title: Sprawa T-389/18: Wyrok Sądu z dnia 20 czerwca 2019 r. — Nonnemacher/EUIPO — Ingram (WKU) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy WKU — Wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe WKA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 60 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001 — Brak utraty roszczenia w wyniku tolerowania — Artykuł 61 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/51

      Wyrok Sądu z dnia 20 czerwca 2019 r. — Nonnemacher/EUIPO — Ingram (WKU)
      (Sprawa T-389/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy WKU - Wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe WKA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 60 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Brak utraty roszczenia w wyniku tolerowania - Artykuł 61 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001)
      (2019/C 305/61)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Klaus Nonnemacher (Karlsruhe, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Zierhut)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Paul Ingram (Birmingham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat A. Haberl)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 kwietnia 2018 r. (sprawa R 399/2017-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między P. Ingramem a K. Nonnemacherem.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Klaus Nonnemacher zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 285 z 13.8.2018.


title: Sprawa T-390/18: Wyrok Sądu z dnia 20 czerwca 2019 r. — Nonnemacher/EUIPO — Ingram (WKU WORLD KICKBOXING AND KARATE UNION) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy WKU WORLD KICKBOXING AND KARATE UNION — Wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe WKA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 60 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001 — Brak utraty roszczenia w wyniku tolerowania — Artykuł 61 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/52

      Wyrok Sądu z dnia 20 czerwca 2019 r. — Nonnemacher/EUIPO — Ingram (WKU WORLD KICKBOXING AND KARATE UNION)
      (Sprawa T-390/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy WKU WORLD KICKBOXING AND KARATE UNION - Wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe WKA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 60 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Brak utraty roszczenia w wyniku tolerowania - Artykuł 61 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001)
      (2019/C 305/62)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Klaus Nonnemacher (Karlsruhe, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Zierhut)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Paul Ingram (Birmingham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat A. Haberl)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 kwietnia 2018 r. (sprawa R 409/2017-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między P. Ingramem a K. Nonnemacherem.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Klaus Nonnemacher zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 285 z 13.8.2018.


title: Sprawa T-412/18: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2019 r. — mobile.de/EUIPO — Droujestvo S Ogranichena Otgovornost „Rezon” (mobile.ro) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy mobile.ro — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy mobile — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 18 rozporządzenia (UE) 2017/1001 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/53

      Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2019 r. — mobile.de/EUIPO — Droujestvo S Ogranichena Otgovornost „Rezon” (mobile.ro)
      (Sprawa T-412/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy mobile.ro - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy mobile - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 18 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001)
      (2019/C 305/63)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: mobile.de GmbH (Dreilinden, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Lührig)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Droujestvo S Ogranichena Otgovornost „Rezon” (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciele: adwokaci M. Yordanova-Harizanova i V. Grigorova)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 marca 2018 r. (sprawa R 111/2015-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Droujestvo S Ogranichena Otgovornost „Rezon” a mobile.de.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     mobile.de GmbH pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami postępowania poniesionymi przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i Droujestvo S Ogranichena Otgovornost „Rezon”.

         (1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.


title: Sprawa T-467/18: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2019 r. — Audimas/EUIPO — Audi (AUDIMAS) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy AUDIMAS — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy AUDI — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/53

      Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2019 r. — Audimas/EUIPO — Audi (AUDIMAS)
      (Sprawa T-467/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy AUDIMAS - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy AUDI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 305/64)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Audimas AB (Kowno, Litwa) (przedstawiciel: adwokat G. Domkutė-Lukauskienė)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 maja 2018 r. (sprawa R 2425/2017-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Audi a Audimas.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Audimas AB zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 341 z 24.9.2018.


title: Sprawa T-472/19: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2019 r. — BASF/Komisja

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/56

      Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2019 r. — BASF/Komisja
      (Sprawa T-472/19)
      (2019/C 305/67)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: BASF AS (Oslo, Norwegia) (przedstawiciele: E. Wright, Barrister-at-law, adwokaci A. Rusanov i H. Boland)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności — w całości lub w zakresie, w jakim dotyczy strony skarżącej — decyzji wykonawczej Komisji C(2019) 4336 final z dnia 6 czerwca 2019 r. dotyczącej, w ramach art. 31 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, pozwoleń na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych stosowanych u ludzi zawierających estry etylowe kwasów omega-3 do stosowania doustnego we wtórnej profilaktyce zawału mięśnia sercowego;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zgodnie z zarzutem pierwszym zaskarżona decyzja jest pozbawiona ważnej podstawy prawnej

                              —

                              Strona skarżąca podnosi, że wydając zaskarżoną decyzję, Komisja Europejska nie przestrzegała i nie wypełniła swoich zobowiązań ciążących na tej instytucji na mocy art. 116 dyrektywy 2001/83/WE (1);

                              —

                              W szczególności strona skarżąca twierdzi, że strona pozwana nie wykazała, że produkt leczniczy Omacor jest szkodliwy, nieskuteczny terapeutycznie, oraz że stosunek ryzyka do korzyści nie przemawia na korzyść produktu lub że jego skład jakościowy i ilościowy nie odpowiada składowi zdeklarowanemu;

                              —

                              Zaskarżona decyzja narusza ponadto zasadę wypracowaną przez orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości, zgodnie z którą domniemywa się stosunku ryzyka do korzyści przemawiającego na korzyść produktu oraz skuteczności Omacoru, a do Komisji Europejskiej należy wykazanie, że dostępne dane kliniczne przemawiają za obaleniem tego domniemania.

                  2.

                  Zgodnie z zarzutem drugim wydając zaskarżoną decyzję strona pozwana naruszyła ogólną zasadę proporcjonalności prawa Unii.

                              —

                              W ramach tego zarzutu strona skarżąca podnosi ponownie, że strona pozwana nie wykazała braku skuteczności terapeutycznej Omacoru lub że stosunek ryzyka do korzyści nie przemawiał na korzyść Omacoru. Ponadto strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja w oczywisty sposób narusza zasadę proporcjonalności;

                              —

                              Nawet gdyby istniały uzasadnione obawy dotyczące skuteczności lub stosunku ryzyka do korzyści nieprzemawiającego na korzyść Omacoru strona pozwana powinna była rozważyć środki, które mogłyby odnieść się do tych obaw i które byłyby mniej restrykcyjne niż zaskarżona decyzja

         (1)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. 2001 L 311, s. 67).


title: Sprawa T-481/19: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2019 r. — Portigon/SRB

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/59

      Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2019 r. — Portigon/SRB
      (Sprawa T-481/19)
      (2019/C 305/70)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Portigon AG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: D. Bliesener, V. Jungkind i F. Geber, Rechtsanwälte)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 16 kwietnia 2019 r. dotyczącej obliczenia składek pobieranych ex ante na rzecz Jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na rok 2019 (SRB/ES/SRF/2019/10) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej;

                  —

                  zawieszenie postępowania na podstawie art. 69 lit. c) i d) regulaminu postępowania przed Sądem do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w postępowaniach dotyczących skarg T-365/16, T-420–17 i T-413/18 lub zakończenia ich w inny sposób;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: naruszenie art. 70 ust. 2 akapit pierwszy do trzeciego rozporządzenia nr 806/2014/UE (1) w związku z art. 8 ust. 1 lit. d) rozporządzenia wykonawczego nr 2015/81/UE (2), art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/UE (3), art. 114 TFUE

                              —

                              Pozwana niesłusznie nałożyła na skarżącą obowiązek opłacania składek, ponieważ rozporządzenie nr 806/2014/UE i dyrektywa 2014/59/UE nie przewidują obowiązku opłacania składek przez instytucje w likwidacji. Artykuł 114 TFUE zakazuje nakładania składek na instytucje takie jak skarżąca.

                              —

                              Prawodawca nie powinien był opierać obowiązku płacenia składek na art. 114 TFUE z powodu braku związku z rynkiem wewnętrznym. Ogólnounijne zharmonizowane rozporządzenia w sprawie składek nie ułatwiały korzystania z podstawowych swobód ani nie utrudniały zauważalnych zakłóceń konkurencji w odniesieniu do instytucji wycofujących się z rynku.

                              —

                              Pozwana niesłusznie nałożyła na skarżącą obowiązek opłacania składek, ponieważ instytucja ta nie jest narażona na ryzyko, likwidacja na podstawie rozporządzenia (UE) nr 806/2014 jest wykluczona, a instytucja nie ma znaczenia dla stabilności systemu finansowego.

                              —

                              Skarżąca nie prowadzi żadnej nowej działalności od 2012 r. i znajduje się w stanie likwidacji w wyniku decyzji Komisji w sprawie pomocy. Większość jej pozostałych zobowiązań utrzymuje powierniczo dla innego podmiotu prawnego

                              —

                              Rozporządzenie delegowane 2015/63/UE (4) narusza art. 114 TFUE oraz art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/UE jako podstawowej regulacji dotyczącej obliczania składek (art. 290 ust. 1 zdanie drugie TFUE).

                  2.

                  Zarzut drugi: Naruszenie art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), ponieważ metoda obliczania nie pozwala na pełne uzasadnienie zaskarżonej decyzji. W zakresie, w jakim obliczenie opiera się na rozporządzeniu delegowanym 2015/63 UE, nie może ono być stosowane.

                  3.

                  Zarzut trzeci: naruszenie art. 16 i 20 karty, ponieważ ze względu na szczególną sytuację skarżącej zaskarżona decyzja narusza ogólną zasadę równego traktowania. Ponadto zaskarżona decyzja wkracza w sposób nieproporcjonalny w swobodę przedsiębiorczości skarżącej.

                  4.

                  Zarzut czwarty (pomocniczo): naruszenie art. 70 ust. 2 rozporządzenia nr 806/2014/UE w związku z art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/UE, ponieważ przy obliczaniu kwoty składki strona pozwana powinna była wyłączyć zobowiązania wolne od ryzyka z istotnych zobowiązań.

                  5.

                  Zarzut piąty (pomocniczo): naruszenie art. 70 ust. 6 rozporządzenia nr 806/2014/UE w związku z art. 5 ust. 3 i 4 rozporządzenia delegowanego nr 2015/63/UE, ponieważ pozwana błędnie obliczyła wysokość składek skarżącej na podstawie podejścia brutto w odniesieniu do umów na instrumenty pochodne.

                  6.

                  Zarzut szósty (pomocniczo): naruszenie art. 70 ust. 6 rozporządzenia nr 806/2014/UE w związku z art. 6 ust. 8 lit. a) rozporządzenia delegowanego nr 2015/63/UE, ponieważ pozwana błędnie uznała skarżącą za instytucję podlegającą reorganizacji.

                  7.

                  Zarzut siódmy: naruszenie art. 41 ust. 1 i ust. 2 lit. a) karty, ponieważ strona pozwana powinna była wysłuchać skarżącą przed wydaniem zaskarżonej decyzji.

                  8.

                  Zarzut ósmy: naruszenie art. 41 ust. 1 i 2 lit. c) karty i art. 296 ust. 2 TFUE w związku z tym, że pozwana nie uzasadniła w wystarczający sposób zaskarżonej decyzji.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2015/81 z dnia 19 grudnia 2014 r. określające jednolite warunki stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 15, s. 1)

         (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2014, L 173, s. 190).

         (4)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44).


title: Sprawa T-510/19: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2019 r. — Puma/EUIPO — Gemma Group (Przedstawienie skaczącego zwierzęcia)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/61

      Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2019 r. — Puma/EUIPO — Gemma Group (Przedstawienie skaczącego zwierzęcia)
      (Sprawa T-510/19)
      (2019/C 328/70)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Puma SE (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. González-Bueno Catalán de Ocón)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Gemma Group Srl (Cerasolo Ausa, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy w postaci przedstawienia skaczącego zwierzęcia) — zgłoszenie nr 11 573 474

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 kwietnia 2019 r. w sprawie R 2057/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i GEMMA GROUP S.r.l. kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-487/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 26 czerwca 2019 r. – W.Ż.

text:
               7.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 26 czerwca 2019 r. – W.Ż.
      (Sprawa C-487/19)
      (2019/C 337/04)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: W.Ż.

         Pozostali uczestnicy: Prokurator Generalny zastępowany przez Prokuraturę Krajową, Rzecznik Praw Obywatelskich

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 2, art. 6 ust. 1 i 3 oraz art. 19 ust. 1 drugi akapit Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej i z art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie jest sądem niezawisłym, bezstronnym i ustanowionym uprzednio na mocy ustawy w rozumieniu prawa Unii Europejskiej sąd, w którego jednoosobowym składzie zasiada osoba powołana do pełnienia urzędu sędziego z rażącym naruszeniem reguł prawa Państwa Członkowskiego dotyczących powoływania sędziów, w szczególności polegającym na powołaniu tej osoby do pełnienia urzędu sędziego mimo uprzedniego zaskarżenia do właściwego sądu krajowego (Naczelnego Sądu Administracyjnego) uchwały organu krajowego (Krajowej Rady Sądownictwa) obejmującej wniosek o jej powołanie do pełnienia urzędu sędziego, mimo wstrzymania wykonania tej uchwały zgodnie z prawem krajowym oraz mimo niezakończenia postępowania przed właściwym sądem krajowym (Naczelnym Sądem Administracyjnym) przed doręczeniem aktu powołania?


title: Sprawa C-508/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 3 lipca 2019 r. – M.F. przeciwko J.M.

text:
               7.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 3 lipca 2019 r. – M.F. przeciwko J.M.
      (Sprawa C-508/19)
      (2019/C 337/07)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: M.F.

         Strona pozwana: J.M.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi, art. 2, art. 4 ust. 3 oraz art. 6 ust. 3 TUE w związku z art. 47 KPP oraz art. 267 akapit trzeci TFUE należy interpretować w ten sposób, że sąd ostatniej instancji państwa członkowskiego może stwierdzić w postępowaniu o ustalenie nieistnienia stosunku służbowego, że nie jest sędzią osoba, której doręczono akt powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego w tym sądzie wydany na podstawie naruszających zasadę skutecznej ochrony sądowej przepisów lub w trybie niezgodnym z tą zasadą, gdy intencjonalnie uniemożliwiono zbadanie tych kwestii przez sąd przed wręczeniem tego aktu?

                  2)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi, art. 2, art. 4 ust. 3 TUE oraz art. 47 KPP w związku z art. 267 TFUE należy interpretować w ten sposób, że zasada skutecznej ochrony sądowej zostaje naruszona w przypadku doręczenia aktu powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego po wystąpieniu przez sąd krajowy z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym wykładni prawa Unii, od odpowiedzi na które zależy ocena zgodności z prawem Unii przepisów krajowych, których zastosowanie umożliwiło wręczenie tego aktu?

                  3)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi, art. 2, art. 4 ust. 3, art. 6 ust. 3 TUE oraz art. 47 KPP należy interpretować w ten sposób, że zasada skutecznej ochrony sądowej zostaje naruszona przez niezapewnienie prawa do sądu w przypadku doręczenia aktu powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego sądu państwa członkowskiego w wyniku postępowania nominacyjnego przeprowadzonego z rażącym naruszeniem reguł prawa tego państwa dotyczących powoływania sędziów?

                  4)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi, art. 2, art. 4 ust. 3 TUE oraz art. 47 KPP w związku z art. 267 akapit 3 TFUE należy interpretować w ten sposób, że zasadę skutecznej ochrony sądowej narusza utworzenie przez ustawodawcę krajowego w sądzie ostatniej instancji państwa członkowskiego jednostki organizacyjnej, która nie jest sądem w rozumieniu prawa Unii?

                  5)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi, art. 2, art. 4 ust. 3 TUE oraz art. 47 KPP w związku z art. 267 akapit 3 TFUE należy interpretować w ten sposób, że o istnieniu stosunku służbowego i statusie jako sędziego osoby, której doręczono akt powołania do pełnienia urzędu sędziego sądu ostatniej instancji państwa członkowskiego, nie może rozstrzygać właściwa w świetle prawa krajowego jednostka organizacyjna tego sądu, do której powołano tę osobę, złożona wyłącznie z osób, których akty powołania dotknięte są wadami wskazanymi w pytaniach nr 2-4, i która z tych przyczyn nie jest sądem w rozumieniu prawa Unii, lecz inna jednostka organizacyjna tego sądu spełniająca wymogi prawa Unii dla sądu?


title: Sprawa C-566/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel (Luksemburg) w dniu 25 lipca 2019 r. – Parquet général du Grand-Duché de Luxembourg/JR

text:
               7.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel (Luksemburg) w dniu 25 lipca 2019 r. – Parquet général du Grand-Duché de Luxembourg/JR
      (Sprawa C-566/19)
      (2019/C 337/09)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d’appel

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Parquet général du Grand-Duché de Luxembourg

         Druga strona postępowania: JR

         Pytania prejudycjalne

      Czy francuska prokuratura przy sądzie śledczym lub orzekającym, właściwa we Francji na podstawie prawa tego państwa do wydania europejskiego nakazu aresztowania, może być uznana za wydający nakaz organ sądowy, zgodnie z autonomicznym znaczeniem, wynikającym z art. 6 ust. 1 decyzji ramowej nr 2002/584/WSiSW Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. (1), w sytuacji gdy będąc uznaną za właściwą do kontroli, czy są spełnione przesłanki do wydania europejskiego nakazu aresztowania oraz właściwą do zbadania, czy jest ono proporcjonalne z uwagi na okoliczności wynikające z akt postępowania karnego, jest ona jednocześnie organem właściwym dla prowadzenia postępowania karnego w tej samej sprawie?

         (1)  Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi – oświadczenia niektórych państw członkowskich w sprawie przyjęcia decyzji ramowej (Dz.U. 2002, L 190, s. 1).


title: Sprawa T-540/19: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2019 r. – Sharif/Rada

text:
               7.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/9

      Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2019 r. – Sharif/Rada
      (Sprawa T-540/19)
      (2019/C 337/10)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Ammar Sharif (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci J.-P. Buyle i L. Cloquet)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/806 z dnia 17 maja 2019 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii, w zakresie dotyczącym skarżącego;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/798 z dnia 17 maja 2019 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, w zakresie w dotyczącym skarżącego;

                  —

                  obciążenie Rady całością kosztów i wydatków poniesionych w postępowaniu, w tym kosztami i wydatkami poniesionymi przez skarżącego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych. Skarżący twierdzi, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie poprzez uzasadnienie przyjętych wobec niego środków tym, że skarżący jest jakoby „wpływowym biznesmenem prowadzącym działalność w Syrii” w rozumieniu art. 27 ust. 2 lit. a) i art. 28 ust. 2 lit. a) decyzji 2013/255/WPZiB. Podważa on uznanie go za „wpływowego biznesmena”, a także wzruszalne domniemanie istnienia powiązania z reżimem syryjskim, które wynika z zaskarżonych aktów. Skarżący utrzymuje, że pomiędzy nim a reżimem syryjskim nie istnieje żadne powiązanie.
                  Poza tym zgodnie z art. 27 ust. 3 i 28 ust. 3 decyzji 2013/255/WPZiB skarżący obala wzruszalne domniemania przewidziane w art. 27 ust. 2 lit. a) i art. 28 ust. 2 lit. a) tej decyzji, wykazując z własnej inicjatywy, że (i) nie jest lub już nie jest powiązany z reżimem syryjskim, (ii) że nie wywiera wpływu na ten reżim oraz (iii) że nie stwarza on rzeczywistego zagrożenia obejścia środków ograniczających przyjętych przez Radę w związku z sytuacją w Syrii.
                  Zdaniem skarżącego, nie uwzględniając obalenia tego domniemania, Rada nadal popełnia oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący nieproporcjonalnego naruszenia prawa własności i prawa do wykonywania działalności zawodowej. Skarżący twierdzi, że poprzez przyjęte sankcje Rada w sposób nieunikniony naruszyła jego prawo własności, a także prawo do wykonywania działalności zawodowej, z naruszeniem protokołu dodatkowego do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Zdaniem skarżącego nie można uniemożliwiać mu spokojnego korzystania z jego własności i wolności gospodarczej, co stanowi powód, dla którego należy stwierdzić nieważność zaskarżonych środków, w zakresie w jakim one go dotyczą.


title: Sprawa C-68/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 13 listopada 2018 r. w sprawie T-44/17 Camomilla/EUIPO – CMT (CAMOMILLA), wniesione w dniu 29 stycznia 2019 r. przez Camomilla Srl

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/3

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 13 listopada 2018 r. w sprawie T-44/17 Camomilla/EUIPO – CMT (CAMOMILLA), wniesione w dniu 29 stycznia 2019 r. przez Camomilla Srl
      (Sprawa C-68/19 P)
      (2019/C 363/05)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Camomilla Srl (przedstawiciele: adwokaci M. Mussi, H.G. Chiappetta)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, CMT Compagnia manifatture tessili Srl
      Postanowieniem z dnia 11 września 2019 r. Trybunał (szósta izba) odrzucił odwołanie jako częściowo oczywiście niedopuszczalne i częściowo oczywiście bezzasadne oraz obciążył Camomilla Srl własnymi kosztami postępowania.


title: Sprawa C-98/19 P: Odwołanie od postanowienia [Sądu] (trzecia izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-493/18, Comprojecto-Projectos e Construções i in./Portugalia, wniesione w dniu 7 lutego 2019 r. przez Comprojecto-Projectos e Construções, Lda i in.

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/3

      Odwołanie od postanowienia [Sądu] (trzecia izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-493/18, Comprojecto-Projectos e Construções i in./Portugalia, wniesione w dniu 7 lutego 2019 r. przez Comprojecto-Projectos e Construções, Lda i in.
      (Sprawa C-98/19 P)
      (2019/C 363/06)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Comprojecto-Projectos e Construções, Lda, Paulo Eduardo Matos Gomes de Azevedo, Julião Maria Gomes de Azevedo, Isabel Maria Matos Gomes de Azevedo (przedstawiciel: M. A. Ribeiro, adwokat)

         Druga strona postępowania: Republika Portugalska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Postanowieniem z dnia 11 września 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (szósta izba) oddalił skargę z tego powodu, iż była ona częściowo niedopuszczalna i częściowo bezzasadna.


title: Sprawa C-375/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 13 marca 2019 r. w sprawie T-297/18, Wirecard Technologies GmbH/EUIPO – Striatum Ventures, wniesione w dniu 13 maja 2019 r. przez Wirecard Technologies GmbH

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/4

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 13 marca 2019 r. w sprawie T-297/18, Wirecard Technologies GmbH/EUIPO – Striatum Ventures, wniesione w dniu 13 maja 2019 r. przez Wirecard Technologies GmbH
      (Sprawa C-375/19 P)
      (2019/C 363/07)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Wirecard Technologies GmbH (przedstawiciel: A. Bayer, Rechtsanwalt)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Striatum Ventures
      Postanowieniem z dnia 10 września 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) orzekł, że odwołanie nie zostanie przyjęte do rozpoznania.


title: Sprawa C-444/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 11 kwietnia 2019 r. w sprawie T-765/17, Kiku GmbH/Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO), wniesione w dniu 11 czerwca 2019 r. przez Kiku GmbH

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/4

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 11 kwietnia 2019 r. w sprawie T-765/17, Kiku GmbH/Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO), wniesione w dniu 11 czerwca 2019 r. przez Kiku GmbH
      (Sprawa C-444/19 P)
      (2019/C 363/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Kiku GmbH (przedstawiciele: G. Würtenberger i R. Kunze, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin, Sächsisches Landesamt für Umwelt, Landwirtschaft und Geologi
      Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (izba ds. odwołań) postanowieniem z dnia 16 września 2019 r. stwierdziła niedopuszczalność odwołania i postanowiła, że wnosząca odwołanie pokrywa koszty własne.


title: Sprawa C-503/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 17 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 2 lipca 2019 r. – UQ/Subdelegación del Gobierno en Barcelona

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 17 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 2 lipca 2019 r. – UQ/Subdelegación del Gobierno en Barcelona
      (Sprawa C-503/19)
      (2019/C 363/09)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado Contencioso-Administrativo no 17 de Barcelona

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: UQ

         Strona pozwana: Subdelegación del Gobierno en Barcelona

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zgodna z art. 6 ust. 1 i art. 17 dyrektywy 2003/109 (1) jest dokonywana przez sądy krajowe wykładnia, zgodnie z którą wpis w rejestrze karnym, niezależnie od jego charakteru, jest wystarczającą podstawą odmowy przyznania statusu rezydenta długoterminowego?

                  2)

                  Czy sąd krajowy powinien wziąć pod uwagę, poza samym faktem wcześniejszej karalności, również inne okoliczności, jak i wymiar orzeczonej kary, zagrożenie, jakie wnioskodawca stanowi dla społeczeństwa, okres jego wcześniejszego, zgodnego z prawem zamieszkania, a także związki, jakie ma on z danym państwem i dokonać łącznej oceny wszystkich tych okoliczności?

                  3)

                  Czy art. 6 ust. 1 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które pozwala na odmowę przyznania na podstawie art. 4 statusu rezydenta długoterminowego ze względów porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego bez ustanowienia kryteriów oceny, o których mowa w art. 6 ust. 1 i art. 17?

                  4)

                  Czy art. 6 ust. 1 i art. 17 dyrektywy 2003/109 należy interpretować w ten sposób, że zgodnie z wynikającą z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości zasadą skutku wertykalnego dyrektyw w relacji państwo-jednostka sąd krajowy jest uprawniony do bezpośredniego zastosowania przepisów art. 6 ust. 1 i art. 17 w celu oceny faktu wcześniejszej karalności w świetle wagi przestępstwa, wymiaru orzeczonej kary i zagrożenia, jakie stanowi wnioskodawca?

                  5)

                  Czy prawo Unii, a w szczególności prawo do otrzymania statusu rezydenta długoterminowego, a także zasady jasności, przejrzystości i zrozumiałości, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie dokonanej przez sądy hiszpańskie wykładni art. 147–149 dekretu królewskiego nr 557/2011 i art. 32 ustawy organicznej nr 4/2000, zgodnie z którą podstawą odmowy przyznania statusu rezydenta długoterminowego mogą być względy porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego, pomimo iż przepisy te nie określają podstaw odmowy w sposób jasny i przejrzysty?

                  6)

                  Czy zgodny z zasadą skuteczności dyrektywy 2003/109, a w szczególności z art. 6 ust. 1 tej dyrektywy, jest przepis prawa krajowego i jego wykładnia dokonywana przez sądy krajowe, na podstawie którego utrudnia się dostęp do statusu rezydenta długoterminowego, a ułatwia pobyt czasowy?

         (1)  Dyrektywa Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (Dz.U. 2004, L 16, s. 44)


title: Sprawa C-504/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 2 lipca 2019 r. – Banco de Portugal, Fondo de Resolución y Novo Banco S.A./VR

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 2 lipca 2019 r. – Banco de Portugal, Fondo de Resolución y Novo Banco S.A./VR
      (Sprawa C-504/19)
      (2019/C 363/10)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Banco de Portugal, Fondo de Resolución y Novo Banco, S.A.

         Strona pozwana: VR

         Pytania prejudycjalne

      Czy wykładnia art. 3 ust. 2 dyrektywy 2001/24/WE (1), która oznacza uznanie w toczących się w innych państwach członkowskich postępowaniach sądowych, bez dalszych formalności, decyzji właściwego organu administracji państwa pochodzenia, która ma na celu zmianę z mocą wsteczną ram prawnych istniejących w momencie wszczęcia sporu, oraz pociąga za sobą pozbawienie skuteczności orzeczeń sądowych, które nie są zgodne z nową decyzją, jest zgodna z prawem podstawowym do skutecznego środka prawnego obowiązującym na mocy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, z zasadą państwa prawa zapisaną w art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej oraz z ogólną zasadą pewności prawa?

         (1)  Dyrektywa 2001/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych (Dz.U. 2001, L 125, s. 15).


title: Sprawa C-521/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 8 lipca 2019 r. – CB/Tribunal Económico Administrativo Regional de Galicia

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 8 lipca 2019 r. – CB/Tribunal Económico Administrativo Regional de Galicia
      (Sprawa C-521/19)
      (2019/C 363/11)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Galicia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: CB

         Druga strona postępowania: Tribunal Económico Administrativo Regional de Galicia

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 73 i art. 78 dyrektywy VAT (1) – rozpatrywane w świetle zasady neutralności, zakazu oszustw podatkowych, zakazu nadużywania prawa oraz zakazu nielegalnego zakłócania konkurencji – należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu i orzecznictwu dokonującemu jego wykładni, zgodnie z którymi w przypadku, gdy organ administracji podatkowej wykryje nieujawnione czynności podlegające podatkowi od wartości dodanej, których nie zafakturowano, należy uznać, że cena umówiona przez strony tych czynności zawiera podatek od wartości dodanej?
      W związku z tym czy w przypadku OSZUSTWA, gdy dana czynność zostaje ukryta przed organami administracji podatkowej, jest możliwe przyjęcie – jak można wywnioskować z wyroków Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 lipca 2016 r. (sprawa C-332/15, Astone (2)), z dnia 5 października 2016 r. (sprawa C-576/15, Marinova (3)) oraz z dnia 7 marca 2018 r., Dobre (4), C-159/17, EU:C:2018:161 – w celu ustalenia właściwej kwoty podatku i nałożenia odpowiedniej kary, iż kwoty zapłacone i otrzymane nie zawierają VAT?

         (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).

         (2)  Wyrok z dnia 28 lipca 2016 r., Astone (C-332/15, EU:C:2016:614).

         (3)  Wyrok z dnia 5 października 2016 r., Maya Marinova (C-576/15, EU:C:2016:740).

         (4)  Wyrok z dnia 7 marca 2018 r., Dobre (C-159/17, EU:C:2018:161).


title: Sprawa C-524/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 2 de Nules (Hiszpania) w dniu 9 lipca 2019 r. – Investcapital Ltd/FE

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 2 de Nules (Hiszpania) w dniu 9 lipca 2019 r. – Investcapital Ltd/FE
      (Sprawa C-524/19)
      (2019/C 363/12)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 2 de Nules

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Investcapital Ltd

         Strona pozwana: FE

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 7 rozporządzenia nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by w ramach postępowań w sprawie europejskiego nakazu zapłaty prowadzonych zgodnie z rzeczonym rozporządzeniem sądy przeprowadzały z urzędu kontrolę nieuczciwych warunków, które mogą istnieć w umowie, z której wynika dług, zgodnie z art. 7 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (2), w szczególności jeżeli w celu przeprowadzenia wspomnianej kontroli sąd krajowy musi wcześniej zbadać umowę?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiające postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty (Dz.U. 2006, L 399, s. 1).

         (2)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa C-568/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Hiszpania) w dniu 25 lipca 2019 r. – MO przeciwko Subdelegación del Gobierno en Toledo

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Hiszpania) w dniu 25 lipca 2019 r. – MO przeciwko Subdelegación del Gobierno en Toledo
      (Sprawa C-568/19)
      (2019/C 363/13)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: MO.

         Strona pozwana: Subdelegación del Gobierno en Toledo

         Pytania prejudycjalne

      Czy wykładnia wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 23 kwietnia 2015 r. (sprawa C-38/14, Zaizoune (1)), zgodnie z którą hiszpańskie organy administracji publicznej i sądy mogą stosować bezpośrednio dyrektywę 2008/115/WE (2), na niekorzyść obywatela państwa trzeciego, z pominięciem i niestosowaniem uregulowania krajowego, korzystniejszego w zakresie przewidzianych kar, a ze zwiększeniem odpowiedzialności karnej oraz ewentualnym nieprzestrzeganiem zasady legalności w sprawach karnych, jest zgodna z jego orzecznictwem dotyczącym granic bezpośredniej skuteczności dyrektyw; oraz czy niezgodności uregulowania hiszpańskiego z dyrektywą należy zaradzić nie w ten sposób, lecz raczej w drodze zmiany przepisów prawa lub zastosowania środków przewidzianych przez prawo wspólnotowe w celu skłonienia państwa do należytej transpozycji dyrektyw.

         (1)  Wyrok z dnia 23 kwietnia 2015 r., Zaizoune (C-38/14, EU:C:2015:260).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. 2008, L 348, s. 98).


title: Sprawa C-592/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 5 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 2 sierpnia 2019 r. – SI/Subdelegación del Gobierno en Barcelona

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 5 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 2 sierpnia 2019 r. – SI/Subdelegación del Gobierno en Barcelona
      (Sprawa C-592/19)
      (2019/C 363/14)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 5 de Barcelona

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SI

         Strona pozwana: Subdelegación del Gobierno en Barcelona

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 4 i art. 6 ust. 1 dyrektywy 2003/109/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że wpis w rejestrze karnym, niezależnie od jego charakteru, jest wystarczającą podstawą odmowy przyznania statusu rezydenta długoterminowego, bez konieczności dokonywania oceny okresu zamieszkania i istnienia związków z państwem zamieszkania?

         (1)  Dyrektywa Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (Dz.U. 2004, L 16, s. 44)


title: Sprawa C-598/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia del País Vasco (Hiszpania) w dniu 6 sierpnia 2019 r. – Confederación Nacional de Centros Especiales de Empleo (CONACEE)/Diputación Foral de Guipúzcoa

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia del País Vasco (Hiszpania) w dniu 6 sierpnia 2019 r. – Confederación Nacional de Centros Especiales de Empleo (CONACEE)/Diputación Foral de Guipúzcoa
      (Sprawa C-598/19)
      (2019/C 363/15)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia del País Vasco

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Confederación Nacional de Centros Especiales de Empleo (CONACEE)

         Strona pozwana: Diputación Foral de Guipúzcoa

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 20 dyrektywy 2014/24/UE (1) w sprawie zamówień publicznych należy interpretować w ten sposób, że nie można ograniczyć przewidzianego w nim podmiotowego zakresu zastrzeżenia w zamówieniach publicznych w taki sposób, aby wyłączyć z zakresu jego stosowania przedsiębiorstwa lub wykonawców, którzy mogą wykazać, że co najmniej 30 % ich pracowników stanowią osoby niepełnosprawne oraz że realizują cel integracji społecznej i zawodowej tych osób poprzez ustanowienie dodatkowych wymogów dotyczących tworzenia, charakteru i celów tych podmiotów, ich działalności lub inwestycji, lub innego rodzaju wymogów?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65).


title: Sprawa C-621/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 20 sierpnia 2019 r. – Weindel Logistik Service SR spol. s r.o./Finančné riaditeľstvo Slovenskej republiky

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 20 sierpnia 2019 r. – Weindel Logistik Service SR spol. s r.o./Finančné riaditeľstvo Slovenskej republiky
      (Sprawa C-621/19)
      (2019/C 363/16)
      Język postępowania: słowacki

         Sąd odsyłający

      Najvyšší súd Slovenskej republiky

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Weindel Logistik Service SR spol. s r.o.

         Druga strona postępowania: Finančné riaditeľstvo Slovenskej republiky

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 167 i art. 168 lit. e) dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej, który podatnik zobowiązany jest zapłacić od towarów przywożonych, jest uzależnione od prawa własności towarów przywożonych lub od prawa do rozporządzania takimi towarami jak właściciel?

                  2)

                  Czy art. 168 lit. e) dyrektywy 2006/112/WE […] należy interpretować w ten sposób, że prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej, który podatnik jest zobowiązany zapłacić za towary przywożone, powstaje, tylko jeżeli towary przywożone są wykorzystywane na potrzeby podlegających opodatkowaniu transakcji podatnika w postaci sprzedaży takich towarów na terytorium kraju, dostawy do innego państwa członkowskiego lub wywozu do państwa trzeciego?

                  3)

                  Czy w powyższych okolicznościach spełniona jest przesłanka dotycząca bezpośredniego i ścisłego związku między zakupionymi towarami a transakcjami objętymi podatkiem należnym, a dokładniej, czy w niniejszej sprawie możliwe jest zastosowanie tradycyjnej interpretacji prawa do odliczenia, opartej na bezpośrednim i ścisłym związku między zakupionymi towarami a transakcjami objętymi podatkiem należnym w odniesieniu do składników kosztów, które nie powstały w związku z towarami, a zatem nie mogły zostać odzwierciedlone w cenie świadczenia objętego podatkiem należnym?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-676/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 11 lipca 2019 r. w sprawie T-95/18, Gollnisch przeciwko Parlament, wniesione w dniu 11 września 2019 r. przez Bruno Gollnisch

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/12

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 11 lipca 2019 r. w sprawie T-95/18, Gollnisch przeciwko Parlament, wniesione w dniu 11 września 2019 r. przez Bruno Gollnisch
      (Sprawa C-676/19 P)
      (2019/C 363/18)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Bruno Gollnisch (przedstawiciel: adwokat B. Bonnefoy-Claudet)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 11 lipca 2019 r. (T-95/18);

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi;

                  —

                  przyznanie wnoszącemu odwołanie kwoty 12 500 EUR tytułem kosztów postępowania;

                  —

                  obciążenie Parlamentu kosztami.

            Strona wnosząca odwołanie wnosi również do Sądu, w razie przyjęcia odwołania do rozpoznania, o:

                  —

                  rozstrzygniecie sporu co do istoty, jeżeli Trybunał uzna sprawę za wyjaśnioną w wystarczającym stopniu;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji prezydium parlamentu z dnia 23 października 2017 r.;

                  —

                  uwzględnienie żądań skarżącego przedstawionych w pierwszej instancji;

                  —

                  obciążenie Parlamentu całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący retroaktywnego zastosowania, na niekorzyść, późniejszego orzecznictwa do celów uznania skargi za niedopuszczalną
                  W celu odrzucenia skargi w zaskarżonym wyroku zastosowano w sposób nieprawidłowy, niekorzystny i sprzeczny z prawem Unii orzecznictwo Trybunału z okresu po wniesieniu skargi, podczas gdy skarga została wyraźnie określona jako dopuszczalna we wcześniejszej sytuacji.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący odmowy zastosowania art. 47 europejskiej karty praw podstawowych i art. 6 ust. 1 europejskiej konwencji praw człowieka
                  Sąd nie zastosował w sprawie tych dwóch artykułów, podczas gdy z art. 52 karty oraz wyjaśnień do jej artykułów uznanych w orzecznictwie Trybunału wynika, że są one istotne.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący nieprawidłowej interpretacji orzecznictwa dotyczącego prawa do bycia wysłuchanym
                  W wydanym wyroku błędnie wywiedziono argument z wyroku Trybunału w celu zakwestionowania prawa wnoszącego odwołanie do bycia przesłuchanym, podczas gdy wyrok ten dotyczył wyłącznie interwenientów w trakcie konkretnej i marginalnej procedury, dopuszczającej zresztą przesłuchanie.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący sprzeczności w uzasadnieniu oraz naruszenia prawa do brony
                  By uznać za prawidłowe, że dokument nie został przekazany wnoszącemu odwołanie w trakcie spornej procedury, Sąd nadał temu dokumentowi sprzeczne kwalifikacje, czego skutkiem było naruszenie prawa do obrony.


title: Sprawy połączone T-313/15 i T-317/15: Postanowienie Sądu z dnia 5 września 2019 r. – Włochy/Komisja (System językowy – Ogłoszenia o konkursach otwartych celem naboru administratorów – Wybór drugiego języka spośród trzech języków – Rozporządzenie nr 1 – Artykuł 1d ust. 1, art. 27 i art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego – Zasada niedyskryminacji – Proporcjonalność – Skarga oczywiście zasadna)

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/13

      Postanowienie Sądu z dnia 5 września 2019 r. – Włochy/Komisja
      (Sprawy połączone T-313/15 i T-317/15) (1)

      (System językowy - Ogłoszenia o konkursach otwartych celem naboru administratorów - Wybór drugiego języka spośród trzech języków - Rozporządzenie nr 1 - Artykuł 1d ust. 1, art. 27 i art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego - Zasada niedyskryminacji - Proporcjonalność - Skarga oczywiście zasadna)
      (2019/C 363/19)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez P. Gentiliego, avvocato dello stato)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i G. Gattinara, następnie G. Gattinara, F. Simonetti i D. Milanowska, pełnomocnicy)

         Interwenient(-ci) popierający stronę skarżącą: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M.J. García-Valdecasas Dorrego, pełnomocnik)

         Przedmiot

      W sprawie T-313/15: skarga na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/301/15 mającym na celu utworzenie listy rezerwy kadrowej administratorów (AD 5) (Dz.U. 2015, C 92 A, s. 1). W sprawie T-317/15: skarga na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/302/15 mającym na celu utworzenie listy rezerwy kadrowej administratorów w dziedzinie audytu (AD 5) (Dz.U. 2015, C 99 A, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                     Sprawy T-313/15 i T-317/15 zostają połączone do celów wydania postanowienia.

                  2)

                     Stwierdza się nieważność ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/301/15 mającym na celu utworzenie listy rezerwy kadrowej administratorów (AD 5) oraz ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/302/15 mającym na celu utworzenie listy rezerwy kadrowej administratorów w dziedzinie audytu (AD 5).

                  3)

                     Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Republikę Włoską.

                  4)

                     Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2015.


title: Sprawa T-212/18: Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2019 r. – Romańska/Frontex (Służba publiczna – Personel kontraktowy – Umowa na czas nieokreślony – Artykuł 47 lit. c) ppkt (i) WZIP – Rozwiązanie – Powody rozwiązania – Utrata zaufania – Dyskryminacja i mobbing – Żądanie odszkodowawcze – Oczywista niedopuszczalność)

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/14

      Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2019 r. – Romańska/Frontex
      (Sprawa T-212/18) (1)

      (Służba publiczna - Personel kontraktowy - Umowa na czas nieokreślony - Artykuł 47 lit. c) ppkt (i) WZIP - Rozwiązanie - Powody rozwiązania - Utrata zaufania - Dyskryminacja i mobbing - Żądanie odszkodowawcze - Oczywista niedopuszczalność)
      (2019/C 363/20)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Karolina Romańska (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: A. Tetkowska, adwokat)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej (przedstawiciele: H. Caniard i S. Drew, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów J. Curralla i G. Ostaszewskiego)

         Przedmiot

      Oparte na podstawie art. 270 TFUE żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 14 czerwca 2017 r. wydanej przez dyrektora wykonawczego Fronteksu działającego w charakterze organu upoważnionego do zawierania umów o pracę o rozwiązaniu ze skarżącą umowy o pracę ze skutkiem na dzień upływu ośmiomiesięcznego terminu wypowiedzenia oraz, po drugie, naprawienia szkody i zadośćuczynienia za krzywdę, doznanych przez skarżącą, w jej przekonaniu, w wyniku dyskryminacji i mobbingu ze strony Fronteksu, których zwieńczenie stanowiła decyzja o rozwiązaniu umowy o pracę

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                     Karolina Romańska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 200 z 11.6.2018.


title: Sprawa T-575/18: Postanowienie Sądu z dnia 9 września 2019 r.– Shore Capital International/EUIPO – Circle Imperium (The Inner Circle) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy The Inner Circle – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy InnerCircle – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak podobieństwa usług – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/14

      Postanowienie Sądu z dnia 9 września 2019 r.– Shore Capital International/EUIPO – Circle Imperium (The Inner Circle)
      (Sprawa T-575/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy The Inner Circle - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy InnerCircle - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak podobieństwa usług - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2019/C 363/21)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Shore Capital International Ltd (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, A. Schönfleisch i N. Willich)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: L. Rampini i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Circle Imperium BV (Amsterdam, Niderlandy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 czerwca 2018 r. (sprawa R 1402/2017-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Shore Capital International a Circle Imperium.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona

                  2)

                     Shore Capital International Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa T-762/18 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 10 września 2019 r. – Athanasiadou i Soulantikas/Komisja (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Przepisy finansowe (budżet, ramy finansowe, środki własne, zwalczanie oszustw) – Postępowanie egzekucyjne – Wniosek o zawieszenie – Dopuszczalność – Brak pilnego charakteru)

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/15

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 10 września 2019 r. – Athanasiadou i Soulantikas/Komisja
      (Sprawa T-762/18 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Przepisy finansowe (budżet, ramy finansowe, środki własne, zwalczanie oszustw) - Postępowanie egzekucyjne - Wniosek o zawieszenie - Dopuszczalność - Brak pilnego charakteru)
      (2019/C 363/22)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Sofia Athanasiadou (Ateny, Grecja), Konstantinos Soulantikas (Ateny) (przedstawiciel: adwokat M. Lappa)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Katsimerou i A. Kyratsou, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniosek na podstawie art. 299 TFUE o zawieszenie egzekucji na podstawie decyzji Komisji C(2017) 5883 final z dnia 22 sierpnia 2017 r. w sprawie nakazu zapłaty z dnia 30 października 2018 r., który widnieje w dolej partii kopii tytułu wykonawczego przyjętego zgodnie z decyzją Komisji C(2017) 5883 final z dnia 22 sierpnia 2017 r., oraz wszelkich innych powiązanych czynności egzekucyjnych.

         Sentencja

                  1)

                     Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                     Sofia Athanasiadou i Konstantinos Soulantikas pokrywają własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.


title: Sprawa T-209/19: Postanowienie Sądu z dnia 5 września 2019 r. – Giorgio Armani/EUIPO – Invicta Watch Company of America (GLYCINE) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Wycofanie zgłoszenia do rejestracji – Umorzenie postępowania)

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/16

      Postanowienie Sądu z dnia 5 września 2019 r. – Giorgio Armani/EUIPO – Invicta Watch Company of America (GLYCINE)
      (Sprawa T-209/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie zgłoszenia do rejestracji - Umorzenie postępowania)
      (2019/C 363/23)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Giorgio Armani SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci J. Rether i M. Kinkeldey)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Invicta Watch Company of America, Inc. (Hollywood, Floryda, Stany Zjednoczone)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 lutego 2019 r. (sprawa R 578/2018-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Giorgio Armani a Invicta Watch Company of America, Inc.

         Sentencja

                  1)

                     Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                     Giorgio Armani SpA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej(EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 182 z 27.5.2019.


title: Sprawa T-388/19: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 1 lipca 2019 r. – Puigdemont i Casamajó i Comín i Oliveres/Parlament (Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Parlament Europejski – Weryfikacja mandatu – Brak fumus boni juris)

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/16

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 1 lipca 2019 r. – Puigdemont i Casamajó i Comín i Oliveres/Parlament
      (Sprawa T-388/19)
      (Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Parlament Europejski - Weryfikacja mandatu - Brak fumus boni juris)
      (2019/C 363/24)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: C Puigdemont i Casamajó (Waterloo, Belgia); A. Comín i Oliveres (Waterlo) (przedstawiciele: adwokat P. Bekaert, B. Emmerson QC, adwokaci G. Boye i S. Bekaert)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Przedmiot

      Oparte na art. 278 i 279 TFUE żądanie dotyczące, po pierwsze, zawieszenia wykonania różnych decyzji Parlamentu Europejskiego wydanych w celu uniemożliwienia skarżącym zasiadania w Parlamencie w charakterze posłów do Parlamentu Europejskiego, a po drugie, nakazanie Parlamentowi podjęcia wszelkich niezbędnych środków, w tym wydanie oświadczenia o przywilejach i immunitetach skarżących, w celu umożliwienia im zasiadania w Parlamencie od dnia 2 lipca 2019 r.

         Sentencja

                  1)

                     Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                     Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-514/19: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2019 r. – DI/EBC

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/18

      Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2019 r. – DI/EBC
      (Sprawa T-514/19)
      (2019/C 363/26)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: DI (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu EBC z dnia 7 maja 2019 r. w sprawie dyscyplinarnego zwolnienia z pracy bez wypowiedzenia;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji odmownej Zarządu EBC z dnia 25 czerwca 2019 r. w sprawie ponownego wszczęcia postępowania dyscyplinarnego w związku z zamknięciem postępowania karnego;

                  —

                  w konsekwencji, nakazanie pełnego przywrócenia skarżącego do pracy z dniem 11 maja 2019 r. wraz ze wszystkimi związanymi z tym uprawnieniami finansowymi i z odpowiednim nagłośnieniem tej kwestii w celu przywrócenia mu dobrego imienia;

                  —

                  w każdym razie zasądzenie zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej skarżący w swej ocenie doznał, oszacowanego ex aequo et bono na 20 000 EUR:

                  —

                  obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku właściwości autora zaskarżonych decyzji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 8.3.2 regulaminu pracowniczego EBC. Zarzuca się, że postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte po przekroczeniu terminu przedawnienia.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady, zgodnie z którą postępowanie dyscyplinarne wynikające z przestępstwa należy zawiesić w oczekiwaniu na wynik postępowania karnego, jak również dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji i obowiązku staranności.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że komisja dyscyplinarna przekroczyła granice swoich kompetencji. Zarzuca się naruszenie art. 8.3.7 regulaminu pracowniczego EBC, jak również zasady bezstronności, o której mowa w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący oczywistych błędów w ocenie.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasady domniemania niewinności. Zarzuca się naruszenie art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący naruszenia zasady rozsądnego terminu do przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego oraz naruszenia obowiązku staranności.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty, podnoszony pomocniczo, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.


title: Sprawa T-534/19: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2019 r. – TestBioTech/Komisja

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/19

      Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2019 r. – TestBioTech/Komisja
      (Sprawa T-534/19)
      (2019/C 363/27)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: TestBioTech eV (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: K. Smith QC)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 20 maja 2019 r. dotyczącej odmowy uchylania lub zmiany decyzji wykonawczej z dnia 2018/2046 z dnia 19 grudnia 2018 r. (1).;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu prawa polegającym na tym, że Komisja przeprowadziła ocenę przedmiotowej kukurydzy zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 641/2004 (2).

                  2.

                  Zarzut drugi oparty na oczywistych błędach w badaniu naukowym.

                  3.

                  Zarzut trzeci oparty na tym, że Komisja z naruszeniem przepisów podlegających zastosowaniu nie zażądała szczegółowego planu monitorowania po wprowadzeniu na rynek produktu.

         (1)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2018/2046 z dnia 19 grudnia 2018 r. zezwalająca na wprowadzenie do obrotu produktów zawierających zmodyfikowaną genetycznie kukurydzę MON 87427 × MON 89034 × 1507 × MON 88017 × 59122 oraz rodzaje zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy łączące dwie, trzy lub cztery pojedyncze modyfikacje MON 87427, MON 89034, 1507, MON 88017 i 59122 i produktów składających się z wymienionych rodzajów zmodyfikowanej genetycznie kukurydzy lub z niej wyprodukowanych oraz uchylająca decyzję 2011/366/UE (Dz.U. 2018 L 327, s. 70)

         (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 641/2004 z dnia 6 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącego się do wniosków o zatwierdzenie nowego typu żywności i paszy genetycznie zmodyfikowanej, powiadamiania o istniejących produktach oraz przypadkowym lub technicznie nieuniknionym występowaniu materiału genetycznie zmodyfikowanego, który pomyślnie przeszedł ocenę ryzyka (Dz.U. 2004 L 102, s. 14)


title: Sprawa T-569/19: Skarga wniesiona w dniu 15 sierpnia 2019 r. – AlzChem Group/Komisja

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/19

      Skarga wniesiona w dniu 15 sierpnia 2019 r. – AlzChem Group/Komisja
      (Sprawa T-569/19)
      (2019/C 363/28)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: AlzChem Group (Trostberg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Boroso i J. Guerrero Pérez)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalna i zasadną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji C(2019)5602 wydanej przez Sekretariat Generalny Komisji na podstawie art. 4 szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia nr 1049/2001 (1), w dniu 22 lipca 2019 r., w odpowiedzi na wniosek nr GESTDEM 2019/2311, oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa i oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do zastosowania niektórych wyjątków od ogólnej zasady zapewnienia dostępu do dokumentów, w świetle okoliczności faktycznych sprawy:

                              —

                              wniosek nie dotyczy żadnych akt postępowania ani żadnego dokumentu odnoszącego się do dochodzenia, a zatem nie dotyczy celu dochodzenia ani na niego nie wpływa [art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001], ani nie dotyczy procesu podejmowania decyzji przez Komisję [art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001];

                              —

                              wniosek nie powinien zostać oddalony ze względu na ochronę celu dochodzenia [art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001] ani na ochronę procesu podejmowania decyzji przez Komisję [art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001];

                              —

                              wniosek nie dotyczy żadnych informacji ani danych o znaczeniu handlowym wymagających ochrony [art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1049/2001];

                              —

                              zaskarżona decyzja stosuje wyjątki dotyczące ujawnienia informacji w sposób dyskryminujący, ponieważ zostały one zastąpione działaniami i zachowaniami Komisji w innych podobnych sytuacjach – co jest zakazane przez prawo UE;

                              —

                              stosowanie wszelkich wyjątków dotyczących ujawnienia informacji zostało zastąpione nadrzędnym interesem publicznym dotyczącym ujawnienia informacji w celu zapewnienia skutecznej kontroli sądowej (art. 47 karty praw podstawowych).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący braku uzasadnienia odmowy dostępu do wersji jawnej, częściowego dostępu lub dostępu do dokumentów z pomieszczeń Komisji, zgodnie z art. 4 ust. 6 i art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz. 2001, U. L 145, s. 43)


title: Sprawa T-578/19 R: Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2019 r. – Sophia Group/Parlament

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/20

      Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2019 r. – Sophia Group/Parlament
      (Sprawa T-578/19 R)
      (2019/C 363/29)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Sophia Group (Saint-Josse-ten-Noode, Belgia) (przedstawiciele: Y. Schneider oraz C.-H. de la Vallée Poussin, adwokaci)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu:

                  —

                  o stwierdzenie dopuszczalności i zasadności niniejszego żądania stwierdzenia nieważności;

                  —

                  w konsekwencji, o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego o udzieleniu części nr 1 zamówienia, którego przedmiotem jest świadczenie usług buildings HelpDesk (przetarg nr 06A0010/2019/M011), spółce Computer Ressources International S.A. mającej siedzibę pod adresem rue de l’Industrie, 11, 8399 Windhof, Luksemburg;

                  —

                  w razie potrzeby, o stwierdzenie nieważności:

                              —

                              decyzji Parlamentu z nieznaną datą o zawarciu umowy dotyczącej części nr 1 zamówienia, którego przedmiotem jest świadczenie usług buildings Helpdesk (przetarg nr 06A0010/2019/M011);

                              —

                              umowy zawartej z podmiotem, któremu udzielono zamówienia, w zakresie części nr 1 zamówienia, którego przedmiotem jest świadczenie usług buildings Helpdesk (przetarg nr 06A0010/2019/M011);

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego całością kosztów postępowania przed Sądem, w tym kosztami zastępstwa procesowego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 160, 167 oraz pkt 16.3, 18.2 i 21.1 załącznika I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniającego rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylającego rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012, nadużycia władzy i oczywistego błędu w ocenie, naruszenia ogólnych reguł konkurencji, zasad przejrzystości, proporcjonalności, równego traktowania i niedyskryminacji w zakresie zamówień publicznych. W ramach tego pierwszego zarzutu strona skarżąca podnosi, że niektóre z kryteriów udzielenia zamówień, na podstawie których podmiot, któremu udzielono zamówienia, został wyznaczony stanowią kryteria wyboru jakościowego, a nie kryteria udzielenia zamówienia, podczas gdy kryteria wyboru są ściśle związane z oceną kandydatów lub oferentów, zaś kryteria udzielenia zamówienia są ściśle związane z oceną ofert i muszą pozwalać wyłonić ofertę najkorzystniejszą ekonomicznie.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 160, 167 oraz punktu 18.2 załącznika I do rozporządzenia 2018/1046, o którym mowa powyżej, nadużycia władzy i oczywistego błędu w ocenie, naruszenia ogólnych reguł konkurencji, zasad przejrzystości, proporcjonalności, równego traktowania i niedyskryminacji w zakresie zamówień publicznych, z uwagi na to, że niektóre kryteria udzielenia zamówienia, na podstawie których podmiot, któremu udzielono zamówienia w zakresie części nr 1, został wyznaczony nie pozostają w związku z przedmiotem zamówienia i są co najmniej niejasne i nieprecyzyjne, podczas gdy kryteria udzielenia zamówień muszą pozwalać wyłonić ofertę najkorzystniejszą ekonomicznie, pozostawać w związku z przedmiotem zamówienia lub jego odpowiednią częścią oraz być w stosunku do nich proporcjonalne, jasne i precyzyjne, a także nie mogą one pozostawiać nieograniczonej swobody wyboru w zakresie udzielenia zamówienia.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 160, 167 oraz pkt 18.2 i 18.4 załącznika I do rozporządzenia 2018/1046, o którym mowa powyżej, nadużycia władzy i oczywistego błędu w ocenie, naruszenia ogólnych reguł konkurencji, zasad przejrzystości, proporcjonalności, równego traktowania i niedyskryminacji w zakresie zamówień publicznych, z uwagi na to, że referencje wymagane od oferentów w specyfikacji w celu wykazania posiadanych przez nich kompetencji technicznych i zawodowych do wykonania części nr 1 zamówienia nie pozostają w związku z przedmiotem zamówienia, nie są proporcjonalne oraz są niejasne i nieprecyzyjne. W tym względzie strona skarżąca podnosi, że kryteria wyboru muszą być związane z przedmiotem zamówienia i proporcjonalne do niego, tak by nie wywoływać zakłóceń konkurencji, a także że muszą być jasne i precyzyjne.

                  4.

                  Czwarty zarzut dotyczący naruszenia art. 296 TFUE, art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 170 oraz pkt 18.6, 30.2 i 31.1 załącznika I do rozporządzenia 2018/1046, o którym mowa powyżej, naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, naruszenia podstawowych zasad prawa wspólnotowego: przejrzystości, konkurencji oraz równego traktowania, zasady obowiązku uzasadniania działań instytucji Unii Europejskiej, nadużycia władzy oraz naruszenia zasady dobrej administracji. Te naruszenia zostały dokonane w zakresie, w jakim oceny wystawione ofercie strony skarżącej oraz ofercie podmiotu, któremu udzielono zamówienia, nie są w świetle dziewięciu jakościowych kryteriów udzielenia zamówienia uzasadnione i/lub są opatrzone wyłącznie komentarzami niejasnymi i nieprecyzyjnymi, podczas gdy każda decyzja o udzieleniu zamówienia powinna być wystarczająco uzasadniona w sposób pozwalający oferentom na poznanie obiektywnych, konkretnych i precyzyjnych powodów uzasadniających każdą z not przyznanych różnym ofertom oraz powinna odzwierciedlać mocne i słabe strony każdej ze złożonych ofert w świetle kryteriów określonych w specyfikacji.


title: Sprawa T-585/19: Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2019 r. – EJ/EBI

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/22

      Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2019 r. – EJ/EBI
      (Sprawa T-585/19)
      (2019/C 363/30)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: EJ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności i zasadności niniejszej skargi;

            w konsekwencji:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 16 lutego 2018 r. ograniczającej do 18 miesięcy możliwość retroaktywnego pokrycia kosztów transportu poniesionych ze względu na ciężką chorobę córki skarżącej, a także decyzji z dnia 23 marca 2018 r. ograniczającej do 5 lat możliwość retroaktywnego przyznania podwójnego dodatku na dziecko na utrzymaniu;

                  —

                  w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 14 maja 2019 r. utrzymującej w mocy te decyzje;

                  —

                  naprawienie wyrządzonej szkody i krzywdy;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 2.2.3 przepisów administracyjnych i art. 1 stawek zwrotu kosztów przez kasę chorych, a także oczywistego błędu w ocenie.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia obowiązku staranności i zasady dobrej administracji.
                  Skarżąca żąda także zasądzenia od strony pozwanej podwójnego dodatku na dziecko na utrzymaniu za okres od dnia 1 września 2007 r. do dnia 31 maja 2012 r. oraz zasądzenia kosztów transportu poniesionych ze względu na ciężką chorobę córki, od dnia 1 września 2007 r. do dnia 18 lutego 2018 r., które to kwoty należy powiększyć o odsetki za zwłokę, określone według kursu Europejskiego Banku Centralnego powiększonego o 2 punkty. Wreszcie skarżąca wnosi o naprawienie wyrządzonej krzywdy, oszacowanej na kwotę 2000 EUR.


title: Sprawa T-586/19: Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2019 r. – PL/Komisja

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/23

      Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2019 r. – PL/Komisja
      (Sprawa T-586/19)
      (2019/C 363/31)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: PL (przedstawiciel: adwokat J.-N. Louis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 12 grudnia 2018 r. w sprawie sporządzenia SPK 2017 skarżącego

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi przeciwko decyzji Komisji w sprawie sporządzenia sprawozdania z przebiegu skarżącego za rok 2017 (SPK 2017) podnosi on trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 22a i art. 22b regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) oraz naruszenie obowiązku dbałości ze strony dyrekcji generalnej DG HR.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, który przyznaje prawo do dobrej administracji, a w szczególności prawo do uzyskania bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia swojej sprawy w rozsądnym terminie.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia ogólnych przepisów wykonawczych do art. 43 regulaminu pracowniczego, naruszenia obowiązku uzasadnienia oraz naruszenia prawa do obrony.


title: Sprawa T-587/19: Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2019 r. – Frutas Tono/EUIPO – Agrocazalla (Marién)

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/24

      Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2019 r. – Frutas Tono/EUIPO – Agrocazalla (Marién)
      (Sprawa T-587/19)
      (2019/C 363/32)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Frutas Tono, SL (Benifairo de la Valldigna, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Cañizares Doménech)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Agrocazalla, SL (Lorca, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Marién – zgłoszenie nr 15 146 021

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 czerwca 2019 r. w sprawie R 171/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji uchylenie postanowienia o kosztach, którymi obciążono tę stronę w postępowaniu przed Wydziałem Sprzeciwów i Izbą Odwoławczą i wydanie kolejnego postanowienia, w którym zawieszone zostanie postępowanie odwoławcze przed EUIPO do momentu rozstrzygnięcia przez ten urząd w przedmiocie wniosku o unieważnienie prawa do znaku pozostającego w kolizji; posiłkowo

                  —

                  jeżeli w momencie wydania wyroku przez Sąd prawo do znaku pozostającego w kolizji zostanie już unieważnione przez EUIPO, stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej z tego powodu, że Izba Odwoławcza nie poddała należnej analizie wpływu [wniosku o unieważnienie] na zgodność rejestracyjną kolidujących ze sobą oznaczeń, ponieważ powinna była zawiesić swoje postępowanie z urzędu; posiłkowo

                  —

                  w razie nieuwzględnienia powyższych żądań stwierdzenie, że z uwagi na powyższe w przypadku kolidujących ze sobą znaków nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Prawo pierwszeństwa przysługujące właścicielowi spornego znaku towarowego do hiszpańskich krajowych znaków towarowych: nr 1798380 MARIEN, zgłoszonego w dniu 12 stycznia 1994 r. dla klasy 39, nr 1800302 MARIEN, zgłoszonego w dniu 25 stycznia 1994 r. dla klasy 35 i nr 2222325 MARIEN, zgłoszonego w dniu 23 marca 1999 r. dla klasy 31;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-591/19: Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2019 r. – Healios/EUIPO – Helios Kliniken (Healios)

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/25

      Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2019 r. – Healios/EUIPO – Helios Kliniken (Healios)
      (Sprawa T-591/19)
      (2019/C 363/33)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Healios KK (Tokio, Japonia) (przedstawiciel: adwokat P. Venohr)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Helios Kliniken GmbH (Berlin, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Healios – zgłoszenie nr 14 267 041

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 czerwca 2019 r. w sprawie R 341/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim uwzględniono w niej odwołanie i odrzucono sporne zgłoszenie;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Nie przedstawiono wystarczających dowodów rzeczywistego używania, w szczególności w odniesieniu do „usług medycznych i bakteriologicznych”;

                  —

                  Towary i usługi nie są do siebie podobne, względnie występuje niskie ich podobieństwo, w szczególności w ramach porównania usług medycznych i bakteriologicznych z klasy 5;

                  —

                  Nie przeprowadzono wystarczającej oceny elementu graficznego znaku towarowego ani sposobu jego postrzegania przez właściwy krąg odbiorców.


title: Sprawa T-593/19: Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2019 r. – Cypr/EUIPO – Fontana Food (GRILLOUMI BURGER)

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/25

      Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2019 r. – Cypr/EUIPO – Fontana Food (GRILLOUMI BURGER)
      (Sprawa T-593/19)
      (2019/C 363/34)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Cypryjska (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, S. Baran, Barrister, V. Marsland, Solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Fontana Food AB (Tyresö, Szwecja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego GRILLOUMI BURGER – zgłoszenie nr 15 963 283

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 czerwca 2019 r. w sprawie R 1297/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-594/19: Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2019 r. – Axactor/EUIPO – Axa (AXACTOR)

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/26

      Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2019 r. – Axactor/EUIPO – Axa (AXACTOR)
      (Sprawa T-594/19)
      (2019/C 363/35)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Axactor SE (Oslo, Norwegia) (przedstawiciele: D. Stone, A. Dykes i A. Leonelli, solicitors)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Axa SA (Paryż, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „AXACTOR” – zgłoszenie nr 15 827 728

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 czerwca 2019 r. w sprawie R 479/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenienta własnymi kosztami oraz kosztami strony skarżącej.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;


title: Sprawa T-604/19: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2019 r. – Inova Semiconductors/EUIPO – Venta Servicio LED (ISELED)

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/30

      Skarga wniesiona w dniu 4 września 2019 r. – Inova Semiconductors/EUIPO – Venta Servicio LED (ISELED)
      (Sprawa T-604/19)
      (2019/C 363/39)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Inova Semiconductors GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Schmidpeter)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Venta Servicio LED, SL (Martorell, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego ISELED w kolorach czarnym, czerwonym, pomarańczowym, żółtym, zielonym i niebieskim – zgłoszenie nr 1 343 583

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 czerwca 2019 r. w sprawie R 2149/2018-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w ramach niniejszego postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych określonych w art. 75 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.