title: Sprawa C-845/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Apelatiwen syd – Warna (Bułgaria) w dniu 19 listopada 2019 r. – postępowanie karne przeciwko DR

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Apelatiwen syd – Warna (Bułgaria) w dniu 19 listopada 2019 r. – postępowanie karne przeciwko DR
      (Sprawa C-845/19)
      (2020/C 68/30)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Apelatiwen syd – Warna

         Strony w postępowaniu głównym

      DR

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/42/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zabezpieczenia i konfiskaty narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa w Unii Europejskiej (Dz.U. L 127/39 z dnia 29 kwietnia 2014 r., sprostowanie, Dz.U. L 138/114 z dnia 13 maja 2014 r.) i Karta praw podstawowych Unii Europejskiej mają zastosowanie do przestępstwa polegającego na posiadaniu środków odurzających w celu ich wprowadzenia do obrotu, popełnionego przez bułgarskiego obywatela na terytorium Republiki Bułgarii, i gdy ewentualne korzyści majątkowe również zostały osiągnięte i znajdują się na terytorium Republiki Bułgarii?

                  2)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, co należy rozumieć pod wskazanym w art. 2 pkt 1 dyrektywy pojęciem „korzyści majątkowych pochodzących, […] pośrednio z przestępstwa”, a także czy kwota środków pieniężnych znalezionych i zajętych w lokalu mieszkalnym skazanego i jego rodziny oraz w posiadanym przez niego samochodzie osobowym może stanowić taką korzyść majątkową?

                  3)

                  Czy art. 2 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu prawnemu takiemu jak określone w art. 53 ust. 2 Nakazatelen kodeks (kodeksu karnego) Republiki Bułgarii, w którym nie przewidziano przepadku „korzyści majątkowych pochodzących, […] pośrednio z przestępstwa”?

                  4)

                  Czy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie krajowemu uregulowaniu takiemu jak zawarte w art. 306 ust. 1 pkt 1 Nakazatełno-procesualen kodeks (kodeksu postępowania karnego) Republiki Bułgarii, w którym umożliwiono orzeczenie przepadku na rzecz państwa kwoty środków pieniężnych, co do których podniesiono, że stanowią one własność innej osoby niż osoba, która popełniła przestępstwo – bez możliwości wstąpienia przez tę osobę trzecią do tego postępowania w charakterze strony i zapewnienia jej bezpośredniego dostępu do wymiaru sprawiedliwości[?]


title: Sprawa C-850/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 20 września 2019 r. w sprawie T-217/17, FVE Holýšov I s. r. o. i in./Komisja, wniesione w dniu 21 listopada 2019 r. przez FVE Holýšov I s. r. o. i in.

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/29

      Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 20 września 2019 r. w sprawie T-217/17, FVE Holýšov I s. r. o. i in./Komisja, wniesione w dniu 21 listopada 2019 r. przez FVE Holýšov I s. r. o. i in.
      (Sprawa C-850/19 P)
      (2020/C 68/31)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: FVE Holýšov I s. r. o., FVE Stříbro s. r. o., FVE Úsilné s. r. o., FVE Mozolov s. r. o., FVE Osečná s. r. o., Solarpark Rybníček s. r. o., FVE Kněžmost s. r. o., Hutira FVE - Omice a.s., Exit 90 SPV s.r.o., Onyx Energy s.r.o., Onyx Energy projekt II s.r.o., Photon SPV 1 s.r.o., Photon SPV 3 s.r.o., Photon SPV 4 s.r.o., Photon SPV 6 s.r.o., Photon SPV 8 s.r.o., Photon SPV 10 s.r.o., Photon SPV 11 s.r.o., Antaris GmbH, Michael Göde, NGL Business Europe Ltd, NIG NV, GIHG Ltd, Radiance Energy Holding Sàrl, ICW Europe Investments Ltd, Photovoltaik Knopf Betriebs-GmbH, Voltaic Network GmbH, WA Investments-Europa Nova Ltd (przedstawiciele: A. Reuter, H. Wendt, C. Bürger, T. Christner, W. Schumacher, A. Compes, T. Herbold, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Czeska, Królestwo Hiszpanii, Republika Cypryjska, Republika Słowacka

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  uwzględnienie ich skargi na decyzję Komisji C(2016) 7827 final z dnia 28 listopada 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.40171 (2015/NN) dotyczącej wspierania produkcji energii ze źródeł odnawialnych, której streszczenie opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (1) lub, tytułem ewentualnym,

                  —

                  przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Odwołanie dotyczy: (i) pojęcia „pomocy państwa” w prywatnie finansowanych programach pomocy dotyczących energii ze źródeł odnawialnych, (ii) wiarygodności decyzji pozwanej dla obywateli Unii, (iii) ochrony ich uzasadnionych oczekiwań przed zmianami dokonywanymi przez pozwaną oraz (iv) granic nadużywania przez pozwaną swoich uprawnień. Wnoszące odwołanie podnoszą osiem zarzutów.
      Zarzut pierwszy: Stwierdzenie Sądu, że pismo pozwanej z lipca 2004 r. skierowane do właściwych organizacji przemysłowych nie stanowi wiążącej decyzji: a) błędnie interpretuje i narusza orzecznictwo Trybunału dotyczące kwestii tego, co stanowi decyzję; b) zostało dokonane z naruszeniem procedury w sposób niekorzystny dla wnoszących odwołanie.
      Zarzut drugi: Wnoszące odwołanie podnosiły, że pozwana jest związana decyzją stwierdzającą brak pomocy, którą wydała w 2006 r. (zwaną dalej „decyzją z 2006 r.”). Stwierdzenie Sądu, że zarzut ten jest niedopuszczalny, ponieważ i) wnoszące odwołanie „nie wskazały dokładnie tej decyzji” oraz ii) zarzut ten został podniesiony dopiero w replice, narusza: a) wymogi orzecznictwa Trybunału w zakresie wskazywania decyzji; b) przepisy proceduralne.
      Zarzut trzeci: Zaprzeczenie przez Sąd uzasadnionych oczekiwań po stronie wnoszących odwołanie w kwestii tego, że pozwana utrzyma decyzję z 2004 r., decyzję z 2006 r. oraz swoje postępowanie od 2004 r. do wydania zaskarżonej decyzji z 2016 r., jest bezprawne. Po pierwsze, Sąd nie wziął pod uwagę okoliczności sprawy, mimo że są one bezsporne oraz naruszył orzecznictwo Trybunału w zakresie wymogów dotyczących uzasadnionych oczekiwań. Po drugie, zaprzeczenie to zostało dokonane w oparciu o naruszenie procedury.
      Zarzut czwarty: Stwierdzenie Sądu (w pkt 86–127), że pierwotny program wsparcia stanowi pomoc państwa, błędnie interpretuje pojęcie „pomocy państwa”. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału, pierwotny program wsparcia nie wiązał się z użyciem zasobów państwowych, co jest prawdą niezależnie od tego, czy wzrost cen energii w przypadku kosztów energii odnawialnej stanowił „opłatę”, czy też nie. Ponadto, nawet gdyby uznać istnienie „opłaty” za decydujące (quod non), stwierdzenie przez Sąd istnienia „opłaty” narusza prawo Unii i zostało dokonane w oparciu o naruszenie procedury.
      Zarzut piąty: W ramach zarzutu czwartego wnoszące odwołanie podnosiły przed Sądem, że pozwana nałożyła nadmierne wymogi przy ocenie zgodności spornych środków z rynkiem wewnętrznym. Sąd (w pkt 130–136) oddalił ten zarzut, ponieważ uznał, że odpowiedni wymóg „mechanizmu kontroli” nie został „nałożony” przez pozwaną oraz że jest on zgodny z wytycznymi wspólnotowymi z 2008 r. w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska (2). Stanowi to naruszenie prawa Unii.
      Zarzut szósty: W pierwszej części zarzutu piątego wnoszące odwołanie utrzymywały, że zaskarżona decyzja została oparta na błędnych ustaleniach faktycznych. W zarzucie siódmym wnoszące odwołanie utrzymywały, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o oczywisty błąd w ocenie. Sąd (w pkt 139 i 166) oddalił oba te zarzuty. Oddalenie to zostało dokonane w oparciu o naruszenie procedury w sposób niekorzystny dla wnoszących odwołanie. Po pierwsze, oddalenie przez Sąd pierwszej części zarzutu piątego nastąpiło bez badania jego treści z powodu błędnej interpretacji tego zarzutu przez Sąd. Sąd nie oddał również treści tego zarzutu w sposób przedstawiony w replice. Po drugie, Sąd oddalił zarzut siódmy nie oddając treści tego zarzutu w sposób przedstawiony w replice.
      Zarzut siódmy: Wnoszące odwołanie utrzymują, że oddalenie przez Sąd drugiej części zarzutu piątego dotyczącego naruszenia przepisów proceduralnych przez pozwaną narusza prawo Unii.
      Zarzut ósmy: Wnoszące odwołanie utrzymują, że oddalenie przez Sąd zarzutu szóstego, dotyczącego błędnego rozstrzygnięcia przez pozwaną kwestii wykraczających poza zakres przepisów prawa w dziedzinie pomocy państwa oraz naruszenia przez pozwaną art. 5 ust. 1 TUE, stanowi naruszenie prawa Unii.

         (1)  Dz.U. 2017, C 69, s. 2.

         (2)  Dz.U. 2008, C 82, s.1.


title: Sprawa C-851/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 10 września 2019 r. w sprawie T-217/18, DK/ESDZ, wniesione w dniu 19 listopada 2019 r. przez DK

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/30

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 10 września 2019 r. w sprawie T-217/18, DK/ESDZ, wniesione w dniu 19 listopada 2019 r. przez DK
      (Sprawa C-851/19 P)
      (2020/C 68/32)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: DK (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Druga strona postępowania: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku z dnia 10 września 2019 r. w sprawie DK/ESDZ (T-217/18);

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 23 maja 2017 r. o nałożeniu na wnoszącego odwołanie kary dyscyplinarnej;

                  —

                  obciążenie ESDZ kosztami postępowania w obu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie domaga się uchylenia wyroku z dnia 10 września 2019 r. (T-217/18), którym Sąd oddalił wniesioną przez niego skargę o stwierdzenie nieważności oraz obciążył go kosztami postępowania.
      Na poparcie swojego odwołania podnosi on jedyny zarzut oparty na naruszeniu prawa (pkt 28–53 zaskarżonego wyroku), w zakresie w jakim Sąd dokonał wykładni art. 10 lit. b) załącznika IX do regulaminu pracowniczego w taki sposób, że pozwala on na uwzględnienie już naprawionej szkody jako okoliczności uzasadniającej zaostrzenie nałożonej na urzędnika kary w porównaniu z karą zaproponowaną przez komisję dyscyplinarną.


title: Sprawa C-852/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 21 listopada 2019 r. – postępowanie karne przeciwko Iwanowi Gawanozowowi

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/31

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 21 listopada 2019 r. – postępowanie karne przeciwko Iwanowi Gawanozowowi
      (Sprawa C-852/19)
      (2020/C 68/33)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Specializiran nakazatelen syd

         Strony w postępowaniu głównym

      Iwan Gawanozow

         Pytanie prejudycjalne

      Czy krajowe uregulowanie prawne, w którym nie przewidziano środków odwoławczych od wydania europejskiego nakazu dochodzeniowego dotyczącego przeszukania lokalu mieszkalnego i gospodarczego, zajęcia określonych rzeczy i przesłuchania świadka, jest zgodne z art. 14 ust. 1–4, art. 1 ust. 4, motywami 18 i 22 dyrektywy 2014/41 (1) oraz z art. 47 w związku z art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w związku z art. 13 i art. 8 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności[?]
      Czy w takiej sytuacji można wydać europejski nakaz dochodzeniowy[?]

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2014/41/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych, Dz.U. 2014, L 130, s. 1.


title: Sprawa C-863/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Apelatiwen syd Warna (Bułgaria) w dniu 26 listopada 2019 r. – postępowanie karne przeciwko TS

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/32

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Apelatiwen syd Warna (Bułgaria) w dniu 26 listopada 2019 r. – postępowanie karne przeciwko TS
      (Sprawa C-863/19)
      (2020/C 68/34)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Apelatiwen syd Warna

         Strona w postępowaniu głównym

      TS

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/42/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zabezpieczenia i konfiskaty narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa w Unii Europejskiej (Dz.U. L 127/39 z dnia 29 kwietnia 2014 r., sprostowanie, Dz.U. L 138/114 z dnia 13 maja 2014 r.) i Karta praw podstawowych Unii Europejskiej mają zastosowanie do przestępstwa polegającego na posiadaniu środków odurzających w celu ich wprowadzenia do obrotu, popełnionego przez bułgarskiego obywatela na terytorium Republiki Bułgarii, i gdy ewentualne korzyści majątkowe również zostały osiągnięte i znajdują się na terytorium Republiki Bułgarii?

                  2)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, co należy rozumieć pod wskazanym w art. 2 pkt 1 dyrektywy pojęciem „korzyści majątkowych pochodzących, […] pośrednio z przestępstwa”, a także czy kwota środków pieniężnych znalezionych i zajętych w lokalu mieszkalnym skazanego i jego rodziny oraz w posiadanym przez niego samochodzie osobowym może stanowić taką korzyść majątkową?

                  3)

                  Czy art. 2 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu prawnemu takiemu jak określone w art. 53 ust. 2 Nakazatelen kodeks (kodeksu karnego) Republiki Bułgarii, w którym nie przewidziano przepadku „korzyści majątkowych pochodzących, […] pośrednio z przestępstwa”?

                  4)

                  Czy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie krajowemu uregulowaniu takiemu jak zawarte w art. 306 ust. 1 pkt 1 Nakazatełno-procesualen kodeks (kodeksu postępowania karnego) Republiki Bułgarii, w którym umożliwiono orzeczenie przepadku na rzecz państwa kwoty środków pieniężnych, co do których podniesiono, że stanowią one własność innej osoby niż osoba, która popełniła przestępstwo – bez możliwości wstąpienia przez tę osobę trzecią do tego postępowania w charakterze strony i zapewnienia jej bezpośredniego dostępu do wymiaru sprawiedliwości[?]


title: Sprawa C-864/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 26 listopada 2019 r. – NH/Deutsche Lufthansa AG

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/32

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 26 listopada 2019 r. – NH/Deutsche Lufthansa AG
      (Sprawa C-864/19)
      (2020/C 68/35)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: NH

         Strona pozwana: Deutsche Lufthansa AG
      Postanowieniem prezesa Trybunału z dnia 9 stycznia 2020 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


title: Sprawa C-881/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Brně (Republika Czeska) w dniu 4 grudnia 2019 r. – Tesco Stores ČR a.s./Ministerstvo zemědělství

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/33

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Brně (Republika Czeska) w dniu 4 grudnia 2019 r. – Tesco Stores ČR a.s./Ministerstvo zemědělství
      (Sprawa C-881/19)
      (2020/C 68/36)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Krajský soud v Brně

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Tesco Stores ČR a.s.

         Strona pozwana: Ministerstvo zemědělství

         Pytanie prejudycjalne

      Czy zasady wynikające z załącznika VII część E pkt 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku środka spożywczego przeznaczonego dla konsumenta finalnego w Republice Czeskiej można w składzie wyrobu wskazać składnik złożony wymieniony w załączniku I część A pkt 2 lit. c) do dyrektywy 2000/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 czerwca 2000 r. odnoszącej się do wyrobów kakaowych i czekoladowych przeznaczonych do spożycia przez ludzi (2), ze zmianami, bez opisania jego składu wyłącznie w przypadku, gdy nazwę tego składnika złożonego podano dokładnie zgodnie z czeską wersją językową załącznika I do dyrektywy 2000/36/ES?

         (1)  Dz.U. 2011, L 304, s. 18.

         (2)  Dz.U. 2000, L 197, s. 19.


title: Sprawa C-928/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 24 października 2019 r. w sprawie T-310/18, EPSU i Goudriaan/Komisja, wniesione w dniu 19 grudnia 2019 r. przez European Federation of Public Service Unions (EPSU)

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/34

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 24 października 2019 r. w sprawie T-310/18, EPSU i Goudriaan/Komisja, wniesione w dniu 19 grudnia 2019 r. przez European Federation of Public Service Unions (EPSU)
      (Sprawa C-928/19 P)
      (2020/C 68/37)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: European Federation of Public Service Unions (EPSU) (przedstawiciele: R. Arthur, solicitor, K. Apps, barrister)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Jan Willem Goudriaan

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  stwierdzenie, że odwołanie jest dopuszczalne;

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 6 marca 2018 r.;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w związku z niniejszym odwołaniem oraz postępowaniem przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie utrzymuje, że niniejsze odwołanie jest dopuszczalne, ponieważ Sąd naruszył prawo.

         ZARZUT 1: Dyrektywy przyjęte w drodze decyzji Rady na mocy art. 155 ust. 2 TFUE mają charakter ustawodawczy

      Sąd błędnie zakwalifikował postępowanie na podstawie art. 154 i 155 TFUE jako postępowanie, w którym nie mogą zostać wydane akty prawne o charakterze ustawodawczym.

                  a.

                  Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości UE przepisy przyjęte w ramach drugiej procedury mają takie same skutki jak inne dyrektywy.

                  b.

                  Traktat z Lizbony nie ograniczył roli partnerów społecznych ani nie zmienił charakteru przepisów przyjmowanych w ramach drugiej procedury.

                  c.

                  Przepisy przyjęte w drodze dyrektywy poprzez decyzję Rady mają nadal charakter ustawodawczy.

                  d.

                  Przepisy przyjęte w drodze dyrektywy poprzez decyzję Rady są aktami ustawodawczymi.

                  e.

                  Ewentualnie, jeżeli (czemu się zaprzecza) dyrektywy przyjęte w drodze decyzji Rady nie są aktami ustawodawczymi:

                              i.

                              Stanowią one formę lex specialis o charakterze zasadniczo ustawodawczym, a nie wykonawczym.

                              ii.

                              Mogą one mieć takie same skutki prawne jak przed rokiem 2007.
                              W związku z tym Sąd naruszył prawo, oddalając pierwszy zarzut wnoszącego odwołanie.

         ZARZUT 2: wykładnia art. 154 i 155 TFUE

      Sąd dokonał błędnej językowej, systemowej i teleologicznej wykładni art. 154 i 155 ust. 2 TFUE.

                  a.

                  Dokonana przez Sąd wykładnia art. 155 ust. 2 TFUE nie jest zgodna z jego wyraźnym brzmieniem.

                  b.

                  Sąd powinien był stwierdzić, że jeżeli reprezentatywni partnerzy społeczni osiągnęli porozumienie a porozumienie to nie jest niezgodne z prawem, Komisja ma obowiązek przedstawić Radzie projekt aktu prawnego po to, aby Rada podjęła decyzję na podstawie art. 155 ust. 2 akapit drugi TFUE.

                  c.

                  Sąd powinien był stwierdzić, że wybór metody wykonywania porozumień z zakresu polityki społecznej należy do partnerów społecznych, a nie do Komisji.

                  d.

                  Sąd powinien był stwierdzić, że Rada jest uprawniona do decydowania o niepodejmowaniu decyzji na mocy art. 155 ust. 2 akapit drugi TFUE, ale Komisja nie ma podobnych uprawnień.

                  e.

                  Sąd błędnie zinterpretował równowagę instytucjonalną art. 154 i 155 TFUE, rozszerzając uprawnienia Komisji poza wyraźne brzmienie tych postanowień, oraz błędnie zinterpretował skutki art. 13 i 17 TUE.

                  f.

                  Wykładnia dokonana przez Sąd jest sprzeczna z kontekstem tytułu X TFUE dotyczącego polityki społecznej i z art. 28 karty praw podstawowych UE.

                  g.

                  Sąd błędnie zinterpretował wyrok Sądu w sprawie UEAPME, przyznając Komisji szersze uprawnienia dyskrecjonalne niż przysługujące Komisji przy prawidłowej wykładni.

                  h.

                  Sąd błędnie ocenił rolę Parlamentu w tym procesie na podstawie art. 154 i 155 TFUE.
                  W związku z tym Sąd naruszył prawo, oddalając pierwszy zarzut wnoszącego odwołanie.

         ZARZUT 3: podejście preferencyjne do decyzji Komisji

      Sąd błędnie stwierdził, że Komisji przysługuje szeroki zakres uznania politycznego przy podejmowaniu decyzji. Czyniąc to, Sąd:

                  a.

                  dokonał błędnej wykładni art. 154 i 155 TFUE oraz charakteru procesu dotyczącego partnerów społecznych, oraz

                  b.

                  popełnił błąd, dopatrując się podobieństw z europejską inicjatywą obywatelską.
                  W związku z tym Sąd naruszył prawo, oddalając drugi zarzut wnoszącego odwołanie.

         ZARZUT 4: podejście do rozumowania Komisji zawartego w decyzji Komisji

      Sąd błędnie utrzymał w mocy zgodność z prawem krótkiego uzasadnienia decyzji Komisji.

                  a.

                  Uzasadnienie podane przez Komisję w piśmie z dnia 6 marca 2018 r. było błędne pod względem prawnym i faktycznym.

                  b.

                  Komisja nie przedstawiła żadnego wyjaśnienia dotyczącego odstąpienia od zapewnień zawartych we wcześniejszej korespondencji i opublikowanych przez nią komunikatach.

                  c.

                  Uzasadnienie podane w piśmie nie było uzasadnieniem, na które Komisja powołała się w swojej obronie lub podczas przesłuchania. Uzasadnienie to było również błędne pod względem prawnym i faktycznym.
                  Komisja nie działała zgodnie z art. 41 karty praw podstawowych UE.


title: Sprawa C-941/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajským soudem v Ostravě (Republika Czeska) w dniu 27 grudnia 2019 r. – Samohýl group a.s./Generální ředitelství cel

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/36

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajským soudem v Ostravě (Republika Czeska) w dniu 27 grudnia 2019 r. – Samohýl group a.s./Generální ředitelství cel
      (Sprawa C-941/19)
      (2020/C 68/38)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Krajský soud v Ostravě

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Samohýl group a.s.

         Strona przeciwna: Generální ředitelství cel

         Pytanie prejudycjalne

      Czy towar oznaczony jako „Bob Martin Clear 50 mg roztok pro nakapání na kůži – spot-on pro kočky” udostępniany w pipetach (0,5 ml), który zawiera substancję czynną Fipronil (50 mg w jeden pipecie) oraz substancje pomocnicze butylohydroksyanizol E 320, butylohydroksytoluen E 321, alkohol benzylowy i dietylenoglikolowy eter monoetylu, należy klasyfikować do pozycji 3004 czy do pozycji 3808 w Nomenklaturze scalonej taryfy celnej?


title: Sprawa C-946/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) w dniu 27 grudnia 2019 r. – MG/HH

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/36

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) w dniu 27 grudnia 2019 r. – MG/HH
      (Sprawa C-946/19)
      (2020/C 68/39)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: MG

         Druga strona postępowania: HH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 4 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 (1) [„rozporządzenia Bruksela I – wersja przekształcona”] przyznaje osobie mającej miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego prawo bezpośrednio wykonalne?

                  2)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej:

                              a)

                              Czy w razie naruszenia takiego prawa poprzez wszczęcie postępowania przeciwko tej osobie w państwie trzecim państwo członkowskie jest zobowiązane do zagwarantowania środka zaradczego, w tym do udzielenia zabezpieczenia w postaci „anti-suit injunction”?

                              b)

                              Czy taki obowiązek dotyczy również sytuacji, gdy na podstawę powództwa, na którą można się powołać przed sądami państwa trzeciego, nie można się powołać w świetle prawa właściwego dla sądów danego państwa członkowskiego?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (wersja przekształcona) (Dz.U. 2012, L 351, s. 1).


title: Sprawa C-2/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Queen’s Bench Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 6 stycznia 2020 r. – Daimler AG/Walleniusrederierna Aktiebolag, Wallenius Wilhelmsen ASA, Wallenius Logistics AB, Wilhelmsen Ships Holding Malta Limited, Wallenius Wilhelmsen Ocean AS, „K” Line Holding (Europe) Limited, „K” Line Europe Limited, Nyk Group Europe Limited, Compañia Sudamericana de Vapores SA

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/37

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Queen’s Bench Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 6 stycznia 2020 r. – Daimler AG/Walleniusrederierna Aktiebolag, Wallenius Wilhelmsen ASA, Wallenius Logistics AB, Wilhelmsen Ships Holding Malta Limited, Wallenius Wilhelmsen Ocean AS, „K” Line Holding (Europe) Limited, „K” Line Europe Limited, Nyk Group Europe Limited, Compañia Sudamericana de Vapores SA
      (Sprawa C-2/20)
      (2020/C 68/40)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court of Justice (Queen’s Bench Division)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Daimler AG

         Strona pozwana: Walleniusrederierna Aktiebolag, Wallenius Wilhelmsen ASA, Wallenius Logistics AB, Wilhelmsen Ships Holding Malta Limited, Wallenius Wilhelmsen Ocean AS, „K” Line Holding (Europe) Limited, „K” Line Europe Limited, Nyk Group Europe Limited, Compañia Sudamericana de Vapores SA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy sąd krajowy jest właściwy do orzekania w przedmiocie roszczenia odszkodowawczego na podstawie art. 85 EWG/art. 81 WE, jeżeli zarzucane zachowanie polegało na świadczeniu usług międzynarodowego transportu morskiego wyłącznie między portami poza EWG/WE w okresie przed dniem 1 maja 2004 r., a sąd krajowy nie stanowił właściwej władzy państwa członkowskiego w rozumieniu art. 88 EWG/art. 84 WE?

                  2)

                  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: czy sąd krajowy jest właściwy do orzekania w przedmiocie takiego roszczenia w zakresie, w jakim dotyczy ono świadczenia usług międzynarodowego transportu morskiego wyłącznie między portami poza EWG/WE w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 18 października 2006 r.?


title: Sprawa C-11/20: Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2020 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/38

      Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2020 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka
      (Sprawa C-11/20)
      (2020/C 68/41)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouchagiar i Th. Ramopoulos)

         Strona pozwana: Republika Grecka

         Żądania strony skarżącej

      Skarżąca wnosi do Trybunału o:

                  —

                  stwierdzenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszystkich środków koniecznych do wykonania decyzji Komisji z dnia 7 grudnia 2011 r. w sprawie SA.28864 dotyczącej pomocy w formie rekompensat wypłacanych przez grecki zakład ubezpieczeń rolniczych (ELGA) w latach 2008 i 2009, a w każdym razie nie informując Komisji w sposób wystarczający pod względem prawnym o środkach podejmowanych na podstawie art. 4 tej decyzji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 2, 3 i 4 omawianej decyzji oraz na podstawie Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

                  —

                  obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgodnie z decyzją Komisji Europejskiej z dnia 7 grudnia 2011 r. w sprawie SA.28864 Republika Grecka powinna była odzyskać w terminie czterech miesięcy niezgodną z prawem pomoc wypłaconą przez grecki zakład ubezpieczeń rolniczych (ELGA) w latach 2008 i 2009 oraz poinformować Komisję Europejską w sposób wystarczający pod względem prawnym o koniecznych w tym celu środkach.
      Republika Grecka nie odzyskała jednak omawianej pomocy w terminie czterech miesięcy, jak powinna była uczynić. Podobnie Republika Grecka nie podjęła jeszcze środków koniecznych do wykonania tej decyzji. W każdym wypadku Republika Grecka nie poinformowała Komisji Europejskiej w sposób wystarczający pod względem prawnym o środkach dotyczących wykonania tej decyzji.


title: Sprawa C-369/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 2 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Justice de paix du troisième canton de Charleroi - Belgia) – Giovanni Martina/Ryanair DAC, uprzednio Ryanair Ltd

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/38

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 2 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Justice de paix du troisième canton de Charleroi - Belgia) – Giovanni Martina/Ryanair DAC, uprzednio Ryanair Ltd
      (Sprawa C-369/18) (1)

      (2020/C 68/42)
      Język postępowania: francuski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 285 z 13.8.2018.


title: Sprawa C-495/18: Postanowienie prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 1 października 2019 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Najvyšší súd Slovenskej republiky - Słowacja) – Postępowanie karne przeciwko YX

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/39

      Postanowienie prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 1 października 2019 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Najvyšší súd Slovenskej republiky - Słowacja) – Postępowanie karne przeciwko YX
      (Sprawa C-495/18) (1)

      (2020/C 68/43)
      Język postępowania: słowacki
      Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 352 z 1.10.2018.


title: Sprawa C-517/18: Postanowienie prezesa dziewiątej izby Trybunału z dnia 17 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État - Francja) – Fédération des fabricants de cigares/Premier ministre, Ministre des Solidarités et de la Santé

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/39

      Postanowienie prezesa dziewiątej izby Trybunału z dnia 17 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État - Francja) – Fédération des fabricants de cigares/Premier ministre, Ministre des Solidarités et de la Santé
      (Sprawa C-517/18) (1)

      (2020/C 68/44)
      Język postępowania: francuski
      Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 364 z 8.10.2018.


title: Sprawa C-60/19 P: Postanowienie prezesa dziewiątej izby Trybunału z dnia 25 września 2019 r. – Mouvement pour une Europe des nations et des libertés/Parlament Europejski

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/40

      Postanowienie prezesa dziewiątej izby Trybunału z dnia 25 września 2019 r. – Mouvement pour une Europe des nations et des libertés/Parlament Europejski
      (Sprawa C-60/19 P) (1)

      (2020/C 68/46)
      Język postępowania: francuski
      Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 93 z 11.3.2019.


title: Sprawa C-277/19: Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 26 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski sud u Zadru - Chorwacja) – R.D., A.D./Raiffeisenbank St. Stefan-Jagerberg-Wolfsberg eGen

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/40

      Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 26 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski sud u Zadru - Chorwacja) – R.D., A.D./Raiffeisenbank St. Stefan-Jagerberg-Wolfsberg eGen
      (Sprawa C-277/19) (1)

      (2020/C 68/48)
      Język postępowania: chorwacki
      Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 187 z 3.6.2019.


title: Sprawa C-414/19: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 13 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Erding - Niemcy) – E.M., M.S./Eurowings GmbH)

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/41

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 13 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Erding - Niemcy) – E.M., M.S./Eurowings GmbH)
      (Sprawa C-414/19) (1)

      (2020/C 68/49)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 295 z 2.9.2019.


title: Sprawa T-753/19: Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2019 r. – Ungureanu/Komisja

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/42

      Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2019 r. – Ungureanu/Komisja
      (Sprawa T-753/19)
      (2020/C 68/51)
      Język postępowania: rumuński

         Strony

         Strona skarżąca: Simeda Ungureanu (Cluj-Napoca, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat R. Chiriță)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie naruszenia przez Komisję obowiązku przestrzegania przez państwa członkowskie traktatów Unii Europejskiej i praw człowieka, określonych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej;

                  —

                  nakazanie stronie pozwanej zapłaty kwoty 40 000 EUR tytułem wyrządzonej krzywdy;

                  —

                  nakazanie stronie pozwanej zapobieżenia w przyszłości istniejącym aktualnie uchybieniom.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że spełnione są przesłanki odpowiedzialności Komisji ze względu na brak jej działania w celu nakazania państwu rumuńskiemu przestrzegania obowiązków ciążących na nim na mocy traktatów Unii Europejskiej oraz przestrzegania prawa do życia obywateli w zakresie, w jakim Rumunia nie przyjęła uregulowań umożliwiających dostęp do leczenia osób znajdujących się w szczególnej sytuacji, dla których przyjmowanie lekarstw związanych ze wskazaniami terapeutycznymi, które nie są objęte spisem cech charakterystycznych poszczególnych wyrobów medycznych (lekarstwa poza zezwoleniem na wprowadzenie do obrotu), jest istotne.


title: Sprawa T-850/19: Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2019 r. – Republika Grecka/Komisja

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/43

      Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2019 r. – Republika Grecka/Komisja
      (Sprawa T-850/19)
      (2020/C 68/52)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: E. Tsaousi, E. Leftheriotou i A. Vasilopoulou)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej C(2019) 7094 final z dnia 7 października 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.39119 (2016/C) (ex 2015/NN) (ex 2014/CP) wdrożonej przez Republikę Grecką w postaci dotacji na spłatę odsetek i gwarancji związanych z pożarami w 2007 r., która to decyzja dotyczy jedynie sektora rolnego oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty nieważności.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE: błędne zastosowanie i interpretacja warunków, przy których spełnieniu pomoc państwa jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym, błąd w ustaleniach faktycznych, niewystarczające uzasadnienie zaskarżonej decyzji i naruszenie przez Komisję zasady uzasadnionych oczekiwań.

                  2.

                  W zarzucie drugim skarżąca podnosi, że sporna pomoc jest zgodna z rynkiem wewnętrznym, ponieważ stanowi pomoc mającą na celu naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi. Błędne zastosowanie i interpretacja art. 107 ust. 2 lit. b) TFUE, błąd w ustaleniach faktycznych i niewystarczające uzasadnienie zaskarżonej decyzji.

                  3.

                  Zarzut trzeci opiera się na fakcie, że zaskarżona decyzja została wydana z przekroczeniem kompetencji ratione temporis Komisji określonej w art. 17 rozporządzenia 2015/1589 (1), a wcześniej w art. 15 rozporządzenia 659/1999 (2), a w każdym razie z naruszeniem zasad pewności prawa, rozsądnego terminu postępowania, prawa do obrony i dobrej administracji. Żądanie zwrotu pomocy jest niezgodne z zasadami proporcjonalności i pewności prawa.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U.1999, L 83, s. 1).


title: Sprawa T-852/19: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2019 r. – Albéa Services/EUIPO – dm-drogerie markt (ALBÉA)

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/44

      Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2019 r. – Albéa Services/EUIPO – dm-drogerie markt (ALBÉA)
      (Sprawa T-852/19)
      (2020/C 68/53)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Albéa Services (Gennevilliers, Francja) (przedstawiciel: adwokat J.-H. de Mitry)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: dm-drogerie markt GmbH & Co. KG (Karlsruhe, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego ALBÉA – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 210 553

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 września 2019 r. w sprawie R 1480/2019-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji stwierdzającej nieważność pierwszej decyzji Izby Odwoławczej w zakresie, w jakim sprzeciw nr B002522988 wobec zgłoszenia znaku towarowego strony skarżącej w imieniu Albéa Services został oddalony w odniesieniu do wszystkich towarów należących do klas 3, 8 i 21 oraz do części towarów należących do klas 16 i 20;

                  —

                  posiłkowo, stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji stwierdzającej nieważność pierwszej decyzji Izby Odwoławczej w zakresie, w jakim sprzeciw nr B002522988 wobec zgłoszenia znaku towarowego strony skarżącej w imieniu Albéa Services został oddalony w odniesieniu do wszystkich towarów należących do klas 3, 8 i 21 oraz do części towarów należących do klas 16 i 20 oraz przekazanie sprawy Izbie Odwoławczej do ponownego rozpoznania;

                  —

                  zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-866/19: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2019 r. – Ryanair/Komisja

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/45

      Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2019 r. – Ryanair/Komisja
      (Sprawa T-866/19)
      (2020/C 68/54)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia), Laudamotion GmbH (Schwechat, Austria) (przedstawiciele: adwokaci E. Vahida i I. Metaxas-Maranghidis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji i

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2019/1585 (1).
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.
      W zarzucie pierwszym strona skarżąca podnosi, że decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2019/1585 narusza obowiązek uzasadnienia i zasadę swobody świadczenia usług, ponieważ Komisja nie zbadała istnienia nadrzędnego interesu ogólnego, który uzasadnia ograniczenie zasady swobody świadczenia usług wprowadzone przez zasady podziału ruchu lotniczego dla portów lotniczych Schiphol i Lelystad.
      Zarzut drugi, podniesiony posiłkowo, dotyczy naruszenia przez decyzję wykonawczą Komisji (UE) 2019/1585 zasady swobody świadczenia usług i art. 19 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 (2), ponieważ nie wykazano osiągnięcia możliwości przepustowych portu lotniczego Schiphol i większej korzyści z lotów transferowych, które mają być wspierane przez zasady podziału ruchu lotniczego.
      Zarzut trzeci dotyczy naruszenia przez decyzję wykonawczą Komisji (UE) 2019/1585 zasady swobody świadczenia usług i art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1008/2008 z powodu dyskryminacji wprowadzonej przez zasady podziału ruchu lotniczego bez obiektywnego uzasadnienia.
      Zarzut czwarty dotyczy naruszenia przez decyzję wykonawczą Komisji (UE) 2019/1585 zasady swobody świadczenia usług i art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1008/2008 z powodu braku proporcjonalności zasad podziału ruchu lotniczego i nieprzeprowadzenia przez Komisję badania dostępności mniej kosztownych środków.
      Zarzut piąty dotyczy naruszenia rozporządzenia Rady (EWG) nr 95/93 (3), ponieważ Komisja nie zbadała zgodności z procedurą wyznaczenia portu lotniczego Lelystad jako portu koordynowanego oraz z powodu ustanowienia związku między czasami na start lub lądowanie a miejscami docelowymi oraz sprzeczności z ogólnymi zasadami rozporządzenia (EWG) nr 95/93.
      Zarzut szósty dotyczy naruszenia 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1008/2008 ze względu na to, że Komisja nie zbadała spełnienia warunku, by porty lotnicze oferowały przewoźnikom lotniczym niezbędne usługi i nie ograniczały w zbyt dużym stopniu ich możliwości prowadzenia działalności zarobkowej.

         (1)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2019/1585 z dnia 24 września 2019 r. w sprawie ustanowienia zasad podziału ruchu lotniczego na podstawie art. 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 w odniesieniu do portów lotniczych Amsterdam-Schiphol i Amsterdam-Lelystad (Dz.U. 2019, L 246, s. 24).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty (Dz.U. 2008, L 293, s. 3)

         (3)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 95/93 z dnia 18 stycznia 1993 r. w sprawie wspólnych zasad przydzielania czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych Wspólnoty (Dz.U. 1993, L 14, s. 1).


title: Sprawa T-867/19: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2019 r. – RA/Trybunał Obrachunkowy

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/46

      Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2019 r. – RA/Trybunał Obrachunkowy
      (Sprawa T-867/19)
      (2020/C 68/55)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: RA (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Strona pozwana: Europejski Trybunał Obrachunkowy

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 27 lutego 2019 r., wydanej w celu wykonania wyroku z dnia 8 listopada 2018 r., RA/Trybunał Obrachunkowy (T-874/16, niepublikowany, EU:T:2018:757), o nieawansowaniu jej do grupy zaszeregowania AD 11 w ramach postępowania w sprawie awansu w 2016 r.;

                  —

                  zasądzenie od Trybunału Obrachunkowego na jej rzecz kwoty 8 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

                  —

                  obciążenie Trybunału Obrachunkowego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku wystarczającego uzasadnienia przedstawionego w odpowiedzi oddalającej zażalenie, ponieważ nie wskazano w nim właściwego i indywidualnego powodu nieawansowania skarżącego.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 45 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej poprzez nieprzeprowadzenie faktycznego porównania osiągnięć wszystkich urzędników uprawnionych do ubiegania się o awans. Po pierwsze, przeprowadzając „ogólną” ocenę osiągnięć urzędników uprawnionych do ubiegania się o awans, organ powołujący nie dokonał bowiem porównania osiągnięć na równej podstawie. Po drugie, nieprawidłowo zastosował on kryterium używania języków.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący szeregu oczywistych błędów w ocenie, których dopuszczono się w zaskarżonej decyzji.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący uchybienia obowiązkowi przyjęcia środków zapewniających wykonanie wyroku w rozsądnym terminie, co spowodowało doznanie przez skarżącego istotnej krzywdy, która powinna zostać naprawiona.


title: Sprawa T-868/19: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2019 r. – Nouryon Industrial Chemicals i in./Komisja

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/47

      Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2019 r. – Nouryon Industrial Chemicals i in./Komisja
      (Sprawa T-868/19)
      (2020/C 68/56)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Nouryon Industrial Chemicals BV (Amsterdam, Niderlandy), Knoell NL BV (Maarssen, Niderlandy), Grillo-Werke AG (Duisburg, Niemcy), PCC Trade & Services GmbH (Duisburg) (przedstawiciele: R. Cana, G. David, lawyers, i Z. Romata, Solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

                  —

                  nakazanie stronie pozwanej pokrycia kosztów ww. postępowań oraz;

                  —

                  podjęcie innych środków, które Sąd uzna za właściwe.

         Zarzuty i główne argumenty

      W swej skardze wnoszący ją żądają od Trybunału stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji z dnia 16 października 2019 r. w sprawie kontroli zgodności rejestracji eteru dimetylowego, której podjęcie jest delegowane przez ECHA na Komisję zgodnie z art. 51 ust. 7 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (1).
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący tego, że pozwana działała ultra vires i dopuściła się naruszenia art. 51 ust. 7 rozporządzenia REACH (2) przyjmując zaskarżoną decyzję w dziedzinie, w której komitet państw członkowskich Europejskiej Agencji Chemikaliów osiągnął jednomyślnego porozumienie, choć art. 51 ust. 7 rozporządzenia REACH uprawnia Komisję do podjęcia decyzji jedynie wówczas, gdy komitet państw członkowskich „nie osiągnie jednomyślnego porozumienia”.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący tego, że pozwana dopuściła się oczywistego błędu w ocenie i naruszenia art. 13 ust. 3 rozporządzenia REACH, ponieważ badanie eteru dimetylowego (zwanego dalej „substancją”) w określonych w zaskarżonej decyzji stężeniach jest technicznie niemożliwe do przeprowadzenia, a ponadto jest niezgodne z metodami badań określonymi w przepisach wskazanych w art. 13 ust. 3 rozporządzenia REACH.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący tego, że pozwana dopuściła się oczywistego błędu w ocenie żądając przeprowadzenia badań, które nie dostarczają istotnych informacji na temat badanej substancji.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący tego, że pozwana dopuściła się oczywistego błędu w ocenie i naruszenia kolumny 2 sekcji 8.7.3 załącznika X do rozporządzenia REACH żądając dodania kohort 2A/2B do rozszerzonego badania szkodliwego działania na rozrodczość na jednym pokoleniu.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący tego, że pozwana działała ultra vires i dopuściła się naruszenia kolumny 1 sekcji 8.7.3 załącznika X do rozporządzenia REACH oraz art. 25 tego rozporządzenia żądając przeprowadzenia badania służącego wyznaczeniu zakresów dawki.

                  6.

                  Zarzut szósty, dotyczący tego, że pozwana działała ultra vires i dopuściła się naruszenia art. 41 rozporządzenia REACH i załącznika XI do tego rozporządzenia nie umożliwiając skarżącym powołania się na podnoszoną przez nie niezgodność z określonymi w rozporządzeniu REACH wymogami poprzez przedstawienie dostosowania wymogów w zakresie badań, zamiast, zgodnie z wymogami, badań jako takich.

                  7.

                  Zarzut siódmy, dotyczący tego, że pozwana działała ultra vires i dopuściła się naruszenia art. 41 rozporządzenia REACH wyciągając w zaskarżonej wniosek w drodze analogii.

                  8.

                  Zarzut ósmy, dotyczący tego, że pozwana dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, nie wzięła pod uwagę istotnych informacji i dopuściła się naruszenia kolumny 2 sekcji 8.7.2 załącznika IX do rozporządzenia REACH żądając przeprowadzenia prenatalnego badania toksyczności rozwojowej (pre-natal developmental toxicity study, PNDT, metoda badawcza: EU B.31/OECD TG 414) na królikach przy narażeniu przez drogi oddechowe.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty, dotyczący tego, że pozwana dopuściła się naruszenia unijnej zasady proporcjonalności i art. 25 rozporządzenia REACH a) żądając przeprowadzenia badań, które są niepotrzebne i nieodpowiednie ze względu na to, iż przeprowadzenie ich zgodnie z wymogami pozwanej jest niemożliwe technicznie i nie dostarczają one żadnych istotnych informacji na temat badanej substancji, b) żądając przeprowadzenia niepotrzebnego badania służącego wyznaczeniu zakresów dawki wiążącego się ze znaczną śmiertelnością zwierząt, co jest sprzeczne z wymaganiami określonymi w art. 25 rozporządzenia REACH oraz c) rezygnując z przyjęcia mniej uciążliwej opcji.

         (1)  C(2019) 7336 final.

         (2)  Rozporządzenie (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006 L 396, s. 1).


title: Sprawa T-872/19: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2019 r. – IM / EBI

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/48

      Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2019 r. – IM / EBI
      (Sprawa T-872/19)
      (2020/C 68/57)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: IM (przedstawiciel: adwokat D. Giabbani)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna;

                  —

                  stwierdzenie, że niniejsza skarga jest uzasadniona;

                  —

                  orzeczenie, że decyzja z dnia 3 października 2019 r., względnie z dnia 9 października 2019 r., jest niezgodna z prawem i stanowi nadużycie;

                  —

                  w związku z tym zasądzenie od Europejskiego Banku Inwestycyjnego na rzecz skarżącego z wyżej wymienionych powodów kwoty w wysokości 143 915,70 EUR z tytułu krzywdy i w wysokości 1 726 988,40 EUR z tytułu szkody majątkowej lub jakiejkolwiek innej, nawet wyższej kwoty, oszacowanej ex aequo et bono przez Sąd lub wskazanej przez biegłych wraz z ustawowymi odsetkami począwszy od dnia wniesienia niniejszej skargi aż do dnia zapłaty;

                  —

                  obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 20 Statutu Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego, zgodnie z którym: „Dyrektor Naczelny jest wyznaczany na okres do 5 lat i może być wyznaczony ponownie”.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia pisma o powołaniu skarżącego z dnia 5 marca 2014 r. wraz z załącznikiem do niego, ze względu na fakt, że z tych dokumentów, jak również z przedłużenia mandatu skarżącego po 15 marca 2017 r. wynika porozumienie pozwalające mu na pracę do 67 roku życia, a nawet dłużej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący dyskryminacji bezpośredniej ze względu na wiek skarżącego. Skarżący uważa, że odrzucając jego kandydaturę jedynie ze względu na jego wiek, komisja rekrutacyjna naruszyła zasadę niedyskryminacji.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia ochrony danych poufnych oraz danych osobowych skarżącego. Skarżący twierdzi, że powołując się na treść pisma o jego powołaniu dla uzasadnienia swojej decyzji, komisja rekrutacyjna przyznaje, że zapoznała się z dokumentem, do którego nie powinna mieć wglądu i który zawierał dane osobowe skarżącego.


title: Sprawa T-880/19: Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2019 r. – UW/Komisja

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/49

      Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2019 r. – UW/Komisja
      (Sprawa T-880/19)
      (2020/C 68/58)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: UW (przedstawiciel: adwokat F. Quraishi)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  wezwanie stron do stawiennictwa, w razie takiej potrzeby;

                  —

                  stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna pod względem formalnym;

                  —

                  stwierdzenie, że skarga jest zasadna;

                  —

                  zmianę lub stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji odmownej z dnia 2 października 2019 r., wydajnej przez [poufne] (1) działający w charakterze organu powołującego oraz stwierdzenie, że zażalenie nr R/352/19 z dnia 27 maja 2019 r. jest zasadne, a w konsekwencji zmianę lub stwierdzenie nieważności pierwotnej decyzji z dnia 27 lutego 2019 r. ze względu na nieważność procedury decyzyjnej, nieprawidłowe zwrócenie się do komitetu ds. inwalidztwa, braki formalne, brak podstawy prawnej, brak uzasadnienia lub niewłaściwe uzasadnienie, przekroczenie uprawnień, nadużycie władzy lub innego rodzaju czy też ze względu na jakąkolwiek inną podstawę;

                  —

                  w konsekwencji nakazanie przywrócenia skarżącej do pracy na ostatnie zajmowane przez nią stanowisko w charakterze [poufne] lub na stanowisko równoważne i przywrócenia z mocą wsteczną pełni przysługujących jej praw.

                  —

                  nakazanie dopełnienia wszystkich obowiązków i przeprowadzenia czynności dowodowych, zwłaszcza sporządzenia opinii lekarskiej przez niezależnego biegłego lekarza w celu dokonania oceny, czy stan zdrowia skarżącej pozwala na wykonywanie pracy na jej ostatnim stanowisku w charakterze [poufne] lub na jakimkolwiek innym stanowisku odpowiadającym jej grupie zaszeregowania i kwalifikacjom czy też na innym stanowisku odpowiadającym jej siłom i zdolnościom w Komisji.

                  —

                  orzeczenie, że organ powołujący pokryje wszystkie koszty postępowania, w tym koszty sporządzenia opinii;

                  —

                  zastrzeżenie na rzecz strony skarżącej wszelkich pozostałych praw, środków prawnych, roszczeń i skarg.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący nieprawidłowości decyzji organu powołującego z dnia 27 lutego 2019 r.,. która błędnie odnosi się do decyzji organu powołującego z dnia 31 marca 2016 r. o zwróceniu się do sprawy komitetu ds. inwalidztwa, podczas gdy zwrócono się do niego w dniu 26 czerwca 2018 r., co powoduje wadliwość zaskarżonej decyzji z dnia 27 lutego 2019 r. powodującą konieczność jej zmiany lub stwierdzenia jej nieważności.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący nieprawidłowego zwrócenia się do komitetu ds. inwalidztwa po cofnięciu decyzji z dnia 9 listopada 2017 r. decyzją organu powołującego z dnia 30 kwietnia 2018 r. W następstwie cofnięcia decyzji z dnia 9 listopada 2017 r., na mocy której skarżącą uznano za całkowicie i trwale niezdolną do pracy, powinna ona bowiem przejść badania kontrolne przeprowadzone przez służbę medyczną. W związku z tym, że tak się nie stało, nieprawidłowość ta powinna prowadzić do zmiany lub stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący nieprawidłowego zwrócenia się do komitetu ds. inwalidztwa w dniu 26 czerwca 2018 r., pomimo że przesłanki zwrócenia się, w szczególności dotyczące długości okresu choroby poprzedzającego zwrócenie się do tego komitetu, nie zostały w tym przypadku spełnione.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący nieprawidłowego składu komitetu ds. inwalidztwa i braku zasadności przyjętych przez niego konkluzji. Skarżąca twierdzi, że doktor [poufne] nękał ją i w związku z tym uważa ona za niewyobrażalne oddanie w jego ręce badań dotyczących jej stanu zdrowia. Z tego względu, brak bezstronności członka komitetu ds. inwalidztwa stanowi nieprawidłowość, która powoduje wadliwość decyzji o skierowaniu skarżącej na rentę.

         (1)  Utajnione poufne dane.


title: Sprawa T-882/19: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2019 r. – Kerangus/EUIPO (ΑΠΛΑ)

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/50

      Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2019 r. – Kerangus/EUIPO (ΑΠΛΑ)
      (Sprawa T-882/19)
      (2020/C 68/59)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Kerangus Holdings Ltd (Nikozja, Cypr) (przedstawiciel: adwokat A.-E. Malami)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie rejestracji w Unii Europejskiej graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „ΑΠΛΑ!” – zgłoszenie nr 15 554 918

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 października 2019 r. w sprawie R 1035/2017-1

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie niniejszej skargi;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uwzględnienie zgłoszenia nr 015554918/17.06.2016„ΑΠΛΑ! i przedstawienie” w odniesieniu do wszystkich towarów i usług objętych klasami 1, 2, 3, 4, 5, 6, 8, 9, 14, 16, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 39, 43;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania zgodnie z art. 190 ust. 1 lit. b) i c) regulaminu postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie zasady równego traktowania w odniesieniu do wszystkich skarżących z Unii.


title: Sprawa T-883/19: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2019 r. – Gustopharma Consumer Health/EUIPO – Helixor Heilmittel (HELIX ELIXIR)

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/51

      Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2019 r. – Gustopharma Consumer Health/EUIPO – Helixor Heilmittel (HELIX ELIXIR)
      (Sprawa T-883/19)
      (2020/C 68/60)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Gustopharma Consumer Health, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Gómez López)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Helixor Heilmittel GmbH (Rosenfeld, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie unijnego znaku towarowego HELIX ELIXIR – zgłoszenie nr 15 035 991

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 października 2019 r. w sprawie R 100/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; lub

                  —

                  uchylenie zaskarżonej decyzji ze względu na błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) i stwierdzenie braku istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych;

                  —

                  wydanie nowej decyzji uwzględniającej zgłoszenie unijnego znaku towarowego nr 15 035 991 HELIX ELIXIR dla wszystkich towarów nim objętych; oraz

                  —

                  obciążenie EUIPO (oraz interwenienta, jeśli zdecyduje się on na wstąpienie do sprawy) kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-885/19: Skarga wniesiona w dniu 25 grudnia 2019 r. – Aquind i in./Komisja

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/52

      Skarga wniesiona w dniu 25 grudnia 2019 r. – Aquind i in./Komisja
      (Sprawa T-885/19)
      (2020/C 68/61)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Aquind Ltd (Wallsend, Zjednoczone Królestwo), Aquind Energy Sàrl (Luksemburg, Luksemburg), Aquind SAS (Rouen, Francja) (przedstawiciele: adwokaci S. Goldberg, C. Davis, J. Bille, Solicitors i E. White)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonego środka, jakim jest delegowane rozporządzenie w zakresie w jakim usuwa ono AQUIND Interconnector z unijnej listy [projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania];

                  —

                  ewentualnie stwierdzenie nieważności delegowanego rozporządzenia w całości oraz

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w niniejszym postępowaniu.

         Zarzuty i główne argumenty

      Strona skarżąca zawraca się do Sądu o stwierdzenie nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 31 października 2019 r. zmieniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 347/2013 w odniesieniu do unijnej listy projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania.
      W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy braku uzasadnienia decyzji o usunięciu AQUIND Interconnector z unijnej listy.

                              —

                              Rozporządzenie delegowane nie zawiera, ani nie odnosi się do żadnego uzasadnienia usunięcia AQUIND Interconnector z unijnej listy, a skarżącym nie przedstawiono żadnych powodów tego usunięcia, co stanowi naruszenie obowiązku uzasadnienia.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy naruszenia wymogów proceduralnych i materialnych rozporządzenia (UE) nr 347/2013 (1) („rozporządzenie TEN-E”), a w szczególności jego art. 5 ust. 8.

                              —

                              Sporządzenie lity projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania dla celów rozporządzenia delegowanego nie było zgodne z wymogami rozporządzenia TEN-E.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 10 ust. 1 Traktatu w sprawie Karty Energetycznej.

                              —

                              Usunięcie AQUIND Interconnector z unijnej listy i brak jakiegokolwiek uzasadnienia takiego usunięcia narusza wynikający z art. 10 ust. 1 Traktatu w sprawie Karty Energetycznej obowiązek zapewnienia stabilnych, sprawiedliwych i przejrzystych warunków oraz sprawiedliwego i równego traktowania inwestycji.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczy naruszenia prawa do dobrej administracji wynikającego z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                              —

                              Usunięcie AQUIND Interconnector z unijnej listy nie zostało przeprowadzone w sposób bezstronny, a strona skarżąca nie miała prawa do bycia wysłuchaną przed przyjęciem rozporządzenia delegowanego, co stanowi naruszenie art. 41 karty praw podstawowych.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczy naruszenia zasady prawa Unii w postacie zasady równego traktowania.

                              —

                              AQUIND Interconnector został potraktowany w odmienny i niesprawiedliwy sposób w stosunku do podobnych proponowanych projektów, będących przedmiotem wspólnego zainteresowania (PWZ), bez żadnego obiektywnego uzasadnienia dla takiego nierównego traktowania, co stanowi naruszenie zasady równego traktowania.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności prawa Unii.

                              —

                              Wobec faktu, że AQUIND Interconnector był istniejącym PWZ w fazie rozwoju, zwykłe usunięcie go z unijnej listy bez szczegółowego porównania podobnych projektów i bez umożliwienia skarżącym rozwiązania jakichkolwiek problemów jest nieproporcjonalne.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczy naruszenia zasad prawa Unii w postaci zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań.

                              —

                              Zaskarżony środek narusza uzasadnione oczekiwania skarżących, że będą oni mieli prawo powoływać się na umieszczenie go na unijnej liście, oraz że proces przygotowania unijnej listy projektów, będących przedmiotem wspólnego zainteresowania zostanie przeprowadzony zgodnie z celami i obowiązkami rozporządzenia TEN-E oraz innymi mającymi zastosowanie wymogami prawnymi.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 347/2013 z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie wytycznych dotyczących transeuropejskiej infrastruktury energetycznej, uchylające decyzję nr 1364/2006/WE oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 713/2009, (WE) nr 714/2009 i (WE) nr 715/2009 (Dz.U. L 115 z 25.4.2013, s. 39).


title: Sprawa T-1/20: Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2020 r. – M.I. Industries/EUIPO – Natural Instinct (INSTINCT)

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/54

      Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2020 r. – M.I. Industries/EUIPO – Natural Instinct (INSTINCT)
      (Sprawa T-1/20)
      (2020/C 68/62)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: M.I. Industries, Inc (Lincoln, Nebraska, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Montañá Mora i S. Sebe Marin)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Natural Instinct Ltd (Camberley, Zjednoczone Królestwo)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy INSTINCT – unijny znak towarowy nr 5 208 418

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 października 2019 r. w sprawie R 178/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i, jeżeli jest to możliwe, wnoszącego o unieważnienie wszystkimi kosztami postępowania na zasadzie odpowiedzialności solidarnej.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) i art. 18 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w odniesieniu do oceny dowodów używania.


title: Sprawa T-2/20: Skarga wniesiona w dniu 3 stycznia 2020 r. – Laboratorios Ern/EUIPO – Bio-tec Biologische Naturverpackungen (BIOPLAST BIOPLASTICS FOR A BETTER LIFE)

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/55

      Skarga wniesiona w dniu 3 stycznia 2020 r. – Laboratorios Ern/EUIPO – Bio-tec Biologische Naturverpackungen (BIOPLAST BIOPLASTICS FOR A BETTER LIFE)
      (Sprawa T-2/20)
      (2020/C 68/63)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Laboratorios Ern, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat S. Correa Rodríguez)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Bio-tec Biologische Naturverpackungen GmbH & Co. KG (Emmerich, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego BIOPLAST BIOPLASTICS FOR A BETTER LIFE – międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską nr 1 202 538

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 października 2019 r. w sprawie R 418/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej i Bio-tec Biologische Naturverpackungen GmbH & Co. KG, jeżeli wstąpiłaby ona do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-6/20: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2020 r. – Dr. Spiller/EUIPO – Rausch (Alpenrausch Dr. Spiller)

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/57

      Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2020 r. – Dr. Spiller/EUIPO – Rausch (Alpenrausch Dr. Spiller)
      (Sprawa T-6/20)
      (2020/C 68/65)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Dr. Spiller GmbH (Siegsdorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Stock i M. Geitz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Rausch AG Kreuzlingen (Kreuzlingen, Szwajcaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „Alpenrausch Dr. Spiller” – zgłoszenie nr 11 091 204

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 października 2019 r. w sprawie R 2206/2015-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-10/20: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2020 r. – Włochy/Komisja

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/58

      Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2020 r. – Włochy/Komisja
      (Sprawa T-10/20)
      (2020/C 68/66)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik oraz G. Rocchitta, C. Gerardis, E. Feola, avvocati dello Stato)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2019)7815 z dnia 30 października 2019 r., w części w której stosuje w odniesieniu do Włoch korekty finansowe dotyczące postępowań kontrolnych AA/2016/012, AA/2016/003, AA/2016/015/IT, FV/2016/002/IT i RD1/2016/803/IT;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego stwierdzanie nieważności tej decyzji w części, w której stosuje korektę ryczałtową w wysokości 143 924 279,14 EUR w odniesieniu do lat budżetowych 2015, 2016 (postępowania AA/2016/012, AA/2016/003, AA/2016/015/IT), zamiast korekty jednorazowej określonej przez AGEA w wysokości 64 860 193,65 EUR;

                  —

                  w każdym wypadku, obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Włochy zaskarżyły decyzję będącą przedmiotem skargi, gdyż przewiduje ona w odniesieniu do tego państwa korekty finansowe w zakresie Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW).
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  a)

                  Zarzuty dotyczące korekty w wyniku postępowań AA/2016/012, AA/2016/003 i AA/2016/015 IT w odniesieniu do pomocy obszarowej:

                              1.

                              Zarzut pierwszy, oparty na naruszeniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (1), w związku z definicją „trwałych użytków zielonych” przyjętą na szczeblu krajowym w oparciu o D.M. [dekret ministerialny] z dnia18 listopada 2014 r.

                              2.

                              Zarzut drugi oparty na naruszeniu art. 52 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (2) oraz art. 12 ust. 2 i 6 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 907/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, zabezpieczeń oraz stosowania euro (3), w związku z zastosowaniem stawki zryczałtowanej, gdy istniała możliwość obliczenia rzeczywistego ryzyka dla budżetu Unii.

                              3.

                              Zarzut trzeci oparty na naruszeniu art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z zastosowaniem ogólnej klauzuli „niewspółmiernego wysiłku”, która stanowiła uzasadnienie dla korekty ryczałtowej.

                  b)

                  Zarzuty dotyczące korekty w wyniku postępowania FV/2016/002/IT w odniesieniu do organizacji producentów i programów operacyjnych:

                              4.

                              Zarzut czwarty oparty na naruszeniu art. 26, 27 i 106 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (4) oraz art. 155 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (5) w związku z podnoszonymi systematycznymi brakami w zakresie szczegółowych informacji w odniesieniu do badania ważności szacunków przedstawionych przez organizacje producentów a także podnoszonymi nieprawidłowościami w kontrolach przeprowadzonych w celu uznania organizacji.

                              5.

                              Zarzut piąty oparty na naruszeniu art. 31 i 106 rozporządzenia (UE) nr 543/2011, a także rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 499/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 oraz (UE) nr 1306/2013 poprzez zmianę rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (6), w związku z podnoszonymi nieprawidłowościami w kontroli w odlesieniu do kryterium „demokratyczności”.

                  c)

                  Zarzut dotyczący korekty w wyniku postępowania RD1/2016/803/IT w odniesieniu do rozwoju obszarów wiejskich:

                              6.

                              Zarzut szósty oparty na braku zakwestionowania nieprawidłowości w procedurze udzielania zamówienia, w związku z podnoszonym niezachowaniem zasad udzielania zamówień w dwóch wziętych pod uwagę przypadkach.

         (1)  Dz.U. 2013, L 347, s. 608.

         (2)  Dz.U. 2013, L 347, s. 549.

         (3)  Dz.U. 2014, L 255, s. 18.

         (4)  Dz.U. 2011, L 157, s. 1.

         (5)  Dz.U. 2013, L 347, s. 671.

         (6)  Dz.U 2014, L 145, s. 5.


title: Sprawa T-11/20: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2020 r. – Paravan/EUIPO – paragon (Paragon)

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/59

      Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2020 r. – Paravan/EUIPO – paragon (Paragon)
      (Sprawa T-11/20)
      (2020/C 68/67)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Paravan GmbH (Pfronstetten-Aichelau, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci I. Jung i L. Delpy)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: paragon GmbH & Co. KGaA (Delbrück, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy Paragon – unijny znak towarowy nr 3 705 051

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 października 2019 r. w sprawie R 28/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i utrzymanie w mocy decyzji Wydziału Unieważnień EUIPO z dnia 10 grudnia 2018 r. wydanej w postępowaniu w sprawie unieważnienia prawa do znaku 14 618 C dotyczącym unijnego znaku towarowego nr 3 705 051 Paragon;

            posiłkowo

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień EUIPO z dnia 10 grudnia 2018 r. wydanej w postępowaniu w sprawie unieważnienia prawa do znaku 14 618 C w zakresie, w jakim prawo do unijnego znaku towarowego nr 3 705 051 Paragon zostało z dniem 14 marca 2017 r. unieważnione dla towarów „części karoserii do tuningu pojazdów silnikowych poruszających się na lądzie; mikrofony jako urządzenia głośnomówiące dla telefonów komórkowych stosowane w pojazdach silnikowych poruszających się na lądzie; zegary stosowane w pojazdach silnikowych poruszających się na lądzie”;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed izbą odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. b) i art. 58 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  posiłkowo

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-12/20: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2020 r. – Schneider/EUIPO – Frutaria Comercial de Frutas y Hortalizas (Frutaria.)

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/60

      Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2020 r. – Schneider/EUIPO – Frutaria Comercial de Frutas y Hortalizas (Frutaria.)
      (Sprawa T-12/20)
      (2020/C 68/68)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Markus Schneider (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte M. Bergermann i D. Graetsch)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Frutaria Comercial de Frutas y Hortalizas, SL (Saragossa, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Frutaria. w kolorze zielonym (Pantone 363) – unijny znak towarowy nr 5 922 885

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 października 2019 r. w sprawie R 284/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim utrzymano w niej w mocy rejestrację unijnego znaku towarowego nr 5 922 885 dla następujących towarów:

                              —

                              Klasa 29: warzyw suszonych;

                              —

                              Klasa 31: świeżych owoców i warzyw;

                              —

                              Klasa 35: eksportu świeżych owoców;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

      Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a i art. 58 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-17/20: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2020 r. – adp Gauselmann/EUIPO – Gameloft (GAMELAND)

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/61

      Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2020 r. – adp Gauselmann/EUIPO – Gameloft (GAMELAND)
      (Sprawa T-17/20)
      (2020/C 68/69)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: adp Gauselmann GmbH (Espelkamp, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Mandel)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Gameloft SE (Paryż, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy GAMELAND – zgłoszenie nr 15 722 648

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie R 2502/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie odwołania;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  nakazanie rejestracji unijnego znaku towarowego nr 15 722 648;

                  —

                  obciążenie EUIPO i strony przeciwnej kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-19/20: Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2020 r. – sprd.net/EUIPO – Shirtlabor (I love)

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/62

      Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2020 r. – sprd.net/EUIPO – Shirtlabor (I love)
      (Sprawa T-19/20)
      (2020/C 68/70)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: sprd.net AG (Lipsk, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Hellenbrand)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Shirtlabor GmbH (Münster, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „I love” w kolorach czarnym i czerwonym – unijny znak towarowy nr 10 023 067

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 października 2019 r. w sprawie R 5/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 16 ust. 1 lit. a) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625;

                  —

                  Naruszenie art. 97 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001


title: Sprawa T-21/20: Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2020 r. – LG Electronics/EUIPO – Staszewski (K7)

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/63

      Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2020 r. – LG Electronics/EUIPO – Staszewski (K7)
      (Sprawa T-21/20)
      (2020/C 68/71)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: LG Electronics, Inc. (Seul, Korea Południowa) (przedstawiciel: adwokat R. Schiffer)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Miłosz Staszewski (Wrocław, Polska)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „K7” – zgłoszenie nr 14 641 849

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 października 2019 r. w sprawie R 401/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-22/20: Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2020 r. – IB/EUIPO

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/64

      Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2020 r. – IB/EUIPO
      (Sprawa T-22/20)
      (2020/C 68/72)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: IB (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. własności intelektualnej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 14 marca 2019 r. o wydaleniu ze służby;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi następujące zarzuty.

                  —

                  Zarzuty dotyczące stwierdzenia nieważności związane z ostatecznym zakończeniem postępowania o stwierdzenie niezdolności do pracy. Skarżący podnosi w tym zakresie nadużycie władzy, niezgodne z prawem działanie administracji oraz naruszenie obowiązku bezstronności, obiektywizmu i neutralności.

                  —

                  Zarzuty dotyczące stwierdzenia nieważności związane z nałożoną karą dyscyplinarną. Skarżący podnosi w tym zakresie nieprawidłowości proceduralne, naruszenie art. 22 załącznika IX do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, nadużycie władzy, brak poszanowania poufności sprawozdania OLAF w odniesieniu do punktów dochodzenia zakończonych bez podejmowania dalszych działań, podtrzymywanie zarzutów pomimo zakończenia postępowania bez podejmowania dalszych działań i naruszenie domniemania niewinności. Skarżący podnosi również naruszenie art. 10 załącznika IX do regulaminu pracowniczego, naruszenie prawa do obrony, oczywisty błąd w ocenie kryteriów wskazanych w art. 10 załącznika IX do regulaminu pracowniczego oraz brak uzasadnienia.


title: Sprawa T-23/20: Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2020 r. – FF IP/EUIPO – Seven (the DoubleF)

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/65

      Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2020 r. – FF IP/EUIPO – Seven (the DoubleF)
      (Sprawa T-23/20)
      (2020/C 68/73)
      Język skargi: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: FF IP Srl (Mantova, Włochy) (przedstawiciel: adwokat M. Locatelli)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Seven SpA (Leinì, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca przed Sądem

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy the DoubleF – zgłoszenie nr 15 780 001

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 października 2020 r. w sprawie R 2588/2018-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie, że znak towarowy the DoubleF może być zarejestrowany jako znak towarowy Unii Europejskiej dla wszystkich towarów z klas 18 i 35 zgodnie ze zgłoszeniem nr 15 780 001;

                  —

                  obciążenie EUIPO wszystkimi kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit b) i ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.