title: Sprawa C-83/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Olt (Rumunia) w dniu 5 lutego 2019 r. — Asociația „Forumul Judecătorilor Din România”/Inspecția Judiciară

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/31

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Olt (Rumunia) w dniu 5 lutego 2019 r. — Asociația „Forumul Judecătorilor Din România”/Inspecția Judiciară
      (Sprawa C-83/19)
      (2019/C 187/36)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Olt

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Asociația „Forumul Judecătorilor din România”

         Strona pozwana: Inspecția Judiciară

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy mechanizm współpracy i weryfikacji (MWiW), ustanowiony decyzją Komisji 2006/928/WE z dnia 13 grudnia 2006 r. (1), należy uznawać za akt przyjęty przez instytucję Unii w rozumieniu art. 267 TFUE, który może być przedmiotem wykładni dokonywanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej?

                  2)

                  Czy treść, charakter i czas obowiązywania mechanizmu współpracy i weryfikacji (MWiW), ustanowionego decyzją Komisji 2006/928/WE z dnia 13 grudnia 2006 r., są objęte zakresem stosowania Traktatu o przystąpieniu Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej, podpisanego przez Rumunię w Luksemburgu w dniu 25 kwietnia 2005 r.? Czy wymogi sformułowane w sprawozdaniach sporządzanych w ramach tego mechanizmu są dla Rumunii wiążące?

                  3)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nakłada on na państwa członkowskie obowiązek ustanowienia środków niezbędnych do zapewnienia skutecznej ochrony sądowej w dziedzinach objętych prawem Unii, a mianowicie gwarancji niezależnych postępowań dyscyplinarnych dla sędziów rumuńskich, eliminujących wszelkie ryzyko związane z wpływem politycznym na przebieg takich postępowań, takie jak bezpośrednie mianowanie przez rząd kierownictwa Inspecția Judiciară (Inspekcji Sądowej, Rumunia), nawet na zasadzie tymczasowości?

                  4)

                  Czy art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie muszą przestrzegać kryteriów praworządności, wymaganych również w sprawozdaniach sporządzanych w ramach mechanizmu współpracy i weryfikacji (MWiW), ustanowionego decyzją Komisji 2006/928/WE z dnia 13 grudnia 2006 r., w przypadku procedur bezpośredniego mianowania przez rząd kierownictwa Inspecția Judiciară (Inspekcji Sądowej, Rumunia), nawet na zasadzie tymczasowości?

         (1)  Decyzja Komisji 2006/928/WE z dnia 13 grudnia 2006 r. ustanawiająca mechanizm współpracy i weryfikacji postępów Rumunii w realizacji niektórych szczególnych założeń w dziedzinie reformy systemu sądownictwa i walki z korupcją (Dz.U. 2006, L 354, s. 56).


title: Sprawa C-138/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 20 lutego 2019 r. — DY

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/33

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 20 lutego 2019 r. — DY
      (Sprawa C-138/19)
      (2019/C 187/38)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesverwaltungsgericht Steiermark

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: DY

         Organ, którego działania skarga: Bezirkshauptmannschaft Hartberg-Fürstenfeld

         Uczestnik postępowania: Finanzpolizei

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 56 TFUE i dyrektywę 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (1) oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który przewiduje bardzo wysokie grzywny, w szczególności wysokie kary minimalne nakładane łącznie na danego pracownika, za naruszenie formalnych obowiązków w przypadku transgranicznego zatrudnienia pracowników, takich jak brak utrzymywania dokumentów dotyczących wynagrodzeń lub brak zawiadomienia centralnego urzędu koordynacji (zawiadomienia ZKO)?

                  2)

                  W wypadku nieudzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:
                  Czy art. 56 TFUE i dyrektywę 96/71/WE oraz dyrektywę 2014/67/UE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie nakładaniu kumulatywnych grzywien za naruszenie obowiązków formalnych w przypadku transgranicznego zatrudnienia pracowników bez bezwzględnej górnej granicy?

                  3)

                  Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które w wypadku przedwczesnego zakończenia lub przerwania tymczasowej działalności w państwie przyjmującym przewidują obowiązkowe powiadomienie o zmianie ZKO?

                  4)

                  W wypadku udzielenia na pytanie trzecie odpowiedzi przeczącej:
                  Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które nie przewidują odpowiedniego terminu na zgłoszenie zmiany?

                  5)

                  Czy art. 56 TFUE i art. 9 dyrektywy 2014/67/UE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidują, że późniejsze przedłożenie odpowiednich i istotnych dokumentów w rozsądnym terminie nie spełnia wymogu udostępnienia dokumentów?

                  6)

                  Czy art. 56 TFUE i art. 9 dyrektywy 2014/67/UE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które nakładają na zagranicznego usługodawcę obowiązek przedstawienia dokumentów wykraczających poza zakres dokumentów, o których mowa w art. 9 dyrektywy 2014/67/UE i które nie są ani istotne, ani właściwe, i które nie są określone w prawie krajowym, takich jak na przykład: rejestry płac, arkusze kont płac, listy płac, zaświadczenia o potrąceniu podatku, rejestracja i wyrejestrowanie, ubezpieczenie zdrowotne, rejestracja i dodatkowe listy rozliczeniowe, dokumenty związane z klasyfikacją płac, zaświadczenia?

         (1)  Dz.U. 1997, L 18, s. 1.

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, zmieniająca rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym (Dz.U. 2014, L 159, s. 11).


title: Sprawa T-558/18: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Lupu/EUIPO — Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam (Djili DS) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Djili DS — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy DJILI — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/34

      Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Lupu/EUIPO — Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam (Djili DS)
      (Sprawa T-558/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Djili DS - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy DJILI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 213/35)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Victor Lupu (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat P. Acsinte)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Gája i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam (Dułowo, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat C.R. Romițan)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 czerwca 2018 r. (sprawa R 2391/2017-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między V. Lupu a Djili Soy Dzhihangir Ibryam

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Victor Lupu zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 408 z 12.11.2018.


title: Sprawa C-224/18: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Polska) — Budimex S.A./Minister Finansów (Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 66 — Zdarzenie podatkowe i wymagalność podatku — Moment wykonania usług — Roboty budowlane i montażowe — Uwzględnienie momentu odbioru robót przewidzianego w umowie o świadczenie usług)

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/7

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Polska) — Budimex S.A./Minister Finansów
      (Sprawa C-224/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 66 - Zdarzenie podatkowe i wymagalność podatku - Moment wykonania usług - Roboty budowlane i montażowe - Uwzględnienie momentu odbioru robót przewidzianego w umowie o świadczenie usług)
      (2019/C 220/09)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Naczelny Sąd Administracyjny

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Budimex S.A.

         Strona pozwana: Minister Finansów

         Sentencja

      Artykuł 66 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, by w wypadku braku wystawienia faktury dotyczącej świadczonych usług lub wystawienia jej z opóźnieniem formalny odbiór tej usługi był uważany za moment, w którym usługa ta została wykonana, gdy — tak jak w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym — państwo członkowskie przewiduje, że podatek staje się wymagalny z upływem terminu rozpoczynającego bieg w dniu, w którym została wykonana usługa, jeżeli, po pierwsze, formalność odbioru została uzgodniona przez strony w umowie wiążącej je postanowieniami umownymi odzwierciedlającymi rzeczywistość gospodarczą i handlową w dziedzinie, w której usługa jest wykonywana i, po drugie, formalność ta stanowi materialne zakończenie usługi i ustala ostatecznie wysokość należnego świadczenia wzajemnego, co podlega zweryfikowaniu przez sąd odsyłający.

         (1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.


title: Sprawa T-553/15: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Export Development Bank of Iran/Rada (Odpowiedzialność pozaumowna — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu — Zamrożenie środków finansowych — Naprawienie szkody, jaką miała ponieść skarżąca wskutek umieszczenia i pozostawienia jej nazwy w wykazie osób i podmiotów, do których zastosowanie znajduje rozpatrywane zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Właściwość Sądu — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/31

      Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Export Development Bank of Iran/Rada
      (Sprawa T-553/15) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu - Zamrożenie środków finansowych - Naprawienie szkody, jaką miała ponieść skarżąca wskutek umieszczenia i pozostawienia jej nazwy w wykazie osób i podmiotów, do których zastosowanie znajduje rozpatrywane zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Właściwość Sądu - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)
      (2019/C 220/39)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Export Development Bank of Iran (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat J.M. Thouvenin)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i M. Bishop, pełnomocnicy).

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Aresu i R. Tricot, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką miała ponieść skarżąca wskutek przyjęcia wobec niej środków ograniczających.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Export Development Bank of Iran pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 398 z 30.11.2015.


title: Sprawy połączone T-516/16 i T-536/16: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Alvarez y Bejarano i in./Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Personel kontraktowy — Nowelizacja regulaminu pracowniczego — Mniej korzystny system zryczałtowanego wypłacania kosztów podróży i zwiększania wymiaru corocznego urlopu wypoczynkowego o dodatkowe dni czasu podróży — Związek między przyznawaniem tych świadczeń a tym, czy osobie przysługuje dodatek zagraniczny czy dodatek z tytułu zamieszkiwania za granicą — Uchylenie przepisów w zakresie zwrotu kosztów corocznej podróży i czasu podróży)

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/31

      Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Alvarez y Bejarano i in./Komisja
      (Sprawy połączone T-516/16 i T-536/16) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Personel kontraktowy - Nowelizacja regulaminu pracowniczego - Mniej korzystny system zryczałtowanego wypłacania kosztów podróży i zwiększania wymiaru corocznego urlopu wypoczynkowego o dodatkowe dni czasu podróży - Związek między przyznawaniem tych świadczeń a tym, czy osobie przysługuje dodatek zagraniczny czy dodatek z tytułu zamieszkiwania za granicą - Uchylenie przepisów w zakresie zwrotu kosztów corocznej podróży i czasu podróży)
      (2019/C 220/40)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Maria Alvarez y Bejarano (Namur, Belgia) i 11 innych skarżących, których nazwiska zostały wymienione w załączniku do wyroku (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i G. Gattinara, następnie G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Taneva i M. Ecker, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Bauer i M. Veiga, następnie M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skargi na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie nieprzyznawania skarżącym, począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r., dodatkowych dni urlopu przeznaczonych na podróż oraz zwrotu kosztów corocznej podróży po to, aby mogli zachować związek z miejscem pochodzenia.

         Sentencja

                  1)

                  Sprawy T-516/16 i T-536/16 zostają połączone do celów wydania wyroku.

                  2)

                  Skargi zostają oddalone.

                  3)

                  Maria Alvarez y Bejarano i inni urzędnicy oraz pracownicy Komisji Europejskiej, których nazwiska zostały wymienione w załączniku, zostają obciążeni kosztami postępowania.

                  4)

                  Rada Unii Europejskiej oraz Parlament Europejski pokryją własne koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 421 z 24.11.2014 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-85/14 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).


title: Sprawy T-523/16 i T-542/16: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Ardalic i in./Rada (Służba publiczna — Urzędnicy — Personel kontraktowy — Nowelizacja regulaminu pracowniczego — Mniej korzystny system zryczałtowanego wypłacania kosztów podróży i zwiększania wymiaru corocznego urlopu o dodatkowe dni czasu podróży — Związek między przyznaniem tych uprawnień a statusem personelu cudzoziemskiego lub zagranicznego — Zaprzestanie zwrotu kosztów corocznej podróży i przyznawania czasu podróży)

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/32

      Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Ardalic i in./Rada
      (Sprawy T-523/16 i T-542/16) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Personel kontraktowy - Nowelizacja regulaminu pracowniczego - Mniej korzystny system zryczałtowanego wypłacania kosztów podróży i zwiększania wymiaru corocznego urlopu o dodatkowe dni czasu podróży - Związek między przyznaniem tych uprawnień a statusem personelu cudzoziemskiego lub zagranicznego - Zaprzestanie zwrotu kosztów corocznej podróży i przyznawania czasu podróży)
      (2019/C 220/41)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Jakov Ardalic (Bruksela, Belgia) i 11 skarżących, których nazwiska wskazano w załączniku do wyroku (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Bauer i M. Veiga, następnie M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Taneva i M. Ecker, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądania, na podstawie art. 270 TFUE, stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nieprzyznania skarżącym, od dnia 1 stycznia 2014 r., czasu podróży i zwrotu kosztów corocznej podróży, tak aby mogli oni utrzymywać relacje z miejscem pochodzenia.

         Sentencja

                  1)

                  Sprawy T-523/16 i T-542/16 zostają połączone do celu wydania wyroku.

                  2)

                  Skargi zostają oddalone.

                  3)

                  Jakov Ardalic oraz pozostali urzędnicy i pracownicy Rady Unii Europejskiej, których nazwiska wskazano w załączniku, zostają obciążeni kosztami postępowania.

                  4)

                  Parlament Europejski zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 448 z 15.12.2014 (sprawa pierwotnie wniesiona do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-100/14 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).


title: Sprawa C-566/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu — Polska) — Związek Gmin Zagłębia Miedziowego w Polkowicach/Szef Krajowej Administracji Skarbowej (Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 168 lit. a) — Odliczenie podatku naliczonego — Zasada neutralności VAT — Podatnik wykonujący jednocześnie działalność gospodarczą oraz działalność niemającą charakteru gospodarczego — Towary i usługi nabyte w celu realizacji transakcji podlegających opodatkowaniu VAT i transakcji niepodlegających opodatkowaniu VAT — Brak kryteriów podziału w przepisach krajowych — Zasada legalizmu podatkowego)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/6

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu — Polska) — Związek Gmin Zagłębia Miedziowego w Polkowicach/Szef Krajowej Administracji Skarbowej
      (Sprawa C-566/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 168 lit. a) - Odliczenie podatku naliczonego - Zasada neutralności VAT - Podatnik wykonujący jednocześnie działalność gospodarczą oraz działalność niemającą charakteru gospodarczego - Towary i usługi nabyte w celu realizacji transakcji podlegających opodatkowaniu VAT i transakcji niepodlegających opodatkowaniu VAT - Brak kryteriów podziału w przepisach krajowych - Zasada legalizmu podatkowego)
      (2019/C 230/07)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Związek Gmin Zagłębia Miedziowego w Polkowicach

         Strona przeciwna: Szef Krajowej Administracji Skarbowej

         Sentencja

      Artykuł 168 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on praktyce krajowej zezwalającej podatnikowi na pełne odliczenie podatku od wartości dodanej (VAT) naliczonego w związku z nabyciem przez niego towarów i usług w celu prowadzenia zarówno działalności gospodarczej, opodatkowanej VAT, jak i działalności niemającej charakteru gospodarczego, która nie wchodzi w zakres stosowania VAT, ze względu na brak we właściwych przepisach podatkowych szczególnych uregulowań dotyczących kryteriów i metod podziału, które umożliwiłyby podatnikowi określenie części tego VAT naliczonego, którą należy uważać za związaną, odpowiednio, z jego działalnością gospodarczą i z działalnością niemającą charakteru gospodarczego.

         (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2019.


title: Sprawa T-324/18: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — VI.TO./EUIPO — Bottega (Kształt złotej butelki) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Trójwymiarowy unijny znak towarowy — Kształt złotej butelki — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (i) — (iii) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (i) — (iii) rozporządzenia nr 2017/1001)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/41

      Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — VI.TO./EUIPO — Bottega (Kształt złotej butelki)
      (Sprawa T-324/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Trójwymiarowy unijny znak towarowy - Kształt złotej butelki - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (i) - (iii) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (i) - (iii) rozporządzenia nr 2017/1001)
      (2019/C 230/51)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Vinicola Tombacco (VI.TO.) Srl (Trebaseleghe, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L. Giove)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Scardocchia i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Sandro Bottega (Colle Umberto, Włochy) (przedstawiciel: adwokat R. Galli)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 marca 2018 r. (sprawa R 1036/2017-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między VI.TO. a S. Bottegą.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Vinicola Tombacco (VI.TO.) Srl pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 259 z 23.7.2018.


               11.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/7

      Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2019 r. przez okręg Aust-Agder przeciwko Konkurrenten.no AS
      (Sprawa E-1/17 COSTS 2)
      (2019/C 233/06)
      Skarga przeciwko Konkurrenten.no AS została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 28 marca 2019 r. przez okręg Aust-Agder, reprezentowany przez Bjørnara Alterskjæra i Amie Eliassen z Kluge Advokatfirma AS, Bryggegata 6, Postboks 1548 Vika, 0117 Oslo, Norwegia.
      Strona skarżąca występuje do Trybunału o wydanie następującego orzeczenia:

                  1.

                  Całkowitą kwotę kosztów płatną przez Konkurrenten.no AS na rzecz Aust-Agder określa się na 403 430,92 NOK, przeliczoną na euro po referencyjnym kursie Europejskiego Banku Centralnego obowiązującym w dniu powiadomienia o orzeczeniu.

                  2.

                  Odsetki za zwłokę naliczane są od tej kwoty od daty powiadomienia o przedmiotowym orzeczeniu do dnia zapłaty należności. Stopę odsetek, którą należy zastosować, oblicza się według stopy stosowanej przez Europejski Bank Centralny do podstawowych operacji refinansujących obowiązującej pierwszego dnia kalendarzowego miesiąca, w którym przypada termin płatności, powiększonej o trzy i pół punktu procentowego.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

                  —

                  W dniu 11 stycznia 2017 r. spółka Konkurrenten.no AS wniosła skargę do Trybunału EFTA na decyzję Urzędu Nadzoru EFTA nr 179/15/COL z dnia 7 maja 2015 r. Strona skarżąca złożyła wniosek o dopuszczenie do udziału w sprawie E-1/17 Konkurrenten.no AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA, na co udzielono zgody postanowieniem prezesa z dnia 12 lipca 2017 r.

                  —

                  Zgodnie z art. 70 ust. 1 Regulaminu Trybunału EFTA:

                     „W razie sporu dotyczącego kosztów podlegających zwrotowi Trybunał, na wniosek zainteresowanej strony i po zapoznaniu się z uwagami strony przeciwnej, wydaje orzeczenie”.

                  —

                  W orzeczeniu w sprawie E-1/17 Trybunał EFTA obciążył firmę Konkurrenten.no AS kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.


title: Sprawa C-770/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 9 października 2018 r. w sprawie T-634/17, Pint/Komisja, wniesione w dniu 8 grudnia 2018 r. przez Anikó Pint

text:
               15.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/3

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 9 października 2018 r. w sprawie T-634/17, Pint/Komisja, wniesione w dniu 8 grudnia 2018 r. przez Anikó Pint
      (Sprawa C-770/18 P)
      (2019/C 238/04)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Anikó Pint (przedstawiciel: adwokat D. Lázár)

         Inne strony postępowania: Komisja Europejska, Węgry
      Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dziesiąta izba) postanowieniem z dnia 21 maja 2019 r. oddalił odwołanie jako oczywiście bezzasadne i orzekł, że wnosząca odwołanie pokrywa własne koszty.


title: Sprawa T-631/16: Wyrok Sądu z dnia 23 maja 2019 r. — Remag Metallhandel i Jaschinsky/Komisja (Odpowiedzialność pozaumowna — Antydumping — Nacisk OLAF na państwa członkowskie w celu odzyskania ceł antydumpingowych dotyczących wszelkich przywozów metalu krzemowego pochodzącego z Tajwanu bez dowodu, że ów metal krzemowy pochodzi z Chin — Rozporządzenie (WE) nr 398/2004 i rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 467/2010 — Związek przyczynowy)

text:
               15.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/15

      Wyrok Sądu z dnia 23 maja 2019 r. — Remag Metallhandel i Jaschinsky/Komisja
      (Sprawa T-631/16) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Antydumping - Nacisk OLAF na państwa członkowskie w celu odzyskania ceł antydumpingowych dotyczących wszelkich przywozów metalu krzemowego pochodzącego z Tajwanu bez dowodu, że ów metal krzemowy pochodzi z Chin - Rozporządzenie (WE) nr 398/2004 i rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 467/2010 - Związek przyczynowy)
      (2019/C 238/18)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Remag Metallhandel GmbH (Steyr, Austria) i Werner Jaschinsky (St. Ulrich bei Steyr, Austria) (przedstawiciel: adwokat M. Lux)

         Strona przeciwna: Komisja Europejska (przedstawiciel: A. Caeiros i A. Lewis, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 268 TFUE, zmierzające do uzyskania odszkodowania za szkodę, którą skarżący ponieśli wedle ich twierdzeń ze względu na żądanie Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych skierowane do organów celnych państw członkowskich w celu odzyskania ceł antydumpingowych dotyczących przesyłek krzemu wywożonych z Tajwanu do Unii Europejskiej.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Remag Metallhandel GmbH i Werner Jaschinsky zostają obciążeni kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 392 z 24.10.2016.


title: Sprawa T-837/17: Wyrok Sądu z dnia 23 maja 2019 r. — Negru/EUIPO — Sky (SkyPrivate) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego SkyPrivate — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SKY — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               15.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/15

      Wyrok Sądu z dnia 23 maja 2019 r. — Negru/EUIPO — Sky (SkyPrivate)
      (Sprawa T-837/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego SkyPrivate - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SKY - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 238/19)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Alexandru Negru (Iași, Rumunia) (przedstawiciele: adwokaci, początkowo I.-M. Iliescu, następnie T. Protopopescu)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Sky Ltd, dawniej Sky plc (Isleworth, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: K. Saliger, solicitor, i P. Roberts, QC)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 października 2017 r. (sprawa R 349/2017-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Sky i A. Negru

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Alexandru Negru zostaje obciążony kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez Sky Ltd w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 72 z 26.2.2018.


title: Sprawa T-312/18: Wyrok Sądu z dnia 23 maja 2019 r. — Dentsply De Trey/EUIPO — IDS (AQUAPRINT) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowaniu w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego AQUAPRINT — Wcześniejsze krajowe słowne znaki towarowe AQUACEM oraz wcześniejsze krajowe niezarejestrowane znaki towarowe AQUACEM i AQUASIL — Względne podstawy odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 — Używanie w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001 — Powództwo oparte na bezprawnym używaniu nazwy (action for passing off) — Brak mylącego przedstawienia)

text:
               15.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/16

      Wyrok Sądu z dnia 23 maja 2019 r. — Dentsply De Trey/EUIPO — IDS (AQUAPRINT)
      (Sprawa T-312/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowaniu w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego AQUAPRINT - Wcześniejsze krajowe słowne znaki towarowe AQUACEM oraz wcześniejsze krajowe niezarejestrowane znaki towarowe AQUACEM i AQUASIL - Względne podstawy odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Używanie w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001 - Powództwo oparte na bezprawnym używaniu nazwy (action for passing off) - Brak mylącego przedstawienia)
      (2019/C 238/20)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Dentsply De Trey GmbH (przedstawiciel: S. Clark, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: G. Sakalaite-Orlovskiene, J. Ivanauskas i H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: IDS SpA (Savona, Włochy) (przedstawiciele: M. Andreolini i F. Andreolini, avocats)

         Przedmiot

      Odwołanie od decyzji Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 lutego 2018 r. (sprawa R 1438/2017-2), dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Dentsply De Trey a IDS.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Dentsply De Trey GmbH pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 240 z 9.7.2018.


title: Sprawa C-420/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof ’s-Hertogenbosch — Niderlandy) — IO/Inspecteur van de rijksbelastingdienst (Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 9 i 10 — Podatnik — Działalność gospodarcza prowadzona „samodzielnie” — Pojęcie — Działalność członka rady nadzorczej fundacji)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/19

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof ’s-Hertogenbosch — Niderlandy) — IO/Inspecteur van de rijksbelastingdienst
      (Sprawa C-420/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 9 i 10 - Podatnik - Działalność gospodarcza prowadzona „samodzielnie” - Pojęcie - Działalność członka rady nadzorczej fundacji)
      (2019/C 263/23)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Gerechtshof ’s-Hertogenbosch

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: IO

         Strona pozwana: Inspecteur van de rijksbelastingdienst

         Sentencja

      Artykuły 9 i 10 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie prowadzi działalności gospodarczej samodzielnie członek rady nadzorczej fundacji, taki jak osoba zainteresowana w postępowaniu głównym, który pomimo iż nie pozostaje w stosunku jakiegokolwiek podporządkowania hierarchicznego względem zarządu tej fundacji ani względem rady nadzorczej wspomnianej fundacji w zakresie wykonywania działalności członka tej rady, to jednak nie działa ani we własnym imieniu, ani na własny rachunek, ani też na swoją własną odpowiedzialność, lecz działa na rachunek i na odpowiedzialność tej rady nadzorczej, a przy tym nie ponosi również ryzyka gospodarczego wynikającego z jego działalności, ponieważ pobiera on stałe wynagrodzenie, które nie jest uzależnione od jego uczestnictwa w posiedzeniach ani od rzeczywiście przepracowanych przez niego godzin.

         (1)  Dz.U. C 319 z 10.9.2018.


title: Sprawa C-505/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 13 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Francja) — Copebi SCA/Etablissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer) (Odesłanie prejudycjalne — Pomoc państwa — Decyzja 2009/402/WE — Plany interwencyjne w sektorze owoców i warzyw wprowadzone przez Republikę Francuską — Stwierdzenie niezgodności pomocy — Nakaz odzyskania — Zakres zastosowania decyzji — Rolnicze komitety ekonomiczne)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/20

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 13 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Francja) — Copebi SCA/Etablissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer)
      (Sprawa C-505/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Decyzja 2009/402/WE - Plany interwencyjne w sektorze owoców i warzyw wprowadzone przez Republikę Francuską - Stwierdzenie niezgodności pomocy - Nakaz odzyskania - Zakres zastosowania decyzji - Rolnicze komitety ekonomiczne)
      (2019/C 263/25)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Copebi SCA

         Strona pozwana: Etablissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer)

         przy udziale: Ministre de l’Agriculture et de l’Alimentation

         Sentencja

      Decyzję Komisji 2009/402/WE z dnia 28 stycznia 2009 r. w sprawie „planów interwencyjnych” w sektorze owoców i warzyw wprowadzonych przez Francję należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ona pomoc wypłaconą przez Office national interprofessionnel des fruits, des légumes et de l’horticulture (Oniflhor) na rzecz comité économique bigarreau industrie (CEBI) i przekazaną producentom czereśni przemysłowych Bigarreaux przez grupy producentów będące członkami tego komitetu, nawet jeżeli z jednej strony komitet ten nie figuruje wśród ośmiu rolnych komitetów ekonomicznych wymienionych w tej decyzji, a z drugiej strony pomoc ta, w przeciwieństwie do mechanizmu finansowania opisanego we wspomnianej decyzji, była finansowana wyłącznie z subwencji wypłacanych przez Oniflhor, a nie również z dobrowolnych wkładów producentów.

         (1)  Dz.U. C 364 z 8.10.2018.


title: Sprawy połączone C-508/18 i C-82/19 PPU: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 27 maja 2019 r. [wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Supreme Court, High Court (Irlandia) — Irlandia] — Wykonanie europejskich nakazów aresztowania wydanych przeciwko OG (C-508/18), PI (C-82/19 PPU) (Odesłanie prejudycjalne — Pilny tryb prejudycjalny — Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych — Europejski nakaz aresztowania — Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW — Artykuł 6 ust. 1 — Pojęcie „wydającego nakaz organu sądowego” — Europejski nakaz aresztowania wydany przez prokuraturę państwa członkowskiego — Status — Istnienie stosunku podporządkowania organowi władzy wykonawczej — Uprawnienie ministra sprawiedliwości do wydawania indywidualnych instrukcji — Brak gwarancji niezależności)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/21

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 27 maja 2019 r. [wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Supreme Court, High Court (Irlandia) — Irlandia] — Wykonanie europejskich nakazów aresztowania wydanych przeciwko OG (C-508/18), PI (C-82/19 PPU)
      (Sprawy połączone C-508/18 i C-82/19 PPU) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Europejski nakaz aresztowania - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Artykuł 6 ust. 1 - Pojęcie „wydającego nakaz organu sądowego” - Europejski nakaz aresztowania wydany przez prokuraturę państwa członkowskiego - Status - Istnienie stosunku podporządkowania organowi władzy wykonawczej - Uprawnienie ministra sprawiedliwości do wydawania indywidualnych instrukcji - Brak gwarancji niezależności)
      (2019/C 263/26)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Supreme Court, High Court (Irlandia)

         Strony w postępowaniach głównych

      OG (C-508/18), PI (C-82/19 PPU)

         Sentencja

                  1)

                  Sprawy C-508/18 i C-82/19 PPU zostają połączone do celów wydania wyroku.

                  2)

                  Pojęcie „wydającego nakaz organu sądowego” w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje ono prokuratur państwa członkowskiego, które są narażone na ryzyko podlegania, bezpośrednio lub pośrednio, indywidualnym poleceniom lub instrukcjom ze strony organu władzy wykonawczej, takiego jak minister sprawiedliwości, w ramach podejmowania decyzji w sprawie wydania europejskiego nakazu aresztowania.

         (1)  Dz.U. C 364 z 8.10.2018.

         Dz.U. C 122 z 1.4.2019.


title: Sprawa C-509/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 27 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court — Irlandia) — Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko PF (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych — Europejski nakaz aresztowania — Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW — Artykuł 6 ust. 1 — Pojęcie „wydającego nakaz organu sądowego” — Europejski nakaz aresztowania wydany przez prokuratora generalnego państwa członkowskiego — Status — Gwarancja niezależności)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/22

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 27 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court — Irlandia) — Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko PF
      (Sprawa C-509/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Europejski nakaz aresztowania - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Artykuł 6 ust. 1 - Pojęcie „wydającego nakaz organu sądowego” - Europejski nakaz aresztowania wydany przez prokuratora generalnego państwa członkowskiego - Status - Gwarancja niezależności)
      (2019/C 263/27)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Supreme Court

         Strona w postępowaniu głównym

      PF

         Sentencja

      Pojęcie „wydającego nakaz organu sądowego” w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy intepretować w ten sposób, że obejmuje ono prokuratora generalnego państwa członkowskiego, który chociaż pod względem strukturalnym jest niezależny od władzy sądowniczej, to jest on właściwy w zakresie prowadzenia postępowania karnego i którego status w tym państwie członkowskim zapewnia mu gwarancję niezależności od władzy wykonawczej w ramach wydawania europejskiego nakazu aresztowania.

         (1)  Dz.U. C 364 z 8.10.2018.


title: Sprawa C-10/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul București (Rumunia) w dniu 3 stycznia 2019 r. — Wilo Salmson France SAS/Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București, Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București — Administrația Fiscală pentru Contribuabili Nerezidenti

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul București (Rumunia) w dniu 3 stycznia 2019 r. — Wilo Salmson France SAS/Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București, Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București — Administrația Fiscală pentru Contribuabili Nerezidenti
      (Sprawa C-10/19)
      (2019/C 263/28)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul București

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Wilo Salmson France SAS

         Strona pozwana: Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București, Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București — Administrația Fiscală pentru Contribuabili Nerezidenti
      Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2019 r. Trybunał (dziesiąta izba) orzekł, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest oczywiście niedopuszczalny.


title: Sprawa C-142/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-830/16, Monolith Frost GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 19 lutego 2019 r. przez Dovgan GmbH

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/23

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-830/16, Monolith Frost GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 19 lutego 2019 r. przez Dovgan GmbH
      (Sprawa C-142/19 P)
      (2019/C 263/29)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Dovgan GmbH (pełnomocnik: C. Rohnke, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Monolith Frost GmbH

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 13 grudnia 2018 r. (T-830/16);

                  —

                  a następnie: oddalenie skargi.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnosząca je podnosi zarzuty dotyczące naruszenia prawa Unii oraz przeinaczenia dowodów.

                     1.

                     Przeinaczenie dowodów

                  Wbrew temu, co przyjął Sąd w pkt 55 zaskarżonego wyroku, Amtsgericht Köln (sąd rejonowy w Kolonii) nie stwierdził, że znacząca część niemieckiej populacji mówi po rosyjsku.
                  Wbrew ustaleniu sądu zawartemu w pkt 64 zaskarżonego wyroku Izba Odwoławcza podważyła decyzję Wydziału Unieważnień EUIPO, zgodnie z którą „пломбир” [plombir] było wykorzystywane w dawnym ZSRR do opisywania rodzaju lodów śmietanowych.

                     2.

                     Naruszenie art. 85 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem

                  Sąd naruszył art. 85 § 3 regulaminu postępowania, ponieważ niesłusznie nie uwzględnił przedstawionego przez interwenienta orzeczenia Bundesgerichtshof (federalnego sądu najwyższego) z dnia 6 lipca 2017 r. Przedstawienie tego orzeczenia dopiero na etapie rozprawy było uzasadnione datą jego wydania. Ponadto stanowiło ono dowód przeciwny, zgodnie z art. 92 § 7 regulaminu postępowania przed Sądem.

                     3.

                     Naruszenie art. 85 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem

                  Sąd nieprawidłowo powołał się w pkt 69 zaskarżonego wyroku na załączniki skarżącej K 16 i K 17. Skarżąca przedstawiła je z opóźnieniem i zgodnie z art. 85 § 1 regulaminu postępowania powinny były one zostać pominięte.

                     4.

                     Naruszenie obowiązku uzasadnienia

                  Zaskarżony wyrok nie zawiera wystarczającego uzasadnienia dla przyjęcia przez Sąd, że w państwach nadbałtyckich znacząca część obywateli rozumie znaczenie rosyjskiego słowa „пломбир”. W szczególności brakuje uzasadnienia dla stwierdzenia, że chodzi tu o słowo z podstawowego zasobu słownictwa, które będzie rozumiane także przez osoby, dla których rosyjski nie jest językiem ojczystym.
                  W wyroku (w szczególności w pkt 64 i 65) brakuje wystarczającego uzasadnienia dla tego, dlaczego słowo „пломбир” nie mogło stanowić w dawnym ZSRR określenia fantazyjnego lub znaku towarowego.
                  Wreszcie, w wyroku (w pkt 66) nie znalazło się uzasadnienie, dlaczego samo odwołanie się do nazwy w standardzie GOST powinno w sposób konieczny prowadzić do wniosku, że chodzi tu o „potoczny termin”, i dlaczego odbiorcy w Unii Europejskiej powinni znać ten standard.


title: Sprawa C-267/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Trgovački sud u Zagrebu (Chorwacja) w dniu 28 marca 2019 r. — PARKING d.o.o./SAWAL d.o.o.

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Trgovački sud u Zagrebu (Chorwacja) w dniu 28 marca 2019 r. — PARKING d.o.o./SAWAL d.o.o.
      (Sprawa C-267/19)
      (2019/C 263/30)
      Język postępowania: chorwacki

         Sąd odsyłający

      Trgovački sud u Zagrebu

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: PARKING d.o.o.

         Strona pozwana: SAWAL d.o.o.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepis krajowy z art. 1 Ovršni zakon [ustawy o egzekucji] (publikacja w NN 112/12, 25/13, 93/14, 55/16 i 73/17), uprawniający notariuszy do przeprowadzania egzekucji wierzytelności na podstawie dokumentu autentycznego, poprzez wydanie nakazu egzekucyjnego, jako tytułu wykonawczego, bez wyraźnej zgody dłużnika poddanego egzekucji — osoby prawnej z siedzibą w Republice Chorwacji, jest zgodny z art. 6 ust. 1 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i z art. 18 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, biorąc pod uwagę przytoczone wyroki w sprawach C-484/15 i C-551/15?

                  2)

                  Czy wykładnia przedstawiona w wyrokach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach C-484/15 i C-551/15 może mieć zastosowanie do zawisłego przed sądem odsyłającym postępowania Povrv-1614/2018, to znaczy czy należy rozporządzenie nr 1215/2012 interpretować w taki sposób, że notariusze wykonujący w Chorwacji kompetencje powierzone im przez prawo krajowe w ramach postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie „dokumentów autentycznych”, w których dłużnikami poddanymi egzekucji są osoby prawne z siedzibą w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej, nie są objęci zakresem znaczeniowym pojęcia „sądu” w rozumieniu rzeczonego rozporządzenia?


title: Sprawa C-453/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 12 kwietnia 2019 r. w sprawie T-492/15, Deutsche Lufthansa AG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 13 czerwca 2019 r. przez Deutsche Lufthansa AG

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/33

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 12 kwietnia 2019 r. w sprawie T-492/15, Deutsche Lufthansa AG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 13 czerwca 2019 r. przez Deutsche Lufthansa AG
      (Sprawa C-453/19 P)
      (2019/C 263/39)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Deutsche Lufthansa AG (przedstawiciel: adwokat A. Martin-Ehlers)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Land Rheinland-Pfalz, Ryanair DAC

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  stwierdzenie, że skarga była dopuszczalna i zasadna w zakresie, w jakim skarżąca zakwestionowała środek nr 12 (wpłata na poczet rezerwy kapitałowej FFHG (1)), co uzasadniła tym, że dzięki temu środkowi została sfinansowana pomoc operacyjna na rzecz FFHG;

                  —

                  uchylenie w pozostałym zakresie wyroku Sądu z dnia 12 kwietnia 2019 r. w sprawie T-492/15;

                  —

                  uwzględnienie wysuniętego w pierwszej instancji żądania i stwierdzenie nieważności leżącej u jego podstaw decyzji Komisji SA.21121 z dnia 1 października 2014 r. (2) (z wyjątkiem środka nr 12 w zakresie, w jakim został on wykorzystany do wypłaty pomocy operacyjnej dla FFHG);

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania, i

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie podnosi w swoim odwołaniu zasadniczo następujące zarzuty:
      Pomoc indywidualna, w odniesieniu do której zostało wszczęte postępowanie wyjaśniające:

                  —

                  Sporna decyzja dotyczyła skarżącej indywidualnie już zgodnie z wyrokiem COFAZ (3), w związku z czym miała ona czynną legitymację procesową. Wynika to stąd, że Komisja pominęła istotne okoliczności faktyczne i dodatkowe korzyści, mimo że skarżąca poinformowała ją o tych środkach. Komisja naruszyła tym samym uprawnienia procesowe skarżącej.

                  —

                  Gdyby zastosowanie miało znaleźć tzw. orzecznictwo Mory (4), to pomocniczo powinna zostać zastosowana pierwsza część alternatywy. Wskutek naruszenia uprawnień procesowych skarżącej nie można uznać, że Komisja przeprowadziła należyte postępowanie wyjaśniające. Także w tym wypadku sporna decyzja dotyczyła skarżącej indywidualnie, i tym samym miała ona czynną legitymację procesową.

                  —

                  Zgodnie z żądaniem ewentualnym skarga powinna zostać uznana za dopuszczalną także wtedy, gdyby zastosowanie znalazła druga część alternatywy tzw. orzecznictwa Mory, zgodnie z którą skarżąca powinna wykazać, że jej pozycja na rynku zostaje istotnie naruszona wskutek pomocy. W tym przypadku następuje bowiem odwrócenie ciężaru dowodu, a przynajmniej zmniejszenie ciężaru dowodu na rzecz skarżącej, ponieważ Komisja arbitralnie przemilczała znane jej istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne. Jedynie posiłkowo należy stwierdzić, że skarżąca faktycznie wykazała, iż jej pozycja na rynku została istotnie naruszona. Odmienna ocena prawna Sądu nie uwzględnia orzecznictwa Trybunału i opiera się na błędnej z prawnego punktu widzenia analizie rynku właściwego. Wnosząca odwołanie uważa w tym względzie, że Sąd przeinaczył i skrócił dokonane przez skarżącą, jak również przez Komisję przedstawienie okoliczności faktycznych, zmienił treść zaskarżonej decyzji i naruszył zasady dotyczące ciężaru dowodu.

            System pomocy:

                  —

                  Także w kontekście systemu pomocy wnosząca odwołanie uważa, że skarga powinna była zostać uznana za dopuszczalną na podstawie wyroku Montessori (5).

            Pomoc indywidualna, która nie była przedmiotem postępowania wyjaśniającego:

                  —

                  W przypadku indywidualnej pomocy, która nie była przedmiotem postępowania wyjaśniającego, wnosząca odwołanie uważa, że skarga powinna była w każdym razie zostać uznana za dopuszczalną zgodnie z pierwszą częścią alternatywy przedstawionej w orzecznictwie Mory, dlatego że Komisja nie wszczęła w tym względzie pogłębionego postępowania wyjaśniającego.

         (1)  Flughafen Frankfurt-Hahn GmbH.

         (2)  Decyzja (UE) 2016/789 w sprawie pomocy państwa SA.21121 (C 29/2008) (ex NN 54/07) wdrożonej przez Niemcy, dotyczącej finansowania portu lotniczego Frankfurt-Hahn oraz stosunków finansowych między tym portem lotniczym a Ryanairem (Dz.U. 2016, L 134, s. 46).

         (3)  Wyrok Trybunału z dnia 12 lipca 1990 r., Société CdF Chimie azote et fertilisants SA i Société chimique de la Grande Paroisse (SCGP) SA/Komisja (C-169/84, EU:C:1990:301).

         (4)  Wyrok Trybunału z dnia 17 września 2015 r., Mory SA i in./Komisja Europejska (C-33/14 P, EU:C:2015:609).

         (5)  Wyrok Trybunału z dnia 6 listopada 2018 r., Scuola Elementare Maria Montessori Srl i in. (od C-622/16 P do C-624/16 P, EU:C:2018:873).


title: Sprawa T-347/19: Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2019 r. — Enrico Falqui/Parlament

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/54

      Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2019 r. — Enrico Falqui/Parlament
      (Sprawa T-347/19)
      (2019/C 263/61)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Enrico Falqui (Florencja, Włochy) (przedstawiciele: F. Sorrentino i A. Sandulli, avvocati)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej noty i o zobowiązanie Parlamentu do wypłacenia mu kwot niesłusznie wstrzymanych do czasu wydania wyroku.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga jest skierowana przeciwko nocie Dyrekcji Generalnej ds. Finansów Parlamentu Europejskiego nr D (2019) 14406 z dnia 11 kwietnia 2019 r. dotyczącej ponownego ustalenia świadczenia emerytalnego przysługującego skarżącemu jako byłemu posłowi do Parlamentu Europejskiego.
      Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 19 maja i 9 lipca 2008 r. ustanawiającej przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego.

                              —

                              W tym względzie skarżący podnosi, że ponieważ zgodnie z art. 75 ust. 2 decyzji z dnia 19 maja i 9 lipca 2008 r. ustanawiającej przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego prawa emerytalne uzyskane przed dniem wejścia w życie Statutu „stanowią prawa nabyte”, wcześniejsze odesłanie do uregulowania krajowego przewidziane w tak zwanych przepisach ZKDP należy rozumieć jako odesłanie bezpośrednie (do uregulowania obowiązującego w danym momencie), zaś prawa emerytalne byłych posłów do parlamentu Europejskiego uzyskane przed wejściem w życie Statutu są niezmienne na mocy powyższych uregulowań.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy braku niezastosowania przez Parlament Europejski nieważnego uregulowania krajowego.

                              —

                              W tym względzie skarżący podnosi, że uregulowanie wprowadzone uchwałą prezydium włoskiej izby deputowanych nr 14/2018 jest — w stosunku do samego włoskiego porządku prawnego — nieważne.

                              —

                              Izba twierdzi bowiem, że ponownie obliczyła oczekiwaną długość życia byłych posłów, stosując tak zwany system składkowy również w odniesieniu do kwoty świadczenia uzyskanej w okresach przed 2012 r., która wszystkim osobom zatrudnionym w sektorze publicznym i prywatnym jest wypłacana w systemie proporcjonalnym, a nawet w odniesieniu do okresów przed 1996 r., która wszystkim osobom zatrudnionym w sektorze publicznym i prywatnym jest wypłacana w systemie stałego wynagrodzenia. W celu wstecznego stosowania systemu składkowego również w odniesieniu do okresów, kiedy nie istniał on we Włoszech, przyjęła system zniekształcony, nieracjonalny i pozbawiony podstaw aktuarialnych.

                              —

                              Zdaniem skarżącego przedmiotowa reforma jest ponadto niezgodna z prawem, ponieważ system emerytalny posłów powinien być regulowany, przynajmniej w kwestiach fundamentalnych, ustawą, nie zaś wewnętrznym regulaminem.

                              —

                              Ponadto reforma ta narusza uzasadnione oczekiwania byłych posłów co do stabilności ich świadczeń emerytalnych, wbrew zasadzie ochrony uzasadnionych oczekiwań stanowiącej ogólną zasadę również włoskiego porządku prawnego.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy niezgodnego z prawem zastosowania przez Parlament Europejski uregulowania krajowego sprzecznego z podstawowymi zasadami porządku prawnego Unii, a przede wszystkim z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań, oraz naruszenia zasady pierwszeństwa prawa Unii.

                              —

                              W tym względzie skarżący podnosi, że reforma systemu emerytalnego byłych posłów włoskich spowodowała ponowne ustalenie ex post wysokości należnego im świadczenia w sposób zupełnie nieprzewidywalny, bez podejścia stopniowego i bez odpowiednich klauzul ochronnych, i z tego względu bardzo poważnie narusza zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, która należy do podstawowych zasad europejskiego porządku prawnego.

                              —

                              Z tego względu wspomniana reforma nie powinna zostać przyjęta przez Parlament Europejski: zgodnie bowiem z ogólnymi zasadami regulującymi stosunki pomiędzy porządkami prawnymi przyjęcie norm jednego porządku prawnego przez inny poprzez odesłanie (elastyczne bądź bezpośrednie) ma wyraźne granice: odesłanie nie jest możliwe, jeżeli norma źródłowego porządku prawnego jest sprzeczna z podstawowymi zasadami docelowego porządku prawnego. Ponadto ze względu na pierwszeństwo prawa europejskiego — stanowiące kardynalną zasadę Unii — jeżeli uregulowanie krajowe jest sprzeczne z przepisem europejskim, nie stosuje się tego uregulowania, aby zapewnić jednolitą ochronę obywateli przez prawo europejskie na całym terytorium Unii.


title: Sprawa T-348/19: Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2019 r. — Poggiolini/Parlament

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/56

      Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2019 r. — Poggiolini/Parlament
      (Sprawa T-348/19)
      (2019/C 263/62)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Danilo Poggiolini (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: F. Sorrentino i A. Sandulli, avvocati)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej noty i o zobowiązanie Parlamentu do wypłacenia mu kwot niesłusznie wstrzymanych do czasu wydania wyroku.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga jest skierowana przeciwko nocie Dyrekcji Generalnej ds. Finansów Parlamentu Europejskiego nr D (2019) 14406 z dnia 11 kwietnia 2019 r. dotyczącej ponownego ustalenia świadczenia emerytalnego przysługującego skarżącemu jako byłemu posłowi do Parlamentu Europejskiego.
      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-347/19, Falqui/Parlament.


title: Sprawa T-360/19: Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2019 r. — Jalkh/Parlament

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/60

      Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2019 r. — Jalkh/Parlament
      (Sprawa T-360/19)
      (2019/C 263/66)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Jean-François Jalkh (Gretz-Armainvilliers, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE, Euratom) nr 883/2013 dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w odniesieniu do współpracy z Prokuraturą Europejską i skuteczności dochodzeń prowadzonych przez OLAF [COM(2018)0338 — C8-0214/2018 2018 2018J0170(COD)];

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ zaskarżona rezolucja umożliwia Europejskiemu Urzędowi ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) dostęp do danych osobowych, co stoi w sprzeczności z prawem do poszanowania życia prywatnego i prawem do ochrony danych osobowych.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 8 i 9 Protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, ponieważ zaskarżona rezolucja pozwala OLAF-owi na obejście immunitetu parlamentarnego posłów.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 5 Regulaminu Parlamentu Europejskiego i art. 4 Statutu posła do Parlamentu Europejskiego. Skarżący twierdzi, że zaskarżona rezolucja pozwala OLAF-owi z jednej strony na obejście immunitetu parlamentarnego posłów, a z drugiej strony na dostęp do dokumentów, które nie są dokumentami Parlamentu Europejskiego.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, ponieważ zaskarżona rezolucja narusza prawo do obrony posłów.


title: Sprawa T-361/19: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2019 r. — CF/Parlament

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/61

      Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2019 r. — CF/Parlament
      (Sprawa T-361/19)
      (2019/C 263/67)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: CF (przedstawiciel: adwokat A. Daoût)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji;

                  —

                  zasądzenie odszkodowania za szkody finansowe i zadośćuczynienia za krzywdę spowodowane zaskarżonymi decyzjami lub zasądzenie na rzecz skarżącej tymczasowej kwoty 50 000 EUR;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności dwóch decyzji Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2019 r. uznających skarżącą za winną mobbingu wobec byłej akredytowanej asystentki parlamentarnej i nakładających na skarżącą karę nagany skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia definicji prawnej molestowania zawartej w art. 12a Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej ze względu na to, że przewodniczący Parlamentu nie uwzględnił elementów składających się na pojęcie mobbingu ustanowione przez prawo i orzecznictwo.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący braku uzasadnienia zaskarżonego aktu. Skarżąca podnosi, że Przewodniczący Parlamentu uzasadnia swoją pierwszą decyzję na podstawie niepełnego sprawozdania komitetu doradczego oraz że jego druga decyzja nie spełnia kryteriów określonych w art. 166 Regulaminu Parlamentu Europejskiego.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji i prawa do obrony. Zdaniem skarżącej administracja naruszyła obowiązek staranności, zasadę rozsądnego terminu, zasady poufności dochodzenia, prawo do obrony, domniemanie niewinności i prawo dostępu do akt dyscyplinarnych.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady pewności prawa i niedziałania wstecz środków przymusu, ponieważ Przewodniczący Parlamentu i komitet doradczy stosowali przepisy egzekucyjne w odniesieniu do okoliczności faktycznych, które wystąpiły przed ich przyjęciem.
                  Skarżąca żąda ponadto naprawienia doznanej krzywdy i poniesionej szkody finansowej. Podnosi ona, że sposób, w jaki przeprowadzono dochodzenie, zaszkodził jej reputacji i spowodował utratę możliwości kandydowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego.


title: Sprawa T-363/19: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2019 r. — Zjednoczone Królestwo/Komisja

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/62

      Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2019 r. — Zjednoczone Królestwo/Komisja
      (Sprawa T-363/19)
      (2019/C 263/68)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: S. Brandon, pełnomocnik, P. Baker QC i T. Johnston, Barrister)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2019) 2526 z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo w formie zwolnienia podatkowego dla finansowania grup zagranicznych spółek kontrolowanych;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie: określenie niewłaściwego systemu odniesienia.

                              —

                              Strona skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie stwierdziła, iż uregulowania dotyczące zagranicznej spółki kontrolowanej ustanawiają właściwe ramy dla badania porównywalności (motyw 107 preambuły zaskarżonej decyzji).

                              —

                              Zjednoczone Królestwo stosuje w dużej mierze terytorialny system podatku dochodowego od osób prawnych: co do zasady opodatkowaniu podlegają tylko zyski osiągnięte w Zjednoczonym Królestwie. Właściwym punktem wyjścia jest zatem okoliczność, że w odniesieniu do zysków jakichkolwiek zagranicznych spółek zależnych żaden podatek nie jest należny. Uregulowania dotyczące zagranicznej spółki kontrolowanej stanowią odstępstwo od tego stanowiska i ustanawiają szereg wyjątkowych okoliczności, w których podatek od zagranicznej spółki kontrolowanej może być należny. Właściwym systemem odniesienia są zatem ramy podatku dochodowego od osób prawnych jako całość. Strona skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się błędu, wybierając sztucznie wąskie ramy odniesienia.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący kwestii, że wyłączenia zawarte w rozdziale 9 Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (przepisy międzynarodowe i inne) z 2010 r.] nie są odstępstwami.

                              —

                              Celem uregulowań dotyczących zagranicznej spółki kontrolowanej jest pobór podatku od takiej spółki wyłącznie w wypadku takich konstrukcji, które rodzą wysokie ryzyko nadużycia/sztucznych zniekształceń. Zjednoczone Królestwo wybrało technikę legislacyjną, poprzez którą (i) wyszło od szerokiej i wyczerpującej definicji zagranicznych spółek kontrolowanych, oraz (ii) wyłączyło przeważającą większość zysków pochodzących od zagranicznych spółek kontrolowanych, aby określić jedynie wąską kategorię zysków, które wykazują ryzyko nadużycia/sztucznych zniekształceń. Rozdziały 5 i 9 Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (przepisy międzynarodowe i inne) z 2010 r.] współdziałają w celu określenia tych konstrukcji, które wykazują wysokie ryzyko nadużycia/sztucznych zniekształceń.

                              —

                              Ponadto podnosi się, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu, stwierdzając, iż rzeczone wyłączenia zawarte w rozdziale 9 stanowią odstępstwo, ponieważ skoncentrowała się na zastosowanej technice legislacyjnej, a nie na leżących u podstaw celach środka.

                              —

                              Zdaniem strony skarżącej Komisja błędnie też stwierdziła, że nie było istotnego rozróżnienia pomiędzy kwalifikującymi i niekwalifikującymi relacjami kredytowymi. Rząd Zjednoczonego Królestwa jest w stanie najlepiej określić, jakie rodzaje konstrukcji rodzą wysokie ryzyko nadużycia/sztucznych zniekształceń. Podnosi się, że Komisja:

                                          a)

                                          dopuściła się błędu co do prawa, nie udzielając rządowi Zjednoczonego Królestwa odpowiedniego zakresu uznania przy ocenie tej kwestii; oraz

                                          b)

                                          dopuściła się oczywistego błędu w ocenie spornych konstrukcji.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do selektywności.

                              —

                              Komisja błędnie doszła do wniosku, że Zjednoczone Królestwo powinno było oprzeć się wyłącznie na teście „funkcji decyzyjnych i zarządczych”, w przeciwieństwie do rzeczonego współdziałania rozdziałów 5 i 9. Błędnie odrzuciła też ocenę, że samo podejście na podstawie funkcji decyzyjnych i zarządczych było równie skomplikowane do zarządzania, jak podejście oparte na inwestycjach kapitałowych ze Zjednoczonego Królestwa.

                              —

                              Strona skarżąca twierdzi ponadto, że Komisja dopuściła się błędu także wtedy, gdy odrzuciła stanowisko Zjednoczonego Królestwa, iż rzeczone wyłączenia w rozdziale 9 stanowią właściwą, proporcjonalną i administracyjnie funkcjonalną reakcję na wyrok wielkiej izby w sprawie Cadbury Schweppes plc i Cadbury Schweppes Overseas Ltd/Commissioners of Inland Revenue (C-196/04, EU:C:2006:544).

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący kwestii braku wpływu na handel wewnątrzunijny.

                              —

                              Strona skarżąca podnosi wreszcie, że Komisja dopuściła się błędu, twierdząc, iż wskazane zwolnienia w rozdziale 9 przyznają „korzyść” jakiejkolwiek spółce, tak że ma to wpływ na handel wewnątrzunijny. Zdaniem strony skarżącej ustanawiają one mechanizm, poprzez który podatek od zagranicznej spółki kontrolowanej jest nakładany na spółki będące rezydentami Zjednoczonego Królestwa w nieznacznej liczbie przypadków. W danym czasie (2013 r.) nie istniał na szczeblu Unii obowiązek poboru podatku od zysków zagranicznych spółek kontrolowanych, a Komisja nie wykazała, że wskazane wyłączenia w rozdziale 9 wprowadziły jakąkolwiek korzyść w porównaniu z obowiązkami ustanowionymi w innych państwach członkowskich, tak aby miało to wpływ na handel wewnątrzunijny.


title: Sprawa T-364/19: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2019 r. — Moretti/Parlament

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/64

      Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2019 r. — Moretti/Parlament
      (Sprawa T-364/19)
      (2019/C 263/69)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Luigi Moretti (Nembro, Włochy) (przedstawicie: M. Paniz, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności komunikatu Dyrekcji Generalnej ds. Finansów Parlamentu Europejskiego, w którym transponowana została uchwała Prezydium Izby Deputowanych nr 14/2018 z dnia 12 lipca 2018 r. i uchwała Rady Prezydium Senatu Republiki nr 6/2018, a także

                  —

                  stwierdzenie nieważności ponownego określenia i obliczenia świadczenia emerytalnego przyznanego przez Parlament Europejski;

                  —

                  w konsekwencji — stwierdzenie prawa strony skarżącej do utrzymania przedmiotowego świadczenia emerytalnego w uzyskanej wysokości nabytego na podstawie przepisów obowiązujących przed uchwałą Prezydium Izby nr 14/2018 lub uchwałą Rady Prezydium Senatu Republiki nr 6/2018, wraz ze zobowiązaniem Parlamentu Europejskiego do wypłaty na rzecz strony skarżącej wszystkich niesłusznie wstrzymanych kwot powiększonych o rewaluację pieniężną i odsetki ustawowe od daty wstrzymania do dnia zapłaty, oraz

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu wykonania wyroku, który zostanie wydany, oraz natychmiastowego i całkowitego przywrócenia pierwotnej kwoty świadczenia emerytalnego, a także naprawienia wszelkich szkód w zakresie, w jakim okaże się to należne stronie skarżącej;

                  —

                  w każdym wypadku — zasądzenie pełnego zwrotu wydatków, w tym wynagrodzenia adwokata wraz z VAT, opłatami skarbowymi i ze zryczałtowanymi kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-345/19, Santini/Parlament.


title: Sprawa T-365/19: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2019 r. — Capraro/Parlament

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/65

      Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2019 r. — Capraro/Parlament
      (Sprawa T-365/19)
      (2019/C 263/70)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Patrizia Capraro (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: M. Paniz, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności komunikatu Dyrekcji Generalnej ds. Finansów Parlamentu Europejskiego, w którym transponowana została uchwała Prezydium Izby Deputowanych nr 14/2018 z dnia 12 lipca 2018 r. i uchwała Rady Prezydium Senatu Republiki nr 6/2018, a także

                  —

                  stwierdzenie nieważności ponownego określenia i obliczenia świadczenia emerytalnego przyznanego przez Parlament Europejski;

                  —

                  w konsekwencji — stwierdzenie prawa strony skarżącej do utrzymania przedmiotowego świadczenia emerytalnego w uzyskanej wysokości nabytego na podstawie przepisów obowiązujących przed uchwałą Prezydium Izby nr 14/2018 lub uchwałą Rady Prezydium Senatu Republiki nr 6/2018, wraz ze zobowiązaniem Parlamentu Europejskiego do wypłaty na rzecz strony skarżącej wszystkich niesłusznie wstrzymanych kwot powiększonych o rewaluację pieniężną i odsetki ustawowe od daty wstrzymania do dnia zapłaty, oraz

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu wykonania wyroku, który zostanie wydany, oraz natychmiastowego i całkowitego przywrócenia pierwotnej kwoty świadczenia emerytalnego, a także naprawienia wszelkich szkód w zakresie, w jakim okaże się to należne stronie skarżącej;

                  —

                  w każdym wypadku — zasądzenie pełnego zwrotu wydatków, w tym wynagrodzenia adwokata wraz z VAT, opłatami skarbowymi i ze zryczałtowanymi kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-345/19, Santini/Parlament.


title: Sprawa T-366/19: Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2019 r. — Sboarina/Parlament

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/66

      Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2019 r. — Sboarina/Parlament
      (Sprawa T-366/19)
      (2019/C 263/71)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Gabriele Sboarina (Werona, Włochy) (przedstawiciel: M. Paniz, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności komunikatu Dyrekcji Generalnej ds. Finansów Parlamentu Europejskiego, w którym transponowana została uchwała Prezydium Izby Deputowanych nr 14/2018 z dnia 12 lipca 2018 r. i uchwała Rady Prezydium Senatu Republiki nr 6/2018, a także

                  —

                  stwierdzenie nieważności ponownego określenia i obliczenia świadczenia emerytalnego przyznanego przez Parlament Europejski;

                  —

                  w konsekwencji — stwierdzenie prawa strony skarżącej do utrzymania przedmiotowego świadczenia emerytalnego w uzyskanej wysokości nabytego na podstawie przepisów obowiązujących przed uchwałą Prezydium Izby nr 14/2018 lub uchwałą Rady Prezydium Senatu Republiki nr 6/2018, wraz ze zobowiązaniem Parlamentu Europejskiego do wypłaty na rzecz strony skarżącej wszystkich niesłusznie wstrzymanych kwot powiększonych o rewaluację pieniężną i odsetki ustawowe od daty wstrzymania do dnia zapłaty, oraz

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu wykonania wyroku, który zostanie wydany, oraz natychmiastowego i całkowitego przywrócenia pierwotnej kwoty świadczenia emerytalnego, a także naprawienia wszelkich szkód w zakresie, w jakim okaże się to należne stronie skarżącej;

                  —

                  w każdym wypadku — zasądzenie pełnego zwrotu wydatków, w tym wynagrodzenia adwokata wraz z VAT, opłatami skarbowymi i ze zryczałtowanymi kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-345/19, Santini/Parlament.


title: Sprawa T-370/19: Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2019 r. — Hiszpania/Komisja

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/67

      Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2019 r. — Hiszpania/Komisja
      (Sprawa T-370/19)
      (2019/C 263/72)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. García-Valdecasas Dorrego, pełnomocnik)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 18 marca 2019 r.;

                  —

                  obciążenie pozwanej instytucji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko decyzji Komisji z dnia 18 marca 2019 r. w sprawie udziału krajowego organu regulacyjnego Czarnogóry w Organie Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej (1).
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 35 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1971 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiającego Organ Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej (BEREC) oraz Agencję Wsparcia BEREC (Urząd BEREC), zmieniającego rozporządzenie (UE) 2015/2120 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1211/2009 (2) w zakresie, w jakim artykuł ten zezwala Radzie Organów Regulacyjnych, grupom roboczym i zarządowi jedynie na otworzenie się na uczestnictwo organów regulacyjnych państw trzecich.

                  2.

                  Zarzut drugi oparty na naruszeniu art. 35 rozporządzenia (UE) 2018/1971 w zakresie, w jakim nie istnieje żadne porozumienie o uczestnictwie organu regulacyjnego Czarnogóry w BEREC.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 35 rozporządzenia (UE) 2018/1971 w zakresie, w jakim Komisja Europejska odeszła od postępowania ustanowionego dla uczestnictwa organów regulujących państw trzecich w BEREC. Spowodowało to również i to, że przyjęty został akt prawny bez żadnej podstawy prawnej, tworzący obowiązki prawne w odniesieniu do państw trzecich, bez ustanowienia szczególnych kompetencji w tym zakresie.

         (1)  Dz.U. 2019, C 115, s. 26.

         (2)  Dz.U. 2018, L 321, s. 1.


title: Sprawa T-371/19: Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2019 r. — Itinerant Show Room/EUIPO — Forest (FAKE DUCK)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/68

      Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2019 r. — Itinerant Show Room/EUIPO — Forest (FAKE DUCK)
      (Sprawa T-371/19)
      (2019/C 263/73)
      Język skargi: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Itinerant Show Room Srl (San Giorgio in Bosco, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Visentin, M. Cartella i B. Cartella)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Forest Srl (Mediolan, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „FAKE DUCK” — zgłoszenie nr 15 912 496

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 kwietnia 2019 r. w sprawie R 1117/2018-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie skargi ze względów przedstawionych w uzasadnieniu, ponieważ jest ona zasadna, i w związku z tym:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  nakazanie EUIPO zarejestrowania unijnego znaku towarowego nr 015912496 również w klasach 18 i 25;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  brak oceny rzeczywistego sposobu nabycia towarów.


title: Sprawa T-372/19: Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2019 r. — Cellai/Parlament

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/69

      Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2019 r. — Cellai/Parlament
      (Sprawa T-372/19)
      (2019/C 263/74)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Marco Cellai (Florencja, Włochy) (przedstawiciel: M. Paniz, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności komunikatu Dyrekcji Generalnej ds. Finansów Parlamentu Europejskiego, w którym transponowana została uchwała Prezydium Izby Deputowanych nr 14/2018 z dnia 12 lipca 2018 r. i uchwała Rady Prezydium Senatu Republiki nr 6/2018, a także

                  —

                  stwierdzenie nieważności ponownego określenia i obliczenia świadczenia emerytalnego przyznanego przez Parlament Europejski;

                  —

                  w konsekwencji — stwierdzenie prawa strony skarżącej do utrzymania przedmiotowego świadczenia emerytalnego w uzyskanej wysokości nabytego na podstawie przepisów obowiązujących przed uchwałą Prezydium Izby nr 14/2018 lub uchwałą Rady Prezydium Senatu Republiki nr 6/2018, wraz ze zobowiązaniem Parlamentu Europejskiego do wypłaty na rzecz strony skarżącej wszystkich niesłusznie wstrzymanych kwot powiększonych o rewaluację pieniężną i odsetki ustawowe od daty wstrzymania do dnia zapłaty, oraz

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu wykonania wyroku, który zostanie wydany, oraz natychmiastowego i całkowitego przywrócenia pierwotnej kwoty świadczenia emerytalnego, a także naprawienia wszelkich szkód w zakresie, w jakim okaże się to należne stronie skarżącej;

                  —

                  w każdym wypadku — zasądzenie pełnego zwrotu wydatków, w tym wynagrodzenia adwokata wraz z VAT, opłatami skarbowymi i ze zryczałtowanymi kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-345/19, Santini/Parlament.


title: Sprawa T-385/19: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2019 r. — Mazzone/Parlament

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/46

      Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2019 r. — Mazzone/Parlament
      (Sprawa T-385/19)
      (2019/C 270/48)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Antonio Mazzone (Neapol, Włochy) (przedstawiciel: M. Paniz, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności komunikatu Dyrekcji Generalnej ds. Finansów Parlamentu Europejskiego, w którym transponowana została uchwała Prezydium Izby Deputowanych nr 14/2018 z dnia 12 lipca 2018 r. i uchwała Rady Prezydium Senatu Republiki nr 6/2018, a także

                  —

                  stwierdzenie nieważności ponownego określenia i obliczenia świadczenia emerytalnego przyznanego przez Parlament Europejski;

                  —

                  w konsekwencji — stwierdzenie prawa strony skarżącej do utrzymania przedmiotowego świadczenia emerytalnego w uzyskanej wysokości nabytego na podstawie przepisów obowiązujących przed uchwałą Prezydium Izby nr 14/2018 lub uchwałą Rady Prezydium Senatu Republiki nr 6/2018, wraz ze zobowiązaniem Parlamentu Europejskiego do wypłaty na rzecz strony skarżącej wszystkich niesłusznie wstrzymanych kwot powiększonych o rewaluację pieniężną i odsetki ustawowe od daty wstrzymania do dnia zapłaty, oraz

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu wykonania wyroku, który zostanie wydany, oraz natychmiastowego i całkowitego przywrócenia pierwotnej kwoty świadczenia emerytalnego, a także naprawienia wszelkich szkód w zakresie, w jakim okaże się to należne stronie skarżącej;

                  —

                  w każdym wypadku — zasądzenie pełnego zwrotu wydatków, w tym wynagrodzenia adwokata wraz z VAT, opłatami skarbowymi i ze zryczałtowanymi kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-345/19, Santini/Parlament.


title: Sprawa T-388/19: Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2019 r. — Puigdemont i Casamajó i Comín i Oliveres/Parlament

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/47

      Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2019 r. — Puigdemont i Casamajó i Comín i Oliveres/Parlament
      (Sprawa T-388/19)
      (2019/C 270/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Carles Puigdemont i Casamajó (Waterloo, Belgia); Antoni Comín i Oliveres (Waterloo) (przedstawiciele: adwokat P. Bekaert, B. Emmerson QC, adwokaci G. Boye i S. Bekaert)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu odmawiającej skarżącym dostępu do specjalnej służby recepcyjnej utworzonej dla wybranych posłów do Parlamentu Europejskiego oraz instrukcji Przewodniczącego Parlamentu z dnia 29 maja 2019 r., która uniemożliwiła im złożenie pisemnego oświadczenia wymaganego na podstawie art. 3 ust. 2 regulaminu Parlamentu Europejskiego;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu, potwierdzonej pismem Przewodniczącego Parlamentu z dnia 27 czerwca 2019 r. bez podstawy prawnej, o nieuwzględnieniu ogłoszonych oficjalnie przez Hiszpanię wyników wyborów do Parlamentu Europejskiego z dnia 26 maja 2019 r. oraz późniejszej decyzji o uwzględnieniu innej i niepełnej listy posłów wyłonionych w wyborach, przekazanej w dniu 17 czerwca 2019 r. przez władze hiszpańskie, która nie obejmuje skarżących;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu o uznaniu komunikatu hiszpańskiej komisji wyborczej z dnia 20 czerwca 2019 r. za równoznaczny z pozbawieniem skuteczności poświadczenia o uzyskaniu przez skarżących wyboru do Parlamentu Europejskiego, które stanowi niezgodne z prawem stwierdzenie wakatu, a tym samym narusza z winy Parlamentu art. 13 aktu wyborczego z 1976 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu, potwierdzonej pismem Przewodniczącego Parlamentu z dnia 27 czerwca 2019 r. bez podstawy prawnej, odmawiającej zagwarantowania skarżącym, zgodnie z art. 3 ust. 2 regulaminu Parlamentu Europejskiego, prawa do zasiadania w Parlamencie i w jego organach oraz do korzystania z pełni związanych z tym praw od dnia pierwszego posiedzenia do czasu wydania orzeczenia w sprawie sporów wniesionych zarówno do Parlamentu, jak i do hiszpańskich organów sądowych;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Przewodniczącego Parlamentu, potwierdzonej pismem Przewodniczącego Parlamentu z dnia 27 czerwca 2019 r. bez podstawy prawnej, odmawiającej skarżącym prawa do korzystania z przywilejów i immunitetów na podstawie art. 9 Protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, zgodnie z art. 8 regulaminu Parlamentu Europejskiego;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania i zasądzenie od strony pozwanej, na podstawie art. 340 akapit drugi TFUE, odszkodowania za poniesioną szkodę: utratę miesięcznego wynagrodzenia należnego posłom do Parlamentu Europejskiego oraz symbolicznego 1 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że decyzja Parlamentu odmawiająca skarżącym dostępu do specjalnej służby recepcyjnej utworzonej dla nowo wybranych posłów do Parlamentu Europejskiego oraz instrukcja Przewodniczącego Parlamentu z dnia 29 maja 2019 r. naruszają art. 20, 21 i art. 39 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że decyzja Parlamentu o nieuwzględnieniu ogłoszonych oficjalnie przez Hiszpanię wyników wyborów do Parlamentu Europejskiego z dnia 26 maja 2019 r. oraz późniejszej decyzji o uwzględnieniu innej i niepełnej listy posłów wyłonionych w dniu 20 czerwca 2019 r. przekazanej przez władze hiszpańskie, która nie obejmuje skarżących, narusza art. 12 aktu wyborczego z 1976 r. i art. 3 ust. 2 decyzji Rady Europejskiej 2018/937 (1) w związku z art. 39 ust. 2 karty, art. 10 ust. 1 i 2 TUE, art. 14 ust. 2 i 3 TUE oraz art. 1 ust. 3 aktu wyborczego z 1976 r.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że decyzja Parlamentu o uznaniu komunikatu hiszpańskiej komisji wyborczej z dnia 20 czerwca 2019 r. za równoznaczny z pozbawieniem skuteczności poświadczenia o uzyskaniu przez skarżących wyboru do Parlamentu Europejskiego stanowi niezgodne z prawem stwierdzenie wakatu, które narusza z winy Parlamentu art. 13 aktu wyborczego z 1976 r, a tym samym narusza art. 6 ust. 2, art. 8 i 13 aktu wyborczego z 1976 r. w związku z art. 39 ust. 2 karty, art. 10 ust. 1 i 2 TUE, art. 14 ust. 2 i 3 TUE oraz art. 1 ust. 3 aktu wyborczego z 1976 r.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że decyzja Parlamentu odmawiająca zagwarantowania skarżącym, zgodnie z art. 3 ust. 2 regulaminu Parlamentu Europejskiego, prawa do zasiadania w Parlamencie i w jego organach oraz do korzystania z pełni związanych z tym praw od dnia pierwszego posiedzenia do czasu wydania orzeczenia w sprawie sporów wniesionych zarówno do Parlamentu, jak i hiszpańskich organów sądowych narusza art. 3 ust. 2 regulaminu Parlamentu Europejskiego oraz art. 5 ust. 1 i art. 12 aktu wyborczego z 1976 r. w związku z art. 39 ust. 2 karty, art. 10 ust. 1 i 2 TUE, art. 14 ust. 2 i 3 TUE oraz art. 1 ust. 3 aktu wyborczego z 1976 r.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że decyzja Przewodniczącego Parlamentu odmawiająca skarżącym prawa do korzystania z przywilejów i immunitetów na podstawie art. 9 Protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej narusza art. 5 ust. 2 regulaminu Parlamentu Europejskiego, art. 6 ust. 2 aktu wyborczego z 1976 r. i art. 9 wspomnianego protokołu w związku z art. 39 ust. 2 karty, art. 10 ust. 1 i 2 TUE, art. 14 ust. 2 i 3 TUE oraz art. 1 ust. 3 aktu wyborczego z 1976 r.

         (1)  Decyzja Rady Europejskiej (UE) 2018/937 z dnia 28 czerwca 2018 r. ustanawiająca skład Parlamentu Europejskiego (Dz.U. 2018, L 165I, s. 1).