title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 lutego 2005 r.#Finanzamt Gladbeck przeciwko Edith Linneweber (C-453/02) i Finanzamt Herne-West przeciwko Savvas Akritidis (C-462/02).#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Bundesfinanzhof - Niemcy.#Szósta dyrektywa VAT - Zwolnienie z podatku gier losowych - Określenie warunków i ograniczeń zwolnienia - Opodatkowanie gier urządzanych poza kasynem publicznym - Przestrzeganie zasady neutralności podatkowej - art. 13 B lit. f) - Bezpośredni skutek.#Sprawy połączone C-453/02 oraz C-462/02.

text:
       Sprawy połączone C‑453/02 i C‑462/02
      Finanzamt Gladbeck przeciwko Edith Linneweber
      i
        Finanzamt Herne‑West przeciwko Savvas Akritidis
      (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesfinanzhof)
      Szósta dyrektywa VAT – Zwolnienie z podatku gier losowych – Określenie przesłanek i granic zwolnienia – Opodatkowanie gier urządzanych poza kasynem publicznym – Przestrzeganie zasady neutralności podatkowej – Artykuł 13 część B lit. f) – Skutek bezpośredni
      Opinia rzecznika generalnego C. Stix‑Hackl przedstawiona w dniu 8 lipca 2004 r . I‑0000
      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 lutego 2005 r.  I‑0000
      Streszczenie wyroku
      1.     Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwolnienia
            przewidziane w szóstej dyrektywie – Zwolnienie z podatku gier losowych – Ustawodawstwo krajowe wykluczające zwolnienie urządzania
            takich gier przez podmioty inne niż te, które prowadzą autoryzowane publiczne kasyna – Niedopuszczalność – Możliwość powołania
            się przez osoby prywatne na właściwy przepis przed sądem krajowym
      (dyrektywa Rady 77/388, art. 13 część B lit. f))
      2.     Pytania prejudycjalne – Wykładnia – Skutki w czasie wyroków dokonujących wykładni – Skutek retroaktywny – Ograniczenie przez
            Trybunał – Znaczenie konsekwencji finansowych wyroku dla zainteresowanego Państwa Członkowskiego – Kryterium, które nie jest
            decydujące
      (art. 234 WE)
      1.     Artykuł 13 część B lit. f) szóstej dyrektywy 77/388, z którego wynika, że urządzanie gier losowych i eksploatacja automatów
         do gry powinna być co do zasady zwolniona z podatku od wartości dodanej, jednakże Państwa Członkowskie pozostają właściwe
         w zakresie ustalenia przesłanek i granic tego zwolnienia, należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się on regulacji
         krajowej przewidującej zwolnienie z podatku wszystkich rodzajów gier losowych lub automatów do gry, które są urządzane lub
         eksploatowane w autoryzowanych, publicznych kasynach, gdy tymczasem wykonywanie takiej samej działalności przez podmioty nieprowadzące
         takich kasyn nie korzysta z tego zwolnienia.

      Przy wykonywaniu bowiem uprawnień przyznanych im na mocy tego przepisu Państwa Członkowskie powinny przestrzegać zasady neutralności
         podatkowej i nie mają prawa uzależniać możliwości skorzystania z tego zwolnienia podatkowego od tożsamości podmiotu urządzającego
         te gry lub eksploatującego automaty.

      Ponadto wspomniany przepis ma bezpośredni skutek w tym znaczeniu, że podmiot urządzający grę losową lub eksploatujący automat
         do gry losowej może powołać się na niego przed sądem krajowym, aby zapobiec zastosowaniu niezgodnych z nim przepisów prawa
         krajowego. Jeżeli przesłanki lub granice, od których Państwo Członkowskie uzależniło przyznanie zwolnienia gier losowych i zakładów
         z podatku, są niezgodne z zasadą neutralności podatkowej, to państwo to nie może się zatem powołać na te przesłanki i granice,
         aby odmówić podmiotowi urządzającemu takie gry zwolnienia, którego ma on prawo dochodzić na podstawie szóstej dyrektywy.

      (por. pkt 23–24, 29–30, 37–38 oraz pkt 1–2 sentencji)
      2.     Jedynie w wyjątkowych przypadkach Trybunał, stosując zawartą we wspólnotowym porządku prawnym ogólną zasadę pewności prawa,
         może uznać, że należy ograniczyć ze skutkiem dla wszystkich zainteresowanych możliwość powoływania się na zinterpretowany
         przez niego przepis celem podważenia stosunków prawnych zawartych w dobrej wierze. W tym zakresie konsekwencje finansowe,
         które może ponieść Państwo Członkowskie w związku z wyrokiem wydanym w trybie prejudycjalnym, nie uzasadniają ograniczenia
         skutku danego wyroku w czasie.

      (por. pkt 42, 44)
WYROK TRYBUNAŁU (druga izba)
      z dnia 17 lutego 2005 r.(*)

      Szósta dyrektywa VAT – Zwolnienie z podatku gier losowych – Określenie przesłanek i granic zwolnienia – Opodatkowanie gier urządzanych poza kasynem publicznym – Przestrzeganie zasady neutralności podatkowej – Artykuł 13 część B lit. f) – Skutek bezpośredni
      W sprawach połączonych C‑453/02 i C‑462/02
      mających za przedmiot wnioski o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożone przez Bundesfinanzhof
         (Niemcy) postanowieniami z dnia 6 listopada 2002 r., które wpłynęły do Trybunału w dniach 13 i 23 grudnia 2002 r., w postępowaniu:

      Finanzamt Gladbeck
      przeciwko
      Edith Linneweber (C‑453/02)

      oraz
      Finanzamt Herne‑West
      przeciwko
      Savvas Akritidis (C‑462/02),

      TRYBUNAŁ (druga izba),
      w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann i R. Schintgen (sprawozdawca), sędziowie,
      rzecznik generalny: C. Stix‑Hackl,
      sekretarz: M.‑F. Contet, główny administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 26 maja 2004 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –       w imieniu E. Linneweber przez M. Nettesheima, Rechtsanwalt,
      –       w imieniu rządu niemieckiego przez W.‑D. Plessinga, działającego w charakterze pełnomocnika, wspieranego przez D. Sellnera,
         Rechtsanwalt,

      –       w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez E. Traversę i K. Grossa, działających w charakterze pełnomocników, wspieranych
         przez A. Böhlkego, Rechtsanwalt,

      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 8 lipca 2004 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1       Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczą wykładni art. 13 część B lit. f) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG
         z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny
         system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1, zwanej dalej „szóstą dyrektywą”).

      2       Wnioski te zostały przedstawione w ramach sporów toczących się odpowiednio pomiędzy Finanzamt Gladbeck a E. Linneweber, będącą
         następcą prawnym swojego męża zmarłego w 1999 r., oraz Finanzamt Herne‑West a S. Akritidisem w przedmiocie zapłaty podatku
         od wartości dodanej (zwanego dalej „podatkiem VAT”) od przychodów z urządzania gier losowych.

       Ramy prawne
       Uregulowania wspólnotowe
      3       Artykuł 2 szóstej dyrektywy, stanowiący jej tytuł II zatytułowany „Zakres przedmiotowy”, stanowi:
      „Opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej podlega:
      1)      dostawa towarów lub usług świadczona [świadczenie usług dokonywane] odpłatnie na terytorium kraju przez podatnika, który jako
         taki występuje [działającego w takim charakterze];

      […]”.
      4       Zgodnie z art. 13 część B lit. f) szóstej dyrektywy Państwa Członkowskie zwalniają z podatku:
      „zakłady, loterie i inne rodzaje hazardu, w oparciu o warunki i ograniczenia nałożone przez każde z Państw Członkowskich”.
       Uregulowania krajowe
      5       Paragraf 1 ust. 1 Umsatzsteuergesetz 1993 (niemieckiej ustawy o podatku obrotowym z roku 1993, BGBl. 1993 I, str. 565, zwanej
         dalej „UStG”) nakłada podatek VAT na transakcje dokonywane odpłatnie na terytorium kraju przez przedsiębiorcę w ramach jego
         działalności.

      6       Zgodnie z § 4 ust. 9 lit. b) UstG wolne od podatku są obroty podlegające ustawie o zakładach i loteriach oraz obroty uzyskane
         z prowadzenia autoryzowanych publicznych kasyn.

       Postępowania przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
       Sprawa C‑453/02
      7       E. Linneweber jest następcą prawnym swego męża zmarłego w 1999 r. Posiadał on zezwolenie administracyjne na udostępnianie
         automatów do gry oraz automatów rozrywkowych do odpłatnego używania w restauracjach, jak również należących do niego salonach
         gier. E. Linneweber i jej mąż zadeklarowali w latach obrotowych 1997 i 1998 przychody z eksploatacji automatów do gry jako
         wolne od podatku VAT, powołując się na to, że przychody autoryzowanych, publicznych kasyn uzyskane z eksploatacji automatów
         do gier są zwolnione z podatku.

      8       Finanzamt Gladbeck był jednakże zdania, że przychody te nie są zwolnione z podatku na podstawie § 4 ust. 9 lit. b) UStG, ponieważ
         nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od loterii i zakładów oraz nie pochodzą z prowadzenia autoryzowanego, publicznego kasyna.

      9       Finanzgericht Münster uwzględnił odwołanie wniesione przez E. Linneweber, stwierdzając w uzasadnieniu, że podobnie jak w wyroku
         Trybunału z dnia 11 czerwca 1998 r. w sprawie C‑283/95 Fischer, Rec. str. I‑3369, przychody uzyskane z automatów do gry powinny
         być zwolnione z podatku VAT na podstawie art. 13 część B lit. f) szóstej dyrektywy. W rzeczywistości w pkt 28 tego wyroku
         Trybunał stwierdził, że rozróżnianie pomiędzy czynnościami legalnymi i nielegalnymi przy poborze podatku jest sprzeczne z zasadą
         neutralności podatkowej.

      10     Finanzamt Gladbeck podnosi w rewizji wniesionej do Bundesfinanzhof, że stawki i szanse wygranej są w przypadku automatów umieszczonych
         w autoryzowanych, publicznych kasynach dużo większe niż w przypadku automatów eksploatowanych poza nimi. W związku z tym,
         jego zdaniem, odmiennie niż ocenił to Finanzgericht Münster, owe dwa rodzaje automatów nie konkurują ze sobą.

      11     Oceniając, że w celu rozstrzygnięcia zawisłego przed nim sporu konieczne jest dokonanie wykładni szóstej dyrektywy, Bundesfinanzhof
         postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:

      „1)      Czy art. 13 część B lit. f) szóstej dyrektywy […] należy interpretować w ten sposób, że Państwo Członkowskie nie jest uprawnione
         do objęcia podatkiem od wartości dodanej urządzania gier losowych i zakładów, jeżeli urządzanie takiej gry przez autoryzowane,
         publiczne kasyno jest zwolnione z podatku?

      2)      Czy art. 13 część B lit. f) szóstej dyrektywy […] zabrania Państwu Członkowskiemu objęcia podatkiem od wartości dodanej eksploatacji
         automatu do gry już z tego względu, że eksploatacja automatu do gry przez autoryzowane, publiczne kasyno jest z podatku zwolniona,
         czy niezbędne jest ponadto wykazanie, że automaty do gry eksploatowane poza kasynami są w istotnych aspektach, takich jak
         maksymalna stawka i maksymalna wygrana, porównywalne z automatami do gry eksploatowanymi w kasynach?

      3)      Czy osoba urządzająca gry na automatach może powoływać się na zwolnienie z podatku ustanowione w art. 13 część B lit. f) szóstej
         dyrektywy […]?”.

       Sprawa C‑462/02
      12     Jak wynika z akt przedłożonych Trybunałowi przez sąd odsyłający, S. Akritidis prowadził w latach od 1987 do 1991 salon gier
         w Herne‑Eickel, w którym urządzał gry w ruletkę i gry w karty. Zgodnie z posiadanym zezwoleniem wyżej wymienione gry losowe
         powinny być przeprowadzane według pewnych reguł zgodnie ze świadectwem o braku przeciwwskazań („Unbedenklichkeitsbescheinigung”)
         wydanym przez właściwe władze.

      13     W latach 1989 i 1991, zarówno w odniesieniu do gry w ruletkę, jak również gry w karty, S. Akriditis nie przestrzegał reguł
         ustanowionych przez właściwe władze. W szczególności nie używał tablicy do gry, nie respektował maksymalnych stawek i nie
         prowadził rejestru obrotów uzyskanych z urządzania tych gier.

      14     Finanzamt Herne‑West oszacował obrót za ten okres, uwzględniając nielegalne przychody pochodzące z urządzania gier w ruletkę
         i w karty. W wyniku odwołania S. Akritidisa urząd ten, mając na uwadze cytowany wyżej wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie
         Fischer, wycofał się z opodatkowania gry w ruletkę podatkiem VAT. Urząd ten uznał jednakże grę w karty urządzaną w sposób
         nielegalny za podlegającą opodatkowaniu i oszacował przy tym w sposób ryczałtowy część obrotów dotyczących prowadzenia tej
         gry według proporcji w obrotach.

      15     S. Akritidis wniósł skargę na tę decyzję do Finanzgericht Münster. Sąd ten orzekł, że zgodnie z zasadami ustalonymi przez
         Trybunał w wyroku w sprawie Fischer należy na podstawie art. 13 część B lit. f) szóstej dyrektywy zwolnić z podatku VAT również
         obroty pochodzące z urządzania rozpatrywanej gry w karty. Ponadto sąd ten stwierdził, że S. Akriditis może się powołać na
         ten przepis bezpośrednio przed sądami krajowymi. Sąd ten jest zdania, że nie było jakiegokolwiek powodu, aby ograniczać jedynie
         do gry w ruletkę stosowanie zasad ustalonych przez Trybunał we wskazanym wyroku.

      16     Finanzamt Herne‑West podnosi w „rewizji” wniesionej do Bundesfinanzhof, że w przypadku rozpatrywanej gry w karty nie da się
         stosować zasad, na które powołał się Finanzgericht Münster. W niniejszej sprawie, inaczej niż w przypadku gry rozpatrywanej
         w postępowaniu zakończonym cytowanym wyrokiem w sprawie Fischer, gra w karty urządzana przez S. Akritidisa oraz gry urządzane
         przez kasyna nie konkurują ze sobą, ponieważ nie są one w rzeczywistości porównywalne. Wbrew temu twierdzeniu S. Akritidis
         podnosi, że gry w karty, które były urządzane w jego lokalach, odpowiadają grze w „Black Jacka” organizowanej w autoryzowanych,
         publicznych kasynach.

      17     Oceniając, że w celu rozstrzygnięcia zawisłego przed nim sporu konieczne jest dokonanie wykładni szóstej dyrektywy, Bundesfinanzhof
         postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:

      „1)      Czy art. 13 część B lit. f) szóstej dyrektywy […] zabrania Państwu Członkowskiemu objęcia podatkiem od wartości dodanej urządzania
         gry w karty już z tego względu, że urządzanie gry w karty przez autoryzowane, publiczne kasyno jest z podatku zwolnione, czy
         też niezbędne jest ponadto wykazanie, że gry w karty urządzane poza publicznymi kasynami są w istotnych aspektach, takich
         jak reguły gry, maksymalna stawka i maksymalna wygrana, porównywalne z grami w karty urządzanymi w kasynach?

      2)      Czy osoba urządzająca gry w karty może powołać się na zwolnienie z podatku ustanowione w art. 13 część B lit. f) szóstej dyrektywy
         […]?”.

      18     Postanowieniem Prezesa Trybunału z dnia 6 lutego 2003 r. sprawy C‑453/02 i C‑462/02 zostały połączone do celów procedury pisemnej
         i ustnej oraz do wydania wyroku.

       W przedmiocie pytań prejudycjalnych
       W przedmiocie pytania pierwszego w sprawie C‑453/02
      19     Należy wskazać w pierwszej kolejności, że § 4 ust. 9 lit. b) UStG zwalnia z podatku VAT obroty uzyskane przez autoryzowane,
         publiczne kasyna z gier lub automatów do gier losowych bez określania formy lub sposobów urządzania i eksploatowania tych
         gier lub automatów.

      20     Ponadto, podobnie jak uściślił to Bundesfinanzhof w postanowieniu odsyłającym, należy stwierdzić, że autoryzowane, publiczne
         kasyna nie są poddane jakiemukolwiek ograniczeniu w zakresie gier losowych lub automatów do gier, które mogą być przez nie
         urządzane.

      21     Dlatego też gry losowe lub automaty do gier, takie jak te, które są przedmiotem postępowania przed sądem odsyłającym, mogą
         być urządzane lub eksploatowane przez autoryzowane, publiczne kasyna niezależnie od sposobów ich przeprowadzania, przy czym
         obroty uzyskane z urządzania tych gier nie są objęte podatkiem VAT.

      22     Mając na uwadze powyższe, pierwsze pytanie prejudycjalne w sprawie C‑453/02 należy w istocie rozumieć jako zmierzające do
         uzyskania odpowiedzi, czy art. 13 część B lit. f) szóstej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on
         przepisom krajowym przewidującym zwolnienie z podatku VAT wszystkich rodzajów gier losowych oraz automatów do gry, które są
         urządzane w autoryzowanych, publicznych kasynach, gdy tymczasem wykonywanie takiej samej działalności przez podmioty nieprowadzące
         kasyn nie korzysta z tego zwolnienia.

      23     W celu udzielenia odpowiedzi na ujęte w ten sposób pytanie należy przypomnieć, że z art. 13 część B lit. f) szóstej dyrektywy
         wynika, że urządzanie gier losowych i eksploatacja automatów do gry powinna być co do zasady zwolniona z podatku VAT, jednakże
         Państwa Członkowskie pozostają właściwe w zakresie ustalenia przesłanek i granic tego zwolnienia (ww. wyrok w sprawie Fischer,
         pkt 25).

      24     W każdym razie przy wykonywaniu tego uprawnienia Państwa Członkowskie powinny przestrzegać zasady neutralności podatkowej.
         Jak wynika z orzecznictwa Trybunału, zasada ta sprzeciwia się w szczególności odmiennemu traktowaniu w zakresie podatku VAT
         towarów lub świadczenia usług podobnych, a więc konkurujących ze sobą. Takie towary lub usługi powinny być opodatkowane jednolitą
         stawką (zob. w szczególności wyroki: z dnia 11 października 2001 r. w sprawie C‑267/99 Adam, Rec. str. I‑7467, pkt 36 oraz
         z dnia 23 października 2003 r. w sprawie C‑109/02 Komisja przeciwko Niemcom, Rec. str. I‑12691, pkt 20).

      25     Z orzeczeń tych, jak również z wyroku z dnia 7 września 1999 r. w sprawie C‑216/97 Gregg, Rec. str. I‑4947, pkt 20 oraz cytowanego
         powyżej wyroku w sprawie Fischer wynika, że dla dokonania oceny, czy towary lub usługi są podobne, nie ma co do zasady znaczenia
         ani tożsamość producenta lub świadczącego usługi, ani forma prawna, w jakiej wykonują tę działalność.

      26     Jak stwierdził rzecznik generalny w pkt 37 i 38 opinii, w celu ustalenia czy, istniało podobieństwo między działalnościami
         w cytowanej powyżej sprawie Fischer, Trybunał zbadał jedynie porównywalność tych działalności i nie wziął pod uwagę argumentu,
         że z uwagi na zasadę neutralności podatkowej gry losowe miałyby mieć odmienny charakter już tylko z tego względu, że są urządzane
         przez autoryzowane, publiczne kasyna lub w nich.

      27     Dlatego też Trybunał stwierdził w pkt 31 cytowanego powyżej wyroku w sprawie Fischer, że art. 13 część B lit. f) szóstej dyrektywy
         zabrania Państwu Członkowskiemu objęcia podatkiem VAT nielegalnego urządzania gry losowej poza autoryzowanym, publicznym kasynem,
         gdy urządzanie takiej samej gry przez autoryzowane, publiczne kasyno korzysta ze zwolnienia z podatku.

      28     Otóż, skoro tożsamość podmiotu urządzającego grę losową jest bez znaczenia przy ustalaniu, czy nielegalne urządzanie gry powinno
         zostać uznane za konkurujące z legalnym urządzaniem takiej samej gry, to okoliczność ta tym bardziej nie powinna mieć znaczenia
         przy ustalaniu, czy dwie legalnie urządzane gry losowe lub dwa legalnie eksploatowane automaty do gry powinny być uznane za
         konkurujące ze sobą.

      29     Z powyższego wynika, że przy wykonywaniu uprawnień przyznanych im na mocy art. 13 część B lit. f) szóstej dyrektywy w zakresie
         określania przesłanek i granic przewidzianego w tym przepisie zwolnienia z podatku VAT obejmującego urządzanie gier losowych
         i eksploatację automatów do gry Państwa Członkowskie nie mają prawa uzależniać możliwości skorzystania z tego zwolnienia podatkowego
         od tożsamości podmiotu urządzającego te gry lub eksploatującego automaty.

      30     Mając powyższe na uwadze, na pierwsze pytanie prejudycjalne w sprawie C‑453/02 należy odpowiedzieć, że art. 13 część B lit. f)
         szóstej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się on regulacji krajowej przewidującej zwolnienie z podatku
         VAT wszystkich rodzajów gier losowych lub automatów do gry, które są urządzane lub eksploatowane w autoryzowanych, publicznych
         kasynach, gdy tymczasem wykonywanie takiej samej działalności przez podmioty nieprowadzące takich kasyn nie korzysta z tego
         zwolnienia.

       W przedmiocie pytania drugiego w sprawie C‑453/02 i pytania pierwszego w sprawie C‑462/02
      31     Mając na uwadze odpowiedź udzieloną na pierwsze pytanie w sprawie C‑453/02, zbędne stało się udzielenie odpowiedzi na drugie
         pytanie w tej sprawie i na pierwsze pytanie w sprawie C‑462/02.

       W przedmiocie pytania trzeciego w sprawie C‑453/02 i pytania drugiego w sprawie C‑462/02
      32     Pytaniami tymi sąd odsyłający w istocie zmierza do uzyskania wyjaśnienia, czy art. 13 część B lit. f) szóstej dyrektywy ma
         bezpośredni skutek w tym znaczeniu, że podmiot urządzający grę losową lub eksploatujący automat do gry losowej może się powołać
         na ten przepis przed sądem krajowym, aby zapobiec zastosowaniu niezgodnych z nim przepisów prawa krajowego.

      33     W tym kontekście należy przypomnieć, że jeżeli przepisy dyrektywy z punktu widzenia ich treści są bezwarunkowe i wystarczająco
         precyzyjne, to w przypadku niewprowadzenia środków wykonawczych w wyznaczonych terminach można się na owe przepisy dyrektywy
         powołać przeciwko wszelkim przepisom krajowym niezgodnym z dyrektywą bądź wtedy, gdy ich charakter pozwala określić uprawnienia,
         jakich osoby fizyczne mogą dochodzić od państwa (zob. w szczególności wyroki: z dnia 19 stycznia 1982 r. w sprawie 8/81 Becker,
         Rec. str. 53, pkt 25, z dnia 10 września 2002 r. w sprawie C‑141/00 Kügler, Rec. str. I‑6833, pkt 51 oraz z dnia 20 maja 2003 r.
         w sprawach połączonych C‑465/00, C‑138/01 i C‑139/01 Österreichischer Rundfunk i in., Rec. str. I‑4989, pkt 98).

      34     Jeśli chodzi w szczególności o art. 13 część B szóstej dyrektywy, to z orzecznictwa wynika, że chociaż przepis ten bezsprzecznie
         przyznaje Państwom Członkowskim pewną swobodę uznania w zakresie określenia przesłanek stosowania niektórych przewidzianych
         w tym przepisie zwolnień, to jednak Państwo Członkowskie nie może przeciwstawić podatnikowi, który jest w stanie udowodnić,
         że jego sytuacja podatkowa należy faktycznie do jednej z kategorii zwolnień przewidzianych w szóstej dyrektywie, nieprzyjęcia
         przez to Państwo Członkowskie przepisów mających właśnie ułatwić stosowanie tego zwolnienia (cytowany wyżej wyrok w sprawie
         Becker, pkt 33).

      35     Należy dodać, że nie podważa takiej wykładni okoliczność, iż art. 13 część B lit. f) szóstej dyrektywy potwierdza tę swobodę
         zakresu uznania Państw Członkowskich poprzez sformułowanie, że państwa te są właściwe w zakresie ustalania przesłanek i granic
         zwolnienia obejmującego gry losowe. W istocie, skoro gry te są co do zasady zwolnione z podatku VAT, to każdy, kto je urządza,
         może się bezpośrednio powołać na to zwolnienie, jeżeli dane Państwo Członkowskie wyrzekło się wykonania kompetencji przyznanych
         mu wyraźnie na mocy art. 13 część B lit. f) szóstej dyrektywy lub jeżeli państwo to zaniechało wykonania takich kompetencji.

      36     Należy ponadto stwierdzić, że zasada, która dotyczy przypadku, gdy Państwo Członkowskie nie wykona swych uprawnień, przyznanych
         mu na mocy art. 13 część B szóstej dyrektywy, powinno tym bardziej znajdować zastosowanie w sytuacji, w której Państwo Członkowskie
         ustanowiło, w wykonaniu tych uprawnień, przepisy krajowe niezgodne z tą dyrektywą.

      37     Z powyższego wynika, jak to stwierdził rzecznik generalny w pkt 72 opinii, że jeżeli przesłanki lub granice, od których Państwo
         Członkowskie uzależniło przyznanie zwolnienia gier losowych i zakładów z podatku VAT, są niezgodne z zasadą neutralności podatkowej,
         jak w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, to państwo to nie może powołać się na te przesłanki i granice,
         aby odmówić podmiotowi urządzającemu takie gry zwolnienia, którego ma on prawo dochodzić na podstawie szóstej dyrektywy.

      38     Mając powyższe na uwadze, na trzecie pytanie w sprawie C‑453/02 i na drugie pytanie w sprawie C‑462/02 należy odpowiedzieć,
         że art. 13 część B lit. f) szóstej dyrektywy ma bezpośredni skutek w tym znaczeniu, że podmiot urządzający grę losową lub
         eksploatujący automat do gry losowej może powołać się na ten przepis przed sądem krajowym, aby zapobiec zastosowaniu niezgodnych
         z nim przepisów prawa krajowego.

       W przedmiocie skutku niniejszego wyroku w czasie
      39     Rząd niemiecki wskazał w swych uwagach ustnych, że Trybunał ma możliwość ograniczenia skutku niniejszego wyroku w czasie,
         gdyby uznał, że regulacja krajowa, taka jak ta, która jest przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, jest niezgodna z szóstą
         dyrektywą.

      40     Na uzasadnienie swego wniosku rząd ten zwrócił uwagę Trybunału, po pierwsze, na fatalne konsekwencje finansowe, które miałby
         wyrok stwierdzający niezgodność z szóstą dyrektywą takiego przepisu, jak § 4 ust. 9 UStG. Ponadto rząd ten podniósł, że zachowanie
         Komisji Wspólnot Europejskich po wydaniu wyroku z dnia 5 maja 1994 r. w sprawie C‑38/93 Glawe, Rec. str. I‑1679, skłoniło
         Republikę Federalną Niemiec do uznania, że § 4 ust. 9 UStG był zgodny z szóstą dyrektywą.

      41     Należy w tym kontekście przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wykładnia przepisu prawa wspólnotowego, dokonana
         przez Trybunał w ramach kompetencji przyznanej mu w art. 234 WE, wyjaśnia i precyzuje znaczenie oraz zakres tego przepisu,
         tak jak powinien lub powinien był on być rozumiany i stosowany od chwili jego wejścia w życie. Z powyższego wynika, że sądy
         mogą i powinny stosować zinterpretowany w ten sposób przepis również do stosunków prawnych powstałych przed wydaniem wyroku
         w sprawie wniosku o dokonanie wykładni, jeżeli spełnione są wszystkie pozostałe przesłanki wszczęcia przed właściwym sądem
         postępowania w sprawie związanej ze stosowaniem takiego przepisu (zob. w szczególności wyroki: z dnia 11 sierpnia 1995 r.
         w sprawach połączonych od C‑367/93 do C‑377/93 Roders i in., Rec. str. I‑2229, pkt 42 oraz z dnia 3 października 2002 r. w sprawie
         C‑347/00 Barreira Pérez, Rec. str. I‑8191, pkt 44).

      42     Jedynie w wyjątkowych przypadkach Trybunał, stosując zawartą we wspólnotowym porządku prawnym ogólną zasadę pewności prawa,
         może uznać, że należy ograniczyć ze skutkiem dla wszystkich zainteresowanych możliwość powoływania się na zinterpretowany
         przez niego przepis celem podważenia stosunków prawnych zawartych w dobrej wierze (zob. w szczególności wyrok z dnia 23 maja
         2000 r. w sprawie C‑104/98 Buchner i in., Rec. str. I‑3625, pkt 39 oraz ww. wyrok w sprawie Barreira Pérez, pkt 45).

      43     Odnosząc się do postępowania przed sądem krajowym, należy stwierdzić, po pierwsze, że nie można skutecznie powoływać się na
         zachowanie Komisji po wydaniu wyroku w powołanej powyżej sprawie Glawe w celu uzasadnienia tezy, że § 4 ust. 9 UStG mógł być
         zasadnie uznany za zgodny z szóstą dyrektywą. Sprawa, która była przedmiotem tego wyroku, dotyczyła bowiem jedynie ustalenia
         podstawy opodatkowania obrotów uzyskanych z eksploatacji automatów do gry i nie odnosiła się w żadnym stopniu do różnicy w traktowaniu
         autoryzowanych, publicznych kasyn oraz innych podmiotów urządzających gry losowe, która została w sposób ogólny ustanowiona
         w niemieckiej regulacji dotyczącej podatku VAT.

      44     Należy, po drugie, przypomnieć, że same konsekwencje finansowe, które może ponieść Państwo Członkowskie w związku z wyrokiem
         wydanym w trybie prejudycjalnym, nie uzasadniają ograniczenia skutku danego wyroku w czasie (zob. w szczególności cytowane
         powyżej wyroki: w sprawie Roders i in., pkt 48 oraz w sprawie Buchner i in., pkt 41).

      45     W związku z powyższym brak jest podstaw ograniczenia skutku niniejszego wyroku w czasie.
       W przedmiocie kosztów
      46     Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:
      1)      Artykuł 13 część B lit. f) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw
            Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru
            podatku należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on regulacji krajowej przewidującej zwolnienie z podatku VAT
            wszystkich rodzajów gier losowych oraz automatów do gry, które są urządzane lub eksploatowane w autoryzowanych, publicznych
            kasynach, gdy tymczasem wykonywanie takiej samej działalności przez podmioty nieprowadzące takich kasyn nie korzysta z tego
            zwolnienia.
      2)      Artykuł 13 część B lit. f) szóstej dyrektywy ma bezpośredni skutek, w tym znaczeniu, że podmiot urządzający grę losową lub
            eksploatujący automat do gry losowej może powołać się na ten przepis przed sądem krajowym, aby zapobiec zastosowaniu niezgodnych
            z nim przepisów prawa krajowego.
      Podpisy
      * Język postępowania: niemiecki.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (druga izba) z dnia 6 lipca 2005 r.#TQ3 Travel Solutions Belgium SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.#Zamówienia publiczne na usługi - Wspólnotowa procedura przetargowa - Usługi biura podróży służbowych urzędników i pracowników instytucji.#Sprawa T-148/04.

text:
      Sprawa T-148/04
      TQ3 Travel Solutions Belgium SA
      przeciwko
      Komisji Wspólnot Europejskich
      Zamówienia publiczne na usługi – Wspólnotowa procedura przetargowa – Usługi biura podróży służbowych urzędników i pracowników instytucji
      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 6 lipca 2005 r.  II–0000
      Streszczenie wyroku
      1.     Zamówienia publiczne Wspólnot Europejskich – Udzielenie zamówienia w drodze przetargu publicznego – Uprawnienia dyskrecjonalne
            instytucji – Kontrola sądowa – Granice
      2.     Zamówienia publiczne Wspólnot Europejskich – Udzielenie zamówienia w drodze przetargu publicznego – Oferta rażąco niska –
            Ciążący na instytucji zamawiającej obowiązek wysłuchania oferenta
      (rozporządzenie Komisji nr 2342/2002, art. 139)
      3.     Zamówienia publiczne Wspólnot Europejskich – Udzielenie zamówienia w drodze przetargu publicznego – Udzielanie zamówień –
            Kryteria udzielania – Wybór dokonywany przez instytucję zamawiającą – Granica – Odwołanie się do kryteriów pozwalających ustalić,
            która z ofert jest najbardziej korzystna gospodarczo – Dopuszczalność kryteriów niemających charakteru czysto ekonomicznego
      4.     Zamówienia publiczne Wspólnot Europejskich – Udzielenie zamówienia w drodze przetargu publicznego – Udzielanie zamówień –
            Ocena ofert na podstawie samych ofert
      1.     Podejmując decyzję o udzieleniu zamówienia w trybie przetargu, Komisja dysponuje szerokim zakresem uznania i kontrola Sądu
         musi być ograniczona do badania zgodności jej postępowania z wymogami proceduralnymi i obowiązkiem uzasadnienia decyzji, materialnej
         zgodności przyjętych okoliczności faktycznych z rzeczywistością oraz kwestii, czy nie zachodzi oczywisty błąd w ocenie lub
         nadużycie uprawnień.

      (por. pkt 47)
      2.     W dziedzinie udzielania wspólnotowych zamówień publicznych art. 139 rozporządzenia nr 2342/2002 ustanawiającego szczegółowe
         zasady wykonania rozporządzenia finansowego, który stanowi, że uznając ofertę za nienormalnie niską, instytucja zamawiająca
         ma obowiązek umożliwić oferentowi wyjaśnienie i uzasadnienie szczegółów tej oferty przed jej odrzuceniem, należy interpretować
         w ten sposób, że obowiązek zbadania rzetelności oferty wynika z istnienia uprzednich wątpliwości co do wiarygodności tej oferty.
         W istocie głównym celem tego artykułu jest przy tym ochrona oferentów przed wykluczeniem ich z postępowania bez umożliwienia
         im uzasadnienia zawartości oferty, która wydaje się rażąca niska.

      (por. pkt 49)
      3.     W ramach procedury udzielania zamówień publicznych w drodze przetargu publicznego instytucja zamawiająca nie jest zobowiązana
         brać pod uwagę wyłącznie kryteriów czysto ekonomicznych przy ustalaniu, która z ofert jest najbardziej korzystna gospodarczo,
         ponieważ nie można wykluczyć, że na wartość oferty dla zamawiającego wpływ mogą mieć czynniki niemające charakteru czysto
         ekonomicznego.

      (por. pkt 51)
      4.     W ramach procedury udzielania zamówień publicznych w drodze przetargu publicznego jakość ofert powinna być oceniana na podstawie
         samych ofert, nie zaś na podstawie doświadczenia we współpracy z instytucją zamawiającą, jakie oferent nabył przy okazji poprzednich
         umów, albo na podstawie kryteriów wyboru, takich jak zasoby techniczne kandydatów, które zostały zbadane już na etapie selekcji
         kandydatur i których nie można brać ponownie pod uwagę przy porównywaniu ofert.

      (por. pkt 86)
WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (druga izba)
      z dnia 6 lipca 2005 r.(*)

      Zamówienia publiczne na usługi – Wspólnotowa procedura przetargowa – Usługi biura podróży służbowych urzędników i pracowników instytucji
      W sprawie T-148/04
      TQ3 Travel Solutions Belgium SA, z siedzibą w Mechelen (Belgia), początkowo reprezentowana przez adwokatów R. Ergeca i K. Mörica, a następnie przez adwokata
         B. Lissoira,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez L. Parpalę i E. Manhaeve’a, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      strona pozwana,
      popieranej przez
      Wagon-Lits Travel SA, z siedzibą w Brukseli (Belgia), reprezentowaną przez adwokatów F. Herberta i H. Van Peera oraz M. D. Harrisona, solicitor,
         z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      interwenient,
      mającej za przedmiot, po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o udzieleniu części nr 1 zamówienia na
         usługi biura podróży stanowiącego przedmiot ogłoszenia 2003/S 143 129409 nie skarżącej, lecz innemu przedsiębiorstwu, oraz
         po drugie, żądanie odszkodowania z tytułu szkody poniesionej przez skarżącą w związku z odrzuceniem jej oferty,

      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI
      WSPÓLNOT EUROPEJSKICH (druga izba),
      w składzie: J. Pirrung, prezes, N. J. Forwood i S. Papasavvas, sędziowie,
      sekretarz: J. Palacio González, główny administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 8 marca 2005 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
       Ramy prawne
      1       Udzielanie przez Komisję zamówień na usługi podlega przepisom tytułu V pierwszej części rozporządzenia Rady (WE, EURATOM)
         nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot
         Europejskich (Dz.U. L 248, str. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem finansowym”) oraz rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002
         z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie
         rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357, str. 1, zwanego dalej
         „zasadami wykonania rozporządzenia finansowego”). Przepisy te oparte zostały na dyrektywach wspólnotowych dotyczących tej
         dziedziny, w szczególności, w odniesieniu do zamówień na usługi, na dyrektywie Rady 92/50/WE z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej
         się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, str. 1), zmienionej dyrektywą Parlamentu
         Europejskiego i Rady 97/52/WE z dnia 13 października 1997 r. (Dz.U. L 328, str. 1).

      2       Artykuł 100 ust. 1 rozporządzenia finansowego stanowi: „[i]ntendent decyduje o tym, komu ma być przyznane zamówienie, zgodnie
         z kryteriami oceny i przyznania zamówienia określonymi z wyprzedzeniem w dokumentach odnoszących się do zaproszeń do składania
         ofert i w zasadach udzielania zamówienia”. Artykuł 97 ust. 2 rozporządzenia finansowego i art. 138 ust. 1 lit. b) zasad wykonania
         rozporządzenia finansowego stanowią, że zamówienie może zostać udzielone oferentowi, który przedstawił ofertę najbardziej
         korzystną gospodarczo, to jest mającą najkorzystniejszą relację między ceną a jakością.

      3       Artykuł 100 ust. 2 rozporządzenia finansowego stwierdza:
      „[z]amawiający powiadamia wszystkich kandydatów lub oferentów, których wnioski lub oferty zostały odrzucone, o podstawach
         podjęcia decyzji […]. Jednakże niektórych szczegółowych informacji nie należy udostępniać, w przypadku gdy ich udostępnienie
         utrudniłoby stosowanie prawa, byłoby sprzeczne z interesem publicznym lub zaszkodziłoby prawnym [uzasadnionym] interesom gospodarczym
         przedsiębiorstw prywatnych lub publicznych lub zakłóciłoby uczciwą konkurencję między tymi przedsiębiorstwami”.

      4       Artykuł 139 ust. 1 zasad wykonania rozporządzenia finansowego przewiduje, że „[j]eżeli w przypadku konkretnego zamówienia
         oferty wydają się nienormalnie niskie w stosunku do świadczeń, zamawiający zobowiązany jest przed odrzuceniem tych ofert zwrócić
         się na piśmie do oferenta o podanie szczegółów dotyczących tych elementów ofert, które uważa za istotne, oraz zweryfikować
         je z uwzględnieniem otrzymanych wyjaśnień”.

      5       Artykuł 146 ust. 4 zasad wykonania rozporządzenia finansowego stanowi, że „[w] przypadku nienormalnie niskich ofert, określonych
         w art. 139 niniejszego rozporządzenia, komitet oceniający żąda wszelkich istotnych informacji dotyczących zawartości oferty”.

       Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu
      6       Na mocy umowy ramowej nr 98/16/IX.D.1/1 z dnia 13 stycznia 1999 r. Komisja zleciła spółce Belgium International Travel świadczenie
         usług biura podróży służbowych jej pracowników zatrudnionych w Brukseli. Umowa ta została zawarta na dwa lata z możliwością
         trzykrotnego przedłużenia na rok, czyli w sumie na okres od 1 kwietnia 1999 r. do 31 marca 2004 r. Na mocy aneksu z dnia 27
         lutego 2001 r. spółka ta scedowała umowę na skarżącą.

      7       Ogłoszeniem z dnia 30 maja 2003 r., opublikowanym w Dodatku do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej (Dz.U. S 103) Komisja poinformowała o wszczęciu procedury ograniczonej przetargu nr ADMIN/D1/PR/2003/051 na świadczenie usług
         biura podróży dla urzędników i pracowników odbywających podróże służbowe oraz innych osób podróżujących w imieniu lub na wniosek
         instytucji i podmiotów wspólnotowych.

      8       Z akt sprawy wynika, że przetarg ten został przez Komisję odwołany ze względu na rezygnację niektórych instytucji wspólnotowych.

      9       W dniu 29 lipca 2003 r., na podstawie rozporządzenia finansowego oraz zasad wykonania tego rozporządzenia, Komisja ogłosiła
         w Dodatku do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej (Dz.U. S 143), pod numerem 2003/S 143‑129409, nowy przetarg na świadczenie usług biura podróży dla urzędników i pracowników
         odbywających podróże służbowe oraz innych osób podróżujących w imieniu lub na wniosek instytucji i podmiotów wspólnotowych
         (część II.1.6 ogłoszenia o zamówieniu). Zamówienie składało się z kilku części, odpowiadających poszczególnym miejscom świadczenia
         tych usług, wśród których były: Bruksela (część nr 1), Luksemburg (część nr 2), Grange (część nr 3), Ispra (część 4), Geel
         (część nr 5), Petten (część nr 6) i Sewilla (część nr 7).

      10     Pismem z dnia 28 listopada 2003 r., przesłanym listem poleconym, skarżąca przedstawiła Komisji ofertę na części nr 1, 2, 3,
         5, 6 i 7 zamówienia.

      11     Pismem z dnia 24 lutego 2004 r. Komisja poinformowała skarżącą, że jej oferta dotycząca części nr 1 zamówienia (zwanej dalej
         „częścią nr 1” lub „spornym zamówieniem”) nie została przyjęta, ponieważ relacja jakości do ceny jej oferty była mniej korzystna
         niż oferty przyjętej. W piśmie z 24 lutego 2004 r. stwierdza się:

      „Po rozpatrzeniu ofert przedstawionych w odpowiedzi na wystosowane przez nas zaproszenie do składania ofert z przykrością
         informujemy, że Państwa oferta nie została przyjęta w przypadku części 1, 2, 3 i 7 przedmiotowego zamówienia. Ofertę tę odrzucono
         z następujących powodów:

      Część nr 1 (Bruksela)
      Ustalono, że relacja jakości do ceny Państwa oferty (51,55) jest mniej korzystna niż oferty firmy, której proponuje się udzielić
         zamówienia (87,62) [...]”.

      12     Pismem z dnia 8 marca 2004 r. skarżąca zwróciła się do Komisji o dokładniejsze informacje na temat przyczyn wyboru tej a nie
         innej oferty na realizację spornego zamówienia. Skarżąca zwróciła się także o zawieszenie procedury udzielania tego zamówienia
         i niezawieranie umowy z wybranym przedsiębiorstwem.

      13     Pismem z dnia 16 marca 2004 r. Komisja przedstawiła skarżącej wyjaśnienia dotyczące uzasadnienia decyzji z dnia 24 lutego
         2004 r. o nieudzieleniu jej spornego zamówienia i decyzji o udzieleniu go innemu przedsiębiorstwu (zwanych dalej, odpowiednio,
         „decyzją o nieudzieleniu zamówienia” i „decyzją o udzieleniu zamówienia”). Komisja poinformowała w szczególności, że w wyniku
         analizy finansowej i jakościowej oferta skarżącej uzyskała 51,55 punktu, podczas gdy wybrana oferta spółki Wagon-Lits Travel
         (zwanej dalej „WT” albo „interwenientem”) uzyskała 87,62 punktu i w związku z tym oferta WT jest najbardziej korzystna gospodarczo,
         co uzasadnia udzielenie zamówienia temu przedsiębiorstwu. Komisja wskazała również, że oferta WT, jakkolwiek znacznie niższa
         pod względem ceny od oferty skarżącej (wskaźnik 100 w przypadku WT i 165,56 w przypadku skarżącej), „nie wydawała się nienormalnie
         niska, stąd nie było potrzeby stosowania przepisów art. 139 [zasad wykonania rozporządzenia finansowego]”.

      14     Faksem z dnia 17 marca 2004 r. Komisja zaproponowała skarżącej przedłużenie do dnia 27 czerwca 2004 r. włącznie umowy ramowej
         nr 98/16/IX.D.1/1 dotyczącej usług biura podróży, która wygasała dnia 31 marca 2004 r.

      15     Pismem z dnia 19 marca 2004 r. Komisja uzasadniła wniosek o przedłużenie wspomnianej umowy ramowej, stwierdzając, że udzielenie
         wskazówek nowemu kontrahentowi, tj. WT, i wejście w życie nowej umowy nie może nastąpić przed wygaśnięciem umowy ramowej.
         W piśmie tym wskazano, że ze względu na „sztywne i niezależne od Komisji i jej nowego kontrahenta terminy przekazanie wskazówek
         nowemu kontrahentowi i wejście w życie nowej umowy nie może nastąpić przed wygaśnięciem umowy [ze skarżącą]”.

      16     Faksem z dnia 22 marca 2004 r. skarżąca poinformowała, że nie zamierza przedłużać umowy ramowej, która w związku z tym wygasa
         z dniem 1 kwietnia 2004 r.

      17     Pismami z dnia 23 i 26 marca 2004 r. Komisja zwróciła się do skarżącej o przekazanie WT stworzonych przez nią plików zawierających
         dane osób podróżujących w celu zapewnienia ciągłości usług w zakresie podróży służbowych. Pismami z dnia 25 i 31 marca 2004
         r. skarżąca odmówiła przekazania tych danych.

      18     W dniu 31 marca 2004 r. Komisja zawarła z WT umowę na świadczenie usług biura podróży w Brukseli. Umowa ta weszła w życie
         z dniem 1 kwietnia 2004 r., z aneksem pozwalającym nowemu kontrahentowi na świadczenie usług „ex-plant” (tj. w jego własnych
         pomieszczeniach) przez okres przejściowy od 1 kwietnia do 19 maja 2004 r.

       Przebieg postępowania i żądania stron
      19     Pismem zarejestrowanym w sekretariacie Sądu w dniu 26 kwietnia 2004 r. skarżąca wniosła niniejszą skargę, mającą na celu,
         po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji o nieudzieleniu zamówienia i decyzji o udzieleniu zamówienia, a po drugie, naprawienie
         szkody, jaką poniosła w związku z tymi decyzjami.

      20     W dniu 26 kwietnia 2004 r. skarżąca złożyła wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie przyspieszonym, zgodnie z art. 76a regulaminu.
         Wniosek ten został oddalony postanowieniem Sądu z dnia 10 czerwca 2004 r.

      21     Osobnym pismem, zarejestrowanym w sekretariacie Sądu w dniu 26 kwietnia 2004 r., skarżąca złożyła wniosek o zastosowanie środka
         tymczasowego w postaci, po pierwsze, zawieszenia wykonania decyzji o nieudzieleniu zamówienia oraz decyzji o udzieleniu zamówienia,
         a po drugie, nakazania Komisji podjęcia niezbędnych kroków w celu wstrzymania skutków decyzji o udzieleniu zamówienia lub
         umowy zawartej w wyniku tej decyzji. Wniosek ten został oddalony postanowieniem Prezesa Sądu z dnia 27 lipca 2004 r., przy
         czym rozstrzygnięcie odnośnie do kosztów zostało zastrzeżone do wyroku kończącego postępowania w sprawie.

      22     Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 9 czerwca 2004 r. WT złożyła wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta,
         na poparcie żądań Komisji. Postanowieniem z dnia 14 lipca 2004 r. prezes drugiej izby dopuścił interwencję. WT złożyła wniosek
         interwencyjny, a pozostałe strony przedstawiły uwagi dotyczące tego wniosku w wyznaczonym terminie.

      23     Na podstawie sprawozdania sędziego sprawozdawcy Sąd postanowił otworzyć procedurę ustną i tytułem środków organizacji postępowania,
         o którym mowa w art. 64 regulaminu, wezwał Komisję do udzielenia odpowiedzi na szereg pytań, a WT, po pierwsze, do udzielenia
         odpowiedzi na jedno pytanie i po drugie, do przedstawienia jawnej kopii oferty finansowej i technicznej złożonej w procedurze
         przetargowej będącej przedmiotem sprawy. Pismem z dnia 9 lutego 2005 r. Komisja przedstawiła odpowiedź na pytania Sądu, a
         pismem z dnia 14 lutego 2005 r. WT przedstawiła żądany dokument i udzieliła swojej odpowiedzi na pytanie Sądu.

      24     Skarżąca wnosi do Sądu o:
      –       stwierdzenie nieważności decyzji o nieudzieleniu zamówienia;
      –       stwierdzenie nieważności decyzji o udzieleniu zamówienia;
      –       stwierdzenie, że bezprawne postępowanie Komisji stanowi czyn zawiniony pociągający za sobą jej odpowiedzialność;
      –       wezwanie Komisji, na podstawie art. 64 regulaminu, do przedstawienia wszystkich będących w jej posiadaniu dokumentów dotyczących
         udzielenia części nr 1 zamówienia;

      –       przekazanie Komisji sprawy oceny szkody poniesionej przez skarżącą;
      –       obciążenie Komisji kosztami postępowania.
      25     Komisja wnosi do Sądu o:
      –       oddalenie skargi w całości;
      –       obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
      26     Interwenient wnosi do Sądu o:
      –       oddalenie skargi;
      –       obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
       W przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności
      27     Na poparcie żądania stwierdzenia nieważności decyzji skarżąca podnosi w istocie dwa zarzuty. Pierwszy z nich oparty jest na
         naruszeniu art. 146 zasad wykonania rozporządzenia finansowego i oczywistym błędzie w ocenie ofert finansowych. Drugi oparty
         jest na oczywistym błędzie w ocenie jakości technicznej ofert.

      1.     W przedmiocie pierwszego zarzutu, opartego na naruszeniu art. 146 zasad wykonania rozporządzenia finansowego i oczywistym
            błędzie w ocenie ofert finansowych
       Argumenty stron
      28     Skarżąca twierdzi, że nie uznając oferty WT za nienormalnie niską i nie dopełniwszy obowiązku zażądania istotnych informacji
         dotyczących zawartości tej oferty, Komisja naruszyła art. 146 zasad wykonania rozporządzenia finansowego, których art. 139
         nie znajduje w tej sprawie zdaniem skarżącej zastosowania.

      29     Skarżąca wskazuje, że cena oferty WT była o 42% niższa od średniej z ofert skarżącej i trzeciego oferenta, który złożył ofertę
         z jeszcze wyższą ceną – oferta skarżącej otrzymała współczynnik 165,56, a najdroższa oferta współczynnik 181,13. Przy tak
         znacznej różnicy Komisja powinna była uznać ofertę WT za nienormalnie niską, zważywszy że pismem z dnia 8 marca 2004 r. skarżąca
         poinformowała Komisję o swoich wątpliwościach co do wiarygodności oferty WT.

      30     Skarżąca podkreśla, że wprawdzie Komisji przysługuje znaczny zakres uznania w kwestii elementów, jakie bierze pod uwagę udzielając
         zamówienia po przeprowadzeniu przetargu, jednak sąd wspólnotowy bada zgodność jej postępowania z wymogami proceduralnymi i
         obowiązkiem uzasadnienia decyzji, materialną zgodność przyjętych okoliczności faktycznych z rzeczywistością oraz czy nie zachodzi
         oczywisty błąd w ocenie lub nadużycie uprawnień (wyrok Sądu z dnia 27 września 2002 r. w sprawie T-211/02 Tideland Signal
         przeciwko Komisji, Rec. str. II‑3781, pkt 33).

      31     W tej kwestii skarżąca przypomina, iż Sąd w wyroku z dnia 25 lutego 2003 r. w sprawie T-4/01 Renco przeciwko Radzie (Rec.
         str. II‑171, pkt 76) uznał, że Rada „winna […] zbadać wiarygodność i rzetelność ofert, które wydają jej się generalnie podejrzane,
         co oznacza konieczność zażądania dodatkowych informacji na temat poszczególnych cen, które wydają się wątpliwe, zwłaszcza
         jeśli jest takich wiele”, a ponadto że „okoliczność, iż oferta skarżącej została uznana za zgodną z dokumentacją zamówienia,
         nie zwalnia Rady z wynikającego z tego samego artykułu obowiązku zbadania cen zawartych w ofercie, jeżeli w trakcie analizy
         ofert i po wstępnej ocenie ich zgodności powstają wątpliwości co do wiarygodności tych cen”.

      32     W odniesieniu do niniejszej sprawy skarżąca podkreśla, że cena usług biura podróży dla każdej z części zamówienia składa się
         z „kosztów administracyjnych” („Management fee”), stanowiących wynagrodzenie biura podróży za koszty związane z wyjazdami
         personelu instytucji i agencji europejskich, i z „kosztów umownych” („Transaction fee”), stanowiących wynagrodzenie tego biura
         za koszty związane z podróżami osób niewchodzących w skład personelu instytucji lub agencji europejskich, ale podróżujących
         na ich wniosek.

      33     Skarżąca przypomina, że na „koszty administracyjne” składają się koszty pracy, koszty operacyjne i inne koszty. Jej zdaniem
         koszty pracy stanowią zasadniczą część „kosztów administracyjnych”, a w związku z tym także ceny usług biura podróży w części
         nr 1 zamówienia. Skarżąca oszacowała w swojej ofercie finansowej udział kosztów pracy w „kosztach administracyjnych” na 79,5 %.
         Ponieważ koszty pracy stanowią zasadnicza część ceny usług biura podróży, Komisja winna była zdaniem skarżącej uznać cenę
         zaproponowaną przez WT za nienormalnie niską.

      34     W związku z powyższym koszty pracy, a co za tym idzie oferowaną cenę, można zdaniem skarżącej obniżyć jedynie poprzez znaczne
         ograniczenie, w stosunku do jej własnej oferty, liczby osób zaangażowanych przy wykonaniu zamówienia lub wysokości ich wynagrodzeń.
         Ograniczenie to odbiłoby się niewątpliwie na jakości usług.

      35     W odniesieniu, w pierwszej kolejności, do wynagrodzeń, skarżąca podkreśla, że zgodnie z dokumentacją zamówienia usługi biura
         podróży winny być świadczone w pomieszczeniach należących do instytucji i agencji europejskich. Umowy o pracę z osobami zatrudnionymi
         w tym celu podlegałyby zatem prawu belgijskiemu, które narzuca płacę minimalną w stosunkach pracy.

      36     Co się natomiast tyczy liczby zatrudnionych, zapewnienie właściwej jakości usług wymaga zdaniem skarżącej zatrudnienia 39
         osób. Ponieważ zatem koszty pracy są sztywne, znaczna różnica cen między ofertą WT a ofertą dwóch pozostałych oferentów pozwala
         na uznanie tej pierwszej za nienormalnie niską. Skarżąca twierdzi, że o ile można wyobrazić sobie ofertę bardziej konkurencyjną
         od jej własnej, o tyle trudno uzasadnić różnicę sięgającą 42 %.

      37     Co więcej, skarżąca podnosi argument, że Komisja niesłusznie wzięła pod uwagę stosunek liczby transakcji do „kosztów administracyjnych”,
         które to kryterium nie zostało zawarte w dokumentacji zamówienia. Skarżąca podkreśla w tej kwestii, że liczba transakcji w
         częściach nr 1 i 2 zamówienia nie jest w żaden sposób proporcjonalna do szacunkowych kosztów ogólnych wykonania tych części
         zamówienia. Szacunkowy koszt ogólny wykonania części nr 2 zamówienia wynosi bowiem tylko 12,58 % kosztu dla części nr 1, podczas
         gdy liczba transakcji w części nr 2 to jedynie 22,8 % tej liczby w części nr 1.

      38     Skarżąca twierdzi wreszcie, że Komisja zastosowała kryteria odmienne od zawartych w dokumentacji zamówienia, po pierwsze w
         odniesieniu do „kosztów administracyjnych”, a po drugie biorąc pod uwagę system zachęt zaproponowany przez WT oraz jej możliwości
         techniczne i logistyczne.

      39     Zdaniem Komisji oferta złożona przez WT nie była nienormalnie niska, w związku z czym nie było potrzeby stosowania art. 139
         zasad wykonania rozporządzenia finansowego. Użycie słowa „wydawać się” w art. 139 ust. 1 tych zasad wskazuje, że zamiarem
         ustawodawcy wspólnotowego było przyznać organowi zamawiającemu szeroki zakres uznania w procedurze przetargowej. Ponadto Komisja
         zwraca uwagę, że jak wynika z tego samego artykułu, oferta nienormalnie niska nie jest sama z siebie nieważna, gdyż uwzględnić
         można uzasadnienie dla oferowanej nienormalnie niskiej ceny.

      40     Komisja podkreśla, że nie było zasadniczej różnicy między średnimi „kosztami umownymi” w ofercie skarżącej i w ofercie WT,
         natomiast ich oferty różniły się istotnie co do wysokości „kosztów administracyjnych”.

      41     Jeśli chodzi o koszty pracy, WT prawidłowo oceniła niezbędną liczbę osób, opierając się w szczególności na wskaźniku „średniej
         liczby transakcji rocznie na administratora”. Ponadto, argumentuje Komisja, w innej ofercie również przewidziano mniejszą
         liczbę zatrudnionych niż proponowała skarżąca. Komisja podkreśla, że biorąc pod uwagę koszt na osobę, WT zaproponowała drugą
         pod względem wysokości cenę, podczas gdy cena zaproponowana przez skarżącą była najwyższa.

      42     Jeśli chodzi o inne koszty, były one w ofercie WT znacznie niższe niż w ofercie skarżącej.
      43     Komisja przetargowa wzięła również pod uwagę różne parametry pozwalające na ocenę wewnętrznej spójności ofert w odniesieniu
         do „kosztów administracyjnych”. Po pierwsze, zbadała ona średni koszt transakcji z grupy „delegacje”, której wynagrodzenie
         należy do „kosztów administracyjnych”, w stosunku do średniego kosztu transakcji z grupy „inne podróże”, której wynagrodzenie
         należy do grupy „kosztów umownych”. Średni koszt wynosił 32,94 euro w stosunku do 14,37 euro w ofercie skarżącej i 16 euro
         w stosunku do 15,66 euro w ofercie WT. Po drugie, komisja przetargowa przeprowadziła porównanie „kosztów administracyjnych”
         odnoszących się do części nr 1 zamówienia (Bruksela) do tych samych kosztów w części nr 2 (Luksemburg), proporcjonalnie do
         liczby transakcji w każdej z tych części. Z porównania tego wynikało, że „koszty administracyjne” WT dla części nr 1 były
         3,64 raza wyższe niż dla części nr 2, przy liczbie transakcji wyższej 3,56 raza. „Koszty administracyjne” skarżącej okazały
         się natomiast wyższe dla części nr 1, gdyż były 7,89 raza wyższe niż dla części nr 2, również przy liczbie transakcji wyższej
         3,56 raza.

      44     W związku z powyższym Komisja uznała ofertę WT za realistyczną, zrównoważoną i proporcjonalną. Komisja podkreśla, że oparła
         się na parametrach obiektywnych i porównywalnych dla poszczególnych ofert, pozwalających ocenić spójność między zawartością
         techniczną a poziomem cen każdej z nich.

      45     Komisja podkreśla ponadto, że wzięła pod uwagę system zachęt zaproponowany przez WT [podział między Komisję a biuro zniżek
         cen zakupu biletów w stosunku do cen International Air Transport Association (Międzynarodowego Stowarzyszenia Transportu Lotniczego),
         zwanego dalej „IATA”, wynegocjowanych przez biuro]. Jej zdaniem jest to bowiem czynnik istotny dla oceny, po pierwsze, potencjalnych
         dochodów ponad wynagrodzenie za usługę, jakie oferent może osiągnąć, a po drugie, równowagi finansowej oferty w zakresie „kosztów
         administracyjnych”.

      46     WT natomiast stwierdza, że jej zdaniem Komisja wykazała, iż przeprowadziła szczegółową i dokładną analizę porównawczą i w
         związku z tym jej oferta nie może wydawać się nienormalnie niska.

       Ocena Sądu
      47     Na wstępie należy przypomnieć, że podejmując decyzję o udzieleniu zamówienia w trybie przetargu Komisja dysponuje szerokim
         zakresem uznania i że kontrola Sądu musi być ograniczona do badania zgodności jej postępowania z wymogami proceduralnymi i
         obowiązkiem uzasadnienia decyzji, materialnej zgodności przyjętych okoliczności faktycznych z rzeczywistością oraz czy nie
         zachodzi oczywisty błąd w ocenie lub nadużycie uprawnień (wyroki Sądu z dnia 24 lutego 2000 r. w sprawie T-145/98 ADT Projekt
         przeciwko Komisji, Rec. str. II‑387, pkt 147, i z dnia 26 lutego 2002 r. w sprawie T-169/00 Esedra przeciwko Komisji, Rec.
         str. II‑609, pkt 95).

      48     Należy również stwierdzić, że zgodnie z art. 97 rozporządzenia finansowego „[z]amówienia mogą być udzielane poprzez automatyczną
         procedurę udzielania zamówień lub przez procedurę przyjęcia oferty gospodarczo najbardziej korzystnej”. Ponadto, zgodnie z
         art. 138 zasad wykonania rozporządzenia finansowego, „[o]ferta ekonomicznie najbardziej korzystna to ta, która przedstawia
         najkorzystniejszą relację między ceną a jakością, biorąc pod uwagę kryteria uzasadnione przedmiotem zamówienia”.

      49     Z art. 139 zasad wykonania rozporządzenia finansowego wynika natomiast, że uznając ofertę za nienormalnie niską, instytucja
         zamawiająca ma obowiązek umożliwić oferentowi wyjaśnienie i uzasadnienie szczegółów tej oferty przed jej odrzuceniem. Stąd
         obowiązek zbadania rzetelności oferty wynika z istnienia uprzednich wątpliwości co do wiarygodności tej oferty. Głównym celem
         tego artykułu jest przy tym ochrona oferentów przed wykluczeniem ich z postępowania bez umożliwienia im uzasadnienia zawartości
         oferty, która wydaje się nienormalnie niska.

      50     Stąd stosowanie art. 146 zasad wykonania rozporządzenia finansowego jest nierozerwalnie związane ze stosowaniem art. 139 tych
         zasad, ponieważ tylko w wypadku, gdy oferta wydaje się nienormalnie niska w rozumieniu tego artykułu, komisja przetargowa
         zobowiązana jest zwrócić się o istotne informacje na temat zawartości oferty przed jej ewentualnym odrzuceniem. W związku
         z tym, wbrew twierdzeniom skarżącej, w sytuacji gdy oferta nie wydaje się nienormalnie niska w rozumieniu wspomnianego art.
         139, art. 146 nie znajduje zastosowania. W związku z tym, ponieważ w niniejszej sprawie komisja przetargowa nie miała zamiaru
         odrzucać oferty WT, gdyż nie wydawała jej się ona nienormalnie niska, art. 139 jest pozbawiony znaczenia.

      51     Jeśli chodzi o udzielenie spornego zamówienia, z art. 6 dokumentacji zamówienia wynika, że „dla każdej części zamówienie zostanie
         udzielone oferentowi, który złożył ofertę najbardziej korzystną gospodarczo, biorąc pod uwagę oferowaną jakość usług i proponowane
         ceny”. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem instytucja zamawiająca nie jest zobowiązana brać pod uwagę wyłącznie kryteriów czysto
         ekonomicznych przy ustalaniu, która z ofert jest najbardziej korzystna gospodarczo, ponieważ nie można wykluczyć, że na wartość
         oferty dla zamawiającego wpływ mogą mieć czynniki niemające charakteru czysto ekonomicznego (wyrok Trybunału z dnia 17 września
         2002 r. w sprawie C-513/99 Concordia Bus Finland, Rec. str. I‑7213, pkt 55, i ww. wyrok w sprawie Renco przeciwko Radzie,
         pkt 67).

      52     W niniejszej sprawie cena usługi biura podróży składa się z dwóch głównych elementów: i) „kosztów administracyjnych”, które
         stanowią całkowitą miesięczną kwotę zawierającą koszty pracy, koszty operacyjne i inne koszty, oraz ii) „kosztów umownych”,
         które stanowią wynagrodzenie biura podróży za koszty zarządzania związane z podróżami osób podróżujących na wniosek instytucji
         i agencji wspólnotowych.

      53     Sąd zwraca uwagę, że skarżąca nie kwestionuje „kosztów umownych” zaproponowanych przez WT, a jedynie wysokość „kosztów administracyjnych”
         zawartą w jej ofercie. Należy zatem ustalić, czy Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie wyliczenia finansowego poszczególnych
         składników „kosztów administracyjnych”, gdzie oferta WT była najtańsza, oferta skarżącej najdroższa, a dwie pozostałe oferty
         sytuowały się między nimi.

       W przedmiocie kosztów pracy
      54     Należy zauważyć, że koszty pracy ustalane są w zależności, po pierwsze, od liczby zatrudnionych, oraz po drugie, od kosztu
         każdego zatrudnionego.

      55     W pierwszej kolejności, w odniesieniu do liczby zatrudnionych stwierdzić trzeba, że może ona stanowić użyteczną wskazówkę
         ewentualnego niedoszacowania potrzeb, jakie niesie poprawne wykonywanie usług będących przedmiotem przetargu. Tego rodzaju
         dane liczbowe nie mogą jednak stanowić czynnika decydującego, ponieważ efektywna organizacja wewnętrzna oferenta może uzasadniać
         mniejszą liczbę zatrudnionych.

      56     W niniejszej sprawie Sąd zauważa, że w celu ustalenia niezbędnej liczby zatrudnionych WT oparła się na „średniej liczbie transakcji
         rocznie na zatrudnionego”, co stanowi wyliczenie oparte na kryterium obiektywnym i realistycznym. WT wskazała w odpowiedzi
         na pytanie Sądu, że szacowała liczbę zatrudnionych do wykonania części nr 1 zamówienia na 29, przy czym w innej ofercie proponowano
         jeszcze mniejszą ich liczbę.

      57     Szacunki skarżącej, zgodnie z którymi wykonanie usług będących przedmiotem zamówienia wymaga zatrudnienia 39 osób, są bezzasadne,
         gdyż nie można wykluczyć, że inny oferent będzie w stanie zaproponować mniejszą liczbę zatrudnionych, w szczególności dzięki
         wydajniejszym procedurom pracy i większej konkurencyjności technicznej.

      58     W związku z powyższym Sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała w wystarczającym stopniu, iż obliczenia WT co do liczby zatrudnionych
         były niewłaściwe i że zaniżyła ona tę liczbę.

      59     Jeśli chodzi, w drugiej kolejności, o koszt na osobę, to należy przypomnieć, że WT zaproponowała drugą od końca pod względem
         wysokości cenę na zatrudnionego, natomiast skarżąca cenę najwyższą.

      60     W świetle tej okoliczności widać, że WT nie była jedynym przedsiębiorstwem, w którego ocenie potrzeby związane z częścią nr
         1 wiązały się z niższymi kosztami niż wyliczone przez skarżącą. Poza tym okoliczność, że inny oferent zaproponował koszt na
         osobę niższy niż w przyjętej ofercie, mogła utwierdzić instytucję zamawiającą w przekonaniu, iż ceny zaproponowane przez WT
         nie były nienormalnie niskie.

      61     Sąd stwierdza, że skarżąca ogranicza swoje argumenty do faktu, że WT zaproponowała albo zbyt małą liczbę zatrudnionych, albo
         ich zbyt niskie wynagrodzenie. Należy zaś zauważyć, że skarżąca nie dostarczyła przesłanek mogących wykazać oczywisty błąd
         w ocenie po stronie Komisji. Stąd instytucja zamawiająca mogła słusznie uznać, że liczba zatrudnionych zaproponowana przez
         WT była właściwa, a przyjęta oferta nie była nienormalnie niska.

       W przedmiocie kosztów operacyjnych
      62     W odniesieniu do kosztów operacyjnych z załącznika 2 do dokumentacji zamówienia wynika, że składają się one, po pierwsze,
         z kosztów finansowania przez biuro opóźnienia między zapłatą przez biuro rachunków jego dostawców a zapłatą przez Komisję
         rachunków biura, po drugie zaś z innych kosztów funkcjonowania biura związanych z wyposażeniem, materiałami, eksploatacją
         i konserwacją sprzętu informatycznego i telekomunikacyjnego używanego do wykonywania umowy.

      63     Skarżąca nie dostarczyła w tym względzie dowodu na okoliczność, że koszty operacyjne wyliczone przez WT były nienormalnie
         niskie, ograniczyła się w swych pismach do określenia składników tych kosztów, nie wyjaśniając, w jakim zakresie ich wysokość
         obliczona przez WT miałaby być nienormalnie niska.

       W przedmiocie innych kosztów
      64     W odniesieniu do innych kosztów należy zauważyć, że jak to mogła stwierdzić Komisja, oferta WT zawierała znacznie mniejszą
         część innych kosztów niż oferta skarżącej. Przypomnieć trzeba, że oferenci określają tę pozycję budżetu zgodnie z własną praktyką
         i doświadczeniem. W związku z tym obliczeń skarżącej nie można uznać za standard, wziąwszy pod uwagę, że specyficzna struktura
         każdego z oferentów uzasadniać może niższe koszty.

      65     Poza tym WT zadbała zdaniem Komisji o „zminimalizowanie kosztów, przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiej jakości, opierając
         się na wysoce wydajnej infrastrukturze i technologii, dzięki zaawansowanym technikom produktywności”. Jak wynika z odpowiedzi
         pisemnej na jedno z pytań Sądu, Komisja wzięła w szczególności pod uwagę, że WT była w stanie zaproponować w celu świadczenia
         usług rozwiązania optymalne z punktu widzenia redukcji kosztów, a także innowacyjne rozwiązania informatyczne. Co więcej,
         wyczerpujący opis zasobów technicznych i logistycznych zawarty w ofercie WT pozwolił Komisji upewnić się, że stosowana infrastruktura
         i metody pracy skierowane były na produktywność i redukcję kosztów, przy jednoczesnym zapewnieniu efektywności świadczonych
         usług. Oferta techniczna kładła nacisk na chęć świadczenia jak najwyższej jakości usług przy jak najniższych kosztach.

      66     Stąd w świetle powyższych wskazówek Sąd uznaje, że Komisja dołożyła starań, by upewnić się iż poziom innych kosztów zapewnia
         poprawne wykonanie oczekiwanych świadczeń, a przyjęta oferta jest wiarygodna i rzetelna.

      67     Należy również zauważyć, że komisja przetargowa zweryfikowała spójność „kosztów administracyjnych”, porównawszy w pierwszym
         rzędzie średni koszt transakcji należącej do grupy „delegacje”, której wynagrodzenie należy do „kosztów administracyjnych”,
         ze średnim kosztem transakcji z grupy „inne podróże”, której wynagrodzenie należy do „kosztów umownych”. Analiza ta wykazała,
         że w przypadku oferty skarżącej koszt ten był prawie dwa razy wyższy od kosztów transakcji, której wynagrodzenie należy do
         „kosztów umownych” (32,94 euro w stosunku do 14,37 euro), w przeciwieństwie do oferty WT, gdzie zaproponowano koszty różniące
         się tylko nieznacznie (16 euro w stosunku do 15,66 euro).

      68     Komisja przetargowa oceniła w drugim rzędzie „koszty administracyjne” części nr 1 (Bruksela) i nr 2 (Luksemburg) w zależności
         od stosunkowej wielkości każdej z części. Oferta złożona przez WT mogła się instytucji zamawiającej wydać wiarygodna, ponieważ
         „koszty administracyjne” części nr 1 były 3,64 raza wyższe niż dla części nr 2, przy liczbie transakcji wyższej 3,56 raza,
         co jest proporcją uzasadnioną i niewskazującą na jakąkolwiek niespójność proponowanych cen. Natomiast „koszty administracyjne”
         skarżącej okazują się znacznie wyższe dla części nr 1, są bowiem 7,89 raza wyższe od tych samych kosztów dla części nr 2,
         przy liczbie transakcji wyższej również 3,56 raza.

      69     Sąd stwierdza, że skarżąca kwestionuje to porównanie, ale nie udowodniła, że jest ono błędne, zważywszy ponadto, że Komisja
         przeprowadziła to porównanie wyłącznie w celu upewnienia się co do spójności przyjętej oferty, a nie w celu udzielenia części
         nr 1 zamówienia, jak to zarzuca skarżąca. W związku z powyższym Komisja miała pełne prawo uznać wyliczenie „kosztów administracyjnych”
         zawarte w ofercie WT za rzetelne i wiarygodne.

       W przedmiocie systemu zachęt
      70     Uznać należy, podobnie jak to czyni Komisja, że system zachęt został wzięty pod uwagę przy ocenie jakościowej oferty w celu
         wykazania, że Komisja słusznie nie uznała oferty za nienormalnie niską. Czynnik ten został zastosowany celem upewnienia się
         o wiarygodności i rzetelności oferty finansowej, a nie jako kryterium udzielenia zamówienia. Zważywszy, że wszelkie zniżki,
         jakie uzyska usługodawca, oznaczają odpowiednie obniżenie wydatków Komisji i że w niniejszym przypadku w ofercie WT zaproponowano
         znaczny dochód dodatkowy w systemie zachęt, Komisja była w stanie upewnić się, że „koszty administracyjne” są ekonomicznie
         zrównoważone.

      71     W związku z powyższym okazuje się, że Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie, uznając ofertę finansową WT za najbardziej
         korzystną gospodarczo, lecz bynajmniej nie nienormalnie niską. Stąd pierwszy zarzut należy odrzucić.

      2.     W przedmiocie drugiego zarzutu, opartego na oczywistym błędzie w ocenie jakości technicznej ofert
       Argumenty stron
      72     Skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, przyznając ofercie WT najwyższą liczbę punktów (87,62 na
         100) za jakość proponowanych usług. Jej zdaniem przyznanie ofercie WT większej liczby punktów niż jej własnej ofercie wytłumaczyć
         można by jedynie w sytuacji, gdyby oferta WT gwarantowała w znacznym stopniu wysoką jakość usług biura podróży, w szczególności
         gdyby gwarantowała to w większym stopniu niż jej własna oferta. Tymczasem jej zdaniem WT w żaden sposób nie jest w stanie
         zapewnić wystarczającej jakości tych usług.

      73     Skarżąca uznaje, że zatrudniwszy 14 z 35 jej dawnych pracowników, WT nie dysponuje personelem zapewniającym wysoką jakość
         świadczonych usług.

      74     Skarżąca zwraca uwagę, że w trakcie wykonywania przez nią usług w ramach umowy ramowej, czyli w okresie od 1 kwietnia 1999
         r. do 31 marca 2004 r. nie zarzucano jej żadnych uchybień. Przypomina ona w tym względzie, że w notatce wewnętrznej z dnia
         6 grudnia 2001 r. przełożony jednostki organizacyjnej odpowiadającej w Komisji za delegacje uznał sposób świadczenia przez
         nią usług biura podróży za właściwy, podkreślając ich „generalnie zadowalający” charakter. W związku z tym skarżąca uznaje,
         że jej oferta w pełni zaspokajała wymagania zawarte w dokumentacji zamówienia.

      75     Skarżąca podkreśla, że Komisja wiedziała jeszcze przed rozpoczęciem wykonywania umowy, że WT nie będzie w stanie świadczyć
         usług we właściwy sposób przez trzy miesiące, tj. jedną ósmą pierwotnego czasu obowiązywania umowy. Tymczasem skarżąca zwraca
         uwagę, że zgodnie z załącznikiem 1 do dokumentacji zamówienia świadczenie usług biura podróży w pomieszczeniach instytucji
         stanowi warunek konieczny wykonywania tych usług, przy czym umowa może zostać rozwiązana „jeżeli w ciągu trzech miesięcy od
         przewidzianej daty nie przystąpiono do rzeczywistego wykonywania umowy”. Skarżąca wyraża zatem zdumienie, że WT otrzymała
         najwyższą liczbę punktów za jakość, mimo iż wiadomo było w chwili dokonywania oceny ofert, że nie będzie w stanie wykonywać
         umowy przez trzy miesiące.

      76     Zdaniem skarżącej udzielenie WT części nr 1 zamówienia nastąpiło z naruszeniem przepisów dokumentacji zamówienia, która zawiera,
         w załączniku 1, wymóg przedstawienia dowodu na posiadanie przez oferentów zezwoleń niezbędnych do wystawiania biletów w transporcie
         jako warunek dopuszczalności ofert i wymaga podania numeru licencji IATA przed przystąpieniem do wykonywania umowy. Jednakże
         umowa zwarta z WT w dniu 31 marca 2004 r. weszła w życie z dniem 1 kwietnia 2004 r., podczas gdy WT nie była w stanie podać
         numeru wspomnianej licencji. W związku z powyższym skarżąca uznaje, że była jedynym oferentem zdolnym spełnić wymagania dokumentacji
         zamówienia w zakresie posiadania licencji IATA.

      77     Komisja jest natomiast zdania, że oceniła jakość techniczną ofert zgodnie z dokumentacją zamówienia i metodologią oceny ustaloną
         przed otwarciem ofert, nie popełniając przy tym żadnego oczywistego błędu w ocenie.

      78     W odniesieniu do niemożności zapewnienia wykonywania umowy między 1 kwietnia a 27 czerwca 2004 r. Komisja podkreśla, że żaden
         z kontrahentów poza skarżącą nie byłby w stanie dopełnić formalności administracyjnych i technicznych niezbędnych w celu przystąpienia
         do wykonywania usług w pomieszczeniach Komisji w terminie sześciu tygodni od decyzji o udzieleniu zamówienia i niecałego miesiąca
         od najwcześniejszej możliwej daty podpisania umowy. Z tego względu Komisja zwróciła się do skarżącej o dalsze świadczenie
         tych usług, jednakże skarżąca ostatecznie odmówiła spełnienia tej prośby.

      79     Komisja podkreśla zatem, że w obliczu stanu wyższej konieczności wynikającego ze zdarzeń nieprzewidzianych, niezależnych od
         instytucji zamawiającej i mogących zagrozić interesom Wspólnoty zmuszona była zastosować art. 126 ust. 1 lit. c) zasad wykonania
         rozporządzenia finansowego. W tej sytuacji podpisała umowę z aneksem, pozwalającym nowemu kontrahentowi świadczenie usług
         „ex-plant”, to znaczy w jego własnych pomieszczeniach, przez okres od 1 kwietnia do 19 maja 2004 r., a nie przez trzy miesiące,
         jak twierdzi skarżąca.

      80     Komisja przypomina, że była zmuszona znaleźć rozwiązanie problemu wynikającego z nieprzewidywanej rezygnacji niektórych instytucji,
         w tym Parlamentu Europejskiego i Trybunału Sprawiedliwości. Dokumentacja zamówienia rozpatrywanego w niniejszej sprawie nie
         przewidywała żadnej konkretnej daty przystąpienia do wykonywania usług, poza tym że umowa miała być podpisana do 30 czerwca
         2004 r., a oferty były ważne przez dziewięć miesięcy, począwszy od 2 grudnia 2003 r. Ponadto WT była w stanie wykonać sporne
         zamówienie, co powinno się było rozpocząć najpóźniej 1 lipca 2004 r.

      81     Co więcej, Komisja kwestionuje twierdzenie, jakoby ogłaszając przetarg międzyinstytucjonalny znała stopień trudności wynikających
         z rezygnacji niektórych instytucji. Dopiero bowiem w trakcie spotkania z WT w dniu 8 marca 2004 r. okazało się, że wykonanie
         zamówienia „in-plant” od 1 kwietnia 2004 r. napotyka problemy techniczne i administracyjne. W związku z tym Komisja uznaje,
         że trudności te stały się znane dopiero po zakończeniu przetargu, co zmusiło ją do znalezienia adekwatnego rozwiązania.

      82     Komisja podkreśla, że zgodnie z dokumentacją zamówienia wylegitymowanie się licencją IATA wymagane było przed rozpoczęciem
         świadczenia usług, czyli po zakończeniu przetargu. Co więcej, licencja ta nie stanowiła w żadnym wypadku kryterium oceny jakościowej.

      83     WT z kolei kwestionuje tezę, jakoby kontrahent wykonujący już usługi będące przedmiotem zamówienia winien automatycznie otrzymać
         najwyższą liczbę punktów.

      84     W odniesieniu do licencji IATA WT podkreśla, że posiadała licencję generalną na swoje usługi świadczone w Belgii oraz licencje
         IATA dla każdej ze swoich agencji. WT stwierdza, że żaden z oferentów poza skarżącą nie mógł posiadać licencji dla agencji
         prowadzonej w pomieszczeniach Komisji. WT podkreśla ponadto, że jak wynika z załącznika 1 do dokumentacji (punkt 2.2), posiadanie
         numeru specjalnej licencji IATA na wykonywanie umowy nie stanowiło w żadnym razie warunku dopuszczalności ofert.

      85     W odniesieniu wreszcie do liczby zatrudnionych WT przypomina, że spełnia wymagania zawarte w ogłoszeniu o zamówieniu. Zatrudnia
         bowiem co najmniej 70 osób w Belgii, z których większość posiada jej zdaniem kwalifikacje zawodowe, o których mowa w art.
         5.2 załącznika 1 do dokumentacji zamówienia.

       Ocena Sądu
      86     Należy na wstępie przypomnieć, że jak to wynika z utrwalonego orzecznictwa, jakość ofert powinna być oceniana na podstawie
         samych ofert, nie zaś na podstawie doświadczenia we współpracy z instytucją zamawiającą, jakie oferent nabył przy okazji poprzednich
         umów, albo na podstawie kryteriów wyboru, jak zasoby techniczne kandydatów, które zostały zbadane już na etapie selekcji kandydatur
         i których nie można brać ponownie pod uwagę przy porównywaniu ofert (wyrok Trybunału z dnia 20 września 1988 r. w sprawie
         31/87 Beentjes, Rec. str. 4635, pkt 15, i ww. wyrok w sprawie Esedra przeciwko Komisji, pkt 158).

      87     W niniejszej sprawie, jak wynika z art. 6 dokumentacji zamówienia, obowiązywały dwa kryteria udzielenia zamówienia – jakość
         proponowanych usług i oferowana cena. Jakość oferty oceniana miała być na podstawie czterech kryteriów: i) personel, ii) środki
         techniczne i logistyczne, iii) zarządzanie i przepływ informacji oraz iv) możliwości negocjowania korzystnych taryf.

      88     Przeszłe doświadczenie skarżącej nie może zatem stać na przeszkodzie istnienia oferty zapewniającej wyższą jakość usług niż
         oferta skarżącej i odpowiadającej czterem kryteriom określającym oczekiwaną jakość tych usług.

      89     Jeśli chodzi o liczbę zatrudnionych, WT zaproponowała do części nr 1 29 osób, natomiast skarżąca 39. Wyliczenia WT mogły się
         Komisji wydać wiarygodne, zważywszy że produktywność i efektywność WT opisana przez nią w jednej z jej odpowiedzi pisemnych
         na pytania Sądu i wspomniana w pkt 65 powyżej uzasadnia mniejszą liczbę zatrudnionych w stosunku do skarżącej, bez uszczerbku
         dla oczekiwanej jakości usług.

      90     Co więcej, należy stwierdzić, że ani rozporządzenie finansowe, ani zasady jego wykonania nie wymagają, by oferent rzeczywiście
         zatrudniał w chwili składania oferty personel niezbędny do wykonania przyszłej umowy. Wybrany oferent musi bowiem być w stanie
         przystąpić do świadczenia usług w chwili określonej w umowie zawartej wskutek procedury przetargowej, a nie przed ostatecznym
         udzieleniem mu zamówienia. Wymaganie, by oferent dysponował w chwili składania oferty niezbędną liczba pracowników stanowiłoby
         uprzywilejowanie oferenta, który dotychczas świadczył usługi będące przedmiotem zamówienia i zaprzeczałoby samej istocie przetargu.
         W niniejszej sprawie dokumentacja zamówienia wymagała jedynie, by oferent dysponował w chwili składania oferty co najmniej
         70 pracownikami w Belgii, który to warunek WT spełniała.

      91     Należy przypomnieć, że trudności napotkane przez WT, która nie była w stanie uzyskać wymaganej licencji IATA i świadczyć usług
         na miejscu od 1 kwietnia 2004 r., wynikały z rezygnacji niektórych instytucji, co spowodowało konieczność ogłoszenia drugiego
         przetargu, i zaistniały dopiero po udzieleniu zamówienia. Stało się to bowiem dopiero podczas spotkania WT z Komisją w dniu
         8 marca 2004 r. W związku z tym argument skarżącej, zgodnie z którym trudności WT z wykonaniem umowy przez pierwsze trzy miesiące
         nie pozwalały na przyznanie jej wysokiej liczby punktów i powinny były skłonić Komisję do rozwiązania tej umowy, jest bezpodstawny.

      92     Zgodnie z brzmieniem projektu umowy załączonego do dokumentacji zamówienia i wbrew twierdzeniom skarżącej możliwość rozwiązania
         umowy przez instytucję jest tylko jej uprawnieniem. W niniejszej sprawie zaś Komisja uznała, że opóźnienie w świadczeniu usług
         nie było nadmierne i nie spowodowało zwłoki nie do przyjęcia, gdyż WT przystąpiła do świadczenia usług od 1 kwietnia 2004
         r., na warunkach określonych w aneksie.

      93     Co więcej, zgodnie z brzmieniem dokumentacji zamówienia możliwość natychmiastowego świadczenia usług nie stanowiła kryterium
         oceny jakościowej, gdyż dokumentacja ta określała jedynie ostateczną datę przystąpienia do wykonywania tych usług, a mianowicie
         1 lipca 2004 r. Stąd okoliczność, że WT nie była wstanie świadczyć usług na miejscu od 1 kwietnia 2004 r. nie stanowi niezgodności
         z dokumentacją zamówienia, gdyż określała ona jedynie ostateczną datę rozpoczęcia ich świadczenia. WT rozpoczęła świadczenie
         usług „in-plant” od 24 maja 2004 r., a więc na ponad miesiąc przed datą ostateczną określoną w dokumentacji zamówienia.

      94     W odniesieniu do specjalnej licencji pozwalającej na wykonywanie umowy w dokumentacji zamówienia stwierdza się, że „przed
         podjęciem działalności wymagane będzie podanie […] numeru specjalnej licencji IATA na wykonywanie umowy oraz zaświadczenie
         lokalnych władz do spraw działalności biur podróży […]” [załącznik 1 do dokumentacji zamówienia (punkt 2.2)]. WT stwierdziła
         na rozprawie, że w dniu 10 maja 2004 r. otrzymała licencję „A”, konieczną do otrzymania licencji IATA. Tę z kolei WT otrzymała
         w dniu 18 maja 2004 r. Zatem WT spełniła wymogi zawarte w dokumentacji zamówienia, gdyż uzyskała licencje IATA przed dniem
         1 lipca 2004 r.

      95     W odniesieniu do procedury negocjowanej art. 126 ust. 1 lit. c) zasad wykonania rozporządzenia finansowego stanowi, że „[i]nstytucje
         zamawiające mogą udzielać zamówień publicznych na usługi w procedurze negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o
         zamówieniu […] w stopniu, w jakim jest to absolutnie niezbędne, w przypadku gdy z wyjątkowo nagłych przyczyn, wynikłych z
         nieprzewidzianych zdarzeń niezależnych od instytucji zamawiających, które mogą zagrozić interesom Wspólnot, niemożliwym jest
         zastosowanie się do terminów ustalonych dla innych procedur”.

      96     Jeśli chodzi o nieprzewidywalny i niezależny od zamawiającej instytucji charakter zdarzenia, to należy stwierdzić, że Komisja
         ponowiła ogłoszenie o zamówieniu w dniu 29 lipca 2003 r., co doprowadziło do opóźnienia, po rezygnacji pozostałych instytucji.
         Komisja wyjaśniła w odpowiedzi na jedno z pytań pisemnych Sądu, że wyraziwszy wcześniej zgodę na publikację ogłoszenia o zamówieniu,
         Parlament wyraził wątpliwości co do swojego udziału w przetargu podczas spotkania w dniu 3 czerwca 2003 r. Zastrzeżenia Parlamentu
         dotyczyły przede wszystkim udzielania zamówienia w częściach według miast. Pismem z dnia 11 czerwca 2003 r. dyrektor generalny
         ds. personelu Parlamentu poinformował, że Parlament nie będzie w stanie opracować dokumentacji zamówienia przed 30 października
         2003 r. Uwzględnienie tego terminu uniemożliwiłoby przeprowadzenie przetargu przed wygaśnięciem dotychczasowej umowy, to jest
         31 marca 2004 r. W dniu 8 lipca 2003 r. Parlament zrezygnował z udziału w przetargu, co doprowadziło do rezygnacji także innych
         instytucji. Komisja wyjaśniła także, że nie była w stanie określić w dokumentacji zamówienia konkretnej daty rozpoczęcia świadczenia
         usług, a jedynie termin ostateczny, ze względu na specyficzny charakter każdej z części zamówienia, w szczególności odmienne
         daty wygaśnięcia dotychczasowych umów, co uniemożliwiało określenie jednej daty rozpoczęcia świadczenia usług dla wszystkich
         części zamówienia. Poza tym dopiero w trakcie spotkania w dniu 8 marca 2004 r. Komisja powzięła wiadomość o czasie koniecznym
         na uzyskanie licencji IATA, niezbędnej do świadczenia usług „in-plant”, i mogącym stąd wynikać opóźnieniu.

      97     W związku z tym, w celu zaradzenia trudnościom wynikającym z rezygnacji instytucji, Komisja zwróciła się do skarżącej o dalsze
         świadczenie usług przez okres przejściowy sześciu do ośmiu tygodni. Ta jednak odmówiła.

      98     Sąd uznaje zatem, że przebieg procedury przetargowej, zakłócony nieprzewidzianą rezygnacją niektórych instytucji i odmową
         skarżącej świadczenia usług w okresie przejściowym, zmusił Komisję, w celu zapewnienia ciągłości funkcjonowania biura podróży,
         do podpisania aneksu do umowy umożliwiającego WT świadczenie usług „ex-plant” od 1 kwietnia do 19 maja 2004 r., co stanowiło
         reakcję na stan wyższej konieczności, w jakim została postawiona.

      99     Ponadto okazuje się, że Komisja nie odegrała żadnej roli w rezygnacji innych instytucji, która w związku z tym była od niej
         niezależna i nieprzewidywalna, jako że Parlament zgłosił zastrzeżenia już po publikacji pierwotnego ogłoszenia o zamówieniu.

      100   W związku z istniejącym zagrożeniem interesów Wspólnoty należy uznać, że waga ciągłości usług będących przedmiotem niniejszej
         sprawy, to jest prawie 57 000 delegacji rocznie, uzasadnia zastosowanie przez Komisję procedury negocjowanej w celu zapewnienia
         tej ciągłości.

      101   Sąd stwierdza, że procedura negocjowana nie została zastosowana w ramach przetargu. Chodziło bowiem jedynie o wprowadzenie
         aneksu do pierwotnej umowy, zawartej w wyniku procedury przetargowej w dniu 31 marca 2004 r. Aneks ten miał za zadanie wyłącznie
         umożliwić świadczenie usług „ex plant” w okresie od 1 kwietnia do 19 maja 2004 r. w związku z odmową skarżącej świadczenia
         tych usług w okresie przejściowym.

      102   Sąd uznaje również, na podstawie dokumentacji zamówienia, że oferenci mieli być w stanie świadczyć usługi w pomieszczeniach
         Komisji od dnia 1 lipca 2004 r., a nie od dnia złożenia oferty. Ze względu na odmowę skarżącej przedłużenia umowy po wygaśnięciu
         umowy ramowej z dniem 31 marca 2004 r. Komisja była więc zmuszona uzgodnić z WT odpowiednie rozwiązanie w celu zapewnienia
         ciągłości usług. Zmiana umowy pozwalająca na czasowe świadczenie usług „ex-plant” wydaje się bowiem uzasadniona w przypadku
         wcześniejszego przystąpienia do wykonywania tych usług. Należy też zwrócić uwagę, że WT spełniła wymagania dokumentacji zamówienia,
         gdyż była w stanie świadczyć usługi w pomieszczeniach Komisji od 24 maja 2004 r., czyli na ponad miesiąc przed datą ostateczną
         przewidzianą w tej dokumentacji.

      103   W związku z powyższym należy uznać, że warunki zawarte w art. 126 ust. 1 lit. c) zasad wykonania rozporządzenia finansowego
         zostały spełnione, a zastosowanie procedury negocjowanej było uzasadnione.

      104   W odniesieniu wreszcie do zawartego w replice zarzutu skarżącej opartego na naruszeniu zasad równego traktowania i niedyskryminacji,
         o których mowa w art. 89 ust. 1 rozporządzenia finansowego, należy stwierdzić, że zgodnie z art. 48 § 2 regulaminu nie można
         podnosić nowych zarzutów prawnych w toku postępowania, chyba że ich podstawą są okoliczności prawne i faktyczne ujawnione
         dopiero w toku postępowania. Ponieważ zarzut ten nie został podniesiony w skardze i nie opiera się na okolicznościach ujawnionych
         w toku postępowania, należy go uznać za niedopuszczalny.

      105   Wziąwszy powyższe pod uwagę nie można stwierdzić, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie jakościowej przyjętej oferty.
         Drugi zarzut należy więc odrzucić.

      3.     W przedmiocie żądania przedstawienia dokumentów dotyczących udzielenia części nr 1 zamówienia
      106   W ramach środków organizacji postępowania Sąd zażądał między innymi od skarżącej przedstawienia danych dotyczących jej oferty.
         W związku z tym Sąd uznaje sprawę za dostatecznie wyjaśnioną aktami sprawy, by rozstrzygnąć spór bez żądania od Komisji przedstawienia
         całości dokumentacji dotyczącej udzielenia części nr 1 zamówienia, jak domagała się tego skarżąca na podstawie art. 64 regulaminu.

       W przedmiocie żądania odszkodowania
      107   Jak z powyższego wynika, Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie, dokonując wyboru oferenta, i nie naruszyła rozporządzenia
         finansowego. Skarżąca nie powołuje zaś poza tymi dwoma zarzutami żadnej innej okoliczności mogącej stanowić naruszenie prawa
         powodujące odpowiedzialność Wspólnoty. W związku z tym żądanie odszkodowania można uznać za bezzasadne, bez potrzeby badania
         przez Sąd jego dopuszczalności.

      108   W związku z powyższym skargę należy oddalić w całości.
       W przedmiocie kosztów
      109   Zgodnie z art. 87 ust. 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
         Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy obciążyć ją kosztami poniesionymi przez Komisję oraz interwenienta, w tym kosztami
         postępowania w sprawie środków tymczasowych.

      Z powyższych względów
      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI (druga izba)
      orzeka, co następuje:
      1)      Skarga zostaje oddalona.
      2)      Skarżąca zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję oraz interwenienta, w tym kosztami postępowania w sprawie środków
            tymczasowych.

               Pirrung

                Forwood

               Papasavvas

         Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 6 lipca 2005 r.

               Sekretarz

                     Prezes

               H. Jung

                     J. Pirrung

         Spis treści
      Ramy prawne
      Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu
      Przebieg postępowania i żądania stron
      W przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności
      1.  W przedmiocie pierwszego zarzutu, opartego na naruszeniu art. 146 zasad wykonania rozporządzenia finansowego i oczywistym
         błędzie w ocenie ofert finansowych

      Argumenty stron
      Ocena Sądu
      W przedmiocie kosztów pracy
      W przedmiocie kosztów operacyjnych
      W przedmiocie innych kosztów
      W przedmiocie systemu zachęt
      2.  W przedmiocie drugiego zarzutu, opartego na oczywistym błędzie w ocenie jakości technicznej ofert
      Argumenty stron
      Ocena Sądu
      3.  W przedmiocie żądania przedstawienia dokumentów dotyczących udzielenia części nr 1 zamówienia
      W przedmiocie żądania odszkodowania
      W przedmiocie kosztów
      * Język postępowania: francuski.