title: Sprawa C-670/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Minden (Niemcy) w dniu 29 grudnia 2016 r. – Tsegezab Mengesteab/Republika Federalna Niemiec

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Minden (Niemcy) w dniu 29 grudnia 2016 r. – Tsegezab Mengesteab/Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-670/16)
   (2017/C 104/42)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Minden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Tsegezab Mengesteab

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy osoba ubiegająca się o azyl może powołać się na przejęcie odpowiedzialności przez wnioskujące państwo członkowskie z powodu upływu terminu do złożenia wniosku o przejęcie (art. 21 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 604/2013 (1))?

               2.

               W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy osoba ubiegająca się o azyl może powołać się na przejęcie odpowiedzialności także wtedy, gdy państwo członkowskie, do którego został skierowany taki wniosek, jest nadal gotowe do jej przyjęcia?

               3.

               Jeżeli na pytanie drugie należy udzielić odpowiedzi przeczącej: czy z wyraźnej tudzież domniemanej zgody (art. 22 ust. 7 rozporządzenia nr 604/2013) państwa członkowskiego, do którego został skierowany wniosek, można wnioskować, że państwo to jest nadal gotowe do przyjęcia osoby ubiegającej się o azyl?

               4.

               Czy termin dwóch miesięcy określony w art. 21 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 604/2013 może się zakończyć po upływie terminu trzech miesięcy określonego w art. 21 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 604/2013, jeżeli wnioskujące państwo członkowskie dopuszcza do upływu więcej niż miesiąca po rozpoczęciu biegu ww. terminu trzech miesięcy, zanim wystąpi o weryfikację w bazie danych Eurodac?

               5.

               Czy wniosek o udzielenie międzynarodowej ochrony uważa się za złożony w rozumieniu art. 20 ust. 2 rozporządzenia nr 604/2013 już w chwili wydania po raz pierwszy zaświadczenia o zgłoszeniu się jako osoba ubiegająca się o azyl, czy też dopiero w chwili zaprotokołowania formalnego wniosku? W szczególności:

                           a)

                           czy zaświadczenie o zgłoszeniu się jako osoba ubiegająca się o azyl jest formularzem lub sprawozdaniem w rozumieniu art. 20 ust. 2 rozporządzenia nr 604/2013?

                           b)

                           czy właściwym organem w rozumieniu art. 20 ust. 2 rozporządzenia nr 604/2013 jest organ, który jest właściwy dla przyjęcia formularza lub sporządzenia protokołu, czy też organ, który jest właściwy dla rozpatrzenia wniosku o azyl?

                           c)

                           czy właściwy organ otrzymał sprawozdanie przygotowane przez właściwy organ również wtedy, gdy organ ten został poinformowany o istotnej treści formularza lub sprawozdania czy też musi mu zostać przekazany oryginał lub kopia sprawozdania?

               6.

               Czy przewlekłości między wystąpieniem po raz pierwszy o udzielenie azylu tudzież wystawieniem po raz pierwszy zaświadczenia o zgłoszeniu się jako osoba ubiegająca się o azyl i złożeniem wniosku o przejęcie mogą prowadzić do przejęcia odpowiedzialności przez wnioskujące państwo członkowskie na podstawie art. 21 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 604/2013 per analogiam lub zobowiązać wnioskujące państwo członkowskie do skorzystania z prawa do samodzielnego rozpatrzenia wniosku zgodnie z art. 17 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 604/2013?

               7.

               W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie szóste w odniesieniu do jednej z obu alternatyw: w odniesieniu do jakiego czasu należy przyjąć nieproporcjonalną przewlekłość w złożeniu wniosku o przejęcie?

               8.

               Czy złożenie wniosku o przejęcie, w którym wnioskujące państwo członkowskie podaje jedynie datę wjazdu do tego państwa oraz datę złożenia formalnego wniosku, jednakże nie podaje również daty wystąpienia po raz pierwszy o udzielenie azylu tudzież daty wystawienia po raz pierwszy zaświadczenia o zgłoszeniu się jako osoba ubiegająca się o azyl, powoduje zachowanie terminu określonego w art. 21 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 604/2013 czy też wniosek taki jest „bezskuteczny”?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, Dz.U. L 180, s. 31.


title: Sprawa C-488/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Session (Scotland), Edynburg (Zjednoczone Królestwo) w dniu 5 listopada 2007 r. — Royal Bank of Scotland plc przeciwko The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Session (Scotland), Edynburg (Zjednoczone Królestwo) w dniu 5 listopada 2007 r. — Royal Bank of Scotland plc przeciwko The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-488/07)
   (2008/C 8/16)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   Court of Session (Scotland), Edynburg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Royal Bank of Scotland plc

      Strona pozwana: The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi szóstej dyrektywy VAT 77/388/EWG (1) wymaga, by część podatku podlegająca odliczeniu przez podatnika na podstawie art. 17 ust. 5 była ustalana w stosunku procentowym w skali rocznej oraz zaokrąglona w górę do pełnej kwoty procentowej, w przypadku gdy:

                           a)

                           tą częścią jest część, która została ustalona dla pewnego obszaru działalności podatnika zgodnie z art. 17 ust. 5 akapit trzeci lit. a) bądź b), lub

                           b)

                           tą częścią jest część, która została ustalona na podstawie wykorzystania całości lub części towarów i usług przez podatnika zgodnie z art. 17 ust. 5 akapit trzeci lit. c), lub

                           c)

                           tą częścią jest część, która została ustalona w odniesieniu do wszystkich towarów i usług wykorzystanych przez podatnika dla wszystkich czynności wymienionych w art. 17 ust. 5 akapit pierwszy, zgodnie z art. 17 ust. 5 akapit trzeci lit. d)?

               2)

               Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi pozwala państwom członkowskim wymagać, by część podatku podlegająca odliczeniu przez podatnika na podstawie art. 17 ust. 5 była zaokrąglana w górę do wartości innej niż kolejna najwyższa liczba całkowita?

      (1)  Dz.U. L 145, str. 1.


title: Sprawa C-281/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 13 marca 2013 r. w sprawach połączonych T-229/11 i T-276/11 Inglewood i in. przeciwko Parlamentowi, wniesione w dniu 22 maja 2013 r. przez Lorda Inglewooda i in.

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/3

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 13 marca 2013 r. w sprawach połączonych T-229/11 i T-276/11 Inglewood i in. przeciwko Parlamentowi, wniesione w dniu 22 maja 2013 r. przez Lorda Inglewooda i in.
   (Sprawa C-281/13 P)
   (2013/C 226/06)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Lord Inglewood i in. (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, J.-N. Louis i D. Abreu Caldas)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Stwierdzenie i orzeczenie

                           —

                           uchylenia wyroku Sądu Unii Europejskiej (czwarta izba) z dnia 13 marca 2013 r. w sprawach połączonych T-229/11 i T-276/11 Inglewood i in. przeciwko Parlamentowi;

               —

               wydanie nowego rozstrzygnięcia i orzeczenie:

                           —

                           niezgodności z prawem decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego podnoszącej wiek emerytalny z 60 do 63 lat i uchylającej szczególne formy korzystania z emerytury, czy to w formie wcześniejszej emerytury, czy to w części w formie wypłaty kapitału;

                           —

                           stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji;

                           —

                           obciążenia Parlamentu kosztami postępowania w dwóch instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie wnoszą odwołanie od wyroku Sądu, na mocy którego Sąd oddalił wniesione przez nich skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego odmawiających przyznania im możliwości skorzystania z emerytury w ramach uzupełniającego systemu emerytalnego, czy to w formie wcześniejszej emerytury, czy po ukończeniu 60 roku życia, czy też w formie wypłaty emerytury w formie kapitału.
   Po pierwsze wnoszący odwołanie podnoszą naruszenie prawa przez Sąd, ponieważ zaskarżone decyzje nie uwzględniają nabytych przez nich uprawnień względnie uprawnień będących w trakcie nabywania na warunkach określonych i zaakceptowanych w chwili wstąpienia przez nich do służby.
   Po drugie Sąd naruszył prawo oddalając zarzut dotyczący naruszenia art. 27 ust. 2 statutu posła, podczas gdy przepis ten precyzował, że prawa nabyte bądź będące w trakcie nabywania pozostają w mocy. Decyzja z dnia 1 kwietnia 2009 r. dokonała bowiem naruszenia praw nabytych wnoszących odwołanie, to znaczy praw osób ubiegających się o przyznanie wcześniejszej emerytury, o przyznanie emerytury począwszy od ukończenia 60 roku życia lub, w danym wypadku, w części w formie wypłaty kapitału.
   Po trzecie Sąd naruszył prawo również orzekając, że statut posła nie miał zastosowania, ponieważ wszedł on w życie po wydaniu decyzji z dnia 1 kwietnia 2009 r., będącej aktem o charakterze generalnym, podczas gdy decyzje indywidualne stanowiące przedmiot skargi zostały wydane po tej dacie.
   Po czwarte Sąd naruszył prawo oddalając zarzut dotyczący naruszenia zasady równego traktowania, podczas gdy wnoszący odwołanie mogli w uzasadniony sposób oczekiwać możliwości skorzystania z emerytury na warunkach określonych i obowiązujących przez większość okresu, w którym opłacali składki bądź w dniu zakończenia przez nich sprawowania ich funkcji, w większym stopniu aniżeli osoby, które skorzystały z przepisów szczególnych, a mianowicie osoby, które nadal pozostawały w służbie i ukończyły 60 rok życia przed wejściem w życie decyzji z dnia 1 kwietnia 2009 r., tj. w dniu 14 lipca 2009 r.
   W końcu Sąd naruszył prawo oddalając zarzut dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności po tym jak stwierdził, że skutki kryzysu finansowego i przewidywalne skutki utworzonego tymczasowo funduszu, który zostanie nieuchronnie zlikwidowany, dotkną jedynie 10 % osób ubezpieczonych w uzupełniającym systemie emerytalnym.


title: Sprawa C-79/13: Wyrok Trybunału (czwarty izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Brussel – Belgia) – Federaal agentschap voor de opvang van asielzoekers przeciwko Selverowi Saciriemu, Danijeli Dordevic, Danjelowi Saciriemu reprezentowanemu przez Selvera Saciriego i Danijelę Dordevic, Saneli Saciri reprezentowanej przez Selvera Saciriego i Danijelę Dordevic, Denisowi Saciriemu reprezentowanemu przez Selvera Saciriego i Danijelę Dordevic, Openbaar Centrum voor Maatschappelijk Welzijn van Diest (Dyrektywa 2003/9/WE — Minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl — Artykuł 13 ust. 1 — Termin przyznania materialnych warunków przyjmowania — Artykuł 13 ust. 2 — Przepisy w sprawie materialnych warunków przyjmowania — Gwarancje — Artykuł 13 ust. 5 — Ustalenie i przyznanie minimalnych warunków przyjmowania osobom ubiegającym się o azyl — Wysokość przyznanej pomocy — Artykuł 14 — Formy dotyczące materialnych warunków przyjmowania — Przeciążenie struktur przyjmujących — Odesłanie do krajowych systemów ochrony społecznej — Dostarczanie materialnych warunków przyjmowania w postaci zasiłków pieniężnych)

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/14

         Wyrok Trybunału (czwarty izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Brussel – Belgia) – Federaal agentschap voor de opvang van asielzoekers przeciwko Selverowi Saciriemu, Danijeli Dordevic, Danjelowi Saciriemu reprezentowanemu przez Selvera Saciriego i Danijelę Dordevic, Saneli Saciri reprezentowanej przez Selvera Saciriego i Danijelę Dordevic, Denisowi Saciriemu reprezentowanemu przez Selvera Saciriego i Danijelę Dordevic, Openbaar Centrum voor Maatschappelijk Welzijn van Diest
   (Sprawa C-79/13) (1)

   ((Dyrektywa 2003/9/WE - Minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl - Artykuł 13 ust. 1 - Termin przyznania materialnych warunków przyjmowania - Artykuł 13 ust. 2 - Przepisy w sprawie materialnych warunków przyjmowania - Gwarancje - Artykuł 13 ust. 5 - Ustalenie i przyznanie minimalnych warunków przyjmowania osobom ubiegającym się o azyl - Wysokość przyznanej pomocy - Artykuł 14 - Formy dotyczące materialnych warunków przyjmowania - Przeciążenie struktur przyjmujących - Odesłanie do krajowych systemów ochrony społecznej - Dostarczanie materialnych warunków przyjmowania w postaci zasiłków pieniężnych))
   2014/C 112/16
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Arbeidshof te Brussel

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Federaal agentschap voor de opvang van asielzoekers

      Strona pozwana: Selver Saciri, Danijela Dordevic, Danjel Saciri reprezentowany przez Selvera Saciriego i Danijelę Dordevic, Sanela Saciri reprezentowana przez Selvera Saciriego i Danijelę Dordevic, Denis Saciri reprezentowany przez Selvera Saciriego i Danijelę Dordevic, Openbaar Centrum voor Maatschappelijk Welzijn van Diest

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Arbeidshof te Brussel – Wykładnia art. 13 ust. 1, 2 i 5 oraz art. 14 ust. 1, 3, 5 i 8 dyrektywy Rady 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającej minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl (Dz.U. L 31, s. 18) – Przyznanie zasiłków pieniężnych – Obowiązki państw członkowskich – Przeciążenie krajowych struktur przyjmujących przeznaczonych do zakwaterowania osób ubiegających się o azyl

      Sentencja

               1)

               Artykuł 13 ust. 5 dyrektywy Rady 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającej minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl należy interpretować w ten sposób, że gdy państwo członkowskie postanowiło zapewnić materialne warunki przyjmowania w postaci zasiłków pieniężnych lub talonów, zasiłki te powinny być dostarczane od chwili złożenia wniosku o udzielenie azylu zgodnie z przepisami art. 13 ust. 1 tej dyrektywy i spełniać minimalne normy określone przepisami art. 13 ust. 2 wspomnianej dyrektywy. Owo państwo członkowskie powinno czuwać nad tym, by łączna wysokość zasiłków pieniężnych obejmujących materialne warunki przyjmowania wystarczała do zapewnienia godnego poziomu życia odpowiedniego dla stanu zdrowia osób ubiegających się o azyl oraz ich utrzymania, umożliwiając im w szczególności dysponowanie zakwaterowaniem przy uwzględnieniu w razie potrzeby zachowania interesu osób mających specjalne potrzeby na mocy przepisów art. 17 tejże dyrektywy. Materialne warunki przyjmowania przewidziane w art. 14 ust. 1, 3, 5 i 8 dyrektywy 2003/9 nie obciążają państw członkowskich, gdy postanowiły one przyznawać te warunki wyłącznie w postaci zasiłków pieniężnych. Jednakże wysokość tych zasiłków musi być wystarczająca do tego, by umożliwić zakwaterowanie małoletnich dzieci z ich rodzicami, tak aby mogła zostać utrzymana jedność rodziny osób ubiegających się o azyl.

               2)

               Dyrektywę 2003/9 należy intepretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie temu, by w razie przeciążenia struktur zakwaterowania przeznaczonych dla osób ubiegających się o azyl państwa członkowskie mogły odsyłać te osoby do instytucji systemu ogólnej pomocy społecznej, o ile system ten zapewnia osobom ubiegającym się o azyl poszanowanie minimalnych norm przewidzianych przez tę dyrektywę.

      (1)  Dz.U. C 114 z 20.4.2013.


title: Sprawa T-287/14 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 4 września 2014 r. – Schaeffler Technologies przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Wspieranie na poziomie krajowym wytwarzania energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych — Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa — Wniosek o zawieszenie wykonania — Fumus boni juris)

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/24

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 4 września 2014 r. – Schaeffler Technologies przeciwko Komisji
   (Sprawa T-287/14 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Wspieranie na poziomie krajowym wytwarzania energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych - Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa - Wniosek o zawieszenie wykonania - Fumus boni juris))
   (2014/C 431/41)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Schaeffler Technologies GmbH & Co. KG (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciele: T. Volz i B. Wißmann, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie zawieszenia skutków prawnych decyzji, mocą której Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające w przedmiocie pomocy państwa dotyczącej niemieckiej ustawy o energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-322/09: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2009 r. — Al-Faqih i MIRA przeciwko Radzie i Komisji

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/47

         Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2009 r. — Al-Faqih i MIRA przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-322/09)
   2010/C 113/77
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Saad Al-Faqih i Movement for Islamic Reform in Arabia (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Jones, barrister, i A. Raja, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności w całości lub w części rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 (1), zmienionego rozporządzeniami Komisji (WE) nr 14/2005 (2), nr 492/2007 (3) i nr 1190/2005 (4) lub stwierdzenie nieważności rozporządzeń Komisji nr 14/2005, nr 492/2007 i nr 1190/2005 w zakresie, w jakim dotyczą skarżących bezpośrednio i indywidualnie; i

               —

               obciążenie Rady i Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach niniejszej skargi skarżący wnoszą na postawie art. 230 WE o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady nr 881/2002 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami, zmienionego rozporządzeniami Komisji (WE) nr 14/2005 z dnia 5 stycznia 2005 r., nr 492/2007 z dnia 3 maja 2007 r. i nr 1190/2005 z dnia 20 lipca 2005 r., lub o stwierdzenie nieważności rozporządzeń Komisji nr 14/2005, nr 492/2007 i nr 1190/2005 w zakresie, w jakim odnoszą się one do skarżących.
   Skarżący zostali włączeni do skonsolidowanego wykazu Komitetu ds. Sankcji Narodów Zjednoczonych osób i podmiotów rzekomo związanych z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami, których fundusze i inne środki finansowe mają być zamrożone. W rezultacie Komisja Europejska przyjęła rozporządzenia (WE) nr 14/2005 i nr 1190/2005, w których dodano nazwisko i nazwę skarżących do załącznika I do rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002, określającego wykaz osób, grup i podmiotów objętych zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych na obszarze Unii Europejskiej. Wpis dotyczący pierwszego ze skarżących, S. Al-Faqiha, został następnie zmieniony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 492/2007.
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnoszą następujące zarzuty:

               Skarżący twierdzą, że zamrożenie ich funduszy określone przez zaskarżone rozporządzenia narusza ich prawa podstawowe, mianowicie ich prawo do bycia wysłuchanym i prawo do skutecznej kontroli sądowej, gdyż nigdy nie zostali powiadomieni przez Radę lub Komisję o powodach ich włączenia do załącznika I do rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 ani nigdy nie przedstawiono im dowodów uzasadniających nałożenie środków ograniczających. Z tego powodu skarżący nie mieli żadnej możliwości podjęcia obrony i podważenia decyzji o włączeniu ich do wykazu przez sądami europejskimi.

               Skarżący ponadto podnoszą, że naruszono ich prawo poszanowania własności, gdyż nieokreślone ograniczenia tego prawa spowodowane przez zamrożenie funduszy stanowią nieproporcjonalną i niedopuszczalną ingerencję w to prawo podstawowe.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie (Dz.U. L 139, s. 9).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 14/2005 z dnia 5 stycznia 2005 r. zmieniające po raz czterdziesty drugi rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 (Dz.U. L 5, s. 10).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 492/2007 z dnia 3 maja 2007 r. zmieniające po raz siedemdziesiąty piąty rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 (Dz.U. L 116, s. 5).

      (4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1190/2005 z dnia 20 lipca 2005 r. zmieniające po raz czterdziesty ósmy rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 (Dz.U. 193, s. 27).


title: Sprawa C-352/11: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/26

         Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-352/11)
   2011/C 252/48
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Wilms i A. Alcover San Pedro)

      Strona pozwana: Republika Austrii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Austrii uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 5 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (dyrektywy IPPC), nie wydając pozwoleń zgodnie z art. 6 i 8, nie poddając istniejących pozwoleń weryfikacji oraz — o ile konieczne — odnowieniu, a także nie zapewniając, aby wszystkie istniejące instalacje były eksploatowane zgodnie z wymogami określonymi w art. 3, 7, 9, 10 i 13, art. 14 lit. a) i b) i art. 15 ust. 2 dyrektywy IPPC.

               —

               Obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z przepisami dyrektywy IPPC (1)„istniejące instalacje” w rozumieniu tej dyrektywy wymagają od dnia 30 października 2007 r. pozwolenia.
   Zgodnie z informacjami dostępnymi Komisji nie wszystkie „istniejące instalacje” znajdujące się w Republice Austrii posiadały wymagane pozwolenie w przewidzianym terminie.

      (1)  Dz.U. L 24, s. 8.


title: Sprawa C-546/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 18 września 2012 r. w sprawach połączonych T-133/08, T-134/08, T-177/08 i T-242/09, Ralf Schräder przeciwko Wspólnotowemu Urzędowi Odmiany Roślin, wniesione w dniu 28 listopada 2012 r. przez Ralfa Schrädera

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/12

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 18 września 2012 r. w sprawach połączonych T-133/08, T-134/08, T-177/08 i T-242/09, Ralf Schräder przeciwko Wspólnotowemu Urzędowi Odmiany Roślin, wniesione w dniu 28 listopada 2012 r. przez Ralfa Schrädera
   (Sprawa C-546/12 P)
   2013/C 38/15
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ralf Schräder (przedstawiciele: T. Leidereiter, W.A. Schmidt avocats)

      Druga strona postępowania: Wspólnotowy Urząd Odmiany Roślin (CPVO)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu (druga izba) z dnia 18 września 2012 r. w zakresie dotyczącym sprawy T-242/09 oraz rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów;

               —

               uwzględnienie przedstawionego w pierwszej instancji żądania stwierdzenia nieważności decyzji Izby Odwoławczej CPVO z dnia 23 stycznia 2009 r. (sprawa nr A 010/2007)

               —

               obciążenie CPVO wszystkimi kosztami postępowania przedstawionymi przez wnoszącego odwołanie w niniejszym postępowaniu, w postępowaniu w sprawach połączonych T-133/08, T-134/08, T-177/08 i T-242/09 oraz w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą CPVO.

      Zarzuty i główne argumenty

               I.

               W ramach swojego zarzutu pierwszego wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd założył z naruszeniem prawa, że stan faktyczny w ramach postępowania odwoławczego przed CPVO w przedmiocie odmowy unieważnienia wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin nie podlega ustaleniu z urzędu. Wnoszący odwołanie upatruje w tym naruszenie zasad w zakresie rozkładu ciężaru dowodu oraz postępowania dowodowego stosowanych w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą oraz naruszenie wynikającego stąd obowiązku Sądu do dokonania sądowej kontroli, jak również naruszenie jego prawa do sprawiedliwego procesu, sprawności postępowania oraz do skutecznego środka zaskarżenia.

               II.

               W ramach swojego zarzutu drugiego wnoszący odwołanie kwestionuje stwierdzenie Sądu, zgodnie z którym w ramach postępowania przed CPVO prawo do środków organizacji postępowania istnieje wyłącznie gdy strona przedstawiła dowód początkowy na poparcie danej argumentacji. W tym względzie wnoszący odwołanie podnosi naruszenie zasad w zakresie rozkładu ciężaru dowodu oraz przedstawienia dowodu, naruszenie prawa do bycia wysłuchanym oraz przeinaczenie faktów i dowodów nawet przy domniemaniu ciężaru dowodu spoczywającego na wnoszącym odwołanie.

               III.

               W ramach swojego zarzutu trzeciego wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd z naruszeniem prawa przyjął za „powszechnie znany”„nieprawdziwy fakt” według wnoszącego odwołanie, czyli fakt nieistniejący jako taki. W tym względzie podnosi ona, że naruszenie przez Sąd obowiązku kontroli zgodności z prawem i wnioskuje o przeinaczeniu faktów i dowodów.

               IV.

               W ramach swojego zarzutu czwartego wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd dokonał błędnych ustaleń co do prawa w zakresie dotyczącym ciężaru przedstawienia i ciężaru dowodu w zakresie, w jakim zarzucał wnoszącemu odwołanie nieprzedstawienie żadnego dowodu na poparcie swoich twierdzeń dotyczących skutków regulatorów wzrostu. W tym względzie wnoszący odwołanie podnosi sprzeczny charakter wyroku, brak kontroli zgodności z prawem dokonanej przez Sąd oraz brak uzasadnienia.

               V.

               W ramach swojego zarzutu piątego wnoszący odwołanie kwestionuje stwierdzenie Sądu, według którego właściwość „postury pędów” odmiany Osteospermum nie została włączona albo została włączona w sposób nieprawidłowy do badania odrębności odmiany. Stanowi to naruszenie art. 7 i 20 rozporządzenia (1), niedopuszczalne rozszerzenie przedmiotu sporu oraz orzeczenie stanowi naruszenie zakazu rozstrzygnięcia przez zaskoczenie. Ponadto podniesiono naruszenie prawa do bycia wysłuchanym.

               VI.

               W ramach swojego zarzutu szóstego wnoszący odwołanie kwestionuje stwierdzenie Sądu, zgodnie z którym „posturę pędów” odmiany rośliny należy określić w odniesieniu do jej względnych cech, czyli określić w odniesieniu do innych roślin poddanych danemu badaniu. Zdaniem wnoszącego odwołanie stanowi to przeinaczenie okoliczności faktycznych, naruszenie rozporządzenia, niedozwolone rozszerzenie zakresu przedmiotu sporu oraz naruszenie przez Sąd obowiązku dokonania w pełnym zakresie kontroli zgodności z prawem. Decyzja jest zatem sprzeczna.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (Dz.U. L 227, s. 1)


title: Sprawa T-664/15: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Borg/Parlament

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/77

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Borg/Parlament
   (Sprawa T-664/15)
   (2016/C 048/85)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Jacob Borg (Saint Julian’s, Malta) (przedstawiciel: adwokat N. Pirc Musar)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji A(2015)8486 C Parlamentu Europejskiego z dnia 15 września 2015 r., w której oddalono wniosek potwierdzający strony skarżącej o udzielenie dostępu do niektórych dokumentów dotyczących informacji o kosztach podróży, dietach, dodatkach na ogólne wydatki i o wydatkach na personel członków Parlamentu Europejskiego;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą zgodnie z art. 134 i 140 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami poniesionymi przez wszelkich interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 (1) w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001 (2), ponieważ żądane dane osobowe nie są chronione na podstawie prawa Unii;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001, ponieważ odmówiono dostępu do żądanych informacji, mimo że przesłanki ujawnienia były spełnione;

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia określonego w art. 2 i 4 rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 6 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001 ogólnego obowiązku rozpatrzenia każdego indywidualnego dokumentu;

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 6 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ odmowa udzielenia częściowego dostępu do żądanych dokumentów jest bezzasadna;

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku przedstawienia uzasadnienia wskazanego w art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ Parlament nie udzielił odpowiedzi na wszystkie argumenty strony skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001 L 8, s. 1).


title: Sprawa T-261/15: Wyrok Sądu z dnia 19 kwietnia 2016 r. – Spirig Pharma/EUIPO (Daylong) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Daylong — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/28

         Wyrok Sądu z dnia 19 kwietnia 2016 r. – Spirig Pharma/EUIPO (Daylong)
   (Sprawa T-261/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Daylong - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 191/36)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Spirig Pharma AG (Egerkingen, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan i P. Péters)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: V. Melgar i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 marca 2016 r. (sprawa R 2455/2014-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego Daylong jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Spirig Pharma AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 245 z 27.7.2015.


title: Sprawa C-557/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 3 grudnia 2012 r. — KONE AG, Otis GmbH, Schindler Aufzüge und Fahrtreppen GmbH, Schindler Liegenschaftsverwaltung GmbH, ThyssenKrupp Aufzüge GmbH przeciwko ÖBB Infrastruktur AG

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 3 grudnia 2012 r. — KONE AG, Otis GmbH, Schindler Aufzüge und Fahrtreppen GmbH, Schindler Liegenschaftsverwaltung GmbH, ThyssenKrupp Aufzüge GmbH przeciwko ÖBB Infrastruktur AG
   (Sprawa C-557/12)
   2013/C 71/09
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca rewizję: KONE AG, Otis GmbH, Schindler Aufzüge und Fahrtreppen GmbH, Schindler Liegenschaftsverwaltung GmbH, ThyssenKrupp Aufzüge GmbH

      Druga strona postępowania: ÖBB Infrastruktur AG

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 101 TFUE (art 81 WE, art 85 TWE) należy interpretować w ten sposób, że każda osoba może żądać od uczestników porozumienia naprawienia również szkody spowodowanej przez podmiot nieuczestniczący w porozumieniu, który, korzystając z obowiązującego na rynku podwyższonego poziomu cen podwyższa ceny na swoje produkty znaczniej aniżeli gdyby porozumienie to nie istniało (tzw. „umbrella pricing”), tak że ustanowiona przez Trybunał Sprawiedliwości zasada skuteczności wymaga uwzględnienia takiego powództwa w ramach prawa krajowego?


title: Sprawa C-140/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 20 marca 2013 r. — Anett Altmann i in. przeciwko Bundesanstalt für Finanzdienstleistungsaufsicht

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 20 marca 2013 r. — Anett Altmann i in. przeciwko Bundesanstalt für Finanzdienstleistungsaufsicht
   (Sprawa C-140/13)
   2013/C 156/35
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Frankfurt am Main

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Annett Altmann, Torsten Altmann, Hans Abel, Doris Anschütz, Heinz Anschütz, Waltraud Apitzsch, Uwe Apitzsch, Andrea Arnold, Klaus Arnold, Simone Arnold, Barbara Assheuer, Ingeborg Aubele i Karl-Heinz Aubele

      Strona pozwana: Bundesanstalt für Finanzdienstleistungsaufsicht

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jest zgodne z prawem Unii Europejskiej, by bezwzględne obowiązki zachowania poufności, które spoczywają na organach krajowych sprawujących nadzór nad przedsiębiorstwami usług finansowych i oparte są na właściwych aktach prawa Unii (dyrektywy 2004/109/WE (1), 2006/48/WE (2) i 2009/65/WE (3)) odpowiednio przetransponowanych do prawa krajowego, tak jak to miało miejsce w Republice Federalnej Niemiec w drodze § 9 Kreditwesengesetz i § 8 Wertpapierhandelsgesetz, mogły zostać zablokowane przez zastosowanie i wykładnię krajowego przepisu procesowego takiego jak § 99 Verwaltungsgerichtsordnung?

               2)

               Czy organ nadzoru taki jak niemiecki Bundesanstalt für Finanzdienstleistungsaufsicht może powołać się wobec osoby, która na podstawie niemieckiej Informationsfreiheitsgesetz wniosła do niego o dostęp do informacji dotyczących konkretnego podmiotu świadczącego usługi finansowe, również wtedy na spoczywające na nim między innymi na podstawie prawa Unii obowiązki zachowania poufności unormowane w § 9 Kreditwesengesetz i § 8 Wertpapierhandelsgesetz, gdy istota koncepcji działalności spółki, która oferowała usługi finansowe, ale w międzyczasie została rozwiązana wskutek upadłości i znajduje się w likwidacji, polegała na oszustwie inwestycyjnym na szeroką skalę i świadomym szkodzeniu inwestorom, a osoby odpowiedzialne za tą spółkę zostały skazane prawomocnie na wieloletnie kary pozbawienia wolności?

      (1)  Dyrektywa 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym oraz zmieniająca dyrektywę 2001/34/WE (Dz.U. L 390, s. 38).

      (2)  Dyrektywa 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe (Dz.U. L 177, s. 1).

      (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (Dz.U. L 302, s. 32).


title: Sprawa C-538/12: Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/38

         Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii
   (Sprawa C-538/12)
   2013/C 26/71
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Hetsch, A. Tokár i D. Kukovec)

      Strona pozwana: Republika Słowenii

      Żądania strony skarżącej

   Komisja wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do transpozycji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/81/WE (1) z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania niektórych zamówień na roboty budowlane, dostawy i usługi przez instytucje lub podmioty zamawiające w dziedzinach obronności i bezpieczeństwa i zmieniającej dyrektywy 2004/17/WE (2) i 2004/18/WE (3), a w każdym razie nie informując o tych przepisach Komisji, Republika Słowenii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 72 ust. 1 wskazanej dyrektywy;

               —

               zasądzenie od Republiki Słowenii na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE dziennej okresowej kary pieniężnej w wysokości 7 038,72 EUR od dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie;

               —

               obciążenie Republiki Słowenii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 21 sierpnia 2011 r.

      (1)  Dz.U. L 216, s. 76.

      (2)  Dz.U. L 134, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 134, s. 114.


title: Sprawa C-218/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel (Belgia) w dniu 15 maja 2009 r. — I. NV SGS Belgium przeciwko Belgisch Interventie- en Restitutiebureau, NV Firme Derwa i NV Centraal Beheer Achmea oraz II. NV Firme Derwa i NV Centraal Beheer Achmea przeciwko SGS Belgium NV i Belgisch Interventie- en Restitutiebureau

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel (Belgia) w dniu 15 maja 2009 r. — I. NV SGS Belgium przeciwko Belgisch Interventie- en Restitutiebureau, NV Firme Derwa i NV Centraal Beheer Achmea oraz II. NV Firme Derwa i NV Centraal Beheer Achmea przeciwko SGS Belgium NV i Belgisch Interventie- en Restitutiebureau
   (Sprawa C-218/09)
   2009/C 220/31
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hof van beroep te Brussel

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

               I.

               SGS Belgium NV
               przeciwko
               Belgisch Interventie- en Restitutiebureau
               Firme Derwa NV
               Centraal Beheer Achmea NV

               II.

               Firme Derwa NV
               Centraal Beheer Achmea NV
               przeciwko
               SGS Belgium NV
               Belgisch Interventie- en Restitutiebureau

      Pytanie prejudycjalne

   Czy pojęcie „siła wyższa” zawarte w art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 (1) z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych należy interpretować w ten sposób, że zepsucie się wołowiny podczas transportu w prawidłowym opakowaniu w kontenerze chłodniczym, w którym stale utrzymywano przepisaną temperaturę, należy co do zasady uznać za przypadek siły wyższej?

      (1)  Dz.U. L 351, s. 1


title: Sprawa C-152/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Schwerin — Niemcy) — André Grootes przeciwko Amt für Landwirtschaft Parchim (Wspólna polityka rolna — Zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych systemów pomocy — System płatności jednolitych — Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 — Obliczanie uprawnień do płatności — Artykuł 40 ust. 5 — Rolnicy podlegający zobowiązaniom rolno-środowiskowym w okresie referencyjnym — Artykuł 59 ust. 3 — Regionalne wdrażanie systemu płatności jednolitych — Artykuł 61 — Różne wartości jednostkowe dla hektarów trwałych użytków zielonych i innych kwalifikujących się hektarów)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Schwerin — Niemcy) — André Grootes przeciwko Amt für Landwirtschaft Parchim
   (Sprawa C-152/09) (1)

   (Wspólna polityka rolna - Zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych systemów pomocy - System płatności jednolitych - Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 - Obliczanie uprawnień do płatności - Artykuł 40 ust. 5 - Rolnicy podlegający zobowiązaniom rolno-środowiskowym w okresie referencyjnym - Artykuł 59 ust. 3 - Regionalne wdrażanie systemu płatności jednolitych - Artykuł 61 - Różne wartości jednostkowe dla hektarów trwałych użytków zielonych i innych kwalifikujących się hektarów)
   2011/C 13/11
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgericht Schwerin

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: André Grootes

      Strona pozwana: Amt für Landwirtschaft Parchim

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Schwerin — Wykładnia art. 40 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1) — Warunki, w których rolnicy podlegający w okresie referencyjnym zobowiązaniom rolno-środowiskowym mogą złożyć wniosek o obliczenie kwoty referencyjnej na podstawie roku poprzedzającego podjęcie tych zobowiązań

      Sentencja

               1)

               Artykuł 40 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 319/2006 z dnia 20 lutego 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że jeżeli w danym państwie członkowskim ustalono na podstawie art. 61 tego rozporządzenia różne wartości jednostkowe dla hektarów użytków zielonych oraz dla każdego innego kwalifikującego się hektara, rolnik, który na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2078/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie metod produkcji rolnej zgodnych z wymogami ochrony środowiska i utrzymania terenów wiejskich jest objęty w dniu odniesienia wskazanym w tym artykule zobowiązaniami rolno-środowiskowymi stanowiącymi bezpośrednią kontynuację zobowiązań rolno-środowiskowych, na podstawie których grunty orne zostały przekształcone w trwałe użytki zielone, jest uprawniony do złożenia wniosku o obliczenie uprawnień, o których mowa w art. 59 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1782/2003, zmienionego rozporządzeniem nr 319/2006, na podstawie wartości jednostkowych ustalonych dla kwalifikujących się hektarów innych niż hektary użytków zielonych.

               2)

               Artykuł 40 ust. 5 w związku z art. 61 rozporządzenia nr 1782/2003, zmienionego rozporządzeniem nr 319/2006, należy interpretować w ten sposób, że wyłącznie istnienie związku przyczynowego pomiędzy zmianą sposobu użytkowania z gruntu ornego na trwałe użytki zielone a uczestnictwem w działaniu rolno-środowiskowym w rozumieniu tego przepisu pozwala na pominięcie przy obliczaniu uprawnień do płatności faktu, iż grunt ten był użytkowany jako trwałe użytki zielone w dniu odniesienia wskazanym w art. 61 tego rozporządzenia ze zmianami.

               3)

               Artykuł 40 ust. 5 w związku z art. 61 rozporządzenia nr 1782/2003, zmienionego rozporządzeniem nr 319/2006, należy interpretować w ten sposób, iż jego stosowanie nie jest uzależnione od tego, by wniosek o płatność jednolitą złożył ten sam rolnik, który dokonał zmiany sposobu użytkowania danego gruntu.

      (1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009.


title: Sprawa T-21/12: Postanowienie Sądu z dnia z dnia 15 stycznia 2013 r. — Alfacam i in. przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (Skarga zmierzająca do stwierdzenia nieważności — Zamówienia publiczne na usługi — Postępowanie przetargowe — Świadczenie usług audiowizualnych na rzecz Parlamentu — Odrzucenie oferty ubiegającego się — Artykuły 94 i 103 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 — Skarga pozbawiona w sposób oczywisty podstawy prawnej)

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/22

         Postanowienie Sądu z dnia z dnia 15 stycznia 2013 r. — Alfacam i in. przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa T-21/12) (1)

   (Skarga zmierzająca do stwierdzenia nieważności - Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Świadczenie usług audiowizualnych na rzecz Parlamentu - Odrzucenie oferty ubiegającego się - Artykuły 94 i 103 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 - Skarga pozbawiona w sposób oczywisty podstawy prawnej)
   2013/C 71/34
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Alfacam (Lint, Belgia); Via Storia (Schiltigheim, Francja); DB Video Productions (Aartselaar, Belgia); IEC (Rennes, Francja); i European Broadcast Partners (Eubropa) (Aartselaar) (przedstawiciel: B. Pierart, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 18 listopada 2011 r. przyznającej spółce watch tv partię 1 zamówienia publicznego EP/DGCOMM/AV/11/11 dotyczącego świadczenia usług audiowizualnych w siedizbie Parlamentu w Brukseli (Belgia), a także decyzji Parlamentu z dnia 18 listopada 2011 r. odrzucającej ofertę przedstawioną na tę partię przez Europa.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżący ponoszą swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Parlament Europejski.

      (1)  Dz.U. C 89 z 24.3.2012.


title: Sprawa T-567/14: Wyrok Sądu z dnia 29 czerwca 2016 r. – Group/EUIPO – Iliev (GROUP Company TOURISM & TRAVEL) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego GROUP Company TOURISM & TRAVEL — Wcześniejsze niezarejestrowane graficzne krajowe znaki towarowe GROUP Company TOURISM & TRAVEL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Stosowanie prawa krajowego — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Dowody wykazujące treść prawa krajowego — Zasada 19 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 — Nieuwzględnienie dowodów przedstawionych przed izbą odwoławczą — Uznanie przysługujące izbie odwoławczej — Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/200]

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/29

         Wyrok Sądu z dnia 29 czerwca 2016 r. – Group/EUIPO – Iliev (GROUP Company TOURISM & TRAVEL)
   (Sprawa T-567/14) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego GROUP Company TOURISM & TRAVEL - Wcześniejsze niezarejestrowane graficzne krajowe znaki towarowe GROUP Company TOURISM & TRAVEL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Stosowanie prawa krajowego - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Dowody wykazujące treść prawa krajowego - Zasada 19 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 - Nieuwzględnienie dowodów przedstawionych przed izbą odwoławczą - Uznanie przysługujące izbie odwoławczej - Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/200])
   (2016/C 305/39)
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: Group OOD (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciele: adwokaci D. Dragiev i A. Andreev)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral, P. Ivanov i D. Botis, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO był również, interwenient przed Sądem: Kosta Iliev (Sofia) (przedstawiciel: adwokat S. Ganeva)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 czerwca 2014 r. (sprawa R 1587/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Group a K. Ilievem.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 2 czerwca 2014 r. (sprawa R 1587/2013-4).

               2)

               EUIPO i Kosta Iliev pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Group OOD.

      (1)  Dz.U. C 372 z 20.10.2014.


title: Sprawa F-149/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 19 lipca 2016 r. – HG/Komisja (Służba publiczna – Urzędnicy – Urzędnicy pełniący służbę w państwie trzecim – Miejsce zakwaterowania udostępnione przez administrację – Obowiązek zamieszkiwania w nim – Postępowanie dyscyplinarne – Kara dyscyplinarna – Artykuł 9 ust. 1 lit. c) załącznika IX do regulaminu pracowniczego – Zawieszenie przyniesienia o stopień wyżej – Naprawienie szkody – Artykuł 22 regulaminu pracowniczego)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/41

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 19 lipca 2016 r. – HG/Komisja
      (Sprawa F-149/15) (1)

      ((Służba publiczna - Urzędnicy - Urzędnicy pełniący służbę w państwie trzecim - Miejsce zakwaterowania udostępnione przez administrację - Obowiązek zamieszkiwania w nim - Postępowanie dyscyplinarne - Kara dyscyplinarna - Artykuł 9 ust. 1 lit. c) załącznika IX do regulaminu pracowniczego - Zawieszenie przyniesienia o stopień wyżej - Naprawienie szkody - Artykuł 22 regulaminu pracowniczego))
      (2016/C 364/50)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: HG (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, pełnomocnicy, adwokat A. Dal Ferro)

         Przedmiot sprawy

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o ukaraniu skarżącego zawieszeniem przyniesienia o stopień wyżej i zobowiązaniu go do naprawnienia szkody poniesionej przez Unię Europejską, oraz żądanie zadośćuczynienia za krzywdę i naruszenie dobrego imienia.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  HG pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 68 z 22.2.2016, s. 46.


title: Sprawa C-121/16: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 21 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile e penale di Cagliari – Włochy) – Salumificio Murru SpA/Autotrasporti di Marongiu Remigio (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Artykuł 101 TFUE — Transport drogowy — Cena usług transportu drogowego towarów na rzecz osób trzecich, która nie może być niższa od minimalnych kosztów prowadzenia działalności — Konkurencja — Ustalanie kosztów przez ministerstwo infrastruktury i transportu)

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/5

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 21 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile e penale di Cagliari – Włochy) – Salumificio Murru SpA/Autotrasporti di Marongiu Remigio
   (Sprawa C-121/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Artykuł 101 TFUE - Transport drogowy - Cena usług transportu drogowego towarów na rzecz osób trzecich, która nie może być niższa od minimalnych kosztów prowadzenia działalności - Konkurencja - Ustalanie kosztów przez ministerstwo infrastruktury i transportu))
   (2016/C 326/07)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale civile e penale di Cagliari

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Salumificio Murru SpA

      Strona pozwana: Salumificio Murru SpA

      Sentencja

   Wykładni art. 101 TFUE w związku z art. 4 ust. 3 TUE należy dokonywać w taki sposób, że nie są z nim sprzeczne przepisy krajowe takie jak przepisy znajdujące zastosowanie w sprawie w postępowaniu głównym, zgodnie z którymi cena usługi drogowego transportu towarów na rzecz osób trzecich nie może być niższa od minimalnych kosztów prowadzenia działalności ustalonych przez organ administracji państwowej.

      (1)  Dz.U. C 200 z 6.6.2016.


title: Sprawa C-479/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf – Niemcy) – Sabine Hünnebeck/Finanzamt Krefeld (Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ kapitału — Artykuły 63 TFUE i 65 TFUE — Podatek od darowizn — Darowizna nieruchomości położonej na terytorium krajowym — Krajowe przepisy przewidujące kwotę wolną od podatku wyższą w przypadku rezydentów niż w przypadku nierezydentów — Istnienie systemu prawa wyboru, który umożliwia każdej osobie mającej miejsce zamieszkania w państwie członkowskim Unii skorzystanie z wyższej kwoty wolnej od podatku)

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf – Niemcy) – Sabine Hünnebeck/Finanzamt Krefeld
   (Sprawa C-479/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ kapitału - Artykuły 63 TFUE i 65 TFUE - Podatek od darowizn - Darowizna nieruchomości położonej na terytorium krajowym - Krajowe przepisy przewidujące kwotę wolną od podatku wyższą w przypadku rezydentów niż w przypadku nierezydentów - Istnienie systemu prawa wyboru, który umożliwia każdej osobie mającej miejsce zamieszkania w państwie członkowskim Unii skorzystanie z wyższej kwoty wolnej od podatku))
   (2016/C 296/11)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sabine Hünnebeck

      Strona pozwana: Finanzamt Krefeld

      Sentencja

   Artykuły 63 TFUE i 65 TFUE należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie przepisom krajowym przewidującym w wypadku darowizn pomiędzy nierezydentami, przy braku szczególnego wniosku nabywcy, skorzystanie ze sposobu obliczania podatku z zastosowaniem obniżonej kwoty wolnej od podatku. Postanowienia te stoją również na przeszkodzie, w każdym razie, przepisom krajowym przewidującym, na wniosek tego nabywcy, skorzystanie ze sposobu obliczania podatku z zastosowaniem podwyższonej kwoty wolnej od podatku obowiązującej w wypadku darowizn, których stroną jest przynajmniej jeden rezydent, przy czym skorzystanie z tej możliwości przez niebędącego rezydentem nabywcę powoduje zsumowanie, dla celów obliczenia podatku należnego tytułem danej darowizny, wszystkich darowizn otrzymanych przez tego obdarowanego od tej samej osoby w okresie dziesięciu lat poprzedzających tę darowiznę i dziesięciu lat następujących po niej.

      (1)  Dz.U. C 34 z 2.2.2015.


title: Sprawa C-184/10: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof — Niemcy) — Mathilde Grasser przeciwko Freistaat Bayern (Dyrektywa 91/439/EWG — Wzajemne uznawanie praw jazdy — Prawo jazdy wydane przez państwo członkowskie z naruszeniem warunku miejsca zamieszkania — Odmowa uznania przez przyjmujące państwo członkowskie oparta wyłącznie na naruszeniu warunku miejsca zamieszkania)

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/10

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof — Niemcy) — Mathilde Grasser przeciwko Freistaat Bayern
   (Sprawa C-184/10) (1)

   (Dyrektywa 91/439/EWG - Wzajemne uznawanie praw jazdy - Prawo jazdy wydane przez państwo członkowskie z naruszeniem warunku miejsca zamieszkania - Odmowa uznania przez przyjmujące państwo członkowskie oparta wyłącznie na naruszeniu warunku miejsca zamieszkania)
   2011/C 204/18
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bayerischer Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mathilde Grasser

      Strona pozwana: Freistaat Bayern

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bayerischer Verwaltungsgerichtshof — Wykładnia art. 1 ust. 2 oraz art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy (Dz.U. L 237, s. 1) — Prawo jazdy wydane przez państwo członkowskie obywatelowi innego państwa członkowskiego, który w chwili wydania tego prawa jazdy posiadał normalne miejsce zamieszkania na terytorium tego innego państwa członkowskiego i któremu nigdy nie cofnięto krajowego prawa jazdy — Przysługująca państwom członkowskim możliwość odmowy uznania prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie wyłącznie w oparciu o naruszenie warunku miejsca zamieszkania

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 2, art. 7 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy, zmienionej dyrektywą Komisji 2008/65/WE z dnia 27 czerwca 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one temu, aby przyjmujące państwo członkowskie odmówiło uznania na swoim terytorium prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie, jeśli z zapisów zamieszczonych w tym prawie jazdy wynika, że nie został zachowany warunek normalnego miejsca zamieszkania przewidziany w art. 7 ust. 1 lit. b) wskazanej dyrektywy. Okoliczność, że wobec posiadacza owego prawa jazdy przyjmujące państwo członkowskie nie zastosowało żadnego środka w rozumieniu art. 8 ust. 2 rzeczonej dyrektywy, nie ma znaczenia w tym zakresie.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Sprawa T-371/11: Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2011 r. — Monier Roofing Components przeciwko OHIM (CLIMA COMFORT)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/54

         Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2011 r. — Monier Roofing Components przeciwko OHIM (CLIMA COMFORT)
   (Sprawa T-371/11)
   2011/C 269/119
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Monier Roofing Components GmbH (Oberursel, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Ekey)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i zwory) z dnia 28 kwietnia 2011 r. w sprawie R 2026/2010-1;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „CLIMA KOMFORT” dla towarów z klasy 17 — zgłoszenie nr 9 175 324

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b), art. 75 i art. 76 rozporządzenia nr 207/2009, jako że: i) Izba Odwoławcza, bez wysłuchania skarżącej, przyjęła za punkt wyjścia błędne stwierdzenia dotyczące charakterystyki fizycznej towarów, ii) Izba Odwoławcza ma obowiązek wyjaśnienia stanu faktycznego z urzędu i iii) Izba Odwoławcza błędnie ustaliła właściwość i przeznaczenie przedmiotowych towarów i dokonała błędnych ustaleń co do znaczenia oznaczenia „CLIMA KOMFORT” w odniesieniu do przedmiotowych towarów.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  1 grudnia 2005r.  w sprawie C-309/04 Fleisch-Winter GmbH & Co.KG przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas (wniosek Bundesfinanzhof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Refundacje wywozowe — Warunki przyznania — Mięso wołowe i cielęce — Rozporządzenie (EWG) nr 3665/87 — Gąbczasta encefalopatia bydła — Zakaz wywozu — Właściwa jakość handlowa — Zgłoszenie wywozowe — Krajowy wniosek o wypłatę — Kara)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 1 grudnia 2005r.
   w sprawie C-309/04 Fleisch-Winter GmbH & Co.KG przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas (1) (wniosek Bundesfinanzhof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Refundacje wywozowe - Warunki przyznania - Mięso wołowe i cielęce - Rozporządzenie (EWG) nr 3665/87 - Gąbczasta encefalopatia bydła - Zakaz wywozu - Właściwa jakość handlowa - Zgłoszenie wywozowe - Krajowy wniosek o wypłatę - Kara)
   (2006/C 48/15)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C- 309/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy), postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 21 lipca 2004 r., w postępowaniu: Fleisch-Winter GmbH & Co.KG przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann prezes izby, E. Juhász (sprawozdawca) i N. Colneric, J. N. Cunha Rodrigues i E. Levits, sędziowie; rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: K. Sztanc, administrator, wydał w dniu 1 grudnia 2005 wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Artykuł 13 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2945/94 z dnia 2 grudnia 1994 r., należy interpretować w ten sposób, że mięsa wołowego objętego wspólnotowym zakazem wywozu, zgodnie z którym zabroniony jest jego wywóz z określonego Państwa Członkowskiego do innego Państwa Członkowskiego lub do państwa trzeciego, nie można uznać za posiadające „właściwą jakość handlową” oraz że na eksporterze ciąży obowiązek wykazania, w celu uzyskania refundacji, iż wywożony produkt nie pochodzi z Państwa Członkowskiego objętego zakazem wywozu, gdy z ustaleń administracji krajowej wynika podejrzenie, iż produkt ten podlega takiemu zakazowi.

               2)

               Zapewnienie zawarte w krajowym wniosku o wypłatę, iż produkt posiada „właściwą jakość handlową” w rozumieniu art. 13 zdanie pierwsze rozporządzenia 3665/87 zmienionego rozporządzeniem 2945/94 nie stanowi części informacji wymaganych zgodnie z przepisami art. 11 ust. 1 zdanie drugie w związku z art. 3 tego rozporządzenia. Jednakże może ono być rozpatrywane przez sędziego krajowego w celu dokonania oceny sytuacji eksportera, jako materiał dowodowy.

      (1)  Dz.U. C 239 z 25.4.2004


title: Sprawa F-60/09: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2009 r. — Birkhoff przeciwko Komisji

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/50

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2009 r. — Birkhoff przeciwko Komisji
   (Sprawa F-60/09)
   2009/C 205/92
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Gerhard Birkhoff (Weitenau, Niemcy) (przedstawiciel: C. Inzillo, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej wniosek skarżącego o przedłużenie stosowania art. 2 ust. 5 załącznika VII do regulaminu pracowniczego względem jego córki począwszy od dnia 1 stycznia 2009 r. i zasądzenie od Komisji zapłaty na rzecz skarżącego kwot należnych z tego tytułu począwszy od dnia 1 stycznia 2009 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności i w konsekwencji uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 2 kwietnia 2009 r. w zakresie, w jakim jest ona niezgodna z prawem i oczywiście bezzasadna tak w odniesieniu do ram faktycznych jak i prawnych, jak również wszelkich aktów późniejszych lub wcześniejszych, z nią związanych lub z niej wynikających, w szczególności decyzji PMO4 z dnia 14 listopada 2008 r.;

               —

               zasądzenie od Komisji zapłaty na rzecz skarżącego niewypłaconych kwot począwszy od dnia 1 stycznia 2009 r., zrewaloryzowanych i podwyższonych o odsetki podlegające naliczeniu do momentu rzeczywistej zapłaty;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-84/12: Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2012 r. — Uspaskich przeciwko Parlamentowi

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/19

         Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2012 r. — Uspaskich przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-84/12)
   2012/C 126/38
   Język postępowania: litewski

      Strony

      Strona skarżąca: Viktor Uspaskich (Kėdainiai, Litwa) (przedstawiciel: adwokat Aivaras Raišutis)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji nr P7_TA(2011)0541 Parlamentu Europejskiego z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej wniosku Viktora Uspaskicha o skorzystanie z immunitetu;

               —

               uwzględnienie żądania skarżącego z dnia 11 kwietnia 2011 r. o ponowne rozpatrzenie wniosku prokuratora generalnego o uchylenie immunitetu;

               —

               ochronę immunitetu skarżącego;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego 10 000 EUR tytułem zadośćuczynienia;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do ponownego rozpatrzenia wcześniejszej decyzji, w sytuacji, gdy nowe okoliczności dają podstawę do przyjęcia, że ma miejsce fumus persecutionis.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do bezstronnego rozpatrzenia wniosku, w związku z tym, że ta sama osoba została wyznaczona jako sprawozdawca w drugiej sprawie dotyczącej skorzystania z immunitetu.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do obrony i prawa do sprawiedliwego traktowania.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 9 ust. 1 lit. a) Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, w związku z tym, że Parlament Europejski przyjął zaskarżoną decyzję na błędnej podstawie prawnej i naruszył art. 9 ust. 1 lit. a) wskazanego protokołu, ponieważ oparł się na oczywiście błędnej interpretacji art. 62 ust. 1 i ust. 2 konstytucji Litwy.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący oczywiście błędnej oceny fumus persecutionis. Zdaniem skarżącego Parlament Europejski dokonał błędnej oceny w zakresie dotyczącym wiążącego charakteru swych wcześniejszych decyzji dotyczących immunitetu i w zakresie dotyczącym fumus oraz odmówił rozpatrzenia argumentów skarżącego dotyczących fumus persecutionis, przy których uwzględnieniu powinien on zostać uznany za ofiarę prześladowań politycznych.


title: Sprawa T-70/05: Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2010 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko EMSA (Zamówienia publiczne na usługi — Postępowanie przetargowe EMSA — Świadczenie usług informatycznych — Odrzucenie oferty — Skarga o stwierdzenie nieważności — Właściwość Sądu — Niezgodność oferty — Równość traktowania — Przestrzeganie kryteriów udzielania zamówienia określonych w specyfikacji istotnych warunków zamówienia lub w ogłoszeniu o zamówieniu — Określenie podkryteriów dla kryteriów udzielania zamówienia — Oczywisty błąd w ocenie — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/35

         Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2010 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko EMSA
   (Sprawa T-70/05) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe EMSA - Świadczenie usług informatycznych - Odrzucenie oferty - Skarga o stwierdzenie nieważności - Właściwość Sądu - Niezgodność oferty - Równość traktowania - Przestrzeganie kryteriów udzielania zamówienia określonych w specyfikacji istotnych warunków zamówienia lub w ogłoszeniu o zamówieniu - Określenie podkryteriów dla kryteriów udzielania zamówienia - Oczywisty błąd w ocenie - Obowiązek uzasadnienia)
   2010/C 100/53
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: N. Korogiannakis, adwokat)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Morskiego (EMSA) (przedstawiciele: W. de Ruiter i J. Menze, pełnomocnicy, wspierani przez J. Stuycka, adwokata)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji EMSA o nieprzyjęciu ofert złożonych przez skarżącą w ramach postępowań przetargowych: EMSA C-1/01/04, dotyczącego zamówienia pod tytułem „Zatwierdzenie SafeSeaNet i dalszy rozwój” i EMSA C-2/06/04, dotyczącego zamówienia pod tytułem „Specyfikacja i rozbudowa bazy danych, sieci i systemu zarządzania dotyczących wypadków morskich”, oraz udzielenia tych zamówień innym oferentom

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Morskiego (EMSA) o udzieleniu zamówienia wybranemu oferentowi w ramach postępowania przetargowego „EMSA C-2/06/04”.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2005.


title: Sprawa F-116/15: Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2015 r. – ZZ/OHIM

text:
               5.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/37

         Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2015 r. – ZZ/OHIM
   (Sprawa F-116/15)
   (2015/C 328/35)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o przeniesieniu skarżącego z działu „Współpraca międzynarodowa i kwestie prawne” do działu „Operacje”.

      Żądania strony skarżącej

   Skarżący wnosi o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji OHIM z dnia 2 października 2014 r., na podstawie której skarżący został przeniesiony z działu Współpraca międzynarodowa i kwestie prawne do działu Operacje;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.


title: Sprawa C-33/14 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 11 listopada 2013 r. w sprawie T-545/12 Mory i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 24 stycznia 2014 r. przez Mory SA, w likwidacji, Mory Team, w likwidacji, Superga Invest

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/17

         Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 11 listopada 2013 r. w sprawie T-545/12 Mory i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 24 stycznia 2014 r. przez Mory SA, w likwidacji, Mory Team, w likwidacji, Superga Invest
   (Sprawa C-33/14 P)
   2014/C 102/23
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Mory SA, w likwidacji, Mory Team, w likwidacji, Superga Invest (przedstawiciele: B. Vatier i F. Loubières, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie postanowienia wydanego przez siódmą izbę Sądu;

               —

               odesłanie sprawy do Sądu celem ponownego jej zbadania w warunkach zapewniających bezstronność tego badania;

               —

               stwierdzenie, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w zależności o wyniku postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie zostało oparte przez wnoszące je na dwóch zarzutach.
   Po pierwsze, zdaniem wnoszących odwołanie Sąd dopuścił się błędu w wykładni art. 263 TFUE nie stwierdzając występowania po ich stronie interesu prawnego. Twierdzą one jednak, że dopuszczalność skargi jest uwarunkowana tym, czy skarżące w pierwszej instancji, które nie były adresatami kwestionowanej w niej decyzji, wykażą, iż decyzja ta dotyczyła ich bezpośrednio i indywidualnie. Zdaniem wnoszących odwołanie jest to jedyny ustanowiony w Traktatach warunek służący ocenie dopuszczalności skargi. Traktaty nie wskazują też interesu prawnego jako niezależnego warunku [dopuszczalności] skargi.
   Zdaniem wnoszących odwołanie mają one interes prawny z następujących względów. Po pierwsze, okoliczność, że Mory SA miała być stroną zainteresowaną w postępowaniach, które zakończyły się wydaniem decyzji Sernam 1, Sernam 2 i Sernam 3, i że miała ona osobiście wziąć udział w tych postępowaniach, przyznawałaby jej interes prawny w kwestionowaniu decyzji dotyczącej szczegółowych zasad stosowania ostatniej z tych decyzji. Po drugie, można by było uznać występowanie interesu prawnego wnoszących odwołanie również ze względu na okoliczność, że były one stronami w toczących się w dwóch instancjach postępowaniach zawisłych przed sądami francuskimi. Po trzecie, interes prawny spółki Superga Invest ma wynikać bezpośrednio z interesu prawnego spółek Mory SA i Mory Team, których jest ona głównym udziałowcem, a także – z udziału w postępowaniu toczącym się w ww. instancjach. Wreszcie, interes prawny wnoszących odwołanie ma wynikać bezpośrednio z tego, że zostały one pozbawione przysługującego im prawa procesowego do wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego, choć wysłały one do Komisji pismo informujące o przejęciu przez Geodis aktywów spółki Sernam.
   Po drugie, wnoszące odwołanie zarzucają Sądowi, iż ten nie doszedł do wniosku, że kwestionowany przed nim akt dotyczył ich „bezpośrednio i indywidualnie” w rozumieniu art. 263 TFUE. Sąd błędnie nie zbadał podniesionych przez Komisję zarzutów niedopuszczalności, nie badając przy tym kwestii braku indywidualnego oddziaływania kwestionowanego przed nim aktu na wnoszące odwołanie. Ich zdaniem w niniejszym przypadku nie ma żadnych wątpliwości co do występowania indywidualnego oddziaływania w rozumieniu orzecznictwa Sądu.


title: Sprawa C-298/12: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Francja) — Confédération paysanne przeciwko Ministre de l’alimentation, de l’agriculture et de la pêche (Rolnictwo — Wspólna polityka rolna — System płatności jednolitych — Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 — Obliczanie wysokości uprawnień do płatności — Określenie kwoty referencyjnej — Okres referencyjny — Artykuł 40 ust. 1, 2 i 5 — Wyjątkowe okoliczności — Rolnicy podlegający zobowiązaniom rolnośrodowiskowym stosownie do rozporządzenia (EWG) nr 2078/92 i rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 — Ustalenie prawa do rewaloryzacji kwoty referencyjnej — Zasada uzasadnionych oczekiwań — Równość traktowania między rolnikami)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/32

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Francja) — Confédération paysanne przeciwko Ministre de l’alimentation, de l’agriculture et de la pêche
   (Sprawa C-298/12) (1)

   (Rolnictwo - Wspólna polityka rolna - System płatności jednolitych - Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 - Obliczanie wysokości uprawnień do płatności - Określenie kwoty referencyjnej - Okres referencyjny - Artykuł 40 ust. 1, 2 i 5 - Wyjątkowe okoliczności - Rolnicy podlegający zobowiązaniom rolnośrodowiskowym stosownie do rozporządzenia (EWG) nr 2078/92 i rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 - Ustalenie prawa do rewaloryzacji kwoty referencyjnej - Zasada uzasadnionych oczekiwań - Równość traktowania między rolnikami)
   2013/C 344/54
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Confédération paysanne

      Strona pozwana: Ministre de l’alimentation, de l’agriculture et de la pêche

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d’État (Francja) — Wykładnia art. 40 ust. 1, 2 i 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1) — Wsparcie dochodowe dla rolników — System płatności jednolitych — Określenie kwoty referencyjnej — Okres referencyjny — Wpływ zobowiązań rolnośrodowiskowych — Ustalenie prawa do rewaloryzacji opartego nie na zmniejszeniu produkcji, lecz na kwocie wsparcia otrzymanej w trakcie okresu referencyjnego — Data graniczna uwzględniania zobowiązań rolnośrodowiskowych — Równe traktowanie rolników

      Sentencja

               1)

               Artykuł 40 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1009/2008 z dnia 9 października 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że każdy rolnik z uwagi na sam fakt podlegania w trakcie okresu referencyjnego zobowiązaniom rolnośrodowiskowym na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2078/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie metod produkcji rolnej zgodnych z wymogami ochrony środowiska i utrzymania terenów wiejskich i rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) i zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2223/2004 z dnia 22 grudnia 2004 r., jest upoważniony do żądania, aby jego kwota referencyjna została obliczona na podstawie roku albo lat kalendarzowych okresu referencyjnego nieobjętych obowiązywaniem takich zobowiązań.

               2)

               Artykuł 40 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia nr 1782/2003, zmieniony rozporządzeniem nr 1009/2008, należy interpretować w ten sposób, że każdy rolnik z uwagi na sam fakt podlegania w trakcie okresu 1997–2002 zobowiązaniom rolnośrodowiskowym na podstawie rozporządzeń nr 2078/92 i 1257/1999, zmienionego rozporządzeniem nr 2223/2004, jest upoważniony do żądania, aby jego kwota referencyjna została obliczona na podstawie obiektywnych kryteriów i w taki sposób, aby zagwarantować równość traktowania między rolnikami oraz aby uniknąć zakłóceń rynku i konkurencji, czego zbadanie należy już do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 273 z 8.9.2012


title: Sprawa C-214/09 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 lipca 2010 r. — Anheuser-Busch, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Budějovický Budvar, národní podnik (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Zgłoszenie słownego znaku towarowego BUDWEISER — Sprzeciw — Artykuł 8 ust. 1 lit. a) i b) tego rozporządzenia — Wcześniejsze słowne i graficzne międzynarodowe znaki towarowe BUDWEISER i Budweiser Budvar — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 43 ust. 2 i 3 wspomnianego rozporządzenia — Przedstawienie dowodów „w odpowiednim terminie” — Świadectwo przedłużenia rejestracji wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 74 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94)

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 lipca 2010 r. — Anheuser-Busch, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Budějovický Budvar, národní podnik
   (Sprawa C-214/09 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Zgłoszenie słownego znaku towarowego BUDWEISER - Sprzeciw - Artykuł 8 ust. 1 lit. a) i b) tego rozporządzenia - Wcześniejsze słowne i graficzne międzynarodowe znaki towarowe BUDWEISER i Budweiser Budvar - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 43 ust. 2 i 3 wspomnianego rozporządzenia - Przedstawienie dowodów „w odpowiednim terminie” - Świadectwo przedłużenia rejestracji wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 74 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94)
   2010/C 246/13
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Anheuser-Busch, Inc. (przedstawiciel: V. von Bomhard i B. Goebel, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral), Budějovický Budvar, národní podnik (przedstawiciel: K. Čermák, advokát)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 25 marca 2009 r. w sprawie T-191/07 Anheuser-Busch, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez zgłaszającego słowny znak towarowy „BUDWEISER” dla towarów należących do klasy 32 na decyzję R 299/2006-2 Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 20 marca 2007 r. oddalającą odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów, który odmówił rejestracji wspomnianego znaku w wyniku sprzeciwu właściciela słownych i graficznych międzynarodowych znaków towarowych „BUDWEISER” i „Budweiser Budvar” zarejestrowanych dla towarów należących do klas 31 i 32

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone i w części oddalone.

               2)

               Anheuser-Busch Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 193 z 15.8.2009.


title: Sprawa F-20/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 30 września 2010 r. — de Luca przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Powołanie — Urzędnicy przechodzący do wyższej grupy funkcyjnej w drodze konkursu ogólnego — Kandydat wpisany na listę rezerwy kadrowej przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego — Przepisy przejściowe w zakresie zaszeregowania do grupy przy zatrudnieniu — Zaszeregowanie do grupy na podstawie nowych, mniej korzystnych przepisów — Artykuł 5 ust. 2 i art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego)

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/60

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 30 września 2010 r. — de Luca przeciwko Komisji
   (Sprawa F-20/06) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Powołanie - Urzędnicy przechodzący do wyższej grupy funkcyjnej w drodze konkursu ogólnego - Kandydat wpisany na listę rezerwy kadrowej przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego - Przepisy przejściowe w zakresie zaszeregowania do grupy przy zatrudnieniu - Zaszeregowanie do grupy na podstawie nowych, mniej korzystnych przepisów - Artykuł 5 ust. 2 i art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego)
   2010/C 328/96
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Patricia de Luca (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i H. Krämer, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Arpio Santacruz i M. Simm, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 23 lutego 2005 r. o powołaniu skarżącej, urzędnika zaszeregowanego już do grupy A*10 i laureata konkursu do grup zaszeregowania A5/A4, na stanowisko administratora w dyrekcji generalnej „Wymiar sprawiedliwości, wolność i bezpieczeństwo”, w zakresie zmieniającym zaszeregowanie skarżącej z grupy A*10 na grupę zaszeregowania A*9.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 108 z 6.5.2006, s. 31.


title: Sprawa C-61-08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 43 WE — Swoboda przedsiębiorczości — Notariusze — Warunek przynależności państwowej — Artykuł 45 WE — Udział w wykonywaniu władzy publicznej — Dyrektywa 89/48/EWG)

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-61-08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 43 WE - Swoboda przedsiębiorczości - Notariusze - Warunek przynależności państwowej - Artykuł 45 WE - Udział w wykonywaniu władzy publicznej - Dyrektywa 89/48/EWG)
   2011/C 204/08
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Zavvos i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciele: V. Christianos, E.M. Mamouna i A. Samoni-Rantou, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Zjedonczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciel: S. Ossowski, pełnomocnik)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Czeska (przedstawiciel: M. Smolek, pełnomocnik), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i B. Messmer, pełnomocnicy), Republika Litewska (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas i E. Matulionytė, pełnomocnicy), Republika Słowenii (przedstawiciele: V. Klemenc i Ž. Cilenšek Bončina, pełnomocnicy), Republika Słowacka (przedstawiciele: J. Čorba i B. Ricziová, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 43 i 45 WE oraz dyrektywy Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata (Dz.U. L 19, s. 16) — Uregulowania krajowe uzależniające wykonywanie zawodu notariusza od warunku przynależności państwowej

      Sentencja

               1)

               Nakładając warunek przynależności państwowej w odniesieniu do dostępu do zawodu notariusza, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 43 WE.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska, Republika Grecka, Republika Czeska, Republika Francuska, Republika Litewska, Republika Słowenii, Republika Słowacka oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa T-190/10: Wyrok Sądu z dnia 28 marca 2012 r. — Egan i Hackett przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Rejestry asystentów byłych członków Parlamentu Europejskiego — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony życia prywatnego i integralności jednostki — Ochrona osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych — Rozporządzenie (WE) nr 45/2001)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/16

         Wyrok Sądu z dnia 28 marca 2012 r. — Egan i Hackett przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa T-190/10) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Rejestry asystentów byłych członków Parlamentu Europejskiego - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony życia prywatnego i integralności jednostki - Ochrona osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych - Rozporządzenie (WE) nr 45/2001)
   2012/C 138/29
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kathleen Egan (Athboy, Irlandia) i Margaret Hackett (Borris-in-Ossory, Irlandia (przedstawiciele: K. Neary, solicitor, C. MacEochaidh, SC, i J. Goode, barrister)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Lorenz, N. Görlitz i D. Moore, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Europejski Inspektor Ochrony Danych (EIOD) (przedstawiciele: początkowo H. Kranenborg i H. Hijmans, a następnie M. Kranenborg i I. Chatelier, pelnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 12 lutego 2010 r. w zakresie, w jakim odmawia skarżącym wnioskowanego dostępu do publicznych rejestrów asystentów byłych członków Parlamentu Europejskiego

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 12 lutego 2010 r. w zakresie, w jakim odmawia ona Katheleen Egan i Margaret Hackett wnioskowanego dostępu do publicznych rejestrów asystentów byłych członków Parlamentu Europejskiego.

               2)

               Parlament zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez K. Egan i M. Hackett, a także zobowiązany do zwrotu kwot wypłaconych zaliczkowo przez kasę Sądu tytułem pomocy prawnej na rzecz K. Egan.

               3)

               Europejski Inspektor Ochrony Danych (EIOD) ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Sprawa C-177/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg — Luksemburg) — Caisse nationale des prestations familiales przeciwko Salimowi Lachhebowi, Nadii Lachheb (Odesłanie prejudycjalne — Zabezpieczenie społeczne — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Świadczenie rodzinne — Ulga prorodzinna — Uregulowanie krajowe przewidujące przyznanie świadczenia w postaci ulgi prorodzinnej przyznawanej z urzędu — Niekumulacja świadczeń rodzinnych)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/10

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg — Luksemburg) — Caisse nationale des prestations familiales przeciwko Salimowi Lachhebowi, Nadii Lachheb
   (Sprawa C-177/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Świadczenie rodzinne - Ulga prorodzinna - Uregulowanie krajowe przewidujące przyznanie świadczenia w postaci ulgi prorodzinnej przyznawanej z urzędu - Niekumulacja świadczeń rodzinnych)
   2013/C 367/16
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Caisse nationale des prestations familiales

      Strona pozwana: Salim Lachheb, Nadia Lachheb

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg — Wykładnia art. 1 lit. u) ppkt (i), art. 3, art. 4 ust. 1 lit. h) i art. 76 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2) — Wykładnia art. 18 i 45 TFUE, art. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 257, s. 2) i art. 10 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (Dz.U. L 74, s. 1) — Pojęcie świadczenia rodzinnego — Dopuszczalność uregulowania krajowego przewidującego przyznanie na rzecz każdego dziecka pozostającego na utrzymaniu rodzica świadczenia w postaci obniżenia podatku pracownikom wykonującym działalność zawodową na terytorium innego państwa członkowskiego — Równe traktowanie — Zawieszenie przyznawania świadczenia rodzinnego w państwie zatrudnienia do kwoty świadczenia przewidzianej przez ustawodawstwo państwa miejsca zamieszkania — Zasady niekumulacji

      Sentencja

   Artykuł 1 lit. u) ppkt (i) i art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienionego i uaktualnionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 647/2005 z dnia 13 kwietnia 2005 r., należy interpretować w ten sposób, że świadczenie takie jak ulga prorodzinna wprowadzona ustawą z dnia 21 grudnia 2007 r. o ulgach prorodzinnych jest świadczeniem rodzinnym w rozumieniu rzeczonego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 200 z 7.7.2012.