title: Sprawa T-421/11: Postanowienie sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych z dnia 3 października 2011 r. — Qualitest FZE przeciwko Radzie (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/35

         Postanowienie sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych z dnia 3 października 2011 r. — Qualitest FZE przeciwko Radzie
   (Sprawa T-421/11)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
   2011/C 347/63
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Qualitest FZE (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: adwokat M. Catrain González oraz E. Wright i H. Zhu, barristers)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: G. Marhic i R. Liudvinaviciute-Cordeiro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 503/2011 z dnia 23 maja 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 136, s. 26) oraz decyzji Rady 2011/299/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 136, s. 65) w zakresie w jakim akty te dotyczą strony skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-456/04: Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2004 r. przez Association Française des Opérateurs de Réseaux et Services de Télécommunications — AFORS Télécom przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/27

         Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2004 r. przez Association Française des Opérateurs de Réseaux et Services de Télécommunications — AFORS Télécom przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-456/04)
   (2005/C 31/52)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 12 listopada 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Association Française des Opérateurs de Réseaux et Services de Télécommunications — AFORS Télécom z siedzibą w Paryżu reprezentowanego przez adwokata Oliviera Frégeta przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji nr C(2004) 3060, z dnia 2 sierpnia 2004 r. dotyczącej pomocy państwa przyznanej przez Francję na rzecz France Télécom;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W ramach planu mającego na celu przywrócenie równowagi bilansowi francuskiej spółki telekomunikacyjnej France Télécom, Francja — wówczas wspólnik większościowy tej spółki — udzieliła jej pożyczki na wzmocnienie funduszy własnych, w formie linii kredytowej w wysokości 9 miliardów EUR. Zaskarżoną decyzją Komisja uznała, że sporna pożyczka stanowiła pomoc Państwa. Jednakże w art. 2 tej decyzji, zadecydowała, że nie powinna ona być przedmiotem środków mających na celu zwrot pomocy.
   Strona skarżąca, która twierdzi, że jednoczy dużą część alternatywnych operatorów telekomunikacyjnych we Francji, bezpośrednich konkurentów France Télécom, utrzymuje, że ma prawo do żądania stwierdzenia nieważności wspomnianego przepisu. Na poparcie swojej skargi, przede wszystkim podnosi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie uznając, że nie może dokonać oszacowania korzyści przyjętych przez France Télécom wskutek działań i oświadczeń państwa francuskiego. Ponadto Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności, gdyż mniej szkody przyniosłoby rynkowi odliczenie kwoty niższej od rzeczywistej wartości korzyści i jej efektów na konkurencję niż wykluczenie możliwości całego zwrotu. Strona skarżąca podnosi następnie, że w żadnym przypadku Komisja nie była zobowiązana do dokładnej oceny wysokości pomocy.
   Strona skarżąca podnosi również, że Komisja nie wzięła pod uwagę utrwalonego orzecznictwa, które zezwala na odstępstwo od obowiązku zwrotu bezprawnie udzielonej pomocy jedynie w przypadku nadzwyczajnych okoliczności lub zupełnej niemożliwości. Strona skarżąca utrzymuje również, że Komisja niesłusznie uznała, że zwrot pomocy naruszałby prawo do obrony, jak również zasadę uzasadnionych oczekiwań.
   Strona skarżąca twierdzi, ponadto, że Komisja naruszyła zasadę przejrzystości, nie przedstawiając zainteresowanym stronom, w tym samej stronie skarżącej, niektórych sprawozdań ekspertów dostarczonych przez Francję, które odegrały zasadniczą rolę w rozwiązaniu przyjętym przez Komisję.
   Strona skarżąca ocenia również, że Komisja naruszyła procedury pomijając nałożone przez jej własne wytyczne ograniczenia w zakresie pomocy udzielanej na restrukturyzację. Ponadto według strony skarżącej, fakt, że Komisja uznała pomoc za niezgodną z Traktatem, a następnie nie domagała się jej zwrotu stanowi sam w sobie nadużycie władzy. Na koniec strona skarżąca podnosi zarzut naruszenia obowiązku uzasadnienia.


title: Sprawa T-268/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 czerwca 2008 r. — Olympiaki Aeroporia Ypiresies przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pomoc na rzecz przewoźników lotniczych udzielona w związku ze stratami spowodowanymi zamachami z dnia 11 września 2001 r. — Decyzja uznająca program pomocowy za częściowo niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakazująca odzyskanie wypłaconej pomocy — Artykuł 87 ust. 2 lit. b) WE — Komunikat Komisji z dnia 10 października 2001 r. w sprawie następstw zamachów z dnia 11 września — Związek przyczynowy między nadzwyczajnym zdarzeniem a szkodą — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/22

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 czerwca 2008 r. — Olympiaki Aeroporia Ypiresies przeciwko Komisji
   (Sprawa T-268/06) (1)

   (Pomoc państwa - Pomoc na rzecz przewoźników lotniczych udzielona w związku ze stratami spowodowanymi zamachami z dnia 11 września 2001 r. - Decyzja uznająca program pomocowy za częściowo niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakazująca odzyskanie wypłaconej pomocy - Artykuł 87 ust. 2 lit. b) WE - Komunikat Komisji z dnia 10 października 2001 r. w sprawie następstw zamachów z dnia 11 września - Związek przyczynowy między nadzwyczajnym zdarzeniem a szkodą - Obowiązek uzasadnienia)
   (2008/C 197/37)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Olympiaki Aeroporia Ypiresies AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: P. Anestis, adwokat, T. Soames i G. Goeteyn, solicitors, S. Mavrogenis i M. Pinto de Lemos Fermiano Rato, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Righini i I. Chatzigiannis, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 1580 wersja ostateczna z dnia 26 kwietnia 2006 r. w sprawie systemu pomocy państwa C 39/2003 (ex NN 119/2002), której Grecja udzieliła przewoźnikom lotniczym w związku ze stratami poniesionymi przez nich w okresie od dnia 11 do dnia 14 września 2001 r.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 i 2 decyzji Komisji C(2006) 1580 wersja ostateczna z dnia 26 kwietnia 2006 r. w sprawie systemu pomocy państwa C 39/2003 (ex NN 119/2002), której Grecja udzieliła przewoźnikom lotniczym w związku ze stratami poniesionymi przez nich w okresie od dnia 11 do dnia 14 września 2001 r. w zakresie, w jakim Komisja uznała w nich za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc przyznaną Olympiaki Aeroporia Ypiresies AE, po pierwsze, z tytułu szkód spowodowanych anulowaniem lotu do Kanady w dniu 15 września 2001 r., po drugie, z tytułu szkód dotyczących jej sieci poza Atlantykiem Północnym i Izraelem oraz, po trzecie, z tytułu przychodów utraconych w dziedzinie transportu towarowego, z tytułu kosztów zniszczenia towarów wrażliwych, z tytułu dodatkowych kosztów kontroli bezpieczeństwa towarów, z tytułu kosztów związanych z dodatkowym czasem pracy personelu oraz z tytułu kosztów związanych z dodatkowymi, mającymi pilny charakter, środkami bezpieczeństwa.

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 4 decyzji C(2006) 1580 wersja ostateczna w zakresie, w jakim Komisja nakazuje w nim odzyskanie pomocy, o której mowa w poprzednim punkcie.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Każda ze stron ponosi swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006.


title: Sprawa T-378/12: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2012 r. — Capitalizaciones Mercantiles przeciwko OHIM — Leineweber (X)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/35

         Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2012 r. — Capitalizaciones Mercantiles przeciwko OHIM — Leineweber (X)
   (Sprawa T-378/12)
   2012/C 366/72
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Capitalizaciones Mercantiles Ltda (Bogota, Kolumbia) (przedstawiciele: adwokaci J. Devaureix i L. Montoya Terán)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Leineweber GmbH & Co. KG (Herford, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               dopuszczenie niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności wraz z wszystkimi załączonymi do niej dokumentami i odpisami;

               —

               dopuszczenie wszystkich załączonych dowodów;

               —

               uwzględnienie żądań skarżącej i pozbawienie skutków prawnych decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 maja 2012 r. w sprawie R 1524/25011-1 dotyczącej zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 7045818; i w konsekwencji potwierdzenie decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 25 maja 2011 r., na mocy której dopuszczono do rejestracji graficznego wspólnotowego znaku towarowego nr 7045818 „X” dla towarów z klasy 25; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „X” dla towarów z klasy 25 — zgłoszenie nr 7045818

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Leineweber GmbH & Co. KG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 4736609 „X”, zarejestrowany między innymi dla towarów z klasy 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu dla wszystkich spornych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i odrzucenie spornego zgłoszenia dla towarów z klasy 25

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa T-345/13: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2013 r. — Construcción, Promociones e Instalaciones przeciwko OHIM — Copisa Proyectos y Mantenimientos Industriales (CPI COPISA INDUSTRIAL)

text:
               24.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/15

         Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2013 r. — Construcción, Promociones e Instalaciones przeciwko OHIM — Copisa Proyectos y Mantenimientos Industriales (CPI COPISA INDUSTRIAL)
   (Sprawa T-345/13)
   2013/C 245/18
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Construcción, Promociones e Instalaciones, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Seijo Veiguela i J.L. Rivas Zurdo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Copisa Proyectos y Mantenimientos Industriales, SL (L’Hospitalet de Llobregat, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 kwietnia 2013 r. w sprawie R 1935/2012-2, na mocy której dopuszczono do rejestracji słowno-graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 9 600 313„CPI COPISA INDUSTRIAL” oraz obciążenie kosztami postępowania strony pozwanej i w przypadku wstąpienia do postępowania — interwenienta.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Copisa Proyectos y Mantenimientos Industriales, SL

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „CPI COPISA INDUSTRIAL” dla usług z klasy 37 — zgłoszenie nr 9 600 313

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny krajowy znak towarowy zawierający elementy słowne „Cpi construcción promociones e instalaciones, s.a.” i wpisana do rejestru krajowego pod numerem 85 647 nazwa handlowa „Construcción, Promociones e Instalaciones, S.A. — C.P.I.” dla usług z klasy 37

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-672/11: Postanowienie Sądu z dnia 27 listopada 2012 r. — H-Holding przeciwko Parlamentowi (Skarga o zaniechanie — Skarga odszkodowawcza — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna a w części oczywiście pozbawiona wszelkich podstaw prawnych)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/48

         Postanowienie Sądu z dnia 27 listopada 2012 r. — H-Holding przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-672/11) (1)

   (Skarga o zaniechanie - Skarga odszkodowawcza - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna a w części oczywiście pozbawiona wszelkich podstaw prawnych)
   2013/C 26/96
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: H-Holding AG (Cham, Szwajcaria) (przedstawiciel: R. Závodný, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: U. Rösslein i P. Schonard, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie, że Parlament bezprawnie zaniechał wszczęcia postępowania o stwierdzenie uchybienia państwa członkowskiego przeciwko Republice Czeskiej oraz wystąpienia do OLAF o wszczęcie postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do jednej z czeskich partii politycznych na wniosek złożony w petycji z dnia 24 sierpnia 2011 r., a po drugie o zasądzenie odszkodowania z tytułu strat wynikających z tego rzekomego zaniechania Parlamentu.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               H-Holding AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 235 z 4.8.2012.


title: Sprawa T-326/02: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lipca 2006 r. — Kotug International e.a. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/53

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lipca 2006 r. — Kotug International e.a. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-326/02) (1)

   (2006/C 224/109)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes trzeciej izby w składzie powiększonym zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 323 z 21.12.2002


title: Sprawa F-71/11: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2011 r. — ZZ przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/30

         Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2011 r. — ZZ przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej
   (Sprawa F-71/11)
   2011/C 355/52
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat J.M. Bauler)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny strony skarżącej za okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. oraz zasądzenie od strony pozwanej określonej kwoty tytułem zadośćuczynienia za krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny za okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2007 r.; pomocniczo, stwierdzenie nieważności pisma z dnia 9 września 2009 r. sporządzonego w następstwie stwierdzenia nieważności poprzedniego sprawozdania z oceny dotyczącego tego samego okresu;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie z dnia 14 kwietnia 2011 r.;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej kwoty 50 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę;

               —

               obciążenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-158/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 maja 2007 r. — Trek Bicycle przeciwko OHIM — Audi (ALLTREK) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego ALLTREK — Wcześniejszy krajowy słowny znak towarowy TREK — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa towarów — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/22

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 maja 2007 r. — Trek Bicycle przeciwko OHIM — Audi (ALLTREK)
   (Sprawa T-158/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego ALLTREK - Wcześniejszy krajowy słowny znak towarowy TREK - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2007/C 155/42)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Trek Bicycle Corp. (Waterloo, Wisconsin, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci J. Kroher i A. Hettenkofer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo B. Müller, następnie G. Schneider, pełnomocnicy)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Audi AG (Ingolstadt, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci L. von Zumbush i M. Groebl)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 lutego 2005 r. (sprawa R 587/2004-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Trek Bicycle Corp. a Audi AG.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).

               3)

               Interwenient ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 171 z 9.7.2005.


title: Sprawa T-176/09: Postanowienie Sądu z dnia 24 maja 2011 r. — Government of Gibraltar przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory — Decyzja 2009/95/WE — Wykaz terenów mających znaczenie dla Wspólnoty składających się na śródziemnomorski region biogeograficzny — Włączenie do terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty zwanego „Estrecho oriental” strefy wód terytorialnych Gibraltaru i obszaru pełnego morza — Stwierdzenie częściowej nieważności — Nierozłączność — Niedopuszczalność)

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/24

         Postanowienie Sądu z dnia 24 maja 2011 r. — Government of Gibraltar przeciwko Komisji
   (Sprawa T-176/09) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Decyzja 2009/95/WE - Wykaz terenów mających znaczenie dla Wspólnoty składających się na śródziemnomorski region biogeograficzny - Włączenie do terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty zwanego „Estrecho oriental” strefy wód terytorialnych Gibraltaru i obszaru pełnego morza - Stwierdzenie częściowej nieważności - Nierozłączność - Niedopuszczalność)
   2011/C 211/52
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Government of Gibraltar (przedstawiciele: D. Vaughan i M. Llamas, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Boelaert i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: E. Jenkinson i S. Ossowski, pełnomocnicy, wspierani przez D. Wyatta, QC, i M. Wooda, barrister)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: N. Díaz Abad i M. Muñoz Pérez, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2009/95/WE z dnia 12 grudnia 2008 r. przyjmującej na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG drugi zaktualizowany wykaz terenów mających znaczenie dla Wspólnoty składających się na śródziemnomorski region biogeograficzny (Dz.U. 2009, L 43, s. 393) w części, w jakiej powiększa ona teren zwany „Estrecho oriental” (ES6120032) o wody terytorialne Gibraltaru (wewnątrz i na zewnątrz terenu UKGIB0002) i o obszar pełnego morza.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Government of Gibraltar zostaje obciążony, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

               3)

               Królestwo Hiszpanii i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009


title: Sprawa C-669/16: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2016 r. – Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/18

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2016 r. – Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-669/16)
   (2017/C 063/26)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Norris-Usher, C. Hermes, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie wyznaczając terenów dla ochrony gatunku phocoena phocoena (morświn zwyczajny) Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 4 ust. 1, załącznika II i załącznika II do dyrektywy 92/43/EWG (1) w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory;

               —

               stwierdzenie, że nie biorąc w ten sposób udziału w tworzeniu sieci Natura 2000 proporcjonalnie do występowania na jego terytorium siedlisk gatunku morświn zwyczajny (phocoena phocoena), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej także uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 3 ust. 2 dyrektywy 92/43/EWG;

               —

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Morświn zwyczajny (phocoena phocoena) jest wodnym gatunkiem walenia wskazanym w załączniku II do dyrektywy siedliskowej jako gatunek będący przedmiotem zainteresowania Wspólnoty, wymagającym wyznaczenia specjalnych obszarów ochrony. Znaczna populacja tego gatunku w Unii Europejskiej znajduje się w wodach morskich, nad którymi Zjednoczone Królestwo wykonuje suwerenne prawa.
   Zgodnie z art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 1 oraz z załącznikami II I III do dyrektywy siedliskowej, państwa członkowskie, w których wodach morskich znajdują się morświny zwyczajne proponują wykaz terenów dla ich ochrony i w ten sposób biorą udział w tworzeniu sieci Natura 2000. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości wykaz proponowanych terenów powinien by wyczerpujący.
   Zjednoczone Królestwo nie zaproponowało wystarczającej liczby terenów dla morświna zwyczajnego.

      (1)  Dz.U. 1992, L 206, s. 7.


title: Sprawa T-204/12: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2012 r. — Vila Vita Hotel und Touristik przeciwko OHIM — Viavita (VIAVITA)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/25

         Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2012 r. — Vila Vita Hotel und Touristik przeciwko OHIM — Viavita (VIAVITA)
   (Sprawa T-204/12)
   2012/C 217/53
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Vila Vita Hotel und Touristik GmbH (Frankfurt, Niemcy) (przedstawiciele: G. Schoenen i V. Töbelmann, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Viavita SASU (Paryż, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 marca 2012 r. w sprawie R 419/2011-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą; oraz

               —

               obciążenie Viavita SASU jej własnymi kosztami postępowania, w przypadku gdy przystąpi do sprawy w charakterze interwenienta.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Viavita SASU

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „VIAVITA” zarejestrowany dla usług należących do klas 36, 37, 38, 39, 40, 41, 42, 43, 44 i 45 — zgłoszenie nr 52201504

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: austriacki słowny znak towarowy nr 154631 „VILA VITA PARC” zarejestrowany dla usług należących do klas 39 i 42; niemiecki graficzny znak towarowy nr 2097301 „VILA VITA TOURISTIK GMBH” zarejestrowany dla towarów i usług należących do klas 3, 35, 37, 39 i 41

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady nr 207/2009


title: Sprawa T-134/12 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 8 maja 2012 r. — Investigación y Desarrollo en Soluciones y Servicios IT przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc finansowa — Badania i rozwój — Zwrot wypłaconych zaliczek — Wniosek o zawieszenie wykonania — Nieuwzględnienie wymogów formalnych — Niedopuszczalność)

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/13

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 8 maja 2012 r. — Investigación y Desarrollo en Soluciones y Servicios IT przeciwko Komisji
   (Sprawa T-134/12 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc finansowa - Badania i rozwój - Zwrot wypłaconych zaliczek - Wniosek o zawieszenie wykonania - Nieuwzględnienie wymogów formalnych - Niedopuszczalność)
   2012/C 184/24
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Investigación y Desarrollo en Soluciones y Servicios IT, SA (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: M. Jiménez Perona, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania wydanego przez Komisję aktu przekazanego w drodze pisma z dnia 13 stycznia 2012 r. dotyczącego cofnięcia szeregu przyznanych skarżącej subwencji.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-748/16: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2016 r. – QH/Parlament

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/38

         Skarga wniesiona w dniu 22 października 2016 r. – QH/Parlament
   (Sprawa T-748/16)
   (2017/C 022/53)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: QH (Woluwé-Saint-Pierre, Belgia) (przedstawiciel: adwokaci N. Lhoëst i S. Michiels)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności odmownej decyzji z dnia 26 stycznia 2016 r. w sprawie wniosku skarżącego o udzielenie wsparcia oraz w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 lipca 2016 r. oddalającej jego zażalenie, oraz zasądzenie na rzecz skarżącego odszkodowania lub zadośćuczynienia;

               —

               Obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący konfliktu interesów, naruszenia prawa do obrony, naruszenia zasady kontradyktoryjności, naruszenia zasady równości stron i naruszenia art. 41 ust. 2 i 42 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie przy wyznaczaniu prowadzącego dochodzenie, braku niezależności i bezstronności prowadzącego dochodzenia i naruszenia przez niego powierzonych mu uprawnień.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia decyzji o zamknięciu dochodzenia administracyjnego.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji i obowiązku staranności.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący oczywistego błędu w ocenie uzasadnienia dotyczącego mobbingu.


title: Sprawa C-220/07: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/11

         Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-220/07)
   (2007/C 211/21)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: J.-P. Keppenne i M. Shotter, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że transponując do prawa krajowego przepisy dotyczące wyznaczania przedsiębiorstw do zagwarantowania świadczenia usługi powszechnej Republika Francuska naruszyła zobowiązania ciążące na niej na mocy art. 8 ust. 2, art. 12 i art. 13 dyrektywy 2002/22/WE (1) o usłudze powszechnej oraz na mocy załącznika IV do tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W skardze Komisja zasadniczo zarzuca stronie pozwanej dokonanie nieprawidłowej transpozycji dyrektywy 2002/22 ze względu na to, że we francuskich przepisach ustanowiono, iż świadczenie w zakresie jednej z części usługi powszechnej można zlecić każdemu przedsiębiorstwu, które może zagwarantować to świadczenie na całym terytorium kraju. Taki przepis narusza zarówno zasadę niedyskryminacji ustanowioną w art. 8 ust. 2 wskazanej dyrektywy, jak również zasady rentowności i efektywności wynikające z art. 8, art. 12 i art. 13 tej dyrektywy oraz z załącznika do niej, ponieważ a priori wyklucza on podmioty gospodarcze, które nie są w stanie zagwarantować świadczenia usługi powszechnej na całym terytorium kraju. Wprawdzie dyrektywa nie wyklucza możliwości wyznaczenia ostatecznie jednego tylko przedsiębiorstwa do pokrycia całego terytorium kraju, jednak w każdym razie nakłada na państwa członkowskie obowiązek przeprowadzenia w pierwszej kolejności otwartego postępowania odpowiadającego kryteriom ustanowionym w art. 8 ust. 2 dyrektywy w celu zapewnienia, aby ewentualne wyznaczenie tylko jednego przedsiębiorstwa było rozwiązaniem najbardziej efektywnym i najbardziej rentownym.

      (1)  Dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108, str. 51).


title: Sprawy T-211/04 i T-215/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 2008 r. — Government of Gibraltar i Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Zgłoszony przez Zjednoczone Królestwo system pomocy dotyczący wdrażanej przez rząd Gibraltaru reformy podatku dochodowego od osób prawnych — Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem — Selektywność regionalna — Selektywność przedmiotowa)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/41

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 2008 r. — Government of Gibraltar i Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji
   (Sprawy T-211/04 i T-215/04) (1)

   (Pomoc państwa - Zgłoszony przez Zjednoczone Królestwo system pomocy dotyczący wdrażanej przez rząd Gibraltaru reformy podatku dochodowego od osób prawnych - Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem - Selektywność regionalna - Selektywność przedmiotowa)
   (2009/C 44/69)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca w sprawie T-211/04: Government of Gibraltar (przedstawiciele: M. Llamas, barrister, J. Temple Lang, solicitor, a także, początkowo, A. Petersen i K. Nordlander, a następnie K. Karl, adwokaci)

      Strona skarżąca w sprawie T-215/04: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo M. Bethell, E. Jenkinson, pełnomocnicy, wspierani przez D. Andersona, QC, i H. Davies, barrister, a następnie E. Jenkinson, E. O'Neill i S. Behzadi-Spencer, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: N. Khan i V. Di Bucci, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą w sprawie T-211/04: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo M. Bethell, pełnomocnik, wspierany przez D. Andersona, QC, i H. Davies, barrister, a następnie E. Jenkinson i E. O'Neill, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, abogado del Estado)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2005/261/WE z dnia 30 marca 2004 r. w sprawie systemu pomocy, który Zjednoczone Królestwo zamierza wdrożyć w odniesieniu do reformy rządu Gibraltaru dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych (Dz.U. 2005, L 85, s. 1).
   Sentencja wyroku

               1)

               Sprawy T-211/04 i T-215/04 zostają połączone w celu wydania wyroku.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2005/261/WE z dnia 30 marca 2004 r. w sprawie systemu pomocy, który Zjednoczone Królestwo zamierza wdrożyć w odniesieniu do reformy rządu Gibraltaru dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych.

               3)

               Komisja zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez rząd Gibraltaru oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie T-215/04, a także ponosi swe własne koszty.

               4)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, jako interwenient w sprawie T-211/04, ponosi swe własne koszty.

               5)

               Królestwo Hiszpanii, jako interwenient w sprawach T-211/04 i T-215/04, ponosi swe własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 217 z 28.8.2004.


title: Słowa C-397/13 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 29 stycznia 2014 r. – Simone Gbagbo przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej, Republice Wybrzeża Kości Słoniowej (Odwołanie — Termin — Wymogi formalne — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/19

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 29 stycznia 2014 r. – Simone Gbagbo przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej, Republice Wybrzeża Kości Słoniowej
   (Słowa C-397/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Termin - Wymogi formalne - Oczywista niedopuszczalność))
   2014/C 175/23
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Simone Gbagbo (przedstawiciel: adwokat J.C. Tchikaya)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i M. Chavrier, pełnomocnicy), Komisja Europejska, Republika Wybrzeża Kości Słoniowej (przedstawiciel: adwokat J.P. Mignard)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 25 kwietnia 2013 r. w sprawie T-119/11 Gbagbo przeciwko Radzie, w którym Sąd oddalił skargę mającą za przedmiot żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/656/WPZiB przedłużającej obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 11, s. 36), a po drugie, rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 11, s. 1) w zakresie, w jakim dotyczą one wnoszącej odwołanie – Zamrożenie funduszy – Obowiązek uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Simone Gbagbo pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Republika Wybrzeża Kości Słoniowej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.


title: Sprawy połączone od C-164/10 do C-176/10: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Włochy) — Emanuele Ferazzoli i in. przeciwko Ministero dell’Interno (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Gry hazardowe — Przyjmowanie zakładów na imprezy sportowe — Wymóg koncesji — Konsekwencje wynikające z naruszenia prawa Unii przy udzielaniu koncesji — Wydanie 16300 dodatkowych koncesji — Zasada równego traktowania i obowiązek przejrzystości — Zasada pewności prawa — Ochrona posiadaczy wcześniejszych koncesji — Przepisy krajowe — Minimalne odległości obowiązujące między punktami przyjmowania zakładów — Dopuszczalność — Działalność transgraniczna podobna do działalności objętej koncesją — Zakaz w przepisach krajowych — Dopuszczalność)

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/9

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Włochy) — Emanuele Ferazzoli i in. przeciwko Ministero dell’Interno
   (Sprawy połączone od C-164/10 do C-176/10) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Swoboda przedsiębiorczości - Swoboda świadczenia usług - Gry hazardowe - Przyjmowanie zakładów na imprezy sportowe - Wymóg koncesji - Konsekwencje wynikające z naruszenia prawa Unii przy udzielaniu koncesji - Wydanie 16 300 dodatkowych koncesji - Zasada równego traktowania i obowiązek przejrzystości - Zasada pewności prawa - Ochrona posiadaczy wcześniejszych koncesji - Przepisy krajowe - Minimalne odległości obowiązujące między punktami przyjmowania zakładów - Dopuszczalność - Działalność transgraniczna podobna do działalności objętej koncesją - Zakaz w przepisach krajowych - Dopuszczalność)
   2012/C 151/16
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strony skarżące: Emanuele Ferazzoli (C-164/10), Cosima Barberio (C-165/10), Patrizia Banchetti (C-166/10), Andrea Palomba (C-167/10), Michele Fanelli (C-168/10), Sandra Castronovo (C-169/10), Mirko De Filippo (C-170/10), Andrea Sacripanti (C-171/10), Emiliano Orru’ (C-172/10), Fabrizio Cariulo (C-173/10), Paola Tonachella (C-174/10), Pietro Calogero (C-175/10), Danilo Spina (C-176/10)

      Strona pozwana: Ministero dell’Interno

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Swobodny przepływ osób — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Działalność w zakresie przyjmowania zakładów — Przepisy krajowe zastrzegające wykonywanie działalności w zakresie przyjmowania zakładów na rzecz podmiotów krajowych, które uzyskały koncesję — Ograniczenia w otwieraniu nowych punktów przyjmowania zakładów przez posiadaczy nowych koncesji — Utrata koncesji w przypadku transgranicznego urządzania gier podobnych do gier uznawanych za „publiczne” — Zgodność z art. 43 i 49 WE

      Sentencja

               1)

               Artykuły 43 WE i 49 WE, jak również zasady równego traktowania i skuteczności należy interpretować w ten sposób, iż stoją na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, które z naruszeniem prawa Unii wykluczyło określoną kategorię podmiotów gospodarczych z możliwości uzyskania koncesji na wykonywanie danej działalności gospodarczej i które zmierza do zaradzenia temu naruszeniu, organizując przetarg na znaczną liczbę nowych koncesji, chroniło pozycję rynkową uzyskaną przez działające już podmioty gospodarcze, w szczególności poprzez ustanowienie minimalnych odległości między punktami zakładanymi przez nowych koncesjonariuszy a punktami działających już podmiotów.

               2)

               Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie temu, by nakładano sankcje za prowadzenie bez koncesji lub zezwolenia policji zorganizowanej działalności w zakresie przyjmowania zakładów na osoby powiązane z podmiotem, który został wykluczony z przetargu z naruszeniem prawa Unii, nawet po przeprowadzeniu nowego przetargu mającego zaradzić temu naruszeniu prawa Unii, ponieważ wspomniany przetarg i wynikające z niego udzielenie nowych koncesji nie zaradziły skutecznie niezgodnemu z prawem wykluczeniu wspomnianego podmiotu z poprzedniego przetargu.

               3)

               Z art. 43 WE i 49 WE, zasady równego traktowania, obowiązku przejrzystości oraz zasady pewności prawa wynika, że warunki i zasady przetargu, takiego jak przetarg będący przedmiotem sporu w sprawach przed sądem krajowym, a w szczególności przepisy przewidujące cofnięcie koncesji wydanych na zakończenie takiego przetargu, takie jak przepisy zawarte w art. 23 ust. 2 lit. a) i ust. 3 projektu umowy między autonomiczną administracją monopoli państwowych a podmiotem otrzymującym koncesję dotyczącą gier hazardowych w zakresie imprez innych niż wyścigi konne, powinny być sformułowane w sposób jasny, precyzyjny i jednoznaczny, a ocena tego należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Sprawa T-4/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  22 marca 2006 r.  — Strack przeciwko Komisji (Urzędnicy — Urzędnik informujący OLAF o potencjalnie nagannych zachowaniach — Decyzja OLAF o zakończeniu dochodzenia — Akt niekorzystny — Legitymacja czynna — Niedopuszczalność)

text:
               20.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/12

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 marca 2006 r. — Strack przeciwko Komisji
   (Sprawa T-4/05) (1)

   (Urzędnicy - Urzędnik informujący OLAF o potencjalnie nagannych zachowaniach - Decyzja OLAF o zakończeniu dochodzenia - Akt niekorzystny - Legitymacja czynna - Niedopuszczalność)
   (2006/C 121/21)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Guido Strack (Wasserliesch, Niemcy) [przedstawiciel: R. Schmitt, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: C. Ladenburger i H. Kraemer, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) z dnia 5 lutego 2004 r. o zakończeniu dochodzenia nr OF/2002/0356, jak również odpowiadającego mu raportu końcowego z dnia 5 lutego 2004 r. oraz wniosek o ponowne wszczęcie dochodzenia i sporządzenie nowego raportu końcowego z dochodzenia
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 57 z 5.3.2005 r.


title: Sprawa C-41/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland (Irlandia) w dniu 2 lutego 2015 r. – Gerard Dowling, Padraig McManus, Piotr Skoczylas, Scotchstone Capital Fund Limited/Minister for Finance

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland (Irlandia) w dniu 2 lutego 2015 r. – Gerard Dowling, Padraig McManus, Piotr Skoczylas, Scotchstone Capital Fund Limited/Minister for Finance
   (Sprawa C-41/15)
   (2015/C 138/43)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Ireland

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gerard Dowling, Padraig McManus, Piotr Skoczylas, Scotchstone Capital Fund Limited

      Strona pozwana: Minister for Finance

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy druga dyrektywa kapitałowa (1) stoi na przeszkodzie, w każdych okolicznościach, w tym w okolicznościach niniejszej sprawy, wydaniu zarządzenia na mocy sekcji 9 ustawy o instytucjach kredytowych (ustawy stabilizacyjnej) z 2010 r., na podstawie opinii Ministra, że zachodzi konieczność jego wydania, jeżeli takie zarządzenie skutkuje: podwyższeniem kapitału spółki bez zgody walnego zgromadzenia; przydzieleniem nowych akcji bez oferowania ich z zachowaniem pierwszeństwa dotychczasowych akcjonariuszy bez zgody walnego zgromadzenia; obniżeniem nominalnej wartości akcji bez zgody walnego zgromadzenia, a w konsekwencji zmianą aktu założycielskiego i statutu spółki bez zgody walnego zgromadzenia?

               (2)

               Czy zarządzenie wydane przez High Court na podstawie sekcji 9 ustawy o instytucjach kredytowych (ustawy stabilizacyjnej) z 2010 r. wobec Irish Life and Permanent Group Holdings pic oraz Irish Life and Permanent pic in narusza prawo Unii?

      (1)  Druga dyrektywa Rady 77/91/EWG z dnia 13 grudnia 1976 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 58 akapit drugi traktatu, w celu uzyskania ich równoważności, dla ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich w zakresie tworzenia spółki akcyjnej, jak również utrzymania i zmian jej kapitału (Dz.U. 1977, L 26, s. 1; wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 17, t. 1, s. 8)


title: Sprawa C-404/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 16 lipca 2013 r. — R na wniosek ClientEarth przeciwko Secretary of State for the Environment, Food and Rural Affairs

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 16 lipca 2013 r. — R na wniosek ClientEarth przeciwko Secretary of State for the Environment, Food and Rural Affairs
   (Sprawa C-404/13)
   2013/C 274/25
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court of the United Kingdom

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: ClientEarth

      Strona przeciwna: Secretary of State for the Environment, Food and Rural Affairs

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W przypadku, w którym zgodnie z dyrektywą w sprawie jakości powietrza (2008/50/WE) (1) (zwanej dalej „dyrektywą”), w danej strefie lub aglomeracji zgodność z wartościami dopuszczalnymi dwutlenku azotu nie została osiągnięta w terminie do dnia 1 stycznia 2010 r. określonym w załączniku XI do dyrektywy, czy państwo członkowskie zobowiązane jest, na mocy dyrektywy lub art. 4 TUE, do ubiegania się o odroczenie terminu zgodnie z art. 22 dyrektywy?

               2)

               Jeżeli tak, w jakich okolicznościach (jeśli w ogóle) państwo członkowskie może zostać zwolnione z tego obowiązku?

               3)

               Jak duży wpływ (jeśli w ogóle) na obowiązki państwa członkowskiego, które nie spełniło wymogów art. 13, ma art. 23 (w szczególności jego ust. 2)?

               4)

               W przypadku niespełnienia wymogów określonych w art. 13 lub 22, jakie (jeśli w ogóle) środki powinien podjąć sąd krajowy zgodnie z europejskim prawem w celu zapewnienia spełnienia wymogów art. 30 dyrektywy lub art. 4 lub 19 TUE?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (Dz.U. L 152, s. 1).


title: Sprawa C-131/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy) — Pfeifer & Langen KG przeciwko Hauptzollamt Aachen (Rolnictwo — Rozporządzenie (EWG) nr 1443/82 — Artykuł 3 ust. 4 — Stosowanie systemu kwot w sektorze cukru — Nadwyżkowa ilość cukru stwierdzona przez władze państwa członkowskiego podczas następczej kontroli przeprowadzonej u producenta — Uwzględnienie tej nadwyżki przy ustalaniu ostatecznej produkcji w roku gospodarczym, w którym stwierdzono rozbieżność)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy) — Pfeifer & Langen KG przeciwko Hauptzollamt Aachen
   (Sprawa C-131/11) (1)

   (Rolnictwo - Rozporządzenie (EWG) nr 1443/82 - Artykuł 3 ust. 4 - Stosowanie systemu kwot w sektorze cukru - Nadwyżkowa ilość cukru stwierdzona przez władze państwa członkowskiego podczas następczej kontroli przeprowadzonej u producenta - Uwzględnienie tej nadwyżki przy ustalaniu ostatecznej produkcji w roku gospodarczym, w którym stwierdzono rozbieżność)
   2013/C 9/16
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Pfeifer & Langen KG

      Strona pozwana: Hauptzollamt Aachen

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Düsseldorf — Wykładnia art. 3 ust. 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1443/82 z dnia 8 czerwca 1982 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu kwot w sektorze cukru (Dz.U. L 158, s. 17) — Nadwyżkowe ilości izoglukozy stwierdzone przez władze państwa członkowskiego podczas następczej kontroli — Ewentualne uwzględnienie tej nadwyżki przy ustalaniu ostatecznej produkcji w roku gospodarczym, w którym stwierdzono rozbieżność

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1443/82 z dnia 8 czerwca 1982 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu kwot w sektorze cukru, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 392/94 z dnia 23 lutego 1994 r., należy interpretować w ten sposób, iż nie ma on zastosowania w sytuacji, w której nadwyżkowa ilość cukru została stwierdzona przez władze krajowe w ramach następczej kontroli u producenta, jeżeli ta ilość nadwyżkowa stanowi cukier C.

      (1)  Dz.U. C 179 z 18.6.2011.


title: Sprawa F-63/05: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 21 lutego 2008 r. — Arana de la Cal przeciwko Komisji (Służba publiczna — Pracownik kontraktowy — Zażalenie złożone po terminie — Skarga oczywiście niedopuszczalna)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/60

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 21 lutego 2008 r. — Arana de la Cal przeciwko Komisji
   (Sprawa F-63/05) (1)

   (Służba publiczna - Pracownik kontraktowy - Zażalenie złożone po terminie - Skarga oczywiście niedopuszczalna)
   (2008/C 223/113)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Miriam Arana de la Cal (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: L. Vogel, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i G. Berscheid, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji Komisji oddalającej wniosek skarżącej, byłego członka personelu pomocniczego, złożony w odniesieniu do decyzji ustalającej jej zaszeregowanie i wynagrodzenie jako pracownika kontraktowego i po drugie wniosek o zasądzenie odszkodowania (wcześniej T-271/05)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 229 z 17.9.2005. str. 31 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod sygnaturą T-271/05, a następnie przekazana do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005).


title: Sprawa C-344/07 P: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 11 kwietnia 2008 r. — Focus Magazin Verlag GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Merant GmbH (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Oznaczenie słowne FOCUS )

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/16

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 11 kwietnia 2008 r. — Focus Magazin Verlag GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Merant GmbH
   (Sprawa C-344/07 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Oznaczenie słowne „FOCUS’)
   (2008/C 209/22)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona wnosząca odwołanie: Focus Magazin Verlag GmbH (przedstawiciele: M. Herrmann i B. Müller, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik) Merant GmbH (przedstawiciel: A. Schultz, Rechtsanwalt)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 16 maja 2007 r. w sprawie T-491/04 Merant przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd stwierdził nieważność decyzji R 542/2002-2 Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 18 października 2004 r. uwzględniającej odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów, którą odrzucono w części wniosek o rejestrację słownego wspólnotowego znaku towarowego „FOCUS” dla towarów i usług należących do klas 3, 6, 7, 8, 9, 14, 15, 16, 21, 24, 25, 26, 28, 29, 32, 33, 34, 35, 36, 38, 39, 41 i 42 w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu wniesionego przez właściciela graficznego krajowego znaku towarowego „MICRO FOCUS” dla towarów i usług należących do klas 9, 16, 41 i 42 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do dwóch znaków towarowych.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, w części oddalone.

               2)

               Focus Magazin Verlag GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 79 z 29.3.2008.


title: Sprawa C-551/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski sud u Puli-Pola – Chorwacja) – Pula Parking d.o.o./Sven Klaus Tederahn [Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 — Czasowy i przedmiotowy zakres stosowania — Sprawy cywilne i handlowe — Postępowanie egzekucyjne mające na celu uzyskanie zaspokojenia niezapłaconej wierzytelności z tytułu korzystania z parkingu publicznego — Włączenie — Pojęcie „sądu” — Notariusz wydający nakaz egzekucyjny na podstawie „dokumentu autentycznego”]

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/9

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski sud u Puli-Pola – Chorwacja) – Pula Parking d.o.o./Sven Klaus Tederahn
   (Sprawa C-551/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Czasowy i przedmiotowy zakres stosowania - Sprawy cywilne i handlowe - Postępowanie egzekucyjne mające na celu uzyskanie zaspokojenia niezapłaconej wierzytelności z tytułu korzystania z parkingu publicznego - Włączenie - Pojęcie „sądu” - Notariusz wydający nakaz egzekucyjny na podstawie „dokumentu autentycznego”])
   (2017/C 144/11)
   Język postępowania: chorwacki

      Sąd odsyłający

   Općinski sud u Puli-Pola

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Pula Parking d.o.o.

      Strona pozwana: Sven Klaus Tederahn

      Sentencja

               1)

               Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że postępowanie egzekucyjne wszczęte przez spółkę należącą do jednostki samorządu terytorialnego przeciwko osobie fizycznej zamieszkałej w innym państwie członkowskim w celu uzyskania zaspokojenia niezapłaconej wierzytelności z tytułu korzystania z parkingu publicznego, którego eksploatacja została powierzona tej spółce przez wspomnianą jednostkę samorządu terytorialnego, o ile wierzytelność ta nie ma w żaden sposób charakteru represyjnego, lecz stanowi zwykłe wynagrodzenie za świadczoną usługę, jest objęte zakresem zastosowania rzeczonego rozporządzenia.

               2)

               Rozporządzenie nr 1215/2012 należy intepretować w ten sposób, że notariusze wykonujący w Chorwacji kompetencje powierzone im przez prawo krajowe w ramach postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie „dokumentów autentycznych” nie są objęci zakresem znaczeniowym pojęcia „sądu” w rozumieniu rzeczonego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 48 z 8.2.2016.


title: Sprawa T-556/15: Postanowienie Sądu z dnia 19 kwietnia 2016 r. – Portugalia/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — EFRG i EFRROW — Termin do wniesienia skargi — Rozpoczęcie biegu terminu — Przekroczenie terminu — Niedopuszczalność)

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/24

         Postanowienie Sądu z dnia 19 kwietnia 2016 r. – Portugalia/Komisja
   (Sprawa T-556/15) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - EFRG i EFRROW - Termin do wniesienia skargi - Rozpoczęcie biegu terminu - Przekroczenie terminu - Niedopuszczalność))
   (2016/C 200/35)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo, P. Estêvão i J. Saraiva de Almeida, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/1119 z dnia 22 czerwca 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 182, s. 39), w zakresie, w jakim wyłącza ona z finansowania określone wydatki poniesione przez Republikę Portugalską.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona poza kosztami własnymi również kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 398 z 30.11.2015.


title: Sprawa T-91/12: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2012 r. — Flying Holding i in. przeciwko Komisji

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/20

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2012 r. — Flying Holding i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-91/12)
   2012/C 126/40
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Flying Holding NV (Antwerpen-Wilrijk, Belgia); Flying Group Lux SA (Luksemburg, Luksemburg); oraz Flying Service NV (Antwerpen-Deurne, Belgia) (przedstawiciele: C. Doutrelepont i V. Chapoulaud, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 15 grudnia 2011 r. i 17 stycznia 2012 r.;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze strona skarżąca żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji oddalających wniosek strony skarżącej o dopuszczenie do udziału w ograniczonej procedurze przetargowej dotyczącej nieregularnego transportu lotniczego osób, czarteru taksówek powietrznych (1).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy oparty na braku uzasadnienia lub niedostatecznym charakterze uzasadnienia w zakresie w jakim Komisja w ramach drugiej decyzji z dnia 17 stycznia 2012 r. nie zbadała ani też nie udzieliła odpowiedzi na przedstawione jej przez stronę skarżącą informacje w następstwie decyzji z dnia 15 grudnia 2011 r.

               2.

               Zarzut drugie oparty na naruszeniu prawa do obrony w zakresie w jakim Komisja wykorzystała informacje, które uzyskała od władz luksemburskich nie przekazując ich stronie skarżącej przed przyjęciem decyzji z dnia 15 grudnia 2011 r.

               3.

               Zarzut trzeci oparty na naruszeniu zasady dobrej administracji, gdyż Komisja w pierwszej decyzji uwzględniła dokumenty bez zasięgnięcia w tym zakresie opinii strony skarżącej, a w drugiej decyzji potwierdziła pierwszą decyzję nie udzielając odpowiedzi na przedstawione w międzyczasie przez stronę skarżącą nowe informacje.

               4.

               Zarzut czwarty oparty na naruszeniu zasady proporcjonalności w zakresie w jakim Komisja nie podjęła najmniej obciążającego stronę skarżącą środka zakazując jej udziału w ograniczonej procedurze przetargowej w sprawie zawarcia umowy ramowej z uwagi na fakt, że przedstawione informacje dotyczące luksemburskiej spółki Flying Group nie były ścisłe, prawdziwe i pełne, podczas gdy istotne informacje pozostające w bezpośrednim związku z przedmiotem zamówienia zostały przekazane w stosownym czasie.

               5.

               Zarzut piąty oparty na naruszeniu art. 89 rozporządzenia finansowego (2) i art. 135 rozporządzenia wykonawczego do rozporządzenia finansowego (3), w zakresie w jakim Komisja Europejska zażądała od strony skarżącej przekazania informacji dotyczących jej luksemburskiej spółki, nie mających bezpośredniego związku z przedmiotem zamówienia, który obejmuje wyłącznie transport lotniczy z Brukseli.

      (1)  Dz.U. 2011/S 192-312059.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot europejskich (Dz.U. L 357, s. 1).


title: Sprawa C-276/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du Travail de Verviers (Belgia) w dniu 26 czerwca 2006 r. — Mamate El Youssfi przeciwko Office national des pensions

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du Travail de Verviers (Belgia) w dniu 26 czerwca 2006 r. — Mamate El Youssfi przeciwko Office national des pensions
   (Sprawa C-276/06)
   (2006/C 224/39)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal du Travail de Verviers
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mamate El Youssfi.

      Strona pozwana: Office national des pensions.
   Pytanie prejudycjalne
   Czy odmowa przyznania Garantie légale d'un Revenu Aux Personnes Agées ze względu na to, że skarżąca

               —

               nie jest objęta zakresem rozporządzenia Rady Wspólnot Europejskich 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. (1),

               —

               nie jest uznana za bezpaństwowca lub uchodźcę,

               —

               nie jest obywatelką państwa, z którym Belgia zawarła na zasadzie wzajemności porozumienie w zakresie gwarancji dochodu lub uznała de facto wzajemność,

               —

               nie jest osobą, której przysługuje prawo do emerytury lub renty rodzinnej w belgijskim systemie [zabezpieczeń społecznych],

         nie wynika

               —

               ze zbyt restrykcyjnej interpretacji rozporządzenia WE nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. (2) (zastępującego rozporządzenie EWG nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r.), w szczególności w świetle art. 14 EKPC, art. 1 Protokołu nr 1 do tej konwencji lub rozporządzenia EWG nr 859/2003 z dnia 14 maja 2003 r. (3), lub

               —

               z interpretacji wspomnianego rozporządzenia WE nr 883/2004 niezgodnej z Umową o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Maroka, podpisaną w Rabacie 27 kwietnia 1976 r., zatwierdzoną w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady EWG nr 2211/78 z dnia 26 września 1978 r. (Dz.U. L 264, str. 1) (4)?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, str. 2)

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 166, str. 1)

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 859/2003 z dnia 14 maja 2003 r. rozszerzające przepisy rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i rozporządzenia (EWG) nr 574/72 na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi przepisami wyłącznie ze względu na ich obywatelstwo (Dz.U. L 124, str. 1)

      (4)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2211/78 z dnia 26 września 1978 r. dotyczące zawarcia Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Maroka (Dz.U. L 264, str. 1)


title: Sprawa C-189/09: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/33

         Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-189/09)
   2009/C 180/56
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: L. Balta i B. Schöfer, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniającej dyrektywę 2002/58/WE (1), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy upłynął 15 września 2007 r. W chwili złożenia niniejszej skargi strona pozwana nie ustanowiła środków koniecznych do transpozycji dyrektywy, a w każdym razie nie poinformowała o nich Komisji.

      (1)  Dz.U. L 105, s. 54.


title: Sprawa T-383/14 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 24 marca 2015 r. – Europower/Komisja (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zamówienia publiczne na roboty budowlane — Procedura przetargowa — Budowa i konserwacja instalacji trójgeneracyjnej — Odrzucenie oferty jednego oferenta i udzielenie zamówienia innemu oferentowi — Wniosek o zawieszenie wykonania — Fumus boni iuris — Brak pilnego charakteru)

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/28

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 24 marca 2015 r. – Europower/Komisja
   (Sprawa T-383/14 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Procedura przetargowa - Budowa i konserwacja instalacji trójgeneracyjnej - Odrzucenie oferty jednego oferenta i udzielenie zamówienia innemu oferentowi - Wniosek o zawieszenie wykonania - Fumus boni iuris - Brak pilnego charakteru))
   (2015/C 155/33)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Europower SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Cocco i L. Salomoni)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Cappelletti, L. Di Paolo i F. Moro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania, co do istoty, decyzji z dnia 3 kwietnia 2014 r., na mocy której Komisja odrzuciła ofertę złożoną przez Europower w ramach przetargu JRC IPR 2013 C04 0031 OC, dotyczącego budowy instalacji trójgeneracyjnej z turbiną gazową oraz jej konserwacji w instytucie Wspólnego Centrum Badawczego (WCB) zlokalizowanym w Isprze (Włochy) (Dz.U. 2013/S 137-237146), oraz udzieliła zamówienia CPL Concordii, a w konsekwencji wszystkich pozostałych następnie wydanych decyzji.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-207/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria regionale di Milano (Włochy) w dniu 2 maja 2011 r. — 3D I srl przeciwko Agenzia delle Entrate Ufficio di Cremona

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria regionale di Milano (Włochy) w dniu 2 maja 2011 r. — 3D I srl przeciwko Agenzia delle Entrate Ufficio di Cremona
   (Sprawa C-207/11)
   2011/C 211/26
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Commissione tributaria regionale di Milano

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: 3D I srl

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate Ufficio di Cremona

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepisy państwa członkowskiego, takiego jak Włochy, o których mowa w art. 2 ust. 2 dekretu ustawodawczego nr 544 z dnia 30 grudnia 1992 r., na mocy których skutkiem przekazania lub wymiany udziałów w odniesieniu do spółki przekazującej jest opodatkowanie zysku kapitałowego z tytułu przekazania udziałów, odpowiadającego różnicy pomiędzy pierwotnym kosztem nabycia przekazanych udziałów a ich wartością rynkową, z zastrzeżeniem przypadku ujęcia przez spółkę przekazującą w jej bilansie odpowiedniego funduszu rezerw odpowiadającego zyskowi kapitałowemu wynikającemu z przekazania, w przypadku będącym przedmiotem niniejszego postępowania, są sprzeczne z art. 2, art. 4 i art. 8 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 90/434/EWG (1) z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych państw członkowskich?

      (1)  Dz.U. L 225, s. 1


title: Sprawa T-419/07: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2007 r. — Okalux przeciwko OHIM — Messe Düsseldorf (OKATECH)

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/27

         Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2007 r. — Okalux przeciwko OHIM — Messe Düsseldorf (OKATECH)
   (Sprawa T-419/07)
   (2008/C 8/49)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Okalux GmbH (Marktheidenfeld, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Beckensträter)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Messe Düsseldorf GmbH
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Drugą Izbę Odwoławczą w dniu 3 września 2007 r. w sprawie R 766/2007-2, doręczoną w dniu 18 września 2007 r. i — w oparciu o pismo z dnia 16 maja 2007 r., w którym przedstawione zostało uzasadnienie odwołania — oddalenie wniosku o stwierdzenie częściowego wygaśnięcia praw do wspólnotowego znaku towarowego nr 915 058 złożonego w dniu 16 grudnia 2006 r.;

               —

               ewentualnie, przekazanie sprawy Wydziałowi Unieważnień celem wypowiedzenia się przezeń w kwestii odwołania z dnia 16 maja 2007 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej lub drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą podlegającymi zwrotowi kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania głównego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: słowny znak towarowy „OKATECH” dla towarów i usług z klas 6, 19 i 42 (wspólnotowy znak towarowy nr 915 058)

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Messe Düsseldorf GmbH

      Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie wspomnianego znaku towarowego w odniesieniu do usług z klasy 42; uchylenie decyzji w odniesieniu do kosztów

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania z powodu jego niedopuszczalności

      Podniesione zarzuty: naruszenie w szczególności art. 57 i 77a rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1).

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa C-137/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  16 lutego 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Regeringsrätten) — Amy Rockler przeciwko Försäkringskassan, dawniej Riksförsäkringsverket (Swobodny przepływ pracowników — Urzędnicy i inni pracownicy Wspólnot Europejskich — Dodatek rodzicielski — Uwzględnienie okresu objęcia wspólnym ubezpieczeniem chorobowym Wspólnot Europejskich)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/10

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lutego 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Regeringsrätten) — Amy Rockler przeciwko Försäkringskassan, dawniej Riksförsäkringsverket
   (Sprawa C-137/04) (1)

   (Swobodny przepływ pracowników - Urzędnicy i inni pracownicy Wspólnot Europejskich - Dodatek rodzicielski - Uwzględnienie okresu objęcia wspólnym ubezpieczeniem chorobowym Wspólnot Europejskich)
   (2006/C 131/17)
   Język postępowania: szwedzki
   Sąd krajowy
   Regeringsrätten
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Amy Rockler

      Strona pozwana: Försäkringskassan, dawniej Riksförsäkringsverket
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Regeringsrätten — Wykładnia art. 39 WE — Prawo do dodatku rodzicielskiego (föräldrapenning) — Nieuwzględnienie okresu objęcia wspólnym ubezpieczeniem chorobowym przewidzianym przez regulamin pracowniczy Wspólnot Europejskich
   Sentencja
   Artykuł 48 Traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 39 WE) należy interpretować w ten sposób, iż w przypadku zastosowania regulacji krajowej, takiej jak w postępowaniu przed sądem krajowym, okres, w którym pracownik migrujący był objęty wspólnym systemem ubezpieczenia chorobowego Wspólnot Europejskich podlega uwzględnieniu.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004


title: Sprawa C-484/04: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Polityka społeczna — Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników — Dyrektywa 93/104/WE — Organizacja czasu pracy — Artykuł 17 ust. 1 — Odstępstwo — Artykuły 3 i 5 — Uprawnienie do minimalnych okresów wypoczynku dziennego i tygodniowego)

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-484/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Polityka społeczna - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Dyrektywa 93/104/WE - Organizacja czasu pracy - Artykuł 17 ust. 1 - Odstępstwo - Artykuły 3 i 5 - Uprawnienie do minimalnych okresów wypoczynku dziennego i tygodniowego)
   (2006/C 261/05)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Rozet i N. Yerrell, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Przedstawiciele: M. Bethell i E. O'Neill, pełnomocnicy, K. Smith, Barrister)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 17 ust. 1 dyrektywy 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 307, str. 18) — Zakres odstępstwa — Wprowadzenie w życie przepisów dotyczących okresów wypoczynku
   Sentencja

               1)

               Stosując do pracowników — których część czasu pracy nie jest mierzona lub wcześniej określona lub może być określona przez samego pracownika — odstępstwa, o którym mowa w art. 17 ust. 1 dyrektywy Rady 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy, zmienionej dyrektywą 2000/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 2000 r. oraz nie podejmując kroków niezbędnych do wprowadzenia w życie uprawnienia do wypoczynku dziennego i tygodniowego pracowników, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 17 ust. 1, 3 i 5 tej dyrektywy

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 31 z 05.02.2005


title: Sprawa T-287/14: Postanowienie Sądu z dnia 22 maja 2015 r. – Schaeffler Technologies/Komisja (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/19

         Postanowienie Sądu z dnia 22 maja 2015 r. – Schaeffler Technologies/Komisja
   (Sprawa T-287/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 245/23)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Schaeffler Technologies GmbH & Co. KG (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciele: T. Volz, B. Wißmann, M. Püstow, M. Ringel, C. Oehme i T. Wielsch, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez A. Luke i C. Maurera, adwokatów)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia określonego w art. 108 ust. 2 TFUE postępowania w przedmiocie środków wdrożonych przez Republikę Federalną Niemiec w formie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)].

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosku o dopuszczenie Urzędu Nadzoru EFTA do sprawy w charakterze interwenienta.

               3)

               Schaeffler Technologies GmbH & Co. KG pokrywa koszty własne, a także poniesione przez Komisję Europejską, w tym również te związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

               4)

               Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014 r.


title: Sprawa C-483/10: Skarga wniesiona w dniu 6 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Hiszpanii.

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/25

         Skarga wniesiona w dniu 6 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Hiszpanii.
   (Sprawa C-483/10)
   ()
   2010/C 328/43
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Støvlbæk et R. Vidal Puig)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 4 ust. 1, art. 11 ust. 2, art. 14 ust. 1 i art. 30 ust. 1 dyrektywy 2001/14/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawanie świadectw bezpieczeństwa, jak również na mocy art. 10 ust. 7 dyrektywy Rady 91/440/EWG (2) z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych;

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja uznaje, że Królestwo Hiszpanii naruszyło następujące przepisy wyżej wymienionych dyrektyw:

               1)

               art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/14/WE w zakresie, w jakim kwota opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej jest „wyznaczana” wyłącznie przez władze państwowe, a funkcja „zarządcy infrastruktury” (ADIF) została zredukowana do samego pobierania opłat;

               2)

               art. 11 dyrektywy 2001/14/WE w zakresie, w jakim system opłat wprowadzony przez władze hiszpańskie nie przewiduje żadnego planu wykonania odpowiadającego kryterium określonym w tym artykule;

               3)

               art. 30 ust. 1 dyrektywy 2001/14/WE w zakresie, w jakim przepisy hiszpańskie niewystarczająco gwarantują niezależność organu kontrolnego (Comité de Regulación Ferroviaria) od ADIF (Adminisrador de Infraestructuras Ferroviarias) i od (FENIE-Operadora (przedsiębiorstwa kolejowego należącego do ministerstwa infrastruktury i transportu);

               4)

               art. 10 ust. 7 dyrektywy 91/440/EWG w zakresie, w jakim organ kontrolny (Comité de Regulación Ferroviaria) nie dysponuje wystarczającymi środkami do wykonywania funkcji kontroli konkurencji na rynku przewozów kolejowych, jaką artykuł ten mu przyznaje;

               5)

               art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 1 dyrektywy 2001/14/WE w zakresie, w jakim przepisy hiszpańskie przewidują dyskryminujące kryteria alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej; kryteria te mogą doprowadzić do faktycznego ustanowienia tras na czas przekraczający okres obowiązywania rozkładu jazdy, a także są one nie dokładne.

      (1)  Dz.U. L 75, s. 29.

      (2)  Dz.U. L 237, s. 25.


title: Sprawa T-426/04: Skarga wniesiona w dniu 20 października 2004 r. przez Tramarin s.n.c. di Tramarin Andrea e Sergio przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/26

         Skarga wniesiona w dniu 20 października 2004 r. przez Tramarin s.n.c. di Tramarin Andrea e Sergio przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-426/04)
   (2004/C 314/60)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 20 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Tramarin s.n.c. di Tramarin Andrea e Sergio, reprezentowanej przez adwokata Michele Arcangelo Calabrese, przeciwko Komisji Europejskiej.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności pisma Komisji D/53186, D/(00)PI D/672 z dnia 29 maja 2000 r. w części, która dotyczy poprzedniego przedmiotu,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 12 lipca 2000 r. zatwierdzającej bez wnoszenia zastrzeżeń program pomocowy państwa nr N 715/99 – Włochy – środki na rzecz działalności produkcyjnej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca w niniejszej sprawie, podobnie jak w sprawie T-98/04 S.I.M. S.A i inni przeciwko Komisji (1), zaskarża jednocześnie decyzję zatwierdzającą program pomocowy państwa nr N 715/99, zaskarżoną również w powyżej wskazanej sprawie, oraz decyzję zawartą w piśmie pozwanej z dnia 29 maja 2000 r. w części, w której Komisja w odpowiedzi na propozycję przedstawioną jej służbom podczas spotkania w Brukseli w dniu 16 maja 2000 r., zmierzającą do włączenia do programu pomocowego państwa ustanowionego ustawą włoską nr 488/92 i przepisami wykonawczymi do niej, przepisu przejściowego mającego na celu uniknięcie przerwania ciągłości między poprzednim i nowym programem w świetle spodziewanych inicjatyw ze strony przedsiębiorstw, które nie wystąpiły w ramach pierwszego ogłoszenia z wnioskiem o udział w rozumieniu nowego programu, lecz które rozpoczęły już wykonanie projektów inwestycyjnych, wezwała władze włoskie do wycofania tej propozycji.
   Na poparcie swoich żądań skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               —

               naruszenie przepisów proceduralnych wskutek braku wszczęcia formalnej procedury dochodzenia przewidzianej w art. 88 ust. 2 WE;

               —

               naruszenie art. 4 ust. 4, art. 7 ust. 5 i art. 26 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (2);

               —

               naruszenie gwarancji proceduralnych dla zainteresowanych pomocą państwa.

         W szczególności skarżąca podnosi, że wezwanie do wycofania propozycji programu pomocowego państwa w całości lub w części, w razie zastosowania się do niego przez Państwo Członkowskie rodzi te same skutki prawne co decyzja negatywna przewidziana w art. 7 ust. 5 rozporządzenia WE nr 659/99. Z tą ogromną różnicą, że podczas gdy decyzja negatywna zostaje wydana po przeprowadzeniu postępowania obwarowanego gwarancjami proceduralnymi na rzecz zainteresowanych, zaakceptowane przez Państwo Członkowskie wezwanie do wycofania pozwala Komisji na podejmowanie decyzji o niewnoszeniu zastrzeżeń mających w istocie treść decyzji negatywnych, lecz pozbawionych ich formy proceduralnej. Pozwala to również na stosowanie do tych decyzji trybu ogłaszania przewidzianego dla decyzji o niewnoszeniu zastrzeżeń, w przypadku których wystarczająca jest publikacja na stronach internetowych, podczas gdy decyzja w przedmiocie wszczęcia formalnej procedury dochodzenia powinna być przedmiotem publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, wezwania do przedstawienia uwag i obowiązku uwzględnienia tych uwag przed podjęciem uzasadnionej decyzji negatywnej.
   Decyzja z dnia 12 lipca 2000 r. jest niezgodna z prawem w takim samym zakresie, jak pismo z dnia 29 maja 2000 r., jako że poprzez tę decyzję doszło do naruszeń powyżej wskazanych gwarancji.

      (1)  Dz.U C 106 z 30.4.2004, str. 83.

      (2)  Dz.U. L 83 z 27.3.1999, str. 1.


title: Sprawa C-560/11: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Parma — Włochy) — Danilo Debiasi przeciwko Agenzia delle Entrate Ufficio di Parma (Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Oczywista niedopuszczalność — Artykuł 99 regulaminu postępowania — Odpowiedź niepozostawiająca żadnych uzasadnionych wątpliwości — Podatki — Podatek VAT — Artykuł 17 ust. 2 lit a) szóstej dyrektywy VAT — Odliczenie podatku naliczonego — Publiczne lub prywatne struktury zdrowotne wykonujące działalność objętą zwolnieniem — Ustawodawstwo krajowe wyłączające odliczenie podatku związanego z kupnem towarów lub usług wykorzystywanych w ramach zwolnionej działalności — Część podlegająca odliczeniu)

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/2

         Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Parma — Włochy) — Danilo Debiasi przeciwko Agenzia delle Entrate Ufficio di Parma
   (Sprawa C-560/11) (1)

   (Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Oczywista niedopuszczalność - Artykuł 99 regulaminu postępowania - Odpowiedź niepozostawiająca żadnych uzasadnionych wątpliwości - Podatki - Podatek VAT - Artykuł 17 ust. 2 lit a) szóstej dyrektywy VAT - Odliczenie podatku naliczonego - Publiczne lub prywatne struktury zdrowotne wykonujące działalność objętą zwolnieniem - Ustawodawstwo krajowe wyłączające odliczenie podatku związanego z kupnem towarów lub usług wykorzystywanych w ramach zwolnionej działalności - Część podlegająca odliczeniu)
   2013/C 55/02
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione tributaria provinciale di Parma

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Danilo Debiasi

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate Ufficio di Parma

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym- Commissione tributaria provinciale di Parma — Wykładnia art. 17 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Odliczenie podatku naliczonego — Publiczne lub prywatne struktury zdrowotne wykonujące działalność objętą zwolnieniem — Ustawodawstwo krajowe wyłączające odliczenie podatku związanego z kupnem towarów lub usług wykorzystywanych w ramach tej zwolnionej działalności

      Sentencja

   Wykładni art. 17 ust. 2 i 5 oraz art. 19 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy dokonywać w ten sposób, iż nie stoją one na przeszkodzie krajowym przepisom takim jak przepisy w postępowaniu głównym, które nie zezwalają na odliczenie podatku od wartości dodanej naliczonego w związku z nabyciem towarów i usług wykorzystywanych na potrzeby zwolnionej działalności i przewidujące w konsekwencji, że prawo podatnika mieszanego do odliczenia tego podatku jest obliczane na podstawie części odpowiadającej stosunkowi pomiędzy kwotą transakcji dających prawo do odliczenia i kwotą transakcji dokonanych w ciągu roku, włączając świadczenia medyczno sanitarne objęte zwolnieniem.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa C-323/14: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Holland – Niderlandy) – Helm AG/Inspecteur van de Belastingdienst/Douane kantoor Rotterdam Rijnmond

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/23

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Holland – Niderlandy) – Helm AG/Inspecteur van de Belastingdienst/Douane kantoor Rotterdam Rijnmond
   (Sprawa C-323/14) (1)

   (2016/C 279/30)
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 315 z 15.9.2014.


title: Sprawa C-278/10: Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/31

         Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-278/10)
   ()
   2010/C 209/43
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Margelis i Iro Dimitriou)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Grecka, nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2008/103/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 listopada 2008 r. zmieniającej dyrektywę 2006/66/WE w sprawie baterii i akumulatorów oraz zużytych baterii i akumulatorów w odniesieniu do wprowadzania baterii i akumulatorów do obrotu (1), bądź w każdym razie nie podając wspomnianych przepisów do wiadomości Komisji, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin do dokonania transpozycji dyrektywy 2008/103/WE do krajowego porządku prawnego upłynął w dniu 5 stycznia 2009 r.

      (1)  Dz.U. L 327 z 5.12.2008, s. 7.


title: Sprawa T-261/15: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2015 r. – Spirig Pharma/OHIM (Daylong)

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/39

         Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2015 r. – Spirig Pharma/OHIM (Daylong)
   (Sprawa T-261/15)
   (2015/C 245/47)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Spirig Pharma AG (Egerkingen, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan i P. Péters)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „Daylong” – zgłoszenie nr 12 537 627

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 marca 2015 r. w sprawie R 2455/2014-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z postępowaniem przed Czwartą Izbą Odwoławczą OHIM.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 75 tego rozporządzenia;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.