title: Sprawa C-79/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Firenze (Włochy) w dniu 22 lutego 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Maurizio Giovanardiemu i in.

text:
               16.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Firenze (Włochy) w dniu 22 lutego 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Maurizio Giovanardiemu i in.
   (Sprawa C-79/11)
   2011/C 120/13
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Ordinario di Firenze

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Oskarżeni: Maurizio Giovanardi, Andrea Lastini, Vito Piglionica, Massimiliano Pempori, Filippo Ricci, Gezim Lakja, Elettrifer Srl, Rete Ferroviaria Italiana SpA

      Inni uczestnicy: Franca Giunti, Laura Marrai, Francesca Marrai, Stefania Marrai, Giovanni Marrai, Alfio Bardelli, Andrea Tomberli

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepisy włoskie dotyczące odpowiedzialności administracyjnej jednostek organizacyjnych/osób prawnych zawarte w decreto legislativo 231/2001 ze zmianami są zgodne z przepisami Unii z zakresu ochrony ofiary przestępstwa w toku postępowania karnego a w szczególności z art. 2, 3 i 8 decyzji ramowej Rady 2001/220/WSiSW z dnia 15 marca 2001 r. w sprawie pozycji ofiar w postępowaniu karnym (1) a także przepisami dyrektywy Rady 2004/80/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. odnoszącej się do kompensaty dla ofiar przestępstw (2) jeżeli nie przewidują w sposób „wyraźny” możliwości wniesienia w ramach postępowania karnego powództwa przeciwko wspomnianym jednostkom i osobom w związku ze szkodą wyrządzoną ofierze przestępstwa?

      (1)  Dz. U. L 82, s. 1.

      (2)  Dz. U. L 261, s. 15.


title: Sprawa T-344/14: Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2014 r. – Lidl Stiftung przeciwko OHIM (Deluxe)

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/29

         Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2014 r. – Lidl Stiftung przeciwko OHIM (Deluxe)
   (Sprawa T-344/14)
   2014/C 235/40
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Kefferpütz i A. Wrage)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 marca 2014 r. w sprawie R 1223/2013-1;

               —

               stwierdzenie, że postanowienia art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 nie stoją na przeszkodzie opublikowaniu zgłoszonego znaku towarowego;

               —

               zgłoszenie nr 01 1 4 27  507 przekazać celem dalszego prowadzenia postępowania rejestracyjnego;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „Deluxe” dla towarów z klas 5, 29, 30, 31, 32 i 33 – zgłoszenie nr 1 1 4 27  507

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Wykreślenie sprawy T-398/02

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/35

         Wykreślenie sprawy T-398/02 (1)

   (2005/C 171/57)

      (Język postępowania: włoski)

   Postanowieniem z dnia 2 maja 2005 r. prezes czwartej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-398/02 Linea GIG S.r.l. in liquidazione przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 44 z 22.2.2003


title: Sprawa C-296/14: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 5 lutego 2015 r. – Republika Grecka/Komisja Europejska (Odwołanie — Pomoc państwa — Nieoprocentowane pożyczki zabezpieczone gwarancją państwa udzieloną przez władze greckie podmiotom gospodarczym z sektora zbożowego — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Skarga oczywiście niedopuszczalna i oczywiście bezzasadna)

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/11

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 5 lutego 2015 r. – Republika Grecka/Komisja Europejska
   (Sprawa C-296/14) (1)

   ((Odwołanie - Pomoc państwa - Nieoprocentowane pożyczki zabezpieczone gwarancją państwa udzieloną przez władze greckie podmiotom gospodarczym z sektora zbożowego - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Skarga oczywiście niedopuszczalna i oczywiście bezzasadna))
   (2015/C 146/16)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias i A. Vasilopoulou, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouchagiar, D. Triantafyllou i P. Němečková, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1.

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2.

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014.


title: Sprawa T-548/13: Skarga wniesiona w dniu 15 października 2013 r. — Aderans przeciwko OHIM — Ofer (VITALHAIR)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/35

         Skarga wniesiona w dniu 15 października 2013 r. — Aderans przeciwko OHIM — Ofer (VITALHAIR)
   (Sprawa T-548/13)
   2013/C 367/62
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Aderans Company Ltd (Tokio, Japonia) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Ofer (Troisdorf, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 sierpnia 2013 r. w sprawie R 1467/2012-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „VITALHAIR” dla towarów z klas 3, 21 i 26 — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 7 254 378

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Ofer

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Haar-vital” i niemiecki graficzny znak towarowy „HAARVITAL” dla towarów i usług z klas 3, 26 i 44

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Sprzeciw częściowo podtrzymany.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.
   Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 oraz art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-380/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif (Luksemburg) w dniu 18 lipca 2011 r. DI. VI. Finanziaria SAPA di Diego della Valle & C przeciwko Administration des contributions directes

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif (Luksemburg) w dniu 18 lipca 2011 r. DI. VI. Finanziaria SAPA di Diego della Valle & C przeciwko Administration des contributions directes
   (Sprawa C-380/11)
   2011/C 298/23
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal administratif

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: DI. VI. Finanziaria SAPA di Diego della Valle & C

      Strona pozwana: Administration des contributions directes.

      Pytania prejudycjalne

   Czy wykładni art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie istnieniu przepisu takiego jak zawarty w art. 8a loi modifiée du 16 octobre 1934 concernant l'impôt sur la fortune (znowelizowanej ustawy z dnia 16 października 1934 r. o podatku majątkowym), który w ustępie 1 uzależnia przyznanie obniżenia podatku majątkowego od spełnienia warunku pozostawania podatnikiem luksemburskiego podatku majątkowego przez pięć kolejnych lat podatkowych?


title: Sprawa C-348/13: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 21 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – BestWater International GmbH przeciwko Michaelowi Mebesowi i Stefanowi Potschowi (Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Prawo autorskie i prawa pokrewne – Dyrektywa 2001/29/WE – Społeczeństwo informacyjne – Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych – Artykuł 3 ust. 1 – Publiczne udostępnianie – Pojęcie – Linki internetowe umożliwiające dostęp do utworów chronionych – Używanie techniki „framingu”)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/10

      Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 21 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – BestWater International GmbH przeciwko Michaelowi Mebesowi i Stefanowi Potschowi
      (Sprawa C-348/13) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Dyrektywa 2001/29/WE - Społeczeństwo informacyjne - Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych - Artykuł 3 ust. 1 - Publiczne udostępnianie - Pojęcie - Linki internetowe umożliwiające dostęp do utworów chronionych - Używanie techniki „framingu”)
      (2015/C 016/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BestWater International GmbH

         Strona pozwana: Michael Mebes, Stefan Potsch

         Sentencja

      Sam fakt, że utwór chroniony, swobodnie dostępny na stronie internetowej, został umieszczony na innej stronie internetowej za pomocą linku używającego techniki „framingu”, takiej jak używana w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym, nie może zostać zakwalifikowany jako „publiczne udostępnianie” w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym w zakresie, w jakim sporny utwór ani nie jest transmitowany nowym odbiorcom, ani nie jest przekazywany w szczególnym trybie technicznym, odmiennym niż tryb pierwotnego przekazu.

         (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie C-46/02 (wniosek Vantaan käräjäoikeus o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Fixtures Marketing Ltd przeciwko Oy Veikkaus Ab (Dyrektywa 96/9/WE — Ochrona prawna baz danych — Prawo sui generis — Pojęcie inwestycji związanej z uzyskaniem, weryfikacją lub prezentacją zawartości bazy danych — Terminarze mistrzostw w piłce nożnej — Zakłady)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 9 listopada 2004 r.
   w sprawie C-46/02 (wniosek Vantaan käräjäoikeus o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Fixtures Marketing Ltd przeciwko Oy Veikkaus Ab (1)

   (Dyrektywa 96/9/WE - Ochrona prawna baz danych - Prawo sui generis - Pojęcie inwestycji związanej z uzyskaniem, weryfikacją lub prezentacją zawartości bazy danych - Terminarze mistrzostw w piłce nożnej - Zakłady)
   (2005/C 6/02)
   Język postępowania: fiński
   W sprawie C-46/02, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na mocy art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, wniesiony przez Vantaan käräjäoikeus (Finlandia) orzeczeniem z dnia 1 lutego 2002 r., który wpłynął do Trybunału dnia 18 lutego 2002 r., w ramach postępowania Fixtures Marketing Ltd przeciwko Oy Veikkaus Ab, Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas i K. Lenaerts (sprawozdawca), prezesi izb, J.-P. Puissochet, R. Schintgen, N. Colneric i J. N. Cunha Rodrigues, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: M. Múgica Arzamendi i M.-F. Contet, główni administratorzy, wydał w dniu 9 listopada 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:
   Pojęcie inwestycji związanej z uzyskaniem zawartości bazy danych w rozumieniu art. 7 ust. 1 dyrektywy 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych należy rozumieć jako określające środki poświęcone na poszukiwanie już istniejących materiałów i ich gromadzenie w tej bazie danych. Pojęcie to nie obejmuje środków użytych w celu stworzenia materiałów składających się na zawartość bazy danych. W kontekście sporządzania terminarza spotkań w celu organizacji mistrzostw w piłce nożnej, pojęcie to nie obejmuje zatem środków poświęconych na wyznaczenie dat, godzin i ustalenie doboru w pary drużyn odnoszących się do poszczególnych spotkań w ramach tych mistrzostw.

      (1)  Dz.U. C 109 z 4.5.2002.


title: Sprawa C-468/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 12 września 2007 r. w sprawie T-36/05 Coats Holdings Ltd and J&P. Coats Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 12 września 2007 r. przez Coats Holdings Ltd, J&P Coats Ltd

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/31

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 12 września 2007 r. w sprawie T-36/05 Coats Holdings Ltd and J&P. Coats Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 12 września 2007 r. przez Coats Holdings Ltd, J&P Coats Ltd
   (Sprawa C-468/07 P)
   (2007/C 297/50)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Coats Holdings Ltd, J&P Coats Ltd (przedstawiciele: W. Sibree i C. Jeffs, Solicitors)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie
   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               obniżenie grzywny nałożonej na Coats, tak by odzwierciedlała ona zasadę równego traktowania oraz uwzględniała istotne ustalenia Komisji, które zostały odrzucone przez Sąd Pierwszej Instancji, a które zmniejszały wagę naruszenia i wzmacniały okoliczności łagodzące.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie stwierdza, że odrzucając niemal wszystkie ustalenia faktyczne Komisji dotyczące naruszenia art. 81 WE z wyjątkiem jednego i mało znaczącego ustalenia, a w szczególności odrzucając istotne ustalenie Komisji, zgodnie z którym Coats była jednakowo aktywnym członkiem trójstronnego porozumienia, Sąd Pierwszej Instancji nie zastosował zasady równego traktowania w związku z dostosowaniem podstawowej kwoty grzywny nałożonej na Coats poprzez jej obniżenie jedynie o 20 %.
   Tytułem żądania ewentualnego wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd Pierwszej Instancji nie uwzględnił wszystkich elementów decyzji, której nieważność stwierdził, w związku z obniżeniem grzywny z tytułu okoliczności łagodzących.


title: Sprawa T-77/17: Postanowienie Sądu z dnia 6 kwietnia 2017 r. – TeamLava/EUIPO – King.com (Animowane ikony)

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/35

         Postanowienie Sądu z dnia 6 kwietnia 2017 r. – TeamLava/EUIPO – King.com (Animowane ikony)
   (Sprawa T-77/17)
   (2017/C 178/57)
   Język postępowania: angielski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.


title: Sprawa T-284/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 września 2008 r. — Gualtieri przeciwko Komisji (Oddelegowany ekspert krajowy — Diety dzienne — Miejsce zamieszkania w chwili oddelegowania — Zarzut niezgodności z prawem art. 20 § 1 lit. b) decyzji w sprawie oddelegowanych ekspertów krajowych — Zasada równości traktowania)

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/22

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 września 2008 r. — Gualtieri przeciwko Komisji
   (Sprawa T-284/06) (1)

   (Oddelegowany ekspert krajowy - Diety dzienne - Miejsce zamieszkania w chwili oddelegowania - Zarzut niezgodności z prawem art. 20 § 1 lit. b) decyzji w sprawie oddelegowanych ekspertów krajowych - Zasada równości traktowania)
   (2008/C 272/41)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Claudia Gualtieri (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: P. Gualtieri i M. Gualtieri, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall, pełnomocnik, wspierany przez G. Faedo, adwokata)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 stycznia 2006 r. oddalającej wniosek skarżącej o zmianę, w związku z jej rozwodem, wysokości diet dziennych przysługujących jej na podstawie art. 17 decyzji Komisji C(2002) 1559 z dnia 30 kwietnia 2002 r. określającej zasady oddelegowania ekspertów krajowych ze zmianami.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Claudia Gualtieri zostaje obciążona kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 154 z 1.7.2006 (sprawa poprzednio zarejestrowana pod sygn. F-53/03).


title: Sprawa C-418/04: Skarga wniesiona dnia 29 września 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/22

         Skarga wniesiona dnia 29 września 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-418/04)
   (2005/C 6/44)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 29 września 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich reprezentowanej przez Barriego Doherty i Michela van Beeka, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Irlandii.
   Komisja wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, iż Irlandia poprzez:

                           a)

                           brak dokonania od 1981 r. zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (1) klasyfikacji wszystkich najbardziej odpowiednich obszarów pod względem liczby i powierzchni dla gatunków wymienionych w załączniku I do dyrektywy 79/409/EWG, jak również dla regularnie występujących gatunków wędrownych;

                           b)

                           nieobjęcie od 1981 r. zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy 79/409/EWG powyżej wymienionych obszarów reżimem niezbędnej ochrony prawnej;

                           c)

                           brak zagwarantowania od 1981 r., aby przepisy art. 4 ust. 4 zdanie pierwsze znalazły zastosowanie do obszarów wymagających zaklasyfikowania jako obszary specjalnej ochrony na podstawie dyrektywy 79/409/EWG;

                           d)

                           brak dokonania pełnej i poprawnej transpozycji oraz spełnienia wymogów art. 4 ust. 4 dyrektywy 79/409/EWG;

                           e)

                           brak podjęcia w odniesieniu do zaklasyfikowanych obszarów specjalnej ochrony o których mowa w dyrektywie 79/409/EWG 9/409/ wszelkich środków koniecznych do przestrzegania przepisów art. 6 ust. 2, 3 i 4 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, (2) oraz brak podjęcia w odniesieniu do używania do celów rekreacyjnych obszarów mogących podlegać przepisom art. 6 (2) dyrektywy 92/43/EWG wszelkich środków koniecznych do przestrzegania przepisów powyższego art. 6 (2)

                           f)

                           brak podjęcia wszelkich środków koniecznych do przestrzegania przepisów art. 10 dyrektywy 79/409/EWG,

                     uchybiła zobowiązaniom które na niej ciążą na mocy wyżej wymienionych dyrektyw, oraz

               2)

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Niniejsza sprawa dotyczy uchybienia przez Irlandię niektórym zobowiązaniom ustanowionym przez dyrektywę nr 79/409/EWG oraz dyrektywę 92/43/EWG. Komisja podnosi, że:
   Od 1981 r. Irlandia nie zaklasyfikowała zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy 79/409/EWG w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (zwanej dalej „dyrektywą o ptactwie”), wszystkich najbardziej odpowiednich obszarów pod względem liczby i rodzaju dla gatunków wymienionych w załączniku I do dyrektywy, jak również dla regularnie występujących gatunków wędrownych. Sprawa ta ma dwa aspekty. Po pierwsze, nie dokonano żadnej klasyfikacji w odniesieniu do niektórych obszarów („brak klasyfikacji”). Po drugie, nie dokonano pełnej klasyfikacji pozostałych obszarów („częściowa klasyfikacja”). Ze względu na obszar powierzchni, łączny obszar niezaklasyfikowanej i zaklasyfikowanej częściowo stawia Irlandię na drugim miejscu pod względem najmniejszej sieci OSO spośród Państw Członkowskich przed rozszerzeniem, które miało miejsce w dniu 1 maja 2004 r.
   Irlandia nie objęła OSO reżimem koniecznej ochrony prawnej, zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy o ptactwie. Odnośny zakres prawa irlandzkiego ogranicza się do czegoś, co mogłoby zostać określone jako środki prewencyjne np. środki zwrócone przeciwko wynikającym z działalności człowieka zagrożeniom siedlisk i zakłóceniom wpływającym na ptactwo. Niezależnie od wady nieodłącznie tkwiących w tychże środkach prewencyjnych Komisja twierdzi, że reżim koniecznej ochrony prawnej wymagany przez art. 4 ust. 1 i 2 posiada ma większy zakres oraz że zapewnienie przetrwania i reprodukcji gatunków ptaków w obrębie OSO może wymagać czegoś więcej niż wysiłki podjęte celem ograniczenia niekorzystnej działalności człowieka.
   Z drugiej strony, istniejące unormowanie irlandzkie odnoszące się do ochrony siedlisk poza sklasyfikowanymi OSO nie uwzględnia one specyficznych wymogów przewidzianych przez dyrektywę o ptactwie, w art. 4 ust. 4 zdanie 1. W szczególności prawo irlandzkie nie nakłada żadnych szczególnych obowiązków w odniesieniu do siedlisk gatunków dzikiego ptactwa, które powinny korzystać z ochrony właściwej dla OSO, a które nie zostały objęte istniejącą irlandzką siecią OSO.
   Nie istnieje żaden szczególny zespół przepisów implementujących drugie zdanie art. 4 ust. 4, który stanowi, że Państwa Członkowskie dążą (…) do uniknięcia powstawania zanieczyszczenia lub pogorszenia warunków naturalnych siedlisk poza zaklasyfikowanymi obszarami. Wiele działań niszczących siedliska pozostaje poza posiadającym jakiekolwiek znaczenie rodzajem kontroli ustawowej.
   Dyrektywa 79/409/EWG (dyrektywa o siedliskach) miała zostać implementowana począwszy od 10 czerwca 1994 r. Oznacza to, że przed lub po tej dacie, Irlandia powinna była dokonać transpozycji i zastosować postanowienia art. 6 ust. 2 do 4 do wszystkich OSO zaklasyfikowanych na podstawie art. 4 ust. 1 dyrektywy o ptactwie lub uznanych zgodnie z art. 4 ust. 2 tejże dyrektywy w wyżej wymienionym dniu lub po tej dacie.
   Komisja jest zdania, że Irlandia nie dokonała transpozycji ani nie zastosowała art. 6 ust. 2 dyrektywy o siedliskach.
   Przyjęcie krajowych środków celem implementacji art. 10 dyrektywy o ptactwie jest niezbędne dla zapewnienia pełnej skuteczności dyrektywy. Poprzez brak odzwierciedlenia obowiązku wspierania badań we właściwych przepisach ustawowych, Irlandia nie dokonała implementacji art. 10.

      (1)  Dz.U. L 103 z dnia 25.4.1979, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 206 z dnia 22.7.1992, str. 7.


title: Sprawa C-541/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 4 grudnia 2008 r. — Fokus Invest AG przeciwko Finanzierungsberatung-Immobilientreuhand und Anlageberatung GmbH (FIAG)

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 4 grudnia 2008 r. — Fokus Invest AG przeciwko Finanzierungsberatung-Immobilientreuhand und Anlageberatung GmbH (FIAG)
   (Sprawa C-541/08)
   (2009/C 55/13)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberster Gerichtshof (Austria)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Fokus Invest AG

      Strona pozwana: Finanzierungsberatung-Immobilientreuhand und Anlageberatung GmbH (FIAG)
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 25 załącznika I do umowy zawartej między, z jednej strony, Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi a, z drugiej strony, Konfederacją Szwajcarską w sprawie swobodnego przepływu osób (1) należy dokonywać w ten sposób, że, w przypadku nabywania nieruchomości, nakaz traktowania takiego samego jak podmiotów krajowych dotyczy jedynie osób fizycznych, a nie dotyczy osób prawnych?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:
               Czy przepisy Wiener Ausländergrunderwerbsgesetz (wydanej przez kraj związkowy Wiednia ustawy w sprawie nabywania nieruchomości przez cudzoziemców, zwanej dalej „WrAuslGEG”), które, w przypadku nabywania nieruchomości przez zagraniczne osoby prawne w rozumieniu § 2 pkt 3 WrAuslGEG, ustanawiają wymóg przedstawienia zaświadczenia o zwolnieniu z obowiązku uzyskania zezwolenia (§ 5 pkt 4 oraz § 3 pkt 3 WrAuslGEG), stanowią takie ograniczenie swobodnego przepływu kapitału (art. 56 WE), które jest dopuszczalne w stosunku do Szwajcarii jako kraju trzeciego na podstawie art. 57 ust. 1 WE?

      (1)  Dz.U. L 114, s. 6.


title: Sprawa C-181/17: Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2017 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/15

         Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2017 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-181/17)
   (2017/C 195/20)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Hottiaux i J. Rius, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, zgodnie z art. 258 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, że ustalając minimalną liczbę pojazdów w celu uzyskania zezwolenia na transport publiczny, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na podstawie art. 3 i 5 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE;

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga Komisji przeciwko Królestwu Hiszpanii ma za przedmiot stosowanie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U. L 300 z 14.11.2009, s. 51) (1).
   Komisja uważa, że nakładając jako warunek uzyskania zezwolenia na transport publiczny wymóg, by przedsiębiorcy dysponowali co najmniej trzema pojazdami, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na podstawie art. 3 ust. 1 i 2 oraz art. 5 lit. b) tego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. 2009, L 300, s. 51


title: Wyrok Trybunału z dnia 1 marca 2017 r. w sprawie E-10/16 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2014/68/UE w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku urządzeń ciśnieniowych)

text:
               22.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/6

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 1 marca 2017 r.
   w sprawie E-10/16
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii

      (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2014/68/UE w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku urządzeń ciśnieniowych)

   (2017/C 198/06)
   W sprawie E-10/16 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w rozdziale VIII pkt 6a oraz 6e załącznika II Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (to znaczy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/68/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku urządzeń ciśnieniowych), dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia art. 13 przywołanego aktu lub nie powiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o ich przyjęciu, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Páll Hreinsson, wydał w dniu 1 marca 2017 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że Islandia, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w rozdziale VIII pkt 6a oraz 6e załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (to znaczy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/68/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku urządzeń ciśnieniowych), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia art. 13 przywołanego aktu.

               2.

               Obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawa T-474/10: Wyrok Sądu z dnia 15 października 2013 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Świadczenie usług zewnętrznych w zakresie rozwoju, badania i wsparcia systemów informatycznych (ESP DESIS II) — Klasyfikacja oferenta — Udzielenie zamówienia — Obowiązek uzasadnienia — Przejrzystość — Równość traktowania — Oczywisty błąd w ocenie — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/12

         Wyrok Sądu z dnia 15 października 2013 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-474/10) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Świadczenie usług zewnętrznych w zakresie rozwoju, badania i wsparcia systemów informatycznych (ESP DESIS II) - Klasyfikacja oferenta - Udzielenie zamówienia - Obowiązek uzasadnienia - Przejrzystość - Równość traktowania - Oczywisty błąd w ocenie - Odpowiedzialność pozaumowna)
   2013/C 352/22
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci N. Korogiannakis i M. Dermitzakis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo N. Bambara i S. Delaude, następnie S. Delaude, pełnomocnicy, wspierani przez O. Graber-Soudry, solicitor)

      Przedmiot

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności czterech decyzji Komisji doręczonych w oddzielnych pismach z dnia 16 lipca 2010 r. o sklasyfikowaniu oferty złożonej przez skarżącą w przetargu DIGIT/R2/PO/209/045 na „Świadczenie usług zewnętrznych w zakresie rozwoju, badania i wsparcia systemów informatycznych” (ESP DESIS II) (Dz.U. 2009/S 198-283663), w części 1A na drugiej pozycji, w części 1B na trzeciej pozycji, w części 1C na drugiej pozycji, a w części 3 na trzeciej pozycji, a także wszystkich związanych z nimi decyzji dyrekcji generalnej ds. informatyki Komisji, w tym decyzji o udzieleniu odpowiednich zamówień oferentom sklasyfikowanym na miejscach pierwszym i drugim, a po drugie, żądanie zasądzenia odszkodowania.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 września 2004 r. w sprawie T-290/02: Consorzi Tessili (Ascontex) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego — Inicjatywa wspólnotowa dla małych i średnich przedsiębiorstw — Organizacja targów „IBEX” — Zniesienie i żądanie zwrotu pomocy finansowej — Rozporządzenie (EWG) nr 4253/88 — Art. 24 — Skarga o stwierdzenie nieważności)

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/15

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 14 września 2004 r.
   w sprawie T-290/02: Consorzi Tessili (Ascontex) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego - Inicjatywa wspólnotowa dla małych i średnich przedsiębiorstw - Organizacja targów „IBEX” - Zniesienie i żądanie zwrotu pomocy finansowej - Rozporządzenie (EWG) nr 4253/88 - Art. 24 - Skarga o stwierdzenie nieważności)
   (2004/C 284/31)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-290/02 Associazione Consorzi Tessili (Ascontex), reprezentowanej przez P. Mbayę Kapitę i L. Denisa, adwokatów, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy C. Giolito i L. Flynn z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2002) 1702 z dnia 12 lipca 2002 r. w sprawie zniesienia subwencji nr 97.05.10.001 przyznanej skarżącej ze środków EFRR mocą decyzji SG(98)D/2251 z dnia 18 marca 1998 r. i zarządzającej zwrot kwoty wypłaconej przez Komisję w ramach projektu związanego z organizacją międzynarodowych targów w sektorze tekstyliów i odzieży na Capri (projekt Euresprit), Sąd (druga izba) w składzie: J. Pirrung, Prezes, A. W. H. Meij i N. J. Forwood, sędziowie, sekretarz: M. I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 14 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca ponosi koszty własne oraz koszty Komisji.

      (1)  Dz.U. C 289 z 23.11.2002.


title: Sprawa T-288/16: Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2016 r. – Convivo/EUIPO – Porcesadora Nacional de Alimentos (M’Cooky)

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/51

         Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2016 r. – Convivo/EUIPO – Porcesadora Nacional de Alimentos (M’Cooky)
   (Sprawa T-288/16)
   (2016/C 260/63)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Convivo GmbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: C. Düchs, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Porcesadora Nacional de Alimentos C.A. Pronaca (Quito, Ekwador)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego „M’Cooky” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 075 242

      Postępowanie przed EUIPO: postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 marca 2016 r. w sprawie R 1039/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą w niniejszym postepowaniu sądowym jak i w postępowaniu odwoławczym oraz w postepowaniu w sprawie sprzeciwu;

               —

               obciążenie EUIPO i interwenienta ich kosztami własnymi.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-474/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 października 2007 r. — Pergan Hilfsstoffe für industrielle Prozesse GmbH przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Nadtlenki organiczne — Decyzja oddalająca wniosek o pominięcie niektórych fragmentów ostatecznej i opublikowanej wersji decyzji stwierdzającej naruszenie artykułu 81 WE — Ujawnienie informacji dotyczących skarżącej przez publikację decyzji nieskierowanej do niej — Artykuł 21 rozporządzenia nr 17 — Tajemnica zawodowa — Artykuł 287 WE — Domniemanie niewinności — Stwierdzenie nieważności)

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/25

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 października 2007 r. — Pergan Hilfsstoffe für industrielle Prozesse GmbH przeciwko Komisji
   (Sprawa T-474/04) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Nadtlenki organiczne - Decyzja oddalająca wniosek o pominięcie niektórych fragmentów ostatecznej i opublikowanej wersji decyzji stwierdzającej naruszenie artykułu 81 WE - Ujawnienie informacji dotyczących skarżącej przez publikację decyzji nieskierowanej do niej - Artykuł 21 rozporządzenia nr 17 - Tajemnica zawodowa - Artykuł 287 WE - Domniemanie niewinności - Stwierdzenie nieważności)
   (2007/C 283/44)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Pergan Hilfsstoffe für industrielle Prozesse GmbH (Bocholt, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci: M. Klusmann i F. Wiemer)

      Strona pozwana: Komisja (przedstawiciele: A. Bouquet, pełnomocnik, wspierany przez adwokata A. Böhlke)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (2004) D/204343 z dnia 1 października 2004 r. w zakresie, w jakim odrzucono w niej wniosek skarżącej mający na celu usunięcie wszelkich odniesień do niej w ostatecznej i opublikowanej wersji decyzji 2005/349/CE Komisji z dnia 10 grudnia 2003 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] oraz art. 53 Porozumienia EOG (Sprawa COMP/E-2/37.857 — Nadtlenki organiczne) (Dz.U. 2005 L 110, str. 44)
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji (2004) D/204343 z dnia 1 października 2004 r.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 45 z 19.2.2005.


title: Sprawa T-50/14: Wyrok Sądu z dnia 26 listopada 2015 r. – Demp/OHIM (TURBO DRILL) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TURBO DRILL — Podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/42

         Wyrok Sądu z dnia 26 listopada 2015 r. – Demp/OHIM (TURBO DRILL)
   (Sprawa T-50/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TURBO DRILL - Podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 027/50)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Demp BV (Vianen, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat C. Gehweiler)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 listopada 2013 r. (sprawa R 1254/2013-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego TURBO DRILL jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Demp BV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 78 z 15.3.2014.


title: Sprawa C-217/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Efeteio Athinon (Grecja) w dniu 18 kwietnia 2016 r. – Komisja Europejska/Dimos Zagoriou

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Efeteio Athinon (Grecja) w dniu 18 kwietnia 2016 r. – Komisja Europejska/Dimos Zagoriou
   (Sprawa C-217/16)
   (2016/C 222/09)
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Efeteio Athinon

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Komisja Europejska

      Strona pozwana: Dimos Zagoriou

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jaki jest charakter aktów Komisji Europejskiej, kiedy wykonuje ona kompetencje wynikające z rozporządzeń nr 2052/1988 (1), 4253/1988 (2) i 4256/1988 (3), a dokładnie czy te akty Komisji są aktami prawa publicznego prowadzącymi w każdym razie do sporów administracyjnych co do istoty, w szczególności gdy egzekucja skierowana przez Komisję Europejską wobec osoby trzeciej ma za przedmiot wierzytelność prywatną, podczas gdy wierzytelność początkowa, dla odzyskania której wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne, wynika ze stosunku publicznoprawnego, który bierze początek we wspomnianych aktach Komisji Europejskiej, czy też są one aktami prawa prywatnego prowadzącymi do sporów prywatnoprawnych?

               2)

               Mając na uwadze, że zgodnie z art. 299 TFUE egzekucja przymusowa aktów Komisji Europejskiej, które nakładają zobowiązania pieniężne na podmioty inne niż państwa członkowskie i stanowią tytuł egzekucyjny, jest regulowana przez przepisy procedury cywilnej obowiązujące w państwie, na terytorium którego ma ona miejsce, i że zgodnie z tym samym artykułem kontrola prawidłowości przeprowadzenia egzekucji podlega właściwości sądów krajowych, jak jest określana właściwość sądów krajowych w przedmiocie sporów wynikających z tej egzekucji, jeżeli zgodnie z prawem krajowym spory te są co do istoty sporami administracyjnymi, to jest innymi słowy jeżeli leżący u ich podstaw stosunek ma charakter publicznoprawny?

               3)

               Czy w wypadku egzekucji przymusowej aktów Komisji Europejskiej przyjętych na podstawie rozporządzeń nr 2052/1988, 4253/1988 i 4256/1988 i nakładających zobowiązania pieniężne na podmioty inne niż państwa członkowskie legitymacja bierna osoby, na której spoczywa zobowiązanie, jest określana na podstawie prawa krajowego czy prawa Unii?

               4)

               Jeżeli podmiot, na którym spoczywa zobowiązanie pieniężne wynikające z aktu Komisji Europejskiej przyjętego w wykonaniu rozporządzeń 2052/1988, 4253/1988 i 4256/1988, jest przedsiębiorstwem gminnym, które następnie zostało rozwiązane, czy gmina, do której należy to przedsiębiorstwo, jest odpowiedzialna za wykonanie tego zobowiązania pieniężnego wobec Komisji Europejskiej zgodnie ze wspomnianymi wyżej rozporządzeniami?

      (1)  Dz.U. L 185 z 15.7.1988, s. 9.

      (2)  Dz.U. L 374 z 31.12.1988, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 374 z 31.12.1988, s. 25.


title: Sprawa T-227/07: Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2007 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/37

         Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2007 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-227/07)
   (2007/C 211/72)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. Muñoz Pérez)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzić nieważność decyzji Komisji z dnia 18 kwietnia 2007 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) w części będącej przedmiotem skargi oraz

               —

               obciążyć Komisję Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Królestwo Hiszpanii kwestionuje zaskarżoną decyzję, w zakresie w jakim przewiduje ona korektę finansową płatności dokonanych w ramach pomocy na rzecz produkcji przetworów na bazie pomidorów w latach gospodarczych 2003-2004 w wysokości 4 090 316,46 EUR.
   Na poparcie swych żądań strona skarżąca powołuje się na:

               —

               naruszenie art. 2 i art. 3 rozporządzenia nr 729/70 (1) i art. 2 rozporządzenia nr 1258/1999 (2), zważając, iż nie zaszły przywołane przez Komisję nieprawidłowości dotyczące w szczególności kontroli w punktach dostaw surowców, braku nocnych kontroli inspektorów Autonomicznego Regionu Extemadury, braku zachowania dowodów ważenia surowców i zbiorowego podpisywania dowodów dostawy;

               —

               pomocniczo, naruszenie zasady proporcjonalności gdyż Komisja stosuje korektę finansową w stosunku do całości dostarczonych pomidorów, podczas gdy nieprawidłowość, na której co do zasady opiera się korekta dotyczy jedynie ilości dostarczonych w godzinach nocnych co oznacza, że korekta mogła zostać ograniczona do przywołanych ilości.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 94, str. 13) [tłumaczenie nieoficjalne].

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 160, str. 103).


title: Sprawa C-662/15: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 24 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Lohmann & Rauscher International GmbH & Co. KG/BIOS Medical Services GmbH, dawniej BIOS Naturprodukte GmbH [Odesłanie prejudycjalne — Zbliżenie ustawodawstw — Dyrektywa 93/42/EWG — Wyroby medyczne — Wyrób klasy I (opatrunki chirurgiczne), który wytwórca poddał procedurze oceny zgodności — Import równoległy — Dodanie na etykiecie danych dotyczących importera — Dodatkowa procedura oceny zgodności]

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/14

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 24 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Lohmann & Rauscher International GmbH & Co. KG/BIOS Medical Services GmbH, dawniej BIOS Naturprodukte GmbH
   (Sprawa C-662/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Zbliżenie ustawodawstw - Dyrektywa 93/42/EWG - Wyroby medyczne - Wyrób klasy I (opatrunki chirurgiczne), który wytwórca poddał procedurze oceny zgodności - Import równoległy - Dodanie na etykiecie danych dotyczących importera - Dodatkowa procedura oceny zgodności])
   (2017/C 030/15)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lohmann & Rauscher International GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: BIOS Medical Services GmbH, dawniej BIOS Naturprodukte GmbH

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 2 lit. f) i art. 11 dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych, zmienionej dyrektywą 2007/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r., należy interpretować w ten sposób, że nie zobowiązują one podmiotu dokonującego importu równoległego wyrobu medycznego, takiego jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym, opatrzonego oznakowaniem CE i poddanego procedurze oceny zgodności w rozumieniu wskazanego art. 11, do przeprowadzenia ponownej oceny w celu poświadczenia zgodności informacji pozwalających na jego zidentyfikowanie, które to informacje ów podmiot dodał na etykiecie tego wyrobu, w celu wprowadzenia go do obrotu w państwie członkowskim przywozu.

      (1)  Dz.U. C 118 z 4.4.2016.


title: Sprawa C-372/08 P: Postanowienie Trybunału z dnia 5 maja 2009 r. — Atlantic Dawn Ltd, Antarctic Fishing Co. Ltd, Atlantean Ltd, Killybegs Fishing Enterprises Ltd, Doyle Fishing Co. Ltd, Western Seaboard Fishing Co. Ltd, O’Shea Fishing Co. Ltd, Aine Fishing Co. Ltd, Brendelen Ltd, Cavankee Fishing Co. Ltd, Ocean Trawlers Ltd, Eileen Oglesby, Noel McGing, Mullglen Ltd, Bradan Fishing Co. Ltd, Larry Murphy, Pauric Conneely, Thomas Flaherty, Carmarose Trawling Co. Ltd, Colmcille Fishing Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich i Królestwu Hiszpanii (Odwołanie — Rozporządzenie (WE) nr 147/2007 — Zmniejszenie kwot makreli przyznanych Irlandii na lata 2007-2012 — Skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 147/2007 wniesiona przez grupę irlandzkich rybaków złożoną z 20 spośród 23 rybaków posiadających zezwolenia na połowy flotą pelagiczną wykorzystującą schładzaną wodę morską — Niedopuszczalność — Odwołanie oczywiście bezzasadne)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/16

         Postanowienie Trybunału z dnia 5 maja 2009 r. — Atlantic Dawn Ltd, Antarctic Fishing Co. Ltd, Atlantean Ltd, Killybegs Fishing Enterprises Ltd, Doyle Fishing Co. Ltd, Western Seaboard Fishing Co. Ltd, O’Shea Fishing Co. Ltd, Aine Fishing Co. Ltd, Brendelen Ltd, Cavankee Fishing Co. Ltd, Ocean Trawlers Ltd, Eileen Oglesby, Noel McGing, Mullglen Ltd, Bradan Fishing Co. Ltd, Larry Murphy, Pauric Conneely, Thomas Flaherty, Carmarose Trawling Co. Ltd, Colmcille Fishing Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich i Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-372/08 P) (1)

   (Odwołanie - Rozporządzenie (WE) nr 147/2007 - Zmniejszenie kwot makreli przyznanych Irlandii na lata 2007-2012 - Skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 147/2007 wniesiona przez grupę irlandzkich rybaków złożoną z 20 spośród 23 rybaków posiadających zezwolenia na połowy flotą pelagiczną wykorzystującą schładzaną wodę morską - Niedopuszczalność - Odwołanie oczywiście bezzasadne)
   2009/C 205/29
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Atlantic Dawn Ltd, Antarctic Fishing Co. Ltd, Atlantean Ltd, Killybegs Fishing Enterprises Ltd, Doyle Fishing Co. Ltd, Western Seaboard Fishing Co. Ltd, O’Shea Fishing Co. Ltd, Aine Fishing Co. Ltd, Brendelen Ltd, Cavankee Fishing Co. Ltd, Ocean Trawlers Ltd, Eileen Oglesby, Noel McGing, Mullglen Ltd, Bradan Fishing Co. Ltd, Larry Murphy, Pauric Conneely, Thomas Flaherty, Carmarose Trawling Co. Ltd, Colmcille Fishing Ltd (przedstawiciele: G. Hogan SC, N. Travers, BL, T. O’Sullivan, BL, D. Barry, Solicitor)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: K. Banks, pełnomocnik) i Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 2 czerwca 2008 r. w sprawie T-172/07 Atlantic Dawn i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd Pierwszej Instancji uznał za niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 147/2007 z dnia 15 lutego 2007 r. dostosowującego określone kwoty połowowe od 2007 r. do 2012 r. na mocy art. 23 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa — Wymóg, aby zaskarżony akt dotyczył danego podmiotu bezpośrednio

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Atlantic Dawn Ltd, Antarctic Fishing Co. Ltd, Atlantean Ltd, Killybegs Fishing Enterprises Ltd, Doyle Fishing Co. Ltd, Western Seaboard Fishing Co. Ltd, O’Shea Fishing Co. Ltd, Aine Fishing Co. Ltd, Brendelen Ltd, Cavankee Fishing Co. Ltd, Ocean Trawlers Ltd, Eileen Oglesby, Noel McGing, Mullglen Ltd, Bradan Fishing Co. Ltd, Larry Murphy, Pauric Conneely i Thomas Flaherty, Carmarose Trawling Co. Ltd oraz Colmcille Fishing Ltd pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008.


title: Sprawa C-614/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 30 listopada 2011 r. — Niederösterreichische Landes-Landwirtschaftskammer przeciwko Anneliese Kuso

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 30 listopada 2011 r. — Niederösterreichische Landes-Landwirtschaftskammer przeciwko Anneliese Kuso
   (Sprawa C-614/11)
   2012/C 80/10
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Niederösterreichische Landes-Landwirtschaftskammer

      Strona pozwana: Anneliese Kuso

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 3 ust. 1 lit. a) i c) dyrektywy 76/207/EWG (1), w brzmieniu nadanym mu dyrektywą 2002/73/WE, stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym kwestia dyskryminacji ze względu na płeć w związku z zakończeniem stosunku pracy, które to zakończenie stosunku pracy na podstawie indywidualnej umowy o pracę na czas określony, zawartej przed wejściem w życie wyżej wymienionej dyrektywy (tutaj: przed przystąpieniem Austrii do Unii Europejskiej), następuje wyłącznie wskutek upływu czasu, nie podlega ocenie w kontekście dokonanego przed przystąpieniem [do UE] umownego uzgodnienia ograniczenia czasu obowiązywania umowy o pracę jako „warunku wypowiedzenia”, lecz wyłącznie w związku z odrzuceniem wniosku o przedłużenie umowy jako „warunkiem zatrudnienia”?

      (1)  Dyrektywa Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy (Dz.U. L 39, s. 40) w wersji zmienionej dyrektywą 2002/73/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r.


title: Sprawa C-239/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin (Niemcy) w dniu 1 lipca 2009 r. — SEYDALAND Vereinigte Agrarbetriebe GmbH & Co. KG przeciwko BVVG Bodenverwertungs- und -verwaltungs GmbH

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin (Niemcy) w dniu 1 lipca 2009 r. — SEYDALAND Vereinigte Agrarbetriebe GmbH & Co. KG przeciwko BVVG Bodenverwertungs- und -verwaltungs GmbH
   (Sprawa C-239/09)
   2009/C 220/40
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landgericht Berlin

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SEYDALAND Vereinigte Agrarbetriebe GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: BVVG Bodenverwertungs- und -verwaltungs GmbH

      Pytania prejudycjalne

   Czy § 5 ust. 1 zdanie drugie i trzecie Flächenerwerbsverordnung, wydanego w wykonaniu § 4 ust. 3 pkt 1 Ausgleichsleitungsgesetz jest zgodny z art. 87 WE w zakresie, w jakim jeżeli istnieją referencyjne wartości gruntów użytkowych i pastwisk w danym regionie, wartość gruntów jest oceniana na ich podstawie (referencyjne wartości regionalne są publikowane przez federalnego ministra finansów w Bundesanzeiger)?


title: Wyrok Trybunału z dnia 15 lipca 2015 r. w sprawie E-2/15 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EOG/EFTA – Brak wdrożenia – Rozporządzenie Komisji (UE) nr 185/2010 w odniesieniu do kontroli bezpieczeństwa pasażerów za pomocą urządzeń do wykrywania śladowych ilości materiałów wybuchowych (ETD) w połączeniu z ręcznymi wykrywaczami metali (HHMD))

text:
               7.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 3/6

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 15 lipca 2015 r.
   w sprawie E-2/15
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EOG/EFTA – Brak wdrożenia – Rozporządzenie Komisji (UE) nr 185/2010 w odniesieniu do kontroli bezpieczeństwa pasażerów za pomocą urządzeń do wykrywania śladowych ilości materiałów wybuchowych (ETD) w połączeniu z ręcznymi wykrywaczami metali (HHMD))
   (2016/C 3/07)
   W sprawie E-2/15 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 7 Porozumienia o EOG, nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do włączenia do swojego wewnętrznego porządku prawnego aktu, o którym mowa w pkt 66he, tiret dwunaste, załącznika XIII do Porozumienia (rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 104/2013 z dnia 4 lutego 2013 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 185/2010 w odniesieniu do kontroli bezpieczeństwa pasażerów i osób niebędących pasażerami za pomocą urządzeń do wykrywania śladowych ilości materiałów wybuchowych (ETD) w połączeniu z ręcznymi wykrywaczami metali (HHMD)), dostosowanego do Porozumienia EOG Protokołem 1 do tego Porozumienia i dostosowaniami sektorowymi w załączniku XIII, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes), Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) oraz Páll Hreinsson (sędzia), wydał w dniu 15 lipca 2015 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że Islandia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do włączenia do krajowego porządku prawnego aktu, o którym mowa w pkt 66he, tiret dwunaste, załącznika XIII do Porozumienia EOG (rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 104/2013 z dnia 4 lutego 2013 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 185/2010 w odniesieniu do kontroli bezpieczeństwa pasażerów i osób niebędących pasażerami za pomocą urządzeń do wykrywania śladowych ilości materiałów wybuchowych (ETD) w połączeniu z ręcznymi wykrywaczami metali (HHMD)), dostosowanego do Porozumienia EOG Protokołem 1 do tego Porozumienia i dostosowaniami sektorowymi w załączniku XIII, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 Porozumienia EOG.

               2.

               Obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawa T-362/14: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2014 r. – REWE-Zentral przeciwko OHIM – Vicente Gandia Pla (MY PLANET)

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/31

         Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2014 r. – REWE-Zentral przeciwko OHIM – Vicente Gandia Pla (MY PLANET)
   (Sprawa T-362/14)
   2014/C 261/55
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: REWE-Zentral AG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Kinkeldey, S. Brandstätter i A. Wagner)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Vicente Gandia Pla, SA (Chiva, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 marca 2014 r. w sprawie R 201/2013-1;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „MY PLANET” dla towarów z klas 25, 32 i 33 – Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8 5 66  515

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Vicente Gandia Pla, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „EL MIRACLE PLANET” dla towarów z klas 25, 32 i 33

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-668/15: Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2015 r. – Jema Energy/empresa común Fusion for Energy

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/71

         Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2015 r. – Jema Energy/empresa común Fusion for Energy
   (Sprawa T-668/15)
   (2016/C 027/90)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Jema Energy, S.A. (Lasarte-Oria, Hiszpania) (przedstawiciel: N. Rey Rey, adwokat)

      Strona pozwana: Empresa Común Europea para el ITER y el Desarrollo de la Energía de Fusión

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej w sprawie odrzucenia oferty skarżącej, Jema Energy, oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący jasności zasad mających zastosowanie do postępowania i naruszenia zasad pewności prawa i przejrzystości

                           —

                           W tym zakresie skarżąca twierdzi, że specyfikacja warunków w tym postępowaniu charakteryzuje się pojęciami niejasnymi i nieprecyzyjnymi, a zatem skarżąca jest zmuszona domagać się szeregu wyjaśnień od pozwanej. Skarżąca zadaje bardzo jasne pytania, w sposób niebudzący wątpliwości. Od samego początku odpowiedzi F4E były bardzo niejednoznaczne i niespójne.

                           —

                           Wobec niejednoznaczności kryteriów wyboru w tym postępowaniu i postawy F4E wobec pytań i działań pozwanej, skarżąca powołuje się na naruszenie zasad pewności prawa i przejrzystości.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasad równego traktowania i równości szans kandydatów w toku postępowania.

                           —

                           W tym zakresie skarżąca twierdzi, że w jednym z pism, które skarżąca przesłała pozwanej na początku procedury dosłownie stwierdzono, że, jeśli przedstawione przykłady nie spełniają wymogów technicznych, to oferent jest uprawniony do przedstawienia nowych przykładów w celu pełnego spełnienia tych wymogów. Pozwana na żadnym etapie nie została uprzedzona, że nie spełnia wymogów, a tym samym nigdy nie mogła przedstawić innych przykładów. Natomiast zarzut, jaki pozwana podniosła w celu zdyskwalifikowania JEMA w ramach procedury przetargowej dotyczy tego, że przykłady skarżącej nie spełniały wymogów.

               3.

               Zarzut trzeci, oparty na naruszeniu zasady proporcjonalności i na sztucznym ograniczeniu konkurencji

                           —

                           W tym zakresie skarżąca twierdzi, że kryteria wyboru są zbyt restrykcyjne. F4E żąda wzoru, który spełnia łącznie trzy wymogi (moc, napięcie i prąd), co jest zbędne i nieproporcjonalne w odniesieniu do realizacji przedsięwzięcia. Ponadto F4E żąda przedstawienia jako wzoru projektu źródła zasilania w ostatnich pięciu latach, co jest drugim bardziej nieproporcjonalnym wymogiem, ponieważ przedsiębiorstwa, które mogą posiadać wzory spełniające te wymogi są producentami przemienników częstotliwości dla silników dużej mocy. Są one zwykle dużymi przedsiębiorstwami, co odwodzi tym samym małe i średnie przedsiębiorstwa od uczestnictwa.


title: Sprawa C-393/05: Skarga wniesiona w dniu  4 listopada 2005 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/13

         Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-393/05)
   (2006/C 10/26)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 4 listopada 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Enrico Traversę i Geralda Brauna, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Austrii.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że wymagając, aby prywatne podmioty kontrolujące w dziedzinie rolnictwa ekologicznego, które mają siedzibę i są zatwierdzone w innym Państwie Członkowskim, utrzymywały w Austrii siedzibę lub inną trwałą infrastrukturę dla celów prowadzenia działalności na terenie tego Państwa Członkowskiego, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 49 WE.

               2)

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Władze austriackie wymagały od każdego podmiotu kontrolującego w dziedzinie rolnictwa ekologicznego, mającego siedzibę i zatwierdzonego w innym Państwie Członkowskim, aby utrzymywał siedzibę lub przedstawicielstwo w Austrii, dla celów prowadzenia działalności na terenie tego Państwa Członkowskiego. Wymóg ten jest sprzeczny ze swobodą świadczenia usług, ponieważ uniemożliwia świadczenie usług w Austrii przez przedsiębiorstwa mające siedzibę w innych Państwach Członkowskich.
   Pod pojęciem swobodnego świadczenia usług w rozumieniu art. 49 WE należy bowiem rozumieć prawo świadczenia usług bez przeszkód z jednego Państwa Członkowskiego do drugiego, bez utrzymywania w tym drugim państwie stałej siedziby. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału, zapewnienie swobody świadczenia usług wymaga nie tylko usunięcia wszelkiej dyskryminacji ze względu na obywatelstwo, ale również zniesienia wszelkich ograniczeń, mogących uniemożliwić, utrudnić, lub też uczynić mniej atrakcyjną działalność usługodawcy mającego siedzibę w innym Państwie Członkowskim, w którym legalnie świadczy on podobne usługi. Artykuł 49 WE sprzeciwia się wobec tego przepisom krajowym lub praktykom administracyjnym, które bez obiektywnego uzasadnienia ograniczają możliwość rzeczywistego skorzystania przez usługodawcę ze swobody świadczenia usług.
   Względy wskazane przez Republikę Austrii — wykonywanie władzy publicznej przez podmioty kontrolujące i interes ogólny — nie mogą uzasadnić tego ograniczenia swobody świadczenia usług. Powołanie się na wykonywanie władzy publicznej — jako uzasadnienie przedmiotowego ograniczenia swobody świadczenia usług — byłoby jedynie wówczas zgodne z prawem i dopuszczalne, gdyby chodziło o działalność, która stanowi bezpośredni i szczególny udział w wykonywaniu władzy publicznej. Podmioty kontrolujące nie są jednakże organami władzy. Nie mogą one egzekwować za pomocą przymusu sankcji, nie wydają dokumentów urzędowych, a stosunek prawny pomiędzy podmiotem kontrolującym a wytwórcą ma charakter czysto prywatnoprawny.
   Okoliczność, że podmiot kontrolujący nie ma siedziby w Austrii nie zagraża interesowi ogólnemu, ponieważ zgodnie z wymogami prawa wspólnotowego rzeczywista kontrola jest dokonywana przy zatwierdzaniu i weryfikacji danego podmiotu kontrolującego przez władze Państwa Członkowskiego zatwierdzającego. W przedmiotowej sprawie istnieją ponadto wspólnotowe przepisy koordynujące i harmonizujące, które zapewniają, aby powołany przez Republikę Austrii interes ogólny był w innych Państwach Członkowskich chroniony według tych samych standardów.


title: Sprawa T-520/12: Wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2014 r. – Pågen Trademark przeciwko OHIM (gifflar) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego gifflar — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/30

         Wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2014 r. – Pågen Trademark przeciwko OHIM (gifflar)
   (Sprawa T-520/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego gifflar - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 282/39
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Pågen Trademark AB (Malmö, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat J. Norderyd)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: D. Leffler i P. Geroulakos, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 września 2012 r. (sprawa R 46/2012-2) dotyczącą zgłoszenia graficznego wspólnotowego znaku towarowego gifflar.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Pågen Trademark AB zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 32 z 2.2.2013.


title: Sprawa T-796/16: Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2016 r. – CEDC International/EUIPO – Underberg (Przedstawienie zielono-brązowego źdźbła trawy w butelce)

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/54

         Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2016 r. – CEDC International/EUIPO – Underberg (Przedstawienie zielono-brązowego źdźbła trawy w butelce)
   (Sprawa T-796/16)
   (2017/C 006/68)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CEDC International sp. z o.o. (Oborniki Wielkopolskie, Polska) (przedstawiciel: adwokat M. Siciarek)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Underberg AG (Dietlikon, Szwajcaria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Underberg AG

      Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Przedstawienie zielono-brązowego źdźbła trawy w butelce) – zgłoszenie nr 33 266

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 sierpnia 2016 r. w sprawie R 1248/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO i Underberg AG kosztami postępowania przed Sądem i Izbą Odwoławczą.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. a) i b), art. 42 ust. 2 i 3, art. 75 i art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-152/16: Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2016 r. – Megasol Energie/Komisja

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/58

      Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2016 r. – Megasol Energie/Komisja
      (Sprawa T-152/16)
      (2016/C 211/72)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca Megasol Energie AG (Deitingen, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat T. Wegner)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności rozporządzeń wykonawczych Komisji (EU) 2016/185 i 2016/184 z dnia 11 lutego 2016 r.;

                  —

                  pomocniczo stwierdzenie nieważności rozporządzeń wykonawczych Komisji (EU) 2016/185 i 2016/184 z dnia 11 lutego 2016 r. w zakresie, w jakim nałożono w nich cło antydumpingowe i wyrównawcze na wywożone przez skarżącą do Unii moduły słoneczne, o ile moduły słoneczne zawierają pierwotnie wysłane z Tajwanu ogniwa słoneczne pochodzące od przedsiębiorstw zwolnionych z nałożonych środków;

                  —

                  pomocniczo stwierdzenie nieważności rozporządzeń wykonawczych Komisji (EU) 2016/185 i 2016/184 z dnia 11 lutego 2016 r. w zakresie, w jakim nałożono w nich cło antydumpingowe i wyrównawcze na wywożone przez skarżącą do Unii moduły słoneczne, o ile moduły słoneczne zawierają pierwotnie wysłane z Tajwanu ogniwa słoneczne pochodzące od różnych przedsiębiorstw;

                  —

                  ostatecznie pomocniczo stwierdzenie nieważności rozporządzeń wykonawczych Komisji (EU) 2016/185 i 2016/184 z dnia 11 lutego 2016 r., w zakresie w jakim dotyczą one skarżącej;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku badania wywozów ze Szwajcarii
                  Skarżąca podniosła, że cła antydumpingowe mogą zostać rozszerzone jedynie wówczas, gdy spełnione są przesłanki na podstawie art. 13 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego. Oznacza to w szczególności, że powinno było zostać wszczęte i skutecznie przeprowadzone badanie obejścia prawa w odniesieniu do omawianych wywozów.
                  Ponieważ skarżąca dokonywała wywozów modułów słonecznych ze Szwajcarii do Unii, jednak wbrew art. 13 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego w przypadku Szwajcarii nie wszczęto badania, na moduły słoneczne skarżącej nie powinny były zostać nałożone środki.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący błędnego ustalenia stanu faktycznego w odniesieniu do Tajwanu
                  Wbrew art. 13 ust. 1 zdanie trzecie podstawowego rozporządzenia antydumpingowego Komisja błędnie ustaliła stan faktyczny w zakresie zmiany struktury handlu pomiędzy Chinami a Tajwanem. W szczególności ustalone wartości statystyk handlowych zawierają nieprawidłowości. Wartości te nie pozwoliły na wniosek, że miał miejsce przeładunek na Tajwanie. Brak jest również znacznej zmiany struktury handlu w odniesieniu do Tajwanu, ponieważ wzrost wywozów z Tajwanu był jedynie nieznaczny.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący błędnego ustalenia stanu faktycznego w odniesieniu do Szwajcarii
                  Rozszerzone cła nie mogły zostać nałożone na moduły słoneczne wywożone przez skarżącą już z tego względu, że w zakresie stosunków handlowych pomiędzy Chinami a Szwajcarią w ogóle nie stwierdzono zmian struktury handlu w rozumieniu art. 13 ust. 3 akapit 3 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący braku nieuzasadnionych zmian struktury handlu
                  Nawet gdyby wystąpiła zmiana struktury handlu w odniesieniu do Tajwanu i Szwajcarii, co nie miało miejsca, to jednak Komisja nie stwierdziła, że brak jest uzasadnienia dla tej okoliczności.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący błędu w uznaniu Komisji przy wydawaniu zaskarżonych rozporządzeń ze względu na brak możliwości zwolnienia skarżącej poprzez fakturę w ramach zobowiązania
                  Podczas gdy przedsiębiorstwa unijne mogły dokonywać przywozu towaru zwolnionego z nałożonych środków poprzez faktury w ramach zobowiązania, brak było takiej możliwości dla skarżącej. Brzmienie oświadczenia zobowiązującego nie było sformułowane w sposób dostosowany do przedsiębiorstw z krajów trzecich, wykorzystujących ogniwa z Malezji lub Tajwanu.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący błędu w uznaniu Komisji przy wydawaniu zaskarżonych rozporządzeń ze względu na naruszenie prawa Unii i umowę pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską (zwaną dalej: umową EWG/Szwajcaria)
                  Skarżąca podniosła wreszcie naruszenie wolności wyboru zawodu i prowadzenia działalności gospodarczej (art. 15, 16 karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zwanej dalej kartą), gwarancji własności (art. 17 karty) i zasady równości (art. 20 karty), ponieważ została ona potraktowana gorzej, niż przedsiębiorcy unijni. Umowa EWG/Szwajcaria zakazuje jakiejkolwiek dyskryminacji przedsiębiorstw z umawiających się państw.


title: Sprawa T-307/09: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2010 r. — Earle Beauty przeciwko OHIM (NATURALLY ACTIVE) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego NATURALLY ACTIVE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak samoistnego charakteru odróżniającego — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/38

         Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2010 r. — Earle Beauty przeciwko OHIM (NATURALLY ACTIVE)
   (Sprawa T-307/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego NATURALLY ACTIVE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak samoistnego charakteru odróżniającego - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 30/68
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Liz Earle Beauty Co. Ltd (Ryde, Wyspa Wight, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo M. Cover, następnie K. O’Rourke, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 maja 2009 r. (sprawa R 27/2009-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego NATURALLY ACTIVE jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 11 maja 2009 r. (sprawa R 27/2009-2) w zakresie dotyczącym odmowy rejestracji w charakterze wspólnotowego znaku towarowego oznaczenia słownego NATURALLY ACTIVE dla woreczków do prania, kosmetyczek i zestawów kosmetycznych, toreb plażowych, torebek damskich, torebek z paskiem na ramię, woreczki i worki ze sznureczkiem, portmonetek, portfeli, kuferków, kosmetyczek, toreb z materiału, etui na lusterka, należące do klasy 18 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Liz Earle Beauty Co. Ltd pokrywa koszty własne oraz dwie trzecie kosztów poniesionych przez OHIM. Ten ostatni pokrywa jedną trzecią kosztów własnych.

      (1)  Dz.U. C 244 z 10.10.2009.


title: Sprawa T-154/14: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2016 r. – ANKO/Komisja [Klauzula arbitrażowa – Umowy w sprawie dotacji zawarte w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) – Projekty Perform i Oasis – Koszty kwalifikowalne – Zwrot wypłaconych kwot – Żądanie wzajemne – Odsetki za zwłokę]

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/44

      Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2016 r. – ANKO/Komisja
      (Sprawa T-154/14) (1)

      ([Klauzula arbitrażowa - Umowy w sprawie dotacji zawarte w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) - Projekty Perform i Oasis - Koszty kwalifikowalne - Zwrot wypłaconych kwot - Żądanie wzajemne - Odsetki za zwłokę])
      (2016/C 211/54)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci V. Christianos, S. Paliou i A. Skoulikis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i P. Arenas, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata O. Lytrę)

         Przedmiot

      Wnioski, na podstawie art. 272 TFUE, zmierzające z jednej strony, po pierwsze, do uznania za bezzasadne żądania Komisji mającego na celu zwrot dotacji wypłaconych skarżącej w wykonaniu umów nr 215754, „Architektura otwarta na dostępne usługi, integrację i normalizację” i nr 215952, „Kompleksowy system wieloparametrowy do skutecznej i stałej oceny oraz kontroli zdolności motorycznych w przypadku choroby Parkinsona i innych chorób neurodegeneracyjnych”, zawartych w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007-2013), i po drugie, do nakazania Komisji zapłaty salda dopłat niewypłaconego na podstawie wspomnianych umów, oraz z drugiej strony, do nakazania skarżącej, tytułem żądania wzajemnego, zwrotu dotacji nienależnie wypłaconych w ramach tych umów.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga wniesiona przez ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias zostaje oddalona.

                  2)

                  Od ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias zasądza się zapłatę na rzecz Komisji Europejskiej kwoty 650 625,37 EUR, odpowiadającej zwrotowi wkładów finansowych, z których skorzystała ona na podstawie umów nr 215754, „Architektura otwarta na dostępne usługi, integrację i normalizację” i nr 215952, „Kompleksowy system wieloparametrowy do skutecznej i stałej oceny oraz kontroli zdolności motorycznych w przypadku choroby Parkinsona i innych chorób neurodegeneracyjnych”, zawartych w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007-2013), powiększonej o odsetki za zwłokę począwszy od dnia 3 maja 2014 r. według stopy 3,75 %.

                  3)

                  ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 175 z 10.6.2014.


title: Sprawa T-59/15: Postanowienie Sądu z dnia 25 stycznia 2017 r. – Amitié/EACEA

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/42

         Postanowienie Sądu z dnia 25 stycznia 2017 r. – Amitié/EACEA
   (Sprawa T-59/15) (1)

   (2017/C 078/59)
   Język postępowania: angielski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2015.


title: Sprawa T-62/06: Skarga wniesiona w dniu  23 lutego 2006 r.  — Eurallumina przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/44

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2006 r. — Eurallumina przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-62/06)
   (2006/C 86/83)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Eurallumina SpA (Portoscuso, Włochy) (przedstawiciele: L. Martin Alegi, R. Denton, M. Garcia, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości; lub

               —

               stwierdzenie, że obecne zwolnienie stosowane na mocy upoważnienia zawartego w decyzji Rady 2001/224/WE pozostaje zgodne z prawem do dnia 31 grudnia 2006 r. oraz, że wszelkie kwoty, które nie zostały pobrane, lub które nie zostaną pobrane, przez Republikę Włoską, nie powinny być uznane za bezprawną pomoc państwa, lub przynajmniej nie powinny podlegać zwrotowi; lub

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości oraz stwierdzenie, że obecne zwolnienie stosowane na mocy upoważnienia zawartego w decyzji Rady 2001/224/WE pozostaje zgodne z prawem do dnia 31 grudnia 2006 r. oraz, że wszelkie kwoty, które nie zostały pobrane, lub które nie zostaną pobrane, przez Republikę Włoską, nie powinny być uznane za bezprawną pomoc państwa, lub przynajmniej nie powinny zostać wpłacone;

               —

               albo:

                           —

                           stwierdzenie nieważności art. 1, 4, 5 i 6 zaskarżonej decyzji w zakresie, w którym dotyczą one Eurallumina; lub

                           —

                           stwierdzenie, że obecne zwolnienie stosowane na mocy upoważnienia zawartego w decyzji Rady 2001/224/WE pozostaje zgodne z prawem do dnia 31 grudnia 2006 r. oraz, że wszelkie kwoty, które nie zostały pobrane, lub które nie zostaną pobrane, przez Republikę Włoską, nie powinny być uznane za bezprawną pomoc państwa, lub przynajmniej nie powinny zostać wpłacone; lub

                           —

                           stwierdzenie nieważności art. 1, 4, 5 i 6 zaskarżonej decyzji w zakresie, w którym dotyczą Eurallumina oraz stwierdzenie, że obecne zwolnienie stosowane na mocy upoważnienia zawartego w decyzji Rady 2001/224/WE pozostaje zgodne z prawem do dnia 31 grudnia 2006 r. oraz, że wszelkie kwoty, które nie zostały pobrane, lub które nie zostaną pobrane, przez Republikę Włoską, nie powinny być uznane za bezprawną pomoc państwa, lub przynajmniej nie powinny zostać wpłacone;

               —

               alternatywnie, zmianę art. 5 i 6 zaskarżonej decyzji w zakresie, w którym dotyczą one Eurallumina, w ten sposób, iż na podstawie obecnego zwolnienia, do dnia 31 grudnia 2006 r., lub przynajmniej do dnia 31 grudnia 2003 r., wszelkie kwoty, które nie zostały pobrane, lub które nie zostaną pobrane, przez Republikę Włoską, nie powinny zostać zwrócone; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca zaskarża decyzję Komisji z dnia 7 grudnia 2005 r. skierowaną do Republiki Francuskiej, Irlandii oraz Republiki Włoskiej dotyczącą kilku decyzji Rady upoważniających do zwolnienia od podatku akcyzowego olejów mineralnych używanych do produkcji tlenku glinu w Gardanne, w regionie Shannon i na Sardynii. W zaskarżonej decyzji Komisja uznała, że zwolnienia te stanowią pomoc państwa.
   Na uzasadnienie swojej skargi, skarżąca podnosi, że miała prawo oczekiwać, iż obecne zwolnienie, zaproponowane przez Komisję i jednogłośnie przyjęte decyzją Rady 2001/224/WE, (1) obowiązujące do końca grudnia 2006 r., stanowi prawnie wiążący akt wspólnotowy, a żadne działanie podjęte przez Republikę Włoską oraz skarżącą w celu wprowadzenia go w życie i na jego podstawie, nie będzie prowadzić do naruszenia prawa. Według skarżącej, miała ona prawo oczekiwać, że kwoty niepobrane przez Republikę Włoską na podstawie przyznanych zgodnie z prawem zwolnień w żadnym przypadku nie będą musiały zostać wpłacone. Komisja, twierdząc, że stosowanie tych zwolnień stanowiło pomoc państwa podlegającą zwrotowi za okres od dnia 2 lutego 2002 r. do dnia 31 grudnia 2003 r., zdaniem skarżącej naruszyła jej prawa w aspekcie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz zasad pewności prawa, domniemania ważności, „lex specialis” i „effet utile”, jak również zasady dobrej administracji.
   Ponadto skarżąca podnosi, że Komisja, stwierdzając w decyzji, iż uzasadnione oczekiwanie skarżącej mogło trwać do dnia 2 lutego 2002 r., nie wzięła pod uwagę odpowiedniego okresu, w którym mogły zostać dokonane i zamortyzowane jakiekolwiek inwestycje związane z zakładem produkcyjnym skarżącej. Zatem Komisja, zdaniem skarżącej, nie podała przyczyn uzasadniających zaskarżoną decyzję.

      (1)  Decyzja Rady 2001/224/WE z dnia 12 marca 2001 r. dotycząca obniżonych stawek podatku akcyzowego oraz zwolnienia z tego podatku niektórych olejów mineralnych używanych do celów szczególnych (Dz.U. L 84, str. 23).


title: Sprawa C-380/10: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/13

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-380/10)
   ()
   2010/C 260/16
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i K. Nyberg, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Finlandii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie uchwalając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2007/2/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiającej infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE) lub w każdym razie nie informując o tym Komisji, Republika Finlandii uchybiła w odniesieniu do prowincji Åland zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin do implementacji dyrektywy upłynął w dniu 14 maja 2009 r.

      (1)  Dz. U. 2007 L 108, s. 1.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie T-352/02 Creative Technology Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PC WORKS — Krajowy wcześniejszy graficzny znak towarowy W WORK PRO — Odmowa rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/35

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 25 maja 2005 r.
   w sprawie T-352/02 Creative Technology Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PC WORKS - Krajowy wcześniejszy graficzny znak towarowy W WORK PRO - Odmowa rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2005/C 182/65)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-352/02 Creative Technology Ltd, z siedzibą w Singapurze (Singapur), reprezentowana przez M. Edenborougha, barrister, J. Flintofta, S. Jonesa i P. Rawlinsona, solicitors, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: B. Holst Filtenborg i S. Laitinen), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM był José Vila Ortiz, zamieszkały w Walencji (Hiszpania), mającej za przedmiot skargę na decyzję czwartej Izby Odwoławczej z dnia 4 września 2002 r. (sprawa R 265/2001-4), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między Creative Technology Ltd a José Vilą Ortizem, Sąd Pierwszej Instancji (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes, P. Mengozzi i I. Wiszniewska-Białecka, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 25 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 19 z 25.1.2003


title: Sprawa T-15/13: Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2015 r. – Group Nivelles/OHIM – Easy Sanitairy Solutions (Odpływ liniowy prysznica) [Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór przedstawiający odpływ liniowy prysznica — Wcześniejszy wzór — Podstawy unieważnienia — Nowość — Indywidualny charakter — Widoczne cechy wcześniejszego wzoru — Rozpatrywane produkty — Artykuły 4–7, 19 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002]

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/30

         Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2015 r. – Group Nivelles/OHIM – Easy Sanitairy Solutions (Odpływ liniowy prysznica)
   (Sprawa T-15/13) (1)

   ([Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór przedstawiający odpływ liniowy prysznica - Wcześniejszy wzór - Podstawy unieważnienia - Nowość - Indywidualny charakter - Widoczne cechy wcześniejszego wzoru - Rozpatrywane produkty - Artykuły 4–7, 19 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002])
   (2015/C 213/51)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Group Nivelles (Gingelom, Belgia) (przedstawiciel: adwokat H. Jonkhout)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: S. Bonne i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Easy Sanitairy Solutions BV (Losser, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat F. Eijsvogels)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 października 2012 r. (sprawa R 2004/2010-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między I-drain BVBA a Easy Sanitairy Solutions BV.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 4 października 2012 r. (sprawa R 2004/2010-3).

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Group Nivelles i przez Easy Sanitairy Solutions BV.

      (1)  Dz.U. C 108 z 13.4.2013.


title: Sprawa T-516/15: Wyrok Sądu z dnia 16 lutego 2017 r. – Gruppe Nymphenburg Consult/EUIPO (Limbic® Types) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Limbic® Types — Brak charakteru opisowego — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/46

         Wyrok Sądu z dnia 16 lutego 2017 r. – Gruppe Nymphenburg Consult/EUIPO (Limbic® Types)
   (Sprawa T-516/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Limbic® Types - Brak charakteru opisowego - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 104/65)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Gruppe Nymphenburg Consult AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunze i G. Würtenberger)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 czerwca 2015 r. (sprawa R 1974/2014-1), dotycząca rejestracji oznaczenia słownego Limbic® Types jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 23 czerwca 2015 r. (sprawa R 1974/2014-1).

               2)

               EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Gruppe Nymphenburg Consult AG.

      (1)  Dz.U. C 354 z 26.10.2015.


title: Sprawa T-318/14: Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Vinnolit/Komisja (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/67

         Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Vinnolit/Komisja
   (Sprawa T-318/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 294/82)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Vinnolit GmbH & Co. KG (Ismaning, Niemcy) (przedstawiciel: M. Geipel, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez H. Wollmanna, adwokata)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia określonego w art. 108 ust. 2 TFUE postępowania w przedmiocie środków wdrożonych przez Republikę Federalną Niemiec w formie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)].

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosku o dopuszczenie Urzędu Nadzoru EFTA do sprawy w charakterze interwenienta.

               3)

               Vinnolit GmbH & Co. KG pokrywa koszty własne, a także poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.