title: Sprawy połączone T-211/06, T-213/06, T-245/06, T-155/07 i T-178/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 maja 2009 r. — Euro-Information przeciwko OHIM (CYBERCREDIT, CYBERGESTION, CYBERGUICHET, CYBERBOURSE i CYBERHOME) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenia słownych wspólnotowych znaków towarowych CYBERCREDIT, CYBERGESTION, CYBERGUICHET, CYBERBOURSE i CYBERHOME — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/35

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 maja 2009 r. — Euro-Information przeciwko OHIM (CYBERCREDIT, CYBERGESTION, CYBERGUICHET, CYBERBOURSE i CYBERHOME)
   (Sprawy połączone T-211/06, T-213/06, T-245/06, T-155/07 i T-178/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenia słownych wspólnotowych znaków towarowych CYBERCREDIT, CYBERGESTION, CYBERGUICHET, CYBERBOURSE i CYBERHOME - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94)
   2009/C 153/66
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Européenne de traitement de l'information (Euro-Information) (Strasburg, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Greffe, J. Schouman, A. Jacquet i L. Paudrat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Skargi na decyzje Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 maja 2006 r. (sprawa R 0068/2006-1), 12 czerwca 2006 r. (sprawa R 0066/2006-1), 5 lipca 2006 r. (sprawa R 0067/2006-1), 28 lutego 2007 r. (sprawa R 1046/2006-1) i 15 marca 2007 r. (sprawa R 0067/2006-1), dotyczące rejestracji oznaczeń CYBERGESTION (sprawa T-213/06), CYBERCREDIT (sprawa T-211/06), CYBERGUICHET (sprawa T-245/06), CYBERBOURSE (sprawa T-155/07) i CYBERHOME (sprawa T-178/07) jako wspólnotowych znaków towarowych.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Européenne de traitement de l'information (Euro-Information) zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 249 z 14.10.2006


title: Sprawa T-637/13: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2013 r. — Bimbo przeciwko OHIM — Cafe' do Brasil (Caffè KIMBO)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/37

         Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2013 r. — Bimbo przeciwko OHIM — Cafe' do Brasil (Caffè KIMBO)
   (Sprawa T-637/13)
   2014/C 52/72
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bimbo, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat N. Fernández Fernández-Pacheco)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Cafe' do Brasil SpA (Melito di Napoli, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 września 2013 r. w sprawie R 1434/2012-4;

               —

               obciążenie kosztami postępowania Cafe' do Brasil SpA w razie wstąpienia do postępowania w charakterze interwenienta.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Cafe' do Brasil SpA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „Caffè KIMBO” w kolorach czarnym, czerwonym, złotym, białym, jasnobłękitnym, ciemnobłękitnym, żółtym i jasnozielonym dla towarów z klas 30, 32 i 43 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 4 273 884

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: hiszpański słowny znak towarowy nr 291 655„BIMBO” dla towarów z klasy 30 i wcześniejszy powszechnie znany hiszpański i portugalski znak towarowy „BIMBO”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w części

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1, 2 i 5 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-104/16 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. – Rada Unii Europejskiej/Front populaire pour la libération de la saguia-el-hamra et du rio de oro (Front Polisario), Komisja Europejska (Odwołanie — Stosunki zewnętrzne — Porozumienie między Unią Europejską i Królestwem Marokańskim dotyczące wzajemnych środków liberalizacyjnych w dziedzinie rolnictwa i rybołówstwa — Decyzja zatwierdzająca zawarcie porozumienia międzynarodowego — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Legitymacja procesowa — Obowiązywanie terytorialne porozumienia — Wykładnia porozumienia — Zasada samostanowienia — Zasada względnej skuteczności traktatów)

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/19

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. – Rada Unii Europejskiej/Front populaire pour la libération de la saguia-el-hamra et du rio de oro (Front Polisario), Komisja Europejska
   (Sprawa C-104/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Stosunki zewnętrzne - Porozumienie między Unią Europejską i Królestwem Marokańskim dotyczące wzajemnych środków liberalizacyjnych w dziedzinie rolnictwa i rybołówstwa - Decyzja zatwierdzająca zawarcie porozumienia międzynarodowego - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Legitymacja procesowa - Obowiązywanie terytorialne porozumienia - Wykładnia porozumienia - Zasada samostanowienia - Zasada względnej skuteczności traktatów))
   (2017/C 053/23)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona wnosząca odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: H. Legal, A. de Elera-San Miguel Hurtado i A. Westerhof Löfflerová, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Front populaire pour la libération de la saguia-el-hamra et du rio de oro (Front Polisario) (przedstawiciel: adwokat G. Devers), Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, E. Paasivirta i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Królestwo Belgii (przedstawiciele: C. Pochet i M. J.C. Halleux, pełnomocnicy), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciel: T. Henze, pełnomocnik), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: M. Sampol Pucurull i S. Centeno Huerta, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: F. Alabrune, G. de Bergues, D. Colas, F. Fize i B. Fodda, pełnomocnicy), Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes i M. Figueiredo, pełnomocnicy), Confédération marocaine de l’agriculture et du développement rural (Comader) (przedstawiciele: adwokaci J.F. Bellis, M. Struys, A. Bailleux, L. Eskenazi i R. Hicheri)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 10 grudnia 2015 r., Front Polisario/Rada (T-512/12, EU:T:2015:953) zostaje uchylony.

               2)

               Skarga Front populaire pour la libération de la saguia-el-hamra et du rio de oro (Frontu Polisario) zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               3)

               Front populaire pour la libération de la saguia-el-hamra et du rio de oro (Front Polisario) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               4)

               Królestwo Belgii, Republika Federalna Niemiec, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska i Republika Portugalska, Komisja Europejska i Confédération marocaine de l’agriculture et du développement rural (Comader) pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 111 z 29.3.2016.


title: Sprawa T-184/11 P: Wyrok Sądu z dnia 15 maja 2012 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Środki dyscyplinarne — Postępowanie dyscyplinarne — Wydalenie ze służby z zachowaniem praw do emerytury — Artykuły 22a i 22b regulaminu pracowniczego — Wymóg uściślenia odwołania — Nowy zarzut — Skuteczna ochrona sądowa — Artykuł 47 karty praw podstawowych — Brak obowiązku zbadania z urzędu zarzutu dotyczącego naruszenia racjonalnego terminu)

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/20

         Wyrok Sądu z dnia 15 maja 2012 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa T-184/11 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Środki dyscyplinarne - Postępowanie dyscyplinarne - Wydalenie ze służby z zachowaniem praw do emerytury - Artykuły 22a i 22b regulaminu pracowniczego - Wymóg uściślenia odwołania - Nowy zarzut - Skuteczna ochrona sądowa - Artykuł 47 karty praw podstawowych - Brak obowiązku zbadania z urzędu zarzutu dotyczącego naruszenia racjonalnego terminu)
   2012/C 194/32
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Bart Nijs (Bereldange, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci F. Rollinger i P.F. Onimus)

      Druga strona postępowania: Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej (przedstawiciele: T. Kennedy, J. Vermer i K. Zavřelová, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 13 stycznia 2011 r. w sprawie F-77/09 Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Bart Nijs pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej w ramach niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 179 z 18.6.2011.


title: Sprawa C-454/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 czerwca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesvergabeamt — Austria) — pressetext Nachrichtenagentur GmbH przeciwko Republice Austrii (Bund), APA-OTS Originaltext-Service GmbH, APA AUSTRIA PRESSE AGENTUR registrierte Genossenschaft mit beschränkter Haftung (Zamówienia publiczne — Dyrektywa 92/50/EWG — Procedury udzielania zamówień publicznych na usługi — Pojęcie udzielania zamówień publicznych)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 czerwca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesvergabeamt — Austria) — pressetext Nachrichtenagentur GmbH przeciwko Republice Austrii (Bund), APA-OTS Originaltext-Service GmbH, APA AUSTRIA PRESSE AGENTUR registrierte Genossenschaft mit beschränkter Haftung
   (Sprawa C-454/06) (1)

   (Zamówienia publiczne - Dyrektywa 92/50/EWG - Procedury udzielania zamówień publicznych na usługi - Pojęcie udzielania zamówień publicznych)
   (2008/C 209/10)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesvergabeamt
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: pressetext Nachrichtenagentur GmbH

      Strona pozwana: Republika Austrii (Bund), APA-OTS Originaltext-Service GmbH, APA AUSTRIA PRESSE AGENTUR registrierte Genossenschaft mit beschränkter Haftung
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesvergabeamt — Wykładnia art. 3 ust. 1, art. 8, art. 9 i art. 11 ust. 3 lit. b) dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, s. 1), art. 1 ust. 3 i art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (89/665/EWG) (Dz.U. L 395, s. 33), oraz podstawowych zasad prawa wspólnotowego — Umowa o świadczenie usług zawarta na czas nieokreślony w imieniu państwa z agencją prasową, uważaną za jedyną krajową agencję prasową poza procedurą udzielania zamówień publicznych — Przeniesienie, za zgodą instytucji zamawiającej, wykonania różnych części umowy na spółkę w pełni kontrolowaną przez usługodawcę oraz inne zmiany umowy dotyczące zrzeczenia się do prawa wypowiedzenia umowy przez instytucję zamawiającą, wynagrodzenia za świadczone usługi oraz rabatu udzielonego instytucji zamawiającej — Kwestia zakwalifikowania tych zmian jako nowe „udzielenie zamówienia” podlegające wymogowi publikacji ogłoszenia o zamówieniu
   Sentencja

               1)

               Pojęcie „udzielać” zawarte w art. 3 ust. 1, art. 8 i 9 dyrektywy 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje ono sytuacji, takiej jaka wystąpiła w sprawie przed sądem krajowym, w której usługi świadczone na rzecz instytucji zamawiającej przez pierwotnego usługodawcę zostają przeniesione na innego usługodawcę działającego w formie spółki kapitałowej, w której pierwotny usługodawca jest jedynym akcjonariuszem, posiadającym kontrolę nad nowym usługodawcą i udzielającym mu poleceń, jeżeli pierwotny usługodawca w dalszym ciągu przyjmuje odpowiedzialność za poszanowanie zobowiązań umownych.

               2)

               Pojęcie „udzielać” zawarte w art. 3 ust. 1, art. 8 i 9 dyrektywy 92/50 należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje ono dostosowania pierwotnej umowy do zmienionych okoliczności zewnętrznych, takich jak przeliczenie na euro cen pierwotnie wyrażonych w walucie krajowej, minimalna obniżka tych cen celem ich zaokrąglenia oraz odniesienie do nowego wskaźnika cen, w sytuacji, w której zastąpienie poprzednio ustalonego wskaźnika zostało przewidziane w pierwotnej umowie.

               3)

               Pojęcie „udzielać” zawarte w art. 3 ust. 1, art. 8 i 9 dyrektywy 92/50 należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje ono sytuacji, takiej jaka wystąpiła w sprawie przed sądem krajowym, w której w czasie obowiązywania zamówienia na usługi udzielone usługodawcy na czas nieokreślony instytucja zamawiająca ponownie uzgadnia z usługodawcą w drodze aneksu do umowy postanowienie o braku wypowiedzenia umowy przez trzy lata, które w chwili dokonywania nowych uzgodnień już nie obowiązywało i ponadto, w której instytucja zamawiająca uzgadnia z usługodawcą ustanowienie wyższego rabatu niż rabat przewidziany pierwotnie na niektóre ceny zależne od ilości w określonym zakresie usług.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa T-61/13: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2013 r. — Melt Water przeciwko OHIM (NUEVA)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/29

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2013 r. — Melt Water przeciwko OHIM (NUEVA)
   (Sprawa T-61/13)
   2013/C 108/74
   Język postępowania: litewski

      Strony

      Strona skarżąca: Research and Production Company „Melt Water” UAB (Kłajpeda, Litwa) (przedstawiciel: adwokat V. Viešiūnaitė)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 grudnia 2012 r. w sprawie R 1794/2012-4 i uznanie odwołania strony skarżącej dotyczącego znaku towarowego NUEVA (zgłoszenie nr 010573541) za wniesione;

               —

               zasądzenie kosztów na rzecz strony skarżącej

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy NUEVA dla towarów z klasy 32 — zgłoszenie nr 010573541

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uznanie odwołania za niewniesione

      Podniesione zarzuty: W zaskarżonej decyzji z dnia 3 grudnia 2012 r. strona pozwana błędnie przyjęła, że złożone przez stronę skarżąca odwołanie należało uznać na podstawie art. 60 rozporządzenia nr 207/2009 (1) i zasady 49 ust. 3 rozporządzenia nr 2868/95 (2) za niewniesione z powodu nieuiszczenia w terminie opłaty za wniesienie odwołania. Strona skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem strony pozwanej, zgodnie z którym wspomniana opłata powinna była zostać uiszczona w terminie dwóch miesięcy od złożenia odwołania. Twierdzi ona, że zarówno z decyzji eksperta odrzucającej zgłoszenie do rejestracji, jak i z oficjalnego tłumaczenia art. 60 rozporządzenia nr 207/2009 na język litewski wynika, iż opłata za wniesienie odwołania jest powiązana ze złożeniem pisma przedstawiającego podstawy odwołania, a nie ze złożeniem samego odwołania. W konsekwencji strona skarżąca słusznie powiązała uiszczenie opłaty za wniesienie odwołania z terminem do złożenia pisma przedstawiającego podstawy odwołania i dokonała jej zapłaty w tym właśnie terminie.
   Zdaniem strony skarżącej tłumaczenie rozporządzenia nr 207/2009 na język litewski powinno być uważane za autentyczne i to właśnie na litewskiej wersji tego rozporządzenia należy się opierać przy dokonywaniu oceny, czy opłata za wniesienie odwołania przekazana przez stronę skarżącą na rzecz strony pozwanej została uiszczona w terminie. Strona skarżąca podnosi także, że w przypadku gdy autentyczny tekst w języku jednego z państw członkowskich, tutaj w języku litewskim, jest dwuznaczny, gdy jego tłumaczenie nie odpowiada treści w innych językach, dany akt, aby zapewnić pewność prawa, powinien podlegać wykładni pozostającej w jak największej zgodzie z interesami osoby, do której został skierowany, w szczególności, jeżeli wykładnia przeciwna może prowadzić do negatywnych dla tej osoby następstw.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz,U. L 78, s. 1)

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1).


title: Sprawa T-326/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2007 r. — Rath przeciwko OHIM — AstraZeneca (VIXACOR)

text:
               22.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/17

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2007 r. — Rath przeciwko OHIM — AstraZeneca (VIXACOR)
   (Sprawa T-326/05) (1)

   (2007/C 223/30)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 281 z 12.11.2005.


title: Sprawa T-13/10: Postanowienie Sądu z dnia 14 lipca 2011 — Goutier przeciwko OHIM — Rauch (ARANTAX) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/19

         Postanowienie Sądu z dnia 14 lipca 2011 — Goutier przeciwko OHIM — Rauch (ARANTAX)
   (Sprawa T-13/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2011/C 282/37
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Klaus Goutier (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat E.E. Happe)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo B. Schmidt, następnie B. Schmidt i R. Pethe, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: Norbert Rauch (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Fottner i M. Müller)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 listopada 2009 r. (sprawa R 1796/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Norbertem Rauchem a Klausem Goutierem

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez stronę pozwaną. Interwenient pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawy połączone C-51/12 do C-54/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 lutego 2013 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Giudice di Pace di Revere — Włochy) — Procura della Repubblica przeciwko Xiaomie Zhu i in. (C-51/12), Beregovoi Ion (C-52/12), Sun Hai Feng (C-53/12), Yang Liung Hong (C-54/12)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/19

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 lutego 2013 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Giudice di Pace di Revere — Włochy) — Procura della Repubblica przeciwko Xiaomie Zhu i in. (C-51/12), Beregovoi Ion (C-52/12), Sun Hai Feng (C-53/12), Yang Liung Hong (C-54/12)
   (Sprawy połączone C-51/12 do C-54/12) (1)

   2013/C 108/45
   Język postępowania: włoski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie spraw.

      (1)  Dz.U. C 98 z 31.3.2012.


title: Sprawa T-345/04: Skarga wniesiona dnia 20 sierpnia 2004 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/55

         Skarga wniesiona dnia 20 sierpnia 2004 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-345/04)
   (2004/C 262/102)
   Język postępowania: włoski
   Dnia 20 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesiona przez Republikę Włoską reprezentowaną przez avvocato dello Stato Antonio Cingolo.
   Strona skarżąca wnosi o Sądu o stwierdzenie nieważności następujących decyzji:

               —

               memorandum z dnia 17 czerwca 2004 r., nr D(2004) 4074, którego przedmiotem jest DOCUP Ob 2 - Region Lombardii 2000-2006 (nr CCI 2000 IT 16 2 DO 014) Poświadczenie okresowych deklaracji wydatków i wniosek o płatność, otrzymane dnia 17 czerwca 2004 r., którym Komisja Europejska, DG ds. Polityki Regionalnej – Pomoc regionalna we Francji, Grecji, Włoszech, poinformowała o następującej decyzji: Służby Komisji wzywają niniejszym do przedstawienia okresowych deklaracji wydatków i wniosków o płatności, zawierające następujące informacje, dla każdego środka przewidzianego przez program pomocy:

                           —

                           kwota ogólna wypłaconych zaliczek,

                           —

                           kwota wypłaconych zaliczek, kwalifikujących się do wkładu z funduszy strukturalnych na podstawie wcześniejszych ustaleń.

                     W razie braku tych informacji Służby Komisji nie będą mogły dokonać wnioskowanych płatności w odniesieniu do środków dotyczących programu pomocy DocUP Lombardia 2000-2006 Cel 2 oraz związanych z nim i poprzedzających go aktów;

               —

               memorandum z dnia 14 lipca 2004 r., nr JE/OA D(2004) 5446, której przedmiotem jest DOCUP OB 2 - Region Friuli-Venezia Giulia 2000-2006 (nr CCI 2000 IT 16 2 DO 013) - Poświadczenie okresowych deklaracji wydatków i wniosek o płatność, otrzymane dnia 15 czerwca 2004 r., którym Komisja Europejska, DG ds. Polityki Regionalnej – Pomoc regionalna we Francji, Grecji, Włoszech, poinformowała o następującej decyzji: Służby Komisji wzywają niniejszym do przedstawienia okresowych deklaracji wydatków i wniosków o płatności, zawierające następujące informacje, dla każdego środka przewidzianego przez program pomocy:

                           —

                           kwota ogólna wypłaconych zaliczek,

                           —

                           kwota wypłaconych zaliczek, kwalifikujących się do wkładu z funduszy strukturalnych na podstawie wcześniejszych ustaleń.

                     W razie braku tych informacji Służby Komisji nie będą mogły dokonać wnioskowanych płatności w odniesieniu do środków dotyczących programu pomocy DocUP Friuli-Venezia Giulia 2000-2006 Obiettivo 2. oraz związanych z nim i poprzedzających go aktów.

               —

               Strona skarżąca wnosi o obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko memorandom Komisji Europejskiej z dnia 17 czerwca 2004 r. nr D(2004) 4074 (DOCUP Region Lombardia) i z dnia 14 lipca 2004 r. nr JE/OA D(2004) 5446 (DOCUP Friuli Venezia Giulia), oba zmierzające do uzależnienia uruchomienia procedury wypłaty zaliczek w ramach programów pomocowych od wymogów nie wynikających z obowiązującej regulacji prawnej, w celu bezpodstawnego ograniczenia wydatków obejmujących środki z przedmiotowych funduszy strukturalnych.
   Na poparcie swojej skargi Republika Włoska wskazuje na:

               —

               wadę w postaci naruszenia istotnych wymogów proceduralnych poprzez wskazanie nieprawidłowej podstawy prawnej, brak uzasadnienia i naruszenie procedury decyzyjnej. Podnosi się w tym zakresie, że zaskarżone akty nie zawierają żadnego wskazania normy, na podstawie której mogłyby zostać wydane.

         Poza naruszeniem obowiązku przedstawienia uzasadnienia, skarżący wskazuje również, że zaskarżone memoranda nie zostałyby wydane, gdyby przeprowadzono prawidłowe postępowanie zgodnie z regulaminem wewnętrznym Komisji.

               —

               naruszenie art. 32 podstawowego rozporządzenia nr 1260/99 Rady i rozporządzenia nr 448/04 Komisji, które uzależniają wypłatę zaliczek wyłącznie od przedstawienia przez Państwo-beneficjenta końcowego dowodu, że wypłaciło przedmiotowe kwoty ostatecznemu odbiorcy projektu inwestycyjnego,

               —

               naruszenie przepisów w przedmiocie kwalifikacji wydatków zawartych w podstawowym rozporządzeniu. Według strony skarżącej, regulacja mająca zastosowanie w niniejszej sprawie wyklucza podejście zastosowane przez Komisję, w świetle którego wykładni przepisów dotyczących kwalifikacji wydatków należy dokonywać w ten sposób, że uzależniają kwalifikację wydatku od przedstawienia dowodów efektywnego wykorzystania środków finansowych na realizację projektów, których cel jest zgodny z tym, na który udzielono pomocy,

               —

               naruszenie przepisów regulujących kontrolę finansową (artykuł 38 podstawowego rozporządzenia i przepisy wykonawcze), które nie przewidują wymogów przedstawionych przez Komisję,

               —

               naruszenie zasady proporcjonalności w wyniku żądania przez Komisję dowodów w zakresie przekraczającym to co niezbędne i przewidziane prawem,

               —

               naruszenie rozporządzenia nr 448/04 polegające na naruszeniu zasady równości i zasady pewności prawa, oraz na wewnętrznej sprzeczności zaskarżonego memorandum,

               —

               naruszenie art. 9 rozporządzenia (WE) nr 438/2001 Komisji w wyniku nieprzestrzegania zawartych tam zasad księgowości,

               —

               naruszenie zasady uproszczonych procedur.


title: Sprawa T-145/14: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2014 r. – adidas przeciwko OHIM – Shoe Branding Europe (emblemat w postaci dwóch równoległych pasków)

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/35

         Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2014 r. – adidas przeciwko OHIM – Shoe Branding Europe (emblemat w postaci dwóch równoległych pasków)
   (Sprawa T-145/14)
   2014/C 129/42
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: adidas (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard i J. Fuhrmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Shoe Branding Europe BVBA (Oudenaarde, Belgia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 28 listopada 2013 r. w sprawie R 1208/2012-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Shoe Branding Europe BVBA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Znak towarowy („znak towarowy innego rodzaju”) dla obuwia z klasy 25 – zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8 398 141

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Wspólnotowe znaki towarowe nr 3 517 646, nr 3 517 612, nr 3 517 588, nr 3 517 661, nr 4 269 072, nr 6 081 889; niemieckie znaki towarowe nr 944 624, nr 944 623, nr 399 50 559, nr 897 134; międzynarodowy znak towarowy nr 391 692 dla towarów z klas 18, 25 i 28; i niezarejestrowany(e) znak towarowy/oznaczenie używany(e) w obrocie handlowym w Niemczech

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


               15.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/11

         Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2010 r. przez Księstwo Lichtensteinu przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-4/10)
   2010/C 191/09
   Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 21 maja 2010 r. przez Księstwo Lichtensteinu, reprezentowane przez Dr Andreę Entner-Koch, występującą jako przedstawiciel Księstwa Lichtensteinu, Jednostka Koordynacyjna ds. EOG, Austrasse 79/Europark, FL-9490 Vaduz.
   Księstwo Lichtensteinu występuje do Trybunału EFTA, aby:

               1)

               unieważnił decyzję Urzędu Nadzoru EFTA nr 97/10/COL z dnia 24 marca 2010 r. w sprawie opodatkowania zależnych zakładów ubezpieczeń na mocy ordynacji podatkowej Lichtensteinu;

               2)

               alternatywnie, stwierdził nieważność art. 3 i 4 decyzji Urzędu EFTA nr 97/10/COL z dnia 24 marca 2010 r. w zakresie, w jakim artykuły te nakazują odzyskanie pomocy, o której mowa w art. 1 tej decyzji.
               oraz

               3)

               obciążył Urząd Nadzoru EFTA kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone w sprawie:

               —

               W decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 97/10/COL z dnia 24 marca 2010 r. stwierdzono, że przepisy podatkowe mające zastosowanie do zależnych zakładów ubezpieczeń (reasekuracji) w Lichtensteinie na mocy art. 82 lit. a) i art. 88 lit. d) ust. 3 ordynacji podatkowej Lichtensteinu, stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG, ponieważ prowadzą do korzystniejszego opodatkowania zależnych zakładów ubezpieczeń (reasekuracji) niż „zwykłych towarzystw ubezpieczeniowych”. Ponadto Urząd Nadzoru EFTA uznał, że rzekoma pomoc stanowi pomoc niezgodną z prawem, która podlega zwrotowi od zależnych zakładów ubezpieczeń (reasekuracji) od dnia 6 listopada 2001 r.

               —

               Skarżący twierdzi, że przedmiotowe przepisy podatkowe nie stanowią pomocy państwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG.

               —

               Skarżący twierdzi, że Urząd Nadzoru EFTA:

                           —

                           popełnił błąd, kiedy zastosował art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG do opodatkowania zależnych zakładów na mocy ordynacji podatkowej Lichtensteinu i nakazał zwrot rzekomej pomocy niezgodnej z prawem od zależnych zakładów ubezpieczeń (reasekuracji) od dnia 6 listopada 2001 r.;

                           —

                           błędnie zastosował art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG w stosunku do zależnych zakładów, zważywszy na ich szczególny charakter i ograniczony zakres działalności;

                           —

                           nie przedstawił odpowiedniego uzasadnienia w kwestionowanej decyzji, wymaganego zgodnie z art. 16 porozumienia o nadzorze i Trybunale.


title: Sprawa C-177/10: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo n o 12 de Sevilla — Hiszpania) — Francisco Javier Rosado Santana przeciwko Consejería de Justicia y Administración Pública de la Junta de Andalucía (Polityka społeczna — Dyrektywa 1999/70/WE — Porozumienie ramowe UNICE, CEEP i ETUC w sprawie pracy na czas określony — Klauzula 4 — Zastosowanie porozumienia ramowego w obszarze służby publicznej — Zasada niedyskryminacji)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/11

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 12 de Sevilla — Hiszpania) — Francisco Javier Rosado Santana przeciwko Consejería de Justicia y Administración Pública de la Junta de Andalucía
   (Sprawa C-177/10) (1)

   (Polityka społeczna - Dyrektywa 1999/70/WE - Porozumienie ramowe UNICE, CEEP i ETUC w sprawie pracy na czas określony - Klauzula 4 - Zastosowanie porozumienia ramowego w obszarze służby publicznej - Zasada niedyskryminacji)
   2011/C 311/15
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 12 de Sevilla

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Francisco Javier Rosado Santana

      Strona pozwana: Consejería de Justicia y Administración Pública de la Junta de Andalucía

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Juzgado de lo Contencioso -Administrativo nr 12 de Sevilla — Wykładnia dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, s. 43) — Załącznik, klauzula 4 (zasada niedyskryminacji) — Zakres stosowania — Dyskryminacja uznana za dopuszczalną przez trybunał konstytucyjny — Obowiązki sądu krajowego

      Sentencja

               1)

               Dyrektywę Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącą Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) oraz Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony znajdujące się w załączniku do dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że po pierwsze, mają one zastosowanie do umów i stosunków pracy zawartych na czas określony z organami administracji i innymi jednostkami sektora publicznego, a po drugie, wymagają one wykluczenia jakichkolwiek przejawów odmiennego traktowania urzędników i porównywalnych członków personelu tymczasowego państwa członkowskiego z tego jedynie powodu, że ci drudzy są zatrudnieni na czas określony, chyba że odmienne traktowanie jest uzasadnione powodami o charakterze obiektywnym w rozumieniu klauzuli 4 pkt 1 omawianego porozumienia ramowego.

               2)

               Klauzulę 4 wspomnianego porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony powinno się interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie temu, by okresy służby pełnionej przez członka personelu tymczasowego organu administracji publicznej nie były zaliczane do celów dopuszczenia takiej osoby, która w międzyczasie została urzędnikiem, do awansu wewnętrznego, o który mogą ubiegać się wyłącznie urzędnicy, chyba że takie wyłączenie jest uzasadnione powodami o charakterze obiektywnym w rozumieniu klauzuli 4 pkt 1. Sam fakt, że członek personelu tymczasowego pełnił w tych okresach służbę na podstawie umowy lub stosunku pracy na czas określony nie stanowi takiego powodu o charakterze obiektywnym.

               3)

               Prawo pierwotne Unii, dyrektywa 1999/70 i wspomniane porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one zasadniczo na przeszkodzie krajowym przepisom stanowiącym, że skarga urzędnika na decyzję w sprawie odrzucenia jego kandydatury w konkursie, której to skargi podstawą jest to, że rzeczone postępowanie było niezgodne z klauzulą 4 porozumienia ramowego, powinna zostać wniesiona w terminie zawitym dwóch miesięcy od chwili opublikowania ogłoszenia o konkursie. Jednak tego rodzaju termin nie może zostać podniesiony przeciwko urzędnikowi, który był kandydatem w omawianym konkursie, został dopuszczony do egzaminów, a jego nazwisko znajdowało się na ostatecznej liście laureatów tego konkursu, jeżeli termin ten może uniemożliwić lub nadmiernie utrudnić wykonanie praw przyznanych przez porozumienie ramowe. W takich okolicznościach dwumiesięczny termin może rozpocząć bieg dopiero z chwilą doręczenia decyzji w sprawie uchylenia dopuszczenia wspomnianego urzędnika do omawianego konkursu oraz mianowania go na urzędnika wyższej grupy.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Sprawa T-539/12: Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2012 r. — Ziegler przeciwko Komisji

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/16

         Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2012 r. — Ziegler przeciwko Komisji
   (Sprawa T-539/12)
   2013/C 55/29
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ziegler SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J. Bellis, M. Favart i A. Bailleux)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               orzeczenie, że Komisja Europejska spowodowała powstanie odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej wobec strony skarżącej;

               —

               zasądzenie od Unii Europejskiej na rzecz strony skarżącej kwoty 1 472 000 EUR wraz z odsetkami od dnia 11 marca 2008 r. do dnia całkowitej zapłaty oraz kwoty 112 872,50 EUR rocznie od dnia 11 marca 2008 r. wraz z odsetkami do dnia całkowitej zapłaty;

               —

               obciążenie Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Szkoda, której naprawienia domaga się skarżąca od Unii Europejskiej, zawiera dwa odrębne elementy.
   Po pierwsze, strona skarżąca w swoim przekonaniu poniosła szkodę z powodu grzywny 9 200 000 EUR wraz z odsetkami w wysokości 7,60 % rocznie, która została na nią nałożona w drodze decyzji Komisji z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie COMP/38.543 — Usługi w zakresie przeprowadzek międzynarodowych, z tytułu naruszenia, za które zdaniem skarżącej Unia jest częściowo odpowiedzialna. Przyczyną szkody, jaka miała zostać wyrządzona stronie skarżącej, jest zdaniem skarżącej dwojakie naruszenie prawa przez Unię Europejską:

               —

               Z jednej strony, uzależniając zwrot kosztów przeprowadzki swych urzędników od uzyskania przez nich trzech różnych kosztorysów przeprowadzki i rezygnując z przeprowadzenia jakiejkolwiek kontroli dotyczącej realizacji tego obowiązku, podczas gdy Unia doskonale wiedziała o nieprawidłowościach, do jakich doprowadziła ta praktyka, stworzyła ona kontekst regulacyjny sprzyjający popełnianiu naruszenia art. 101 TFUE, za które przedsiębiorstwa przeprowadzkowe zostały następnie ukarane. W ten sposób Unia naruszyła ciążący na niej obowiązek staranności i podstawowe prawo strony skarżącej do dobrej administracji.

               —

               Z drugiej strony, domagając się od strony skarżącej pozornych kosztorysów urzędnicy Unii Europejskiej, jako pełnomocnicy, nakłaniali bezpośrednio stronę skarżącą do popełnienia naruszenia, za które została ona ukarana. Za pośrednictwem swych urzędników Unia Europejska przyczyniła się zatem do naruszenia art. 101 TFUE, które następnie ukarała a ponadto naruszyła ona prawo strony skarżącej do rzetelnego procesu.

         Po drugie od chwili wydania decyzji z dnia 11 marca 2008 r., strona skarżąca odczuwa znaczną utratę dochodów z tego powodu, że, ponieważ nie zaprzestano praktyki sporządzania pozornych kosztorysów, jej odmowa przychylenia się do takich wniosków skutkuje wykluczeniem jej z danych rynków, efektem czego strona skarżąca świadczy już tylko bardzo ograniczone usługi w zakresie przeprowadzek urzędnikom instytucji europejskich. To właśnie uchybienie przez Unię ciążącemu na niej obowiązkowi staranności stanowi przyczynę szkody poniesionej w ten sposób przez stronę skarżącą.


title: Sprawa C-600/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 14 września 2016 r. w sprawie T-207/15, National Iranian Tanker Company/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez National Iranian Tanker Company

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/28

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 14 września 2016 r. w sprawie T-207/15, National Iranian Tanker Company/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez National Iranian Tanker Company
   (Sprawa C-600/16 P)
   (2017/C 030/33)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: National Iranian Tanker Company (przedstawiciele: T. de la Mare, QC, M. Lester, QC, J. Pobjoy, barristers, R. Chandrasekera, S. Ashley, C. Murphy, solicitors)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 14 września 2016 r. w sprawie T-207/15, National Iranian Tanker Company/Rada;

               —

               uwzględnienie żądań przedstawionych przez wnoszącego odwołanie w toku postępowania przed Sądem, a w szczególności:

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/236 z dnia 12 lutego 2015 r. (1) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/230 z dnia 12 lutego 2015 r. (2), w zakresie, w jakim akty te mają zastosowanie do wnoszącego odwołanie;

                           —

                           tytułem ewentualnym, stwierdzenie, że zarówno art. 20 ust. 1 lit. c) decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. (3) (ze zmianami), jak i art. 23 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. (4) (ze zmianami), nie mają zastosowania w zakresie, w jakim dotyczą wnoszącego odwołanie, ze względu na niezgodność z prawem tych przepisów; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania odwoławczego oraz postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym wnoszący odwołanie utrzymuje, że Rada popełniła błąd poprzez stwierdzenie, że decyzja Rady (WPZiB) 2015/236 z dnia 12 lutego 2015 r. i rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2015/230 z dnia 12 lutego 2015 r. nie naruszają zasad powagi rzeczy osądzonej, pewności prawa, uzasadnionych oczekiwań oraz prawomocności lub prawa do skutecznego środka prawnego, które to prawo zostało ustanowione w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               2.

               Zarzut drugi, w którym wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd popełnił błąd poprzez stwierdzenie, że wobec wnoszącego odwołanie zostały spełnione kryteria umieszczenia w wykazie.

               3.

               Zarzut trzeci, w którym wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd błędnie stwierdził, iż ingerencja w prawa podstawowe wnoszącego odwołanie była proporcjonalna.

               4.

               Zarzut czwarty, w którym skarżący twierdzi, że Sąd popełnił błąd poprzez oddalenie podniesionego przez wnoszącego odwołanie tytułem ewentualnym argumentu, iż szeroka wykładnia kryterium umieszczenia w wykazie spowoduje, że kryterium to będzie nieproporcjonalne.

      (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/236 z dnia 12 lutego 2015 r. zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 39, s. 18).

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2015/230 z dnia 12 lutego 2015 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 39, s. 3).

      (3)  2010/413/WPZiB: Decyzja Rady z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39).

      (4)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1).


title: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 listopada 2004 r. w sprawach połączonych C-261/03 i C-262/03 (wniosek Tribunale amministrativo regionale per l'Emilia-Romagna o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Allevamenti Associati Srl przeciwko Regione Emilia-Romagna i Latteria Sociale Moderna Soc. Coop. arl przeciwko Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA) i in. (Odesłanie prejudycjalne — Art. 104 § 3 regulaminu Trybunału — Mleko i przetwory mleczne — System opłat dodatkowych — Obróbka i przetwarzanie przez mleczarnię na podstawie umowy o dzieło — Pojęcia „dostawy“ i „bezpośredniej sprzedaży“)

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/3

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 18 listopada 2004 r.
   w sprawach połączonych C-261/03 i C-262/03 (wniosek Tribunale amministrativo regionale per l'Emilia-Romagna o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Allevamenti Associati Srl przeciwko Regione Emilia-Romagna i Latteria Sociale Moderna Soc. Coop. arl przeciwko Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA) i in. (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Art. 104 § 3 regulaminu Trybunału - Mleko i przetwory mleczne - System opłat dodatkowych - Obróbka i przetwarzanie przez mleczarnię na podstawie umowy o dzieło - Pojęcia „dostawy” i „bezpośredniej sprzedaży”)
   (2005/C 69/06)
   Język postępowania: włoski
   W sprawach połączonych C-261/03 i C-262/03, mających za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Tribunale amministrativo regionale per l'Emilia-Romagna (Włochy), postanowieniami z dnia 6 maja 2003 r., które wpłynęły do Trybunału w dniu 17 czerwca 2003 r., w postępowaniu: Allevamenti Associati Srl przeciwko Regione Emilia-Romagna, przy udziale: Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA) i Latteria Sociale Moderna Soc. coop. arl (C-261/03), i Latteria Sociale Moderna Soc. coop. arl przeciwko Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA), Servizio Provinciale Agricoltura di Reggio Emilia, Regione Emilia-Romagna i Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), przy udziale: Allevamenti Associati Srl (C-262/03), Sąd (czwarta izba), w składzie: N. Colneric (sprawozdawca), pełniąca obowiązki prezesa czwartej izby, J. N. Cunha Rodrigues i E. Juhász, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: María Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 18 listopada 2004 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:
   Art. 1, art. 2 i art. 9 lit. g) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3950/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiającego opłatę dodatkową w sektorze mleka i przetworów mlecznych oraz art. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 536/93 z dnia 9 marca 1993 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania opłaty dodatkowej w sektorze mleka i przetworów mlecznych należy interpretować w ten sposób, że dla celów ustalenia kwot mlecznych i zastosowania opłaty dodatkowej powierzenie przez przedsiębiorstwo produkcyjne pewnych ilości mleka bez przeniesienia jego własności osobom trzecim na podstawie umowy o dzieło dotyczącej obróbki i przetwarzania tego mleka za wynagrodzeniem na ser, masło i serwatkę, należy kwalifikować jako dostawę.

      (1)  Dz.U. C 200 z 23.08.2003.


               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/3

         Mianowanie pierwszego rzecznika generalnego
   (2007/C 269/05)
   Na podstawie art. 10 § 1 akapit trzeci regulaminu Trybunał Sprawiedliwości mianował na okres jednego roku, który upływa w dniu 6 października 2008 r., L.M. Poiaresa Madura pierwszym rzecznikiem generalnym.


title: Sprawa T-11/06: Skarga wniesiona w dniu  19 stycznia 2006 r.  w sprawie Romana Tabacchi przeciwko Komisji

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/48

         Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2006 r. w sprawie Romana Tabacchi przeciwko Komisji
   (Sprawa T-11/06)
   (2006/C 60/90)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Romana Tabacchi Spa (Rzym, Włochy) [Przedstawiciele: adwokaci Mario Siragusa i Cesare Rizza]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               istotne obniżenie grzywny nałożonej na Romana Tabacchi,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania,

               —

               zarządzenie innych środków, w tym środków dochodzeniowych, które Sąd uzna za stosowne.

         Zarzuty i główne argumenty
   Przedmiotem niniejszej skargi jest stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji z dnia 20 października 2005 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/C-38.281/B.2 — Tytoń nieprzetworzony — Włochy) w zakresie dotyczącym obliczenia grzywny nałożonej na skarżącą i w konsekwencji obniżenie kwoty tej grzywny.
   W decyzji tej pozwana stwierdziła, że w okresie od 1995 r. do początku 2002 r. sześć działających we Włoszech w sektorze obróbki tytoniu nieprzetworzonego przedsiębiorstw dopuściło się naruszenia art. 81 ust. 1 Traktatu WE poprzez porozumienia i uzgodnione praktyki mające na celu koordynację ich indywidualnych strategii zakupów, między innymi za pomocą organizacji regularnej wymiany informacji i wzajemnej konsultacji. W szczególności zdaniem Komisji przetwórcy uzgodnili maksymalną lub średnią cenę dostawy tytoniu nieprzetworzonego typu Burley, jak również ilości zakupywanych produktów. Kartel obejmował również koncentrację ofert w zakresie przetargów publicznych organizowanych przez AIMA-Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (państwową agencję interwencji na rynku rolnym) w roku 1995 i ATI-Azienda Tabacchi Italiani S.p.A. w roku 1998.
   Ponadto Komisja stwierdziła, że w okresie między lutym 1999 r. a listopadem 2001 r. Associazione Professionale Trasformatori Tabacchi Italiani (APTI) i Unione Italiana Tabacco (UNITAB) podjęły decyzje dotyczące ich stanowisk negocjacyjnych w zakresie cen poszczególnych stopni jakości każdej z odmian tytoniu w celu zawarcia umów międzyzawodowych.
   Na poparcie swych zarzutów skarżąca podnosi:

               —

               naruszenie zasady równości i proporcjonalności w zakresie w jakim Komisja nie uwzględniła dla potrzeb obliczenia kwoty bazowej grzywny okoliczności, że brak było rzeczywistego wpływu kartelu na rynek lub że wpływ ten był co najwyżej nieznaczny,

               —

               brak logiki uzasadnienia i naruszenie zasady równego traktowania w zakresie w jakim nie dokonano gradacji kwoty bazowej grzywny w celu dostosowania jej do wielkości ukaranego przedsiębiorstwa; w tym zakresie stwierdzono w szczególności, że zastosowanie udziału w rynku w ciągu całego ostatniego roku naruszenia powinno zostać ograniczone i dostosowane we wszystkich przypadkach, w których dochodziło do przerwania udziału przedsiębiorstwa w stwierdzonym ograniczającym konkurencję postępowaniu,

               —

               że ustalenie, że skarżąca uczestniczyła w kartelu przez okres dwóch lat i ośmiu miesięcy jest skutkiem oczywistego błędu w ocenie,

               —

               że Komisja nie uwzględniła dwóch okoliczności łagodzących: jedynie pasywnej roli skarżącej w kartelu i częstych zmian celów porozumień,

               —

               że omawiana grzywna, stanowiąc prawie dwukrotność majątku spółki jest niesprawiedliwa i nieproporcjonalna.


title: Sprawa F-6/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 kwietnia 2013 r. — Rosenbaum przeciwko Komisji

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/41

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 kwietnia 2013 r. — Rosenbaum przeciwko Komisji
   (Sprawa F-6/13) (1)

   2013/C 171/87
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 108 z 13.4.2013, s. 39.


title: Sprawa C-331/11: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowackiej

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/4

         Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowackiej
   (Sprawa C-331/11)
   2011/C 282/07
   Język postępowania: słowacki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Marghelis i A. Tokár, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Słowacka

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Słowacka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 14 lit. a), b) i c) dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (1) ze względu na to, iż zezwoliła na prowadzenie składowiska odpadów Žilina — Považský Chlmec bez sporządzenia planu uzdatniania terenu tego składowiska oraz bez wydania ostatecznej decyzji w przedmiocie tego, czy to składowisko to może nadal prowadzić swą działalność na podstawie przyjętego planu uzdatniania.

               —

               obciążenie Republiki Słowackiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Składowisko odpadów Žilina — Považský Chlmec prowadzi działalność pomimo tego, że nie został przestawiony plan uzdatniania jego terenu składowiska i pomimo tego, że nie zostały przyjęte żadne ewentualne zmiany na podstawie tego planu. Ze tego względu Komisja zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości o stwierdzenie, że Republika Słowacji uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 14 lit. a), b) i c) dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów ze względu na to, iż zezwoliła na prowadzenie składowiska odpadów Žilina — Považský Chlmec bez sporządzenia planu uzdatniania terenu tego składowiska oraz bez wydania ostatecznej decyzji w przedmiocie tego, czy to składowisko może nadal prowadzić swą działalność na podstawie przyjętego planu uzdatniania.

      (1)  Dz.U. L 182, s. 1.


title: Sprawa F-135/06: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2006 r. — Lafleur-Tighe przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/87

         Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2006 r. — Lafleur-Tighe przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-135/06)
   (2006/C 326/176)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Virgine Lafleur-Tighe (Makati, Filipiny) (przedstawiciele: S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego zaszeregowującej skarżącą do grupy zaszeregowania 13, stopień 1 w związku z zatrudnieniem jej jako pracownika kontraktowego, wynikającej z umowy o pracę zawartej w dniu 22 grudnia 2005 r.;

               —

               pouczenie organu powołującego o konsekwencjach uchylenia zaskarżonej decyzji i w szczególności o uwzględnieniu doświadczenia zawodowego uzyskanego przez skarżącą od 1993r., w którym uzyskała dyplom bachelor, oraz zaszeregowanie jej do grupy zaszeregowania 14 z mocą wsteczną od dnia 22 grudnia 2005 r.;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Po pierwsze skarżąca podnosi, że ustanawiając wymóg przedstawienia zaświadczenia o równoważności dyplomu bachelor, mającego analogiczny charakter normatywny jak decyzja, wydana skarżącej przez rząd Wspólnoty Francuskiej w Belgii (Communauté française de Belgique) w odniesieniu do uzyskanego przez nią diplôme de maîtrise, organ powołujący popełnił oczywisty błąd w ocenie.
   Po drugie skarżąca twierdzi, że organ powołujący naruszył zasadę równego traktowania i niedyskryminacji, w zakresie, w jakim odmówił uznania zaświadczenia o równoważności tego dyplomu wydanego przez National Qualifications Authority of Ireland.


title: Sprawa T-529/08: Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2008 r. — Diputación Foral de Álava przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/47

         Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2008 r. — Diputación Foral de Álava przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-529/08)
   (2009/C 32/90)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava (przedstawiciele: I. Sáenz-Cortabarría Fernández, abogado i M. Morales Isasi, abogada)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności pisma wydanego przez Dyrekcję Generalną ds. Konkurencji Komisji Europejskiej nr nr D/53778 [COMP/H4/NM/ed D(2008) 247] z dnia 2 października 2008 r. w zakresie, w jakim Komisja nakłada w nim obowiązek zastosowania składanej stopy procentowej przy odzyskiwaniu odsetek, o których mowa w decyzjach 2002/820/WE i 2002/892/WE z dnia 11 lipca 2001 r. (sprawa 2007/2215), a także

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Celem niniejszego postępowania jest zaskarżenie decyzji, w której strona pozwana, wykonując decyzje z dnia 11 lipca 2001 r. dotyczące, z jednej strony, programu pomocy państwa, który Hiszpania wprowadziła na rzecz przedsiębiorstw z prowincji Álava w postaci ulgi podatkowej w wysokości 45 % kwoty inwestycji (decyzja 2002/820/WE) oraz, z drugiej strony, dotyczącej programu pomocy państwa, który Hiszpania wprowadziła na rzecz niektórych nowo utworzonych przedsiębiorstw w prowincji Álava (decyzja 2002/892/WE) (1), stwierdza, iż przy obliczaniu odsetek należnych od kwoty podlegającej odzyskaniu należy zastosować składaną stopę procentową.
   W opinii skarżącej, decyzja ta de facto stanowi oczywistą zmianę wskazanych wyżej decyzji z dnia 11 lipca 2001 r., co stanowi oczywiste nadużycie władzy oraz naruszenie zasady dobrej administracji. Skarżąca podkreśla, iż zastosowanie składanej stopy procentowej zostało wprowadzone po raz pierwszy do prawa wspólnotowego na mocy art. 11 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 140, s. 1). Przepis ten nie znajduje jednak zastosowania ratione temporis do decyzji z dnia 11 lipca 2001 r.
   Dokonana przez Komisję zmiana rzeczywistej treści wskazanych wyżej decyzji w zakresie mającej zastosowanie stopy procentowej stanowi naruszenie zasady równego traktowania, co wynika z faktu, iż organy odpowiedzialne za wykonanie decyzji z dnia 11 lipca 2001 r., jak również przedsiębiorstwa, których decyzje te dotyczą, zostały postawione w sytuacji odmiennej niż właściwe organy państw członkowskich (oraz przedsiębiorstwa), których dotyczą decyzje w przedmiocie odzyskania pomocy wydane w lipcu 2001 r. albo wcześniej, gdyż w stosunku do tych ostatnich nie zastosowano składanej stopy procentowej przy obliczaniu odsetek w toku odzyskiwania pomocy.
   Skarżąca twierdzi wreszcie, iż strona skarżąca, żądając odsetek obliczonych z zastosowaniem składanej stopy procentowej, zastosowała sankcję nieprzewidzianą przez prawo wspólnotowe.

      (1)  Obie te decyzje zostały zaskarżone przed Sądem Pierwszej Instancji (zawisłe przed Sądem sprawy: T-227/01 Diputación Foral de Álava i Gobierno Vasco przeciwko Komisji oraz T-230/01 Diputación Foral de Álava i Gobierno Vasco przeciwko Komisji).


title: Sprawa T-40/11: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2011 — Lan Airlines i Lan Cargo przeciwko Komisji

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/27

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2011 — Lan Airlines i Lan Cargo przeciwko Komisji
   (Sprawa T-40/11)
   2011/C 80/52
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lan Airlines SA i Lan Cargo SA (Santiago, Chile) (przedstawiciele: B. Hartnett, Barrister i adwokat O. Geiss)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim dotyczy ona skarżących;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, zmniejszenie nałożonej na skarżące grzywny oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące na podstawie art. 263 TFUE wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz w art. 53 Porozumienia EOG oraz art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (Sprawa COMP/39.258 — Fracht lotniczy), w zakresie w jakim dotyczy ona skarżących.
   W uzasadnieniu skargi skarżące podnoszą sześć zarzutów:

               1)

               Zarzut pierwszy, w ramach którego skarżące twierdzą, że Komisja nie ustaliła w sposób wymagany prawem, że uczestniczyły one w jednolitym i ciągłym naruszeniu, dopuszczając się w konsekwencji naruszenia prawa i dokonując błędnej oceny okoliczności faktycznych przy stosowaniu art. 101 TFEU, ponieważ:

                           —

                           nie dowiodła, że Lan Cargo posiadała wiedzę lub powinna była posiadać wiedzę o istnieniu wspólnego planu antykonkurencyjnego;

                           —

                           nie dowiodła, że Lan Cargo miała zamiar swym postępowaniem przyczynić się do realizacji takiego wspólnego planu antykonkurencyjnego oraz

                           —

                           nie dowiodła, że Lan Cargo posiadała wiedzę o istnieniu naruszeniu w związku z dopłatami za środki bezpieczeństwa lub prowizji od dopłat.

               2)

               Zarzut drugi, w ramach którego skarżące twierdzą, że Komisja naruszyła prawo skarżących do obrony, ponieważ:

                           —

                           oparła się na dowodach, niepowołanych w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów;

                           —

                           oparła się na interpretacji dowodów, która nie została jasno sformułowana w piśmie w sprawie przedstawienia dowodów;

                           —

                           podniosła w zaskarżonej decyzji zarzuty, do których skarżące nie miały możliwości się ustosunkować.

               3)

               Trzeci zarzut, w ramach którego skarżące twierdzą, że Komisja naruszyła zasadę równego traktowania, indywidualnej odpowiedzialności oraz proporcjonalności, ustalając wysokość podstawy grzywny nałożonej na skarżące, ponieważ:

                           —

                           dokonana przez nią ocena czasu trwania naruszenia pozostawała bez związku z ustaleniem czy skarżące widziały o istnieniu wspólnego planu antykonkurencyjnego, jak również czy miały zamiar uczestniczenia we wspólnym planie antykonkurencyjnym, na który powołuje się Komisja;

                           —

                           błędnie obliczyła kwotę podstawy grzywny;

                           —

                           obliczenie podstawy grzywny przez Komisję nie odzwierciedlało ograniczonego udziału skarżących w naruszeniu, na które powołuje się Komisja oraz

                           —

                           obliczenie podstawy grzywny przez Komisję nie odzwierciedlało faktu, że naruszenie, na które powołuje się Komisja nie dotyczyło całkowitej ceny danej usługi.

               4)

               Zarzut czwarty, w ramach którego skarżące twierdzą, że Komisja naruszyła zasadę równego traktowania oraz nie uzasadniła zmniejszenia podstawowej kwoty grzywny ze względu na okoliczności łagodzące, ponieważ:

                           —

                           nie uwzględniła bardzo istotnej różnicy pomiędzy stopniem zaangażowania skarżących a zdecydowanie większym udziałem w naruszeniu innych linii lotniczych oraz

                           —

                           nie uzasadniła w obiektywny sposób identycznego traktowania różnych linii lotniczych mimo faktu, iż znajdowały się w zdecydowanie różnych sytuacjach.

               5)

               Zarzut piąty, w ramach którego skarżące twierdzą, że Komisja nie uzasadniła powodów, dla których nie skierowała zaskarżonej decyzji do jedenastu adresatów pisma w sprawie przedstawienia zarzutów, swych ustaleń co do udziału skarżących w jednolitym i ciągłym naruszeniu oraz obliczenia nałożonej grzywy, ponieważ:

                           —

                           nie uzasadniła pominięcia w zaskarżonej decyzji jedenastu przewoźników, do których skierowała pismo w sprawie przedstawienia zarzutów;

                           —

                           nie przedstawiła uzasadnienia w zakresie elementów stanowiących naruszenie wymaganych przez Trybunał w celu ustalenia udziału podmiotu w jednolitym i ciągłym naruszeniu oraz

                           —

                           nie przedstawiła uzasadnienia leżącego u podstaw obliczenia grzywny nałożonej na skarżące na mocy art. 5 zaskarżonej decyzji.

               6)

               Zarzut szósty, w ramach którego skarżące twierdzą, że Komisja naruszyła prawo skarżących do rzetelnego procesu, naruszając tym samym art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 6 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, ponieważ

                           —

                           skarżącym odmówiono możliwości uczestniczenia w przesłuchaniach świadków lub zadania pytań świadkom strony przeciwnej;

                           —

                           skarżącym odmówiono możliwości przedstawienia uwag w przedmiocie obliczenia nałożonej na nie grzywny;

                           —

                           grzywna została nałożona w następstwie procedury ustnej z wyłączonym udziałem publiczności, w której nie uczestniczyła instytucja, która wydała decyzję oraz

                           —

                           zaskarżona decyzja została wydana przez organ administracyjny i żaden organ sądowy nie ma pełnej właściwości w zakresie kontroli wszystkich jej elementów.


title: Sprawa T-404/13: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2014 r. –NIIT Insurance Technologies przeciwko OHIM (SUBSCRIBE) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SUBSCRIBE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł & ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Równość traktowania — Artykuł 56 TFUE]

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/44

         Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2014 r. –NIIT Insurance Technologies przeciwko OHIM (SUBSCRIBE)
   (Sprawa T-404/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SUBSCRIBE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł & ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Równość traktowania - Artykuł 56 TFUE])
   2014/C 292/54
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: NIIT Insurance Technologies Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat M. Wirtz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 czerwca 2013 r. (sprawa R 1308/2012-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego SUBSCRIBE jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               NIIT Insurance Technologies Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.


title: Sprawa C-70/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles — Belgia) — Scarlet Extended SA przeciwko Société belge des auteurs compositeurs et éditeurs SCRL (SABAM) (Społeczeństwo informacyjne — Prawo autorskie — Internet — Programy „peer-to-peer” — Dostawcy dostępu do Internetu — Wprowadzenie systemu filtrowania połączeń elektronicznych celem uniemożliwienia naruszającej prawa autorskie wymiany plików — Brak ogólnego obowiązku nadzorowania przekazywanych informacji)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/6

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles — Belgia) — Scarlet Extended SA przeciwko Société belge des auteurs compositeurs et éditeurs SCRL (SABAM)
      (Sprawa C-70/10) (1)

      (Społeczeństwo informacyjne - Prawo autorskie - Internet - Programy „peer-to-peer” - Dostawcy dostępu do Internetu - Wprowadzenie systemu filtrowania połączeń elektronicznych celem uniemożliwienia naruszającej prawa autorskie wymiany plików - Brak ogólnego obowiązku nadzorowania przekazywanych informacji)
      (2012/C 25/10)
      Język postępowania: francuski

         Sąd krajowy

      Cour d'appel de Bruxelles

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Scarlet Extended SA

         Strona pozwana: Scarlet Extended SA

         Przy udziale: Belgian Entertainment Association Video ASBL (BEA Video), Belgian Entertainment Association Music ASBL (BEA Music), Internet Service Provider Association ASBL (ISPA)

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour d'appel de Bruxelles — Wykładnia dyrektyw: 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10), 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.U. L 157, s. 45), 95/46/WE Parlamentu i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, s. 31), 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) (Dz.U. L 178, s. 1), 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) (Dz.U. L 201, s. 37) — Przetwarzanie danych znajdujących się w Internecie — Wprowadzenie przez operatorów sieci systemu filtrowania połączeń elektronicznych, in abstracto i prewencyjnie, w celu zidentyfikowania konsumentów mogących wykorzystywać pliki naruszające prawa autorskie lub prawa pokrewne — Stosowanie z urzędu przez sąd krajowy zasady proporcjonalności — Europejska Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności — Prawo do poszanowania życia prywatnego — Prawo do swobody wypowiedzi

         Sentencja

      Dyrektywy:

                  —

                  2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym);

                  —

                  2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym;

                  —

                  2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności;

                  —

                  95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, oraz

                  —

                  2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej),

            pozostające w związku i interpretowane w świetle wymogów wynikających z ochrony mających zastosowanie praw podstawowych, należy rozumieć w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie skierowanemu do dostawcy dostępu do Internetu nakazowi wdrożenia systemu filtrowania:

                  —

                  wszystkich połączeń elektronicznych przekazywanych za pośrednictwem jego usług, w szczególności przy zastosowaniu programów „peer-to-peer”;

                  —

                  mającego zastosowanie bez rozróżnienia w stosunku do wszystkich jego klientów;

                  —

                  w celach zapobiegawczych;

                  —

                  na wyłączny koszt dostawcy i

                  —

                  bez ograniczeń w czasie,
                  zdolnego do zidentyfikowania w sieci tego dostawcy przypadków przekazywania plików elektronicznych zawierających utwory muzyczne, kinematograficzne lub audiowizualne, co do których strona powodowa rości sobie prawa własności intelektualnej, celem zablokowania transferu plików, których wymiana narusza prawo autorskie.

         (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010


title: Sprawa T-118/10: Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2013 r. — Acron przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz roztworów mocznika i azotanu amonu pochodzących z Rosji — Wniosek o przeprowadzenie przeglądu pod kątem nowego eksportera — Wartość normalna — Cena eksportowa — Artykuły 1, 2 i art. 11 ust. 4 i 9 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (obecnie art. 1, 2 i art. 11 ust. 4 i 9 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009))

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/16

         Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2013 r. — Acron przeciwko Radzie
   (Sprawa T-118/10) (1)

   (Dumping - Przywóz roztworów mocznika i azotanu amonu pochodzących z Rosji - Wniosek o przeprowadzenie przeglądu pod kątem nowego eksportera - Wartość normalna - Cena eksportowa - Artykuły 1, 2 i art. 11 ust. 4 i 9 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (obecnie art. 1, 2 i art. 11 ust. 4 i 9 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009))
   2013/C 101/35
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Acron OAO (Nowogród Wielki, Rosja) (przedstawiciele: adwokaci B. Evtimov i D. O’Keeffe)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix i B. Driessen, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata G. Berrischa i N. Chesaites, barrister)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i C. Clyne, pełnomocnicy); Fertilizers Europe (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: B. O’Connor, solicitor)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1251/2009 z dnia 18 grudnia 2009 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1911/2006 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz roztworów mocznika i azotanu amonu pochodzących między innymi z Rosji (Dz.U. L 338, s. 5).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Acron OAO zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej i Fertilizers Europe.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa T-648/13: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2013 r. — IOIP Holdings przeciwko OHIM (GLISTEN)

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/10

         Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2013 r. — IOIP Holdings przeciwko OHIM (GLISTEN)
   (Sprawa T-648/13)
   2014/C 61/16
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: IOIP Holdings LLC (Fort Wayne, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciele: adwokaci H. Dhondt i S. Kinart)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 września 2013 r. w sprawie R 1028/2013-2;

               —

               nakazanie Urzędowi zarejestrowania zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „GLISTEN” dla towarów z klasy 3 — zgłoszenie nr 11 305 273.

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-65/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 11 grudnia 2008 r. w sprawie F-136/06 Enzo Reali przeciwko Komisji, wniesione w dniu 14 lutego 2009 r. przez Enzo Reali

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/23

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 11 grudnia 2008 r. w sprawie F-136/06 Enzo Reali przeciwko Komisji, wniesione w dniu 14 lutego 2009 r. przez Enzo Reali
   (Sprawa T-65/09 P)
   2009/C 102/37
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Enzo Reali (Florencja, Włochy) (przedstawiciel: S. Pappas, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku i w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszym odwołaniu wnosząca odwołanie żąda uchylenia wyroku wydanego przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-136/06 (1) oddalającego zażalenie skarżącego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów, na mocy której podejmując zatrudnienie w Komisji skarżący został zaszeregowany do grupy zaszeregowania i stopnia jako pracownik kontraktowy.
   Na poparcie swojego odwołania skarżący podnosi cztery zarzuty.
   Po pierwsze podnosi on, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo twierdząc, że zarzut niezgodności z prawem niektórych przepisów ogólnych przepisów wykonawczych (zwanych dalej „OPW”) podniesiony w postępowaniu w pierwszej instancji jest niedopuszczalny, ponieważ nie został podniesiony w zażaleniu w ramach postępowania administracyjnego. Skarżący twierdzi, że kwestia braku kompetencji Komisji, której dotyczy podniesiony zarzut niezgodności z prawem powinna zostać z urzędu podniesiona przez Sąd. Tytułem żądania ewentualnego skarżący twierdzi, że nawet jeżeli Sąd nie był zobowiązany do podniesienia tej kwestii z urzędu, należało ten zarzut uznać za dopuszczalny, ponieważ szczególne kryterium zaszeregowania skarżącego zostało zakwestionowane już w zażaleniu.
   Po drugie skarżący twierdzi, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo skarżącego w ramach oceny dyplomu skarżącego. Skarżący uważa, że oceny waloru jego dyplomu należy dokonać zgodnie z prawem krajowym państwa, w którym dyplom został uzyskany, ponieważ przeprowadzenie takiej oceny należy do wyłącznych kompetencji państw członkowskich, natomiast Sąd arbitralnie ograniczył zakres ustawodawstwa włoskiego i je przeinaczył.
   Po trzecie skarżący podnosi, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył zasadę niedyskryminacji skarżącego ramach oceny dyplomów skarżącego i ich porównania z dyplomami osoby, która uzyskała licencjat.
   Po czwarte zdaniem skarżącego zaskarżony wyrok zawiera sprzeczność w tym sensie, że Sąd do spraw Służby Publicznej wydaje się uwzględniać prawo włoskie i jednocześnie odmawiać jego stosowania w celu rozstrzygnięcia niniejszego sporu.

      (1)  Dotychczas nieopublikowany w Zbiorze.


title: Sprawa T-769/15: Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2016 r. – SeNaPro/EUIPO – Paltentaler Splitt & Marmorwerke (Dolokorn) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Dolokorn — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy DOLOPUR — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/32

         Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2016 r. – SeNaPro/EUIPO – Paltentaler Splitt & Marmorwerke (Dolokorn)
   (Sprawa T-769/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Dolokorn - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy DOLOPUR - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 014/38)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: SeNaPro GmbH (Pommelsbrunn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Schröder)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Strittmatter i A. Folliard–Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Paltentaler Splitt & Marmorwerke GmbH (Rottenmann, Austria) (przedstawiciel: adwokat C. Ofner)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 października 2015 r. (sprawa R 2643/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Paltentaler Splitt & Marmorwerke i SeNaPro.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               SeNaPro GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 78 z 29.2.2016.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 października 2004 r. w sprawie C-477/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywy 2001/12/WE, 2001/13/WE i 2001/14/WE — Koleje wspólnotowe — Rozwój — Przyznawanie licencji przedsiębiorstwom kolejowym — Alokacja zdolności przepustowej, pobieranie opłat za korzystanie z infrastruktury oraz przyznawanie świadectw bezpieczeństwa — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/23

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 21 października 2004 r.
   w sprawie C-477/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywy 2001/12/WE, 2001/13/WE i 2001/14/WE - Koleje wspólnotowe - Rozwój - Przyznawanie licencji przedsiębiorstwom kolejowym - Alokacja zdolności przepustowej, pobieranie opłat za korzystanie z infrastruktury oraz przyznawanie świadectw bezpieczeństwa - Brak transpozycji w przepisanym terminie)
   (2004/C 300/47)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-477/03, mającej za przedmiot skargę na uchybienie zobowiązaniom na podstawie art. 226 WE, wniesioną dnia 17 listopada 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: C. Schmidt i W. Wils) przeciwko Republice Federalnej Niemiec (pełnomocnicy: W.-D. Plessing i M. Lumma), Trybunał (szósta izba), w składzie: A. Borg Barthet, prezes izby, J.-P. Puissochet i U. Lõhmus (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 21 października 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych do dostosowania się do: dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/12/WE z dnia 26 lutego 2001 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/440/EWG w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/13/WE z dnia 26 lutego 2001 r. zmieniającej dyrektywę Rady 95/18/WE w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/14/WE z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie [korzystanie z] infrastruktury kolejowej oraz przyznawanie świadectw bezpieczeństwa, Republika Federalna Niemiec uchybiła swoim zobowiązaniom, które spoczywają na niej na mocy tych dyrektyw.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 21 z 24.1.2004.


title: Sprawa F-106/06: Skarga wniesiona w dniu 1 września 2006 r. — Erbežnik przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/46

         Skarga wniesiona w dniu 1 września 2006 r. — Erbežnik przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa F-106/06)
   (2006/C 281/83)
   Język postępowania: słoweński
   Strony

      Strona skarżąca: Anže Erbežnik (Luksemburg, Luksemburg) [przedstawiciel: P. Peče, avocat]

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji sekretariatu generalnego Parlamentu Europejskiego nr 110029 z dnia 1 czerwca 2006 r.;

               —

               stwierdzenie, że skarżący pozostawał z panią H. (obecnie panią Erbežnik) w związku pozamałżeńskim uznanym prawnie na podstawie zasad pierwotnego prawa wspólnotowego od momentu podjęcia przez niego służby w charakterze prawnika lingwisty w Parlamencie Europejskim i stąd ma prawo do dodatku na zagospodarowanie wypłacanego przez Parlament Europejski w pełnej wysokości przewidzianej dla małżeństw i obliczanej na podstawie dodatku na gospodarstwo domowe;

               —

               ewentualnie, zobowiązanie Parlamentu Europejskiego do uwzględnienia zmiany stanu cywilnego skarżącego (po zawarciu związku małżeńskiego) zgodnie z zasadą proporcjonalności i przyznania mu dodatku na zagospodarowanie w pełnej wysokości (dla urzędników pozostających w związkach małżeńskich) odnośnie do rat dodatku wypłacanych po zawarciu przez niego związku małżeńskiego w sierpniu 2005 r.;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej odsetek za zwłokę;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Od kiedy we wrześniu 2003 r. skarżący został zatrudniony w Słowenii przez Parlament Europejski, a nawet przed tą datą, pozostawał on w stałym związku pozamałżeńskim ze swoją towarzyszką życiową, która w sierpniu 2005 r. została jego żoną. Skarżący podnosi, że związek ten był prawnie uznany w prawie słoweńskim.
   Przy podjęciu służby w Parlamencie Europejskim skarżący zwrócił się o przyznanie dodatku na gospodarstwo domowe, którego mu odmówiono z uwagi na to, że zgodnie z art. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego do takiego dodatku mają prawo małżeństwa oraz związki pozamałżeńskie tej samej płci. W maju 2005 r. złożył on wniosek o dodatek na zagospodarowanie, którego wysokość równa się dwóm miesięcznym wynagrodzeniem podstawowym w przypadku urzędnika uprawnionego do dodatku na gospodarstwo domowe oraz miesięcznemu wynagrodzeniu podstawowemu w pozostałych przypadkach. Przyznano mu pierwszą ratę dodatku na zagospodarowanie (który jest wypłacany w trzech ratach, jedna na rok) przewidzianą dla osób niepozostających w związkach małżeńskich. Po zawarciu związku małżeńskiego skarżący zażądał rat dodatku na zagospodarowanie przyznawanych pracownikom w związkach małżeńskich, lecz odmówiono mu ich z uwagi na to, że zmiana jego stanu cywilnego nastąpiła po upływie okresu próbnego.
   W uzasadnieniu swojej skargi skarżący opiera się głównie na następujących zarzutach:

               —

               po pierwsze, nieważności art. 1 ust. 2 lit. c) i art. 1 ust. 2 lit. d) załącznika VII do regulaminu pracowniczego oraz pomocniczo błędnej wykładni tych przepisów przez administrację strony pozwanej z uwagi na naruszenie ogólnych zasad prawa wspólnotowego takich jak zasada swobodnego przepływu pracowników, obywatelstwa Unii Europejskiej oraz swobodnego przepływu osób, zakazu dyskryminacji i nierównego traktowania, jak również na nieprzestrzeganie praw podstawowych i praw człowieka oraz naruszenie zasady proporcjonalności;

               —

               po drugie, błędnej interpretacji daty upływu okresu próbnego jako ostatecznej daty na określenie wysokości dodatku na zagospodarowanie, podczas gdy wypłaty tego dodatku następują w ratach podczas trzyletniego okresu.


title: Sprawa F-7/10: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2010 r. — Garcia Lledo przeciwko OHIM

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/69

         Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2010 r. — Garcia Lledo przeciwko OHIM
   (Sprawa F-7/10)
   2010/C 100/101
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Inès Garcia Lledo (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, H.-N. Louis i E. Marchal)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa OHIM o zakończeniu zatrudnienia skarżących jako pracowników personelu tymczasowego z uwagi na to, że nie zdali oni ogólnego konkursu.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa OHIM z dnia 12 marca 2009 r. o zakończeniu zatrudnienia skarżących jako członków personelu tymczasowego;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.


title: Sprawa C-250/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 października 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessisches Finanzgericht, Kassel — Niemcy) — Turbon International GmbH, będąca następcą prawnym Kores Nordic Deutschland GmbH pod tytułem ogólnym przeciwko Oberfinanzdirektion Koblenz (Wspólna taryfa celna — Pozycje taryfowe — Klasyfikacja w ramach Nomenklatury Scalonej wkładów atramentowych do drukarki marki Epson Stylus Color — Atramenty (pozycja 3215) — Części i akcesoria do maszyn z pozycji 8471 (pozycji 8473)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/15

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 października 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessisches Finanzgericht, Kassel — Niemcy) — Turbon International GmbH, będąca następcą prawnym Kores Nordic Deutschland GmbH pod tytułem ogólnym przeciwko Oberfinanzdirektion Koblenz
   (Sprawa C-250/05) (1)

   (Wspólna taryfa celna - Pozycje taryfowe - Klasyfikacja w ramach Nomenklatury Scalonej wkładów atramentowych do drukarki marki Epson Stylus Color - Atramenty (pozycja 3215) - Części i akcesoria do maszyn z pozycji 8471 (pozycji 8473)
   (2006/C 326/29)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Hessisches Finanzgericht, Kassel
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Turbon International GmbH, będąca następcą prawnym Kores Nordic Deutschland GmbH pod tytułem ogólnym

      Strona pozwana: Oberfinanzdirektion Koblenz
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hessisches Finanzgericht, Kassel — Wykładnia rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, str. 1) — Pozycja 3215 90 80„Atramenty i tusze inne niż farba drukarska, atrament do pisania, tusz kreślarski” i pozycja 8473 „Części i akcesoria do maszyn objętych pozycją 8471” to jest maszyny do automatycznego przetwarzania danych i urządzenia do tych maszyn — Wkłady atramentowe
   Sentencja
   Interpretacji załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1734/96 z dnia 9 września 1996 r., należy dokonywać w ten sposób, że wkład atramentowy niezintegrowany z głowicą drukującą, składający się z obudowy plastikowej, tworzywa piankowego, sita metalowego, uszczelek, folii zgrzewanej, naklejki, atramentu i materiału opakowaniowego, który zarówno gdy chodzi o nabój, jak też atrament może być zastosowany wyłącznie w drukarce posiadającej takie same właściwości jak drukarka atramentowa marki Epson Stylus Color, należy zaklasyfikować do podpozycji 3215 90 80 Nomenklatury Scalonej.

      (1)  Dz.U. C 217 z 3.9.2005.