title: Sprawa F-84/13: Skarga wniesiona w dniu 9 września 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/52

         Skarga wniesiona w dniu 9 września 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-84/13)
   2013/C 325/85
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o przystąpieniu do obliczenia w oparciu o nowe ogólne przepisy wykonawcze dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury przepracowanych przed podjęciem służby i dotyczącej przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącej do systemu emerytalnego Unii, w którym obowiązują nowe ogólne przepisy wykonawcze do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego jest niezgodny z prawem i tym samym nie znajduje zastosowania;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 26 listopada 2012 r. oraz podtrzymującej ją z dnia 27 czerwca 2013 r. w sprawie dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury przepracowanych przez skarżącą przed podjęciem służby w ramach przeniesienia jej uprawnień emerytalnych do systemu emerytalnego instytucji Unii Europejskiej na podstawie ogólnych przepisach wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-522/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Lecce (Włochy) w dniu 13 października 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Abdoulowi Khadre Mbaye

text:
               17.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 370/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Lecce (Włochy) w dniu 13 października 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Abdoulowi Khadre Mbaye
   (Sprawa C-522/11)
   2011/C 370/29
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Giudice di Pace di Lecce

      Strona (Strony) w postępowaniu przed sądem krajowym

   Abdoul Khadre Mbaye

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2008/115/WE (1) stoi na przeszkodzie ewentualnemu stosowaniu tej dyrektywy również wtedy gdy istnieją przepisy wewnętrzne (art. 10a T.U. 286/98 (ujednoliconych przepisów z zakresu imigracji)), które w przypadku nielegalnego wjazdu i pobytu przewidują środek w postaci wydalenia?

               2)

               Czy dyrektywa w sprawie powrotów obywateli państw trzecich stoi na przeszkodzie ustanowieniu sankcji karnej za sam nielegalny pobyt cudzoziemca na terytorium krajowym niezależnej od zakończenia postępowania administracyjnego w sprawie powrotu, które przewidziane zostało w przepisach wewnętrznych i we wspomnianej dyrektywie?

      (1)  Dz.U. L 348, s. 98.


title: Sprawa T-491/09: Wyrok Sądu z dnia 17 października 2012 r. — Hiszpania przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania — Premie w sektorze mięsa baraniego i koziego — Kontrole na miejscu)

text:
               1.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/4

         Wyrok Sądu z dnia 17 października 2012 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-491/09) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania - Premie w sektorze mięsa baraniego i koziego - Kontrole na miejscu)
   2012/C 373/05
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo M. Muñoz Pérez, następnie S. Martínez-Lage Sobredo i wreszcie A. Rubio González, abogados del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: F. Jimeno Fernández, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2009/721/WE z dnia 24 września 2009 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 257, s. 28).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2010.


title: Sprawa T-362/04: Skarga wniesiona dnia 3 września 2004 r. przez Minina Leonida przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               6.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/37

         Skarga wniesiona dnia 3 września 2004 r. przez Minina Leonida przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-362/04)
   (2004/C 273/70)
   Język postępowania: włoski
   Dnia 3 września 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Minina Leonida reprezentowanego przez adwokatów Tita Ballarina i Corsa Bovia.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 13 załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1149/2004 z dnia 22 czerwca 2004 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 872/2004 dotyczące dalszych środków ograniczających w odniesieniu do Liberii,

               —

               stwierdzenie nieważności wymienionego wyżej rozporządzenia w całości z uwagi na fakt, że zostało przyjęte na podstawie sprzecznego z prawem rozporządzenia (rozporządzenie nr 872/2004),

               —

               orzeczenie na podstawie art. 241 o niemożności stosowania rozporządzenia nr 872/2004.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona skarżąca w niniejszej sprawie stwierdza, że mocą rozporządzenia Rady (WE) nr 872/2004 z 29 kwietnia 2004 r., wydanego na podstawie wspólnego stanowiska Rady 2004/487/WPZiB dotyczącego zamrożenia funduszy byłego prezydenta Liberii Charlesa Taylora oraz osób i podmiotów z nim związanych, Wspólnota uzyskała instrumenty umożliwiające jej zamrożenie funduszy i środków ekonomicznych będących w posiadaniu lub kontrolowanych, bezpośrednio lub pośrednio przez osoby i podmioty wymienione w Załączniku 1 do tego rozporządzenia. Następnie, na podstawie przepisu art. 11 lit. a) rozporządzenia 872/2004 Komisja przyjęła rozporządzenie (WE) nr 1149/2004 z 22 czerwca 2004 r., które zmieniało wymieniony wyżej Załącznik 1, wymieniając również skarżącego jako jedną z osób, wobec których zastosowanie znajdują przewidziane środki.
   Na poparcie swoich żądań skarżący wskazuje na:

               —

               sprzeczność z prawem rozporządzeń nr 872/2004 (1) i 1149/2004 (2) z uwagi na to, że rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ, na podstawie których przyjęto wspólne stanowisko 2004/137/WPZiB adresowane są wyłącznie do Państw Członkowskich, co wynika z natury ONZ, która jest organizacją posiadającą kompetencje w zakresie stosunków międzynarodowych, lecz nie mającą żadnej władzy ponadnarodowej,

               —

               błędną podstawę prawną zaskarżonych aktów prawnych z tej przyczyny, że rozporządzenie nr 872/2004 wskazuje jako swoją podstawę prawną art. 60 i 301 Traktatu WE, podczas gdy obydwa rozporządzenia, o których mowa, odnoszą się do kwestii, których nie dotyczy regulacja zawarta w wymienionych wyżej przepisach WE,

               —

               naruszenie prawa własności, będącego prawem podstawowym, chronionym przez wspólnotowy porządek prawny,

               —

               naruszenie prawa do obrony polegające z jednej strony na tym, że przyjmując przedmiotowe rozporządzenia Wspólnota wybrała drogę pośrednią wydając akty będące w istocie zbiorem decyzji indywidualnych z pominięciem wszelkich istotnych procedur dochodzeniowych dotyczących zamrożonych funduszy, z drugiej zaś skarżący określany jest w przedmiotowym akcie licznymi nazwami własnymi, które nie są w żaden sposób wyjaśnione, i które mogłyby wprowadzić w błąd inspektorów ONZ.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 872/2004 z 29 kwietnia 2004 r. dotyczące dalszych środków ograniczających w odniesieniu do Liberii (Dz.U. L 162 z 30.4.2004, str. 32).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1149/2004 z dnia 22 czerwca 2004 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 872/2004 dotyczące dalszych środków ograniczających w odniesieniu do Liberii (Dz.U. L 222 z 23.6.2004.


title: Sprawa T-434/08: Skarga wniesiona w dniu 1 października 2008 r. — TONO przeciwko Komisji

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/47

         Skarga wniesiona w dniu 1 października 2008 r. — TONO przeciwko Komisji
   (Sprawa T-434/08)
   (2008/C 313/85)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: TONO (Oslo, Norwegia) (przedstawiciele: adwokaci S. Teigum i A. Ringes)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3 decyzji Komisji COMP/C2/38.698 — CISAC;

               —

               tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności art. 3 decyzji Komisji COMP/C2/38.698 — CISAC w odniesieniu do retransmisji drogą kablową;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona skarżąca wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC), a w szczególności jej art. 3, w którym Komisja uznała, że członkowie CISAC (1) z terenu EOG uczestniczyli w uzgodnionych praktykach stanowiących naruszenie art. 81 WE i art. 53 EOG, polegających na „koordynowaniu terytorialnych rozgraniczeń wzajemnych upoważnień do reprezentacji, udzielanych sobie przez członków w sposób powodujący ograniczenie licencji do terytorium krajowego każdej z organizacji zbiorowego zarządzania”. Tytułem ewentualnym skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności art. 3 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim odnosi się on do retransmisji drogą kablową.
   Skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja zawiera błędy w zakresie ustaleń faktycznych, narusza prawo, a także gwarancje procesowe skarżącej dotyczące jej prawa do bycia wysłuchaną.
   W odniesieniu do zarzucanych błędów w zakresie ustaleń faktycznych skarżąca podnosi, że Komisja nie wzięła pod uwagę specyfiki systemu zbiorowego licencjonowania praw autorskich do utworów muzycznych, nie uwzględniwszy tym samym także okoliczności faktycznych dotyczących Norwegii.
   W odniesieniu do zarzucanych naruszeń prawa skarżąca podnosi, co następuje:
   Po pierwsze skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja obarczona jest błędem formalnym, który powinien skutkować jej stwierdzeniem jej nieważności. Skarżąca utrzymuje mianowicie, iż naruszone zostało jej prawo do bycia wysłuchaną, gdyż ostateczna wersja decyzji różni się istotnie od treści pisma w sprawie przedstawienia zarzutów w zakresie opisu naruszenia.
   Po drugie skarżąca kwestionuje okoliczność, że umieszczanie w porozumieniach, których była ona stroną, klauzul rozgraniczenia terytorialnego jest skutkiem uzgodnionych praktyk stosowanych wśród członków CISAC z terenu EOG.
   Po trzecie skarżąca twierdzi, iż Komisja błędnie uznała, że równoległe rozgraniczenie terytorialne w odniesieniu do retransmisji drogą kablową jest ograniczeniem konkurencji naruszającym art. 81 ust. 1 WE. Według skarżącej zarzucana jej uzgodniona praktyka w zakresie rozgraniczenia terytorialnego dotyczy formy konkurencji, która sama w sobie nie podlega ochronie przewidzianej w art. 81 ust. 1 WE. Skarżąca twierdzi nadto, że Komisja popełniła błąd w zakresie ustaleń faktycznych, gdy uznała, iż w Norwegii istnieje państwowy monopol na licencjonowanie praw do wykonań publicznych obejmujących wiele pozycji repertuarowych, dotyczących też retransmisji w sieciach kablowych. Ponadto skarżąca podnosi, że nawet gdyby uznano, iż zarzucana jej uzgodniona praktyka ogranicza konkurencję, nie stanowi ona naruszenia art. 81 ust. 1 WE, gdyż jest ona konieczna i proporcjonalna do realizacji uzasadnionego celu, biorąc pod uwagę szczególne wymogi dotyczące zarządzania udzielaniem licencji, korzystania z praw, przeprowadzania audytów, kontroli i egzekwowania praw odnoszących się do retransmisji drogą kablową.
   Po czwarte skarżąca utrzymuje, że rozgraniczenia terytorialne wprowadzane w zawieranych przez nią umowach wzajemnych objęte są odstępstwem przewidzianym w art. 81 ust. 3 WE. Skarżąca podnosi w tym zakresie, iż rzeczone rozgraniczenia są niezbędne dla skutecznej realizacji zasady załatwiania wielu spraw „przy jednym okienku” i utrzymania w Norwegii rozszerzonego systemu licencjonowania oraz, iż umożliwiają one tym samym ochronę interesów podmiotów uprawnionych przy minimalnej ingerencji ze strony organów administracji.

      (1)  Międzynarodowa Konfederacja Stowarzyszeń Autorów i Kompozytorów


title: Sprawa C-459/15 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 8 września 2016 r. – Iranian Offshore Engineering & Construction Co./Rada Unii Europejskiej (Odwołanie — Środki ograniczające podjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu — Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Wsparcie logistyczne na rzecz rządu Iranu — Ujęcie nazwy skarżącej)

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/11

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 8 września 2016 r. – Iranian Offshore Engineering & Construction Co./Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-459/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Środki ograniczające podjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu - Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Wsparcie logistyczne na rzecz rządu Iranu - Ujęcie nazwy skarżącej))
   (2016/C 402/13)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Iranian Offshore Engineering & Construction Co. (przedstawiciele: J. Viñals Camallonga, L. Barriola Urruticoechea i J. Iriarte Ángel abogados)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. de Elera-San Miguel Hurtado i V. Piessevaux pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Iranian Offshore Engineering & Construction Co. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 346 z 19.10.2015.


title: Sprawa T-29/15: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2015 r. – International Management Group/Komisja

text:
               9.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/28

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2015 r. – International Management Group/Komisja
   (Sprawa T-29/15)
   (2015/C 081/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: International Management Group (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: M. Burgstaller i C. Farrell, Solicitors, oraz E. Wright, Barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zmienionego załącznika do decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 7 listopada 2013 r. w sprawie rocznego program działań na rok 2013 na rzecz Mjanmy/Birmy finansowanego z budżetu ogólnego Unii Europejskiej, przyjętego w dniu 16 grudnia 2014 r. oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Komisja nie wykazała, że skarżąca nie zastosowała się do wymogów przewidzianych w art. 53d ust. 1 rozporządzenia finansowego (1) oraz art. 60 ust. 2 rozporządzenia finansowego z 2012 r. (2).

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym skarżąca nie zmieniła zasad stosowanych przez nią w rachunkowości, audycie, wewnętrznej kontroli i systemie zamówień publicznych, które uzasadniałaby decyzję Komisji Europejskiej, że nie można nadal powierzyć skarżącej zadań w zakresie wykonania budżetu.

               3.

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym Komisja nie wypełniła ciążącego na niej obowiązku zachowania zasad dobrej administracji oraz należytego zarządzania finansami.

               4.

               Zarzut czwarty, zgodnie z którym Komisja naruszyła ciążące na niej obowiązki związane z zasadą przejrzystości.

               5.

               Zarzut piaty, zgodnie z którym Komisja nie wskazała skarżącej środków prawnych.

               6.

               Zarzut szósty, zgodnie z którym Komisja naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia.

               7.

               Zarzut siódmy, zgodnie z którym przyjęcie zaskarżonego środka narusza prawo skarżącej do ochrony uzasadnionych oczekiwań.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002, L 248, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. 2012, L 298, s. 1).


title: Sprawa C-600/13: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 30 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Matera – Włochy) – Intelcom Service Ltd przeciwko Vincenzowi Mariowi Marvulliemu (Odesłanie prejudycjalne — Artykuły 34 TFUE, 35 TFUE, 37 TFUE, 56 TFUE i 60 TFUE — Dyrektywa 2006/123/WE — Przepisy krajowe zastrzegające na rzecz notariuszy działalność w zakresie sporządzania i poświadczania aktów sprzedaży nieruchomości — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/10

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 30 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Matera – Włochy) – Intelcom Service Ltd przeciwko Vincenzowi Mariowi Marvulliemu
   (Sprawa C-600/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 34 TFUE, 35 TFUE, 37 TFUE, 56 TFUE i 60 TFUE - Dyrektywa 2006/123/WE - Przepisy krajowe zastrzegające na rzecz notariuszy działalność w zakresie sporządzania i poświadczania aktów sprzedaży nieruchomości - Oczywista niedopuszczalność))
   2014/C 261/17
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Giudice di pace di Matera

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Intelcom Service Ltd

      Strona pozwana: Vincenzo Mario Marvulli

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Matera (Włochy) postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2013 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 52 z 22.02.2014.


title: Sprawa F-93/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 lipca 2016 r. – HE/Komisja

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/58

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 lipca 2016 r. – HE/Komisja
      (Sprawa F-93/15)
      (2016/C 364/77)
      Język postępowania: francuski
      Sąd orzekający w składzie jednego sędziego zarządził wykreślenie sprawy.


title: Sprawa F-142/14: Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2014 r. – ZZ/Eurojust

text:
               9.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/30

         Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2014 r. – ZZ/Eurojust
   (Sprawa F-142/14)
   (2015/C 081/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat Ekkehard H. Schulze)

      Strona pozwana: Eurojust

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie niedopuszczenia skarżącego do drugiego etapu postępowania w sprawie naboru w kontekście zgłoszenia przez niego kandydatury na stanowisko doradcy Przewodniczącego Eurojust.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dni 8 sierpnia 2014 r. i 25 września 2014 r.;

               —

               nakazanie stronie pozwanej dopuszczenie skarżącego do dalszego udziału w postępowaniu w sprawie naboru;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez skarżącego.


title: Sprawa C-559/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 5 grudnia 2014 r. – Rūdolfs Meroni/Recoletos Limited

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 5 grudnia 2014 r. – Rūdolfs Meroni/Recoletos Limited
   (Sprawa C-559/14)
   (2015/C 089/02)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Rūdolfs Meroni

      Strona pozwana: Recoletos Limited

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 34 ust. 1 rozporządzenia Bruksela I należy interpretować w ten sposób, że w ramach postępowania w sprawie uznania orzeczenia zagranicznego sądu naruszenie praw osób, które nie są stronami postępowania głównego, może być powodem zastosowania klauzuli porządku publicznego przewidzianej w rzeczonym art. 34 ust. 1 rozporządzenia Bruksela I i odmowy uznania zagranicznego orzeczenia w zakresie, w jakim dotyczy ono osób, które nie są stronami postępowania głównego?

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 47 Karty należy interpretować w ten sposób, że zasada rzetelnego procesu ujęta w tym artykule zezwala, aby w postępowaniu dotyczącym przyjęcia tymczasowych środków zabezpieczających zostały ograniczone prawa majątkowe osoby, która nie była stroną postępowania, wówczas, gdy przewiduje się, że każda osoba, której dotyczy postanowienie o tymczasowych środkach zabezpieczających, będzie miała prawo wystąpienia w każdej chwili o zmianę lub uchylenie postanowienia sądu, przy czym powodom powierza się doręczenie postanowienia zainteresowanym osobom?


title: Wyrok Trybunału z dnia 22 grudnia 2016 r. w sprawie E-3/16 – Ski Taxi SA, Follo Taxi SA i Ski Follo Taxidrift AS przeciwko rządowi norweskiemu, reprezentowanemu przez Urząd Ochrony Konkurencji (Artykuł 53 Porozumienia EOG – Ograniczenie konkurencji ze względu na cel – Zamówienia publiczne – Składanie wspólnych ofert poprzez wspólne przedsiębiorstwo zarządzające)

text:
               27.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/5

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 22 grudnia 2016 r.
   w sprawie E-3/16
   Ski Taxi SA, Follo Taxi SA i Ski Follo Taxidrift AS przeciwko rządowi norweskiemu, reprezentowanemu przez Urząd Ochrony Konkurencji
   (Artykuł 53 Porozumienia EOG – Ograniczenie konkurencji ze względu na cel – Zamówienia publiczne – Składanie wspólnych ofert poprzez wspólne przedsiębiorstwo zarządzające)
   (2017/C 133/05)
   W sprawie E-3/16 Ski Taxi SA, Follo Taxi SA i Ski Follo Taxidrift AS przeciwko rządowi norweskiemu, reprezentowanemu przez Urząd Ochrony Konkurencji – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości złożony przez Sąd Najwyższy Norwegii (Norges Høyesterett) dotyczący wykładni Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 53, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes i sędzia sprawozdawca) oraz Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędziowie), wydał w dniu 22 grudnia 2016 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1.

               Aby porozumienie mogło być uznane za ograniczenie konkurencji ze względu na cel w rozumieniu art. 53 ust. 1 Porozumienia EOG, musi ono wykazywać wystarczający poziom naruszenia konkurencji. Nie wystarczy, że przy uwzględnieniu konkretnego kontekstu prawnego i gospodarczego może ono po prostu skutkować zapobieżeniem, ograniczeniem lub zakłóceniem konkurencji.

               2.

               Aby ustalić, czy porozumienie między przedsiębiorstwami bądź decyzja związku przedsiębiorstw wykazuje wystarczający poziom naruszenia konkurencji, należy uwzględnić treść przedmiotowych postanowień, ich cele oraz kontekst gospodarczy i prawny, którego część stanowi to porozumienie bądź ta decyzja. Podczas określania tego kontekstu konieczne jest również uwzględnienie charakteru przedmiotowych usług, jak również rzeczywistych warunków funkcjonowania i struktury przedmiotowego(-ych) rynku(-ów). Dodatkowo, organom ochrony konkurencji, krajowym sądom lub Trybunałowi nie zabrania się uwzględnienia czynnika w postaci intencji stron, chociaż nie jest to czynnikiem niezbędnym do ustalenia ograniczającego charakteru porozumienia między przedsiębiorstwami.

               3.

               Porozumienie wykazuje wystarczający stopień naruszenia konkurencji – uzasadniający uznanie za ograniczające konkurencję ze względu na cel – jedynie wówczas, gdy jego szkodliwy charakter da się łatwo rozpoznać. Ocena ta nie może prowadzić do pełnego badania jego rzeczywistych i potencjalnych skutków. Nie może też sprowadzać się tona do oceny skutków sprzyjających i przeciwdziałających konkurencji, a tym samym do zastosowania reguły rozsądku.

               4.

               Aby ustalić, czy składanie wspólnych ofert poprzez przedsiębiorstwo zarządzające wykazuje wystarczający poziom naruszenia, który można uznać za ograniczenie konkurencji ze względu na cel, należy uwzględnić istotę danej współpracy, jej cele oraz kontekst gospodarczy i prawny, którego część stanowi ta współpraca. Można wziąć pod uwagę również intencję stron, pomimo że nie jest to czynnik niezbędny.

               5.

               Jako że składanie wspólnych ofert wiąże się z ustalaniem cen, co jest jednoznacznie zabronione na mocy art. 53 ust. 1 Porozumienia EOG, uwzględnienie kontekstu gospodarczego i prawnego może się ograniczać do tego, co jest ściśle niezbędne do ustalenia istnienia ograniczenia konkurencji ze względu na cel. Ocena taka musi jednak uwzględniać, choćby w skrócony sposób, czy strony porozumienia są faktycznymi czy potencjalnymi konkurentami i czy wspólne ustalanie ceny oferowanej instytucji zamawiającej jest ograniczeniem dodatkowym.

               6.

               Choć ujawnienie wobec instytucji zamawiającej wspólnego charakteru ofert może wskazywać, że strony nie zamierzały naruszyć zakazu porozumień między przedsiębiorstwami, nie jest to samo w sobie warunkiem koniecznym służącym ustaleniu, czy porozumienie można uznać za ograniczenie konkurencji ze względu na cel.


title: Sprawa C-206/04 P: Odwołanie wniesione dnia 10 maja 2004 r. przez Mülhens GmbH & Co. KG od wyroku czwartej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wydanego w dniu 3 marca 2004 r. w sprawie T-355/02 Mülhens GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM); inni uczestnicy postępowania przed Izbą Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory): Zirh International Corp.

text:
               10.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/6

         Odwołanie wniesione dnia 10 maja 2004 r. przez Mülhens GmbH & Co. KG od wyroku czwartej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wydanego w dniu 3 marca 2004 r. w sprawie T-355/02 Mülhens GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM); inni uczestnicy postępowania przed Izbą Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory): Zirh International Corp.
   (Sprawa C-206/04 P)
   (2004/C 179/12)
   W dniu 10 maja 2004 r. Mülhens GmbH & Co. KG z siedzibą w Kolonii (Niemcy), reprezentowana przez T. Schulte-Beckhausena, Rechtsanwalt, wniosła do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich odwołanie od wyroku czwartej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 3 marca 2004 r. w sprawie T-355/02 (1) Mülhens GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM); inni uczestnicy postępowania przed Izbą Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory): Zirh International Corp.
   Skarżący wnosi do Trybunału o:

               1.

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 3 marca 2004 r. (sprawa T-355/02) oraz decyzji drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 października 2002 r. (sprawa nr R-657/2001-2);

               2.

               obciążenie OHIM w całości kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Strona wnosząca odwołanie twierdzi, że z powodu podobieństwa towarów i usług oraz podobieństwa w brzmieniu porównywanych znaków towarowych, Sąd Pierwszej Instancji powinien był dojść do wniosku, że w przypadku porównywanych znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (2).
   Ze względu na to strona wnosząca odwołanie uważa, że Sąd Pierwszej Instancji dokonał błędnej interpretacji przesłanek, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. b), i że w związku z tym zaskarżony wyrok należy uchylić.

      (1)  Dz.U. C 70 z 22.3.2003, str. 23.

      (2)  Rozporządzenie Rady z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11 z 14.1.1994, str. 1), w wersji zmienionej.


title: Sprawa C-233/15: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 28 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā apgabaltiesa - Łotwa) – SIA „Oniors Bio”/Valsts ieņēmumu dienests [Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 — Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Podpozycje 1517 90 91 i 1518 00 31 — Mieszanina olejów roślinnych ciekłych, nieprzetworzonych, nielotnych, złożona z oleju rzepakowego (88 %) i oleju słonecznikowego (12 %)]

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/13

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 28 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā apgabaltiesa - Łotwa) – SIA „Oniors Bio”/Valsts ieņēmumu dienests
   (Sprawa C-233/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 - Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Podpozycje 1517 90 91 i 1518 00 31 - Mieszanina olejów roślinnych ciekłych, nieprzetworzonych, nielotnych, złożona z oleju rzepakowego (88 %) i oleju słonecznikowego (12 %)])
   (2016/C 243/12)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Administratīvā apgabaltiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SIA „Oniors Bio”

      Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests

      Sentencja

   Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 1006/2011 z dnia 27 września 2011 r., należy interpretować w ten sposób, że celem stwierdzenia, czy mieszaninę olejów spożywczych tego rodzaju jak ta w postępowaniu głównym należy sklasyfikować raczej jako jadalną mieszaninę olejów roślinnych do podpozycji CN 1517 90 91, czy jako niejadalną mieszaninę olejów roślinnych do podpozycji CN 1518 00 31, należy wziąć pod uwagę wszystkie istotne aspekty sprawy w zakresie dotyczącym obiektywnych cech i właściwości owego produktu. Wśród istotnych elementów mogących uzasadniać zakwalifikowanie takiej mieszaniny jako „niejadalnej” należy rozpatrywać informacje dostarczone przez producenta mieszaniny w ramach jego zgłoszenia celnego, zgodnie z którymi to informacjami, z powodu cech technologii produkcji, nie można wykluczyć obecności w tej mieszaninie szkodliwych substancji. W tym względzie fakt, że analiza próbek pobranych z takiej mieszaniny olejów roślinnych nie wykazała obecności w niej żadnej szkodliwej substancji, sam w sobie nie wystarczy, by podważyć kwalifikację tej mieszaniny jako „niejadalnej”. Skutek taki wymaga istnienia innych istotnych dowodów, mogących podważyć prawdziwość dostarczonych przez producenta informacji dotyczących technologii produkcji omawianej mieszaniny, zawartych w tym zgłoszeniu, zgodnie z przepisami art. 62, 68 i 71 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 648/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r.

      (1)  Dz.U. C 245 z 27.7.2015.


title: Sprawa T-187/16: Wyrok Sądu z dnia 25 stycznia 2017 r. – Anton Riemerschmid Weinbrennerei und Likörfabrik/EUIPO – Viña y Bodega Botalcura (LITU) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego LITU — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/20

         Wyrok Sądu z dnia 25 stycznia 2017 r. – Anton Riemerschmid Weinbrennerei und Likörfabrik/EUIPO – Viña y Bodega Botalcura (LITU)
   (Sprawa T-187/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego LITU - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 070/28)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Anton Riemerschmid Weinbrennerei und Likörfabrik GmbH & Co. KG (Erding, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Koch Moreno)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Ivanauskas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Viña y Bodega Botalcura SA (Las Condes, Chile)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 lutego 2016 r. (sprawa R 719/2015-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Anton Riemerschmid Weinbrennerei und Likörfabrik a Viña y Bodega Botalcura.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Anton Riemerschmid Weinbrennerei und Likörfabrik GmbH & Co. KG zostaje obciążona własnym kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

      (1)  Dz.U. C 243 z 4.7.2016.


title: Sprawa F-50/07: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2007 r. — Hristova przeciwko Komisji

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/36

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2007 r. — Hristova przeciwko Komisji
   (Sprawa F-50/07)
   (2008/C 79/68)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Valentina Hristova, (Pavlikeni, Bułgaria) (przedstawiciel: Georgi Kerelov, prawnik)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/AST/14/06 z dnia 3 kwietnia 2007 r. o niedopuszczeniu skarżącej do konkursu i niesprawdzeniu jej testu praktycznego z uwagi na to, że jej wykształcenie pomaturalne nie wchodzi w zakres odpowiadający obowiązkom opisanym w ogłoszeniu o konkursie oraz ponieważ po odbyciu kształcenia w szkole średniej nie nabyła co najmniej trzyletniego doświadczenia zawodowego w tym obszarze.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/AST/14/06 z dnia 3 kwietnia 2007 r. o jej niedopuszczeniu do konkursu,

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącej odszkodowania oszacowanego w oparciu o zasadę słuszności na 28 718 EUR (roczne wynagrodzenie) za szkody materialne i niematerialne poniesione przez skarżącą w związku z niezgodną z prawem decyzją komisji konkursowej, wraz z odsetkami ustawowymi naliczanymi od dnia wniesienia niniejszej skargi,

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa F-31/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 26 września 2011 r. — Pino przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Powołanie — Artykuł 5 ust. 2 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego — Konkurs wewnętrzny na wyższą kategorię ogłoszony przed dniem 1 maja 2004 r. — Kandydaci wpisani na listę rezerwy kadrowej przed dniem 1 maja 2006 r. — Grupa zaszeregowania — Zastosowanie mnożnika niższego od 1 — Utrata punktów awansu)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/34

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 26 września 2011 r. — Pino przeciwko Komisji
   (Sprawa F-31/06) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Powołanie - Artykuł 5 ust. 2 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego - Konkurs wewnętrzny na wyższą kategorię ogłoszony przed dniem 1 maja 2004 r. - Kandydaci wpisani na listę rezerwy kadrowej przed dniem 1 maja 2006 r. - Grupa zaszeregowania - Zastosowanie mnożnika niższego od 1 - Utrata punktów awansu)
   2011/C 340/67
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Marco Pino (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i H. Krämer, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Arpio Santacruz i M. Simm, następnie M. Bauer, J. Monteiro i K. Zieleśkiewicz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o powołaniu skarżących, urzędników kategorii B i laureatów konkursu wewnętrznego na wyższą kategorię, na stanowiska administratorów w zakresie, w jakim ustalono w nich zaszeregowanie skarżących na podstawie załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, utrzymano zastosowanie do ich wynagrodzeń mnożnika i sprowadzono do zera ich punkty awansu.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona i w części oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

               3)

               Rada Unii Europejskiej, interwenient, pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006, s. 50.


title: Sprawa T-153/08: Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2008 r. — Shenzhen Taiden Industrial przeciwko OHIM — Bosch Security Systems (wzór urządzenia komunikacyjnego)

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/21

         Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2008 r. — Shenzhen Taiden Industrial przeciwko OHIM — Bosch Security Systems (wzór urządzenia komunikacyjnego)
   (Sprawa T-153/08)
   (2008/C 158/35)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Shenzhen Taiden Industrial Co., Ltd (Shenzhen, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci M. Hartmann i M. Helmer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bosch Security Systems BV (Eindhoven, Niderlandy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) wydanej w dniu 11 lutego 2008 r. w sprawie R 1437/2006-3;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, nie wyłączając kosztów poniesionych w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarejestrowany wzór wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: wzór dla towaru określanego jako „urządzenie komunikacyjne” — zarejestrowany wzór wspólnotowy o nr 214903-0001.

      Uprawniony do wzoru wspólnotowego: skarżąca.

      Strona wnosząca o unieważnienie wzoru wspólnotowego: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Wzór przedstawiony jako dowód przez stronę wnoszącą o unieważnienie: wcześniejszy wzór udostępniony publicznie przez Koninklijke Philips Electronics NV, zarejestrowany jako wzór międzynarodowy pod nr DM/055655.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie.

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień i unieważnienie spornego wzoru.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 63 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 6/2002, jako że Trzecia Izba Odwoławcza oparła się na twierdzeniach strony wnoszącej o unieważnienie odnośnie do okoliczności faktycznych, na które nie przedstawiono dowodów. Naruszenie art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 6/2002, jako że Izba Odwoławcza nieprawidłowo stwierdziła, iż sporny wzór nie posiada indywidualnego charakteru i nie oceniła ani nie porównała dostępnych jej wzorów z punktu widzenia poinformowanego użytkownika.


title: Sprawa C-126/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 10 marca 2010 r. — FOGGIA-Sociedade Gestora de Participações Sociais SA przeciwko Secretário de Estado dos Assuntos Fiscais Ministério Público

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 10 marca 2010 r. — FOGGIA-Sociedade Gestora de Participações Sociais SA przeciwko Secretário de Estado dos Assuntos Fiscais Ministério Público
   (Sprawa C-126/10)
   2010/C 134/37
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: FOGGIA-Sociedade Gestora de Participações Sociais SA

      Strona pozwana: Secretário de Estado dos Assuntos Fiscais Ministério Público

      Pytania prejudycjalne

               a)

               Jakie znaczenie i zakres ma przepis art. 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r (1)., a w szczególności, co zawiera się pod pojęciem „uzasadnione cele gospodarcze” oraz pod pojęciem „restrukturyzacja lub racjonalizacja działalności” spółek uczestniczących w operacjach objętych dyrektywą 90/434/EWG?

               b)

               Czy jest zgodne z ww. przepisem wspólnotowym stanowisko przyjęte przez administrację podatkową, zgodnie z którym brak było poważnych powodów gospodarczych uzasadniających wniosek o przeniesienie strat podatkowych złożony przez spółkę przejmującą, z którego to względu administracja ta uznała, iż z perspektywy spółki przejmującej nie było oczywistego celu gospodarczego przejęcia z uwagi na to, że spółka przejęta nie prowadziła żadnej działalności jako spółka zarządzająca udziałami spółek ani też nie posiadała udziałów finansowych, przenosząc w ten sposób jedynie wysokie straty, przy czym administracja ta przyznała, iż połączenie mogło wywołać pozytywny skutek w zakresie struktury kosztów grupy?

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych państw członkowskich (Dz.U. L 225, s. 1).


title: Sprawa C-52/13: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 13 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Posteshop SpA – Divisione Franchising Kipoint przeciwko Autorità garante della concorrenza e del mercato, Presidenza del Consiglio dei Ministri (Odesłanie prejudycjalne  — Dyrektywa 2006/114/WE  — Pojęcia „reklamy wprowadzającej w błąd” i  „reklamy porównawczej”  — Przepisy krajowe uznające reklamę wprowadzającą w błąd i niedozwoloną reklamę porównawczą za dwa odrębne czyny niezgodne z prawem)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/13

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 13 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Posteshop SpA – Divisione Franchising Kipoint przeciwko Autorità garante della concorrenza e del mercato, Presidenza del Consiglio dei Ministri
   (Sprawa C-52/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2006/114/WE - Pojęcia „reklamy wprowadzającej w błąd” i „reklamy porównawczej” - Przepisy krajowe uznające reklamę wprowadzającą w błąd i niedozwoloną reklamę porównawczą za dwa odrębne czyny niezgodne z prawem))
   2014/C 135/14
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Posteshop SpA – Divisione Franchising Kipoint

      Strona pozwana: Autorità garante della concorrenza e del mercato, Presidenza del Consiglio dei Ministri

      przy udziale: Cg srl, Tacoma srl

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Consiglio di Stato – Wykładnia dyrektywy 2006/114/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej (Dz.U. L 376, s. 21) – Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane między przedsiębiorcami – Pojęcie „reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej” – Uregulowania krajowe zakazujące nie tylko reklamy, która jest zarazem wprowadzająca w błąd i stanowi niedozwoloną reklamę porównawczą, lecz uznające również reklamę wprowadzającą w błąd i reklamę porównawczą za dwa odrębne czyny niezgodne z prawem

      Sentencja

   Dyrektywę 2006/114/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącą reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do ochrony przedsiębiorców dotyczy ona reklamy wprowadzającej w błąd i niedozwolonej reklamy porównawczej jako dwóch niezależnych naruszeń, a w celu zakazania reklamy wprowadzającej w błąd i wprowadzenia sankcji względem takiej reklamy nie jest konieczne, aby reklama ta stanowiła również niedozwoloną reklamę porównawczą.

      (1)  Dz.U. C 123 z 27.4.2013.


title: Sprawa T-418/14: Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2014 r. – Sina Bank przeciwko Radzie

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/40

         Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2014 r. – Sina Bank przeciwko Radzie
   (Sprawa T-418/14)
   2014/C 282/53
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sina Bank (Teheran, Iran) (przedstawiciele: adwokaci B. Mettetal i C. Wucher-North)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady podjętej po dokonaniu przeglądu, o którym mowa w ogłoszeniu skierowanym do osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi przewidzianymi w decyzji Rady 2010/413/WPZiB (1) oraz w rozporządzeniu Rady (UE) nr 267/2012 (2) w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. C 77, s.1), zgodnie z którą decyzja Rady 2010/413/WPZiB oraz rozporządzenie Rady (EU) nr 267/2012 nadal bezpośrednio stosują się do skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności załącznika IX pkt I.B.8 do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012, jako że zgodnie z ogłoszeniem z dnia 15 marca 2014 r. załącznik ten nadal bezpośrednio stosuje się do skarżącego;

               —

               obciążenie Rady wszystkimi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący okoliczności, że Rada po dokonaniu przeglądu, o którym mowa w ogłoszeniu z dnia 15 marca 2014 r., naruszyła proceduralne wymogi odnoszące się do obowiązku uzasadnienia, poszanowania prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący okoliczności, że skarżący nie jest powiązany z interesami „Daftaru” i nie pomaga finansować tzw. strategicznych interesów reżimu ani jego programu jądrowego. Wobec tego przedmiotowe kryteria umieszczenia go w wykazach ujętych w zaskarżonych aktach nie zostały spełnione lub przy ustalaniu czy kryteria te zostały spełnione Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie. Ponadto zastosowana przez Radę metodologia badania sytuacji skarżącego była nieprawidłowa.

      (1)  Decyzja Rady z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s.39).

      (2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1).


title: Sprawa T-373/12: Postanowienie Sądu z dnia 1 grudnia 2015 r. – REWE-Zentral/OHIM – Planet GDZ (PRO PLANET) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/52

         Postanowienie Sądu z dnia 1 grudnia 2015 r. – REWE-Zentral/OHIM – Planet GDZ (PRO PLANET)
   (Sprawa T-373/12) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 038/68)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: REWE-Zentral AG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci M. Kinkeldey i A. Bognár, następnie adwokaci M. Kinkeldey i C. Schmitt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Planet GDZ AG (Tagelswangen, Szwajcaria) (przedstawiciele: początkowo adwokaci M. Nentwig i G.M. Becker, następnie M. Nentwig)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 czerwca 2012 r. (sprawa R 1350/2011-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Planet GDZ AG a REWE-Zentral AG.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               REWE–Zentral AG i Planet GDZ AG pokrywają własne koszty oraz po połowie koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 319 z 20.10.2012.


title: Sprawa C-495/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 lipca 2015 r. w sprawie T-314/13 Portugalia/Komisja, wniesione w dniu 21 września 2015 r. przez Komisję Europejską

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/17

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 lipca 2015 r. w sprawie T-314/13 Portugalia/Komisja, wniesione w dniu 21 września 2015 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-495/15 P)
   (2015/C 371/20)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Recchia i P. Guerra e Andrade, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Republika Portugalska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. wydanego w sprawie T-314/13;

               —

               przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie państwa portugalskiego kosztami postępowania w sprawie niniejszego odwołania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Podstawa – Tytułem głównym Komisja podnosi, że Sad błędnie orzekł nakazując Komisji przyjęcie decyzji o korekcie finansowej w ramach Funduszu Spójności w terminie ustalonym w podstawowym akcie normatywnym od daty wysłuchania państwa członkowskiego.
   Pomocniczo, Komisja podnosi, że Sąd błędnie orzekł ustalając, ze termin na przyjęcie przez Komisję decyzji finansowej jest terminem obligatoryjnym, którego nieprzestrzeganie stanowi materialne naruszenie, które powoduje nieważność decyzji przyjętej po upływie terminu.

      Podstawowe argumenty – Tytułem głównym Komisja podnosi, że w niniejszym przypadku nie miał zastosowania art. 100 rozporządzenia nr 1083/2006 (1), lecz art. H pkt 2 rozporządzenia nr 1164/94 (2). W rozumieniu Komisji wykładnia nadana przez Sąd art. 108 rozporządzenia nr 1083/2006 jest błędna. Artykuł 108 ma zastosowanie do współfinansowanych projektów zaakceptowanych na podstawie nowych przepisów (okres 2007-2013). W konkretnym przypadku na podstawie art. 105 rozporządzenia nr 1083/2006 przepisem mającym zastosowanie jest art. H pkt 2 załącznika II rozporządzenia nr 1164/94. Zdaniem Komisji rozporządzenie nr 1164/94 nie przewiduje żadnego terminu, w ramach którego Komisja powinna przyjąć decyzję o korekcie finansowej.
   Tytułem pomocniczym Komisja podnosi, że prawodawca unijny nie ustalił żadnego obligatoryjnego terminu, w ramach którego Komisja powinna przyjąć decyzję o korekcie finansowej. Istotny cel decyzji o korekcie finansowej związany jest z ochroną interesów finansowych Unii. Ustawa natomiast nie przewiduje żadnej sankcji ani żadnej konsekwencji związanej z naruszeniem terminu. Termin dla wydania decyzji o korekcie finansowej jest terminem porządkowym.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U. L 210, s. 25).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1164/94 z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiające Fundusz Spójności (Dz.U. L 130, s. 1).


title: Sprawa T-535/15: Skarga wniesiona w dniu 15 października 2015 r. – CBM/OHIM – ÏD Group (Fashion ID)

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/39

         Skarga wniesiona w dniu 15 października 2015 r. – CBM/OHIM – ÏD Group (Fashion ID)
   (Sprawa T-535/15)
   (2015/C 371/40)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CBM Creative Brands Marken GmbH (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciele: prawnicy U. Lüken, J. Bärenfänger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: ÏD Group (Roubaix, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Fashion ID” – zgłoszenie nr 10 638 658

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie R 2470/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim utrzymano w niej w mocy decyzję Wydziału Sprzeciwów o odrzuceniu zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 10 638 658 w odniesieniu do objętych sprzeciwem towarów i usług z klas 9, 14, 18, 25 i 35;

               —

               stwierdzenie nieważności odpowiedniej decyzji Wydziału Sprzeciwów OHIM z dnia 28 lipca 2014 r. (sprawa B 2 038 399) w zakresie, w jakim Wydział Sprzeciwów uwzględnił sprzeciw mający na celu odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 10 638 658;

               —

               oddalenie sprzeciwu z dnia 26 czerwca 2012 r. wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 10 638 658 w całości;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Wydział Sprzeciwów i Izba Odwoławcza nie uwzględniły utrwalonego orzecznictwa Sądu i Trybunału, zgodnie z którym należy dokonać oceny całościowego wrażenia wywoływanego przez oznaczenia, biorąc pod uwagę zakwestionowany wspólnotowy znak towarowy jako całość, zamiast oceny poszczególnych elementów.


title: Sprawa C-118/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 18 marca 2008 r. — Transportes Urbanos y Servicios Generales, SAL przeciwko Administración del Estado (administracja państwowa)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 18 marca 2008 r. — Transportes Urbanos y Servicios Generales, SAL przeciwko Administración del Estado (administracja państwowa)
   (Sprawa C-118/08)
   (2008/C 128/44)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Tribunal Supremo (Hiszpania).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Transportes Urbanos y Servicios Generales, SAL.

      Strona pozwana: Administración del Estado (administracja państwowa).
   Pytania prejudycjalne
   Czy przyjęte w orzecznictwie Tribunal Supremo del Reino de España w wyrokach z dnia 29 stycznia 2004 r. i 24 maja 2005 r. odmienne traktowanie roszczeń o stwierdzenie istnienia odpowiedzialności majątkowej państwa jako ustawodawcy, w przypadku gdy roszczenia te opierają się na decyzjach wydanych na podstawie ustawy uznanej za niekonstytucyjną, od roszczeń, które opierają się na decyzjach wydanych na podstawie przepisu uznanego za sprzeczny z prawem wspólnotowym jest sprzeczne z zasadami równoważności i skuteczności?


title: Sprawa C-159/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2012 r. — Alessandra Venturini przeciwko A.S.L. Varese i in.

text:
               2.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 157/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2012 r. — Alessandra Venturini przeciwko A.S.L. Varese i in.
   (Sprawa C-159/12)
   2012/C 157/07
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Alessandra Venturini

      Strona pozwana: A.S.L. Varese i in.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zasady swobody przedsiębiorczości, niedyskryminacji i ochrony konkurencji, o których mowa w art. 49 i nast. TFUE sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisów krajowych, które nie zezwalają farmaceucie — uprawnionemu do wykonywania zawodu i należącemu do odnośnego samorządu zawodowego, lecz nieposiadającemu apteki objętej planem rozmieszczenia — na prowadzenie w punkcie sprzedaży produktów parafarmaceutycznych, którego jest właścicielem sprzedaży detalicznej obejmującej również produkty lecznicze, dostępne tylko na receptę zwaną „białą receptą”, tj. takie, których koszty nie obciążają krajowego systemu opieki zdrowotnej, a pokrywane są w całości przez obywatela, ustanawiając jednocześnie w tym sektorze zakaz sprzedaży określonej kategorii produktów leczniczych jak też reglamentując liczbę aptek, które mogą być utworzone na terytorium krajowym?


title: Sprawa C-609/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 2 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Letrado de la Administración de Justicia del Juzgado de Violencia sobre la Mujer Único de Terrassa – Hiszpania) – María Assumpció Martínez Roges/José Antonio García Sánchez

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/28

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 2 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Letrado de la Administración de Justicia del Juzgado de Violencia sobre la Mujer Único de Terrassa – Hiszpania) – María Assumpció Martínez Roges/José Antonio García Sánchez
   (Sprawa C-609/15) (1)

   (2017/C 283/39)
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


title: Sprawa C-41/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Amsterdam (Niderlandy) w dniu 25 stycznia 2013 r. — Inspecteur van de Belastingdienst Holland-Noord/Kantoor Zaandam przeciwko MSA International Holdings BV, MSA Nederland BV

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Amsterdam (Niderlandy) w dniu 25 stycznia 2013 r. — Inspecteur van de Belastingdienst Holland-Noord/Kantoor Zaandam przeciwko MSA International Holdings BV, MSA Nederland BV
   (Sprawa C-41/13)
   2013/C 123/13
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Gerechtshof Amsterdam

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Inspecteur van de Belastingdienst Holland-Noord/Kantoor Zaandam

      Strona pozwana: MSA International Holdings BV, MSA Nederland BV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wówczas, gdy dłużniczkom podatkowym odmawia się zastosowania niderlandzkiej regulacji dotyczącej jednego podmiotu podatkowego w odniesieniu do czynności i majątku mających siedzibę w Niderlandach spółek zależnych niższego rzędu/dłużniczek podatkowych ma miejsce ograniczenie swobody przedsiębiorczości w rozumieniu art. 43 WE w związku z art. 48 WE?
               Czy w tym zakresie i w świetle celów zamierzonych przez niderlandzką regulację dotyczącą jednego podmiotu podatkowego […] sytuacja spółek zależnych niższego rzędu/dłużniczek podatkowych jest obiektywnie porównywalna z (i) sytuacją spółki mającej siedzibę w Niderlandach będącej spółką zależną spółki holdingowej pośredniej mającej siedzibę w Niderlandach, która nie dokonała wyboru włączenia do jednego podmiotu podatkowego ze swą spółką dominującą mającą siedzibę w Niderlandach, i w związku z tym jako spółka zależna niższego rzędu, podobnie jak dłużniczka 2 nie korzysta z regulacji dotyczącej jednego podmiotu podatkowego w powiązaniu z — wyłącznie — jej spółką dominująca wyższego rzędu lub z (ii) sytuacją mającej siedzibę w Niderlandach spółki zależnej niższego rzędu, która wraz z jej spółką dominującą/holdingową pośrednią mającą siedzibę w Niderlandach wybrała utworzenie jednego podmiotu podatkowego z jej spółką dominującą (wyższego rzędu) mającą siedzibę w Niderlandach, i których czynności oraz majątek są zatem — odmiennie, niż czynności dłużniczki podatkowej 2 — skonsolidowane do celów podatkowych […]?

               2)

               Czy przy udzielaniu odpowiedzi na pytanie pierwsze zdanie pierwsze ma znaczenie […], czy dana zagraniczna spółka holdingowa pośrednia — gdyby prowadziła w Niderlandach działalność nie poprzez spółkę zależną, lecz poprzez zakład — mogłaby wybrać utworzenie jednego podmiotu podatkowego wraz z jej spółką dominującą mającą siedzibę w Niderlandach w odniesieniu do majątku i czynności owego niderlandzkiego zakładu.

               3)

               Jeśli należy udzielić odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze zdanie pierwsze: czy tego rodzaju ograniczenie może zostać w tym przypadku uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego, w szczególności w oparciu o konieczność utrzymania spójności podatkowej włącznie z zapobieganiem jednostronnego i dwustronnego podwójnego uwzględniania strat […]?

               4)

               Jeśli na pytanie trzecie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej, czy ograniczenie należy w tym przypadku uznać za proporcjonalne […]?


title: Sprawa T-467/13: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2016 r. – Arrow Group i Arrow Generics/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek leków antydepresyjnych zawierających aktywny składnik farmaceutyczny cytalopram — Pojęcie ograniczenia konkurencji ze względu na cel — Potencjalna konkurencja — Leki generyczne — Bariery wejścia na rynek wynikające z istnienia patentów — Porozumienia zawarte pomiędzy właścicielem patentów i przedsiębiorstwem produkującym leki generyczne — Grzywny — Pewność prawa — Zasada legalności kar — Czas trwania dochodzenia prowadzonego przez Komisję — Prawo do obrony — Jednolite i ciągłe naruszenie)

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/10

         Wyrok Sądu z dnia 8 września 2016 r. – Arrow Group i Arrow Generics/Komisja
   (Sprawa T-467/13) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek leków antydepresyjnych zawierających aktywny składnik farmaceutyczny cytalopram - Pojęcie ograniczenia konkurencji ze względu na cel - Potencjalna konkurencja - Leki generyczne - Bariery wejścia na rynek wynikające z istnienia patentów - Porozumienia zawarte pomiędzy właścicielem patentów i przedsiębiorstwem produkującym leki generyczne - Grzywny - Pewność prawa - Zasada legalności kar - Czas trwania dochodzenia prowadzonego przez Komisję - Prawo do obrony - Jednolite i ciągłe naruszenie))
   (2016/C 383/14)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Arrow Group ApS (Roskilde, Dania) i Arrow Generics Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. D. Kon, C. Firth i C. Humpe, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castilla Contreras i B. Mongin, pełnomocnicy, wspierani przez G. Peretza, barrister)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C (2013) 3803 final z dnia 19 czerwca 2013 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 [TFUE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT/39226 – Lundbeck) i żądanie obniżenia kwoty grzywny nałożonej na skarżące w tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Arrow Group ApS i Arrow Generics Ltd zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 313 z 26.10.2013.


title: Sprawa C-645/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 16 grudnia 2011 r. — Land Berlin przeciwko Ellen Mirjam Sapir i in.

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 16 grudnia 2011 r. — Land Berlin przeciwko Ellen Mirjam Sapir i in.
   (Sprawa C-645/11)
   2012/C 80/14
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Land Berlin

      Strony pozwane: Ellen Mirjam Sapir, Michael J. Busse, Mirjam M. Birgansky, Gideon Rumney, Benjamin Ben-Zadok, Hedda Brown

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy żądanie zwrotu zapłaty dokonanej bez podstawy prawnej jest sprawą cywilną w rozumieniu art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 (1) także wtedy, gdy kraj związkowy zostaje wyznaczony przez organ do wypłaty tytułem odszkodowania części zysku z umowy sprzedaży nieruchomości poszkodowanemu, jednakże zamiast tego przez omyłkę przelewa na jego rzecz całość ceny sprzedaży?

               2)

               Czy istnieje wymagana na podstawie art. 6 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001 ścisła więź między kilkoma sprawami także wtedy, gdy pozwani powołują się na dalej idące roszczenia odszkodowawcze, co do których może zapaść tylko jednolite orzeczenie?

               3)

               Czy art. 6 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001 ma zastosowanie także do pozwanych nieposiadających miejsca zamieszkania na terytorium Unii Europejskiej? Jeżeli tak, to czy ma to miejsce także wtedy, gdy wyrokowi można odmówić uznania w państwie miejsca zamieszkania pozwanego na podstawie umowy dwustronnej z państwem, w którym wydano orzeczenie z powodu braku właściwości?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, Dz.U. L 12, s. 1.


title: Sprawy połączone C-501/12 do C-506/12, C-540/12 i C-541/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – Thomas Specht (C-501/12), Jens Schombera (C-502/12), Alexander Wieland (C-503/12), Uwe Schönefeld (C-504/12), Antje Wilke (C-505/12), Gerd Schini (C-506/12), Rena Schmeel (C-540/12) i Ralf Schuster (C-541/12) przeciwko Land Berlin, Bundesrepublik Deutschland (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 2000/78/WE — Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy — Artykuł 2, art. 3 ust. 1 lit. c) i art. 6 ust. 1 — Dyskryminacja bezpośrednia ze względu na wiek — Wynagrodzenie podstawowe urzędników, którego wysokość zależy od wieku — Uregulowanie przejściowe — Utrzymywanie się odmiennego traktowania — Uzasadnienie — Prawo do odszkodowania — Odpowiedzialność państwa członkowskiego — Zasady równoważności i skuteczności)

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – Thomas Specht (C-501/12), Jens Schombera (C-502/12), Alexander Wieland (C-503/12), Uwe Schönefeld (C-504/12), Antje Wilke (C-505/12), Gerd Schini (C-506/12), Rena Schmeel (C-540/12) i Ralf Schuster (C-541/12) przeciwko Land Berlin, Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawy połączone C-501/12 do C-506/12, C-540/12 i C-541/12) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2000/78/WE - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Artykuł 2, art. 3 ust. 1 lit. c) i art. 6 ust. 1 - Dyskryminacja bezpośrednia ze względu na wiek - Wynagrodzenie podstawowe urzędników, którego wysokość zależy od wieku - Uregulowanie przejściowe - Utrzymywanie się odmiennego traktowania - Uzasadnienie - Prawo do odszkodowania - Odpowiedzialność państwa członkowskiego - Zasady równoważności i skuteczności))
   2014/C 282/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Thomas Specht (C-501/12), Jens Schombera (C-502/12), Alexander Wieland (C-503/12), Uwe Schönefeld (C-504/12), Antje Wilke (C-505/12), Gerd Schini (C-506/12), Rena Schmeel (C-540/12) i Ralf Schuster (C-541/12)

      Strona pozwana: Land Berlin, Bundesrepublik Deutschland

      Sentencja

               1)

               Artykuł 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że warunki wynagrodzenia urzędników należą do zakresu zastosowania tej dyrektywy.

               2)

               Artykuł 2 i art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego takiemu jak przepis sporny w postępowaniu głównym, zgodnie z którym szczebel podstawowego wynagrodzenia urzędnika w ramach każdej grupy zaszeregowania jest określany w momencie jego zatrudnienia stosownie do jego wieku.

               3)

               Artykuł 2 i art. 6 ust. 1 dyrektyw 2000/78 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak uregulowanie sporne w postępowaniach głównych, definiującemu warunki przeszeregowania w ramach nowego systemu urzędników mianowanych przed wejściem w życie tego uregulowania i przewidującemu, po pierwsze, że szczebel wynagrodzenia w ramach nowego systemu wynagrodzeń jest określany wyłącznie na podstawie samej kwoty wynagrodzenia podstawowego uzyskanego zgodnie ze starym systemem wynagrodzeń, który był oparty na dyskryminacji urzędników ze względu na wiek, i po drugie, że dalszy awans do wyższych szczebli wynagrodzenia oblicza się wyłącznie na podstawie okresu doświadczenia zdobytego od momentu wejścia w życie tego uregulowania.

               4)

               W okolicznościach takich jak okoliczności postępowań głównych prawo Unii, a w szczególności art. 17 dyrektywy 2000/78, nie wymaga przyznania dyskryminowanym urzędnikom z mocą wsteczną kwoty odpowiadającej różnicy pomiędzy wynagrodzeniem rzeczywiście uzyskanym a wynagrodzeniem odpowiadającym najwyższemu szczeblowi w ich grupie zaszeregowania.
               Na sądzie odsyłającym spoczywa obowiązek zweryfikowania, czy spełnione są wszystkie przesłanki sformułowane w orzecznictwie Trybunału, by Republika Federalna Niemiec poniosła odpowiedzialność na podstawie prawa Unii.

               5)

               Prawo Unii nie stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego takiemu jak przepis sporny w postępowaniach głównych, który przewiduje obowiązek dochodzenia przez urzędnika jego prawa do świadczeń pieniężnych, które nie wynikają bezpośrednio z ustawy, w relatywnie krótkim terminie, a mianowicie przed zakończeniem realizacji bieżącego budżetu, jeżeli przepis ten nie narusza ani zasady równoważności, ani zasady skuteczności. Do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy w postępowaniach głównych przesłanki te zostały spełnione

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013,

      Dz.U. C 46 z 16.2.2013.


title: Sprawa C-374/11: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/13

         Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-374/11)
   2011/C 282/24
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. White, I. Hadjiyiannis, A. Marghelis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie podjąwszy działań niezbędnych w celu wykonania wyroku Trybunału w sprawie C-188/08 Komisja przeciwko Irlandii, ta ostatnia uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 260 TFUE;

               —

               zasądzenie zapłaty przez Irlandię na rzecz Komisji ryczałtu w wysokości 4 771,20 EUR za każdy dzień od dnia ogłoszenia wyroku w sprawie C-188/08 do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie (lub do dnia wykonania przez Irlandię w całości wyroku w sprawie C-188/08, jeżeli nastąpi to w czasie trwania postępowania w niniejszej sprawie);

               —

               zasądzenie zapłaty przez Irlandię na rzecz Komisji okresowej kary pieniężnej w wysokości 26 173,44 EUR za każdy dzień od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie do dnia wykonania przez Irlandię wyroku w sprawie C-188/08;

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Minęło ponad półtora roku od dnia ogłoszenia wyroku Trybunału w sprawie C-188/08. Zdaniem Komisji był to wystarczający czas na wykonanie przez Irlandię tego wyroku. Komisja stwierdza, że Irlandia zapowiedziała wydanie odpowiednich przepisów do końca 2010 r. Cel ten nie został jednak przez Irlandię osiągnięty i nie wydaje się, żeby wykonanie wyroku w całości miało nastąpić w najbliższym czasie. W związku z tym Komisja jest zdania, że Irlandia uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 260 ust. 1 TFUE.


title: Sprawa T-525/15: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2015 r. – Petro Suisse Intertrade/Rada

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/35

         Skarga wniesiona w dniu 7 września 2015 r. – Petro Suisse Intertrade/Rada
   (Sprawa T-525/15)
   (2015/C 371/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Petro Suisse Intertrade Co. SA (Pully, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci: J. Grayston, P. Gjørtler, G. Pandey i D. Rovetta)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/1008 z dnia 25 czerwca 2015 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 161, s. 19) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/1001 z dnia 25 czerwca 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 161, s. 1) w zakresie, w jakim mocą tych aktów nazwa skarżącej została umieszczona w wykazie osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady zawartej w piśmie z dnia 26 czerwca 2015 r., skierowanej do pełnomocników skarżącej i dotyczącej przeglądu wykazu osób i podmiotów ujętego w załączniku II do decyzji 2010/413/WPZiB oraz w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012, w zakresie, w jakim ta decyzja stanowi odmowę wykreślenia nazwy skarżącej z wykazu osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący niewystarczającego uzasadnienia

                           —

                           Decyzja z dnia 26 czerwca 2015 r. (zwana dalej „decyzją wydaną w następstwie przeglądu”) była jednocześnie pismem, którym doręczono decyzję Rady (WPZiB) 2015/1008 oraz rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2015/1001 (zwane dalej „zaskarżonymi aktami”), ale w piśmie tym nie wskazano powodów, dla których przyjęto zaskarżone akty.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie

                           —

                           Chociaż skarżąca stanowi własność NICO, jest jednak odrębną osobą prawną z siedzibą w Szwajcarii, gdzie zgodnie z prawem prowadzi działalność usługową o zasięgu lokalnym, osiągając przy tym niskie obroty.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do obrony

                           —

                           Poprzez pozwolenie na to, aby pojedyncze, niewymienione z nazwy państwo członkowskie pokierowało pracami Rady w kierunku przyjęcia decyzji bez zbadania istotnych dokumentów i dowodów, Rada jednostronnie ustanowiła nową procedurę decyzyjną, która nie ma podstaw w art. 215 TFUE ani w żadnym innym postanowieniu traktatów. Takie działanie zakłóca równowagę między uprawnieniami dochodzeniowymi i decyzyjnymi Rady oraz narusza prawo skarżącej do ochrony sądowej.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa własności należącego do kategorii praw podstawowych

                           —

                           Rada nie podała żadnych istotnych powodów, które uzasadniałyby konieczność objęcia skarżącej środkami ograniczającymi. Umieszczenie w wykazie nazwy skarżącej, która jest szwajcarską spółką prowadzącą działalność usługową o zasięgu lokalnym, w żaden sposób nie przyczynia się do utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa, a Rada nie dysponuje żadnymi dowodami, z których wynikałoby, że jest inaczej.


title: Sprawa C-559/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 maja 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa - Łotwa) – Rūdolfs Meroni/Recoletos Limited [Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Uznawanie i wykonywanie środków tymczasowych i zabezpieczających — Pojęcie „porządku publicznego”]

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 maja 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa - Łotwa) – Rūdolfs Meroni/Recoletos Limited
   (Sprawa C-559/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Uznawanie i wykonywanie środków tymczasowych i zabezpieczających - Pojęcie „porządku publicznego”])
   (2016/C 260/05)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Rūdolfs Meroni

      Strona pozwana: Recoletos Limited

      przy udziale: Aivarsa Lembergsa, Olafsa Berķisa, Igorsa Skoksa, Genādijsa Ševcovsa

      Sentencja

   Artykuł 34 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy w świetle art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak zaistniałe w sporze stanowiącym przedmiot postępowania głównego, uznanie i wykonanie postanowienia wydanego przez sąd jednego z państw członkowskich w postępowaniu, w którym osoby trzecie, na których prawa może mieć wpływ rzeczone postanowienie, nie zostały wysłuchane, nie może zostać uznane za oczywiście sprzeczne z porządkiem publicznym państwa członkowskiego wezwanego do wykonania orzeczenia oraz z prawem do rzetelnego procesu w rozumieniu przywołanych przepisów, ponieważ osoba taka może powołać się na swoje prawa przed rzeczonym sądem.

      (1)  Dz.U. C 89 z 16.3.2015.


title: Sprawa C-74/06: Skarga wniesiona w dniu  8 lutego 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/2

         Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-74/06)
   (2006/C 108/02)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: D. Triantafyllou)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że stosując przy ustalaniu dla celów podatkowych wartości samochodów używanych, przywożonych na terytorium Grecji z innego państwa członkowskiego, tylko jedno kryterium utraty wartości, oparte wyłącznie na wieku pojazdu, zgodnie z którym dopuszczalne jest obniżenie w wysokości 7 % w przypadku samochodów mających od sześciu miesięcy do roku albo 14 % w przypadku samochodów starszych niż rok — które nie gwarantuje, że należny podatek nie przekroczy (nawet w określonych przypadkach) kwoty podatku zawartego w wartości samochodów używanych tego samego rodzaju już zarejestrowanych w tym państwie członkowskim, podczas gdy podstawa obliczania utraty wartości nie jest powszechnie znana, a badanie pojazdu przez biegłych podlega opłacie administracyjnej w wysokości 300 Euro, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 90 WE;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Stała skala utraty wartości stosowana przez Republikę Grecką w odniesieniu do przywożonych samochodów używanych nie odzwierciedla, z dokładnością wymaganą przez orzecznictwo, rzeczywistej utraty ich wartości, a w konsekwencji, nie gwarantuje, że podatek należny z tytułu ich rejestracji nie przekroczy, chociażby tylko w określonych przypadkach, kwoty podatku zawartego w wartości samochodów używanych tego samego rodzaju już zarejestrowanych w Grecji.

               2.

               Postępowanie przed komisją odwoławczą nie jest wystarczające do wyeliminowania niedostatków podstawowego systemu; wymaga ono na wstępie uiszczenia opłaty administracyjnej w znacznej wysokości, co ma skutek zniechęcający, oraz nie towarzyszy mu podanie do ogólnej wiadomości kryteriów, które należy brać pod uwagę przy ustalaniu wartości samochodów używanych, co sprawia, że postępowanie to jest nieskuteczne.


title: Sprawa C-560/15: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Europa Way Srl, Persidera SpA/Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Ministero dello Sviluppo Economico, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell'Economia e delle Finanze [Odesłanie prejudycjalne — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Usługi telekomunikacyjne — Dyrektywy 2002/20/WE, 2002/21/WE i 2002/77/WE — Przydzielenie praw użytkowania cyfrowych naziemnych częstotliwości radiowych dla radia i telewizji — Stwierdzenie nieważności trwającej procedury nieodpłatnego wyboru („konkursu piękności”) i zastąpienie jej procedurą w trybie aukcji — Interwencja prawodawcy krajowego — Niezależność krajowych organów regulacyjnych — Uprzednie konsultacje — Kryteria przydzielenia — Uzasadnione oczekiwania]

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Europa Way Srl, Persidera SpA/Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Ministero dello Sviluppo Economico, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell'Economia e delle Finanze
   (Sprawa C-560/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Usługi telekomunikacyjne - Dyrektywy 2002/20/WE, 2002/21/WE i 2002/77/WE - Przydzielenie praw użytkowania cyfrowych naziemnych częstotliwości radiowych dla radia i telewizji - Stwierdzenie nieważności trwającej procedury nieodpłatnego wyboru („konkursu piękności”) i zastąpienie jej procedurą w trybie aukcji - Interwencja prawodawcy krajowego - Niezależność krajowych organów regulacyjnych - Uprzednie konsultacje - Kryteria przydzielenia - Uzasadnione oczekiwania])
   (2017/C 309/06)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Europa Way Srl, Persidera SpA

      Strona pozwana: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Ministero dello Sviluppo Economico, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell'Economia e delle Finanze

      Przy udziale: Elettronica Industriale SpA, Cairo Network Srl, Tivuitalia SpA, Radiotelevisione italiana SpA (RAI), Sky Italia Srl

      Sentencja

               1)

               Artykuł 3 ust. 3a dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa), zmienionej dyrektywą 2009/140/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 listopada 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie unieważnieniu przez prawodawcę włoskiego organizowanej przez krajowy właściwy organ regulacyjny, w okolicznościach takich jak te w postępowaniu głównym, toczącej się procedury wyboru w celu przydzielenia częstotliwości radiowych, która została zawieszona mocą decyzji ministra.

               2)

               Artykuł 9 dyrektywy 2002/21, zmienionej dyrektywą 2009/140, art. 3, 5 i 7 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach), zmienionej dyrektywą 2009/140, oraz art. 2 i 4 dyrektywy Komisji 2002/77/WE z dnia 16 września 2002 r. w sprawie konkurencji na rynkach sieci i usług łączności elektronicznej należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, aby nieodpłatna procedura wyboru w celu przydzielenia częstotliwości, która została wszczęta w celu zwalczenia nielegalnego wykluczenia z rynku pewnych operatorów, była zastąpiona procedurą odpłatną, opartą na zmodyfikowanym planie przydziału częstotliwości po ograniczeniu ich liczby, pod warunkiem że nowa procedura wyboru jest oparta na obiektywnych, przejrzystych, niedyskryminacyjnych i proporcjonalnych kryteriach wyboru i że jest zgodna z art. 8 ust. 2–4 dyrektywy 2002/21, ze zmianami. Do sądu odsyłającego należy zbadanie, w świetle wszystkich istotnych okoliczności, czy wymogi określone przez odpłatną procedurę wyboru są tego rodzaju, że umożliwiają rzeczywiste wejście nowych podmiotów na rynek telewizji cyfrowej, bez nieuzasadnionego bardziej korzystnego traktowania operatorów działających już na rynku telewizji analogowej lub cyfrowej.

               3)

               Zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań należy interpretować w ten sposób, że nie jest tak, iż sprzeciwia się ona unieważnieniu procedury wyboru w celu przydzielenia częstotliwości z tego jedynie powodu, że operatorzy tacy jak skarżący w postępowaniu głównym zostaliby dopuszczeni do tej procedury i przydzielono by im – jako jedynym oferentom – prawa użytkowania naziemnych częstotliwości cyfrowych dla emisji radiowej i telewizyjnej, gdyby procedura nie została unieważniona.

      (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


title: Sprawa F-14/16: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2016 r. – ZZ/Parlament

text:
               10.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/22

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2016 r. – ZZ/Parlament
   (Sprawa F-14/16)
   (2016/C 165/30)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat A. Tymen)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie nieprzedłużenia umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego do zadań pomocniczych ze skarżącą, jak również zadośćuczynienie za rzekomo doznaną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji odmownej z dnia 28 maja 2015 r. w sprawie przedłużenia umowy;

               —

               o ile zajdzie taka potrzeba, stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji odmownej w sprawie przedłużenia umowy z dnia 3 maja 2015 r.;

               —

               o ile zajdzie taka potrzeba, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 7 grudnia 2015 r. oddalającej zażalenie;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej zadośćuczynienia, ustalonego ex aequo et bono na 115 000 EUR tytułem naprawienia krzywdy;

               —

               obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.


title: Sprawa T-252/12: Postanowienie Sądu z dnia 4 lutego 2015 r. – Gretsch-Unitas i Gretsch-Unitas Baubeschläge/Komisja

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/39

      Postanowienie Sądu z dnia 4 lutego 2015 r. – Gretsch-Unitas i Gretsch-Unitas Baubeschläge/Komisja
      (Sprawa T-252/12) (1)

      (2015/C 107/51)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 227 z 28.7.2012.


title: Sprawa F-65/14: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2014 r. – ZZ przeciwko SEAE

text:
               27.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 380/26

         Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2014 r. – ZZ przeciwko SEAE
   (Sprawa F-65/14)
   2014/C 380/33
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i N. Flandin)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (SEAE)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji odmawiających przyznania skarżącemu awansu do grupy zaszeregowania AD13 w ramach postępowania w sprawie awansu w 2013 r., podczas gdy jego nazwisko znajdowało się na liście pracowników uprawnionych do ubiegania się o awans.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 9 października i 14 października 2013 r. odmawiających przyznania skarżącemu awansu do grupy zaszeregowania AD13 w ramach postępowania w sprawie awansu w 2013 r.;

               —

               W niezbędnym zakresie stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 16 kwietnia 2014 r. oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącego;

               —

               obciążenie SEAE kosztami postępowania.


title: Sprawa T-409/14: Postanowienie Sądu z dnia 22 czerwca 2016 r. – Marcuccio/Unia Europejska (Skarga o odszkodowanie lub zadośćuczynienie — Zaprzestanie odpowiadania przez skarżącego na wezwania Sądu — Umorzenie postępowania)

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/22

         Postanowienie Sądu z dnia 22 czerwca 2016 r. – Marcuccio/Unia Europejska
   (Sprawa T-409/14) (1)

   ((Skarga o odszkodowanie lub zadośćuczynienie - Zaprzestanie odpowiadania przez skarżącego na wezwania Sądu - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 287/27)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Unia Europejska reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo A. Placco, następnie J. Inghelram, P. Giusta i L. Tonini Alabiso, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie wniesione na podstawie 268 TFUE, zmierzające do uzyskania naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego z racji czasu trwania postępowania w sprawach T-236/02, C-59/06 P i C-617/11 P.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty związane z zarzutem niedopuszczalności, wskutek którego wydano postanowienie z dnia 9 stycznia 2015 r., Marcuccio/Unia Europejska (T-409/14, niepublikowane, EU:T:2015:18).

               3)

               W pozostałym zakresie Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 245 z 28.7.2014.


title: Sprawa T-290/10: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2010 r. — Sports Warehouse przeciwko OHIM (TENNIS WAREHOUSE)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/50

         Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2010 r. — Sports Warehouse przeciwko OHIM (TENNIS WAREHOUSE)
   (Sprawa T-290/10)
   ()
   2010/C 234/89
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Sports Warehouse GmbH) (Schutterwald, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Douglas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 kwietnia 2010 r. w sprawie R 1259/2009-1;

               —

               zarejestrowanie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego 7536899 „TENNIS WAREHOUSE”;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „TENNIS WAREHOUSE” dla towarów i usług z klas 25, 28 i 35

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie skargi

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) ze względu na to, że znak towarowy nie ma charakteru opisowego i zostało pominięte pojęcie konieczności pozostawienia do swobodnego używania, oraz naruszenie obowiązku uzasadnienia na postawie art. 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).