title: Sprawa T-324/20: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2020 r. – Yongkang Kugooo Technology / EUIPO – Ford Motor Company (kugoo)

text:
               27.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/40

      Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2020 r. – Yongkang Kugooo Technology / EUIPO – Ford Motor Company (kugoo)
      (Sprawa T-324/20)
      (2020/C 247/55)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Yongkang Kugooo Technology Co. Ltd (Yongkang, Chiny) (przedstawiciel: adwokat P. Pérot)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ford Motor Company (Dearborn, Michigan, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „kugoo” – zgłoszenie nr 17 007 741

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 marca 2020 r. w sprawie R 65/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  oddalenie sprzeciwu drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą i dopuszczenie do rejestracji graficznego unijnego znaku towarowego nr 17 007 741 „kugoo”;

                  —

                  obciążenie drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami postępowania, w tym wszystkimi opłatami i kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniach przed EUIPO i Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-326/20: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2020 r. – Bibita Group / EUIPO – Benkomers (Butelki na napoje)

text:
               27.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/41

      Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2020 r. – Bibita Group / EUIPO – Benkomers (Butelki na napoje)
      (Sprawa T-326/20)
      (2020/C 247/56)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Bibita Group (Tirana, Albania) (przedstawiciel: adwokat C. Seyfert)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Benkomers OOD (Sofia, Bułgaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 3 797 091-0001 (Butelki na napoje)

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 kwietnia 2020 r. w sprawie R 1070/2018-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  unieważnienie spornego wzoru wspólnotowego nr 3 797 091-0001 z powodów wskazanych w niniejszej skardze;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej i właściciela kosztami postępowania przed Trzecią Izbą Odwoławczą zgodnie z art. 190 regulaminu postępowania przed Sądem;

                  —

                  obciążenie EUIPO i ewentualnej drugiej strony niniejszego postępowania kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. d) w związku z art. 6 rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa T-329/20: Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2020 r. – 4B Company/EUIPO – Deenz (naszyjniki (biżuteria))

text:
               27.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/41

      Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2020 r. – 4B Company/EUIPO – Deenz (naszyjniki (biżuteria))
      (Sprawa T-329/20)
      (2020/C 247/57)
      Język skargi: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: 4B Company Srl (Montegiorgio, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Brogi)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Deenz Holding Ltd (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny wzór: wzór wspólnotowy nr 2100–0001

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 marca 2020 r. w sprawie R 2449/2018-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim uchyliła ona decyzję Wydziału Unieważnień, uwzględniła wniosek o utrzymanie w mocy wzoru wspólnotowego nr 21 00–0001 w zmienionej formie i nakazała wpisanie wzoru w zmienionej formie do rejestru oraz jego publikację w Biuletynie Wzorów Wspólnotowych, a następnie potwierdziła decyzję Wydziału Unieważnień z dnia 15 października 2018 r. w sprawie ICD 10 654;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie i błędna wykładnia art. 25 ust. 6 rozporządzenia Rady nr 6/2002.


title: Sprawa T-331/20: Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2020 r. – Laboratorios Ern / EUIPO – Le-Vel Brands (Le-Vel)

text:
               27.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/42

      Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2020 r. – Laboratorios Ern / EUIPO – Le-Vel Brands (Le-Vel)
      (Sprawa T-331/20)
      (2020/C 247/58)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Laboratorios Ern, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: S. Correa Rodríguez, adwokat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Le-Vel Brands LLC (Frisco, Teksas, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Le-Vel” – zgłoszenie nr 15 229 974

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z 20 marca 2020 r. w sprawie R 2113/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  odrzucenie wniosku o rejestrację słownego unijnego znaku towarowego „Le-vel” nr 15 229 974 w odniesieniu do wszystkich towarów i usług należących do klas 3 i 35;

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenienta (jeżeli Le-Vel Brands, LLC, przystąpi do postępowania w niniejszej sprawie w charakterze interwenienta) kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-334/20: Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2020 r. – KH / ESDZ

text:
               27.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/43

      Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2020 r. – KH / ESDZ
      (Sprawa T-334/20)
      (2020/C 247/59)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: KH (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 24 lipca 2019 r. o przeniesieniu skarżącej z urzędu do miejsca siedziby instytucji i uznanie, że znajdowała się w delegacji jedynie od 1 września do 31 grudnia 2019 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 29 lipca 2019 r. oddalającej wniosek o udzielenie wsparcia zarejestrowany pod sygnaturą [poufne], złożony w dniu 29 marca przez skarżącą z uwagi na mobbing, którego dopuściła się wobec niej jej szefowa [poufne] (1);

                  —

                  stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny 2019 (okres 2018) z dnia 3 października 2019 r., stwierdzającego nienależyte wykonywanie przez nią obowiązków pracowniczych;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 4 listopada 2019 r. o braku automatycznego przeniesienia jej o stopień wyżej z powodu uznania jej sprawozdania z oceny za niezadowalające;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy grupy zarzutów.

                  1.

                  Przeciwko decyzji o przeniesieniu z urzędu skarżąca podnosi trzy zarzuty:

                              —

                              Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia obowiązku dbałości i dobrej administracji;

                              —

                              Zarzut drugi, dotyczący braku skuteczności prawa do bycia wysłuchanym;

                              —

                              Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa w uzasadnieniu pisma z dnia 2 kwietnia 2019 r.

                  2.

                  Przeciwko decyzji oddalającej wniosek o udzielenie wsparcia skarżąca podnosi pięć zarzutów:

                              —

                              Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia obowiązku wspomagania;

                              —

                              Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 12a regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”);

                              —

                              Zarzut trzeci, dotyczący błędnej wykładni art. 12a regulaminu pracowniczego i naruszenia prawa;

                              —

                              Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym w skuteczny sposób;

                              —

                              Zarzut piąty, dotyczący oczywistego błędu w ocenie materiałów poddanych badaniu.

                  3.

                  Przeciwko sprawozdaniu z oceny skarżąca podnosi cztery zarzuty:

                              —

                              Zarzut pierwszy, dotyczący sprzeczności w stanowisku ESDZ;

                              —

                              Zarzut drugi, dotyczący naruszenia obowiązków bezstronności i neutralności;

                              —

                              Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia obowiązków wspomagania, dbałości i dobrej administracji;

                              —

                              Zarzut czwarty, dotyczący braku uzasadnienia i naruszenia prawa do obrony.

         (1)  Utajnione dane poufne.


title: Sprawa T-335/20: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2020 r. – Republika Czeska / Komisja

text:
               27.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/44

      Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2020 r. – Republika Czeska / Komisja
      (Sprawa T-335/20)
      (2020/C 247/60)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Pavliš, O. Serdula i J. Vláčil, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji wykonawczej Komisji (UE) CCI 2014CZ06RDNP 001 z dnia 30 marca 2020 r., w którym zawiesiła ona płatności okresowe związane z Programem rozwoju obszarów wiejskich Republiki Czeskiej na lata 2014–2020 odnoszące się do wydatków dokonanych w okresie od 16 października 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. [notyfikowanej jako dokument nr C(2020) 1857 final];

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, który wynika z naruszenia art. 41 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej (1). Komisja bowiem błędnie zakłada, że dotacja, do której odnosi się zawieszona płatność, została udzielona niezgodnie z przepisami krajowymi. Do naruszenia odnośnych przepisów krajowych nie mogło jednak dojść, ponieważ przepisy te nie mają zastosowania do rodzaju dotacji, których dotyczy zawieszona płatność.

         (1)  Dz.U. 2013, L 347, s. 549.


title: Sprawa T-340/20: Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2020 r. – Galván Fernández-Guillén / SRB

text:
               27.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/44

      Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2020 r. – Galván Fernández-Guillén / SRB
      (Sprawa T-340/20)
      (2020/C 247/61)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Galván Fernández-Guillén (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M. Romero Rey i I. Salama Salama)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji SRB/EES/2020/52 z dnia 17 marca 2020 r. w sprawie konieczności przyznania rekompensaty akcjonariuszom i wierzycielom, w stosunku do których zastosowano działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A.;

                  —

                  obciążenie SRB kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia podstawowego prawa własności prywatnej, ze względu na to, że Banco Popular miał w chwili restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dodatni majątek netto, który nie uzasadniał pozbawienia papierów wartościowych bez rekompensaty.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa własności z uwagi na brak jasnych kryteriów wyceny przy objęciu Banco Popular restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, gdyż zastosowano z mocą wsteczną nowe kryteria przyjęte w rozporządzeniu delegowane Komisji (UE) 2018/344 (1), które weszło w życie dopiero 29 marca 2018 r., czyli osiem miesięcy po restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banco Popular.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący braku niezależności Deloitte przy wycenie 3, na której wyłącznie oparta jest decyzja JUR/EES/2020/52, skoro ta sama spółka audytorska dokonała tymczasowej wyceny 2.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczące naruszenia prawa do obrony, ze względu na to, że SRB nadal przetrzymuje określone informacje jako zastrzeżone i utajnione przed akcjonariuszami i wierzycielami Banco Popular, pod pretekstem, że „ich ujawnienie mogłoby naruszyć prawo do obrony podmiotu w toczących się sporach”.

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2018/344 z dnia 14 listopada 2017 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych określających kryteria dotyczące metody wyceny różnicy w traktowaniu w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2018, L 67, s. 3).


title: Sprawa T-344/20: Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2020 r. – El Corte Inglés/EUIPO – Unión Detallistas Españoles (unit)

text:
               27.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/45

      Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2020 r. – El Corte Inglés/EUIPO – Unión Detallistas Españoles (unit)
      (Sprawa T-344/20)
      (2020/C 247/62)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel(-e): adwokat J.L. Rivas Zurdo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Unión Detallistas Españoles S. Coop. Unide (Madryt, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy unit – zgłoszenie nr 16 542 078

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 marca 2020 r. w sprawie R 2005/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Izba Odwoławcza naruszyła prawo w ten sposób, że nie uwzględniła niedostatecznego ze względu na brak lub skąpość charakteru dowodu używania w sprzedaży w okresie referencyjnym hiszpańskich znaków towarowych 1795078 i 2289074, których używanie powinno być udowodnione i na tej podstawie stwierdziła, że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd co do znaków towarowych ze strony konsumentów.

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-345/20: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2020 r. – Robert Klingel / EUIPO (MEN+)

text:
               27.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/46

      Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2020 r. – Robert Klingel / EUIPO (MEN+)
      (Sprawa T-345/20)
      (2020/C 247/63)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Robert Klingel OHG (Pforzheim, Niemcy) (przedstawiciel: M. Zick, Rechtsanwalt)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy MEN+ – zgłoszenie nr 17 985 949

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 marca 2020 r. w sprawie R 1906/2019-1

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim jest niekorzystna dla strony skarżącej;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001, w szczególności w związku z art. 95 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-348/20: Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2020 r. – Freistaat Bayern / EUIPO (GEWÜRZSOMMELIER)

text:
               27.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/46

      Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2020 r. – Freistaat Bayern / EUIPO (GEWÜRZSOMMELIER)
      (Sprawa T-348/20)
      (2020/C 247/64)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Freistaat Bayern (Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Altmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „GEWÜRZSOMMELIER” – zgłoszenie nr 18 020 504

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 marca 2020 r. w sprawie R 2430/2019-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-351/20: Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2020 r. – St. Hippolyt / EUIPO – Raisioaqua (Vital like nature)

text:
               27.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/47

      Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2020 r. – St. Hippolyt / EUIPO – Raisioaqua (Vital like nature)
      (Sprawa T-351/20)
      (2020/C 247/65)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: St. Hippolyt Holding GmbH (Dielheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Gail)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Raisioaqua Oy (Raisio, Finlandia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Vital like nature – zgłoszenie nr 17 165 002

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 marca 2020 r. w sprawie R 1279/2020-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-352/20: Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2020 r. – St. Hippolyt / EUIPO – Elephant (Strong like nature)

text:
               27.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/48

      Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2020 r. – St. Hippolyt / EUIPO – Elephant (Strong like nature)
      (Sprawa T-352/20)
      (2020/C 247/66)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: St. Hippolyt Holding GmbH (Dielheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Gail)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Elephant Co. Preduzeće za proizvodnju, unutrašnju i spoljnu trgovinu d.o.o. (Belgrad, Serbia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Strong like nature – zgłoszenie nr 17 494 071

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 marca 2020 r. w sprawie R 1909/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprostowanie do komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-220/20 (Dz.U. C 201 z 15.6.2020)

text:
               27.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/49

      Sprostowanie do komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-220/20
      (
            Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 201 z 15 czerwca 2020 r.
         )
      (2020/C 247/67)
      Strona 50, komunikat w sprawie T-220/20 JL/Komisja otrzymuje brzmienie:

            „Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2020 r. – Kerstens/Komisja
            (Sprawa T-220/20)
            (2020/C 201/57)
            Język postępowania: francuski

               Strony

               Strona skarżąca: Petrus Kerstens (La Forclaz, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat C. Mourato)

               Strona pozwana: Komisja Europejska

               Żądania

            Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                        —

                        stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej (organu powołującego) z dnia 11 lipca 2019 r. kierującej upomnienie do strony skarżącej,

                        —

                        stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej (organu powołującego) z dnia 27 marca 2017 r. o podjęciu na nowo sprawy [dane utajnione] (1),

                        —

                        zasądzenie na rzecz strony skarżącej łącznej kwoty 30 000 EUR tytułem szczególnej krzywdy doznanej od Komisji Europejskiej,

                        —

                        obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania zgodnie z art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem.

               Zarzuty i główne argumenty

            Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                        1.

                        Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 266 TFUE, czyli [podjęcia] niewłaściwych środków wykonania wydanego przez Sąd wyroku stwierdzającego nieważność oraz naruszenia zasady »non bis in idem«.

                        2.

                        Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 266 TFUE, naruszenia zasady dobrej administracji, w tym obowiązku bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrywania spraw, naruszenia zasady domniemania niewinności i naruszenia prawa do obrony.

                        3.

                        Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 266 TFUE, naruszenia przepisów proceduralnych mających zastosowanie do dochodzeń administracyjnych i postępowań dyscyplinarnych oraz naruszenia obowiązku uzasadnienia.

                        4.

                        Zarzut czwarty, dotyczący żądania specjalnego odszkodowania w związku z wyżej wymienionymi nieprawidłowościami.”.

         (1)  Dane poufne utajnione.


title: Sprawa C-339/19: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 16 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie – Rumunia) – SC Romenergo SA, Aris Capital SA / Autoritatea de Supraveghere Financiară [Odesłanie prejudycjalne – Swoboda przepływu kapitału – Prawo spółek – Akcje dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym – Spółki inwestycji finansowych – Uregulowanie krajowe ustanawiające limit udziałów w kapitale niektórych spółek inwestycji finansowych – Prawne domniemanie porozumienia]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/9

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 16 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie – Rumunia) – SC Romenergo SA, Aris Capital SA / Autoritatea de Supraveghere Financiară
      (Sprawa C-339/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swoboda przepływu kapitału - Prawo spółek - Akcje dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym - Spółki inwestycji finansowych - Uregulowanie krajowe ustanawiające limit udziałów w kapitale niektórych spółek inwestycji finansowych - Prawne domniemanie porozumienia)
      (2020/C 390/12)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SC Romenergo SA, Aris Capital SA

         Strona przeciwna: Autoritatea de Supraveghere Financiară

         Sentencja

      Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który przewiduje wynoszący 5 % limit udziałów w kapitale spółki inwestycji finansowych, jeżeli przepis ten nie jest uzasadniony nadrzędnym względem interesu ogólnego, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 255 z 29.7.2019.


title: Sprawa C-509/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 10 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München – Niemcy) – BMW Bayerische Motorenwerke AG / Hauptzollamt München [Odesłanie prejudycjalne – Unia celna – Unijny kodeks celny – Rozporządzenie (UE) nr 952/2013 – Artykuł 71 ust. 1 lit. b) – Wartość celna – Przywóz produktów elektronicznych wyposażonych w oprogramowanie]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/13

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 10 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München – Niemcy) – BMW Bayerische Motorenwerke AG / Hauptzollamt München
      (Sprawa C-509/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Unia celna - Unijny kodeks celny - Rozporządzenie (UE) nr 952/2013 - Artykuł 71 ust. 1 lit. b) - Wartość celna - Przywóz produktów elektronicznych wyposażonych w oprogramowanie)
      (2020/C 390/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht München

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BMW Bayerische Motorenwerke AG

         Strona przeciwna: Hauptzollamt München

         Sentencja

      Artykuł 71 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że pozwala on – do celów ustalenia wartości celnej przywożonego towaru – na dodanie do wartości transakcyjnej tego towaru wartości ekonomicznej oprogramowania zaprojektowanego w Unii Europejskiej i nieodpłatnie udostępnionego przez kupującego sprzedającemu mającemu siedzibę w państwie trzecim.

         (1)  Dz.U. C 328 z 30.9.2019.


title: Sprawa T-414/17: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Hypo Vorarlberg Bank / SRB [Unia gospodarcza i walutowa – Unia bankowa – Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych (SRM) – Jednolity fundusz restrukturyzacji (SRF) – Decyzja w sprawie składek wnoszonych ex ante za rok 2017 – Skarga o stwierdzenie nieważności – Bezpośrednie i indywidualne oddziaływanie – Istotne wymogi formalne – Uwierzytelnienie decyzji – Obowiązek uzasadnienia – Ograniczenie w czasie skutków wyroku]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/27

      Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Hypo Vorarlberg Bank / SRB
      (Sprawa T-414/17) (1)

      (Unia gospodarcza i walutowa - Unia bankowa - Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych (SRM) - Jednolity fundusz restrukturyzacji (SRF) - Decyzja w sprawie składek wnoszonych ex ante za rok 2017 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Bezpośrednie i indywidualne oddziaływanie - Istotne wymogi formalne - Uwierzytelnienie decyzji - Obowiązek uzasadnienia - Ograniczenie w czasie skutków wyroku)
      (2020/C 390/37)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Hypo Vorarlberg Bank AG, uprzednio Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank AG (Bregenz, Austria) (przedstawiciele: adwokaci G. Eisenberger i A. Brenneis)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) (przedstawiciele: P. Messina i J. Kerlin, pełnomocnicy, wspierani przez B. Meyringa, S. Schelo, T. Klupscha i S. Ianc, avocats)

         Przedmiot

      Sformułowane na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji SRB wydanej na sesji wykonawczej w dniu 11 kwietnia 2017 r. w sprawie składek wnoszonych ex-ante za 2017 r. na poczet jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2017/05) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdzona zostaje nieważność decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) wydanej na sesji wykonawczej w dniu 11 kwietnia 2017 r. w sprawie składek wnoszonych ex-ante za 2017 r. na poczet jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2017/05) w zakresie, w jakim dotyczy ona Hypo Vorarlberg Bank AG.

                  2)

                  SRB pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Hypo Vorarlberg Bank AG.

         (1)  Dz.U. C 277 z 21.8.2017.


title: Sprawa T-472/19: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – BASF/Komisja [Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych stosowanych u ludzi zawierających estry etylowe kwasów tłuszczowych omega-3 – Zmiana warunków pozwolenia – Artykuł 116 akapit pierwszy dyrektywy 2001/83/WE – Oczywisty błąd w ocenie – Proporcjonalność]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/32

      Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – BASF/Komisja
      (Sprawa T-472/19) (1)

      (Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych stosowanych u ludzi zawierających estry etylowe kwasów tłuszczowych omega-3 - Zmiana warunków pozwolenia - Artykuł 116 akapit pierwszy dyrektywy 2001/83/WE - Oczywisty błąd w ocenie - Proporcjonalność)
      (2020/C 390/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: BASF AS (Oslo, Norwegia) (przedstawiciele: E. Wright, barrister i adwokat H. Boland)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Haasbeek i A. Sipos, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2019) 4336 final z dnia 6 czerwca 2019 r. dotyczącej pozwoleń na dopuszczenie do obrotu, na podstawie art. 31 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, produktów leczniczych stosowanych u ludzi zawierających estry etylowe kwasów tłuszczowych omega-3 stosowanych doustnie we wtórnej profilaktyce po zawale mięśnia sercowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  BASF AS zostaje obciążona kosztami postepowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 305 z 9.9.2019.


title: Wniosek o wydanie przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Fürstlicher Oberster Gerichtshof w sprawie Liti-Link AG przeciwko LGT Bank AG (Sprawa E-14/20) 2021/C 39/06

text:
               4.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/20

      Wniosek o wydanie przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Fürstlicher Oberster Gerichtshof w sprawie Liti-Link AG przeciwko LGT Bank AG
      (Sprawa E-14/20)
      (2021/C 39/06)
      W dniu 16 września 2020 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął złożony dnia 4 września 2020 r. przez Fürstlicher Oberster Gerichtshof (Książęcy Sąd Najwyższy) wniosek o wydanie opinii doradczej w sprawie Liti-Link AG przeciwko LGT Bank AG w odniesieniu do następujących kwestii:

                  1.

                  Czy art. 26 akapit ostatni dyrektywy wykonawczej 2006/73/WE, zgodnie z którym najważniejsze warunki umów dotyczących opłat, prowizji lub korzyści niepieniężnych można ujawnić w formie skrótowej, należy interpretować w ten sposób, że korzyści można ujawnić w formie skrótowej i ogólnej?
                  W przypadku udzielenia przez Trybunał odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, kieruje się do niego następujące pytania uzupełniające:

                              1.1.

                              Czy art. 26 akapit ostatni dyrektywy wykonawczej 2006/73/WE, zgodnie z którym najważniejsze warunki umów dotyczących opłat, prowizji lub korzyści niepieniężnych można ujawnić w formie skrótowej, należy interpretować w ten sposób, że korzyści można ujawnić w formie skrótowej i ogólnej — np. w ogólnych lub innych z góry określonych warunkach umów — czy też należy ujawnić je oddzielnie w odniesieniu do każdego klienta lub kategorii klientów?
                              Ponadto stawia się następujące pytania:

                  2.

                  Czy w rozumieniu art. 26 lit. b) ppkt (i) dyrektywy wykonawczej 2006/73/WE przedsiębiorstwo inwestycyjne dokonuje ujawnienia prawidłowo, jeżeli jedynie powiadamia klienta, że korzyści mogą być dostarczane przez osoby trzecie, czy też musi ono wyraźnie wskazać, czy i kiedy dostarcza się takich korzyści?

                  3.

                  Czy w rozumieniu art. 26 lit. b) ppkt (i) dyrektywy wykonawczej 2006/73/WE przedsiębiorstwo inwestycyjne dokonuje ujawnienia prawidłowo, jeżeli powiadamia klienta, że kwota dostarczanych przez osobę trzecią korzyści zależy od produktu i że składa się na nią odsetek opłat z tytułu zarządzania pobieranych w doniesieniu do tego produktu, wartość procentowa zniżki od jego ceny emisyjnej lub odsetek ceny emisyjnej, czy też przedsiębiorstwo inwestycyjne musi przed wykonaniem danej usługi inwestycyjnej lub pomocniczej ujawnić klientowi co najmniej przedziały pobieranych przez nie opłat, prowizji i odnoszonych korzyści?

                  4.

                  Czy określone w art. 26 dyrektywy wykonawczej 2006/73/WE warunki dotyczące ujawnienia korzyści w formie skrótowej — a mianowicie, że przedsiębiorstwo inwestycyjne zobowiązuje się do ujawnienia dalszych szczegółów na życzenie klienta i że przestrzega tego zobowiązania — są spełnione, jeżeli w odniesieniu do dokonanych już transakcji przedsiębiorstwo inwestycyjne zobowiązuje się jedynie do ujawnienia klientowi dalszych szczegółów dotyczących dwunastu miesięcy poprzedzających wyrażenie przez niego życzenia?

                  5.

                  Czy państwo członkowskie musi, zgodnie z porozumieniem EOG, uznać dyrektywę wykonawczą, która nie została prawidłowo transponowana — w szczególności dyrektywę wykonawczą 2006/73/WE — za mającą bezpośredni skutek horyzontalny?

                  6.

                  Czy art. 26 dyrektywy wykonawczej 2006/73/WE należy interpretować w ten sposób, że można z niego wywodzić prawa klientów wobec banku?


title: Sprawa C-488/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Finanzamt Kaufbeuren mit Außenstelle Füssen / Golfclub Schloss Igling e.V. [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 132 ust. 1 lit. m) – Zwolnienie „niektórych usług ściśle związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym” – Skutek bezpośredni – Pojęcie „organizacji nienastawionych na osiąganie zysku”]

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/2

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Finanzamt Kaufbeuren mit Außenstelle Füssen / Golfclub Schloss Igling e.V.
      (Sprawa C-488/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 132 ust. 1 lit. m) - Zwolnienie „niektórych usług ściśle związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym” - Skutek bezpośredni - Pojęcie „organizacji nienastawionych na osiąganie zysku”)
      (2021/C 44/02)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca o rewizję: Finanzamt Kaufbeuren mit Außenstelle Füssen

         Druga strona postępowania rewizyjnego: Golfclub Schloss Igling e.V.

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 132 ust. 1 lit. m) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie wywołuje on skutku bezpośredniego, co oznacza, że w przypadku gdy przepisy państwa członkowskiego transponujące ten przepis zwalniają z podatku od wartości dodanej jedynie niektóre usługi ściśle związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym, organizacja nienastawiona na osiąganie zysku nie może powołać się na ten przepis bezpośrednio przed sądami krajowymi celem uzyskania zwolnienia innych ściśle związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym świadczonych przez nią na rzecz osób uprawiających taką aktywność usług, które nie podlegają zwolnieniu na mocy tych przepisów.

                  2)

                  Artykuł 132 ust. 1 lit. m) dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „organizacji nienastawionej na osiąganie zysku” w rozumieniu tego przepisu stanowi autonomiczne pojęcie prawa Unii, które ustanawia wymóg, zgodnie z którym w razie rozwiązania takiej organizacji nie może ona wypłacić swoim członkom zysku przez nią zrealizowanego i przewyższającego wysokość opłaconych przez nich wkładów kapitałowych oraz godziwą wartość rynkową dokonanych przez nich wkładów rzeczowych.

         (1)  Dz.U. C 392 z 29.10.2018.


title: Sprawa C-620/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 grudnia 2020 r. – Węgry / Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej [Skarga o stwierdzenie nieważności – Dyrektywa (UE) 2018/957 – Swoboda świadczenia usług – Delegowanie pracowników – Warunki zatrudnienia – Wynagrodzenie – Okres oddelegowania – Określenie podstawy prawnej – Artykuły 53 i 62 TFUE – Zmiana obowiązującej dyrektywy – Artykuł 9 TFUE – Nadużycie władzy – Zasada niedyskryminacji – Konieczność – Zasada proporcjonalności – Zakres zasady swobodnego świadczenia usług – Transport drogowy – Artykuł 58 TFUE – Rozporządzenie (WE) nr 593/2008 – Zakres stosowania – Zasady pewności prawa i jasności przepisów prawnych]

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 grudnia 2020 r. – Węgry / Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-620/18) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa (UE) 2018/957 - Swoboda świadczenia usług - Delegowanie pracowników - Warunki zatrudnienia - Wynagrodzenie - Okres oddelegowania - Określenie podstawy prawnej - Artykuły 53 i 62 TFUE - Zmiana obowiązującej dyrektywy - Artykuł 9 TFUE - Nadużycie władzy - Zasada niedyskryminacji - Konieczność - Zasada proporcjonalności - Zakres zasady swobodnego świadczenia usług - Transport drogowy - Artykuł 58 TFUE - Rozporządzenie (WE) nr 593/2008 - Zakres stosowania - Zasady pewności prawa i jasności przepisów prawnych)
      (2021/C 44/03)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér, G. Tornyai i M.M. Tátrai, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Martínez Iglesias, L. Visaggio i A. Tamás, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo A. Norberg, M. Bencze i E. Ambrosini, następnie A. Norberg, E. Ambrosini, A. Sikora-Kalėda i Zs. Bodnár, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający Parlament Europejski: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller i S. Eisenberg, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: E. de Moustier, A.-L. Desjonquères, C. Mosser i R. Coesme, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M.K. Bulterman, C. Schillemans i J. Langer, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Havas, M. Kellerbauer, B.-R. Killmann i A. Szmytkowska, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający Radę Unii Europejskiej: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller i S. Eisenberg, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: E. de Moustier, A.-L. Desjonquères, C. Mosser i R. Coesme, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M.K. Bulterman, C. Schillemans i J. Langer, pełnomocnicy), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: C. Meyer-Seitz, H. Shev i H. Eklinder, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Havas, M. Kellerbauer, B.-R. Killmann i A. Szmytkowska, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Węgry pokrywają, poza własnymi kosztami postępowania, koszty poniesione przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Republika Federalna Niemiec, Republika Francuska, Królestwo Niderlandów, Królestwo Szwecji i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa C-626/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 grudnia 2020 r. – Rzeczpospolita Polska / Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej [Skarga o stwierdzenie nieważności – Dyrektywa (UE) 2018/957 – Swoboda świadczenia usług – Delegowanie pracowników – Warunki zatrudnienia – Wynagrodzenie – Okres oddelegowania – Określenie podstawy prawnej – Artykuły 53 i 62 TFUE – Zmiana obowiązującej dyrektywy – Artykuł 9 TFUE – Zasada niedyskryminacji – Konieczność – Zasada proporcjonalności – Rozporządzenie (WE) nr 593/2008 – Zakres stosowania – Transport drogowy – Artykuł 58 TFUE]

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/4

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 grudnia 2020 r. – Rzeczpospolita Polska / Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-626/18) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa (UE) 2018/957 - Swoboda świadczenia usług - Delegowanie pracowników - Warunki zatrudnienia - Wynagrodzenie - Okres oddelegowania - Określenie podstawy prawnej - Artykuły 53 i 62 TFUE - Zmiana obowiązującej dyrektywy - Artykuł 9 TFUE - Zasada niedyskryminacji - Konieczność - Zasada proporcjonalności - Rozporządzenie (WE) nr 593/2008 - Zakres stosowania - Transport drogowy - Artykuł 58 TFUE)
      (2021/C 44/04)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna i D. Lutostańska, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo M. Martínez Iglesias, K. Wójcik, A. Pospíšilová Padowska i L. Visaggio, następnie M. Martínez Iglesias, K. Wójcik, L. Visaggio i A. Tamás, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo E. Ambrosini, K. Adamczyk Delamarre i A. Norberg, następnie E. Ambrosini, A. Sikora-Kalėda, Z. Bodnar i. A. Norberg, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający Parlament Europejski: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: początkowo J. Möller i T. Henze, następnie J. Möller, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: E. de Moustier, A.-L. Desjonquères i R. Coesme, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M.K. Bulterman, C. Schillemans i J. Langer, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Kellerbauer, B.-R. Killmann i A. Szmytkowska, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający Radę Unii Europejskiej: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: początkowo J. Möller i T. Henze, następnie J. Möller, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: E. de Moustier, A.-L. Desjonquères i R. Coesme, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: K. Bulterman, C. Schillemans i J. Langer, pełnomocnicy), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: początkowo C. Meyer-Seitz, A. Falk, H. Shev, J. Lundberg i H. Eklinder, następnie C. Meyer-Seitz, H. Shev i H. Eklinder, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Kellerbauer, B.-R. Killmann i A. Szmytkowska, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Rzeczpospolita Polska pokrywa poza własnymi kosztami postępowania koszty poniesione przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Republika Federalna Niemiec, Republika Francuska, Królestwo Niderlandów, Królestwo Szwecji i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 4 z 7.1.2019.


title: Sprawa C-132/19 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 grudnia 2020 r. – Groupe Canal + / Komisja Europejska, Republika Francuska, Union des producteurs de cinéma (UPC), C More Entertainment AB, European Film Agency Directors – EFAD’s, Bureau européen des unions de consommateurs (BEUC) [Odwołanie – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Telewizyjna działalność nadawcza – Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 – Artykuł 9 i art. 16 ust. 1 – Decyzja uznająca zobowiązania za wiążące – Całkowita ochrona terytorialna – Nadużycie władzy – Ocena wstępna – Brak obowiązku wzięcia pod uwagę przez Komisję Europejską względów dotyczących stosowania art. 101 ust. 3 TFUE – Porozumienia mające na celu podział rynków krajowych – Brak obowiązku przeprowadzenia przez Komisję analizy każdego z rozpatrywanych rynków krajowych z osobna – Proporcjonalność – Naruszenie wynikających z umowy uprawnień osób trzecich]

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/5

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 grudnia 2020 r. – Groupe Canal + / Komisja Europejska, Republika Francuska, Union des producteurs de cinéma (UPC), C More Entertainment AB, European Film Agency Directors – EFAD’s, Bureau européen des unions de consommateurs (BEUC)
      (Sprawa C-132/19 P) (1)

      (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Telewizyjna działalność nadawcza - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 9 i art. 16 ust. 1 - Decyzja uznająca zobowiązania za wiążące - Całkowita ochrona terytorialna - Nadużycie władzy - Ocena wstępna - Brak obowiązku wzięcia pod uwagę przez Komisję Europejską względów dotyczących stosowania art. 101 ust. 3 TFUE - Porozumienia mające na celu podział rynków krajowych - Brak obowiązku przeprowadzenia przez Komisję analizy każdego z rozpatrywanych rynków krajowych z osobna - Proporcjonalność - Naruszenie wynikających z umowy uprawnień osób trzecich)
      (2021/C 44/05)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Groupe Canal + (przedstawiciele: P. Wilhelm, P. Gassenbach i O. de Juvigny, avocats)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Dawes, C. Urraca Caviedes i L. Wildpanner, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: E. de Moustier i P. Dodeller, pełnomocnicy), Union des producteurs de cinéma (UPC) (przedstawiciel: E. Lauvaux, avocat), C More Entertainment AB, European Film Agency Directors – EFADs (przedstawiciel: O. Sasserath, avocat), Bureau européen des unions de consommateurs (BEUC) (przedstawiciel: A. Fratini, avvocatessa)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 12 grudnia 2018 r., Groupe Canal +/Komisja (T 873/16, EU:T:2018:904) zostaje uchylony.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 26 lipca 2016 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.40023 – Transgraniczny dostęp do telewizji kodowanej).

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Groupe Canal + SA, European Film Agency Directors – EFADs, Union des producteurs de cinéma (UPC) w ramach niniejszego postępowania odwoławczego i w postępowaniu w pierwszej instancji oraz koszty poniesione przez C More Entertainment AB w postępowaniu w pierwszej instancji.

                  4)

                  Republika Francuska pokrywa własne koszty.

                  5)

                  Bureau européen des unions de consommateurs (BEUC) pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 131 z 8.4.2019.


title: Sprawa C-347/19: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 10 grudnia 2020 r. – Komisja Europejska / Królestwo Hiszpanii [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Środowisko naturalne – Efektywność energetyczna – Dyrektywa 2012/27/UE – Artykuł 9 ust. 3 – Zużycie energii cieplnej, chłodniczej i ciepłej wody – Zamontowanie w budynkach urządzeń do pomiaru indywidualnego zużycia]

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/6

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 10 grudnia 2020 r. – Komisja Europejska / Królestwo Hiszpanii
      (Sprawa C-347/19) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Efektywność energetyczna - Dyrektywa 2012/27/UE - Artykuł 9 ust. 3 - Zużycie energii cieplnej, chłodniczej i ciepłej wody - Zamontowanie w budynkach urządzeń do pomiaru indywidualnego zużycia)
      (2021/C 44/07)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele): K. Talabér-Ritz, S. Pardo Quintillán i Y. G. Marinova, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: L. Aguilera Ruiz, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów krajowych niezbędnych do dostosowania się do art. 9 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE z dnia 25 października 2012 r. w sprawie efektywności energetycznej, zmiany dyrektyw 2009/125/WE i 2010/30/UE oraz uchylenia dyrektyw 2004/8/WE i 2006/32/WE, dotyczącego zamontowania urządzeń do pomiaru indywidualnego zużycia energii cieplnej, chłodniczej i ciepłej wody w budynkach, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na tym państwie na mocy wskazanego przepisu.

                  2)

                  Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 238 z 15.7.2019.


title: Sprawa C-584/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht für Strafsachen Wien – Austria) – postępowanie karne przeciwko A i in. [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Europejski nakaz dochodzeniowy – Dyrektywa 2014/41/UE – Artykuł 1 ust. 1 – Artykuł 2 lit. c) ppkt (i) i (ii) – Pojęcia „organu wymiaru sprawiedliwości” i „organu wydającego” – Europejski nakaz dochodzeniowy wydany przez prokuraturę państwa członkowskiego – Niezależność od władzy wykonawczej]

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/7

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht für Strafsachen Wien – Austria) – postępowanie karne przeciwko A i in.
      (Sprawa C-584/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Europejski nakaz dochodzeniowy - Dyrektywa 2014/41/UE - Artykuł 1 ust. 1 - Artykuł 2 lit. c) ppkt (i) i (ii) - Pojęcia „organu wymiaru sprawiedliwości” i „organu wydającego” - Europejski nakaz dochodzeniowy wydany przez prokuraturę państwa członkowskiego - Niezależność od władzy wykonawczej)
      (2021/C 44/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht für Strafsachen Wien

         Strona w postępowaniu głównym w sprawie karnej

      A i in.

         przy udziale: Staatsanwaltschaft Wien

         Sentencja

      Artykuł 1 ust. 1 i art. 2 lit. c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/41/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „organu wymiaru sprawiedliwości” i „organu wydającego” w rozumieniu tych przepisów obejmuje prokuratora państwa członkowskiego lub też, bardziej ogólnie, prokuraturę państwa członkowskiego, niezależnie od ewentualnego ustawowego stosunku podporządkowania, jaki może istnieć między tym prokuratorem lub prokuraturą a władzą wykonawczą tego państwa członkowskiego i narażenia tego prokuratora lub prokuratury na ryzyko podlegania w ramach podejmowania decyzji w sprawie wydania europejskiego nakazu dochodzeniowego, bezpośrednio lub pośrednio, indywidualnym poleceniom lub instrukcjom ze strony władzy wykonawczej.

         (1)  Dz.U. C 383 z 11.11.2019.


title: Sprawa C-616/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlande) – Irlandia) – M.S., M.W., G.S. / Minister for Justice and Equality [Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Polityka azylowa – Procedura nadawania i cofania statusu uchodźcy – Dyrektywa 2005/85/WE – Artykuł 25 ust. 2 – Podstawy niedopuszczalności – Odrzucenie przez organy państwa członkowskiego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej jako niedopuszczalnego ze względu na uprzednie udzielenie wnioskodawcy ochrony uzupełniającej w innym państwie członkowskim – Rozporządzenie (WE) nr 343/2003 – Rozporządzenie (WE) nr 604/2013]

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/7

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlande) – Irlandia) – M.S., M.W., G.S. / Minister for Justice and Equality
      (Sprawa C-616/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Polityka azylowa - Procedura nadawania i cofania statusu uchodźcy - Dyrektywa 2005/85/WE - Artykuł 25 ust. 2 - Podstawy niedopuszczalności - Odrzucenie przez organy państwa członkowskiego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej jako niedopuszczalnego ze względu na uprzednie udzielenie wnioskodawcy ochrony uzupełniającej w innym państwie członkowskim - Rozporządzenie (WE) nr 343/2003 - Rozporządzenie (WE) nr 604/2013)
      (2021/C 44/09)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court (Irlande)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: M.S., M.W., G.S.

         Druga strona postępowania: Minister for Justice and Equality

         Sentencja

      Artykuł 25 ust. 2 dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, do którego ma zastosowanie rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, lecz które nie jest związane dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej, zgodnie z którymi to przepisami wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej jest uznawany za niedopuszczalny, jeżeli wnioskodawcy przyznano już status ochrony uzupełniającej w innym państwie członkowskim.

         (1)  Dz.U. C 357 z 21.10.2019.


title: Sprawa C-620/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Land Nordrhein-Westfalen / D.-H.T., działający jako syndyk masy upadłości J & S Service UG [Odesłanie prejudycjalne – Dane osobowe – Rozporządzenie (UE) 2016/679 – Artykuł 23 – Ograniczenie praw osoby, której dane dotyczą – Ważny interes finansowy – Egzekucja roszczeń cywilnoprawnych – Uregulowanie krajowe odsyłające do przepisów prawa Unii – Dane podatkowe dotyczące osoby prawnej – Brak właściwości Trybunału]

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/8

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 grudnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Land Nordrhein-Westfalen / D.-H.T., działający jako syndyk masy upadłości J & S Service UG
      (Sprawa C-620/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dane osobowe - Rozporządzenie (UE) 2016/679 - Artykuł 23 - Ograniczenie praw osoby, której dane dotyczą - Ważny interes finansowy - Egzekucja roszczeń cywilnoprawnych - Uregulowanie krajowe odsyłające do przepisów prawa Unii - Dane podatkowe dotyczące osoby prawnej - Brak właściwości Trybunału)
      (2021/C 44/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: Land Nordrhein-Westfalen

         Druga strona postępowania: D.-H.T., działający jako syndyk masy upadłości J & S Service UG
      przy udziale: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

         Sentencja

      Trybunał nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania zadane przez Bundesverwaltungsgericht (federalny sąd administracyjny, Niemcy) w postanowieniu z dnia 4 lipca 2019 r.

         (1)  Dz.U. C 383 z 11.11.2019.


title: Sprawy połączone C-792/18 P i C-793/18 P: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 12 listopada 2020 r. – Jean-François Jalkh / Parlament Europejski [Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Prawo instytucjonalne – Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej – Artykuły 8 i 9 – Zakres – Decyzja o uchyleniu immunitetu parlamentarnego – Przesłanki]

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/8

      Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 12 listopada 2020 r. – Jean-François Jalkh / Parlament Europejski
      (Sprawy połączone C-792/18 P i C-793/18 P) (1)

      (Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Prawo instytucjonalne - Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej - Artykuły 8 i 9 - Zakres - Decyzja o uchyleniu immunitetu parlamentarnego - Przesłanki)
      (2021/C 44/11)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Jean-François Jalkh (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Alonso de León i C. Burgos, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołania zostają odrzucone jako w części oczywiście niedopuszczalne a w części oczywiście bezzasadne.

                  2)

                  Jean-François Jalkh zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 65 z 18.2.2019.


title: Sprawa C-394/19: Postanowienie Trybunału szósta izba) z dnia 12 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail francophone de Bruxelles – Belgia) – PN, QO, RP, SQ, TR / Centre public d’action sociale d’Anderlecht (CPAS) [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 ust. 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Obywatelstwo Unii – Prawo obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państwa członkowskiego – Dyrektywa 2004/38/WE – Artykuł 3 – Osoby uprawnione – Nieprawidłowa transpozycja – Odpowiedzialność państwa członkowskiego w przypadku naruszenia prawa Unii – Przyznanie świadczenia z pomocy społecznej tytułem naprawienia szkody – Oczywista niedopuszczalność]

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/9

      Postanowienie Trybunału szósta izba) z dnia 12 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail francophone de Bruxelles – Belgia) – PN, QO, RP, SQ, TR / Centre public d’action sociale d’Anderlecht (CPAS)
      (Sprawa C-394/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 ust. 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Obywatelstwo Unii - Prawo obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/38/WE - Artykuł 3 - Osoby uprawnione - Nieprawidłowa transpozycja - Odpowiedzialność państwa członkowskiego w przypadku naruszenia prawa Unii - Przyznanie świadczenia z pomocy społecznej tytułem naprawienia szkody - Oczywista niedopuszczalność)
      (2021/C 44/12)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal du travail francophone de Bruxelles

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: PN, QO, RP, SQ, TR

         Strona przeciwna: Centre public d’action sociale d’Anderlecht (CPAS)

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail francophone de Bruxelles (Belgia) postanowieniem z dnia 14 maja 2019 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 246 z 22.7.2019.


title: Sprawa C-621/19: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 10 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky – Słowacja) – Finančné riaditeľstvo Slovenskej republiky / Weindel Logistik Service SR spol. s r.o. [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 168 lit. e) – Odliczenie podatku naliczonego – Wykorzystywanie towarów wyłącznie do celów opodatkowanych transakcji podatnika – Bezpośredni związek między przywożonymi towarami a transakcją objętą podatkiem należnym]

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/9

      Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 10 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky – Słowacja) – Finančné riaditeľstvo Slovenskej republiky / Weindel Logistik Service SR spol. s r.o.
      (Sprawa C-621/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 168 lit. e) - Odliczenie podatku naliczonego - Wykorzystywanie towarów wyłącznie do celów opodatkowanych transakcji podatnika - Bezpośredni związek między przywożonymi towarami a transakcją objętą podatkiem należnym)
      (2021/C 44/13)
      Język postępowania: słowacki

         Sąd odsyłający

      Najvyšší súd Slovenskej republiky

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Finančné riaditeľstvo Slovenskej republiky

         Strona przeciwna: Weindel Logistik Service SR spol. s r.o.

         Sentencja

      Artykuł 168 lit. e) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przyznaniu prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej (VAT) importerowi, jeżeli nie dysponuje on prawem własności towarów jak właściciel i jeżeli brak jest kosztów przywozu powodującego naliczenie podatku lub koszty te nie są włączone w cenę poszczególnych transakcji objętych podatkiem należnym lub w cenę towarów lub usług świadczonych przez podatnika w ramach jego działalności gospodarczej.

         (1)  Dz.U. C 363 z 28.10.2019.


title: Sprawa C-716/19: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 28 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil n° 2 de Madrid – Hiszpania) – ZA, AZ, BX, CV, DU, ET / Repsol Comercial de Productos Petrolíferos SA [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Konkurencja – Ostateczna decyzja krajowego organu ochrony konkurencji stwierdzająca praktykę ograniczającą konkurencję – Zakres wartości dowodowej zbadanych i stwierdzonych okoliczności faktycznych – Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie stanu faktycznego i prawnego sporu w postępowaniu głównym oraz w przedmiocie przyczyn uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytania prejudycjalne – Oczywista niedopuszczalność]

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/10

      Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 28 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 2 de Madrid – Hiszpania) – ZA, AZ, BX, CV, DU, ET / Repsol Comercial de Productos Petrolíferos SA
      (Sprawa C-716/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Konkurencja - Ostateczna decyzja krajowego organu ochrony konkurencji stwierdzająca praktykę ograniczającą konkurencję - Zakres wartości dowodowej zbadanych i stwierdzonych okoliczności faktycznych - Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie stanu faktycznego i prawnego sporu w postępowaniu głównym oraz w przedmiocie przyczyn uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytania prejudycjalne - Oczywista niedopuszczalność)
      (2021/C 44/14)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Mercantil no 2 de Madrid

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: ZA, AZ, BX, CV, DU, ET

         Strona pozwana: Repsol Comercial de Productos Petrolíferos SA

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 2 de Madrid (sąd gospodarczy nr 2 w Madrycie, Hiszpania) postanowieniem z dnia 29 lipca 2019 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 423 z 16.12.2019.


title: Sprawa C-807/19: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 26 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski rayonen sad – Bułgaria) – postępowanie wszczęte przez „DSK Bank” EAD, „FrontEx International” EAD [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Artykuły 3 i 6 – 8 – Dyrektywa 2008/48/WE – Artykuł 22 – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Badanie z urzędu przez sąd krajowy – Krajowe postępowanie w sprawie nakazu zapłaty]

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/11

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 26 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski rayonen sad – Bułgaria) – postępowanie wszczęte przez „DSK Bank” EAD, „FrontEx International” EAD
      (Sprawa C-807/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Artykuły 3 i 6 – 8 - Dyrektywa 2008/48/WE - Artykuł 22 - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Badanie z urzędu przez sąd krajowy - Krajowe postępowanie w sprawie nakazu zapłaty)
      (2021/C 44/15)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Sofiyski rayonen sad

         Strony w postępowaniu głównym

      „DSK Bank” EAD, „FrontEx International” EAD

         Sentencja

                  1)

                  Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie temu, by sąd krajowy rozpatrujący wniosek o wydanie nakazu zapłaty pominął badanie ewentualnie nieuczciwego charakteru warunku umowy zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem ze względu na trudności praktyczne, takie jak obciążenie owego sądu pracą.

                  2)

                  Artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by sąd krajowy rozpatrujący wniosek o wydanie nakazu zapłaty, powziąwszy przypuszczenie, że wniosek ten opiera się na nieuczciwym warunku zawartym w umowie kredytu konsumenckiego w rozumieniu dyrektywy 93/13, mógł, w braku sprzeciwu ze strony konsumenta, zażądać od wierzyciela dodatkowych informacji w celu zbadania ewentualnie nieuczciwego charakteru owego warunku.

                  3)

                  Artykuł 3 i art. 8 dyrektywy 93/13 w związku z art. 6 i art. 7 tejże dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że w ramach badania z urzędu ewentualnie nieuczciwego charakteru warunków umowy zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem, przeprowadzanego przez sąd krajowy w celu ustalenia, czy między obowiązkami ciążącymi na stronach na podstawie owej umowy zachodzi znacząca nierównowaga, sąd ten może uwzględnić również przepisy krajowe zapewniające konsumentom poziom ochrony wyższy niż ten przewidziany we wspomnianej dyrektywie.

         (1)  Dz.U. C 27 z 27.1.2020.


title: Sprawa C-835/19: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Autostrada Torino Ivrea Valle D’Aosta – Ativa S.p.A. / Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dell'Economia e delle Finanze, Autorità di regolazione dei trasporti [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Udzielanie koncesji – Dyrektywa 2014/23/UE – Artykuł 2 ust. 1 akapit pierwszy – Artykuł 30 – Swoboda określania i organizowania przez instytucję zamawiającą lub podmiot zamawiający postępowania prowadzącego do wyboru koncesjonariusza – Uregulowania krajowe zabraniające korzystania z finansowania typu „project finance” w stosunku do umów koncesyjnych dotyczących autostrad]

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/11

      Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Autostrada Torino Ivrea Valle D’Aosta – Ativa S.p.A. / Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dell'Economia e delle Finanze, Autorità di regolazione dei trasporti
      (Sprawa C-835/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Udzielanie koncesji - Dyrektywa 2014/23/UE - Artykuł 2 ust. 1 akapit pierwszy - Artykuł 30 - Swoboda określania i organizowania przez instytucję zamawiającą lub podmiot zamawiający postępowania prowadzącego do wyboru koncesjonariusza - Uregulowania krajowe zabraniające korzystania z finansowania typu „project finance” w stosunku do umów koncesyjnych dotyczących autostrad)
      (2021/C 44/16)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Autostrada Torino Ivrea Valle D’Aosta – Ativa S.p.A.

         Druga strona postępowania: Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dell'Economia e delle Finanze, Autorità di regolazione dei trasporti

         Przy udziale: Autorità di bacino del Po, Regione Piemonte

         Sentencja

      Artykuł 2 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji w związku z art. 30 oraz motywami 5 i 68 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu przepisu krajowego, zakazującego instytucjom zamawiającym udzielania koncesji autostradowych, które wygasły lub wkrótce wygasną, w drodze procedury finansowania typu „project finance”, określonej w art. 183 decreto legislativo n. 50 – Codice dei contratti pubblici (dekretu ustawodawczego nr 50 ustanawiającego kodeks zamówień publicznych) z dnia 18 kwietnia 2016 r.

         (1)  Dz.U. C 161 z 11.5.2020.


title: Sprawa C-84/20 P: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 28 października 2020 r. – Archimandritis Sarantis Sarantos, Protopresvyteros Ioannis Fotopoulos, Protopresvyteros Antonios Bousdekis, Protopresvyteros Vasileios Kokolakis, Estia Paterikon Meleton, Christos Papasotiriou, Charalampos Andralis / Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej [Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Obywatelstwo Unii – Poprawa zabezpieczeń dowodów osobistych obywateli Unii i dokumentów pobytowych wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin korzystającym z prawa do swobodnego przemieszczania się – Rozporządzenie (UE) 2019/1157 – Skarga o stwierdzenie nieważności – Legitymacja procesowa czynna – Brak indywidualnego oddziaływania – Artykuł 19 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – Konieczność reprezentowania strony przez adwokata – Skarżący będący adwokatem, który działał we własnym imieniu podpisując samodzielnie skargę, nie skorzystawszy, w celu reprezentowania go, z usług adwokata będącego podmiotem trzecim względem sporu – Odwołanie oczywiści bezzasadne]

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/12

      Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 28 października 2020 r. – Archimandritis Sarantis Sarantos, Protopresvyteros Ioannis Fotopoulos, Protopresvyteros Antonios Bousdekis, Protopresvyteros Vasileios Kokolakis, Estia Paterikon Meleton, Christos Papasotiriou, Charalampos Andralis / Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-84/20 P) (1)

      (Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Obywatelstwo Unii - Poprawa zabezpieczeń dowodów osobistych obywateli Unii i dokumentów pobytowych wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin korzystającym z prawa do swobodnego przemieszczania się - Rozporządzenie (UE) 2019/1157 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Legitymacja procesowa czynna - Brak indywidualnego oddziaływania - Artykuł 19 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej - Konieczność reprezentowania strony przez adwokata - Skarżący będący adwokatem, który działał we własnym imieniu podpisując samodzielnie skargę, nie skorzystawszy, w celu reprezentowania go, z usług adwokata będącego podmiotem trzecim względem sporu - Odwołanie oczywiści bezzasadne)
      (2021/C 44/17)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Archimandritis Sarantis Sarantos, Protopresvyteros Ioannis Fotopoulos, Protopresvyteros Antonios Bousdekis, Protopresvyteros Vasileios Kokolakis, Estia Paterikon Meleton, Christos Papasotiriou, Charalampos Andralis (przedstawiciel: C. Papasotiriou, dikigoros)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

         Sentencja

                  1)

                  W odniesieniu do Christosa Papasotiriou odwołanie zostaje odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne.

                  2)

                  W odniesieniu do Sarantisa Sarantosa, Ioannisa Fotopoulosa, Antoniosa Bousdekisa i Vasileiosa Kokolakisa, Estii Paterikona Meletona oraz Charalampoas Andralisa odwołanie zostaje oddalone jako oczywiście bezzasadne.

                  3)

                  Sarantis Sarantos, Ioannis Fotopoulos, Antonios Bousdekis i Vasileios Kokolakis, Estia Paterikon Meleton oraz Christos Papasotiriou i Charalampos Andralis pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 161 z 11.5.2020.


title: Sprawa C-85/20 P P: Wyrok Trybunału (szósta izba izba) z dnia 12 listopada 2020 r. – Lazarus Szolgáltató és Kereskedelmi Kft. / Komisja Europejska [Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunału – Pomoc państwa – Pomoc udzielona przez Węgry na rzecz przedsiębiorstw zatrudniających pracowników niepełnosprawnych – Rzekoma decyzja Komisji Europejskiej orzekająca o niezgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym – Skarga o stwierdzenie nieważności – Termin na złożenie skargi – Początek biegu – Dowiedzenie się o istnieniu zaskarżonego aktu – Rozsądny termin na zwrócenie się z wnioskiem o udostępnienie pełnego tekstu – Pojęcie „zaskarżalnego aktu” w rozumieniu art. 263 TFUE – Dopuszczalność skargi w pierwszej instancji – Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście nieuzasadnione]

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/13

      Wyrok Trybunału (szósta izba izba) z dnia 12 listopada 2020 r. – Lazarus Szolgáltató és Kereskedelmi Kft. / Komisja Europejska
      (Sprawa C-85/20 P P) (1)

      (Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunału - Pomoc państwa - Pomoc udzielona przez Węgry na rzecz przedsiębiorstw zatrudniających pracowników niepełnosprawnych - Rzekoma decyzja Komisji Europejskiej orzekająca o niezgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin na złożenie skargi - Początek biegu - Dowiedzenie się o istnieniu zaskarżonego aktu - Rozsądny termin na zwrócenie się z wnioskiem o udostępnienie pełnego tekstu - Pojęcie „zaskarżalnego aktu” w rozumieniu art. 263 TFUE - Dopuszczalność skargi w pierwszej instancji - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście nieuzasadnione)
      (2021/C 44/18)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Lazarus Szolgáltató és Kereskedelmi Kft. (przedstawiciel: L. Szabó, ügyvéd)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone jako w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście nieuzasadnione.

                  2)

                  Lazarus Szolgáltató és Kereskedelmi Kft. ponosi własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 201 z 15.6.2020.


title: Sprawa C-386/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 10 czerwca 2020 r. w sprawie T-646/19, eSky Group IP / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej – Gröpel (e), wniesione w dniu 12 sierpnia 2020 r. przez eSky Group IP sp. z o.o.

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/13

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 10 czerwca 2020 r. w sprawie T-646/19, eSky Group IP / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej – Gröpel (e), wniesione w dniu 12 sierpnia 2020 r. przez eSky Group IP sp. z o.o.
      (Sprawa C-386/20 P)
      (2021/C 44/19)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: eSky Group IP sp. z o.o. (przedstawiciel: P. Kurcman, radca prawny)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Gerhard Gröpel
      Postanowieniem z dnia 21 października 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba rozstrzygająca o dopuszczalności odwołań) orzekł, że odwołanie nie zostało dopuszczone i że wnoszący odwołanie pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-491/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 24 września 2020 r. – W.Ż. przeciwko A. S., Sądowi Najwyższemu

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 24 września 2020 r. – W.Ż. przeciwko A. S., Sądowi Najwyższemu
      (Sprawa C-491/20)
      (2021/C 44/20)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: W.Ż.

         Strony pozwane: A. S., Sąd Najwyższy

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 279 TFUE oraz art. 160 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem w związku art. 4 ust. 3 oraz art. 19 ust. 1 TUE oraz w związku z punktem 1) tiret pierwszy i drugi postanowienia Trybunału Sprawiedliwości z 8 kwietnia 2020 r. w sprawie C-791/19 R Komisja p. Rzeczypospolitej Polskiej należy rozumieć w ten sposób, że Prezes Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego nie może do czasu rozstrzygnięcia sprawy C-791/19 R żądać przekazania akt sprawy o ustalenie nieistnienia stosunku służbowego sędziego Sądu Najwyższego z uwagi na zawieszenie stosowania art. 3 pkt 5, art. 27 i art. 73 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (jednolity tekst: Dz.U. z 2019 r., poz. 825 ze zmianami)?

                  2)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 2 i art. 4 ust. 3 TUE oraz prawem do sądu należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy orzekający w sprawie o ustalenie nieistnienia stosunku służbowego sędziego sądu krajowego z powodu istotnych uchybień w trakcie postępowania nominacyjnego, ma obowiązek zarządzić środek tymczasowy i zakazać pozwanemu w takiej sprawie orzekania we wszystkich innych sprawach objętych prawem Unii pod rygorem bezskuteczności podjętych przez takiego sędziego czynności lub wydanych orzeczeń oraz nakazać innym organom powstrzymanie się przed przydzielaniem takiemu pozwanemu spraw lub wyznaczaniem go do składów orzekających?

                  3)

                  Czy art. 2 oraz art. 4 ust. 2 w związku z art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE oraz zasadę prawa do sądu należy interpretować w ten sposób, że:

                              a)

                              sąd krajowy ma obowiązek odstąpić od stosowania zakazu „kwestionowania umocowania sądów” oraz „ustalania lub oceny przez sądy zgodności z prawem powołania sędziego lub wynikającego z tego powołania uprawnienia do wykonywania zadań z zakresu wymiaru sprawiedliwości”, takiego jak w art. 29 § 2 i 3 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym, gdyż respektowanie przez Unię tożsamości konstytucyjnej Państw Członkowskich nie uprawnia ustawodawcy krajowego do wprowadzenia rozwiązań godzących w podstawowe wartości i zasady Unii?

                              b)

                              tożsamość konstytucyjna państwa członkowskiego nie może pozbawiać prawa do niezawisłego sądu ustanowionego na mocy ustawy, gdy procedura nominacyjna poprzedzająca wręczenie aktu powołania dotknięta była uchybieniami opisanymi w pytaniach prejudycjalnych w sprawach C-487/19 oraz C-508/19 a jej uprzednią sądową kontrolę wyłączono celowo i w sposób oczywiście sprzeczny z krajową konstytucją?

                  4)

                  Czy art. 2 oraz art. 4 ust. 2 w związku z art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE oraz zasadę prawa do sądu i art. 267 TFUE należy interpretować w ten sposób, że treść pojęcia tożsamości konstytucyjnej państwa członkowskiego w zakresie dotyczącym prawa do sądu może być ustalana w sposób wiążący dla sądu ostatniej instancji Państwa Członkowskiego tylko w ramach dialogu z Trybunałem Sprawiedliwości toczonego przez ten sąd lub inne sądy krajowe (np. sąd konstytucyjny) przy wykorzystaniu postępowania prejudycjalnego?

                  5)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE oraz zasadę ogólną prawa do sądu ustanowionego uprzednio na mocy ustawy należy interpretować w ten sposób, że sąd ostatniej instancji państwa członkowskiego odrzuca wniosek o przekazanie akt sprawy, w której wystąpił z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości, gdy z wnioskiem takim wystąpiła osoba powołana na stanowisko sędziego na podstawie przepisów krajowych oraz w okolicznościach prowadzących do ukonstytuowania sądu niespełniającego wymogów niezależności i niezawisłości oraz niebędącego sądem ustanowionym ustawą, bez konieczności uprzedniego wyczerpania trybu postępowania, o którym mowa w pytaniu prejudycjalnym C-508/19 lub w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 19 listopada 2019 r., C-585/18, C-624/18 i C-625/18, A.K. i in.?


title: Sprawa C-492/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 25 września 2020 r. – W.Ż. przeciwko K. Z., Skarbowi Państwa – Sądowi Najwyższemu

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 25 września 2020 r. – W.Ż. przeciwko K. Z., Skarbowi Państwa – Sądowi Najwyższemu
      (Sprawa C-492/20)
      (2021/C 44/21)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: W.Ż.

         Strony pozwane: K. Z., Skarb Państwa – Sąd Najwyższy

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 279 TFUE oraz art. 160 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem w związku art. 4 ust. 3 oraz art. 19 ust. 1 TUE oraz w związku z punktem 1) tiret pierwszy i drugi postanowienia Trybunału Sprawiedliwości z 8 kwietnia 2020 r. w sprawie C-791/19 R Komisja p. Rzeczypospolitej Polskiej należy rozumieć w ten sposób, że Prokurator nie może do czasu rozstrzygnięcia sprawy C-791/19 R żądać przekazania do Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego akt sprawy o ustalenie nieistnienia stosunku służbowego sędziego Sądu Najwyższego z uwagi na zawieszenie stosowania art. 3 pkt 5, art. 27 i art. 73 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (jednolity tekst: Dz.U. z 2019 r., poz. 825 ze zmianami)?

                  2)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 2 i art. 4 ust. 3 TUE oraz prawem do sądu należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy orzekający w sprawie o ustalenie nieistnienia stosunku służbowego sędziego sądu krajowego z powodu istotnych uchybień w trakcie postępowania nominacyjnego, ma obowiązek zarządzić środek tymczasowy i zakazać pozwanemu w takiej sprawie orzekania we wszystkich innych sprawach objętych prawem Unii pod rygorem bezskuteczności podjętych przez takiego sędziego czynności lub wydanych orzeczeń oraz nakazać innym organom powstrzymanie się przed przydzielaniem takiemu pozwanemu spraw lub wyznaczaniem go do składów orzekających?

                  3)

                  Czy art. 2 oraz art. 4 ust. 2 w związku z art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE oraz zasadę prawa do sądu należy interpretować w ten sposób, że:

                              a)

                              sąd krajowy ma obowiązek odstąpić od stosowania zakazu „kwestionowania umocowania sądów” oraz „ustalania lub oceny przez sądy zgodności z prawem powołania sędziego lub wynikającego z tego powołania uprawnienia do wykonywania zadań z zakresu wymiaru sprawiedliwości”, takiego jak w art. 29 § 2 i 3 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym, gdyż respektowanie przez Unię tożsamości konstytucyjnej Państw Członkowskich nie uprawnia ustawodawcy krajowego do wprowadzenia rozwiązań godzących w podstawowe wartości i zasady Unii?

                              b)

                              tożsamość konstytucyjna państwa członkowskiego nie może pozbawiać prawa do niezawisłego sądu ustanowionego na mocy ustawy, gdy procedura nominacyjna poprzedzająca wręczenie aktu powołania dotknięta była uchybieniami opisanymi w pytaniach prejudycjalnych w sprawach C-487/19 oraz C-508/19 a jej uprzednią sądową kontrolę wyłączono celowo i w sposób oczywiście sprzeczny z krajową konstytucją?

                  4)

                  Czy art. 2 oraz art. 4 ust. 2 w związku z art. 19 TUE oraz zasadę prawa do sądu i art. 267 TFUE należy interpretować w ten sposób, że treść pojęcia tożsamości konstytucyjnej państwa członkowskiego w zakresie dotyczącym prawa do sądu może być ustalana w sposób wiążący dla sądu ostatniej instancji Państwa Członkowskiego tylko w ramach dialogu z Trybunałem Sprawiedliwości toczonego przez ten sąd lub inne sądy krajowe (np. sąd konstytucyjny) przy wykorzystaniu postępowania prejudycjalnego?

                  5)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE oraz zasadę ogólną prawa do sądu ustanowionego uprzednio na mocy ustawy należy interpretować w ten sposób, że sąd ostatniej instancji państwa członkowskiego odrzuca wniosek o przekazanie akt sprawy, gdy z wnioskiem takim wystąpiła osoba powołana na stanowisko sędziego na podstawie przepisów krajowych oraz w okolicznościach prowadzących do ukonstytuowania sądu niespełniającego wymogów niezależności i niezawisłości oraz niebędącego sądem ustanowionym ustawą, bez konieczności uprzedniego wyczerpania trybu postępowania, o którym mowa w pytaniu prejudycjalnym C-508/19 lub w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 19 listopada 2019 r., C-585/18, C-624/18 i C- 625/18, A.K. i in.?


title: Sprawa C-493/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 28 września 2020 r. – P. J. przeciwko A. T., R. W., Sądowi Najwyższemu

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 28 września 2020 r. – P. J. przeciwko A. T., R. W., Sądowi Najwyższemu
      (Sprawa C-493/20)
      (2021/C 44/22)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: P. J.

         Strony pozwane: A. T., R. W., Sąd Najwyższy

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 279 TFUE oraz art. 160 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem w związku art. 4 ust. 3 oraz art. 19 ust. 1 TUE oraz w związku z punktem 1) tiret pierwszy i drugi postanowienia Trybunału Sprawiedliwości z 8 kwietnia 2020 r. w sprawie C-791/19 R Komisja p. Rzeczypospolitej Polskiej należy rozumieć w ten sposób, że Prezes Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego nie może do czasu rozstrzygnięcia sprawy C-791/19 R żądać przekazania akt sprawy o ustalenie nieistnienia stosunku służbowego sędziego Sądu Najwyższego z uwagi na zawieszenie stosowania art. 3 pkt 5, art. 27 i art. 73 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (jednolity tekst: Dz.U. z 2019 r., poz. 825 ze zmianami)?

                  2)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 2 i art. 4 ust. 3 TUE oraz prawem do sądu należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy orzekający w sprawie o ustalenie nieistnienia stosunku służbowego sędziego sądu krajowego z powodu istotnych uchybień w trakcie postępowania nominacyjnego, ma obowiązek zarządzić środek tymczasowy i zakazać pozwanemu w takiej sprawie orzekania we wszystkich innych sprawach objętych prawem Unii pod rygorem bezskuteczności podjętych przez takiego sędziego czynności lub wydanych orzeczeń oraz nakazać innym organom powstrzymanie się przed przydzielaniem takiemu pozwanemu spraw lub wyznaczaniem go do składów orzekających?

                  3)

                  Czy art. 2 oraz art. 4 ust. 2 w związku z art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE oraz zasadę prawa do sądu należy interpretować w ten sposób, że:

                              a)

                              sąd krajowy ma obowiązek odstąpić od stosowania zakazu „kwestionowania umocowania sądów” oraz „ustalania lub oceny przez sądy zgodności z prawem powołania sędziego lub wynikającego z tego powołania uprawnienia do wykonywania zadań z zakresu wymiaru sprawiedliwości”, takiego jak w art. 29 § 2 i 3 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym, gdyż respektowanie przez Unię tożsamości konstytucyjnej Państw Członkowskich nie uprawnia ustawodawcy krajowego do wprowadzenia rozwiązań godzących w podstawowe wartości i zasady Unii?

                              b)

                              tożsamość konstytucyjna państwa członkowskiego nie może pozbawiać prawa do niezawisłego sądu ustanowionego na mocy ustawy, gdy procedura nominacyjna poprzedzająca wręczenie aktu powołania dotknięta była uchybieniami opisanymi w pytaniach prejudycjalnych w sprawach C-487/19 oraz C-508/19 a jej uprzednią sądową kontrolę wyłączono celowo i w sposób oczywiście sprzeczny z krajową konstytucją?

                  4)

                  Czy art. 2 oraz art. 4 ust. 2 w związku z art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE oraz zasadę prawa do sądu i art. 267 TFUE należy interpretować w ten sposób, że treść pojęcia tożsamości konstytucyjnej państwa członkowskiego w zakresie dotyczącym prawa do sądu może być ustalana w sposób wiążący dla sądu ostatniej instancji Państwa Członkowskiego tylko w ramach dialogu z Trybunałem Sprawiedliwości toczonego przez ten sąd lub inne sądy krajowe (np. sąd konstytucyjny) przy wykorzystaniu postępowania prejudycjalnego?

                  5)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE oraz zasadę ogólną prawa do sądu ustanowionego uprzednio na mocy ustawy należy interpretować w ten sposób, że sąd ostatniej instancji państwa członkowskiego odrzuca wniosek o przekazanie akt sprawy, gdy z wnioskiem takim wystąpiła osoba powołana na stanowisko sędziego na podstawie przepisów krajowych oraz w okolicznościach prowadzących do ukonstytuowania sądu niespełniającego wymogów niezależności i niezawisłości oraz niebędącego sądem ustanowionym ustawą, bez konieczności uprzedniego wyczerpania trybu postępowania, o którym mowa w pytaniu prejudycjalnym C-508/19 lub w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 19 listopada 2019 r., C-585/18, C-624/18 i C- 625/18, A.K. in.?