title: Sprawa C-5/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — postępowanie karne przeciwko Titusowi Alexandrowi Jochenowi Donnerowi (Swobodny przepływ towarów — Własność przemysłowa i handlowa — Sprzedaż kopii utworów w państwie członkowskim, w którym nie są chronione prawa autorskie do tych utworów — Transport tych towarów do innego państwa członkowskiego, w którym naruszenie owych praw autorskich podlega sankcjom prawa karnego — Postępowanie karne przeciwko przewoźnikowi w związku z pomocnictwem w bezprawnym rozpowszechnianiu utworów chronionych prawem autorskim)

text:
               18.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 250/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — postępowanie karne przeciwko Titusowi Alexandrowi Jochenowi Donnerowi
   (Sprawa C-5/11) (1)

   (Swobodny przepływ towarów - Własność przemysłowa i handlowa - Sprzedaż kopii utworów w państwie członkowskim, w którym nie są chronione prawa autorskie do tych utworów - Transport tych towarów do innego państwa członkowskiego, w którym naruszenie owych praw autorskich podlega sankcjom prawa karnego - Postępowanie karne przeciwko przewoźnikowi w związku z pomocnictwem w bezprawnym rozpowszechnianiu utworów chronionych prawem autorskim)
   2012/C 250/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Titus Alexander Jochen Donner.

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 34 i 36 TFUE — Swobodny przepływ towarów — Własność przemysłowa i handlowa — Sprzedaż kopii utworów w państwie członkowskim, w którym nie są chronione prawa autorskie do tych utworów — Transport tych towarów do innego państwa członkowskiego, w którym naruszenie owych praw autorskich podlega sankcjom prawa karnego — Sytuacja, w której przeniesienie własności na nabywcę zostało dokonane w państwie członkowskim pochodzenia, a przeniesienie rzeczywistego władztwa nad rzeczą w państwie członkowskim przeznaczenia — Postępowanie karne przeciwko przewoźnikowi w związku z pomocnictwem bezprawnym rozpowszechnianiu utworów chronionych prawem autorskim

      Sentencja

   Handlowiec, który kieruje swoją reklamę do klientów mających miejsce zamieszkania lub siedzibę w określonym państwie członkowskimi i tworzy lub udostępnia im szczególny system dostawy oraz szczególny sposób zapłaty lub zezwala na takie działanie osobie trzeciej, umożliwiając w ten sposób tym klientom dostawę na ich rzecz kopii utworów chronionych prawem autorskim w tym państwie członkowskim, dokonuje w państwie członkowskim, w którym dostawa miała miejsce, „publicznego rozpowszechniania” w rozumieniu art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym.
   Artykuły 34 TFUE i 36 TFUE powinny być interpretowane w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one temu, aby państwo członkowskie ścigało na podstawie krajowego prawa karnego pomocnictwo w rozpowszechnianiu bez zezwolenia kopii utworów chronionych przez prawo autorskie, w przypadku gdy kopie takich utworów są publicznie rozpowszechniane na terytorium tego państwa członkowskiego w ramach sprzedaży skierowanej w szczególności do klientów rzeczonego państwa, do której dochodzi w innym państwie członkowskim, gdzie towary te nie są chronione prawem autorskim lub na ich ochronę nie można skutecznie powoływać się wobec osób trzecich.

      (1)  Dz.U. C 103 z 2.4.2011.


title: Sprawa T-617/14: Postanowienie Sądu z dnia 14 lipca 2015 r. – Pro Asyl/EASO [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Program operacyjny mający na celu rozmieszczenie zespołu wsparcia „azyl” na terytorium Bułgarii — Odmowa dostępu — Umorzenie postępowania — Skarga o stwierdzenie nieważności — Elektroniczny rejestr dokumentów — Oczywista częściowa niedopuszczalność]

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/27

         Postanowienie Sądu z dnia 14 lipca 2015 r. – Pro Asyl/EASO
   (Sprawa T-617/14) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Program operacyjny mający na celu rozmieszczenie zespołu wsparcia „azyl” na terytorium Bułgarii - Odmowa dostępu - Umorzenie postępowania - Skarga o stwierdzenie nieważności - Elektroniczny rejestr dokumentów - Oczywista częściowa niedopuszczalność])
   (2015/C 320/43)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Pro Asyl Bundesweite Arbeitsgemeinschaft für Flüchtlinge eV (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Hilbrans)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO) (przedstawiciele: L. Cerdán Ortiz-Quintana, pełnomocnik wspierany przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności pisma EASO z dnia 10 czerwca 2014 r. EASO/ED/2014/134.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie skargi w zakresie, w jakim dotyczy ona stwierdzenia nieważności pisma EASO/ED/2014/134 Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO) z dnia 10 czerwca 2014 r., w którym odmówiono dostępu do planu operacyjnego mającego na celu rozmieszczenie zespołu wsparcia Unii Europejskiej w Bułgarii.

               2)

               Skarga zostaje odrzucona w pozostałym zakresie jako oczywiście niedopuszczalna.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 409 z 17.11.2014.


title: Sprawa C-2/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Stuttgart (Niemcy) w dniu 4 stycznia 2016 r. – postępowanie karne przeciwko J.S.R.

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Stuttgart (Niemcy) w dniu 4 stycznia 2016 r. – postępowanie karne przeciwko J.S.R.
   (Sprawa C-2/16)
   (2016/C 118/10)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Stuttgart

      Strona w postępowaniu głównym

   J.S.R.

      Pytania prejudycjalne

   Czy umieszczenie Liberation Tigers of Tamil Eelam („LTTE”) w wykazie zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (1) w odniesieniu do okresu od 23 lipca 2007 r. do 11 maja 2009 r., w szczególności na podstawie decyzji Rady:

               —

               z dnia 29 maja 2006 r. (2006/379/WE) (2),

               —

               z dnia 28 czerwca 2007 r. (2007/445/WE) (3),

               —

               z dnia 20 grudnia 2007 r. (2007/868/WE) (4),

               —

               z dnia 15 lipca 2008 r. (2008/583/WE) (5) oraz

               —

               z dnia 26 stycznia 2009 r. (2009/62/WE) (6),
               jest nieważne?

      (1)  Dz.U. L 344, s. 70.

      (2)  Decyzja Rady z dnia 29 maja 2006 r. wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylająca decyzję 2005/930/WE (Dz.U. L 144, s. 21).

      (3)  Decyzja Rady z dnia 28 czerwca 2007 r. wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylająca decyzje 2006/379/WE oraz 2006/1008/WE (Dz.U. L 169, s. 58).

      (4)  Decyzja Rady z dnia 20 grudnia 2007 r. wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylająca decyzję 2007/445/WE (Dz.U. L 340, s. 100), ze sprostowaniem.

      (5)  Decyzja Rady z dnia 15 lipca 2008 r. wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylająca decyzję 2007/868/WE (Dz.U. L 188, s. 21).

      (6)  Decyzja Rady z dnia 26 stycznia 2009 r. wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylająca decyzję 2008/583/WE (Dz.U. L 23, s. 25).


title: Sprawa C-252/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Cádiz (Hiszpania) w dniu 12 maja 2017 r. – Moisés Vadillo González/Alestis Aerospace S.L.

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Cádiz (Hiszpania) w dniu 12 maja 2017 r. – Moisés Vadillo González/Alestis Aerospace S.L.
   (Sprawa C-252/17)
   (2017/C 256/05)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social de Cádiz

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Moisés Vadillo González

      Strona pozwana: Alestis Aerospace, S.L.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy sprzeczna z dyrektywą 2010/18/UE (1) jest taka wykładnia art. 37 ust. 4 E.T. [kodeksu pracy] (zgoda na przerwę w świadczeniu pracy w wymiarze jednej godziny dziennie do czasu, kiedy dziecko ukończy dziewięć miesięcy), zgodnie z którą, niezależnie od płci każdego z rodziców, uprawnienie to nie powinno przysługiwać temu, kto składa wniosek pozostając w zatrudnieniu, jeżeli drugie z rodziców jest bezrobotne?

               2)

               Czy treść art. 3 dyrektywy 2006/54/WE (2) mającego na celu zapewnienie pełnej równości mężczyzn i kobiet w życiu zawodowym stoi na przeszkodzie takiej wykładni art. 37 ust. 4 E.T., zgodnie z którą, jeżeli pracownik będący mężczyzną jest zatrudniony, nie jest on uprawniony do tej przerwy w przypadku, kiedy jego żona pozostaje bezrobotna?

      (1)  Dyrektywa Rady 2010/18/UE z dnia 8 marca 2010 r. w sprawie wdrożenia zmienionego porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez BUSINESSEUROPE, UEAPME, CEEP i ETUC oraz uchylająca dyrektywę 96/34/WE (Dz.U. 2010, L 68, s. 13)

      (2)  Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana) (Dz.U. 2006, L 204, s. 23)


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 września 2004 r. w sprawie T-310/00 MCI, Inc. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Konkurencja — Kontrola koncentracji — Skarga o stwierdzenie nieważności — Interes do wniesienia skargi — Kompetencja Komisji)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/38

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 28 września 2004 r.
   w sprawie T-310/00 MCI, Inc. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Konkurencja - Kontrola koncentracji - Skarga o stwierdzenie nieważności - Interes do wniesienia skargi - Kompetencja Komisji)
   (2004/C 300/74)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-310/00, MCI, Inc., dawniej MCI WorldCom, Inc., a następnie WorldCom, Inc., z siedzibą w Ashburn, Wirginia (Stany Zjednoczone), reprezentowaną początkowo przez K. Lasoka QC, J.-Y. Arta i B. Hartnetta, adwokatów, a następnie przez K. Lasoka, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, popieraną przez Republikę Federalną Niemiec (pełnomocnicy: W.-D. Plessing i B. Muttelsee-Schön), przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: początkowo P. Oliver, P. Hellström i L. Pignataro, a następnie P. Oliver, P. Hellström i N. Khan, barrister, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), popieranej przez Republikę Francuską (pełnomocnicy: G. de Bergues i F. Million, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/790/WE z dnia 28 czerwca 2000 r. w sprawie uznania koncentracji za niezgodną ze wspólnym rynkiem i Porozumieniem EOG (Sprawa nr COMP/M.1741 – MCI WorldCom/Sprint) [tłumaczenie nieoficjalne] (Dz.U. z 2003 r. L 300, str. 1), Sąd Pierwszej Instancji (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes, A.W.H. Meij i N.J. Forwood, sędziowie; sekretarz: J. Plingers, administrator, wydał w dniu 28 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Zostaje stwierdzona nieważność decyzji Komisji 2003/790/WE z dnia 28 czerwca 2000 r. w sprawie uznania koncentracji za niezgodną ze wspólnym rynkiem i Porozumieniem EOG (Sprawa nr COMP/M.1741 – MCI WorldCom/Sprint);

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami własnymi oraz poniesionymi przez MCI, Inc.

               3)

               Republika Federalna Niemiec i Republika Francuska poniosą koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 355 z 9.12.2000.


title: Sprawa C-215/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 24 kwietnia 2007 r. — Verlag Schawe GmbH przeciwko Sächsisches Druck- und Verlagshaus AG

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 24 kwietnia 2007 r. — Verlag Schawe GmbH przeciwko Sächsisches Druck- und Verlagshaus AG
   (Sprawa C-215/07)
   (2007/C 155/23)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Verlag Schawe GmbH

      Strona pozwana: Sächsisches Druck- und Verlagshaus AG
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 7 ust. 1 i 5, art. 9 dyrektywy 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych (1) sprzeciwia się przepisom państwa członkowskiego, zgodnie z którymi urzędowa baza danych opublikowana w interesie publicznym w celu powszechnego dostępu do informacji (tu: systematyczny i pełny zbiór całej dokumentacji przetargowej z jednego landu) nie korzysta z ochrony sui-generis w rozumieniu dyrektywy?

               2.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie a): Czy dzieje się tak również wówczas, gdy (urzędowa) baza danych nie została utworzona przez organ państwowy, lecz na jego zlecenie przez prywatne przedsiębiorstwo, któremu wszystkie instytucje zamawiające tego landu muszą bezpośrednio udostępnić swoją dokumentację przetargową do opublikowania?

      (1)  Dz.U. L 77, str. 20.


title: Sprawa C-579/12 RX II: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 września 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Guidowi Strackowi (Szczególna procedura kontroli wyroku Sądu T-268/11 P — Służba publiczna — Odmowna decyzja Komisji w sprawie przeniesienia corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego, którego urzędnik nie mógł wykorzystać w danym okresie rozliczeniowym z powodu długotrwałego zwolnienia chorobowego — Artykuł 1e ust. 2 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej — Artykuł 4 załącznika V do regulaminu pracowniczego — Dyrektywa 2003/88/WE — Artykuł 7 — Prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego — Zasada prawa socjalnego Unii — Artykuł 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Naruszenie jedności i spójności prawa Unii)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/36

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 września 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Guidowi Strackowi
   (Sprawa C-579/12 RX II) (1)

   (Szczególna procedura kontroli wyroku Sądu T-268/11 P - Służba publiczna - Odmowna decyzja Komisji w sprawie przeniesienia corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego, którego urzędnik nie mógł wykorzystać w danym okresie rozliczeniowym z powodu długotrwałego zwolnienia chorobowego - Artykuł 1e ust. 2 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej - Artykuł 4 załącznika V do regulaminu pracowniczego - Dyrektywa 2003/88/WE - Artykuł 7 - Prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego - Zasada prawa socjalnego Unii - Artykuł 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Naruszenie jedności i spójności prawa Unii)
   2013/C 344/63
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska

      Druga strona postępowania: Guido Strack

      Przedmiot

   Szczególna procedura kontroli wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 8 listopada 2012 r. w sprawie T-268/11 P Komisja przeciwko Strackowi

      Sentencja:

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej (izba ds. odwołań) z dnia 8 listopada 2012 r. w sprawie T-268/11 P Komisja przeciwko Strackowi narusza jedność i spójność prawa Unii ze względu na to, że Sąd, jako sąd rozpoznający odwołanie, zinterpretował z naruszeniem prawa do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego postrzeganego jako zasada prawa socjalnego Unii, która jest również zapisana w art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i o której mowa jest w szczególności w art. 7 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy, zgodnie z jej wykładnią sformułowaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej:

                           —

                           art. 1e ust. 2 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej w ten sposób, że nie obejmuje on wymagań dotyczących organizacji czasu pracy, o których mowa w dyrektywie 2003/88, w tym w szczególności płatnego corocznego urlopu wypoczynkowego, oraz,

                           —

                           następnie, art. 4 załącznika V do omawianego regulaminu pracowniczego w ten sposób, że przepis ów oznacza, iż prawo do przeniesienia corocznego urlopu wypoczynkowego w wymiarze przekraczającym maksymalny ustalony w tym przepisie wymiar może zostać przyznane wyłącznie w razie wystąpienia przeszkód związanych z czynnościami wykonywanymi przez urzędnika w ramach pełnienia przez niego obowiązków służbowych.

               2)

               Rzeczony wyrok Sądu Unii Europejskiej zostaje uchylony.

               3)

               Odwołanie Komisji Europejskiej od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 15 marca 2011 r. w sprawie F-120/07 Strack przeciwko Komisji zostaje oddalone.

               4)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez G. Stracka zarówno w szczególnej procedurze kontroli, jak i w postępowaniu przed Sądem Unii Europejskiej.

               5)

               Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska pokrywają własne koszty szczególnej procedury kontroli.

               6)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty postępowania przed Sądem Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 71 z 9.3.2013.


title: Sprawa C-563/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 26 września 2014 r. w sprawie T-601/11, Dansk Automat Brancheforening/Komisja, wniesione w dniu 5 grudnia 2014 r. przez Dansk Automat Brancheforening

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/32

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 26 września 2014 r. w sprawie T-601/11, Dansk Automat Brancheforening/Komisja, wniesione w dniu 5 grudnia 2014 r. przez Dansk Automat Brancheforening
   (Sprawa C-563/14 P)
   (2015/C 046/38)
   Język postępowania: duński

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Dansk Automat Brancheforening (przedstawiciele: K. Dyekjaer, T. Hog i J. Flodgaard, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Danii, Republika Malty, Betfair Group plc, Betfair International Ltd, European Gaming and Betting Association (EGBA)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku wydanego przez Sąd w dniu 26 września 2014 r. w sprawie T-601/11;

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi w sprawie T-601/11;

               —

               skierowanie sprawy do Sądu celem rozpoznania co do istoty zarzutów podniesionych przez skarżącą w pierwszej instancji;

               —

               zasądzenie od Komisji kosztów związanych z postępowaniem w obu instancjach – tytułem ewentualnym zaś nakazanie interwenientom pokrycia kosztów poniesionych przez nich w związku z postępowaniem w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona wnosząca odwołanie twierdzi przede wszystkim, że Sąd odrzucił jej wniesioną w pierwszej instancji skargę jako niedopuszczalną ze względu na przyjęcie błędnej wykładni lub też błędne zastosowanie określonych w art. 263 akapit czwarty TFUE kryteriów przysługiwania legitymacji do zaskarżenia decyzji wydanej przez Komisję na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE.
   W szczególności Sąd miał dopuścić się błędnego zastosowania wynikającego z art. 263 akapit czwarty TFUE pojęcia indywidualnego oddziaływania ze względu na to, że nie zinterpretował go w sposób zgodny z orzecznictwem Trybunału i, co za tym idzie, zinterpretował go nieprawidłowo. W tym względzie Sąd: 1) błędnie uznał, że mechanizm mający zastosowanie do wszystkich członków skarżącej znajduje również zastosowanie do innych podmiotów, efektem czego nie można uznać, iż mechanizm ten dotyczy tych członków indywidualnie; 2) błędnie uznał, że członkowie ci podnieśli jedynie, iż konkurują oni z beneficjentami pomocy; 3) nie uwzględnił przedstawionych przez skarżące konkretnych danych świadczących o tym, że pomoc ta w nieunikniony sposób znacząco i negatywnie wpływa na zajmowaną przez nie pozycję rynkową; 4) ponadto, poza zarzutem odwołania wskazanym w 1), że Sąd błędnie nie uwzględnił tego, iż znaczące i negatywne skutki mechanizmu pomocowego nie były takie same w przypadku wszystkich podmiotów, na które on oddziaływał. Ponadto Sąd: 5) błędnie rozstrzygnął, że przysługiwanie skarżącym legitymacji procesowej jest uzależnione od dowiedzenia przez nie poniesionej już przez nie utraty przychodów; 6) błędnie odrzuciła twierdzenia o negatywnym wpływie na podstawie nieudokumentowanych i hipotetycznych twierdzeń o innych przyczynach tych negatywnych skutków 7) nie uwzględnił tego, że należałoby złagodzić warunki wniesienia skargi ze względu na to, iż wydanie przez Komisję na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE decyzji zatwierdzającej pomoc nie zostało w istocie poprzedzone wstępnym postępowaniem wyjaśniającym.
   Ponadto Sąd 8) niewłaściwie zastosował pojęcie „aktu regulacyjnego niewymagającego przyjęcia środków wykonawczych”, gdyż błędnie stwierdził, że zaskarżona decyzja wymaga ich przyjęcia oraz 9) dopuścił się błędu uwzględniając wniesione przez interwenientów żądanie w przedmiocie kosztów.


title: Sprawa C-148/07: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Węgierskiej

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/34

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Węgierskiej
   (Sprawa C-148/07)
   (2007/C 95/67)
   Język postępowania: węgierski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Bottka i K. Mojzesowicz, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Węgierska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez brak zniesienia ograniczeń w świadczeniu usług telewizji kablowej ustanowionych przez art. 115 ust. 4 ustawy I z 1996 r. o radiofonii i telewizji, Republika Węgierska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 ust. 3 dyrektywy 2002/77/WE (1) Komisji z dnia 16 września 2002 r. w sprawie konkurencji na rynkach sieci usług łączności elektrycznej;

               —

               obciążenie Republiki Węgierskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin do dokonania transpozycji dyrektywy do prawa krajowego upłynął w dniu 30 kwietnia 2004 r.
   Zdaniem Komisji Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 ust. 3 dyrektywy 200/77/WE, ograniczając w ustawie o radiofonii i telewizji prawo usługodawców świadczących usługi telewizji kablowej do rozpowszechniania programów, w ten sposób, iż zasięg terytorialny nie może przekraczać jednej trzeciej populacji.

      (1)  Dz.U. L 249, str. 21.


title: Sprawa T-393/13: Postanowienie Sądu z dnia 14 kwietnia 2015 r. – SolarWorld i Solsonica/Komisja [Dumping — Przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw i płytek) pochodzących lub wysyłanych z Chin — Tymczasowe cło antydumpingowe]

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/32

         Postanowienie Sądu z dnia 14 kwietnia 2015 r. – SolarWorld i Solsonica/Komisja
   (Sprawa T-393/13) (1)

   ([Dumping - Przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw i płytek) pochodzących lub wysyłanych z Chin - Tymczasowe cło antydumpingowe])
   (2015/C 205/42)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: SolarWorld AG (Bonn, Niemcy); Solsonica SpA (Cittaducale, Włochy) (przedstawiciele: adwokat L. Ruessmann oraz J. Beck, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-F. Brakeland i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 513/2013 z dnia 4 czerwca 2013 r. nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw i płytek) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej i zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 182/2013 poddające rejestracji przywóz tych produktów pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 152, s. 5) w zakresie, w jakim stawka ceł tymczasowych mająca zastosowanie w okresie od dnia 6 czerwca do dnia 5 sierpnia 2013 r. została ustalona na poziomie, który nie eliminuje ani dumpingu, ani szkody; po drugie, nakazanie organom celnym państw członkowskich stosowania od dnia 6 czerwca 2013 r. pełnych stawek ceł antydumpingowych; oraz po trzecie, skarga z tytułu odpowiedzialności pozaumownej Komisji o naprawienie szkody, którą skarżący ponieśli w wyniku stosowania, w okresie do dnia 6 czerwca do dnia 5 sierpnia 2013, tymczasowych ceł antydumpingowych według stawek ustalonych w rozporządzeniu nr 513/2013.

      Sentencja

               1)

               Drugie żądanie SolarWorld AG i Solsonica SpA dotyczące nakazania organom celnym państw członkowskich stosowania od dnia 6 czerwca 2013 r. stawek ceł antydumpingowych ustalonych w art. 1 ust. 2 pkt ii) rozporządzenia Komisji (UE) nr 513/2013 z dnia 4 czerwca 2013 r. nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw i płytek) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej i zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 182/2013 poddające rejestracji przywóz tych produktów pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej, jest oczywiście niedopuszczalne.

               2)

               Postępowania w sprawie skargi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 513/2013 oraz w sprawie skargi o odszkodowanie zostają umorzone.

               3)

               SolarWorld i Solsonica pokrywają własne koszty oraz jedną trzecią kosztów poniesionych przez Komisję Europejską. Pozostałe koszty Komisja Europejska ponosi we własnym zakresie.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.


title: Sprawa T-261/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 stycznia 2009 r. — Komisja przeciwko Banca di Roma

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/53

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 stycznia 2009 r. — Komisja przeciwko Banca di Roma
   (Sprawa T-261/07) (1)

   (2009/C 69/117)

      Język postępowania: włoski

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa C-367/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 maja 2010 r. w sprawie T-432/05 EMC Development AB przeciwko Komisji Europejskiej wniesione w dniu 22 lipca 2010 r. przez EMC Development AB

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/20

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 maja 2010 r. w sprawie T-432/05 EMC Development AB przeciwko Komisji Europejskiej wniesione w dniu 22 lipca 2010 r. przez EMC Development AB
      (Sprawa C-367/10 P)
      ()
      (2010/C 288/33)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: EMC Development AB (przedstawiciel: W.N. Schelp, adwokat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  (i)

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 28 września 2005 r.;

                  (ii)

                  tytułem żądania ewentualnego względem (i) — uchylenie w całości lub w części zaskarżonego wyroku i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd w celu wydania rozstrzygnięcia z uwzględnieniem dostarczonych przez Trybunał wskazówek;

                  (iii)

                  w każdym razie obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie przed Sądem i Trybunałem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie twierdzi, że podzielając stanowisko Komisji dotyczące wytycznych, Sąd zmusił wnoszącą odwołanie do udowodnienia okoliczności faktycznych oraz nałożył na wnoszącą odwołanie ciężar nie do udźwignięcia. Czyniąc tak zmierzał do uzyskania dowodu skutków norm zharmonizowanych, nie rozważając obszerniejszego i bardziej zasadniczego zagadnienia ich charakteru. Wnosząca odwołanie uważa, że stanowi to naruszenie prawa oraz iż odwrócona została kolejność przeprowadzania porównania charakteru i skutków normy zharmonizowanej.


title: Sprawa F-80/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 25 stycznia 2008 r. — Duyster przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Urlop rodzicielski — Wniosek o anulowanie urlopu rodzicielskiego — Zawisłość sporu — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/35

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 25 stycznia 2008 r. — Duyster przeciwko Komisji
   (Sprawa F-80/06) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Urlop rodzicielski - Wniosek o anulowanie urlopu rodzicielskiego - Zawisłość sporu - Oczywista niedopuszczalność)
   (2008/C 79/66)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Duyster Tineke (Oetrange, Luksemburg), (przedstawiciel: W.H.A.M. van den Muijsenbergh, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 22 grudnia 2005 r. uznającej wniosek złożony przez skarżącą w dniu 6 grudnia 2005 r. w przedmiocie decyzji organu powołującego z dnia 17 listopada 2005 r. odnośnie do daty rozpoczęcia urlopu wychowawczego skarżącej za niedopuszczalny
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna;

               2)

               Każda ze stron pokryje własne koszty.

      (1)   Dz. U. C 261 z dnia 28.10.2006, str. 33.


title: Sprawa T-291/11: Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2011 r. — Portovesme przeciwko Komisji

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/36

         Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2011 r. — Portovesme przeciwko Komisji
   (Sprawa T-291/11)
   2011/C 232/63
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Portovesme Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: F. Ciulli, G. Dore, M. Liberati i A. Vinci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               1)

               stwierdzenie na podstawie art. 267 TFUE niezgodności z prawem decyzji Komisji z dnia 23 lutego 2011 r. w sprawie pomocy państwa nr C 38/B/2004 (ex NN 58/2004) i C 13/2006 (ex NN N587/2005) przyznanej przez Włochy między innymi na rzecz skarżącej i w konsekwencji stwierdzenie jej nieważności w całości lub w części, która zostanie uznana za uzasadnioną;

               2)

               tytułem ewentualnym i jedynie przy założeniu, że żądanie wskazane w pkt 1) nie zostanie uwzględnione — stwierdzenie i orzeczenie, iż decyzja jest niezgodna z prawem w zakresie przepisu nakazującego zwrot pomocy ze względu na niezgodność z ogólną zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań;

               3)

               obciążenie pozwanej całością kosztów oraz zastrzeżenie na rzecz skarżącej możliwości wniesienia odrębnej skargi odszkodowawczej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 11 zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady pewności prawa i zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz art. 4, 7, 10 i 4 rozporządzenia 659/1999 (1).
               Argumenty podniesione na poparcie zarzutu: decyzja została wydana prawie sześć i pół roku po wszczęciu procedury formalnego dochodzenia.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący błędnego lub niepełnego odtworzenia właściwych ram i prawnych i będącego tego konsekwencją naruszenia obowiązku staranności i bezstronności
               Argumenty podniesione na poparcie zarzutu: decyzja stwierdzająca niezgodność opiera się na odtworzeniu okoliczności faktycznych i prawnych zawierającej luki i błędy, czego konsekwencją jest naruszenie zasad staranności i bezstronności, według których powinna była działać Komisja.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący nieuzasadnionego odmiennego traktowania Portovesme i Alcoa Trasformazioni.
               Argumenty podniesione na poparcie zarzutu: w innej decyzji dotyczącej innej spółki Komisja uznała za zgodny z prawem ten sam system, który obecnie uważa za niezgodny ze wspólnym rynkiem w przypadku skarżącej, czego konsekwencją jest nieuzasadnione odmienne traktowanie dwóch spółek.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący istnienia pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.
               Argumenty podniesione na poparcie zarzutu: przyznając skarżącej preferencyjną taryfę państwo włoskie działało w celu usunięcia nieuzasadnionej niekorzystnej sytuacji oraz w celu zmniejszenia nadmiernych kosztów zużycia energii elektrycznej wynikających z niewystarczających połączeń sieci na obszarze wysp z siecią krajową. W konsekwencji nie były spełnione przesłanki korzyści gospodarczej i selektywnego charakteru środka. Ponadto interwencja Cassa Conguaglio [funduszu wyrównawczego dla sektora energetycznego] stanowiła jedynie ewentualność z uwagi na co omawianego środka nie można było zakwalifikować jako należącego do zasobów państwowych. Wreszcie ten sam środek nie mógł mieć żadnego wpływu na handel pomiędzy państwami członkowskimi, ponieważ na rynku cynku nie istnieje wewnątrzwspólnotowa wymiana handlowa.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący błędnych założeń leżących u podstaw zaskarżonej decyzji.
               Argumenty podniesione na poparcie zarzutu: decyzja opiera się na błędnym założeniu zgodnie z którym pomoc wywołała nierównowagę na rynku energii podczas gdy rynkiem, którego dotyczy system jest rynek produkcji metali ciężkich.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący zakwalifikowania jako nowa pomoc lub pomoc istniejąca
               Argumenty podniesione na poparcie zarzutu: omawiana ulga powinna zostać zakwalifikowana jako pomoc istniejąca już uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem we wcześniejszej decyzji Komisji.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczący zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem.
               Argumenty podniesione na poparcie zarzutu: Komisja nie wzięła pod uwagę, iż omawiany środek przyczynił się do zagwarantowania trwałego wzrostu zatrudnienia na obszarze, którego dotyczyła pomoc.

               8)

               Zarzut ósmy dotyczący naruszenia art. 2, 3, 5, 12 WE i niezastosowania zasad równości i proporcjonalności w działaniach instytucji wspólnotowych.
               Argumenty podniesione na poparcie zarzutu: w zaskarżonej decyzji niezgodnie z prawem odrzucono system pomocy zmierzający do usunięcia sytuacji poważnej dyskryminacji utrzymującej się pomiędzy z jednej strony włoskimi przedsiębiorstwami produkującymi metale ciężkie a z drugiej przedsiębiorstwami europejskimi.

               9)

               Zarzut dziewiąty dotyczący naruszenia art. 174 TFUE i załącznika D i deklaracji nr 30 w sprawie regionów wyspiarskich.
               Argumenty podniesione na poparcie zarzutu: Komisja nie uwzględniła strukturalnego i rynkowego deficytu wynikającego z wyspiarskiego charakteru.

               10)

               Zarzut dziesiąty dotyczący naruszenia postanowień proceduralnych (art. 107 ust. 3 lit. a), b) i c) TFUE) i błędnego zastosowania „wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej z 1998 r.»oraz niezastosowania«wytycznych 2007-2013”.
               Argumenty podniesione na poparcie zarzutu: Komisja nie zastosowała się do obowiązku należytego sprawdzenia zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem.

               11)

               Zarzut jedenasty dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.
               Argumenty podniesione na poparcie zarzutu: Komisja nie wzięła pod uwagę, że system, który rozciągnięto na skarżącą został już uznany za zgodny ze wspólnym rynkiem we wcześniejszej decyzji oraz że w odniesieniu do tego systemu nie wyrażono żadnych wątpliwości w okresie piętnastu lat, jakie upłynęły od tej decyzji, w konsekwencji czego okoliczność ta ma znaczenie dla uzasadnionych oczekiwań skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) NR 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1)


title: Sprawa C-211/07: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprawidłowa transpozycja — Dyrektywa 84/5/EWG — Artykuł 1 ust. 4 — Obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów — Przesłanki wykluczenia z wypłaty odszkodowania pasażerów nieubezpieczonego pojazdu)

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/8

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-211/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Nieprawidłowa transpozycja - Dyrektywa 84/5/EWG - Artykuł 1 ust. 4 - Obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów - Przesłanki wykluczenia z wypłaty odszkodowania pasażerów nieubezpieczonego pojazdu)
   (2008/C 92/13)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: N. Yerrell, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Irlandia (Przedstawiciel: D. O'Hagan, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 1 ust. 4 dyrektywy Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych (Dz.U. L 8, str. 17) — Naprawienie szkód spowodowanych przez pojazdy niewystarczająco ubezpieczone — Przesłanki wykluczenia idące dalej niż przesłanki, o których stanowi dyrektywa
   Sentencja

               1)

               Utrzymując w mocy art. 5.2 i 5.3 porozumienia w sprawie ubezpieczenia pojazdów (Motor Insurance Agrement) z dnia 31 maja 2004 r. zawartego pomiędzy irlandzkim Ministrem Transportu a Motor Insurers' Bureau of Ireland, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 1 ust. 4 akapit trzeci dyrektywy Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych.

               2)

               Irlandia obciążona zostaje kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


title: Sprawa C-576/13: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 49 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Przedsiębiorstwa portowe — Zarządzanie pracownikami w celu świadczenia usługi obsługi ładunku — Zakaz korzystania z oferty rynku pracy)

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/14

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-576/13) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 49 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Przedsiębiorstwa portowe - Zarządzanie pracownikami w celu świadczenia usługi obsługi ładunku - Zakaz korzystania z oferty rynku pracy))
   (2015/C 046/18)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Nicolae i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Zobowiązując przedsiębiorstwa z innych państw członkowskich zamierzające prowadzić działalność obsługi ładunku w hiszpańskich portach użyteczności publicznej, po pierwsze, do zapisania się spółki akcyjnej ds. kierowania robotnikami portowymi („Sociedad Anónima de Gestion de Estibadores Portuarios”), oraz, w odpowiednim przypadku, do posiadania w niej udziałów, a po drugie, do dawania pierwszeństwa przy zatrudnieniu pracownikom udostępnianym przez tę spółkę, w tym zatrudniania minimalnej określonej ich liczby na stałe, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 49 TFUE.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa C-433/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 września 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Słowacka [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 — Artykuł 7 — Artykuł 21 — Świadczenie z tytułu choroby — Zasiłek opiekuńczy, zasiłek pielęgnacyjny i dodatek z tytułu rekompensaty dodatkowych kosztów — Zasada dotycząca miejsca zamieszkania]

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 września 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Słowacka
   (Sprawa C-433/13) (1)

   ([Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Artykuł 7 - Artykuł 21 - Świadczenie z tytułu choroby - Zasiłek opiekuńczy, zasiłek pielęgnacyjny i dodatek z tytułu rekompensaty dodatkowych kosztów - Zasada dotycząca miejsca zamieszkania])
   (2015/C 371/03)
   Język postępowania: słowacki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Tokár, D. Martin i F. Schatz, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 336 z 16.11.2013.


title: Sprawa T-151/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 czerwca 2009 r. — Guedes — Indústria e Comércio przeciwko OHIM — Espai Rural de Gallecs (Gallecs) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Gallecs — Wcześniejsze krajowe i wspólnotowy graficzne znaki towarowe GALLO, GALLO AZEITE NOVO, GALLO AZEITE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/49

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 czerwca 2009 r. — Guedes — Indústria e Comércio przeciwko OHIM — Espai Rural de Gallecs (Gallecs)
   (Sprawa T-151/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Gallecs - Wcześniejsze krajowe i wspólnotowy graficzne znaki towarowe GALLO, GALLO AZEITE NOVO, GALLO AZEITE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2009/C 180/91
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Victor Guedes — Indústria e Comércio, SA (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciel: B. Braga da Cruz, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Consorci de l'Espai Rural de Gallecs (Gallecs, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 stycznia 2008 r. (sprawa R 986/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Victor Guedes — Indústria e Comércio, SA a Consorci de l’Espai Rural de Gallecs.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Victor Guedes — Indústria e Comércio, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 5.7.2008.


title: Sprawa T-44/14: Wyrok Sądu z dnia 19 kwietnia 2016 r. – Costantini i in./Komisja [Prawo instytucjonalne — Europejska inicjatywa obywatelska — Polityka społeczna — Usługa w ogólnym interesie gospodarczym — Artykuł 352 TFUE — Odmowa rejestracji — Oczywisty brak uprawnień Komisji — Artykuł 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 211/2011 — Zasada dobrej administracji — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/19

         Wyrok Sądu z dnia 19 kwietnia 2016 r. – Costantini i in./Komisja
   (Sprawa T-44/14) (1)

   ([Prawo instytucjonalne - Europejska inicjatywa obywatelska - Polityka społeczna - Usługa w ogólnym interesie gospodarczym - Artykuł 352 TFUE - Odmowa rejestracji - Oczywisty brak uprawnień Komisji - Artykuł 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 211/2011 - Zasada dobrej administracji - Obowiązek uzasadnienia])
   (2016/C 200/27)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bruno Costantini (Jesi, Włochy), Robert Racke (Lamadelaine, Luksemburg), Pietro Pravata (Beyne-Heusay, Belgia), Zbigniew Gałązka (Łódź, Polska), Justo Santos Domínguez (Leganés, Hiszpania), Maria Isabel Lemos (Mealhada, Portugalia), André Clavelou (Vincennes, Francja), Citizens’ Committee „Right to Lifelong Care: Leading a life of dignity and independence is a fundamental right!” (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci O. Brouwer, J. Wolfhagen oraz A. Woods, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: H. Krämer, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2013) 7612 final z dnia 5 listopada 2013 r. w sprawie odrzucenia wniosku o rejestrację proponowanej europejskiej inicjatywy obywatelskiej „Right to Lifelong Care: Leading a life of dignity and independence is a fundamental right!”.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bruno Costantini i inni skarżący, których imiona i nazwiska znajdują się w załączniku, zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 93 z 29.3.2014.


title: Sprawa C-532/09P: Postanowienie Trybunału z dnia 4 października 2010 r. — Vladimir Ivanov przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Skarga o stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej — Utrata szansy zatrudnienia — Zastrzeżenie nadużycia proceduralnego — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne a w części oczywiście bezzasadne)

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/8

         Postanowienie Trybunału z dnia 4 października 2010 r. — Vladimir Ivanov przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-532/09P) (1)

   (Odwołanie - Skarga o stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej - Utrata szansy zatrudnienia - Zastrzeżenie nadużycia proceduralnego - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne a w części oczywiście bezzasadne)
   2011/C 80/14
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Vladimir Ivanov (przedstawiciel: adwokat F. Rollinger)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 30 września 2009 r. w sprawie T-166/08 Ivanov przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę skarżącego o naprawienie szkody poniesionej w związku z decyzją Komisji odmawiającą zatrudnienia go w charakterze pracownika miejscowego zapewniającego wsparcie administracyjne i techniczne przedstawicielstwu Komisji w Sofii — Autonomiczny charakter skargi o stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej w stosunku do skargi o stwierdzenie nieważności — Zastrzeżenie nadużycia proceduralnego — Możliwość uwzględnienia tej zasady z urzędu przez Sąd

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Vladimir Ivanov zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 51 z 27.2.2010.


title: Sprawa C-505/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 19 listopada 2007 r. — Compañia Española de Comercialización de Aceite S.A przeciwko Asociación Española de la Industria y Comercio Exportador de Aceite de Oliva (ASOLIVA), Asociación Nacional de Industriales Envasadores y Refinadores de Aceites Comestibles (ANIERAC) i Administración del Estado

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 19 listopada 2007 r. — Compañia Española de Comercialización de Aceite S.A przeciwko Asociación Española de la Industria y Comercio Exportador de Aceite de Oliva (ASOLIVA), Asociación Nacional de Industriales Envasadores y Refinadores de Aceites Comestibles (ANIERAC) i Administración del Estado
   (Sprawa C-505/07)
   (2008/C 37/06)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Tribunal Supremo
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Compañía Española de Comercialización de Aceite SA

      Strona pozwana: Asociación Española de la Industria y Comercio Exportador de Aceite de Oliva (ASOLIVA), Asociación Nacional de Industriales Envasadores y Refinadores de Aceites Comestibles (ANIERAC) i Administración del Estado
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 12a rozporządzenia Rady nr 136/66/EWG (1) z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów w brzmieniu nadanym rozporządzeniem nr 1638/98 (2) pozwala zaliczyć spółkę akcyjną złożoną w większości z producentów, olejarni i spółdzielni plantatorów i producentów oliwy do „instytucji” upoważnionych do zawierania umów na składowanie oliwy z oliwek? Czy spółkę o takich cechach można uznać za równoważną z organizacjami producentów i związkami tych organizacji, uznanymi zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 952/97 (3)?

               2)

               W przypadku zaliczenia spółki do „instytucji” mogących prowadzić działalność w zakresie składowania — czy „zatwierdzenie przez państwo”, które powinny posiadać te instytucje zgodnie z cytowanym art. 12a rozporządzenia nr 136/66 może być uzyskane w ramach wniosku o indywidualne wyłączenie („zezwolenie”) wniesionego do krajowego organu ochrony konkurencji?

               3)

               Czy art. 12a bezwzględnie wymaga, by Komisja w każdym przypadku udzielała zezwolenia na składowanie oliwy z oliwek, czy przeciwnie — daje się on pogodzić uzgodnionego istnieniem mechanizmu uzgodnionego między producentami w celu skupowania i składowania tej oliwy z oliwek, finansowanego również ze środków prywatnych, który to mechanizm byłby wdrażany na tych samych przesłankach i warunkach, na których uruchamiane jest prywatne składowanie finansowane ze środków wspólnotowych, w celu uzupełnienia i przyspieszenia składowania finansowanego ze środków wspólnotowych i bez przekraczania jego granic?

               4)

               Czy stanowisko przyjęte przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 9 września 2003 r. w sprawie C-137/00 Milk Marque w przedmiocie stosowania przez organy krajowe wewnętrznego prawa ochrony konkurencji do porozumień producentów mogących co do zasady wchodzić w zakres stosowania art. 2 rozporządzenia Rady nr 26 (4) (dotyczące stosowania niektórych reguł konkurencji w odniesieniu do produkcji rolnej i handlu produktami rolnymi) pozostaje aktualne w przypadku porozumień, które z uwagi na swoje cechy charakterystyczne oraz cechy danego sektora mogą mieć wpływ na wspólnotowy rynek oliwy z oliwek jako całości?

               5)

               W przypadku przyjęcia, że krajowe organy właściwe w sprawach konkurencji są upoważnione do stosowania przepisów krajowych wobec takich porozumień mogących mieć wpływ na wspólną organizację rynku tłuszczów, czy organy te mogą bezwzględnie odmówić spółce takiej jak skarżąca możliwości skorzystania z mechanizmów składowania oliwy z oliwek nawet w sytuacjach „poważnych zakłóceń” przewidzianych w art. 12a rozporządzenia nr 136/66 zmienionego rozporządzeniem nr 1638/1998?

      (1)  Dz.U. 172, str. 3025.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1638/98 z dnia 20 lipca 1998 r. zmieniające rozporządzenie nr 136/66/EWG w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów, Dz.U. L 210, str. 32.

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 952/97 z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie grup i stowarzyszeń producentów, Dz.U. L 142, str. 30.

      (4)  Dz.U. 30 z 1962 r., str. 993.


title: Sprawa T-257/07: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2007 r. — Francja przeciwko Komisji

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/50

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2007 r. — Francja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-257/07)
   (2007/C 211/95)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues, R. Loosli i A.-L. During, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 3 załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 727/2007 z dnia 26 czerwca 2007 r. (1) zmieniającego załączniki I, III, VII i X do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii (2), w zakresie, w jakim wprowadza on pkt 2.3 lit. b) ppkt iii), pkt 2.3 lit. d) i pkt 4 do rozdziału A załącznika VII;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, w przypadku gdyby Sąd uznał, że powyższe żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia nr 727/2007 w części jest niedopuszczalne, stwierdzenie jego nieważności w całości;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności części lub, tytułem żądania ewentualnego, całości rozporządzenia Komisji (WE) nr 727/2007 z dnia 26 czerwca 2007, które zezwala na łagodniejsze środki monitorowania i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii w porównaniu z środkami przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 999/2001.
   Na poparcie swoich żądań skarżąca stwierdza, że zaskarżone przepisy są nieważne gdyż naruszają one zasadę ostrożności w zakresie zarówno oceny jak i zarządzania zagrożeniem.
   Skarżąca utrzymuje, iż Komisja naruszyła zasadę ostrożności na etapie oceny zagrożenia, gdyż nie uwzględniła utrzymującego się braku pewności nauki co do groźby przenoszenia się na człowieka przenośnych gąbczastych encefalopatii innych niż gąbczasta encefalopatia bydła oraz wątpliwości co do rzetelności testów, na których Komisja oparła się w celu przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia.
   Zdaniem skarżącej Komisja naruszyła również zasadę ostrożności na etapie zarządzania zagrożeniem, ponieważ zaskarżone przepisy nie pozwalają na ograniczenie zagrożenia a mogą nawet doprowadzić do jego zwiększenia. Skarżąca uważa ponadto, że zwiększenie zagrożenia na skutek zaskarżonych przepisów nie może być uzasadnione korzyściami spodziewanymi z ich zastosowania.

      (1)  Dz.U. L 165, str. 8.

      (2)  Dz.U. L 147, str. 1.


title: Sprawa C-453/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 24 sierpnia 2015 r. – postępowanie karne przeciwko A, B

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 24 sierpnia 2015 r. – postępowanie karne przeciwko A, B
   (Sprawa C-453/15)
   (2015/C 363/30)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

   A, B

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 56 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) należy interpretować w ten sposób, że pozwolenie przewidziane w art. 3 lit. a) dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (2), które to pozwolenie uprawnia do emitowania jednej tony równoważnika ditlenku węgla przez określony okres, stanowi „prawo pokrewne” w rozumieniu tego przepisu?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 275, s. 32 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 15, t. 7, s. 631.


title: Sprawa C-4/08: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 8 września 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przezVerwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg — Niemcy) — Michael Mario Karl Kerner przeciwko Badenii — Wirtembergii

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/22

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 8 września 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przezVerwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg — Niemcy) — Michael Mario Karl Kerner przeciwko Badenii — Wirtembergii
   (Sprawa C-4/08) (1)

   (2008/C 313/38)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 79 z 29.3.2008.


title: Sprawa C-116/14: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 10 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalii

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/32

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 10 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalii
   (Sprawa C-116/14) (1)

   (2015/C 146/40)
   Język postępowania: portugalski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


title: Sprawa F-102/13: Skarga wniesiona w dniu 9 października 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/40

         Skarga wniesiona w dniu 9 października 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-102/13)
   2014/C 24/75
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie obliczenia dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury nabytych przed podjęciem służby w oparciu o nowe ogólne przepisy wykonawcze oraz w sprawie przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącej do systemu emerytalnego Unii z zastosowaniem nowych ogólnych przepisów wykonawczych dotyczących art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego jest niezgodny z prawem i tym samym nie znajduje zastosowania;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury nabytych przez skarżącą przed podjęciem służby w ramach przeniesienia jej uprawnień emerytalnych do systemu emerytalnego instytucji Unii Europejskiej na podstawie ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-343/04: Skarga wniesiona dnia 6 sierpnia 2004 r. przez Vassiliosa Tsarnavasa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/54

         Skarga wniesiona dnia 6 sierpnia 2004 r. przez Vassiliosa Tsarnavasa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   (Sprawa T-343/04)
   (2004/C 262/100)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 6 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesiona przez Vassiliosa Tsarnavasa, zamieszkałego w Volos (Grecja), reprezentowanego przez Nicolasa Lhoësta, adwokata, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji oceniającego w postępowaniu odwoławczym, wydanej 4 sierpnia 2003 r. i ustanawiającej, bez poprawek, ostateczną ocenę skarżącego za okres od 1 lipca 1997 r. do 30 czerwca 1999 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącego na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego obowiązującego w dniu 30 grudnia 2003 r.;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego odszkodowania w wysokości 10.000 euro tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę moralną;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący kwestionuje decyzję oceniającego w postępowaniu odwoławczym, którą utrzymał on w mocy, bez poprawek, swoje sprawozdanie z oceny za okres 1997-1999. Skarżący domaga się ponadto odszkodowania za doznaną krzywdę.
   Odnośnie żądania o stwierdzenie nieważności, skarżący przytacza następujące zarzuty:

               —

               naruszenie przepisów postępowania;

               —

               oczywisty błąd w ocenie;

               —

               brak uzasadnienia;

               —

               nadużycie władzy i mobbing

         Odnośnie żądania dotyczącego odszkodowania, skarżący podnosi, że sprawozdanie z oceny zostało sporządzone z około czteroletnim opóźnieniem, co jest całkowicie niedopuszczalne. Ponadto skarżący miałby być poddany mobbingowi. Jeśli chodzi o doznaną krzywdę, skarżący domaga się odszkodowania, które ocenia ex aequo et bono na 10.000 euro.


title: Sprawa C-77/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 3 grudnia 2015 r. w sprawie T-628/14, Hewlett Packard Development Company/EUIPO, wniesione w dniu 11 lutego 2016 r. przez Hewlett Packard Development Company LP

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/17

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 3 grudnia 2015 r. w sprawie T-628/14, Hewlett Packard Development Company/EUIPO, wniesione w dniu 11 lutego 2016 r. przez Hewlett Packard Development Company LP
   (Sprawa C-77/16 P)
   (2016/C 270/27)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Hewlett Packard Development Company LP (przedstawiciele: T. Raab, Rechtsanwalt, H. Lauf, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
   Postanowieniem z dnia 26 maja 2016 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziesiąta izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Sprawa C-278/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 24 marca 2011 r. w sprawie T-149/09 Densmore Ronald Dover przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, wniesione w dniu 6 czerwca 2011 r. przez Densmore’a Ronalda Dovera

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 24 marca 2011 r. w sprawie T-149/09 Densmore Ronald Dover przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, wniesione w dniu 6 czerwca 2011 r. przez Densmore’a Ronalda Dovera
   (Sprawa C-278/11 P)
   2011/C 252/28
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Densmore Ronald Dover (przedstawiciele: D. Vaughan QC, M. Lester, barrister, R. Collard, solicitor)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               nakazanie uchylenia zaskarżonych części wyroku Sądu w sprawie T-149/09;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w niniejszym postępowaniu odwoławczym i w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Po pierwsze, Sąd błędnie uznał, że Parlament spełnił swój obowiązek przedstawienia właściwego uzasadnienia w zakresie żądania zwrotu kwoty 345 289,00 GBP w ust. 24 i 25 zaskarżonej decyzji. Wnoszący odwołanie nie dowiedział się ani na postawie ust. 24 i 25 zaskarżonej decyzji, ani z innego źródła o powodach, dla których nakazano mu zwrot tych kwot, co pozwoliłoby mu na zakwestionowanie ważności tego uzasadnienia przed Sądem i Trybunałem lub umożliwiłoby Sądowi i Trybunałowi zbadanie tych powodów we właściwy sposób.
   Po drugie, Sąd błędnie uznał, że Parlament w sposób uzasadniony domagał się zwrotu kwoty 345 289,00 GBP na tej podstawie, iż została ona wypłacona „nienależnie” według art. 14 przepisów KDP, gdyż:

               a)

               Parlament Europejski nie wyjaśnił w żadnym miejscu zaskarżonej decyzji powodów, dla których uznał, że liczne dokumenty przedstawione przez wnoszącego odwołanie nie dowiodły, iż pozycje wyszczególnione w ust. 25 zostały użyte zgodnie z przepisami dotyczącymi zwrotu kosztów oraz diet posłów do Parlamentu Europejskiego („przepisami KDP”), ani względów, dla których Parlament uznał, że zażądano ich niesłusznie według art. 14 przepisów KDP lub że zostały one nieprawidłowo użyte lub użyte do niewłaściwego celu.

               b)

               W rzeczywistości wnoszący odwołanie wyjaśnił każdą pozycję wyszczególnioną w ust. 25 zaskarżonej decyzji i wyjaśnił także, że każda pozycja została wydatkowana w całości i dokładnie w tym celu, by pokryć tylko wydatki wynikające z zatrudnienia i zaangażowania MP Holdings jako usługodawcy. Wnoszący odwołanie przedstawił dokumenty o znacznej objętości w celu wykazania, że świadczenia wypłacone MP Holdings zostały rzeczywiście użyte na cele określone w art. 14. Przestawiony przez niego materiał w znacznym stopniu wykraczał poza dokumenty, które miał obowiązek przechowywać i przedstawić w odnośnym czasie, co w szczególności dotyczy dokumentów odnoszących się do sprawowania przez wnoszącego odwołanie jego pierwszego mandatu. Ten materiał dowodowy wykazał, że wszystkie wydatki poniesione zostały w całości i wyłącznie na zapewnienie wnoszącemu odwołanie parlamentarnych usług asystenckich. Parlament dążył do narzucenia na wnoszącego odwołanie bardzo uciążliwych wymagań związanych z przedstawieniem dokumentacji służącej uzasadnieniu wszystkich poszczególnych kosztów sięgających aż 1999 r. Nie były to wymagania istniejące w czasie, gdy wydatki te były ponoszone, i nigdy faktycznie nie były one w ogóle warunkami wstępnymi zwrotu na podstawie art. 14 przepisów KDP.

         Po trzecie, Sąd błędnie ustalił, że niedopuszczalne powoływanie się na rzekomy „konflikt interesów” nie powinno było skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji w całości. Sąd prawidłowo uznał, że Parlament nie mógł powołać się na rzekomy konflikt interesów w celu uzasadnienia żądania zwrotu parlamentarnej diety asystenckiej. Ponieważ Parlament wyraźnie i zasadniczo powołał się na ten powód w celu uzasadnienia całej zaskarżonej decyzji, ustalenie to powinno było skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji w całości.


title: Sprawa T-596/13: Wyrok Sądu z dnia 26 marca 2015 r. – Emsibeth/OHIM – Peek & Cloppenburg (Nael) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Nael — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy Mc Neal — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/26

         Wyrok Sądu z dnia 26 marca 2015 r. – Emsibeth/OHIM – Peek & Cloppenburg (Nael)
   (Sprawa T-596/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Nael - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy Mc Neal - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 155/30)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Emsibeth SpA (Werona, Włochy) (przedstawiciel: adwokat A. Arpaia)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM: Peek & Cloppenburg KG (Düsseldorf, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 września 2013 r. (sprawa R 1663/2012-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu toczącego się między Peek & Cloppenburg KG a Emsibeth SpA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Emsibeth SpA zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 39 z 8.2.2014.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 6 z 8.1.2005.

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/34

         (2005/C 19/70)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w
         Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 6 z 8.1.2005.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 314 z 18.12.2004.

      Dz.U. C 300 z 4.12.2004.

      Dz.U. C 273 z 6.11.2004.

      Dz.U. C 262 z 23.10.2004.

      Dz.U. C 251 z 9.10.2004.

      Dz.U. C 239 z 25.9.2004.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa C-276/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez le Tribunal administratif (Luksemburg) w dniu 26 czerwca 2008 r. — Miloud Rimoumi, Gabrielle Suzanne Marie Prick przeciwko Ministre des Affaires Étrangères et de l'Immigration

text:
               13.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez le Tribunal administratif (Luksemburg) w dniu 26 czerwca 2008 r. — Miloud Rimoumi, Gabrielle Suzanne Marie Prick przeciwko Ministre des Affaires Étrangères et de l'Immigration
   (Sprawa C-276/08)
   (2008/C 236/11)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal administratif
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Miloud Rimoumi, Gabrielle Suzanne Marie Prick

      Strona pozwana: Ministre des Affaires Étrangères et de l'Immigration
   Pytania prejudycjalne
   Czy wykładni art. 2 pkt 2 lit. a), art. 3 ust. 1 oraz art. 7 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (1) należy dokonywać w ten sposób, że dotyczą one jedynie tych członków rodziny, którzy uzyskali ten status przed dniem, w którym obywatel Unii, któremu pragną towarzyszyć lub do niego dołączyć, skorzystał z prawa swobody przepływu przyznanego mu w art. 39 traktatu WE, czy przeciwnie, każdy obywatel Unii, który skorzystał z przysługującego mu prawa swobody przepływu i osiedlił się w państwie członkowskim innym niż to, którego jest obywatelem, ma prawo do tego, by dołączył do niego członek rodziny, przy czym ten członek rodziny nie musi spełniać warunku związanego z datą nabycia tego statusu?

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158 s. 77).


title: Sprawa T-409/08: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2008 r. — El Fatmi przeciwko Radzie

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/54

         Skarga wniesiona w dniu 24 września 2008 r. — El Fatmi przeciwko Radzie
   (Sprawa T-409/08)
   (2008/C 301/90)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Nouriddin El Fatmi (Vught, Niderlandy) (przedstawiciel: G. Pulles, advocaat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie braku możliwości stosowania rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 lub nieważności decyzji Rady 2008/583/WE z dnia 15 lipca 2008 r., jeżeli te dwa akty mają do niego zastosowanie;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący wnosi do Sądu o stwierdzenie, że rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 (1) nie ma do niego zastosowania i o stwierdzenie nieważności decyzji 2008/583/WE (2), jeżeli ma ona do niego zastosowanie.
   Po pierwsze skarżący podnosi, że działania Rady były niezgodne z przesłankami art. 5 WE. Zdaniem skarżącego Rada nie miała kompetencji do działania, ponieważ brak jest związku z państwami trzecimi lub ze wspólnym rynkiem.
   Po drugie skarżący podnosi, że art. 60, art. 301 i art. 308 WE nie przyznają kompetencji do wydania spornego rozporządzenia.
   Po trzecie skarżący podnosi, że działania Rady były niezgodne z art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931 z dnia 27 grudnia 2001 r. (3) i naruszyły istotne przepisy proceduralne oraz zasady prawa wspólnotowego, między innymi obowiązek uzasadnienia. Zdaniem skarżącego krajowe decyzje, na które powołuje się Rada, nie zostały po pierwsze wydane przez właściwe władze w rozumieniu art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931, a po drugie są to decyzje, które zostały uchylone przez sąd krajowy w postępowaniu odwoławczym.
   Po czwarte skarżący podnosi, że Rada naruszyła jego prawa podstawowe, a w szczególności prawo do poszanowania sfery prywatnej i życia rodzinnego, prawo do skutecznej ochrony sądowej i prawo własności.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27.12.2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (Dz.U. L 344, s. 70).

      (2)  Decyzja Rady z dnia 15.7.2008 r. wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylająca decyzję 2007/868/WE (Dz.U. L 188, s. 21).

      (3)  Wspólne stanowisko Rady z dnia 27.12.2001 r. w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu (Dz.U. L 344, s. 93).


title: Sprawa C-684/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 27 grudnia 2016 r. – Max-Planck-Gesellschaft zur Förderung der Wissenschaften eV/Tetsuji Shimizu

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 27 grudnia 2016 r. – Max-Planck-Gesellschaft zur Förderung der Wissenschaften eV/Tetsuji Shimizu
   (Sprawa C-684/16)
   (2017/C 104/46)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesarbeitsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Max-Planck-Gesellschaft zur Förderung der Wissenschaften eV

      Strona pozwana: Tetsuji Shimizu

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (zwanej dalej „dyrektywą 2003/88/WE” (1)) lub art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak § 7 Bundesurlaubsgesetz (federalnej ustawy o urlopach, zwanej dalej „BUrlG”), który jako sposób skorzystania z prawa do urlopu wypoczynkowego przewiduje, że pracownik musi złożyć wniosek o taki urlop z podaniem swoich preferencji co do terminu odpoczynku, aby prawo do urlopu nie przepadło bez możliwości kompensaty wraz z końcem okresu rozliczeniowego, i który nie zobowiązuje pracodawcy do jednostronnego ustalenia w sposób wiążący dla pracownika, kiedy ma on wziąć urlop w okresie rozliczeniowym?

               2.

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               Czy obowiązuje to także wtedy, gdy stosunek pracy istnieje między dwiema osobami prywatnymi?

      (1)  Dz.U. L 299, s. 9.


title: Sprawa F-63/07: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2007 r. — Maria Patsarika przeciwko Europejskiemu Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop)

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/43

         Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2007 r. — Maria Patsarika przeciwko Europejskiemu Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop)
   (Sprawa F-63/07)
   (2007/C 283/78)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Maria Patsarika (przedstawiciele: N. Korogiannakis i N. Keramidas, avocats)

      Strona pozwana: Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Cedefop z dnia 20 września 2006 r. (Directorate/AMB/2006/380) rozwiązującej — ze skutkiem na koniec okresu próbnego — umowę na czas określony wiążącą skarżącą i Cedefop;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji odwoławczej Cedefop (z dnia 16 marca 2007 r.) oddalającej skargę, na podstawie której skarżąca wnosiła o stwierdzenie nieważności wyżej wymienionej decyzji, wymieniającej powody, dla których organ powołujący rozwiązał umowę ze skarżącą (ta decyzja komisji odwoławczej nie stanowi przedmiotu oddzielnej skargi);

               —

               zasądzenie od Cedefop na rzecz skarżącej odszkodowania w wysokości równej wynagrodzeniom, dodatkom i uprawnieniom emerytalnym skarżącej za okres od dnia 1 października 2006 r. do dnia 30 września 2007 r., z odliczeniem wypłaconej odprawy;

               —

               zasądzenie od Cedefop na rzecz skarżącej zadośćuczynienia w wysokości dwudziestu tysięcy 20 000 EUR tytułem doznanej przez nią krzywdy.

         Zarzuty i główne argumenty
   Decyzją z dnia 20 września 2006 r. Cedefop rozwiązał ze skarżącą umowę o pracę na koniec okresu próbnego. Skarżąca podnosi po pierwsze naruszenie tez zawartych w orzecznictwie dotyczącym okresu próbnego, w zakresie w jakim nie kończy się on w normalnych okolicznościach. Ponadto Cedefop przy podejmowaniu decyzji o rozwiązaniu z nią umowy dopuścił się nadużycia władzy i przekroczył granice swoich uprawnień dyskrecjonalnych, opierając się na oczywistym błędzie w ocenie. Pomimo satysfakcjonujących wyników zawodowych skarżącej oraz jej zachowania w ramach służby, sprawozdanie z oceny sporządzone przed końcem okresu próbnego sugeruje rozwiązanie z nią umowy z uwagi na „wątpliwości co do jej kwalifikacji moralnych”. Wątpliwości te wynikały z okoliczności powstałych nie we właściwym okresie zatrudnienia skarżącej, jak również z tego, że składała ona zeznania w charakterze świadka w innej sprawie przed SPI. Zeznania skarżącej w tej sprawie, która jest wciąż w toku, są oczywiście wiarygodne. Co do zarzutu rzekomego braku kompetencji zawodowej (który znaleźć można dopiero w ocenie zastępcy dyrektora Centrum), to nie przedstawiono żadnego dowodu na to. Skarżąca podnosi ponadto naruszenie prawa do bycia wysłuchaną, prawa do obrony, jak również zasad obiektywizmu i proporcjonalności. Dokumenty, na których podstawie sformułowano wobec niej zarzut nigdy nie zostały jej przedstawione, nigdy też nie została wezwana na rozprawę (przed komisją odwoławczą Cedefop), gdy badano jej skargę.


title: Sprawa C-107/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/31

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-107/08) (1)

   (2009/C 69/66)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008.


title: Sprawa C-416/08 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 10 lipca 2009 r. — Apple Computer, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), TKS-Teknosoft SA (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Słowny znak towarowy QUARTZ — Sprzeciw właściciela graficznego wspólnotowego znaku towarowego QUARTZ — Odmowa rejestracji — Podobieństwo towarów — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Odwołanie oczywiście niedopuszczalne)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/17

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 10 lipca 2009 r. — Apple Computer, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), TKS-Teknosoft SA
   (Sprawa C-416/08 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Słowny znak towarowy QUARTZ - Sprzeciw właściciela graficznego wspólnotowego znaku towarowego QUARTZ - Odmowa rejestracji - Podobieństwo towarów - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Odwołanie oczywiście niedopuszczalne)
   2009/C 282/32
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Apple Computer, Inc. (przedstawiciele: M. Hart i N. Kearley, solicitors)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. García Murillo, pełnomocnik), TKS-Teknosoft SA

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 1 lipca 2008 r. w sprawie T-328/05 Apple Computer, Inc. przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez zgłaszającego graficzny znak towarowy „QUARTZ” dla towarów należących do klasy 9 na decyzję R 416/2004-4 Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 27 kwietnia 2005 r. oddalającą odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów, którą odmówiono rejestracji wspomnianego znaku w wyniku sprzeciwu wniesionego przez właściciela graficznego wspólnotowego znaku towarowego „QUARTZ”, zarejestrowanego dla towarów i usług należących do klas 9 i 42

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Apple Computer, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.


title: Sprawa T-466/11: Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2011 r. — Ellinika Nafpigeia i Hoern Beteilingungs Gesellschaft mit beschränkter Haftung przeciwko Komisji

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/24

         Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2011 r. — Ellinika Nafpigeia i Hoern Beteilingungs Gesellschaft mit beschränkter Haftung przeciwko Komisji
   (Sprawa T-466/11)
   2011/C 331/47
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ellinika Nafpigeia SA (Hellenic Shipyards, Skaramanka, Grecja) i Hoern Beteilingungs GmbH (Kilonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K. Chrysogonos i A. Mitsis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 1 grudnia 2010 r. dotyczącej pomocy państwa C 16/2004 (ex NN 29/2004, CP 71/2002 i CP 133/2005) — stanowiącej środek stosowania decyzji z dnia 2 lipca 2008 r. C(2008) 3118 (Dz.U. L 225 z dnia 27 sierpnia 2009 r., s. 104) w sprawie odzyskania pomocy państwa (zwanej dalej: decyzją w sprawie odzyskania pomocy) w brzmieniu uzupełnionym, wyjaśnionym i doprecyzowanym w dokumentach i innych elementach akt;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżące;

               —

               tytułem ewentualnym dokonanie wykładni obowiązującej erga omnes, a w szczególności Komisję, decyzji Komisji z dnia 1 grudnia 2010 r. C(2010) 8274 wersja ostateczna w brzmieniu uzupełnionym dokumentami i innymi elementami akt w sposób dokładniej określony w skardze, tak aby była zgodna z: art. 17 decyzji w sprawie odzyskania na której opiera się zaskarżona decyzja; z art. 346 TFUE na podstawie którego została ona wydana; z zasadami pewności i bezpieczeństwa prawa oraz ze swobodą przedsiębiorczości, swobodą świadczenia usług, swobodą prowadzenia działalności gospodarczej i z prawem własności, które to są naruszane przez obecną wykładnię i stosowanie zaskarżonej decyzji przez Komisję i greckie władze.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą cztery zarzuty.
   W pierwszym zarzucie skarżące podnoszą, iż Komisja naruszyła art. 17 decyzji w sprawie odzyskania pomocy w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja ma wpływ na działalność wojskową Ellinika Nafpigeia SA (spółki akcyjnej „stocznie greckie”, zwanej dalej „ENAE”) nakazując ENAE zbycie ogółu jej składników majątkowych, które nie są obecnie bezwzględnie niezbędne, lecz są częściowo konieczne lub względnie konieczne lub mogą w przyszłości stać się bezwzględnie konieczne dla działalności wojskowej ENAE.
   W drugim zarzucie skarżące twierdzą, że wykładnia zaskarżonej decyzji dokonywana jest w oparciu o błędne stosowanie art. 346 TFUE w ten sposób, iż działalność wojskową ENAE stanowią jedynie bieżące zamówienia greckiej marynarki wojennej a nie każda działalność niehandlowa, taka jak przyszłe zlecenia marynarki wojennej lub greckich albo zagranicznych sił zbrojnych lub każda inna działalność produkcyjna, dostawcza lub naprawcza materiałów obronnych.
   W trzecim zarzucie skarżące twierdzą, iż zaskarżona decyzja naruszając zasady pewności i bezpieczeństwa prawa zawiera istotne wątpliwości co do zakresu jej stosowania ratione personae, ratione temporis i ratione materiae, podczas gdy równocześnie zapewnia bardzo szeroki zakres swobodnego uznania organom odpowiedzialnym za jej stosowanie przez co umożliwia wykładnię zgodnie z którą nakłada obowiązki i zakazy nie przewidziane w decyzji w sprawie odzyskania pomocy lub nakłada je na osoby nie będące adresatami obowiązków lub nakłada obowiązki i zakazy niedokładne i nie dające się stosować lub wykraczające poza rozsądny zakres wyznaczony wymogami ochrony praw i podstawowych wolności. Ponadto skarżące uważają, że zaskarżona decyzja, która została wydana z naruszeniem zasad pewności i bezpieczeństwa prawa jest częściowo niemożliwa do zastosowania, ponieważ przewiduje środki, których zastosowanie ze względów prawnych lub praktycznych jest w całości lub częściowo niemożliwe, podczas gdy półroczny termin na jej wykonanie był od początku nie możliwy do zachowania i nierealny.
   W czwartym zarzucie skarżące twierdzą, że zaskarżona decyzja nakłada na ENAE i jej akcjonariuszy obowiązki i zakazy w sposób, który narusza ich podstawowe prawa w zakresie swobody przedsiębiorczości, swobody świadczenia usług, swobody prowadzenia działalności gospodarczej oraz prawo własności częściowo bez istnienia podstawy prawnej oraz w każdym razie wykraczając poza to co konieczne dla celów odzyskania pomocy.


title: Sprawa T-247/14: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2014 r. – Meica przeciwko OHIM – Salumificio Fratelli Beretta (MINIMINI)

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/22

         Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2014 r. – Meica przeciwko OHIM – Salumificio Fratelli Beretta (MINIMINI)
   (Sprawa T-247/14)
   2014/C 235/30
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG (Edewecht, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Labesius)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Salumificio Fratelli Beretta SpA (Barzanò, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 lutego 2014 r. w sprawie R 1159/2013-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „STICK MINIMINI Fratelli Beretta 1812 GLI ORIGINALI” dla towarów i usług z klas 29 i 43 – zgłoszenie nr 1 0 0 67  031;

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „Mini Wini” dla towarów i usług z klas 29 i 38 – wspólnotowy znak towarowy nr 3 2 97  835

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu w całości

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-281/06: Skarga wniesiona w dniu 6 października 2006 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/62

         Skarga wniesiona w dniu 6 października 2006 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-281/06)
   (2006/C 294/124)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. Muñoz Pérez)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               swierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 27 lipca 2006 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji EFOR, w zakresie w jakim wyłącza wydatki wskazane w niniejszej skardze,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zaskarżoną decyzją Komisja wyłączyła z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez Królestwo Hiszpanii w związku z pomocą wyrównawczą dotyczącą bananów.
   Powodem korekty były niedociągnięcia w zakresie kontroli jakości i w określaniu ilości produktów wprowadzonych na rynek.
   Na poparcie swych żądań skarżące państwo podnosi, że Komisja:

               —

               naruszyła art. 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 oraz art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999. Twierdzi ono w tym zakresie, że władze hiszpańskie właściwie zastosowały postanowienia rozporządzenia (EWG) nr 1858/93 obowiązujące w latach, których dotyczą omawiane korekty finansowe, jako że nie mogąc zobowiązać producentów do przedstawienia faktur sprzedaży bananów, uwzględniły w okresie obliczania pomocy dokument pomocniczy SAD (single administrative document) dowodzący wprowadzenia bananów do obrotu. Z drugiej strony Komisja nie podważyła twierdzenia władz hiszpańskich, że ilości bananów dla których przyznano pomoc zostały rzeczywiście wprowadzone do obrotu, jeśli uwzględnić dodatkową wagę opakowań i inne istotne czynniki.
               Co się tyczy kontroli jakości skarżące państwo twierdzi, że zgodnie z zapisem art. 7 i sekcji II.B załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 2257/94, inspekcje dokonywane w czasie wizyty weryfikacyjnej Komisji odpowiadały inpekcjom przeprowadzanym przez ekspertów Ministerstwa Rolnictwa Comunidad Autónoma de Canarias w organizacjach producentów, w celu sprawdzenia prawidłowości ich kontroli, wobec czego ich zasadniczym celem nie było zapewnienie, by banany w obrocie handlowym były wymaganej jakości.

               —

               naruszyła zasadę proporcjonalności ograniczając się do zastosowania korekty procentowej, opartej wyłącznie na ocenie bardzo niskiego poziomu ryzyka dla EFOGR, a nie w sposób bardziej odpowiedni dla uwzględnienia szkód teoretycznie poniesionych przez EFOGR.


title: Sprawa C-189/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 kwietnia 2012 r. — Eridania Sadam SpA przeciwko AGEA i Ministero delle Politiche Agricole, Alimentari e Forestali

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 kwietnia 2012 r. — Eridania Sadam SpA przeciwko AGEA i Ministero delle Politiche Agricole, Alimentari e Forestali
   (Sprawa C-189/12)
   2012/C 194/22
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Eridania Sadam SpA

      Strona pozwana: Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Ministero delle Politiche Agricole, Alimentari e Forestali

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. (1) i art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 968/2006 z dnia 27 czerwca 2006 r. (2) należy interpretować w ten sposób, że wyrażenie „urządzenia produkcyjne” nie obejmuje urządzeń wykorzystywanych przez cukrownie do pakowania cukru dla potrzeb jego sprzedaży i że w rezultacie w przypadku urządzeń takich jak silosy konieczne jest przeprowadzenie analizy w każdym pojedynczym przypadku w celu zbadania, czy wskazane urządzenia są związane z „linią produkcyjną” bądź też czy związane są one z działalnością inną niż produkcja, taką jak pakowanie;

               2)

               Ponadto, czy w świetle art. 3 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. oraz nadrzędnych norm i zasad pierwotnego prawa europejskiego, art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 968/2006 z dnia 27 czerwca 2006 r. jest nieważny, jeżeli interpretuje się go w ten sposób, że urządzenia, o których mowa w jego ust. 1 lit. a) i b) obejmują również urządzenia wykorzystywane przez cukrownie do pakowania cukru dla potrzeb jego sprzedaży zważywszy, że celem założonym w rozporządzeniu nr 320/2006 jest ograniczenie zdolności produkcyjnej cukrowni a nie wykluczenie możliwości działania w sektorze samej sprzedaży produktu z wykorzystaniem cukru uzyskanego z tytułu kwot produkcji w ramach innych urządzeń lub cukrowni;

               3)

               Wreszcie, czy w każdym razie art. 3 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. i art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) [nr 968/2006] z dnia 27 czerwca 2006 r. są ważne w świetle nadrzędnych norm i zasad pierwotnego prawa europejskiego, jeżeli interpretuje się je w ten sposób, że pojęcie „urządzenia produkcyjne” lub pojęcie „bezpośrednio związane z produkcją” obejmują urządzenia wykorzystywane przez cukrownie do pakowania cukru dla potrzeb jego sprzedaży.

      (1)  Dz.U. L 58, s. 42.

      (2)  Dz.U. L 176, s. 32.