title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (czwarta izba) z dnia 1 lipca 2008 r. # Compagnie maritime belge SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Konkurencja - Nadużycie zbiorowej pozycji dominującej - Konferencja linii żeglugowych - Decyzja nakładająca grzywnę na podstawie wcześniejszej decyzji, której częściowa nieważność została stwierdzona przez Trybunał - Rozporządzenie (EWG) nr 2988/74 - Rozsądny termin - Prawo do obrony - Pewność prawa - Powaga rzeczy osądzonej. # Sprawa T-276/04.

text:
      Sprawa T‑276/04
      Compagnie maritime belge SA
      przeciwko
      Komisji Wspólnot Europejskich
      Konkurencja – Nadużycie zbiorowej pozycji dominującej – Konferencja linii żeglugowych – Decyzja nakładająca grzywnę na podstawie wcześniejszej decyzji, której częściowa nieważność została stwierdzona przez Trybunał
         – Rozporządzenie (EWG) nr 2988/74 – Rozsądny termin – Prawo do obrony – Pewność prawa – Powaga rzeczy osądzonej

      Streszczenie wyroku
      1.      Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Decyzja Komisji – Decyzja stwierdzająca naruszenie i nakładająca grzywnę – Stwierdzenie
            nieważności w części dotyczącej nałożenia grzywny
      (art. 229 WE; rozporządzenia Rady: nr 17; nr 2988/74 i nr 4056/86, art. 11 ust. 2, art. 19 ust. 2, art. 21)
      2.      Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Przedawnienie w zakresie postępowań – Przerwanie – Zakres
      (rozporządzenia Rady: nr 17; nr 2988/74, art. 2 ust. 1 lit. d), art. 2 ust. 2)
      3.      Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Przedawnienie w zakresie grzywien – Wyłączne stosowanie rozporządzenia nr 2988/74
      (rozporządzenie Rady nr 2988/74, art. 2 ust. 1, art. 2 ust. 3)
      4.      Konkurencja – Grzywny – Ocena w zależności od indywidualnego zachowania przedsiębiorstwa
      (rozporządzenie Rady nr 17, art. 15 ust. 2)
      5.      Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Kryteria zdefiniowane w wytycznych przyjętych przez Komisję – Stosowanie do naruszeń
            reguł konkurencji w dziedzinie transportu morskiego
      (traktat EWWiS, art. 65 ust. 5; rozporządzenia Rady: nr 17, art. 15 ust. 2; nr 4056/86, art. 19 ust. 2; komunikat Komisji
            98/C 9/03)
      6.      Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Kryteria – Waga naruszenia – Okoliczności obciążające lub łagodzące
      (rozporządzenie Rady nr 17, art. 15 ust. 2; komunikat Komisji 98/C 9/03, pkt 2, 3)
      7.      Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Konieczność uwzględnienia obrotów zainteresowanych przedsiębiorstw – Brak
      (rozporządzenie Rady nr 4056/86)
      1.      Jeśli orzekając w przedmiocie decyzji Komisji stwierdzającej naruszenie reguł konkurencji i nakładającej grzywnę, sąd wspólnotowy
         stwierdził – mając na uwadze uchybienie proceduralne i odrzucając jednocześnie zarzuty merytoryczne dotyczące stwierdzenia
         naruszenia – nieważność tejże decyzji w części odnoszącej się do nałożonej grzywny, Komisja ma prawo wydać nową decyzję mającą
         na celu, po pierwsze, nałożenie nowej grzywny na podstawie tych części pierwszej decyzji, których nieważności nie stwierdzono,
         i po drugie, skorygowanie wad formalnych stwierdzonych przez sąd. Ta nowa decyzja winna być postrzegana jedynie jako decyzja
         nakładającą grzywnę, a nie jako decyzja stwierdzająca naruszenie, i winna, pod groźbą uznania jej za niezgodną z prawem, zostać
         wydana z poszanowaniem przepisów w sprawie przedawnienia przewidzianych w rozporządzeniu nr 2988/74 dotyczącym okresów przedawnień
         w postępowaniach i wykonywaniu sankcji zgodnie z regułami dotyczącymi transportu i konkurencji. W tym zakresie, co się tyczy
         w szczególności naruszenia popełnionego w sektorze transportu morskiego, ani rozporządzenie nr 4056/86 ustanawiające szczegółowe
         zasady stosowania art. [81 WE] i [82 WE] do transportu morskiego, ani rozporządzenie nr 17 nie wykluczyły wyraźnie formalnie
         oddzielnego wydania, na dwóch różnych podstawach prawnych, dwóch odrębnych aktów, to jest aktu stwierdzającego naruszenie
         (w przypadku rozporządzenia nr 4056/86 na podstawie jego art. 11 ust. 1) i aktu nakładającego grzywnę (na podstawie art. 19
         ust. 2 tegoż rozporządzenia).

      Po wyczerpaniu przysługujących od wyżej wymienionego orzeczenia sądowego środków zaskarżenia lub po upływie terminów przewidzianych
         do wniesienia tychże środków zaskarżenia, te części pierwszej decyzji Komisji, których nieważność nie została stwierdzona,
         uzyskują powagę rzeczy osądzonej, stanowią ostatecznie część wspólnotowego porządku prawnego i wywierają wszelkie skutki prawne.
         Wynika z tego, że w ramach skargi o stwierdzenie nieważności nowej decyzji Komisji, ukarane przedsiębiorstwo nie może na nowo
         podważać prawdziwości naruszenia, skoro została ona stwierdzona w sposób ostateczny przez Komisję w pierwszej decyzji. Z tych
         samych powodów przedsiębiorstwo to nie może powoływać się skutecznie ani na rzekome naruszenie jego prawa do obrony w trakcie
         postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie pierwszej decyzji, ani na brak uzasadnienia wynikający z faktu, iż
         w nowej decyzji nakładającej grzywnę odwołano się bez żadnych zastrzeżeń do części pierwszej decyzji stwierdzających naruszenie,
         których nieważność nie została stwierdzona. Ponadto, w ramach wykonywania prawa do nieograniczonego orzekania na podstawie
         art. 21 rozporządzenia nr 4056/86, w rozumieniu art. 229 WE, Sąd może skutecznie odnosić się do tych części celem dokonania
         oceny kwoty nałożonej grzywny.

      (por. pkt 22, 23, 55, 57, 60, 62, 63, 76, 83, 110)
      2.      Zgodnie z brzmieniem art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/74 dotyczącego okresów przedawnień w postępowaniach i wykonywaniu
         sankcji zgodnie z regułami dotyczącymi transportu i konkurencji przerwanie biegu przedawnienia stosuje się do wszystkich przedsiębiorstw
         biorących udział w naruszeniu. W konsekwencji przedsiębiorstwo będące członkiem konferencji linii żeglugowych nie może kwestionować
         przerwania w stosunku do niego biegu przedawniania naruszenia, w którym uczestniczyło ono wraz z innymi członkami tej konferencji
         jedynie z powodu, że nie jest ono adresatem pisma w sprawie przedstawienia zarzutów skierowanego do konferencji linii żeglugowych.

      (por. pkt 30, 31)
      3.      Rozporządzenie nr 2988/74 dotyczące okresów przedawnień w postępowaniach i wykonywaniu sankcji zgodnie z regułami dotyczącymi
         transportu i konkurencji wprowadziło całościową regulację określającą szczegółowo terminy, w jakich Komisja ma prawo, nie
         naruszając podstawowego wymogu pewności prawa, nakładać grzywny na przedsiębiorstwa, których dotyczą postępowania w sprawie
         stosowania wspólnotowych reguł konkurencji. Z uwagi na istnienie takiej regulacji należy odrzucić wszelkie rozważania związane
         z obowiązkiem wykonywania przez Komisję uprawnień do nakładania grzywien w rozsądnym terminie.

      Tego wniosku nie można podważyć, powołując się na rzekome naruszenie pewności prawa i prawa do obrony. Po pierwsze bowiem
         rozporządzenie nr 2988/74 wyraźnie uwzględnia w motywie  drugim konieczność zapewnienia pewności prawa, wprowadzając właśnie
         zasadę przedawnienia. Po drugie, dopóki nie upłynie termin przedawnienia przewidziany w tym rozporządzeniu, każde przedsiębiorstwo
         lub związek przedsiębiorstw, których dotyczy dochodzenie w zakresie polityki konkurencji na podstawie rozporządzenia nr 17,
         pozostaje w niepewności co do wyniku tego postępowania i ewentualnego nałożenia sankcji lub grzywien. A zatem przedłużenie
         tej niepewności jest nierozłącznie związane z postępowaniami prowadzonymi na podstawie rozporządzenia nr 17 i nie stanowi
         samo w sobie naruszenia prawa do obrony.

      (por. pkt 41, 43)
      4.      Jeśli przedsiębiorstwo naruszyło swoim własnym zachowaniem art. 82 WE, nie może ono uniknąć kary na tej podstawie, że inne
         podmioty gospodarcze nie zostały ukarane grzywną, kiedy sytuacja tych podmiotów nie stała się nawet przedmiotem postępowania
         przed sądem wspólnotowym.

      (por. pkt 94)
      5.      Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz art. 65 ust. 5 traktatu
         EWWiS znajdują również zastosowanie przez analogię do naruszeń reguł konkurencji w dziedzinie transportu morskiego, które
         zostały stwierdzone i za popełnienie których nałożono sankcje na podstawie rozporządzenia nr 4056/86 ustanawiającego szczegółowe
         zasady stosowania art. [81 WE] i [82 WE] do transportu morskiego.

      (por. pkt 109)
      6.      Komisja nie może być zasadniczo zobowiązana ani do uwzględnienia kontynuacji naruszenia jako okoliczności obciążającej, ani
         do uznania zaprzestania naruszenia za okoliczność łagodzącą. Obniżenie byłoby bowiem zastosowane dwukrotnie wraz z uwzględnieniem
         czasu trwania naruszenia przy obliczaniu grzywien. W konsekwencji Komisja nie może być w żaden sposób zobowiązana do przyznania
         w ramach przysługującego jej uznania obniżki grzywny z uwagi na zaprzestanie oczywistego naruszenia, niezależnie od tego,
         czy to zaprzestanie miało miejsce przed jej interwencją, czy też po niej.

      (por. pkt 120)
      7.      Przy ustalaniu kwoty grzywny za naruszenie reguł konkurencji w sektorze transportu morskiego Komisja nie ma obowiązku traktować
         jako punktu wyjścia obliczenia tych grzywien kwot określonych na podstawie obrotu zainteresowanych przedsiębiorstw.

      W tym zakresie bez znaczenia jest powoływanie się na wcześniejszą praktykę decyzyjną Komisji, ponieważ po pierwsze, praktyka
         ta służy sama w sobie za ramy prawne dla grzywien w zakresie konkurencji w tym sektorze, zważywszy, że ramy te są określone
         wyłącznie w rozporządzeniu nr 4056/86 ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania art. [81 WE] i [82 WE] do transportu morskiego,
         i po drugie, Komisja dysponuje szerokim zakresem uznania przy ustalaniu kwoty grzywien w celu spowodowania zmiany zachowania
         przedsiębiorstw w taki sposób, aby przestrzegały one reguł konkurencji.

      (por. pkt 131–133)
WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (czwarta izba)
      z dnia 1 lipca 2008 r.(*)

      Konkurencja – Nadużycie zbiorowej pozycji dominującej – Konferencja linii żeglugowych – Decyzja nakładająca grzywnę na podstawie wcześniejszej decyzji, której częściowa nieważność została stwierdzona przez Trybunał
         – Rozporządzenie (EWG) nr 2988/74 – Rozsądny termin – Prawo do obrony – Pewność prawa – Powaga rzeczy osądzonej

      W sprawie T‑276/04
      Compagnie maritime belge SA, z siedzibą w Antwerpii (Belgia), reprezentowane przez D. Waelbroecka, adwokata,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej początkowo przez É. Gippiniego Fourniera, P. Hellströma oraz F. Amata, a następnie przez É. Gippiniego Fourniera,
         działających w charakterze pełnomocników,

      strona pozwana,
      mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2005/480/WE z dnia 30 kwietnia 2004 r. dotyczącej
         postępowania na podstawie art. 82 WE (sprawy COMP/D/32.448 i 32.450) (streszczenie w Dz.U. 2005, L 171, s. 28), nakładającej
         na skarżącą grzywnę za domniemane nadużycia zbiorowej pozycji dominującej popełnione przez konferencję Cewal oraz, tytułem
         żądania ewentualnego, o obniżenie kwoty wspomnianej grzywny,

      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI WSPÓLNOT EUROPEJSKICH (czwarta izba),
      w składzie: O. Czúcz, prezes, J.D. Cooke (sprawozdawca) i I. Labucka, sędziowie,
      sekretarz: K. Pocheć, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 20 listopada 2007 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
       Okoliczności powstania sporu
      1        Na podstawie decyzji 93/82/EWG z dnia 23 grudnia 1992 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 85 traktatu EWG (IV/32.448
         i IV/32.450: Cewal, Cowac, Ukwal) oraz art. 86 traktatu EWG (IV/32.448 i IV/32.450: Cewal) (Dz.U. 1993, L 34, s. 20) Komisja
         skazała pewne przedsiębiorstwa będące członkami konferencji linii żeglugowych Associated Central West Africa Lines (zwanej
         dalej „Cewal”) na zapłatę grzywien z tytułu nadużycia zbiorowej pozycji dominującej. Z tego tytułu na skarżącą, Compagnie
         maritime belge SA, nałożono grzywnę w wysokości 9,6 milionów ECU.

      2        Sentencja decyzji 93/82 brzmi następująco:

      „Artykuł 1
      […]
      Artykuł 2
      W celu wyeliminowania głównego niezależnego konkurenta w ruchu przewozowym, o którym mowa, przedsiębiorstwa będące członkami
         konferencji linii żeglugowych Cewal nadużyły zbiorowej pozycji dominującej w następujący sposób:

      –        poprzez uczestnictwo we wprowadzaniu w życie porozumienia o współpracy z Ogefrem i kilkakrotne żądanie za pomocą różnych środków
         jego ścisłego przestrzegania,

      –        poprzez zmianę swych stawek przewozowych, odstępując od obowiązujących cen w celu oferowania stawek identycznych lub niższych
         od stawek głównego niezależnego konkurenta w przypadku statków wypływających w tym samym dniu lub w okolicznych datach (praktyka
         zwana fighting ships/»walczące statki«),

               oraz
      –        poprzez zawarcie porozumień o lojalności narzuconych w 100% (w tym na towary sprzedawane franco statek), wykraczających poza
         przepisy art. 5 [ust.] 2 rozporządzenia (EWG) nr 4056/86, wykorzystując w sposób szczególny, opisany w niniejszej decyzji,
         »czarne listy« nielojalnych załadowców.

      Artykuł 3
      […]
      Przedsiębiorstwa będące członkami konferencji linii żeglugowych Cewal są także zobowiązane do położenia kresu naruszeniom
         stwierdzonym w art. 2.

      Artykuł 4
      […]
      Artykuł 5
      Przedsiębiorstwom będącym członkami konferencji linii żeglugowych Cewal zaleca się dostosowanie treści zawartych przez nie
         umów o lojalności do art. 5 [ust.] 2, rozporządzenia (EWG) nr 4056/86.

      Artykuł 6
      Z tytułu naruszeń stwierdzonych w art. 2 nakłada się grzywny na przedsiębiorstwa będące członkami konferencji linii żeglugowych
         Cewal, z wyjątkiem przedsiębiorstw żeglugowych: Compagnie maritime zaïroise (CMZ), Angonave, Portline i Scandinavian West
         Africa Lines (Swal).

      Grzywny te kształtują się następująco:
      –        Compagnie maritime belge: 9,6 milionów (dziewięć milionów sześćset tysięcy) ECU,
      –        Dafra Line: 200 000 (dwieście tysięcy) ECU,
      –        Nedlloyd Lijnen BV: 100 000 (sto tysięcy) ECU,
      –        Deutsche Afrika Linien-Woermann Linie: 200 000 (dwieście tysięcy) ECU.
      Artykuł 7
      Grzywny nałożone w art. 6 należy uiścić w terminie trzech miesięcy od dnia doręczenia niniejszej decyzji […].
      […]
      Artykuł 8
      Adresatami niniejszej decyzji są konferencje linii żeglugowych Cewal, Cowac i Ukwal oraz przedsiębiorstwa będące ich członkami,
         których wykaz znajduje się w załączniku I” [tłumaczenie nieoficjalne].

      3        Skarżąca jest spółką holdingową grupy Compagnie maritime belge (CMB), która prowadzi działalność między innymi w sektorze
         armatury, zarządzania i wykonywania działań z zakresu żeglugi morskiej. W okresie właściwym dla okoliczności faktycznych sprawy,
         której dotyczyła decyzja 93/82, była ona członkiem Cewal, do której należały przedsiębiorstwa żeglugowe zapewniające obsługę
         regularnej linii pomiędzy z jednej strony portami Zairu (obecnie Republiki Kongo) i Angolą, a z drugiej strony portami Morza
         Północnego, z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa. Sekretariat Cewal znajdował się w Antwerpii (Belgia).

      4        Skarżąca oraz Dafra-Lines A/S wniosły do Sądu skargi o stwierdzenie nieważności decyzji 93/82. Skargi te zostały oddalone
         w zakresie dotyczącym stwierdzenia naruszeń (wyrok z dnia 8 października 1996 r. w sprawach połączonych od T‑24/93 do T‑26/93
         i T‑28/93 Compagnie maritime belge transports i in. przeciwko Komisji, Rec. s. II‑1201, zwany dalej „wyrokiem Sądu w sprawie
         CMB”). Sąd jednakże obniżył wysokość nałożonych grzywien. W przypadku skarżącej grzywna została obniżona z 9,6 do 8,64 miliona ECU.

      5        Skarżąca i Dafra-Lines wniosły odwołanie od wyroku Sądu. Wyrokiem z dnia 16 marca 2000 r. w sprawach połączonych C‑395/96 P
         i C‑396/96 P Compagnie maritime belge transports i in. przeciwko Komisji, Rec. s. I‑1365 (zwanym dalej „wyrokiem Trybunału
         w sprawie CMB”) Trybunał oddalił wszystkie zarzuty zawarte w odwołaniu, dotyczące stwierdzenia naruszeń w decyzji 93/82. Jednakże
         w pkt 142–147 Trybunał orzekł, że Sąd naruszył prawo, nakładając grzywny na poszczególnych członków Cewal w zależności od
         stopnia ich uczestnictwa w naruszeniach, podczas gdy jedynie Cewal była bezpośrednim adresatem pisma w sprawie przedstawienia
         zarzutów (a członkowie Cewal otrzymali jedynie kopię w celu umożliwienia im przedstawienia uwag) i w związku z tym była potencjalnym
         adresatem grzywny. W konsekwencji Trybunał, rozstrzygając ostatecznie spór, stwierdził nieważność art. 6 i 7 decyzji 93/82
         dotyczących grzywien nałożonych na członków Cewal.

      6        W następstwie wyroku Trybunału w sprawie CMB Komisja zwróciła skarżącej kwotę uiszczonej grzywny.

      7        W dniu 15 kwietnia 2003 r. Komisja doręczyła skarżącej kolejne pismo w sprawie przedstawienia zarzutów (zwane dalej „pismem
         w sprawie zarzutów z 2003 r.”), informując ją o zamiarze wydania nowej decyzji mającej na celu nałożenie na nią grzywny z tytułu
         naruszeń art. 82 WE, o których mowa w art. 2 decyzji 93/82, w zakresie w jakim w ramach kolejnych skarg skierowanych przeciwko
         Komisji nie stwierdzono nieważności dokonanych przez Komisję ocen odnoszących się do naruszeń i przedsiębiorstw, które w nich
         uczestniczyły.

      8        Decyzją 2005/480/WE z dnia 30 kwietnia 2004 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 82 WE (sprawy COMP/D/32.448 i 32.450
         – Compagnie maritime belge) (streszczenie w Dz.U. 2005, L 171, s. 28, zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Komisja nałożyła na
         skarżącą grzywnę w wysokości 3,4 milionów EUR z tytułu naruszeń art. 82 WE stwierdzonych w decyzji 93/82, to jest w motywach 20–27
         w odniesieniu do porozumienia z Office zaïrois de gestion du fret maritime (zairskim urzędem ds. zarządzania frachtem morskim,
         zwanym dalej „Ogefrem”), w motywach 28 i 29 w odniesieniu do czarnych list i umów o lojalności, w motywie 32 w odniesieniu
         do „walczących statków” i w art. 2–5 sentencji wspomnianej decyzji.

       Przebieg postępowania i żądania stron
      9        Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 8 lipca 2004 r. skarżąca wniosła niniejszą skargę.

      10      Na podstawie sprawozdania sędziego sprawozdawcy Sąd (czwarta izba) postanowił otworzyć procedurę ustną. W ramach środków organizacji
         postępowania skierował on do stron pytania na piśmie. Strony odpowiedziały na nie w wyznaczonych terminach.

      11      Wystąpienia stron oraz ich odpowiedzi na pytania ustne Sądu zostały wysłuchane podczas rozprawy, która odbyła się w dniu 20 listopada
         2007 r.

      12      Skarżąca wnosi do Sądu o:

      –        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
      –        tytułem żądania ewentualnego, obniżenie kwoty grzywny;
      –        obciążenie Komisji kosztami postępowania.
      13      Komisja wnosi do Sądu o:

      –        oddalenie skargi;
      –        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
       Co do prawa
      14      Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi osiem zarzutów. Cztery pierwsze zarzuty mają na celu, tytułem żądania głównego, stwierdzenie
         nieważności zaskarżonej decyzji i są oparte, po pierwsze, na naruszeniu zasady rozsądnego terminu i przepisów w sprawie przedawnienia,
         po drugie, na naruszeniu prawa do obrony, po trzecie, na okoliczności, że w wyroku w sprawie CMB Trybunał nie „ustalił w sposób
         nieodwołalny” nadużyć, i po czwarte, na „niewystarczającym uzasadnieniu i braku względów uzasadniających” zaskarżoną decyzję.
         Sąd zbada kolejno zarzuty pierwszy, trzeci, drugi i czwarty.

      15      Cztery kolejne zarzuty mają na celu, tytułem żądania ewentualnego, obniżenie kwoty grzywny i są oparte na dyskryminacyjnym
         charakterze grzywny (zarzut piąty), jej nieproporcjonalnym charakterze (zarzut szósty), na okoliczności, że grzywna została
         nałożona z naruszeniem zwyczajowej praktyki Komisji (zarzut siódmy) i wreszcie na nadużyciu władzy (zarzut ósmy).

       W przedmiocie żądań mających na celu stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji
       W przedmiocie zarzutu pierwszego, opartego na naruszeniu zasady rozsądnego terminu i przepisów w sprawie przedawnienia
      –       Argumenty stron
      16      Skarżąca dzieli niniejszy zarzut na dwie części. Po pierwsze, twierdzi, że Komisja wydała zaskarżoną decyzję po upływie jakiegokolwiek
         rozsądnego terminu. Po drugie, uważa, że Komisja naruszyła przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2988/74 z dnia 26 listopada
         1974 r. dotyczącego okresów przedawnień w postępowaniach i wykonywaniu sankcji zgodnie z regułami Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej
         dotyczącymi transportu i konkurencji (Dz.U. L 319, s. 1).

      17      W odniesieniu do pierwszej części zarzutu skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja została wydana za późno, to jest ponad cztery
         lata po wydaniu wyroku Trybunału w sprawie CMB. To całkowicie niewytłumaczone opóźnienie Komisji jest nieuzasadnione w świetle
         art. 6 ust. 1 europejskiej konwencji praw człowieka (EKPC) i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej proklamowanej
         w dniu 7 grudnia 2000 r. w Nicei (Dz.U. 2000, C 364, s. 1), orzecznictwa wspólnotowego i orzecznictwa Europejskiego Trybunału
         Praw Człowieka, mając zwłaszcza na uwadze wysoką kwotę grzywny, niezłożony charakter zaskarżonej decyzji (gdyż Komisja w decyzji
         93/82 nie bada spornych naruszeń) i z uwagi na fakt, że opóźnienia nie można przypisać skarżącej. Ponadto zarówno zasada pewności
         prawa, jak i zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań stoją na przeszkodzie temu, by Komisja mogła opóźniać w nieskończoność
         wykonywanie swoich uprawnień. W takich okolicznościach obniżenie kwoty grzywny dokonane przez Komisję w celu uwzględnienia
         czasu trwania postępowania jest niewystarczające. Poza tym Komisja naruszyła prawo skarżącej do obrony, ponieważ ani Cewal,
         ani skarżąca nie prowadzą już działalności w rozpatrywanym sektorze i w związku z tym nie są w stanie skutecznie się bronić
         z uwagi na trudność w odszukaniu pewnych dokumentów lub zadaniu pytań byłym pracownikom.

      18      W odniesieniu do drugiej części zarzutu skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem rozporządzenia
         nr 2988/74. Bieg przewidzianego w tym rozporządzeniu pięcioletniego terminu przedawnienia od zakończenia naruszeń może być
         bowiem zawieszony lub przerwany tylko w przypadkach, które zostały w nim ściśle wyliczone. Zresztą przerwanie przedawnienia,
         które stanowi wyjątek od zasady pięcioletniego terminu przedawnienia, powinno być interpretowane w sposób zawężający (wyrok
         Sądu z dnia 19 marca 2003 r. w sprawie T‑213/00 CMA CGM i in. przeciwko Komisji, Rec. s. II‑913, pkt 484 i wyrok Trybunału
         z dnia 24 czerwca 2004 r. w sprawie C‑278/02 Handlbauer, Zb.Orz. s. I‑6171, pkt 40).

      19      Tymczasem – ponieważ pismo w sprawie przedstawienia zarzutów z dnia 28 maja 1990 r., w związku z którym została wydana decyzja
         93/82 (zwane dalej „pismem w sprawie zarzutów z 1990 r.”), zostało skierowane do Cewal, a nie do skarżącej, która otrzymała
         tylko jego kopię w celu umożliwienia jej przedstawienia uwag jako członkowi Cewal (a nie jako potencjalnemu adresatowi decyzji
         nakładającej grzywny) – pismo w sprawie zarzutów z 1990 r. nie przerwało przedawnienia wobec skarżącej, która nie była przedsiębiorstwem
         „zidentyfikowanym” jako przedsiębiorstwo „biorą[ce] udział w naruszeniu” w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/74.
         Podobnie jest mutatis mutandis w odniesieniu do pism sporządzonych po piśmie w sprawie zarzutów z 1990 r., jak żądania udzielenia
         informacji skierowane do skarżącej, a nie do Cewal. Tak samo, w odniesieniu do przedawnienia nie można powoływać się wobec
         skarżącej na decyzję 93/82, mimo że była ona skierowana do skarżącej i że stwierdzono jej nieważność w części dotyczącej grzywny,
         ponieważ grzywna jest jedyną istotną kwestią w zakresie przedawnienia.

      20      W każdym razie rozporządzenie nr 2988/74 powinno być zdaniem skarżącej interpretowane w świetle nadrzędnych zasad prawa wspólnotowego,
         które mają pierwszeństwo nad prawem wtórnym, takich jak zasada pewności prawa, zasada poszanowania prawa do obrony lub zasada
         rozsądnego terminu (wyrok Trybunału z dnia 17 grudnia 1998 r. w sprawie C‑185/95 P Baustahlgewebe przeciwko Komisji, Rec.
         s. I‑8417, pkt 29), z którymi nie jest zgodna długa bezczynność Komisji zaobserwowana przed ponownym otwarciem postępowania.
         W tym względzie nie można powoływać się na ww. wyrok w sprawie CMA CGM i in. przeciwko Komisji. Podczas rozprawy skarżąca
         ponadto podniosła, że rozwiązanie przyjęte we wspomnianym wyroku nie może zostać zastosowane w niniejszym przypadku z uwagi
         na to, że zaskarżona decyzja została wydana po wydaniu wyroku przez Trybunał i że w tym czasie Komisja nie przeprowadziła
         żadnego dochodzenia, ponieważ w zaskarżonej decyzji odwołała się po prostu do nadużyć ostatecznie stwierdzonych w decyzji
         93/82.

      21      Komisja uważa, że pierwszy zarzut jest bezzasadny. W skrócie, twierdzi ona, że zaskarżona decyzja została wydana z poszanowaniem
         przepisów rozporządzenia nr 2988/74 dotyczących przedawnienia. W odpowiedzi na skargę i w odpowiedzi na pytania pisemne Sądu
         Komisja powołuje się na ww. wyrok w sprawie CMA CGM i in. przeciwko Komisji (pkt 321–324) i podnosi, że w przypadku braku
         przedawnienia w rozumieniu rozporządzenia nr 2988/74 należy odrzucić wszelką możliwość zastosowania zasady rozsądnego terminu.
         Jednakże przy założeniu, że ta zasada znajduje zastosowanie i zakładając ponadto, że rozsądny termin nie został zachowany,
         Komisja twierdzi, że taka sytuacja nie uzasadnia stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, ponieważ skarżąca nie przedstawia
         dowodu na to, że miało miejsce naruszenie jej prawa do obrony. Obniżenie kwoty grzywny, jakie Komisja przyznała, nie podważa
         tego punktu widzenia.

      –       Ocena Sądu
      22      Na wstępie należy stwierdzić, że zaskarżoną decyzję, która ma na celu wyłącznie, po pierwsze, nałożenie na skarżącą nowej
         grzywny na podstawie dokładnie takich samych naruszeń jak te, które zostały stwierdzone w decyzji 93/82, o kwocie obniżonej
         w stosunku do początkowej grzywny uchylonej na mocy wyroku Trybunału w sprawie CMB, i po drugie, skorygowanie wad formalnych
         stwierdzonych we wspomnianym wyroku (motywy 1, 17, 41, 61 i 108 zaskarżonej decyzji), trzeba postrzegać jedynie jako decyzję
         nakładającą grzywnę w rozumieniu art. 19 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4056/86 z dnia 22 grudnia 1986 r. ustanawiającego
         szczegółowe zasady stosowania art. [81 WE] i [82 WE] do transportu morskiego (Dz.U. L 378, s. 4), a nie jako decyzję stwierdzającą
         naruszenie w rozumieniu art. 11 ust. 2 tegoż rozporządzenia. Nadużycia zostały bowiem stwierdzone przez Komisję w sposób ostateczny
         w tych częściach decyzji 93/82, których nieważności nie stwierdzono (zob. pkt 8 powyżej i pkt 55–60 poniżej).

      23      Z przepisów rozporządzenia nr 2988/74 wynika, że w zakresie w jakim Komisja nakłada grzywnę, zaskarżona decyzja powinna była,
         pod rygorem niezgodności z prawem, zostać wydana z poszanowaniem przepisów w sprawie przedawnienia, które zostały w nim przewidziane.
         Należy zatem rozpocząć badanie zarzutu pierwszego od jego drugiej części i ustalić, czy w dniu wydania zaskarżonej decyzji,
         czyli w dniu 30 kwietnia 2004 r., doszło do przedawnienia na podstawie wspomnianego rozporządzenia.

      24      Artykuł 1 rozporządzenia nr 2988/74 ustanawia w ust. 1 lit. b) pięcioletni termin przedawnienia w zakresie nakładania grzywien
         i kar z tytułu naruszeń, o których tu mowa. W przypadku naruszeń trwałych, jak w niniejszym przypadku, termin ten zaczyna
         biec od dnia, w którym naruszenie ustało (art. 1 ust. 2).

      25      Na podstawie art. 2 rozporządzenia nr 2988/74 bieg przedawnienia ścigania ulega przerwaniu przez każdą czynność podjętą przez
         Komisję w celu dochodzenia lub ścigania naruszenia. Taką czynność może stanowić między innymi przesłanie pisemnych żądań udzielenia
         informacji [art. 2 ust. 1 lit. a)] lub pismo w sprawie przedstawienia zarzutów [art. 2 ust. 1 lit. d)], a takie przerwanie
         biegu przedawnienia stosuje się do wszystkich przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw biorących udział w naruszeniu (art. 2
         ust. 2).

      26      Na podstawie art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/74 przedawnienie zaczyna biec na nowo podczas pięciu lat, licząc od każdego
         przerwania, w granicach okresu równego dwukrotnemu terminowi przedawnienia, czyli w ciągu dziesięciu lat w odniesieniu do
         rozpatrywanych naruszeń.

      27      Ponadto termin przedawnienia zostaje przedłużony o okres, w którym przedawnienie jest zawieszone na podstawie art. 3 rozporządzenia
         nr 2988/74, czyli dopóki decyzja Komisji jest przedmiotem postępowania zawisłego przed Trybunałem (wyrok Trybunału z dnia
         15 października 2002 r. w sprawach połączonych C‑238/99 P, C‑244/99 P, C‑245/99 P, C‑247/99 P, od C‑250/99 P do C‑252/99 P
         i C‑254/99 P Limburgse Vinyl Maatschappij i in. przeciwko Komisji, Rec. s. I‑8375, zwany dalej „wyrokiem Trybunału w sprawie
         PVC II”, pkt 144–147; wyrok Sądu z dnia 20 kwietnia 1999 r. w sprawach połączonych od T‑305/94 do T‑307/94, od T‑313/94 do
         T‑316/94, T‑318/94, T‑325/94, T‑328/94, T‑329/94 i T‑335/94 Limburgse Vinyl Maatschappij i in. przeciwko Komisji, zwany wyrokiem
         w sprawie „PVC II”, Rec. s. II‑931, zwany dalej „wyrokiem Sądu w sprawie PVC II”, pkt 1098 i 1101).

      28      Należy zatem zbadać, po pierwsze, czy przestrzegany był pięcioletni termin przedawnienia, i po drugie, czy bieg przedawnienia
         został przerwany, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy Komisja przestrzegała także dziesięcioletniego terminu przedawnienia.

      29      Należy przypomnieć, że zgodnie z decyzją 93/82 i w stosownych przypadkach ze stwierdzeniami dokonanymi przez Sąd w wyroku
         w sprawie CMB (pkt 241 i 242) porozumienie z Ogefrem obowiązywało do końca września 1989 r., a porozumienia o lojalności do
         końca listopada 1989 r. Wreszcie praktyka „walczących statków” została zakończona pod koniec listopada 1989 r. Z powyższego
         wynika, że termin przedawnienia rozpoczął bieg najwcześniej pod koniec września 1989 r.

      30      W odniesieniu przede wszystkim do pięcioletniego terminu przedawnienia jego bieg został najpierw przerwany, na podstawie art. 2
         ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 2988/74, przez doręczenie Cewal pisma w sprawie zarzutów z 1990 r.

      31      Skarżąca podważa prawdziwość tego stwierdzenia z uwagi na to, że nie była adresatem pisma w sprawie zarzutów z 1990 r. skierowanego
         do Cewal. Jednakże Sąd uważa, że taki argument nie może zostać uwzględniony. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 2 ust. 2 rozporządzenia
         nr 2988/74 przerwanie biegu przedawnienia stosuje się do wszystkich przedsiębiorstw biorących udział w naruszeniu. W tym względzie
         niepodważalne jest, że skarżąca brała udział w naruszeniach, nawet jeśli nie została w ten sposób „zidentyfikowana” w piśmie
         w sprawie zarzutów z 1990 r. (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 16 listopada 2006 r. w sprawie T‑120/04 Peróxidos Orgánicos
         przeciwko Komisji, Rec. s. II‑4441, pkt 47).

      32      Ponadto należy przypomnieć, że pisemne żądania udzielenia informacji – akty niezależne od pisma w sprawie przedstawienia zarzutów
         – przerywają bieg terminu przedawnienia, pod warunkiem że są konieczne dla celów dochodzenia lub ścigania naruszenia (ww.
         wyrok w sprawie CMA CGM i in. przeciwko Komisji, pkt 487). W tym względzie okoliczność, że wspomniane żądania zostały wystosowane
         po przesłaniu pisma w sprawie zarzutów z 1990 r., ma niewielkie znaczenie. Należy prima facie stwierdzić, że wspomniane żądania
         udzielenia informacji były konieczne dla celów dochodzenia i ścigania naruszenia. Zresztą skarżąca w żaden sposób nie podważyła
         w niniejszym przypadku faktu, że żądania udzielenia informacji, o których mowa, były konieczne. Wobec tego wspomniane żądania
         udzielenia informacji także przerwały bieg terminu przedawnienia.

      33      Jeśli chodzi o decyzję 93/82, której nieważności nie stwierdzono w części obejmującej ustalenie uczestnictwa skarżącej – w rozumieniu
         art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/74 – w naruszeniach art. 82 WE, decyzja ta nadal wywołuje pełne skutki, między innymi
         w zakresie dotyczącym przerwania przedawnienia wobec skarżącej.

      34      Pięcioletni termin przedawnienia uległ następnie zawieszeniu – na podstawie art. 3 rozporządzenia nr 2988/74 – podczas trwania
         postępowania w sprawie skargi na decyzję 93/82, tak przed Sądem, jak i przed Trybunałem (czyli na okres od dnia 19 marca 1993 r.
         do dnia 16 marca 2000 r., bez potrzeby wypowiadania się na temat okresu od dnia wydania wyroku Sądu w sprawie CMB do dnia
         wniesienia odwołania do Trybunału).

      35      Po wydaniu wyroku Trybunału w sprawie CMB najdłuższym okresem do celów obliczenia terminu przedawnienia jest okres, który
         upłynął do momentu doręczenia skarżącej pisma w sprawie zarzutów z 2003 r. (w dniu 15 kwietnia 2003 r.). Okres ten, który
         wynosił około trzydzieści siedem miesięcy, jest krótszy od pięciu lat. Ponieważ żaden wynoszący ponad pięć lat okres nie upłynął
         od zaprzestania nadużyć po przerwaniu przedawnienia, należy stwierdzić, że pięcioletni termin przedawnienia został zachowany.

      36      Następnie w odniesieniu do dziesięcioletniego terminu przedawnienia należy stwierdzić, że w niniejszym przypadku wciąż on
         jeszcze biegnie, ponieważ pismo w sprawie zarzutów z 1990 r. przerwało bieg przedawnienia. Tymczasem – ponieważ niemalże 14,5‑letni
         okres upłynął od zaprzestania nadużyć, które w zależności od nadużycia nastąpiło pomiędzy końcem września 1989 r. a grudniem
         1989 r., do doręczenia skarżącej zaskarżonej decyzji (w dniu 30 kwietnia 2004 r.), dziesięcioletni termin przedawnienia uległ
         zawieszeniu na czas postępowania w sprawie skargi na decyzję 93/82, czyli na okres około siedmiu lat.

      37      Z powyższego wynika, że w związku z tymi, iż okres – z pominięciem okresu zawieszenia – pomiędzy końcem stwierdzonych nadużyć
         a wydaniem zaskarżonej decyzji nie przekroczył dziesięciu lat, dziesięcioletni termin przedawnienia w rozumieniu art. 2 ust. 3
         rozporządzenia nr 2988/74 także został zachowany.

      38      W związku z tym zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 2988/74.

      39      A zatem obecnie należy zbadać możliwość zastosowania do niniejszej sprawy zasady rozsądnego terminu. Taka zasada, powtórzona
         jako element zasady dobrej administracji, w art. 41 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, obowiązuje w każdym
         wspólnotowym postępowaniu administracyjnym (wyrok Sądu z dnia 13 stycznia 2004 r. w sprawie T‑67/01 JCB Sernice przeciwko
         Komisji, Rec. s. II‑49, pkt 36).

      40      Strony nie zgadzają się co do kwestii, czy zasada rozsądnego terminu ma zastosowanie w niniejszym przypadku (zob. pkt 20 i 21
         powyżej).

      41      W ww. wyroku w sprawie CMA CGM i in. przeciwko Komisji (pkt 324) Sąd orzekł, że rozporządzenie nr 2988/74 wprowadziło całościową
         regulację określającą szczegółowo terminy, w jakich Komisja ma prawo, nie naruszając podstawowego wymogu pewności prawa, nakładać
         grzywny na przedsiębiorstwa, których dotyczą postępowania w sprawie stosowania wspólnotowych reguł konkurencji. Z uwagi na
         istnienie takiej regulacji należy odrzucić wszelkie rozważania związane z obowiązkiem wykonywania przez Komisję uprawnień
         do nakładania grzywien w rozsądnym terminie. Trybunał, rozpatrując odwołanie, potwierdził implicite (postanowienie Trybunału
         z dnia 28 października 2004 r. w sprawie C‑236/03 P Komisja przeciwko CMA CGM i in., niepublikowane w Zbiorze, pkt 35) wyżej
         wspomnianą ocenę dokonaną przez Sąd.

      42      Należy stwierdzić, że rozwiązanie zastosowane w ww. wyroku w sprawie CMA CGM i in. przeciwko Komisji, potwierdzone przez Trybunał
         we wspomnianym postanowieniu, może być w pełni przeniesione na grunt niniejszego przypadku. Skarżące w ww. wyroku w sprawie
         CMA CGM i in. przeciwko Komisji ograniczyły się bowiem do powołania się na naruszenie zasady rozsądnego terminu na poparcie
         podniesionego przez nie zarzutu mającego na celu uchylenie grzywien, które zostały na nie nałożone, lub obniżenia ich kwoty,
         a nie w celu uzyskania stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Jako że zaskarżona decyzja jest decyzją nakładającą grzywnę
         w rozumieniu art. 19 ust. 2 rozporządzenia nr 4056/86 (zob. pkt 22 powyżej), niniejszy zarzut mający na celu stwierdzenie
         jej nieważności zmierza w rzeczywistości do uchylenia grzywny, jaką ona nakłada. Ponadto Komisja wydała zaskarżoną decyzję
         z zachowaniem terminów przedawnienia przewidzianych w rozporządzeniu nr 2988/74. W takich okolicznościach nie ma żadnego powodu,
         aby nie uwzględnić rozwiązania przyjętego przez Sąd w ww. wyroku w sprawie CMA CGM i in. przeciwko Komisji.

      43      W odniesieniu do argumentów, skądinąd dopiero co podniesionych przez skarżącą (zob. pkt 20 powyżej), zmierzających do odrzucenia
         zastosowania do niniejszej sprawy rozwiązania przyjętego w ww. wyroku w sprawie CMA CGM i in. przeciwko Komisji, należy stwierdzić,
         że nie wytrzymują one próby analizy. Co się tyczy odwołania do zasady pewności prawa, należy przypomnieć, że rozporządzenie
         nr 2988/74 wyraźnie uwzględnia w motywie drugim konieczność zapewnienia pewności prawa, wprowadzając właśnie zasadę przedawnienia
         (ww. wyrok w sprawie CMA CGM i in. przeciwko Komisji, pkt 322). W odniesieniu do zasady poszanowania prawa do obrony należy
         przypomnieć, że dopóki nie upłynie termin przedawnienia przewidziany w rozporządzeniu nr 2988/74, każde przedsiębiorstwo lub
         związek przedsiębiorstw, których dotyczy dochodzenie w zakresie konkurencji na podstawie rozporządzenia Rady nr 17 z dnia
         6 lutego 1962 r., pierwszego rozporządzenia wprowadzającego w życie art. [81 WE] i [82 WE] (Dz.U. 1962, 13, s. 204), pozostaje
         w niepewności co do wyniku tego postępowania i ewentualnego nałożenia sankcji lub grzywien. A zatem przedłużenie tej niepewności
         jest nierozłącznie związane z postępowaniami prowadzonymi na podstawie rozporządzenia nr 17 i nie stanowi samo w sobie naruszenia
         prawa do obrony (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawach połączonych T‑5/00 i T‑6/00 Nederlandse Federatieve
         Vereniging voor de Groothandel op Elektrotechnisch Gebied i Technische Unie przeciwko Komisji, Rec. s. II‑5761, pkt 91, mający
         zastosowanie przez analogię do dochodzeń prowadzonych na podstawie rozporządzenia nr 4056/86 i nieuchylony w tej kwestii przez
         Trybunał).

      44      W odniesieniu do argumentu skarżącej przedstawionego podczas rozprawy i powtórzonego pod koniec pkt 20 powyżej należy stwierdzić,
         że żaden fragment rozporządzenia nr 2988/74 nie może być przywołany na poparcie takiego argumentu, który w związku z tym należy
         oddalić.

      45      Ponadto w odniesieniu do zastosowania reguł konkurencji przekroczenie rozsądnego terminu może stanowić przyczynę stwierdzenia
         nieważności tylko w przypadku decyzji stwierdzającej naruszenia, o ile zostało ustalone, że brak poszanowania tej zasady naruszył
         prawo do obrony zainteresowanych przedsiębiorstw. Oprócz tego szczególnego przypadku nieprzestrzeganie obowiązku wydania decyzji
         w rozsądnym terminie nie ma wpływu na ważność postępowania administracyjnego (ww. wyrok Sądu w sprawie Nederlandse Federatieve
         Vereniging voor de Groothandel op Elektronisch Gebied i Technische Unie przeciwko Komisji, pkt 74 i przytoczone tam orzecznictwo).

      46      Ponadto decyzja wydana przez Komisję ze względów słuszności, zgodnie z obecnie utrwaloną i przyjętą przez sąd wspólnotowy
         praktyką, w sprawie obniżenia kwoty grzywny z uwagi na długość postępowania wchodzi w zakres przysługującego tej instytucji
         uznania w zakresie ustalania grzywien i nie może podważyć niezastosowania w niniejszym przypadku zasady rozsądnego terminu
         (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie CMA CGM i in. przeciwko Komisji, pkt 325).

      47      Z powyższego wynika, że w zwiazku z tym, iż mimo opóźnienia w wydaniu przez Komisję zaskarżonej decyzji terminy przedawnienia
         w rozumieniu rozporządzenia nr 2988/74 zostały zachowane, zasada rozsądnego terminu nie może znaleźć zastosowania.

      48      Bez konieczności zbadania w ramach niniejszego zarzutu twierdzenia, jakie skarżąca opiera na rzekomym naruszeniu jej prawa
         do obrony, o którym mowa w pkt 17 powyżej, które zostanie zbadane w ramach zarzutu trzeciego (zob. pkt 78 poniżej), należy
         oddalić zarzut pierwszy jako bezzasadny.

       W przedmiocie zarzutu trzeciego, opartego na braku nieodwracalnego stwierdzenia nadużyć w wyroku Trybunału w sprawie CMB
      –       Argumenty stron
      49      Skarżąca zarzuca zasadniczo Komisji, że nie zbadała ponownie w zaskarżonej decyzji prawdziwości naruszeń ustalonych w decyzji
         93/82 z uwagi na to, że „nie podlegają już one zaskarżeniu” (motyw 48 zaskarżonej decyzji). A zatem nie do pomyślenia jest,
         aby nie istniała możliwość podważenia samych podstaw zaskarżonej decyzji.

      50      Po pierwsze, wyroki przywołane przez Komisję w zaskarżonej decyzji w odniesieniu do powagi rzeczy osądzonej przysługującej
         wyrokom Trybunału i Sądu w sprawie CMB są nietrafne. Aby móc się powołać na powagę rzeczy osądzonej, wyrok Trybunału powinien
         – według skarżącej – dotyczyć tych samych stron, tych samych zarzutów, a przede wszystkim tego samego aktu (wyrok Sądu z dnia
         12 grudnia 1996 r. w sprawach połączonych T‑177/94 i T‑377/94 Altmann i in. przeciwko Komisji, Rec. s. II‑2041, pkt 50–52).
         Otóż w niniejszym przypadku zaskarżony akt jest aktem odrębnym od decyzji 93/82. Ponadto w ramach postępowania w sprawie skargi
         na decyzję 93/82 nie podniesiono „wielu zarzutów”. Wreszcie oddzielne wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie decyzji 93/82,
         wydanej dwanaście lat wcześniej, nie może zostać dopuszczone.

      51      Po drugie, jako że prawo konkurencji wchodzi „zasadniczo w zakres prawa karnego”, a „prawa podstawowe mające zastosowanie
         do prawa karnego [...] stosuje się do postępowań kończących się nałożeniem grzywien przewidzianych w prawie konkurencji” (wyrok
         Trybunału z dnia 8 lipca 1999 r. w sprawie C‑199/92 P Hüls przeciwko Komisji, Rec. s. I‑4287, pkt 150, zbieżny z orzecznictwem
         Europejskiego Trybunału Praw Człowieka), z „mających zastosowanie ogólnych zasad”, a także w szczególności z art. 49 Karty
         praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 15 Paktu praw obywatelskich i politycznych Narodów Zjednoczonych wynika, że zastosowanie
         powinno znaleźć prawo najkorzystniejsze. Zgodnie z sentencją tempus regit actum zgodność z prawem zaskarżonego aktu powinna
         być zatem oceniana w świetle okoliczności faktycznych i prawnych istniejących w dniu wydania aktu. Tymczasem od momentu wydania
         decyzji 93/82 znajdujące zastosowanie prawo uległo zasadniczym zmianom na korzyść skarżącej. Według skarżącej zasada pewności
         prawa, na którą powołuje się Komisja, nie może stanowić przeszkody dla uwzględnienia przez Komisję tej zmiany. Przeciwnie,
         zgodnie z zasadą nulla poena sine lege, „istotnie związanej z zasadą pewności prawa”, a także art. 7 europejskiej konwencji
         praw człowieka i art. 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej miała ona obowiązek uwzględnienia tej zmiany.

      52      Po trzecie, wiele okoliczności faktycznych, które miały miejsce po wydaniu decyzji 93/82, doprowadziło do ustalenia błędnego
         charakteru pierwotnych oskarżeń, a zatem nie mogą one zostać pominięte przez Komisję.

      53      Po czwarte, niedokładny charakter pierwotnych zarzutów uniemożliwił skarżącej ich podważenie.

      54      Komisja uważa, że żaden argument przywoływany na poparcie niniejszego zarzutu nie jest zasadny. Argumenty te prowadzą, z naruszeniem
         zasad powagi rzeczy osądzonej i pewności prawa, do podważenia rozwiązania przyjętego w wyrokach Trybunału i Sądu w sprawie
         CMB, a także ważności części decyzji 93/82, których nieważności nie stwierdzono, w szczególności części stwierdzających sporne
         nadużycia. Podważa ona następnie karny charakter wspólnotowego prawa konkurencji i rzekomo korzystną dla skarżącej zmianę
         tego prawa.

      –       Ocena Sądu
      55      Należy najpierw przypomnieć, że Trybunał uznał podstawowe znaczenie, jakie zasada poszanowania powagi rzeczy osądzonej ma
         zarówno we wspólnotowym porządku prawnym, jak i w krajowych porządkach prawnych. Dla zapewnienia stabilności prawa i stosunków
         prawnych, jak też prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości istotne jest, aby orzeczenia sądowe, które stały się
         prawomocne po wyczerpaniu przysługujących środków odwoławczych lub po upływie przewidzianych dla tych środków terminów, były
         niepodważalne (wyroki Trybunału: z dnia 30 września 2003 r. w sprawie C‑224/01 Köbler, Rec. s. I‑10239, pkt 38 i z dnia 16 marca
         2006 r. w sprawie C‑234/04 Kapferer, Zb.Orz. s. I‑2585, pkt 20).

      56      Ocena okoliczności faktycznych i prawnych nabiera ostatecznie powagi rzeczy osądzonej, o ile okoliczności te zostały rzeczywiście
         lub nieodzownie rozpatrzone w wyroku i nie zostały objęte stwierdzeniem nieważności części tego wyroku (wyrok Sądu w sprawie
         PVC II, pkt 77; zob. także podobnie wyrok Sadu z dnia 28 lutego 2002 r. w sprawie T‑308/94 Cascades przeciwko Komisji, Rec.
         s. II‑813, pkt 70).

      57      W konsekwencji okoliczności faktyczne lub prawne rzeczywiście lub nieodzownie rozpatrzone w wyrokach Trybunału i Sądu w sprawie
         CMB, w zakresie w jakim nie zostały one objęte stwierdzeniem nieważności części wyroku Sądu w sprawie CMB, uzyskały powagę
         rzeczy osądzonej. Z powyższego wynika, że wszystkie strony postępowania, które doprowadziło do wydania wyroku Trybunału w sprawie
         CMB, w tym zarówno skarżąca, jak i Komisja, nie mogą ponownie podważać tego, co wcześniej zostało osądzone.

      58      Powołanie się przez skarżącą na ww. wyrok w sprawie Altmann i in. przeciwko Komisji nie może podważyć tego wniosku. Jak to
         bowiem zresztą zauważa Komisja, wspomniany wyrok został wydany w kontekście zarzutu niedopuszczalności, podczas gdy dopuszczalność
         niniejszego zarzutu nie jest podważana. Wyżej wymieniony wyrok w sprawie Altmann i in. przeciwko Komisji wpisujący się w ramy
         utrwalonego orzecznictwa, zgodnie z którym powaga rzeczy osądzonej wiążąca się z wyrokiem Trybunału może stanowić przeszkodę
         dla dopuszczalności późniejszej skargi tylko wtedy, gdy te dwie skargi odnoszą się do tych samych stron, dotyczą tego samego
         przedmiotu i są oparte na tej samej przyczynie (zob. podobnie wyroki Trybunału: z dnia 19 września 1985 r. w sprawach połączonych
         172/83 i 226/83 Hoogovens Groep przeciwko Komisji, Rec. s. 2831, pkt 9 i z dnia 22 września 1988 r. w sprawach połączonych
         358/85 i 51/86 Francja przeciwko Parlamentowi, Rec. s. 4821, pkt 12; wyrok Sądu z dnia 8 marca 1990 r. w sprawie T‑28/89 Maindiaux
         i in. przeciwko KES, Rec. s. II‑59, pkt 23), nie ma zatem znaczenia dla niniejszej sprawy.

      59      Należy także przypomnieć, że zgodnie z zasadą pewności prawa akty instytucji wspólnotowych korzystają z domniemana zgodności
         z prawem i wywierają skutki prawne do czasu ich wycofania, stwierdzenia ich nieważności w ramach postępowania w sprawie skargi
         o stwierdzenie nieważności lub uznania ich za nieważne w wyniku wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym lub zarzutu
         niezgodności z prawem (wyrok Trybunału z dnia 5 października 2004 r. w sprawie C‑475/01 Komisja przeciwko Grecji, Zb.Orz.
         s. I‑8923, pkt 18 i nast.). Ponadto zasada pewności prawa uniemożliwia podważenie ostatecznego charakteru aktów instytucji
         wspólnotowych po wygaśnięciu terminu do wniesienia skargi na te akty, przewidzianego w art. 230 WE, i to nawet w ramach zarzutu
         niezgodności z prawem podniesionego wobec wspomnianych wyroków (wyroki Trybunału: z dnia 30 stycznia 1997 r. w sprawie C‑178/95
         Wiljo, Rec. s. I‑585, pkt 19 i z dnia 15 lutego 2001 r. w sprawie C‑239/99 Nachi Europe, Rec. s. I‑1197, pkt 29; zob. także
         podobnie wyrok Trybunału z dnia 9 marca 1994 r. w sprawie C‑188/92 TWD, Rec. s. I‑833, pkt 16).

      60      A zatem części decyzji 93/82, których nieważności nie stwierdzono i które nie podlegają już zaskarżeniu, stanowią ostatecznie
         część wspólnotowego porządku prawnego i wywierają wszelkie skutki prawne. Jest tak między innymi w przypadku fragmentów decyzji
         93/82 dotyczących uczestnictwa skarżącej w stwierdzonych nadużyciach, ponieważ uchylenie grzywny (czyli jedynie art. 6 i 7
         sentencji decyzji 93/82) przez wyrok Trybunału w sprawie CMB, ze względów czysto proceduralnych, w żaden sposób nie wpływa
         na zgodność z prawem tych fragmentów decyzji 93/82. Ta zgodność z prawem nie jest skądinąd podważana przez skarżącą.

      61      Z powyższego wynika, że argument skarżącej, zgodnie z którym podczas postępowania w sprawie skargi na decyzję 93/82 nie zostały
         podniesione inne zarzuty, należy oddalić jako bezzasadny. Uwzględnienie takiego argumentu doprowadziłoby bowiem do podważenia,
         z naruszeniem zasady pewności prawa, części decyzji 93/82, które stały się ostateczne.

      62      Z powyższego wynika także, że Komisja miała prawo oprzeć zaskarżoną decyzję na tych częściach decyzji 93/82, których nieważności
         nie stwierdzono, aby nałożyć na skarżącą grzywnę tytułem sankcji za nadużycia, jakie zostały wobec niej stwierdzone w tej
         decyzji.

      63      W tym względzie ani rozporządzenie nr 4056/86, ani rozporządzenie nr 17 nie wykluczyły wyraźnie formalnie oddzielnego wydania,
         na dwóch różnych podstawach prawnych, dwóch odrębnych aktów, to jest aktu stwierdzającego naruszenie (w przypadku rozporządzenia
         nr 4056/86 na podstawie jego art. 11 ust. 1) i aktu nakładającego grzywnę (na podstawie art. 19 ust. 2 tegoż rozporządzenia).

      64      Ponadto okoliczność, że upłynęło dwanaście lat pomiędzy wydaniem decyzji 93/82 a wydaniem zaskarżonej decyzji, jest bez znaczenia,
         ponieważ ta ostatnia decyzja została wydana z zachowaniem terminów przedawnienia w świetle rozporządzenia nr 2988/74.

      65      Jeśli chodzi o argument skarżącej dotyczący rzekomo karnego charakteru wspólnotowego materialnego prawa konkurencji i odpowiadającej
         mu konieczności uwzględnienia przez Komisję w zaskarżonej decyzji rzekomo korzystnej dla skarżącej zmiany tego prawa, to także
         należy go oddalić.

      66      Błędne jest bowiem założenie tego argumentu. Ze sformułowania art. 19 ust. 4 rozporządzenia nr 4056/86 wynika, że nawet grzywny
         nakładane na podstawie tego przepisu nie mają charakteru karnego. Poza tym zostało orzeczone, że skuteczność wspólnotowego
         prawa konkurencji zostałaby poważnie naruszona, gdyby przyjęto tezę, że prawo konkurencji wchodzi w zakres prawa karnego (zob.
         podobnie wyrok Trybunału z dnia 18 września 2003 r. w sprawie C‑338/00 P Volkswagen przeciwko Komisji, Rec. s. I‑9189, pkt 97).
         Należy ponadto zauważyć, że ww. wyrok w sprawie Hüls przeciwko Komisji, na który powołuje się skarżąca, jest bez znaczenia
         w niniejszej sprawie, ponieważ we wspomnianym wyroku Trybunał orzekł jedynie, że zasadę domniemania niewinności stosuje się
         do postępowań w sprawie naruszenia reguł konkurencji mających zastosowanie do przedsiębiorstw, które mogą doprowadzić do wymierzenia
         grzywien i kar (pkt 150). Wreszcie należy stwierdzić, że skarżąca nie przedstawiła żadnego innego ważnego argumentu na poparcie
         swej tezy, którą w związku z tym należy oddalić.

      67      Z powyższego wynika, że argument skarżącej należy oddalić bez konieczności badania, czy reguły konkurencji, w świetle których
         sporne naruszenia zostały stwierdzone i ukarane w decyzji 93/82, zostały złagodzone czy też nie z korzyścią dla skarżącej
         w okresie, jaki upłynął od momentu wydania wyroku Trybunału w sprawie CMB, który potwierdził analizę przeprowadzoną w decyzji
         93/82 w odniesieniu do stwierdzenia naruszeń, do wydania zaskarżonej decyzji. Pomocniczo należy zauważyć, iż nawet przy założeniu,
         że prawo konkurencji zmieniło się w sposób korzystny dla skarżącej, czego ta ostatnia w żaden sposób nie wykazuje, nie można
         – pod rygorem naruszenia zasady pewności prawa i zasady powagi rzeczy osądzonej – wzruszyć części decyzji 93/82 stwierdzających
         naruszenia i uczestnictwo skarżącej we wspomnianych naruszeniach.

      68      W odniesieniu do argumentu skarżącej dotyczącego rzekomych nowych okoliczności faktycznych, jakie wystąpiły od wydania decyzji
         93/82, należy orzec, że zakładając, iż takie okoliczności faktycznie miały miejsce, nie mogą one zostać uwzględnione z uwagi
         na zasadę powagi rzeczy osądzonej mającą zastosowanie także do Komisji oraz zasadę pewności prawa, a także ze względu na fakt,
         że złożone oceny dokonane przez Komisję, zwłaszcza w dziedzinie konkurencji, należy analizować jedynie w świetle dowodów,
         jakimi dysponowała ona w momencie ich dokonywania (wyrok Sądu z dnia 28 marca 2000 r. w sprawie T‑251/97 T. Port przeciwko
         Komisji, Rec. s. II‑1175, pkt 38).

      69      Wreszcie argument dotyczący rzekomo niedokładnego charakteru pierwotnych zarzutów, który przybiera jedynie postać twierdzenia,
         także należy oddalić, ponieważ skarżąca nie wykazała, że jej sytuacja mogłaby być odmienna, gdyby pierwotne zarzuty nie były
         według niej niedokładne.

      70      Z powyższego wynika, że należy oddalić zarzut trzeci jako bezzasadny.

       W przedmiocie zarzutu drugiego, opartego na naruszeniu prawa do obrony
      –       Argumenty stron
      71      Skarżąca utrzymuje, że naruszenie prawa do obrony zostało popełnione z uwagi na to, że Komisja odmówiła, pomimo zmian prawa
         w „podstawowych kwestiach”, przedyskutowania prawdziwości nadużyć i ograniczyła się do rozpatrzenia grzywny. Tymczasem skarżąca
         z uwagi na to, że otrzymała tylko „kopię w celu umożliwienia przedstawienia uwag” pisma w sprawie zarzutów z 1990 r., nie
         miała w tym czasie możliwości bronienia się, tak jakby to uczynił bezpośredni adresat pisma w sprawie przedstawienia zarzutów
         i podmiot, na który można potencjalnie nałożyć grzywnę. Ponieważ Trybunał uchylił grzywnę, która została nałożona na skarżącą
         w decyzji 93/82, z tego względu, że pismo w sprawie zarzutów z 1990 r. nie było do niej adresowane, Komisja miała zatem obowiązek
         ponownego wszczęcia postępowania w całości, wysyłając do skarżącej „kompletne” pismo w sprawie przedstawienia zarzutów, czyli
         pozwalając jej na przedyskutowanie naruszeń stwierdzonych w decyzji 93/82. Pismo w sprawie zarzutów z 2003 r. nie spełniło
         więc swej funkcji, która polega na dostarczeniu przedsiębiorstwom wszystkich informacji koniecznych do umożliwienia im skutecznego
         skorzystania z prawa do obrony przed wydaniem przez Komisję ostatecznej decyzji (wyrok Trybunału z dnia 31 marca 1993 r. w sprawach
         połączonych C‑89/85, C‑104/85, C‑114/85, C‑116/85, C‑117/85 i od C‑125/85 do C‑129/85 Ahlström Osakeyhtiö i in. przeciwko
         Komisji, Rec. s. I‑1307, I‑1594, pkt 42).

      72      Komisja twierdzi, że skarżąca – w przeciwieństwie do innego przedsiębiorstwa, które zaskarżyło decyzję 93/82, będąc także
         jej adresatem – postanowiła podnieść te argumenty w ramach postępowania w sprawie skargi na decyzję 93/82 tylko w odniesieniu
         do grzywny, wykazując w ten sposób, że uważa, że w owym czasie broniła się skutecznie w odniesieniu do stwierdzenia naruszeń.
         Następnie utrzymuje ona, że zasada pewności prawa uniemożliwia skarżącej podniesienie tych argumentów w ramach niniejszego
         postępowania i powołuje się w tym zakresie na wyrok Trybunału w sprawie PVC II (pkt 73), zgodnie z którym postępowanie mające
         na celu zastąpienie aktu, którego nieważność stwierdzono, może być ponownie podjęte tylko w zakresie, w jakim wystąpiła niezgodność
         z prawem. Zasada ta powinna mieć zastosowanie a fortiori w niniejszym przypadku, ponieważ w wyroku Trybunału w sprawie CMB
         została stwierdzona nieważność decyzji 93/82 tylko w odniesieniu do części dotyczącej grzywien. Wreszcie Komisja podnosi,
         że w niniejszej sprawie początkowa wada formalna została usunięta, gdyż skarżąca była adresatem pisma w sprawie zarzutów z 2003 r.
         informującym ją o tym, że może zostać na nią nałożona grzywna indywidualna.

      –       Ocena Sądu
      73      W niniejszym zarzucie skarżąca twierdzi, że fakt, iż miała w pełni możliwość podważenia prawdziwości naruszeń podczas postępowania
         w sprawie skargi na decyzję 93/82, ale podobno nie podczas postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie wspomnianej
         decyzji, stanowi naruszenie jej prawa do obrony podczas postępowania administracyjnego, które doprowadziło do wydania zaskarżonej
         decyzji.

      74      Podczas rozprawy skarżąca została zapytana, w jakim stopniu mogłaby się ona lepiej bronić, gdyby była bezpośrednim adresatem
         pisma w sprawie zarzutów z 1990 r., w porównaniu do sytuacji, w której była broniona przez Cewal jako członek konferencji
         linii żeglugowych. Otóż skarżąca nie dostarczyła żadnej przekonywającej odpowiedzi. Ograniczyła się ona bowiem do powołania
         się na kompromis, który według niej charakteryzował całą linię obrony stowarzyszenia zawodowego, którego członkowie, będący
         konkurentami, mają różne, a nawet rozbieżne, interesy. Sąd uważa, że takiego ogólnego argumentu nie można uznać za przekonywający
         w niniejszym przypadku, ponieważ właśnie w interesie wszystkich członków Cewal, bez wyjątku, było podważenie istnienia naruszeń
         stwierdzonych przez Komisję w piśmie w sprawie zarzutów z 1990 r.

      75      Na skarżącej spoczywa bowiem obowiązek dostarczenia namacalnego dowodu, że jej sytuacja mogłaby być inna, czyli że decyzja
         93/82 mogłaby mieć inną treść w zakresie stwierdzenia nadużyć, które zostały jej przypisane, gdyby umożliwiono jej przedstawienie
         uwag jako bezpośredniemu adresatowi pisma w sprawie zarzutów z 1990 r., a nie jako adresatowi kopii tego pisma. W tym względzie
         należy przypomnieć, że skarżąca otrzymała formalne wezwanie nie tylko do przedstawienia uwag na piśmie dotyczących pisma w sprawie
         zarzutów z 1990 r., z której możliwości rzeczywiście skorzystała, ale także do uczestnictwa w rozprawie administracyjnej,
         która miała miejsce z jej udziałem w dniu 22 października 1990 r.

      76      W każdym razie zakładając nawet, że skarżąca nie miała możliwości bronienia się w sposób optymalny w zakresie stwierdzenia
         naruszeń podczas pierwotnego postępowania administracyjnego, czego nie wykazała, to rzekome naruszenie jej prawa do obrony
         nie może być skutecznie przywoływane w ramach niniejszej sprawy, ponieważ decyzja 93/82 stała się ostateczna w zakresie dotyczącym
         stwierdzenia naruszeń. Należy bowiem przypomnieć (zob. pkt 59–61 powyżej), że zasada pewności prawa stoi na przeszkodzie podważeniu
         części decyzji 93/82, których nieważności nie stwierdzono.

      77      Ponadto należy podkreślić, że pismo w sprawie zarzutów z 2003 r. określa skarżącą jako adresata grzywny. Skarżąca obszernie
         na nie odpowiedziała, podważając naruszenia, jeśli chodzi o ich stwierdzenie, jednakże nie podnosząc najmniejszego argumentu
         wiążącego się w mniejszym lub większym stopniu z niniejszym zarzutem. Zarzuty uwzględnione przez Komisję w zaskarżonej decyzji
         są dokładnie takie same jak zarzuty zawarte w piśmie w sprawie zarzutów z 2003 r. (które są z kolei identyczne z zarzutami
         uwzględnionymi w decyzji 93/82). Skarżąca ponadto skorzystała z przesłuchania przed funkcjonariuszem ds. przesłuchań. Zaproponowano
         jej dostęp do akt sprawy. Mogła ona zatem formalnie skorzystać ze swego prawa do obrony. Wbrew temu, co twierdzi skarżąca,
         pismo w sprawie zarzutów z 2003 r. spełniło zatem w pełni swą funkcję.

      78      Wreszcie w odniesieniu do rzekomego naruszenia prawa do obrony skarżącej przywołanego w ramach niniejszego zarzutu i wynikającego
         z okoliczności, że skarżąca nie była w stanie odszukać dawnych dokumentów lub byłych pracowników z uwagi na czas, jaki upłynął
         od wydania decyzji 93/82 (zob. pkt 17 powyżej), należy stwierdzić, że skarżąca także nie dostarcza dowodu takiego naruszenia
         ani nie wskazuje szczegółowo, jakie dokumenty lub zeznania byłyby jej przydatne. Należy przypomnieć ponadto, że skarżąca nie
         skorzystała z zaproponowanej jej możliwości udostępnienia akt sprawy (motyw 49 zaskarżonej decyzji), choć – jak wskazała Komisja
         podczas rozprawy –znajdują się tam wszystkie dokumenty. W każdym razie wydaje się, że rzekomo brakujące dokumenty, do jakich
         skarżąca czyni aluzję, dotyczą prawdziwości nadużyć. Tymczasem z uwagi na to, że nadużycia te zostały ostatecznie stwierdzone
         w decyzji 93/82, ich prawdziwość nie może być ponownie rozpatrywana pod rygorem naruszenia zasad powagi rzeczy osądzonej i pewności
         prawa.

      79      Z powyższego wynika, że należy oddalić zarzut drugi jako bezzasadny.

       W przedmiocie zarzutu czwartego, opartego na niewystarczającym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i braku względów uzasadniających
         tę decyzję

      –       Argumenty stron
      80      Skarżąca zasadniczo utrzymuje, że zaskarżona decyzja jest niewystarczająco uzasadniona z uwagi na fakt, że Komisja nie udowodniła
         ani pozycji dominującej Cewal, ani istnienia żadnego z trzech rzekomych zidentyfikowanych nadużyć, ani wywierania przez nie
         na rynku skutku w postaci wykluczenia w rozumieniu art. 82 WE. Ponadto zaskarżona decyzja nie umożliwia Sądowi skontrolowania
         zasadności i kwoty grzywny w ramach przysługującego mu nieograniczonego prawa orzekania.

      81      Komisja zasadniczo odpowiada, że niniejszy zarzut, związany z zarzutem drugim i pokrywający się z zarzutem trzecim, należy
         oddalić. Ma on bowiem na celu ponowne rozpatrzenie – z oczywistym naruszeniem terminów do wniesienia skargi oraz zasad pewności
         prawa i powagi rzeczy osądzonej – nie tylko zasadności części decyzji 93/82, których nieważności nie stwierdzono, ale także
         części wyroków Trybunału i Sądu w sprawie CMB, które są ostateczne i w których zostały oddalone zarzuty mające na celu stwierdzenie
         nieważności ustaleń zawartych w decyzji 93/82 dotyczących nadużyć, jakich dopuściła się skarżącą.

      –       Ocena Sądu
      82      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem obowiązek uzasadnienia stanowi istotny wymóg proceduralny, który należy odróżnić od kwestii
         zasadności uzasadnienia wchodzącej w zakres materialnej legalności spornego aktu. W tym kontekście uzasadnienie, jakiego wymaga
         art. 253 WE, powinno być dostosowane do danego aktu i przedstawiać w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie instytucji, która
         wydała akt, pozwalając zainteresowanym poznać podstawy podjętej decyzji oraz bronić swych praw, a sądowi dokonać jej kontroli
         (wyroki Trybunału: z dnia 13 marca 1985 r. w sprawach połączonych 296/82 i 318/82 Niderlandy i Leeuwarder Papierwarenfabriek
         przeciwko Komisji, Rec. s. 809, pkt 19 i z dnia 19 września 2002 r. w sprawie C‑114/00 Hiszpania przeciwko Komisji, Rec. s. I‑7657,
         pkt 62). W przypadku decyzji wydanej na podstawie art. 82 WE zasada ta wymaga, aby zaskarżona decyzja wskazywała okoliczności
         faktyczne, od których zależy uzasadnienie prawne aktu, a także rozważania, które doprowadziły ją do wydania decyzji (zob.
         podobnie wyrok Sądu z dnia 30 stycznia 2007 r. w sprawie T‑340/03 France Télécom przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑107, pkt 57,
         odwołanie nie dotyczyło tego punktu).

      83      W rzeczywistości niniejszy zarzut jest oparty na domniemaniu, zgodnie z którym Komisja powinna była ponownie zbadać sprawę
         w odniesieniu do stwierdzenia naruszeń. Tymczasem zaskarżona decyzja jest decyzją nakładającą grzywnę w rozumieniu art. 19
         ust. 2 rozporządzenia nr 2988/74 (zob. pkt 22 powyżej). Wymagane uzasadnienie dotyczące grzywny jest przedstawione w motywach 67–111
         zaskarżonej decyzji. Poza tym podejście przyjęte w zaskarżonej decyzji, polegające na oparciu jej w celu nałożenia grzywny
         na częściach decyzji 93/82 odnoszących się do ustalenia nadużyć, których nieważności nie stwierdzono i które stały się ostateczne,
         zostało uznane za zasadne w ramach oceny zarzutu trzeciego. Ponadto jasne jest, że podejście to zostało wyjaśnione przez Komisję
         w sposób wymagany prawem. Z lektury zaskarżonej decyzji (motywy 17 i 41), a także pisma w sprawie zarzutów z 2003 r. (zwłaszcza
         motyw 27) wynika bowiem, że w odniesieniu do prawdziwości nadużyć popełnionych przez skarżącą Komisja odwołała się bez żadnych
         zastrzeżeń do części decyzji 93/82 odnoszących się do ustalenia wspomnianych naruszeń, których streszczenie jest zawarte w zaskarżonej
         decyzji (motywy 21–40). W zaskarżonej decyzji (motywy 42–46) Komisja wskazała także, że te części decyzji 93/82, których nieważności
         nie stwierdzono, stały się ostateczne na podstawie zasad pewności prawa i powagi rzeczy osądzonej.

      84      Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżąca miała możliwość zapoznania się ze wszystkimi względami uzasadniającymi zaskarżoną
         decyzję. Należy ponadto stwierdzić, że Sąd miał w pełni możliwość przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem zaskarżonej
         decyzji.

      85      Z powyższego wynika, że zaskarżona decyzja jest wystarczająco uzasadniona.

      86      W tych okolicznościach należy oddalić zarzut czwarty jako bezzasadny.

       W przedmiocie żądań, podniesionych tytułem ewentualnym, mających na celu obniżenie kwoty nałożonej grzywny
       W przedmiocie zarzutu piątego, opartego na dyskryminacyjnym charakterze grzywny
      –       Argumenty stron
      87      Skarżąca utrzymuje, że nałożenie na nią niemalże całości grzywny stanowi dyskryminację. Grzywnę należało także nałożyć na
         Compagnie maritime du Congo (zwane dalej „CMDC”), dawniej Compagnie maritime zaïroise (zwane dalej „CMZ”), które na podstawie
         podziału towarów przewidzianego w art. 3 lit. e) rozporządzenia nr 4056/86 odniosło największe korzyści z nadużyć z uwagi
         na jego przeważający udział w puli dochodów. Zresztą przynależność przewodniczącego i sekretarza generalnego Cewal do zespołu
         zarządzającego przedsiębiorstwem skarżącej, usytuowanie sekretariatu generalnego Cewal w tym samym budynku co budynek skarżącej,
         praktyki, które rzekomo zapewniły zdecydowaną przewagę skarżącej, przywoływane w zaskarżonej decyzji, nie są przekonywającymi
         powodami. Cewal stanowiła bowiem odrębną jednostkę od swych członków i wszelkie jej decyzje były podejmowane jednomyślnie
         lub większością dwóch trzecich głosów jej członków. Powód dotyczący uzyskania przez skarżącą kontroli nad Dafra-Lines i Deutsche
         Afrika Linien-Woermann Linie także nie jest przekonywający. Daty uzyskania kontroli nie zbiegają się bowiem z okresem, w którym
         skarżąca popełniła podnoszone nadużycia. Co się tyczy sprzedaży lub przeniesienia praw CMZ na rzecz skarżącej lub Cewal, chodziło
         tylko o krótkoterminowe porozumienia pomiędzy skarżącą a CMZ, w trakcie których ta ostatnia nadal w pełni wykonywała swą rolę
         operatora morskiego. CMZ ponownie zaczęła używać swych własnych statków w 1993 r. Praktyka ta miała zresztą miejsce po zaprzestaniu
         podnoszonych nadużyć. W okresie, w którym zostały popełnione nadużycia, CMZ zapewniała regularną obsługę linii. Wreszcie CMDC
         jest jedynym członkiem Cewal wciąż działającym na trasie Europa-Zair (obecnie Republika Konga). Poza tym przyjęte przez Komisję
         podejście, zgodnie z którym skarżąca zajmowała kluczową pozycję w ramach Cewal i jej zachowania miały wyjątkowo znaczący wpływ
         na rynek, jest sprzeczne z praktyką Komisji i teorią zbiorowej pozycji dominującej. Wreszcie CMDC w momencie wydania zaskarżonej
         decyzji nie znajdowało się już w trudnej sytuacji finansowej, która uzasadniała nienałożenie na nią przez Komisję grzywny
         w decyzji 93/82, podczas gdy sama skarżąca doświadczała takich trudności.

      88      W związku z powyższym „jedyny wzgląd uzasadniający”, podany w motywie 88 zaskarżonej decyzji na poparcie nienałożenia grzywny
         na CMDC, zgodnie z którym żaden członek Cewal „nie mógł twierdzić, że znajduje się w sytuacji identycznej z sytuacją, w jakiej
         znajdowało się CMZ […] [które] musiało pozbyć się swych statków i nie zajmowało się już transportem morskim”, nie jest przekonywający.
         To właśnie skarżąca znajduje się obecnie w takiej sytuacji, nie posiadając już statków i nie zajmując się już transportem
         morskim. Rozumowanie Komisji uzasadniałoby więc przeciwne rozwiązanie, a mianowicie nałożenie grzywny właśnie na CMDC, a nie
         na skarżącą.

      89      Skarżąca podnosi poza tym, że Komisja przyznała, iż uwzględniła rok 2003 jako rok odniesienia do celów ustalenia kwoty grzywny,
         a nie rok 1992. W takich okolicznościach Komisja powinna była zbadać dyskryminacyjny charakter grzywny w 2004 r. i uwzględnić
         fakt, że CMDC prowadzi obecnie działalność w rozpatrywanym sektorze i nie doznaje już trudności, które odprowadziły Komisję
         do nienałożenia na nią grzywny w decyzji 93/82.

      90      Podobnie Komisja nie może skutecznie powoływać się na wyrok Sądu w sprawie CMB, w którym Sąd orzekł w odniesieniu do sytuacji
         z 1992 r., aby oddalić zarzut dotyczący równego traktowania. Przeciwnie, pkt 237 wyroku Sądu w sprawie CMP zastosowany do
         sytuacji skarżącej w 2004 r. powinien doprowadzić do zwolnienia skarżącej z jakiejkolwiek grzywny, ponieważ skarżąca nie prowadzi
         już działalności, o której mowa.

      91      Komisja podważa te argumenty.

      –       Ocena Sądu
      92      Należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem zasada równego traktowania jest naruszona tylko wtedy, gdy porównywalne sytuacje
         są traktowane w różny sposób lub różne sytuacje są traktowane w identyczny sposób, chyba że takie traktowanie jest obiektywnie
         uzasadnione (wyroki Sądu: z dnia 29 listopada 2005 r. w sprawie T‑62/02 Union Pigments przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑5057,
         pkt 155 i 156; z dnia 6 grudnia 2005 r. w sprawie T‑48/02 Brouwerij Haacht przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑5259, pkt 108
         i z dnia 5 grudnia 2006 r. w sprawie T‑303/02 Westfalen Gassen Nederland przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑4567, pkt 152).

      93      W niniejszym przypadku skarżąca twierdzi, że została potraktowana w sposób dyskryminacyjny w stosunku do innych przedsiębiorstw
         będących członkami Cewal, a w szczególności w stosunku do CMDC, na które nie nałożono grzywny, mimo że w momencie wydawania
         zaskarżonej decyzji znajdowało się ono w podobno porównywalnej sytuacji do sytuacji skarżącej w czasie, gdy została wydana
         decyzja 93/82.

      94      W tym względzie Sąd przypomina, że jeśli przedsiębiorstwo naruszyło swoim własnym zachowaniem art. 82 WE, nie może ono uniknąć
         kary na tej podstawie, że inne podmioty gospodarcze nie zostały ukarane grzywną, kiedy – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie
         – sytuacja tych podmiotów nie stała się nawet przedmiotem postępowania przed sądem wspólnotowym (zob. w odniesieniu do przedsiębiorstw,
         które naruszyły art. 81 WE, ww. wyroki w sprawach: Ahlström Osaheyhtiö i in. przeciwko Komisji, pkt 197; Nederlandse Federatieve
         Vereniging voor de Groothandel op Elektrotechnisch Gebied i Technische Unie przeciwko Komisji, pkt 430 i Peróxidos Orgánicos
         przeciwko Komisji, pkt 77).

      95      W każdym razie należy stwierdzić, że w ramach wykonywania prawa do nieograniczonego orzekania na podstawie art. 21 rozporządzenia
         nr 4056/86, w rozumieniu art. 229 WE, Sąd nie ma obowiązku obniżenia kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w celu uwzględnienia
         rzekomej dyskryminacji zastosowanej do skarżącej w porównaniu z CMDC.

      96      Po pierwsze bowiem, nie można stwierdzić, że skarżąca i CMZ znajdowały się w porównywalnych sytuacjach w momencie wydania
         decyzji 93/82. W tym względzie wystarczy przypomnieć, że stopień udziału skarżącej w naruszeniach był bardziej istotny. Poza
         tym sytuacja finansowa i handlowa CMZ różniła się zdecydowanie od sytuacji skarżącej w momencie wydania decyzji 93/82, tak
         że Komisja nie naruszyła zasady równego traktowania, nakładając na skarżącą wyższą grzywnę niż na innych członków Cewal i nie
         nakładając grzywny na CMZ.

      97      Po drugie, podobieństwo sytuacji, na jakie powołuje się skarżąca w ramach niniejszego zarzutu, jest związane ze zmianą jej
         własnej sytuacji, jaka zaszła po stwierdzeniu w decyzji 93/82 naruszeń. Jednakże taka zmiana nie może zostać uwzględniona
         w zaskarżonej decyzji, której celem jest finansowe ukaranie naruszeń stwierdzonych ostatecznie w decyzji 93/82. Komisja była
         zobowiązana uwzględnić nową sytuację skarżącej, co skądinąd uczyniła, tylko do celów przestrzegania maksymalnego progu wynoszącego
         10% obrotów, w rozumieniu art. 19 ust. 2 rozporządzenia nr 4056/86, uzyskanych w roku obrotowym poprzedzającym wydanie zaskarżonej
         decyzji (motyw 111 zaskarżonej decyzji).

      98      Należy zatem oddalić zarzut piąty jako bezzasadny.

       W przedmiocie zarzutu szóstego, opartego na nieproporcjonalnym charakterze grzywny
      –       Argumenty stron
      99      Na poparcie niniejszego zarzutu skarżąca podnosi cztery zastrzeżenia.

      100    Po pierwsze, stwierdzone naruszenia nie są poważne. W tym względzie według skarżącej w okresie, w którym zostały popełnione
         nadużycia, udział Cewal w rynku zmniejszył się z korzyścią dla udziału konkurenta, Cewal została oskarżona o stosowanie cen
         za niskich, a nie za wysokich, a właściwy rynek był „mikroskopijny”.

      101    Po drugie, skarżąca twierdzi, że nowy charakter skazania za nadużycie zbiorowej pozycji dominującej wymagał – zgodnie z diametralnie
         różną zwyczajową praktyką Komisji i orzecznictwa – nałożenia tylko symbolicznej grzywny. Skarżąca podkreśla także nowy, aż
         do chwili obecnej, charakter podnoszonych nadużyć, to jest zasadniczo okoliczność, że nadużycie związane z porozumieniem z Ogefrem
         stanowi pierwszy przypadek nadużycia, które przybrało postać presji wywieranej na zagraniczny rząd, że nadużycie związane
         z praktyką „walczących statków” wiąże się z rozszerzeniem pojęcia drapieżnych cen i że lojalnościowe zwroty podnoszą nowy
         problem z zakresu interpretacji rozporządzenia nr 4056/86.

      102    Po trzecie, skarżąca współpracowała z Komisją jako członek Cewal. Cewal zaprzestała nadużyć wiele miesięcy przed wysłaniem
         pisma w sprawie zarzutów z 1990 r., a także usiłowała aktywnie pomagać Komisji w rozwiązaniu konfliktu prawodawstw obejmującego
         Wspólnotę Europejską, Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) oraz państwa Afryki Zachodniej i Środkowej. Ta
         otwarta na współpracę postawa powinna zostać uznana za okoliczność łagodzącą na podstawie wytycznych w sprawie metody ustalania
         grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz art. 65 ust. 5 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę
         Węgla i Stali (Dz.U. 1998, C 9, s. 3, zwanych dalej „wytycznymi”).

      103    Wreszcie po czwarte, obliczenie grzywny na podstawie czasu trwania naruszeń było błędne. Jako że czas trwania nadużyć „[oscylował]
         pomiędzy półtora roku a dwoma latami”, skarżąca nie rozumie, dlaczego Komisja podwyższyła bez uzasadnienia kwoty grzywien
         z 15 do 20%, w zależności od nadużycia, począwszy od pierwszego roku naruszenia, czyli w sposób „zdecydowanie bardziej znaczący”,
         niż na to pozwalają praktyka Komisji i wytyczne.

      104    Komisja odpiera te argumenty.

      105    Po pierwsze, w odniesieniu do poważnego charakteru nadużyć Komisja uważa, że zmniejszenie się udziału Cewal w rynku w okresie,
         w którym zostały popełnione naruszenia, skorelowane ze zwiększeniem się udziału konkurenta, nie może podważyć jej oceny opartej
         głównie nie na udziale Cewal w rynku, ale na wielu innych elementach, wśród których znajdują się zwykłe stawki przewozowe
         stosowane poza praktyką „walczących statków”, które były wyższe od kosztów ponoszonych przez członków i świadczyły o słabej
         konkurencji. Komisja przypomina, że w każdym razie wyrok Sądu w sprawie CMB potwierdził poważny charakter naruszeń.

      106    Po drugie, w odniesieniu do rzekomo nowego charakteru skazania za nadużycie zbiorowej pozycji dominującej stwierdzonej w decyzji
         93/82 i wynikającego z tego, zgodnie z orzecznictwem, zakazu nałożenia grzywny, Komisja przypomina najpierw wyrok Sądu w sprawie
         CMB, według którego zgodne z prawem było nieuwzględnienie wspomnianego rzekomo nowego charakteru pojęcia zbiorowej pozycji
         dominującej, ponieważ cel zarzucanych nadużyć nie przedstawia żadnego nowego charakteru w prawie konkurencji. Komisja przypomina
         także, że wyrok Trybunału w sprawie CMB wyraźnie wykluczył, aby praktyki ukarane w decyzji 93/82 stanowiły definicję nowej
         praktyki stanowiącej nadużycie.

      107    Po trzecie, w odniesieniu do argumentu skarżącej dotyczącego jej rzekomo otwartej na współpracę postawy, a przede wszystkim
         okoliczności, że Cewal szybko zaprzestała nadużyć, Komisja utrzymuje, że wytyczne odwołują się wyłącznie do praktyki Komisji
         w zakresie grzywien nakładanych na podstawie art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 i art. 65 ust. 5 EWWiS, a nie grzywien nakładanych
         na podstawie art. 19 ust. 2 rozporządzenia nr 4056/86. Zakładając jednakże, że możliwe jest zastosowanie wytycznych przez
         analogię do niniejszej sprawy, skarżąca nie może powołać się na okoliczność łagodzącą w niniejszym przypadku, ponieważ dobrowolne
         zaprzestanie naruszenia, przed wszczęciem dochodzenia przez Komisję, już zostało w sposób wystarczający uwzględnione przy
         obliczaniu czasu trwania naruszenia i ponieważ przedsiębiorstwo może powołać się na pkt 3 tiret trzecie wytycznych tylko wtedy,
         gdy zaprzestanie jego zachowania stanowiącego nadużycie zostało spowodowane interwencją Komisji (wyrok Sądu z dnia 29 kwietnia
         2004 r. w sprawach połączonych T‑236/01, T‑239/01, od T‑244/01 do T‑246/01, T‑251/01 i T‑252/01 Tokai Carbon i in. przeciwko
         Komisji, Rec. s. II‑1181, pkt 341). W odniesieniu do argumentu dotyczącego pomocy udzielonej Komisji przez skarżącą w ramach
         konfliktu prawodawstw Komisja odpiera go, odwołując się do wyroku Sądu w sprawie CMB.

      108    Wreszcie w odniesieniu do argumentu skarżącej dotyczącego czasu trwania naruszeń Komisja uważa, że zakładając, iż mają zastosowanie
         wytyczne, podwyższenie kwoty grzywny może wynosić na podstawie pkt 1 B wytycznych nawet 50% w przypadku naruszeń o średnim
         czasie trwania (co do zasady od roku do pięciu lat), co umożliwia podwyższenie o 10% rocznie, włączając także pierwszych dwanaście
         miesięcy naruszenia. Komisja wyjaśnia, że takie podwyższenie stanowi w jej przypadku utrwaloną praktykę.

      –       Ocena Sądu
      109    Na wstępie należy przypomnieć, że wbrew temu, co twierdzi Komisja, wytyczne znajdują zastosowanie przez analogię do naruszeń
         przepisów transportowych, które zostały stwierdzone i  za popełnienie których nałożono sankcje na podstawie rozporządzenia
         nr 4056/86, a w związku z tym mają zastosowanie w niniejszej sprawie (ww. wyrok w sprawie CMA CGM i in. przeciwko Komisji,
         pkt 242 i wyroki Sądu z dnia 11 grudnia 2003 r.: w sprawie T‑66/99 Minoan Lines przeciwko Komisji, Rec. s. II‑5515, pkt 270
         i w sprawie T‑65/99 Strintzis Lines Shipping przeciwko Komisji, Rec. s. II‑5433, pkt 158; zob. także podobnie wyrok Sądu z dnia
         30 września 2003 r. w sprawach połączonych T‑191/98 i od T‑212/98 do T‑214/98 Atlantic Container Line i in. przeciwko Komisji,
         Rec. s. II‑3275, pkt 1525, 1528 i 1571).

      110    Poza tym okoliczność, że Trybunał w swym wyroku w sprawie CMB stwierdził nieważność art. 6 i 7 sentencji decyzji 93/82 tylko
         z tego powodu proceduralnego, że przedsiębiorstwa, na które nałożono grzywnę w zależności od stopnia ich uczestnictwa w naruszeniach,
         nie były adresatami pisma w sprawie zarzutów z 1990 r., które określało tylko Cewal jako potencjalnego adresata grzywny, nie
         narusza ważności części decyzji 93/82 dotyczących charakterystycznych cech nadużyć popełnionych przez Cewal, w tym tych, które
         mogą być uwzględnione przy obliczaniu grzywny nałożonej na skarżącą. W ramach prawa do nieograniczonego orzekania na podstawie
         art. 21 rozporządzenia nr 4056/86, w rozumieniu art. 229 WE, w celu dokonania oceny kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w zaskarżonej
         decyzji Sąd może zatem skutecznie się do niej odwoływać.

       W przedmiocie wagi nadużyć
      111    Należy przypomnieć, że w decyzji 93/82 (motywy 102 i 103), Komisja uznała, że rozpatrywane nadużycia są poważne i zostały
         popełnione umyślnie. Zresztą w piśmie w sprawie zarzutów z 2003 r. (motywy 31–61), a następnie w zaskarżonej decyzji (motywy 67–84)
         Komisja nadal uznaje rozpatrywane nadużycia za poważne naruszenia. Uważa w szczególności, że miały one wpływ na całość rynku
         (żeglugę morską pomiędzy Morzem Północnym a Kongiem).

      112    Należy także przypomnieć, że w ramach swych żądań głównych mających na celu stwierdzenie nieważności decyzji 93/82 skarżąca
         zakwestionowała istnienie naruszeń w rozumieniu art. 81 WE i 82 WE, kwalifikację zbiorowej pozycji dominującej członków Cewal,
         a także bezprawny charakter praktyk związanych z „walczącymi statkami” i umowami o lojalności. Jednakże nie zaprzeczyła ona,
         że rozpatrywane praktyki były stosowane w celu wykluczenia jedynego konkurenta obecnego na rynku, tak że skarżąca niesłusznie
         podważyła poważny i umyślny charakter rozpatrywanego nadużycia.

      113    Należy zatem oddalić zastrzeżenie oparte na braku poważnego charakteru rozpatrywanych nadużyć.

       W przedmiocie rzekomo nowego charakteru naruszeń
      114    Należy przypomnieć, że w decyzji 93/82 (motywy 116–119) Komisja stwierdziła, że rozpatrywane nadużycia nie przedstawiają nowego
         charakteru i że obniżenie grzywny nie jest uzasadnione. W wyroku w sprawie CMB (pkt 248) Sąd orzekł, że rozpatrywane naruszenia
         nie przedstawiają nowego charakteru. Wspomniana ocena została wyraźnie potwierdzona przez Trybunał w odniesieniu do praktyki
         „walczących statków” (wyrok Trybunału w sprawie CMB, pkt 120).

      115    W piśmie w sprawie zarzutów z 2003 r. (motywy 63–67), a następnie w zaskarżonej decyzji (motywy 101–106) Komisja nadal utrzymuje
         początkowe podejście.

      116    Sąd uważa, że nie ma zatem żadnego powodu, aby odejść od swojej wcześniejszej oceny. Należy w związku z tym stwierdzić, że
         cel zarzucanych praktyk stanowiących nadużycie, czyli wykluczenie jedynego konkurenta na rynku, nie przedstawia żadnego nowego
         charakteru w prawie konkurencji.

      117    Należy zatem oddalić zastrzeżenie oparte na rzekomo nowym charakterze rozpatrywanych naruszeń.

       W przedmiocie podnoszonej współpracy z Komisją
      118    Przede wszystkim w odniesieniu do pomocy udzielonej podobno przez Cewal Komisji w negocjacjach z państwami trzecimi lub OECD
         należy stwierdzić, że w wyroku w sprawie CMB (pkt 239) Sąd orzekł, że taka pomoc nie miała żadnego wpływu na kwotę grzywny
         nałożonej z tytułu trzech naruszeń art. 82 WE.

      119    W tym względzie Sąd uważa, że nie ma żadnego powodu, by odejść od swojej wcześniejszej oceny.

      120    Następnie w odniesieniu do podnoszonej współpracy skarżącej mającej związek z zaprzestaniem naruszeń po pierwszej interwencji
         Komisji należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Komisja nie może być zasadniczo zobowiązana ani do uwzględnienia
         kontynuacji naruszenia jako okoliczności obciążającej, ani do uznania zaprzestania naruszenia za okoliczność łagodzącą (wyrok
         Sądu z dnia 20 marca 2002 r. w sprawie T‑31/99 ABB Asea Brown Boveri przeciwko Komisji, Rec. s. II‑1881, pkt 213). Obniżenie
         byłoby bowiem zastosowane dwukrotnie wraz z uwzględnieniem czasu trwania naruszenia przy obliczaniu grzywien. W konsekwencji
         Komisja nie może być w żaden sposób zobowiązana do przyznania w ramach przysługującego jej uznania obniżki grzywny z uwagi
         na zaprzestanie oczywistego naruszenia, niezależnie od tego, czy to zaprzestanie miało miejsce przed jej interwencją czy też
         po niej.

      121    Należy zatem oddalić zastrzeżenie oparte na podnoszonej współpracy skarżącej z Komisją.

       W przedmiocie czasu trwania naruszeń
      122    Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z decyzją 93/82 i w stosownym przypadku ze stwierdzeniami dokonanymi przez Sąd w wyroku
         w sprawie CMB (pkt 241 i 242) porozumienie z Ogefrem stanowiło naruszenie od momentu wejścia w życie rozporządzenia nr 4056/86,
         czyli od dnia 1 lipca 1987 r. do końca września 1989 r., a zatem przez dwa lata i trzy miesiące. Naruszenie związane z porozumieniami
         o lojalności trwało od dnia 1 lipca 1987 r. do końca listopada 1989 r., czyli przez dwa lata i pięć miesięcy. Wreszcie nadużycie
         związane z praktyką „walczących statków” trwało od maja 1988 r. do końca listopada 1989 r., czyli przez półtora roku.

      123    Rozpatrywane nadużycia wchodzą w zakres kategorii naruszeń o średnim czasie trwania (od roku do pięciu lat) w rozumieniu wytycznych.
         W tym względzie z pkt 1 B wytycznych wynika, że w przypadku naruszeń o takim czasie dodatkowa kwota grzywny z uwagi na czas
         trwania naruszenia może wynieść do 50% kwoty określonej na podstawie wagi naruszenia.

      124    Wytyczne nie poruszają kwestii, czy pierwszy rok naruszenia uzasadnia podwyższenie o 10% kwoty grzywny określonej na podstawie
         wagi naruszenia. W tym względzie Sąd orzekł, że w świetle pkt 1 B wytycznych wydaje się, że bardzo krótki czas trwania naruszenia
         – czyli poniżej roku – uzasadnia jedynie nienałożenie żadnej dodatkowej kwoty oprócz kwoty określonej na podstawie wagi naruszenia
         (ww. wyrok w sprawie CMA CGM i in. przeciwko Komisji, pkt 283).

      125    Wynika z tego a contrario, że w związku z tym, iż rozpatrywane nadużycia trwały ponad rok, Komisja słusznie stwierdziła implicite
         w zaskarżonej decyzji, że każdy pełen rok naruszenia może prowadzić do podwyższenia o 10% kwoty określonej na podstawie wagi
         naruszenia i że poniżej pełnego roku każdy ponad sześciomiesięczny okres może uzasadniać podwyższenie o 5%.

      126    Dodatkowe kwoty grzywien w wysokości 20% w przypadku porozumienia z Ogefrem i porozumień o lojalności oraz 15% w przypadku
         nadużycia związanego z praktyką „walczących statków” są zatem uzasadnione.

      127    W konsekwencji należy oddalić zastrzeżenie oparte na niesłusznym podwyższeniu kwoty grzywny z uwagi na czas trwania naruszenia.

      128    Z powyższego wynika, że zarzut szósty należy oddalić jako bezzasadny.

       W przedmiocie zarzutu siódmego, opartego na naruszeniu zwyczajowej praktyki Komisji
      –       Argumenty stron
      129    Skarżąca zasadniczo utrzymuje, że w sprawach dotyczących konferencji linii żeglugowych – abstrahując od niniejszej sprawy
         – Komisja zawsze określała grzywnę na podstawie obrotów w skali światowej zainteresowanych przedsiębiorstw w sektorze liniowego
         transportu morskiego, osiągnięte podczas roku obrotowego poprzedzającego rok, w którym została wydana decyzja nakładająca
         grzywnę. Tymczasem Komisja w niewytłumaczalny sposób odeszła od tej praktyki, nie dostarczając obiektywnej i niedyskryminacyjnej
         podstawy do nałożenia grzywny. Ponadto skarżąca twierdzi, że Komisja odeszła od danych zamieszczonych w piśmie w sprawie zarzutów
         z 2003 r. i że wybór roku 1991, zamiast roku 2003, jest szczególnie arbitralny (wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 1995 r. w sprawie
         T‑142/89 Boël przeciwko Komisji, Rec. s. II‑867, pkt 133) i nieuzasadniony.

      130    Komisja przypomina, że od wydania wytycznych w 1998 r. kwota grzywny nie jest już obliczana na podstawie obrotów przedsiębiorstwa,
         które popełniło naruszenie. W tym względzie zaskarżona decyzja rzeczywiście nie została oparta na obrotach skarżącej w celu
         obliczenia kwoty grzywny, ale na wszystkich innych elementach wskazanych w piśmie w sprawie zarzutów z 2003 r. Poza tym wybór
         roku odniesienia jest bez znaczenia, ponieważ w obydwóch przypadkach 10‑procentowy próg obrotów skarżącej nie został przekroczony.

      –       Ocena Sądu
      131    Należy przypomnieć, że przy ustalaniu kwoty grzywien w zależności od wagi i czasu trwania spornego naruszenia Komisja nie
         ma obowiązku traktować jako punktu wyjścia obliczenia tych grzywien kwot określonych na podstawie obrotu zainteresowanych
         przedsiębiorstw (wyrok Trybunału z dnia 28 czerwca 2005 r. w sprawach połączonych C‑189/02 P, C‑202/02 P, od C‑205/02 P do
         C‑208/02 P i C‑213/02 P Dansk Rørindustri i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I‑5425, pkt 255 i ww. wyrok w sprawie Bolloré
         i in. przeciwko Komisji, pkt 484 i 496).

      132    Ponadto należy zauważyć, że Komisja nie jest związana swymi wcześniejszymi decyzjami, a zwłaszcza gdy przywoływane decyzje
         zostały wydane przed wejściem w życie wytycznych (zob. podobnie ww. wyrok Bolloré i in. przeciwko Komisji, pkt 650). W każdym
         razie wcześniejsza praktyka Komisji nie służy sama w sobie za ramy prawne dla grzywien w zakresie konkurencji, zważywszy,
         że ramy te są określone wyłącznie w rozporządzeniu nr 4056/86 (ww. wyrok w sprawie Tokai Carbon i in. przeciwko Komisji, pkt 191,
         wydany w ramach stosowania rozporządzenia nr 17 i znajdujący zastosowanie przez analogię w niniejszym przypadku).

      133    Komisja mogła zatem słusznie odejść od swej wcześniejszej praktyki i nie uwzględnić obrotów skarżącej w celu obliczenia kwoty
         grzywny, tym bardziej że dysponuje ona szerokim zakresem uznania przy ustalaniu kwoty grzywien w celu spowodowania zmiany
         zachowania przedsiębiorstw w taki sposób, aby przestrzegały one reguł konkurencji (zob. podobnie i przez analogię ww. wyrok
         w sprawie Dansk Rørindustri i in. przeciwko Komisji, pkt 172 i ww. wyrok w sprawie Cheil Jedang przeciwko Komisji, pkt 60
         i przytoczone tam orzecznictwo).

      134    Poza tym należy stwierdzić, że wybór roku odniesienia jest neutralny do celów obliczenia 10‑procentowego progu obrotów, którego
         nie można przekroczyć, ponieważ w świetle danych liczbowych dostarczonych w zaskarżonej decyzji i niepodważonych przez skarżącą
         kwota nałożonej grzywny jest niższa od tegoż progu w świetle obrotów skarżącej, zarówno w przypadku obrotów uzyskanych w roku
         1991, jak i obrotów uzyskanych w roku 2003.

      135    Z powyższego wynika, że należy oddalić zarzut siódmy jako bezzasadny.

       W przedmiocie zarzutu ósmego, opartego na nadużyciu władzy
      –       Argumenty stron
      136    Skarżąca podnosi zasadniczo, że nienałożenie grzywny na CMDC można wytłumaczyć jedynie względami politycznymi niemającymi
         związku ze wspólnotowym prawem konkurencji, które zmierzają do uzyskania – nie atakując bezpośrednio Zairu (obecnie Republiki
         Kongo) za pośrednictwem CMZ, w której państwo zairskie ma 100% udziałów – zniesienia zairskiego systemu przydzielania towarów.
         Wiele elementów pozwala na utrzymanie tej tezy, takich jak okoliczności wszczęcia postępowania, które doprowadziło do wydania
         decyzji 93/82, w związku ze złożonymi do Komisji skargami dotyczącymi ustawodawstwa zairskiego i po tym, jak pewne negocjacje
         prowadzone przez Wspólnotę z Zairem w ramach dawnego konfliktu dotyczącego kodeksu Konferencji Narodów Zjednoczonych do spraw
         Handlu i Rozwoju (UNCTAD) zakończyły się niepowodzeniem. W decyzji 92/262/EWG z dnia 1 kwietnia 1992 r. dotyczącej postępowania
         na podstawie art. 85 i 86 traktatu EWG (IV/32.450 – Komitety armatorów francusko-zachodnioafrykańskich) (Dz.U. L 134, s. 1),
         wydanej równolegle do decyzji 93/82, Komisja także nie nałożyła grzywny w odniesieniu do afrykańskich linii transportowych.
         Ponadto osoby zajmujące kierownicze stanowiska wysokiego szczebla, w kraju lub w Komisji, miały oświadczyć przed wydaniem
         decyzji 93/82, odpowiednio, że prawo konkurencji nie jest najlepszym sposobem uregulowania kwestii transportu towarów w Afryce
         i że pojawiłby się problem polityczny w przypadku skazania CMZ na zapłatę grzywny. Wreszcie skarżąca podważa możliwość powoływania
         się przez Komisję na wyrok Sądu w sprawie CMB, jako że zarzut dotyczący nadużycia władzy został w owym czasie uznany za „zarzut
         całkowicie inny”. W tych okolicznościach zaskarżona decyzja została wydana w celu innym niż cel podany do wiadomości (wyrok
         Trybunału z dnia 13 listopada 1990 r. w sprawie C‑331/88 Fedesa i in., Rec. s. I‑4023).

      137    Komisja wskazuje, że nie dostrzega w nienałożeniu grzywny na CMDC oznak nadużycia władzy i odsyła do wyroku Sądu w sprawie
         CMB, który oddalił identyczny zarzut. Komisja podkreśla, że argumenty skarżącej przedstawione w ramach niniejszego zarzutu
         dotyczą okoliczności faktycznych sprzed wydania decyzji 93/82 i mają w rzeczywistości na celu ponowne podważenie zasadności
         wspomnianej decyzji. Należy w tym względzie zauważyć, że skarżąca nawet nie próbowała zweryfikować, czy ustawodawstwo kongijskie,
         do którego obejścia – według skarżącej – zmierzała zaskarżona decyzja, jeszcze obowiązywało w momencie wydania tej decyzji.

      –       Ocena Sądu
      138    Należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem decyzja jest dotknięta nadużyciem władzy tylko wtedy, gdy z obiektywnych,
         istotnych i spójnych czynników wynika, że została ona wydana wyłącznie lub w decydującej mierze w celu innym niż wskazany
         (wyrok Trybunału z dnia 25 stycznia 2007 r. w sprawie C‑407/04 P Dalmine przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I‑829, pkt 99 i wyrok
         Sądu z dnia 6 kwietnia 1995 r. w sprawie T‑143/89 Ferriere Nord przeciwko Komisji, Rec. s. II‑917, pkt 68).

      139    Należy także przypomnieć, że Sąd w pkt 238 wyroku w sprawie CMB oddalił argument oparty na nadużyciu władzy. W niniejszej
         sprawie skarżąca w żaden sposób nie dowiodła swego twierdzenia, jakoby argument, w przedmiocie którego Sąd orzekł w wyroku
         w sprawie CMB, był całkiem odmienny od argumentu, który ona obecnie podnosi. Przeciwnie, argumenty na poparcie zarzutu podniesionego
         w niniejszym przypadku wydają się w dużej mierze pokrywać z argumentem, który został poddany ocenie Sądu w 1993 r. i dotyczył
         decyzji 92/262. W każdym razie – jak stwierdził to Sąd powyżej w ramach badania zarzutu piątego (zob. pkt 96 powyżej) – Komisja
         miała prawo nie nałożyć grzywny na CMZ w decyzji 93/82 z uwagi na to, że jego sytuacja handlowa i finansowa była w owym czasie
         odmienna od sytuacji innych uczestników naruszeń. Zresztą nawet jeśli prawdą jest, że dochodzenie, które doprowadziło do wydania
         decyzji 93/82, zostało wszczęte przez Komisję po tym, jak pewne negocjacje prowadzone na drodze dyplomatycznej zakończyły
         się niepowodzeniem, fakt, że Wspólnota skorzystała najpierw bezowocnie z tej drogi, nie stanowi przeszkody do wykonywania
         przez Komisję jej kompetencji w zakresie konkurencji.

      140    W każdym razie ze struktury i treści zaskarżonej decyzji wynika, że decyzja ta została wydana w celu złagodzenia uchylenia
         – w drodze wyroku Trybunału w sprawie CMB – grzywny pierwotnie nałożonej na skarżącą w decyzji 93/82 z tytułu naruszeń art. 82 WE,
         jakich się ona dopuściła. Nie wydaje się, aby rzekome powody wydania zaskarżonej decyzji podane przez skarżącą, przytoczone
         w pkt 136 powyżej, z których wszystkie pochodzą sprzed wydania decyzji 93/82, stanowiły rzeczywiste powody jej wydania, a zatem
         nienałożenie grzywny na CMDC nie stanowiło nadużycia władzy.

      141    Należy zatem oddalić zarzut ósmy jako bezzasadny, a w związku z tym skargę w całości.

       W przedmiocie kosztów
      142    Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu Sądu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
         Zgodnie z art. 87 § 3 akapit drugi regulaminu niezależnie od wyniku sprawy Sąd może nałożyć na stronę obowiązek zwrotu kosztów,
         które w rezultacie jej działania, niemającego uzasadnionego powodu lub podjętego w złej wierze, poniosła druga strona.

      143    Wprawdzie Sąd orzekł, że Komisja nie naruszyła zasady rozsądnego terminu (zob. pkt 39–47 powyżej), ale należy przypomnieć,
         że Komisja ociągała się z ponownym wszczęciem postępowania administracyjnego. Pomiędzy wyrokiem Trybunału w sprawie CMB (z dnia
         16 marca 2000 r.) a pismem w sprawie zarzutów z 2003 r. (z dnia 15 kwietnia 2003 r.) upłynęło bowiem około trzydziestu siedmiu
         miesięcy, to jest ponad trzy lata. Tymczasem – ponieważ Komisja nie wszczęła ponownie postępowania w odniesieniu do stwierdzenia
         naruszeń – sporządzenie pisma w sprawie zarzutów z 2003 r., dokumentu liczącego zaledwie dwanaście stron, nie wymagało dużego
         nakładu pracy. Należało bowiem opracować jedynie fragment dotyczący celu ponownego wszczęcia postępowania, streszczenie naruszeń
         stwierdzonych w decyzji 93/82, które zostały potwierdzone w wyrokach Trybunału i Sądu w sprawie CMB, fragment dotyczący sposobu
         obliczenia kwoty grzywny oraz podrozdział dotyczący przestrzegania terminów przedawnienia w świetle rozporządzenia nr 2988/74.
         Należy ponadto przypomnieć, że to opóźnienie, które nie zostało uzasadnione w przekonywający sposób oraz które skłoniło Komisję
         do zmniejszenia z jej własnej inicjatywy kwoty grzywny o 150 000 EUR, czyli o około 4% w stosunku do kwoty ustalonej w zaskarżonej
         decyzji, należy w pełni przypisać Komisji.

      144    To opóźnienie leżało u źródła części skargi wniesionej przez skarżącą, a głównie jej zarzutu pierwszego.

      145    Dokonując zatem słusznej oceny okoliczności sprawy, należy orzec, że skarżąca pokryje dwie trzecie kosztów własnych i dwie
         trzecie kosztów poniesionych przez Komisję, a Komisja pokryje jedną trzecią kosztów własnych i jedną trzecią kosztów poniesionych
         przez skarżącą.

      Z powyższych względów
      SĄD (czwarta izba)
      orzeka, co następuje:
      1)      Skarga zostaje oddalona.
      2)      Compagnie maritime belge SA pokrywa dwie trzecie kosztów własnych i dwie trzecie kosztów poniesionych przez Komisję, a Komisja
            pokrywa jedną trzecią kosztów własnych i jedną trzecią kosztów poniesionych przez Compagnie maritime belge.

               Czúcz

                Cooke

                Labucka

         Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 1 lipca 2008 r.

               Sekretarz

                      Prezes

               E. Coulon

                      O. Czúcz

         * Język postępowania: francuski.