title: Sprawa C-204/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgerichts Hamburg (Niemcy) w dniu 13 maja 2020 r. – Bayer Intellectual Property GmbH / kohlpharma GmbH

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgerichts Hamburg (Niemcy) w dniu 13 maja 2020 r. – Bayer Intellectual Property GmbH / kohlpharma GmbH
      (Sprawa C-204/20)
      (2020/C 271/33)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Bayer Intellectual Property GmbH

         Strona pozwana: kohlpharma GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 47a dyrektywy 2001/83/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku importowanych równolegle produktów można uznać równoważność środków dotyczących usuwania i ponownego umieszczania zabezpieczeń, o których mowa w art. 54 lit. o) dyrektywy 2001/83/WE, dokonywanego w drodze albo „relabelingu” (zastosowania etykiet samoprzylepnych na oryginalnym opakowaniu wtórnym), albo „reboxingu” (wytworzenia nowego opakowania wtórnego dla produktu leczniczego) przez importera równoległego, jeżeli obydwa środki są poza tym zgodne ze wszystkimi innymi wymogami dyrektywy 2011/62/UE (2) i rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/161 (3) i równie skutecznie umożliwiają weryfikację autentyczności i identyfikację produktów leczniczych oraz dostarczanie dowodów w przypadku naruszeń produktów leczniczych?

                  2)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy w świetle nowych przepisów dotyczących ochrony przed fałszowaniem właściciel znaku towarowego może sprzeciwić się przepakowaniu towaru w nowe opakowanie zewnętrzne („reboxing”) przez importera równoległego, jeżeli ten importer równoległy może również wytworzyć nadające się do wprowadzenia do obrotu w państwie członkowskim przywozu opakowanie, ograniczając się do umieszczenia nowych etykiet samoprzylepnych na oryginalnym opakowaniu wtórnym („relabeling”)?

                  3)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: Czy nie przeszkadza w zastosowaniu „relabelingu” fakt, że dla docelowego odbiorcy jest widoczne, że zabezpieczenie oryginalnego dostawcy zostało uszkodzone, o ile jest pewne, że jest za to odpowiedzialny importer równoległy i że umieścił on nowe zabezpieczenie na oryginalnym opakowaniu wtórnym? Czy ma tu znaczenie, że ślady otwarcia są widoczne dopiero po otwarciu opakowania wtórnego produktu leczniczego?

                  4)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie lub trzecie: Czy należy jednakże dopuścić obiektywną konieczność przepakowania poprzez „reboxing” w rozumieniu pięciu warunków wyczerpania prawa warunkujących przepakowywanie [zob. wyroki: z dnia 11 lipca 1996 r., Bristol-Myers Squibb i in. (C-427/93, C-429/93 i C-436/93, EU:C:1996:282, pkt 79); a także z dnia 26 kwietnia 2007 r., Boehringer Ingelheim i in. (C-348/04, EU:C:2007:249, pkt 21)], jeśli władze krajowe wskazują w swoich aktualnych wytycznych dotyczących wdrażania wymogów dyrektywy dotyczącej ochrony przed fałszowaniem lub w innych odpowiednich urzędowych ogłoszeniach, że w normalnym przypadku ponowne opieczętowanie otwartych opakowań nie jest dopuszczalne lub jest dopuszczalne co najmniej tylko wyjątkowo i na ściśle określonych warunkach?

         (1)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. 2001, L 311, s. 67).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/62/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. zmieniająca dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi – w zakresie zapobiegania wprowadzaniu sfałszowanych produktów leczniczych do legalnego łańcucha dystrybucji (Dz.U. 2011, L 174, s. 74).

         (3)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/161 z dnia 2 października 2015 r. uzupełniające dyrektywę 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady przez określenie szczegółowych zasad dotyczących zabezpieczeń umieszczanych na opakowaniach produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. 2016, L 32, s. 1).


title: Sprawa C-228/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Niedersächsisches Finanzgericht (Niemcy) w dniu 2 czerwca 2020 r. – I GmbH / Finanzamt H

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Niedersächsisches Finanzgericht (Niemcy) w dniu 2 czerwca 2020 r. – I GmbH / Finanzamt H
      (Sprawa C-228/20)
      (2020/C 271/34)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Niedersächsisches Finanzgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: I GmbH

         Strona przeciwna: Finanzamt H

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy § 4 pkt 14 lit. b. Umsatzsteuergesetz (niemieckiej ustawy o podatku obrotowym, zwanej dalej „UStG”) jest zgodny z art. 132 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), w zakresie w jakim zwolnienie z podatku dla szpitali niebędących instytucjami prawa publicznego zależy od tego, czy szpitale te są dopuszczone zgodnie z § 108 Sozialgesetzbuch V (niemieckiego kodeksu zabezpieczenia socjalnego, zwanego dalej „SGB”, księga piąta)?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: po spełnieniu jakich przesłanek opieka szpitalna sprawowana przez szpitale prawa prywatnego jest świadczona „na warunkach socjalnych porównywalnych” – w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. b) dyrektywy VAT – do opieki szpitalnej świadczonej przez instytucje prawa publicznego?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-243/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Polymeles Protodikeio Athinon (Grecja) w dniu 5 czerwca 2020 r. – DP, SG/Trapeza Peiraios AE

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Polymeles Protodikeio Athinon (Grecja) w dniu 5 czerwca 2020 r. – DP, SG/Trapeza Peiraios AE
      (Sprawa C-243/20)
      (2020/C 271/37)
      Język postępowania: grecki

         Sąd odsyłający

      Polymeles Protodikeio Athinon

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: DP, SG

         Strona pozwana: Trapeza Peiraios AE

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 8 dyrektywy 93/13/EWG (1), który przewiduje możliwość przyjęcia przez państwa członkowskie surowszych przepisów w celu zagwarantowania wyższego poziomu ochrony konsumenta, należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie może nie dokonać transpozycji art. 1 ust. 2 dyrektywy 93/13/EWG do swojego prawa krajowego oraz zezwolić na sądową kontrolę warunków umowy odzwierciedlających ustawowe lub wykonawcze przepisy prawa bezwzględnie obowiązującego lub dyspozytywnego?

                  2)

                  Czy można uznać, że art. 1 ust. 2 akapit pierwszy i drugi [akapit drugi nie występuje w polskiej wersji dyrektywy 93/13, przypis tłumacza] dyrektywy 93/13/EWG, mimo że nie został wyraźnie włączony do prawa greckiego, został przyjęty pośrednio, zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 rzeczonej dyrektywy, jako że to samo zostało transponowane w przepisie art. [2] ust. [6] ustawy nr 225[1]/1994?

                  3)

                  Czy w pojęciu nieuczciwych warunków i ich zakresu, zgodnie z definicją zawartą przepisach, o których mowa w art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG, mieści się wyjątek określony w art. 1 ust. 2 akapit pierwszy i drugi [akapit drugi nie występuje w polskiej wersji dyrektywy 93/13, przypis tłumacza]?

                  4)

                  Czy postanowienie umowy o kredyt zawartej między konsumentem a instytucją kredytową, które odzwierciedla treść dyspozytywnego przepisu prawa państwa członkowskiego, może zostać poddane kontroli pod kątem nieuczciwego charakteru ogólnych warunków umowy zgodnie z przepisami dyrektywy 93/13/EWG, jeżeli postanowienie to nie było przedmiotem odrębnych negocjacji?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa C-256/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 10 czerwca 2020 r. – „Topłofikacija Sofia” EAD

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 10 czerwca 2020 r. – „Topłofikacija Sofia” EAD
      (Sprawa C-256/20)
      (2020/C 271/38)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Sofijski rajonen syd

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa:„Topłofikacija Sofia” EAD

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 5 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 (1) z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych w związku z zasadą zapewnienia przed sądem krajowym w toku procesu środków mających na celu skuteczną ochronę praw wynikających z prawa Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że przy określaniu zwykłego miejsca pobytu dłużnika jako określonej w prawie krajowym przesłanki przeprowadzenia jednostronnego formalnego postępowania bez gromadzenia dowodów, jakim jest wydanie nakazu zapłaty, sąd krajowy ma obowiązek interpretacji wszelkiej zasadnej wątpliwości dotyczącej okoliczności, że dłużnik ma zwykłe miejsce pobytu w innym państwie Unii Europejskiej, jako braku przesłanki prawnej do wydania takiego nakazu, odpowiednio – jako podstawy do nieuprawomocnienia się nakazu?

                  2)

                  Czy art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 w związku z zasadą zapewnienia przed sądem krajowym w toku procesu środków mających na celu skuteczną ochronę praw wynikających z prawa Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on sąd krajowy, który po wydaniu nakazu zapłaty przeciwko danemu dłużnikowi ustalił, że ten dłużnik prawdopodobnie nie ma zwykłego miejsca pobytu w państwie sądu – i w sytuacji gdy stanowi to przeszkodę dla wydania nakazu zapłaty przeciwko takiemu dłużnikowi zgodnie z prawem krajowym – do uchylenia wydanego nakazu zapłaty z urzędu pomimo braku wyraźnego przepisu ustawowego w tym względzie?

                  3)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie [2], to czy wskazane w tym pytaniu przepisy należy interpretować w ten sposób, że zobowiązują one sąd krajowy do uchylenia wydanego nakazu zapłaty, jeśli przeprowadził kontrolę i ustalił z pewnością, że dłużnik nie ma zwykłego miejsca pobytu w państwie sądu rozpatrującego sprawę?

         (1)  Dz.U. 2012, L 351, s. 1.


title: Sprawa C-278/20: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2020 r. – Komisja Europejska / Królestwo Hiszpanii

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/31

      Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2020 r. – Komisja Europejska / Królestwo Hiszpanii
      (Sprawa C-278/20)
      (2020/C 271/40)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Martínez del Peral, J. Baquero Cruz, P.J.O. Van Nuffel, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie, że poprzez przyjęcie i utrzymanie w mocy art. 32 ust. 3-6 i art. 34 ust. 1 akapit drugi ustawy 40/2015 i art. 67 ust. 1 akapit trzeci ustawy 39/2015 Królestwo Hiszpanii naruszyło zobowiązania ciążące na nim na mocy zasad skuteczności i równoważności jako granic swobody, z jakiej korzystają państwa członkowskie przy ustanawianiu materialnych i formalnych warunków regulujących ich odpowiedzialność za szkody wyrządzone jednostkom z powodu naruszenia prawa Unii

                  —

                  obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarg zmierzająca do stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, złożona na podstawie art. 258 TFUE, dotyczy art. 32 ust. 3-6 i art. 34 ust. 1 akapit drugi Ley 40/2015, de 1 de octubre de 2015, de Régimen Jurídico del Sector Público [ustawy 40/2015 z dnia 1 października o systemie prawnym sektora publicznego] oraz art. 67 ust. 1 akapit trzeci Ley 39/2015, de 1 de octubre de 2015, del Procedimiento Administrativo Común de las Administraciones Públicas [ustawy 39/2015 z dnia 1 października 2015 r. o powszechnym postępowaniu administracyjnym przed organami administracji publicznej].
      Sporne przepisy zrównały system odpowiedzialności państwa jako ustawodawcy z tytułu naruszenia prawa Unii z systemem ustanowionym dla naruszeń hiszpańskiej konstytucji przez akty ustawodawcy, dodając określone przesłanki materialne.
      Jednoczesne zrównanie systemów i przesłanek proceduralnych czyni uzyskanie odszkodowań z tytułu naruszeń prawa Unii należnych od hiszpańskiego ustawodawcy niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym z naruszeniem zasady skuteczności.
      Z drugiej strony, warunki materialne dodane dla naruszeń prawa Unii naruszają zasadę równoważności, poprzez poddanie odszkodowania za szkody wyrządzone przez hiszpańskiego ustawodawcę z naruszeniem tego prawa mniej korzystnym warunkom, niż warunki, jakie mają zastosowanie w przypadku szkód należnych z tytułu naruszenia hiszpańskiej konstytucji.


title: Sprawa T-40/16: Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2020 r. – MU / Parlament [Skarga o stwierdzenie nieważności – Artykuł 263 TFUE – Przepisy wewnętrzne regulujące staże i wizyty studyjne w Sekretariacie Generalnym Parlamentu – Stażysta niepełnosprawny – Dodatkowe świadczenie z tytułu inwalidztwa – Odmowa – Warunki udzielania dodatkowych środków przewidzianych dla stażystów niepełnosprawnych – Naruszenie prawa]

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/33

      Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2020 r. – MU / Parlament
      (Sprawa T-40/16) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Artykuł 263 TFUE - Przepisy wewnętrzne regulujące staże i wizyty studyjne w Sekretariacie Generalnym Parlamentu - Stażysta niepełnosprawny - Dodatkowe świadczenie z tytułu inwalidztwa - Odmowa - Warunki udzielania dodatkowych środków przewidzianych dla stażystów niepełnosprawnych - Naruszenie prawa)
      (2020/C 271/41)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: MU (przedstawiciel: adwokat A. Bruno)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: J. Van Pottelberge, J. Steele i E. Paladini, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 11 grudnia 2015 r. odmawiającej zapłaty dodatkowych środków przewidzianych dla stażystów niepełnosprawnych w art. 24 ust. 9 przepisów wewnętrznych regulujących staże i wizyty studyjne w Sekretariacie Generalnym Parlamentu Europejskiego.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 11 grudnia 2015 r. odmawiającej MU zapłaty dodatkowych środków dla stażystów niepełnosprawnych na podstawie art. 24 ust. 9 przepisów wewnętrznych regulujących staże i wizyty studyjne w Sekretariacie Generalnym Parlamentu Europejskiego.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Parlament Europejski zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 312 z 16.9.2019.


title: Sprawa T-114/19: Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2020 r. – Pavel / EUIPO – bugatti (B) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy B – Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy b – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Artykuł 60 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001 – Nadużycie władzy – Stwierdzenie częściowej nieważności]

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/35

      Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2020 r. – Pavel / EUIPO – bugatti (B)
      (Sprawa T-114/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy B - Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy b - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Artykuł 60 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001 - Nadużycie władzy - Stwierdzenie częściowej nieważności)
      (2020/C 271/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Dan-Gabriel Pavel (Oradea, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat E.D. Nedelcu)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Capostagno, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: bugatti GmbH (Herford, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat U. Ulrich)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 grudnia 2018 r. (sprawy połączone R 49/2018-1 i R 85/2018-1), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między bugatti a D.G. Pavelem.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 14 grudnia 2018 r. (sprawy połączone R 49/2018-1 i R 85/2018-1) w zakresie, w jakim dotyczy ona towarów takich jak „skóry i imitacje skóry; skóry zwierzęce”, należących do klasy 18 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 213 z 24.6.2019.


title: Sprawa T-295/19: Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2020 r. – Klymenko / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie – Zamrożenie środków finansowych – Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie – Spoczywający na Radzie obowiązek zweryfikowania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej]

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/36

      Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2020 r. – Klymenko / Rada
      (Sprawa T-295/19) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie - Spoczywający na Radzie obowiązek zweryfikowania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej)
      (2020/C 271/45)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Oleksandr Viktorovych Klymenko (Moskwa, Rosja) (przedstawiciel: adwokat M. Phelippeau)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Vitro i P. Mahnič, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/354 z dnia 4 marca 2019 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2019, L 64, s. 7) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/352 z dnia 4 marca 2019 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2019, L 64, s. 1) w zakresie, w jakim na mocy tych aktów nazwisko skarżącego pozostawiono w wykazie osób, podmiotów i organów, do których stosują się te środki ograniczające.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2019/354 z dnia 4 marca 2019 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/352 z dnia 4 marca 2019 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim nazwisko Oleksandra Viktorovycha Klymenki zostało pozostawione w wykazie osób, podmiotów i organów, do których mają zastosowanie te środki ograniczające.

                  2)

                  Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 213 z 24.6.2019.


title: Sprawa T-550/19: Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2020 r. – Nitto Pharmaceutical Industries / EUIPO – Chiesi Farmaceutici (NOSTER) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską – Słowny znak towarowy NOSTER – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy FOSTER – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/36

      Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2020 r. – Nitto Pharmaceutical Industries / EUIPO – Chiesi Farmaceutici (NOSTER)
      (Sprawa T-550/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską - Słowny znak towarowy NOSTER - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy FOSTER - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 271/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Nitto Pharmaceutical Industries Ltd (Kioto, Japonia) (przedstawiciel: adwokat P. Voutilainen)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Chiesi Farmaceutici SpA (Parma, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci C. de Callataÿ i T. de Haan)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 maja 2019 r. (sprawa R 2279/2018-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Chiesi Farmaceutici a Nitto Pharmaceutical Industries.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Nitto Pharmaceutical Industries Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i Chiesi Farmaceutici SpA.

         (1)  Dz.U. C 337 z 7.10.2019.


title: Sprawa T-651/19: Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2020 r. – Brands Up / EUIPO (Credit24) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Credit24 – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/37

      Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2020 r. – Brands Up / EUIPO (Credit24)
      (Sprawa T-651/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Credit24 - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 271/47)
      Język postępowania: fiński

         Strony

         Strona skarżąca: Brands Up OÜ (Tallin, Estonia) (przedstawiciel: adwokat M. Welin)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: V. Ruzek, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 lipca 2019 r. (sprawa R 465/2019-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego Credit24 jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Brands UP OÜ zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 399 z 25.11.2019.


title: Sprawa T-383/19: Postanowienie Sądu z dnia 16 czerwca 2020 r. – Walker i in. / Parlament i Rada [Skarga o stwierdzenie nieważności – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii – Rozporządzenie (UE) 2019/592 zmieniające rozporządzenie (UE) 2018/1806 – Zwolnienie na zasadzie wzajemności z obowiązku posiadania wiz krótkoterminowych – Zarzucana utrata obywatelstwa Unii – Brak indywidualnego oddziaływania – Niedopuszczalność]

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/38

      Postanowienie Sądu z dnia 16 czerwca 2020 r. – Walker i in. / Parlament i Rada
      (Sprawa T-383/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii - Rozporządzenie (UE) 2019/592 zmieniające rozporządzenie (UE) 2018/1806 - Zwolnienie na zasadzie wzajemności z obowiązku posiadania wiz krótkoterminowych - Zarzucana utrata obywatelstwa Unii - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
      (2020/C 271/48)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Hilary Elizabeth Walker (Cadix, Hiszpania), Jennifer Ann Cording (Valdagno, Włochy), Douglas Edward Watson (Beaumont, Francja), Christopher David Randolph (Ballinlassa Belcarra Castlebar, Irlandia), Michael Charles Strawson (Serralongue, Francja) (przedstawiciel: adwokat J. Fouchet)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: D. Warin i R. van de Westelaken, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Cholakova, R. Meyer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie mające na celu stwierdzenie nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/592 z dnia 10 kwietnia 2019 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) 2018/1806 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii (Dz.U. 2019, L 103 I, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Postępowanie w przedmiocie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożonych przez Królestwo Hiszpanii i Komisję Europejską zostaje umorzone.

                  3)

                  Hilary Elizabeth Walker, Jennifer Ann Cording, Douglas Edward Watson, Christopher David Randolph i Michael Charles Strawson pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej, w tym koszty związane z postępowaniem przed Sądem w przedmiocie środków tymczasowych, za wyjątkiem kosztów związanych z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

                  4)

                  H.E. Walker, J.A. Cording, D.E. Watson, Ch. D. Randolph, M. Ch. Strawson, Parlament, Rada, Królestwo Hiszpanii oraz Komisja pokrywają każdy własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 270 z 12.8.2019.


title: Sprawa T-558/19: Postanowienie Sądu z dnia 16 czerwca 2020 r. – Luz Saúde / EUIPO – Clínica La Luz (HOSPITAL DA LUZ LEARNING HEALTH) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego HOSPITAL DA LUZ LEARNING HEALTH – Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy clínica LALUZ – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/38

      Postanowienie Sądu z dnia 16 czerwca 2020 r. – Luz Saúde / EUIPO – Clínica La Luz (HOSPITAL DA LUZ LEARNING HEALTH)
      (Sprawa T-558/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego HOSPITAL DA LUZ LEARNING HEALTH - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy clínica LALUZ - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2020/C 271/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Luz Saúde, SA (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat G. Moreira Rato)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel): J. Ivanauskas, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Clínica La Luz, SL (Madryd, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat I. Temiño Ceniceros)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 lipca 2019 r. (sprawa R 2239/2018-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Clínica La Luz a Luz Saúde.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  Luz Saúde, SA, zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 319 z 23.9.2019.


title: Sprawa T-848/19: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2020 r. – HS / Komisja

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/39

      Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2020 r. – HS / Komisja
      (Sprawa T-848/19)
      (2020/C 271/50)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: HS (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Champetier)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 marca 2019 r. o zwolnieniu strony skarżącej z końcem okresu próbnego,

                  —

                  w stosownym zakresie, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 10 października 2019 r. oddalającej jej zażalenie,

                  —

                  zadośćuczynienie krzywdzie doznanej przez stronę skarżącą, którą można wycenić, ex aequo et bono, na 15 000 EUR,

                  —

                  obciążenie pozwanej całością kosztów.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji ze względu na niepełnosprawność oraz obowiązku zapewnienia odpowiednich udogodnień, naruszenia art. 21 karty, konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych, art. 1 lit. d) regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i zasady staranności.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 34 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i zasady zapewnienia odpowiednich warunków okresu próbnego, braku wytycznych oraz braku i niepewności celów, naruszenia prawa do bycia wysłuchanym i oczywistych błędów w ocenie.

                  3.

                  W odniesieniu do żądania zadośćuczynienia strona skarżąca powołuje się na niezgodny z prawem czyn pozwanej, doznaną krzywdę i związek między owym czynem o doznaną krzywdą.


title: Sprawa T-347/20: Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2020 r. – Sogia Ellas/Komisja

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/40

      Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2020 r. – Sogia Ellas/Komisja
      (Sprawa T-347/20)
      (2020/C 271/51)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Sogia Ellas (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci P. Bernitsas, M. Androulakaki, A. Patsalia i E. Kalogiannis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie jej skargi za dopuszczalną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji w całości lub, ewentualnie, w części dotyczącej skarżącej (1);

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji w części, w jakiej nałożono w nim obowiązek odzyskania kwot spornej pomocy w całości lub, ewentualnie, w części dotyczącej skarżącej; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący błędnej wykładni i braku uzasadnienia przez Komisję w odniesieniu do istnienia pomocy państwa: nie zostały spełnione kryteria korzyści gospodarczej, selektywności i zakłócenia konkurencji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że sporne środki stanowią pomoc zgodną z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 107 ust. 2 lit. b) TFUE.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasad dobrej administracji, uprzedniego wysłuchania i uzasadnienia decyzji, a także naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 14 ust. 1 rozporządzenia 659/1999 (2) i art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) 2015/1589 (3), a także tego, że decyzja została wydana z naruszeniem zasad pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że decyzja została wydana z naruszeniem zasady proporcjonalności.

         (1)  Decyzja Komisji (UE) 2020/394 z dnia 7 października 2019 r. dotycząca środków SA.39119 (2016/C) (ex 2015/NN) (ex 2014/CP) wdrożonych przez Republikę Grecką w formie dotacji na spłatę odsetek i gwarancji związanych z pożarami w 2007 r. (notyfikowana jako dokument nr C(2019) 7094) (Dz.U. 2020, L 76, s. 4)

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. 1999, L 83, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa T-350/20: Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2020 r. – Wagenknecht / Komisja

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/41

      Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2020 r. – Wagenknecht / Komisja
      (Sprawa T-350/20)
      (2020/C 271/52)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Lukáš Wagenknecht (Pardubice, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat A. Dolejská)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że Komisja nie podjęła – zgodnie z art. 325 ust. 1 i art. 319 ust. 3 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz art. 61 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 (1) – wiążących i odstraszających środków w celu zapobieżenia powstaniu konfliktu interesów dotyczącego premiera Republiki Czeskiej Andreja Babiša lub zareagowania na taki konflikt interesów, a mianowicie nie przyjęła wiążących środków, które:

                              —

                              powstrzymałyby członków kolegium komisarzy, a w szczególności jego przewodniczącego, od spotykania się i omawiania z premierem Republiki Czeskiej Andrejem Babišem kwestii związanych z wieloletnimi ramami finansowymi (WRF) Unii na lata 2021–2027 oraz z budżetem Unii w ogólności;

                              —

                              powstrzymałyby realizację płatności bezpośrednich dla rolnictwa z budżetu Unii na rzecz określonych spółek, które premier Republiki Czeskiej Andrej Babiš kontroluje lub których jest on rzeczywistym właścicielem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy oparty na twierdzeniu, że skarżący skierował do Komisji Europejskiej, pismem z dnia 30 stycznia 2020 r., wezwanie do działania na podstawie art. 265 TFUE, zaś Komisja nie odniosła się w swej odpowiedzi do treści wezwania skarżącego, lecz udzieliła mu odpowiedzi odnoszącej się do zupełnie innego zagadnienia.

                              —

                              Komisja otrzymała od skarżącego wezwanie do działania i, mimo udzielenia odpowiedzi na to wezwanie, nie zajęła w tej odpowiedzi żadnego stanowiska w przedmiocie sformułowanego przez skarżącego wezwania do unikania spotkań i rozmów z czeskim premierem dotyczących WRF na lata 2021-2027, jak też braku powstrzymania przez Komisję realizacji bezpośrednich płatności dla rolnictwa na rzecz spółek należących do określonych grup, które czeski premier kontroluje, lub których jest on rzeczywistym właścicielem. Zamiast udzielenia odpowiedzi dotyczącej niezgodnej z prawem realizacji bezpośrednich dotacji dla rolnictwa na rzecz tych grup, Komisja udzieliła informacji na temat wstrzymania inwestycyjnych funduszy strukturalnych i inwestycyjnych funduszy rolniczych w odniesieniu do jednej z tych grup, co stanowi inną kwestię, która nie była przedmiotem wystosowanego przez skarżącego wezwania do działania. Komisja w ogóle nie wypowiedziała się w przedmiocie drugiej części wystosowanego przez skarżącego wezwania, w której domaga się on zaprzestania przez członków Komisji Europejskiej spotykania się z Andrejem Babišem w celu prowadzenia z nim rozmów na temat WRF na lata 2021-2027.

                  2.

                  Zarzut drugi oparty na twierdzeniu, że zaniechanie, którego dopuściła się Komisja Europejska, dotyczy bezpośrednio skarżącego, ponieważ: i) żaden inny akt pośredni nie jest konieczny do powstrzymania kolegium komisarzy, a w szczególności jego przewodniczącego, od spotykania się z czeskim premierem i prowadzenia z nim rozmów na temat WRF na lata 2021-2027; oraz ii) ma to wpływ na sytuację prawną skarżącego, który został wybrany na przedstawiciela izby wyższej parlamentu Republiki Czeskiej odpowiedzialnego za zbadanie konfliktu interesów czeskiego premiera, i który jest członkiem utworzonej w tym celu specjalnej komisji senackiej, której Komisja w sposób niezgodny z prawem nie ujawniała dokumentów w celu udaremnienia prowadzonego przez ową komisję senacką dochodzenia.

                  3.

                  Zarzut trzeci oparty na twierdzeniu, że niepodjęcie przez Komisję działań w celu usunięcia konfliktu interesów dotyczącego czeskiego premiera Andreja Babiša dotyczy skarżącego indywidualnie, a jego interes w podjęciu takich działań wynika z: i) ciążącego na skarżącym na mocy konstytucji obowiązku kontrolowania prawidłowości przyjmowania aktów prawnych Unii, w tym budżetu Unii (WRF na lata 2021-2027); ii) ciążącego na skarżącym na mocy konstytucji obowiązku obejmującego uprawnienie do kontrolowania czeskiego premiera w związku z jego spotkaniami z kolegium komisarzy, w tym obowiązek pełnienia w sposób odpowiedzialny funkcji członka wskazanej wyżej specjalnej komisji senackiej; iii) wyboru skarżącego, w ramach wyborów przeprowadzonych w 2018 r., do senatu Republiki Czeskiej i pozostawania przez niego w opozycji do kontrolowanych przez czeskiego premiera kandydatów partii „Ano”; iv) faktu, że skarżący otrzymywał groźby śmierci, identyczne z tymi, których adresatami byli w lutym 2020 r. członkowie Komisji Kontroli Budżetowej Parlamentu Europejskiego ze względu na to, że próbowali oni przeciwdziałać konfliktowi interesów dotyczącemu Andreja Babiša.

                  4.

                  Zarzut czwarty, według którego odmowa uznania w niniejszej sprawie legitymacji procesowej członka parlamentu krajowego państwa członkowskiego stanowiłaby odmowę dostępu do wymiaru sprawiedliwości, ponieważ skarżący zostałby w ten sposób pozbawiony możliwości sprawowania choćby pośredniej kontroli – poprzez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej – nad Komisją Europejską, będącą organem wykonawczym w systemie instytucji Unii.

                  5.

                  Zarzut czwarty, według którego Komisja naruszyła spoczywający na niej obowiązek przeciwdziałania konfliktowi interesów dotyczącemu czeskiego premiera, Andreja Babiša, na podstawie art. 325 ust. 1 TFUE i art. 319 ust. 3 TFUE w związku z rezolucją Parlamentu Europejskiego z dnia 13 grudnia 2018 r. (2) i art. 61 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046. Spełnione zostały wszystkie przesłanki podjęcia działań przez Komisję, a mianowicie: i) istnienie konfliktu interesów dotyczącego Andreja Babiša; ii) udział Andreja Babiša w aktach przygotowawczych do wdrożenia budżetu Unii; oraz iii) okoliczność, że konflikt interesów dotyczący Andreja Babiša stanowi „inne działania nielegalne naruszające interesy finansowe Unii” w rozumieniu art. 325 ust. 1 TFUE. Na Komisji ciążył zatem obowiązek działania, a mimo to nie podjęła ona żadnych działań, a mianowicie nie przyjęła środków odstraszających w celu zneutralizowania konfliktu interesów dotyczącego czeskiego premiera, do czego jest zobowiązana w myśl art. 319 ust. 3 i art. 325 ust. 1 TFUE, jak też art. 6 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046. Zamiast tego od dnia 2 sierpnia 2018 r. członkowie kolegium komisarzy, a w szczególności jego przewodniczący, nadal spotykali się z czeskim premierem i prowadzili z nim rozmowy na temat WRF na lata 2021-2027, zaś Komisja w dalszym ciągu realizowała z naruszeniem zakazu konfliktu interesów bezpośrednie płatności dla rolnictwa na rzecz spółek wchodzących w skład określonych grup, które Andrej Babiš kontroluje, lub których jest on rzeczywistym właścicielem.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. 2018, L 193, s. 1).

         (2)  Rezolucja Parlamentu Europejskiego P8_TA (2018) 0530 z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie konfliktu interesów oraz ochrony budżetu UE w Republice Czeskiej (2018/2975(RSP)).


title: Sprawa T-357/20: Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2020 r. – Kozhuvchanka uvoz-izvoz Kavadarci / EUIPO (NASHE MAKEDONSKO PILSNER BEER MACEDONIAN PREMIUM BEER)

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/42

      Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2020 r. – Kozhuvchanka uvoz-izvoz Kavadarci / EUIPO (NASHE MAKEDONSKO PILSNER BEER MACEDONIAN PREMIUM BEER)
      (Sprawa T-357/20)
      (2020/C 271/53)
      Język postępowania: bułgarski

         Strony

         Strona skarżąca: Drushtvo za proizvodvsto, trgovija I uslugi Kozhuvchanka d.o.o. uvoz-izvoz Kavadarci (Kawadarci, Republika Macedonii Północnej) (przedstawiciel: adwokat A. Iwanowa)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego, zawierającego element słowny „NASHE MAKEDONSKO PILSNER BEER MACEDONIAN PREMIUM BEER” – zgłoszenie nr 17 967 530

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 kwietnia 2020 r. w sprawie R 1729/2019-1

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie skargi i wydanie decyzji uwzględniającej zgłoszenie do rejestracji rozpatrywanego znaku towarowego.

         Podniesiony zarzut

      Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-373/20: Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2020 r. – Framery / EUIPO – Smartblock (Budynek przenośny)

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/43

      Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2020 r. – Framery / EUIPO – Smartblock (Budynek przenośny)
      (Sprawa T-373/20)
      (2020/C 271/54)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Framery Oy (Tampere, Finlandia) (przedstawiciel: adwokat P. Voutilainen, lawyer)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Smartblock Oy (Helsinki, Finlandia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy 3 303 994–00001

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 kwietnia 2020 r. w sprawie R 616/2019-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru w całości;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 w związku z art. 25 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, ponieważ zakwestionowany wzór ma indywidualny charakter, a Izba Odwoławcza dokonała błędnej oceny indywidualnego charakteru zakwestionowanego wzoru;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie przyjęła zastrzeżenie wcześniejszego wzoru;

                  —

                  Naruszenie art. 62 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002, ponieważ Izba Odwoławcza nie przedstawiła powodów, dla których przyjęła zastrzeżenie wcześniejszego wzoru;

                  —

                  Naruszenie art. 62 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002, ponieważ Izba Odwoławcza oparła swoją decyzję na faktach, dowodzie i argumentacji odnoszących się szczególnie do domniemanych cech i zastrzeżenia wcześniejszego wzoru, które nie zostały przedstawione przez żadną ze stron.


title: Sprawa T-380/20: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2020 r. – Tubes Radiatori/EUIPO – Antrax It (kaloryfer)

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/44

      Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2020 r. – Tubes Radiatori/EUIPO – Antrax It (kaloryfer)
      (Sprawa T-380/20)
      (2020/C 271/55)
      Język skargi: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Tubes Radiatori Srl (Resana, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci S. Verea, K. Muraro, M. Balestriero i P. Menapace)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Antrax It Srl (Resana, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy – wzór wspólnotowy nr 169 370 - 0002 (kaloryfery)

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 marca 2020 r. w sprawie R 1275/2017-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  ustalenie i stwierdzenie ważności wzoru wspólnotowego nr 169 370-0002 należącego do TUBES RADIATORI Srl w zakresie, w jakim posiada nowy i indywidualny charakter;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.


title: Sprawa T-382/20: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2020 r. – Lee / EUIPO (Noże stołowe, widelce i łyżki)

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/44

      Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2020 r. – Lee / EUIPO (Noże stołowe, widelce i łyżki)
      (Sprawa T-382/20)
      (2020/C 271/56)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Keun Jig Lee (Paju-si, Republika Korei) (przedstawiciele: adwokaci F. Jacobacci i B. La Tella)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 5 866 514-0001

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 kwietnia 2020 r. w sprawie R 2559/2019-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

                  —

                  uznanie wniosku o przywrócenie stanu poprzedniego za dopuszczalny oraz uwzględnienie go;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 62 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002;

                  —

                  Naruszenie art. 67 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.


title: Sprawa T-386/20: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2020 r. – Micron Technology / EUIPO (INTELLIGENCE, ACCELERATED)

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/45

      Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2020 r. – Micron Technology / EUIPO (INTELLIGENCE, ACCELERATED)
      (Sprawa T-386/20)
      (2020/C 271/57)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Micron Technology, Inc. (Boise, Idaho, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: M. Edenborough, QC)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy INTELLIGENCE, ACCELERATED – zgłoszenie nr 17 959 758

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 kwietnia 2020 r. w sprawie R 2873/2019-1

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  posiłkowo, zmiana zaskarżonej decyzji poprzez uznanie, że zgłoszenie unijnego znaku towarowego nie narusza art. 7 ust. 1 lit. b) lub c) rozporządzenia 2017/1001;

                  —

                  nakazanie EUIPO zapłaty na rzecz skarżącej kosztów poniesionych przez nią w związku z niniejszą skargą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001

                  —

                  Naruszenie art. 72 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-394/20: Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2020 r. – Hypo Vorarlberg Bank / SRB

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/46

      Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2020 r. – Hypo Vorarlberg Bank / SRB
      (Sprawa T-394/20)
      (2020/C 271/58)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Hypo Vorarlberg Bank (Bregencja, Austria) (przedstawiciele: adwokaci G. Eisenberger i A. Brenneis)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 15 kwietnia 2020 r. w sprawie obliczenia składek ex ante do jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/2020/24) [„Decision of the Single Resolution Board of 15 April 2020 on the calculation of the 2020 ex-ante contributions to the Single Resolution Fund (SRB/ES/2020/24)”], wraz z załącznikami, a w każdym razie w zakresie, w jakim ta decyzja wraz z załącznikami dotyczy składki ciążącej na skarżącej, oraz

                  —

                  obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które zasadniczo są identyczne jak zarzuty wniesione w sprawie T-479/19, Hypo Vorarlberg Bank/SRB (1), lub do nich podobne.

         (1)  Dz.U. 2019, C 305, s. 58.


title: Sprawa T-396/20: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2020 r. – Riviera-Airport / EUIPO – Aéroports de la Côte d’Azur (RIVIERA AIRPORTS)

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/46

      Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2020 r. – Riviera-Airport / EUIPO – Aéroports de la Côte d’Azur (RIVIERA AIRPORTS)
      (Sprawa T-396/20)
      (2020/C 271/59)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Aeroporto di Villanova d’Albenga SpA (Riviera-Airport) (Villanova d’Albenga, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Casucci)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Aéroports de la Côte d’Azur (Nicea, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „RIVIERA AIRPORTS”, kolorowy – unijny znak towarowy nr 16 397 309.

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 kwietnia 2020 r. w sprawie R 2172/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji w celu:

                              —

                              dopuszczenia skargi;

                              —

                              uwzględnienia w całości wniosku strony skarżącej nr 20 825 C o unieważnienie spornego znaku towarowego;

                              —

                              obciążenia właściciela unijnego znaku towarowego kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem Unieważnień;

                              —

                              tytułem ewentualnym, przekazania sprawy Wydziałowi Unieważnień, by zbadał ją pod kątem art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001;

                  —

                  zwrot poniesionych kosztów postepowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Niezgodna z odpowiednim orzecznictwem interpretacja wniosku złożonego w złej wierze;

                  —

                  Nieprawidłowa i stronnicza analiza i ocena odpowiednich czynników wymaganych dla całościowej i konkretnej oceny wniosku złożonego w złej wierze;

                  —

                  Nieuwzględnienie wszystkich innych odpowiednich czynników i dostępnych dowodów złej wiary, stosownie do całościowej i konkretnej oceny wniosku złożonego w złej wierze;

                  —

                  Nieprawidłowa interpretacja i zastosowanie art. 12 ust. 2 delegowanego rozporządzenia Komisji (EU) 2018/625 do niniejszego przypadku;

                  —

                  Nieprawidłowa analiza przeprowadzona przez Izbę Odwoławczą.


title: Sprawa T-398/20: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2020 r. – Riviera-Airport / EUIPO – Aéroports de la Côte d’Azur (RIVIERA AIRPORTS)

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/47

      Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2020 r. – Riviera-Airport / EUIPO – Aéroports de la Côte d’Azur (RIVIERA AIRPORTS)
      (Sprawa T-398/20)
      (2020/C 271/60)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Aeroporto di Villanova d’Albenga SpA (Riviera-Airport) (Villanova d’Albenga, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Casucci)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Aéroports de la Côte d’Azur (Nicea, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „RIVIERA AIRPORTS”, kolorowy – unijny znak towarowy nr 16 392 731.

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 kwietnia 2020 r. w sprawie R 2174/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji w celu:

                  —

                  dopuszczenia skargi;

                              —

                              uwzględnienia w całości wniosku strony skarżącej nr 20 824 C o unieważnienie spornego znaku towarowego;

                              —

                              obciążenia właściciela unijnego znaku towarowego kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem Unieważnień;

                              —

                              tytułem ewentualnym, przekazania sprawy Wydziałowi Unieważnień, by zbadał ją pod kątem art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001;

                  —

                  zwrot poniesionych kosztów postepowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Niezgodna z odpowiednim orzecznictwem interpretacja wniosku złożonego w złej wierze;

                  —

                  Nieprawidłowa i stronnicza analiza i ocena odpowiednich czynników wymaganych dla całościowej i konkretnej oceny wniosku złożonego w złej wierze;

                  —

                  Nieuwzględnienie wszystkich innych odpowiednich czynników i dostępnych dowodów złej wiary, stosownie do całościowej i konkretnej oceny wniosku złożonego w złej wierze;

                  —

                  Nieprawidłowa interpretacja i zastosowanie art. 12 ust. 2 delegowanego rozporządzenia Komisji (EU) 2018/625 do niniejszego przypadku;

                  —

                  Nieprawidłowa analiza przeprowadzona przez Izbę Odwoławczą.


title: Sprawa T-399/20: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2020 r. – Cole Haan / EUIPO – Samsøe & Samsøe (Ø)

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/48

      Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2020 r. – Cole Haan / EUIPO – Samsøe & Samsøe (Ø)
      (Sprawa T-399/20)
      (2020/C 271/61)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Cole Haan LLC (Greenland, New Hampshire, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat G. Vos)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Samsøe & Samsøe Holding A/S (Kopenhaga, Dania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Ø – zgłoszenie nr 17 429 044

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 kwietnia 2020 r. w sprawie R 1375/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami niniejszego postępowania;

                  —

                  obciążenie interwenienta kosztami postępowania przed Wydziałem Sprzeciwów oraz przed Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Brak prawidłowego określenia podobieństwa na płaszczyźnie wizualnej, fonetycznej i konceptualnej;

                  —

                  Brak prawidłowego przeprowadzenia całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-402/20: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2020 r. – Zippo Manufacturing i in. / Komisja

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/49

      Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2020 r. – Zippo Manufacturing i in. / Komisja
      (Sprawa T-402/20)
      (2020/C 271/62)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Zippo Manufacturing Co. (Bradford, Pensylwania, Stany Zjednoczone), Zippo GmbH (Emmerich am Rhein, Niemcy), Zippo SAS (Paryż, Francja) (przedstawiciel: R. MacLean, solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/502 z dnia 6 kwietnia 2020 r. w sprawie niektórych środków polityki handlowej dotyczących niektórych produktów pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki w zakresie w jakim środki te mają zastosowanie do strony skarżącej;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej i ewentualnych interwenientów kosztami niniejszego postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności w wyborze produktów strony skarżącej do celów zastosowania ceł dodatkowych nałożonych zaskarżonym rozporządzeniem ze względu na to, że środki te: a) nie są odpowiednie względem założonych celów; b) wykraczają poza to co konieczne do osiągnięcia założonych w nich celów; oraz c) powodują nieuzasadnione niekorzystne skutki względem strony skarżącej.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji i równego traktowania w wyborze produktów strony skarżącej do celów zastosowania ceł dodatkowych nałożonych zaskarżonym rozporządzeniem ze względu na to, że cła dodatkowe stawiają stronę skarżącą w nierównej sytuacji na rynku Unii bez dostatecznego uzasadnienia co do tego, że dyskryminacja ta była obiektywnie uzasadniona.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie co do prawa i okoliczności faktycznych ze względu na brak odpowiedniego uzasadnienia zaskarżonego rozporządzenia i zaskarżonych środków w zakresie wyboru produktów strony skarżącej do celów zastosowania ceł dodatkowych ze względu na to, że Komisja Europejska nie przedstawiła wystarczającego i odpowiedniego uzasadnienia w odniesieniu do zastosowania środków względem produktów strony skarżącej.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący oczywistego błędu w ocenie co do prawa poprzez naruszenie zobowiązań Unii wynikających z porozumień ustanawiających Światową Organizację Handlu (WTO) ze względu na to, że Komisja Europejska, zgodnie z porozumieniem WTO w sprawie środków ochronnych oraz art. 22 ust. 3 uzgodnienia WTO w sprawie rozstrzygania sporów, była zobowiązana do zawieszenia koncesji lub innych zobowiązań w stosunku do tego samego sektora jak sektor, w którym doszło do zniweczenia lub naruszenia korzyści na podstawie odpowiednich środków ochronnych Stanów Zjednoczonych ze szkodą dla gospodarczych i handlowych interesów strony skarżącej.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji w wyborze produktów strony skarżącej do celów zastosowania ceł dodatkowych nałożonych zaskarżonym rozporządzeniem ze względu na to, że poprzedzający przyjęcie środków proces konsultacji odznaczał się brakiem przejrzystości, strona skarżąca nie została o nim skutecznie i należycie powiadomiona, pozbawiał on stronę skarżącą przysługującego jej prawa do bycia wysłuchanym oraz naruszał jej uzasadnione oczekiwania w zakresie nie podlegania takim środkom.


title: Sprawa T-405/20: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2020 r. – DZ Hyp / SRB

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/50

      Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2020 r. – DZ Hyp / SRB
      (Sprawa T-405/20)
      (2020/C 271/63)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: DZ Hyp AG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Berger i K. Helle)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 15 kwietnia 2020 r. w sprawie obliczenia składek ex ante do jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/2020/24) wraz z załącznikami, w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja wraz z załącznikami I i II dotyczą składki skarżącej, oraz

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: naruszenie obowiązku uzasadnienia na podstawie art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 1 i ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”)
                  Skarżąca podnosi, że pozwana powinna była uzasadnić decyzję w języku niemieckim w obowiązującej formie. Ponadto pozwana w wielu aspektach naruszyła obowiązek uzasadnienia, ponieważ decyzja wraz z załącznikami nawet w wersji angielskiej uznanej za autentyczną nie wskazuje, w jaki sposób i na jakiej podstawie pozwana obliczyła składkę skarżącej.

                  2.

                  Zarzut drugi: naruszenie prawa do bycia wysłuchanym na podstawie art. 41 ust. 1 i ust. 2 lit. a) karty z powodu braku wysłuchania skarżącej

                  3.

                  Zarzut trzeci: naruszenie art. 81 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 Parlamentu Europejskiego i Rady (1) w związku z art. 3 rozporządzenia Rady nr 1 (2).

                  4.

                  Zarzut czwarty: naruszenie zasady skutecznej ochrony prawnej na podstawie art. 47 akapit pierwszy karty, ponieważ sądowa kontrola decyzji praktycznie nie jest możliwa.

                  5.

                  Zarzut piąty: naruszenie prawa wyższego rzędu przez art. 7 ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/63 (3)

                  W ramach zarzutu piątego argumentuje się, że art. 7 ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 narusza art. 113 ust. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 (4) i art. 103 ust. 7 lit. h) dyrektywy 2014/59/UE Parlamentu Europejskiego i Rady (5) oraz wymóg obliczenia składki stosownie do ryzyka, ponieważ uregulowanie dopuszcza materialnie niedostosowane i nieproporcjonalne zróżnicowanie członków instytucjonalnego systemu ochrony oraz relatywizację wskaźnika IPS poprzez dwukrotne uwzględnienie wskaźnika ryzyka dla „działalności handlowej, ekspozycji pozabilansowych, instrumentów pochodnych, stopnia złożoności, możliwości restrukturyzacji i uporządkowanej restrukturyzacji” na niekorzyść instytucji zobowiązanych do płacenia składek.
                  Ponadto uregulowanie narusza wymóg precyzyjności, wymóg pełnego uwzględnienia okoliczności faktycznych sprawy oraz w związku z innymi przepisami rozporządzenia delegowanego udaremnia skuteczną ochronę prawną.

                  6.

                  Zarzut szósty: naruszenie prawa wyższego rzędu przez decyzję przy zastosowaniu mnożnika dla wskaźnika instytucjonalnego systemu ochrony (Institutional Protection Scheme – IPS)
                  Skarżąca podnosi, że pozwana wdrożyła wymogi art. 7 ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 z naruszeniem art. 103 ust. 7 lit. h) dyrektywy 2014/59/UE, art. 113 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 oraz art. 16, 20, 41 i 52 karty i nie zastosowała w pełni wskaźnika IPS do skarżącej. Zróżnicowanie instytucji na poziomie wskaźnika IPS jest sprzeczne z systemem i arbitralne ze względu na kompleksowy skutek ochronny instytucjonalnego systemu ochrony.

                  7.

                  Zarzut siódmy: naruszenie prawa wyższego rzędu przez art. 6, 7 i 9 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 i załącznik I do tego rozporządzenia
                  W ramach zarzutu siódmego podnosi się, że art. 6, 7 i 9 oraz załącznik I do rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 naruszają wymóg obliczenia składki stosownie do ryzyka, art. 16 i 20 karty, zasadę proporcjonalności oraz wymóg pełnego uwzględnienia okoliczności faktycznych, ponieważ przepisy te ustanawiają wskaźniki ryzyka oraz procedury i formuły ich łączenia, oparte na idealistycznym obrazie, które nie odpowiadają rzeczywistej sytuacji wszystkich instytucji zobowiązanych do uiszczania składek..

                  8.

                  Zarzut ósmy: naruszenie art. 16 karty i zasady proporcjonalności, ponieważ pozwana obliczyła mnożniki korekty o ryzyko, które nie uwzględniają w pełni i należycie znacznie niższego prawdopodobieństwa likwidacji skarżącej

                  9.

                  Zarzut dziewiąty: naruszenie art. 16, 20, 41 i 52 karty, ponieważ pozwana obliczyła mnożniki korekty o ryzyko zgodnie z wymogami rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63, nie korzystając z przysługującego jej swobodnego uznania w zakresie dostosowania stosowania wskaźników ryzyka w przypadku skarżącej

                  10.

                  Zarzut dziesiąty: naruszenie przez art. 20 ust. 1 zdanie pierwsze i drugie rozporządzenia delegowanego (UE) nr 2015/63 art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/UE oraz wymogu obliczenia składki stosownie do ryzyka

                  11.

                  Zarzut jedenasty: naruszenie przez art. 4-9 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 2015/63 i załącznik I do tego rozporządzenia zasady skutecznej ochrony prawnej i zasady pewności prawa

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Rady nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz.U. 1958, 17, s. 385).

         (3)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44).

         (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2013, L 176, s. 1).

         (5)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2014, L 173, s. 190).


title: Sprawa T-407/20: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2020 r. – DVB Bank / SRB

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/52

      Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2020 r. – DVB Bank / SRB
      (Sprawa T-407/20)
      (2020/C 271/65)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: DVB Bank SE (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Berger i K. Helle)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 15 kwietnia 2020 r. w sprawie obliczenia składek ex ante do jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/2020/24), wraz z załącznikami, w zakresie, w jakim ta decyzja wraz z załącznikami I i II dotyczy składki ciążącej na skarżącej, oraz

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedenaście zarzutów, które zasadniczo są identyczne jak zarzuty wniesione w sprawie T-405/20, DZ Hyp/SRB, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-410/20: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2020 r. – DZ Bank/SRB

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/53

      Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2020 r. – DZ Bank/SRB
      (Sprawa T-410/20)
      (2020/C 271/66)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: DZ Bank AG Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Berger i K. Helle)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 15 kwietnia 2020 r. w sprawie obliczenia składek ex ante do jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/2020/24), wraz z załącznikami, w zakresie, w jakim ta decyzja wraz z załącznikami I i II dotyczy składki ciążącej na skarżącej, oraz

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedenaście zarzutów, które zasadniczo są identyczne jak zarzuty wniesione w sprawie T-405/20, DZ Hyp/SRB, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-411/20: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2020 r. – Bayerische Landesbank / SRB

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/53

      Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2020 r. – Bayerische Landesbank / SRB
      (Sprawa T-411/20)
      (2020/C 271/67)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Bayerische Landesbank (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Berger i K. Helle)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 15 kwietnia 2020 r. w sprawie obliczenia składek ex ante do jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/2020/24), wraz z załącznikami, w zakresie, w jakim ta decyzja wraz z załącznikami I i II dotyczy składki ciążącej na skarżącej, oraz

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedenaście zarzutów, które zasadniczo są identyczne jak zarzuty wniesione w sprawie T-405/20, DZ Hyp/SRB, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-412/20: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2020 r. – Landesbank Hessen-Thüringen Girozentrale/SRB

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/54

      Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2020 r. – Landesbank Hessen-Thüringen Girozentrale/SRB
      (Sprawa T-412/20)
      (2020/C 271/68)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Landesbank Hessen-Thüringen Girozentrale (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Berger i K. Helle)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 15 kwietnia 2020 r. w sprawie obliczenia składek ex ante do jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/2020/24), wraz z załącznikami, w zakresie, w jakim ta decyzja wraz z załącznikami I i II dotyczy składki ciążącej na skarżącej, oraz

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedenaście zarzutów, które zasadniczo są identyczne jak zarzuty wniesione w sprawie T-405/20, DZ Hyp/SRB, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-413/20: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2020 r. – Norddeutsche Landesbank – Girozentrale/SRB

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/54

      Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2020 r. – Norddeutsche Landesbank – Girozentrale/SRB
      (Sprawa T-413/20)
      (2020/C 271/69)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Norddeutsche Landesbank – Girozentrale (przedstawiciele: adwokaci D. Flore i J. Seitz)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 15 kwietnia 2020 r. (SRB/ES/2020/24) wraz z załącznikiem w sprawie obliczenia składek ex ante do jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji za 2020 r. oraz szczegółów obliczenia, w zakresie, w jakim mają one znaczenie w odniesieniu do skarżącej, oraz

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym

                              —

                              Pozwana zaniechała wysłuchania skarżącej przed wydaniem zaskarżonej decyzji, a tym samym naruszyła art. 41 ust. 1 i ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przepisów proceduralnych

                              —

                              Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem ogólnych wymogów proceduralnych, które wynikają z art. 41 karty, art. 298 TFUE, ogólnych zasad prawa i regulaminu pozwanej.

                              —

                              Między innymi skarżąca nie ma możliwości zweryfikowania, czy zaskarżona decyzja dochowała minimalnego czasu trwania przewidzianego dla postępowania pisemnego.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący brakującego uzasadnienia zaskarżonej decyzji

                              —

                              Zaskarżona decyzja nie zawiera wystarczającego uzasadnienia; w szczególności uzasadnienie nie zawiera odniesienia do konkretnego przypadku oraz przedstawienia głównych ustaleń w ramach proporcjonalności/swobodnego uznania.

                              —

                              Obliczenie rocznej składki jest ponadto niezrozumiałe.

                              —

                              Usunięcie braku w uzasadnieniu decyzją Bundesanstalt für Finanzdienstleistungsaufsicht (federalnej instytucji nadzoru usług finansowych) jest wykluczone ze względów prawnych i faktycznych.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia podstawowego prawa do skutecznej ochrony prawnej (art. 47 akapit pierwszy karty) z powodu braku możliwości kontroli zaskarżonej decyzji

                              —

                              Brakujące uzasadnienie zaskarżonej decyzji znacząco utrudnia skarżącej kontrolę sądową. W tym zakresie skarżąca praktycznie nie ma możliwości zdecydowanego wypracowania podstaw skargi i zakwestionowania postaw wydania zaskarżonej decyzji.

                              —

                              Pozwana narusza przy tym w szczególności zasadę postępowania kontradyktoryjnego, zgodnie z którą uczestnicy muszą mieć możliwość wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, które są decydujące dla wyniku postępowania.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że zastosowanie wskaźnika instytucjonalnego systemu ochrony (IPS) z rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/63 (1) narusza prawo wyższego rzędu

                              —

                              Przy przyjęciu rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 jako aktu delegowanego w rozumieniu art. 290 TFUE Komisji nie przysługuje żaden zakres uznania, który prowadziłby do ograniczonej kontroli sądowej. To samo dotyczy stosowania rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 przez pozwaną.

                              —

                              Przy stosowaniu wskaźnika IPS zignorowano znaczenie członkostwa skarżącej w instytucjonalnym systemie ochrony jako istotnym kryterium ustalania składek, w szczególności podział na trzy klasy i zaklasyfikowanie skarżącej do klasy o najwyższym profilu ryzyka było obarczone błędem co do prawa.

                              —

                              Na podstawie art. 6 ust. 5 zdanie drugie rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 pozwana powinna była również wziąć pod uwagę niskie prawdopodobieństwo likwidacji danej instytucji i związane z tym prawdopodobieństwo skorzystania z jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

                              —

                              Pozwana naruszyła również zasadę proporcjonalności przy klasyfikacji i przydzielaniu współczynnika korygującego dla wskaźnika IPS.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący tego, że zastosowanie mnożnika korekty ryzyka rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 narusza prawo wyższego rzędu

                              —

                              Zastosowanie przez pozwaną mnożnika korekty ryzyka, który należy określić zgodnie z krokiem 6 załącznika I i art. 9 ust. 3 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63, narusza wymóg orientacji według profilu ryzyka.

                              —

                              Ustalenie mnożnika korekty ryzyka na poziomie odpowiednio 1,388146345995 i 1,384564814222 stanowi również naruszenie swobody przedsiębiorczości skarżącej, o której mowa w art. 16 karty.

                  7.

                  Zarzut siódmy (pomocniczo) dotyczący tego, że art. 7 ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 narusza prawo wyższego rzędu

                              —

                              Artykuł 7 ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 jest niezgodny z prawem, ponieważ dostosowanie wskaźnika IPS o wskaźnik ryzyka „działalność handlowa, ekspozycje pozabilansowe, instrumenty pochodne, stopień złożoności oraz możliwość restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji” zgodnie z art. 7 ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 narusza określony w art. 113 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady (2) wymóg spójności w ramach instytucjonalnego systemu ochrony, a tym samym prowadzi do nieuzasadnionego nierównego traktowania różnych instytucji będących członkami instytucjonalnego systemu ochrony.

                              —

                              Artykuł 7 ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 narusza także zasadę proporcjonalności ze względu na wielokrotne uwzględnienie wskaźników częściowego ryzyka wymienionych w art. 7 ust. 4 zdanie pierwsze lit. a) rozporządzenia delegowanego.

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2013, L 176, s. 1).


title: Sprawa T-527/19: Postanowienie Sądu z dnia 17 czerwca 2020 r. – Sánchez Cano / EUIPO – Grupo Osborne (EL TORO BALLS Fini)

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/56

      Postanowienie Sądu z dnia 17 czerwca 2020 r. – Sánchez Cano / EUIPO – Grupo Osborne (EL TORO BALLS Fini)
      (Sprawa T-527/19) (1)

      (2020/C 271/70)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 312 z 16.9.2019.


title: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2020 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii (Sprawa E-9/20) 2020/C 275/03

text:
               20.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 275/4

      Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2020 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii
      (Sprawa E-9/20)
      (2020/C 275/03)
      W dniu 10 lipca 2020 r. do Trybunału EFTA została wniesiona skarga przeciwko Królestwu Norwegii przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Stewarta Watsona, Claire Simpson, Erlenda M. Leonhardsena, Catherine Howdle i Carstena Zatschlera, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35 Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgia.
      Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

                  1)

                  orzeczenie, że utrzymując w mocy takie przepisy, jak: sekcja 6-11 (1) i 6-36 (2) ustawy o spółkach akcyjnych, sekcja 6-11 (1) ustawy o spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością oraz sekcja 7-5 i 8-4 (5) ustawy o przedsiębiorstwach finansowych, Królestwo Norwegii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 31 i 28 Porozumienia EOG, art. 1 ust. 1 aktu, o którym mowa w pkt 2 załącznika V do Porozumienia EOG (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii), oraz art. 2 aktu, o którym mowa w pkt 8 załącznika XXII do Porozumienia EOG (jedenasta dyrektywa Rady 89/666/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. dotycząca wymogów ujawniania informacji odnośnie do oddziałów utworzonych w państwie członkowskim przez niektóre rodzaje spółek podlegające prawu innego państwa);

                  2)

                  obciążenie Królestwa Norwegii kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

                  —

                  Skarga dotyczy różnych wymogów w zakresie (obywatelstwa lub) miejsca zamieszkania określonych w norweskim prawie spółek w odniesieniu do osób zajmujących określone stanowiska kierownicze w spółkach wpisanych do rejestru przedsiębiorstw i mających siedzibę w Norwegii. W przedmiotowych przepisach ustawodawczych w różny sposób określono wymóg posiadania przez pewną część założycieli przedsiębiorstw, członków kierownictwa, członków zarządu i członków zgromadzenia spółki (no. bedriftsforsamling) (członkowie zgromadzenia) miejsca zamieszkania w Norwegii. Jednocześnie przepisy te stanowią, że wspomniane wymogi w zakresie miejsca zamieszkania nie mają zastosowania do obywateli państw EOG, ale tylko pod warunkiem że mieszkają oni w takim państwie.

                  —

                  Przepisy ograniczają w ten sposób zdolność przedsiębiorstw, które zgodnie z prawem prowadzą działalność w innym państwie EOG, do podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej w Norwegii w zakresie, w jakim członkowie zgromadzenia takich przedsiębiorstw nie są obywatelami EOG lub są obywatelami państwa EOG, lecz nie mieszkają na jego terytorium. Ograniczają również zdolność obywateli EOG, którzy nie mają miejsca zamieszkania na terenie EOG, do pełnienia funkcji członka zgromadzenia norweskich przedsiębiorstw.

                  —

                  Urząd Nadzoru EFTA („Urząd”) twierdzi, że wspomniane przepisy stanowią przede wszystkim nieuzasadnione ograniczenie swobody przedsiębiorczości w Norwegii w odniesieniu do przedsiębiorstw, które zostały utworzone zgodnie z prawem państwa EOG i które mają siedzibę w EOG, i że w związku z tym przepisy te naruszają art. 31 Porozumienia EOG. Wymogi te są także niezgodne z dyrektywą 89/666. Ponadto z perspektywy osób, których przepisy te dotyczą, naruszają one również art. 28 Porozumienia EOG i rozporządzenie 492/2011.

                  —

                  Sprawa została wszczęta w 2014 r. z inicjatywy Urzędu. W ramach kontaktów z rządem norweskim w kolejnych latach, na podstawie m.in. wezwania do usunięcia uchybienia z dnia 4 listopada 2015 r. i uzasadnionej opinii z dnia 12 października 2016 r., rząd norweski wyjaśnił, że wymogi dotyczące miejsca zamieszkania mają zapewnić dostępność dla kierownictwa przedsiębiorstwa oraz umożliwić organom krajowym sprawowanie jurysdykcji nad tymi przedsiębiorstwami.

                  —

                  Rząd norweski uznał, że wymogi są konieczne, odpowiednie i stosowne do tego celu.

                  —

                  Urząd nie zgadza się z tym stanowiskiem, zwłaszcza w świetle szeregu decyzji zarówno Trybunału EFTA, jak i Trybunału Sprawiedliwości UE, w których to decyzjach podobne wymogi uznano za sprzeczne odpowiednio z art. 31 Porozumienia EOG i art. 49 TFUE.

                  —

                  Należy zauważyć, że rząd norweski opracował projekty przepisów mające na celu złagodzenie tych wymogów. Etap konsultacji publicznych w ramach procesu legislacyjnego zakończył się w dniu 16 stycznia 2020 r. W momencie składania niniejszej skargi projekty te nie zostały jeszcze przyjęte.


title: Sprawa C-92/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 czerwca 2020 r. – Republika Francuska / Parlament Europejski [Skarga o stwierdzenie nieważności – Prawo instytucjonalne – Protokół w sprawie ustalenia siedzib instytucji i niektórych organów, jednostek organizacyjnych i służb Unii Europejskiej – Parlament Europejski – Pojęcie „posiedzenia budżetowego” odbywającego się w Strasburgu (Francja) – Artykuł 314 TFUE – Wykonywanie uprawnień budżetowych podczas dodatkowej sesji plenarnej w Brukseli (Belgia)]

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/2

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 czerwca 2020 r. – Republika Francuska / Parlament Europejski
      (Sprawa C-92/18) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Prawo instytucjonalne - Protokół w sprawie ustalenia siedzib instytucji i niektórych organów, jednostek organizacyjnych i służb Unii Europejskiej - Parlament Europejski - Pojęcie „posiedzenia budżetowego” odbywającego się w Strasburgu (Francja) - Artykuł 314 TFUE - Wykonywanie uprawnień budżetowych podczas dodatkowej sesji plenarnej w Brukseli (Belgia))
      (2020/C 279/02)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: E. de Moustier, A.L. Desjonquères, J.L. Carré, F. Alabrune, D. Colas i B. Fodda, a następnie E. de Moustier, A.L. Desjonquères, A. Daly, J.L. Carré, pełnomocnicy)

         Strona przeciwna: Parlament Europejski (przedstawiciele: R. Crowe, U. Rösslein i S. Lucente, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę skarżącą: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciele: początkowo D. Holderer, C. Schiltz i T. Uri, a następnie C. Schiltz i T. Uri, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Republika Francuska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Parlament Europejski.

                  3)

                  Wielkie Księstwo Luksemburga pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 44 z 4.2.2019.


title: Sprawa C-570/18 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 czerwca 2020 r. – HF / Parlament Europejski [Odwołanie – Służba publiczna – Parlament Europejski – Pracownik kontraktowy – Artykuły 12a i 24 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej – Mobbing – Wniosek o udzielenie wsparcia – Prawo do bycia wysłuchanym – Oddalenie wniosku o udzielenie wsparcia – Artykuł 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Zakres kontroli sądowej]

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/2

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 czerwca 2020 r. – HF / Parlament Europejski
      (Sprawa C-570/18 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Parlament Europejski - Pracownik kontraktowy - Artykuły 12a i 24 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej - Mobbing - Wniosek o udzielenie wsparcia - Prawo do bycia wysłuchanym - Oddalenie wniosku o udzielenie wsparcia - Artykuł 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Zakres kontroli sądowej)
      (2020/C 279/03)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: HF (przedstawiciel: adwokat A. Tymen)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Taneva i T. Lazian, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 29 czerwca 2018 r., HF/Parlament (T-218/17, EU:T:2018:393) zostaje uchylony

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji dyrektora generalnego ds. personelu Parlamentu Europejskiego, działającego w charakterze organu upoważnionego do zawierania umów o pracę tej instytucji, z dnia 3 czerwca 2016 r. o oddaleniu złożonego przez HF wniosku o udzielenie wsparcia w rozumieniu art. 24 regulaminu pracowniczego Unii Europejskiej.

                  3)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  4)

                  Parlament Europejski zostaje obciążony własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez HF, zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.

         (1)  Dz.U. C 455 z 17.12.2018.