title: Sprawa T-707/13: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2013 r. — Steinbeck przeciwko OHIM — Alfred Sternjakob (BE HAPPY)

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/15

         Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2013 r. — Steinbeck przeciwko OHIM — Alfred Sternjakob (BE HAPPY)
   (Sprawa T-707/13)
   2014/C 61/26
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Steinbeck GmbH (Fulda, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Heinrich i M. Fischer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Alfred Sternjakob GmbH & Co.KG

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 października 2013 r. w sprawie R 31/2013-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania włącznie z kosztami powstałymi na etapie postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „BE HAPPY” dla towarów z klas 9, 11 i 18 — wspólnotowy znak towarowy nr 8 666 083

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Alfred Sternjakob GmbH & Co.KG.

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: bezwzględne podstawy unieważnienia prawa do znaku przewidziane w art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: uwzględnienie wniosku o unieważnienie.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-585/13: Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2013 r. — H.P. Gauff Ingenieure przeciwko OHIM — Gauff (Gauff JBG Ingenieure)

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/27

         Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2013 r. — H.P. Gauff Ingenieure przeciwko OHIM — Gauff (Gauff JBG Ingenieure)
   (Sprawa T-585/13)
   2014/C 24/48
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: H.P. Gauff Ingenieure GmbH & Co. KG — JBG (Norymberga, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat G. Schneider-Rothhaar)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Gauff GmbH & Co. Engineering KG (Norymberga, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 września 2013 r. (sprawa R 596/2013-1);

               —

               przekazanie sprawy OHIM z nakazem przywrócenia stanu poprzedniego;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „Gauff JBG Ingenieure” dla towarów i usług z klas 9, 11, 19, 36, 37, 39, 40, 41 i 42 ‒ zgłoszenie nr 9 992 967

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Gauff GmbH & Co. Engineering KG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy i słowny wspólnotowy znak towarowy „Gauff”, jak również zarejestrowany w Niemczech graficzny znak towarowy i graficzny wspólnotowy znak towarowy „GAUFF” dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 36, 37, 39, 40, 41, 42 i 44

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie wniosku o przywrócenie stanu poprzedniego i odrzucenie odwołania jako niedopuszczalnego

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 81 rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-278/07 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 11 maja 2007 r. w sprawie F-2/06 Luigi Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 18 lipca 2007 r. przez Luigi'ego Marcussio

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/55

         Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 11 maja 2007 r. w sprawie F-2/06 Luigi Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 18 lipca 2007 r. przez Luigi'ego Marcussio
   (Sprawa T-278/07 P)
   (2007/C 211/103)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcussio (przedstawiciel: G. Cipressa, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               w każdym razie uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości;

               —

               uwzględnienie żądań podniesionych przez niego w postępowaniu w pierwszej instancji;

               —

               zasądzenie od Komisji na jego rzecz zwrotu ogółu kosztów i wydatków poniesionych przez niego w związku z tym postępowaniem;

               —

               ewentualnie, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd do spraw Służby Publicznej.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie wnosi o uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 11 maja 2007 r. w sprawie F-2/06 Marcuccio przeciwko Komisji odrzucającego skargę wniesioną przez wnoszącego odwołanie jako niedopuszczalną.
   Wnoszący odwołanie podnosi następujące zarzuty:

               —

               Jego zdaniem Sąd do spraw Służby Publicznej zniekształcił i błędnie ocenił stan faktyczny oraz żądania przedstawione przez wnoszącego odwołanie w sporządzonych przez niego pismach procesowych. W tym kontekście wnoszący odwołanie podnosi w szczególności, że rzeczywiste istnienie decyzji kwestionowanej przez wnoszącego odwołanie w postępowaniu w pierwszej instancji wynika jednoznacznie z treści pisma Komisji z dnia 29 lipca 2005 r., w którym przewidziana została możliwość ponownego otwarcia akt spraw uznanych za zakończone. Wskazanie na taką możliwość nie pozostawia mianowicie zdaniem wnoszącego odwołanie żadnej wątpliwości co do kwestii, że decyzja zaskarżona przez wnoszącego odwołanie w postępowaniu w pierwszej instancji nie tylko została wydana, ale również została rzeczywiście wykonana;

               —

               Wnoszący odwołanie uważa, że wydając postanowienie, w którym sąd orzeka oczywistą niedopuszczalność skargi ze względów porządku publicznego takich jak nieistnienie niekorzystnego aktu, o którego stwierdzenie nieważności wnosi skarżący, po próbie polubownego rozstrzygnięcia sporu, sąd narusza prawo, tym bardziej, że nie przedstawił wyczerpującego uzasadnienia tej decyzji odnoszącego się do okoliczności przedmiotowej sprawy.

               —

               Wnoszący odwołanie uważa, że naruszenie jego prawa do obrony spowodowało doznanie przez niego krzywdy, która nie może zostać naprawiona, ponieważ nie został on poinformowany o kontynuowaniu postępowania i w związku z tym nie mógł był przedsięwziąć żadnych środków służących lepszej obronie swoich praw. Po tym jak wnoszący odwołanie otrzymał pismo od Sądu do spraw Służby Publicznej, w którym został poinformowany o próbie polubownego rozstrzygnięcia sporu, nie został on powiadomiony pisemnie, ani też w żadnej innej formie, o kontynuowaniu postępowania, a tym bardziej o wyniku tej próby. Ponadto Sąd do spraw Służby Publicznej wydał zaskarżone postanowienie po upływie ponad sześciu miesięcy od chwili podjęcia próby polubownego rozstrzygnięcia sporu. Dodatkowo próba ta nie została przywołana w treści zaskarżonego postanowienia.

               —

               W końcu wnoszący odwołane podnosi całkowity brak uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz błędne zastosowanie pojęcia niekorzystnego środka.


title: Sprawa C-388/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundessozialgericht w dniu 2 października 2009 r. — Joao Da Silva Martins przeciwko Bank Betriebskrankenkasse — Pflegekasse

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundessozialgericht w dniu 2 października 2009 r. — Joao Da Silva Martins przeciwko Bank Betriebskrankenkasse — Pflegekasse
   (Sprawa C-388/09)
   2009/C 312/31
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundessozialgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Joao Da Silva Martins

      Strona pozwana: Bank Betriebskrankenkasse — Pflegekasse

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zgodne jest z przepisami pierwotnego i/lub wtórnego prawa Wspólnoty Europejskiej dotyczącymi swobodnego przemieszczania się i zabezpieczenia społecznego pracowników migrujących (w szczególności z art. 39 WE, art. 42 WE oraz art. 27 i art. 28 rozporządzenia nr 1408/71) to, że były pracownik najemny, który pobiera emeryturę zarówno byłego państwa miejsca zatrudnienia, jak również państwa pochodzenia i który nabył w byłym państwie miejsca zatrudnienia prawo do zasiłku (dodatku) pielęgnacyjnego ze względu na potrzebę korzystania z usług pielęgnacyjnych, traci prawo do tego zasiłku (dodatku) po powrocie do swojego państwa pochodzenia?


title: Sprawa C-86/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatki — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 9 i 11 — Ustawodawstwo krajowe pozwalające na włączenie osób niebędących podatnikami do grupy osób mogących zostać uznanych za jednego podatnika do celów podatku VAT)

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-86/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatki - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 9 i 11 - Ustawodawstwo krajowe pozwalające na włączenie osób niebędących podatnikami do grupy osób mogących zostać uznanych za jednego podatnika do celów podatku VAT)
   2013/C 171/06
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: S. Hathaway, pełnomocnik, wspierany przez M. Halla, QC)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek i T. Müller, pełnomocnicy), Królestwo Danii (przedstawiciele: początkowo C. Vang, następnie V. Pasternak Jørgensen, pełnomocnicy), Irlandia (przedstawiciele: D. O'Hagan, pełnomocnik, wspierany przez G. Clohessy, SC i N. Traversa, BL), Republika Finlandii (przedstawiciele: H. Leppo i M. S. Hartikainen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 9 i 11 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Przepisy krajowe zezwalające na włączanie do grupy podatkowej VAT podmiotów niebędących podatnikami

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Czeska, Królestwo Danii, Irlandia i Republika Finlandii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011.


title: Sprawa T-459/05: Skarga wniesiona w dniu  30 grudnia 2005 r.  — MPDV Mikrolab przeciwko OHIM

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/47

         Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2005 r. — MPDV Mikrolab przeciwko OHIM
   (Sprawa T-459/05)
   (2006/C 60/88)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: MPDV Mikrolab GmbH, Mikroprozessordatenverarbeitung und Mikroprozessorlabor (Mosbach, Niemcy) (Przedstawiciel: W. Göpfert)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 19 października 2005 r. w sprawie R 1059/2004 i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „manufacturing score card” dla towarów i usług z klas 9, 35 i 42 — wniosek o rejestrację nr 3 334

      Decyzja eksperta: oddalenie wniosku o rejestrację

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 40/94. W rzeczywistości zgłoszony znak towarowy nadaje się do rejestracji, ponieważ okoliczność, że elementy kombinacji, co do której złożono wniosek o rejestrację jako znak towarowy mogą mieć ewentualnie treść opisową gdy są rozpatrywane oddzielnie lub w innej kombinacji, jest niewystarczający dla odmowy udzielenia ochrony.
   Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia, ponieważ kombinacja całości ma charakter fantazyjny w stosunku do towarów i usług objętych wnioskiem oraz przedstawia niewyraźne i niejasne znaczenie, które wykracza poza zwykłe zestawienie wyrazów.


title: Sprawa C-512/12: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Octapharma France SAS przeciwko Agence nationale de sécurité du médicament et des produits de santé (ANSM), Ministère des affaires sociales et de la santé (Zbliżanie ustawodawstw  — Dyrektywa 2001/83/WE  — Dyrektywa 2002/98/WE  — Zakres stosowania  — Nietrwały produkt krwiopochodny  — Osocze przygotowywane w procesie przemysłowym  — Jednoczesne lub wyłączne stosowanie dyrektyw  — Przysługujące państwu członkowskiemu uprawnienie do ustanowienia bardziej rygorystycznego systemu dla osocza niż dla produktów leczniczych)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/9

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Octapharma France SAS przeciwko Agence nationale de sécurité du médicament et des produits de santé (ANSM), Ministère des affaires sociales et de la santé
   (Sprawa C-512/12) (1)

   ((Zbliżanie ustawodawstw - Dyrektywa 2001/83/WE - Dyrektywa 2002/98/WE - Zakres stosowania - Nietrwały produkt krwiopochodny - Osocze przygotowywane w procesie przemysłowym - Jednoczesne lub wyłączne stosowanie dyrektyw - Przysługujące państwu członkowskiemu uprawnienie do ustanowienia bardziej rygorystycznego systemu dla osocza niż dla produktów leczniczych))
   2014/C 135/09
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Octapharma France SAS

      Strona pozwana: Agence nationale de sécurité du médicament et des produits de santé (ANSM), Ministère des affaires sociales et de la santé

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Conseil d’État (Francja) – Wykładnia art. 2 ust. 2 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U L 311, s. 67) w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. (Dz.U. L 136 s. 34) – Wykładnia art. 4 ust. 2 dyrektywy 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającej normy jakości i bezpiecznego pobierania, testowania, przetwarzania, przechowywania i dystrybucji krwi ludzkiej i składników krwi oraz zmieniająca dyrektywę 2001/83/WE (Dz.U. L 33, s. 30) oraz art. 168 TFUE – Nietrwałe produkty krwiopochodne – Osocze przygotowywane w procesie przemysłowym – Jednoczesne stosowanie obu dyrektyw lub stosowanie przepisów jedynie dyrektywy 2001/83/WE ze względu na mniej rygorystyczny charakter systemu ustanowionego w dyrektywie 2002/98/WE – Możliwość przyjęcia lub utrzymania w mocy przez państwo członkowskie przepisów krajowych ustanawiających bardziej restrykcyjny system w odniesieniu do osocza przygotowywanego w procesie przemysłowym niż w odniesieniu do produktów leczniczych – Faktyczny brak stosowania przepisów dyrektywy 2001/83/WE dotyczących warunku uprzedniego uzyskania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu

      Sentencja

               1)

               Dyrektywę 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienioną dyrektywą 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r., a także dyrektywę 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającą normy jakości i bezpiecznego pobierania, testowania, przetwarzania, przechowywania i dystrybucji krwi ludzkiej i składników krwi oraz zmieniającą dyrektywę 2001/83 należy interpretować w ten sposób, że osocze z pełnej krwi przeznaczone do transfuzji, przygotowane z wykorzystaniem procesu przemysłowego, wchodzi, zgodnie z art. 109 dyrektywy 2001/83, w zakres stosowania dyrektywy 2002/98, jeżeli chodzi o jego pobieranie i kontrolę, oraz w zakres stosowania dyrektywy 2001/83, zmienionej dyrektywą 2004/27, jeżeli chodzi o jego przetwarzanie, przechowywanie i dystrybucję, pod warunkiem że odpowiada definicji produktu leczniczego w rozumieniu art. 1 pkt 2 tej dyrektywy.

               2)

               Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy 2002/98 w świetle art. 168 TFUE należy interpretować w ten sposób, że pozwala on na utrzymanie w mocy lub wydanie przepisów krajowych, które poddają osocze przygotowane z wykorzystaniem procesu przemysłowego systemowi bardziej restrykcyjnemu niż ten, któremu podlegają produkty lecznicze, wyłącznie w odniesieniu do jego pobierania i kontroli.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa T-37/08: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2008 r. — Walton przeciwko Komisji

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/33

         Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2008 r. — Walton przeciwko Komisji
   (Sprawa T-37/08)
   (2008/C 92/68)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Robert Walton (Oksford, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: D. Beard, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że decyzja Komisji o potrąceniu kwoty 36 551,58 EUR z kwotami należnymi względem R. Waltona zgodnie z wyrokiem Sądu w sprawie T-144/02, była niezgodna z prawem, lub

               —

               stwierdzenie, że decyzja Komisji o potrąceniu kwoty 36 551,58 EUR z kwotami należnymi względem R. Waltona zgodnie z wyrokiem Sądu w sprawie T-144/02, była niezgodna z prawem w części, lub

               —

               stwierdzenie, że kwota 36 551,58 EUR potrącona przez Komisję z kwotami należnymi względem R. Waltona zgodnie z wyrokiem Sądu w sprawie T-144/02 podlega przeliczeniu celem wyłączenia z niej roszczenia Komisji o odsetki, lub

               —

               nakazanie Komisji uchylenia a) ustalonej należności w kwocie 13 104,14 EUR powiększonej o odsetki lub b) ustalonej należności w kwocie 13 815,16 EUR powiększonej o odsetki, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

               —

               zastosowanie dalszych podobnych lub innych środków, które Sądu uzna za sprawiedliwe i słuszne.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wyrokiem z dnia 12 lipca 2007 r. w sprawie T-144/02 Richard J. Eagle i in. przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanym w Zbiorze, Sąd Pierwszej Instancji nakazał Komisji zapłatę na rzecz skarżącego odszkodowanie w określonej kwocie.
   W dniu 16 listopada 2007 r. Komisja zapłaciła zmniejszoną kwotę, potrąciwszy kwotę 36 551,58 EUR. Skarżący kwestionuje decyzję Komisji o zmniejszeniu należnych na jego rzecz sum o tę kwotę.
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnosi, że wydając zaskarżoną decyzję, Komisja naruszyła prawo, bowiem stanowiła ona niezgodne z prawem nadużycie przepisów postępowania, wobec tego, iż Komisja wycofała żądanie potrącenia podczas postępowania przez Sądem, a zatem nie mogła jednostronnie dokonać go później.
   Skarżący twierdzi następnie, że zaskarżona decyzja była sprzeczna z wiążącymi, uzasadnionymi oczekiwaniami skarżącego co do tego, że Komisja zaakceptowała podane przez niego liczby w związku z wydanym następnie orzeczeniem Sądu.
   Wreszcie skarżący twierdzi, że noty obciążeniowe, na których opierała się zaskarżona decyzja nie stanowiły właściwej podstawy prawnej wydania decyzji oraz że decyzja opierała się na w zasadniczy sposób błędnych obliczeniach w zakresie żądania odsetkowego.


title: Sprawa C-336/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 10 kwietnia 2013 r. w sprawie T-671/11 IPK International — World Tourism Marketing Consultants GmbH przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 19 czerwca 2013 r. przez Komisję Europejską

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/25

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 10 kwietnia 2013 r. w sprawie T-671/11 IPK International — World Tourism Marketing Consultants GmbH przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 19 czerwca 2013 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-336/13 P)
   2013/C 260/43
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Dintilhac, G. Wilms, G. Zavvos, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: IPK International — World Tourism Marketing Consultants GmbH

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu (pierwsza izba) z dnia 10 kwietnia 2013 r. w sprawie T-671/11;

               —

               oddalenie skargi wniesionej w dniu 22 grudnia 2011 r. przez IPK International — World Tourism Marketing Consultants GmbH przeciwko Komisji;

               —

               obciążenie IPK International — World Tourism Marketing Consultants GmbH kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Według wnoszącej odwołanie w zaskarżonym wyroku dopuszczono się szeregu naruszeń prawa:

               a)

               Nie uwzględniono w nim orzecznictwa Trybunału, w świetle którego odsetki wyrównawcze mają na celu wyrównanie skutków inflacji.

               b)

               Wbrew orzecznictwu Trybunału nie dokonano w nim rozróżnienia pomiędzy odsetkami wyrównawczymi, a odsetkami za zwłokę i ustalono wysokość obydwu tych stóp procentowych na poziomie głównej stopy refinansowej Europejskiego Banku Centralnego (EBC) powiększonej o dwa punkty procentowe.

               c)

               Dopuszczono się błędu rachunkowego, polegającego na skapitalizowaniu odsetek wyrównawczych i naliczeniu odsetek za zwłokę od dnia 15 kwietnia 2011 r.

               d)

               W błędny sposób zinterpretowano zaskarżoną decyzję i wyrok Sądu w sprawie T-297/05 (1), a także przeinaczono fakty.

               e)

               Uzasadnienie wyroku jest niewystarczające: nie pozwala ono zrozumieć, na jakiej podstawie ustalono wysokość odsetek oraz datę, od której naliczone zostały odsetki za zwłokę, a samo uzasadnienie jest wewnętrznie sprzeczne.

               f)

               Naruszone zostały zasady prawa Unii dotyczące bezpodstawnego wzbogacenia.

      (1)  Wyrok Sądu z dnia 15 kwietnia 2011 r. w sprawie IPK International przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II-1859.


title: Sprawa T-169/04: Skarga wniesiona dnia 12 maja 2004 r. przez spółkę Calliope S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego

text:
               10.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/14

         Skarga wniesiona dnia 12 maja 2004 r. przez spółkę Calliope S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego
   (Sprawa T-169/04)
   (2004/C 179/28)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 12 maja 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego przez spółkę Calliope S.A. z siedzibą w Mourenx (Francja), reprezentowaną przez Stéphanie Legrand, avocat.
   BASF A.G. była również stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               Uchylenie decyzji pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie odrzucenia odwołania nr R 289/2003-1;

               —

               Nakazanie Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego podjęcia postępowania w sprawie rejestracji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego„CARPOVIRUSINE” nr 1 422 641 dla produktów wyszczególnionych w zgłoszeniu;

               —

               obciążenie kosztami Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego.

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Skarżąca

               Przedmiotowy wspólnotowy znak towarowy:

               znak słowny „CARPOVIRUSINE” – wniosek nr 1 422 641, zgłoszony dla produktów z klasy 5 (środki do niszczenia robactwa itd.)

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia stanowiącego przedmiot postępowania w sprawie sprzeciwu:

               BASF A.G.

               Sporny znak lub oznaczenie:

               krajowy i międzynarodowy znak słowny „CARPO” dla produktów z klasy 5

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               odmowa rejestracji

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               odrzucenie odwołania

               Podniesione zarzuty:

               niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b rozporządzenia Rady nr 40/94 (1).

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz.U. L 11 z dnia 14 stycznia 1994, str. 1-36.


               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/2

         Wyznaczenie sędziego zastępującego prezesa Sądu jako sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych
   2010/C 260/02
   W dniu 8 września 2010 r. Sąd postanowił, zgodnie z art. 103 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem, że w okresie od dnia 1 października 2010 r. do dnia 30 września 2011 r. sędzia H. TAGARAS, prezes drugiej izby, będzie zastępował prezesa Sądu w przypadku nieobecności lub wystąpienia innej przeszkody w wykonywaniu obowiązków jako sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 294 z 2.12.2006 .

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/34

         (2006/C 310/70)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 294 z 2.12.2006.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 281 z 18.11.2006.

      Dz.U. C 261 z 28.10.2006.

      Dz.U. C 249 z 14.10.2006.

      Dz.U. C 237 z 30.9.2006.

      Dz.U. C 224 z 16.9.2006.

      Dz.U. C 212 z 2.9.2006.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex:http://eur-lex.europa.eu


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 179 z 10.7.2004.

text:
               24.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/20

         (2004/C 190/33)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w
         Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 179 z 10.7.2004.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 168 z 26.6.2004.

      Dz.U. C 156 z 12.6.2004.

      Dz.U. C 146 z 29.5.2004.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa C-490/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 10 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/30

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 10 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-490/06) (1)

   (2007/C 183/57)

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawy połączone T-425/07 i T-426/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2009 r. — Agencja Wydawnicza Technopol przeciwko OHIM (100 i 300) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenia graficznych wspólnotowych znaków towarowych 100 i 300 — Oświadczenie o zakresie ochrony — Artykuł 38 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 37 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009] — Brak charakteru odróżniającego)

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/24

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2009 r. — Agencja Wydawnicza Technopol przeciwko OHIM (100 i 300)
   (Sprawy połączone T-425/07 i T-426/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenia graficznych wspólnotowych znaków towarowych 100 i 300 - Oświadczenie o zakresie ochrony - Artykuł 38 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 37 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009] - Brak charakteru odróżniającego)
   2010/C 11/46
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. (Częstochowa, Polska) (przedstawiciel: radca prawny D. Rzążewska)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciele: O. Montalto i K. Zajfert, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Dwie skargi na decyzje Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 września 2007 r. (sprawy R 1274/2006-4 i R 1275/2006-4) dotyczące rejestracji graficznych znaków towarowych 100 i 300 jako wspólnotowych znaków towarowych.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 22 z 26.1.2008.


title: Sprawa T-392/07: Skarga wniesiona w dniu 12 października 2007 r. — Strack przeciwko Komisji

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/46

         Skarga wniesiona w dniu 12 października 2007 r. — Strack przeciwko Komisji
   (Sprawa T-392/07)
   (2007/C 297/93)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Guido Strack (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanych przez Komisję bezpośrednio lub jako przewidziana w art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 odmowa dorozumiana i dotyczących wstępnego przetwarzania wniosku skarżącego o uzyskanie dostępu do dokumentów z dnia 20 czerwca 2007 r. oraz jego wniosku potwierdzającego z dnia 23 lipca 2007 r., a także, pomocniczo, jego wniosku potwierdzającego z dnia 15 sierpnia 2007 r.;

               —

               nakazanie Komisji zapłaty skarżącemu odpowiedniej wysokości odszkodowania za poniesioną przez w związku ze wstępnym przetwarzaniem jego wniosku szkodę niemajątkową, co najmniej jednak w symbolicznej wysokości 1 EUR;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący zwrócił się, po pierwsze, o uzyskanie dostępu do pewnych dokumentów w związku z nieuwzględnionymi przez Komisję w całości lub w części jego wnioskami potwierdzającymi o dostęp do dokumentów w rozumieniu rozporządzenia nr 1049/2001, (1) oraz, po drugie, o uzyskanie dostępu do dokumentów dotyczących sprawy T-110/04. Dostępu do tych dokumentów albo mu odmówiono, albo nie udzielono go w wyznaczonym w tym celu terminie.
   Na poparcie swej skargi skarżący podnosi, że pozwana naruszyła art. 255 WE oraz art. 2, ust. 1, 4 i 6 rozporządzenia nr 1049/2001. Skarżący zarzuca także naruszenie zasady dobrej administracji oraz art. 41 i art. 42 Karty praw podstawowych.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, str. 43).


title: Sprawa T-236/09: Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2009 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/26

         Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2009 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-236/09)
   2009/C 193/42
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis i M. Dermitzakis, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o odrzuceniu oferty skarżącej złożonej w odpowiedzi na otwarte zaproszenie do składania ofert RTD-R4-2007-001, lot 1, „On-site development expertise (intra-muros)” [Usługi specjalistów w dziedzinie rozwoju wewnętrznego (intramuros)] oraz lot 2 „Off-site development projects (extra-muros)” [Projekty w dziedzinie rozwoju zewnętrznego (extra muros)] (Dz.U. 2007/S 238-288854), notyfikowanych skarżącej dwoma odrębnymi pismami z dnia 27 marca 2009 r. oraz kolejnych decyzji Komisji, włączywszy w to decyzję o przyznaniu zamówienia wybranemu oferentowi;

               —

               nakazać Komisji zapłatę odszkodowania na rzecz skarżącej z tytułu szkody poniesionej przez nią w związku z postępowaniem przetargowym w wysokości 69 445 200,00 euro (33 271 920,00 z tytułu lot 1 oraz 36 173 280,00 z tytułu lot 2);

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca zmierza do stwierdzenia nieważności decyzji pozwanej o odrzuceniu jej oferty złożonej w odpowiedzi na ogłoszenie o przetargu otwartym na świadczenie usług zewnętrznych w celu rozwoju i utrzymania systemów informacyjnych oraz badań z tym związanych zarówno w lot 1 „On-site development expertise (intra-muros)”, jak i lot 2 „Off-site development projects (extra-muros)” oraz decyzji dotyczącej przyznania zamówienia wybranemu oferentowi. Strona skarżąca wnosi ponadto o odszkodowanie za rzekomo poniesione przez nią szkody w trakcie postępowania przetargowego.
   Na poparcie swoich roszczeń strona skarżąca podnosi następujące zarzuty dotyczące naruszenia prawa.
   Po pierwsze skarżąca podnosi, że pozwana dopuściła się wielu oczywistych błędów w ustaleniach oraz że odmówiła skarżącej jakiegokolwiek uzasadnienia lub wyjaśnienia z naruszeniem rozporządzenia finansowego (1) oraz przepisów dotyczących jego wykonania, a także dyrektywy 2004/18/WE (2) i art. 253 WE.
   Po drugie skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła rozporządzenie finansowe zobowiązując oferentów do rozszerzenia ich ofert wbrew ich woli. Ponadto skarżąca podnosi, że nawet jeżeliby przyjąć, że pozwana miała do tego prawo, aczkolwiek skarżąca twierdzi, że tak nie jest, to pozwana naruszyła zasady dobrej administracji, przejrzystości i równego traktowania, w chwili gdy zadecydowała o przeprowadzeniu do końca procedury przyznania zamówienia nawet po upłynięciu okresu przedłużenia, ponieważ zdaniem skarżącej, nie powinno dojść do podpisania jakiejkolwiek umowy, po upływie ważności jednej lub kilku ofert.
   Po trzecie strona skarżąca twierdzi, że wynik procedury ustanowionej przez zaproszenie do składania ofert został zakłócony przez przeciek informacji związanych z zamiarem uniemożliwienia skarżącej wykonania jej praw.
   Skarżąca przedstawia ponadto szczegółowe argumenty dotyczące poszczególnego z lotów.
   W odniesieniu do lot 1, skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła zasadę równego traktowania i zasadę dobrej administracji poprzez nieprzestrzeganie kryteriów wyłączenia znajdujących się w art. 93 ust. 1 i art. 94 rozporządzenia finansowego w odniesieniu do jednego z członków konsorcjum, któremu udzielono zamówienie, który nie wykonywał zobowiązań umownych względem strony pozwanej. Ponadto skarżąca podnosi, że oferent, któremu udzielono zamówienie został niezgodnie z prawem upoważniony do korzystania z zasobów od spółek z siedzibą w państwach nie należących do WTO/GPA [porozumienia WTO w sprawie zamówień rządowych], oraz że taka praktyka jest sprzeczna z prawem.
   W odniesieniu do lot 2 skarżąca twierdzi, że pozwana nie powinna pozwalać oferentom, którzy podzlecają wykonawstwo podmiotom z państw nie należących do państw WTO/GPA, na uczestniczenie w przetargu. Jeżeli jednak chciałaby tak postąpić, to skarżąca twierdzi, ze powinno to nastąpić w sposób uczciwy, przejrzysty i niedyskryminujący, poprzez wyjaśnienie kryteriów, na podstawie których będzie wykluczała jedne i dopuszczała inne. W związku z tym, zdaniem skarżącej pozwana zastosowała szczególnie dyskryminujące podejście poprzez brak opisania kryteriów wyboru, jakimi posłużyła się przy wyborze oferty. Ponadto podnosi, że pozwana nie przestrzegała kryteriów wyłączenia ustanowionych w art. 93 ust. 1 i art. 94 rozporządzenia finansowego oraz art. 133a i 134 przepisów dotyczących jego wykonania a także art. 45 dyrektywy 2004/18/WE, które przewidują wykluczenie z przetargu przedsiębiorców, którzy zostali skazani lub brali udział w sprzecznym z prawie działaniu, takim jak oszustwo, korupcja, łapówkarstwo i lub uchybili etyce zawodowej. Skarżąca podnosi, że w niniejszej sprawie zwycięski oferent uznał swój udział w ww. czynach i został za nie skazany przed sadami niemieckimi.
   Skarżąca podnosi wreszcie, że pozwana popełniała kilka oczywistych błędów w ustaleniach w odniesieniu zarówno do lotów jak i w odniesieniu do jakości oferty kandydata dotyczącej całościowego zarządu projektem, w odniesieniu do zamówienia usług i ich wykonania, jak również propozycji technologicznych kandydata w dziedzinie objętych tymi lotami.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002 L 248, s. 1)

      (2)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. 2004 L 134, s. 114).


title: Sprawa T-629/14: Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2014 r. – Jaguar Land Rover przeciwko OHIM (Kształt samochodu)

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/26

         Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2014 r. – Jaguar Land Rover przeciwko OHIM (Kształt samochodu)
   (Sprawa T-629/14)
   2014/C 361/40
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Jaguar Land Rover Ltd (Coventry, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: F. Delord i R. Grewal, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 24 kwietnia 2014 r. w sprawie R 1622/2013-2.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający kształt samochodu dla towarów z klas 12, 14 i 28 – zgłoszenie nr 11 388 411

      Decyzja eksperta: Częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-85/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 14 września 2010 r. — Rossi Ferreras przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Postępowanie w sprawie oceny za rok 2001/2002 — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność — Następstwa cofnięcia aktu — Określenie celów)

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/48

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 14 września 2010 r. — Rossi Ferreras przeciwko Komisji
   (Sprawa F-85/09) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Postępowanie w sprawie oceny za rok 2001/2002 - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność - Następstwa cofnięcia aktu - Określenie celów)
   2010/C 317/85
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Francisco Rossi Ferreras (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za okres od dnia 1 czerwca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga Francisca Rossiego Ferrerasa zostaje oddalona.

               2)

               F. Rossi Ferreras zostaje obciążony całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009, s. 45.


title: Sprawa T-223/17: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2017 r. – Adapta Color/EUIPO – Coatings Foreign IP (ADAPTA POWDER COATINGS)

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/21

         Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2017 r. – Adapta Color/EUIPO – Coatings Foreign IP (ADAPTA POWDER COATINGS)
   (Sprawa T-223/17)
   (2017/C 202/36)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Adapta Color, SL (Peñiscola, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokaci G. Macías Bonilla, G. Marín Raigal i E. Armero Lavie)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Coatings Foreign IP Co. LLC (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „ADAPTA POWDER COATINGS” – unijny znak towarowy nr 3 383 015

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 lutego 2017 r. w sprawie R 2522/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie niniejszej skargi w całości;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie strony pozwanej i, ewentualnie, interwenienta kosztami niniejszego postępowania, a także kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem w sprawie unieważnienia prawa do znaku i postępowaniem odwoławczym przed EUIPO.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c), art. 7 ust. 3, art. 52 ust. 1 lit. a) oraz art. 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie podstawowych zasad procesowych, takich jak zasady ciężaru dowodu, uzasadnienia decyzji, prawa do obrony i do bycia wysłuchanym, zasad pewności prawa, równego traktowania i dobrej administracji.


title: Sprawa C-104/06: Skarga wniesiona w dniu  22 lutego 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/7

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-104/06)
   (2006/C 96/13)
   Język postępowania: szwedzki
   W dniu 22 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez L. Ström van Lier i R. Lyala, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Królestwu Szwecji.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że wprowadzając i utrzymując w mocy przepisy podatkowe, zgodnie z którymi zawieszenie poboru podatku od zysków kapitałowych ze sprzedaży własnej nieruchomości mieszkalnej w przypadku nabycia nieruchomości zamiennej, jest możliwe tylko w przypadku, gdy zarówno nieruchomość sprzedana, jak i nieruchomość nabyta znajdują się na terytorium Szwecji, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 18, 39, 43 i 65 ust. 1 WE oraz art. 28, 31 i 40 porozumienia o EOG.

               2.

               obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Szwedzka ustawa o podatku dochodowym zawiera przepisy dotyczące zawieszenia poboru podatku z tytułu sprzedaży nieruchomości mieszkalnych oraz praw do nich. Pobór podatku od zysków kapitałowych ze sprzedaży zamieszkiwanej przez podatnika nieruchomości położonej na terytorium Szwecji może zostać zawieszony przez podatnika jeżeli nabył on lub zamierza nabyć nieruchomość zamienną położoną na terytorium Szwecji oraz jeżeli przeprowadził się lub zamierza się przeprowadzić do tej nieruchomości. Jednakże zawieszenie poboru podatku nie jest możliwe, jeżeli nieruchomość sprzedana i nieruchomość nabyta położone są poza terytorium Szwecji. Warunek ten stanowi oczywistą przeszkodę wykonywania podstawowych wolności zagwarantowanych w traktacie WE oraz w porozumieniu o EOG.
   Szwedzkie przepisy nie są odpowiednie dla zagwarantowania spójności szwedzkiego systemu podatkowego, ponieważ z punktu widzenia indywidualnego podatnika brak jest bezpośredniego związku pomiędzy ulgą podatkową (zawieszenie poboru podatku) a rekompensatą za tę ulgę w postaci nałożenia podatku w ramach tego samego opodatkowania. Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności, szwedzkie przepisy są nieproporcjonalne do zamierzonych celów.


title: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 28 lutego 2005 r. w sprawie C-260/02 P Michael Becker przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Urzędnicy — Renta inwalidzka — Wniosek o przyznanie renty inwalidzkiej w okresie trwania urlopu z przyczyn osobistych — Odwołanie częściowo oczywiście niedopuszczalne i częściowo oczywiście nieuzasadnione)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/18

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 28 lutego 2005 r.
   w sprawie C-260/02 P Michael Becker przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich (1)

   (Odwołanie - Urzędnicy - Renta inwalidzka - Wniosek o przyznanie renty inwalidzkiej w okresie trwania urlopu z przyczyn osobistych - Odwołanie częściowo oczywiście niedopuszczalne i częściowo oczywiście nieuzasadnione)
   (2005/C 182/34)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-260/02 P, mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 49 Statutu WE Trybunału Sprawiedliwości, które wpłynęło w dniu 15 lipca 2002 r., wniesione przez Michaela Beckera, urzędnika Trybunału Obrachunkowego Wspólnot Europejskich, zamieszkałego w Luksemburgu (Luksemburg), reprezentowanego przez E. Frickego, adwokata, w której pozostałym uczestnikiem był Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: pierwotnie P. Giusta i B. Schäfer, następnie J.-M. Stenier i M. Bavendamm), Trybunał (piąta izba) w składzie: R. Silva de Lapuerta (sprawozdawca), prezes izby, R. Schintgen i J. Makarczyk, sędziowie; rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 28 lutego 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2.

               M. Becker ponosi koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 202 z 24.8.2002


title: Sprostowanie do skargi wniesionej w dniu 22 grudnia 2015 r. – EDF/Komisja (Sprawa T-747/15) (Dz.U. C 78 z 29.2.2016)

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/51

         Sprostowanie do skargi wniesionej w dniu 22 grudnia 2015 r. – EDF/Komisja
   (Sprawa T-747/15)
   (
         Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 78 z dnia 29 lutego 2016 r.
      )
   (2016/C 136/74)
   Komunikat na s. 24 w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-747/15 EDF/Komisja otrzymuje brzmienie:

         „Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2015 r. – EDF/Komisja
         (Sprawa T-747/15)
         (2016/C 078/35)
         Język postępowania: francuski

            Strony

            Strona skarżąca: Électricité de France (EDF) (Paryż, Francja) (przedstawiciel: M. Debroux, adwokat)

            Strona pozwana: Komisja Europejska

            Żądania

         Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                     —

                     tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności art. 1, 2, 3, 4 i 5 decyzji Komisji z dnia 22 lipca 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.13869 (C 68/2002) (ex NN 80/2002) – Przekwalifikowanie na kapitał zwolnionych z podatku rezerw księgowych na odnowienie sieci zaopatrzenia w energię elektryczną (»RAG«), wdrożonej przez Francję na rzecz EDF (zwanej dalej »zaskarżoną decyzją«) ze względu na naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, naruszenia prawa i błędy w ustaleniach faktycznych;

                     —

                     tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1, 2 i 3 zaskarżonej decyzji, ponieważ kwota, do zwrotu której EDF została zobowiązana, jest bardzo poważnie zawyżona;

                     —

                     w każdym razie obciążenie Komisji wszystkimi kosztami postępowania.

            Zarzuty i główne argumenty

         Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi w ramach żądania głównego trzy zarzuty.

                     1.

                     Zarzut pierwszy, oparty na naruszeniu art. 266 TFUE.

                     2.

                     Zarzut drugi, oparty na naruszeniu art. 107 TFUE. Zarzut ten dzieli się na dwie części.

                                 —

                                 Część pierwsza, dotycząca możliwości zastosowania testu inwestora prywatnego, obejmuje pięć zastrzeżeń:

                                             —

                                             Zastrzeżenie pierwsze, zgodnie z którym Komisja nie uwzględniła, nie przedstawiając żadnego uzasadnienia, szeregu dokumentów i dowodów, które zostały jej należycie przekazane przez Francję i EDF.

                                             —

                                             Zastrzeżenie drugie, zgodnie z którym Komisja systematycznie mieszała elementy objęte odpowiednio możliwością zastosowania testu inwestora prywatnego i stosowaniem tego testu;

                                             —

                                             Zastrzeżenie trzecie, zgodnie z którym Komisja niesłusznie wykluczyła możliwość zastosowania kryterium rozważnego inwestora prywatnego z tego tylko względu, że w ramach badania środka Francja w szczególności uwzględniła względy związane z jej statusem władzy publicznej obok względów związanych z jej statusem akcjonariusza;

                                             —

                                             Zastrzeżenie czwarte, zgodnie z którym Komisja niesłusznie stwierdziła, że EDF powinna dysponować formalnym biznesplanem, aby uzasadnić możliwość zastosowania kryterium rozważnego inwestora prywatnego;

                                             —

                                             Zastrzeżenie piąte, zgodnie z którym Komisja naruszyła charakter oraz przedmiot tego środka, kontekst, w jaki ów środek się wpisuje, oraz zamierzony przez niego cel i zasady, jakim podlega;

                                 —

                                 Część druga, dotycząca stosowania testu inwestora prywatnego, obejmuje trzy zastrzeżenia:

                                             —

                                             Zastrzeżenie pierwsze, zgodnie z którym Komisja niesłusznie uznała, że raport Oxera nie był dopuszczalny jako dowód;

                                             —

                                             Zastrzeżenie drugie, zgodnie z którym metoda Komisji była dotknięta oczywistymi błędami. Po pierwsze, Komisja nie uwzględniła ani kontekstu istniejącego w tamtym okresie, ani kryteriów stosowanych przez ówczesnych inwestorów. Po drugie, teza »prezentu podatkowego«, którą forsowała Komisja, nie tylko jest błędna z punktu widzenia prawa, ale również jest źródłem błędów w ocenie dotyczącej stosowności inwestycji. Po trzecie, Komisja dopuściła się licznych błędów w zakresie metody, a każdy z nich wystarczy, by wykazać, że Komisja nie udowodniła w oczywisty sposób, iż kryterium inwestora prywatnego nie zostało zastosowane;

                                             —

                                             Zastrzeżenie trzecie, dotyczące konsekwencji błędów w zakresie metody popełnionych przez Komisję.

                     3.

                     Zarzut trzeci, oparty na braku uzasadnienia zaskrzonej decyzji.

               Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi w ramach żądania ewentualnego dwa zarzuty.

                     1.

                     Zarzut pierwszy, podniesiony posiłkowo, dotyczy tego, że większa część domniemanej pomocy uległa przedawnieniu. Zarzut ten dzieli się na dwie części:

                                 —

                                 Część pierwsza, zgodnie z którą chodzi tu głównie o istniejącą pomoc wynikającą ze środka wdrożonego przed otwarciem dla konkurencji europejskiego rynku energii elektrycznej;

                                 —

                                 Część druga, zgodnie z którą znaczna część zarzucanej pomocy wynika ze środka wdrożonego ponad dziesięć lat przed pierwszą czynnością dochodzeniową;

                     2.

                     Zarzut drugi, podniesiony posiłkowo, dotyczy błędów w obliczeniach, których Komisja dopuściła się przy określeniu domniemanej pomocy. Ów zarzut dzieli się na trzy części:

                                 —

                                 Część pierwsza, zgodnie z którą Komisja popełniła błędy dotyczące całkowitej kwoty rezerw na odtworzenie;

                                 —

                                 Część druga, zgodnie z którą Komisja popełniła błędy dotyczące mającej zastosowanie stawki podatkowej;

                                 —

                                 Część trzecia, zgodnie z którą kwota zarzucanej pomocy powinna zostać skorygowana w oparciu o te poprawione dane”.


title: Sprawa T-395/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  10 maja 2006 r.  w sprawie Air One przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Transport lotniczy — Skarga do Komisji — Brak zajęcia stanowiska przez Komisję — Skarga na bezczynność — Termin — Dopuszczalność)

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/25

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 maja 2006 r. w sprawie Air One przeciwko Komisji
   (Sprawa T-395/04) (1)

   (Pomoc państwa - Transport lotniczy - Skarga do Komisji - Brak zajęcia stanowiska przez Komisję - Skarga na bezczynność - Termin - Dopuszczalność)
   (2006/C 165/49)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Air One Spa (Chieti, Włochy) (Przedstawiciele: adwokaci G. Belotti i M. Padellaro)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: pełnomocnicy V. Di Bucci i E. Righini)
   Przedmiot sprawy
   Skarga wniesiona na podstawie art. 232 WE w celu stwierdzenia, iż Komisja uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą, nie wydając decyzji w sprawie skargi złożonej do niej przez skarżącą w dniu 22 grudnia 2003 r., dotyczącej pomocy, jaką Republika Włoska przyznała bezprawnie przewoźnikowi lotniczemu Ryanair
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 300 z 4.12.2004.


title: Sprawa F-124/11: Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2011 r. — ZZ przeciwko FRONTEX

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/72

      Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2011 r. — ZZ przeciwko FRONTEX
      (Sprawa F-124/11)
      (2012/C 25/141)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S.A. Pappas)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach (FRONTEX)

         Przedmiot i opis sporu

      Stwierdzenie nieważności decyzji o cofnięciu uprzedniej decyzji w sprawie przedłużenia umowy zatrudnienia skarżącego.

         Żądania strony skarżącej

      Skarżący wnosi do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora wykonawczego FRONTEX z dnia 28 marca 2011 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora wykonawczego FRONTEX z dnia 11 sierpnia 2011 r.;

                  —

                  obciążenie FRONTEM kosztami postępowania.


title: Sprawa T-367/07: Skarga wniesiona w dniu 17 września 2007 r. — Dow AgroSciences i in. przeciwko Komisji

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/34

         Skarga wniesiona w dniu 17 września 2007 r. — Dow AgroSciences i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-367/07)
   (2007/C 283/63)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Dow AgroSciences Ltd (Hitchin, Zjednoczone Królestwo), DOW AgroSciences BV (Rotterdam, Niderlandy), Dow AgroSciences Danmark A/S (Lyngby-Taarbæk, Dania), Dow AgroSciences GmbH (Stade, Niemcy), Dow AgroSciences SAS (Mougins, Francja), Dow AgroSciences Export SAS (Mougins, Francja), Dow AgroSciences Hungary kft (Budapeszt, Węgry), Dow AgroSciences Italia Srl (Mediolan, Włochy), Dow AgroSciences Polska sp. z o.o. (Warszawa, Polska), Dow AgroSciences Distribution SAS (Mougins, Francja), Dow AgroSciences Iberica, SA (Madryt, Hiszpania), Dow AgroSciences s.r.o. (Praga, Republika Czeska) i Dow AgroSciences LLC (Indianapolis, Stany Zjednoczone) (Przedstawiciele: K. Van Maldegem i C. Mereu, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2007/437/WE

               —

               Stwierdzenie niezgodności z prawem i nieskuteczności wobec pierwszej ze skarżących oraz w stosunku do procedury oceny haloksyfopu-R art. 20 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1490/2002

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty podnoszone przez skarżące są takie same lub podobne, jak w sprawie T-326/07 Cheminova i in. przeciwko Komisji


title: Sprawa T-580/14: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2014 r. – Aduanas y Servicios Fornesa przeciwko Komisji

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/70

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2014 r. – Aduanas y Servicios Fornesa przeciwko Komisji
   (Sprawa T-580/14)
   2014/C 315/115
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Aduanas y Servicios Fornesa, SL (LLeida, Hiszpania) (przedstawiciel: I. Toda Jiménez, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               uznanie i stwierdzenie prawa skarżącej do umorzenia należności celnych nałożonych na nią w decyzji ustalającej wysokość należności celnych z dnia 27 czerwca 2011 r. wydanej przez la Dependencia Regional de Aduanas e Impuestos Especiales de la delegación Especial de Cataluña, z tytułu Wspólnej Wewnętrznej Taryfy Celnej za lata 2006, 2007 i 2008 w wysokości 2.453.003,38 EUR, i

               —

               obciążenie pozwanej kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca w niniejszym postępowaniu dochodzi stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 15 kwietnia 2014 r. wydanej w postępowaniu REM 02/2012, przez którą odmówiono skarżącej umorzenia należności celnych nałożonych w związku z transakcjami przywozu „syropów cukrowych aromatyzowanych lub z dodatkiem barwników” pierwotnie zadeklarowanych jako przetworzonych w Andorze, w których to transakcjach skarżąca występowała jako agent celny, reprezentując w sposób pośredni importera.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca powołuje dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu art. 239 kodeksu celnego w wyniku błędu Komisji w ocenie szczególnej sytuacji i braku oceny okoliczności faktycznych mających znaczenie dla decyzji.

                           —

                           W tym zakresie podnosi, że agent celny nie uczestniczył w procesie produkcji importowanego towaru, co stanowi podstawowy czynnik dla dochodzenia zapłaty należności celnych, że sposób działania importera był złożony i był ukrywany przed agentem celnym, że hiszpański urząd celny nie powiadomił go o podejrzeniach co do działania importera, ani też nie wydal żadnego środka zabezpieczającego, ze certyfikaty EUR-1, na których opierały się przywozy, zostały zaakceptowane przez organy Andory, oraz że nawet pierwsze analizy dokonane przez hiszpańskie organy celne potwierdzały, ze produkty miały prawo do traktowania preferencyjnego.

               2.

               Drugi motyw oparty na naruszeniu art. 239 wspólnotowego kodeksu celnego, ponieważ brak jest jakiegokolwiek „podstępu” lub „oczywistego zaniedbania”, które wyłączałyby wnioskowane umorzenie należności celnych

                           —

                           Skarżąca potwierdza w tym zakresie, że Komisja ogranicza się do wymienienia szeregu możliwych działań, których rzekomo mógł się dopuścić agent celny, i które mogłyby podważyć zgodność z prawem transakcji przywozowym. Niemniej jednak, nie można stwierdzić na ich podstawie żadnego przypadku „podstępu” lub „oczywistego zaniedbania” agenta celnego, które uniemożliwiałyby umorzenie.

                           —

                           Skarżąca podkreśla również dobrą wolę oraz należytą staranność obecną w każdej chwili po stronie agenta celnego.


title: Sprawa T-103/13 P: Wyrok Sądu z dnia 13 października 2015 r. – Komisja/Cocchi i Falcione (Odwołanie — Odwołanie wzajemne — Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych — Propozycje dotyczące liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury — Akt niewywołujący niekorzystnych skutków — Niedopuszczalność skargi w pierwszej instancji — Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego)

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/33

         Wyrok Sądu z dnia 13 października 2015 r. – Komisja/Cocchi i Falcione
   (Sprawa T-103/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Odwołanie wzajemne - Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych - Propozycje dotyczące liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury - Akt niewywołujący niekorzystnych skutków - Niedopuszczalność skargi w pierwszej instancji - Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego))
   (2015/C 398/43)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i D. Martin, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Giorgio Cocchi (Wezembeek-Oppem, Belgia) i Nicola Falcione (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci S. Orlandi, J.N. Louis i D. de Abreu Caldas, następnie S. Orlandi)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 11 grudnia 2012 r. Cocchi i Falcione/Komisja (F-122/10, Zb.Orz.SP, EU:F:2012:180).

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 11 grudnia 2012 r. Cocchi i Falcione/Komisja (F-122/10) zostaje uchylony, ponieważ stwierdza dopuszczalność i zasadność żądania stwierdzenia nieważności aktów (zakwalifikowanych w tym wyroku jako „decyzje”) z dni 12 i 23 lutego 2010 r., skierowanych przez Komisję Europejską odpowiednio do Nicoli Falcionego i do Giorgia Cocchiego, w zakresie, w jakim akty te spowodowały wycofanie poczynionych G. Cocchiemu i N. Falcione propozycji, zawierających obliczenie dodatkowych lat uprawniających do emerytury, jakie uzyskaliby dzięki ewentualnemu przeniesieniu swych uprawnień emerytalnych.

               2)

               Odwołanie wzajemne zostaje oddalone.

               3)

               Skarga wniesiona przez G. Cocchiego i N. Falcione do Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie F-122/10 zostaje oddalona w zakresie, w jakim dąży do stwierdzenia nieważności aktów z dni 12 i 23 lutego 2010 r., skierowanych przez Komisję odpowiednio do Nicoli Falcionego i do Giorgia Cocchiego, w zakresie, w jakim akty te spowodowały wycofanie poczynionych G. Cocchiemu i N. Falcione propozycji, zawierających obliczenie dodatkowych lat uprawniających do emerytury, jakie uzyskaliby dzięki ewentualnemu przeniesieniu swych uprawnień emerytalnych.

               4)

               Giorgio Cocchi i Nicola Falcione pokryją własne koszty związane z postępowaniem w niniejszej instancji, jak również poniesione przez Komisję koszty związane z odwołaniem wzajemnym. Komisja pokryje własne koszty związane z odwołaniem.

               5)

               Giorgio Cocchi i Nicola Falcione oraz Komisja pokryją każdy własne koszty związane z postępowaniem w pierwszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 129 z 4.5.2013.


title: Sprawa T-185/17: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2017 r. – PlasticsEurope/ECHA

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/34

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2017 r. – PlasticsEurope/ECHA
   (Sprawa T-185/17)
   (2017/C 161/48)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: PlasticsEurope (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci R. Cana, E. Mullier i F. Mattioli)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chamikaliów

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji ECHA opublikowanej w dniu 12 stycznia 2017 r. dotyczącej umieszczenia bisfenolu A na kandydackiej liście substancji w celu objęcia zgodnie z art. 59 rozporządzenia REACH procedurą uzyskania zezwolenia jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy;

               —

               obciążenie ECHA kosztami postępowania; oraz

               —

               podjęcie dalszych wymaganych środków prawnych.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że sporna decyzja narusza art. 2 ust. 8 lit. b) rozporządzenia REACH

                           —

                           Zaskarżona decyzja narusza art. 2 ust. 8 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (Dz.U. 2006 L 396, s. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem REACH”), gdyż zastosowania półproduktu są wyłączone z całego tytułu VII zgodnie z art. 2 ust. 8 lit. b) rozporządzenia REACH, a zatem pozostają poza zakresem stosowania art. 57 i 59 oraz poza zakresem udzielania zezwoleń.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza zasadę proporcjonalności

                           —

                           Skarżący twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza zasadę proporcjonalności, gdyż umieszczenie zastosowań półproduktu na kandydackiej liście wykracza poza to, co jest odpowiednie i konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu i nie jest najtańszym środkiem, z którego mogła skorzystać Europejska Agencja Chemikaliów.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że pozwana dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, gdy nie uwzględniła pozostającej do jej dyspozycji informacji wskazującej na stosowanie BPA jako półproduktu.

                           —

                           Europejska Agencja Chemikaliów nie uwzględniła informacji udostępnionej na mocy rozporządzenia REACH w aktach załącznika XV w odniesieniu do BPA.


20150731046617022015/C 270/316182014TC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150629252621Sprawa T-618/14: Wyrok Sądu z dnia 29 czerwca 2015 r. – Grupo Bimbo OHIM (Kształt meksykańskiej tortilli) [Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego – Kształt meksykańskiej tortilli – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)]
 ---documentbreak--- C2702015PL2510120150629PL0031251262Wyrok Sądu z dnia 29 czerwca 2015 r. – Grupo Bimbo OHIM (Kształt meksykańskiej tortilli)
   (Sprawa T-618/14) (
         1
      )
   „[Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego — Kształt meksykańskiej tortilli — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)]”2015/C 270/31Język postępowania: hiszpański
      Strony

      Strona skarżąca: Grupo Bimbo, SAB de CV (Meksyk, Meksyk) (przedstawiciel: adwokat N. Fernández Fernández-Pacheco)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo S. Palmero Cabezas, następnie J. Garrido Otaola, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 czerwca 2014 r. (sprawa R 2449/2013-2), dotyczącą rejestracji oznaczenia trójwymiarowego tworzonego przez kształt meksykańskiej tortilli.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Grupo Bimbo, SAB de CV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 351 z 6.10.2014.


title: Sprawa C-468/12: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 20 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Cosenza — Włochy) — CCIAA di Cosenza przeciwko Ciesse srl (Odesłanie prejudycjalne — Regulamin postępowania — Artykuł 53 ust. 2, art. 93 lit. a) i art. 99 — Dyrektywa 2008/7/WE — Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału — Artykuł 5 ust. l lit. c) — Zakres stosowania — Coroczny podatek uiszczany na rzecz lokalnych izb handlowych, przemysłowych, rzemieślniczych i rolniczych)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/52

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 20 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Cosenza — Włochy) — CCIAA di Cosenza przeciwko Ciesse srl
   (Sprawa C-468/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Regulamin postępowania - Artykuł 53 ust. 2, art. 93 lit. a) i art. 99 - Dyrektywa 2008/7/WE - Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału - Artykuł 5 ust. l lit. c) - Zakres stosowania - Coroczny podatek uiszczany na rzecz lokalnych izb handlowych, przemysłowych, rzemieślniczych i rolniczych)
   2013/C 225/92
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Cosenza

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Camera di Commercio, Industria, Artigianato e Agricoltura (CCIAA) di Cosenza

      Strona pozwana: Ciesse srl w upadłości

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Ordinario di Cosenza — Wykładnia art. 5 dyrektywy Rady 2008/7/WE z dnia 12 lutego 2008 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 46, s. 11) — Nałożenie corocznego podatku związanego z wpisem do rejestru spółek prowadzonego przez lokalne izby handlowe — Wysokość corocznego podatku określana w sposób korzystniejszy dla przedsiębiorstw indywidualnych, spółek rolniczych („societá semplici”) i spółek adwokackich, niż dla innych spółek kapitałowych

      Sentencja

   Artykuł 5 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2008/7/WE z dnia 12 lutego 2008 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału powinien być interpretowany w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie poborowi corocznego podatku tego rodzaju, jak podatek omawiany w postępowaniu głównym, uiszczanego na rzecz izb handlowych, przemysłowych, rzemieślniczych i rolniczych przez każde przedsiębiorstwo wpisane lub uwzględnione w rejestrze prowadzonym przez owe izby, obliczanego zasadniczo w odniesieniu do obrotów, lecz ustalanego w sposób ryczałtowy w przypadku niektórych kategorii przedsiębiorstw i, w szczególności, w przypadku przedsiębiorstw posiadanych lub zarządzanych indywidualnie przez osoby fizyczne.

      (1)  Dz.U. C 399 z 22.12.2012.


title: Sprawa T-41/08 R: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 kwietnia 2008 r. — Vakakis przeciwko Komisji (Wspólnotowa procedura przetargowa — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Utrata szansy — Legitymacja procesowa — Dopuszczalność skargi głównej — Pilny charakter — Środki dowodowe)

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/25

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 kwietnia 2008 r. — Vakakis przeciwko Komisji
   (Sprawa T-41/08 R)
   (Wspólnotowa procedura przetargowa - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Utrata szansy - Legitymacja procesowa - Dopuszczalność skargi głównej - Pilny charakter - Środki dowodowe)
   (2008/C 197/44)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Vakakis International — Symvouloi gia Agrotiki Anaptixi AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: B. O'Connor, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Wilderspin i G. Boudot, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych złożony w procedurze przetargowej EuropeAid/125241/C/SER/CY dotyczącej świadczenia „pomocy technicznej w ramach kształtowania polityki rozwoju obszarów wiejskich” w północnej części Cypru
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony

               2)

               Wniosek o zastosowanie środków dowodowych i środków organizacji postępowania zostaje oddalony

               3)

               Brak jest konieczności rozpatrywania wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta

               4)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie za wyjątkiem kosztów poniesionych przez Agroconsulting Europe SA, która ponosi koszty związane z jej wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie T-165/03, Eduard Vonier przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Konkurs — Niewpisanie na listę rezerw — Etap krajowy — Skład komisji konkursowej — Egzamin ustny — Życie prywatne — Znajomość języków)

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/23

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 10 listopada 2004 r.
   w sprawie T-165/03, Eduard Vonier przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Konkurs - Niewpisanie na listę rezerw - Etap krajowy - Skład komisji konkursowej - Egzamin ustny - Życie prywatne - Znajomość języków)
   (2005/C 19/50)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-165/03, Eduarda Voniera, zamieszkałego w Amsterdamie (Niderlandy), reprezentowanego przez W. Schmolke'a, adwokata, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, (pełnomocnik: J. Currall, wspomagany przez B. Wägenbaura, adwokata, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot, po pierwsze - skargę o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 30 lipca 2002 r., mocą której komisja konkursowa konkursu COM/A/6/01 zdecydowała o nie wpisaniu skarżącego na listę rezerw administratorów z dziedziny stosunków międzynarodowych, po drugie zaś żądanie zadośćuczynienia za poniesioną stratę i utracone korzyści z tytułu szkody rzekomo poniesionej, Sąd Pierwszej Instancji (trzecia izba), w składzie: J. Azizi, prezes, F. Dehousse i O. Czúcz, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał dnia 10 listopada 2004 r., wyrok, którego rozstrzygniecie brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 213 z 6.9.2003.


title: Sprawa C-149/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I (Niemcy) w dniu 24 marca 2017 r. – Bastei Lübbe GmbH & Co. KG/Michael Strotzer

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I (Niemcy) w dniu 24 marca 2017 r. – Bastei Lübbe GmbH & Co. KG/Michael Strotzer
   (Sprawa C-149/17)
   (2017/C 213/24)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht München I

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bastei Lübbe GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Michael Strotzer

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 8 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że „skuteczne i odstraszające sankcje w przypadku naruszenia prawa do publicznego udostępniania utworu” istnieją również jeszcze wtedy, gdy odpowiedzialność odszkodowawcza właściciela łącza internetowego, przez które dokonano naruszeń prawa autorskiego w drodze udostępniania plików (filesharing), jest wyłączona, jeżeli właściciel przyłącza wskaże co najmniej jednego członka rodziny, który poza nim miał możliwość dostępu do tego łącza, nie podając ustalonych poprzez odpowiednią dodatkową weryfikację konkretnych szczegółów dotyczących chwili i rodzaju korzystania z Internetu przez tego członka rodziny?

               2.

               Czy art. 3 ust. 2 dyrektywy 2004/48/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że „skuteczne środki dotyczące stosowania praw własności intelektualnej” istnieją również jeszcze wtedy, gdy odpowiedzialność odszkodowawcza właściciela łącza internetowego, przez które dokonano naruszeń prawa autorskiego w drodze udostępniania plików (filesharing), jest wyłączona, jeżeli właściciel łącza wskaże co najmniej jednego członka rodziny, który oprócz niego miał możliwość dostępu do tego łącza, nie podając ustalonych poprzez odpowiednią dodatkową weryfikację konkretnych szczegółów dotyczących chwili i rodzaju korzystania z Internetu przez tego członka rodziny?

      (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym; Dz.U. L 167, s. 10.

      (2)  Dyrektywa 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej; Dz.U. L 157, s. 45.


title: Sprawa C-445/12 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. — Rivella International AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Baskaya di Baskaya Alim e C. Sas (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „BASKAYA” — Sprzeciw — Konwencja dwustronna — Terytorium państwa trzeciego — Pojęcie rzeczywistego używania)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/19

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. — Rivella International AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Baskaya di Baskaya Alim e C. Sas
   (Sprawa C-445/12 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „BASKAYA” - Sprzeciw - Konwencja dwustronna - Terytorium państwa trzeciego - Pojęcie rzeczywistego używania)
   2014/C 52/31
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rivella International AG (przedstawiciel: C. Spintig, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik), Baskaya di Baskaya Alim e C. Sas

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 12 lipca 2012 r. w sprawie T-170/11 Rivella International przeciwko OHIM — Baskaya di Baskaya Alim (BASKAYA), na mocy którego Sąd oddalił skargę na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 stycznia 2011 r. dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Rivella International AG a Baskaya di Baskaya Alim e C. Sas — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku oznaczenia graficznego zawierającego element słowny „BASKAYA” i wcześniejszego graficznego międzynarodowego znaku towarowego zawierającego element słowny „Passaia” — Naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1) — Błędna ocena rozpatrzenia sprzeciwu

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Rivella International AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 366 z 24.11.2012.


title: Sprawa T-104/14 P: Wyrok Sądu z dnia 13 października 2015 r. – Komisja/Verile i Gjergji (Odwołanie — Odwołanie wzajemne — Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych — Propozycja dotycząca doliczenia lat służby uprawniających do emerytury — Akt niewywołujący niekorzystnych skutków — Niedopuszczalność skargi w pierwszej instancji — Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego — Pewność prawa — Uzasadnione oczekiwania — Równość traktowania)

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/44

         Wyrok Sądu z dnia 13 października 2015 r. – Komisja/Verile i Gjergji
   (Sprawa T-104/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Odwołanie wzajemne - Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych - Propozycja dotycząca doliczenia lat służby uprawniających do emerytury - Akt niewywołujący niekorzystnych skutków - Niedopuszczalność skargi w pierwszej instancji - Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania - Równość traktowania))
   (2015/C 398/55)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall, G. Gattinara i D. Martin, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Marco Verile (Cadrezzate, Włochy) i Anduela Gjergji (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci D. de Abreu Caldas, J.N. Louis i M. de Abreu Caldas, następnie adwokaci J.N. Louis i N. de Montigny)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (w pełnym składzie) z dnia 11 grudnia 2013 r., Verile i Gjergji/Komisja (F-130/11, Zb.Orz.SP, EU:F:2013:195)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (w pełnym składzie) z dnia 11 grudnia 2013 r., Verile i Gjergji/Komisja (F-130/11) zostaje uchylony.

               2)

               Skarga wniesiona przez Marca Verilego i Anduelę Gjergji do Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie F-130/11 zostaje odrzucona.

               3)

               M. Verile i A. Gjergji ze swej strony, oraz Komisja Europejska ze swej strony, pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 151 z 19.5.2014.


title: Sprawa C-299/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/28

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-299/06) (1)

   (2007/C 82/60)

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa T-816/16 RENV: Postanowienie Sądu z dnia 18 maja 2017 r. – Alsteens/Komisja

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/49

         Postanowienie Sądu z dnia 18 maja 2017 r. – Alsteens/Komisja
   (Sprawa T-816/16 RENV) (1)

   (2017/C 249/67)
   Język postępowania: francuski
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 319 z dnia 20.10.2012 r. (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-87/12).


title: Sprawa T-130/17 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 21 lipca 2017 r. – Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo/Komisja (Środek tymczasowy — Rynek wewnętrzny gazu ziemnego — Dyrektywa 2009/73/WE — Wniosek Bundesnetzagentur mający na celu zmianę warunków wyłączenia spod przepisów Unii w związku z eksploatacją gazociągu OPAL — Decyzja Komisji w sprawie zmiany warunków wyłączenia spod przepisów Unii — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/35

         Postanowienie prezesa Sądu z dnia 21 lipca 2017 r. – Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo/Komisja
   (Sprawa T-130/17 R)
   ((Środek tymczasowy - Rynek wewnętrzny gazu ziemnego - Dyrektywa 2009/73/WE - Wniosek Bundesnetzagentur mający na celu zmianę warunków wyłączenia spod przepisów Unii w związku z eksploatacją gazociągu OPAL - Decyzja Komisji w sprawie zmiany warunków wyłączenia spod przepisów Unii - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2017/C 293/42)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: adwokat M. Jeżewski)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i R. Kanitz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 278 i 279 TFUE o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2016) 6950 final z dnia 28 października 2016 r. w sprawie zmiany warunków wyłączenia gazociągu OPAL z obowiązku stosowania zasad dostępu stron trzecich do sieci oraz regulacji taryfowej ustalonych w dyrektywie 2003/55/WE.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-53/07: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 19 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/32

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 19 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-53/07) (1)

   (2007/C 315/57)

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007.


title: Sprawa C-70/05: Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/23

         Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-70/05)
   (2005/C 82/46)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 14 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Denisa Martina, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że poprzez brak przyjęcia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1), Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2.

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął dnia 2 grudnia 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 303 z 2.12.2000, str. 16.


title: Sprawa C-213/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (Rzeczpospolita Polska) w dniu 9 maja 2011 r. — Fortuna Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w Gdyni

text:
               23.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 219/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (Rzeczpospolita Polska) w dniu 9 maja 2011 r. — Fortuna Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w Gdyni
   (Sprawa C-213/11)
   2011/C 219/06
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Fortuna Sp. z o.o.

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Celnej w Gdyni

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych (1) oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego powinien być interpretowany w ten sposób, że do „przepisów technicznych”, których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje zmiany zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsca urządzania gry?

      (1)  Dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz.U. L 204, s. 37; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 13 Tom 020 P. 337 — 348), zmieniona przez Dyrektywę 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. zmieniającą dyrektywę 98/34/WE ustanawiającą procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz.U. L 217, s. 18; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 13 Tom 21 P. 8 — 16).


title: Sprawa T-329/04: Skarga wniesiona dnia 2 sierpnia 2004 r. przez Viasat Broadcasting UK Ltd. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/50

         Skarga wniesiona dnia 2 sierpnia 2004 r. przez Viasat Broadcasting UK Ltd. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-329/04)
   (2004/C 262/94)
   Język postępowania: duński
   Dnia 2 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesiona przez Viasat Broadcasting UK Ltd., z siedzibą w West Drayton (Wielka Brytania), reprezentowaną przez Simona Eversa Hjelmborga, adwokata.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art.1 decyzji Komisji z dnia 19 maja 2004 r. w sprawie C 2/2003 (ex NN 22/2002) dotyczącej środków przyznanych przez Danię dla TV2/Danmark, w części w której decyzja ta uznaje pomoc za zgodną z zasadami wspólnego rynku, w świetle art. 86, ust. 2 WE.

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W zaskarżonej decyzji Komisja uznała pomoc, która została w latach 1995-2004 udzielona TV2/Danmark w formie opłat abonamentowych oraz innych środków za zgodną z zasadami wspólnego rynku, za wyjątkiem kwoty 628,2 milionów DKK, która w opinii Komisji stanowi sprzeczną z normami Traktatu pomoc państwa. Królestwo Danii zostało zobowiązane do zażądania zwrotu tej kwoty od TV2/Danmark A/S. Strona skarżąca zażądała stwierdzenia nieważności tej części decyzji, w której Komisja uznaje część pomocy za zgodną z zasadami wspólnego rynku.
   Strona skarżąca podnosi, że Komisja popełniła błąd w ocenie podczas weryfikacji czy zobowiązania TV2/DANMARK A/S z tytułu pełnienia misji publicznej są określone wystarczająco dokładnie, ponieważ uznała, że cały program nadawczy TV2/DANMARK A/S stanowi działalność związaną z pełnieniem misji publicznej. Założenie takie utrudnia weryfikację czy państwo duńskie przestrzegało oraz czy w przyszłości będzie przestrzegać wspólnotowych reguł konkurencji, przede wszystkim zawartych w art. 87 ust. 1 w związku z art. 86 ust. 2 Traktatu WE.
   Strona skarżąca podnosi ponadto, że przyjęta przez Komisję metoda oceny tego czy pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE jest zgodna z zasadami wspólnego rynku na mocy art. 86 ust. 2, Traktatu WE jest błędna, ponieważ metoda ta nie bierze pod uwagę istnienia pośredniej (horyzontalnej) pomocy państwa (subsydiowanie skrośne - pokrywanie kosztów jednego rodzaju prowadzonej przez przedsiębiorstwo działalności gospodarczej przychodami pochodzącymi z innego rodzaju działalności), sprzecznej z art. 87 ust. 1 WE, w sytuacji gdy:

               —

               antykonkurencyjne postępowanie TV2/DANMARK A/S na rynku reklam telewizyjnych nie może zostać uznane za niezbędne dla pełnienia przezeń misji publicznej w rozumieniu art. 86 ust. 2 WE, ponieważ art. 87 ust. 1 WE ma nieograniczone zastosowanie wobec postępowania TV2/DANMARK A/S na rynkach komercyjnych;

               —

               Komisja zbadała jedynie czy ewentualna nadmierna kompensacja dokonana przez państwo (bezpośrednia wertykalna i zabroniona pomoc państwa) została użyta do wsparcia działalności komercyjnej, nie zaś czy kompensacja udzielona przez państwo (bezpośrednia wertykalna i dozwolona pomoc państwa) została użyta do osiągnięcia korzyści gospodarczej w ramach prowadzonej działalności komercyjnej, która zakłóca konkurencję;

               —

               zastosowana przez Komisję metoda badania „stand alone” nie ma zastosowania w tej sprawie, ponieważ bazuje ona na porównywaniu kosztów poniesionych przez konkurentów TV2/DANMARK A/S (zamiast kosztów poniesionych przez samą TV2/DANMARK A/S) z przychodem TV2/DANMARK A/S z działalności komercyjnej, pomijając w ten sposób ewentualne różnice w poziomie efektywności, co skutkuje tym, że badanie nie wykazuje w pełni jak dalece działalność komercyjna TV2/DANMARK A/S poprzez subsydiowanie skrośne spowodowała osiągnięcie korzyści gospodarczej, która zakłóca konkurencję;

               —

               użyty przez Komisję test cenowy także nie ma zastosowania w tej sprawie.


title: Sprawa F-60/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 maja 2016 r. – Abeloos/Komisja

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/49

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 maja 2016 r. – Abeloos/Komisja
   (Sprawa F-60/14) (1)

   (2016/C 222/74)
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 421 z 24.11.2014, s. 60.