title: Sprawa C-56/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Düsseldorf z dnia  31 stycznia 2006 r.  w sprawie Euro Tex Textilverwertung GmbH przeciwko Hauptzollamt Duisburg

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Düsseldorf z dnia 31 stycznia 2006 r. w sprawie Euro Tex Textilverwertung GmbH przeciwko Hauptzollamt Duisburg
   (Sprawa C-56/06)
   (2006/C 86/23)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 2 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Düsseldorf z dnia 31 stycznia 2006 r. w sprawie Euro Tex Textilverwertung GmbH przeciwko Hauptzollamt Duisburg
   Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy czynności sortowania bliżej określone w postanowieniu wykraczają poza zakres pojęcia czynności, które obejmuje zwykłe sortowanie w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) Protokołu nr 4 dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące” i metod współpracy administracyjnej w brzmieniu Decyzji Nr 1/97 Rady Stowarzyszenia między Wspólnotami Europejskimi a Rzeczypospolitą Polską z dnia 30 czerwca 1997 r.? (1)

      (1)  (Dz.U. L 221, str. 1)


title: Sprawa C-591/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 10 października 2012 r. w sprawie T-569/10 Bimbo, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 10 grudnia 2012 r. przez Bimbo, SA

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/6

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 10 października 2012 r. w sprawie T-569/10 Bimbo, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 10 grudnia 2012 r. przez Bimbo, SA
   (Sprawa C-591/12 P)
   2013/C 55/09
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Bimbo, SA (przedstawiciele: adwokat C. Prat i R. Ciullo, Barrister)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Pannico SA

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 10 października 2012 r. w sprawie T-569/10;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 października 2010 r. (sprawa R 838/2009-4) ze względu na naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1);

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania jego kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca je podnosi jeden tylko zarzut dotyczący naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.
   W szczególności wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd:

               a)

               naruszył prawo, ponieważ przypisał elementowi DOUGHNUTS niezależne znaczenie odróżniające wyłącznie w oparciu o ustalenie, że element ten ma charakter przeciętnie odróżniający i jest całkowicie niezrozumiały dla przeciętnego konsumenta hiszpańskiego, a w konsekwencji nie utworzył jednostkowej całości czy logicznej jednostki ze składnikiem BIMBO, nie wyjaśniając przyczyn, dla których przeciętnie odróżniający charakter składnika DOGHNUTS czy nieposiadanie przez niego znaczenia powoduje automatycznie, że składnik ten ma posiadać w odczuciu właściwego kręgu odbiorców odrębnie odróżniający charakter.

               b)

               naruszył prawo w zakresie, w jakim oparł ustalenie, że w tym przypadku istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, na założeniu, iż element DOUGHNUTS ma niezależne znaczenie odróżniające, nie biorąc pod uwagę wszystkich czynników właściwych tej sprawie, a w szczególności faktu, że pierwszy człon złożonego znaku towarowego jest znakiem towarowym cieszącym się renomą. Innymi słowy, Sąd zastosował doktrynę Medion, sugerując, że stwierdzenie niezależnego znaczenia odróżniającego jednego ze składników złożonego oznaczenia powoduje, że nie ma potrzeby, w ramach całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, poddania analizie wszystkich lub niektórych innych czynników właściwych danej sprawie, co jest niezgodne z doktryną całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-312/11: Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2012 r. Süd-Chemie przeciwko OHIM — Byk-Cera BV (CERATIX) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CERATIX — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy CERATOFIX — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/22

         Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2012 r. Süd-Chemie przeciwko OHIM — Byk-Cera BV (CERATIX)
   (Sprawa T-312/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CERATIX - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy CERATOFIX - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 217/46
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Süd-Chemie AG (przedstawiciele: Baron W. von der Osten-Sacken i A. Wenninger-Lenz, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Byk-Cera BV (Deventer, Nidrlandy) (przedstawiciele: J. Kroher, A. Hettenkofer, adwokaci)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 kwietnia 2011 r. (sprawa R 1585/2010-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Süd-Chemie AG i Byk-Cera BV

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Süd-Chemie AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


title: Sprawa T-86/11: Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2011 r. — Bamba przeciwko Radzie

text:
               26.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/11

         Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2011 r. — Bamba przeciwko Radzie
   (Sprawa T-86/11)
   2011/C 95/18
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Nadjany Bamba (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: adwokat P. Haïk)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               orzeczenie, że skarga N. BAMBY jest dopuszczalna;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej — w części dotyczącej skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/656/WPZiB przedłużającej obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej — w części dotyczącej skarżącej;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania na podstawie art. 87 i 91 regulaminu postępowania przed Sądem

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia praw do obrony i prawa do rzetelnego procesu, przewidzianych w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz w art. 6 i 13 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPCz), w ten sposób, że w zaskarżonych aktach:

                           —

                           nie ustanowiono żadnej procedury umożliwiającej zagwarantowanie stronie skarżącej rzeczywistego skorzystania z praw do obrony, w szczególności z prawa do bycia wysłuchanym oraz z prawa do skutecznego żądania usunięcia jej nazwiska z wykazu osób, których dotyczą środki ograniczające;

                           —

                           nie przewidziano w żadnym momencie udostępnienia szczegółowego uzasadnienia umieszczenia w wykazie osób, których dotyczą środki ograniczające;

                           —

                           nie przewidziano w żadnym momencie pouczenia zainteresowanej osoby o środkach odwoławczych przeciwko umieszczeniu w wykazie oraz terminach do ich wniesienia.

               2)

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa podstawowego do poszanowania własności, poświęcony art. 1 protokołu dodatkowego nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.


title: Sprawa T-645/11 P: Wyrok Sądu z dnia 18 czerwca 2013 r. — Heath przeciwko EBC (Odwołanie — Służba publiczna — Personel EBC — Emerytury — Podwyżka roczna — Stawka podwyżki za rok 2010 — Moc wsteczna — Prawo do rokowań zbiorowych)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/74

         Wyrok Sądu z dnia 18 czerwca 2013 r. — Heath przeciwko EBC
   (Sprawa T-645/11 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Personel EBC - Emerytury - Podwyżka roczna - Stawka podwyżki za rok 2010 - Moc wsteczna - Prawo do rokowań zbiorowych)
   2013/C 225/165
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Michael Heath (Southampton, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: początkowo P. Embley i E. Carlini, następnie E. Carlini i M. López Torres, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 29 września 2011 r. w sprawie F-121/10 Heath przeciwko CBE (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze), w którym wniesiono o uchylenie tego wyroku

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               M. Heath pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Europejski Bank Centralny (EBC) w ramach postępowania w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 65 z 3.3.2012.


title: Sprawa C-360/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Coty Germany GmbH, dawniej Coty Prestige Lancaster Group GmbH, przeciwko First Note Perfumes NV [Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenia (WE) nr 40/94 i nr 44/2001 — Wspólnotowy znak towarowy — Artykuł 93 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Jurysdykcja międzynarodowa w sprawach naruszenia — Określenie miejsca, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę — Transgraniczny udział większej liczby osób w popełnieniu czynu niedozwolonego]

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/6

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Coty Germany GmbH, dawniej Coty Prestige Lancaster Group GmbH, przeciwko First Note Perfumes NV
   (Sprawa C-360/12) (1)

   ([Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenia (WE) nr 40/94 i nr 44/2001 - Wspólnotowy znak towarowy - Artykuł 93 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Jurysdykcja międzynarodowa w sprawach naruszenia - Określenie miejsca, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę - Transgraniczny udział większej liczby osób w popełnieniu czynu niedozwolonego])
   2014/C 253/08
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Coty Germany GmbH, dawniej Coty Prestige Lancaster Group GmbH

      Strona pozwana: First Note Perfumes NV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Bundesgerichtshof – Wykładnia art. 93 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, s. 1) oraz art. 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1) – Wspólnotowy znak towarowy – Jurysdykcja międzynarodowa w sprawach naruszenia – Czyn popełniony w pierwszym państwie członkowskim polegający na udziale w naruszeniu popełnionym na terytorium drugiego państwa członkowskiego – Określenie miejsca, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę

      Sentencja

               1)

               Pojęcie „państwa członkowskiego, w którym miało miejsce naruszenie” widniejące w art. 93 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego należy interpretować w ten sposób, że w wypadku sprzedaży i dostawy towaru podrobionego dokonanych na terytorium jednego państwa członkowskiego, którego odsprzedaż przez nabywcę następuje na terytorium innego państwa członkowskiego, wskazany przepis nie pozwala na uznanie jurysdykcji do rozpoznania powództwa o naruszenie przeciwko pierwotnemu sprzedawcy, który sam nie działał w państwie członkowskim siedziby sądu rozpoznającego sprawę.

               2)

               Artykuł 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że w wypadku zarzutu niedozwolonej reklamy porównawczej lub nieuczciwego naśladownictwa oznaczenia chronionego wspólnotowym znakiem towarowym, zabronionych ustawą o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Gesetz gegen den unlauteren Wettbewerb) państwa członkowskiego, w którym siedzibę ma sąd rozpoznający sprawę, wskazany przepis nie pozwala na uznanie ze względu na miejsce, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące powstanie szkody wynikającej z naruszenia wskazanej ustawy, jurysdykcji sądu wspomnianego państwa członkowskiego, gdy pozwany będący jednym z domniemanych sprawców sam nie działał w tym państwie. Natomiast w takim wypadku wspomniany przepis pozwala na uznanie ze względu na miejsce zaistnienia szkody jurysdykcji do rozpoznania powództwa o stwierdzenie odpowiedzialności, opartego na wspomnianej ustawie krajowej, przeciwko osobie mającej siedzibę w innym państwie członkowskim i której zarzuca się popełnienie w tym państwie czynu, który spowodował lub może spowodować szkodę na obszarze właściwości sądu rozpoznającego sprawę.

      (1)  Dz.U. C 343 z 10.11.2012.


title: Sprawa F-22/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 25 maja 2011 r. — Bombín Bombín przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Urlop z przyczyn osobistych — Urlop roczny — Przeniesienie urlopu na następny rok — Urzędnik, który zakończył swoją służbę — Ekwiwalent pieniężny)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/39

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 25 maja 2011 r. — Bombín Bombín przeciwko Komisji
   (Sprawa F-22/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Urlop z przyczyn osobistych - Urlop roczny - Przeniesienie urlopu na następny rok - Urzędnik, który zakończył swoją służbę - Ekwiwalent pieniężny)
   2011/C 232/68
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Luis María Bombín Bombín (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat R. Pardo Pedernera)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Martin i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji odmawiającą skarżącemu wypłaty, w związku z przejściem na emeryturę, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop w wymiarze przekraczającym 12 dni

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga M. Bombín Bombín zostaje oddalona.

               2)

               M. Bombín Bombín zostaje obciążona całością kosztów.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.2010, s. 54


title: Sprawa T-458/17: Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2017 r. – Shindler i in./Rada

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/30

         Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2017 r. – Shindler i in./Rada
   (Sprawa T-458/17)
   (2017/C 347/39)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Harry Shindler (Porto d’Ascoli, Włochy) i 12 innych skarżących (przedstawiciel: J. Fouchet, avocat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (UE, Euratom) XT 21016/17 wraz z załącznikiem do tej decyzji XT 21016/17, ADD 1 REV 2, przyjętych dnia 22 maja 2017 r. upoważniającej do rozpoczęcia negocjacji ze Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie umowy określającej warunki jego wystąpienia z Unii Europejskiej;

               —

               w konsekwencji,

                           —

                           obciążenie Rady Unii Europejskiej całością kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w wysokości 5 000 EUR;

                           —

                           przedstawienie, z ogólnym zastrzeżeniem a w szczególności do SCP CORNILLE-POUYANNE, Avocats au Barreau de Bordeaux, wszelkich uwag przydatnych na rozprawę wyznaczoną przez Sąd Unii Europejskiej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy niezgodności z prawem formalnym decyzji Rady (UE, Euratom) XT 21016/17 wraz z załącznikiem do tej decyzji XT 21016/17, ADD 1 REV 2, przyjętych dnia 22 maja 2017 r. upoważniającej do rozpoczęcia negocjacji ze Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie umowy określającej warunki jego wystąpienia z Unii Europejskiej (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”). Zarzut ten składa się z dwóch części;

                           —

                           Pierwsza część zarzutu oparta jest na naruszeniu traktatu EWEA w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja i załącznik do niej przewiduje automatyczne wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej wspólnie z wystąpieniem z Unii bez odrębnej procedury wystąpienia i odrębnych negocjacji.

                           —

                           Druga część zarzutu oparta jest na naruszeniu rozdziału kompetencji między Unią i państwami członkowskimi w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja i załącznik do niej przyznają Unii wyjątkową kompetencję horyzontalną do prowadzenia negocjacji w sprawie porozumienia odnośnie do wystąpienia Zjednoczonego Królestwa i wykluczają możliwość, aby porozumienie miało mieszany charakter w ten sposób, że nie przewidziano ratyfikacji przez państwa członkowskie ostatecznego porozumienia.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy niezgodności zaskarżonej decyzji z prawem materialnym i dzieli się na trzy części:

                           —

                           Pierwsza część oparta jest na naruszeniu zasady równości, ponieważ pozwana przyjmując zaskarżoną decyzję i załącznik do niej dopuściła procedurę w sprawie wystąpienia wszczętą bez możliwości wypowiedzenia się obywateli europejskich w kwestii ewentualnej utraty swojego obywatelstwa europejskiego. Zaskarżona decyzja usankcjonowała więc istnienie obywateli drugiej kategorii pozbawionych przysługującego im prawa do głosowania w celu wykonywania swojej swobody przemieszczania się i w konsekwencji nie przestrzegała zasady równego traktowania obywateli. Skarżący stoją na stanowisku, że doszło do dyskryminacji między obywatelami europejskimi ze względu na miejsce zamieszkania.

                           —

                           Druga część zarzutu oparta jest na naruszeniu art. 203 TFUE, ponieważ zaskarżona decyzja przewiduje wystąpienie państwa oraz brytyjskich terytoriów zamorskich (PTOM), bez możliwości głosowania mieszkańców PTOM w kwestii wystąpienia z systemu stowarzyszenia przewidzianego w traktacie europejskim, bez przewidzenia procedury szczególnej przewidzianej w art. 203 TFUE w zakresie ich dotyczącym w ten sposób, że zaskarżona decyzja stanowi naruszenie swobody osiedlania się z art. 199 TFUE.

                           —

                           Trzecia część zarzutu oparta jest na naruszeniu zasad pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań, ponieważ skarżący uważają, że otwarcie negocjacji w następstwie niepewnego porozumienia w sprawie wystąpienia będzie miało poważny wpływ na zasady rządzące ich prawami wynikającymi z obywatelstwa europejskiego, niezależnie od okoliczności, że stworzyli oni swoje życie prywatne i rodzinne w innym państwie członkowskim korzystając ze swobody przemieszczania. Zaskarżona decyzja i załącznik do niej nie przestrzegają zatem wymogów przewidywalności normy prawnej, jakie nakładają zasady pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań oraz stanowią także naruszenie poszanowania życia prywatnego i rodzinnego.


title: Sprawa T-45/10: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2010 r. — GEA Group przeciwko Komisji

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/52

         Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2010 r. — GEA Group przeciwko Komisji
   (Sprawa T-45/10)
   2010/C 100/78
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: GEA Group (Bochum, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Kallmayer, I. du Mont i G. Schiffers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 decyzji w zakresie, w jakim ustalono w nim, że skarżąca naruszyła art. 101 ust. 1 TFUE (dawniej art. 81 ust. 1 WE) oraz art. 53 ust. 1 porozumienia EOG;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji w części, w której nakłada on grzywnę na skarżącą;

               —

               posiłkowo, skrócenie ustalonego w art. 1 ust. 2 czasu trwania zarzucanego skarżącej naruszenia oraz obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą w art. 2 decyzji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji C(2009) 8682 wersja ostateczna z dnia 11 listopada 2009 r. w sprawie COMP/38.589 — stabilizatory termiczne. W zaskarżonej decyzji na skarżącą i inne przedsiębiorstwa nałożono grzywny za naruszenie art. 81 WE oraz — od dnia 1 stycznia 1994 r. — art. 53 porozumienia EOG. Według Komisji skarżąca była stroną szeregu porozumień bądź stosowała uzgodnione praktyki w sektorze stabilizatorów cynowych oraz w sektorze ESBO/estrów na terenie EOG. Wspomniane porozumienia i uzgodnione praktyki miały polegać na ustalaniu cen, podziale rynków w drodze ustalania limitów dostaw, podziale i przydzielaniu klientów, a także wymianie poufnych informacji gospodarczych, a w szczególności informacji o klientach, wielkości produkcji i dostaw. Skarżącą obciążono odpowiedzialnością solidarną wraz z dwoma innymi przedsiębiorstwami będącymi następcami prawnymi przedsiębiorstw, które uczestniczyły w porozumieniach naruszających konkurencję.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty.
   W ramach zarzutu pierwszego skarżąca podnosi, że Komisja błędnie założyła, iż poprzednik prawny skarżącej miał decydujący wpływ na działalność uczestniczących w naruszeniu przedsiębiorstw. Skarżąca twierdzi w tym względzie, że zaskarżoną decyzję wydano w oparciu o błędne ustalenia faktyczne oraz błędne zastosowanie prawnych przesłanek odpowiedzialności, w szczególności zaś przesłanek dotyczących domniemania istnienia decydującego wpływu.
   W ramach zarzutu drugiego skarżąca podnosi, że prawo Komisji do nałożenia grzywny na podstawie art. 25 ust. 1 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1) uległo przedawnieniu. Twierdzi ona w tym względzie, że Komisja nie wykazała żadnych naruszeń po stronie uczestniczących w naruszeniu przedsiębiorstw w odniesieniu do okresu po 1997/98 r., a w każdym razie w odniesieniu do lat 1999 i 2000. Skarżąca podnosi dalej, że zawieszenie przez Komisję postępowania ze względu na spór, który toczył się w sprawach połączonych T-125/03 i T-253/03 Akzo Nobel Chemicals i Akcros Chemicals przeciwko Komisji, nie skutkowało zawieszeniem biegu przedawnienia względem skarżącej.
   Wreszcie w ramach zarzutu trzeciego skarżąca twierdzi, iż naruszone zostało jej prawo do obrony. Utrzymuje ona w tym względzie, że Komisja bezpodstawnie zawiesiła dochodzenie na ponad cztery lata, wobec czego od wszczęcia dochodzenia do czasu, gdy skarżącą poinformowano o jego prowadzeniu upłynął okres około pięciu lat, zaś od wszczęcia dochodzenia do czasu przedstawienia jej zarzutów upłynął okres około sześciu lat. Ponadto Komisja zaniechała przeprowadzenia dochodzenia przeciwko działającym osobom oraz działowi przedsiębiorstwa, którego sprawa dotyczyła, co pozwoliłoby w pełni wyjaśnić okoliczności sprawy. Skarżąca stoi na stanowisku, że dopuszczając się tych uchybień, Komisja pozbawiła ją możliwości zabezpieczenia dowodów odciążających oraz skutecznej obrony.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).


title: Sprawa T-678/14: Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2015 r. – Słowacja/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Środki własne Unii — Odpowiedzialność finansowa państw członkowskich — Obowiązek wypłacenia Komisji kwoty odpowiadającej utracie środków własnych — Pismo Komisji — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/36

         Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2015 r. – Słowacja/Komisja
   (Sprawa T-678/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Środki własne Unii - Odpowiedzialność finansowa państw członkowskich - Obowiązek wypłacenia Komisji kwoty odpowiadającej utracie środków własnych - Pismo Komisji - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność))
   (2015/C 381/41)
   Język postępowania: słowacki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Grønfeldt, A. Tokár i M. Wasmeier, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji dyrekcji generalnej (DG) ds. Budżetu Komisji, która miałaby być zawarta w piśmie BUDG/B/03MV D (2014) 2351197 z dnia 15 lipca 2014 r., w którym instytucja ta zażądała od Republiki Słowackiej udostępnienia jej łącznej kwoty w wysokości 1 6 02  457,33 EUR (z której należy odliczyć 25 % tytułem kosztów poboru) odpowiadającej kwocie utraconych tradycyjnych środków własnych, najpóźniej pierwszego dnia roboczego po dziewiętnastym dniu drugiego miesiąca upływającego od dnia wysłania tegoż pisma.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Postępowanie w sprawie wniosków Republiki Federalnej Niemiec i Rumunii o dopuszczanie do udziału w sprawie w charakterze interwenientów zostaje umorzone.

               3)

               Republika Słowacka pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               Republika Słowacka, Komisja, Republika Federalna Niemiec i Rumunia pokrywają własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 448 z 15.12.2014.


title: Sprawa C-356/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 27 czerwca 2016 r. – Postępowanie karne przeciwko Wamo BVBA i Lucowi Cecilowi Jozefowi Van Mol

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/36

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 27 czerwca 2016 r. – Postępowanie karne przeciwko Wamo BVBA i Lucowi Cecilowi Jozefowi Van Mol
   (Sprawa C-356/16)
   (2016/C 335/49)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg te Brussel

      Strony w postępowaniu głównym

   Wamo BVBA, Luc Cecile Jozef Van Mol

      Pytanie prejudycjalne

   Czy dyrektywę 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie krajowemu uregulowaniu ustawowemu, które każdej osobie fizycznej i prawnej zakazuje reklamowania zabiegów z zakresu medycyny estetycznej innych niż chirurgiczne oraz zabiegów z zakresu chirurgii plastycznej, tak jak czyni to art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 23 maja 2013 r. regulującej kwalifikacje niezbędne dla wykonywania zabiegów z zakresu medycyny estetycznej innych niż chirurgiczne oraz z zakresu chirurgii plastycznej oraz zasady dotyczące reklamy i informacji w przypadku wymienionych zabiegów (B.S. z 2.7.2013), wprowadzony do ustawy z dnia 23 maja 2013 r. ustawą z dnia 10 [kwietnia] 2014 r. zawierającą rozmaite przepisy dotyczące ochrony zdrowia (B.S. z 30.4.2014)?

      (1)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”), Dz.U. 2005, L 149, s. 22.


title: Sprawa F-93/08: Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2008 r. — N przeciwko Parlamentowi

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/75

         Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2008 r. — N przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-93/08)
   (2009/C 44/134)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: N (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat E. Boigelot)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącego w zakresie w jakim ostatecznie zatwierdza ono sprawozdanie z jego oceny za okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 30 kwietnia 2007 r.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności, niekorzystnej dla skarżącego, decyzji z dnia 4 marca 2008 r., w zakresie w jakim, ostatecznie zatwierdza ona sprawozdanie z jego oceny za okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 30 kwietnia 2007 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności wspomnianych spornych sprawozdań;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Przewodniczącego Parlamentu z dnia 25 września 2008 r., odrzucającej zażalenie skarżącej, zmierzające do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-283/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad — Varna (Bułgaria) w dniu 6 czerwca 2012 r. — Serebryanniy vek EOOD przeciwko Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” — gr. Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad — Varna (Bułgaria) w dniu 6 czerwca 2012 r. — Serebryanniy vek EOOD przeciwko Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” — gr. Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite
   (Sprawa C-283/12)
   2012/C 243/16
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administrativen sad — Varna

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Serebryanniy vek EOOD

      Strona pozwana: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” — gr. Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) należy interpretować w ten sposób, że nabycie wartości niematerialnej w zamian za przejęcie kosztów związanych z ulepszeniem wynajmowanego lub pozostawionego do użytkowania składnika majątku stanowi zapłatę za usługę ulepszenia, również wówczas, gdy zgodnie z umową właściciel owego składnika majątku nie jest zobowiązany do zapłaty wynagrodzenia?

               2)

               Czy art. 2 ust. 1 lit. c) i art. 26 dyrektywy 2006/112 stoją na przeszkodzie krajowemu przepisowi, zgodnie z którym bezpłatne świadczenie usługi polegającej na ulepszeniu wynajmowanego lub pozostawionego do użytkowania składnika majątku w każdym razie podlega opodatkowaniu? Czy dla udzielenia odpowiedzi na to pytanie w okolicznościach tego rodzaju, jakie wystąpiły w sprawie przed sądem krajowym, ma znaczenie, że

                           —

                           osoba świadcząca usługę nieodpłatnie wykonała prawo do odliczenia podatku VAT w odniesieniu do towarów i usług wykorzystanych przy wykonywaniu ulepszeń, co nie zostało jej dotychczas odmówione na mocy prawomocnej decyzji w ramach kontroli podatkowej;

                           —

                           w chwili przeprowadzenia kontroli podatkowej spółka nie rozpoczęła jeszcze dokonywania opodatkowanych transakcji w zakresie nieruchomości, jednak nie upłynął jeszcze okres ważności umów?

               3)

               Czy art. 62 i 63 dyrektywy 2006/112 stoją na przeszkodzie krajowemu przepisowi, wedle którego zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego w odniesieniu do danej transakcji nie zachodzi w chwili wykonania usługi (w konkretnym przypadku w chwili dokonania ulepszeń), lecz w chwili rzeczywistego zwrotu składnika majątku w stanie ulepszonym przy wygaśnięciu umowy lub zaprzestaniu użytkowania?

               4)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytania pierwsze i drugie: na podstawie którego przepisu tytułu VII dyrektywy 2006/112 należy określić podstawę opodatkowania podatkiem VAT, jeżeli transakcja nieodpłatna nie jest objęta zakresem stosowania art. 26 dyrektywy?

      (1)  Dz.U. 347, s. 1.


title: Sprawa T-573/11: Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2013 r. — JAS przeciwko Komisji (Unia celna — Przywóz spodni dżinsowych — Oszustwo — Pokrycie retrospektywne należności celnych przywozowych — Artykuł 13 rozporządzenia (EWG) nr 1430/79 — Artykuł 239 kodeksu celnego — Wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych — Zaistnienie szczególnej sytuacji — Klauzula słuszności — Decyzja Komisji)

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/19

         Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2013 r. — JAS przeciwko Komisji
   (Sprawa T-573/11) (1)

   (Unia celna - Przywóz spodni dżinsowych - Oszustwo - Pokrycie retrospektywne należności celnych przywozowych - Artykuł 13 rozporządzenia (EWG) nr 1430/79 - Artykuł 239 kodeksu celnego - Wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych - Zaistnienie szczególnej sytuacji - Klauzula słuszności - Decyzja Komisji)
   2014/C 24/33
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: JAS Jet Air Service France (JAS) (Mesnil-Amelot, Francja) (przedstawiciele: T. Gallois i E. Dereviankine, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B.R. Killmann, L. Keppenne i C. Soulay, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 5 sierpnia 2011 r. uznającej, że umorzenie należności celnych przywozowych nie jest uzasadnione w danym wypadku (sprawa REM 01/2008).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               JAS Jet Air Service France (JAS) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa C-417/08: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/35/WE — odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu — Brak transpozycji)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/22

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-417/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/35/WE - odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu - Brak transpozycji)
   2009/C 180/36
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A.-A. Gilly i U. Wölker, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciel: S. Ossowski, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (Dz.U. L 143, s. 56)

      Sentencja

               1)

               Nieustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 19 ust. 1 tej dyrektywy.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008


title: Sprawa T-74/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  3 kwietnia 2006 r.  — The International Institute for the Urban Environment przeciwko Komisji (Program badań i rozwoju technologicznego zatytułowany  Promocja innowacji i wspierania uczestnictwa MŚP  — Finansowanie wspólnotowe — Artykuły 230 WE i 228 WE — Klauzula arbitrażowa — Żądanie stwierdzenia nieważności — Dopuszczalność)

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/30

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 kwietnia 2006 r. — The International Institute for the Urban Environment przeciwko Komisji
   (Sprawa T-74/05) (1)

   (Program badań i rozwoju technologicznego zatytułowany „Promocja innowacji i wspierania uczestnictwa MŚP” - Finansowanie wspólnotowe - Artykuły 230 WE i 228 WE - Klauzula arbitrażowa - Żądanie stwierdzenia nieważności - Dopuszczalność)
   (2006/C 143/61)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: The International Institute for the Urban Environment (Delft, Niderlandy) (Przedstawiciel: P. ter Burg, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: L. Ström van Lier, pełnomocnik, wspierany przez J. Stuycka, adwokat)
   Przedmiot sprawy
   Skarga wniesiona na podstawie art. 230 WE i 238 WE dotycząca żądanego przez skarżącego wynagrodzenia z tyułu wykonania dwóch umów IPS-1999-00016 i IPS-1999-00022, zawartych w ramach programu badań i rozwoju technologicznego zatytułowanego „Promocja innowacji i wspierania uczestnictwa MŚP”
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżący zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2005


title: Sprawa C-131/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgique) w dniu 6 kwietnia 2009 r. — Philippe Daras przeciwko Région wallonne

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgique) w dniu 6 kwietnia 2009 r. — Philippe Daras przeciwko Région wallonne
   (Sprawa C-131/09)
   2009/C 153/38
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État (Belgique)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Philippe Daras

      Strona pozwana: Région wallonne

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1.5 dyrektywy 85/337/EWG w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (1) może być interpretowany w ten sposób, iż wyklucza on ze swego zakresu zastosowania akty ustawodawcze — takie jak dekret Regionu Walonii z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie kilku pozwoleń, których wydanie uzasadnione jest nadrzędnymi względami interesu ogólnego — które ograniczają się do stwierdzenia istnienia „oczywistych nadrzędnych względów interesu ogólnego”, przyznając decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, pozwolenie środowiskowe oraz poszczególne pozwolenia dotyczące czynności i robót wymienionych w akcie ustawodawczym i które „zatwierdzają” pozwolenia, w przypadku których stwierdzone jest istnienie „oczywistych nadrzędnych względów interesu ogólnego”?

               2)

                           a)

                           Czy art. 1, 5, 6, 7, 8 i 10a dyrektywy 85/337/EWG zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE (2) oraz dyrektywą 2003/35/WE (3) Parlamentu Europejskiego i Rady wykluczają możliwość, aby w danym systemie prawnym pozwolenie na zrealizowanie przedsięwzięcia, w przypadku którego wymagane jest przeprowadzenie oceny jego wpływu na środowisko naturalne było wydawane w drodze aktu ustawodawczego, który nie jest zaskarżalny w procedurze odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym przez prawo, pozwalającej zakwestionować materialną i proceduralną legalność decyzji przyznającej uprawnienie do realizacji tego przedsięwzięcia?

                           b)

                           Czy art. 9 konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, zawartej w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej przez Wspólnotę Europejską decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. (4) należy interpretować w ten sposób, iż nakłada on na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia dostępu do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym przez prawo, umożliwiającej zakwestionowanie materialnej i proceduralnej legalności decyzji, aktów lub zaniechań objętych przepisami art. 6 w każdej kwestii z zakresu przepisów prawa materialnego i przepisów proceduralnych regulujących wydawanie pozwoleń na realizację przedsięwzięć, w przypadku których wymagana jest ocena ich wpływu na środowisko naturalne?

                           c)

                           Czy w świetle konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, zawartej w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej przez Wspólnotę Europejską decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r., art. 10a dyrektywy 85/337/EWG, zmienionej dyrektywą 2003/35/WE, należy interpretować w ten sposób, iż nakłada on na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia dostępu do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym przez prawo, umożliwiającej zakwestionowanie materialnej i proceduralnej legalności decyzji, aktów lub zaniechań, zarówno w zakresie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów proceduralnych regulujących wydawanie pozwoleń na realizację przedsięwzięć, w przypadku których wymagana jest ocena ich wpływu na środowisko naturalne?

      (1)  Dyrektywa Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40).

      (2)  Dyrektywa Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. zmieniająca dyrektywę 85/337/EWG w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre publiczne i prywatne przedsięwzięcia na środowisko (Dz.U. L 73, s. 5).

      (3)  Dyrektywa 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidująca udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniająca w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE — Oświadczenie Komisji (Dz.U. L 156, s. 17).

      (4)  Decyzja Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz.U. L 124, s. 1).


title: Sprawa T-89/11: Wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2015 r. – Nanu-Nana Joachim Hoepp/OHIM – Vincci Hoteles (NANU) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego NANU — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy NAMMU — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/29

         Wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2015 r. – Nanu-Nana Joachim Hoepp/OHIM – Vincci Hoteles (NANU)
   (Sprawa T-89/11) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego NANU - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy NAMMU - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 279/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nanu-Nana Joachim Hoepp GmbH & Co. KG (Brema, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Nordemann i T. Boddien)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Vincci Hoteles, SA (Alcobendas, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 listopada 2010 r. (sprawa R 641/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Vincci Hoteles, SA a Nanu-Nana Joachim Hoepp GmbH & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Nanu-Nana Joachim Hoepp GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 113 z 9.4.2011.


title: Sprawa C-330/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gyulai Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu w dniu 8 lipca 2014 r. – Szemerey Gergely przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gyulai Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu w dniu 8 lipca 2014 r. – Szemerey Gergely przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve
   (Sprawa C-330/14)
   2014/C 303/37
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Gyulai Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Szemerey Gergely.

      Strona pozwana: Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zasadę elastyczności i możliwości zmiany z [motywu] 20 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 (1), [motyw] 27 tego rozporządzenia i [motywy] 18, 23 i 26 rozporządzenia (WE) nr 1122/2009 (2) należy interpretować w ten sposób, że jest sprzeczne z nimi uregulowanie krajowe, zgodnie z którym w przypadku uprawy rzadkiej odmiany roślin należy dołączyć do wniosku o zapłatę świadectwo dotyczące rzadkiej odmiany, biorąc pod uwagę praktykę administracyjną, zgodnie z którą wniosek o świadectwo przed wnioskiem o zapłatę dopuszczalny był jedynie w okresie od dnia 2 do 15 kwietnia 2010 r., możliwe było jego jednoczesne załączenie jedynie w chwili złożenia jedynego wniosku i uregulowanie nie pozwalało na późniejsze uzupełnienie wady wniosku polegającej na braku świadectwa?

               2)

               Czy przepis ten jest zgodny z obowiązkiem państw członkowskich do nienarażania celów wspólnej polityki rolnej lub też czy można stwierdzić, że skuteczność wykonywania prawa do pomocy rolnej dla rolników, którzy uprawiają rzadkie odmiany roślin, wynikającej z prawa Unii staje się nie możliwa, lub nadmiernie utrudniona i nieprzewidywalna w 2010 r. w chwili zmiany przepisów prawa [zmiana art. 43 ust. 6 rozporządzenia ministra ds. rolnictwa i rozwoju wsi nr 61/2009 (z dnia 14 kwietnia), wprowadzona do przepisów prawa przez rozporządzenie ministra ds. rolnictwa i rozwoju wsi nr 31/2010 (z dnia 30 marca)]?

               3)

               Czy jest sprzeczna z [motywami] 57 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 lub 75 rozporządzenia (WE) nr 1122/2009, a w szczególności z zasadą proporcjonalności praktyka administracyjna, która w przypadku braku świadectwa dotyczącego rzadkiej odmiany roślin, bez uwzględnienia intencji, zaniedbania lub okoliczności, nakłada sankcję z tytułu zawyżonej deklaracji w odniesieniu do całego wniosku, przy czym wniosek o zapłatę w pozostałej części w odniesieniu do całej działki spełnia przesłanki przyznania pomocy, ponieważ rolnik uprawia zadeklarowaną roślinę na zadeklarowanej powierzchni?

               4)

               Czy powody zwalniające z odpowiedzialności przewidziane w [motywach 67 lub 71 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 lub zawarte w [motywie] 75 rozporządzenia (WE) nr 1122/2009 maja zastosowanie w przypadku, w którym rolnik zarzuca istnienie sprzecznej lub niestosowanej praktyki administracyjnej, lub wyjątkowych okoliczności, i zamierza wykazać, że powodem jego błędu był błąd organu?

               5)

               Czy dopuszczenie deklaracji siły wyższej przedstawionej przez rolnika w związku z utratą wszystkich zbiorów (siewu) ma status prawidłowej informacji, o której mowa w [motywach 67 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 i 93 rozporządzenia (WE) nr 1122/2009, na którą powołuje się rolnik w odniesieniu do braku przedstawienia świadectwa dotyczącego rzadkiej rośliny, a w konsekwencji czy oznacza ono zwolnienie z sankcji w odniesieniu do całego wniosku?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U. L 141, s. 18).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu, a także wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U. L 316, s. 65).


title: Sprawa T-30/16: Wyrok Sądu z dnia 15 lutego 2017 r. – M. I. Industries/EUIPO – Natural Instinct (Natural Instinct Dog and Cat food as nature intended) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Natural Instinct Dog and Cat food as nature intended — Wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe INSTINCT i NATURE’S VARIETY — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Charakter używania — Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zasada 22 ust. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 2868/95]

text:
               27.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/11

         Wyrok Sądu z dnia 15 lutego 2017 r. – M. I. Industries/EUIPO – Natural Instinct (Natural Instinct Dog and Cat food as nature intended)
   (Sprawa T-30/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Natural Instinct Dog and Cat food as nature intended - Wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe INSTINCT i NATURE’S VARIETY - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Charakter używania - Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Zasada 22 ust. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 2868/95])
   (2017/C 095/19)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: M. I. Industries, Inc. (Lincoln, Nebraska, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: początkowo T. Elias, barrister, i B. Cookson, solicitor, następnie adwokat M. Montañá Mora)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: E. Zaera Cuadrado, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Natural Instinct Ltd (Camberley, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci C. Spintig i S. Pietzcker oraz B. Brandreth, barrister)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 listopada 2015 r. (sprawa R 2944/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między M. I. Industries a Natural Instinct.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 26 listopada 2015 r. (sprawa R 2944/2014-5), w zakresie w jakim na jej mocy stwierdzono brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego INSTINCT.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               EUIPO pokrywa, oprócz własnych kosztów, połowę kosztów poniesionych przez M. I. Industries, Inc.

               4)

               M. I. Industries pokrywa połowę własnych kosztów.

               5)

               Natural Instinct Ltd pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 106 z 21.3.2016.


title: Sprawa C-384/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 18 września 2006 r. — Gemeente Rotterdam przeciwko Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 18 września 2006 r. — Gemeente Rotterdam przeciwko Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
   (Sprawa C-384/06)
   (2006/C 310/04)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Raad van State (Niderlandy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gemeente Rotterdam.

      Strona pozwana: Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid.
   Pytania prejudycjalne

               1)

                           a)

                           Czy państwo członkowskie bądź organ tego państwa może wywieść kompetencję bezpośrednio z rozporządzenia — tj. bez podstawy w prawie krajowym?

                           b)

                           Jeśli tak, to czy art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji interwencji różnych funduszy strukturalnych z jednej strony oraz koordynacji tych interwencji i interwencji Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innych istniejących instrumentów finansowych z drugiej strony (1) w wersji zmienionej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2082/93 z dnia 20 lipca 1993 r. (Dz.U. L 193, str. 20) (zwanego dalej „rozporządzeniem koordynacyjnym”) przyznaje uprawnienie do cofnięcia decyzji o przyznaniu dotacji i do żądania zwrotu wypłaconej kwoty, jako że art. 23 rozporządzenia koordynacyjnego zobowiązuje do tego państwa członkowskie, gdy chodzi o nieprawidłowości lub niedbalstwo w rozumieniu art. 23?

               2)

               Jeśli nie, to czy krajowy przepis prawny taki jak art. 4:49 ust. 1 Algemene wet bestuursrecht (ogólnej ustawy administracyjnej), na podstawie którego organ może cofnąć decyzję o ustaleniu wysokości dotacji lub zmienić ją na niekorzyść beneficjenta, jeżeli a) istnieją fakty i okoliczności, o których nie mógł on rozsądnie wiedzieć przy ustalaniu wysokości dotacji i przy których występowaniu ustalona zostałaby dotacja w niższej wysokości niż dotacja określona w decyzji o przyznaniu dotacji, (b) ustalenie wysokości dotacji było nieprawidłowe i beneficjent o tym wiedział lub powinien był o tym wiedzieć lub (c) po ustaleniu wysokości dotacji beneficjent nie spełnił wymogów związanych z tą dotacją, należy — zgodnie z art. 10 WE w związku z art. 249 WE — interpretować w sposób zgodny z rozporządzeniem?

               3)

               Jeśli tak, to czy ta wykładnia jest ograniczona ogólnymi zasadami prawa wspólnotowego, w szczególności zasadami pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań?

               4)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 3, w odniesieniu do tego ograniczenia pojawia się następujące pytanie: Czy krajowe zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, które leżą u podstaw art. 4:49 ust. 1 Algemene wet bestuursrecht (ogólnej ustawy administracyjnej), mogą sięgać dalej niż ogólne zasady prawa wspólnotowego, w szczególności zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, które należy uwzględnić przy stosowaniu rozporządzenia koordynacyjnego?

               5)

               Czy w świetle art. 10 WE przy stosowaniu wspólnotowoprawnych zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań ma znaczenie okoliczność, że w przypadku beneficjenta chodzi o osobę prawną prawa publicznego?

      (1)  Dz.U. L 374, str. 1.


title: Sprawa C-414/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgerichts (Niemcy) w dniu 27 lipca 2016 r. – Vera Egenberger/Evangelisches Werk für Diakonie und Entwicklung e.V.

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgerichts (Niemcy) w dniu 27 lipca 2016 r. – Vera Egenberger/Evangelisches Werk für Diakonie und Entwicklung e.V.
   (Sprawa C-414/16)
   (2016/C 419/36)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesarbeitsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Vera Egenberger

      Strona pozwana: Evangelisches Werk für Diakonie und Entwicklung e.V.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4 ust. 2 dyrektywy 2000/78/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że pracodawca taki jak pozwana w niniejszej sprawie, względnie kościół w odniesieniu do niego, może wiążąco ustalać we własnym zakresie, czy określona religia kandydata stanowi, ze względu na charakter działalności lub kontekst, w którym jest ona prowadzona, podstawowy, zgodny z prawem i uzasadniony wymóg zawodowy, uwzględniający jego etykę?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej:
               Czy w sporze takim jak w niniejszej sprawie należy odstąpić od stosowania przepisu prawa krajowego – takiego jak w tym przypadku § 9 ust. 1 alternatywa 1 AGG [Allgemeines Gleichbehandlungsgesetz (ogólnej ustawy o równym traktowaniu)] – zgodnie z którym odmienne traktowanie ze względu na religię w przypadku zatrudnienia przez wspólnoty religijne i związane z nimi instytucje jest również dopuszczalne, gdy określona religia jest uzasadnionym wymogiem zawodowym przy uwzględnieniu poczucia tożsamości danej wspólnoty religijnej w świetle jej prawa do samostanowienia?

               3)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej, dodatkowo:
               Jakie wymogi należy określić, ze względu na charakter działalności lub kontekst, w którym jest ona prowadzona, jako podstawowy, zgodny z prawem i uzasadniony wymóg zawodowy, uwzględniający etykę organizacji zgodnie z art. 4 ust. 2 dyrektywy 2000/78/WE?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, Dz.U. 2000, L 303, s. 16.


title: Sprawa C-502/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 stycznia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Rzeczpospolita Polska) — K-1 sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Bydgoszczy (Podatek VAT — Nieprawidłowości w deklaracji podatnika — Dodatkowe zobowiązanie podatkowe)

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 stycznia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Rzeczpospolita Polska) — K-1 sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Bydgoszczy
   (Sprawa C-502/07) (1)

   (Podatek VAT - Nieprawidłowości w deklaracji podatnika - Dodatkowe zobowiązanie podatkowe)
   (2009/C 55/05)
   Język postępowania: polski
   Sąd krajowy
   Naczelny Sąd Administracyjny
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: K-1 sp. z o.o.

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Naczelny Sad Administracyjny (Polska) — Wykładnia art. 2 akapity pierwszy i drugi pierwszej dyrektywy Rady 67/227/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych (Dz.U. 71, s. 1301) oraz art. 2, art. 10 ust. 1 lit. a), art. 27 ust. 1 i art. 33 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Przepisy krajowe przewidujące nałożenie dodatkowego zobowiązania podatkowego w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w deklaracji złożonej przez podatnika VAT
   Sentencja

               1)

               Wspólny system podatku VAT, w kształcie określonym w art. 2 akapity pierwszy i drugi pierwszej dyrektywy Rady 67/227/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych, oraz w art. 2 i 10 ust. 1 lit. a) i ust. 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 2004/66/WE z dnia 26 kwietnia 2004 r., nie stoi na przeszkodzie, by państwo członkowskie przewidziało w swym ustawodawstwie sankcję administracyjną, która może być nakładana na podatników podatku od wartości dodanej, taką jak „dodatkowe zobowiązanie podatkowe” przewidziane w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

               2)

               Przepisy, takie jak zawarte w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, nie stanowią „specjalnych środków stanowiących odstępstwo”, mających na celu zapobieganie niektórym rodzajom oszustw podatkowych lub unikaniu opodatkowania w rozumieniu art. 27 ust. 1 szóstej dyrektywy 77/388, ze zmianami.

               3)

               Artykuł 33 szóstej dyrektywy 77/388, ze zmianami, nie stoi na przeszkodzie utrzymaniu w mocy przepisów, takich jak zawarte w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

      (1)  Dz.U. C 22 z 26.1.2008.


title: Sprawa T-110/12 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 11 marca 2013 r. — Iranian Offshore Engineering & Construction przeciwko Radzie (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające wobec Iranu — Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Brak pilnego charakteru — Wyważenie wchodzących w grę interesów)

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/18

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 11 marca 2013 r. — Iranian Offshore Engineering & Construction przeciwko Radzie
   (Sprawa T-110/12 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające wobec Iranu - Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru - Wyważenie wchodzących w grę interesów)
   2013/C 147/33
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Iranian Offshore Engineering & Construction Co. (Teheran, Iran) (przedstawiciele: adwokaci J. Viñals Camallonga, L. Barriola Urruticoechea i J. Iriarte Ángel)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: P. Plaza García i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania, po pierwsze, decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 71) w zakresie dotyczącym umieszczenia firmy skarżącej w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/CFSP z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39), i po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 11) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1) w zakresie, w jakim rozporządzenia te dotyczą skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 lutego 2005 r. w sprawie T-137/03 Ornella Mancini przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Stanowisko lekarza – doradcy medycznego — Zmiana zawiadomienia o wakacie — Nadużycie władzy — Skład sądu konkursowego — Porównawcza analiza zasług — Oczywisty błąd w ocenie — Równość traktowania mężczyzn i kobiet — Skarga o odszkodowanie)

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/27

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 3 lutego 2005 r.
   w sprawie T-137/03 Ornella Mancini przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Stanowisko lekarza – doradcy medycznego - Zmiana zawiadomienia o wakacie - Nadużycie władzy - Skład sądu konkursowego - Porównawcza analiza zasług - Oczywisty błąd w ocenie - Równość traktowania mężczyzn i kobiet - Skarga o odszkodowanie)
   (2005/C 93/53)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-137/03, Ornella Mancini, urzędniczka Komisji Wspólnot Europejskich zamieszkała w Brukseli (Belgia), reprezentowana przez adwokata É. Boigelota przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot, po pierwsze wniosek o uchylenie decyzji Komisji nieuwzględniającej kandydatury skarżącej na stanowisko lekarza – doradcy medycznego w jednostce „Służba medyczna – Bruksela” oraz decyzji o mianowaniu innego kandydata na powyższe stanowisko oraz, po drugie, żądanie odszkodowania, Sąd Pierwszej Instancji (czwarta izba) w składzie H. Legal, prezes, V. Tiili i V. Vadapalas, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 158 z 5.7.2003


title: Sprawa C-100/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2010 r. w sprawie T-345/08 Helena Rubinstein SNC, L'Oréal SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) OHIM, Allergan, Inc. wniesione w dniu 2 marca 2011 r. przez Helena Rubinstein i L'Oréal

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/12

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2010 r. w sprawie T-345/08 Helena Rubinstein SNC, L'Oréal SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) OHIM, Allergan, Inc. wniesione w dniu 2 marca 2011 r. przez Helena Rubinstein i L'Oréal
   (Sprawa C-100/11 P)
   2011/C 145/17
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Helena Rubinstein SNC, L'Oréal SA (przedstawiciel: mecenas A. Von Mühlendahl, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) OHIM, Allergan, Inc.

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku wydanego w dniu 16 grudnia 2010 r. przez Sąd w sprawach połączonych T-345/08 i T-357/08;

               —

               oddalenie skarg wniesionych przez Allergan, Inc. na decyzje wydane przez Wydział Unieważnień OHIM w dniu 28 marca 2007 r. w sprawie 1118 C (Helena Rubinstein SNC, BOTOLIST) i w dniu 4 kwietnia 2007 r. w sprawie 1120 C (L’Oréal SA, BOTOCYL);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania przed Trybunałem i przed Sądem oraz kosztami postępowanie przed Izbą Odwoławczą OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie wnoszą o uchylenie zaskarżonego wyroku na następujących podstawach:

               Sąd naruszył art. 52 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) w związku z art. 8 ust. 5 tego rozporządzenia orzekając, iż OHIM słusznie stwierdził, że wcześniejsze znaki towarowe, na które powołała się Allergan, Inc. cieszyły się renomą i że używanie zaskarżonych rejestracji powodowałoby czerpanie nienależnej korzyści z odróżniającego charakteru lub renomy wcześniejszych znaków towarowych lub działało na szkodę tego charakteru lub tejże renomy.

               Sąd naruszył art. 115 rozporządzenia nr 40/94 w związku z art. 1 zasadą 38 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 (2) z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, ze zmianami (zwane dalej: „zasadą 38” i „rozporządzeniem wykonującym rozporządzenie nr 40/94”) uwzględniając dowody, które nie zostały przedstawione w języku postępowania.

               Sąd naruszył art. 63 rozporządzenia nr 40/94 opierając się na błędnych kryteriach prawnych w trakcie badania i przy utrzymaniu w mocy zaskarżonych decyzji.

               Sąd naruszył art. 73 rozporządzenia nr 40/94 orzekając, iż zaskarżone decyzje nie były nieważne z uwagi na brak właściwego uzasadnienia.

      (1)  Dz.U. L 011, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 303, s.1


title: Sprawa F-39/14: Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2014 r. – ZZ przeciwko Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/58

         Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2014 r. – ZZ przeciwko Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA)
   (Sprawa F-39/14)
   2014/C 421/83
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: A. Pappas, adwokat)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie nieprzedłużenia umowy o pracę ze skarżącym oraz zadośćuczynienie za doznaną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji ESMA/2013/ED/23 z dnia 28 czerwca 2013 r. w sprawie nieprzedłużenia umowy o pracę ze skarżącym;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej zadośćuczynienia w wysokości 20  000 EUR za doznaną krzywdę;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-149/13: Postanowienie Sądu z dnia 15 października 2013 r. — Hiszpania przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Rozpoczęcie biegu terminu — Publikacja w Dzienniku Urzędowym — Niedopuszczalność)

text:
               7.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/14

         Postanowienie Sądu z dnia 15 października 2013 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-149/13) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Rozpoczęcie biegu terminu - Publikacja w Dzienniku Urzędowym - Niedopuszczalność)
   2013/C 359/26
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo S. Centeno Huerta, następnie M. J. García-Valdecasas Dorrego, abogados del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall, J. Baquero Cruz i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AST/126/12 w celu stworzenia listy kandydatów, spośród których mogą być rekrutowani asystenci (AST 3) w sektorze Badania w dziedzinach: Biologia, Nauki Przyrodnicze i Medyczne; Chemia; Fizyka i Materiałoznawstwo; Badania jądrowe; Inżynieria lądowa i mechaniczna; Inżynieria elektryczna i elektroniczna (Dz.U. 2012, C 394 A, s. 11).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 123 z 27.4.2013.


title: Sprawa C-269/16: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Letrado de la Administración de Justicia del Juzgado de lo Social n°2 de Terrassa – Hiszpania) – Elena Barba Giménez/Francisca Carrión Lozano

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/13

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Letrado de la Administración de Justicia del Juzgado de lo Social no2 de Terrassa – Hiszpania) – Elena Barba Giménez/Francisca Carrión Lozano
   (Sprawa C-269/16) (1)

   (2017/C 202/20)
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 279 z 1.8.2016.


title: Sprawa C-557/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 14 grudnia 2007 r. — LSG-Gesellschaft zur Wahrnehmung von Leistungsschutzrechten GmbH przeciwko Tele2 Telecommunication GmbH

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 14 grudnia 2007 r. — LSG-Gesellschaft zur Wahrnehmung von Leistungsschutzrechten GmbH przeciwko Tele2 Telecommunication GmbH
   (Sprawa C-557/07)
   (2008/C 64/30)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberster Gerichtshof (Austria)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: LSG-Gesellschaft zur Wahrnehmung von Leistungsschutzrechten GmbH

      Strona pozwana: Tele2 Telecommunication GmbH
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni zastosowanego w art. 5 ust. 1 lit. a) oraz w art. 8 ust. 3 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (1) pojęcia „pośrednika” należy dokonywać w ten sposób, że obejmuje ono także dostawcę dostępu (Access Provider), który umożliwia użytkownikowi jedynie dostęp do sieci za pośrednictwem dynamicznego adresu IP, ale sam nie udostępnia mu żadnych usług, takich jak poczta elektroniczna, FTP lub udostępnianie plików ani też nie sprawuje żadnej prawnej ani faktycznej kontroli nad usługami, które wykorzystuje użytkownik?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:
               Czy wykładni art. 8 ust. 3 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (2) w związku z art. 6 i art. 15 dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej) należy dokonywać (zawężająco) w ten sposób, że nie zezwala on na przekazywanie danych osobowych o ruchu prywatnym osobom trzecim dla celów postępowania cywilnego w sprawie uprawdopodobnionych naruszeń mających wyłączny charakter praw autorskich (praw do realizacji prawa autorskiego i do wykorzystywania utworu)?

      (1)  Dz.U. L 167, str. 10.

      (2)  Dz.U. L 157, str. 45, sprostowanie opublikowane w Dz.U. 2004, L 195, str. 16.


title: Sprawa T-521/15: Wyrok Sądu z dnia 20 lipca 2017 r. – Diesel/EUIPO – Sprinter megacentros del deporte (Przedstawienie zakrzywionej i skierowanej pod kątem linii) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego zakrzywioną i skierowaną pod kątem linię — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający wielką literę „D” — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/33

         Wyrok Sądu z dnia 20 lipca 2017 r. – Diesel/EUIPO – Sprinter megacentros del deporte (Przedstawienie zakrzywionej i skierowanej pod kątem linii)
   (Sprawa T-521/15) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego zakrzywioną i skierowaną pod kątem linię - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający wielką literę „D” - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   (2017/C 283/49)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Diesel SpA (Breganze, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Gaul, M. Frank, A. Parassina i K. Dani)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Sprinter megacentros del deporte, SL (Elche, Hiszpania) (przedstawiciel: S. Malynicz, QC)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 czerwca 2015 r. (sprawa R 3291/2014-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Diesel a Sprinter megacentros del deporte.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 18 czerwca 2015 r. (sprawa R 3291/2014-2).

               2)

               EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Diesel SpA.

               3)

               Sprinter megacentros del deporte, SL pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 381 z 16.11.2015.


title: Sprawa C-380/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 8 sierpnia 2014 r. – Dorothea Eckert i Karl-Heinz Dallner przeciwko Condor Flugdienst GmbH

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 8 sierpnia 2014 r. – Dorothea Eckert i Karl-Heinz Dallner przeciwko Condor Flugdienst GmbH
   (Sprawa C-380/14)
   2014/C 421/26
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Rüsselsheim

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Dorothea Eckert, Karl-Heinz Dallner

      Strona pozwana: Condor Flugdienst GmbH
   Postanowieniem Trybunału z dnia 9 września 2014 r. niniejsza sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


title: Sprawa T-335/11: Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2013 r. — Bułgaria przeciwko Komisji (EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Jednolita płatność obszarowa — Obszary o niekorzystnych warunkach gospodarowania — Uzupełniające krajowe płatności bezpośrednie — Funkcjonowanie systemu informacji geograficznej i systemu identyfikacji działek rolnych — Artykuł 31 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 — Proporcjonalność — Pewność prawa — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/19

         Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2013 r. — Bułgaria przeciwko Komisji
   (Sprawa T-335/11) (1)

   (EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Jednolita płatność obszarowa - Obszary o niekorzystnych warunkach gospodarowania - Uzupełniające krajowe płatności bezpośrednie - Funkcjonowanie systemu informacji geograficznej i systemu identyfikacji działek rolnych - Artykuł 31 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 - Proporcjonalność - Pewność prawa - Obowiązek uzasadnienia)
   2013/C 189/38
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Bułgarii (przedstawiciele: E. Petranova i T. Ivanov, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Rossi, D. Dimov, G. Koleva i D. Stefanov, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2011/244/UE z dnia 15 kwietnia 2011 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 102, s. 33) w zakresie, w jakim dotyczy ona Republiki Bułgarii.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Bułgarii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 331 z 12.11.2011.


title: Sprawa C-440/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 2 czerwca 2016 r. w sprawach T-510/14 i T-536/14, STAYWELL HOSPITALITY GROUP ET SHERATON INTERNATIONAL IP/EUIPO – SHERATON INTERNATIONAL IP AND STAYWELL HOSPITALITY GROUP (PARK REGIS), wniesione w dniu 4 sierpnia 2016 r. przez Staywell Hospitality Group Pty Ltd

text:
               27.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/3

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 2 czerwca 2016 r. w sprawach T-510/14 i T-536/14, STAYWELL HOSPITALITY GROUP ET SHERATON INTERNATIONAL IP/EUIPO – SHERATON INTERNATIONAL IP AND STAYWELL HOSPITALITY GROUP (PARK REGIS), wniesione w dniu 4 sierpnia 2016 r. przez Staywell Hospitality Group Pty Ltd
   (Sprawa C-440/16 P)
   (2017/C 095/07)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Staywell Hospitality Group Pty Ltd (przedstawiciel: D. Farnsworth, solicitor)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Sheraton International IP LLC
   Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2017 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziewiąta izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Sprawa C-413/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Salamanca — Hiszpania) — Asociación de Consumidores Independientes de Castilla y León przeciwko Anuntis Segundamano España SL (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 93/13/EWG — Powództwo o nakazanie zaprzestania szkodliwych praktyk wniesione przez regionalne stowarzyszenie konsumentów — Sąd właściwy miejscowo — Brak możliwości zaskarżenia wydanego w pierwszej instancji orzeczenia stwierdzającego brak właściwości — Autonomia proceduralna państw członkowskich — Zasady równoważności i skuteczności)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/12

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Salamanca — Hiszpania) — Asociación de Consumidores Independientes de Castilla y León przeciwko Anuntis Segundamano España SL
   (Sprawa C-413/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 93/13/EWG - Powództwo o nakazanie zaprzestania szkodliwych praktyk wniesione przez regionalne stowarzyszenie konsumentów - Sąd właściwy miejscowo - Brak możliwości zaskarżenia wydanego w pierwszej instancji orzeczenia stwierdzającego brak właściwości - Autonomia proceduralna państw członkowskich - Zasady równoważności i skuteczności)
   2014/C 45/21
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Provincial de Salamanca

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Asociación de Consumidores Independientes de Castilla y León

      Strona pozwana: Anuntis Segundamano España SL

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Audiencia Provincial de Salamanca — Hiszpania — Wykładnia art. 4, 12, 114 i 169 TFUE, art. 38 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. 2000, C 364, s. 1) i dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29) — Stosowne i skuteczne środki służące zaprzestaniu stosowania nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich — Działanie zapobiegawcze podjęte w interesie zbiorowym przez stowarzyszenie konsumentów w celu zakazania stosowania przez przedsiębiorcę nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich — Krajowe przepisy postępowania cywilnego przyznające właściwość sądowi siedziby strony pozwanej — Ustawodawstwo krajowe wykluczające wszelkie środki odwoławcze od postanowienia stwierdzającego brak właściwości miejscowej

      Sentencja

   Dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, a także zasady równoważności i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom państwa członkowskiego, takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, zgodnie z którymi w odniesieniu do powództw o nakazanie zaprzestania szkodliwych praktyk wnoszonych przez stowarzyszenia konsumentów, po pierwsze, takie powództwo powinno być wniesione do sądu miejsca siedziby lub zamieszkania pozwanego, a po drugie, orzeczenie stwierdzające brak właściwości miejscowej wydane przez sąd pierwszej instancji jest niezaskarżalne.

      (1)  Dz.U. C 379 z 8.12.2012.


title: Sprawa C-443/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 1999/13/WE — Ograniczenie emisji lotnych związków organicznych — Brak transpozycji pojęć małe urządzenie i  znaczna zmiana )

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/17

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-443/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 1999/13/WE - Ograniczenie emisji lotnych związków organicznych - Brak transpozycji pojęć „małe urządzenie” i „znaczna zmiana”)
   2009/C 153/33
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i A. Adam, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu prawidłowej transpozycji dyrektywy Rady 1991/13/WE z dnia 11 marca 1999 r. w sprawie ograniczenia emisji lotnych związków organicznych spowodowanej użyciem organicznych rozpuszczalników podczas niektórych czynności i w niektórych urządzeniach (Dz.U. L 85, s. 1) — Pojęcia „małe urządzenie” i „znaczna zmiana”

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu prawidłowej transpozycji art. 2 pkt 3 i 4 oraz art. 4 pkt 4 dyrektywy Rady 1991/13/WE z dnia 11 marca 1999 r. w sprawie ograniczenia emisji lotnych związków organicznych spowodowanej użyciem organicznych rozpuszczalników podczas niektórych czynności i w niektórych urządzeniach, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 6 z 10.1.2009.


title: Sprawy połączone C-71/11 i C-99/11: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 września 2012 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Bundesrepublik Deutschland przeciwko Y (C-71/11), Z (C-99/11) (Dyrektywa 2004/83/WE — Minimalne normy dotyczące warunków przyznawania statusu uchodźcy lub statusu w ramach ochrony uzupełniającej — Artykuł 2 lit. c) — Uznanie za „uchodźcę” — Artykuł 9 ust. 1 — Pojęcie „akt prześladowania” — Artykuł 10 ust. 1 lit. b) — Wyznanie jako powód prześladowania — Związek między powodem prześladowania a aktami prześladowania — Obywatele pakistańscy będący członkami wspólnoty religijnej ahmadiyya — Działania władz pakistańskich mające na celu ograniczenie prawa do publicznego uprawiania praktyk religijnych — Akty wystarczająco poważne, by uzasadnić obawę zainteresowanego przed prześladowaniem z powodu wyznania — Indywidualna ocena okoliczności faktycznych — Artykuł 4)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/5

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 września 2012 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Bundesrepublik Deutschland przeciwko Y (C-71/11), Z (C-99/11)
      (Sprawy połączone C-71/11 i C-99/11) (1)

      (Dyrektywa 2004/83/WE - Minimalne normy dotyczące warunków przyznawania statusu uchodźcy lub statusu w ramach ochrony uzupełniającej - Artykuł 2 lit. c) - Uznanie za „uchodźcę” - Artykuł 9 ust. 1 - Pojęcie „akt prześladowania” - Artykuł 10 ust. 1 lit. b) - Wyznanie jako powód prześladowania - Związek między powodem prześladowania a aktami prześladowania - Obywatele pakistańscy będący członkami wspólnoty religijnej ahmadiyya - Działania władz pakistańskich mające na celu ograniczenie prawa do publicznego uprawiania praktyk religijnych - Akty wystarczająco poważne, by uzasadnić obawę zainteresowanego przed prześladowaniem z powodu wyznania - Indywidualna ocena okoliczności faktycznych - Artykuł 4)
      (2012/C 331/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd krajowy

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniach przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Bundesrepublik Deutschland

         Strona pozwana: Y (C-71/11), Z (C-99/11)

         Przy udziale: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht, Bundesbeauftragter für Asylangelegenheiten beim Bundesamt für Migration und Flüchtlinge

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesverwaltungsgericht — Wykładnia art. 2 lit. c) oraz art. 9 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony (Dz.U. L 304 s. 12) — Warunki uznania za uchodźcę — Wystarczająco poważny charakter aktu prześladowania — Czynności władz Pakistanu mające na celu ograniczenie działalności wspólnoty religijnej ahmadiyya

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 9 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony, należy interpretować w ten sposób, że:

                              —

                              nie każde naruszenie wolności wyznania sprzeczne z art. 10 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej można uznać za „akt prześladowania” w rozumieniu wskazanego przepisu;

                              —

                              akt prześladowania może polegać na naruszeniu prawa do zewnętrznego manifestowania wolności wyznania;

                              —

                              w celu ustalenia, czy naruszenie wolności wyznania sprzeczne z art. 10 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej może stanowić „akt prześladowania”, właściwy organ powinien zbadać, z uwzględnieniem osobistej sytuacji zainteresowanego, czy z powodu korzystania z owej wolności w kraju pochodzenia narażony jest on na rzeczywiste niebezpieczeństwo ścigania albo nieludzkiego lub poniżającego traktowania lub karania ze strony podmiotów wymienionych w art. 6 dyrektywy 2004/83.

                  2)

                  Artykuł 2 lit. c) dyrektywy 2004/83 należy interpretować w ten sposób, że obawa wnioskodawcy przed prześladowaniem jest uzasadniona, jeżeli zdaniem właściwego organu w związku z osobistą sytuacją wnioskodawcy można racjonalnie przyjąć, iż po powrocie do kraju pochodzenia będzie on dokonywał czynności religijnych narażających go na rzeczywiste niebezpieczeństwo prześladowania. Oceniając w sposób indywidualny wniosek o przyznanie statusu uchodźcy, właściwy organ nie może racjonalnie oczekiwać, że wnioskodawca zrezygnuje z owych czynności religijnych.

         (1)  Dz.U. C 130 z 30.4.2011.

         Dz.U. C 173 z 11.6.2011.