title: Sprawa T-24/20: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2020 r. – Junqueras i Vies/Parlament

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/66

      Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2020 r. – Junqueras i Vies/Parlament
      (Sprawa T-24/20)
      (2020/C 68/74)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Oriol Junqueras i Vies (Sant Joan de Vilatorrada, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Van den Eynde Adroer)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o uznanie z złożoną w terminie skargi na zaskarżone akty wraz z załączonymi dokumentami, przyjęcie jej do rozpoznania oraz uwzględnienie jej i orzeczenie, że zaskarżone akty będące przedmiotem niniejszego postępowania są nieważne i bezskuteczne, a także obciążenie kosztami strony pozwanej.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga skierowana jest przeciwko decyzji Parlamentu Europejskiego, ogłoszonej przez przewodniczącego Sassoliego na posiedzeniu plenarnym w dniu 13 stycznia 2020 r., stwierdzającej na podstawie regulaminu Parlamentu – w związku z decyzją Junta Electoral Central (centralnej komisji wyborczej z dnia 3 stycznia 2020 r. i późniejszym orzeczeniem Tribunal Supremo (sądu najwyższego) – wakat mandatu Oriola Junquerasa i Viesa ze skutkiem od dnia 3 stycznia 2020 r., a także przeciwko oddaleniu w drodze wcześniejszej decyzji pilnej petycji O. Junquerasa i Viesa złożonej w imieniu O. Junquerasa i Viesa w dniu 20 grudnia 2020 r. (20.12.2020) przez D. Ribę i Giner (członka Parlamentu Europejskiego).
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 5 zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 41 ust. 1 i 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ art. 13 ust. 3 europejskiego aktu wyborczego (1976) i art. 4 ust. 7 regulaminu Parlamentu Europejskiego należy interpretować w ten sposób, że wymagają one postępowania szanującego te prawa, umożliwiającego podniesienie i przeciwstawienie wyjątków w odniesieniu do stwierdzenia wakatu mandatu O. Junquerasa i Viesa.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 39 ust. 1 i 39 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 14 ust. 3 TUE, art. 1 ust. 3 europejskiego aktu wyborczego (1976), zasady lojalnej współpracy z art. 4 ust. 3 TUE (w niniejszej sprawie przez Tribunal Supremo) zasady pierwszeństwa prawa Unii, art. 9 (ust. 2) protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów oraz art. 6 regulaminu Parlamentu Europejskiego w ten sposób, że pozostawiono bez żadnego praktycznego skutku wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 grudnia 2019 r. w sprawie C-502/19, dotyczącej właśnie O. Junquerasa i Viesa, w którym stwierdzono, że konieczny jest wniosek (uchylenie immunitetu) do Parlamentu Europejskiego. Subsudiarnie podnoszona jest konieczność wykładni zgodnej z zapisami art. 13 ust. 3 europejskiego aktu wyborczego i art. 4 ust. 7 regulaminu Parlamentu Europejskiego w ten sposób, że Parlament może stwierdzić istnienie przewidzianych w tych artykułach wyjątków od wakatu mandatu, jeżeli powód można ocenić bez jakiejkolwiek oceny prawa wewnętrznego danego państwa.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia art. 39 ust. 1 i 39 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 4 ust. 7 regulaminu Parlamentu Europejskiego, ponieważ decyzje organów państwa, na których podstawie stwierdzono wakat mandatu, nie są ostateczne.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia art. 39 ust. 1 i 39 ust. 2 Karty praw odstawowych Unii Europejskiej, art. 3 protokołu nr 1 do Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC), art. 9 [ust. 1 lit. a) i b)] protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów oraz art. 6 regulaminu Parlamentu Europejskiego w ten sposób, że wobec O. Junquerasa i Viesa bezprawnie wykluczono skuteczność immunitetów, do których skarżący ma prawo.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący naruszenia art. 9 [ust. 1 lit. a)] protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów, art. 39 ust. 1 i 39 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 3 protokołu nr 1 do EKPC, art. 6 regulaminu Parlamentu Europejskiego i art. 13 ust. 3 europejskiego aktu wyborczego (1976), polegającego na tym, że ustawodawstwo hiszpańskie wymaga wcześniejszego wniosku w celu sądzenia wybranych posłów, a przeciwne orzecznictwo Tribunal Supremo ma charakter contra legem oraz ad hoc i ad homine, przy czym nie istnieje żaden precedens, co przyznaje sam Tribunal Supremo.


title: Sprawa T-25/20: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2020 r. – Deutsche Post/EUIPO – Pošta Slovenije (Przedstawienie instrumentu w formie waltorni)

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/67

      Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2020 r. – Deutsche Post/EUIPO – Pošta Slovenije (Przedstawienie instrumentu w formie waltorni)
      (Sprawa T-25/20)
      (2020/C 68/75)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Deutsche Post AG (Bonn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Viefhues)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Pošta Slovenije d.o.o. (Maribor, Słowenia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie instrumentu w formie waltorni) – zgłoszenie nr 17 088 361

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 listopada 2019 r. w sprawie R 994/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-26/20: Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2020 r. – Forex Bank/EUIPO – Coino UK (FOREX)

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/68

      Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2020 r. – Forex Bank/EUIPO – Coino UK (FOREX)
      (Sprawa T-26/20)
      (2020/C 68/76)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Forex Bank AB (Sztokholm, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat A. Jute)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Coino UK Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy FOREX – unijny znak towarowy nr 4 871 836

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 października 2019 r. w sprawie R 2460/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Unieważnień;

                  —

                  orzeczenie, że unijny znak towarowy nr 4 871 836 nadal jest ważny;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniach przed Wydziałem Unieważnień, Izbą Odwoławczą oraz Sądem, których wysokość zostanie określona w terminie późniejszym.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c). rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-30/20: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2020 r. – Promed/EUIPO – Centrumelektroniki (Promed)

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/69

      Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2020 r. – Promed/EUIPO – Centrumelektroniki (Promed)
      (Sprawa T-30/20)
      (2020/C 68/77)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Promed GmbH kosmetische Erzeugnisse (Farchant, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci B. Reinisch i B. Sorg)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Centrumelektroniki sp.j. (Tarnowskie Góry, Polska)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Promed” – unijny znak towarowy nr 6 206 718

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 listopada 2019 r. w sprawie R 614/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  w odniesieniu do wniosku skarżącej o zwrot opłaty za odwołanie, zmianę zaskarżonej decyzji w taki sposób, aby opłata za odwołanie została zwrócona;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Unieważnień EUIPO z dnia 22 lutego 2019 r. (postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku nr 15 428 C) w zakresie, w jakim we wspomnianej decyzji unieważniono unijny znak towarowy nr 6 206 718 dla następujących towarów:

                              —

                              Klasa 5: Paski testowe do celów medycznych;

                              —

                              Klasa 9: Przyrządy do pomiaru temperatury i funkcji ciała;

                              —

                              Klasa 10: Instrumenty i aparaty chirurgiczne, medyczne, dentystyczne i weterynaryjne, w szczególności urządzenia do leczenia bólu, elektrody do urządzeń do leczenia prądem, artykuły ortopedyczne, w szczególności buty i wkładki do butów ortopedycznych, bandaże do kostek, bandaże do ciała; pończochy ortopedyczne; peny do podawania insuliny; urządzenia do masażu stóp, urządzenia do masażu; urządzenia do radioterapii, w szczególności do terapii za pomocą ciepła i światła;

                              —

                              oraz w zakresie, w jakim obciążono w niej właściciela znaku towarowego (stronę skarżącą) kosztami postępowania;

                  —

                  oddalenie w całości wniosku o unieważnienie prawa do unijnego znaku towarowego nr 6 206 718 Promed;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania (kosztami poniesionymi przez skarżącą, kosztami poniesionymi przez EUIPO oraz, gdy tylko druga strona przystąpi do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami poniesionymi przez interwenienta).

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 1 zdanie 3 w związku z art. 59 ust. 1 lit. a) i art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) i art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-35/20: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2020 r. – Monster Energy/EUIPO – Nanjing aisiyou Clothing (Przedstawienie pazurowatych rys)

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/70

      Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2020 r. – Monster Energy/EUIPO – Nanjing aisiyou Clothing (Przedstawienie pazurowatych rys)
      (Sprawa T-35/20)
      (2020/C 68/78)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Monster Energy Company (Corona, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Nanjing aisiyou Clothing Co. Ltd (Nankin, Chiny)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie pazurowatych rys) – zgłoszenie nr 17 634 478

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 listopada 2019 r. w sprawie R 1104/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  odmówienie rejestracji spornego znaku dla zakwestionowanych towarów i usług, będących wszystkimi towarami i usługami objętymi zgłoszeniem;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-734/18: Postanowienie Sądu z dnia 18 grudnia 2019 r. – Sumitomo Chemical i Tenka Best/Komisja

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/71

      Postanowienie Sądu z dnia 18 grudnia 2019 r. – Sumitomo Chemical i Tenka Best/Komisja
      (Sprawa T-734/18) (1)

      (2020/C 68/79)
      Język postępowania: angielski
      Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 72 z 25.2.2019.


title: Sprawa T-163/19: Postanowienie Sądu z dnia 23 grudnia 2019 r. – Mersinis/ESMA

text:
               2.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/71

      Postanowienie Sądu z dnia 23 grudnia 2019 r. – Mersinis/ESMA
      (Sprawa T-163/19) (1)

      (2020/C 68/80)
      Język postępowania: angielski
      Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 164 z 13.5.2019.


title: Sprawa T-541/19: Postanowienie Sądu z dnia 29 stycznia 2020 r. – Shindler i in. / Rada [Skarga na bezczynność – Prawo instytucjonalne – Wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii – Obywatele Zjednoczonego Królestwa zamieszkali w innym państwie członkowskim Unii – Wybory europejskie z 2019 r. – Wniosek o odroczenie wyborów europejskich – Brak czynnej legitymacji procesowej – Niedopuszczalność]

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/32

      Postanowienie Sądu z dnia 29 stycznia 2020 r. – Shindler i in. / Rada
      (Sprawa T-541/19) (1)

      (Skarga na bezczynność - Prawo instytucjonalne - Wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii - Obywatele Zjednoczonego Królestwa zamieszkali w innym państwie członkowskim Unii - Wybory europejskie z 2019 r. - Wniosek o odroczenie wyborów europejskich - Brak czynnej legitymacji procesowej - Niedopuszczalność)
      (2020/C 95/41)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Harry Shindler (Porto d’Ascoli, Włochy) i 5 pozostałych skarżących, których nazwiska zostały wymienione w załączniku do postanowienia (przedstawiciel: adwokat J. Fouchet)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 265 TFUE żądanie mające na celu stwierdzenie, że Rada niezgodnie z prawem zaniechała wydania decyzji o odroczeniu wyborów europejskich z 2019 r. w celu umożliwienia skarżącym wzięcia udziału w głosowaniu.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  Harry Schindler i pozostali skarżący, których nazwiska zostały wymienione w załączniku, zostają obciążeni kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 337 z 7.10.2019.


title: Sprawa C-64/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 6 lutego 2020 r. – UH / Minister for Agriculture, Food and the Marine, Ireland and Attorney General

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 162/2

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 6 lutego 2020 r. – UH / Minister for Agriculture, Food and the Marine, Ireland and Attorney General
      (Sprawa C-64/20)
      (2020/C 162/02)
      Język postępowania: irlandzki

         Sąd odsyłający

      High Court

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: UH

         Strona pozwana: Minister for Agriculture, Food and the Marine, Ireland and Attorney General

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy sąd krajowy dysponuje zakresem swobodnego uznania pozwalającym mu odmówić zarządzenia środka zabezpieczającego mimo, iż stwierdził, że prawo krajowe nie dokonuje transpozycji określonego elementu dyrektywy Unii Europejskiej (UE) oraz, przy założeniu, że sąd dysponuje takim zakresem swobodnego uznania, jakie są odpowiednie czynniki, które należy wziąć pod uwagę w związku z takim zakresem swobodnego uznania, lub czy sąd krajowy może wziąć pod uwagę te same czynniki, które brałby pod uwagę w przypadku naruszenia prawa krajowego?

                  2)

                  Czy zasada bezpośredniego skutku prawa Unii byłaby naruszona, gdyby sąd krajowy odmówił zarządzenia w niniejszej sprawie środka zabezpieczającego ze względu na wejście w życie art. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/6 (1) z dnia 11 grudnia 2018 r. (które będzie stosowane począwszy od dnia 28 stycznia 2022 r.), mimo, iż sąd ten stwierdził, że prawo krajowe nie dokonało transpozycji obowiązku przewidzianego w art. 61 ust. 1, art. 58 ust. 4 i art. 59 ust. 3 dyrektywy 2001/82/WE (2), zgodnie z którym informacje znajdujące się na opakowaniu i etykiecie weterynaryjnych produktów leczniczych mają być sporządzone w językach urzędowych państwa członkowskiego, to znaczy, w przypadku Irlandii, w języku irlandzkim oraz w języku angielskim?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/6 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie weterynaryjnych produktów leczniczych i uchylające dyrektywę 2001/82/WE (Dz.U 2019, L 4, s. 43).

         (2)  Dyrektywa 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych (Dz.U. 2001, L 311, s. 1).


title: Sprawa C-10/18 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 marca 2020 r. – Movi ASA, dawniej Marine Harvest ASA / Komisja Europejska [Odwołanie – Konkurencja – Kontrola koncentracji przedsiębiorstw – Rozporządzenie (WE) nr 139/2004 – Artykuł 4 ust. 1 – Obowiązek uprzedniego zgłoszenia koncentracji – Artykuł 7 ust. 1 – Obowiązek zawieszenia – Artykuł 7 ust. 2 – Wyłączenie – Pojęcie „jednej i tej samej koncentracji” – Artykuł 14 ust. 2 – Decyzja nakładająca grzywnę za wprowadzenie w życie koncentracji przed jej zgłoszeniem i wydaniem na nią zezwolenia – Zasada ne bis in idem – Zasada zaliczenia – Zbieg naruszeń]

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/2

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 marca 2020 r. – Movi ASA, dawniej Marine Harvest ASA / Komisja Europejska
      (Sprawa C-10/18 P) (1)

      (Odwołanie - Konkurencja - Kontrola koncentracji przedsiębiorstw - Rozporządzenie (WE) nr 139/2004 - Artykuł 4 ust. 1 - Obowiązek uprzedniego zgłoszenia koncentracji - Artykuł 7 ust. 1 - Obowiązek zawieszenia - Artykuł 7 ust. 2 - Wyłączenie - Pojęcie „jednej i tej samej koncentracji” - Artykuł 14 ust. 2 - Decyzja nakładająca grzywnę za wprowadzenie w życie koncentracji przed jej zgłoszeniem i wydaniem na nią zezwolenia - Zasada ne bis in idem - Zasada zaliczenia - Zbieg naruszeń)
      (2020/C 161/02)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Movi ASA, dawniej Marine Harvest ASA (przedstawiciel: R. Subiotto, QC)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Farley i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Movi ASA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 142 z 23.4.2018.


title: Sprawa C-125/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n° 38 de Barcelona – Hiszpania) – Marc Gómez del Moral Guasch / Bankia SA [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Umowa o kredyt hipoteczny – Zmienna stopa procentowa – Wskaźnik referencyjny dla kredytów hipotecznych oferowanych przez kasy oszczędnościowe – Wskaźnik wynikający z przepisu wykonawczego lub administracyjnego – Jednostronne wprowadzenie takiego warunku przez przedsiębiorcę – Przeprowadzana przez sąd krajowy kontrola wymogu przejrzystości – Konsekwencje stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunku]

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/2

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 38 de Barcelona – Hiszpania) – Marc Gómez del Moral Guasch / Bankia SA
      (Sprawa C-125/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Umowa o kredyt hipoteczny - Zmienna stopa procentowa - Wskaźnik referencyjny dla kredytów hipotecznych oferowanych przez kasy oszczędnościowe - Wskaźnik wynikający z przepisu wykonawczego lub administracyjnego - Jednostronne wprowadzenie takiego warunku przez przedsiębiorcę - Przeprowadzana przez sąd krajowy kontrola wymogu przejrzystości - Konsekwencje stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunku)
      (2020/C 161/03)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Primera Instancia no 38 de Barcelona

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Marc Gómez del Moral Guasch

         Strona pozwana: Bankia SA

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że warunek umowy o kredyt hipoteczny zawartej między konsumentem a przedsiębiorcą, przewidujący, że stopa procentowa mająca zastosowanie do kredytu jest oparta na jednym z oficjalnych i przewidzianych w uregulowaniach krajowych wskaźników referencyjnych, jakie mogą być stosowane przez instytucje kredytowe do kredytów hipotecznych, wchodzi w zakres stosowania tej dyrektywy, jeżeli uregulowania te nie przewidują ani obowiązkowego stosowania owego wskaźnika niezależnie od wyboru dokonanego przez te strony, ani jego uzasadnionego dyspozytywnym charakterem stosowania w braku odmiennych ustaleń między tymi samymi stronami.

                  2)

                  Dyrektywę 93/13, a w szczególności jej art. 4 ust. 2 i art. 8, należy interpretować w ten sposób, że sąd państwa członkowskiego jest zobowiązany do zbadania, czy warunek umowny dotyczący głównego przedmiotu umowy jest wyrażony w sposób prosty i zrozumiały, i to niezależnie od kwestii transpozycji art. 4 ust. 2 tej dyrektywy do porządku prawnego tego państwa członkowskiego.

                  3)

                  Dyrektywę 93/13, a w szczególności jej art. 4 ust. 2 i art. 5, należy interpretować w ten sposób, że w celu spełnienia wymogu przejrzystości warunku umownego ustalającego zmienną stopę procentową w ramach umowy o kredyt hipoteczny warunek ten powinien nie tylko być zrozumiały pod względem formalnym i gramatycznym, ale również umożliwiać, by właściwie poinformowany oraz dostatecznie uważny i rozsądny przeciętny konsument był w stanie zrozumieć konkretne działanie metody obliczania tej stopy procentowej i oszacować tym samym w oparciu o jednoznaczne i zrozumiałe kryteria potencjalnie istotne konsekwencje gospodarcze takiego warunku dla swoich zobowiązań finansowych. Na elementy szczególnie istotne dla oceny, jakiej powinien dokonać sąd krajowy w tym względzie, składają się z jednej strony okoliczność, czy ze względu na publikację sposobu obliczania wspomnianej stopy procentowej główne elementy dotyczące obliczania tej stopy są łatwo dostępne dla każdej osoby zamierzającej zawrzeć umowę o kredyt hipoteczny, oraz z drugiej strony dostarczenie informacji na temat zmian w przeszłości wskaźnika, na podstawie którego obliczana jest ta stopa procentowa.

                  4)

                  Artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by w przypadku stwierdzenia nieważności nieuczciwego warunku umownego określającego wskaźnik referencyjny dla obliczania zmiennych odsetek od kredytu sąd krajowy zastąpił ten wskaźnik przewidzianym prawem wskaźnikiem mającym zastosowanie w braku odmiennego porozumienia między stronami umowy, pod warunkiem że umowa o dany kredyt hipoteczny nie może dalej obowiązywać w przypadku usunięcia rzeczonego nieuczciwego warunku, a unieważnienie całej umowy naraziłoby konsumenta na szczególnie niekorzystne konsekwencje.

         (1)  Dz.U. C 152 z 30.4.2018.


title: Sprawy połączone od C-155/18 P do C-158/18 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 marca 2020 r. – Tulliallan Burlington Ltd / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Burlington Fashion GmbH [Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Słowne i graficzne znaki towarowe „BURLINGTON” – Sprzeciw właściciela wcześniejszych słownych i graficznych znaków towarowych „BURLINGTON” i „BURLINGTON ARCADE” – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Porozumienie nicejskie – Klasa 35 – Pojęcie „usług sprzedaży detalicznej” – Artykuł 8 ust. 4 – Bezprawne używanie nazwy – Artykuł 8 ust. 5 – Renoma – Kryteria oceny – Podobieństwo towarów i usług – Oddalenie sprzeciwu]

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/3

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 marca 2020 r. – Tulliallan Burlington Ltd / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Burlington Fashion GmbH
      (Sprawy połączone od C-155/18 P do C-158/18 P) (1)

      (Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Słowne i graficzne znaki towarowe „BURLINGTON” - Sprzeciw właściciela wcześniejszych słownych i graficznych znaków towarowych „BURLINGTON” i „BURLINGTON ARCADE” - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Porozumienie nicejskie - Klasa 35 - Pojęcie „usług sprzedaży detalicznej” - Artykuł 8 ust. 4 - Bezprawne używanie nazwy - Artykuł 8 ust. 5 - Renoma - Kryteria oceny - Podobieństwo towarów i usług - Oddalenie sprzeciwu)
      (2020/C 161/04)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Tulliallan Burlington Ltd (przedstawiciel: A. Norris, Barrister)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: M. Fischer i D. Botis, pełnomocnicy), Burlington Fashion GmbH (przedstawiciel: A. Parr, Rechtsanwältin)

         Sentencja

                  1)

                  Uchyla się wyroki Sądu Unii Europejskiej: z dnia 6 grudnia 2017 r., Tulliallan Burlington/EUIPO – Burlington Fashion (Burlington) (T-120/16, EU:T:2017:873), z dnia 6 grudnia 2017 r., Tulliallan Burlington/EUIPO – Burlington Fashion (BURLINGTON THE ORIGINAL) (T-121/16, niepublikowany, EU:T:2017:872), z dnia 6 grudnia 2017 r., Tulliallan Burlington/EUIPO – Burlington Fashion (Burlington) (T-122/16, niepublikowany, EU:T:2017:871) i z dnia 6 grudnia 2017 r., Tulliallan Burlington/EUIPO – Burlington Fashion (BURLINGTON) (T-123/16, niepublikowany, EU:T:2017:870).

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 11 stycznia 2016 r. (sprawy R 94/2014-4, R 2501/2013-4, R 2409/2013 4 i R 1635/2013-4) w przedmiocie czterech postępowań w sprawie sprzeciwu między Tulliallan Burlington Ltd a Burlington Fashion GmbH.

                  3)

                  Burlington Fashion GmbH i Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zostają obciążone, poza własnymi kosztami, w równych częściach kosztami poniesionymi przez Tulliallan Burlington Ltd zarówno w ramach postępowania w pierwszej instancji w sprawach od T-120/16 do T-123/16, jak i w postępowaniach odwoławczych.

         (1)  Dz.U. C 240 z 9.7.2018.


title: Sprawa C-183/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku – Polska) – Centraal Justitieel Incassobureau, Ministerie van Veiligheid en Justitie (CJIB) / Bank BGŻ BNP Paribas S.A. [Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Decyzja ramowa 2005/214/WSiSW – Uznawanie i wykonanie kar o charakterze pieniężnym nałożonych na osoby prawne – Niepełna transpozycja decyzji ramowej – Obowiązek wykładni zgodnej prawa krajowego – Zakres]

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/4

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku – Polska) – Centraal Justitieel Incassobureau, Ministerie van Veiligheid en Justitie (CJIB) / Bank BGŻ BNP Paribas S.A.
      (Sprawa C-183/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2005/214/WSiSW - Uznawanie i wykonanie kar o charakterze pieniężnym nałożonych na osoby prawne - Niepełna transpozycja decyzji ramowej - Obowiązek wykładni zgodnej prawa krajowego - Zakres)
      (2020/C 161/05)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnioskodawca: Centraal Justitieel Incassobureau, Ministerie van Veiligheid en Justitie (CJIB)

         Druga strona postępowania: Bank BGŻ BNP Paribas S.A. w Gdańsku

         przy udziale: Prokuratura Rejonowa Gdańsk-Śródmieście w Gdańsku

         Sentencja

                  1)

                  Pojęcie „osoby prawnej” występujące w szczególności w art. 1 lit. a) i art. 9 ust. 3 decyzji ramowej Rady 2005/214/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie stosowania zasady wzajemnego uznawania do kar o charakterze pieniężnym, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w świetle prawa państwa wydania orzeczenia nakładającego karę o charakterze pieniężnym.

                  2)

                  Decyzję ramową 2005/214, zmienioną decyzją ramową 2009/299, należy interpretować w ten sposób, że nie nakłada ona na sąd państwa członkowskiego obowiązku odstąpienia od stosowania przepisu prawa krajowego niezgodnego z art. 9 ust. 3 decyzji ramowej 2005/214, zmienionej decyzją ramową 2009/299, ponieważ przepis ten nie wywiera skutku bezpośredniego. Sąd odsyłający jest jednak zobowiązany do dokonywania, w największym możliwym stopniu, wykładni zgodnej prawa krajowego, tak by zapewnić osiągnięcie rezultatu zgodnego z celem realizowanym przez decyzję ramową 2005/214, zmienioną decyzją ramową 2009/299.

         (1)  Dz.U. C 221 z 25.6.2018.


title: Sprawa C-211/18: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 5 marca 2020 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia] – Idealmed III – Serviços de Saúde SA / Autoridade Tributária e Aduaneira [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od towarów i usług (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 132 ust. 1 lit. b) – Zwolnienia – Opieka szpitalna i medyczna – Szpitale – Usługi świadczone na warunkach socjalnych porównywalnych do stosowanych w odniesieniu do instytucji prawa publicznego – Artykuły 377 i 391 – Odstępstwa – Prawo wyboru możliwości opodatkowania – Utrzymanie opodatkowania – Zmiana warunków wykonywania działalności]

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/5

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 5 marca 2020 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia] – Idealmed III – Serviços de Saúde SA / Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-211/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od towarów i usług (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 132 ust. 1 lit. b) - Zwolnienia - Opieka szpitalna i medyczna - Szpitale - Usługi świadczone na warunkach socjalnych porównywalnych do stosowanych w odniesieniu do instytucji prawa publicznego - Artykuły 377 i 391 - Odstępstwa - Prawo wyboru możliwości opodatkowania - Utrzymanie opodatkowania - Zmiana warunków wykonywania działalności)
      (2020/C 161/06)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Idealmed III – Serviços de Saúde SA

         Strona pozwana: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 132 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że właściwe organy danego państwa członkowskiego mogą w celu ustalenia, czy usługi opieki medycznej świadczone przez prywatny szpital, które to usługi leżą w interesie publicznym, są wykonywane na warunkach socjalnych porównywalnych do stosowanych w odniesieniu do instytucji prawa publicznego w rozumieniu tego przepisu, wziąć pod uwagę okoliczność, iż owe usługi są świadczone w ramach umów zawartych z organami publicznymi owego państwa członkowskiego po cenach ustalonych w tych umowach, a koszty tych usług są pokrywane częściowo przez instytucje zabezpieczenia społecznego wspomnianego państwa członkowskiego.

                  2)

                  Artykuł 391 dyrektywy 2006/112 w związku z jej art. 377 oraz zasadami uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa oraz neutralności podatkowej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on zwolnieniu z VAT świadczonych przez prywatny szpital usług opieki medycznej, które są objęte zakresem art. 132 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy, z powodu zmiany warunków wykonywania tych transakcji, która nastąpiła po wybraniu opcji poddania się opodatkowaniu przewidzianemu przez uregulowanie krajowe danego państwa członkowskiego, które oznacza obowiązek pozostawania przez każdego dokonującego takiego wyboru podatnika we wspomnianym systemie przez pewien okres, jeżeli okres ten jeszcze nie upłynął.

         (1)  Dz.U. C 240 z 9.7.2018.


title: Sprawa C-240/18 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 27 lutego 2020 r. – Constantin Film Produktion GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) [Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 7 ust. 1 lit. f) – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Znak towarowy sprzeczny z dobrymi obyczajami – Oznaczenie słowne „Fack Ju Göhte” – Odrzucenie zgłoszenia do rejestracji]

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/6

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 27 lutego 2020 r. – Constantin Film Produktion GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
      (Sprawa C-240/18 P) (1)

      (Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 7 ust. 1 lit. f) - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Znak towarowy sprzeczny z dobrymi obyczajami - Oznaczenie słowne „Fack Ju Göhte” - Odrzucenie zgłoszenia do rejestracji)
      (2020/C 161/07)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Constantin Film Produktion GmbH (przedstawiciele: E. Saarmann i P. Baronikians, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: D. Hanf, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 24 stycznia 2018 r., Constantin Film Produktion/EUIPO (Fack Ju Göhte) (T-69/17, niepublikowany, EU:T:2018:27), zostaje uchylony.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej z dnia 1 grudnia 2016 r. (sprawa R 2205/2015-5), dotyczącej rejestracji oznaczenia słownego „Fack Ju Göhte” jako unijnego znaku towarowego.

                  3)

                  Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Constantin Film Produktion GmbH w związku zarówno z postępowaniem w pierwszej instancji w sprawie T-69/17, jak i z postępowaniem odwoławczym.

         (1)  Dz.U. C 249 z 16.7.2018.


title: Sprawa C-328/18 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 marca 2020 r. – Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej / Equivalenza Manufactory, SL [Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Ocena podobieństwa kolidujących ze sobą oznaczeń – Całościowa ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Uwzględnienie warunków sprzedaży – Zniesienie podobieństwa fonetycznego z uwagi na różnice wizualne i konceptualne – Warunki zniesienia podobieństwa]

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/6

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 marca 2020 r. – Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej / Equivalenza Manufactory, SL
      (Sprawa C-328/18 P) (1)

      (Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Ocena podobieństwa kolidujących ze sobą oznaczeń - Całościowa ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Uwzględnienie warunków sprzedaży - Zniesienie podobieństwa fonetycznego z uwagi na różnice wizualne i konceptualne - Warunki zniesienia podobieństwa)
      (2020/C 161/08)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J.F. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

         Druga strona postępowania: Equivalenza Manufactory, SL (przedstawiciele: G. Macías Bonilla, G. Marín Raigal i E. Armero Lavie, abogados)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 7 marca 2018 r., Equivalenza Manufactory/EUIPO – ITM Entreprises (BLACK LABEL BY EQUIVALENZA) (T-6/17, niepublikowany, EU:T:2018:119), zostaje uchylony.

                  2)

                  Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez Equivalenza Manufactory SL do Sądu Unii Europejskiej w sprawie T-6/17 zostaje oddalona.

                  3)

                  Equivalenza Manufactory SL pokrywa własne koszty poniesione zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji w sprawie T-6/17, jak i w postępowaniu odwoławczym, jak również koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) w obu tych postępowaniach.

         (1)  Dz.U. C 341 z 24.9.2018.


title: Sprawa C-586/18 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 marca 2020 r. – Buonotourist Srl / Komisja Europejska, Associazione Nazionale Autotrasporto Viaggiatori (ANAV) [Odwołanie – Konkurencja – Pomoc państwa – Przedsiębiorstwo obsługujące sieci połączeń autobusowych w regionie Kampania (Włochy) – Rekompensata za wykonywanie zobowiązań z zakresu usług publicznych wypłacona przez władze włoskie w następstwie wyroku Consiglio di Stato (rady stanu, Włochy) – Decyzja Komisji Europejskiej uznająca środek za pomoc przyznaną bezprawnie i niezgodną z rynkiem wewnętrznym]

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/7

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 marca 2020 r. – Buonotourist Srl / Komisja Europejska, Associazione Nazionale Autotrasporto Viaggiatori (ANAV)
      (Sprawa C-586/18 P) (1)

      (Odwołanie - Konkurencja - Pomoc państwa - Przedsiębiorstwo obsługujące sieci połączeń autobusowych w regionie Kampania (Włochy) - Rekompensata za wykonywanie zobowiązań z zakresu usług publicznych wypłacona przez władze włoskie w następstwie wyroku Consiglio di Stato (rady stanu, Włochy) - Decyzja Komisji Europejskiej uznająca środek za pomoc przyznaną bezprawnie i niezgodną z rynkiem wewnętrznym)
      (2020/C 161/09)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Buonotourist Srl (przedstawiciele: M. D’Alberti i L. Visone, avvocati)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Conte, P.-J. Loewenthal i L. Armati, pełnomocnicy), Associazione Nazionale Autotrasporto Viaggiatori (ANAV) (przedstawiciel: M. Malena, avvocato)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Buonotourist Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 399 z 5.11.2018.


title: Sprawa C-587/18 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 marca 2020 r. – CSTP Azienda della Mobilità SpA / Komisja Europejska, Asstra Associazione Trasporti [Odwołanie – Konkurencja – Pomoc państwa – Przedsiębiorstwo obsługujące sieci połączeń autobusowych w regionie Kampania (Włochy) – Rekompensata za wykonywanie zobowiązań z zakresu usług publicznych wypłacona przez władze włoskie w następstwie wyroku Consiglio di Stato (rady stanu, Włochy) – Decyzja Komisji Europejskiej uznająca środek za pomoc przyznaną bezprawnie i niezgodną z rynkiem wewnętrznym]

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/7

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 marca 2020 r. – CSTP Azienda della Mobilità SpA / Komisja Europejska, Asstra Associazione Trasporti
      (Sprawa C-587/18 P) (1)

      (Odwołanie - Konkurencja - Pomoc państwa - Przedsiębiorstwo obsługujące sieci połączeń autobusowych w regionie Kampania (Włochy) - Rekompensata za wykonywanie zobowiązań z zakresu usług publicznych wypłacona przez władze włoskie w następstwie wyroku Consiglio di Stato (rady stanu, Włochy) - Decyzja Komisji Europejskiej uznająca środek za pomoc przyznaną bezprawnie i niezgodną z rynkiem wewnętrznym)
      (2020/C 161/10)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: CSTP Azienda della Mobilità SpA (przedstawiciele: G. Capo i L. Visone, avvocati)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Conte, P.J. Loewenthal i L. Armati, pełnomocnicy), Asstra Associazione Trasporti (przedstawiciel: M. Malena, avvocato)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  CSTP Azienda della Mobilità SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 399 z 5.11.2018.


title: Sprawa C-655/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 4 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad – Varna – Bułgaria) – Teritorialna direktsia „Severna morska” kam Agentsia Mitnitsi, następca prawny Mitnitsa Varna / „Schenker” EOOD [Odesłanie prejudycjalne – Unia celna – Rozporządzenie (UE) nr 952/2013 – Usunięcie spod dozoru celnego – Kradzież towarów objętych procedurą składowania celnego – Artykuł 242 – Osoba odpowiedzialna za usunięcie – Posiadacz pozwolenia na składowanie celne – Sankcja za naruszenie przepisów celnych – Artykuł 42 – Obowiązek zapłacenia kwoty stanowiącej równowartość brakujących towarów – Kumulacja z karą pieniężną – Proporcjonalność]

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/8

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 4 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad – Varna – Bułgaria) – Teritorialna direktsia „Severna morska” kam Agentsia Mitnitsi, następca prawny Mitnitsa Varna / „Schenker” EOOD
      (Sprawa C-655/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Unia celna - Rozporządzenie (UE) nr 952/2013 - Usunięcie spod dozoru celnego - Kradzież towarów objętych procedurą składowania celnego - Artykuł 242 - Osoba odpowiedzialna za usunięcie - Posiadacz pozwolenia na składowanie celne - Sankcja za naruszenie przepisów celnych - Artykuł 42 - Obowiązek zapłacenia kwoty stanowiącej równowartość brakujących towarów - Kumulacja z karą pieniężną - Proporcjonalność)
      (2020/C 161/11)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administrativen sad – Varna

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Teritorialna direktsia „Severna morska” kam Agentsia Mitnitsi, następca prawny Mitnitsa Varna

         Strona przeciwna:„Schenker” EOOD

         przy udziale: Okrazhna prokuratura – Varna

         Sentencja

                  1)

                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ono na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowań krajowych, na mocy których w przypadku kradzieży towarów objętych procedurą składowania celnego na posiadacza pozwolenia na składowanie celne zostaje nałożona odpowiednia kara pieniężna z tytułu naruszenia przepisów celnych.

                  2)

                  Artykuł 42 ust. 1 rozporządzenia nr 952/2013 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowań krajowych, na mocy których w przypadku usunięcia spod dozoru celnego towarów objętych procedurą składowania celnego posiadacz pozwolenia na składowanie celne musi zapłacić, oprócz kary pieniężnej, kwotę stanowiącą równowartość tych towarów.

         (1)  Dz.U. C 4 z 7.1.2019.


title: Sprawa C-766/18 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 marca 2020 r. – Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), M.J. Dairies EOOD [Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Sprzeciw – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Kryteria oceny – Stosowanie w przypadku wcześniejszego znaku wspólnego – Współzależność między podobieństwem kolidujących ze sobą znaków towarowych a podobieństwem towarów lub usług oznaczanych tymi znakami]

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/9

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 marca 2020 r. – Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), M.J. Dairies EOOD
      (Sprawa C-766/18 P) (1)

      (Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Sprzeciw - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Kryteria oceny - Stosowanie w przypadku wcześniejszego znaku wspólnego - Współzależność między podobieństwem kolidujących ze sobą znaków towarowych a podobieństwem towarów lub usług oznaczanych tymi znakami)
      (2020/C 161/12)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, S. Baran, barrister, V. Marsland, solicitor, i K.K. Kleanthous)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik), M.J. Dairies EOOD (przedstawiciele: D. Dimitrova i I. Pakidanska, advokati)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 25 września 2018 r., Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO – M.J. Dairies (BBQLOUMI) (T 328/17, niepublikowany, EU:T:2018:594), zostaje uchylony.

                  2)

                  Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U. C 82 z 4.3.2019.


title: Sprawa C-48/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 5 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – X-GmbH / Finanzamt Z [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 132 ust. 1 lit. c) – Zwolnienia – Świadczenia opieki medycznej w ramach zawodów medycznych i paramedycznych – Usługi świadczone telefonicznie – Usługi świadczone przez pielęgniarki i asystentów medycznych]

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/10

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 5 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – X-GmbH / Finanzamt Z
      (Sprawa C-48/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 132 ust. 1 lit. c) - Zwolnienia - Świadczenia opieki medycznej w ramach zawodów medycznych i paramedycznych - Usługi świadczone telefonicznie - Usługi świadczone przez pielęgniarki i asystentów medycznych)
      (2020/C 161/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: X-GmbH

         Strona przeciwna: Finanzamt Z

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 132 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, iż usługi świadczone telefonicznie polegające na udzielaniu porad dotyczących zdrowia i chorób mogą być objęte zwolnieniem przewidzianym w tym przepisie, pod warunkiem że służą one celowi terapeutycznemu, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

                  2)

                  Artykuł 132 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nie wymaga – ze względu na okoliczność, iż świadczenia opieki medycznej są realizowane przez telefon – aby pielęgniarki i asystenci medyczni, którzy świadczą te usługi, podlegali dodatkowym wymogom w zakresie kwalifikacji zawodowych, tak aby świadczenia te mogły korzystać ze zwolnienia przewidzianego w tym przepisie, pod warunkiem że takie usługi mogą zostać uznane za świadczone na poziomie jakości równoważnym poziomowi jakości usług świadczonych przez innych usługodawców wykorzystujących ten sam środek komunikacji, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego

         (1)  Dz.U. C 148 z 29.4.2019


title: Sprawa C-69/19 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 5 marca 2020 r. – Credito Fondiario SpA / Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, Republika Włoska, Komisja Europejska [Odwołanie – Unia gospodarcza i walutowa – Unia bankowa – Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych – Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych przedsiębiorstw inwestycyjnych (SRM) – Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) – Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) – Ustalenie składki ex ante za rok 2016 – Skarga o stwierdzenie nieważności – Termin do wniesienia skargi – Przekroczenie terminu – Zarzut niezgodności z prawem – Oczywista niedopuszczalność]

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/11

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 5 marca 2020 r. – Credito Fondiario SpA / Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, Republika Włoska, Komisja Europejska
      (Sprawa C-69/19 P) (1)

      (Odwołanie - Unia gospodarcza i walutowa - Unia bankowa - Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych - Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych przedsiębiorstw inwestycyjnych (SRM) - Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) - Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) - Ustalenie składki ex ante za rok 2016 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Przekroczenie terminu - Zarzut niezgodności z prawem - Oczywista niedopuszczalność)
      (2020/C 161/15)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Credito Fondiario SpA (przedstawiciele: początkowo F. Sciaudone, S. Frazzani, A. Neri i F. Iacovone, avvocati, a następnie F. Sciaudone, A. Neri i F. Iacovone, avvocati)

         Druga strona postępowania: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (przedstawiciele: H. Ehlers, pełnomocnik, wspierana przez S. Ianca, B. Meyringa, T. Klupscha i S. Schelę, Rechtsanwälte, a także przez M. Caccialanzę i A. Villaniego, avvocati), Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez P. Gentilego, avvocato dello Stato), Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, K.-P. Wojcik i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Credito Fondiario SpA zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.

                  3)

                  Republika Włoska i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 103 z 18.3.2019.


title: Sprawa C-75/19: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 6 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Specializat Mureş – Rumunia) – MF / BNP Paribas Personal Finance SA Paris Sucursala Bucureşti, Secapital Sàrl [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Dyrektywa 93/13/EWG – Umowy zawierane z konsumentami – Kredyt konsumencki – Postępowanie egzekucyjne – 15-dniowy termin od doręczenia powiadomienia o postępowaniu egzekucyjnym w celu stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunku umownego]

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/13

      Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 6 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Specializat Mureş – Rumunia) – MF / BNP Paribas Personal Finance SA Paris Sucursala Bucureşti, Secapital Sàrl
      (Sprawa C-75/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Dyrektywa 93/13/EWG - Umowy zawierane z konsumentami - Kredyt konsumencki - Postępowanie egzekucyjne - 15-dniowy termin od doręczenia powiadomienia o postępowaniu egzekucyjnym w celu stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunku umownego)
      (2020/C 161/18)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Specializat Mureş

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca zażalenie i sprzeciw: MF

         Druga strona postępowania: BNP Paribas Personal Finance SA Paris Sucursala Bucureşti, Secapital Sàrl

         Sentencja

      Dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, zgodnie z którym konsument, który zawarł umowę o kredyt z instytucją kredytową i przeciw któremu ten przedsiębiorca wszczął postępowanie egzekucyjne, po upływie 15-dniowego terminu od doręczenia pierwszych pism w tym postępowaniu nie może powołać się na istnienie nieuczciwych warunków w umowie o kredyt, aby wnieść sprzeciw wobec tego postępowania, nawet jeżeli na podstawie prawa krajowego temu konsumentowi przysługuje powództwo o stwierdzenie istnienia nieuczciwych warunków umownych, na którego wniesienie nie obowiązuje żaden termin, ale którego rozstrzygnięcie nie ma wpływu na wynik postępowania egzekucyjnego, które może obciążyć konsumenta przed rozstrzygnięciem powództwa o stwierdzenie istnienia nieuczciwych warunków umownych.

         (1)  Dz.U. C 164 z 13.5.2019.


title: Sprawa C-376/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rayonen sad Blagoevgrad (Bułgaria) w dniu 13 maja 2019 r. – „MAK TURS” AD / Direktor na Direktsia „Inspektsia po truda” – Blagoevgrad.

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rayonen sad Blagoevgrad (Bułgaria) w dniu 13 maja 2019 r. – „MAK TURS” AD / Direktor na Direktsia „Inspektsia po truda” – Blagoevgrad.
      (Sprawa C-376/19)
      (2020/C 161/19)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Rayonen sad Blagoevgrad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„MAK TURS” AD

         Strona pozwana: Direktor na Direktsia „Inspektsia po truda” – Blagoevgrad.
      Postanowieniem z dnia 13 lutego 2020 r. Trybunał (szósta izba) orzekł, że nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na przedłożone pytania.


title: Sprawa C-571/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 23 maja 2019 r. w sprawie T-107/17, Frank Steinhoff i in. / EBC, wniesione w dniu 24 lipca 2019 r. przez EMB Consulting SE

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/14

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 23 maja 2019 r. w sprawie T-107/17, Frank Steinhoff i in. / EBC, wniesione w dniu 24 lipca 2019 r. przez EMB Consulting SE
      (Sprawa C-571/19 P)
      (2020/C 161/20)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: EMB Consulting SE (przedstawiciele: O. Hoepner i D. Unrau, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Frank Steinhoff, Ewald Filbry, Vereinigte Raiffeisenbanken Gräfenberg-Forchheim-Eschenau-Heroldsberg eG, Werner Bäcker, Europejski Bank Centralny
      Postanowieniem z dnia 12 marca 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (siódma izba) oddalił odwołanie i obciążył wnoszącego odwołanie jego własnymi kosztami.


title: Sprawa C-670/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 10 września 2019 r. – Gardinia Home Decor GmbH / Hauptzollamt Ulm

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 10 września 2019 r. – Gardinia Home Decor GmbH / Hauptzollamt Ulm
      (Sprawa C-670/19)
      (2020/C 161/21)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Baden-Württemberg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Gardinia Home Decor GmbH

         Strona przeciwna: Hauptzollamt Ulm
      Postanowieniem z dnia 27 lutego 2020 r. Trybunał (szósta izba) orzekł co następuje:
      Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (1), zmienioną rozporządzeniem Komisji (UE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. (2). należy interpretować w ten sposób, że karnisze z metali nieszlachetnych są objęte podpozycją 8302 41 90, chyba że karnisze te składają się z profili, rur lub prętów, które zostały jedynie przycięte na pożądaną długość, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego w celu dokonania jego własnej klasyfikacji taryfowej produktów rozpatrywanych w postępowaniu głównym z uwzględnieniem informacji udzielonych przez Trybunał w odpowiedzi na przedstawione pytanie pierwsze.

         (1)  Dz.U. 1987, L 256, s. 1.

         (2)  Rozporządzenie zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, Dz.U. 2010, L 284, s. 1.


title: Sprawa C-835/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio do Stato (Włochy) w dniu 18 listopada 2019 r. – Autostrada Torino Ivrea Valle d'Aosta – Ativa S.p.A. / Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dell'Economia e delle Finanze, Autorità di bacino del Po

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio do Stato (Włochy) w dniu 18 listopada 2019 r. – Autostrada Torino Ivrea Valle d'Aosta – Ativa S.p.A. / Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dell'Economia e delle Finanze, Autorità di bacino del Po
      (Sprawa C-835/19)
      (2020/C 161/22)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio do Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Autostrada Torino Ivrea Valle d'Aosta – Ativa S.p.A.

         Strona pozwana: Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dell'Economia e delle Finanze, Autorità di bacino del Po

         Pytanie prejudycjane

      Czy prawo Unii Europejskiej, w szczególności zasady ustanowione w dyrektywie 2014/23 (1), zwłaszcza swoboda wyboru procedur udzielania zamówień, zgodnie z zasadami przejrzystości i równego traktowania, o których mowa w motywie 68 i art. 30, w kontekście udzielania koncesji, stoją na przeszkodzie przepisowi krajowemu art. 178 ust. 8 bis dekretu ustawodawczego nr 50 z dnia 18 kwietnia 2016 r., który bezwarunkowo zakazuje instytucjom zamawiającym udzielania wygasłych lub wygasających koncesji autostradowych z wykorzystaniem procedur przewidzianych w art. 183 regulującym finansowanie projektu?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji (Dz.U. 2014, L 94, s. 1).


title: Sprawa C-886/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 24 września 2019 r. w sprawie T-112/18, Pink Lady America / CPVO, wniesione w dniu 3 grudnia 2019 r. przez Pink Lady America LLC

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/16

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 24 września 2019 r. w sprawie T-112/18, Pink Lady America / CPVO, wniesione w dniu 3 grudnia 2019 r. przez Pink Lady America LLC
      (Sprawa C-886/19 P)
      (2020/C 161/23)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Pink Lady America LLC (przedstawiciele: R. Manno, S. Sernia, avvocati)

         Druga strona postępowania: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin, Western Australian Agriculture Authority (WAAA)
      Postanowieniem z dnia 3 marca 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba rozstrzygająca o dopuszczalności odwołań) orzekł, że odwołanie nie jest dopuszczalne i że Pink Lady America LLC pokrywa własne koszty postępowania.


title: Sprawa C-892/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 12 września 2019 r. w sprawie T-225/18, Manéa / CdT, wniesione w dniu 29 listopada 2019 r. przez Camelię Manéę

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/16

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 12 września 2019 r. w sprawie T-225/18, Manéa / CdT, wniesione w dniu 29 listopada 2019 r. przez Camelię Manéę
      (Sprawa C-892/19 P)
      (2020/C 161/24)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Camelia Manéa (przedstawiciel: M.-A. Lucas, avocat)

         Druga strona postępowania: Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej (CdT)

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku z dnia 12 września 2019 r. (sprawa T-225/18);

                  —

                  ponowne orzeczenie w przedmiocie skargi i uwzględnienie żądań wnoszącej odwołanie zawartych w jej piśmie wszczynającym postępowanie w pierwszej instancji;

                  —

                  obciążenie CdT kosztami postępowania w obu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnosząca je podnosi siedem zarzutów.
      Zarzut pierwszy, dotyczący pkt 36–38 zaskarżonego wyroku, jest oparty na przeinaczeniu stanu faktycznego i prawnego opisanego w pierwszym zarzucie skargi.
      Zarzut drugi, dotyczący pkt 43 zaskarżonego wyroku, jest oparty na naruszeniu zasad postępowania dowodowego, na nieprawidłowej ocenie materialnoprawnej wynikającej z niekompletnego przeanalizowania akt sprawy, na przeinaczeniu materiału dowodowego oraz na przeinaczeniu jednego z dokumentów zawartych w aktach.
      Zarzut trzeci, dotyczący pkt 44 zaskarżonego wyroku, jest oparty na wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia, przeinaczeniu lub nieprawidłowej ocenie materialnoprawnej decyzji z dnia 10 czerwca 2016 r., co stanowi wynik niekompletnego przeanalizowania akt sprawy, a także na naruszeniu obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego z uwagi na zasadę legalności.
      Zarzut czwarty, dotyczący pkt 55 zaskarżonego wyroku, jest oparty na przeinaczeniu uzasadnienia decyzji z dnia 29 maja 2017 r.
      Zarzut piąty, dotyczący pkt 56 zaskarżonego wyroku, jest oparty na przeinaczeniu zarzutu skargi odnoszącego się do niedopełnienia obowiązku uzasadnienia.
      Zarzut szósty jest oparty na sprzeczności między pkt 81 i 83 zaskarżonego wyroku.
      Zarzut siódmy, dotyczący pkt 84 zaskarżonego wyroku, jest oparty na wypaczeniu argumentacji, na nieprawidłowej ocenie materialnoprawnej wynikającej z niekompletnego przeanalizowania akt sprawy, a także na niewystarczającym charakterze odpowiedzi Sądu na argumentację wnoszącej odwołanie.


title: Sprawa C-902/19 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 9 października 2019 r. w sprawie T 713/18, Esim Chemicals / EUIPO, wniesione w dniu 10 grudnia 2019 r. przez Esim Chemicals GmbH

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/17

      Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 9 października 2019 r. w sprawie T 713/18, Esim Chemicals / EUIPO, wniesione w dniu 10 grudnia 2019 r. przez Esim Chemicals GmbH
      (Sprawa C-902/19 P)
      (2020/C 161/25)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Esim Chemicals GmbH (przedstawiciele: I. Rungg, Rechtsanwalt, I. Innerhofer, Rechtsanwältin)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europesjkiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 3 marca 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) nie przyjął odwołania do rozpoznania i obciążył Esim Chemicals GmbH jej własnymi kosztami.


title: Sprawa C-920/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 16 grudnia 2019 r. – Fluctus s.r.o. i in.

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 16 grudnia 2019 r. – Fluctus s.r.o. i in.
      (Sprawa C-920/19)
      (2020/C 161/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesverwaltungsgericht Steiermark

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Fluctus s.r.o., Fluentum s.r.o., KI

         Druga strona postępowania: Landespolizeidirektion Steiermark

         Przy udziale: Finanzpolizei Team 96 für das Finanzamt Deutschlandsberg Leibnitz Voitsberg

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że przy ocenie niedopuszczalnych praktyk reklamowych koncesjonariusza sformułowanych przez Trybunał Sprawiedliwości w utrwalonym orzecznictwie w przypadku państwowego monopolu w zakresie gier losowych istotne jest, czy w całościowej ocenie w relewantnym okresie faktycznie nastąpił wzrost rynku gier losowych, czy też wystarczy już, że reklama ma na celu zachęcanie do czynnego udziału w grze, w szczególności poprzez banalizację gry, kształtowanie pozytywnego jej obrazu związanego z faktem, iż uzyskane przychody przeznacza się na działalność leżącą w interesie ogólnym, lub poprzez zwiększenie atrakcyjności gry za pomocą chwytliwych haseł reklamowych kuszących znacznymi wygranymi?

                  2)

                  Czy art. 56 TFUE należy ponadto interpretować w ten sposób, że praktyki reklamowe monopolisty w przypadku ich zaistnienia w każdym razie wykluczają spójność systemu monopolu, czy też w przypadku odpowiedniej działalności reklamowej podmiotów prywatnych monopolista ze swej strony może także zachęcać do czynnego udziału w grze, w szczególności poprzez banalizację gry, kształtowanie pozytywnego jej obrazu związanego z faktem, iż uzyskane przychody przeznacza się na działalność leżącą w interesie ogólnym, lub poprzez zwiększenie atrakcyjności gry za pomocą chwytliwych haseł reklamowych kuszących znacznymi wygranymi?

                  3)

                  Czy sąd krajowy, który w ramach swojej właściwości musi stosować art. 56 TFUE, na mocy własnych uprawnień decyzyjnych zobowiązany jest zapewnić pełną skuteczność tych norm, nie stosując wszelkich jego zdaniem sprzecznych z nimi przepisów prawa krajowego, nawet jeżeli w postępowaniu konstytucyjnym potwierdzono ich zgodność z prawem Unii?


title: Sprawa C-924/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 18 grudnia 2019 r. — FMS i FNZ / Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság Dél-alföldi Regionális Igazgatóság i Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 18 grudnia 2019 r. — FMS i FNZ / Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság Dél-alföldi Regionális Igazgatóság i Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság
      (Sprawa C-924/19)
      (2020/C 161/27)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: FMS i FNZ

         Strona pozwana: Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság Dél-alföldi Regionális Igazgatóság i Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság

         Pytania prejudycjalne

      1)   [nowa podstawa niedopuszczalności]
      Czy zawarte w art. 33 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. (1) w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (wersja przekształcona) (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie procedur ochrony międzynarodowej”) przepisy dotyczące wniosków niedopuszczalnych należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie takiemu uregulowaniu państwa członkowskiego, zgodnie z którym złożony w ramach procedury azylowej wniosek jest niedopuszczalny, jeżeli wnioskodawca przybył na Węgry przez państwo, w którym nie jest on narażony na prześladowanie lub na ryzyko doznania poważnej krzywdy lub w którym zapewniony jest odpowiedni poziom ochrony?
      2)   [prowadzenie procedury azylowej]

                  a)

                  Czy art. 6 i art. 38 ust. 4 dyrektywy w sprawie procedur ochrony międzynarodowej oraz motyw 34 tej dyrektywy, które ustanawiają obowiązek rozpatrzenia wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej w świetle art. 18 karty praw podstawowych (zwanej dalej „kartą”), należy interpretować w ten sposób, że organ państwa członkowskiego właściwy w sprawach azylu powinien zagwarantować wnioskodawcy możliwość wszczęcia procedury azylowej w przypadku, gdy nie przeanalizował on wniosku o udzielenie azylu co do istoty powołując się na podstawę niedopuszczalności, o której mowa w pierwszym pytaniu prejudycjalnym, a następnie nakazał powrót wnioskodawcy do państwa trzeciego, które jednak odmówiło jego przyjęcia?

                  b)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie prejudycjalne 2 a) sąd odsyłający chciałby wiedzieć, jaka jest dokładna treść tego obowiązku? Czy wiąże się on z obowiązkiem zapewnienia możliwości złożenia nowego wniosku o udzielenie azylu, wyłączając tym samym negatywne skutki kolejnych wniosków, o których mowa w art. 33 ust. 2 lit. d) i art. 40 dyrektywy w sprawie procedur ochrony międzynarodowej, czy też wiąże się z wszczęciem lub prowadzeniem z urzędu procedury azylowej?

                  c)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie prejudycjalne 2 a), uwzględniając również art. 38 ust. 4 dyrektywy w sprawie procedur ochrony międzynarodowej, czy państwo członkowskie może, w przypadku braku zmiany stanu faktycznego, ponownie zbadać niedopuszczalność wniosku w ramach tego nowego postępowania (co umożliwiłoby zastosowanie każdego rodzaju procedury, o której mowa w rozdziale III, na przykład poprzez ponowne zastosowanie którejś z podstaw niedopuszczalności), czy też powinno zbadać istotę wniosku o udzielenie azylu w odniesieniu do kraju pochodzenia?

                  d)

                  Czy z art. 33 ust. 1 i 2 lit. b) i c) oraz art. 35 i 38 dyrektywy w sprawie procedur ochrony międzynarodowej w świetle art. 18 karty wynika, że readmisja przez państwo trzecie stanowi kumulatywną przesłankę zastosowania podstawy niedopuszczalności, to znaczy wydania decyzji opartej na takiej podstawie, czy też wystarczy sprawdzić spełnienie tej przesłanki w chwili wykonania takiej decyzji?

            3)   [strefa tranzytowa jako miejsce zatrzymania w ramach procedury azylowej]
      Poniższe pytania należy zadać, jeżeli, zgodnie z odpowiedzią na drugie pytanie prejudycjalne, należy przeprowadzić procedurę azylową.

                  a)

                  Czy art. 43 dyrektywy w sprawie procedur ochrony międzynarodowej należy interpretować w ten sposób, że sprzeczne z nim są przepisy państwa członkowskiego, które zezwalają na zatrzymanie wnioskodawcy w strefie tranzytowej na okres dłuższy niż cztery tygodnie?

                  b)

                  Czy art. 2 lit. h) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową (wersja przekształcona) (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie przyjmowania” (2)), mający zastosowanie na mocy art. 26 dyrektywy w sprawie procedur należy w świetle art. 6 i 52 ust. 3 karty interpretować w ten sposób, że zakwaterowanie w strefie tranzytowej w okolicznościach takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym (strefa, której zgodnie z prawem nie można dobrowolnie opuścić w żadnym kierunku) przez okres dłuższy niż cztery tygodnie, o którym mowa w art. 43 dyrektywy w sprawie procedur ochrony międzynarodowej, stanowi zatrzymanie?

                  c)

                  Czy zgodne z art. 8 dyrektywy w sprawie przyjmowania, mającym zastosowanie na mocy art. 26 dyrektywy w sprawie procedur ochrony międzynarodowej, jest zatrzymanie wnioskodawcy przez okres dłuższy niż cztery tygodnie, o którym mowa w art. 43 dyrektywy w sprawie procedur, wyłącznie na tej podstawie, że nie mógłby on zaspokoić swoich potrzeb (zakwaterowania i utrzymania) ze względu na brak niezbędnych w tym celu środków materialnych?

                  d)

                  Czy zgodna z art. 8 i 9 dyrektywy w sprawie przyjmowania, mającymi zastosowanie na mocy art. 26 dyrektywy w sprawie procedur ochrony międzynarodowej, jest sytuacja, w której zakwaterowanie stanowiące de facto zatrzymanie przez okres dłuższy niż cztery tygodnie, o którym mowa w art. 43 dyrektywy w sprawie procedur, nie zostało zarządzone w drodze nakazu zatrzymania, nie zagwarantowano możliwości zaskarżenia zgodności z prawem tego zatrzymania i jego kontynuacji, zatrzymanie ma de facto miejsce bez zbadania jego konieczności lub proporcjonalności, lub możliwych rozwiązań alternatywnych, a jego dokładny czas trwania, w tym czas zakończenia, jest nieokreślony?

                  e)

                  Czy art. 47 karty może być interpretowany w ten sposób, że, w przypadku, gdy sąd państwa członkowskiego ma do czynienia z oczywistym, niezgodnym z prawem zatrzymaniem, może on, w drodze środka tymczasowego obowiązującego do czasu zakończenia postępowania administracyjnego, zobowiązać organ do wyznaczenia obywatelowi państwa trzeciego miejsca pobytu poza strefą tranzytową, które nie będzie miejscem zatrzymania?

            4)   [strefa tranzytowa jako miejsce zatrzymania w zakresie policji ds. cudzoziemców]
      Następujące pytania mają znaczenie, jeżeli, zgodnie z odpowiedzią na drugie pytanie prejudycjalne, należy przeprowadzić nie procedurę azylową, ale postępowanie w zakresie policji ds. cudzoziemców.

                  a)

                  Czy motywy 17 i 24 oraz art. 16 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie powrotów” (3)), należy w świetle art. 6 i art. 52 ust. 3 karty interpretować w ten sposób, że zakwaterowanie w strefie tranzytowej w okolicznościach takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym (strefa, której zgodnie z prawem nie można dobrowolnie opuścić w żadnym kierunku) stanowi pozbawienie wolności w rozumieniu tych przepisów?

                  b)

                  Czy zgodna z motywem 16 i art. 15 ust. 1 dyrektywy w sprawie powrotów w świetle art. 6 i art. 52 ust. 3 karty jest sytuacja, w której do zatrzymania wnioskodawcy z państwa trzeciego dochodzi tylko dlatego, że podlega on środkowi nakazującemu powrót i nie posiada środków materialnych niezbędnych do zaspokojenia swoich potrzeb (zakwaterowania i utrzymania)?

                  c)

                  Czy zgodna z motywem 16 i art. 15 ust. 2 dyrektywy w sprawie powrotów w świetle art. 6, 47 i 52 ust. 3 karty, jest sytuacja, w której zakwaterowania stanowiącego de facto zatrzymanie nie zarządzono w drodze nakazu zatrzymania, nie zagwarantowano możliwości zaskarżenia zgodności z prawem tego zatrzymania i jego kontynuacji, zatrzymanie ma de facto miejsce bez zbadania jego konieczności lub proporcjonalności, lub możliwych rozwiązań alternatywnych?

                  d)

                  Czy art. 15 ust. 1 i 4 6, a także motyw 16 dyrektywy w sprawie powrotów można w świetle art. 1, 4, 6 i 47 karty interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie zastosowaniu zatrzymania bez określenia dokładnego czasu jego trwania i momentu zakończenia?

                  e)

                  Czy prawo Unii można interpretować w ten sposób, że, w sytuacji, gdy sąd państwa członkowskiego ma do czynienia z oczywistym, niezgodnym z prawem zatrzymaniem, może on w drodze środka tymczasowego obowiązującego do czasu zakończenia postępowania administracyjnego, zobowiązać organ do wyznaczenia obywatelowi państwa trzeciego miejsca pobytu poza strefą tranzytową, które nie będzie miejscem zatrzymania?

            5)   [skuteczna ochrona sądowa w odniesieniu do decyzji zmieniającej państwo powrotu]
      Czy art. 13 dyrektywy w sprawie powrotów, zgodnie z którym obywatelowi państwa trzeciego przysługuje prawo do skorzystania ze skutecznych środków odwoławczych do zaskarżenia „decyzji dotyczących powrotu” należy w świetle art. 47 karty interpretować w ten sposób, że, w przypadku, gdy środek odwoławczy przewidziany w prawie krajowym jest nieskuteczny, sąd powinien przynajmniej raz rozpatrzyć skargę na decyzję zmieniającą państwo powrotu?

         (1)  Dz.U. 2013, L 180, s. 60.

         (2)  Dz.U. 2013, L 180, s. 96

         (3)  Dz.U. 2008, L 348, s. 98.


title: Sprawa C-925/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 18 grudnia 2019 r. — SA i SA junior / Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság Dél-alföldi Regionális Igazgatóság, Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 18 grudnia 2019 r. — SA i SA junior / Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság Dél-alföldi Regionális Igazgatóság, Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság
      (Sprawa C-925/19)
      (2020/C 161/28)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SA i SA junior

         Strona pozwana: Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság Dél-alföldi Regionális Igazgatóság i Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság

         Pytania prejudycjalne

      1)   [nowa podstawa niedopuszczalności]
      Czy zawarte w art. 33 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. (1) w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (wersja przekształcona) (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie procedur ochrony międzynarodowej”) przepisy dotyczące wniosków niedopuszczalnych należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie takiemu uregulowaniu państwa członkowskiego, zgodnie z którym złożony w ramach procedury azylowej wniosek jest niedopuszczalny, jeżeli wnioskodawca przybył na Węgry przez państwo, w którym nie jest on narażony na prześladowanie lub na ryzyko doznania poważnej krzywdy lub w którym zapewniony jest odpowiedni poziom ochrony?
      2)   [prowadzenie procedury azylowej]

                  a)

                  Czy art. 6 i art. 38 ust. 4 dyrektywy w sprawie procedur ochrony międzynarodowej oraz motyw 34 tej dyrektywy, które ustanawiają obowiązek rozpatrzenia wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej w świetle art. 18 karty praw podstawowych (zwanej dalej „kartą”), należy interpretować w ten sposób, że organ państwa członkowskiego właściwy w sprawach azylu powinien zagwarantować wnioskodawcy możliwość wszczęcia procedury azylowej w przypadku, gdy nie przeanalizował on wniosku o udzielenie azylu co do istoty powołując się na podstawę niedopuszczalności, o której mowa w pierwszym pytaniu prejudycjalnym, a następnie nakazał powrót wnioskodawcy do państwa trzeciego, które jednak odmówiło jego przyjęcia?

                  b)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie prejudycjalne 2 a) sąd odsyłający chciałby wiedzieć, jaka jest dokładna treść tego obowiązku? Czy wiąże się on z obowiązkiem zapewnienia możliwości złożenia nowego wniosku o udzielenie azylu, wyłączając tym samym negatywne skutki kolejnych wniosków, o których mowa w art. 33 ust. 2 lit. d) i art. 40 dyrektywy w sprawie procedur ochrony międzynarodowej, czy też wiąże się z wszczęciem lub prowadzeniem z urzędu procedury azylowej?

                  c)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie prejudycjalne 2 a), uwzględniając również art. 38 ust. 4 dyrektywy w sprawie procedur ochrony międzynarodowej, czy państwo członkowskie może, w przypadku braku zmiany stanu faktycznego, ponownie zbadać niedopuszczalność wniosku w ramach tego nowego postępowania (co umożliwiłoby zastosowanie każdego rodzaju procedury, o której mowa w rozdziale III, na przykład poprzez ponowne zastosowanie którejś z podstaw niedopuszczalności), czy też powinno zbadać istotę wniosku o udzielenie azylu w odniesieniu do kraju pochodzenia?

                  d)

                  Czy z art. 33 ust. 1 i 2 lit. b) i c) oraz art. 35 i 38 dyrektywy w sprawie procedur ochrony międzynarodowej w świetle art. 18 karty wynika, że readmisja przez państwo trzecie stanowi kumulatywną przesłankę zastosowania podstawy niedopuszczalności, to znaczy wydania decyzji opartej na takiej podstawie, czy też wystarczy sprawdzić spełnienie tej przesłanki w chwili wykonania takiej decyzji?

            3)   [strefa tranzytowa jako miejsce zatrzymania w ramach procedury azylowej]
      Poniższe pytania należy zadać, jeżeli, zgodnie z odpowiedzią na drugie pytanie prejudycjalne, należy przeprowadzić procedurę azylową.

                  a)

                  Czy art. 43 dyrektywy w sprawie procedur ochrony międzynarodowej należy interpretować w ten sposób, że sprzeczne z nim są przepisy państwa członkowskiego, które zezwalają na zatrzymanie wnioskodawcy w strefie tranzytowej na okres dłuższy niż cztery tygodnie?

                  b)

                  Czy art. 2 lit. h) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową (wersja przekształcona) (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie przyjmowania” (2)), mający zastosowanie na mocy art. 26 dyrektywy w sprawie procedur należy w świetle art. 6 i 52 ust. 3 karty interpretować w ten sposób, że zakwaterowanie w strefie tranzytowej w okolicznościach takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym (strefa, której zgodnie z prawem nie można dobrowolnie opuścić w żadnym kierunku) przez okres dłuższy niż cztery tygodnie, o którym mowa w art. 43 dyrektywy w sprawie procedur ochrony międzynarodowej, stanowi zatrzymanie?

                  c)

                  Czy zgodne z art. 8 dyrektywy w sprawie przyjmowania, mającym zastosowanie na mocy art. 26 dyrektywy w sprawie procedur ochrony międzynarodowej, jest zatrzymanie wnioskodawcy przez okres dłuższy niż cztery tygodnie, o którym mowa w art. 43 dyrektywy w sprawie procedur, wyłącznie na tej podstawie, że nie mógłby on zaspokoić swoich potrzeb (zakwaterowania i utrzymania) ze względu na brak niezbędnych w tym celu środków materialnych?

                  d)

                  Czy zgodna z art. 8 i 9 dyrektywy w sprawie przyjmowania, mającymi zastosowanie na mocy art. 26 dyrektywy w sprawie procedur ochrony międzynarodowej, jest sytuacja, w której zakwaterowanie stanowiące de facto zatrzymanie przez okres dłuższy niż cztery tygodnie, o którym mowa w art. 43 dyrektywy w sprawie procedur, nie zostało zarządzone w drodze nakazu zatrzymania, nie zagwarantowano możliwości zaskarżenia zgodności z prawem tego zatrzymania i jego kontynuacji, zatrzymanie ma de facto miejsce bez zbadania jego konieczności lub proporcjonalności, lub możliwych rozwiązań alternatywnych, a jego dokładny czas trwania, w tym czas zakończenia, jest nieokreślony?

                  e)

                  Czy art. 47 karty może być interpretowany w ten sposób, że, w przypadku, gdy sąd państwa członkowskiego ma do czynienia z oczywistym, niezgodnym z prawem zatrzymaniem, może on, w drodze środka tymczasowego obowiązującego do czasu zakończenia postępowania administracyjnego, zobowiązać organ do wyznaczenia obywatelowi państwa trzeciego miejsca pobytu poza strefą tranzytową, które nie będzie miejscem zatrzymania?

            4)   [strefa tranzytowa jako miejsce zatrzymania w zakresie policji ds. cudzoziemców]
      Następujące pytania mają znaczenie, jeżeli, zgodnie z odpowiedzią na drugie pytanie prejudycjalne, należy przeprowadzić nie procedurę azylową, ale postępowanie w zakresie policji ds. cudzoziemców.

                  a)

                  Czy motywy 17 i 24 oraz art. 16 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie powrotów” (3)), należy w świetle art. 6 i art. 52 ust. 3 karty interpretować w ten sposób, że zakwaterowanie w strefie tranzytowej w okolicznościach takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym (strefa, której zgodnie z prawem nie można dobrowolnie opuścić w żadnym kierunku) stanowi pozbawienie wolności w rozumieniu tych przepisów?

                  b)

                  Czy zgodna z motywem 16 i art. 15 ust. 1 dyrektywy w sprawie powrotów w świetle art. 6 i art. 52 ust. 3 karty jest sytuacja, w której do zatrzymania wnioskodawcy z państwa trzeciego dochodzi tylko dlatego, że podlega on środkowi nakazującemu powrót i nie posiada środków materialnych niezbędnych do zaspokojenia swoich potrzeb (zakwaterowania i utrzymania)?

                  c)

                  Czy zgodna z motywem 16 i art. 15 ust. 2 dyrektywy w sprawie powrotów w świetle art. 6, 47 i 52 ust. 3 karty, jest sytuacja, w której zakwaterowania stanowiącego de facto zatrzymanie nie zarządzono w drodze nakazu zatrzymania, nie zagwarantowano możliwości zaskarżenia zgodności z prawem tego zatrzymania i jego kontynuacji, zatrzymanie ma de facto miejsce bez zbadania jego konieczności lub proporcjonalności, lub możliwych rozwiązań alternatywnych?

                  d)

                  Czy art. 15 ust. 1 i 4 6, a także motyw 16 dyrektywy w sprawie powrotów można w świetle art. 1, 4, 6 i 47 karty interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie zastosowaniu zatrzymania bez określenia dokładnego czasu jego trwania i momentu zakończenia?

                  e)

                  Czy prawo Unii można interpretować w ten sposób, że, w sytuacji, gdy sąd państwa członkowskiego ma do czynienia z oczywistym, niezgodnym z prawem zatrzymaniem, może on w drodze środka tymczasowego obowiązującego do czasu zakończenia postępowania administracyjnego, zobowiązać organ do wyznaczenia obywatelowi państwa trzeciego miejsca pobytu poza strefą tranzytową, które nie będzie miejscem zatrzymania?

            5)   [skuteczna ochrona sądowa w odniesieniu do decyzji zmieniającej państwo powrotu]
      Czy art. 13 dyrektywy w sprawie powrotów, zgodnie z którym obywatelowi państwa trzeciego przysługuje prawo do skorzystania ze skutecznych środków odwoławczych do zaskarżenia „decyzji dotyczących powrotu” należy w świetle art. 47 karty interpretować w ten sposób, że, w przypadku, gdy środek odwoławczy przewidziany w prawie krajowym jest nieskuteczny, sąd powinien przynajmniej raz rozpatrzyć skargę na decyzję zmieniającą państwo powrotu?

         (1)  Dz.U. 2013, L 180, s. 60.

         (2)  Dz.U. 2013, L 180, s. 96

         (3)  Dz.U. 2008, L 348, s. 98.


title: Sprawa C-932/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Győri Ítélőtábla (Węgry) w dniu 20 grudnia 2019 r. – JZ/OTP Jelzálogbank Zrt. i in.

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Győri Ítélőtábla (Węgry) w dniu 20 grudnia 2019 r. – JZ/OTP Jelzálogbank Zrt. i in.
      (Sprawa C-932/19)
      (2020/C 161/29)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Győri Ítélőtábla

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: J.Z.

         Strona pozwana: OTP Jelzálogbank Zrt., OTP Bank Nyrt., OTP Faktoring Követeléskezelő Zrt.

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który w odniesieniu do umów kredytowych zawieranych z konsumentami stwierdza, że w umowach o kredyt konsumencki nieważne są – z wyjątkiem warunków umownych negocjowanych indywidualnie – te warunki umowne, na podstawie których instytucja finansowa postanawia, że przy uruchomieniu środków przeznaczonych na nabycie rzeczy będącej przedmiotem kredytu lub leasingu będzie stosować kurs kupna waluty, a przy spłacie długu – kurs sprzedaży lub jakikolwiek kurs wymiany waluty inny niż kurs ustalony w chwili uruchomienia środków oraz zastępuje nieważne warunki umowne, zarówno w odniesieniu do uruchomienia środków, jak i spłaty długu przepisem, który nakazuje stosować urzędowy kurs wymiany ustalany dla danej waluty przez narodowy bank węgierski bez zbadania, czy przepis ten — w świetle wszystkich warunków umownych — rzeczywiście chroni konsumenta przed szczególnie szkodliwymi skutkami oraz bez umożliwienia konsumentowi wyrażenia woli skorzystania z ochrony, jaką daje ten przepis prawa?

         (1)  Dz.U. 1993, L 95, s. 29


title: Sprawa C-10/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 10 stycznia 2020 r. – Flightright GmbH / Eurowings GmbH

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 10 stycznia 2020 r. – Flightright GmbH / Eurowings GmbH
      (Sprawa C-10/20)
      (2020/C 161/30)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Flightright GmbH

         Strona pozwana: Eurowings GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy uregulowanie dotyczące odszkodowania w przypadku odwołania lotu na podstawie art. 5 w związku z art. 7 rozporządzenia nr 261/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że pasażerowie, którzy w związku ze zmianą planu podróży są przewożeni ponad godzinę przed planowym czasem odlotu do miejsca docelowego i alternatywnym lotem do tego miejsca docelowego docierają wówczas wcześniej niż było to przewidziane planowanym (odwołanym) lotem, również otrzymują odszkodowanie poprzez analogiczne zastosowanie art. 7 rozporządzenia nr 261/2004?

                  2)

                              a)

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy odszkodowanie przysługujące zasadniczo na podstawie art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 261/2004 może zostać obniżone zgodnie z art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia w zależności od długości lotu, jeżeli moment przylotu zmienionego planu podróży nastąpi przed planowym czasem przylotu pierwotnie zarezerwowanego lotu?

                              b)

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie lit. a): czy możliwość obniżenia odszkodowania jest wykluczona, jeżeli czas przylotu zmienionego planu podróży nadmiernie wyprzedza planowy czas przylotu pierwotnie zarezerwowanego lotu, czyli ponad trzy godziny?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. 2004, L 46, s. 1.


title: Sprawa C-17/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Puglia (Włochy) w dniu 14 stycznia 2020 r. – MC / U.T.G. – Prefettura di Foggia

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Puglia (Włochy) w dniu 14 stycznia 2020 r. – MC / U.T.G. – Prefettura di Foggia
      (Sprawa C-17/20)
      (2020/C 161/31)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per la Puglia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: MC

         Strona pozwana: U.T.G. – Prefettura di Foggia

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 91, 92 i 93 dekretu ustawodawczego nr 159 z dnia 6 września 2011 r., w zakresie, w jakim nie przewidują postępowania kontradyktoryjnego na rzecz osoby, w stosunku do której organ administracji zamierza wydać informativa antimafia interdittiva (negatywną opinię w dziedzinie zwalczania przestępczości zorganizowanej), są zgodne z zasadą kontradyktoryjności, w postaci, w jakiej została ona określona i uznana jako zasada prawa Unii?