title: Sprawa T-455/07: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2007 r. — Centre d'Étude et de Valorisation des Algues przeciwko Komisji

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/46

         Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2007 r. — Centre d'Étude et de Valorisation des Algues przeciwko Komisji
   (Sprawa T-455/07)
   (2008/C 51/86)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Centre d'Étude et de Valorisation des Algues SA (CEVA) (Pleubian, Francja) (przedstawiciel: J.-M. Peyrical, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie bezprawności postępowania i naruszenie zasady kontradyktoryjności i odpowiednio do tego stwierdzenie nieważności noty obciążeniowej Komisji nr 3240909271 z dnia 4 października 2007 r. oraz zasądzenie zwrotu przez Komisję kwoty wymienionej we wspomnianej nocie na rzecz CEVA;

               —

               w drugiej kolejności stwierdzenie, że błędy wymienione w sprawozdaniu kontrolnym RAIA nie są tak poważne, żeby mógł być zastosowany art. 3.5 załącznika II do umowy, stwierdzenie nieważności noty obciążeniowej Komisji nr 3240909271 z dnia 4 października 2007 r. w zakresie, w jakim żąda się w niej pełnego zwrotu kwot wypłaconych CEVA w ramach umowy BIOPAL, i zasądzenie zwrotu przez Komisję kwoty wymienionej we wspomnianej nocie na rzecz CEVA;

               —

               w ostatniej kolejności zlecenie biegłemu, który zostanie wyznaczony przez Sąd, oceny metody obliczeniowej zastosowanej przez CEVA w odniesieniu do nakładu czasowego przedsięwzięć, porównanie tej metody z umową BIOPAL i faktycznymi kosztami wykazanymi w zestawieniu wydatków; stwierdzenie procentowej różnicy pomiędzy błędami w zapisie czasów pracy, które zostały przedstawione Komisji, i zapisem czasów pracy zgodnie z metodą obowiązującą CEVA obecnie, przeprowadzenie oceny bezpośredniego czasu pracy niezbędnego do wykonania zadań w ramach umowy BIOPAL i stwierdzenie, czy faktyczny czas pracy dla wykonania tych zadań mógł wynosić mniej niż 5 796,67 godzin bezpośrednich przyjętych przez CEVA.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi w skardze o stwierdzenie nieważności noty obciążeniowej, w której Komisja żąda zwrotu zaliczek wypłaconych skarżącej w ramach umowy BIOPAL nr QLK5-CT-2002-02431, która dotyczy akcji kluczowej „Zrównoważone rolnictwo, rybołówstwo i leśnictwo i zintegrowany rozwój obszarów wiejskich i górskich” związanej z przedsięwzięciem „Jakość warunków życia i zarządzanie żywymi zasobami” (1).
   W uzasadnieniu skargi podnosi ona naruszenie praw obrony, ponieważ Komisja oparła żądanie zwrotu, naruszając zasadę kontradyktoryjności postępowania, na arkuszach pomiaru czasów i wnioskach OLAF, których skarżąca nie znała.
   W drugiej kolejności skarżąca kwestionuje zastosowanie przez Komisję art. 26 załącznika II i stwierdzenie Komisji, że okoliczności w niniejszym przypadku są wystarczając poważne, by zastosować pojęcie poważnej nieprawidłowości finansowej, które uzasadnia zwrot zaliczek w całości.

      (1)  Piąty program ramowy Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego I prezentacji 1998-2002.


title: Sprawa C-407/11 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 24 maja 2011 r. w sprawie T-176/09, Government of Gibraltar przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 1 sierpnia 2011 r. przez Government of Gibraltar

text:
               1.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 290/6

         Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 24 maja 2011 r. w sprawie T-176/09, Government of Gibraltar przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 1 sierpnia 2011 r. przez Government of Gibraltar
   (Sprawa C-407/11 P)
   2011/C 290/10
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Government of Gibraltar (przedstawiciele: D. Vaughan QC, M. Llamas, Barrister)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Królestwo Hiszpanii

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               a)

               uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej wydanego w dniu 24 maja 2011 r. w sprawie T-176/09;

               b)

               stwierdzenie dopuszczalności skargi wniesionej przez Government of Gibraltar w sprawie T-176/09;

               c)

               skierowanie tej sprawy do Sądu Unii Europejskiej celem zbadania przezeń istoty skargi wniesionej przez Government of Gibraltar;

               d)

               tytułem żądania ewentualnego wobec wniosków b) i c): skierowanie tej sprawy do Sądu Unii Europejskiej celem rozstrzygnięcia przezeń pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności skargi oraz zbadania istoty sprawy;

               e)

               obciążenie Komisji i Hiszpanii kosztami, jakie zostały poniesione przez Government of Gibraltar w postępowaniu przed Sądem i Trybunałem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie kwestionuje wydane przez Sąd Unii Europejskiej postanowienie z następujących przyczyn:

               1)

               Sąd Unii Europejskiej naruszył prawo Unii Europejskiej stosując lub też stosując błędnie przepisy dotyczące częściowego stwierdzenia nieważności i oddzielenia części aktu w okolicznościach niniejszej sprawy ze względu na to, że chodzi w niej o wprowadzenie sprostowania do wykazu terenów, a nie o rzeczywiste stwierdzenie nieważności czy oddzielenie części aktu; części terenu ES6120032 zostały niewątpliwie włączone do wykazu albo wskutek błędu albo wskutek udzielenia przez Hiszpanię błędnej lub też wprowadzającej w błąd informacji. Należy więc za pomocą odpowiedniego i proporcjonalnego stwierdzenia nieważności spowodować wprowadzenie zmiany obszaru zajmowanego przez ten teren.

               2)

               Sąd Unii Europejskiej naruszył prawo Unii Europejskiej uznając, że częściowe stwierdzenie nieważności decyzji 2009/95 (1), której domagał się Government of Gibraltar (1) zakładałoby wytyczenie przez ten sąd granic geograficznych terenu ES6120032 oraz dokonanie jego całkowitej zmiany i, co za tym idzie (2) zmieniałoby istotę decyzji 2009/95 oraz w sposób oczywisty nie umożliwiałoby oddzielenia tej zmiany od pozostałej części decyzji 2009/95.

               3)

               Sąd Unii Europejskiej naruszył prawo Unii Europejskiej twierdząc, iż brak jest dowodów na to, że zaproponowane przez Government of Gibraltar wytyczenie na nowo granic terenu ES6120032 mogłoby spełniać określone w załączniku III dyrektywy siedliskowej kryteria klasyfikacji jako terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty, a to ze względu na to, iż istnieje w tej kwestii obszerny materiał dowodowy, dotyczący zarówno okoliczności prawnych, jak i faktycznych, a ponadto żadna ze stron postępowania w niniejszej sprawie nie sugerowała czegoś przeciwnego; wydając to rozstrzygnięcie Sąd Unii Europejskiej przeinaczył ten materiał dowodowy i/lub popełnił oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych, a ponadto zastosował nieodpowiednie kryteria prawne oraz, efektem tego, przeprowadził nieodpowiedni rodzaj postępowania.

               4)

               Tytułem ewentualnym wobec powyższych argumentów wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd Unii Europejskiej naruszył zasady postępowania, co miało niekorzystny wpływ na interesy Government of Gibraltar, ponieważ naruszało jego prawo do obrony ze względu na to, że nie dano mu możliwości przedstawienia uwag w przedmiocie przedstawionych przez innych uczestników postępowania dokumentów; Government of Gibraltar nie miał ponadto sposobności zapoznać się z przedstawionym przez Hiszpanię dokumentem o istotnym znaczeniu, na którym Sąd Unii Europejskiej oparł następnie swe postanowienie, a sąd ten efektem tego przeprowadził nieodpowiedni rodzaj postępowania.

               5)

               Tytułem w dalszej kolejności ewentualnym wobec powyższych argumentów wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd Unii Europejskiej naruszył zasady postępowania, co miało niekorzystny wpływ na interesy Government of Gibraltar, ponieważ nie uzasadnił w żaden sposób swego stwierdzenia, zgodnie z którym brak jest dowodów na to, że zaproponowane przez Government of Gibraltar wytyczenie na nowo granic terenu ES6120032 mogłoby spełniać określone w załączniku III dyrektywy siedliskowej kryteria klasyfikacji jako terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty i/lub wykluczając istotne dowody przeciwne lub też nie przyjmując tych dowodów.

      (1)  Decyzja Komisji 2009/95/WE z dnia 12 grudnia 2008 r. przyjmująca na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG drugi zaktualizowany wykaz terenów mających znaczenie dla Wspólnoty składających się na śródziemnomorski region biogeograficzny [notyfikowanej pod numerem C(2008) 8049, Dz.U. 2009, L 43, s. 393)


title: Sprawa T-402/17: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2017 r. – Vienna International Hotelmanagement/EUIPO (Vienna House)

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/50

         Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2017 r. – Vienna International Hotelmanagement/EUIPO (Vienna House)
   (Sprawa T-402/17)
   (2017/C 277/72)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Vienna International Hotelmanagement AG (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: Rechtsanwalt M. Zrzavy)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Vienna House” – zgłoszenie nr 14 501 357

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 kwietnia 2017 r. w sprawie R 333/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-609/13: Wyrok Sądu z dnia 29 stycznia 2015 r. – Blackrock/OHIM (SO WHAT DO I DO WITH MY MONEY) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SO WHAT DO I DO WITH MY MONEY — Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/21

         Wyrok Sądu z dnia 29 stycznia 2015 r. – Blackrock/OHIM (SO WHAT DO I DO WITH MY MONEY)
   (Sprawa T-609/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SO WHAT DO I DO WITH MY MONEY - Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 089/23)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Blackrock, Inc. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: S. Malynicz, barrister, K. Gilbert i M. Blair, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: początkowo I. Harrington, następnie J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHM z dnia 11 września 2013 r. (sprawa R 572/2013-4), dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego SO WHAT DO I DO WITH MY MONEY jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Blackrock, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa F-124/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 13 lipca 2016 r. – Siragusa/Rada [Służba publiczna — Urzędnicy — Zakończenie służby — Wniosek urzędnika o przejście w stan spoczynku — Zmiana przepisów regulaminu pracowniczego po złożeniu wniosku — Podnoszone cofnięcie wcześniejszej decyzji]

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/35

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 13 lipca 2016 r. – Siragusa/Rada
   (Sprawa F-124/15) (1)

   ([Służba publiczna - Urzędnicy - Zakończenie służby - Wniosek urzędnika o przejście w stan spoczynku - Zmiana przepisów regulaminu pracowniczego po złożeniu wniosku - Podnoszone cofnięcie wcześniejszej decyzji])
   (2016/C 326/59)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Sergio Siragusa (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i M. Veiga, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Dean i D. Nessaf, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o nieuwzględnieniu złożonego przez skarżącego wniosku o wcześniejsze przejście w stan spoczynku w zakresie, w jakim przyjęto tę decyzję po wejściu w życie nowego regulaminu pracowniczego, cofając w ten sposób wcześniejszą korzystną decyzję, a także żądanie naprawienia szkody majątkowej oraz zadośćuczynienia za krzywdę, których wyrządzenie zarzuca skarżący.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Sergio Siragusa pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami postępowania poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Parlament Europejski pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. 414 z 14.12.2015, s. 42.


title: Sprawa C-70/06: Skarga wniesiona w dniu  7 lutego 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/15

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-70/06)
   (2006/C 86/28)
   Język postępowania: portugalski
   W dniu 7 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Xaviera Lewisa i Antónia Caeirosa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Portugalskiej.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, iż nie uchwalając przepisów, o których mowa w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 14 października 2004 r. w sprawie C-275/03 (Komisja przeciwko Republice Portugalii) dotyczącego transpozycji dyrektywy Rady 89/665/EWG (1) z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 228 ust. 2 WE;

               2.

               nakazanie Republice Portugalskiej zapłacenia na rzecz Komisji okresowej kary pieniężnej w wysokości 21.450 euro na konto, o którym mowa w art. 9 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 (2), za każdy dzień zwłoki w wykonaniu ww. wyroku w sprawie C-275/03 od dnia ogłoszenia przez Trybunał wyroku w niniejszej sprawie do dnia wykonania wyroku w sprawie C-275/03;

               3.

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja jest zdania, że projekt ustawy o pozaumownej odpowiedzialności państwa i innych instytucji publicznych, który został przekazany przez rząd portugalski do Assembleia da República, nie zawiera przepisów koniecznych do wykonania wyroku Trybunału z dnia 14 października w sprawie C-275/03. Ponieważ nie powiadomiono Komisji o jakichkolwiek innych przepisach w celu wykonania tego wyroku, jest ona zdania, że Republika Portugalska naruszyła zobowiązania wynikające z art. 228 ust. 1 WE.

      (1)  Dz.U. L 395, str. 33

      (2)  z dnia z dnia 22 maja 2000 r. wykonujące decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 130, str. 1)


title: Sprawa T-401/08R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 listopada 2008 r. — Säveltäjäin Tekijänoikeustoimisto Teosto przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Decyzja Komisji nakazująca zaprzestanie praktyk uzgodnionych w dziedzinie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/38

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 listopada 2008 r. — Säveltäjäin Tekijänoikeustoimisto Teosto przeciwko Komisji
   (Sprawa T-401/08R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Decyzja Komisji nakazująca zaprzestanie praktyk uzgodnionych w dziedzinie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
   (2009/C 69/89)
   Język postępowania: fiński
   Strony

      Strona skarżąca: Säveltäjäin Tekijänoikeustoimisto Teosto ry (Helsinki, Finlandia) (przedstawiciel: adwokat H. Pokela)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Paasivirta, F. Castillo de la Torre i P. Aalto, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania przepisów art. 3 i 4 ust. 2 i 3 decyzji Komisji (2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia EWG (w sprawie COMP/C2/38.698 — CISAC), w zakresie w jakim decyzja ta dotyczy skarżącej.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-119/14: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2014 r. – Carbio przeciwko Radzie

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/24

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2014 r. – Carbio przeciwko Radzie
   (Sprawa T-119/14)
   2014/C 151/32
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cámara Argentina de Biocombustibles (Carbio) (Buenos Aires, Argentyna) (przedstawiciele: adwokaci J. Bellis i R. Luff)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. 2013 L 315, s. 2), w zakresie w jakim dotyczy ono strony skarżącej, oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący popełnienia przez instytucje oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych poprzez stwierdzenie, że doszło do zniekształcenia cen soi i oleju sojowego uzasadniającego zastosowanie art. 2 ust. 5 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (1).

               2.

               Zarzut drugi, w którym podniesione zostało, że art. 2 ust. 5 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, w znaczeniu nadanym mu przez instytucje w niniejszej sprawie, nie może być stosowany do przywozu z państwa będącego członkiem WTO, ponieważ takie stosowanie jest niezgodne z porozumieniem antydumpingowym WTO.

               3.

               Zarzut trzeci, w którym podniesione zostało, że ocena szkody nie uwzględnia czynników, które zrywają związek przyczynowy między domniemaną szkodą a domniemanym przywozem towarów po cenach dumpingowych, co stanowi naruszenie art. 3 ust. 7 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51).


title: Sprawa C-233/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā apgabaltiesa (Łotwa) w dniu 21 maja 2015 r. – SIA „Oniors Bio”/Valsts ieņēmumu die

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā apgabaltiesa (Łotwa) w dniu 21 maja 2015 r. – SIA „Oniors Bio”/Valsts ieņēmumu die
   (Sprawa C-233/15)
   (2015/C 245/14)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Administratīvā apgabaltiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: SIA „Oniors Bio”

      Druga strona postępowania: Valsts ieņēmumu dienests

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy produkty, w stosunku do których wyniki badania próbek pobranych z różnych partii towaru nie wykazują obecności substancji powodujących denaturalizację lub innych szkodliwych substancji, sprawiających, że produkty te są niezdatne do spożycia przez ludzi, lecz które to produkty zgodnie z informacjami podanymi przez producenta nie mogą być używane w obrocie żywnością (produkcji środków spożywczych i łańcuchu przetwórstwa spożywczego), gdyż, ze względu na cechy procesu produkcyjnego towaru, nie można wykluczyć obecności szkodliwych substancji w tych produktach, należy kwalifikować ogólnie do którejś podpozycji NC załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (1) w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej przewidzianych dla produktów niespożywczych, czy też przeciwnie, tego rodzaju produkty należy kwalifikować ogólnie do którejś z podpozycji NC przewidzianych dla środków spożywczych?

               2)

               Które kryteria należy uznać za ważniejsze przy interpretacji terminów „środek spożywczy” i „produkt niespożywczy” do celów stosowania kodów NC z załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej oraz do celów klasyfikacji towaru?

               3)

               Czy przeznaczenie produktu może stanowić obiektywne kryterium klasyfikacji do celów stosowania kodów NC z załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej oraz do celów klasyfikacji towaru?

               4)

               Czy można posłużyć się opinią właściwego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zgodnie z którą w myśl przepisów Unii Europejskiej i państw członkowskich dotyczących żywności importowany przez wnoszącą odwołanie towar nie może być używany w łańcuchu przetwórstwa spożywczego, gdyż jest niezdatny do spożycia przez ludzi, jako kryterium klasyfikacji towaru przy interpretowaniu terminu „produkt niespożywczy”, do celów zastosowania kodów NC z załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej oraz do celów klasyfikacji towaru?

               5)

               Czy można posłużyć się podanymi przez producenta informacjami na temat technologicznego procesu wytwarzania towaru, z powodu którego nie można wykryć obecności szkodliwych substancji w produkcie, jako kryterium klasyfikacji towaru przy interpretowaniu terminu „produkt niespożywczy”, do celów zastosowania kodów NC z załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej oraz do celów klasyfikacji towaru?

               6)

               Jakie właściwości fizykochemiczne podlegającego klasyfikacji towaru są najważniejsze do celów prawidłowej interpretacji i prawidłowego stosowania kodów NC 1518 00 31 i NC 1517 90 91 załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej?

               7)

               Czy do towaru posiadającego właściwości fizykochemiczne takie jak te podlegające ocenie w niniejszej sprawie należy stosować ogólnie kod NC 1518 00 31 z załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lutego 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, s. 1).


title: Sprawa T-170/12: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2014 r. – Beyond Retro przeciwko OHIM S&K Garments (BEYOND VINTAGE) Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską — Słowny znak towarowy BEYOND VINTAGE — Wcześniejszy słowny znak towarowy BEYOND RETRO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/21

         Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2014 r. – Beyond Retro przeciwko OHIM S&K Garments (BEYOND VINTAGE)
   (Sprawa T-170/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Słowny znak towarowy BEYOND VINTAGE - Wcześniejszy słowny znak towarowy BEYOND RETRO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)
   2014/C 194/27
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Beyond Retro Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Malynicz, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: S&K Garments, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

      Przedmiot

   Skarga wniesiona na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 stycznia 2012 r. (sprawy połączone R 493/2011-4 i R 548/2011-4) dotycząca postępowania w sprawie sprzeciwu między Beyond Retro Ltd i S&K Garments, Inc.

      Sentencja

               1)

               Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 31 stycznia 2012 r. (sprawy połączone R 493/2011-4 i R 548/2011-4) jest nieważna w zakresie dotyczącym produktów objętych słownym znakiem towarowym BEYOND VINTAGE z klas 18 i 25 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., zrewidowanego i zmienionego.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga jest oddalona.

               3)

               Beyond Retro Ltd ponosi jedną trzecią kosztów poniesionych przez strony przed Sądem. OHIM ponosi dwie trzecie tych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 194 z 30.6.2012.


title: Sprawa F-88/13: Skarga wniesiona w dniu 17 września 2013 r. — ZZ przeciwko REA

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/39

         Skarga wniesiona w dniu 17 września 2013 r. — ZZ przeciwko REA
   (Sprawa F-88/13)
   2014/C 24/72
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: F. Frabetti, avocat)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej wniosek skarżącej o zrównanie jej matki z dzieckiem na utrzymaniu na podstawie art. 2 ust. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji PMO.1, doręczonej w dniu 28 listopada 2012 r., oddalającej wniosek skarżącej z dnia 20 lipca 2012 r. o zrównanie jej matki z dzieckiem na utrzymaniu na podstawie art. 2 ust. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego w okresie od dnia 1 listopada 2012 r. do dnia 31 października 2013 r.;

               —

               przyznanie skarżącej odszkodowania w wysokości 1 000 EUR, z zastrzeżeniem zmiany lub powiększenia tej kwoty, celem naprawienia wyrządzonej jej krzywdy w związku z dokuczliwym i obrażającym charakterem decyzji oddalających jej wniosek i zażalenie, które poprzedzały wniesienie skargi;

               —

               obciążenie agencji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-379/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Association France Nature Environnement/Premier ministre; Ministre de l’Écologie, du Développement durable et de l'Énergie (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2001/42/WE — Ocena skutków wywieranych przez niektóre plany i programy na środowisko naturalne — Akt prawa krajowego niezgodny z prawem Unii — Skutki prawne — Uprawnienie sądu krajowego do czasowego utrzymania w mocy niektórych skutków takiego aktu — Artykuł 267 akapit trzeci TFUE — Obowiązek skierowania do Trybunału wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)

text:
               26.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 350/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Association France Nature Environnement/Premier ministre; Ministre de l’Écologie, du Développement durable et de l'Énergie
   (Sprawa C-379/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2001/42/WE - Ocena skutków wywieranych przez niektóre plany i programy na środowisko naturalne - Akt prawa krajowego niezgodny z prawem Unii - Skutki prawne - Uprawnienie sądu krajowego do czasowego utrzymania w mocy niektórych skutków takiego aktu - Artykuł 267 akapit trzeci TFUE - Obowiązek skierowania do Trybunału wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym))
   (2016/C 350/14)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Association France Nature Environnement

      Strona pozwana: Premier ministre; Ministre de l’Écologie, du Développement durable et de l'Énergie

      Sentencja

               1)

               Sąd krajowy może, jeśli zezwala mu na to prawo krajowe, w drodze wyjątku i traktując każdy przypadek osobno, ograniczyć w czasie niektóre skutki stwierdzenia niezgodności z prawem przepisu prawa krajowego, który został uchwalony z naruszeniem obowiązków przewidzianych w dyrektywie 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko, w szczególności obowiązków wynikających z jej art. 6 ust. 3, pod warunkiem, że owo ograniczenie motywowane jest nadrzędną przesłanką związaną z ochroną środowiska oraz uwzględnia szczególne okoliczności zawisłej przed nim sprawy. Z tego wyjątkowego uprawnienia może skorzystać tylko w razie spełnienia wszystkich kryteriów sformułowanych w wyroku z dnia 28 lutego 2012 r., Inter-Environnement Wallonie i Terre wallonne (C-41/11, EU:C:2012:103), a więc:

                           —

                           zaskarżony przepis prawa krajowego musi stanowić prawidłowy środek transpozycji prawa Unii w dziedzinie ochrony środowiska;

                           —

                           uchwalenie i wejście w życie nowego przepisu prawa krajowego nie pozwoli na uniknięcie niekorzystnych dla środowiska skutków uchylenia zaskarżonego przepisu prawa krajowego;

                           —

                           uchylenie tego przepisu będzie skutkować powstaniem luki prawnej w zakresie transpozycji prawa Unii w dziedzinie ochrony środowiska, co będzie tym bardziej niekorzystne dla środowiska, w tym znaczeniu, że owo uchylenie będzie przekładać się na mniejszą jego ochronę, pozostając tym samym w sprzeczności z podstawowym celem tej dyrektywy; oraz

                           —

                           utrzymanie w mocy, w drodze wyjątku, skutków zaskarżonego przepisu prawa krajowego będzie odnosić się wyłącznie do okresu bezwzględnie koniecznego do przyjęcia środków pozwalających na usunięcie stwierdzonej nieprawidłowości.

               2)

               W obecnym stanie prawa Unii sąd krajowy, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu, jest co do zasady zobowiązany do zwrócenia się do Trybunału w trybie prejudycjalnym, aby mógł on ocenić, czy przepisy prawa wewnętrznego uznane za sprzeczne z prawem Unii mogą, w drodze wyjątku, zostać czasowo utrzymane w mocy w świetle nadrzędnej przesłanki związanej z ochroną środowiska oraz szczególnych okoliczności zawisłej przed nim sprawy. Sąd krajowy jest zwolniony z tego obowiązku tylko wówczas, gdy jest przekonany, co powinien szczegółowo uzasadnić, że wykładnia i stosowanie kryteriów sformułowanych w wyroku z dnia 28 lutego 2012 r., Inter-Environnement Wallonie i Terre wallonne (C-41/11, EU:C:2012:103) nie budzą żadnych racjonalnych wątpliwości.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Sprawa T-450/08: Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2012 r. — Coverpla przeciwko OHIM — Heinz-Glas (wazon) (Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający wazon — Wcześniejszy wzór — Podstawa unieważnienia — Ujawnienie wcześniejszego wzoru — Brak cechy nowości — Artykuł 5 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/13

         Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2012 r. — Coverpla przeciwko OHIM — Heinz-Glas (wazon)
   (Sprawa T-450/08) (1)

   (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający wazon - Wcześniejszy wzór - Podstawa unieważnienia - Ujawnienie wcześniejszego wzoru - Brak cechy nowości - Artykuł 5 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)
   2012/C 126/25
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Coverpla (Nicea, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Greffe i M. Chaminade)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Heinz-Glas GmbH (Kleintettau, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 lipca 2008 r. (sprawa R 1411/2007-3) dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru wspólnotowego pomiędzy Heine-Glas GmbH a Coverpla

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Coverpla zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 6 z 10.1.2009.


title: Sprawa C-138/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Ítélőtábla — Republika Węgierska) — Hochtief AG, Linde-Kca-Dresden GmbH przeciwko Közbeszerzések Tanácsa Közbeszerzési Döntőbizottság (Procedury udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane — Postępowania rozpoczęte po wejściu w życie dyrektywy 2004/18/WE, lecz przed upływem terminu do transpozycji tej dyrektywy — Procedury negocjacyjne z publikacją ogłoszenia o zamówieniu — Obowiązek dopuszczenia minimalnej liczby odpowiednich kandydatów — Obowiązek zapewnienia rzeczywistej konkurencji)

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Ítélőtábla — Republika Węgierska) — Hochtief AG, Linde-Kca-Dresden GmbH przeciwko Közbeszerzések Tanácsa Közbeszerzési Döntőbizottság
   (Sprawa C-138/08) (1)

   (Procedury udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane - Postępowania rozpoczęte po wejściu w życie dyrektywy 2004/18/WE, lecz przed upływem terminu do transpozycji tej dyrektywy - Procedury negocjacyjne z publikacją ogłoszenia o zamówieniu - Obowiązek dopuszczenia minimalnej liczby odpowiednich kandydatów - Obowiązek zapewnienia rzeczywistej konkurencji)
   2009/C 297/06
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Fővárosi Ítélőtábla

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hochtief AG, Linde-Kca-Dresden GmbH

      Strona pozwana: Közbeszerzések Tanácsa Közbeszerzési Döntőbizottság

      Przy udziale: Budapest Főváros Önkormányzata

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym– Fővárosi Ítélőtábla — Wykładnia art. 22 ust. 2 i 3 dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (Dz.U. L 199, s. 54) i art. 44 ust. 3 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114) — Możliwość dalszego prowadzenia przetargu z zastosowaniem procedury negocjacyjnej z publikacją ogłoszenia w przypadku, gdy liczba odpowiednich kandydatów jest mniejsza niż dolna granica określona w ogłoszeniu o zamówieniu i minimalna liczba przewidziana w tym celu w wymienionych dyrektywach.

      Sentencja

               1)

               Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi nie ma zastosowania do decyzji wydanej przez instytucję zamawiającą w trakcie przetargu na roboty budowlane, przed upływem terminu do transpozycji tej dyrektywy.

               2)

               Artykuł 22 ust. 3 dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę 97/52/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1997 r. należy interpretować w ten sposób, że jeżeli udziela się zamówienia w drodze procedury negocjacyjnej, a liczba odpowiednich kandydatów jest mniejsza niż dolna granica ustalona dla danego postępowania, instytucja zamawiająca może mimo to prowadzić dalej to postępowanie, zapraszając do negocjowania warunków zamówienia odpowiedniego kandydata lub odpowiednich kandydatów.

               3)

               Dyrektywę 93/37 w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę 97/52 należy interpretować w ten sposób, że obowiązek zapewnienia rzeczywistej konkurencji jest spełniony, jeżeli instytucja zamawiająca stosuje procedurę negocjacyjną na warunkach określonych w art. 7 ust. 2 tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008.


title: Sprawa T-279/04: Skarga wniesiona dnia 8 lipca 2004 r. przez Éditions Odile Jacob SAS przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/33

         Skarga wniesiona dnia 8 lipca 2004 r. przez Éditions Odile Jacob SAS przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-279/04)
   (2004/C 262/64)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 8 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesiona przez Éditions Odile Jacob SAS, z siedzibą w Paryżu, reprezentowaną przez Oliviera Frégeta i Wilko van Weerta, adwokatów.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 7 stycznia 2004 r. uznającej koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem i z funkcjonowaniem umowy w sprawie Europejskiego Obszaru Gospodarczego (Sprawa nr COMP7M.2978 – LAGARDERE/NATEXIS/VUP) (1);

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zaskarżoną decyzją Komisja zdecydowała nie przeciwstawiać się przejęciu kontroli przez spółkę Lagardère nad pewnymi aktywami spółki Vivendi Universal Publishing, kontrolowanej przez Investima, która z kolei jest kontrolowana przez Natexis Banques Populaires, co zostało zgłoszone Komisji dnia 14 kwietnia 2003 r., zgodnie z art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 (2), uznając je zarazem, za zgodne ze wspólnym rynkiem i z umową o EOG, z zastrzeżeniem realizacji zaproponowanych zobowiązań.
   Skarżąca, która wziąwszy aktywny udział w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym przyjęcie zaskarżonej decyzji uznaje, że dotyczy jej ona bezpośrednio i indywidualnie,, domaga się stwierdzenia nieważności spornej decyzji podnosząc przede wszystkim, że Komisja naruszyła normy rozporządzenia nr 4064/89. Według skarżącej, bank Natexis nie mógł powołać się na wyjątek przewidziany w art. 3 ust. 5 lit. a) wspomnianego rozporządzenia, nabywszy Vivendi Universal Publishing po zobowiązaniu się do ponownej sprzedaży tego przedsiębiorstwa Lagardère. Ponadto, Komisja błędnie zakwalifikowała sporny projekt jako wyłączne przejęcie kontroli, podczas gdy w rzeczywistości stanowił on wspólne przejęcie kontroli przez Lagardère i Natexis, które powinny były zgłosić to wspólnie, zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 4064/89.
   Skarżąca podnosi również, że Komisja naruszyła art. 6 ust. 1 i art. 2 ust. 1 (a) rozporządzenia nr 4064/89 przyjmując zgłoszenie o spornym działaniu ponad cztery miesiące po swojej interwencji i przedłużając Lagardère kolejne terminy, czego rezultatem było odsunięcie przyjęcia decyzji o dziewięć miesięcy. Komisja popełniła również oczywisty błąd w ocenie rzeczywistej siły Lagardère.
   Skarżąca utrzymuje ponadto, że Komisja naruszyła art. 2 rozporządzenia nr 4064/89 i popełniła oczywisty błąd w ocenie, gdyż zaskarżona decyzja wzmacnia pozycję dominującą Lagardère. Utrzymuje również, że przyjęcie przez Komisję zobowiązania do zbycia, której ani założenia, ani warunki dokonania nie pozwalają na przywrócenie efektywnej konkurencji, stanowi naruszenie art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 4064/89. Na koniec, skarżąca podnosi brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji w zakresie skutków tego zobowiązania na struktury rynku w jego obecnym kształcie.

      (1)  Dz.U. L 125 28.4.2004 str. 54.

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw, Dz.U. L 257/90 str. 13.


title: Sprawa F-105/14: Skarga wniesiona w dniu 9 października 2014 r. – ZZ przeciwko ENISA

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/53

         Skarga wniesiona w dniu 9 października 2014 r. – ZZ przeciwko ENISA
   (Sprawa F-105/14)
   (2015/C 007/64)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzyjęciu kandydatury skarżącego na stanowisko „prawnik administrator” (ogłoszenie o naborze ENISA-TA-AD-2013-05).

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T- 452/04: Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2004 r. przez Éditions Odile Jacob SAS przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/24

         Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2004 r. przez Éditions Odile Jacob SAS przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T- 452/04)
   (2005/C 45/55)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 8 listopada 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga spółki Éditions Odile Jacob SAS z siedzibą w Paryżu reprezentowanej przez adwokatów: Wilko van Weerta i Oliviera Frégeta przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 30 lipca 2004 r. dotyczącą dopuszczenia Wendel Investissement jako nabywcy aktywów zbywanych przez Lagardère, zgodnie z decyzją Komisji z dnia 7 stycznia 2004 uznającą koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem i z funkcjonowaniem umowy w sprawie Europejskiego Obszaru Gospodarczego (1) (zwana dalej: „decyzją w sprawie zgodności”). Koncentrację uznano za dozwoloną pod warunkiem zbycia przez Lagardère pewnych aktywów, tzn. Editis. Skarżąca przedłożyła, bez powodzenia, ofertę zakupu Editis.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi po pierwsze, że kwestionowana decyzja została wydana w oparciu o sprawozdanie pełnomocnika, który nie został wyznaczony przy spełnieniu wszystkich warunków wymienionych w ust. 15 załącznika II decyzji w sprawie zgodności. Zdaniem skarżącej, pełnomocnik ten nie był niezależny, w szczególności od Editis, wbrew zobowiązaniu spoczywającemu na Lagardère na mocy decyzji w sprawie zgodności.
   Po drugie, skarżąca podnosi, że Komisja uchybiła swojemu obowiązkowi nadzorowania zbycia Editis zezwalając na wprowadzenie dyskryminacyjnej i sprzecznej z regułami konkurencji procedury wyboru nabywców. Według skarżącej, Komisja powinna była wymagać spełnienia warunków konkurencji przejrzystej, obiektywnej i niedyskryminującej wobec potencjalnych nabywców. Ponadto, Komisja nie powinna była zaakceptować wymogów ustanowionych w umowie o poufności pomiędzy Lagardère a potencjalnymi nabywcami, w tym skarżącą, uniemożliwiających tym ostatnim podejmowanie kroków prawnych. Skarżąca podnosi również, że Komisja powinna była interweniować w celu usunięcia wad postępowania, gdy skarżąca zwracała jej uwagę na uchybienia w zakresie reguł konkurencji Traktatu WE. Wreszcie, Komisja odmówiła udzielenia skarżącej minimalnej ochrony, do której skarżąca - według własnej oceny - miała prawo jako zainteresowana osoba trzecia.
   Po trzecie, skarżąca powołuje się na oczywisty błąd Komisji w ocenie przestrzegania warunków dotyczących nabywcy nałożonych decyzją w sprawie zgodności. Według skarżącej, nabywca nie jest podmiotem zdolnym do przywrócenia skutecznej konkurencji.
   Po czwarte, skarżąca zarzuca naruszenie obowiązku uzasadnienia.

      (1)  Sprawa nr COMP/M.2978 - Lagardère/Natexis/VUP (Dz.U. L 125, str.54)


title: Sprawa C-310/05: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia  9 marca 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2001/95/WE — Ogólne bezpieczeństwo produktów — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/27

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 marca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-310/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2001/95/WE - Ogólne bezpieczeństwo produktów - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2006/C 131/48)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: M.-J. Jonczy i A. Aresu, pełnomocnicy]

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga [Przedstawiciel: S. Schreiner, pełnomocnik]
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów (Dz.U. L 11, str. 4).
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 21 ust. 1 tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 243 z 1.10.2005.


title: Sprawa T-147/06: Skarga wniesiona w dniu  19 maja 2006 r.  — En Route International przeciwko OHIM

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/35

         Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2006 r. — En Route International przeciwko OHIM
   (Sprawa T-147/06)
   (2006/C 178/64)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: En Route International Limited (Berkshire, Zjednoczone Królestwo) (Przedstawiciel: W.W. Göpfert, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 7 marca 2006 r. w sprawie R 352/2005-4 oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „FRESHHH” dla towarów z klas 29, 30 i 32 (zgłoszenie nr 3 198 165)

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Zgłoszony znak towarowy posiada zdolność rejestracyjną; jego rejestracji nie stoją na przeszkodzie podstawy odmowy rejestracji określone w art. 7 ust. 1 lit. b) i c) ani art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1).

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa C-142/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Dendermonde — Belgia) — postępowanie karne przeciwko V.W. Lahousse’owi, Lavichy BVBA (Dyrektywy 92/61/EWG i 2002/24/WE — Homologacja typu dwu- lub trzykołowych pojazdów mechanicznych — Pojazdy przeznaczone do używania w zawodach sportowych na drogach i poza nimi — Przepis krajowy zakazujący produkcji, sprzedaży i używania sprzętu przeznaczonego do zwiększenia mocy silnika lub prędkości motorowerów)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Dendermonde — Belgia) — postępowanie karne przeciwko V.W. Lahousse’owi, Lavichy BVBA
   (Sprawa C-142/09) (1)

   (Dyrektywy 92/61/EWG i 2002/24/WE - Homologacja typu dwu- lub trzykołowych pojazdów mechanicznych - Pojazdy przeznaczone do używania w zawodach sportowych na drogach i poza nimi - Przepis krajowy zakazujący produkcji, sprzedaży i używania sprzętu przeznaczonego do zwiększenia mocy silnika lub prędkości motorowerów)
   2011/C 13/10
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank van eerste aanleg te Dendermonde

      Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   V.W. Lahousse, Lavichy BVBA.

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank van eerste aanleg te Dendermonde (Belgia) — Wykładnia art. 1 ust. 1, art. 12 i 15 ust. 2 dyrektywy 2002/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 marca 2002 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów mechanicznych i uchylającej dyrektywę Rady 92/61/EWG (Dz.U. L 124, s. 1) — Wyjątek w dotyczący pojazdów przeznaczonych do używania w zawodach sportowych na drogach i poza nimi — Uregulowanie krajowe odrzucające ten wyjątek

      Sentencja

   Dyrektywę Rady 92/61/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów mechanicznych oraz dyrektywę 2002/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 marca 2002 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów mechanicznych i uchylającą dyrektywę Rady 92/61 należy interpretować w ten sposób, że jeżeli pojazd lub dotyczące go część lub oddzielny zespół nie korzystają z wprowadzanej przez rzeczone dyrektywy procedury homologacji typu, w szczególności z tego powodu, iż nie wchodzą one w zakres stosowania wskazanych dyrektyw, ich przepisy nie sprzeciwiają się temu, aby dla owego pojazdu, części lub oddzielnego zespołu państwo członkowskie w ramach swojego prawa krajowego ustanowiło analogiczny mechanizm uznawania kontroli przeprowadzanych przez inne państwa członkowskie. W każdym wypadku przepis taki powinien respektować prawo Unii, w szczególności art. 34 TFUE i 36 TFUE.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009.


title: Sprawa T-563/08: Wyrok Sądu z dnia 22 czerwca 2010 r. — CM Capital Markets przeciwko OHIM — Carbon Capital Markets (CARBON CAPITAL MARKETS) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CARBON CAPITAL MARKETS — Wcześniejsze graficzne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowe CM Capital Markets — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/37

         Wyrok Sądu z dnia 22 czerwca 2010 r. — CM Capital Markets przeciwko OHIM — Carbon Capital Markets (CARBON CAPITAL MARKETS)
   (Sprawa T-563/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CARBON CAPITAL MARKETS - Wcześniejsze graficzne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowe CM Capital Markets - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 209/56
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CM Capital Markets Holding, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci T. Villate Consonni i J. Calderón Chavero)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: J.F. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Carbon Capital Markets Ltd (Oxford, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: E. Hardcastle, solicitor)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 września 2008 r. (sprawa R 15/2008-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między CM Capital Markets Holding, SA a Carbon Capital Markets Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               CM Capital Markets Holding, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawa C-137/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 sierpnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/38

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 sierpnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-137/06) (1)

   (2006/C 294/79)

      Język postępowania: angielski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006


title: Wykreślenie sprawy T-145/97

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/64

         Wykreślenie sprawy T-145/97 (1)

   (2005/C 217/135)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2005 r. Prezes piątej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-145/97, J.P.W. Vrencken przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 142 z 10.5.1997


title: Sprawa T-301/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 listopada 2008 r. — Laura Ashley przeciwko OHMI — Tiziana Bucci (LAURA ASHLEY)

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/42

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 listopada 2008 r. — Laura Ashley przeciwko OHMI — Tiziana Bucci (LAURA ASHLEY)
   (Sprawa T-301/08) (1)

   (2008/C 327/80)

      Język postępowania: angielski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 247 z 27.9.2008.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  13 października 2005 r.  w sprawie C-522/03 Scania Finance France SA przeciwko Rockinger Spezialfabrik für Anhängerkupplungen GmbH & Co. (wniosek Oberlandesgericht München o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Konwencja Brukselska — Uznanie i wykonanie — Podstawy odmowy uznania — Pojęcie  doręczenia w należyty sposób )

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 13 października 2005 r.
   w sprawie C-522/03 Scania Finance France SA przeciwko Rockinger Spezialfabrik für Anhängerkupplungen GmbH & Co. (1) (wniosek Oberlandesgericht München o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Konwencja Brukselska - Uznanie i wykonanie - Podstawy odmowy uznania - Pojęcie „doręczenia w należyty sposób”)
   (2005/C 296/09)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C- 522/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie protokołu z dnia 3 czerwca 1971 r. w sprawie wykładni przez Trybunał Sprawiedliwości Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Oberlandesgericht München (Niemcy), postanowieniem z dnia 31 października 2003 r. r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 15 grudnia 2003 r. r., w postępowaniu: Scania Finance France SA przeciwko Rockinger Spezialfabrik für Anhängerkupplungen GmbH & Co., Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jahn (sprawozdawca), prezes izby, K. Schiemann, K. Lenaerts, E. Juhász i M. Ilešič, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 13 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Art. 27 pkt 2 Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, zmienionej Konwencją z dnia 9 października 1978 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Danii, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Konwencją z dnia 25 października 1982 r. w sprawie przystąpienia Republiki Greckiej, Konwencją z dnia 26 maja 1989 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej oraz Konwencją z dnia 29 listopada 1996 r. w sprawie przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji oraz art. IV akapit pierwszy protokołu załączonego do tej konwencji należy interpretować w ten sposób, że gdy pomiędzy państwem pochodzenia a państwem wezwanym obowiązuje konwencja lub porozumienie, doręczenie w należyty sposób pisma wszczynającego postępowanie pozwanemu, który nie wdał się w spór należy oceniać wyłącznie w świetle postanowień tej konwencji lub tego porozumienia, z zastrzeżeniem możliwości przekazywania pism bezpośrednio między urzędnikami sądowymi, pod warunkiem braku oficjalnego sprzeciwu państwa wezwanego, zgodnie z art. IV akapit drugi protokołu.

      (1)  Dz.U. C 47 z 21.02.2004


title: Sprawa T-59/12: Postanowienie Sądu z dnia 25 maja 2012 r. — Planet przeciwko Komisji

text:
               14.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/13

         Postanowienie Sądu z dnia 25 maja 2012 r. — Planet przeciwko Komisji
   (Sprawa T-59/12) (1)

   2012/C 209/23
   Język postępowania: grecki
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 118 z 21.4.2012.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 marca 2005 r. w sprawie T-143/03 Elisabeth Saskia Smit przeciwko Europejskiemu Urzędowi Policji (Europol) (Personel tymczasowy — Personel Europolu — Nieprzedłużenie umowy o pracę)

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/23

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 1 marca 2005 r.
   w sprawie T-143/03 Elisabeth Saskia Smit przeciwko Europejskiemu Urzędowi Policji (Europol) (1)

   (Personel tymczasowy - Personel Europolu - Nieprzedłużenie umowy o pracę)
   (2005/C 106/52)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie T-143/03 Elisabeth Saskia Smit, była urzędniczka Europolu, zamieszkała w Scheveningen (Niderlandy), reprezentowana przez adwokatów M.F. Baltussen, P. de Casparis i D. C. Coppensa przeciwko Europejskiemu Urzędowi Polcji (Europol) z siedzibą w Hadze (Niderlandy) (pełnomocnicy: D. Heimans i K. Hennessy-Massaro, jak również podczas rozprawy N. Urban), mającej za przedmiot wniosek o uchylenie decyzji Europolu w sprawie nieprzedłużenia umowy o pracę ze skarżącą oraz wniosek o naprawienie jakoby poniesionej szkody, Sąd Pierwszej Instancji (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes oraz A.W.H. Meij i I. Pelikánova, sędziowie; sekretarz: J. Plingers, administrator, wydał w dniu 1 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Decyzja z dnia 30 września 2002 r., na podstawie której Europol odmówił odnowienia umowy o pracę ze skarżącą oraz decyzja z dnia 25 lutego 2003 r. odrzucająca zażalenie wniesione przeciwko pierwszej decyzji zostają uchylone.

               2

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3

               Europol poniesie koszty sporu, w tym koszty postępowania w przedmiocie zarządzenia środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 213 z 6.9.2003 r.


title: Sprawa C-119/05: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Consiglio di Stato (szósta izba), wydanym dnia 22 października 2004 r. w sprawie Ministero dell'Industria, Commercio ed Artigianato przeciwko Lucchini Siderurgica Spa

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Consiglio di Stato (szósta izba), wydanym dnia 22 października 2004 r. w sprawie Ministero dell'Industria, Commercio ed Artigianato przeciwko Lucchini Siderurgica Spa
   (Sprawa C-119/05)
   (2005/C 132/25)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 14 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Consiglio di Stato (szósta izba), wydanym w dniu 22 października 20004 r. w sprawie Ministero dell'Industria, Commercio ed Artigianato przeciwko Lucchini Siderurgica Spa.
   Consiglio di Stato zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy dokonanie przez administrację krajową windykacji pomocy od podmiotu prywatnego — pomimo wydania przez sąd cywilny wyroku stwierdzającego bezwarunkowy obowiązek wypłaty rzeczonej pomocy — jest prawnie dopuszczalne i obligatoryjne w świetle zasady pierwszeństwa podlegających bezpośredniemu stosowaniu postanowień prawa wspólnotowego, którymi w niniejszej sprawie są postanowienia ogólnej decyzji EWWiS nr 3484 z 1985 r., decyzji Komisji z dnia 20 czerwca 1990 r. notyfikowanej w dniu 20 lipca 1990 r. oraz decyzji Komisji nr 5259 z dnia 20 września 1996 r. w sprawie windykacji pomocy, stanowiące podstawę prawną zaskarżonego w niniejszym postępowaniu środka w zakresie windykacji (tj. dekretu nr 20357 z dnia 20 września 1996 r. uchylającego dekret nr 17975 z dnia 8 marca 1996 r. i dekret nr 18337 z dnia 3 kwietnia 1996 r.)?

               2)

               Czy też, w świetle ogólnie przyjętej zasady, że decyzje w przedmiocie windykacji pomocy podlegają prawu wspólnotowemu, podczas gdy ich wykonanie i związane z nim postępowanie windykacyjne — w razie braku przepisów wspólnotowych — podlega prawu krajowemu (zob. w zakresie tej zasady wyrok Trybunału Sprawiedliwości w połączonych sprawach 205 do 215/82 Deutsche Milchkontor przeciwko Bundesamt für Ernährung und Forstwirtschaft), postępowanie w zakresie windykacji pomocy jest prawnie niedopuszczalne w świetle konkretnego orzeczenia sądu mającego powagę rzeczy osądzonej (art. 2909 Kodeksu cywilnego), które wywołuje skutki prawne między podmiotem prywatnym a administracją i zobowiązuje administrację do zastosowania się do niego?


title: Sprawa T-338/13: Postanowienie Sądu z dnia 31 marca 2014 r. – Energa Power Trading przeciwko Komisji

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/38

         Postanowienie Sądu z dnia 31 marca 2014 r. – Energa Power Trading przeciwko Komisji
   (Sprawa T-338/13) (1)

   2014/C 184/62
   Język postępowania: angielski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 252 z 31.8.2013.


title: Sprawa F-114/12: Skarga wniesiona w dniu 10 października 2012 — ZZ przeciwko Komisji

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/71

         Skarga wniesiona w dniu 10 października 2012 — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-114/12)
   2013/C 26/145
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: P. K. Rosiak, radca prawny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności odmownej decyzji Komisji w sprawie przyznania skarżącej dodatku zagranicznego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności odmownej decyzji Komisji z dnia 11 lipca 2012 r. w sprawie przyznania skarżącej dodatku zagranicznego we Włoszech, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-368/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Verwaltungsgericht Wien z dnia 12 sierpnia 2004 r. w sprawie 1. Transalpine Ölleitung in Österreich GmbH, 2. Planai-Hochwurzen-Bahnen GmbH, 3. Gerlitzen-Kanzelbahn-Touristik Gesellschaft m.b.H. & CO KG przeciwko 1. Finanzamt Innsbruck, 2. Finanzamt Liezen, 3. Finanzamt Villach

text:
               6.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Verwaltungsgericht Wien z dnia 12 sierpnia 2004 r. w sprawie 1. Transalpine Ölleitung in Österreich GmbH, 2. Planai-Hochwurzen-Bahnen GmbH, 3. Gerlitzen-Kanzelbahn-Touristik Gesellschaft m.b.H. & CO KG przeciwko 1. Finanzamt Innsbruck, 2. Finanzamt Liezen, 3. Finanzamt Villach
   (Sprawa C-368/04)
   (2004/C 273/26)
   Dnia 24 sierpnia 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Verwaltungsgericht Wien (Sąd Administracyjny) z dnia 12 sierpnia 2004 r. w sprawach 1. Transalpine Ölleitung in Österreich GmbH, 2. Planai-Hochwurzen-Bahnen GmbH, 3. Gerlitzen-Kanzelbahn-Touristik Gesellschaft m.b.H. & CO KG przeciwko 1. Finanzamt Innsbruck (urząd finansowy), 2. Finanzamt Liezen, 3. Finanzamt Villach. Verwaltungsgericht Wien zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy stosowanie krajowego przepisu ustawy, na podstawie którego zakładom, których głównym przedmiotem działalności, jak stwierdzono, nie jest produkcja dóbr materialnych nie przysługuje zwrot podatku energetycznego, i dlatego podlega kwalifikacji jako pomoc przyznawana przez Państwo w znaczeniu art. 87 WE, o czym Komisja nie została poinformowana przed wejściem w życie tej regulacji krajowej, jest sprzeczne z zakazem wprowadzenia w życie (projektowanych środków) na podstawie art. 88 ust. 3 WE również wtedy, gdy Komisja stwierdziła na podstawie art. 87 ust. 3 WE zgodność środka ze wspólnym rynkiem w okresie minionym a wniosek o zwrot kosztów dotyczy opłat należnych za tamten okres?

               2.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie:
               Czy zakaz wprowadzenia w życie (projektowanych środków) wymaga, aby w tego rodzaju przypadku dokonano zwrotu podatku energetycznego również wtedy, gdy wnioski zakładów usługowych zostały złożone po wydaniu przez Komisję decyzji odnośnie okresów rozliczeniowych sprzed tej daty?


title: Sprawa T-253/14: Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2014 r. – Chemo Ibérica przeciwko OHIM – Novartis (EXELTIS)

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/31

         Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2014 r. – Chemo Ibérica przeciwko OHIM – Novartis (EXELTIS)
   (Sprawa T-253/14)
   2014/C 253/45
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Chemo Ibérica, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokat M. I. Escudero Pérez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Novartis AG (Bazylea, Szwajcaria)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 lutego 2014 r. w sprawie R 1022/2013-4 i w związku z tym dopuszczenie do rejestracji graficznego wspólnotowego znaku towarowego nr 1 0 2 49  035„EXELTIS” w ramach klasy 5 międzynarodowej klasyfikacji;

               —

               obciążenie strony pozwanej lub dalszej strony postępowania kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy z elementem słownym „EXELTIS” dla towarów z klasy 5 – zgłoszenie nr 1 0 2 49  035.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Novartis AG.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „EXELON” dla towarów z klasy 5.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie wniosku.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-392/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 września 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Baranya Megyei Bróg — Republika Węgierska) — Uszodaépítő Kft przeciwko APEH Központi Hivatal Hatósági Főosztály (Szósta dyrektywa VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Prawo do odliczenia podatku naliczonego — Nowe uregulowanie krajowe — Wymogi dotyczące treści faktury — Stosowanie ze skutkiem wstecznym — Utrata prawa do odliczenia)

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 września 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Baranya Megyei Bróg — Republika Węgierska) — Uszodaépítő Kft przeciwko APEH Központi Hivatal Hatósági Főosztály
   (Sprawa C-392/09) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Prawo do odliczenia podatku naliczonego - Nowe uregulowanie krajowe - Wymogi dotyczące treści faktury - Stosowanie ze skutkiem wstecznym - Utrata prawa do odliczenia)
   2010/C 317/18
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Baranya Megyei Bíróság

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Uszodaépítő Kft

      Strona pozwana: APEH Központi Hivatal Hatósági Főosztály

      Przedmiot

   Wykładnia art. 17 i 20 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1), a także ogólnych zasad prawa wspólnotowego — Nowe uregulowanie krajowe w sprawie podatku VAT przyznające podatnikom prawo wyboru jego zastosowania nawet ze skutkiem wstecznym do transakcji niezakończonych w dacie wejścia w życie tego uregulowania — Zastosowanie ze skutkiem wstecznym, pod sankcją utraty prawa do odliczenia, nowych przepisów w sprawie wymogów dotyczących treści faktury

      Sentencja

   Artykuły 167, 168 i 178 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej powinny być interpretowane w ten sposób, iż sprzeciwiają się one stosowaniu z mocą wsteczną przepisów krajowych, które w ramach systemu odwrotnego obciążenia uzależniają odliczenie podatku VAT związanego z pracami budowlanymi od korekty faktur dotyczących rzeczonych transakcji oraz od złożenia dodatkowej deklaracji korygującej, wówczas gdy właściwy organ podatkowy posiada wszelkie informacje niezbędne dla ustalenia, iż podatnik jest zobowiązany do zapłaty podatku VAT jako odbiorca danych transakcji, oraz dla weryfikacji kwoty podatku podlegającego odliczeniu.

      (1)  Dz.U. C 11 z 16.1.2010.


title: Sprawa T-644/13: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2013 r. — Serco Belgium i in. przeciwko Komisji

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/37

         Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2013 r. — Serco Belgium i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-644/13)
   2014/C 24/70
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Serco Belgium (Bruksela, Belgia); SA Bull NV (Auderghem, Belgia) i Unisys Belgium (Bruksela) (przedstawiciele: adwokaci V. Ost i M. Vanderstraeten)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 30 października 2013 r., doręczonej skarżącym pismem z 31 października 2013 r., o odrzuceniu oferty złożonej przez konsorcjum OPTIMUS w ramach procedury przetargowej DIGIT/R2/PO/2012/026 — ITIC-SM (zarządzanie usługami informatycznymi dla zintegrowanego i skonsolidowanego środowiska urządzeń stacjonarnych Komisji Europejskiej) (Dz.U. 2012/S 69–112095) i udzielenia zamówienia konsorcjum GISIS oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut.
   Oferta skarżących została odrzucona z powodu niezwykle niskich ocen udzielonych przez Komisję odnoszących się do cząstkowych kryteriów udzielania zamówienia dotyczących obsady etatów. Krótko mówiąc, Komisja stwierdziła, że liczba pracowników zaproponowana przez skarżących jest zbyt mała a zatem niewystarczająca do zapewnienia wymaganej jakości usług.
   Zarzut skarżących dotyczy okoliczności, że ich oferta została odrzucona na podstawie niezgodnych z prawem kryteriów udzielania zamówienia. Cząstkowe kryteria udzielania zamówienia dotyczące obsady etatów nie zmierzają do wyłonienia najkorzystniejszej ekonomicznie oferty, ponieważ:

               —

               jak Komisja wyraźnie przyznaje, odpowiedzi na te kryteria przedstawione przez oferentów nie stanowią źródła postanowień (umownych). Skarżący podnoszą, że jest sprzeczne z prawem Unii ocenianie oferentów na podstawie oświadczeń, które nie są wiążące;

               —

               wspomniane cząstkowe kryteria udzielenia zamówienia nie są związane z jakością oferty (poziomem usług, jakie będą świadczone), lecz raczej z samoistną zdolnością oferenta do zaangażowania wystarczającej liczby pracowników w celu spełnienia wymogów wydajności ustalonych w umowie o poziom usług (SLA). Wspomniane cząstkowe kryteria są zatem kryteriami wyboru;

               —

               ponieważ nie wskazano optymalnej liczby pracowników i nie podano dokładnych wskazówek dotyczących tego, jak Komisja będzie oceniać wskazaną liczbę pracowników oraz ponieważ istotą projektu Komisji dotyczącego integracji i konsolidacji, jak jasno wynika ze specyfikacji zamówienia, jest osiągnięcie wysokiego poziomu wynikającej z umowy jakości w najskuteczniejszy sposób, wspomniane cząstkowe kryteria doprowadziły do nieprzewidywalnego wyniku;

               —

               w każdym razie, jeżeli Komisja miała wątpliwości, czy skarżący będą mogli wykonać umowę zgodnie z warunkami przedstawionymi w ofercie (ze względu na dostrzeżoną niewystarczającą liczbę pracowników), powinna ona była zażądać wyjaśnień przed odrzuceniem oferty, która była o 47 mln EUR niższa od wybranej oferty.


title: Sprawa T-88/16: Wyrok Sądu z dnia 26 stycznia 2017 r. – Opko Ireland Global Holdings/EUIPO – Teva Pharmaceutical Industries (ALPHAREN) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ALPHAREN — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe ALPHA D3 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Uwzględnienie przez izbę odwoławczą nowych dowodów w następstwie wyroku stwierdzającego nieważność — Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/29

         Wyrok Sądu z dnia 26 stycznia 2017 r. – Opko Ireland Global Holdings/EUIPO – Teva Pharmaceutical Industries (ALPHAREN)
   (Sprawa T-88/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ALPHAREN - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe ALPHA D3 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Uwzględnienie przez izbę odwoławczą nowych dowodów w następstwie wyroku stwierdzającego nieważność - Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 078/40)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Opko Ireland Global Holdings Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, A. Smith i D. Meale, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Teva Pharmaceutical Industries Ltd (Jerozolima, Izrael)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 grudnia 2015 r. (sprawa R 2387/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Teva Pharmaceutical Industries a Opko Ireland Global Holdings.

      Sentencja

               1)

               Skraga zostaje oddalona.

               2)

               Teva Pharmaceutical Industries i Opko Ireland Global Holdings.

      (1)  Dz.U. C 136 z 18.4.2016.


title: Sprawa F-51/09: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 15 czerwca 2010 r. — Petrilli przeciwko Komisji

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/57

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 15 czerwca 2010 r. — Petrilli przeciwko Komisji
   (Sprawa F-51/09) (1)

   ()
   2010/C 209/92
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy w następstwie zawarcia ugody.

      (1)  Dz.U. C 205 z 29.8.2009, s. 48.


title: Sprawa C-242/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank te Rotterdam (Niderlandy) w dniu 18 maja 2012 r. — postępowanie karne przeciwko Belgian Shell NV

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank te Rotterdam (Niderlandy) w dniu 18 maja 2012 r. — postępowanie karne przeciwko Belgian Shell NV
   (Sprawa C-242/12)
   2012/C 243/10
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank te Rotterdam

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   Belgian Shell NV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy partię oleju napędowego należy uznać za odpady w rozumieniu rozporządzeń nr 259/93 (1) i nr 1013/2006 (2), jeżeli

                           a)

                           partia ta składa się z Ultra Light Sulphur Diesel, który został pomyłkowo zmieszany z Methyl Tertiary Butyl Ether,

                           b)

                           partia to po dostarczeniu do kupującego — z powodu zmieszania — w oczywisty sposób nie odpowiada szczególnym właściwościom uzgodnionym między kupującym a sprzedawcą (i tym samym jest „off spec”),

                           c)

                           zgodnie z umową sprzedawca przyjmuje zwrot tej partii — po złożeniu reklamacji przez kupującego — i zwraca cenę zakupu,

                           d)

                           sprzedawca ma zamiar ponownego wprowadzenia do obrotu tej partii — ewentualnie po zmieszaniu z innym produktem?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

                           a)

                           Czy w opisanych powyżej okolicznościach faktycznych można określić chwilę, od której ma to miejsce?

                           b)

                           Czy w jakiejkolwiek chwili między dostawą do kupującego a ponownym zmieszaniu przez sprzedawcę lub na jego zlecenie partia ta przestaje być odpadem, a jeżeli tak, to w jakiej chwili?

               3)

               Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie, że

                           a)

                           partia ta mogła być wykorzystana podobnie jak czysty ULSD jako paliwo, ale ze względu na niską temperaturę zapłonu nie odpowiadała już wymogom (bezpieczeństwa),

                           b)

                           na podstawie pozwolenia środowiskowego kupujący nie mógł składować tej partii ze względu na jej nowy skład,

                           c)

                           kupujący nie mógł wykorzystać tej partii do przewidzianego celu — sprzedaży jako oleju napędowego na stacji paliw,

                           d)

                           kupujący miał wolę zwrotu sprzedawcy na podstawie umowy sprzedaży albo nie,

                           e)

                           sprzedawca miał faktycznie wolę przyjęcia zwrotu tej partii w celu jej przetworzenia poprzez zmieszanie i ponownego wprowadzenia do obrotu,

                           f)

                           partia ta została odtworzona lub nie, w ten sposób że została ona doprowadzona do pierwotnie zamierzonego stanu albo przekształcona w wyrób, który można sprzedać po cenie, która jest zbliżona do rynkowej wartości pierwotnej partii ULSD,

                           g)

                           ten proces odtworzenia jest zwykłym procesem produkcyjnym,

                           h)

                           rynkowa wartość partii w stanie, w jakim znajduje się w chwili przyjęcia z powrotem przez sprzedawcę, odpowiada (prawie) cenie produktu, który posiada uzgodnione właściwości szczególne,

                           i)

                           przyjęta z powrotem partia w stanie, w jakim znajduje się w chwili przyjęcia z powrotem, może zostać sprzedana na rynku bez przetwarzania,

                           j)

                           handel produktami takimi jak wspomniana partia jest powszechny i w obrocie handlowym nie jest uważany za handel odpadami.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar (Dz.U. L 30, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.U. L 190, s. 1).


title: Sprawa C-277/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 26 czerwca 2006 r. — Interboves GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 26 czerwca 2006 r. — Interboves GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-277/06)
   (2006/C 212/34)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Hamburg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Interboves GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pkt 48 ppkt 7 lit. a) rozdziału VII załącznika do dyrektywy 91/628/EWG (1) reguluje podstawowy wymóg dotyczący transportu morskiego z takim skutkiem, że zasadniczo — o ile spełnione są wymogi określone w pkt 48 ppkt 3 i 4 rozdziału VII załącznika do dyrektywy 91/628/EWG z wyjątkiem czasu transportu i okresów odpoczynku — również w przypadku transportu zwierząt na tzw. promach typu roll-on/roll-off czasy transportu drogowego przed i po transporcie morskim nie są ze sobą powiązane?

               2)

               Czy pkt 48 ppkt 7 lit. b) rozdziału VII załącznika do dyrektywy 91/628/EWG zawiera przepis szczególny dla tzw. promów typu roll-on/roll-off pływających we Wspólnocie, który znajduje zastosowanie obok tzn. dodatkowo do wymogów określonych w pkt 48 ppkt 4 lit. a) rozdziału VII załącznika do dyrektywy 91/628/EWG z takim skutkiem, że po przybyciu promu do portu przeznaczenia nie rozpoczyna biegu nowy maksymalny czas transportu wynoszący 29 godzin [zob. pkt 48 ppkt 4 lit. d) rozdziału VII załącznika do dyrektywy], lecz należy zapewnić 12-godzinny okres odpoczynku, tylko wtedy, gdy czas transportu morskiego nie przekroczył ogólnych uregulowań zawartych w pkt 48 ppkt 2-4 rozdziału VII załącznika do dyrektywy — konkretnie 29 godzin zgodnie z pkt 48 ppkt 4 lit. d)?

      (1)  Dz.U. L 340, str. 17


title: Sprawa T-212/15: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2015 r. – Aldi/OHIM – Miquel Alimentació Grup (Gourmet)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/46

         Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2015 r. – Aldi/OHIM – Miquel Alimentació Grup (Gourmet)
   (Sprawa T-212/15)
   (2015/C 198/64)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci C. Fürsen, N. Lützenrath, U. Rademacher i N. Bertram)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Miquel Alimentació Grup, SA (Vilamalla, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „Gourmet” – zgłoszenie nr 9 310 269

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 lutego 2015 r. w sprawie R 314/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-402/10: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 27 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Francja) — Société Groupe Limagrain Holding przeciwko Établissement national des produits de l'agriculture et de la mer (Rolnictwo — Rozporządzenia (EWG) nr 3665/87 i 565/80 — Refundacje wywozowe — Refundacja wypłacona zaliczką — Towary objęte procedurą składu celnego — Brak ewidencji towarowej — Dowód na okoliczność dokonania wywozu towarów — Pobranie w całości lub w części refundacji związanej z tym wywozem — Obowiązek zwrotu nienależnie otrzymanej kwoty — Zastosowanie zwiększenia kwoty do zwrotu)

text:
               17.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 370/14

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 27 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Francja) — Société Groupe Limagrain Holding przeciwko Établissement national des produits de l'agriculture et de la mer
   (Sprawa C-402/10) (1)

   (Rolnictwo - Rozporządzenia (EWG) nr 3665/87 i 565/80 - Refundacje wywozowe - Refundacja wypłacona zaliczką - Towary objęte procedurą składu celnego - Brak ewidencji towarowej - Dowód na okoliczność dokonania wywozu towarów - Pobranie w całości lub w części refundacji związanej z tym wywozem - Obowiązek zwrotu nienależnie otrzymanej kwoty - Zastosowanie zwiększenia kwoty do zwrotu)
   2011/C 370/22
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Société Groupe Limagrain Holding

      Strona pozwana: Établissement national des produits de l'agriculture et de la mer

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d’État (Francja) –Wykładnia przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz.U. L 351, s. 1), w związku z przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80 z dnia 4 marca 1980 r. w sprawie zaliczek na poczet refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz.U. L 62, s. 5) — Objęcie towarów procedurą składu celnego w celu wywozu ze wstępnym finansowaniem refundacji wywozowej — Zwrot otrzymanych zaliczek w braku ewidencji towarów — Warunki zwrotu

      Sentencja

               1)

               Przepisy prawa Unii dotyczące wstępnego finansowania refundacji wywozowych należy interpretować w ten sposób, że prowadzenie zgodnie z uregulowaniami celnymi Unii ewidencji towarowej produktów poddanych dozorowi celnemu stanowi przesłankę wypłaty zaliczki na poczet refundacji wywozowej do tych produktów. Niemniej pozostające wątpliwości co do dokładności niektórych wpisów lub związane z rozbieżnościami w tej ewidencji towarowej można wyjaśnić za pomocą innych uzupełniających dokumentów, jeżeli dokumenty te zostaną uznane za wystarczające przez właściwe organy krajowe.

               2)

               Przepisy prawa Unii dotyczące wstępnego finansowania refundacji wywozowych należy interpretować w ten sposób, że:

                           —

                           jeżeli nie spełniono obowiązku prowadzenia zgodnie z uregulowaniami celnymi Unii ewidencji towarowej produktów poddanych dozorowi celnemu na podstawie art. 4 rozporządzenia nr 565/80 i w zakresie w jakim tego obowiązku nie spełniono, dowód na okoliczność, że wywieziono towary podobne co do ilości i rodzaju do towarów określonych w deklaracji płatności zaliczki nie jest wystarczający, aby kwotę refundacji wywozowej można było uznać za należną eksporterowi;

                           —

                           w przypadku gdy eksporter powinien zwrócić, ze względu na uchybienie obowiązkowi prowadzenia ewidencji towarowej dla produktów złożonych w składzie celnym, całość lub część kwot otrzymanych tytułem zaliczki na poczet refundacji wywozowej, należy zastosować do kwoty do zwrotu podwyżkę o 20 % określoną w art. 33 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, zmienionego między innymi rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1708/93 z dnia 30 czerwca 1993 r.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa T-60/16 P: Postanowienie Sądu z dnia 3 maja 2017 r. – De Nicola/EBI (Odwołanie — Służba publiczna — Personel EBI — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny za 2011 r. — Naruszenia prawa — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/27

         Postanowienie Sądu z dnia 3 maja 2017 r. – De Nicola/EBI
   (Sprawa T-60/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Personel EBI - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny za 2011 r. - Naruszenia prawa - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne))
   (2017/C 221/38)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat G. Ferabecoli)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) (przedstawiciele: początkowo G. Nuvoli i F. Martin, a następnie G. Nuvoli i G. Faedo pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. DaI Ferrę)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu częściowe uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (w składzie jednego sędziego) z dnia 18 grudnia 2015 r., De Nicola/EBI (F-55/13, EU:F:2015:165).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Carlo De Nicola pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 111 z 29.3.2016.


title: Sprawa C-289/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove (Słowacja) w dniu 15 czerwca 2015 r. – Jozef Grundza

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove (Słowacja) w dniu 15 czerwca 2015 r. – Jozef Grundza
   (Sprawa C-289/15)
   (2015/C 294/40)
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Krajský súd v Prešove

      Strony w postępowaniu głównym

   Jozef Grundza

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 7 ust. 3 i art. 9 ust. 1 lit. d) decyzji ramowej (1) należy interpretować w ten sposób, że przesłanka podwójnej karalności jest spełniona wyłącznie wtedy, gdy czyn, w związku z którym zostało wydane mające zostać uznane orzeczenie, stanowi w świetle konkretnej oceny (in concreto) przestępstwo także w świetle prawa państwa wykonującego (niezależnie od znamion przestępstwa lub jego opisu) czy też do tego, by przesłanka ta była spełniona, wystarczy, że czyn ten stanowi ogólnie (in abstracto) przestępstwo także w świetle prawa państwa wykonującego?

      (1)  Decyzja ramowa Rady 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności – w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej (Dz.U. L 327, s. 27).