01 Sniace SA, z siedzibą w Madrycie (Hiszpania), reprezentowana przez adwokatów J. Baró Fuentesa, Gómeza de Liaño y Botellę oraz F. Rodrígueza Carretera, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: D. Triantafyllou oraz J. Buendía Sierra, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), popieranej przez Republikę Austrii (pełnomocnicy: H. Dossi i M. Burgstaller, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), przez Lenzing Lyocell GmbH & Co. KG, z siedzibą w Heiligenkreuz im Lafnitztal (Austria) i przez Land Burgenland (Austria), reprezentowane przez adwokata U. Soltésza, mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2001/102/WE z dnia 19 lipca 2000 r. dotyczącej pomocy państwa przyznanej przez Austrię na rzecz Lenzing Lyocell GmbH & Co. KG (Dz.U. 2001, L 38, str. 33), Sąd Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym), w składzie: P. Lindh, prezes, R. García-Valdecasas, J. D. Cooke, P. Mengozzi i M. E. Martins Ribeiro, sędziowie, sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 14 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2

               Skarżąca pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Komisję.

               3

               Interwenienci pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 186 z 30.6.2001


title: Sprawa C-236/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 29 czerwca 2009 r. — Association Belge des Consommateurs Test-Achats ASBL, Yann van Vugt, Charles Basselier przeciwko Conseil des ministres.

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 29 czerwca 2009 r. — Association Belge des Consommateurs Test-Achats ASBL, Yann van Vugt, Charles Basselier przeciwko Conseil des ministres.
   (Sprawa C-236/09)
   2009/C 205/47
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour constitutionnelle

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Association Belge des Consommateurs Test-Achats ASBL, Yann van Vugt, Charles Basselier

      Strona pozwana: Conseil des ministres

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 5 ust. 2 dyrektywy Rady 2004/113/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług (1) jest niezgodny z art. 6 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, a w szczególności z zasadą równości i niedyskryminacji, gwarantowanej przez to postanowienie?

               2)

               W przypadku odpowiedzi negatywnej na pytanie pierwsze, czy ten sam art. 5 ust. 2 dyrektywy jest również niezgodny z art. 6 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, jeżeli jego zastosowanie jest ograniczone wyłącznie do umów ubezpieczenia na życie?

      (1)  Dz.U. L 373, s. 37


title: Sprawa C-67/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 20 lutego 2008 r. — Margarete Block przeciwko Finanzamt Kaufbeuren

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 20 lutego 2008 r. — Margarete Block przeciwko Finanzamt Kaufbeuren
   (Sprawa C-67/08)
   (2008/C 107/29)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Margarete Block

      Strona pozwana: Finanzamt Kaufbeuren
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy przepisy art. 73 D ust. 1 lit. a) i ust. 3 traktatu WE [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) i ust. 3 WE] zezwalają na wyłączenie zaliczenia hiszpańskiego podatku od spadków na poczet niemieckiego podatku od spadków zgodnie z § 21 ust. 1 i 2 pkt 1 Erbschaftsteuer- und Schenkungsteuergesetz (ustawy o podatku od spadków i darowizn) w związku z § 121 Bewertungsgesetz (ograniczenie przedmiotowe) nawet w odniesieniu do spadków otwartych w 1999 r.?

               2.

               Czy art. 73 B ust. 1 traktatu WE (obecnie art. 56 ust. 1 WE) należy interpretować w taki sposób, że podatek od spadków, pobrany przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej w związku z nabyciem roszczeń majątkowych wobec instytucji kredytowych w tym państwie, przysługujących spadkodawcy, który miał ostatnie miejsce zamieszkania w Niemczech, przez spadkobiercę, który ma również miejsce zamieszkania w Niemczech, powinien zostać zaliczony na poczet niemieckiego podatku od spadków?

               3.

               Czy dla rozstrzygnięcia, które z zainteresowanych państw powinno wyeliminować podwójne opodatkowanie ma znaczenie zasadność różnych kryteriów używanych w krajowym prawie podatkowym, a jeśli tak, czy kryterium miejsca zamieszkania wierzyciela jest bardziej zasadne niż kryterium miejsca siedziby dłużnika?


title: Sprawa T-288/15: Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2015 r. – Ezz i in./Rada

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/27

         Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2015 r. – Ezz i in./Rada
   (Sprawa T-288/15)
   (2015/C 429/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ahmed Abdelaziz Ezz (Giza, Egipt), Abla Mohammed Fawzi Ali Ahmed Salama (Kair, Egipt), Khadiga Ahmed Ahmed Kamel Yassin (Giza, Egipt), Shahinaz Abdel Azizabdel Wahab Al Naggar (Giza, Egipt) (przedstawiciele: J. Lewis, QC, B. Kennelly i J. Pobjoy, barristers, J. Binns, solicitor, adwokaci J. Bellis i S. Rowe)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/486 z dnia 20 marca 2015 r. zmieniającej decyzję 2011/172/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. 2015, L 77, s. 16) w zakresie, w jakim stosuje się ona do skarżących; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnoszą pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Rada nie określiła właściwej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji. Skarżący twierdzą, że art. 29 TUE nie jest właściwą podstawą prawną zaskarżonej decyzji.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada naruszyła prawa skarżących wynikające z art. 6 w związku z art. 2 i 3 TUE oraz art. 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej wskutek założenia, że postępowania sądowe w Egipcie są prowadzone w sposób zgodny podstawowymi prawami człowieka.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że nie zostało spełnione przez Radę kryterium umieszczenia skarżących w wykazach określone w art. 1 decyzji Rady 2011/172/WPZiB z dnia 21 marca 2011 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. L 76, s. 63) (ze zmianami) oraz w art. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 270/2011 z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. L 76, s. 4) (ze zmianami). Skarżący twierdzą, że nie zostali oni „wskazani jako odpowiedzialni” za sprzeniewierzenie egipskich państwowych środków finansowych lub za naruszenia praw człowieka w Egipcie ani jako osoby powiązane z kimkolwiek, kto został wskazany jako taki we właściwy sposób.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że Rada naruszyła przysługujące skarżącym prawo do obrony i prawo do dobrej administracji oraz skutecznej ochrony sądowej. W szczególności skarżący twierdzą, że Rada nie dokonała dokładnej i bezstronnej oceny zasadności podnoszonych powodów ponownego umieszczenia w wykazie w świetle oświadczeń skarżących poprzedzających owo ponowne umieszczenie w wykazie.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że Rada w sposób nieuzasadniony lub nieproporcjonalny naruszyła prawa podstawowe skarżących, w tym prawa do ochrony ich własności oraz dobrego imienia. Skarżący twierdzą, że Rada nie wykazała, że zamrożenie aktywów i zasobów gospodarczych ma związek z jakimkolwiek prawnie uzasadnionym celem lub jest nim uzasadniona, ani tym bardziej, że jest proporcjonalne do tego celu.


title: Sprawa T-306/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 stycznia 2008 r. — Scippacercola i Terezakis przeciwko Komisji (Konkurencja — Nadużycie pozycji dominującej — Zarzut nadmiernych opłat stosowanych przed podmiot zarządzający międzynarodowym portem lotniczym w Atenach — Oddalenie skargi złożonej do Komisji — Brak interesu wspólnotowego)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/41

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 stycznia 2008 r. — Scippacercola i Terezakis przeciwko Komisji
   (Sprawa T-306/05) (1)

   (Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Zarzut nadmiernych opłat stosowanych przed podmiot zarządzający międzynarodowym portem lotniczym w Atenach - Oddalenie skargi złożonej do Komisji - Brak interesu wspólnotowego)
   (2008/C 51/76)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Isabella Scippacercola (Bruksela, Belgia) i Ioannis Terezakis (Bruksela) (przedstawiciele: A. Krystallidis i G. Stylianakis, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele P. Hellström, A. Nijenhuis i F. Amato, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji z dnia 2 maja 2005 r. wydanej na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszącego się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 traktatu WE (Dz.U. L 123, str. 18), w sprawie oddalenia skargi COMP/D3/38469 dotyczącej niektórych opłat pobieranych przez podmiot zarządzający międzynarodowym portem lotniczym Ateny — Spata i przez Olympic Fuel Company.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Isabella Scippacercola i Ioannis Terezakis zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 271 z 29.10.2005.


title: Sprawa F-102/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 21 stycznia 2014 r. — Van Asbroeck przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Grupa zaszeregowania — Kandydaci umieszczeni na liście rezerwy kadrowej konkursu na wyższą kategorię przed wejściem w życie nowelizacji regulaminu pracowniczego z 2004 r. — Dodatek wyrównawczy — Decyzja w sprawie zmiany zaszeregowania urzędników, którym przysługuje rzeczony dodatek wyrównawczy)

text:
               15.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/19

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 21 stycznia 2014 r. — Van Asbroeck przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-102/12) (1)

   (Służba publiczna - Grupa zaszeregowania - Kandydaci umieszczeni na liście rezerwy kadrowej konkursu na wyższą kategorię przed wejściem w życie nowelizacji regulaminu pracowniczego z 2004 r. - Dodatek wyrównawczy - Decyzja w sprawie zmiany zaszeregowania urzędników, którym przysługuje rzeczony dodatek wyrównawczy)
   2014/C 78/39
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: M. Van Asbroeck (Dilbeek, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci C. Bernard-Glanz i S. Rodrigues)

      Strona pozwana: Parlament (przedstawiciele: V. Montebello-Demogeot i S. Seyr, działające w charakterze pełnomocników, następnie V. Montebello-Demogeot i M. Ecker, działający w charakterze pełnomocników)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zmiany zaszeregowania skarżącego do grupy AST5 stopień 3 z mocą wsteczną.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Parlament Europejski pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez M. Van Asbroecka.

      (1)  Dz.U. C 366 z 24.11.2012, s. 41.


title: Sprawa C-37/13 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 25 czerwca 2014 r. – Nexans SA, Nexans France przeciwko Komisji Europejskiej [Odwołanie — Konkurencja — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Postępowanie administracyjne — Kontrola — Decyzja nakazująca przeprowadzenie kontroli — Obowiązek uzasadnienia — Poszlaki o wystarczająco poważnym charakterze — Rynek geograficzny]

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/5

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 25 czerwca 2014 r. – Nexans SA, Nexans France przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-37/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Konkurencja - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Postępowanie administracyjne - Kontrola - Decyzja nakazująca przeprowadzenie kontroli - Obowiązek uzasadnienia - Poszlaki o wystarczająco poważnym charakterze - Rynek geograficzny])
   2014/C 292/05
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Nexans SA, Nexans France (przedstawiciele: M. Powell, Solicitor, J.-P. Tran-Thiet, avocat, G. Forwood, Barrister, A. Rogers, Solicitor)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Sauer, J. Bourke i N. von Lingen, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Nexans SA i Nexans France SAS zostają obciążone kosztami niniejszego odwołania.

      (1)  Dz.U. C 101 z 6.4.2013.


title: Sprawa C-260/12 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 16 maja 2013 r. — Volkswagen AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Suzuki Motor Corp. (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Słowny znak towarowy Swift GTi — Sprzeciw właściciela słownych, międzynarodowego i krajowego, znaków towarowych GTI — Wycofanie sprzeciwu — Odwołanie, które stało się bezprzedmiotowe — Umorzenie postępowania)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/44

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 16 maja 2013 r. — Volkswagen AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Suzuki Motor Corp.
   (Sprawa C-260/12 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Słowny znak towarowy Swift GTi - Sprzeciw właściciela słownych, międzynarodowego i krajowego, znaków towarowych GTI - Wycofanie sprzeciwu - Odwołanie, które stało się bezprzedmiotowe - Umorzenie postępowania)
   2013/C 225/75
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Volkswagen AG (przedstawiciel: S. Risthaus, Rechtsanwalt)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik); Suzuki Motor Corp.

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) z dnia 21 marca 2012 r. w sprawie T-63/09 VOLKSWAGEN przeciwko OHIM — SUZUKI MOTOR (SWIFT GTi), na mocy którego Sąd oddalił skargę na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 grudnia 2008 r. (sprawa R 749/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Volkswagen AG a Suzuki Motor Corp. — Oznaczenie słowne SWIFT GTi — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd przez pomylenie ze słownym znakiem towarowym GTI — Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Volkswagen AG zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 227 z 28.7.2012.


title: Sprawa C-288/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Timiș – Rumunia) – Silvia Ciup/Administrația Județeană a Finanțelor Publice (AJFP) Timiș – Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice (DGRFP) Timișoara (Odesłanie prejudycjalne — Zasada lojalnej współpracy — Zasady równoważności i skuteczności — Krajowe przepisy określające zasady zwrotu nienależnie pobranych podatków wraz z odsetkami — Wykonanie orzeczeń sądowych dotyczących tych praw do zwrotu wynikających porządku prawnego Unii — Zwrot rozłożony na pięć lat — Uzależnienie zwrotu od istnienia środków pobranych z tytułu podatku — Brak możliwości przymusowego wykonania)

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Timiș – Rumunia) – Silvia Ciup/Administrația Județeană a Finanțelor Publice (AJFP) Timiș – Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice (DGRFP) Timișoara
   (Sprawa C-288/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zasada lojalnej współpracy - Zasady równoważności i skuteczności - Krajowe przepisy określające zasady zwrotu nienależnie pobranych podatków wraz z odsetkami - Wykonanie orzeczeń sądowych dotyczących tych praw do zwrotu wynikających porządku prawnego Unii - Zwrot rozłożony na pięć lat - Uzależnienie zwrotu od istnienia środków pobranych z tytułu podatku - Brak możliwości przymusowego wykonania))
   (2016/C 335/04)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul Timiș

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Silvia Ciup

      Strona pozwana: Administrația Județeană a Finanțelor Publice (AJFP) Timiș – Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice (DGRFP) Timișoara

      Sentencja

               1)

               Zasadę lojalnej współpracy należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie dla przyjmowania przez państwo członkowskie przepisów uzależniających zwrot podatku, którego sprzeczność z prawem Unii została stwierdzona wyrokiem Trybunału lub którego niezgodność z tym prawem wynika z tego wyroku, od warunków dotyczących w szczególności tego podatku i które są mniej korzystne od zasad, jakie w ich braku miałyby zastosowanie do tego zwrotu, przy czym sąd odsyłający w danej sprawie musi zbadać przestrzeganie tej zasady.

               2)

               Zasadę równoważności należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie przewidywało mniej korzystne zasady proceduralne dla skarg opartych na naruszeniu prawa Unii od zasad mających zastosowanie do podobnych skarg opartych na naruszeniu prawa krajowego. Do sądu odsyłającego należy dokonanie koniecznych kontroli w celu zapewnienia przestrzegania tej zasady w zakresie przepisów mających zastosowanie w zawisłym przed nim sporu.

               3)

               Zasadę skuteczności należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie dla systemu zwrotu kwot należnych na mocy prawa Unii i których wysokość została ustalona w wykonalnych orzeczeniach sądowych, takiego jak system sporny w postępowaniu głównym, który przewiduje rozłożenie zwrotu tych kwot na pięć lat i uzależnia wykonanie tych orzeczeń od dostępności środków pobranych z tytułu innego podatku, bez możliwości zmuszenia przez podmiot prawa organów władzy publicznej do wywiązania się z ich obowiązków, jeśli nie czynią one tego dobrowolnie.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa T-168/07: Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2007 r. — Professional Tennis Registry przeciwko OHIM — Registro Profesional de Tenis (PTR PROFESSIONAL TENNIS REGISTRY)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/27

         Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2007 r. — Professional Tennis Registry przeciwko OHIM — Registro Profesional de Tenis (PTR PROFESSIONAL TENNIS REGISTRY)
   (Sprawa T-168/07)
   (2007/C 170/55)
   Język, w którym sporządzona została skarga: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Professional Tennis Registry, Inc. (Hilton Head Island, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: M. Vanhegan, Barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowa przed Izbą Odwoławczą była również: Registro Profesional de Tenis, SL (Madryt, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 1 decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 28 lutego 2007 r. (sprawa R 1050/2005-1) o odrzuceniu zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 2 826 709 dokonanego przez skarżącą dla towarów i usług należących do klas 16 i 41;

               —

               odrzucenie sprzeciwu wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 2 826 709 w całości;

               —

               nakazanie uwzględnienia zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 2 826 709 dokonanego przez skarżącą dla towarów i usług należących do klas 16, 25 i 41; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgładzający wspólnotowy znak towarowy: Professional Tennis Registry, Inc.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy RPT PROFESSIONAL TENNIS REGISTRY dla towarów i usług należących do klas 16, 25 i 41 — zgłoszenie nr 2 826 709.

      Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Registro Profesional de Tenis, SL.

      Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: krajowe graficzne znaki towarowe RPT Registro Profesional de Tenis, S.L oraz RPT European Registry of Professional Tenis dla usług należących do klasy 41.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu w całości.

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów w części i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego dla towarów i usług należących do klas 16 i 41.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia rady nr 40/94 w zakresie dotyczącym uznania przez Izbę Odwoławczą istnienia podobieństwa mogącego stwarzać prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd dotyczące wspólnotowym znakiem towarowym zgłoszonym przez skarżącą a wcześniejszymi znakami towarowymi Registro Profesional de Tenis. Izba Odwoławcza nie zbadała odpowiednio zasad znajdujących zastosowanie w przypadku, gdy sporne znaki towarowe są znakami złożonymi.


title: Sprawa F-19/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 21 lutego 2008 r. — Semeraro przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny za rok 2004 — Artykuł 43 regulaminu pracowniczego — Obowiązek uzasadnienia — Awans — Procedura akredytacji)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/69

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 21 lutego 2008 r. — Semeraro przeciwko Komisji
   (Sprawa F-19/06) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny za rok 2004 - Artykuł 43 regulaminu pracowniczego - Obowiązek uzasadnienia - Awans - Procedura akredytacji)
   (2008/C 209/124)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Maria Magdalena Semeraro (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: L.l Vogel, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i M. Velardo, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 8 listopada 2005 r. oddalającej zażalenie skarżącej w sprawie sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącej za rok 2004.
   Sentencja wyroku

               1)

               Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej M. Semeraro sporządzone za okres od dnia 1 stycznia do 31 grudnia 2004 r. jest nieważne.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 108 z 6.5.2006, s. 30.


title: Sprawa T-121/05: Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2005 r. przez Borax Europe Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/38

         Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2005 r. przez Borax Europe Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-121/05)
   (2005/C 143/72)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 15 marca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Borax Europe Ltd z siedzibą w Guildford (Zjednoczone Królestwo), reprezentowanej przez adwokatów D. Vandermeerscha i K. Nordlandera, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji odmawiającą skarżącej dostępu do określonych dokumentów i nagrań dotyczących przygotowania trzydziestego dostosowania do postępu technicznego dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (1). W szczególności skarżąca zwróciła się z wnioskiem o udzielenie dostępu do nagrań dźwiękowych lub stenogramów ze spotkania ekspertów z dziedziny toksycznego wpływu na zdolności rozrodcze w sprawie klasyfikacji kwasu bornego i boranów.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi, że pozwana dopuściła się rażącego błędu co do oceny i naruszyła art. 4 ust. 1 lit. b) oraz art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 (2). Według skarżącej pozwana dopuściła się błędu stwierdzając, iż dostęp do dokumentów podważyłby integralność ekspertów uczestniczących w konsultacjach i naraziłby ich na zewnętrzne naciski. Ponadto skarżąca podnosi, że pozwana dopuściła się błędu stosując wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji Komisji oraz stwierdzając, iż nie było interesu publicznego przemawiającego za ujawnieniem.
   Wreszcie skarżąca powołuje się na naruszenie zasady proporcjonalności polegające na nieudzieleniu przez Komisję częściowego dostępu do nagrań dźwiękowych.

      (1)  OJ L 196, str. 1.

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, str. 43).


title: Sprawa T-269/14: Postanowienie Sądu z dnia 22 czerwca 2016 r. – Gain Capital UK/EUIPO – Citigroup (CITY INDEX)

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/53

         Postanowienie Sądu z dnia 22 czerwca 2016 r. – Gain Capital UK/EUIPO – Citigroup (CITY INDEX)
   (Sprawa T-269/14) (1)

   (2016/C 305/72)
   Język postępowania: angielski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014.


title: Sprawa C-18/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 13 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Brisal – Auto Estradas do Litoral SA, KBC Finance Ireland/Fazenda Pública (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 56 TFUE — Swoboda świadczenia usług — Ograniczenia — Przepisy podatkowe — Opodatkowanie pobieranych odsetek — Odmienne traktowanie instytucji finansowych będących rezydentami i instytucji finansowych niebędących rezydentami)

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/10

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 13 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Brisal – Auto Estradas do Litoral SA, KBC Finance Ireland/Fazenda Pública
   (Sprawa C-18/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 56 TFUE - Swoboda świadczenia usług - Ograniczenia - Przepisy podatkowe - Opodatkowanie pobieranych odsetek - Odmienne traktowanie instytucji finansowych będących rezydentami i instytucji finansowych niebędących rezydentami))
   (2016/C 335/12)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal Administrativo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Brisal – Auto Estradas do Litoral SA, KBC Finance Ireland

      Strona pozwana: Fazenda Pública

      Sentencja

   Artykuł 49 WE nie sprzeciwia się przepisom krajowym, na podstawie których procedura poboru podatku u źródła jest stosowana do wynagrodzenia instytucji finansowych niebędących rezydentami w państwie członkowskim, w którym świadczone są usługi, podczas gdy wynagrodzenie wypłacane instytucjom finansowym będącym rezydentami tego państwa członkowskiego nie podlega takiemu pobraniu u źródła, pod warunkiem, że stosowanie do instytucji finansowych niebędących rezydentami poboru u źródła jest uzasadnione nadrzędnym względem interesu ogólnego i nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia zamierzonego celu.
   Artykuł 49 WE sprzeciwia się przepisom krajowym takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, które co do zasady opodatkowują instytucje finansowe niebędące rezydentami od przychodów z odsetek uzyskanych w danym państwie członkowskim, bez przyznania im możliwości odliczenia kosztów uzyskania przychodu bezpośrednio związanych z daną działalnością, podczas gdy taka możliwość jest przyznana instytucjom finansowym będącym rezydentami.
   Do sądu odsyłającego należy ocena, na podstawie jego prawa krajowego, jakie są koszty uzyskania przychodu, które mogą być uznane za bezpośrednio związane z daną działalnością.

      (1)  Dz.U. C 118 z 13.4.2015.


title: Sprawa T-497/11: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2011 r. — Euro-Information przeciwko OHIM (EURO AUTOMATIC PAIEMENT)

text:
               17.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 370/25

         Skarga wniesiona w dniu 19 września 2011 r. — Euro-Information przeciwko OHIM (EURO AUTOMATIC PAIEMENT)
   (Sprawa T-497/11)
   2011/C 370/42
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Euro-Information — Européenne de traitement de l’information (Strasburg, Francja) (przedstawiciel: A. Grolée, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 lipca 2011 r. w sprawie R 370/2011-2;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami strony skarżącej poniesionymi w postępowaniu przed OHIM i w ramach niniejszej skargi

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „EURO AUTOMATIC PAIEMENT” dla towarów i usług z klas 9, 35, 36, 37, 38, 42 i 45.

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009, gdyż zgłoszony do rejestracji znak towarowy nie ma charakteru opisowego.


title: Sprawa T-572/11: Wyrok Sądu z dnia 16 lipca 2014 r. – Hassan przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii — Zamrożenie funduszy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dostosowanie żądań — Przekroczenie terminu — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Oczywisty błąd w ocenie — Prawo własności — Proporcjonalność — Żądanie odszkodowawcze)

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/31

         Wyrok Sądu z dnia 16 lipca 2014 r. – Hassan przeciwko Radzie
   (Sprawa T-572/11) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie funduszy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dostosowanie żądań - Przekroczenie terminu - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo własności - Proporcjonalność - Żądanie odszkodowawcze))
   2014/C 292/37
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Samir Hassan (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci É. Morgan de Rivery i E. Lagathu)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Kyriakopoulou i M. Vitsentzatos, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Rady 2011/515/WPZiB z dnia 23 sierpnia 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 218, s. 20), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 843/2011 z dnia 23 sierpnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 442/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 218, s. 1), decyzji Rady 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii i uchylenia decyzji 2011/273 (Dz.U. L 319, s. 56), rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz uchylającego rozporządzenie nr 442/2011 (Dz.U. L 16, s. 1), decyzji Rady 2012/739/WPZiB z dnia 29 listopada 2012 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii i uchylającej decyzję 2011/782 (Dz.U. L 330, s. 21), decyzji wykonawczej Rady 2013/185/WPZiB z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie wykonania decyzji 2012/739 (Dz.U. L 111, s. 77), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 363/2013 z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie wykonania rozporządzenia nr 36/2012 (Dz.U. L 111, s. 1) i decyzji Rady 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. L 147, s. 14) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego, a po drugie, żądanie wypłacania odszkodowania z tytułu naprawienia podnoszonej szkody.

      Sentencja

               1)

               Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2012/739/WPZiB z dnia 29 listopada 2012 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii i uchylającej decyzję 2011/782/WPZiB zostaje odrzucone jako niedopuszczalne.

               2)

               Stwierdza się nieważność w zakresie, w jakim akty te dotyczą Samira Hassana:

                           —

                           decyzji wykonawczej Rady 2011/515/WPZiB z dnia 23 sierpnia 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii;

                           —

                           rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 843/2011 z dnia 23 sierpnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 442/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii;

                           —

                           decyzji Rady 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii i uchylenia decyzji 2011/273/WPZiB;

                           —

                           rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz uchylającego rozporządzenie nr (UE) 442/2011;

                           —

                           decyzji wykonawczej Rady 2013/185/WPZiB z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie wykonania decyzji 2012/739/WPZiB;

                           —

                           rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 363/2013 z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012;

                           —

                           decyzji Rady 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii.

               3)

               Skutki decyzji i rozporządzeń, których nieważność stwierdzono, zostają utrzymane wobec S. Hassana do chwili upływu terminu do wniesienia odwołania albo, jeśli odwołanie zostanie wniesione w tym terminie, do czasu ewentualnego oddalenia odwołania.

               4)

               Żądanie odszkodowawcze zostaje oddalone.

               5)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez S. Hassana w ramach niniejszego postępowania.

               6)

               S. Hassan pokrywa połowę własnych kosztów poniesionych w ramach niniejszego postępowania. Pokrywa on własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę w ramach postępowań w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


               25.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 334/34

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2014 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-15/14)
   (2014/C 334/15)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 18 lipca 2014 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Markusa Schneidera i Janne Tysnes Kaasin, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, Rue Belliard 35, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego przywołanego w pkt 4d rozdział XI załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym,
               rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1007/2011 z dnia 27 września 2011 r. w sprawie nazewnictwa włókien tekstylnych oraz etykietowania i oznakowywania składu surowcowego wyrobów włókienniczych, a także uchylenia dyrektywy Rady 73/44/EWG oraz dyrektyw 96/73/WE i 2008/121/WE Parlamentu Europejskiego i Rady,
               zmienionego
               rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 286/2012 z dnia 27 stycznia 2012 r. zmieniającym załącznik I – w celu dodania nazwy nowego włókna tekstylnego – oraz załączniki VIII i IX – w celu dostosowania ich do postępu technicznego – do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1007/2011 w sprawie nazewnictwa włókien tekstylnych oraz etykietowania i oznakowywania składu surowcowego wyrobów włókienniczych,
               dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia, Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 Porozumienia EOG;

               2)

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię w wyznaczonym terminie do dwóch uzasadnionych opinii Urzędu Nadzoru EFTA dotyczących niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1007/2011 z dnia 27 września 2011 r. w sprawie nazewnictwa włókien tekstylnych oraz etykietowania i oznakowywania składu surowcowego wyrobów włókienniczych, a także uchylenia dyrektywy Rady 73/44/EWG oraz dyrektyw 96/73/WE i 2008/121/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, jak również niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 286/2012 z dnia 27 stycznia 2012 r. zmieniającego załącznik I – w celu dodania nazwy nowego włókna tekstylnego – oraz załączniki VIII i IX – w celu dostosowania ich do postępu technicznego – do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1007/2011 w sprawie nazewnictwa włókien tekstylnych oraz etykietowania i oznakowywania składu surowcowego wyrobów włókienniczych („akty prawne”) przywołanych w pkt 4d rozdział XI załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanych do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 7 Porozumienia EOG poprzez nieprzyjęcie wszystkich środków niezbędnych do wdrożenia aktów prawnych w wyznaczonym terminie.


title: Sprawa C-166/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Patrizia Banchetti przeciwko Ministero dell’Interno

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Patrizia Banchetti przeciwko Ministero dell’Interno
      (Sprawa C-166/10)
      (2010/C 161/40)
      Język postępowania: włoski

         Sąd krajowy

      Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Patrizia Banchetti

         Strona pozwana: Ministero dell’Interno

         Pytania prejudycjalne

      Czy z art. 43 i 49 traktatu WE zgodne są przepisy krajowe (wprowadzone w dekrecie Bersaniego, dekrecie ustawodawczym nr 223 z dnia 4 lipca 2006 r. zastąpionym ustawą nr 248 z dnia 4 sierpnia 2006 r.) należące do „systemu krajowego który przewiduje między innymi:

                  a)

                  istnienie ogólnej tendencji ochrony posiadaczy koncesji wydanych we wcześniejszym okresie i w wyniku przetargu, który sprzecznie z prawem wykluczył część podmiotów;

                  b)

                  obecność przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie nabytych pozycji rynkowych (jak na przykład obowiązujący nowych koncesjonariuszy zakaz zakładania ich punktów w odległości mniejszej niż określono od punktów już istniejących);

                  c)

                  określenie sytuacji, w których dochodzi do utraty koncesji w przypadku, kiedy koncesjonariusz prowadzi, pośrednio lub bezpośrednio, działalność transgraniczną związaną z grami, porównywalną do tej, która jest przedmiotem koncesji”?


               8.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/31

         Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2014 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-2/14)
   (2014/C 138/08)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 10 stycznia 2014 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Xaviera Lewisa i Markusa Schneidera, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, Rue Belliard 35, 1040 Bruxelles/Brussel, Belgique/België.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego przywołanego w pkt 56v załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2005/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie zanieczyszczenia pochodzącego ze statków oraz wprowadzenia sankcji w przypadku naruszenia prawa), dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia i decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 65/2009 z dnia 29 maja 2009 r., lub nie powiadamiając niezwłocznie Urzędu Nadzoru EFTA o przyjęciu takich środków, Islandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z tego aktu prawnego i art. 7 Porozumienia EOG;

               2)

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię przed dniem 12 sierpnia 2013 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 12 czerwca 2013 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy 2005/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie zanieczyszczenia pochodzącego ze statków oraz wprowadzenia sankcji w przypadku naruszenia prawa („akt prawny”), przywołanej w pkt 56v załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia i decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 65/2009 z dnia 29 maja 2009 r.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 16 aktu prawnego, w wersji dostosowanej, oraz art. 7 Porozumienia EOG poprzez nieprzyjęcie lub niepowiadomienie Urzędu Nadzoru EFTA o przyjęciu środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego w wyznaczonym terminie.


title: Sprawa T-542/11: Wyrok Sądu z dnia 8 października 2014 r. – Alouminion przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Aluminium — Preferencyjna taryfa opłat za energię elektryczną przyznana w drodze umowy — Decyzja uznająca pomoc za bezprawnie przyznaną i niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Rozwiązanie umowy — Zawieszenie skutków rozwiązania umowy przez sąd w postępowaniu w przedmiocie środka tymczasowego — Nowa pomoc)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/30

         Wyrok Sądu z dnia 8 października 2014 r. – Alouminion przeciwko Komisji
   (Sprawa T-542/11) (1)

   ((Pomoc państwa - Aluminium - Preferencyjna taryfa opłat za energię elektryczną przyznana w drodze umowy - Decyzja uznająca pomoc za bezprawnie przyznaną i niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Rozwiązanie umowy - Zawieszenie skutków rozwiązania umowy przez sąd w postępowaniu w przedmiocie środka tymczasowego - Nowa pomoc))
   2014/C 421/41
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Alouminion AE (Maroussi, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci G. Dellis, N. Korogiannakis, E. Chrysafis, D. Diakopoulos i N. Keramidas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou, É. Gippini Fournier, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata V. Chatzopoulosa)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI) (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci E. Bourtzalas, D. Waelbroeck, A. Oikonomou, E. Salaka i C. Synodinos)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2012/339/UE z dnia 13 lipca 2011 r. w sprawie pomocy państwa SA.26117 – C 2/10 (ex NN 62/09) udzielonej przez Grecję na rzecz Aluminium of Greece SA (Dz.U. 2012, L 166, s. 83).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2012/339/UE z dnia 13 lipca 2011 r. w sprawie pomocy państwa SA.26117 – C 2/10 (ex NN 62/09) udzielonej przez Grecję na rzecz Aluminium of Greece SA.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Alouminion AE.

               3)

               Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI) pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 370 z 17.12.2011.


title: Sprawa T-263/12: Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2012 r. — Manufacturing Support & Procurement Kala Naft przeciwko Radzie

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/24

         Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2012 r. — Manufacturing Support & Procurement Kala Naft przeciwko Radzie
   (Sprawa T-263/12)
   2012/C 258/44
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Manufacturing Support & Procurement Kala Naft Co., Tehran (Teheran, Iran) (przedstawiciele: adwokaci F. Esclatine i S. Perrotet)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r.;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów, z których sześć jest zasadniczo podobnych do pierwszych sześciu zarzutów podniesionych w sprawie T-509/10 Manufacturing Support & Procurement Kala Naft przeciwko Radzie (1).
   Ponadto strona skarżąca podnosi zarzut dotyczący niezgodności z prawem zaskarżonego rozporządzenia z powodu niezgodności z prawem wcześniejszych aktów, których nieważność została stwierdzona w wyroku Sądu z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie T-509/10 Manufacturing Support & Procurement Kala Naft przeciwko Radzie, dotychczas nieopublikowanym w Zbiorze.

      (1)  Dz.U. 2010, C 346, s. 57.


title: Sprawa T-114/08 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 14 grudnia 2007 r. w sprawie F-21/07 Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 6 marca 2008 r. przez Luigi Marcuccio

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/41

         Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 14 grudnia 2007 r. w sprawie F-21/07 Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 6 marca 2008 r. przez Luigi Marcuccio
   (Sprawa T-114/08 P)
   (2008/C 107/69)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa, avvovato)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie
   W każdym przypadku:

               —

               uchylenie w całości i bez wyjątku zaskarżonego postanowienia;

               —

               stwierdzenie, że skarga w pierwszej instancji wniesiona została przez stronę wnoszącą odwołanie w terminie;

               —

               stwierdzenie, że skarga w pierwszej instancji była całkowicie dopuszczalna.

         tytułem żądania głównego:

               —

               uznanie wszystkich żądań zawartych w skardze wniesionej w pierwszej instancji;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz wnoszącego odwołanie zwrotu wszystkich kosztów środków prawnych i honorariów poniesionych przez niego w związku z postępowaniem w pierwszej instancji oraz postępowaniem odwoławczym w niniejszej sprawie;

         tytułem żądania ewentualnego:

               —

               skierowanie niniejszej sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej, w celu wydania ponownie rozstrzygnięcia w innym składzie co do istoty sprawy.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie podnosi następujące zarzuty odwołania:

               1.

               Całkowity brak uzasadnienia w kontekście mylnego rozróżnienia pojęcia zaistnienia zdarzenia powodującego powstanie szkody, o którym mowa w art. 288 akapit drugi (poprzednio art. 215) traktatu WE oraz pojęcia szkody;

               2.

               Naruszenie art. 288 traktatu WE, art. 46 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości, art. 90 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), zasady pewności prawa, prawa do ochrony sądowej oraz prawa do rzetelnego procesu;

               3.

               Błędne, nieodpowiednie i nieracjonalne wykładnia i zastosowanie pojęcia daty rozpoczęcia upływu terminu czyli dies a quo w celu określenia rozsądnego terminu dla wniesienia skargi na podstawie art. 288 traktatu WE;

               4.

               Całkowity brak uzasadnienia, również wobec całkowitego braku dochodzenia oraz naruszenie art. 90 regulaminu pracowniczego i odpowiednich ogólnych zasad prawa w kontekście analizy upływu terminu przedawnienia skargi na podstawie art. 288 traktatu WE;

               5.

               Całkowity brak uzasadnienia w zakresie stwierdzonego spóźnionego wniesienia skargi na podstawie art. 288 traktatu WE przez wnoszącego odwołanie;

               6.

               Naruszenie art. 235 i 288 traktatu WE w odniesieniu do właściwości sądu wspólnotowego w zakresie skargi o odszkodowanie oraz nieuzasadnione, arbitralne i nielogiczne odejście od odpowiedniego orzecznictwa;

               7.

               Naruszenie zasad dotyczących rzetelnego procesu, w szczególności tych ustanowionych w europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.


title: Sprawa T-436/07 P: Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2009 r. — Giannopoulos przeciwko Radzie (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Nabór — Zaszeregowanie do grupy — Wniosek o zmianę zaszeregowania — Artykuł 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego)

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/34

         Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2009 r. — Giannopoulos przeciwko Radzie
   (Sprawa T-436/07 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Nabór - Zaszeregowanie do grupy - Wniosek o zmianę zaszeregowania - Artykuł 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego)
   2010/C 37/44
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Nikos Giannopoulos (Wezembeek-Oppem, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i I. Šulce, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 20 września 2007 r. w sprawie F-111/06 Giannopoulos przeciwko Radzie, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, i mające na celu uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Nikos Giannopoulos i Rada Unii Europejskiej pokryją własne koszty poniesione w ramach niniejszego postępowania.

      (1)  Dz.U C 22 z 26.1.2008.


title: Sprawa T-151/08: Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2008 r. — Victor Guedes-Indústria e Comércio przeciwko OHIM — Consorci de l'Espai Rural de Gallecs (GALLECS)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/39

         Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2008 r. — Victor Guedes-Indústria e Comércio przeciwko OHIM — Consorci de l'Espai Rural de Gallecs (GALLECS)
   (Sprawa T-151/08)
   (2008/C 171/74)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Victor Guedes-Indústria e Comércio, SA (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat B. Braga da Gruz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Consorci de l'Espai Rural de Gallecs (Barcelona, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 stycznia 2008 r. w sprawie R 986/2007-2;

               —

               nakazanie OHIM odmowy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego (zgłoszenie nr 3 710 597) w odniesieniu do towarów z klas 29 i 31;

               —

               obciążenie uczestnika postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Consorci de l'Espai Rural de Gallecs.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „GALLECS” dla towarów z klas 29 i 31 — zgłoszenie nr 3 710 597.
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca.
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny krajowy znak towarowy „GALLO” dla towarów z klasy 29; graficzny krajowy znak towarowy „GALLO AZEITE NOVO” dla towarów z klasy 29; graficzny krajowy znak towarowy „AZEITE GALLO” dla towarów z klasy 29; krajowy znak towarowy „GALLO AZEITE NOVO” dla towarów z klasy 29; graficzny wspólnotowy znak towarowy „GALLO” dla towarów z klasy 29.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ zakwestionowany znak towarowy jest podobny do znaków wcześniejszych, a korzystanie z niego byłoby szkodliwe dla odróżniającego charakteru tych znaków, zważywszy na zwyczaje panujące we właściwym sektorze rynkowym oraz inne okoliczności sprawy.


title: Sprawa F-36/16: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2016 r. – ZZ/Komisja

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/54

         Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2016 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-36/16)
   (2016/C 335/70)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci: N. de Montigny i J.-N. Louis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AST 7 w ramach postępowania w sprawie awansu (2015)

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 13 listopada 2015 r. w sprawie opublikowania listy awansowanych urzędników w ramach postępowania w sprawie awansu (2015) w zakresie, w jakim nie zawiera ona nazwiska skarżącego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa F-7/11: Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2011 r. — AX przeciwko EBC

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/33

         Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2011 r. — AX przeciwko EBC
   (Sprawa F-7/11)
   2011/C 152/58
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: AX (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji EBC o zawieszeniu strony skarżącej ze skutkiem od dnia 5 sierpnia 2010 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EBC z dnia 4 sierpnia 2010 r. o zawieszeniu strony skarżącej ze skutkiem od dnia 5 sierpnia 2010 r.;

               —

               w konsekwencji, zarządzenie pełnego przywrócenia strony skarżącej do pracy wraz z odpowiednim rozpowszechnieniem wiadomości na temat w celu przywrócenia jej reputacji;

               —

               w każdym razie, zasądzenie zadośćuczynienia za krzywdę poniesioną przez stronę skarżącą, która oszacowana została ex eaquo et bono na 20 000 EUR;

               —

               obciążenie EBC kosztami postępowania.


title: Sprawa T-37/16: Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2016 r. – Caffè Nero Group/OHIM (CAFFÈ NERO)

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/42

         Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2016 r. – Caffè Nero Group/OHIM (CAFFÈ NERO)
   (Sprawa T-37/16)
   (2016/C 106/50)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Caffè Nero Group Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: L. Cassidy, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „CAFFÈ NERO” – zgłoszenie nr 13 436 175

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 listopada 2015 r. w sprawie R 954/2015-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               dopuszczenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 13436175 do rejestracji;

               —

               odrzucenie podstaw odmowy rejestracji wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego określonych w art. 7 ust. 1 lit. b), c) i g) oraz w art. 7 ust. 2;

               —

               dopuszczenie i ogłoszenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego dla wszystkich towarów i usług nim objętych;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b), c) i g) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-5/12: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2014 r. – BSH przeciwko OHIM (Wash & Coffee) ([Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Wash & Coffee — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Badanie stanu faktycznego z urzędu — Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009])

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/32

         Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2014 r. – BSH przeciwko OHIM (Wash & Coffee)
   (Sprawa T-5/12) (1)

   (([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Wash & Coffee - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Badanie stanu faktycznego z urzędu - Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009]))
   2014/C 292/38
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Biagosch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel. G. Schneider, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 listopada 2011 r. (sprawa R 992/2011-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Wash & Coffee jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012.


title: Sprawa T-550/12: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2012 r. — bachmeier przeciwko OHIM

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/19

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2012 r. — bachmeier przeciwko OHIM
   (Sprawa T-550/12)
   2013/C 55/34
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: bachmeier GmbH & Co. KG (Ramsau b. Berchtesgaden, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Donath)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 października 2012 r. w sprawie R 1784/2011-1;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „oto-soft” dla towarów i usług z klas 1, 7, 8, 10, 41 i 44 — zgłoszenie nr 9 836 081

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-256/04: Skarga wniesiona dnia 15 czerwca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/5

         Skarga wniesiona dnia 15 czerwca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-256/04)
   (2004/C 239/09)
   Dnia 15 czerwca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Republice Greckiej sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich, reprezentowaną przez Arnauda Bordesa i Minasa Konstantinidisa, ze służby prawnej Komisji.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom które na niej ciążyły na mocy dyrektywy Rady 2001/89/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń (1) poprzez brak przyjęcia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania tej dyrektywy, a w każdym razie poprzez brak powiadomienia Komisji o tych przepisach.

               2)

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji niniejszej dyrektywy do prawa krajowego upłynął dnia 31 października 2002 r.

      (1)  Dz.U. L 316 z 1.12.2001, str. 5


title: Sprawa C-426/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te ’s-Hertogenbosch – Niderlandy) – X przeciwko Voorzitter van het managementteam van het onderdeel Belastingdienst/Z van de rijksbelastingdienst [Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2003/96/WE — Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej — Artykuł 2 ust. 4 lit. b) — Podwójne zastosowanie produktów energetycznych — Pojęcie]

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te ’s-Hertogenbosch – Niderlandy) – X przeciwko Voorzitter van het managementteam van het onderdeel Belastingdienst/Z van de rijksbelastingdienst
   (Sprawa C-426/12) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2003/96/WE - Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej - Artykuł 2 ust. 4 lit. b) - Podwójne zastosowanie produktów energetycznych - Pojęcie])
   2014/C 421/04
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Gerechtshof te ’s-Hertogenbosch

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: X

      Strona pozwana: Voorzitter van het managementteam van het onderdeel Belastingdienst/Z van de rijksbelastingdienst

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 ust. 4 lit. b) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, zmienionej dyrektywą Rady 2004/74/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r., należy interpretować w ten sposób, że okoliczność wykorzystania z jednej strony węgla jako paliwa do ogrzewania w procesie produkcji cukru, a z drugiej strony dwutlenku węgla wytworzonego podczas spalania tego produktu energetycznego w celu wyprodukowania nawozu chemicznego, nie stanowi „podwójnego zastosowania” rzeczonego produktu energetycznego w rozumieniu tego przepisu.
               Takie „podwójne zastosowanie” stanowi natomiast okoliczność wykorzystania z jednej strony węgla jako paliwa do ogrzewania w procesie produkcji cukru, a z drugiej strony dwutlenku węgla wytworzonego podczas spalania tego produktu energetycznego do celów tego samego procesu produkcyjnego, jeśli bezsporne jest, iż proces produkcji cukru nie może się zakończyć bez użycia dwutlenku węgla wytworzonego podczas spalania węgla.

               2)

               Państwo członkowskie ma prawo nadać w swoim prawie wewnętrznym węższy zakres pojęciu „podwójnego zastosowania” niż ten, jaki ma ono według art. 2 ust. 4 lit. b) tiret drugie dyrektywy 2003/96, zmienionej dyrektywą 2004/74, w celu nałożenia podatku od produktów energetycznych wyłączonych z zakresu stosowania tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 399 z 22.12.2012.


title: Sprawa C-393/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 5 października 2009 r. — Bezpečnostní softwarová asociace — Svaz softwarové ochrany przeciwko Ministerstvo kultury

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 5 października 2009 r. — Bezpečnostní softwarová asociace — Svaz softwarové ochrany przeciwko Ministerstvo kultury
   (Sprawa C-393/09)
   2010/C 11/24
   Język postępowania: czeski

      Sąd krajowy

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bezpečnostní softwarová asociace — Svaz softwarové ochrany

      Strona pozwana: Ministerstvo kultury

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni dyrektywy Rady 91/250/EWG z dnia 14 maja 1991 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych należy dokonywać w ten sposób, że, dla celów ochrony praw autorskich do programu komputerowego jako utworu autorskiego w rozumieniu tej dyrektywy, pojęcie „każda forma wyrażenia programu komputerowego” obejmuje graficzny interfejs użytkownika programu komputerowego lub jego część?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy nadawanie transmisji telewizyjnej, w ramach której jest możliwe zmysłowe postrzeganie przez jej odbiorców graficznego interfejsu użytkownika programu komputerowego lub jego części, aczkolwiek bez możliwości aktywnego używania tego programu, stanowi publiczne udostępnianie utworu autorskiego lub jego części w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym?


title: Sprawa C-85/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo w dniu 12 lutego 2010 r. — Telefónica Móviles España S.A. przeciwko Administración del Estado (Secretaría de Estado de Telecomunicaciones)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo w dniu 12 lutego 2010 r. — Telefónica Móviles España S.A. przeciwko Administración del Estado (Secretaría de Estado de Telecomunicaciones)
   (Sprawa C-85/10)
   2010/C 134/26
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Telefónica Móviles España S.A..

      Strona pozwana: Administración del Estado (Secretaría de Estado de Telecomunicaciones).

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 11 ust. 2 dyrektywy 97/13/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 kwietnia 1997 r. w sprawie wspólnych przepisów ramowych dotyczących ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji [zezwoleń] w dziedzinie usług telekomunikacyjnych, a w szczególności wymóg zagwarantowania optymalnego wykorzystania rzadkich dóbr oraz propagowania rozwoju innowacyjnych usług i konkurencji, należy interpretować w ten sposób, iż nie zezwala on na uregulowanie krajowe, które oddziela kwotę opłaty od tego rodzaju dobra (opłata za zastrzeżenie publicznej częstotliwości radiowo-elektronicznej) od szczególnego celu, który wcześniej był wyraźnie przypisany tej opłacie (finansowanie badań i kształcenia w dziedzinie telekomunikacji, a także na wykonywanie zobowiązań z zakresu usług powszechnych), bez przypisania jej innego szczególnego celu?

               2)

               Czy ww. art. 11 ust. 2, a w szczególności wymogi zagwarantowania optymalnego wykorzystania rzadkich dóbr oraz propagowania rozwoju innowacyjnych usług, sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu, które zwiększa bez żadnego wyraźnego uzasadnienia i to w znaczny sposób, wysokość opłaty dla systemu cyfrowego DCS-1800, utrzymując jednocześnie jej dotychczasową wysokość dla systemów analogicznych pierwszej generacji, takich jak TACS?

      (1)  (Dz.U. L 117, s. 15).


title: Sprawa F-91/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 13 marca 2013 r. — AK przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Artykuł 43 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego — Sporządzenie po terminie sprawozdań z przebiegu kariery zawodowej — Krzywda — Utraty szansy na awans)

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/31

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 13 marca 2013 r. — AK przeciwko Komisji
   (Sprawa F-91/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Artykuł 43 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego - Sporządzenie po terminie sprawozdań z przebiegu kariery zawodowej - Krzywda - Utraty szansy na awans)
   2013/C 147/56
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: AK (Esbo, Finlandia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej wniosek strony skarżącej o odszkodowanie z tytułu szkody poniesionej z powodu niesporządzenia sprawozdań z przebiegu kariery zawodowej i o wszczęcie dochodzenia administracyjnego w celu ustalenia okoliczności mobbingu oraz żądanie naprawienia poniesionej szkody i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Zasądza się od Komisji Europejskiej na rzecz AK kwotę 15 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną przez niego krzywdę.

               2)

               Zasądza się od Komisji Europejskiej na rzecz AK kwotę 4000 EUR tytułem rekompensaty za utratę szansy na awans do grupy zaszeregowania wyższej od A 5 lub równoważnej przed dniem 1 marca 2008 r.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez AK.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2011, s. 40.


title: Sprawa T-209/10: Wyrok Sądu z dnia 5 lipca 2012 r. — Deutscher Ring przeciwko OHIM (Deutscher Ring Sachversicherungs-AG) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Deutscher Ring Sachversicherungs-AG — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/17

         Wyrok Sądu z dnia 5 lipca 2012 r. — Deutscher Ring przeciwko OHIM (Deutscher Ring Sachversicherungs-AG)
   (Sprawa T-209/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Deutscher Ring Sachversicherungs-AG - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 243/31
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutscher Ring Sachversicherungs-AG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat E. Busse)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 marca 2010 r. (sprawa R 1290/2009-1), dotyczącą rejestracji słownego znaku towarowego Deutscher Ring Sachversicherungs-AG jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 11 marca 2010 r. (sprawa R 1290/2009-1).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Sprawa T-306/08 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 23 maja 2008 r. w sprawie F-79/07 Braun-Neumann przeciwko Parlamentowi, wniesione w dniu 1 sierpnia 2008 r. przez Kurta-Wolfganga Brauna-Neumanna

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/22

         Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 23 maja 2008 r. w sprawie F-79/07 Braun-Neumann przeciwko Parlamentowi, wniesione w dniu 1 sierpnia 2008 r. przez Kurta-Wolfganga Brauna-Neumanna
   (Sprawa T-306/08 P)
   (2008/C 247/43)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Kurt-Wolfgang Braun-Neumann (Lohr am Main, Niemcy) (przedstawiciel: P. Ames, adwokat)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 23 maja 2008 r. w sprawie F-79/07,

               —

               orzeczenie co do istoty sprawy i uwzględnienie żądań wnoszącego odwołanie, a jednocześnie nakazanie Parlamentowi wypłacenia mu ze skutkiem wstecznym od dnia 1 sierpnia 2004 r. drugiej połowy renty wdowiej po jego małżonce G. Mandt w wysokości 1 670,84 EUR miesięcznie wraz z odsetkami ustalonymi zgodnie ze stopą procentową wyznaczoną przez Europejski Bank Centralny dla kredytów marginalnych, powiększoną o 3 %

               —

               ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia przez Sąd do spraw Służby Publicznej.

         Zarzuty i główne argumenty
   Przedmiotem odwołania jest postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 23 maja 2008 r. w sprawie F-79/07 Braun-Neumann przeciwko Parlamentowi, w drodze którego skarga wnoszącego odwołanie została odrzucona jako niedopuszczalna.
   Na poparcie odwołania wnoszący je podnosi, iż Sąd do spraw Służby Publicznej, dokonując wykładni art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich naruszył prawo, gdyż wykładnia ta jest sprzeczna z ogólnymi zasadami prawa wspólnotowego. Zdaniem wnoszącego odwołanie wykładnia Sądu, zgodnie z którą uznał on pismo za akt niekorzystny jest błędna. Ponadto wymogi zasady pewności prawa byłyby spełnione jedynie wtedy, jeśli brak pouczenia o przysługujących środkach odwoławczych traktowano by jako przeszkodę w ustaleniu początku biegu terminu, gdyż w przeciwnym razie prawa przysługujące podmiotom w tym zakresie byłyby nieskuteczne. Wreszcie, w kontekście skutków, jakie wykładnia Sądu wywołuje wobec wnoszącego odwołanie, należy ją uznać za nieproporcjonalną.


title: Sprawa T-89/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  27 października 2005 r.  — GAEC Salat przeciwko Komisji (Skarga na bezczynność — Skarga dotycząca chronionej nazwy pochodzenia  Salers  — Rozporządzenie (WE) nr 828/2003 — Zajęcie stanowiska przez Komisję — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/21

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 października 2005 r. — GAEC Salat przeciwko Komisji
   (Sprawa T-89/05) (1)

   (Skarga na bezczynność - Skarga dotycząca chronionej nazwy pochodzenia „Salers” - Rozporządzenie (WE) nr 828/2003 - Zajęcie stanowiska przez Komisję - Oczywista niedopuszczalność)
   (2006/C 10/42)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: GAEC Salat (Farges, Francja) [Przedstawiciel: adwokat F. Delpeuch]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel: F. Clotuche-Duvieusart, pełnomocnik]
   Przedmiot sprawy
   Skarga na bezczynność mająca na celu stwierdzenie, że Komisja odmówiła orzeczenia w sprawie skargi wniesionej przez stronę skarżącą na Republikę Francuską.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2005


title: Sprawa C-472/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerisches Verwaltungsgericht München – Niemcy) – Andre Lawrence Shepherd/Bundesrepublik Deutschland [Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Azyl — Dyrektywa 2004/83/WE — Artykuł 9 ust. 2 lit. b), c) i e) — Minimalne normy dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców — Warunki uznania za uchodźcę — Akty prześladowania — Sankcje karne wobec żołnierza Stanów Zjednoczonych, który odmówił służby w Iraku]

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerisches Verwaltungsgericht München – Niemcy) – Andre Lawrence Shepherd/Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-472/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Azyl - Dyrektywa 2004/83/WE - Artykuł 9 ust. 2 lit. b), c) i e) - Minimalne normy dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców - Warunki uznania za uchodźcę - Akty prześladowania - Sankcje karne wobec żołnierza Stanów Zjednoczonych, który odmówił służby w Iraku])
   (2015/C 138/08)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bayerisches Verwaltungsgericht München

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Andre Lawrence Shepherd

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Sentencja

               1)

               Przepisy art. 9 ust. 2 lit. e) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osób, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony, należy interpretować w ten sposób, że:

                           —

                           obejmują one wszystkich członków personelu wojskowego, w konsekwencji również członków personelu logistycznego lub pomocniczego;

                           —

                           obejmują one sytuację, w której odbywana służba wojskowa sama w sobie pociągałaby za sobą, w określonym konflikcie, popełnianie zbrodni wojennych, w tym sytuacje, gdy osoba ubiegająca się o przyznanie statusu uchodźcy uczestniczyłaby jedynie pośrednio w popełnianiu takich zbrodni, jeżeli poprzez wykonywanie swoich zadań dostarczałaby, z racjonalnym prawdopodobieństwem, niezbędnego wsparcia w ich przygotowywaniu lub dokonywaniu;

                           —

                           obejmują one nie tylko sytuacje, w których zostało wykazane, że zbrodnie wojenne już zostały popełnione lub mogą podlegać osądowi Międzynarodowego Trybunału Karnego, ale także sytuacje, gdy osoba ubiegająca się o przyznanie statusu uchodźcy jest w stanie wykazać, że popełnienie takich zbrodni jest wysoce prawdopodobne;

                           —

                           ocena faktów dla celów zakwalifikowania sytuacji określonej służby, której przeprowadzanie należy wyłącznie do organów krajowych pod kontrolą sądu, powinna opierać się na łańcuchu poszlak mogącym doprowadzić, w świetle ogółu okoliczności danej sprawy, w szczególności związanych z odpowiednimi faktami dotyczącymi państwa pochodzenia w czasie rozpoznawania wniosku, jak również z indywidualną sytuacją i uwarunkowaniami osobistymi wnioskodawcy, do wykazania, że sytuacja tej służby uprawdopodabnia popełnianie podnoszonych zbrodni wojennych;

                           —

                           okoliczności, że interwencja wojskowa została rozpoczęta na podstawie mandatu Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych lub na podstawie zgody wspólnoty międzynarodowej oraz że państwo lub państwa prowadzące operacje karzą zbrodnie wojenne, powinny być brane pod uwagę w trakcie oceny, której przeprowadzenie należy do organów krajowych; oraz

                           —

                           odmowa pełnienia służby wojskowej powinna stanowić jedyny środek umożliwiający osobie ubiegającej się o przyznanie statusu uchodźcy uniknięcie udziału w podnoszonych zbrodniach wojennych, a w konsekwencji jeżeli osoba ta nie skorzystała z procedury mającej na celu uzyskanie statusu osoby odmawiającej działania sprzecznego z własnym sumieniem, to taka okoliczność wyklucza wszelką ochronę na mocy art. 9 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2004/83, chyba że osoba ta udowodni, że żadna procedura tego rodzaju nie była dostępna w jej konkretnej sytuacji.

               2)

               Przepisy art. 9 ust. 2 lit. b) i c) dyrektywy 2004/83 należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym nie wydaje się, by środki grożące żołnierzowi z powodu odmowy pełnienia służby, takie jak skazanie na karę pozbawienia wolności lub wydalenie ze służby, mogły zostać uznane, w świetle wykonywania przez zainteresowane państwo jego uzasadnionego prawa do utrzymywania sił zbrojnych, za do tego stopnia nieproporcjonalne lub dyskryminujące, by zaliczyć je do aktów prześladowania, o których mowa w tych przepisach. Dokonanie stosownych ustaleń należy jednak do organów krajowych.

      (1)  Dz.U. C 336 z 16.11.2013.


title: Sprawa T-275/15: Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2015 r. – Hmicho/Rada

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/71

         Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2015 r. – Hmicho/Rada
   (Sprawa T-275/15)
   (2015/C 294/86)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Samir Hmicho (Poole, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: V. Davies, solicitor, oraz T. Eicke, QC)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. L 147, s. 14) lub decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2015/383 z dnia 6 marca 2015 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. L 64, s. 41) lub decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2015/784 z dnia 19 maja 2015 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. L 124, s. 13) w zakresie, w jakim te akty dotyczą skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 16, s. 1) lub rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/375 z dnia 6 marca 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 124, s. 1) lub rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/780 z dnia 19 maja 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 64, s. 10) w zakresie, w jakim te akty dotyczą skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady, zawartej w piśmie z dnia 20 maja 2015 r. o sygnaturze SGS15/06024, potwierdzającej umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazie i „zmieniającej informację dotyczącą [skarżącego] widniejącą w decyzji wykonawczej i rozporządzeniu wykonawczym Rady”;

               —

               zasądzenie od Unii Europejskiej na rzecz skarżącego odszkodowania i zadośćuczynienia;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi dwa zarzuty.
   Zarzut pierwszy dotyczący braku podstawy prawnej dla zastosowania wobec niego środków ograniczających lub oczywistego błędu w ocenie, ze względu na brak jakichkolwiek racjonalnych powiązań między nim a osobami, w które wymierzone są przyjęte przez Unię środki ograniczające, a więc osobami, które wspierają reżim syryjski lub czerpią z niego korzyści.
   Zarzut drugi, zgodnie z którym decyzje Rady 2013/255/WPZiB, 2015/383 i 2015/784, rozporządzenia Rady nr 36/2012, nr 2015/375 i nr 2015/780, a także decyzja z dnia 20 maja 2015 r. stanowią naruszenie praw podstawowych skarżącego chronionych na gruncie Karty prawo podstawowych Unii Europejskiej oraz europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka, w tym prawa do godności człowieka, dobrej administracji, obejmującego prawo do obrony, obowiązek uzasadnienia i domniemanie niewinności, prawa do skutecznego środka prawnego i sprawiedliwego procesu, prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, wolności prowadzenia działalności gospodarczej oraz prawa właśności.