Wyrok Sądu pierwszej instancji (druga izba w składzie powiększonym) z dnia 12 grudnia 1996 r. # BVBA Kruidvat przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Sprawa T-87/92.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (piąta izba) z dnia 14 grudnia 2006 r.#Technische Glaswerke Ilmenau GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.#Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001- Postępowanie w sprawie kontroli pomocy państwa - Wyjątek dotyczący ochrony celu śledztwa - Odmowa dorozumiana - Obowiązek przeprowadzenia konkretnej i indywidualnej analizy - Interwencja - Wnioski, zarzuty i argumenty interwenienta.#Sprawa T-237/02.

text:
      Sprawa T‑237/02
      Technische Glaswerke Ilmenau GmbH
      przeciwko
      Komisji Wspólnot Europejskich
      Dostęp do dokumentów − Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Postępowanie w sprawie kontroli pomocy państwa − Wyjątek dotyczący ochrony celu śledztwa − Odmowa dorozumiana − Obowiązek
         przeprowadzenia konkretnej i indywidualnej analizy − Interwencja – Wnioski, zarzuty i argumenty interwenienta

      Streszczenie wyroku
      1.      Postępowanie – Interwencja – Argumenty inne niż te, które podnosi popierana strona
      (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 40 akapit czwarty; regulamin Sądu, art. 116 § 3)
      2.      Wspólnoty Europejskie – Instytucje – Prawo publicznego dostępu do dokumentów – Rozporządzenie nr 1049/2001
      (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1049/2001, art. 4)
      1.      O ile art. 40 akapit czwarty statutu Trybunału Sprawiedliwości, który znajduje zastosowanie do Sądu na mocy art. 53 tego statutu,
         oraz art. 116 § 3 regulaminu nie stoją na przeszkodzie temu, aby interwenient powołał inne argumenty niż te, które podnosi
         strona, do której się przyłączył, jednak jest to dopuszczalne, pod warunkiem że nie zmienia to ram sporu i że celem interwencji
         pozostaje nadal popieranie żądań zgłoszonych przez tę stronę.

      (por. pkt 40)
      2.      Sama okoliczność, iż dokument objęty wnioskiem o dostęp na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu
         do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji dotyczy interesu chronionego przez jeden z wyjątków, nie jest wystarczająca
         do uzasadnienia stosowania danego wyjątku. Stosowanie takiego wyjątku może co do zasady być uzasadnione jedynie w przypadku,
         gdy instytucja uprzednio ustaliła, po pierwsze, czy udzielenie dostępu do dokumentu stanowiłoby rzeczywiste i konkretne zagrożenie
         dla chronionego interesu, oraz po drugie, w przypadkach, o których mowa w art. 4 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia, czy nie istnieje
         żaden przeważający interes publiczny uzasadniający ujawnienie danego dokumentu. Z drugiej strony ryzyko naruszenia interesu
         chronionego winno być rzeczywiście przewidywalne, a nie czysto hipotetyczne. Dlatego badanie, jakie winna przeprowadzić instytucja
         w celu stosowania wyjątku, musi być przeprowadzone konkretnie dla danego dokumentu, co musi wynikać z uzasadnienia decyzji.
         Ponadto z tego rozporządzenia wynika, że wszystkie wymienione w ust. 1–3 wyjątki od art. 4 tego rozporządzenia są wyrażone
         w sposób, który wskazuje, iż stosują się do „dokumentu”. Ta konkretna analiza musi ponadto zostać przeprowadzona dla każdego
         z dokumentów objętych wnioskiem.

      Ponadto zgodnie z art. 4 ust. 6 tego rozporządzenia instytucja może ocenić możliwość przyznania wnioskodawcy częściowego dostępu,
         wyłącznie przeprowadzając konkretną i indywidualną analizę w przeciwieństwie do analizy abstrakcyjnej i ogólnej, a art. 4
         ust. 7 tego rozporządzenia przewiduje w kontekście stosowania                                 ratione temporis wyjątków od prawa dostępu, że wyjątki, o których mowa w jego ust. 1–3, mają zastosowanie wyłącznie w okresie,
         w którym ochrona jest uzasadniona z punktu widzenia „treści dokumentu”.

      Spoczywający na instytucji obowiązek dokonania konkretnej i indywidualnej oceny treści dokumentów, o których mowa we wniosku
         o dostęp, jest w ten sposób rozwiązaniem mającym charakter zasady, które stosuje się do wszystkich wyjątków wymienionych w art. 4
         ust. 1–3 tego rozporządzenia, niezależnie od dziedziny, której dotyczą objęte wnioskiem dokumenty, bez względu na to, czy
         chodzi w szczególności o dziedzinę karteli czy też o dziedzinę kontroli pomocy publicznej. Jednakże tego typu analiza może
         nie być konieczna, gdy ze względu na szczególne okoliczności danej sprawy jest oczywiste, że należy udzielić bądź odmówić
         dostępu. Z taką sytuacją możemy mieć do czynienia w szczególności, gdy pewne dokumenty są albo ewidentnie objęte w całości
         wyjątkiem od prawa dostępu, albo przeciwnie, ewidentnie dostępne w całości, albo też stanowiły już uprzednio przedmiot konkretnej
         i indywidualnej oceny Komisji dokonanej w podobnych okolicznościach. Ponadto i jedynie wyjątkowo oraz wyłącznie wtedy, gdy
         nakład pracy administracyjnej spowodowanej konkretną i indywidualną analizą dokumentów okazuje się szczególnie znaczący, przekraczając
         w ten sposób granice tego, czego można rozsądnie oczekiwać, dopuszcza się wyjątek od rzeczonego obowiązku analizy.

      (por. pkt 77–79, 85, 86, 94)
WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (piąta izba)
      z dnia 14 grudnia 2006 r.(*)

      Dostęp do dokumentów − Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Postępowanie w sprawie kontroli pomocy państwa − Wyjątek dotyczący ochrony celu śledztwa − Odmowa dorozumiana − Obowiązek
         przeprowadzenia konkretnej i indywidualnej analizy − Interwencja – Wnioski, zarzuty i argumenty interwenienta

      W sprawie T‑237/02
      Technische Glaswerke Ilmenau GmbH, z siedzibą w Ilmenau (Niemcy), początkowo reprezentowana przez G. Schohego i C. Arholda, a następnie przez adwokatów Arholda
         i N. Wimmera,

      strona skarżąca,
      popierana przez
      Królestwo Szwecji, reprezentowane przez A. Krusego i K. Wistrand, działających w charakterze pełnomocników,

      oraz przez
      Republikę Finlandii, reprezentowaną przez T. Pynnä, działającą w charakterze pełnomocnika,

      interwenienci,
      przeciwko
      Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez V. Kreuschitza, V. Di Bucciego i P. Aaltę, działających w charakterze pełnomocników,

      strona pozwana,
      popieranej przez
      Schott Glas, z siedzibą w Moguncji (Niemcy), reprezentowaną przez adwokata U. Soltésza,

      interwenient,
      mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 28 maja 2002 r. odmawiającej skarżącej dostępu
         do dokumentów związanych z postępowaniami w sprawie kontroli pomocy państwa,

      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI WSPÓLNOT EUROPEJSKICH (piąta izba),

      w składzie: M. Vilaras, prezes, F. Dehousse i D. Šváby, sędziowie,
      sekretarz: K. Andová, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 15 czerwca 2006 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
       Okoliczności faktyczne i postępowanie
      1        Technische Glaswerke Ilmenau GmbH jest spółką niemiecką, której siedziba znajduje się w Ilmenau we Freistaat Thüringen (zwanym
         dalej „landem Turyngii”). Została ona utworzona w 1994 r. w celu przejęcia czterech z dwunastu linii do produkcji szkła (to
         jest pieców) dawnej spółki Ilmenauer Glaswerke GmbH, której likwidację przeprowadził Treuhandanstalt (urząd powierniczy, obecnie
         Bundesanstalt für vereinigungsbedingte Sonderaufgaben, zwany dalej „BvS”).

      2        Pismem z dnia 1 grudnia 1998 r. Republika Federalna Niemiec zgłosiła Komisji różnego rodzaju środki, które miały na celu konsolidację
         finansową skarżącej, w tym przyznane przez BvS częściowe zwolnienie z zapłaty ceny zakupu pieców i pożyczkę, która została
         udzielona przez land Turyngii za pośrednictwem jego własnego banku Thüringer Aufbaubank (zwanego dalej „TAB”).

      3        Pismem SG (2000) D/102831 z dnia 4 kwietnia 2000 r. Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające przewidziane w art. 88
         ust. 2 WE dotyczące zwolnienia z zapłaty i pożyczki TAB, któremu nadano numer referencyjny C 19/2000.

      4        W ramach formalnego postępowania wyjaśniającego Komisja uzyskała dodatkowe informacje od Republiki Federalnej Niemiec, jak
         również uwagi od przedsiębiorstwa Schott Glas, konkurenta skarżącej.

      5        W dniu 12 czerwca 2001 r. Komisja wydała decyzję 2002/185/WE w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Niemcy na rzecz Technische
         Glaswerke Ilmenau GmbH (Dz.U. 2002, L 62, str. 30), w której dokonała oceny wyłącznie środka zwalniającego z zapłaty. Uznała
         ona, że zwolnienie z zapłaty nie było zgodne z zachowaniem inwestora prywatnego i stanowiło niezgodną ze wspólnym rynkiem
         pomoc państwa.

      6        Pismem z dnia 3 lipca 2001 r. Komisja wszczęła drugie formalne postępowanie wyjaśniające na podstawie art. 88 ust. 2 WE, któremu
         nadała numer referencyjny C 44/2001. Przedmiotem tego postępowania było zbadanie odroczenia daty zapłaty pozostającej do uregulowania
         ceny za nabycie pieców, dostosowanie gwarancji bankowej dotyczącej tej zapłaty i pożyczka TAB.

      7        Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 28 sierpnia 2001 r. skarżąca wniosła niniejszą skargę o stwierdzenie nieważności
         decyzji Komisji z dnia 12 czerwca 2001 r. (sprawa T‑198/01).

      8        Pismem z dnia 24 października 2001 r. skarżąca przedstawiła swoje uwagi w ramach drugiego formalnego postępowania wyjaśniającego
         i zwróciła się do Komisji o udostępnienie jej jawnej wersji akt oraz, w dalszej kolejności, o możliwość przedstawienia nowych
         uwag. Komisja oddaliła ten wniosek pismem z dnia 23 listopada 2001 r.

      9        Pismem z dnia 1 marca 2002 r. na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja
         2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, str. 43) skarżąca
         zwróciła się o dostęp do:

      –        „wszystkich dokumentów z akt Komisji we wszystkich sprawach z zakresu pomocy państwa [jej dotyczących], a w szczególności
         w sprawie C 44/2001;

      –        wszystkich dokumentów z akt Komisji dotyczących pomocy państwa przyznanej na rzecz przedsiębiorstwa Schott Glas, Jena, Niemcy,
         właściciel: Carl‑Zeiss‑Stiftung, Hessenweg 18, D‑89522 Heidenheim a.d. Brenz,

      z wyjątkiem tajemnic handlowych dotyczących innych przedsiębiorstw”.
      10      Pismem z dnia 27 marca 2002 r. Komisja oddaliła wniosek o dostęp, wskazując w szczególności na to, że dokumenty, których od
         niej zażądano, były objęte wyjątkiem przewidzianym w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001, przewidującym w szczególności,
         iż odmowa dostępu do dokumentu ma miejsce w sytuacji, w której jego rozpowszechnienie naruszyłoby ochronę celu kontroli, śledztwa
         czy audytu, chyba że ujawnienie jest uzasadnione interesem publicznym. Komisja stwierdziła również, że „dokumenty dotyczące
         [skarżącej] są dokumentami stanowiącymi część toczącego się formalnego postępowania wyjaśniającego C 44/2001”.

      11      Pismem z dnia 15 kwietnia 2002 r. skarżąca skierowała do sekretarza generalnego Komisji, zgodnie art. 7 ust. 2 rozporządzenia
         nr 1049/2001, wniosek potwierdzający.

      12      Sekretarz generalny Komisji oddalił ten wniosek w piśmie z dnia 28 maja 2002 r. (zwanym dalej „decyzją”), którego treść brzmi
         w następująco:

      „[...]
      Uprzejmie dziękuję za pismo z dnia 15 kwietnia 2002 r., które wpłynęło w dniu 15 kwietnia 2002 r., w którym zwrócił się Pan
         do mnie z prośbą o ponowne rozpatrzenie pańskiego wniosku o dostęp do następujących dokumentów:

      –        dokumentów dotyczących pomocy państwa przyznanej dla Technische Glaswerke Ilmenau […];
      –        dokumentów w sprawie pomocy państwa, która mogła być przyznana Schott Glas.
      Odnosząc się do części pierwszej pańskiego wniosku, stwierdzam, że obejmuje ona wymianę pism między władzami niemieckimi oraz
         „DG Konkurencja” [Dyrekcją Generalną] Komisji, a także komentarze pochodzące od beneficjenta pomocy [Technische Glaswerke
         Ilmenau] oraz od konkurenta, Schott Glas.

      Co się tyczy drugiej części pańskiego wniosku, obejmuje on uprzednie zgłoszenie zgodnie z wielosektorowymi ramami pomocy regionalnej
         na rzecz nowych, dużych projektów inwestycyjnych Schott Glas we wschodnich Niemczech.

      Po zbadaniu pańskiego wniosku z przykrością muszę potwierdzić odmowną decyzję, jaką Pan uzyskał od Dyrekcji Generalnej ds.
         Konkurencji, która związana była z tym, iż ujawnienie tych różnych dokumentów może naruszać ochronę celu kontroli, śledztwa
         lub audytu. Ów wyjątek od prawa dostępu jest wyraźnie przewidziany w art. 4 [ust. 2 tiret trzecie] rozporządzenia nr 1049/2001.

      W ramach przeprowadzanego postępowania dotyczącego zgodności pomocy państwa z jednolitym rynkiem konieczna jest lojalna współpraca
         i wzajemne zaufanie pomiędzy Komisją, państwem członkowskim oraz zainteresowanymi przedsiębiorstwami w celu umożliwienia różnym
         stronom swobodnej wypowiedzi. Dlatego też ujawnienie tego dokumentu mogłoby szkodzić analizie skargi złożonej do Komisji,
         zagrażając temu dialogowi.

      Ponadto ponieważ uprzednie zgłoszenie obejmujące projekt Schott Glas opisuje projekt w sposób szczegółowy, udostępnienie tego
         dokumentu mogłoby poważnie zaszkodzić interesom handlowym tej spółki. Interes ten wyraźnie chroni wyjątek od prawa dostępu
         ustanowiony w art. 4 ust. 2 wcześniej cytowanego rozporządzenia.

      Co więcej, zbadaliśmy możliwość udostępnienia części dokumentów, których dotyczy wniosek i które nie są objęte tymi wyjątkami.
         Jednakże okazało się, że podział tych dokumentów na części poufne i jawne był niemożliwy.

      Ponadto w danym przypadku nie istnieje żaden interes publiczny, który uzasadniałby ujawnienie omawianych dokumentów […]”.
      13      Skarżąca wniosła niniejszą skargę pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 8 sierpnia 2002 r. W odrębnym piśmie z tego
         samego dnia skarżąca złożyła wniosek o zastosowanie trybu przyspieszonego na podstawie art. 76a regulaminu Sądu, który został
         oddalony orzeczeniem z dnia 12 września 2002 r.

      14      Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 25 października 2002 r. spółka Schott Glas wniosła o dopuszczenie jej do niniejszej
         sprawy w charakterze interwenienta w celu poparcia żądań pozwanej. Prezes czwartej izby Sądu dopuścił tę interwencję postanowieniem
         z dnia 16 stycznia 2003 r. Schott Glas złożyła swoje uwagi w dniu 19 lutego 2003 r.

      15      Pismami złożonymi w sekretariacie Sądu odpowiednio w dniach 8 i 15 listopada 2002 r. Królestwo Szwecji i Republika Finlandii
         wniosły o dopuszczenie ich do niniejszej sprawy w charakterze interwenientów w celu poparcia żądań skarżącej. Postanowieniem
         z dnia 16 stycznia 2003 r. prezes czwartej izby Sądu dopuścił te interwencje. W dniu 3 marca 2003 r. Królestwo Szwecji złożyło
         swoje uwagi. Republika Finlandii zrezygnowała ze złożenia uwag.

      16      Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 17 grudnia 2002 r. skarżąca wniosła skargę o stwierdzenie nieważności decyzji
         Komisji C (2002) 2147 wersja ostateczna, która została wydana w dniu 2 października 2002 r. po przeprowadzeniu formalnego
         postępowania wyjaśniającego C 44/2001 dotyczącego pomocy państwa przyznanej skarżącej przez Republikę Federalną Niemiec (sprawa
         T‑378/02). Komisja uznała w tej decyzji, że pożyczka TAB oraz dostosowanie gwarancji bankowej stanowiły niezgodną ze wspólnym
         rynkiem pomoc państwa (zob. powyżej pkt 2).

      17      Wyrokiem z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie T‑198/01 Technische Glaswerke Ilmenau przeciwko Komisji, Rec. str. II‑2717 Sąd (piąta
         izba w składzie powiększonym) oddalił skargę skarżącej w sprawie T‑198/01.

      18      Ponieważ od dnia 13 września 2004 r. skład izby Sądu uległ zmianie, sędzia sprawozdawca został przydzielony jako prezes do
         piątej izby, której w konsekwencji przydzielono niniejszą sprawę.

      19      W dniu 14 grudnia 2004 r. Sąd wezwał skarżącą do przedstawienia uwag dotyczących przedmiotu sporu w niniejszym postępowaniu
         z uwzględnieniem w szczególności różnych dokumentów dotyczących postępowań wyjaśniających w sprawie pomocy państwa C 19/2000
         i C 44/2001 uzyskanych przez nią w ramach postępowań w sprawach T‑198/01 i T‑378/02.

      20      W odpowiedzi, która w dniu 20 stycznia 2005 r. wpłynęła do sekretariatu Sądu, skarżąca potwierdziła uzyskanie dostępu w toku
         postępowań w sprawach T‑198/01 i T‑378/02 do niektórych dokumentów dotyczących wyżej wymienionych postępowań w sprawie pomocy
         państwa, pochodzących z Republiki Federalnej Niemiec i Schott Glas, w tym do przedstawionych przez tę ostatnią uwag z dnia
         23 stycznia 2001 r. dotyczących formalnego postępowania wyjaśniającego C 19/2000. Skarżąca uściśliła jednakże, że jest przekonana
         o tym, że nie wiedziała o wszystkich dokumentach odnoszących się do tych postępowań znajdujących się w posiadaniu pozwanej.
         Ma ona nadal interes w tym, by uzyskać dostęp do tych dokumentów.

      21      Na wezwanie Sądu w piśmie, które wpłynęło do sekretariatu Sądu w dniu 13 kwietnia 2005 r., Komisja stwierdziła, że w jej posiadaniu
         znajdowały się nadal dokumenty, do których odmówiono skarżącej dostępu oraz które nie zostały jej przekazane w trakcie postępowań
         w sprawach T‑198/01 i T‑378/02.

      22      W międzyczasie postanowieniem z dnia 3 marca 2005 r., prezes czwartej izby w składzie powiększonym zawiesił postępowanie w sprawie
         T‑378/02 do czasu ogłoszenia wyroku Trybunału w sprawie C‑404/04 P mającej za przedmiot odwołanie wniesione przez skarżącą
         od wyżej wymienionego w pkt 17 wyroku w sprawie Technische Glaswerke Ilmenau przeciwko Komisji.

      23      Pismem, które wpłynęło do Sądu w dniu 31 maja 2006 r., oraz na wezwanie Sądu Komisja przedstawiła na rozprawie pełny wykaz
         dokumentów składających się na akta administracyjne związane z postępowaniami wyjaśniającymi w sprawie pomocy państwa przyznanej
         na rzecz skarżącej.

      24      Na rozprawie odbywającej się w dniu 15 czerwca 2006 r. wysłuchano wystąpień stron i ich odpowiedzi na pytania Sądu. W ten
         oto sposób Komisja została wezwana do przedstawienia uwag na temat skutków dla niniejszej sprawy wyroku Sądu z dnia 13 kwietnia
         2005 r. w sprawie T‑2/03 Verein für Konsumenteninformation przeciwko Komisji, Rec. str. II‑1121 (zwanej dalej „sprawą VKI”).

       Żądania stron
      25      Skarżąca popierana przez Królestwo Szwecji i Republikę Finlandii wnosi do Sądu o:

      –        stwierdzenie nieważności decyzji z wyjątkiem tej części, która odnosi się do odmowy dostępu do dokumentów bezpośrednio związanych
         z toczącym się postępowaniem wyjaśniającym w sprawie pomocy dotyczącej Schott Glas;

      –        obciążenie Komisji kosztami postępowania.
      26      Komisja popierana przez Schott Glas, wnosi do Sądu o:

      –        oddalenie skargi jako pozbawionej uzasadnienia;
      –        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
       Co do prawa
       W przedmiocie stosowania rozporządzenia nr 1049/2001
       Argumenty stron
      27      Skarżąca twierdzi, że określone w art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 1049/2001 prawo dostępu do dokumentów znajdujących się w posiadaniu
         Komisji nie jest zwykłym prawem wtórnym, lecz wręcz przeciwnie, z punktu widzenia „zasady demokracji” ma charakter prawa podstawowego,
         od którego odstępstwa powinny podlegać restrykcyjnej interpretacji.

      28      Wskazuje ona na to, że należy odróżnić kwestię określenia praw przysługujących jej na mocy rozporządzenia nr 1049/2001 od
         praw „stron” w ramach postępowania wyjaśniającego w sprawie pomocy państwa. Zdaniem skarżącej okoliczność, iż orzecznictwo
         nie przyznaje jej jako podmiotowi, którego dotyczy postępowanie wyjaśniające w sprawie pomocy państwa, pierwotnego prawa wglądu
         do akt, nie może wpłynąć na prawa przysługujące jej jako obywatelowi Unii.

      29      Królestwo Szwecji utrzymuje, że rozporządzenie nr 1049/2001 jest instrumentem mającym ogólne zastosowanie, którego celem jest
         ochrona powszechnego prawa do informacji o działalności Unii. Jak wynika z jasnej i dokładnej definicji beneficjentów prawa
         dostępu do dokumentów zawartej w art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 1049/2001, skarżąca bezsprzecznie należy do tej kategorii
         i ma uzasadnione prawo domagać się zbadania jej wniosku zgodnie z przepisami tego rozporządzenia.

      30      Komisja utrzymuje, że z jednej strony dostęp beneficjenta pomocy do akt administracyjnych, a z drugiej strony dostęp do dokumentów
         na mocy rozporządzenia nr 1049/2001 to dwie całkowicie odrębne kwestie. Z pism skarżącej wynika, że powołała się ona na to
         rozporządzenie jedynie po to, aby obejść przepisy proceduralne w zakresie pomocy państwa i wyrównać brak praw proceduralnych.
         Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. [88] traktatu WE
         (Dz.U. L 83, str. 1) nie przewiduje bowiem żadnego prawa dostępu do dokumentów i akt, a zgodnie z orzecznictwem prawa proceduralne
         beneficjentów pomocy są przestrzegane, jeśli zostali oni wezwani do przedstawienia uwag w postępowaniu administracyjnym (wyrok
         Trybunału z dnia 24 września 2002 r. w sprawach połączonych C‑74/00 P i C‑75/00 P Falck i Acciaierie di Bolzano przeciwko
         Komisji, Rec. str. I‑7869 oraz wyrok Sądu z dnia 6 marca 2002 r. w sprawach połączonych T‑127/99, T‑129/99 i T‑148/99 Diputación
         Foral de Álava i in. przeciwko Komisji, Rec. str. II‑1275), co miało miejsce w niniejszej sprawie.

      31      Schott Glas utrzymuje, że skarżąca chce użyć rozporządzenia nr 1049/2001 jako instrumentu służącego do zapoznania się z wewnętrznymi
         danymi dotyczącymi jej przedsiębiorstwa oraz obejść utrwalone orzecznictwo sądów wspólnotowych dotyczące praw stron w zakresie
         dostępu do akt w postępowaniach administracyjnych prowadzonych przez Komisję. Jest to podejście najwyraźniej sprzeciwiające
         się politycznemu celowi rozporządzenia nr 1049/2001, który mianowicie polega na tym, aby obywatel Wspólnoty miał możliwie
         najpełniejszy obraz procesu decyzyjnego organów wspólnotowych. Schott Glas dodaje, że rozporządzenie nr 1049/2001 nie istniało
         w okresie formalnego postępowania wyjaśniającego C 58/91 (NN 144/91) w sprawie prywatyzacji przedsiębiorstwa Jenaer Glaswerk
         oraz że w związku z powyższym nie mogła się spodziewać, że jakiś konkurent mógłby chcieć później uzyskać dostęp do dokumentów
         związanych z tym postępowaniem.

      32      Schott Glas wskazuje na to, że przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia
         w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, str. 1) dotyczące dostępu do akt ukazują,
         że w stosunku do rozporządzenia nr 1049/2001 rozporządzenie to jest lex specialis. Gdyby było inaczej, strony postępowania
         i osoby trzecie mogłyby obejść ustalone w art. 27 rozporządzenia nr 1/2003 granice prawa dostępu do akt, powołując się po
         prostu na rozporządzenie nr 1049/2001. To samo dotyczy postępowania w sprawie pomocy państwa, w którym udział osób trzecich
         ma określone granice, wynikające po pierwsze z rozporządzenia nr 659/1999, a po drugie z orzecznictwa.

      33      Ponadto z rozporządzenia nr 1049/2001 wynika, że „dostęp do akt” oraz „dostęp do dokumentu” nie są pojęciami równoważnymi
         oraz że prawo dostępu do dokumentu zakłada istnienie wniosku opisującego dokument, którego ten wniosek dotyczy, w sposób umożliwiający
         jego określenie. Rozporządzenie to nie ustanawia dla obywateli prawa pozwalającego im uzyskać wgląd do akt danego organu po
         to, aby znaleźć w nich dokumenty, które mogłyby okazać się dla nich interesujące. Taka konkluzja nasuwa się tym bardziej,
         że wnioski o dostęp do dokumentów nie muszą być uzasadniane. Otóż w niniejszym przypadku skarżąca ograniczyła się jedynie
         do zażądania w sposób zdawkowy dostępu do „wszystkich dokumentów ” dotyczących wspomnianej już pomocy państwa, co nie dziwi,
         ponieważ sama skarżąca przyznaje, że poszukuje dotychczas nieznanych dokumentów.

      34      Schott Glas wnosi, że skarżąca niesłusznie powołuje się na rozporządzenie nr 1049/2001 oraz że niezależnie od przedmiotu złożonego
         przez nią wniosku o dostęp wniosek ten należy oceniać nie na podstawie przepisów tego rozporządzenia, lecz na podstawie przepisów
         dotyczących przyznania dostępu do akt w postępowaniach w sprawie pomocy państwa.

       Ocena Sądu
      35       Nie ulega wątpliwości, że skarżąca przedstawiła wniosek o dostęp do dokumentów oparty na rozporządzeniu nr 1049/2001 oraz
         że Komisja odmówiła w decyzji dostępu do dokumentów objętych wnioskami, powołując się wyraźnie na art. 4 ust. 2 tego rozporządzenia,
         przewidujący z jednej strony wyjątki od prawa dostępu oparte na ochronie celu kontroli i śledztwa, a z drugiej strony na interesach
         handlowych osoby prawnej.

      36      Zapytana na rozprawie o znaczenie swojej argumentacji, zgodnie z którą „wniosek skarżącej nie wydaje się […] wchodzić w zakres
         ochrony przewidzianej w rozporządzeniu nr 1049/2001”, z której zainteresowana osoba skorzystała jedynie w celu obejścia przepisów
         proceduralnych dotyczących pomocy państwa, Komisja wyraźnie wskazała, że ten akt ma pełne zastosowanie w niniejszym przypadku,
         jednak na podstawie wyjątku wymienionego w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001 mogła ona odmówić dostępu do dokumentów
         związanych z toczącymi się postępowaniami w sprawie pomocy, takich jak dokumenty objęte wnioskiem skarżącej.

      37      Kwestia, która wyniknęła w ramach niniejszego postępowania, dotyczy zatem tego, czy Komisja właściwie zastosowała wyjątek
         od prawa dostępu przewidziany w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001.

      38      Otóż Schott Glas utrzymuje zasadniczo w swoich uwagach, że rozporządzenie nr 1049/2001 ma zastosowanie wyłącznie do dokumentów
         powstałych we wspólnotowym procesie ustawodawczym oraz że wniosek o dostęp powinien być oceniony nie na podstawie przepisów
         tego rozporządzenia, lecz na podstawie przepisów dotyczących przyznania dostępu do akt w postępowaniach w sprawie pomocy,
         oraz wreszcie, że to rozporządzenie nie może być stosowane w przypadku dokumentów, które znalazły się w posiadaniu instytucji
         przed jego wejściem w życie, to jest przed dniem 3 grudnia 2001 r. W ten sposób celem tej argumentacji jest wykazanie, że
         w niniejszym przypadku rozporządzenie nr 1049/2001 nie miało zastosowania albo że stanowi ono niewłaściwą podstawę prawną
         dla decyzji.

      39      W konsekwencji przy założeniu, że ta argumentacja może być uwzględniona przez Sąd, pozwalałaby ona stwierdzić bezprawność
         tej decyzji. Należy jednakże wskazać, że Schott Glas dopuszczono do wystąpienia w niniejszej sprawie w charakterze interwenienta
         na poparcie żądań Komisji, która wnosi o oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności.

      40      Niemniej zgodnie z art. 40 akapit czwarty Statutu Trybunału Sprawiedliwości, który znajduje zastosowanie do Sądu na mocy art. 53
         tego statutu, wniosek interwencyjny ogranicza się do poparcia żądań jednej ze stron. Ponadto zgodnie z art. 116 § 3 regulaminu,
         interwenient akceptuje stan sprawy, w jakim się ona znajduje w chwili jego wstąpienia. Dlatego choć przepisy te nie stoją
         na przeszkodzie temu, aby interwenient powołał inne argumenty niż te, które podnosi strona, do której się przyłączył, jednak
         jest to dopuszczalne pod warunkiem, że nie zmienia to ram sporu i że celem interwencji pozostaje nadal popieranie żądań zgłoszonych
         przez tę stronę (zob. ww. w pkt 24 wyrok w sprawie VKI, pkt 52, wraz z cytowanym orzecznictwem).

      41      Ponieważ w niniejszym przypadku z jednej strony argumentacja Schott Glass, zakładając jej zasadność, umożliwiłaby stwierdzenie
         bezprawności decyzji, a z drugiej strony żądania Komisji mają na celu oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności i nie opierają
         się na zarzutach zmierzających do stwierdzenia bezprawności decyzji, wydaje się, że analiza tej argumentacji doprowadziłaby
         do zmiany ram sporu w kształcie, jaki został określony w skardze i odpowiedzi na skargę. Zatem ta argumentacja musi zostać
         odrzucona jako niedopuszczalna (zob. podobnie ww. w pkt 24 wyrok w sprawie VKI, pkt 53 i 54).

       Co do przedmiotu sporu
       Argumenty stron
      42      Skarżąca podkreśla, że zażądała dostępu do dokumentów dotyczących „wszystkich” postępowań w sprawie pomocy państwa, które
         jej dotyczą, a mianowicie postępowań C 19/2000 i C 44/2001 oraz postępowań dotyczących Schott Glas, wraz z postępowaniem dotyczącym
         prywatyzacji tego przedsiębiorstwa.

      43      W ten oto sposób decyzja obejmuje odmowę dostępu do czterech odrębnych grup dokumentów odnoszących się do:

      –        zamkniętego postępowania w sprawie pomocy C 19/2000;
      –        toczącego się postępowania w sprawie pomocy C 44/2001;
      –        zamkniętego postępowania lub zamkniętych postępowań w sprawie pomocy związanych z prywatyzacją Jenaer Schott Glas;
      –        toczącego się postępowania w sprawie pomocy dotyczącego nowej inwestycji Schott Glas na terenie landu Turyngii.
      44      Skarżąca wskazuje na to, że nawet jeżeli decyzja miałaby zostać zinterpretowana w ten sposób, że dotyczy ona jedynie dokumentów
         związanych z toczącym się postępowaniem C 44/2001 oraz dokumentów dotyczących toczącego się postępowania wyjaśniającego w sprawie
         pomocy odnoszącego się do Schott Glas, art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 musi mieć zastosowanie. W ten oto sposób
         brak odpowiedzi Komisji na wniosek o dostęp do pozostałych dokumentów objętych wnioskiem jest równoznaczny z decyzją odmowną,
         która podlega zaskarżeniu. Skarżąca stwierdza również, że skarga ta ma na celu stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej
         dostępu jedynie w zakresie, w jakim odmowa dotyczy pierwszych trzech grup dokumentów, które zostały wymienione w poprzednim
         punkcie.

      45      Kwestionuje ona również argumentację Komisji, zgodnie z którą wniosek o dostęp do dokumentów dotyczących pomocy państwa przyznanej
         przedsiębiorstwu „Schott Glas Jena” został sformułowany w sposób zbyt niedokładny, a zatem nie mógł on obejmować dokumentów
         dotyczących przyznania pomocy państwa w ramach prywatyzacji Jenaer Glaswerke w 1992 r. Według skarżącej dla Komisji powinno
         być oczywiste, że wniosek o dostęp obejmował również te dokumenty, nawet jeżeli sporne postępowanie w sprawie pomocy państwa
         nie zostało przeprowadzone pod nazwą „Schott Glas Jena”. Świadczy o tym fakt, iż przynajmniej w swojej odpowiedzi na skargę
         Komisja nie miała żadnej trudności w określaniu spornego postępowania.

      46      Komisja utrzymuje, że nie posiada żadnego dokumentu dotyczącego pomocy państwa przyznanej spółce o nazwie „Schott Glas, Jena”,
         która została wyraźnie użyta we wnioskach o dostęp, lecz że dysponuje ona aktami dotyczącymi postępowania wyjaśniającego w sprawie
         pomocy przyznanej Schott Lithotec AG. Wskazuje ona na to, że przypuszczała, iż skarżąca nadała temu ostatniemu przedsiębiorstwu
         nazwę „Schott Glas”, a więc oddaliła ona wniosek o dostęp z uwagi na toczące się postępowanie w sprawie pomocy państwa, które
         dotyczyło Schott Lithotec AG. Ponadto w świetle zawartej w skardze definicji przedmiotu sporu rozważania te są pozbawione
         znaczenia.

      47      Pozwana utrzymuje również, że nie dysponuje aktami dotyczącymi zamkniętego postępowania w sprawie pomocy państwa „w ramach
         prywatyzacji Jenaer Schott Glas” zgodnie z użytym w skardze sformułowaniem, wyjaśniając, że przedsiębiorstwo Schott Glas od
         50 lat należy do sektora prywatnego, a zatem nie zostało ono poddane prywatyzacji. Wskazuje ona również na to, że Schott Glas
         uczestniczyła w prywatyzacji przedsiębiorstwa Jenaer Glaswerk poprzez nabycie części kapitału tego przedsiębiorstwa za 1 DEM,
         przy czym ta transakcja nie została uznana za zawierającą element pomocy po zakończeniu wszczętego w styczniu 1992 r. formalnego
         postępowania wyjaśniającego C 58/91 (NN 144/91).

      48      Komisja twierdzi, że we wniosku o dostęp nie nadmieniono nawet okoliczności, iż skarżąca miała również zamiar wystąpienia
         z wnioskiem o dostęp do akt wyżej wymienionego postępowania, i pojawiła się ona po raz pierwszy dopiero w skardze. W tych
         okolicznościach Komisja słusznie uznała, że wniosek skarżącej miał jedynie na celu dostęp do akt postępowania wyjaśniającego
         dotyczącego sprawy pomocy przyznanej Schott Lithotec AG.

       Ocena Sądu
      49      Z łącznej analizy decyzji oraz z pism pozwanej wynika, że w pierwszej kolejności odmówiła ona dostępu do dokumentów dotyczących
         pomocy państwa, która została przyznana skarżącej, a omawiane dokumenty to dokumenty dotyczące postępowań o numerach referencyjnych
         C 19/2000 i C 44/2001. Komisja wskazuje na to, że nie mogła ona w rzeczywistości oddzielnie potraktować dokumentów dotyczących
         obydwu postępowań, ponieważ dotyczyły one tych samych środków restrukturyzacji i opierały się na tych samych dokumentach.

      50      W drugiej kolejności Komisja uznała, że wniosek o dostęp do „wszystkich dokumentów z akt Komisji dotyczących pomocy państwa
         na rzecz przedsiębiorstwa Schott Glas, Jena” obejmował „uprzednie zgłoszenie zgodnie z wielosektorowymi ramami pomocy regionalnej
         na rzecz nowych, dużych projektów inwestycyjnych Schott Glas”. Wniosek ten został przez nią oddalony na podstawie wyjątków
         od prawa dostępu przewidzianych w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001, dotyczących po pierwsze ochrony celu kontroli,
         śledztwa i audytu, a po drugie ochrony interesów handlowych osoby prawnej.

      51      Skarżąca wskazała w skardze na to, że jej wniosek o dostęp dotyczący Schott Glas miał podwójne znaczenie, ponieważ dotyczył
         on dokumentów związanych z:

      a) zamkniętym postępowaniem lub zamkniętymi postępowaniami w sprawie pomocy związanymi z prywatyzacją Jenaer Schott Glas;
      b) toczącym się postępowaniem w sprawie pomocy dotyczącym nowej inwestycji Schott Glas na terenie landu Turyngii.
      52      Potwierdziła ona również, że niniejsza skarga nie dotyczyła stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej dostępu do dokumentów,
         o których mowa w poprzednim punkcie w lit. b), oraz że jeżeli decyzję należałoby interpretować w ten sposób, że dotyczyła
         ona wyłącznie tych ostatnich dokumentów, a nie tych dokumentów, które zostały wymienione w lit. a), to należałoby zastosować
         art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001. W ten oto sposób fakt, iż Komisja nie odpowiedziała na wniosek o dostęp do dokumentów
         wymienionych w poprzednim punkcie w lit. a), jest równoważny z dorozumianą odmową dostępu, która podlega zaskarżeniu przed
         Sądem.

      53      Nie ulega wątpliwości, że Komisja wydała wyraźną decyzję oddalającą wniosek potwierdzający, który dotyczył dostępu do dokumentów
         związanych z Schott Glas, a przynajmniej w takim zakresie, w jakim ten wniosek rozumiała Komisja, uwzględniając jego treść,
         to jest jako wniosek o dostęp do dokumentów, o których mowa w pkt 51 lit. b) powyżej.

      54      Odnosząc się do istnienia dorozumianej decyzji odmawiającej dostępu do dokumentów wymienionych w pkt 51 lit. a) powyżej, należy
         ustalić, czy Komisja mogła logicznie zrozumieć podwójne znaczenie wniosku potwierdzającego, który dotyczył dostępu do dokumentów
         związanych ze Schott Glas, które to znaczenie zostało przedstawione w pkt 51 powyżej. W konsekwencji brak odpowiedzi ze strony
         organu administracji poczytuje się jako decyzję oddalającą, jeżeli administracja była w stanie odpowiednio się ustosunkować,
         a zatem zrozumieć skierowany do niej wniosek.

      55      W tym przypadku zarówno pierwotny wniosek, jak i wniosek potwierdzający, który dotyczył dostępu do dokumentów, zostały zredagowane
         w sposób ogólny i w żaden sposób nie odsyłają do przedsiębiorstwa Jenaer Glaswerke, prywatyzacji tego przedsiębiorstwa lub
         określonego okresu.

      56      Skarżąca powołała się na wniosek o dostęp do dokumentów odnoszących się do postępowania w sprawie pomocy dotyczącej „prywatyzacji
         Schott Glas” lub „Jenaer Schott Glas” po raz pierwszy dopiero w skardze. Twierdząc, że dla Komisji powinno było być „oczywiste”,
         że wniosek o dostęp obejmował również dokumenty dotyczące przyznania pomocy państwa w ramach przeprowadzanej w roku 1992 prywatyzacji
         Jenaer Glaswerke, skarżąca przyznała w swojej odpowiedzi na pytanie Sądu dotyczące przedmiotu niniejszego sporu, iż jej wniosek
         był niewystarczająco precyzyjny, przyjmując argumenty Królestwa Szwecji dotyczące naruszenia przez Komisję ciążącego na niej
         zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001 obowiązku pomocy.

      57      Ponadto z odpowiedzi na skargę wynika, że Komisja musiała dokonać interpretacji wniosku w celu nadania mu znaczenia odpowiadającego
         rzeczywiście, lecz jedynie częściowo oczekiwaniom skarżącej. Pozwana wskazuje bowiem, że skarżąca „nie sprecyzowała, jak rozumiała
         »wszystkie dokumenty z akt Komisji dotyczące pomocy państwa na rzecz przedsiębiorstwa Schott Glas, Jena«”, oraz że „przypuszczała”,
         że skarżąca użyła nazwy „Schott Glas” przez omyłkę, podczas gdy przedsiębiorstwem, które skorzystało z pomocy oraz którego
         dotyczyło formalne postępowanie wyjaśniające toczące się w chwili wydania decyzji, było przedsiębiorstwo „Schott Lithotec
         AG”.

      58      Należy stwierdzić, że sposób sformułowania przez skarżącą wniosku o dostęp nie mógł pozwolić Komisji zrozumieć jego podwójnego
         znaczenia, a zatem nie można uznać na tej podstawie, że Komisja w sposób dorozumiany odmówiła dostępu do dokumentów, o których
         mowa w powołanym powyżej pkt 51 lit. a).

      59      Z powyższych rozważań wynika, że Komisja odmówiła w decyzji dostępu do dokumentów dotyczących z jednej strony postępowań wyjaśniających
         w sprawie pomocy przyznanej skarżącej, a z drugiej strony toczącego się postępowania wyjaśniającego w sprawie pomocy dotyczącej
         „nowej inwestycji Schott Glas na terenie landu Turyngii”, przy czym ta druga część decyzji nie jest przedmiotem skargi o stwierdzenie
         nieważności, którą wniosła skarżąca.

      60      W tych okolicznościach skarga jest niedopuszczalna w zakresie, w jakim dotyczy stwierdzenia nieważności rzekomej dorozumianej
         decyzji odmawiającej dostępu do dokumentów dotyczących „zamkniętego postępowania w sprawie pomocy w ramach prywatyzacji Jenaer
         Schott Glas”.

       W przedmiocie naruszenia art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 dotyczącego wyjątku od prawa dostępu opartego na ochronie celu
            kontroli, śledztwa i audytu
      61      Skarżąca popierana przez Królestwo Szwecji wnosi kilka zastrzeżeń w celu uzasadnienia zarzutu nieważności, o którym mowa powyżej.
         W pierwszej kolejności Komisja odmówiła dostępu do dokumentów objętych wnioskiem bez przeprowadzenia konkretnej analizy każdego
         z nich. W drugiej kolejności pozwana niesłusznie oparła się na rozwiązaniach wypracowanych przez orzecznictwo dotyczących
         odmowy dostępu do dokumentów związanych z postępowaniami w sprawie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego,
         które nie mogą być przyrównane z postępowaniami wyjaśniającymi w sprawie pomocy. W trzeciej kolejności Komisja naruszyła prawo
         do częściowego dostępu. W czwartej kolejności przewidziane w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001 wyważenie interesów
         winno było doprowadzić ujawnienia wymaganych dokumentów.

      62      Sąd uważa, że w pierwszej kolejności należy przeanalizować zastrzeżenie oparte na braku konkretnej i indywidualnej analizy
         dokumentów, o których mowa we wniosku o dostęp.

       Argumenty stron
      63      Skarżąca utrzymuje, że uzasadnienie decyzji pokazuje, że zdaniem Komisji nigdy nie można udzielać dostępu do dokumentów dotyczących
         toczących się postępowań w sprawie pomocy ze względu na charakter tych dokumentów. Skarżąca stwierdza, że pozwana odmówiła
         w konsekwencji udzielenia dostępu do dokumentów objętych wnioskiem niezależnie od postępowania w sprawie spornej pomocy i omawianych
         dokumentów.

      64      Otóż, zdaniem skarżącej, zarówno z brzmienia art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001, jak i z orzecznictwa wynika, że Komisja powinna
         wręcz przeciwnie, konkretnie zbadać w każdym indywidualnym przypadku, czy dostęp do omawianego dokumentu może w rzeczywistości
         zaszkodzić postępowaniu dochodzeniowemu. Skarżąca przypomina, że „okoliczność, iż sporny dokument dotyczy kontroli, nie może
         jako jedyna wystarczać do uzasadnienia stosowania wskazanego wyjątku” (wyrok Sądu z dnia 13 września 2000 r. w sprawie T‑20/99
         Denkavit Nederland przeciwko Komisji, Rec. str. II‑3011, pkt 45).

      65      Jej zdaniem Komisja nie wykazała również tego, że dostęp do dokumentów mógł przeszkodzić postępowaniu w sprawie pomocy dotyczącego
         skarżącej, które w chwili składania wniosku o dostęp było już zamknięte. Ponadto, zdaniem skarżącej, nie ma możliwości przedstawienia
         tego dowodu. Przypomina ona, że art. 4 ust. 7 rozporządzenia nr 1049/2001 wyraźnie przewiduje, że wyjątki przewidziane w ust. 2
         mają zastosowanie wyłącznie w okresie, w którym ochrona jest uzasadniona. Co się tyczy kontroli i śledztwa, z ich samego charakteru
         wynika, że żadne uzasadnienie odmowy dostępu nie może wchodzić w rachubę w sytuacji, w której śledztwo zostało zakończone.

      66      Skarżąca wskazuje na to, że Komisja odmówiła częściowego dostępu, opierając tę odmowną decyzję na tym, że „podział tych dokumentów
         na części poufne i jawne był niemożliwy”, wychodząc z założenia, że wszystkie dokumenty związane z postępowaniem w sprawie
         pomocy są wyłącznie wymieniane między Komisją a państwem członkowskim oraz że nawet po zakończeniu postępowania nikt inny
         nie powinien mieć do nich dostępu.

      67      Królestwo Szwecji utrzymuje, że z decyzji oraz ze stanowiska przyjętego przez pozwaną w tym postępowaniu wynika, że Komisja
         nie dokonała konkretnej oceny informacji zamieszczonych w dokumentach, do których zażądano dostępu. Zgodnie z tym, co Trybunał
         i Sąd orzekli już wielokrotnie pod rządami poprzednich przepisów, każda analiza wniosku o ujawnienie powinna dotyczyć informacji
         zawartych w dokumencie objętym wnioskiem, co ma nadal zastosowanie w ramach rozporządzenia nr 1049/2001. W przypadku niedokonania
         takiej analizy ustalenie istnienia interesów podlegających ochronie, które uzasadniałyby utrzymanie poufności dokumentu, lub
         wyważenie interesów wymienionych w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001 jest niemożliwe. Konkretna ocena jest również
         konieczna w celu ustalenia częściowego dostępu. Wniosek ten nasuwa się niezależnie od mającego zastosowanie wyjątku.

      68      Komisja utrzymuje, że teza przedstawiona w wyroku Sądu z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie T‑191/99 Petrie i in. przeciwko
         Komisji, Rec. str. II‑3677, na której jest oparta decyzja, ma zastosowanie bez ograniczeń w przypadku postępowań wyjaśniających
         w sprawie pomocy, które w rozumieniu art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001 bez wątpienia stanowią „śledztwa”.

      69      Komisja wskazuje, że tak jak ma to miejsce w przypadku postępowań w sprawie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa
         członkowskiego, w postępowaniach w sprawie pomocy istnieje potrzeba uczciwej i lojalnej współpracy między Komisją oraz państwem
         członkowskim, co wyklucza możliwość dostępu osób trzecich do dokumentów dotyczących tych postępowań przed ich zakończeniem.
         Jej zdaniem do momentu zamknięcia postępowania wyjaśniającego w sprawie pomocy nie można udzielać powszechnego prawa dostępu
         do dokumentów, skoro w ramach tego postępowania zainteresowane strony, które nie mogą powoływać się na prawo do obrony, nie
         korzystają z tego prawa.

      70      Twierdzi ona, że złożony przez skarżącą wniosek o dostęp dotyczy dokumentów związanych z jednym toczącym się postępowaniem
         wyjaśniającym w sprawie pomocy. Komisja wydała dwie decyzje dotyczące dwóch części ogólnego projektu restrukturyzacji, który
         został przedstawiony jako taki przez skarżącą w jej pismach. Skarżąca wskazuje na to, że toczące się postępowanie w sprawie
         pomocy C 44/2001 dotyczy tych samych środków restrukturyzacji i opiera się na tych samych dokumentach, co postępowanie w sprawie
         pomocy C 19/2000, i wyprowadza wniosek, że istniała więc konieczność rozpatrzenia wszystkich wniosków o dostęp do akt dotyczących
         dwóch spornych postępowań.

      71      Komisja podnosi, że niniejszy spór różni się od tego, który doprowadził do wydania powołanego powyżej w pkt 24 wyroku w sprawie
         VKI, który dotyczył odmowy dostępu do dokumentów związanych z zamkniętym postępowaniem w dziedzinie kartelu. Ponieważ w niniejszym
         przypadku chodzi o wniosek o dostęp do dokumentów dotyczących toczącego się postępowania w sprawie pomocy państwa, zasady
         wynikające z powołanego powyżej w pkt 68 wyroku w sprawie Petrie i in. przeciwko Komisji pozwalały, jej zdaniem, na udzielenie
         całościowej odpowiedzi i w konsekwencji przeprowadzanie konkretnej i indywidualnej analizy dokumentów objętych tym wnioskiem
         nie było konieczne.

      72      Schott Glas podkreśla, że w chwili składania przez skarżącą wniosku o dostęp do dokumentów związanych z dwiema sprawami w zakresie
         pomocy, które jej dotyczyły, postępowanie C 44/2001 było jeszcze w toku. Otóż sama skarżąca wielokrotnie podkreślała ścisły
         związek materialny istniejący między obydwoma postępowaniami w sprawie pomocy C 19/2000 i C 44/2001. Schott Glas wywnioskowała
         z tego, że skarżąca zażądała dostępu do dokumentów, podczas gdy toczyło się jeszcze śledztwo w postępowaniu, w którym żadna
         decyzja nie została podjęta przez Komisję.

      73      Schott Glas stoi na stanowisku, że w niniejszym przypadku Komisja winna była dokonać interpretacji wyjątków rozporządzenia
         nr 1049/2001 zgodnie z utrwalonymi zasadami dotyczącymi praw osób trzecich do udziału w postępowaniach w sprawie pomocy oraz
         że słusznie uznała ona, że upowszechnienie dokumentów, o które zwróciła się skarżąca, poważnie zagrażałoby celowi śledztwa
         (art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001) oraz procesowi decyzyjnemu Komisji w sprawie C 44/2001 (art. 4 ust. 3
         rozporządzenia nr 1049/2001).

       Ocena Sądu
      74      Z art. 2, 4 i 6–8 rozporządzenia nr 1049/2001 wynika, że instytucja, do której wpłynął wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów
         na podstawie tego rozporządzenia, ma obowiązek przeanalizowania i udzielenia odpowiedzi na ten wniosek, a w szczególności
         ustalenia, czy w przypadku wnioskowanych dokumentów znajduje zastosowanie któryś z wyjątków przewidzianych w art. 4 owego
         rozporządzenia (ww. w pkt 24 wyrok w sprawie VKI, pkt 67, 68).

      75      Komisja odmówiła w niniejszym przypadku przekazania dokumentów związanych z postępowaniami wyjaśniającymi w sprawie pomocy
         państwa przyznanej skarżącej, powołując się na przewidziany w art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 wyjątek
         od prawa dostępu oparty na ochronie celu kontroli, śledztwa i audytu.

      76      Należy stwierdzić, jak wskazuje Komisja, a skarżąca ani Królestwo Szwecji nie zaprzeczają, że dokumenty, o których mowa we
         wniosku o dostęp, mają rzeczywiście związek ze „śledztwem” w rozumieniu art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001.

      77      Jednakże sama okoliczność, iż dokument dotyczy interesu chronionego przez jeden z wyjątków, nie jest wystarczająca do uzasadnienia
         stosowania danego wyjątku (zob. podobnie ww. w pkt 64 wyrok Sądu w sprawie Denkavit Nederland przeciwko Komisji, pkt 45).
         Stosowanie takiego wyjątku może co do zasady być uzasadnione jedynie w przypadku, gdy instytucja uprzednio ustaliła, po pierwsze,
         czy udzielenie dostępu do dokumentu stanowiłoby rzeczywiste i konkretne zagrożenie dla chronionego interesu oraz, po drugie,
         w przypadkach, o których mowa w art. 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1049/2001, czy nie istnieje żaden przeważający interes
         publiczny uzasadniający ujawnienie danego dokumentu. Z drugiej strony ryzyko naruszenia interesu chronionego winno być rzeczywiście
         przewidywalne, a nie czysto hipotetyczne (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie T‑211/00 Kuijer przeciwko
         Radzie, Rec. str. II‑485, pkt 56, zwany dalej wyrokiem Kuijer II). Dlatego badanie, jakie winna przeprowadzić instytucja w celu
         stosowania wyjątku, musi być przeprowadzone konkretnie dla danego dokumentu, co musi wynikać z uzasadnienia decyzji (zob.
         podobnie wyroki Sądu z dnia 19 lipca 1999 r. w sprawie T‑14/98 Hautala przeciwko Radzie, Rec. str. II‑2489, pkt 67, z dnia
         6 kwietnia 2000 r. w sprawie T‑188/98 Kuijer przeciwko Radzie, Rec. str. II‑1959, pkt 38 oraz ww. w pkt 24 wyrok w sprawie
         VKI, pkt 69 i 74).

      78      Ponadto z rozporządzenia nr 1049/2001 wynika, że wszystkie wymienione w ust. 1–3 wyjątki od art. 4 tego rozporządzenia są
         wyrażone w sposób, który wskazuje, iż stosują się do „dokumentu”. Ta konkretna analiza musi ponadto zostać przeprowadzona
         dla każdego z dokumentów objętych wnioskiem (ww. w pkt 24 wyrok w sprawie VKI, pkt 70).

      79      Podkreślić ponadto należy, że zgodnie z art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001 instytucja może ocenić możliwość przyznania
         wnioskodawcy częściowego dostępu, wyłącznie przeprowadzając konkretną i indywidualną analizę w przeciwieństwie do analizy
         abstrakcyjnej i ogólnej (ww. w pkt 24 wyrok w sprawie VKI, pkt 73 i 75), oraz że art. 4 ust. 7 rozporządzenia nr 1049/2001
         przewiduje w kontekście stosowania ratione temporis wyjątków od prawa dostępu, że wyjątki, o których mowa w ust. 1–3 tego
         rozporządzenia, mają zastosowanie wyłącznie w okresie, w którym ochrona jest uzasadniona z punktu widzenia „treści dokumentu”.

      80      W niniejszym przypadku nie można stwierdzić na podstawie uzasadnienia decyzji, że Komisja dokonała konkretnej i indywidualnej
         oceny treści dokumentów, o których mowa we wniosku o dostęp. Zresztą Komisja nie podniosła ani w jej odpowiedzi na skargę,
         ani w uwagach z dnia 13 kwietnia 2005 r., ani też w trakcie rozprawy, że przeprowadziła taką analizę. Treść decyzji wskazuje,
         że pozwana uzasadniła tę decyzję nie pod kątem informacji zawartych w przedmiotowych dokumentach, lecz w oparciu o ogólną
         analizę według kategorii dokumentów, wyodrębniając z jednej strony wymianę korespondencji z przedmiotowym państwem członkowskim,
         a z drugiej strony uwagi przedstawione przez zainteresowane strony w ramach formalnego postępowania wyjaśniającego.

      81      Ponadto nie można również stwierdzić na podstawie decyzji, że Komisja konkretnie sprawdziła, że każdy dokument, o którym mowa
         we wniosku, został ujęty w jednej z dwóch określonych kategorii.

      82      Ze środka organizacji postępowania, którego celem było wezwanie Komisji do przekazania Sądowi pełnego wykazu dokumentów składających
         się na akta administracyjne dotyczące postępowań wyjaśniających w sprawie pomocy przyznanej skarżącej, można nawet wyciągnąć
         przeciwny wniosek.

      83      Analiza tego wykazu pokazuje bowiem, iż kilka dokumentów znajdujących się w posiadaniu Komisji w chwili wydania decyzji nie
         wchodzi w skład ani wymiany korespondencji, jaka miała miejsce z zainteresowanym państwem członkowskim, ani też uwag przedstawionych
         przez zainteresowane strony, a mianowicie:

      –        pismo Komisji z dnia 28 grudnia 2000 r., w którym wezwała ona Schott Glas do udzielenia odpowiedzi na szereg pytań w ramach
         formalnego postępowania wyjaśniającego C 19/2000 (dokument 39);

      –        pisma Dyrekcji „ds. Konkurencji”, w których do różnych służb Komisji zwrócono się o informacje lub opinie na temat opracowanych
         przez nią projektów decyzji (dokumenty 3, 18, 45 i 54), wraz z odpowiedziami tych służb (dokumenty 4, 19, 20, 46–49);

      –        pisma Dyrekcji „ds. Konkurencji” skierowane do odpowiedzialnego członka Komisji (dokumenty 12, 17, 44 i 79);
      –        wewnętrzne pisma Dyrekcji „ds. Konkurencji” na temat stanu akt (dokumenty 8, 13, 33 i 36).
      84      Zapytana podczas rozprawy o nieprzestrzeganie obowiązku dokonania konkretnej i indywidualnej analizy dokumentów, o których
         mowa we wniosku skarżącej o dostęp, Komisja podkreśliła w swojej odpowiedzi różnicę pomiędzy stanem faktycznym niniejszego
         sporu a stanem faktycznym sprawy, która doprowadziła do wydania powołanego powyżej w pkt 24 wyroku w sprawie VKI. Zdaniem
         pozwanej w okolicznościach, w których tak jak w niniejszym przypadku wniosek o dostęp dotyczy dokumentów związanych z toczącym
         się postępowaniem w sprawie kontroli pomocy państwa, nie ma konieczności przeprowadzania konkretniej i indywidualnej analizy,
         natomiast w ramach stosowania wyjątku od prawa dostępu opartego na ochronie śledztwa należy ogólnie odpowiedzieć, że te dokumenty
         są objęte poufnością.

      85      Należy wskazać, że spoczywający na instytucji obowiązek dokonania konkretnej i indywidualnej oceny treści dokumentów, o których
         mowa we wniosku o dostęp, jest rozwiązaniem mającym charakter zasady (ww. w pkt 24 wyrok w sprawie VKI, pkt 75), które stosuje
         się do wszystkich wyjątków wymienionych w art. 4 ust. 1–3 rozporządzenia nr 1049/2001, niezależnie od dziedziny, której dotyczą
         objęte wnioskiem dokumenty, bez względu na to, czy chodzi w szczególności o dziedzinę karteli, tak jak w sprawie, która doprowadziła
         do wydania powołanego powyżej w pkt 24 wyroku VKI, czy też o dziedzinę kontroli pomocy publicznej.

      86      Jednakże tego typu analiza może nie być konieczna, gdy ze względu na szczególne okoliczności danej sprawy jest oczywiste,
         że należy udzielić bądź odmówić dostępu. Z taką sytuacją możemy mieć do czynienia w szczególności, gdy pewne dokumenty są
         albo ewidentnie objęte w całości wyjątkiem od prawa dostępu, albo przeciwnie, ewidentnie dostępne w całości, albo też stanowiły
         już uprzednio przedmiot konkretnej i indywidualnej oceny Komisji dokonanej w podobnych okolicznościach (ww. w pkt 24 wyrok
         w sprawie VKI, pkt 75).

      87      Należy zatem zbadać, czy wniosek skarżącej obejmował dokumenty, w przypadku których ze względu na szczególne okoliczności
         niniejszej sprawy dokonanie takiej konkretnej i indywidualnej analizy nie było konieczne.

      88      W decyzji Komisja uzasadniła stosowanie wyjątku opartego na ochronie celu kontroli i śledztwa, utrzymując, że w ramach toczących
         się śledztw dotyczących zgodności pomocy państwa z jednolitym rynkiem konieczna jest lojalna współpraca i wzajemne zaufanie
         pomiędzy Komisją, państwem członkowskim oraz zainteresowanymi przedsiębiorstwami w celu umożliwienia różnym „stronom” swobodnej
         wypowiedzi oraz że ujawnienie dokumentów dotyczących tych śledztw „mogłoby szkodzić analizie skargi złożonej do Komisji, zagrażając
         temu dialogowi”.

      89      Sąd uważa, że tak ogólna ocena mająca zastosowanie do wszystkich akt administracyjnych związanych z postępowaniami wyjaśniającymi
         w sprawie pomocy przyznanej skarżącej nie wykazuje istnienia szczególnych okoliczności niniejszego przypadku, które pozwalałyby
         uznać, że nie było konieczności przeprowadzania konkretnej i indywidualnej analizy dokumentów, które wchodziły w skład tych
         akt. W szczególności nie dowodzi ona, że te dokumenty były wyraźnie w całości objęte wyjątkiem od prawa dostępu.

      90      Tak więc, jak wskazano powyżej w pkt 81, z decyzji nie wynika, że Komisja konkretnie sprawdziła, że każdy dokument, o którym
         mowa we wniosku, został rzeczywiście ujęty w jednej z dwóch określonych kategorii. Wręcz przeciwnie, ze środka organizacji
         postępowania omawianego powyżej w pkt 82 wynika, że kilka dokumentów znajdujących się w posiadaniu Komisji nie wchodzi w skład
         żadnej z tych kategorii oraz że w konsekwencji podział tych dokumentów na dwie kategorie nie jest prawidłowy. Otóż ustalenie,
         że takie ujęcie w kategorie jest nieprawidłowe, nie pozwala w każdym bądź razie na stwierdzenie, że wszystkie dokumenty, których
         dotyczy wniosek, w sposób oczywisty są objęte wyjątkiem wskazanym w decyzji (zob. podobnie ww. w pkt 24 wyrok w sprawie VKI,
         pkt 83).

      91      Należy także wskazać, że rozważania przedstawione przez Komisję tak w decyzji, jak i zresztą w odpowiedzi na skargę pozostają
         niejasne i ogólne. Wobec braku indywidualnej analizy, to jest analizy dokumentu po dokumencie, rozważania te nie pozwalają
         na stwierdzenie z dostateczną pewnością i w szczegółowy sposób, że argumentacja Komisji – nawet zakładając co do zasady jej
         słuszność – znajduje zastosowanie do wszystkich dokumentów z administracyjnych akt sprawy związanych z postępowaniami wyjaśniającymi
         w sprawie pomocy przyznanej skarżącej. Wyrażone przez Komisję obawy pozostają w stadium zwykłych twierdzeń, a zatem są zbyt
         hipotetyczne (ww. w pkt 24 wyrok w sprawie VKI, pkt 84).

      92      W tym względzie może się okazać co najmniej paradoksalne powoływanie się na potrzebę szczerego i bezpośredniego dialogu między
         Komisją, państwem członkowskim oraz „przedmiotowymi przedsiębiorstwami” w ramach klimatu współpracy w dobrej wierze i wzajemnego
         zaufania po to, aby właśnie jednej z tych przedmiotowych „stron” odmówić dostępu do zapoznania się z każdą częścią informacji,
         która bezpośrednio dotyczy samego przedmiotu dyskusji.

      93      Ponadto odnosząc się do zastosowania ratione temporis powołanego wyjątku, Komisja nawiązuje do dokumentów dotyczących „śledztwa
         w toku”, sformułowania o charakterze ogólnym, które nie pozwala z wystarczającą pewnością wyciągnąć wniosku, iż wszystkie
         dokumenty, których dotyczył wniosek o dostęp, w dniu wydania decyzji mogły być nadal objęte omawianym wyjątkiem, przy czym
         należy tu przypomnieć, że w dniu 28 maja 2002 r. postępowanie w sprawie pomocy C 19/2000 było już zamknięte.

      94      Należy jeszcze w tym przypadku przypomnieć, że jedynie wyjątkowo oraz wyłącznie wtedy, gdy nakład pracy administracyjnej spowodowanej
         konkretną i indywidualną analizą dokumentów okazuje się szczególnie znaczący, przekraczając w ten sposób granice tego, czego
         można rozsądnie oczekiwać, dopuszcza się wyjątek od rzeczonego obowiązku analizy (ww. w pkt 24 wyrok w sprawie VKI, pkt 112).

      95      W niniejszym przypadku nie ulega wątpliwości, że Komisja nie powołała się ani w decyzji, ani w jej pismach, ani też podczas
         rozprawy na nadmiar pracy związanej z analizą złożonego przez skarżącą wniosku o dostęp.

      96      W tych okolicznościach argumentacja Schott Glas, zgodnie z którą nie można było rzeczywiście oczekiwać od Komisji tego, że
         włoży ona „bardzo duży wysiłek administracyjny” w analizę wszystkich akt postępowania w sprawie pomocy państwa po to, aby
         rozróżnić informacje poufne od informacji jawnych w zakresie, w jakim skarżącej nie przysługiwało zasługujące na ochronę prawo
         do zapoznania się ze spornymi dokumentami, powinna zostać uznana za niedopuszczalną.

      97      Należy bowiem przypomnieć, że art. 40 akapit czwarty Statutu Trybunału oraz art. 116 ust. 4 regulaminu Sądu przyznają interwenientowi
         prawo do niezależnego przedstawienia nie tylko argumentów, ale także zarzutów, o ile tylko zostają one podniesione na poparcie
         żądań jednej z głównych stron sporu i nie są całkowicie odmienne od wywodów zakreślających spór w postaci, w jakiej powstał
         pomiędzy skarżącą a pozwaną, co prowadziłoby do zmiany jego przedmiotu (wyrok Sądu z dnia 15 czerwca 2005 r. w sprawie T‑171/02
         Regione autonoma della Sardegna przeciwko Komisji, Rec. str. II‑2123, pkt 152).

      98      W tym przypadku nawiązując do tego, co zostało przedstawione powyżej, treść skargi oraz odpowiedzi na skargę, jak również
         przedstawione przez skarżącą oraz Komisję uwagi w odpowiedzi na pytanie Sądu dotyczące przedmiotu sporu nie ukazują żadnych
         problematycznych kwestii związanych z nakładem pracy wymaganej przy rozpatrywaniu wniosku o dostęp. W tych okolicznościach
         nie można uznać przedstawionego przez Schott Glas argumentu odnoszącego się do „bardzo dużego wysiłku administracyjnego” wymaganego
         przy rozpatrywaniu wniosku o dostęp jako związanego z przedmiotem tego sporu.

      99      Wreszcie należy zauważyć, że Schott Glas powołuje się w swoich uwagach na wyjątek od art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001.
         Schott Glas utrzymuje, że Komisja doszła do właściwego wniosku, iż rozpowszechnianie przez skarżącą dokumentów objętych wnioskiem
         mogło poważne zagrażać procesowi decyzyjnemu instytucji w postępowaniu C 44/2001. Tymczasem ponieważ wyjątek ten nie był powołany
         przez Komisję w zaskarżonej decyzji, nie należy do właściwości Sądu jej zastępowanie celem ustalenia, czy istotnie wyjątek
         ten znajduje zastosowanie do dokumentów, których dotyczy wniosek (zob. podobnie ww. w pkt 24 wyrok w sprawie VKI, pkt 91).

      100    Z powyższych rozważań wynika, że należy przychylić się do zastrzeżenia opartego na braku konkretnej i indywidualnej analizy
         dokumentów, o których mowa we wniosku o dostęp, oraz że zwyczajna odmowa Komisji udzielenia dostępu skarżącej stanowi w konsekwencji
         naruszenie prawa. Dlatego należy uznać, że Komisja naruszyła art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001 i stąd należy stwierdzić
         nieważność decyzji bez konieczności badania pozostałych zarzutów dotyczących nieważności podniesionych przez skarżącą oraz
         przez Królestwo Szwecji.

       W przedmiocie kosztów
      101    Zgodnie z art. 87 § 3 regulaminu Sąd może postanowić, że koszty zostaną rozdzielone albo że każda ze stron poniesie własne
         koszty w przypadku nieuwzględnienia odpowiednio jednego lub kilku żądań. W okolicznościach niniejszej sprawy należy postanowić,
         że Komisja pokrywa koszty własne oraz trzy czwarte kosztów skarżącej. Skarżąca pokrywa jedną czwartą własnych kosztów.

      102    Zgodnie z art. 87 § 4 akapit trzeci, Sąd Pierwszej Instancji może postanowić, że interwenient pokrywa własne koszty. W niniejszym
         przypadku Schott Glas, interwenient po stronie Komisji, pokrywa własne koszty.

      103    Królestwo Szwecji oraz Republika Finlandii pokrywają własne koszty, zgodnie z art. 87 § 4 akapit pierwszy regulaminu.

      Z powyższych względów
      SĄD (piąta izba)
      orzeka, co następuje:
      1)      Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 28 maja 2002 r. w części, w której dotyczy ona odmowy udzielenia dostępu do
            dokumentów związanych z postępowaniami wyjaśniającymi w sprawie pomocy przyznanej Technische Glaswerke Ilmenau GmbH.
      2)      Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.
      3)      Komisja pokrywa własne koszty oraz trzy czwarte kosztów Technische Glaswerke Ilmenau. Skarżąca pokrywa jedną czwartą własnych
            kosztów.
      4)      Schott Glas, Królestwo Szwecji i Republika Finlandii pokrywają własne koszty.

               Vilaras

                Dehousse

                Šváby

         Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 14 grudnia 2006 r.

               Sekretarz

                      Prezes

               E. Coulon

                      M. Vilaras

         * Język postępowania: niemiecki.


Wyrok Trybunału z dnia 19 czerwca 1990 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rebublice Włoskiej. # Swobodny przepływ towarów. # Sprawa C-177/89.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 20 września 2007 r.#Benetton Group SpA przeciwko G-Star International BV.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Hoge Raad der Nederlanden - Niderlandy.#Znaki towarowe - Dyrektywa 89/104/EWG - Artykuł 3 ust. 1 lit e) tiret trzecie i art. 3 ust. 3 - Oznaczenie - Kształt zwiększający znacznie wartość towaru - Używanie - Kampanie reklamowe - Siła przyciągania uwagi odbiorców uzyskana przed złożeniem wniosku o rejestrację oznaczenia z uwagi na jego powszechną znajomość jako oznaczenia o charakterze odróżniającym.#Sprawa C-371/06.

text:
      Sprawa C‑371/06
      Benetton Group SpA
      przeciwko
      G-Star International BV
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden)
      Znaki towarowe – Dyrektywa 89/104/EWG – Artykuł 3 ust. 1 lit. e) tiret trzecie i art. 3 ust. 3 – Oznaczenie – Kształt zwiększający znacznie wartość towaru – Używanie – Kampanie reklamowe – Siła przyciągania uwagi odbiorców uzyskana przed złożeniem wniosku o rejestrację oznaczenia z uwagi na jego powszechną znajomość
         jako oznaczenia o charakterze odróżniającym

      Streszczenie wyroku
      Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 89/104 – Odmowa lub unieważnienie rejestracji – Oznaczenie składające
            się z kształtu towaru zwiększającego znacznie jego wartość
      (dyrektywa Rady 89/104, art. 3 ust. 1 lit. e), art. 3 ust. 3)
      Artykuł 3 ust. 1 lit. e) tiret trzecie dyrektywy 89/104 mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących
         się do znaków towarowych należy interpretować w taki sposób, iż kształt towaru, który zwiększa znacznie jego wartość, nie
         może stanowić znaku towarowego w rozumieniu art. 3 ust. 3 tej dyrektywy, jeżeli przed złożeniem wniosku o rejestrację uzyskał
         on siłę przyciągania uwagi odbiorców ze względu na jego powszechną znajomość jako oznaczenia o charakterze odróżniającym w rezultacie
         kampanii reklamowych przedstawiających specyficzne cechy charakterystyczne omawianego towaru.

      (por. pkt 28 i sentencja)
WYROK TRYBUNAŁU (szósta izba)
      z dnia 20 września 2007 r.(*)

      Znaki towarowe – Dyrektywa 89/104/EWG – Artykuł 3 ust. 1 lit e) tiret trzecie i art. 3 ust. 3 – Oznaczenie – Kształt zwiększający znacznie wartość towaru – Używanie – Kampanie reklamowe – Siła przyciągania uwagi odbiorców uzyskana przed złożeniem wniosku o rejestrację oznaczenia z uwagi na jego powszechną znajomość
         jako oznaczenia o charakterze odróżniającym

      W sprawie C‑371/06
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Hoge Raad
         der Nederlanden (Niderlandy) postanowieniem z dnia 8 września 2006 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 12 września 2006 r.,
         w postępowaniu:

      Benetton Group SpA
      przeciwko
      G-Star International BV,

      TRYBUNAŁ (szósta izba),
      w składzie: P. Kūris, prezes izby, K. Schiemann i L. Bay Larsen (sprawozdawca), sędziowie,
      rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer,
      sekretarz: R. Grass,
      uwzględniając procedurę pisemną,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu Benetton Group SpA przez N.W. Muldera, advocaat,
      –        w imieniu G-Star International BV przez G. van der Wala, advocaat,
      –        w imieniu rządu włoskiego przez I.M. Braguglię, działającego w charakterze pełnomocnika, wspieranego przez S. Fiorentina,
         avvocato dello Stato,

      –        w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez W. Wilsa, działającego w charakterze pełnomocnika,
      podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 3 ust. 1 lit. e) tiret trzecie pierwszej dyrektywy
         Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków
         towarowych (Dz.U. 1989, L 40, str. 1 zwanej dalej „dyrektywą”).

      2        Wniosek ten został przedstawiony w ramach sporu między Benetton Group Spa (zwaną dalej „Benettonem”) a G-Star International
         BV (zwaną dalej „G-Star”) w przedmiocie wprowadzenia do obrotu przez Benetton odzieży, która z uwagi na swój kształt naruszała
         prawa z dwóch składających się z kształtu towaru znaków towarowych zarejestrowanych przez G-Star.

       Ramy prawne
       Prawo wspólnotowe
      3        Artykuł 2 dyrektywy, zatytułowany „Oznaczenia, z których może składać się znak towarowy”, stanowi:

      „Znak towarowy może składać się z jakiekolwiek oznaczenia, które można przedstawić w formie graficznej, w szczególności z wyrazów,
         łącznie z nazwiskami, rysunków, liter, cyfr, kształtu towarów lub ich opakowań, pod warunkiem że oznaczenia takie umożliwiają
         odróżnianie towarów lub usług jednego przedsiębiorstwa od towarów lub usług innych przedsiębiorstw”.

      4        Artykuł 3 dyrektywy, zatytułowany „Podstawy odmowy lub stwierdzenia nieważności rejestracji”, stanowi:

      „1. Nie są rejestrowane, a za nieważne uznaje się już zarejestrowane:
      a) oznaczenia, które nie mogą stanowić znaku towarowego;
      b) znaki towarowe, które pozbawione są jakiegokolwiek odróżniającego charakteru;
      c) znaki towarowe, które składają się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć w obrocie do oznaczania rodzaju,
         jakości, ilości, przeznaczenia, wartości, pochodzenia geograficznego lub czasu produkcji towaru lub świadczenia usługi, lub
         innych właściwości towarów lub usług;

      d) znaki towarowe, które składają się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek, które weszły do języka potocznego lub są zwyczajowo
         używane w uczciwych i utrwalonych praktykach handlowych;

      e) oznaczenia, które składają się wyłącznie z:
      –        kształtu wynikającego z charakteru samych towarów; lub
      –        kształtu towaru niezbędnego do uzyskania efektu technicznego; lub
      –        kształtu zwiększającego znacznie wartość towaru;
      […]
      3 Nie można odmówić rejestracji znaku towarowego ani stwierdzać jego nieważności zgodnie z ust. 1 lit. b), c) lub d), jeżeli
         przed datą złożenia wniosku o rejestrację i w następstwie jego używania znak ten uzyskał charakter odróżniający. Każde państwo
         członkowskie może ponadto postanowić, że niniejszy przepis będzie miał także zastosowanie, kiedy charakter odróżniający został
         uzyskany po dacie złożenia wniosku o rejestrację lub po dacie rejestracji.

      […]”.
      Przepisy krajowe
      5        Artykuł 1 jednolitej ustawy Beneluksu o znakach towarowych z dnia 19 marca 1962 r. (Trb. 192, 58), w brzmieniu obowiązującym
         w okresie właściwym dla zdarzeń będących przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, stanowi:

      „Samodzielnymi znakami towarowymi są nazwy, rysunki, nadruki, pieczęcie, litery, cyfry, kształt towaru lub opakowania oraz
         wszelkie inne oznaczenia służące do odróżnienia towarów określonego przedsiębiorstwa.

      Niemniej jednak nie mogą zostać uznane za znaki towarowe kształty wynikające z charakteru samych towarów, które wpływają zasadniczo
         na ich wartość lub które powodują efekty techniczne”.

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
      6        G-Star projektuje, wytwarza i wprowadza do obrotu odzież marki o tej samej nazwie, w szczególności spodnie dżinsowe.

      7        Jest ona uprawnioną z dwóch składających się z kształtu towaru znaków towarowych zarejestrowanych dla towarów należących do
         klasy 25, zdefiniowanej przez Porozumienie nicejskie dotyczące międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji
         znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., w brzmieniu zrewidowanym i zmienionym, a mianowicie odzieży. Te dwa znaki towarowe zostały
         zarejestrowane w dniu 7 sierpnia 1997 r. i 24 listopada 1999 r.

      8        O objęcie tych znaków ochroną wnioskowano odpowiednio z uwagi na następujące elementy odróżniające:

      –        hafty biegnące ukośnie od wysokości bioder do szwu w kroku, wstawki na kolanach, karczek umiejscowiony w tyle spodni, hafty
         biegnące horyzontalnie na wysokości kolan na tylniej części nogawki, szlaczek w odmiennym kolorze lub z innej tkaniny w dolnej
         tylnej części nogawki, wszystko w jednej części garderoby;

      –        szwy, hafty i rozcięcia wstawki na kolanach, wstawka na kolanach w niewielkim stopniu bufiasta.
      9        Benetton zarządza przedsiębiorstwami prowadzącymi handel tekstyliami. W Niderlandach sprzedaje ona swoje produkty za pośrednictwem
         franczyzobiorców.

      10      W dniu 25 maja 2000 r. G-Star wniosła przeciwko Benettonowi powództwo do Rechtbank te Amsterdam celem sprzeciwienia się wszelkiemu
         wytwarzaniu, wprowadzaniu do obrotu i dystrybucji w Niderlandach spodni marki Benetton. Na poparcie swojego żądania G-Star
         podniosła, iż przedsiębiorstwo to naruszyło przysługującej jej w stosunku do spodni modelu Elwood prawa ze znaków towarowych,
         wytwarzając i wprowadzając na rynek latem 1999 r. spodnie charakteryzujące się między innymi owalną wstawką na kolanach oraz
         dwoma haftami biegnącymi poprzecznie od wysokości bioder do szwu w kroku.

      11      Benetton wniosła o oddalenie tego powództwa i zażądała w drodze powództwa wzajemnego unieważnienia praw z rejestracji tych
         znaków towarowych na podstawie art. 1 akapit drugi jednolitej ustawy Beneluksu o znakach towarowych na takiej podstawie, iż
         omawiane kształty wpływały w dużej mierze na wartość rynkową towarów ze względu na ich piękno lub oryginalny charakter.

      12      Sąd pierwszej instancji oddalił powództwa G-Star oparte na naruszeniu jej praw ze znaków towarowych oraz powództwo wzajemne
         Benettona.

      13      Obie strony wniosły odwołanie do Gerechtshof te Amsterdam, który uwzględnił odwołanie G-Star i oddalił wniosek Benettona o unieważnienie
         praw z rejestracji znaków towarowych.

      14      Gerechtshof orzekł, iż Rechtbank słusznie uznał między innymi, że spodnie modelu Elwood osiągnęły wielki sukces handlowy,
         że G-Star prowadził intensywne kampanie reklamowe, aby umożliwić tym spodniom o specyficznych cechach charakterystycznych
         ich powszechną znajomość jako produktu marki G-Star i że w konsekwencji renomę spodni modelu Elwood można było w dużej mierze
         przypisać nie atrakcyjności estetycznej kształtu, lecz sile przyciągania uwagi odbiorców ze względu na powszechną znajomość
         znaku towarowego.

      15      Podkreślił on, iż wskutek prowadzenia szeroko zakrojonej reklamy G-Star zwróciła dużą uwagę odbiorców na charakterystyczne
         cechy odróżniające spodni i wstawki na kolanach.

      16      Benetton wniósł kasację do Hoge Raad der Nederlanden, kwestionując analizę dokonaną przez Gerechtshof.

      17      Hoge Raad podkreśla, że ideą przewodnią dokonanych przez Gerechtshof w jego orzeczeniu i kwestionowanych ustaleń jest to,
         iż podstawa odmowy rejestracji określona w art. 3 ust. 1 lit. e) tiret trzecie dyrektywy nie może stać na przeszkodzie ważności
         rejestracji znaku towarowego, jeśli w pewnym momencie poprzedzającym złożenie wniosku o rejestrację atrakcyjność kształtu
         wynikała z jego siły przyciągania uwagi odbiorców związanej z powszechną znajomością kształtu jako znaku towarowego.

      18      Hoge Raad przypomina, iż w swoim wyroku z dnia 18 czerwca 2002 r. w sprawie C‑299/99 Philips, str. I‑5475, Trybunał orzekł,
         iż zgodnie z art. 3 ust. 3 dyrektywy oznaczenia, które nie mogą być rejestrowane na podstawie art. 3 ust. 1 lit. e) tej dyrektywy,
         nie mogą uzyskać charakteru odróżniającego w następstwie ich używania.

      19      Jednakże jego zdaniem Trybunał nie poruszył kwestii będącej przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, która nie odnosi
         się do charakteru odróżniającego kwestionowanych znaków towarowych.

      20      W tych okolicznościach Hoge Raad der Nederlanden postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi
         pytaniami:

      „1)   Czy art. 3 ust. 1 lit. e) tiret trzecie [dyrektywy] należy interpretować w ten sposób, że określona w tym przepisie podstawa
         odmowy rejestracji wyklucza definitywnie rejestrację kształtu jako znaku towarowego, jeżeli towar charakteryzuje się tym,
         że jego wygląd zewnętrzny i jego kształt wpływają całkowicie lub w znacznym stopniu na jego wartość rynkową, ze względu na
         ich piękno lub oryginalny charakter, czy też ta podstawa odmowy rejestracji nie znajduje zastosowania, jeżeli przed złożeniem
         wniosku o rejestrację siła przyciągania uwagi odbiorców przez omawiany kształt została w przeważającym stopniu spowodowana
         jego powszechną znajomością jako oznaczenia o charakterze odróżniającym?

      2)     W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na część drugą pytania pierwszego: w jakim stopniu siła przyciągania uwagi odbiorców
         musiała stać się dominująca, aby wyłączone zostało stosowanie podstawy odmowy rejestracji?”.

       W przedmiocie pytań prejudycjalnych
       W przedmiocie pytania pierwszego
      21      Zadając pytanie pierwsze, sąd krajowy zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 3 ust. 1 lit. e) tiret trzecie dyrektywy należy
         interpretować w ten sposób, że kształt towaru, który zwiększa znacznie jego wartość, może niemniej jednak stanowić znak towarowy
         w rozumieniu art. 3 ust. 3 tej dyrektywy, jeżeli przed złożeniem wniosku o rejestrację znak ten uzyskał siłę przyciągania
         odbiorców z uwagi na jego powszechną znajomość jako oznaczenia o charakterze odróżniającym w rezultacie kampanii reklamowych
         przedstawiających specyficzne cechy charakterystyczne omawianego towaru.

      22      Pytanie to odnosi się do przypadku, kiedy oznaczenie, które chociaż początkowo składało się wyłącznie z kształtu zwiększającego
         znacznie wartość towaru, stało się następnie, i to przed złożeniem wniosku o rejestrację, powszechnie znane w rezultacie kampanii
         reklamowych, to znaczy w następstwie jego używania.

      23      Innymi słowy sąd ten rozważa faktycznie, czy używanie oznaczenia, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit e) tiret trzecie dyrektywy,
         przed złożeniem wniosku o rejestrację może umożliwić jego rejestrację jako znaku towarowego, czy też wykluczyć unieważnienie
         praw z tego znaku, jeśli oznaczenie to zostało zarejestrowane.

      24      W tym zakresie należy stwierdzić tytułem wstępnym, że art. 3 ust. 3 dyrektywy jest związany z pojęciem „charakter odróżniający
         oznaczenia„ w rozumieniu art. 2 dyrektywy. W istocie zgodnie z jego brzmieniem możliwa jest rejestracja czy też zachowanie
         ważności prawa z rejestracji znaków towarowych, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. b), c) lub d), z uwagi na ich używanie,
         jeżeli w następstwie tego używania znak towarowy „uzyskał charakter odróżniający”.

      25      Należy ponadto stwierdzić, że art. 3 ust. 3 dyrektywy nie odnosi się, celem określenia zakresu wyjątku, jaki on przewiduje,
         do oznaczeń, o których mowa w ust. 1 lit. e) tego artykułu.

      26      Należy wreszcie przypomnieć, iż w wyżej wymienionym wyroku w sprawie Philips Trybunał orzekł już, że:

      –        jeżeli na podstawie art. 3 ust. 1 lit. e) dyrektywy odmówiono rejestracji kształtu, kształt ten nie może w żadnym wypadku
         zostać zarejestrowany na podstawie ust. 3 tego samego artykułu (pkt 57);

      –        oznaczenie, którego rejestracji odmówiono na podstawie art. 3 ust. 1 lit. e), nie może nigdy uzyskać charakteru odróżniającego
         w rozumieniu art. 3 ust. 3 poprzez jego używanie (pkt 75);

      –        w art. 3 ust. 1 lit. e) jest mowa o pewnych oznaczeniach, które nie mogą stać się znakami towarowych, i stanowi on wstępną
         przeszkodę mogącą wykluczyć rejestrację oznaczenia składającego się wyłącznie z kształtu towaru, w taki sposób, że jeśli jedno
         z kryteriów wymienionych w tym przepisie zostało spełnione, oznaczenie składające się wyłącznie z kształtu towaru nie może
         zostać zarejestrowane jako znak towarowy (pkt 76).

      27      Z powyższego wynika, że w przypadku jak ten, który został przedstawiony przez sąd krajowy, używanie oznaczenia, o którym mowa
         w art. 3 ust. 1 lit. e) dyrektywy, w kampanii reklamowej nie umożliwia zastosowania art. 3 ust. 3 dyrektywy do tego oznaczenia.

      28      Zatem na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć, że art. 3 ust. 1 lit. e) trzecie tiret dyrektywy należy interpretować w taki
         sposób, iż kształt towaru, który zwiększa znacznie jego wartość, nie może stanowić znaku towarowego w rozumieniu art. 3 ust. 3
         tej dyrektywy, jeżeli przed złożeniem wniosku o rejestrację uzyskał on siłę przyciągania uwagi odbiorców ze względu na jego
         powszechną znajomość jako oznaczenia o charakterze odróżniającym w rezultacie kampanii reklamowych przedstawiających specyficzne
         cechy charakterystyczne omawianego towaru.

       W przedmiocie pytania drugiego
      29      Z uwagi na odpowiedź udzieloną na pytanie pierwsze nie ma potrzeby udzielania odpowiedzi na pytanie drugie.

       W przedmiocie kosztów
      30      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (szósta izba) orzeka, co następuje:
      Artykuł 3 ust. 1 lit. e) tiret trzecie pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie
            ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w taki sposób, iż kształt towaru,
            który zwiększa znacznie jego wartość, nie może stanowić znaku towarowego w rozumieniu art. 3 ust. 3 tej dyrektywy, jeżeli
            przed złożeniem wniosku o rejestrację uzyskał on siłę przyciągania uwagi odbiorców ze względu na jego powszechną znajomość
            jako oznaczenia o charakterze odróżniającym w rezultacie kampanii reklamowych przedstawiających specyficzne cechy charakterystyczne
            omawianego towaru.
      Podpisy
      * Język postępowania: niderlandzki.


Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 czerwca 1997 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec. # Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 92/116/EWG. # Sprawa C-138/96.