title: Sprawa C-516/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Spiegel Online GmbH/Volker Beck (Odesłanie prejudycjalne — Prawo autorskie i prawa pokrewne — Dyrektywa 2001/29/WE — Społeczeństwo informacyjne — Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych — Artykuł 5 ust. 3 — Wyjątki i ograniczenia — Zakres — Artykuł 5 ust. 3 lit. c) i d) — Sprawozdania z aktualnych wydarzeń — Cytowanie — Zastosowanie hiperlinków — Zgodne z prawem podanie do publicznej wiadomości — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 11 — Wolność wypowiedzi i informacji)

text:
               23.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/7

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Spiegel Online GmbH/Volker Beck
      (Sprawa C-516/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Dyrektywa 2001/29/WE - Społeczeństwo informacyjne - Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych - Artykuł 5 ust. 3 - Wyjątki i ograniczenia - Zakres - Artykuł 5 ust. 3 lit. c) i d) - Sprawozdania z aktualnych wydarzeń - Cytowanie - Zastosowanie hiperlinków - Zgodne z prawem podanie do publicznej wiadomości - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 11 - Wolność wypowiedzi i informacji)
      (2019/C 319/06)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Spiegel Online GmbH

         Strona pozwana: Volker Beck

         Sentencja

                  1)

                  Przepisy art. 5 ust. 3 lit. c) przypadek drugi i art. 5 ust 3 lit. d) dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że nie stanowią one środków pełnej harmonizacji zakresu wyjątków lub ograniczeń, które zawierają.

                  2)

                  Ustanowione w art. 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej wolność informacji i wolność prasy nie mogą uzasadniać, poza wyjątkami i ograniczeniami przewidzianymi w art. 5 ust. 2 i 3 dyrektywy 2001/29, odstępstwa od wyłącznych praw autorów do zwielokrotniania i publicznego udostępniania utworów, o których mowa, odpowiednio, w art. 2 lit. a) i w art. 3 ust. 1 tej dyrektywy.

                  3)

                  W ramach wyważenia, jakiego sąd krajowy powinien w świetle wszystkich okoliczności konkretnej sprawy dokonać pomiędzy z jednej strony prawami wyłącznymi autora, o których mowa w art. 2 lit. a) i w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29, a z drugiej strony prawami użytkowników przedmiotów objętych ochroną, o których mowa w art. 5 ust. 3 lit. c) przypadek drugi i w art. 5 ust. 3 lit. d) tej dyrektywy, powinien on oprzeć się na wykładni tych przepisów, która, uwzględniając ich brzmienie i zachowując ich skuteczność (effet utile), jest w pełni zgodna z zagwarantowanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej prawami podstawowymi.

                  4)

                  Artykuł 5 ust. 3 lit. c) przypadek drugi dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który ogranicza stosowanie wyjątku lub ograniczenia przewidzianego w tym przepisie do przypadków, w których uprzednie ubieganie się o udzielenie zezwolenia na wykorzystanie utworu objętego ochroną do celów sporządzenia sprawozdania z aktualnych wydarzeń nie jest w rozsądny sposób możliwe.

                  5)

                  Artykuł 5 ust. 3 lit. d) dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „cytowania”, o którym mowa w tym przepisie, obejmuje odesłanie na pomocą hiperlinku do pliku dostępnego w sposób niezależny od głównego tekstu.

                  6)

                  Artykuł 5 ust. 3 lit. d) dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, iż utwór został już zgodnie z prawem podany do publicznej wiadomości, jeżeli w tej konkretnej postaci został już wcześniej opublikowany za zezwoleniem podmiotu praw autorskich lub też na podstawie niedobrowolnej licencji lub zezwolenia ustawowego.

         (1)  Dz.U. C 392 z 20.11.2017.


title: Sprawa C-556/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pécsi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Węgry) — Alekszij Torubarov/Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna polityka w dziedzinie azylu i ochrony uzupełniającej — Wspólne procedury udzielania ochrony międzynarodowej — Dyrektywa 2013/32/UE — Artykuł 46 ust. 3 — Pełne rozpatrzenie ex nunc — Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Prawo do skutecznego środka prawnego — Zakres uprawnień sądu pierwszej instancji — Brak uprawnień o charakterze reformatoryjnym — Odmowa podporządkowania się orzeczeniu sądu przez właściwy organ administracyjny lub właściwy organ quasi-sądowy)

text:
               23.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/8

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pécsi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Węgry) — Alekszij Torubarov/Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal
      (Sprawa C-556/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka w dziedzinie azylu i ochrony uzupełniającej - Wspólne procedury udzielania ochrony międzynarodowej - Dyrektywa 2013/32/UE - Artykuł 46 ust. 3 - Pełne rozpatrzenie ex nunc - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Prawo do skutecznego środka prawnego - Zakres uprawnień sądu pierwszej instancji - Brak uprawnień o charakterze reformatoryjnym - Odmowa podporządkowania się orzeczeniu sądu przez właściwy organ administracyjny lub właściwy organ quasi-sądowy)
      (2019/C 319/07)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Pécsi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Alekszij Torubarov

         Strona pozwana: Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal

         Sentencja

      Artykuł 46 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, iż w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, w których sąd pierwszej instancji stwierdził, po pełnym rozpatrzeniu ex nunc wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i prawnych przedstawionych przez osobę ubiegającą się o udzielenie ochrony międzynarodowej, że na podstawie kryteriów przewidzianych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony wspomniany wnioskodawca powinien uzyskać taką ochronę z powodu, na który powołał się w uzasadnieniu swojego wniosku, lecz następnie organ administracyjny lub organ quasi-sądowy wydał decyzję o przeciwnej treści, bez wskazania, że ujawniły się nowe okoliczności wymagające przeprowadzenia nowej oceny potrzeby zapewnienia wnioskodawcy ochrony międzynarodowej, sąd ten powinien zmienić decyzję niezgodną z jego wcześniejszym wyrokiem i zastąpić ją własnym rozstrzygnięciem w sprawie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, w razie potrzeby odstępując od stosowania przepisów krajowych, które zakazują mu takiego działania.

         (1)  Dz.U. C 5 z 8.1.2018.


title: Sprawa C-620/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Székesfehérvári Törvényszék — Węgry) — Hochtief Solutions AG Magyarországi Fióktelepe/Fővárosi Törvényszék (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Procedury odwoławcze — Dyrektywa 89/665/EWG — Dyrektywa 92/13/EWG — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Zasady skuteczności i równoważności — Skarga o rewizję orzeczeń sądowych naruszających prawo Unii — Odpowiedzialność państw członkowskich w przypadku naruszenia prawa Unii przez sądy krajowe — Ocena objętej odszkodowaniem szkody)

text:
               23.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/10

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Székesfehérvári Törvényszék — Węgry) — Hochtief Solutions AG Magyarországi Fióktelepe/Fővárosi Törvényszék
      (Sprawa C-620/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Procedury odwoławcze - Dyrektywa 89/665/EWG - Dyrektywa 92/13/EWG - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Zasady skuteczności i równoważności - Skarga o rewizję orzeczeń sądowych naruszających prawo Unii - Odpowiedzialność państw członkowskich w przypadku naruszenia prawa Unii przez sądy krajowe - Ocena objętej odszkodowaniem szkody)
      (2019/C 319/09)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Székesfehérvári Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Hochtief Solutions AG Magyarországi Fióktelepe

         Strona pozwana: Fővárosi Törvényszék

         Sentencja

                  1)

                  Odpowiedzialność państwa członkowskiego za szkody spowodowane orzeczeniem sądu krajowego orzekającego w ostatniej instancji, które narusza przepis prawa Unii, podlega przesłankom określonym przez Trybunał, w szczególności w pkt 51 wyroku z dnia 30 września 2003 r., Köbler (C-224/01, EU:C:2003:513), co nie wyklucza możliwości powstania odpowiedzialności państwa na podstawie mniej restrykcyjnych przesłanek na gruncie prawa krajowego. Odpowiedzialności tej nie jest wyłącza fakt nabrania przez to orzeczenie powagi rzeczy osądzonej. W ramach stosowania zasad tej odpowiedzialności sąd krajowy, do którego wniesiono o naprawienie szkody, powinien ocenić, biorąc pod uwagę wszelkie czynniki charakteryzujące rozpatrywaną sytuację, czy sąd krajowy orzekający w ostatniej instancji dopuścił się wystarczająco istotnego naruszenia prawa Unii, w sposób oczywisty naruszając mające zastosowanie prawo Unii, w tym właściwe orzecznictwo Trybunału. Prawo Unii stoi natomiast na przeszkodzie obowiązywaniu przepisu prawa krajowego, który w takim wypadku wyłącza w sposób ogólny z zakresu podlegającej naprawieniu szkody koszty poniesione przez stronę na skutek wyrządzającego szkodę orzeczenia sądu krajowego.

                  2)

                  Prawo Unii, a w szczególności dyrektywę Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2007/66/WE z dnia 11 grudnia 2007 r., i dyrektywę Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji, zmienioną dyrektywą 2007/66, a także zasady równoważności i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ono na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania państwa członkowskiego, które nie dopuszcza zmiany mającego powagę rzeczy osądzonej wyroku sądu tego państwa członkowskiego, który orzekł w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności aktu instytucji zamawiającej, bez rozpatrzenia kwestii, której zbadanie przewidywał wcześniejszy wyrok Trybunału, wydany w odpowiedzi na wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony w ramach postępowania w przedmiocie tej skargi o stwierdzenie nieważności. Jednakże jeśli obowiązujące krajowe normy proceduralne obejmują możliwość dokonania przez sąd krajowy zmiany orzeczenia mającego powagę rzeczy osądzonej, aby doprowadzić do zgodności sytuacji stworzonej wskutek tego wyroku z wcześniejszym prawomocnym krajowym orzeczeniem sądowym, które było już znane sądowi, który wydał ten wyrok, jak również stronom w postępowaniu, w którym on zapadł, wówczas rozwiązanie to, zgodnie z zasadami równoważności i skuteczności, stosowane na takich samych warunkach, musi przeważyć, aby doprowadzić do zgodności sytuacji z prawem Unii w wykładni nadanej wcześniejszym wyrokiem Trybunału.

         (1)  Dz.U. C 22 z 22.1.2018.


title: Sprawa C-654/17 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. — Bayerische Motoren Werke AG/Komisja Europejska, Freistaat Sachsen (Odwołanie — Pomoc państwa — Regionalna pomoc inwestycyjna — Pomoc dla dużych projektów inwestycyjnych — Pomoc w części niezgodna z rynkiem wewnętrznym — Artykuł 107 ust. 3 TFUE — Konieczność pomocy — Artykuł 108 ust. 3 TFUE — Rozporządzenie (WE) nr 800/2008 — Pomoc przekraczająca próg indywidualnego zgłoszenia — Zgłoszenie — Zakres wyłączenia grupowego — Odwołanie wzajemne — Dopuszczenie interwencji przed Sądem Unii Europejskiej — Dopuszczalność)

text:
               23.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/11

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. — Bayerische Motoren Werke AG/Komisja Europejska, Freistaat Sachsen
      (Sprawa C-654/17 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - Regionalna pomoc inwestycyjna - Pomoc dla dużych projektów inwestycyjnych - Pomoc w części niezgodna z rynkiem wewnętrznym - Artykuł 107 ust. 3 TFUE - Konieczność pomocy - Artykuł 108 ust. 3 TFUE - Rozporządzenie (WE) nr 800/2008 - Pomoc przekraczająca próg indywidualnego zgłoszenia - Zgłoszenie - Zakres wyłączenia grupowego - Odwołanie wzajemne - Dopuszczenie interwencji przed Sądem Unii Europejskiej - Dopuszczalność)
      (2019/C 319/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Bayerische Motoren Werke AG (przedstawiciele: M. Rosenthal, G. Drauz i M. Schütte, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher, A. Bouchagiar i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy), Freistaat Sachsen (przedstawiciel: T. Lübbig, Rechtsanwalt)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie główne oraz odwołanie wzajemne zostają oddalone.

                  2)

                  Bayerische Motoren Werke AG pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską związane z odwołaniem głównym.

                  3)

                  Freissaat Sachsen pokrywa koszty własne związane z odwołaniem głównym.

                  4)

                  Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Bayerische Motoren Werke AG i Freistaat Sachsen związane z odwołaniem wzajemnym.

         (1)  Dz.U. C 94 z 12.3.2018.


title: Sprawa C-659/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)/Azienda Napoletana Mobilità SpA (Odesłanie prejudycjalne — Pomoc państwa — Pomoc w zakresie zatrudnienia — Zwolnienie ze składek na ubezpieczenie społeczne związanych z umowami o szkolenie i pracę — Decyzja 2000/128/WE — Systemy pomocy przyznanej przez Włochy w zakresie działań wspierających zatrudnienie — Pomoc w części niezgodna z rynkiem wewnętrznym — Zastosowanie decyzji 2000/128/WE względem przedsiębiorstwa świadczącego na zasadzie wyłączności usługi lokalnego transportu publicznego bezpośrednio powierzone mu przez gminę — Artykuł 107 ust. 1 TFUE — Pojęcie „zakłócenia konkurencji” — Pojęcie „wpływu na wymianę handlową” między państwami członkowskimi)

text:
               23.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/12

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)/Azienda Napoletana Mobilità SpA
      (Sprawa C-659/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Pomoc w zakresie zatrudnienia - Zwolnienie ze składek na ubezpieczenie społeczne związanych z umowami o szkolenie i pracę - Decyzja 2000/128/WE - Systemy pomocy przyznanej przez Włochy w zakresie działań wspierających zatrudnienie - Pomoc w części niezgodna z rynkiem wewnętrznym - Zastosowanie decyzji 2000/128/WE względem przedsiębiorstwa świadczącego na zasadzie wyłączności usługi lokalnego transportu publicznego bezpośrednio powierzone mu przez gminę - Artykuł 107 ust. 1 TFUE - Pojęcie „zakłócenia konkurencji” - Pojęcie „wpływu na wymianę handlową” między państwami członkowskimi)
      (2019/C 319/11)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)

         Strona pozwana: Azienda Napoletana Mobilità SpA

         Sentencja

      Z zastrzeżeniem ustaleń, jakich powinien dokonać sąd odsyłający, decyzję Komisji 2000/128/WE z dnia 11 maja 1999 r. w sprawie systemów pomocy przyznanej przez Włochy w zakresie działań wspierających zatrudnienie należy interpretować w ten sposób, że ma ona zastosowanie do przedsiębiorstwa takiego jak przedsiębiorstwo uczestniczące w postępowaniu głównym, które świadczyło na zasadzie wyłączności bezpośrednio powierzone mu przez gminę usługi lokalnego transportu publicznego i korzystało z obniżek składek na ubezpieczenie społeczne przewidzianych w uregulowaniach krajowych, które to uregulowania na mocy tej decyzji zostały uznane za częściowo niezgodne z zakazem ustanowionym w art. 107 ust. 1 TFUE.

         (1)  Dz.U. C 52 z 12.2.2018.


title: Sprawa C-680/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats Utrecht — Niderlandy) — Sumanan Vethanayagam, Sobitha Sumanan, Kamalaranee Vethanayagam/Minister van Buitenlandse Zaken (Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Wspólnotowy kodeks wizowy — Rozporządzenie (WE) nr 810/2009 — Artykuł 5 — Państwo członkowskie właściwe do rozpatrzenia wniosku o wydanie wizy i podjęcia decyzji w jego sprawie — Artykuł 8 — Porozumienie o reprezentacji — Artykuł 32 ust. 3 — Odwołanie od decyzji o odmowie wydania wizy — Państwo członkowskie właściwe do orzekania w przedmiocie odwołania w przypadku zawarcia porozumienia o reprezentacji — Uprawnieni do wniesienia odwołania)

text:
               23.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/13

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats Utrecht — Niderlandy) — Sumanan Vethanayagam, Sobitha Sumanan, Kamalaranee Vethanayagam/Minister van Buitenlandse Zaken
      (Sprawa C-680/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Wspólnotowy kodeks wizowy - Rozporządzenie (WE) nr 810/2009 - Artykuł 5 - Państwo członkowskie właściwe do rozpatrzenia wniosku o wydanie wizy i podjęcia decyzji w jego sprawie - Artykuł 8 - Porozumienie o reprezentacji - Artykuł 32 ust. 3 - Odwołanie od decyzji o odmowie wydania wizy - Państwo członkowskie właściwe do orzekania w przedmiocie odwołania w przypadku zawarcia porozumienia o reprezentacji - Uprawnieni do wniesienia odwołania)
      (2019/C 319/12)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Den Haag, zittingsplaats Utrecht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Sumanan Vethanayagam, Sobitha Sumanan, Kamalaranee Vethanayagam

         Druga strona postępowania: Minister van Buitenlandse Zaken

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 32 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks wizowy, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r., należy interpretować w ten sposób, że nie pozwala on osobie zapraszającej na wniesienie we własnym imieniu odwołania od decyzji o odmowie wydania wizy.

                  2)

                  Artykuł 8 ust. 4 lit. d) i art. 32 ust. 3 rozporządzenia nr 810/2009, zmienionego rozporządzeniem nr 610/2013, należy interpretować w ten sposób, że w razie gdy istnieje dwustronne porozumienie o reprezentacji przewidujące, iż organy konsularne reprezentującego państwa członkowskiego są upoważnione do podejmowania decyzji o odmowie wydania wizy, do właściwych organów tego państwa członkowskiego należy rozpatrzenie odwołania wniesionego od decyzji o odmowie wydania wizy.

                  3)

                  Wykładnia art. 8 ust. 4 lit. d) w związku z art. 32 ust. 3 rozporządzenia nr 810/2009, zmienionego rozporządzeniem nr 610/2013, zgodnie z którą odwołanie od decyzji o odmowie wydania wizy powinno być wniesione przeciwko państwu reprezentującemu, jest zgodna z podstawowym prawem do skutecznej ochrony sądowej.

         (1)  Dz.U. C 63 z 19.2.2018.


title: Sprawa C-38/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Massimowi Gambinowi, Shpetimowi Hyce (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych — Dyrektywa 2012/29/UE — Normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw — Artykuły 16 i 18 — Przesłuchanie ofiary przez sąd karny pierwszej instancji — Zmiana składu orzekającego — Ponowne przesłuchanie ofiary na wniosek jednej ze stron postępowania — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuły 47 i 48 — Prawo do rzetelnego procesu i prawo do obrony — Zasada bezpośredniości — Zakres — Prawo ofiary do ochrony w trakcie postępowania karnego)

text:
               23.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/14

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Massimowi Gambinowi, Shpetimowi Hyce
      (Sprawa C-38/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Dyrektywa 2012/29/UE - Normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw - Artykuły 16 i 18 - Przesłuchanie ofiary przez sąd karny pierwszej instancji - Zmiana składu orzekającego - Ponowne przesłuchanie ofiary na wniosek jednej ze stron postępowania - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 47 i 48 - Prawo do rzetelnego procesu i prawo do obrony - Zasada bezpośredniości - Zakres - Prawo ofiary do ochrony w trakcie postępowania karnego)
      (2019/C 319/13)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale di Bari

         Strony w postępowaniu głównym w sprawie karnej

      Massimo Gambino, Shpetim Hyka

         przy udziale: Procura della Repubblica presso il Tribunale di Bari, Ernesto Lappostato, Banca Carige SpA — Cassa di Risparmio di Genova e Imperia

         Sentencja

      Artykuły 16 i 18 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/29/UE z dnia 25 października 2012 r. ustanawiającej normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw oraz zastępującej decyzję ramową Rady 2001/220/WSiSW należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na podstawie którego w sytuacji gdy ofiara przestępstwa została przesłuchana po raz pierwszy przez skład orzekający sądu karnego pierwszej instancji, a w składzie tym nastąpiły później zmiany, ofiara ta powinna co do zasady zostać ponownie przesłuchana przez nowy skład, jeżeli któraś ze stron postępowania nie zgadza się na to, by rzeczony skład oparł się na protokole pierwszego przesłuchania tej ofiary.

         (1)  Dz.U. C 142 z 23.4.2018.


title: Sprawa C-124/18 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. — Red Bull GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Marques, Optimum Mark sp. z o.o. (Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 4 i art. 7 ust. 1 lit. a) — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Kombinacja dwóch kolorów jako takich — Brak dokładnych dyspozycji dotyczących określonego z góry i stałego sposobu połączenia kolorów)

text:
               23.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/14

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. — Red Bull GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Marques, Optimum Mark sp. z o.o.
      (Sprawa C-124/18 P) (1)

      (Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 4 i art. 7 ust. 1 lit. a) - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Kombinacja dwóch kolorów jako takich - Brak dokładnych dyspozycji dotyczących określonego z góry i stałego sposobu połączenia kolorów)
      (2019/C 319/14)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Red Bull GmbH (przedstawiciele: A. Renck, Rechtsanwalt, S. Petivlasova, abogada)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i D. Botis, pełnomocnicy), Marques (przedstawiciele: R. Mallinson, solicitor i T. Müller, Rechtsanwalt), Optimum Mark sp. z o.o. (przedstawiciele: R. Skubisz, J. Dudzik, M. Mazurek i E. Jaroszyńska-Kozłowska, radcowie prawni)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

                  2)

                  Red Bull GmbH zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 200 z 11.6.2018


title: Sprawa C-209/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie dyrektywy 2006/123/WE i art. 49 i 56 TFUE — Ograniczenia i wymogi dotyczące położenia siedziby, formy prawnej, własności udziałów i działalności wielodyscyplinarnej w odniesieniu do spółek inżynierów budownictwa, rzeczników patentowych i lekarzy weterynarii)

text:
               23.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/15

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Austrii
      (Sprawa C-209/18) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Naruszenie dyrektywy 2006/123/WE i art. 49 i 56 TFUE - Ograniczenia i wymogi dotyczące położenia siedziby, formy prawnej, własności udziałów i działalności wielodyscyplinarnej w odniesieniu do spółek inżynierów budownictwa, rzeczników patentowych i lekarzy weterynarii)
      (2019/C 319/15)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun i H. Tserepa-Lacombe, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Austrii (przedstawiciel: G. Hesse, pełnomocnik)

         Interwenient popierający stronę przeciwną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: początkowo T. Henze i D.Klebs, a następnie D. Klebs, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Utrzymując w mocy wymogi dotyczące położenia siedziby spółek inżynierów budownictwa i rzeczników patentowych, wymogi dotyczące formy prawnej i własności udziałów w odniesieniu do spółek inżynierów budownictwa, rzeczników patentowych i lekarzy weterynarii, a także ograniczenia w zakresie działalności wielodyscyplinarnej w odniesieniu do spółek inżynierów budownictwa i rzeczników patentowych, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 14 pkt 1, art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 lit. b) i c), art. 15 ust. 3 i art. 25 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/123/WE z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym.

                  2)

                  Republika Austrii zostaje obciążona własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 190 z 4.6.2018.


title: Sprawa C-354/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bacău — Rumunia) — Radu Lucian Rusu, Oana Maria Rusu SC przeciwko/Blue Air — Airline Management Solutions Srl (Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 — Transport lotniczy — Odmowa przyjęcia na pokład — Pojęcia „odszkodowania” i „dalszego odszkodowania” — Rodzaj szkody podlegającej naprawieniu — Szkoda majątkowa i krzywda — Odliczenie — Dalsze odszkodowanie — Pomoc — Informacje dostarczone pasażerom)

text:
               23.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/16

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bacău — Rumunia) — Radu Lucian Rusu, Oana Maria Rusu SC przeciwko/Blue Air — Airline Management Solutions Srl
      (Sprawa C-354/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Transport lotniczy - Odmowa przyjęcia na pokład - Pojęcia „odszkodowania” i „dalszego odszkodowania” - Rodzaj szkody podlegającej naprawieniu - Szkoda majątkowa i krzywda - Odliczenie - Dalsze odszkodowanie - Pomoc - Informacje dostarczone pasażerom)
      (2019/C 319/16)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Bacău

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Radu Lucian Rusu, Oana Maria Rusu SC

         Strona pozwana: SC Blue Air — Airline Management Solutions Srl

         Sentencja

                  1)

                  W pierwszej kolejności — art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, należy interpretować w ten sposób, że kwota przewidziana w tym przepisie nie przewiduje odszkodowania za szkodę taką jak utrata wynagrodzenia, w drugiej kolejności — szkoda ta może być przedmiotem dalszego odszkodowania przewidzianego w art. 12 ust. 1 tego rozporządzenia, a w trzeciej kolejności — to do sądu odsyłającego należy ustalenie i ocena poszczególnych elementów składających się na tę szkodę, a także zakresu odszkodowania za tę szkodę w oparciu o właściwą podstawę prawną.

                  2)

                  Rozporządzenie nr 261/2004, a w szczególności jego art. 12 ust. 1 zdanie drugie, należy interpretować w ten sposób, że zezwala ono właściwemu sądowi krajowemu na dokonanie odliczenia odszkodowania przyznanego na podstawie tego rozporządzenia od dalszego odszkodowania, lecz nie zobowiązuje do jego dokonania, ponieważ wspomniane rozporządzenie nie przewiduje warunków, według których właściwy sąd krajowy mógłby dokonać takiego odliczenia.

                  3)

                  Artykuł 4 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 w związku z art. 8 ust. 1 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on obsługującego lot przewoźnika lotniczego do przedstawienia odnośnym pasażerom pełnych informacji na temat wszystkich możliwości przewidzianych w drugim z wymienionych przepisów, przy czym pasażerowie ci nie mają żadnego obowiązku aktywnego uczestniczenia w poszukiwaniu informacji w tym celu.

                  4)

                  Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że w rozumieniu tego przepisu ciężar udowodnienia tego, iż zmiana planu podróży została dokonana na najwcześniejszy możliwy termin, spoczywa na obsługującym lot przewoźniku lotniczym.

         (1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.


title: Sprawa C-359/18 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 29 lipca 2019 r. — Europejska Agencja Leków/Shire Pharmaceuticals Ireland Ltd, Komisja Europejska (Odwołanie — Rozporządzenie (WE) nr 141/2000 — Sieroce produkty lecznicze — Artykuł 5 — Wniosek o oznaczenie produktu leczniczego jako „sierocy produkt leczniczy” — Zatwierdzenie — Istnienie uprzedniego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dla tego samego produktu leczniczego)

text:
               23.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/17

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 29 lipca 2019 r. — Europejska Agencja Leków/Shire Pharmaceuticals Ireland Ltd, Komisja Europejska
      (Sprawa C-359/18 P) (1)

      (Odwołanie - Rozporządzenie (WE) nr 141/2000 - Sieroce produkty lecznicze - Artykuł 5 - Wniosek o oznaczenie produktu leczniczego jako „sierocy produkt leczniczy” - Zatwierdzenie - Istnienie uprzedniego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dla tego samego produktu leczniczego)
      (2019/C 319/17)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Europejska Agencja Leków (przedstawiciele: początkowo S. Marino, S. Drosos, T. Jabłoński i A. Spina, pełnomocnicy, następnie S. Marino, S. Drosos i T. Jabłoński, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Shire Pharmaceuticals Ireland Ltd (przedstawiciele: G. Castle, solicitor, D. Anderson, QC, M. Birdling, barrister, S. Cowlishaw, solicitor), Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Petersen i A. Sipos, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Europejska Agencja Leków (EMA) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Shire Pharmaceuticals Ireland Ltd.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.


title: Sprawa C-388/18: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Finanzamt A/B (Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Harmonizacja ustawodawstw podatkowych — Dyrektywa 2006/112/WE — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Artykuł 288 akapit pierwszy pkt 1 i art. 315 — Procedura szczególna dla małych przedsiębiorstw — Procedura szczególna dla podatników pośredników — Podatnik pośrednik objęty procedurą marży — Roczny obrót decydujący o zastosowaniu procedury szczególnej dla małych przedsiębiorstw — Marża lub pobrane kwoty)

text:
               23.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/17

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Finanzamt A/B
      (Sprawa C-388/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Harmonizacja ustawodawstw podatkowych - Dyrektywa 2006/112/WE - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Artykuł 288 akapit pierwszy pkt 1 i art. 315 - Procedura szczególna dla małych przedsiębiorstw - Procedura szczególna dla podatników pośredników - Podatnik pośrednik objęty procedurą marży - Roczny obrót decydujący o zastosowaniu procedury szczególnej dla małych przedsiębiorstw - Marża lub pobrane kwoty)
      (2019/C 319/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Finanzamt A

         Strona przeciwna: B

         Sentencja

      Artykuł 288 akapit pierwszy pkt 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu lub krajowej praktyce administracyjnej, zgodnie z którymi obrót służący za punkt odniesienia dla stosowania szczególnej procedury dla małych przedsiębiorstw do podatnika podlegającego szczególnej procedurze marży przewidzianej dla podatników-pośredników jest ustalany zgodnie z art. 315 tej dyrektywy tylko z uwzględnieniem uzyskanej marży. Obrót ten należy ustalić na podstawie wszystkich kwot, z wyłączeniem podatku od wartości dodanej, pobranych lub podlegających pobraniu przez tego podatnika-pośrednika, niezależnie od sposobu, w jaki kwoty te zostaną faktycznie opodatkowane.

         (1)  Dz.U. C 328 z 17.9.2018.


title: Sprawa C-436/18 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. — Shanxi Taigang Stainless Steel Co. Ltd/Komisja Europejska, Eurofer, Association Européenne de l'Acier, ASBL (Odwołanie — Dumping — Nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz niektórych produktów pochodzących z Chin — Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/1429 — Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 — Artykuł 2 ust. 7 lit. a) — Wartość normalna — Ustalenie na podstawie ceny w państwie trzecim o gospodarce rynkowej — Wybór odpowiedniego państwa trzeciego — Państwo trzecie o gospodarce rynkowej będące przedmiotem tego samego dochodzenia — Dostosowania)

text:
               23.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/18

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. — Shanxi Taigang Stainless Steel Co. Ltd/Komisja Europejska, Eurofer, Association Européenne de l'Acier, ASBL
      (Sprawa C-436/18 P) (1)

      (Odwołanie - Dumping - Nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz niektórych produktów pochodzących z Chin - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/1429 - Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 - Artykuł 2 ust. 7 lit. a) - Wartość normalna - Ustalenie na podstawie ceny w państwie trzecim o gospodarce rynkowej - Wybór odpowiedniego państwa trzeciego - Państwo trzecie o gospodarce rynkowej będące przedmiotem tego samego dochodzenia - Dostosowania)
      (2019/C 319/19)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Shanxi Taigang Stainless Steel Co. Ltd (przedstawiciele: E. Vermulst i J. Cornelis, advocaten)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland i A. Demeneix, pełnomocnicy), Eurofer, Association Européenne de l’Acier, ASBL (przedstawiciele: adwokaci J. Killick, barrister, G. Forwood i C. Van Haute)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Shanxi Taigang Stainless Steel Co. Ltd zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 341 z 24.9.2018.


title: Sprawa C-451/18: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Győri Ítélőtábla — Węgry) — Tibor-Trans Fuvarozó és Kereskedelmi Kft./DAF TRUCKS N.V. (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 — Jurysdykcja szczególna — Artykuł 7 pkt 2 — Postępowanie, którego przedmiotem jest czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego — Miejsce, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę — Miejsce, w którym szkoda się urzeczywistniła — Żądanie naprawienia szkody spowodowanej przez porozumienie uznane za niezgodne z art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym)

text:
               23.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/19

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Győri Ítélőtábla — Węgry) — Tibor-Trans Fuvarozó és Kereskedelmi Kft./DAF TRUCKS N.V.
      (Sprawa C-451/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Jurysdykcja szczególna - Artykuł 7 pkt 2 - Postępowanie, którego przedmiotem jest czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego - Miejsce, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę - Miejsce, w którym szkoda się urzeczywistniła - Żądanie naprawienia szkody spowodowanej przez porozumienie uznane za niezgodne z art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym)
      (2019/C 319/20)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Győri Ítélőtábla

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Tibor-Trans Fuvarozó és Kereskedelmi Kft.

         Strona pozwana: DAF TRUCKS N.V.

         Sentencja

      Artykuł 7 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że w ramach powództwa o naprawienie szkody spowodowanej przez naruszenie w rozumieniu art. 101 TFUE, polegające w szczególności na mających znamiona zmowy uzgodnieniach w kwestii ustalania cen i podwyższania cen brutto samochodów ciężarowych, „miejsce, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę” oznacza — w sytuacji takiej jak zaistniała w postępowaniu głównym — miejsce na rynku, na które naruszenie to miało wpływ, czyli miejsce, gdzie ceny zostały zniekształcone, w którym poszkodowany, jak twierdzi, poniósł szkodę, nawet jeśli powództwo zostało skierowane przeciwko uczestnikowi rozpatrywanego kartelu, z którym poszkodowany nie nawiązał stosunków umownych.

         (1)  Dz.U. C 319 z 10.9.2018.


title: Sprawa C-481/18: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Włoska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2012/39/UE — Wymogi techniczne dotyczące badania tkanek i komórek ludzkich — Niepowiadomienie lub brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               23.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/19

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 29 lipca 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Włoska
      (Sprawa C-481/18) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2012/39/UE - Wymogi techniczne dotyczące badania tkanek i komórek ludzkich - Niepowiadomienie lub brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
      (2019/C 319/21)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Szmytkowska i C. Sjödin, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, działająca w charakterze pełnomocnika, wspierana przez C. Colelli, avvocato dello Stato)

         Sentencja

                  1)

                  Nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2012/39/UE z dnia 26 listopada 2012 r. zmieniającej dyrektywę 2006/17/WE w odniesieniu do niektórych wymagań technicznych dotyczących badania tkanek i komórek ludzkich oraz nie przekazując Komisji Europejskiej tekstu przepisów przyjętych w celu zapewnienia transpozycji dyrektywy 2012/39, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 2 ust. 1 tej dyrektywy.

                  2)

                  Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 328 z 17.9.2018.


title: Sprawa C-438/18: Postanowienie Trybunału ósma izba) z dnia 15 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) — Portugalia) — Galeria Parque Nascente-Exploração de Espaços Comerciais SA/Autoridade Tributária e Aduaneira (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Wspólny system podatkowy mający zastosowanie do połączeń, podziałów, częściowych podziałów, wniesienia aktywów i wymiany akcji pomiędzy spółkami różnych państw członkowskich — Dyrektywa 90/434/EWG — Artykuły 4 i 11 — Dyrektywa 2009/133/WE — Artykuły 4 i 15 — Tak zwane połączenie „odwrotne” — System podatkowy prowadzący do tego, że w przypadku tak zwanego połączenia odwrotnego koszty poniesione przez spółkę dominującą związane z pożyczką zaciągniętą przez nią w celu zakupu akcji przejmującej spółki zależnej, które podlegają odliczeniu po stronie owej spółki dominującej, nie są uznawane za podlegające odliczeniu po stronie owej spółki zależnej)

text:
               23.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/20

      Postanowienie Trybunału ósma izba) z dnia 15 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) — Portugalia) — Galeria Parque Nascente-Exploração de Espaços Comerciais SA/Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-438/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Wspólny system podatkowy mający zastosowanie do połączeń, podziałów, częściowych podziałów, wniesienia aktywów i wymiany akcji pomiędzy spółkami różnych państw członkowskich - Dyrektywa 90/434/EWG - Artykuły 4 i 11 - Dyrektywa 2009/133/WE - Artykuły 4 i 15 - Tak zwane połączenie „odwrotne” — System podatkowy prowadzący do tego, że w przypadku tak zwanego połączenia odwrotnego koszty poniesione przez spółkę dominującą związane z pożyczką zaciągniętą przez nią w celu zakupu akcji przejmującej spółki zależnej, które podlegają odliczeniu po stronie owej spółki dominującej, nie są uznawane za podlegające odliczeniu po stronie owej spółki zależnej)
      (2019/C 319/22)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Galeria Parque Nascente-Exploração de Espaços Comerciais SA

         Strona pozwana: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Sentencja

      Dyrektywę Rady 2009/133/WE z dnia 19 października 2009 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, podziałów przez wydzielenie, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów dotyczących spółek różnych państw członkowskich oraz przeniesienia statutowej siedziby SE lub SCE z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego, zmienioną dyrektywą Rady 2006/98/WE z dnia 20 listopada 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które prowadzi do tego, że po stronie spółki przejmującej nie są uznawane za podlegające odliczeniu od podatku koszty, które były uznawane za podlegające odliczeniu od podatku po stronie spółki przejmowanej przed połączeniem tych spółek, i które zostałyby odliczone, jeżeli nie doszłoby do takiego połączenia.

         (1)  Dz.U. C 319 z 10.9.2018.


title: Sprawa C-530/18: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 10 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Ilfov — Rumunia) — EP/FO (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej — Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 — Artykuł 15 — Przekazanie sprawy sądowi innego państwa członkowskiego, lepiej umiejscowionemu dla jej osądzenia — Wyjątek od zasady jurysdykcji ogólnej sądu miejsca zwykłego pobytu dziecka — Szczególny związek z innym państwem członkowskim — Kryteria pozwalające na ustalenie sądu lepiej umiejscowionego dla osądzenia sprawy — Istnienie różnych norm prawnych — Dobro dziecka)

text:
               23.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/21

      Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 10 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Ilfov — Rumunia) — EP/FO
      (Sprawa C-530/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej - Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 - Artykuł 15 - Przekazanie sprawy sądowi innego państwa członkowskiego, lepiej umiejscowionemu dla jej osądzenia - Wyjątek od zasady jurysdykcji ogólnej sądu miejsca zwykłego pobytu dziecka - Szczególny związek z innym państwem członkowskim - Kryteria pozwalające na ustalenie sądu lepiej umiejscowionego dla osądzenia sprawy - Istnienie różnych norm prawnych - Dobro dziecka)
      (2019/C 319/23)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Ilfov

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: EP

         Strona pozwana: FO

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 należy interpretować w ten sposób, że ustanawia on wyjątek od zasady jurysdykcji ogólnej przewidzianej w art. 8 rozporządzenia nr 2201/2003, zgodnie z którym jurysdykcja sądów państw członkowskich jest określana przez miejsce zwykłego pobytu dziecka w chwili wniesienia pozwu lub wniosku.

                  2)

                  Artykuł 15 rozporządzenia nr 2201/2003 należy interpretować w ten sposób, że w razie spełnienia jednego lub kilku z pięciu wyczerpująco określonych w tym przepisie alternatywnych kryteriów oceny szczególnego związku dziecka z państwem członkowskim innym niż państwo jego zwykłego pobytu sąd mający jurysdykcję na podstawie art. 8 tego rozporządzenia może przekazać sprawę sądowi, który uzna za lepiej umiejscowiony do rozstrzygnięcia zawisłego przed nim sporu, lecz nie jest do tego zobowiązany. Jeżeli sąd mający jurysdykcję dojdzie do wniosku, że więzi, które łączą dziecko z państwem członkowskim jego zwykłego pobytu, są silniejsze niż więzi łączące dziecko z innym państwem członkowskim, wniosek ten wystarczy, aby wykluczyć zastosowanie art. 15 tego rozporządzenia.

                  3)

                  Artykuł 15 rozporządzenia nr 2201/2003 należy interpretować w ten sposób, że istnienie różnic między przepisami, w szczególności przepisami proceduralnymi, państwa członkowskiego, którego sąd ma jurysdykcję do rozpoznania sprawy co do istoty, oraz przepisami innego państwa członkowskiego, z którym dane dziecko pozostaje w szczególnym związku, takie jak prowadzenie postępowania na posiedzeniu niejawnym przez wyspecjalizowany sąd, nie może w sposób ogólny i abstrakcyjny stanowić istotnej okoliczności przy ocenie — z punktu widzenia dobra dziecka — czy sądy tego innego państwa członkowskiego są lepiej umiejscowione dla osądzenia tej sprawy. Sąd mający jurysdykcję może wziąć pod uwagę te różnice tylko pod warunkiem, że mogą one stanowić rzeczywistą i konkretną wartość dodaną dla wydania rozstrzygnięcia dotyczącego tego dziecka, w porównaniu z sytuacją, gdy sąd ten pozostawia sprawę u siebie.

         (1)  Dz.U. C 399 z 5.11.2018.


title: Sprawa C-103/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 24 de Madrid (Hiszpania) w dniu 11 lutego 2019 r. — Sindicato Único de Sanidad e Higiene de la Comunidad de Madrid y Sindicato de Sanidad de Madrid de la CGT/Consejería de Sanidad de la Comunidad de Madrid

text:
               23.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 24 de Madrid (Hiszpania) w dniu 11 lutego 2019 r. — Sindicato Único de Sanidad e Higiene de la Comunidad de Madrid y Sindicato de Sanidad de Madrid de la CGT/Consejería de Sanidad de la Comunidad de Madrid
      (Sprawa C-103/19)
      (2019/C 319/24)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 24 de Madrid

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Sindicato Único de Sanidad e Higiene de la Comunidad de Madrid i Sindicato de Sanidad de Madrid de la C.G.T.

         Strona pozwana: Consejería de Sanidad de la Comunidad de Madrid

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy będące przedmiotem skargi uregulowanie zawarte w zarządzeniu nr 406/2017 ministra zdrowia wspólnoty autonomicznej Madrytu z dnia 8 maja 2017 r., na podstawie którego po odnowieniu powołania na czas określony w publicznym sektorze ochrony zdrowia, które to powołania dokonywane są na podstawie przepisów prawa krajowego zezwalających na odnowienie powołania w celu zapewnienia świadczenia usług o charakterze tymczasowym, koniunkturalnym lub nadzwyczajnym, podczas gdy w rzeczywistości służą one zaspokajaniu stałych i nieprzerwanych potrzeb, ma miejsce przekształcenie charakteru prawnego 9 126 stanowisk pracy z pracownika zatrudnionego na czas określony w celu wykonywania prac doraźnych na pracownika tymczasowego, zaś jego celem jest włączenie tych stanowisk pracy do Oferta Pública de Empleo [publicznej oferty zatrudnienia] i w rezultacie zaprzestanie zatrudniania pracownika na czas określony, jest zgodne z porozumieniem ramowym stanowiącym załącznik do dyrektywy 99/70/WE (1), a dokładnie z klauzulą 5 porozumienia ramowego, pkt 6 i 8 [postanowień ogólnych] porozumienia ramowego oraz ich wykładnią zawartą w wyroku Trybunału Sprawiedliwości (dziesiąta izba) z dnia 14 września 2016 r., EU:C:2016:679?

                  2)

                  Czy prawidłowa jest dokonana przez tutejszy sąd wykładnia, zgodnie z którą zasady stosowania wskazane w art. 9 ust. 3 statutu ramowego w przypadku zarządzenia nr 406/2017 ministra zdrowia wspólnoty autonomicznej Madrytu z dnia 8 maja 2017 r. nie są zgodne z klauzulą 5 porozumienia ramowego, pkt 6 i 8 [postanowień ogólnych] porozumienia ramowego oraz ich wykładnią zawartą w wyroku Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 września 2016 r., EU:C:2016:679, ponieważ po dokonaniu nadużycia stosowania zatrudnienia na czas określony w celu zaspokojenia stałych potrzeb i powstaniu nieprawidłowości strukturalnych pozwalają one na to, aby nadużycie to nigdy nie zostało ukarane, co narusza cele dyrektywy i utrwala niekorzystną sytuację pracowników statutowych zatrudnionych na czas określony?

                  3)

                  Czy prawidłowa jest dokonana przez tutejszy sąd i zawarta w niniejszym postanowieniu wykładnia klauzuli 5 porozumienia ramowego, pkt 6 i 8 [postanowień ogólnych] porozumienia ramowego oraz ich wykładni zawartej w wyroku Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 września 2016 r., EU:C:2016:679, która prowadzi do wniosku, że zarządzenie nr 406/2017 ministra zdrowia wspólnoty autonomicznej Madrytu z dnia 8 maja 2017 r. nie jest zgodne z art. 2 akapit pierwszy dyrektywy 99/70 w zakresie, w jakim państwo hiszpańskie nie zapewnia realizacji celów określonych w tej dyrektywie, ponieważ w przypadku dokonania nadużycia stosowania umów na czas określony nie zapewnia skutecznych i równorzędnych gwarancji ochrony pracowników służących odpowiedniemu ukaraniu za wspomniane nadużycie i usunięciu skutków naruszenia prawa Unii, pozostawia dokonane nadużycie bez kary, a w rezultacie dopuszcza do tego, aby dyrektywa wspólnotowa nie była stosowana w sektorze ochrony zdrowia?

                  4)

                  Biorąc pod uwagę, że uregulowanie krajowe całkowicie wyklucza możliwość dokonania w sektorze publicznym przekształcenia kolejnych umów o pracę na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony lub zapewnienia stałego zatrudnienia pracownikowi będącemu ofiarą nadużycia, a także iż uregulowanie krajowe nie zapewnia innego skutecznego środka służącego ochronie, a w razie dokonania nadużycia sankcjonującego zawieranie z nadużyciem prawa kolejnych umów o pracę na czas określony, czy należy rozumieć, jak czyni to sąd, że zarządzenie nr 406/2017 ministra zdrowia wspólnoty autonomicznej Madrytu z dnia 8 maja 2017 r. (stosujące z opóźnieniem art. 9 ust. 3 porozumienia [statutu] ramowego) oraz późniejszy proces selekcji w ramach wolnej konkurencji nie mogą zostać uznane za skuteczne środki służące ochronie, a w razie dokonania nadużycia sankcjonujące zawieranie z nadużyciem prawa kolejnych umów o pracę na czas określony, ponieważ w ten sposób, jak uważa i co przywołuje tutejszy sąd, obchodzi się stosowanie dyrektywy i uniemożliwia osiągnięcie celów wymaganych przez dyrektywę wspólnotową?

                  5)

                  Czy należy przyjąć, że wymogi zawarte w treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości (dziesiąta izba) z dnia 14 września 2016 r., EU:C:2016:679, nie zostały spełnione w zakresie, w jakim z naruszeniem [dyrektywy 99/70] zarządzenie nr 406/2017 ministra zdrowia wspólnoty autonomicznej Madrytu z dnia 8 maja 2017 r. ogranicza swój zakres zastosowania wyłącznie do pracowników zatrudnionych w celu wykonywania prac doraźnych, a w przypadku pozostałych pracowników zatrudnianych na czas określony przez zbyt długi okres organ administracji nie przeprowadził w terminach wskazanych przez uregulowanie krajowe analizy przyczyn, które by to uzasadniały w celu dokonania w danej sprawie oceny, czy należy utworzyć stanowisko pracy w strukturze zatrudnienia, co prowadzi w rzeczywistości do utrwalenia sytuacji niepewności zatrudnienia pracowników, pozostawiając to nadużycie bez kary i nie wprowadzając w tym zakresie żadnych środków, które zapewniłyby skuteczne i równoważne gwarancje ochrony w celu należytego ukarania takiego nadużycia i wyeliminowania skutków naruszenia prawa Unii?

         (1)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. 1999, L 175, s. 43)


title: Sprawa C-396/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 marca 2019 r. w sprawie T-730/16, Espírito Santo Financial Group/EBC, wniesione w dniu 22 maja 2019 r. przez Europejski Bank Centralny

text:
               23.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/24

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 marca 2019 r. w sprawie T-730/16, Espírito Santo Financial Group/EBC, wniesione w dniu 22 maja 2019 r. przez Europejski Bank Centralny
      (Sprawa C-396/19 P)
      (2019/C 319/26)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: F. Malfrère, M. Ioannidis, pełnomocnicy, H.G. Kamann, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: masa upadłościowa Espírito Santo Financial Group SA

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi o:

                  —

                  uchylenie pierwszego punktu sentencji wyroku Sądu z dnia 13 marca 2019 r., masa upadłościowa Espírito Santo Financial Group SA/Europejski Bank Centralny (T-730/16);

                  —

                  oddalenie skargi również w odniesieniu do odmowy ujawnienia przez EBC kwoty kredytu w wyciągach z protokołu w sprawie decyzji Rady Prezesów EBC z dnia 28 lipca 2014 r.;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej w celu wydania wyroku;

                  —

                  obciążenie strony skarżącej w pierwszej instancji i strony przeciwnej kosztami postępowania w dwóch trzecich (2/3), a EBC kosztami postępowania w jednej trzeciej (1/3).

         Zarzuty i główne argumenty

      Jedyny zarzut odwołania dotyczy naruszenia art. 10 ust. 4 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej „statutem”) oraz art. 4 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze decyzji 2004/258 (1).
      EBC podnosi, że Sąd błędnie zinterpretował i zastosował art. 10.4 statutu i art. 4 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze decyzji 2004/258, stwierdzając w zaskarżonym wyroku, w szczególności w pkt 39, 53–63, jak również w pkt 111 i 138, że z uprawnień dyskrecjonalnych Rady Prezesów w zakresie ujawnienia jej protokołów należy korzystać w świetle warunków określonych w decyzji 2004/258 (pkt 60), czyli, w konkretnym przypadku, że EBC jest zobowiązany do przedstawienia uzasadnienia wyjaśniającego, w jaki sposób ujawnienie informacji zawartych w protokołach z posiedzeń Rady Prezesów dotyczących jej decyzji konkretnie i faktycznie podważa interes publiczny w odniesieniu do poufności obrad organów decyzyjnych EBC (ust. 61).
      Artykuł 10.4 statutu ustanawia ogólną zasadę, zgodnie z którą informacje stanowiące część obrad Rady Prezesów powinny być traktowane jako poufne w celu ochrony niezależności i skuteczności EBC. Ta zasada prawa pierwotnego, która nie może zostać uchylona przez prawo wtórne, ma zastosowanie również do części protokołów dotyczących decyzji Rady Prezesów. Została ona powtórzona w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze decyzji 2004/258, który należy zawsze interpretować łącznie z art. 10 ust. 4 Statutu. Z ogólnej zasady poufności obrad Rady Prezesów, włącznie z decyzjami, określonej w art. 10 ust. 4 statutu, wynika, że EBC nie musi poddawać swojej decyzji o podaniu wyników swoich obrad do wiadomości publicznej takim samym standardom merytorycznym i proceduralnym, jakie zostały określone w decyzji 2004/258. W szczególności nie ma potrzeby uzasadniania swojej decyzji w odniesieniu do tego, dlaczego ujawnienie takiego protokołu Rady Prezesów miałoby w sposób szczególny i rzeczywisty naruszać interes publiczny w zakresie poufności obrad Rady Prezesów.

         (1)  Decyzja 2004/258/WE Europejskiego Banku Centralnego z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Europejskiego Banku Centralnego (Dz.U. 2004, L 80, s. 42).


title: Sprawa C-506/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 8 maja 2019 r. w sprawie T-434/15, Islamic Republic of Iran Shipping Lines i in./Rada., wniesione w dniu 2 lipca 2019 r. przez Islamic Republic of Iran Shipping Lines; Hafize Darya Shipping Lines (HDSL); Safiran Payam Darya Shipping Lines (SAPID); Khazar Sea Shipping Lines Co.; Rahbaran Omid Darya Ship Management Co.; Irinvestship Ltd i IRISL Europe GmbH

text:
               23.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/25

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 8 maja 2019 r. w sprawie T-434/15, Islamic Republic of Iran Shipping Lines i in./Rada., wniesione w dniu 2 lipca 2019 r. przez Islamic Republic of Iran Shipping Lines; Hafize Darya Shipping Lines (HDSL); Safiran Payam Darya Shipping Lines (SAPID); Khazar Sea Shipping Lines Co.; Rahbaran Omid Darya Ship Management Co.; Irinvestship Ltd i IRISL Europe GmbH
      (Sprawa C-506/19 P)
      (2019/C 319/27)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Islamic Republic of Iran Shipping Lines; Hafize Darya Shipping Lines (HDSL); Safiran Payam Darya Shipping Lines (SAPID); Khazar Sea Shipping Lines Co.; Rahbaran Omid Darya Ship Management Co.; Irinvestship Ltd i IRISL Europe GmbH (przedstawiciel: M. Taher, solicitor, R. Blakeley, barrister)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu;

                  —

                  stwierdzenie, że poprzez umieszczenie nazw wnoszących odwołanie w wykazie, Rada popełniła wystarczająco poważne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom;

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w celu postanowienia o ewentualnym zastosowaniu środków dowodowych zawartych w skardze, a następnie w celu poczynienia ustaleń w kwestiach związku przyczynowego i ilościowego; oraz

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania odwoławczego oraz dotychczasowymi kosztami postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Sąd pięciokrotnie naruszył prawo, co powinno stanowić podstawę uchylenia jego wyroku:

                  1.

                  błąd polegający na uznaniu, że Rada nie dysponowała zakresem uznania;

                  2.

                  błąd polegający na zastosowaniu uzasadnienia wyroku z 2013 r. uchylającego wyrok w sprawie IRISL do testu na wystarczająco poważne naruszenie;

                  3.

                  brak podstawy prawnej rozróżnienia na „brak dowodów” i „niewłaściwe dowody”, które to rozróżnienie w każdym razie nie podlegało zastosowaniu;

                  4.

                  naruszenie prawa polegające na wykorzystaniu dowodów, które nie zostały przedstawione Sądowi;

                  5.

                  naruszenie prawa polegające na zastosowaniu wyroku w sprawie HTTS w charakterze przeszkody niepozwalającej stronie na powołanie się na fakty czy okoliczności sprzeczne z jej poprzednimi oświadczeniami lub czynnościami albo w charakterze powagi rzeczy osądzonej.


title: Sprawa C-511/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Areios Pagos (Grecja) w dniu 4 lipca 2019 r. — AB v Olympiako Athlitiko Kentro Athinon — Spyros Louis

text:
               23.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Areios Pagos (Grecja) w dniu 4 lipca 2019 r. — AB v Olympiako Athlitiko Kentro Athinon — Spyros Louis
      (Sprawa C-511/19)
      (2019/C 319/28)
      Język postępowania: grecki

         Sąd odsyłający

      Areios Pagos

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: AB

         Druga strona postępowania: Olympiako Athlitiko Kentro Athinon — Spyros Louis

         Pytania prejudycjalne

                  A)

                  Czy przyjęcie przez państwo członkowskie przepisów mających zastosowanie do rządu, władz lokalnych i osób prawnych prawa publicznego oraz ogólnie, do wszystkich podmiotów szeroko pojętego sektora publicznego (podmiotów prawa prywatnego) jako pracodawców, takiego jak przepisy zawarte w art. 34 ust. 1 lit. c), art. 34 ust. 3) akapit pierwszy i art. 34 ust. 4 ustawy nr 4024/2011, na podstawie których pracownicy zatrudnieni na podstawie umowy o pracę prawa prywatnego przez wyżej wymienione podmioty są objęci systemem rezerwy kadrowej na okres nieprzekraczający dwudziestu czterech (24) miesięcy w okresie od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. wyłącznie w oparciu o kryterium bliskiego nabycia uprawnień emerytalnych, a mianowicie trzydziestu pięciu (35) lat opłacania składek, stanowi pośrednią dyskryminację ze względu na wiek w rozumieniu art. 2 ust. 1, art. 2 ust. 2 lit. b) i art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2000/78/WE (1), w szczególności zważywszy na fakt, że zgodnie z odpowiednimi obowiązującymi w owym czasie przepisami w dziedzinie zabezpieczenia społecznego — z pominięciem innych przypadków nieistotnych w niniejszej sprawie — aby uzyskać prawo do pełnej emerytury z tytułu stosunku pracy, wymagana była przynależność do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (IKA) lub innej instytucji ubezpieczeń społecznych oraz przepracowanie (co najmniej) 10 500 dni roboczych (35 lat) oraz ukończenie (co najmniej) 58 roku życia pracownika, nie wykluczając oczywiście, w zależności od indywidualnego przypadku, możliwości ukończenia rzeczonego okresu ubezpieczenia (35 lat) w innym wieku?

                  B)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie A), czy przyjęcie systemu rezerwy kadrowej może być obiektywnie i racjonalnie uzasadnione w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. b) ppkt i) i art. 6 ust. 1 lit. a) dyrektywy natychmiastową koniecznością zapewnienia wyników organizacyjnych, operacyjnych i budżetowych, a w szczególności pilną potrzebą ograniczenia wydatków publicznych, tak aby osiągnąć określone cele ilościowe do końca 2011 r., o której mowa w uzasadnieniu ustawy, jak wskazano w średnioterminowej strategii fiskalnej, a co za tym idzie w celu wypełnienia zobowiązań podjętych przez Grecję wobec jej partnerów będących kredytodawcami, aby przeciwdziałać poważnemu i przedłużającemu się kryzysowi gospodarczemu oraz finansowemu, który dotknął to państwo, a jednocześnie zracjonalizować i ograniczyć ekspansję sektora publicznego?

                  C)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie:

                              1)

                              Czy przyjęcie środka, takiego jak określony w art. 34 ust. 1 lit. c) ustawy nr 4024/2011, który przewiduje radykalne obniżenie wynagrodzenia pracowników podlegających systemowi rezerwy kadrowej w wysokości 60 % ich wynagrodzenia podstawowego otrzymywanego w chwili objęcia rzeczonym systemem, przy czym nie ma obowiązku, aby wspomniani pracownicy świadczyli pracę dla odpowiedniego podmiotu publicznego, oraz który (de facto) prowadzi do utraty ewentualnej podwyżki wynagrodzenia i awansu zawodowego w okresie od objęcia systemem rezerwy kadrowej do czasu odejścia z pracy z powodu przejścia na pełną emeryturę, jest właściwe i konieczne do osiągnięcia wyżej wymienionego celu w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. b) ppkt i) i art. 6 ust. 1 lit. a) dyrektywy, w sytuacji, w której łącznie:

                                          a)

                                          pracownicy ci zachowują możliwość znalezienia innej pracy (w sektorze prywatnym) lub wykonywania wolnego zawodu albo prowadzenia działalności gospodarczej w czasie obowiązywania systemu rezerwy kadrowej bez utraty prawa do otrzymania wyżej wymienionego obniżonego wynagrodzenia podstawowego, chyba że wynagrodzenie lub dochód wynikający z nowej pracy lub nowego zatrudnienia przekraczają wynagrodzenie otrzymywane przed rozpoczęciem obowiązywania systemu rezerwy kadrowej, w którym to przypadku obniżone wynagrodzenie podstawowe podlega zmniejszeniu o nadwyżkę (zob. art. 34 ust. 1 lit. f);

                                          b)

                                          podmiot publiczny będący pracodawcą, a w przypadku jego zniesienia Organismos Apascholisis Ergatikou Dynamikou (Organizacja Zatrudnienia Siły Roboczej, Grecja, „OAED”) zobowiązuje się do opłacania składek na ubezpieczenie społeczne zarówno w odniesieniu do pracodawcy, jak i do pracownika, na rzecz danej instytucji ubezpieczeniowej, do czasu przejścia pracownika na emeryturę, dotyczących emerytury podstawowej, emerytury uzupełniającej, opieki społecznej i zdrowotnej na podstawie wynagrodzeń otrzymywanych przez pracownika przed objęciem go systemem rezerwy kadrowej (zob. art. 34 ust. 1 lit. d));

                                          c)

                                          wyjątki w systemie rezerwy kadrowej dotyczą wrażliwych grup społecznych wymagających ochrony (małżonek osoby objętej systemem rezerwy kadrowej, małżonek lub dziecko o stopniu niepełnosprawności wynoszącym co najmniej 67 %, mieszkający razem z pracownikiem i pozostający na jego utrzymaniu, pracownik o stopniu niepełnosprawności wynoszącym co najmniej 67 %, rodziny wielodzietne, samotni rodzice mieszkający razem z pracownikiem i pozostający na jego utrzymaniu) (zob. art. 34 ust. 1 lit. b);

                                          d)

                                          zapewniona jest w pierwszej kolejności możliwość przeniesienia wspomnianych pracowników na inne wolne stanowiska w instytucjach publicznych na podstawie obiektywnych i opartych na osiągnięciach kryteriów poprzez ich włączenie do list ASEP (zob. art. 34 ust. 1 lit. a), jednak możliwość ta jest faktycznie ograniczona z powodu drastycznego ograniczenia zatrudnienia personelu przez różne instytucje publiczne ze względu na potrzebę zmniejszenia wydatków;

                                          e)

                                          zapewniono przyjęcie środków w celu spłaty kredytów, które pracownicy objęci systemem rezerwy kadrowej otrzymali od kasy depozytowo-pożyczkowej, oraz w celu zawarcia umowy między państwem greckim a związkiem banków greckich, aby ułatwić spłatę kredytów, które pracownicy ci otrzymali od innych banków, proporcjonalnie do ich całkowitego dochodu rodziny oraz ich sytuacji finansowej (zob. art. 34 ust. 10 i 11);

                                          f)

                                          niedawno przyjęta ustawa (art. 1 ust. 15 ustawy nr 4038/2012 — Dz.U. seria A', nr 14) przewiduje priorytetową konieczność przyjęcia rozporządzenia wykonawczego w sprawie emerytur i płatności dla pracowników, o których mowa w lit. b) i c), a w każdym wypadku, nie później niż cztery miesiące od ich odejścia z pracy i przedstawienia odpowiedniej dokumentacji do celów uznania prawa do emerytury;

                                          g)

                                          wspomniana wyżej utrata możliwości awansu zawodowego i podwyżki wynagrodzenia za okres, w którym pracownicy zatrudnieni na podstawie umowy o pracę prawa prywatnego są objęci systemem rezerwy kadrowej, i do czasu ich odejścia z pracy z powodu przejścia na pełną emeryturę, nie ma miejsca w większości przypadków, w tym w niniejszej sprawie, ponieważ z uwagi na długi okres zatrudnienia pracownika w instytucji publicznej, osiągnął on najwyższą skalę wynagrodzeń lub awansu zawodowego zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi awansu?

                              2)

                              Czy przyjęcie środka, takiego jak określony w art. 34 ust. 1 lit. e) ustawy nr 4024/2011, który prowadzi do utraty całości (lub części) odprawy w przypadku odejścia z pracy lub rozwiązania umowy o pracę pracownika z powodu spełnienia warunków nabycia prawa do pełnej emerytury, zgodnie z art. 8 lit. b) ustawy nr 3198/1955, odpowiadającej 40 % odprawy z tytułu zwolnienia z pracy przewidzianej dla pracowników posiadających ubezpieczenie dodatkowe (która to odprawa, jak ma to miejsce w przypadku instytucji publicznych użyteczności publicznej lub subsydiowanych przez państwo, takich jak pozwana w niniejszej sprawie, będąca osobą prawną prawa prywatnego, nie może przekroczyć maksymalnej kwoty 15 000,00 EUR), w drodze potrącenia z obniżonym wynagrodzeniem otrzymanym podczas obowiązywania systemu rezerwy kadrowej, jest właściwe i konieczne do osiągnięcia wyżej wymienionego celu w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. b) ppkt i) i art. 6 ust. 1 lit. a) dyrektywy, biorąc pod uwagę, iż pracownicy ci otrzymaliby w każdym razie wspomnianą obniżoną odprawę zgodnie z wyżej wymienionym obowiązującym prawem pracy zarówno w przypadku wypowiedzenia umowy o pracę przez pracownika, jak i w przypadku rozwiązania stosunku pracy przez instytucję, w której pracował?

         (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303 z 2.12.2000, s. 16).


title: Sprawa T-545/19: Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2019 r. — Global Steel Wire i in./Komisja

text:
               23.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/30

      Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2019 r. — Global Steel Wire i in./Komisja
      (Sprawa T-545/19)
      (2019/C 319/31)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Global Steel Wire, SA (Cerdanyola del Vallés, Hiszpania), Moreda Riviere Trefilerías, SA (Gijón, Hiszpania), Global Special Steel Products, SA (Corrales de Buelna, Hiszpania) (przedstawiciele: F. González Díaz, J. Blanco Carol I B. Martos Stevenson, abogados)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 24 maja 2019 r. oraz

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga, zapoczątkowana wnioskiem związanym z brakiem zdolności płatniczej, przedstawionym w lutym 2000 r. w ramach postępowania COMP/38.344 — Stal sprężająca, jest skierowana przeciwko wydanej przez Komisję Europejską decyzji, w której instytucja ta odrzuciła wniosek o odroczenie terminu płatności ze względu na sytuację finansową skarżących z dnia 20 grudnia 2018 r.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa do obrony ze względu na to, że zaskarżona decyzja została wydana bez dania skarżącym możliwości przedstawienia ich punktu widzenia w tym względzie.

                  2.

                  Zarzut drugi, oparty na braku uzasadnienia odrzucenia przedstawionego przez skarżące wniosku.

                  3.

                  Zarzut trzeci, oparty na naruszeniach prawa, jakich miała dopuścić się Komisja w swej ocenie sytuacji finansowej skarżących i ich zdolności do zapłaty długu.

                  4.

                  Zarzut czwarty, oparty na tym, że Komisja wydała zaskarżoną decyzję z naruszeniem ogólnej zasady kolegialności, co skutkuje brakiem właściwości organu, który wydał akt.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności.


title: Sprawa T-554/19: Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2019 r. — Hiszpania/Komisja

text:
               23.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/31

      Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2019 r. — Hiszpania/Komisja
      (Sprawa T-554/19)
      (2019/C 319/32)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. García-Valdecasas Dorrego, pełnomocnik)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursie;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga skierowana jest przeciwko Ogłoszeniu o konkursie otwartym — EPSO/AD/374/19 — Administratorzy (AD 7) w następujących dziedzinach: 1. Prawo konkurencji; 2. Prawo finansowe; 3. Przepisy dotyczące unii gospodarczej i walutowej; 4. Przepisy finansowe mające zastosowanie do budżetu UE; 5. Ochrona monet euro przed fałszowaniem (1)

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Naruszenie art. 1 i 2 rozporządzenia nr 1/58 (2), art. 22 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (karty) i art. 1d regulaminu pracowniczego urzędników poprzez ograniczenie systemu komunikacji między EPSO a kandydatem, która prowadzona jest wyłącznie w językach angielskim, francuskim, niemieckim lub włoskim, oraz poprzez ograniczenie liczby języków, w których można wypełnić rubrykę Talent Screener w formularzu zgłoszeniowym.

                  2.

                  Naruszenie art. 1 i 6 rozporządzenia nr 1/58, art. 22 karty oraz art. 1d ust. 1 i 6, art. 27 i art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego poprzez niezasadne ograniczenie wyboru drugiego języka do czterech jedynie języków (francuskiego, angielskiego, niemieckiego i włoskiego), z wyłączeniem pozostałych języków urzędowych Unii Europejskiej.

                  3.

                  Wybór języków angielskiego, francuskiego, niemieckiego i włoskiego jest wyborem arbitralnym, który powoduje dyskryminację ze względu na język sprzeczną z art. 1d ust. 1 i 6, art. 27 i art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego.

                  4.

                  Fakt, że ogłoszenie o konkursie nie wskazuje wyraźnie, że język 1 powinien być językiem, w którym kandydaci legitymują się przynajmniej poziomem C1, powoduje podwójną dyskryminację: ze względu na przynależność państwową i ze względu na język „mówiony”, co stanowi naruszenie art. 1d ust. 1 i 6, art. 27 i art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego.

         (1)  Dz.U. 2019, C 191A, s. 1.

         (2)  Rozporządzenie nr 1 w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz.U. 1958, 17, s. 385).


title: Sprawa T-558/19: Skarga wniesiona w dniu 13 sierpnia 2019 r. — Luz Saúde/EUIPO — Clínica La Luz (HOSPITAL DA LUZ LEARNING HEALTH TRAINING, RESEARCH & INNOVATION CENTER

text:
               23.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/32

      Skarga wniesiona w dniu 13 sierpnia 2019 r. — Luz Saúde/EUIPO — Clínica La Luz (HOSPITAL DA LUZ LEARNING HEALTH TRAINING, RESEARCH & INNOVATION CENTER
      (Sprawa T-558/19)
      (2019/C 319/33)
      Język skargi: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Luz Saúde, SA (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat G. Moreira Rato)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Clínica La Luz, SL (Madryd, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy HOSPITAL DA LUZ LEARNING HEALTH TRAINING, RESEARCH & INNOVATION CENTER — zgłoszenie nr 16 433 823

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 lipca 2019 r. w sprawie R 2239/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-8/16: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2019 r. — Toshiba Samsung Storage Technology i Toshiba Samsung Storage Technology Korea/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek napędów optycznych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG — Porozumienia o znamionach zmowy dotyczące przetargów organizowanych przez dwóch producentów komputerów — Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych i prawa do obrony — Kompetencje Komisji — Geograficzny zasięg naruszenia — Jednolite i ciągłe naruszenie — Zasada dobrej administracji — Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/38

      Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2019 r. — Toshiba Samsung Storage Technology i Toshiba Samsung Storage Technology Korea/Komisja
      (Sprawa T-8/16) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek napędów optycznych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG - Porozumienia o znamionach zmowy dotyczące przetargów organizowanych przez dwóch producentów komputerów - Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych i prawa do obrony - Kompetencje Komisji - Geograficzny zasięg naruszenia - Jednolite i ciągłe naruszenie - Zasada dobrej administracji - Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien)
      (2019/C 328/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Toshiba Samsung Storage Technology Corp. (Tokio, Japonia) i Toshiba Samsung Storage Technology Korea Corp. (Suwon-si, Korea Południowa) (przedstawiciele: początkowo adwokaci M. Bay, J. Ruiz Calzado, A. Aresu i A. Scordamaglia-Tousis, następnie adwokaci M. Bay, J. Ruiz Calzado i A. Aresu)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo N. Khan, A. Biolan i M. Farley, następnie A. Biolan, M. Farley i A. Cleenewerck de Crayencour, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające w pierwszej kolejności do stwierdzenia nieważności całości lub części decyzji Komisji C(2015) 7135 final z dnia 21 października 2015 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39639 — Napędy optyczne), a posiłkowo do obniżenia wysokości grzywny nałożonej na skarżące.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Toshiba Samsung Storage Technology Corp. i Toshiba Samsung Storage Technology Korea Corp. pokrywają własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 98 z 14.3.2016.


title: Sprawa T-552/19: Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2019 r. — Malacalza Investimenti/EBC

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/68

      Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2019 r. — Malacalza Investimenti/EBC
      (Sprawa T-552/19)
      (2019/C 328/76)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Malacalza Investimenti (Genua, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Ghiglione, E. De Giorgi i L. Amicarelli)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  tytułem środków dowodowych, zgodnie z art. 91 akapit pierwszy lit. c) regulaminu postępowania przed Sądem, wezwanie do przedstawienia decyzji wydanej przez EBC w dniu 2 stycznia 2019 r. w odniesieniu do Banca Carige S.p.A., a także pozostałych dokumentów będących przedmiotem wniosku potwierdzającego;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia zgodnie z żądaniami skargi;

                  —

                  obciążenie EBC kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga skierowana jest przeciwko postanowieniu EBC LS/LdG/19/185 z dnia 12 czerwca 2019 r. przekazanego przez EBC w tym samym dniu pocztą elektroniczną zgodnie z art. 8 decyzji EBC/2004/3, którego przedmiotem jest oddalenie w całości wniosku potwierdzającego złożonego przez Malacalza Investimenti S.r.l. w celu uzyskania dostępu do decyzji z dnia 2 stycznia 2019 r., w której EBC wyznaczył komisarzy nadzwyczajnych Banca Carige S.p.A., a także szeregu powiązanych dokumentów.
      Na poparcie skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy niezgodności z prawem postanowienia o odmowie dostępu do decyzji EBC z dnia 2 stycznia 2019 r., a w szczególności:

                              —

                              błędnego zastosowania art. 4 ust. 1 lit. c) decyzji EBC/2004/3; nieistnienie ogólnego domniemania braku dostępu do decyzji EBC w odniesieniu do aktów o skutku wiążącym, nie zaś o charakterze wyłącznie proceduralnym;

                              —

                              niewystarczającego charakteru przesłanek zastosowania art. 4 ust. 1 lit. c) decyzji EBC/2004/3; informacje dotyczące Banca Carige S.p.A. zostały już podane do publicznej wiadomości, również ze względu na przestrzeganie obowiązków informacyjnych wynikających z uregulowań sektorowych;

                              —

                              naruszenia zasad proporcjonalności i bezstronności będącego wynikiem nieprzekazania jawnej wersji decyzji EBC z dnia 2 stycznia 2019 r.

                              —

                              naruszenia art. 296 akapit drugi TFUE ze względu na brak uzasadnienia postanowienia o odmowie dostępu; oraz

                              —

                              naruszenia prawa skarżącej do obrony i do kontroli sądowej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy niezgodności z prawem odmowy dostępu do dokumentów będących przedmiotem wniosku potwierdzającego innych niż decyzja EBC z dnia 2 stycznia 2019 r., w szczególności:

                              —

                              naruszenia i błędnego zastosowania postanowień art. 4 ust. 1 lit. c) w związku z art. 4 ust. 2 tiret pierwsze decyzji EBC/2004/3 ze względu na niewystąpienie przesłanek zastosowania, brak uzasadnienia i naruszenie prawa do obrony;

                              —

                              błędnego zastosowania art. 27 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 (1), art. 53 i nast. dyrektywy 2013/36/UE (2), a także art. 32 rozporządzenia EBC nr 468/2014 (3), a w konsekwencji braku możliwości podniesienia w stosunku do Malacalza Investimenti S.r.l. wyjątku dotyczącego poufności informacji zawartych ewentualnie w pozostałych dokumentach innych niż decyzja EBC z dnia 2 stycznia 2019 r.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013, L 287, s. 63).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. 2013, L 176, s. 338).

         (3)  Rozporządzenie UE nr 468/2014 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające ramy współpracy pomiędzy Europejskim Bankiem Centralnym a właściwymi organami krajowymi oraz wyznaczonymi organami krajowymi w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (Dz.U. 2014, L 141, s. 1).


title: Sprawa T-556/19: Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2019 r. — Republika Cypryjska/EUIPO — Fontana Food (GRILLOUMI)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/71

      Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2019 r. — Republika Cypryjska/EUIPO — Fontana Food (GRILLOUMI)
      (Sprawa T-556/19)
      (2019/C 328/78)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Cypryjska (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, S. Baran, barrister, i V. Marsland, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Fontana Food AB (Tyresö, Szwecja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego GRILLOUMI — zgłoszenie nr 15 963 291

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 maja 2019 r. w sprawie R 1284/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-557/19: Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2019 r. — Seven/EUIPO (7Seven)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/72

      Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2019 r. — Seven/EUIPO (7Seven)
      (Sprawa T-557/19)
      (2019/C 328/79)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Seven SpA (Leinì, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L. Trevisan)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy 7Seven — unijny znak towarowy 8 252 223

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 czerwca 2019 r. w sprawie R 2076/2018-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uwzględnienie wniosku o przywrócenie do stanu poprzedniego złożonego przez spółkę Seven SpA oraz wniosku o dokonanie wpisu nr 14 602 687 w odniesieniu do unijnego znaku towarowego nr 8 252 223.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 53 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 104 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-559/19: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2019 r. — Julius Sämann/EUIPO — Maharishi Vedic University (Przedstawienie drzewa)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/72

      Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2019 r. — Julius Sämann/EUIPO — Maharishi Vedic University (Przedstawienie drzewa)
      (Sprawa T-559/19)
      (2019/C 328/80)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Julius Sämann Ltd (Thayngen, Szwajcaria) (przedstawiciel: D. Parrish, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Maharishi Vedic University Ltd (Mgarr, Malta)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego w kolorach białym, brązowym, żółtym i w odcieniach niebieskiego (Przedstawienie drzewa) — zgłoszenie nr 15 666 639

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 maja 2019 r. w sprawie R 1743/2018-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie zgłoszenia strony skarżącej;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą w tym postępowaniu i w postępowaniu przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-561/19: Skarga wniesiona w dniu 13 sierpnia 2019 r. — Lípidos Santiga/Komisja

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/73

      Skarga wniesiona w dniu 13 sierpnia 2019 r. — Lípidos Santiga/Komisja
      (Sprawa T-561/19)
      (2019/C 328/81)
      Język postępowania: angileski

         Strony

         Strona skarżąca: Lípidos Santiga, SA (Santa Perpètua de Mogoda, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokat P. Muñiz Fernández)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/807 z dnia 13 marca 2019 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 w odniesieniu do określania surowców o wysokim ryzyku spowodowania pośredniej zmiany użytkowania gruntów, w przypadku których zaobserwowano znaczącą ekspansję obszaru produkcji na tereny zasobne w pierwiastek węgla oraz certyfikowania biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy o niskim ryzyku spowodowania pośredniej zmiany użytkowania gruntów, a także załącznika do tego rozporządzenia.

                  —

                  Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym ogólne podejście pozwanej, w wyniku którego olej palmowy kwalifikuje się jako surowiec wysokiego ryzyka ILUC jest nieproporcjonalne.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym strona pozwana dopuściła się oczywistego błędu w ocenie uznając, że olej palmowy, niezależnie od jego pochodzenia, stanowi surowiec wysokiego ryzyka ILUC.

                  3.

                  Zarzut trzeci, w ramach którego skarżąca twierdzi, że kryteria klasyfikacji oleju palmowego jako surowca wysokiego ryzyka ILUC są dyskryminujące.

                  4.

                  Zarzut czwarty, zgodnie z którym Komisja przed przyjęciem zaskarżonego rozporządzenia nie przeprowadziła niezbędnej oceny skutków.

                  5.

                  Zarzut piąty, w ramach którego skarżąca twierdzi, że Komisja nie wskazała powodów leżących u podstaw opracowania wzoru, na podstawie którego ustalono, że olej palmowy jest surowcem wysokiego ryzyka ILUC.