Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 15 grudnia 2015 r.#Nicole Clarke i in. przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej.#Służba publiczna – Personel tymczasowy – Personel OHIM – Umowa na czas określony zawierająca klauzulę o jej rozwiązaniu – Klauzula o rozwiązaniu umowy, w przypadku gdy pracownik nie zostanie umieszczony na liście rezerwy kadrowej konkursu – Początek obowiązywania klauzuli o rozwiązaniu umowy – Konkursy otwarte OHIM/AD/01/13 i OHIM/AST/02/13.#Sprawy połączone od F-101/14 do F-103/14.


title: Wyrok Sądu (ósma izba) z dnia 24 marca 2011 r.#Kaimer GmbH & Co. Holding KG i inni przeciwko Komisji Europejskiej.#Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor złączy miedzianych i ze stopów miedzi - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Prawo do obrony - Uczestnictwo w naruszeniu - Czas trwania naruszenia - Grzywny - Okoliczności łagodzące - Proporcjonalność - Równość traktowania.#Sprawa T-379/06.

text:
      Wyrok Sądu (ósma izba) z dnia 24 marca 2011 r. – Kaimer i in. przeciwko Komisji
      (sprawa T‑379/06)
      Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Sektor złączy miedzianych i ze stopów miedzi – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE – Prawo do obrony – Uczestnictwo w naruszeniu – Czas trwania naruszenia – Grzywny – Okoliczności łagodzące – Proporcjonalność – Równość traktowania
      1.                     Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Poszanowanie prawa do obrony – Dostęp do akt – Zakres – Nieprzekazanie obciążającego
            dokumentu – Różne konsekwencje w zależności od ważności dokumentu w stosunku do spoczywającego na Komisji ciężaru dowodu (por.
            pkt 30-32)
      2.                     Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Dowód – Stopień dokładności wymagany od dowodów przyjętych przez
            Komisję (art. 81 ust. 1 WE) (por. pkt 47-49)
      3.                     Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Porozumienia między przedsiębiorstwami – Dowód – Oświadczenie
            pozwanego przedsiębiorstwa kwestionowane przez inne przedsiębiorstwa będące stronami tego samego kartelu – Moc dowodowa –
            Ocena (art. 81 ust. 1 WE) (por. pkt 50)
      4.                     Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Decyzja Komisji stwierdzająca naruszenie – Ciężar udowodnienia naruszenia i czasu
            jego trwania spoczywający na Komisji – Zakres ciężaru dowodu (art. 81 ust. 1 WE) (por. pkt 51)
      5.                     Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Uczestnictwo przedsiębiorstwa w antykonkurencyjnej inicjatywie
            – Wystarczający do powstania odpowiedzialności przedsiębiorstwa charakter milczącej zgody bez otwartego zdystansowania się
            (art. 81 ust. 1 WE) (por. pkt 86-88)
      6.                     Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Kryteria – Waga naruszenia – Okoliczności łagodzące – Bierna rola przedsiębiorstwa
            lub pójście przez nie w ślad za liderem – Kryteria oceny (komunikat Komisji 98/C 9/03) (por. pkt 98, 99)
      Przedmiot

               Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C (2006) 4180 z dnia 20 września 2006 r. dotyczącej postępowania
                  na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/F-1/38.121 – Złącza), oraz, tytułem żądania ewentualnego, wniosek
                  o obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżące w tej decyzji.

            Sentencja

                  1)

                  	Stwierdza się nieważność art. 1 decyzji Komisji C (2006) 4180 z dnia 20 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81
                     [WE] i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/F-1/38.121 – Złącza) w zakresie, w jakim dotyczy on okresu od dnia 30 lipca 1996 r.
                     do dnia 31 lipca 1997 r. ze względu na uczestnictwo Kaimer GmbH & Co. Holding KG i Sanha Kaimer GmbH & Co. KG oraz okresu
                     od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 14 lipca 1999 r. ze względu na uczestnictwo Sanha Italia Srl.

                  2)

                  	Grzywna nałożona na Kaimer zostaje ustalona na kwotę 7,15 mln EUR, w ramach której to kwoty odpowiedzialność za zapłatę 7,15
                     mln EUR jest dzielona solidarnie z Sanha Kaimer, a za zapłatę 6,325 mln EUR – z Sanha Italia.

                  3)

                  	W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  4)

                  	Kaimer, Sanha Kaimer i Sanha Italia pokrywają własne koszty oraz 50% kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

                  5)

                  	Komisja pokrywa 50% poniesionych przez siebie kosztów.


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 14 września 1995 r. # Irlandia przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Sprawa C-49/94.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 listopada 2005 r.#Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii.#Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Artykuły 28-30 WE - Swobodny przepływ towarów - Artykuły 1 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 881/92 - Artykuły 1 i 6 rozporządzenia (EWG) nrº 3118/93 - Transport - Sektorowy zakaz poruszania się samochodów ciężarowych o masie powyżej 7,5 tony przewożących niektóre towary - Jakość powietrza - Ochrona zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego - Zasada proporcjonalności.#Sprawa C-320/03.

text:
      Sprawa C-320/03
      Komisja Wspólnot Europejskich
      przeciwko
      Republice Austrii
      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Artykuły 28–30 WE – Swobodny przepływ towarów – Artykuły 1 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 881/92 – Artykuły 1 i 6 rozporządzenia (EWG) nr°3118/93 – Transport – Sektorowy zakaz poruszania się samochodów ciężarowych o masie powyżej 7,5 tony przewożących niektóre towary – Jakość powietrza – Ochrona zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego – Zasada proporcjonalności
      Opinia rzecznika generalnego L.A. Geelhoeda przedstawiona w dniu 14 lipca 2005 r. . I-0000
      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 listopada 2005 r. . I-0000
      Streszczenie wyroku
      Swobodny przepływ towarów – Ograniczenia ilościowe – Środki o skutku równoważnym – Sektorowy zakaz poruszania się samochodów
            ciężarowych o masie powyżej 7,5 tony przewożących niektóre towary – Niedopuszczalność – Względy uzasadniające – Ochrona środowiska
            naturalnego
      (art. 28 WE i 29 WE)
      Uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 28 WE i 29 WE, państwo członkowskie, które w celu zapewnienia jakości
         otaczającego powietrza w określonej strefie wydaje przepisy zakazujące poruszania się pojazdów ciężarowych o masie ponad 7,5
         tony przewożących niektóre towary na odcinku drogi o pierwszorzędnym znaczeniu, stanowiącej jeden z głównych lądowych szlaków
         komunikacyjnych pomiędzy niektórymi państwami członkowskimi.

      Taki zakaz utrudnia swobodny przepływ towarów i, w szczególności, ich swobodny tranzyt i jeśli nie można go obiektywnie uzasadnić,
         to należy go uznać za środek o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych, niezgodny z zobowiązaniami prawa wspólnotowego
         wynikającymi z art. 28 WE i 29 WE.

      Tego rodzaju przepisy nie mogą być uzasadnione nadrzędnymi wymogami w zakresie ochrony środowiska, albowiem nie zostało wykazane,
         iż zamierzony cel nie mógł być osiągnięty za pomocą innych środków, które w mniejszym stopniu ograniczają swobodę przepływu.

      (por. pkt 66, 69, 71, 87, 89, 95 i sentencja)
WYROK TRYBUNAŁU (wielka izba)
      z dnia 15 listopada 2005 r. (*)

      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Artykuły 28–30 WE – Swobodny przepływ towarów – Artykuły 1 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 881/92 – Artykuły 1 i 6 rozporządzenia (EWG) nr° 3118/93 – Transport – Sektorowy zakaz poruszania się samochodów ciężarowych o masie powyżej 7,5 tony przewożących niektóre towary – Jakość powietrza – Ochrona zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego – Zasada proporcjonalności
      W sprawie C-320/03
      mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, wniesioną
         w dniu 24 lipca 2003 r.,

      Komisja Wspólnot Europejskich, reprezentowana przez C. Schmidt oraz przez W. Wilsa i G. Brauna, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do
         doręczeń w Luksemburgu,

      strona skarżąca,
      popierana przez:
      Republikę Federalną Niemiec, reprezentowaną przez W.‑D. Plessinga oraz A. Tiemann, działających w charakterze pełnomocników, wspieranych przez T. Lübbiga,
         Rechtsanwalt,

      Republikę Włoską, reprezentowaną przez I. M. Braguglię, działającego w charakterze pełnomocnika, oraz przez G. De Bellisa, avvocato dello
         Stato, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      Królestwo Niderlandów, reprezentowane przez H. G. Sevenster, działającą w charakterze pełnomocnika,

      interwenienci,
      przeciwko
      Republice Austrii, reprezentowanej przez E. Riedla oraz H. Dossiego, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      strona pozwana,
      TRYBUNAŁ (wielka izba),
      w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas i K. Schiemann, prezesi izb, R. Schintgen (sprawozdawca),
         J. N. Cunha Rodrigues, R. Silva de Lapuerta, K. Lenaerts, P. Kūris, E. Juhász, G. Arestis i A. Borg Barthet, sędziowie,

      rzecznik generalny: L. A. Geelhoed,
      sekretarz: K. Sztranc, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 24 maja 2005 r.
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 14 lipca 2005,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1       W skardze Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że wskutek wydania przez premiera Tyrolu rozporządzenia
         z dnia 27 maja 2003 r. (BGBl. II, 279/2003, zwanego dalej „spornym rozporządzeniem”) ograniczającego transport na autostradzie
         A 12 w dolinie Inn (sektorowy zakaz poruszania się) [Verordnung des Landeshauptmanns von Tirol, mit der auf der A 12 Inntalautobahn
         verkehrsbeschränkende Maßnahmen erlassen werden (sektorales Fahrverbot)], które zawierało zakaz poruszania się pojazdów ciężarowych
         o masie ponad 7,5 tony, przewożących niektóre towary na odcinku autostrady A 12 w dolinie Inn (Austria), Republika Austrii
         uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 1 i 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie
         dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium państwa członkowskiego lub w tranzycie przez
         jedno lub więcej państw członkowskich (Dz.U. L 95, str. 1), zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 484/2002 Parlamentu Europejskiego
         i Rady z dnia 1 marca 2002 r. (Dz.U. L 76, str. 1) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 881/92”) oraz art. 1 i 6 rozporządzenia
         Rady (EWG) nr 3118/93 z dnia 25 października 1993 r. ustanawiającego warunki wykonywania w państwie członkowskim usług krajowego
         transportu drogowego rzeczy przez przewoźników niemających siedziby w tym państwie (Dz.U. L 279, str. 1), zmienionego rozporządzeniem
         nr 484/2002 (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 3118/93”, jak również art. 28–30 WE.

       Ramy prawne i stan faktyczny
       Uregulowania wspólnotowe dotyczące transportu drogowego na rynku wewnętrznym
      2       Rozporządzenia nr 881/91 i 3118/93 regulują sprawy z zakresu drogowego przewozu towarów na terytorium Wspólnoty.
      3       Rozporządzenie nr 881/92, które zgodnie z art. 1 ust. 1 stosuje się do międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego towarów
         w przejazdach dokonywanych na terytorium Wspólnoty, przewiduje w art. 3, że państwo członkowskie wydaje licencję wspólnotową
         przewoźnikom towarów prowadzącym działalność na ich terytorium i upoważnionym do wykonywania międzynarodowego drogowego przewozu
         towarów.

      4       Ponadto zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 3118/93:
      „Każdy przewoźnik zarobkowego drogowego transportu rzeczy [towarów] posiadający licencję wspólnotową, przewidzianą w rozporządzeniu
         (EWG) nr 881/92 i którego kierowca, jeśli jest obywatelem państwa trzeciego, posiada zaświadczenie dla kierowcy zgodne z warunkami
         ustanowionymi w wymienionym rozporządzeniu, jest uprawniony na warunkach ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu do wykonywania
         czasowego zarobkowego drogowego transportu rzeczy [towarów] w innym państwie członkowskim, zwanego dalej odpowiednio »kabotażem«
         i »przyjmującym państwem członkowskim« bez posiadania siedziby statutowej lub innego zakładu w tym państwie członkowskim”.

      5       Na podstawie art. 6 rozporządzenia nr 3118/93, z zastrzeżeniem stosowania przepisów wspólnotowych, wykonywanie przewozów kabotażowych
         w obszarach przewidzianych w ust. 1 tego przepisu podlega przepisom ustawowym, wykonawczym i administracyjnym przyjmującego
         państwa członkowskiego, a przepisy określone w ust. 1 stosowane są wobec przewoźników niezamieszkałych stale na danym terytorium
         na tych samych warunkach, jakie dane państwo nakłada na swoich obywateli, w celu uniknięcia jakiegokolwiek otwartego lub ukrytego
         dyskryminowania ze względu na przynależność państwową lub miejsce siedziby.

        Dyrektywy wspólnotowe dotyczące ochrony jakości otaczającego powietrza
      6       Uregulowania wspólnotowe dotyczące ochrony jakości otaczającego powietrza obejmują zwłaszcza dyrektywę Rady 96/62/WE z dnia
         27 września 1996 r. w sprawie oceny i zarządzania jakością otaczającego powietrza (Dz.U. L 296, str. 55) oraz dyrektywę Rady
         1999/30/WE z dnia 22 kwietnia 1999 r. odnoszącą się do wartości dopuszczalnych dla dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków
         azotu oraz pyłu i ołowiu w otaczającym powietrzu (Dz.U. L 163, str. 41), zmienioną decyzją Komisji 2001/744/WE z dnia 17 października
         2001 r. (Dz.U. L 278, str. 35, zwaną dalej „dyrektywą 1999/30”).

      7       Zgodnie z art. 1 dyrektywy 96/62 jej ogólnym celem jest określenie podstawowych zasad wspólnej strategii poświęconej:
      –       zdefiniowaniu i określeniu celów w odniesieniu do jakości otaczającego powietrza na terenie Wspólnoty, wyznaczonych tak, aby
         unikać szkodliwego oddziaływania na zdrowie ludzkie i środowisko jako całość, zapobiegać mu lub je ograniczać,

      –       ocenie jakości otaczającego powietrza w państwach członkowskich na podstawie wspólnych metod i kryteriów,
      –       uzyskaniu odpowiednich informacji o jakości otaczającego powietrza i zapewnieniu, by informacje te były udostępnione publicznie,
         między innymi w formie progów alarmowych,

      –       utrzymaniu jakości otaczającego powietrza tam, gdzie jest ona dobra, oraz jej poprawie w pozostałych przypadkach.
      8       Artykuł 4 dyrektywy 96/92 stanowi, że dla zanieczyszczeń wymienionych w załączniku I Rada na wniosek Komisji ustanawia ich
         wartości dopuszczalne.

      9       Artykuł 7 dyrektywy 96/62 stanowi:
      „Poprawa jakości otaczającego powietrza
      Wymagania ogólne
      1.      Państwa członkowskie podejmują konieczne środki w celu zapewnienia przestrzegania wartości dopuszczalnych.
       […]
      3.      Państwa członkowskie sporządzają plany działań wskazujące środki, jakie zostaną podjęte w perspektywie krótkoterminowej, w przypadkach
         gdy istnieje ryzyko przekroczenia wartości dopuszczalnych i/lub progów alarmowych, w celu zmniejszenia tego niebezpieczeństwa
         i ograniczenia czasu trwania takiego stanu. Plany takie, w zależności od indywidualnych przypadków, mogą zawierać możliwości
         kontroli oraz, gdy to niezbędne, zawieszenia działalności przyczyniającej się do przekroczenia wartości dopuszczalnych, z ruchem
         pojazdów mechanicznych włącznie”.

      10     Artykuł 8 ust. 3 dyrektywy 96/62 stanowi ponadto:
      „W strefach i aglomeracjach określonych w ust. 1 [w których poziomy zawartości jednego lub większej liczby zanieczyszczeń
         są wyższe niż wartości dopuszczalne powiększone o margines tolerancji] państwa członkowskie podejmują środki zmierzające do
         zapewnienia przygotowania lub wykonania planów lub programów osiągania wartości dopuszczalnych w określonym czasie.

      Wyżej wymieniony plan lub program, który musi być udostępniony dla ogółu społeczeństwa, zawiera co najmniej informacje wymienione
         w załączniku IV”.

      11     Wartości dopuszczalne dla dwutlenku azotu są określone w dyrektywie 1999/30.
      12     Zgodnie z art. 4 dyrektywy 1999/30:
      „Dwutlenek azotu i tlenki azotu
      1. Państwa członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, aby stężenia dwutlenku azotu i, tam, gdzie to stosowne,
         tlenków azotu w otaczającym powietrzu, podlegające ocenie zgodnie z art. 7, nie przekraczały wartości dopuszczalnych ustanowionych
         w załączniku II sekcja I z zachowaniem podanych w nim terminów.

      Ustanowione w załączniku II sekcja I marginesy tolerancji stosuje się zgodnie z art. 8 dyrektywy 96/62/WE.
      2. Jako progi alarmowe dla stężeń dwutlenku siarki [azotu] przyjmuje się wartości ustanowione w załączniku II sekcja II”.
      13     Z sekcji I załącznika II dyrektywy 1999/30 wynika, że jeśli chodzi o dwutlenek azotu:
      –       jednogodzinna wartość dopuszczalna wynosi 200 μg/m3, która nie może być „[…] przekraczana częściej niż 18 razy w roku kalendarzowym”, jest zwiększona o procent marginesu tolerancji
         obniżany stopniowo do dnia 1 stycznia 2010 r.;

      –       wartość dopuszczalna w roku kalendarzowym wynosi 40 μg/m3, jest zwiększona o ten sam procent marginesu tolerancji, obniżany stopniowo aż do 1 stycznia 2010 r.; w ten sposób wartość
         dopuszczalna w 2002 r. wynosi 56 μg/m3.

      14     W sekcji I przewidziano także, że wartości dopuszczalne, o których mowa powyżej, muszą być osiągnięte w dniu 1 stycznia 2010 r.
      15     Zgodnie z czwartym motywem dyrektywy wartości dopuszczalne ustanowione w dyrektywie są wymogami minimalnymi, a zgodnie z art. 176 WE
         państwa członkowskie mogą utrzymywać lub wprowadzać bardziej rygorystyczne środki ochronne, a w szczególności mogą ustanowić
         surowsze wartości dopuszczalne.

       Prawo krajowe i okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu
      16     Dyrektywy 96/62 i 1999/30 zostały transponowane do prawa austriackiego w drodze nowelizacji Immissionsschutzgesetz-Luft (ustawy
         dotyczącej ochrony powietrza przed zanieczyszczeniem, BGBl. I, 115/1997, zwanej dalej „IG-L”).

      17     Artykuł 10 IG-L przewiduje ogłoszenie katalogu środków, które należy podjąć w przypadku przekroczenia wartości dopuszczalnej.
         Artykuł 11 tej ustawy wymienia zasady, które muszą być przestrzegane, gdy dojdzie do takiej sytuacji, takie jak zasada „zanieczyszczający
         płaci” oraz zasada proporcjonalności. Artykuł 14 ustawy zawiera przepisy, które mają szczególne zastosowanie do sektora transportu.

      18     W dniu 1 października 2002 r., po tym jak stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej wartości dla dwutlenku azotu, określonej
         w sekcji I załącznika II do dyrektywy 1999/30, władze Tyrolu wprowadziły tymczasowy zakaz poruszania się samochodów ciężarowych
         nocą na odcinku autostrady A 12 w dolinie Inn.

      19     W 2002 r. roczna wartość dopuszczalna, określona zgodnie z załącznikiem II na 56 μg/m3, została ponownie przekroczona w punkcie pomiaru Vomp/Raststätte, gdyż na tym odcinku autostrady zanotowana średnia wartość
         wyniosła 61 μg/m3.

      20     Tymczasowy zakaz poruszania się nocą został zatem przedłużony, a następnie zastąpiony od dnia 1 czerwca 2003 r. stałym, obowiązującym
         cały rok, zakazem poruszania się nocą przewożących towary samochodów ciężarowych o masie większej niż 7,5 tony.

      21     W dniu 27 maja 2003 r. Landeshauptmann von Tirol wydał na podstawie IG-L sporne rozporządzenie zawierające od dnia 1 sierpnia
         2003 r. i na czas nieokreślony zakaz poruszania się na wspomnianym odcinku autostrady A 12 pewnej kategorii samochodów ciężarowych
         przewożących niektóre towary.

      22     Zgodnie z art. 1 spornego rozporządzenia jego celem jest zmniejszenie emisji zanieczyszczeń związanych z działalności ludzką
         i poprawienie jakości powietrza w celu trwałej ochrony zdrowia ludzkiego, jak również fauny i flory.

      23     Artykuł 2 spornego rozporządzenia wyznacza „strefę ochronną” obejmującą odcinek autostrady A 12 długości 46 km pomiędzy gminami
         Kundl i Ampass.

      24     Artykuł 3 tego rozporządzenia wprowadza na tym odcinku zakaz poruszania się samochodów ciężarowych oraz naczep o dopuszczalnej
         masie całkowitej powyżej 7,5 tony oraz samochodów ciężarowych z przyczepami, których dopuszczalna masa całkowita przekracza
         7,5 tony, które przewożą następujące towary: wszystkie odpady zawarte w europejskim wykazie odpadów [znajdującym się w decyzji
         Komisji 2000/532/WE z dnia 3 maja 2000 r. zastępującej decyzję 94/3/WE ustanawiającą wykaz odpadów zgodnie z art. 1 lit. a)
         dyrektywy Rady 75/442/EWG w sprawie odpadów oraz decyzję Rady 94/904/WE ustanawiającą wykaz odpadów niebezpiecznych zgodnie
         z art. 1 ust. 4 dyrektywy Rady 91/689/EWG w sprawie odpadów niebezpiecznych (Dz.U. L 226, str. 3), w wersji zmodyfikowanej
         decyzją 2001/573/WE z dnia 23 lipca 2001 r. zmieniającą decyzję Komisji 2000/532/WE w zakresie wykazu odpadów (Dz.U. L 203,
         str. 18)], zboża, drewniane bale, korę, korek, rudy żelaza i rudy metali nieżelaznych, kamienie, ziemię, gruz, pojazdy silnikowe
         i przyczepy lub stal budowlaną. Zakaz miał obowiązywać natychmiast, począwszy od dnia 1 sierpnia 2003 r. i bez konieczności
         podejmowania przez właściwe władze dodatkowych czynności.

      25     Zgodnie z art. 4 spornego rozporządzenia samochody ciężarowe, które rozpoczynają przewóz lub kończą przewóz na obszarze miasta
         Innsbruck, bądź w dystryktach Kufstein, Schwaz lub Innsbruck Land, nie są objęte zakazem ustanowionym w art. 3. Ponadto sama
         IG-L zawiera inne odstępstwa: wyłącza z zakazu poruszania się różne kategorie pojazdów, wśród których są pojazdy służące do
         utrzymania czystości na drogach, wywozu śmieci oraz pojazdy rolnicze i leśne. Ponadto o ustanowienie szczególnego odstępstwa
         można wnieść w przypadku innych kategorii pojazdów, gdy leży to w interesie publicznym lub ważnym interesie prywatnym.

       Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi
      26     W następstwie pierwszej wymiany pism z Republiką Austrii Komisja skierowała do tego państwa członkowskiego w dniu 25 czerwca
         2003 r. pismo, w którym wezwała je do usunięcia uchybienia i do udzielenia na nie odpowiedzi w terminie jednego tygodnia.
         Rząd austriacki odpowiedział na nie pismem z dnia 3 lipca 2003 r.

      27     W dniu 9 lipca 2003 r., na podstawie art. 226 WE, Komisja skierowała do Republiki Austrii uzasadnioną opinię, wyznaczając
         jej także tydzień na zastosowanie się do niej. Wspomniane państwo członkowskie odpowiedziało na uzasadnioną opinię pismem
         z dnia 18 lipca 2003 r.

      28     Komisja uznając, że wyjaśnienia udzielone przez Republikę Austrii w odpowiedzi na uzasadnioną opinię nie były zadowalające,
         postanowiła wnieść niniejszą skargę.

       Zawieszenie wykonania sektorowego zakazu poruszania się
      29     Postanowieniem z dnia 30 lipca 2003 r. w sprawie C-320/03 R Komisja przeciwko Austrii, Rec. str. I-7929, Prezes Trybunału,
         tytułem zabezpieczenia, nakazał Republice Austrii zawiesić wykonanie zakazu poruszania się zawartego w spornym rozporządzeniu
         aż do momentu ogłoszenia postanowienia kończącego postępowanie w sprawie zastosowania środka tymczasowego.

      30     Postanowieniem z dnia 2 października 2003 r. w sprawie C-320/03 R Komisja przeciwko Austrii, Rec. str. I‑11665, zawieszenie
         wykonania zakazu poruszania się zostało przedłużone do dnia 30 kwietnia 2004 r., a postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2004 r.
         (sprawa C-320/03 R, Rec. str. I‑3593) utrzymano je aż do momentu orzeczenia przez Trybunał co do istoty skargi.

       W przedmiocie dopuszczalności skargi
      31     Republika Austrii kwestionuje dopuszczalność skargi z powodu wyznaczenia jej w postępowaniu poprzedzającym wniesienie skargi
         bardzo krótkich terminów na przygotowanie odpowiedzi na pismo wzywające do usunięcia uchybień i na uzasadnioną opinię, skierowanych
         do niej przez Komisję. Jest ona zdania, że prawo do obrony, jak i prawo do rzetelnego postępowania zostały naruszone, i poddaje
         w wątpliwość, że służby Komisji dokonały poważnej analizy uwag władz austriackich przedstawionych na tym etapie postępowania.

      32     Republika Austrii dodaje, że Komisja powinna była zastosować procedurę przewidzianą w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2679/98
         z dnia 7 grudnia 1998 r. w sprawie funkcjonowania rynku wewnętrznego w odniesieniu do swobodnego przepływu towarów pomiędzy
         państwami członkowskimi (Dz.U. L 337, str. 8).

      33     W tej kwestii należy stwierdzić, że bardzo krótkie terminy wyznaczone Republice Austrii przez Komisję na udzielenie odpowiedzi
         na pismo wzywające do usunięcia uchybień i na zastosowanie się do uzasadnionej opinii były podyktowane datą wejścia w życie
         spornego rozporządzenia, określoną przez same władze austriackie. Poza tym nie ulega wątpliwości, że władze te znały stanowisko
         Komisji przed otwarciem postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, a nawet przed wydaniem spornego rozporządzenia, albowiem,
         jak wynika z akt sprawy, wspomniana instytucja, do której wpłynęło zawiadomienie, zwróciła się do tych władz w piśmie z dnia
         6 maja 2003 r. o przedstawienie informacji dotyczących tekstu będącego w fazie przygotowań.

      34     W tych warunkach nie można zarzucać Komisji, która na mocy art. 211 WE ma za zadanie czuwać nad przestrzeganiem przez państwa
         członkowskie zobowiązań ciążących na nich na mocy prawa wspólnotowego, że wyznaczyła terminy uwzględniając okoliczności charakteryzujące
         sytuację w niniejszym przypadku, a zwłaszcza okoliczności niecierpiące zwłoki (zob. podobnie wyroki z dnia 2 lutego 1988 r.
         w sprawie 293/85 Komisja przeciwko Belgii, Rec. str. 305, pkt 14, z dnia 28 października 1999 r. w sprawie C-328/96 Komisja
         przeciwko Austrii, Rec. str. I-7479, pkt 34 i 51, oraz z dnia 13 grudnia 2001 r. w sprawie C-1/00 Komisja przeciwko Francji,
         Rec. str. I-9989, pkt 64 i 65).

      35     Jeśli chodzi o procedurę ustanowioną rozporządzeniem nr 2679/98, którego celem jest jak najszybsze zniesienie przeszkód w swobodnym
         przepływie towarów pomiędzy państwami członkowskimi, tak jak zostały one zdefiniowane w art. 1 tego rozporządzenia, stwierdzić
         należy, podobnie jak wskazał również rzecznik generalny w pkt 35 opinii, że zastosowanie takiej procedury nie stanowi żadnego
         warunku wstępnego, który Komisja miałaby obowiązek spełnić przed wszczęciem postępowania poprzedzającego wniesienie skargi
         na mocy art. 226 WE i że rozporządzenie to nie może ograniczać w żaden sposób kompetencji tej instytucji przyznanej jej przez
         ten przepis (zob. podobnie wyrok z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie C-394/02 Komisja przeciwko Grecji, Zb.Orz. str.I‑4713,
         pkt 27 i 28 oraz powołane tam orzecznictwo).

      36     W konsekwencji należy stwierdzić, że niniejsza skarga jest dopuszczalna.
       Co do istoty sprawy
       Argumentacja Komisji i państw członkowskich uczestniczących w postępowaniu w charakterze interwenientów
      37     Zdaniem Komisji sporne rozporządzenie jest sprzeczne z przepisami wspólnotowymi z zakresu swobodnego świadczenia usług transportowych
         zawartymi w rozporządzeniach nr 881/92 oraz 3118/93 i utrudnia swobodny przepływ towarów, który gwarantują art. 28–30 WE.

      38     Zakaz ustanowiony przez sporne rozporządzenie de facto dotyczy w znacznej mierze międzynarodowego tranzytu towarów. W istocie
         transport tranzytowy, dotknięty takim zakazem, jest wykonywany w ponad 80 % przez przedsiębiorstwa nieaustriackie, podczas
         gdy transport, którego nie dotyczy ten zakaz, jest wykonywany w ponad 80 % przez przedsiębiorstwa austriackie. W ten sposób
         wspomniane rozporządzenie jest przynajmniej pośrednio dyskryminujące i tym samym niezgodne z rozporządzeniami nr 881/92 i 3118/93
         oraz z art. 28–30 WE.

      39     Rozporządzenie, które jest stosowane w tak zróżnicowany sposób, nie może być uzasadnione względami ochrony środowiska naturalnego.
         Wprawdzie Republika Austrii próbuje uzasadnić sporne rozporządzenie względami zarówno zdrowia publicznego jak i ochrony środowiska
         naturalnego, dla Komisji i państw członkowskich uczestniczących w postępowaniu w charakterze interwenientów jest jasne jednak,
         że przeważający jest ten ostatni cel. Tymczasem uzasadnienie oparte na względach dotyczących zdrowia publicznego w rozumieniu
         art. 30 WE jest możliwe jedynie gdy towary, których dotyczy zakaz, stwarzają bezpośrednie i dające się zweryfikować niebezpieczeństwo
         dla zdrowia ludzi. Nie ma to wyraźnie miejsca w niniejszym przypadku.

      40     W sytuacji gdyby Trybunał uznał, że sporne rozporządzenie, mimo że stosowane w zróżnicowany sposób, mogłoby skutecznie opierać
         się na względach ochrony środowiska naturalnego, Komisja twierdzi dodatkowo, że rozporządzenie to nie może być uzasadnione
         na podstawie dyrektyw 96/62 i 1999/30. Z jednej strony sektorowy zakaz poruszania się obowiązujący przez czas nieokreślony
         nie może być bowiem oparty na art. 7 ust. 3 dyrektywy 96/6, która dotyczy jedynie środków tymczasowych oraz niecierpiących
         zwłoki; z drugiej strony, chociaż wartość dopuszczalna przewidziana dla dwutlenku azotu w art. 8 ust. 3 dyrektywy 96/6, powiększona
         o margines tolerancji, została w znacznej mierze przekroczona w 2002 r., to katalog środków znajdujący się w art. 10 IG-L
         nie zawiera informacji wymaganych przez art. 8 ust. 3 ani przez załącznik IV do dyrektywy 96/92.

      41     Państwa członkowskie uczestniczące w sprawie w charakterze interwenientów krytykują także metodę zastosowaną w Austrii do
         pomiaru poziomu zanieczyszczenia oraz do wyprowadzenia wniosku, że emisje dwutlenku azotu pochodzą w szczególności od pewnej
         kategorii samochodów ciężarowych. Rząd niemiecki w szczególności podnosi, że zgodnie z sekcją I załącznika II do dyrektywy
         1999/30 roczna wartość dopuszczalna ze względu na ochronę zdrowia ludzkiego będzie wiążąca dopiero od dnia 1 stycznia 2010 r.
         Przed tą datą przekroczenie dopuszczalnych wartości określonych dla poszczególnych lat nie uzasadnia podjęcia natychmiastowych
         kroków przez państwa członkowskie. Państwa członkowskie mogą je podejmować jedynie wtedy, gdy „próg alarmowy” przewidziany
         w art. 2 pkt 6 i w sekcji II załącznika II do tej dyrektywy został przekroczony, czego Republika Austrii ani nie podniosła,
         ani nie wyjaśniła. Poza tym, według rządu niemieckiego i włoskiego, przekroczenie dopuszczalnej wartości dwutlenku azotu,
         na którym opiera się sporne rozporządzenie, nie zostało określone zgodnie z wymogami załącznika V i VI do dyrektywy 1999/30.
         Rząd niemiecki powołuje się również na liczne słabości natury metodologicznej, charakteryzujące pomiary dokonywane przez władze
         austriackie. Poza tym wskazuje on, że korzystanie z dłuższych dróg objazdowych skutkuje większym zanieczyszczeniem atmosferycznym
         i jedynie przesuwa problem w inne miejsce.

      42     W każdym razie sporne rozporządzenie nie jest zgodne z zasadą proporcjonalności.
      43     W tym zakresie Komisja stwierdza, że według statystyk sporządzonych przez władze tyrolskie w 2002 r. średnio 5200 samochodów
         ciężarowych przejechało każdego dnia autostradą A 12 na odcinku pomiędzy aglomeracją Wörgl (która znajduje się w pobliżu granicy
         niemieckiej) a aglomeracją Hall (oddaloną o 10 km od Innsbrucka). Tymczasem sporne rozporządzenie skutkuje zakazem całego
         drogowego ruchu samochodów ciężarowych w tranzycie międzynarodowym, przewożących towary wymienione w tym rozporządzeniu, ponieważ
         dla zainteresowanych podmiotów gospodarczych inne ewentualne trasy wiążą się z dużymi objazdami.

      44     Poza tym zdaniem Komisji i państw członkowskich uczestniczących w postępowaniu w charakterze interwenientów kolej nie jest
         w krótkiej perspektywie realnym rozwiązaniem alternatywnym dla zainteresowanych przedsiębiorstw z branży transportu drogowego
         z powodu ograniczonych możliwości linii kolejowej Brenner i z uwagi na ograniczenia techniczne, opóźnienia oraz zawodność
         tego rodzaju transportu, i to bez względu na sposób transportu koleją przewidziany dla zastąpienia transportu drogowego towarów,
         których dotyczy rozporządzenie.

      45     Komisja wskazuje także na znaczące konsekwencje ekonomiczne, które pociągałoby zastosowanie zakazu ustanowionego przez sporne
         rozporządzenie nie tylko dla przemysłu transportowego, ale także dla producentów odnośnych towarów, którzy będą zmuszeni do
         ponoszenia wyższych kosztów transportu, a przedsiębiorstwa niemieckie i włoskie będą w pierwszej kolejności dotknięte takim
         środkiem. Komisja i państwa członkowskie uczestniczące w postępowaniu w charakterze interwenientów wskazują, że zagrożone
         są małe i średnie przedsiębiorstwa transportowe, wśród których wiele wyspecjalizowało się w transporcie niektórych towarów
         objętych zakazem.

      46     Komisja wspierana przez państwa członkowskie uczestniczące w postępowaniu w charakterze interwenientów wskazuje na różne środki,
         które ich zdaniem mogą w mniejszym zakresie utrudniać swobodny przepływ towarów i swobodne świadczenie usług przewozowych,
         a jednocześnie pozwalają osiągnąć cel zamierzony przez sporne rozporządzenie, tj.:

      –       możliwość wprowadzenia stopniowego zakazu poruszania się samochodów ciężarowych należących do różnych klas EURO;
      –       system ekopunktów przewidziany przez protokół nr 9 w sprawie transportu drogowego, kolejowego i kombinowanego w Austrii (zwany
         dalej „protokołem nr 9”) załączony do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa
         Szwecji oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz.U. 1994, C 241, str. 21 i Dz.U. 1995, L 1,
         str. 1), przy czym protokół ten już w znacznej mierze przyczynił się do pogodzenia ruchu samochodów ciężarowych z wymogami
         związanymi z ochroną środowiska;

      –       ograniczenie ruchu samochodów ciężarowych w godzinach szczytu;
      –       zakaz poruszania się tych pojazdów nocą;
      –       ustanowienie systemu opłat za korzystanie z dróg w zależności od ilości emitowanych zanieczyszczeń; lub ponadto
      –       wprowadzenie ograniczeń szybkości.
      47     Te różne środki, które bardziej odpowiadają zasadzie zwalczania u źródła szkód wyrządzonych w środowisku i zasadzie „zanieczyszczający
         płaci”, również dotyczą lokalnego ruchu i prowadzą do zmniejszenia zanieczyszczenia spowodowanego przez pojazdy, których nie
         obejmuje sporne rozporządzenie. W każdym razie ten zakaz był przedwczesny ze względu na brak oceny wpływu zakazu poruszania
         się nocą na stężenie dwutlenku azotu, wprowadzonego kilka miesięcy przed wydaniem tego rozporządzenia.

      48     Rząd niemiecki podnosi ponadto, że wybór towarów objętych zakazem jest arbitralny i niesprawiedliwy. Zdaniem rządu niderlandzkiego
         sporne rozporządzenie ma zastosowanie jedynie do jednego spośród licznych źródeł zanieczyszczenia w omawianej strefie i ogranicza
         nawet używanie samochodów ciężarowych stosunkowo „czystych”, należących do klasy EURO-3. Rząd włoski utrzymuje, że wspomniane
         rozporządzenie narusza także prawo do tranzytu przyznane przez prawo wspólnotowe pojazdom, którym przydzielono ekopunkty.

      49     Wreszcie rząd niemiecki podnosi, że art. 10 WE zobowiązał Republikę Austrii do skonsultowania się w odpowiednim czasie z zainteresowanymi
         państwami członkowskimi i Komisją przed przyjęciem tak radykalnego środka, jakim jest sektorowy zakaz poruszania się. Według
         Komisji taki środek powinien był przynajmniej zostać wprowadzony stopniowo, tak aby zainteresowane sektory mogły się przygotować
         do zmiany okoliczności wynikających z jego zastosowania.

       Argumentacja Republiki Austrii
      50     Republika Austrii uważa, że sporne rozporządzenie jest zgodne z prawem wspólnotowym. Twierdzi, że zostało ono wydane z poszanowaniem
         przepisów dyrektyw dotyczących ochrony jakości otaczającego powietrza, w szczególności art. 7 i 8 dyrektywy 96/62, tak jak
         zostały one transponowane do austriackiego porządku prawnego.

      51     Według Republiki Austrii w przypadku przekroczenia rocznej wartości dopuszczalnej dwutlenku azotu dyrektywa 96/62 w związku
         z dyrektywą 1999/30 nakłada na państwo członkowskie obowiązek działania. Tymczasem Komisja nie kwestionuje, że w 2002 r. wartość
         dopuszczalna zwiększona o margines tolerancji – tj. 56 μg/m3 – została przekroczona w punkcie pomiaru Vomp/Raststätte i że w 2003 r. wartość dopuszczalna została znacznie przekroczona,
         ponieważ stężenie dwutlenku azotu w otaczającym powietrzu wyniosło 68 μg/m3. Właśnie w tym kontekście zostało wydane sporne rozporządzenie.

      52     Republika Austrii przyznaje, że protokół nr 9, który ustanawia przepisy dotyczące ekopunktów, wyraźnie przewiduje odstępstwa
         od wtórnego prawa wspólnotowego. Owe odstępstwa są jednak wymienione w sposób wyczerpujący, a dyrektywy 96/62 oraz 1999/30
         do nich nie należą.

      53     Według Republiki Austrii badania naukowe wyraźnie świadczą o tym, że emisje dwutlenku azotu przez samochody ciężarowe stanowią
         główne źródło zanieczyszczenia atmosferycznego w strefie, której dotyczy sporne rozporządzenie. Jest oczywiste, że istnieje
         konieczność ograniczenia ilości przewozów samochodowych. W związku z tym władze austriackie wybrały towary, dla których transport
         kolejowy stanowi rozwiązanie alternatywne, skuteczne z punktu widzenia technicznego i gospodarczego. Republika Austrii opiera
         się w tym względzie na dokumentach pochodzących z różnych państwowych i prywatnych przedsiębiorstw kolejowych, krajowych jak
         i zagranicznych, z których miałoby wynikać, że w dostateczny sposób można zaspokoić potrzeby związane ze wzrostem popytu wskutek
         wydania wspomnianego rozporządzenia. Istnieją także zamienne trasy drogowe. Blisko połowa drogowego ruchu tranzytowego samochodów
         ciężarowych w korytarzu Brenner dysponuje bowiem alternatywną krótszą trasą lub przynajmniej trasą równą trasie z Brenner.

      54     Biorąc pod uwagę wskazane zamienne rozwiązania, poważne obawy Komisji, które oparte są na założeniu, że wszystkie przewozy
         tranzytowe przez zagraniczne samochody ciężarowe powinny być przekierowane w kierunku Szwajcarii albo w kierunku drogi Tauerns
         w Austrii, są pozbawione podstaw.

      55     Republika Austrii kwestionuje także argumenty oparte na skutkach gospodarczych spornego rozporządzenia dla sektora transportu.
         Sektor ten charakteryzuje się strukturalną nadwyżką podaży i bardzo niską marżą zysku. Fakt, że rozporządzenie może nasilić
         te problemy, nie jest powodem dla uznania go za niezgodne z prawem.

      56     Jeśli chodzi o zarzut dyskryminacyjnego charakteru spornego rozporządzenia, Republika Austrii podnosi, że zakaz poruszania
         się dotyczy także ruchu wewnętrznego, a wybór towarów objętych tym rozporządzeniem został dokonany w zależności od tego, czy
         istnieje możliwość łatwej zmiany transportu tych towarów na transport kolejowy.

      57     Republika Austrii dodaje, że okoliczność, iż przewozy, których punkt wyjazdu lub punkt przeznaczenia znajduje się w omawianej
         strefie, nie są objęte zakazem, nie może świadczyć o istnieniu dyskryminacji na niekorzyść przewoźników nieaustriackich. Odstępstwo
         na korzyść lokalnego ruchu wynika z wprowadzonego systemu, ponieważ przeniesienie tego typu ruchu do sieci kolejowej, z założenia
         wewnątrz samej strefy, pociągałby za sobą dłuższą drogę do terminali kolejowych, co odniosłoby przeciwny skutek w porównaniu
         z celem zamierzonym przez sporne rozporządzenie.

      58     W każdym razie nawet jeśliby Trybunał orzekł, że sporne rozporządzenie jest pośrednio dyskryminujące, Republika Austrii twierdzi,
         że zakaz ruchu jest uzasadniony względami ochrony zdrowia ludzi, jak i środowiska naturalnego. Republika Austrii podnosi w tym
         względzie, że wartości dopuszczalne określone w dyrektywach 96/62 i 1999/30 zostały wyznaczone na podstawie kryteriów naukowych,
         na poziomie uznanym za konieczny dla zapewnienia trwałej ochrony zdrowia publicznego, ekosystemów oraz flory. Bezużyteczne
         byłoby zatem wykazanie, iż każde przekroczenie tych wartości zagraża zdrowiu publicznemu lub środowisku.

      59     Republika Austrii jest ponadto zdania, że zakaz sformułowany w spornym rozporządzeniu jest jednocześnie odpowiedni, konieczny
         i proporcjonalny do zamierzonego celu. Komisja nie zakwestionowała adekwatności tego środka, przynajmniej do momentu złożenia
         repliki, ani też jego konieczności, biorąc pod uwagę roczne wartości dopuszczalne. Republika Austrii nie zgadza się natomiast,
         że alternatywne rozwiązania zaproponowane przez Komisję i państwa członkowskie uczestniczących w postępowaniu w charakterze
         interwenientów są odpowiednie. Zakaz dotyczący niektórych klas pojazdów EURO byłby albo niewystarczający (w doniesieniu do
         klas 0 i 1) albo nieproporcjonalny (w odniesieniu do klas 0, 1 i 2). Dotyczyłby on 50 % ruchu samochodów ciężarowych i nie
         uwzględniałby możliwości przeniesienia ruchu do sieci kolejowej. Republika Austrii podkreśla ponadto, że wartości dopuszczalne
         zostały przekroczone pomimo zastosowania systemu ekopunktów i że przy przygotowaniu tego rozporządzenia zakaz poruszania się
         nocą nałożony na samochody ciężarowe został uwzględniony.

      60     Republika Austrii twierdzi ponadto, że sektorowy zakaz poruszania się samochodów ciężarowych nie stanowi jedynego środka,
         albowiem zostały podjęte inne działania strukturalne, takie jak powiększenie infrastruktury kolejowej oraz ulepszenie publicznego
         transportu pasażerskiego na poziomie lokalnym i regionalnym.

      61     Wreszcie Republika Austrii ocenia, że argumentacja Komisji przytoczona na poparcie zarzutu naruszenia rozporządzeń nr 881/92
         i 3118/93 jest niejasna i zbyt ogólna. Komisja nie wyjaśnia przede wszystkim powodu, dla którego wspomniane rozporządzenia
         miałby zostać naruszone, w związku z czym warunki wymienione w art. 38 § 1 lit. c) regulaminu Trybunału nie są spełnione.

       Ocena Trybunału
      62     Komisja w swojej skardze wnosi ogólnie o stwierdzenie przez Trybunał, że sporne rozporządzenie, które zawiera zakaz poruszania
         się pojazdów ciężarowych o masie ponad 7,5 tony, przewożących niektóre towary, na odcinku autostrady A 12 w dolinie Inn, wprowadza
         przeszkodę niezgodną ze swobodnym przepływem towarów zagwarantowanym przez traktat WE i narusza rozporządzenia nr 881/92 i 3118/93.
         Należy zatem kolejno zbadać oba te zarzuty.

      W odniesieniu do zarzucanego naruszenia przepisów traktatu dotyczących swobodnego przepływu towarów
      –       W przedmiocie istnienia przeszkody dla swobodnego przepływu towarów
      63     Na wstępie należy przypomnieć, że swobodny przepływ towarów stanowi jedną z podstawowych zasad traktatu (wyrok z dnia 9 grudnia
         1997 r. w sprawie C-265/95 Komisja przeciwko Francji, Rec. str. I-6959, pkt 24).

      64     Artykuł 3 ust. 1 lit. c) WE, umieszczony w pierwszej części traktatu zatytułowanej „Zasady” stanowi, że w celu realizacji
         zadań określonych w artykule 2 działalność Wspólnoty obejmuje rynek wewnętrzny, charakteryzujący się zniesieniem między państwami
         członkowskimi przeszkód w swobodnym przepływie towarów. Tak samo art. 14 ust. 2 WE przewiduje, że „[r]ynek wewnętrzny obejmuje
         obszar bez granic wewnętrznych, w którym jest zapewniony swobodny przepływ towarów, […] zgodnie z postanowieniami niniejszego
         traktatu”, znajdującymi się zwłaszcza w art. 28 WE i 29 WE.

      65     Ze swobody przepływu towarów wynika ogólna zasada swobody tranzytu towarów wewnątrz Wspólnoty (zob. wyrok z dnia 16 marca
         1983 r. w sprawie C-266/81 SIOT, Rec. str. 731, pkt 16).

      66     Z całą pewnością sporne rozporządzenie, które zawiera zakaz poruszania się samochodów ciężarowych o masie powyżej 7,5 tony,
         przewożących niektóre kategorie towarów, na odcinku drogi o pierwszorzędnym znaczeniu, stanowiącej jeden z głównych lądowych
         szlaków komunikacyjnych pomiędzy południem Niemiec a północą Włoch, utrudnia swobodny przepływ towarów i, w szczególności,
         ich swobodny tranzyt.

      67     Podnoszona przez Republikę Austrii okoliczność, że istnieją alternatywne trasy lub inne sposoby transportu, które pozwalają
         na przewóz spornych towarów, nie może podważyć istnienia przeszkody. Bowiem zgodnie z orzecznictwem utrwalonym od wyroku z dnia
         11 lipca 1974 r. w sprawie C-8/74 Dassonville, Rec. str. 837, pkt 5, celem art. 28 WE i 29 WE, biorąc pod uwagę kontekst tych
         przepisów, jest zniesienie wszelkich przeszkód, bezpośrednich lub pośrednich, faktycznych lub potencjalnych w wymianie handlowej
         wewnątrz Wspólnoty (zob. wyrok z dnia 12 czerwca 2003 r., w sprawie C-112/00 Schmidberger, Rec. str. I-5659, pkt 56).

      68     Tymczasem nie można zaprzeczyć, że zakaz poruszania się ustanowiony przez sporne rozporządzenie, nakładający na zainteresowane
         przedsiębiorstwa obowiązek poszukiwania, na dodatek w bardzo krótkim czasie, rentownych rozwiązań alternatywnych dla transportu
         towarów objętych zakresem tego rozporządzenia, może ograniczyć możliwości wymiany pomiędzy Europą Północną a północą Włoch.

      69     Z powyższego wynika, że sporne rozporządzenie należy uznać za środek o  skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych, zasadniczo
         niezgodny z zobowiązaniami prawa wspólnotowego wynikającymi z art. 28 WE i 29 WE, chyba że można środek ten obiektywnie uzasadnić.

      –       W przedmiocie ewentualnego uzasadnienia przeszkody
      70     Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem środki krajowe mogące utrudniać handel wewnątrzwspólnotowy mogą być uzasadnione nadrzędnymi
         wymogami w zakresie ochrony środowiska, o ile środki te są proporcjonalne do zamierzonego celu (zob. w szczególności wyroki
         z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie C-463/01 Komisja przeciwko Niemcom, Rec. str. I‑11705, pkt 75, oraz w sprawie C-309/02
         Radlberger Getränkegesellschaft i S. Spitz, Rec. str. I‑11763, pkt 75).

      71     W niniejszym przypadku nie ulega wątpliwości, że sporne rozporządzenie zostało wydane w celu zapewnienia jakości otaczającego
         powietrza w określonej strefie i jest zatem uzasadnione względami związanymi z ochroną środowiska.

      72     W związku z tym w pierwszej kolejności należy przypomnieć, że ochrona środowiska stanowi jeden z podstawowych celów Wspólnoty
         (zob. wyroki z dnia 7 lutego 1985 r. w sprawie C-240/83 ADBHU, Rec. str. 531, pkt 13; z dnia 20 września 1988 r. w sprawie
         302/86 Komisja przeciwko Danii, Rec. str. 4607, pkt 8; z dnia 2 kwietnia 1998 r. w sprawie C-213/96 Outokumpu, Rec. str. I-1777,
         pkt 32; z dnia 13 września 2005 r. w sprawie C-176/03 Komisja przeciwko Radzie, Zb.Orz. str. I‑7879, pkt 41). Podobnie art. 2 WE
         stanowi, że zadaniem Wspólnoty jest popieranie „wysokiego poziomu ochrony i poprawy jakości środowiska naturalnego”, a art. 3
         ust. 1 lit. l) WE przewiduje w tym celu ustalenie „polityk[i] w dziedzinie środowiska naturalnego”.

      73     Poza tym zgodnie z art. 6 WE „[p]rzy ustalaniu i realizacji polityk i działań Wspólnoty […] muszą być brane pod uwagę wymogi
         ochrony środowiska naturalnego”. Przepis ten podkreśla horyzontalny i kluczowy charakter tego celu (zob. ww. wyrok w sprawie
         Komisja przeciwko Radzie, pkt 42).

      74     W drugiej kolejności należy wskazać, że jeśli chodzi w szczególności o ochronę jakości otaczającego powietrza, dyrektywa 1999/30
         definiuje w załączniku II wartości dopuszczalne dla dwutlenku azotu i tlenku azotu w celu oceny jakości i określenia, kiedy
         środek zapobiegawczy lub naprawczy powinien zostać podjęty.

      75     W tym kontekście dyrektywa 96/62 wprowadza rozróżnienie w zależności od tego, czy istnieje „ryzyko przekroczenia wartości
         dopuszczalnych”, czy też wartości te faktycznie zostały przekroczone.

      76     W pierwszym przypadku art. 7 ust. 3 tej dyrektywy przewiduje, że państwa członkowskie „sporządzają plany działań […] w celu
         zmniejszenia tego niebezpieczeństwa”. Owe plany, zgodnie z tym przepisem, mogą przewidywać „możliwości […] zawieszenia działalności
         przyczyniającej się do przekroczenia wartości dopuszczalnych, z ruchem pojazdów mechanicznych włącznie”.

      77     W drugim przypadku, tzn. gdy zawartości jednego lub większej liczby zanieczyszczeń są wyższe niż wartości dopuszczalne powiększone
         o margines tolerancji, art. 8 ust. 3 dyrektywy 96/62 stanowi, że państwa członkowskie „podejmują środki zmierzające do zapewnienia
         przygotowania lub wykonania planów lub programów osiągania wartości dopuszczalnych w określonym czasie”. Wyżej wymienione
         plany lub programy są udostępniane ogółowi społeczeństwa i zawierają informacje wymienione w załączniku IV do dyrektywy.

      78     Ponieważ Republika Austrii utrzymuje, że sporne rozporządzenie oparte na IG-L, która transponuje dyrektywy 96/62 i 1999/30
         do prawa krajowego, ma na celu wykonanie art. 7 i 8 dyrektywy 96/62, na początku trzeba zbadać, czy temu rozporządzeniu faktycznie
         przyświeca taki cel.

      79     Chociaż metoda wykorzystana do pomiaru poziomu dwutlenku azotu w otaczającym powietrzu została poddana krytyce przez Republikę
         Federalną Niemiec i Republikę Włoską, Komisja nie kwestionuje, że w 2002 r. i 2003 r. roczna wartość dopuszczalna określona
         dla tego rodzaju zanieczyszczenia, zwiększona o margines tolerancji, została przekroczona w punkcie pomiaru Vomp/Raststätte.

      80     W tych warunkach, biorąc pod uwagę treść art. 8 ust. 3 dyrektywy 96/62, Republika Austrii miała obowiązek działania. Wprawdzie
         wartości dopuszczalne określone dla dwutlenku azotu – zgodnie z sekcją I załącznika II do dyrektywy 1999/30 – muszą być przestrzegane
         dopiero od dnia 1 stycznia 2010 r., jednak w przypadku przekroczenia dopuszczalnych wartości nie można zarzucać państwu członkowskiemu,
         że już przed tym terminem podjęło działania, zgodnie z art. 8 ust. 3, w celu stopniowego uzyskania rezultatu określonego w dyrektywie
         oraz osiągnięcia w ten sposób w wyznaczonym terminie celu dyrektywy.

      81     Z art. 8 ust. 3 dyrektywy 96/62 wynika w szczególności, że w przypadku przekroczenia dopuszczalnych wartości dane państwo
         członkowskie ma obowiązek przygotować lub wykonać plan lub program, który musi zawierać informacje wymienione w załączniku
         IV do dyrektywy, takie jak informacje dotyczące lokalizacji nadmiernego zanieczyszczenia, wykazu głównych źródeł emisji odpowiedzialnych
         za zanieczyszczenie oraz już istniejących i planowanych środków. Z samej definicji taki plan lub program powinien zwierać
         szereg odpowiednich i spójnych środków, które w konkretnym przypadku danej strefy służą zmniejszeniu poziomu zanieczyszczenia.

      82     Jednak należy stwierdzić, że nie można zakwalifikować jako „planu” lub „programu” w rozumieniu art. 8 ust. 3 dyrektywy 96/62
         środków znajdujących się w art. 10 IG L, zasad wymienionych w art. 11 tej ustawy oraz szczególnych przepisów dotyczących sektora
         transportu zawartych w art. 14 IG‑L, albowiem nie są one w jakikolwiek sposób związane z konkretną sytuacją, w której zostały
         przekroczone wartości dopuszczalne. Samo sporne rozporządzenie wydane na podstawie wyżej wymienionych przepisów IG-L, nawet
         jeśli przyjąć, że można je uznać za plan lub program, nie zawiera wszystkich informacji przewidzianych w załączniku IV do
         dyrektywy 96/62, a w szczególności informacji, o których mowa w pkt 7–10 tego załącznika, na co wskazała Komisja.

      83     W tych warunkach przyjmując nawet, że sporne rozporządzenie opiera się na art. 8 ust. 3 dyrektywy 96/62, nie można uznać,
         że prawidłowo i całkowicie wykonuje ono ten przepis.

      84     Powyższe twierdzenie nie oznacza, że przeszkoda w swobodnym przepływie towarów, która wynika z zakazu poruszania się ustanowionego
         w spornym rozporządzeniu, nie może być uzasadniona jednym z nadrzędnych wymogów ogólnego interesu, które zostały potwierdzone
         w orzecznictwie Trybunału.

      85     W celu sprawdzenia, czy w niniejszym przypadku taka przeszkoda jest proporcjonalna do uzasadnionego celu, tj. ochrony środowiska,
         należy określić, czy jest ona konieczna i odpowiednia dla osiągnięcia dozwolonego celu.

      86     W tej kwestii Komisja i państwa członkowskie uczestniczące w postępowaniu w charakterze interwenientów podkreślają jednocześnie
         brak prawdziwych rozwiązań alternatywnych dla transportu odnośnych towarów i istnienie wielu innych środków, takich jak wprowadzenie
         ograniczeń szybkości lub opłat za korzystanie z dróg przez różne klasy samochodów ciężarowych lub też system ekopunktów, które
         mogłyby zmniejszyć emisję dwutlenku azotu do poziomu możliwego do zaakceptowania.

      87     Nie ma potrzeby, by Trybunał wypowiedział się co do kwestii istnienia kolejowych bądź drogowych rozwiązań alternatywnych dla
         zagwarantowania transportu towarów objętych spornym rozporządzeniem na warunkach, które z ekonomicznego punktu widzenia są
         do zaakceptowania oraz by skontrolował, czy inne połączone lub niepołączone ze sobą środki mogły zostać przyjęte dla osiągnięcia
         celu, jakim jest redukcja emisji zanieczyszczeń w odnośnej strefie. Wystarczy zaznaczyć, że przed przyjęciem tak radykalnego
         środka jak całkowity zakaz ruchu na odcinku autostrady stanowiącej ważny szlak komunikacyjny pomiędzy niektórymi państwami
         członkowskimi, władze austriackie miały obowiązek uważnego zbadania możliwości odwołania się do środków w mniejszym stopniu
         ograniczających swobodę przepływu i zrezygnować z nich dopiero wtedy, gdyby wyraźnie ustalono, że są nieodpowiednie w stosunku
         do zamierzonego celu.

      88     W szczególności uwzględniając deklarowany cel, jakim było przeniesienie transportu odnośnych towarów z drogowego na kolejowy,
         władze austriackie zanim postanowiły zastosować taki środek, jak ustanowiony przez sporne rozporządzenie, miały obowiązek
         upewnić się, że kolej dysponowała wystarczającymi i odpowiednimi możliwościami do dokonania takiej zmiany.

      89     Tymczasem, jak wskazał rzecznik generalny w pkt 113 opinii, w niniejszym przypadku nie wykazano w sposób przekonywający, że
         władze austriackie przygotowując sporne rozporządzenie, dostatecznie zbadały kwestię, czy cel związany z redukcją emisji zanieczyszczeń
         może być osiągnięty za pomocą innych środków, które w mniejszym stopniu ograniczają swobodę przepływu, i czy faktycznie istnieje
         realne rozwiązanie alternatywne pozwalające na zapewnienie transportu odnośnych towarów innymi środkami transportu lub innymi
         drogami.

      90     Poza tym dwumiesięczny okres przejściowy pomiędzy datą wydania spornego rozporządzenia a datą obowiązywania sektorowego zakazu
         poruszania się przewidzianą przez władze austriackie był wyraźnie zbyt krótki, aby podmioty gospodarcze mogły sensownie przystosować
         się do nowych okoliczności (zob. podobnie ww. wyroki z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie Komisja przeciwko Niemcom, pkt 79
         i 80 oraz w sprawie Radlberger Getränkegesellschaft i S. Spitz, pkt 80 i 81).

      91     Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, należy wyprowadzić taki wniosek, że sporne rozporządzenie narusza zasadę proporcjonalności
         i dlatego nie może być skutecznie uzasadnione względami ochrony jakości powietrza. W konsekwencji rozporządzenie to jest niezgodne
         z art. 28 WE i 29 WE.

      Odnośnie do naruszenia rozporządzeń nr 881/92 i 3118/93
      92     Według Komisji sporne rozporządzenie narusza także art. 1 i 3 rozporządzenia nr 881/92 jak też art. 1 i 6 rozporządzenia nr 3118/93.
      93     W tym względzie wystarczy stwierdzić, że w skardze, w replice, jak i podczas rozprawy Komisja nie przytoczyła szczególnej
         argumentacji na poparcie takiego zarzutu.

      94     W konsekwencji ten zarzut należy oddalić.
      95     Uwzględniając całość powyższych wywodów należy stwierdzić, że wskutek wydania spornego rozporządzenia zawierającego zakaz
         poruszania się samochodów ciężarowych o masie powyżej 7,5 tony, przewożących niektóre towary, na autostradzie A 12 w dolinie
         Inn, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 28 WE i 29 WE.

       W przedmiocie kosztów
      96     Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ
         Komisja wniosła o obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania, a Republika Austrii przegrała sprawę, należy obciążyć
         ją kosztami postępowania. Na podstawie § 4 tego przepisu państwa członkowskie, które wstąpiły do sprawy w charakterze interwenienta
         i poparły żądania Komisji, pokrywają własne koszty.

      Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) orzeka, co następuje:
      1)      Wskutek wydania przez premiera Tyrolu rozporządzenia z dnia 27 maja 2003 r. ograniczającego transport na autostradzie A 12
            w dolinie Inn (sektorowy zakaz poruszania się) [Verordnung des Landeshauptmanns von Tirol, mit der auf der A 12 Inntalautobahn
            verkehrsbeschränkende Maßnahmen erlassen werden (sektorales Fahrverbot)], które zawierało zakaz poruszania się pojazdów ciężarowych
            o masie powyżej 7,5 tony, przewożących niektóre towary, na odcinku autostrady A 12 w dolinie Inn, Republika Austrii uchybiła
            zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 28 WE i 30 WE.
      2)      Skarga zostaje oddalona w pozostałej części.
      3)      Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.
      4)      Republika Federalna Niemiec, Republika Włoska i Królestwo Niderlandów poniosą własne koszty.
      Podpisy
      * Język postępowania: niemiecki.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (trzecia izba) z dnia 16 maja 2007 r. # Gruppo La Perla SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Wspólnotowy słowny znak towarowy NIMEI LA PERLA MODERN CLASSIC - Wcześniejsze krajowe graficzne i słowne znaki towarowe La PERLA i LA PERLA PARFUMS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 -Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94. # Sprawa T-137/05.

text:
      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 16 maja 2007 r. – La Perla przeciwko OHIM – Worldgem Brands (NIMEI LA PERLA MODERN
            CLASSIC)
      (sprawa T‑137/05)
      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia – Słowny wspólnotowy znak towarowy NIMEI LA PERLA MODERN CLASSIC – Wcześniejsze graficzne i słowne krajowe znaki towarowe la PERLA i LA PERLA PARFUMS – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94
      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela cieszącego się renomą wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego (rozporządzenie Rady
         nr 40/94, art. 8 ust. 5) (por. pkt 51)

      Przedmiot

         Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 stycznia 2005 r. (sprawa R 537/2004-1) dotyczącą postępowania
                  w sprawie unieważnienia między Gruppo La Perla SpA a Worldgem Brands – Gestão e Investimentos L

               da
               .
            Informacje dotyczące sprawy

               Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy, będący przedmiotem wniosku o unieważnienie:

               Słowny znak towarowy NIMEI LA PERLA MODERN CLASSIC dla towarów z klasy 14 – zgłoszenie nr 713446

               Właściciel wspólnotowego znaku towarowego:

               Worldgem Brands – Gestão e Investimentos Lda, dawniej Cielo Brands – Gestão e Investimentos Lda

               Strona wnosząca o unieważnienie znaku towarowego:

               Gruppo La Perla SpA

               Znaki towarowe podmiotu wnoszącego o unieważnienie:

               Włoskie znaki towarowe:
               –       la PERLA, dla towarów z klasy 25 – graficzny znak towarowy nr 769526;
               –       LA PERLA PARFUMS, dla towarów z klasy 3 – słowny znak towarowy nr 776082;
               –       la PERLA, dla towarów z klas 3, 9, 14, 16, 18, 24, 25 i 35 – graficzny znak towarowy nr 804992;
               –       la PERLA, dla towarów z klasy 3 – graficzny znak towarowy nr GE 2002 C 000181

               Decyzja Wydziału Unieważnień:

               Uwzględnienie wniosku o unieważnienie i unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Uwzględnienie odwołania i uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień

      Sentencja

                  1)

                  	Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe
                     i wzory) (OHIM) z dnia 25 stycznia 2005 r. (sprawa R 537/2004-1).

                  2)

                  	Interwenient ponosi poza kosztami własnymi jedną trzecią kosztów skarżącej.

                  3)

                  	Skarżąca ponosi dwie trzecie kosztów własnych.

                  4)

                  	OHIM ponosi koszty własne.


Wyrok Trybunału z dnia 19 września 1995 r. # Antonio Marinari przeciwko Lloyds Bank plc i Zubaidi Trading Company. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Corte suprema di Cassazione - Włochy. # Konwencja brukselska. # Sprawa C-364/93.


Wyrok Trybunału z dnia 20 maja 1976 r. # Adriaan de Peijper, directeur de la société Centrafarm BV. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Kantongerecht Rotterdam - Niderlandy. # Sprawa 104-75.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 stycznia 2012 r.#Minister Finansów przeciwko Kraft Foods Polska S.A.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny.#Podatki – Podatek VAT – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 90 ust. 1 – Obniżenie ceny po dokonaniu dostawy – Przepisy krajowe uzależniające obniżenie podstawy opodatkowania od posiadania przez dostawcę towarów lub usług potwierdzenia otrzymania korekty faktury doręczonego przez nabywcę towarów lub usług – Zasada neutralności podatku VAT – Zasada proporcjonalności.#Sprawa C‑588/10.

text:
         WYROK TRYBUNAŁU (druga izba)
      z dnia 26 stycznia 2012 r. (
            *1
         )
      „Podatki — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 90 ust. 1 — Obniżenie ceny po dokonaniu dostawy — Przepisy krajowe uzależniające obniżenie podstawy opodatkowania od posiadania przez dostawcę towarów lub usług potwierdzenia otrzymania korekty faktury doręczonego przez nabywcę towarów lub usług — Zasada neutralności podatku VAT — Zasada proporcjonalności”
      W sprawie C-588/10
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) postanowieniem z dnia 16 września 2010 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 14 grudnia 2010 r., w postępowaniu:

         Minister Finansów

      przeciwko

         Kraft Foods Polska S.A.,

      TRYBUNAŁ (druga izba),
      w składzie: J.N. Cunha Rodrigues, prezes izby, U. Lõhmus, A. Rosas, A. Ó Caoimh i A. Arabadjiev (sprawozdawca), sędziowie,
      rzecznik generalny: J. Kokott,
      sekretarz: K. Sztranc-Sławiczek,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 15 listopada 2011 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:

               —

               w imieniu Ministra Finansów przez J. Kwaśnickiego, radcę prawnego,

               —

               w imieniu Kraft Foods Polska S.A. przez P. Żurowskiego, doradcę podatkowego oraz A. Smolińską-Wiśnioch, adwokat,

               —

               w imieniu rządu polskiego przez A. Kraińską, A. Kramarczyk oraz przez M. Szpunara, działających w charakterze pełnomocników,

               —

               w imieniu rządu portugalskiego przez L. Ineza Fernandesa, działającego w charakterze pełnomocnika,

               —

               w imieniu Komisji Europejskiej przez K. Herrmann oraz L. Lozano Palacios, działające w charakterze pełnomocników.

         podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
      wydaje następujący

         Wyrok

               1

               Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 90 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1, zwanej dalej „dyrektywą VAT”) oraz zasad neutralności podatku od wartości dodanej (zwanego dalej „podatkiem VAT”) i proporcjonalności.

               2

               Wniosek ten został przedłożony w ramach sporu pomiędzy Ministrem Finansów a Kraft Foods Polska S.A. (zwaną dalej „KFP”) w przedmiocie skierowanej do KFP interpretacji indywidualnej, w której stwierdzono, że w oparciu o przepisy krajowe nie jest zgodne z prawem obniżenie podstawy opodatkowania oraz kwoty należnego podatku VAT na podstawie wystawionej kontrahentowi korekty faktury, jeżeli w terminie złożenia deklaracji VAT spółka KFP nie posiadała potwierdzenia otrzymania wskazanej korekty faktury przez kontrahenta.

         Ramy prawne

         Uregulowania Unii

               3

               Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy VAT stanowi, że „zasada wspólnego systemu [podatku] VAT polega na zastosowaniu do towarów i usług ogólnego podatku konsumpcyjnego dokładnie proporcjonalnego do ceny towarów i usług, niezależnie od liczby transakcji, które mają miejsce w procesie produkcji i dystrybucji poprzedzającym etap obciążenia tym podatkiem”.

               4

               Zgodnie z art. 73 owej dyrektywy w odniesieniu do „dostaw towarów i świadczenia usług innych niż te, o których mowa w art. 74–77, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia”.

               5

               Artykuł 79 wskazanej dyrektywy stanowi, co następuje:
               „Podstawa opodatkowania nie obejmuje następujących elementów:

                        a)

                        obniżek cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;

                        b)

                        opustów i obniżek cen udzielonych nabywcy lub usługobiorcy i uwzględnionych w momencie transakcji;

                        c)

                        kwot otrzymanych przez podatnika od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy, a zaksięgowanych przez podatnika na koncie przejściowym.

                  Podatnik musi przedstawić dowód na rzeczywistą kwotę kosztów, o których mowa w akapicie pierwszym lit. c), i nie może odliczyć [podatku] VAT, który w danym przypadku mógł zostać naliczony”.

               6

               Zgodnie z art. 90 ust. 1 dyrektywy VAT „w przypadku anulowania, wypowiedzenia, rozwiązania, całkowitego lub częściowego niewywiązania się z płatności lub też w przypadku obniżenia ceny po dokonaniu dostawy, podstawa opodatkowania jest stosownie obniżana na warunkach określonych przez państwa członkowskie”.

               7

               Artykuł 273 wskazanej dyrektywy stanowi, co następuje:
               „Państwa członkowskie mogą nałożyć inne obowiązki, jakie uznają za niezbędne dla zapewnienia prawidłowego poboru [podatku] VAT i zapobieżenia oszustwom podatkowym, pod warunkiem równego traktowania transakcji krajowych i transakcji dokonywanych między państwami członkowskimi przez podatników oraz pod warunkiem, że obowiązki te, w wymianie handlowej między państwami członkowskimi, nie będą prowadzić do powstania formalności związanych z przekraczaniem granic.
               Możliwość przewidziana w akapicie pierwszym nie może zostać wykorzystana do nałożenia dodatkowych obowiązków związanych z fakturowaniem poza obowiązkami, które zostały określone w rozdziale 3”.

               8

               Zgodnie z art. 183 dyrektywy VAT:
               „W przypadku gdy za dany okres rozliczeniowy kwota odliczeń przekracza kwotę [podatku] VAT należnego, państwa członkowskie mogą dokonać zwrotu lub przenieść nadwyżkę na następny okres rozliczeniowy w oparciu o ustalone przez siebie warunki.
               Państwa członkowskie mogą jednakże odmówić zwrotu lub przeniesienia, jeśli wysokość nadwyżki jest nieznaczna”.

         Uregulowania krajowe

               9

               Artykuł 29 ust. 4a–4c ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535, zwanej dalej „ustawą o podatku VAT”) stanowi, co następuje:

                        „4a.

                        W przypadku gdy podstawa opodatkowania ulega zmniejszeniu w stosunku do podstawy określonej w wystawionej fakturze, obniżenia podstawy opodatkowania podatnik dokonuje pod warunkiem posiadania, przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w którym nabywca towaru lub usługi otrzymał korektę faktury, potwierdzenia otrzymania korekty faktury przez nabywcę towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę. Uzyskanie potwierdzenia otrzymania przez nabywcę towaru lub usługi korekty faktury po terminie złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy uprawnia podatnika do uwzględnienia korekty faktury za okres rozliczeniowy, w którym potwierdzenie to uzyskano.

                        4b.

                        Warunku posiadania przez podatnika potwierdzenia odbioru korekty faktury przez nabywcę towaru lub usługi nie stosuje się:

                                 1)

                                 w przypadku eksportu towarów, wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz dostawy towarów, dla której miejsce opodatkowania znajduje się poza terytorium kraju;

                                 2)

                                 wobec nabywców, na których rzecz jest dokonywana sprzedaż: energii elektrycznej i cieplnej, gazu przewodowego, usług telekomunikacyjnych i radiokomunikacyjnych oraz usług wymienionych w poz. 138 i 153 załącznika nr 3 do ustawy.

                        4c.

                        Przepis ust. 4a stosuje się odpowiednio w przypadku stwierdzenia pomyłki w kwocie podatku na fakturze i wystawienia korekty faktury do faktury, w której wykazano kwotę podatku wyższą niż należna”.

         Postępowanie krajowe i pytania prejudycjalne

               10

               KFP prowadzi działalność w zakresie produkcji i dystrybucji artykułów spożywczych. W ramach sprzedaży swych produktów na rzecz wielu kontrahentów wystawia ona znaczną liczbę faktur oraz korekt faktur w szczególności w związku z udzielaniem rabatów, ze zwrotami towarów oraz w przypadku pomyłek.

               11

               Niejednokrotnie zdarzają się sytuacje, w których KFP otrzymuje od nabywcy potwierdzenie odbioru korekty faktury ze znacznym opóźnieniem bądź takiego potwierdzenia w ogóle nie otrzymuje. Otrzymanie owych potwierdzeń często wymaga kierowania pism z przypomnieniem, dodatkowej korespondencji i prowadzi do konieczności monitorowania wpływu potwierdzeń odbioru.

               12

               KFP stwierdziła, że jest uprawniona do obniżenia podstawy opodatkowania oraz kwoty należnego podatku VAT na podstawie wystawionej korekty faktury w rozliczeniu za okres, w którym ją wystawiono, nawet gdy w dacie złożenia deklaracji nie uzyskała potwierdzenia jej otrzymania. W związku z tym KFP zwróciła się do Ministra Finansów z wnioskiem o potwierdzenie, że jej wykładnia art. 29 ustawy o podatku VAT jest prawidłowa.

               13

               W interpretacji indywidualnej z dnia 10 kwietnia 2009 r. Minister Finansów stwierdził, że z literalnego brzmienia art. 29 ust. 4a wskazanej ustawy wynika, że obniżenie przez sprzedawcę należnego podatku VAT jest uzależnione od posiadania przez niego potwierdzenia odbioru korekty faktury przez nabywcę, natomiast bez znaczenia pozostaje fakt, iż uzyskanie owego potwierdzenia może być dla KFP utrudnione w praktyce.

               14

               Po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa KFP wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której podniosła, po pierwsze, naruszenie art. 29 ust. 4a i 4c ustawy o podatku VAT w związku z art. 73 i 79 dyrektywy VAT, wskutek czego naruszona została zasada neutralności podatku VAT, po drugie, naruszenie zasady proporcjonalności, po trzecie, naruszenie zasady pierwszeństwa prawa Unii, i po czwarte, naruszenie przepisów postępowania między innymi z uwagi na odmowę zastosowania orzecznictwa Trybunału.

               15

               Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, po pierwsze, że art. 29 ust. 4a ustawy o podatku VAT nakazuje podatnikowi zamierzającemu obniżyć podstawę opodatkowania uzyskanie dowodu doręczenia korekty faktury od nabywcy towaru lub usługi.

               16

               Po drugie, sąd ten stwierdził, iż wspomniany art. 29 ust. 4a jest niezgodny z prawem Unii w związku z tym, że art. 73–92 dyrektywy VAT nie przewidują obowiązku posiadania dowodu doręczenia korekty faktury i że wprowadzenie przez ustawodawcę krajowego tego rodzaju obowiązku jest sprzeczne z zasadą neutralności podatku VAT i zasadą proporcjonalności. Wskazany przepis krajowy skutkuje brakiem uwzględnienia rzeczywistej, obniżonej podstawy opodatkowania i jednocześnie przewiduje wymogi formalne wykraczające poza to, co niezbędne dla kontroli ewentualnych nadużyć.

               17

               Minister Finansów wniósł do sądu odsyłającego skargę kasacyjną od wskazanego wyroku. Jego zdaniem, przewidując wymóg posiadania potwierdzenia doręczenia korekty faktury, ustawodawca krajowy skorzystał jedynie ze swobody, jaką daje mu dyrektywa VAT odnośnie do doboru form i metod w zakresie realizacji prawa do obniżenia podstawy opodatkowania. Wymóg ten ma na celu zapewnienie prawidłowości rozliczeń i nie narusza ani zasady neutralności podatku VAT, ani zasady proporcjonalności.

               18

               W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny postanowił zawiesić postępowanie i przedstawić Trybunałowi następujące pytanie prejudycjalne:
               „Czy w sytuacji, gdy art. 90 ust. 1 dyrektywy [VAT] stanowi, że w przypadku obniżenia ceny po dokonaniu dostawy podstawa opodatkowania jest stosownie obniżana na warunkach określonych przez państwa członkowskie, mieści się w pojęciu tych warunków i nie narusza zasady neutralności VAT oraz proporcjonalności warunek taki jak przewidziany w art. 29 ust. 4a [ustawy o podatku VAT], uzależniający prawo do obniżenia podstawy opodatkowania w stosunku do podstawy określonej w wystawionej fakturze od posiadania przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w którym nabywca towaru lub usługi otrzymał korektę faktury, potwierdzenia otrzymania korekty faktury przez nabywcę towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę?”.

         W przedmiocie pytania prejudycjalnego

               19

               W pytaniu prejudycjalnym sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy wymóg polegający na uzależnieniu obniżenia podstawy opodatkowania wynikającej z pierwotnej faktury od posiadania przez podatnika potwierdzenia otrzymania korekty faktury doręczonego przez nabywcę towarów lub usług mieści się w pojęciu warunków, o których mowa w art. 90 ust. 1 dyrektywy VAT, i czy zasady neutralności podatku VAT oraz proporcjonalności sprzeciwiają się takiemu wymogowi.

               20

               Co się tyczy kwestii, czy wymóg sporny w postępowaniu krajowym mieści się w pojęciu warunków, o których mowa w art. 90 ust. 1 dyrektywy VAT, należy przypomnieć, iż z art. 1 ust. 2 i art. 73 dyrektywy VAT wynika, że zasada wspólnego systemu VAT polega na zastosowaniu do towarów i usług ogólnego podatku konsumpcyjnego dokładnie proporcjonalnego do ich ceny oraz że podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za wskazane transakcje, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej.

               21

               W szczególności, w wypadku obniżenia ceny po dokonaniu dostawy art. 90 ust. 1 dyrektywy VAT stanowi, że „podstawa opodatkowania jest stosownie obniżana na warunkach określonych przez państwa członkowskie”.

               22

               Ponadto, zgodnie z art. 273 wskazanej dyrektywy państwa członkowskie mogą nałożyć obowiązki, jakie uznają za niezbędne dla zapewnienia prawidłowego poboru podatku VAT i zapobieżenia oszustwom podatkowym, pod warunkiem równego traktowania transakcji krajowych i transakcji dokonywanych między państwami członkowskimi przez podatników oraz pod warunkiem, że obowiązki te, w wymianie handlowej między państwami członkowskimi, nie będą prowadzić do powstania formalności związanych z przekraczaniem granic. Ponadto możliwość ta nie może zostać wykorzystana do nałożenia dodatkowych obowiązków związanych z fakturowaniem poza obowiązkami, które zostały określone w rozdziale 3 owej dyrektywy.

               23

               Mając na uwadze, że przepisy art. 90 ust. 1 oraz art. 273 dyrektywy VAT, poza określonymi w nich ograniczeniami, nie precyzują ani warunków, ani obowiązków, które mogą nałożyć państwa członkowskie, należy stwierdzić, że przepisy te przyznają państwom członkowskim zakres swobodnego uznania, w szczególności w odniesieniu do formalności, które muszą zostać dochowane przez podatników względem organów podatkowych owych państw celem stosownego obniżenia podstawy opodatkowania w wypadku obniżenia ceny po dokonaniu dostawy.

               24

               W niniejszej sprawie jest bezsporne, że w wypadku obniżenia ceny po dokonaniu dostawy sporne w postępowaniu krajowym przepisy polskie uzależniają stosowne obniżenie podstawy opodatkowania od posiadania przez podatnika potwierdzenia otrzymania korekty faktury doręczonego przez nabywcę towarów lub usług i że ów wymóg ma na celu zapewnienie prawidłowego poboru podatku VAT i zapobieżenia oszustwom podatkowym, jak podniósł w szczególności rząd polski.

               25

               Tego rodzaju wymóg mieści się zarówno w pojęciu warunków, zawartym w art. 90 ust. 1 dyrektywy VAT, jak również w pojęciu obowiązków zawartym w art. 273 owej dyrektywy.

               26

               Co się tyczy kwestii, czy zasady neutralności podatku VAT i proporcjonalności sprzeciwiają się wymogowi tego rodzaju, należy przypomnieć, że art. 90 ust. 1 dyrektywy VAT zobowiązuje państwa członkowskie do obniżenia podstawy opodatkowania i w związku z tym również kwoty podatku VAT należnego od podatnika za każdym razem, gdy po dokonaniu transakcji podatnik nie otrzymał części lub całości wynagrodzenia (zob. wyrok z dnia 3 lipca 1997 r. w sprawie C-330/95 Goldsmiths, Rec. s. I-3801, pkt 16).

               27

               Ów przepis stanowi wyraz podstawowej zasady dyrektywy VAT, wedle której podstawę opodatkowania stanowi świadczenie wzajemne rzeczywiście otrzymane, a w konsekwencji organy podatkowe nie mogą pobrać z tytułu podatku VAT kwoty wyższej od tej, którą otrzymał podatnik (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Goldsmiths, pkt 15).

               28

               Z orzecznictwa wynika również, że przepisy, których przedmiotem jest zapobieganie oszustwom podatkowym i unikaniu opodatkowania, zasadniczo mogą ustanawiać odstępstwa od poszanowania podstawy opodatkowania podatkiem VAT jedynie w granicach tego, co bezwzględnie jest konieczne dla osiągnięcia tego szczególnego celu. Powinny one bowiem w możliwie najmniejszym stopniu naruszać cele i zasady dyrektywy VAT i w związku z tym nie mogą być wykorzystywane w sposób, który podważałby neutralność podatku VAT, która stanowi podstawową zasadę wspólnego systemu podatku VAT ustanowionego przez przepisy Unii w tej dziedzinie (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Goldsmiths, pkt 21; wyrok z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawie C-566/07 Stadeco, Zb. Orz. s. I-5295, pkt 39 i przytoczone tam orzecznictwo; a także wyrok z dnia 27 stycznia 2011 r. w sprawie C-489/09 Vandoorne, Zb. Orz. s. I-225, pkt 27).

               29

               W związku z tym, jeśli zwrot podatku VAT okaże się niemożliwy lub nadmiernie utrudniony, ze względu na warunki, na jakich można występować z wnioskami o zwrot, rzeczone zasady mogą wymagać, by państwa członkowskie określiły instrumenty i zasady proceduralne niezbędne do umożliwienia podatnikowi odzyskania podatku nienależnie wykazanego w fakturze (ww. wyrok w sprawie Stadeco, pkt 40 i przytoczone tam orzecznictwo).

               30

               Ponadto, jeżeli chodzi o ustanowioną w art. 183 dyrektywy VAT możliwość przewidzenia, że nadwyżka podatku VAT zostanie przeniesiona na następny okres podatkowy lub że zostanie zwrócona, Trybunał wyjaśnił, że warunki ustalone przez państwa członkowskie w tym zakresie nie mogą naruszać zasady neutralności podatkowej, przenosząc na podatnika, w całości lub w części, ciężar tego podatku (wyrok z dnia 28 lipca 2011 r. w sprawie C-274/10 Komisja przeciwko Węgrom, Zb. Orz. s. I-7289, pkt 45).

               31

               Trybunał podkreślił, że tego rodzaju warunki powinny umożliwiać podatnikowi odzyskanie w odpowiednich okolicznościach całej wierzytelności wynikającej z nadwyżki podatku VAT, co oznacza, że zwrot ma być dokonany w rozsądnym terminie (ww. wyrok w sprawie Komisja przeciwko Węgrom, pkt 45).

               32

               W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że posiadanie przez dostawcę towarów lub usług potwierdzenia otrzymania korekty faktury doręczonego przez nabywcę towarów lub usług nadaje się do tego, by wykazać, iż ów nabywca został poinformowany o fakcie, że powinien on obliczyć zakres swego ewentualnego prawa do odliczenia podatku VAT na podstawie wskazanej korekty faktury.

               33

               Sporny wymóg zasadniczo może przyczynić się do zapewnienia prawidłowego poboru podatku VAT, zapobiegania oszustwom, jak również do wyeliminowania ryzyka utraty wpływów podatkowych. Z powyższego wynika, że Rzeczpospolita Polska może słusznie podnosić, że wymóg ów zmierza do realizacji zgodnych z prawem celów ustanowionych w art. 90 ust. 1 i art. 273 dyrektywy VAT.

               34

               Rzeczpospolita Polska wskazała przez Trybunałem, że sporny w postępowaniu krajowym wymóg z jednej strony ma zastosowanie wyłącznie do transakcji krajowych, a z drugiej strony nie jest z nim związany żaden warunek co do formy i w związku z tym może zostać on spełniony przy użyciu każdego stosownego środka. Można uznać, że wymóg ów zasadniczo nie jest nadmiernie ograniczający dla podatników będących dostawcami towarów i usług.

               35

               Jednakże KFP podniosła na rozprawie, że w praktyce organy podatkowe akceptują wyłącznie szczególną formę potwierdzenia odbioru, a mianowicie kopię korekty faktury opatrzoną pieczątką przez nabywcę towarów lub usług.

               36

               Do sądu krajowego należy zbadanie, jakie są formy potwierdzenia odbioru akceptowane przez organy podatkowe jako dowód poszanowania wymogu spornego w postępowaniu krajowym.

               37

               Ponadto, mając na uwadze, że posiadanie omawianego potwierdzenia odbioru umożliwia dostawcom towarów i usług obliczenie należnego podatku VAT na podstawie kwot wskazanych na korekcie faktury lub uzyskanie zwrotu całości nadwyżki podatku VAT uiszczonej na rzecz organów podatkowych, wymóg ów co do zasady nie podważa neutralności podatku VAT.

               38

               Jednakże w związku z tym, że posiadanie potwierdzenia odbioru jest w prawie krajowym warunkiem sine qua non dla obliczenia należnego podatku VAT na podstawie kwot wskazanych na korekcie faktury lub dla uzyskania zwrotu całości nadwyżki uiszczonego podatku VAT, należy stwierdzić, że z uwagi na orzecznictwo wskazane w pkt 29–31 niniejszego wyroku neutralność podatku VAT jest naruszona w zakresie, w jakim dla dostawcy towarów lub usług jest niemożliwe lub nadmiernie utrudnione uzyskanie tego rodzaju potwierdzenia odbioru w rozsądnym terminie.

               39

               W tym względzie KFP wskazała, co nie zostało zakwestionowane, że prawo polskie nie przewiduje dla nabywcy towarów lub usług żadnego prawnie wiążącego obowiązku potwierdzenia otrzymania korekty faktury. Weryfikacja tej okoliczności należy do sądu krajowego.

               40

               Jeżeli uzyskanie – w rozsądnym terminie – przez dostawcę towarów lub usług zwrotu nadwyżki podatku VAT uiszczonej na rzecz organów podatkowych na podstawie pierwotnej faktury jest niemożliwe lub nadmiernie utrudnione ze względu na warunek sporny w postępowaniu krajowym, to zasady neutralności podatku VAT i proporcjonalności wymagają, by dane państwo członkowskie umożliwiło podatnikowi wykazanie przed organami podatkowymi przy użyciu innych środków, po pierwsze, że dochował on należytej staranności w okolicznościach danej sprawy celem upewnienia się, że nabywca towarów lub usług jest w posiadaniu korekty faktury i że zapoznał się z nią oraz, po drugie, że dana transakcja została w rzeczywistości zrealizowana na warunkach określonych w owej korekcie faktury.

               41

               W tym celu mogą posłużyć kopie korekty faktury i pisma z przypomnieniem skierowane do nabywcy towarów lub usług celem wysłania potwierdzenia odbioru oraz, jak podniosła KFP na rozprawie – co nie zostało w tym aspekcie zakwestionowane – dowody zapłaty lub przedłożenie dokumentów księgowych umożliwiających określenie kwoty rzeczywiście zapłaconej na rzecz podatnika z tytułu danej transakcji przez nabywcę towarów lub usług.

               42

               Biorąc pod uwagę całość powyższych rozważań, na zadane pytanie należy odpowiedzieć, że:

                        —

                        wymóg polegający na uzależnieniu obniżenia podstawy opodatkowania wynikającej z pierwotnej faktury od posiadania przez podatnika potwierdzenia otrzymania korekty faktury doręczonego przez nabywcę towarów lub usług mieści się w pojęciu warunków, o których mowa w art. 90 ust. 1 dyrektywy VAT;

                        —

                        zasady neutralności podatku VAT oraz proporcjonalności co do zasady nie sprzeciwiają się takiemu wymogowi. Jednakże, jeżeli uzyskanie przez podatnika, będącego dostawcą towarów lub usług, tego rodzaju potwierdzenia jest w rozsądnym terminie niemożliwe lub nadmiernie utrudnione, to nie można mu odmówić wykazania przed krajowymi organami podatkowymi przy użyciu innych środków, po pierwsze, że dochował on należytej staranności w okolicznościach danej sprawy celem upewnienia się, że nabywca towarów lub usług jest w posiadaniu korekty faktury i że zapoznał się z nią oraz, po drugie, że dana transakcja została w rzeczywistości zrealizowana na warunkach określonych w owej korekcie faktury.

         W przedmiocie kosztów

               43

               Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

               Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:

                     Wymóg polegający na uzależnieniu obniżenia podstawy opodatkowania wynikającej z pierwotnej faktury od posiadania przez podatnika potwierdzenia otrzymania korekty faktury doręczonego przez nabywcę towarów lub usług mieści się w pojęciu warunków, o których mowa w art. 90 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

                     Zasady neutralności podatku od wartości dodanej oraz proporcjonalności co do zasady nie sprzeciwiają się takiemu wymogowi. Jednakże, jeżeli uzyskanie przez podatnika, będącego dostawcą towarów lub usług, tego rodzaju potwierdzenia jest w rozsądnym terminie niemożliwe lub nadmiernie utrudnione, to nie można mu odmówić wykazania przed organami podatkowymi danego państwa członkowskiego przy użyciu innych środków, po pierwsze, że dochował on należytej staranności w okolicznościach danej sprawy celem upewnienia się, że nabywca towarów lub usług jest w posiadaniu korekty faktury i że zapoznał się z nią oraz, po drugie, że dana transakcja została w rzeczywistości zrealizowana na warunkach określonych w owej korekcie faktury.

                     Podpisy

            (
            *1
         )	Język postępowania: polski.