title: Sprawa T-75/07: Skarga wniesiona w dniu 12 marca 2007 r. — Hadmi przeciwko Radzie

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/22

         Skarga wniesiona w dniu 12 marca 2007 r. — Hadmi przeciwko Radzie
   (Sprawa T-75/07)
   (2007/C 117/35)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Ahmed Hadmi (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: M. J. G. Uiterwaal, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że w jego przypadku wspólne stanowisko 2002/402/WPZiB (Dz.U. 2001, L 344, str. 93) zostało niesłusznie wykorzystane jako podstawa zastosowania rozporządzenia 2001/2580/WE (Dz.U. L 344, str. 70), w związku z czym rozporządzenie to nie znajduje względem niego zastosowania;

               —

               ewentualnie stwierdzenie, że rozporządzenie nie może być stosowane względem skarżącego;

               —

               ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji 2006/1008/WE z dnia 21 grudnia 2006 r. (Dz.U. L 379, str. 123);

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący został skazany na karę pozbawienia wolności, po tym jak sąd krajowy uznał za udowodnione, że skarżący był członkiem organizacji terrorystycznej (Hofstadgroep). Skarżący wniósł apelację od tego wyroku.
   Decyzją 2006/1008/WE (1) Rada umieściła nazwisko skarżącego w wykazie osób, grup i podmiotów, do których zastosowanie ma rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 (2).
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i zaskarżone rozporządzenie zostały wydane z naruszeniem istotnych przepisów formalno-prawnych i w szczególności nie zostały dostatecznie uzasadnione. W odniesieniu do rozporządzenia skarżący podnosi również, że Rada nie uzasadniła, dlaczego rozporządzenie to miało by być niezbędne z punktu widzenia wspólnego rynku. W odniesieniu do decyzji skarżący podnosi brak uzasadnienia, dlaczego Rada była zdania, że rozporządzenie nr 2580/2001 ma być stosowane względem skarżącego.
   Ponadto zaskarżona decyzja jest pozbawiona odpowiedniej podstawy prawnej. Rozporządzenie nr 2580/2001 narusza mianowicie traktat WE w zakresie, w jakim ma być ono stosowane względem skarżącego. Zaskarżone rozporządzenie nie służy wykonaniu bezwzględnych zobowiązań wynikających z rezolucji przyjętej przez Radę Bezpieczeństwa ONZ. Ponadto brak jest jakiegokolwiek związku pomiędzy skarżącym i państwami trzecimi, czy innymi aspektami wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, w związku z czym drugi filar UE nie stosuje się do sytuacji skarżącego.
   W tym kontekście skarżący podnosi następnie, że art. 308 WE nie stanowi odpowiedniej podstawy prawnej, ponieważ brak jest związku z urzeczywistnieniem wspólnego rynku. Ponadto zaskarżone rozporządzenie nie realizuje żadnego celu Unii, w związku z czym art. 60 WE w zw. z art. 301 WE i art. 308 WE również nie stanowią odpowiedniej podstawy prawnej.
   W końcu skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja narusza jego prawa podstawowe, w szczególności prawo do niezakłóconego korzystania z własności oraz prawo do niezakłóconego życia prywatnego, które chroni między innymi europejska Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC).

      (1)  2006/1008/WE: Decyzja Rady z dnia 21 grudnia 2006 r. wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (Dz.U. L 379, str. 123).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (Dz.U. L 344, str. 70).


title: Sprawa T-438/15: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2015 r. – Port Autonome du Centre et de l’Ouest i in./Komisja

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/30

         Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2015 r. – Port Autonome du Centre et de l’Ouest i in./Komisja
   (Sprawa T-438/15)
   (2015/C 337/31)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Port Autonome du Centre et de l’Ouest SCRL (La Louvière, Belgia) Port Autonome de Namur (Namur, Belgia), Port Autonome de Charleroi (Charleroi, Belgia) i region Walonia (Jambes, Belgia) (przedstawiciel: adwokat J. Vanden Eynde)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie wniesionej skargi za dopuszczalną w przypadku każdego ze skarżących i w konsekwencji stwierdzenie nieważność decyzji Komisji o sygnaturze: SA.38393(2014/CP) – opodatkowanie portów w Belgii;

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej uznającej brak opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych dochodów z działalności gospodarczej portów belgijskich, a w szczególności portów walońskich, za pomoc państwa niezgodną z rynkiem wewnętrznym;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący w sposób ogólny tego, że twierdzenia Komisji nie są poparte okolicznościami faktycznymi i nie są uzasadnione prawnie.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że nie jest uzasadnione prawnie twierdzenie, iż rozpatrywany system opodatkowania jest podatkiem dochodowym od osób prawnych.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja nie uwzględniła prerogatyw państw członkowskich w zakresie:

                           —

                           określenia rodzajów działalności niemających charakteru gospodarczego;

                           —

                           określenia podatków bezpośrednich;

                           —

                           obowiązku zapewnienia prawidłowego funkcjonowania usług użyteczności publicznej niezbędnego do osiągnięcia spójności społecznej i gospodarczej;

                           —

                           samodzielnej organizacji usług użyteczności publicznej.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że zasadnicza działalność portów walońskich polega na świadczeniu usług użyteczności publicznej, które nie podlegają, zgodnie z prawodawstwem europejskim (art. 93 TFUE i 106 ust. 2 TFUE), regułom konkurencji określonym w art. 107 TFUE.

               5.

               Zarzut piąty podniesiony posiłkowo dotyczący tego, że choć zasadnicza działalność śródlądowych portów walońskich mieści się w zakresie usług w ogólnym interesie gospodarczym, to jest ona normowana przepisami art. 93 TFUE i 106 ust. 2 TFUE, a reguły konkurencji nie znajdują do niej zastosowania.

               6.

               Zarzut szósty podniesiony w dalszej kolejności posiłkowo dotyczący tego, że ustanowione na gruncie prawodawstwa europejskiego kryteria definicji pomocy państwa nie są spełnione.


title: Sprawa T-409/12: Skarga wniesiona w dniu 12 września 2012 r. — Mitsubishi Electric przeciwko Komisji

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/19

         Skarga wniesiona w dniu 12 września 2012 r. — Mitsubishi Electric przeciwko Komisji
   (Sprawa T-409/12)
   2012/C 343/33
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mitsubishi Electric Corp. (Tokio, Japonia) (przedstawiciele: R. Denton, J. Vyavaharkar i R. Browne, Solicitors oraz adwokat K. Haegeman)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 27 czerwca 2012 r. C(2012) 4381 wersja ostateczna zmieniającej decyzję z dnia 24 stycznia 2007 r. C(2006) 6762 wersja ostateczna dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (obecnie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej) oraz art. 53 Porozumienia EOG (sprawa COMP/39.966 — Rozdzielnice z izolacją gazową — grzywny), w zakresie w jakim dotyczy ona skarżącej; lub tytułem żądania ewentualnego,

               —

               znaczne obniżenie nałożonej na skarżącą grzywny; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej własnymi kosztami oraz kosztami strony skarżącej poniesionymi w związku z niniejszym postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy, w ramach którego skarżąca twierdzi, że

                           —

                           Komisja uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi uzasadnienia w odniesieniu do obliczenia grzywny i naruszyła zasadę dobrej administracji.

               2)

               Zarzut drugi, w ramach którego skarżąca twierdzi, że

                           —

                           Komisja uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi uzasadnienia, obliczając mnożnik mający zastosowanie do skarżącej i naruszyła zasady równego traktowania i proporcjonalności, obliczając mnożnik.

               3)

               Zarzut trzeci, w ramach którego skarżąca twierdzi, że

                           —

                           Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności, oceniając grzywnę nałożoną na skarżącą w taki sam sposób, jak oceniła grzywnę podlegającą nałożeniu na europejskich producentów.

               4)

               Zarzut czwarty, w ramach którego skarżąca twierdzi, że

                           —

                           Komisja dopuściła się błędu, nie uwzględniając dowodów gospodarczych i technicznych przy ocenie wpływu zachowania skarżącej oraz przy obliczaniu nałożonej na nią grzywny.

               5)

               Zarzut piąty, w ramach którego skarżąca twierdzi, że

                           —

                           Komisja błędnie określiła czas trwania domniemanego kartelu.

               6)

               Zarzut szósty, w ramach którego skarżąca twierdzi, że

                           —

                           Komisja błędnie oceniła części kwoty wyjściowej TM T&D’s podlegające podziałowi pomiędzy skarżącą i inną spółkę, naruszając tym samym zasady równego traktowania i proporcjonalności.

               7)

               Zarzut siódmy, w ramach którego skarżąca twierdzi, że

                           —

                           Komisja uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi uzasadnienia, podejmując decyzję o częściach kwoty wyjściowej TM T&D’s podlegających podziałowi pomiędzy skarżącą i inną spółkę.

               8)

               Zarzut ósmy, w ramach którego skarżąca twierdzi, że

                           —

                           Komisja błędnie zastosowała swą metodę wyznaczenia kwoty wyjściowej dla skarżącej za okres poprzedzający utworzenie TM T&D, naruszając tym samym zasady równego traktowania i proporcjonalności.

               9)

               Zarzut dziewiąty, w ramach którego skarżąca twierdzi, że

                           —

                           Komisja uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi uzasadnienia w odniesieniu do jej metody wyznaczenia skarżącej kwoty wyjściowej grzywny za okres poprzedzający utworzenie TM T&D.


title: Sprawa T-198/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 30 marca 2011 przez Guida Stracka od wyroku wydanego w dniu 20 stycznia 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-121/07 Strack przeciwko Komisji

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/25

         Odwołanie wniesione w dniu 30 marca 2011 przez Guida Stracka od wyroku wydanego w dniu 20 stycznia 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-121/07 Strack przeciwko Komisji
   (Sprawa T-198/11 P)
   2011/C 211/55
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Guido Strack (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 20 stycznia 2011 r. w sprawie F-121/07 w całości;

               —

               uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 17 września 2011 r. w sprawie F-121/07 w zakresie, w jakim na jego mocy oddalono wniosek wnoszącego odwołanie o wydanie wyroku zaocznego;

               —

               uchylenie decyzji Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej, na mocy której sprawa F-121/07 przyznana początkowo pierwszej izbie została przekazana drugiej izbie;

               —

               uchylenie wydanej w związku ze sprawą F-121/07 decyzji Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej, na mocy której nie zostały uwzględnione względnie dopuszczone pismo procesowe wnoszącego odwołanie z dnia 2 kwietnia 20009 r. i zawarty w nim wniosek o rozszerzenie skargi;

               —

               orzeczenie zgodnie z żądaniami wnoszącego odwołanie zawartymi w skardze wniesionej w sprawie F-121/07 i w piśmie procesowym złożonym w tym postępowaniu z dnia 2 kwietnia 2009 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania;

               —

               ponadto w oparciu o właściwe utrwalone orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka przyznanie wnoszącemu odwołanie odszkodowania z powodu przewlekłości postępowania w wysokości minimum 2 500 EUR, przy czym jego dokładna wysokość pozostawiona jest uznaniu Sądu.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi dwadzieścia dwa zarzuty.
   W swych zarzutach wnoszący odwołanie podnosi między innymi brak właściwości składu orzekającego, który wydał zaskarżone orzeczenia; niezgodne z prawem oddalenie wniosku o wydanie wyroku zaocznego; niezgodność z prawem przyznanego Komisji przedłużenia terminu; niedopuszczenie rozszerzenia skargi; niedokonanie zalecanego połączenia postępowania z innym postępowaniem toczącym się między tymi samymi stronami; niezgodne z prawdą przedstawienie stanu faktycznego w przygotowanym sprawozdaniu na rozprawę i zaskarżonym wyrok; stronniczość sprawozdawcy; naruszenie reżimu językowego Sądu i dyskryminacja wnoszącego odwołanie ze względów językowych, jak również brak tłumaczenia dokumentów procesowych.
   Ponadto wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo i niewystarczająco uzasadnił swój wyrok. W szczególności dotyczy to wykładni i zastosowania art. 11, 25, 26, 26a, 90 i nast. Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich, art. 6, 8 i 13 europejskiej Konwencji praw człowieka i podstawowych wolności, art. 8, 41, 42, 47 i 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 6 i nast. rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) oraz art. 11 i nast. rozporządzenia (WE) nr 45/2001 (2).

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8, s. 1).


title: Sprawa C-102/10: Postanowienie Trybunału z dnia 28 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Focșani — Rumunia) — Frăsina Bejan przeciwko Tudorel Mușat (Regulamin postępowania — Artykuł 9 ust. 1, art.103 ust. 1 i art. 104 ust. 3 akapit pierwszy i drugi — Zbliżenie ustawodawstw — System obowiązkowego ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych — Umowa dobrowolnego ubezpieczenia — Brak zastosowania)

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/15

         Postanowienie Trybunału z dnia 28 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Focșani — Rumunia) — Frăsina Bejan przeciwko Tudorel Mușat
   (Sprawa C-102/10) (1)

   (Regulamin postępowania - Artykuł 9 ust. 1, art.103 ust. 1 i art. 104 ust. 3 akapit pierwszy i drugi - Zbliżenie ustawodawstw - System obowiązkowego ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych - Umowa dobrowolnego ubezpieczenia - Brak zastosowania)
   2011/C 63/28
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Judecătoria Focșani

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Frăsina Bejan

      Strona pozwana: Tudorel Mușat

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Judecătoria Focșani — Wykładnia art. 49 TFUE, 56 TFUE, 57 TFUE, 59 akapit pierwszy TFUE i 169 TFUE oraz dyrektywy 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych (Dz.U. L 8, s. 17), dyrektywy 92/49 EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie (Dz.U. L 228, s. 1), dyrektywy 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29), dyrektywy 2005/14/WE z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 149 z 11.6.2005, s. 14) i dyrektywy 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. L 263, s. 11) — Ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych — Szkody spowodowane przez pojazdy ubezpieczone — Przepisy krajowe ustanawiające niekorzystne dla konsumentów klauzule wyłączające — Przesłanki wyłączające idące dalej niż przesłanki przewidziane w dyrektywach — Możliwość powołania się przez sąd krajowy na nieważność klauzuli wyłączającej ubezpieczone ryzyko

      Sentencja

               1)

               System obowiązkowego ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych ustanowiony przez

                           —

                           dyrektywę Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności,

                           —

                           drugą dyrektywę Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych,

                           —

                           trzecią dyrektywę Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych,

                           —

                           dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/26/WE z dnia 16 maja 2000 r. sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, zmieniającą dyrektywy Rady 73/239/EWG i 88/357/EWG (czwartą dyrektywę w sprawie ubezpieczeń komunikacyjnych), oraz

                           —

                           dyrektywę 2005/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. zmieniającą dyrektywy Rady 72/166/EWG, 84/5/EWG, 88/357/EWG i 90/232/EWG Rady oraz dyrektywę 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych,

                     nie stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, które przewidują, że ubezpieczyciel wyłącza z zakresu umowy dobrowolnego ubezpieczenia pojazdu mechanicznego szkody spowodowane podczas prowadzenia tego pojazdu przez osobę znajdująca się pod wpływem alkoholu.

               2)

               System obowiązkowego ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych ustanowiony przez dyrektywy 72/166, 84/5, 90/232, 2000/26 i 2005/14 nie stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, które nie nakazują ubezpieczycielowi niezwłocznego wypłacenia odszkodowania, na postawie umowy dobrowolnego ubezpieczenia pojazdu mechanicznego, ubezpieczonemu poszkodowanemu w wyniku wypadku i dochodzenia od osoby odpowiedzialnej za spowodowanie wypadku zwrotu kwoty odszkodowania wypłaconej temu ubezpieczonemu, w przypadku kiedy ubezpieczenie nie pokrywa tego ryzyka ze względu na klauzulę wyłączającą.

               3)

               Przepisy krajowe, zgodnie z którymi ubezpieczyciel wyłącza z zakresu umowy dobrowolnego ubezpieczenia pojazdu mechanicznego szkody spowodowane podczas prowadzenia tego pojazdu przez osobę znajdującą się pod wpływem alkoholu, stanowią ograniczenie zarówno swobody przedsiębiorczości, jak i swobody świadczenia usług. Do sądu krajowego należy zbadanie, w jakim stopniu ograniczenie to może zostać dopuszczone na zasadzie odstępstw wyraźnie przewidzianych w traktacie FUE, lub uzasadnione zgodnie z orzecznictwem Trybunału nadrzędnymi względami interesu ogólnego.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa T-161/04: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2011 r. — Valero Jordana przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Lista rezerwy kadrowej wyłonionej w konkursie otwartym oraz decyzje indywidualne dotyczące powołania urzędników — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony prywatności i integralności osoby fizycznej — Ochrona danych osobowych — Rozporządzenie (WE) nr 45/2001)

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/14

         Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2011 r. — Valero Jordana przeciwko Komisji
   (Sprawa T-161/04) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Lista rezerwy kadrowej wyłonionej w konkursie otwartym oraz decyzje indywidualne dotyczące powołania urzędników - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony prywatności i integralności osoby fizycznej - Ochrona danych osobowych - Rozporządzenie (WE) nr 45/2001)
   2011/C 238/19
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Gregorio Valero Jordana (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Merola)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo P. Aalto i E. Adserá Ribera, pełnomocnicy, następnie E. Adserá Ribera i P. Costa de Oliveira, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Królestwo Danii (przedstawiciele: B. Weis Fogh i J. Jørgensen Søren, pełnomocnicy); Królestwo Szwecji (przedstawiciele: początkowo A. Kruse i K. Norman, pełnomocnicy, następnie A. Falk, S. Johannesson, K. Petkovska i C. Meyer-Seitz, pełnomocnicy); Europejski Inspektor Ochrony Danych (EIOD) (przedstawiciele: H. Hijmans, H. Kranenborg i R. Barceló, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 10 lutego 2004 r. rozstrzygającej odmownie wniosek skarżącego o uzyskanie dostępu do listy rezerwy kadrowej wyłonionej w konkursie ogólnym A7/A6 COM/A/637 oraz decyzji indywidualnych dotyczących powołania urzędników do grupy zaszeregowania A6 począwszy od dnia 5 października 1995 r.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 10 lutego 2004 r. rozstrzygającej odmownie wniosek Gregoria Valera Jordany o udzielenie dostępu do listy rezerwy kadrowej wyłonionej w konkursie ogólnym A7/A6 COM/A/637 oraz decyzji indywidualnych dotyczących powołania urzędników do grupy zaszeregowania A6 począwszy od dnia 5 października 1995 r.

               2)

               Komisja pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez G. Valera Jordanę.

               3)

               Królestwo Szwecji pokrywa własne koszty.

               4)

               Europejski Inspektor Ochrony Danych (EIOD) pokrywa własne koszty.

               5)

               Królestwo Danii występuje z postępowania w sprawie T-161/04, do którego wstąpiło w charakterze interwenienta.

               6)

               Królestwo Danii pokrywa własne koszty.

               7)

               G. Valero Jordana, Komisja, Królestwo Szwecji i EIOD pokrywają własne koszty związane z interwencją Królestwa Danii.

      (1)  Dz.U. C 168 z 26.6.2004.


title: Sprawy połączone C-514/07 P, C-528/07 P i C-532/07 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 września 2010 r. — Królestwo Szwecji/Association de la presse internationale ASBL (API) i Komisja Europejska (C-514/07), Association de la presse internationale ASBL (API) przeciwko Komisji Europejskiej (C-528/07), Komisja Europejska przeciwko Association de la presse internationale ASBL (API) (C-532/07) (Odwołanie — Prawo dostępu do dokumentów instytucji — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Artykuł 4 ust. 2 tiret drugie i trzecie — Pisma procesowe złożone przez Komisję w ramach postępowania sądowego przed Trybunałem i przed Sądem — Decyzja Komisji odmawiająca dostępu do dokumentów)

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 września 2010 r. — Królestwo Szwecji/Association de la presse internationale ASBL (API) i Komisja Europejska (C-514/07), Association de la presse internationale ASBL (API) przeciwko Komisji Europejskiej (C-528/07), Komisja Europejska przeciwko Association de la presse internationale ASBL (API) (C-532/07)
   (Sprawy połączone C-514/07 P, C-528/07 P i C-532/07 P) (1)

   (Odwołanie - Prawo dostępu do dokumentów instytucji - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Artykuł 4 ust. 2 tiret drugie i trzecie - Pisma procesowe złożone przez Komisję w ramach postępowania sądowego przed Trybunałem i przed Sądem - Decyzja Komisji odmawiająca dostępu do dokumentów)
   2010/C 317/12
   Język postępowania: angielski

      Strony

      (C-514/07)

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: S. Johannesson, A. Falk, K. Wistrand i K. Petkovska, pełnomocnicy)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Association de la presse internationale ASBL (API) (przedstawiciele: S. Völcker i Heithecker, Rechtsanwälte, F. Louis, adwokat, C. O’Daly, Solicitor) i Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Docksey, V. Kreuschitz i P. Aalto, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający wnoszącą odwołanie: Królestwo Danii (przedstawiciel: B. Weis Fogh, pełnomocnik), Republika Finlandii (przedstawiciel: J. Heliskoski, pełnomocnik)

      (C-528/07)

      Wnoszący odwołanie: Association de la presse internationale ASBL (API) (przedstawiciele: S. Völcker, Rechtsanwalt, F. Louis, adwokat, C. O’Daly, Solicitor)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Docksey, V. Kreuschitz i P. Aalto, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający drugą stronę postępowania: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: E. Jenkinson i S. Behzadi-Spencer, pełnomocnicy oraz J. Coppel, barrister)

      (C-532/07)

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Docksey, V. Kreuschitz i P. Aalto, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Association de la presse internationale ASBL (API) (przedstawiciele: S. Völcker, Rechtsanwalt, F. Louis, adwokat, C. O’Daly, Solicitor)

      Interwenient popierający wnoszącą odwołanie: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: E. Jenkinson i S. Behzadi-Spencer, pełnomocnicy oraz J. Coppel, barrister)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (wielka izba) z dnia 12 września 2007 r. w sprawie T-36/04 API przeciwko Komisji, na mocy którego Sąd stwierdził częściową nieważność decyzji Komisji z dnia 20 listopada 2003 r. oddalającej wniosek złożony przez wnoszącą odwołanie w celu uzyskania dostępu do pism procesowych przekazanych przez Komisję Trybunałowi i Sądowi w ramach niektórych zawisłych przed nimi spraw

      Sentencja

               1)

               Odwołania zostają oddalone.

               2)

               Królestwo Szwecji pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Komisję Europejską związane z odwołaniem w sprawie C-514/07 P.

               3)

               Association de la presse internationale ASBL (API) pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Komisję Europejską związane z odwołaniem w sprawie C-528/07 P.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Association de la presse internationale ASBL (API) związane z odwołaniem w sprawie C-532/07 P.

               5)

               Królestwo Danii, Republika Finlandii i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty związane z odwołaniami.

      (1)  Dz.U. C 51 z 23.02.2008

      Dz.U. C 22 z 26.01.2008

      Dz.U. C 32 z 07.02.2009


title: Sprawa T-662/15: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Delić/Parlament

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/75

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Delić/Parlament
   (Sprawa T-662/15)
   (2016/C 048/83)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Anuška Delić (Lublana, Słowenia) (przedstawiciel: adwokat N. Pirc Musar)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji A(2015)8344 C Parlamentu Europejskiego z dnia 14 września 2015 r., w której oddalono wniosek potwierdzający strony skarżącej o udzielenie dostępu do niektórych dokumentów dotyczących informacji o kosztach podróży, dietach, dodatkach na ogólne wydatki i o wydatkach na personel członków Parlamentu Europejskiego;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą zgodnie z art. 134 i 140 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami poniesionymi przez wszelkich interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 (1) w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001 (2), ponieważ żądane dane osobowe nie są chronione na podstawie prawa Unii;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001, ponieważ odmówiono dostępu do żądanych informacji, mimo że przesłanki ujawnienia były spełnione;

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia określonego w art. 2 i 4 rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 6 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001 ogólnego obowiązku rozpatrzenia każdego indywidualnego dokumentu;

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 6 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ odmowa udzielenia częściowego dostępu do żądanych dokumentów jest bezzasadna;

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku przedstawienia uzasadnienia wskazanego w art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ Parlament nie udzielił odpowiedzi na wszystkie argumenty strony skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001 L 8, s. 1).


title: Sprawa T-488/14: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2014 r. – Mdr Inversiones przeciwko Komisji

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/50

         Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2014 r. – Mdr Inversiones przeciwko Komisji
   (Sprawa T-488/14)
   2014/C 282/65
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Mdr Inversiones, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel(-e): M. Linares Gil, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja zakwalifikowała w niej całokształt środków, które rzekomo stanowią tzw. hiszpański system leasingu podatkowego („SEAF”), jako niezgodną ze wspólnym rynkiem nową pomoc państwa;

               —

               tytułem ewentualnego wniosku, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których Komisja wskazała inwestorów AIE jako beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem ewentualnego wniosku, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawarty w nim nakaz odzyskania rzekomej pomocy narusza zasadę pewności prawa, i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-700/13 Bankia przeciwko Komisji.
   Zarzuca się w szczególności błąd w zaklasyfikowania tzw. hiszpańskiego systemu leasingu podatkowego („SEAF”), jako całości, jak i środków indywidualnych, jako pomocy państwa, błąd w identyfikacji beneficjenta środków i naruszenie zasady pewności prawa.


title: Sprawa T-270/07: Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2007 r. — Devisa przeciwko Radzie i Komisji

text:
               22.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/14

         Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2007 r. — Devisa przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-270/07)
   (2007/C 223/21)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Nueva Desmotadora Sevillana, SA (Sewilla, Hiszpania) (przedstawiciel: L. Ortiz Blanco, abogado)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               wydanie wyroku uwzględniającego niniejszą skargę o odszkodowanie, wniesioną na mocy art. 288 WE, stwierdzającego, że skarżącej należy się odszkodowanie pieniężne ze strony Rady i Komisji odpowiadających solidarnie w całkowitej kwocie dwóch milionów trzystu osiemdziesięciu pięciu tysięcy pięciuset siedemdziesięciu jeden EUR (2 385 571 EUR) oraz

               —

               obciążenie pozwanych instytucji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są takie same, jak podniesione w sprawie T-217/07 Las Palmeras przeciwko Radzie i Komisji.


title: Sprawa C-200/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 27 kwietnia 2012 r. — Minister voor Immigratie en Asiel, inny uczestnik postępowania: Y

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 27 kwietnia 2012 r. — Minister voor Immigratie en Asiel, inny uczestnik postępowania: Y
   (Sprawa C-200/12)
   2012/C 217/15
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Minister voor Immigratie en Asiel

      Inny uczestnik postępowania: Y

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy obcokrajowcy o orientacji homoseksualnej tworzą szczególną grupę społeczną w rozumieniu art. 10 ust. 1 lit. d) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony (Dz.U. L 304, s. 12, dalej zwanej „dyrektywą”)?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: jakie czynności homoseksualne wchodzą w zakres obowiązywania dyrektywy oraz czy może to, gdy w związku z tymi czynnościami ma miejsce prześladowanie i są spełnione pozostałe przesłanki, prowadzić do przyznania statusu uchodźcy? To pytanie składa się z następujących pytań częściowych:

                           a)

                           Czy można oczekiwać od homoseksualnych cudzoziemców, że w swojej ojczyźnie będą ukrywać przed każdym swoją orientację seksualną w celu uniknięcia prześladowania?

                           b)

                           W przypadku odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie częściowe: czy można oczekiwać od homoseksualnego cudzoziemca, że przy uzewnętrznianiu swojej orientacji seksualnej w swojej ojczyźnie zachowa powściągliwość w celu uniknięcia prześladowania, a jeśli tak, to w jakiej mierze? Czy można w tym zakresie oczekiwać od osób homoseksualnych większej powściągliwości niż od osób heteroseksualnych?

                           c)

                           Jeżeli w tym kontekście można dokonać rozróżnienia między zachowaniami dotyczącymi istoty orientacji seksualnej i takimi, które jej nie dotyczą: co należy rozumieć poprzez istotę orientacji homoseksualnej i w jaki sposób można ją określić?

               3)

               Czy sama okoliczność faktyczna, że czynności homoseksualne na podstawie Penal Code Act podlegają karze w Ugandzie i są zagrożone karą pozbawienia wolności, stanowi akt prześladowania w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. a) w związku z ust. 2 lit. c) dyrektywy? W przypadku odpowiedzi przeczącej: przy spełnieniu jakich okoliczności zachodzi zatem taki przypadek?


title: Wykreślenie sprawy C-277/04

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/30

         Wykreślenie sprawy C-277/04 (1)

   (2005/C 143/56)

      (Język postępowania: niemiecki)

   Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-277/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

      (1)  Dz.U. C 228 z 11.9.2004


               22.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 480/6

         Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej, złożony przez Oslo tingrett (sąd rejonowy w Oslo) w dniu 9 listopada 2015 r. w sprawie Yankuba Jabbi przeciwko państwu norweskiemu
   (Sprawa E-28/15)
   (2016/C 480/07)
   W dniu 18 listopada 2015 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek, wystosowany dnia 9 listopada 2015 r. przez Oslo tingrett (sąd rejonowy w Oslo), o wydanie w sprawie Yankuba Jabbi przeciwko państwu norweskiemu opinii doradczej dotyczącej następujących kwestii:
   Czy art. 7 ust. 1 lit. b), por. art. 7 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE przyznaje pochodne prawo pobytu obywatelowi państwa trzeciego będącemu członkiem rodziny obywatela państwa EOG, który po powrocie z innego państwa EOG mieszka w państwie EOG, którego dany obywatel państwa EOG jest obywatelem?


title: Sprawa T-153/05: Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2005 r. przez Carlosa Sáncheza Ferriza przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/25

         Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2005 r. przez Carlosa Sáncheza Ferriza przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-153/05)
   (2005/C 155/49)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 14 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Carlosa Sáncheza Ferriza, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez adwokatów Gilles'a Bounéou i Frédérica Frabettiego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               stwierdzenie nieważności procedury oceny za 2003 r. w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego;

               2)

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny kariery zawodowej skarżącego za okres 1.1.2003 r.- 31.12.2003 r.;

               3)

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty podnoszone przez skarżącego w niniejszej sprawie są identyczne z zarzutami i głównymi argumentami podniesionymi w sprawach T-43/04 i T-47/04.


title: Sprawa T-542/10: Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2012 r. — XXXLutz Marken przeciwko OHIM — Meyer Manufacturing (CIRCON) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CIRCON — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy CIRCULON — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Charakter wysoce odróżniający — Renoma — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Postępowanie przed izbą odwoławczą — Prawo do obrony — Artykuły 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/20

         Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2012 r. — XXXLutz Marken przeciwko OHIM — Meyer Manufacturing (CIRCON)
   (Sprawa T-542/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CIRCON - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy CIRCULON - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Charakter wysoce odróżniający - Renoma - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Postępowanie przed izbą odwoławczą - Prawo do obrony - Artykuły 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009)
   2012/C 217/43
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: XXXLutz Marken GmbH (Wels, Austria) (przedstawiciel: adwokat H. Pannen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo R. Manea, następnie K. Klüpfel, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Meyer Manufacturing Co. Ltd (Kowloon, Hong-Kong) (przedstawiciel: adwokat M. Fiedler)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 września 2010 r. (sprawa R 40/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Meyer Manufacturing Co. Ltd a XXXLutz Marken GmbH.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 września 2010 r. (sprawa R 40/2010-1).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez XXXLutz Marken GmbH.

               3)

               Meyer Manufacturing Co. Ltd pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa T-34/10: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2012 r. — Hairdreams przeciwko OHIM — Bartmann (MAGIC LIGHT) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MAGIC LIGHT — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy MAGIC LIFE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/18

         Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2012 r. — Hairdreams przeciwko OHIM — Bartmann (MAGIC LIGHT)
   (Sprawa T-34/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MAGIC LIGHT - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy MAGIC LIFE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 38/29
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Hairdreams HaarhandelsgmbH (Graz, Austria) (przedstawiciel: adwokat G. Kresbach)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM by również: Rüdiger Bartmann (Gladbeck, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 listopada 2009 r. (sprawa R 656/2008-4) dotycząca postępowania w sprawie sprzeciwu między Rüdigerem Bartmannem a Hairdreams HaarhandelsgmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Hairdreams HaarhandelsgmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa F-5/08: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 29 września 2010 r. — Brune przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs ogólny — Niewpisanie na listę rezerwy kadrowej — Przebieg egzaminu ustnego — Stały skład komisji konkursowej)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/58

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 29 września 2010 r. — Brune przeciwko Komisji
   (Sprawa F-5/08) (1)

   (Służba publiczna - Konkurs ogólny - Niewpisanie na listę rezerwy kadrowej - Przebieg egzaminu ustnego - Stały skład komisji konkursowej)
   2011/C 30/107
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Markus Brune (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat H. Mannes)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o niewpisaniu skarżącego na listę rezerwy kadrowej konkursu AD/26/05 ze względu na niewystarczającą liczbę punktów zdobytą na egzaminie ustnym

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 10 maja 2007 r. o niewpisaniu M. Brune’a na listę rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/26/05.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008, s. 69.


title: Sprawa C-207/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 4 marca 2015 r. w sprawie T-572/12 Nissan Jidosha KK/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 4 maja 2015 r. przez Nissan Jidosha KK

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/3

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 4 marca 2015 r. w sprawie T-572/12 Nissan Jidosha KK/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 4 maja 2015 r. przez Nissan Jidosha KK
   (Sprawa C-207/15 P)
   (2015/C 262/04)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Nissan Jidosha KK (przedstawiciele: B. Brandreth, barrister, D. Cañadas Arcas, abogada)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 4 marca 2015 r. (sprawa T-572/12);

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 6 września 2012 r. (sprawa R 2469/2011-1);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd naruszył prawo poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 47 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (zwanego dalej „WZT”) (1). W szczególności Sąd błędnie uznał, że art. 47 nie pozwala na składanie kolejnych wniosków o przedłużenie rejestracji znaku towarowego. Sąd dokonał błędnej interpretacji nie tylko art. 47 WZT, ale także art. 48 WZT, uznając, że przepis ten dotyczy wyłącznie oznaczeń zarejestrowanych jako wspólnotowe znaki towarowe.

               a.

               Przyjęta przez Sąd interpretacja art 47 ust. 3 jest wewnętrznie sprzeczna.

               b.

               Dokonana przez Sąd interpretacja art. 47 ust. 3 sprowadza się de facto do zrzeczenia się części znaku na warunkach sprzecznych z ustanowionymi w art. 50 WZT.

               c.

               Wymóg pewności prawa, na który powołuje się Sąd, odnosi się do czynności OHIM. Wymóg ten nie wynika z interpretacji art. 47 ust. 3, jakiej dokonał Sąd, przy czym pewność prawa jest zapewniona również przy przyjęciu interpretacji proponowanej przez wnoszącego odwołanie. W rozpatrywanej sprawie czynności OHIM były podejmowane przy założeniu, że nastąpiło zrzeczenia się znaku towarowego, co Sąd uznał za naruszenie prawa.

               d.

               Brzmienie art. 47 ust. 3 nie wyklucza interpretacji, za jaką opowiada się wnoszący odwołanie.

               e.

               Interpretacja art. 48 błędnie zakłada, że przepis ten dotyczy wyłącznie oznaczeń zarejestrowanych jako wspólnotowe znaki towarowe.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-303/09: Postanowienie Sądu z dnia z dnia 2 kwietnia 2014 r. – CIVR i in. przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Ramowy program działań prowadzonych przez uznane we Francji rolnicze organizacje międzyzawodowe na rzecz członków reprezentowanych sektorów rolnych — Finansowanie z dobrowolnych składek, które stały się obowiązkowe — Decyzja uznająca system pomocy za zgodny ze wspólnym rynkiem — Cofnięcie decyzji — Umorzenie postępowania)

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/24

         Postanowienie Sądu z dnia z dnia 2 kwietnia 2014 r. – CIVR i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-303/09) (1)

   ((Pomoc państwa - Ramowy program działań prowadzonych przez uznane we Francji rolnicze organizacje międzyzawodowe na rzecz członków reprezentowanych sektorów rolnych - Finansowanie z dobrowolnych składek, które stały się obowiązkowe - Decyzja uznająca system pomocy za zgodny ze wspólnym rynkiem - Cofnięcie decyzji - Umorzenie postępowania))
   2014/C 194/31
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Conseil interprofessionnel des vins du Roussillon à appellation d’origine contrôlée (CIVR) (Perpignan, Francja); Comité national des interprofessions des vins à appellation d’origine et à indication géographique (CNIV) (Paryż, France); oraz Interprofession nationale porcine (Inaporc) (Paryż) (przedstawiciele: H. Calvet, O. Billard i Y. Trifounovitch, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo B. Stromsky i C. Urraca Caviedes, następnie B. Stromsky i S. Thomas, a wreszcie B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2008) 7846 wersja ostateczna z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy państwa nr 561/2008 dotyczącej ramowego programu działań prowadzonych przez uznane we Francji rolnicze organizacje międzyzawodowe na rzecz członków reprezentowanych sektorów rolnych.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 244 z 10.10.2009.


title: Sprawa C-126/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez sąd polubowny przy izbie przemysłowej Republiki Czeskiej i izbie rolniczej Republiki Czeskiej (Republika Czeska) w dniu 26 lutego 2007 r. — Reisebüro Bühler GmbH przeciwko Dom.info e.K., Sebastian Dieterle

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez sąd polubowny przy izbie przemysłowej Republiki Czeskiej i izbie rolniczej Republiki Czeskiej (Republika Czeska) w dniu 26 lutego 2007 r. — Reisebüro Bühler GmbH przeciwko Dom.info e.K., Sebastian Dieterle
   (Sprawa C-126/07)
   (2007/C 117/11)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Sąd polubowny przy izbie przemysłowej Republiki Czeskiej i izbie rolniczej Republiki Czeskiej
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Reisebüro Bühler GmbH

      Strona pozwana: Dom.info e.K., Sebastian Dieterle
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy utworzony na podstawie rozporządzenia nr 874/2004/WE (1) sąd polubowny do spraw sporów dotyczących nazw domeny .eu przy izbie przemysłowej Republiki Czeskiej i izbie rolniczej Republiki Czeskiej (czeski sąd polubowny) jest uprawniony do wniesienia do Trybunału, na podstawie art. 234 akapit drugi WE, wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym?

               2)

               W przypadku udzielenia przez Trybunał na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:
               Czy na podstawie upoważnienia zawartego w art. 22 ust. 5 rozporządzenia nr 874/2004/WE mogą zostać przyjęte uzupełniające przepisy dotyczące zasad rozwiązywania sporów (procedury ADR), zgodnie z którymi pozwany między innymi może wnosić nie tylko o oddalenie skargi, lecz także o stwierdzenie, że skarga została wniesiona w złej wierze i stanowi nadużycie procedury [rozdział B12 lit. h) procedury ADR]?

               3)

               W przypadku udzielenia przez Trybunał na pytanie drugie odpowiedzi przeczącej:
               Czy zespół ADR sądu polubownego jest uprawniony do rozpatrzenia na podstawie pozostałych przepisów prawa wspólnotowego lub na podstawie ogólnych zasad prawa wspólnotowego mających źródło w tradycji konstytucyjnej państw członkowskich wniosku o stwierdzenie?

      (1)  Dz.U. L 162, str. 40.


title: Sprawa C-499/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brugge w dniu 16 listopada 2007 r. — S.A. Beleggen, Risicokapitaal, Beheer przeciwko État belge

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brugge w dniu 16 listopada 2007 r. — S.A. Beleggen, Risicokapitaal, Beheer przeciwko État belge
   (Sprawa C-499/07)
   (2008/C 22/54)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Rechtbank van eerste aanleg te Brugge (Belgia)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: S.A. Beleggen, Risicokapitaal, Beheer

      Strona pozwana: État belge
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy dyrektywę Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (1), a w szczególności jej art. 4 ust. 1, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona temu, aby państwo członkowskie stosowało zwolnienie wypłaconego zysku, który spółka tego państwa uzyskuje od spółki zależnej z siedzibą w innym państwie członkowskim, z wyłączeniem przypadku likwidacji spółki zależnej, poprzez wliczenie wypłaconego zysku w całości do podstawy opodatkowania, a następnie jego odliczenie w wysokości 95 % od podstawy opodatkowania, ograniczone jednak do zysku za rok podatkowy, w którym nastąpiło wypłacenie zysku (po odjęciu określonych kwot przewidzianych w ustawie) (art. 205 § 2 W.I.B. w zw. z art. 77 KB/WIB), co oznacza, że jeśli zysk za rok podatkowy jest mniejszy od kwoty wypłaconego zysku nie powstaje w ogóle strata podlegająca przeniesieniu?

               2.

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy dyrektywę Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich, a w szczególności jej art. 4 ust. 1, należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje ona to państwo członkowskie do traktowania wypłaconego zysku, który spółka tego państwa członkowskiego uzyskuje od swojej spółki zależnej z siedzibą w innym państwie członkowskim, tak by podlegał on w pełni odliczeniu od zysku za dany rok podatkowy, zaś wynikłej z tego straty, tak by podlegała ona w pełni przeniesieniu na kolejny rok podatkowy?

               3.

               Na wypadek gdyby dyrektywę 90/435/EWG należało interpretować w ten sposób, że belgijski przepis narusza jej art. 4 ust. 1 w odniesieniu do wypłaconych zysków, które belgijska spółka dominująca otrzymuje od spółki zależnej z siedzibą w U[nii Europejskiej], czy ten przepis dyrektywy stoi zatem także na przeszkodzie stosowaniu belgijskiego przepisu do wypłaconych zysków, które belgijska spółka dominująca otrzymuje od belgijskiej spółki zależnej, kiedy jak w niniejszym przypadku belgijski ustawodawca przy transpozycji tej dyrektywy do prawa belgijskiego postanowił traktować sytuacje czysto krajowe dokładnie tak samo jak sytuacje regulowane dyrektywą, a belgijskie prawo dostosował do tej dyrektywy także w odniesieniu do czysto krajowych sytuacji?

               4.

               Czy art. 43 traktatu WE sprzeciwia się ustawodawstwu państwa członkowskiego, według którego w ramach podatku dochodowego od osób prawnych zwolnienie wypłaconych zysków, które spółka uzyskuje w roku podatkowym od spółki zależnej mającej siedzibę w innym państwie członkowskim, jest ograniczone w pierwszym z wymienionych państw członkowskich do wysokości zysku w tym roku podatkowym, w którym nastąpił podział zysku (po odjęciu określonych kwot przewidzianych w ustawie), podczas gdy pełne zwolnienie wypłaconego zysku byłoby możliwe, gdyby spółka ta utworzyła stały zakład w innym państwie członkowskim?

      (1)  Dz.U. L 225, str. 6.


title: Sprawa C-145/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/39

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-145/07) (1)

   (2008/C 22/70)

      Język postępowania: szwedzki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa C-638/16 PPU: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil du Contentieux des Etrangers (Belgia) w dniu 12 grudnia 2016 r. – X, X/Państwo belgijskie

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil du Contentieux des Etrangers (Belgia) w dniu 12 grudnia 2016 r. – X, X/Państwo belgijskie
   (Sprawa C-638/16 PPU)
   (2017/C 038/24)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil du Contentieux des Etrangers

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: X, X.

      Strona pozwana: Państwo belgijskie

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy „zobowiązania międzynarodowe”, o których mowa w art. 25 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks wizowy (1), dotyczą wszystkich praw gwarantowanych przez Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności praw zagwarantowanych przez art. 4 i 18, a także obejmują zobowiązania, które ciążą na państwach członkowskich na podstawie Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 33 Konwencji genewskiej dotyczącej statusu uchodźców?

               2)

                           A.

                           Mając na uwadze odpowiedź udzieloną na pytanie pierwsze, czy art. 25 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks wizowy należy interpretować w ten sposób, iż z zastrzeżeniem swobodnego uznania w zakresie okoliczności sprawy, państwo członkowskie rozpatrujące wniosek o wydanie wizy o ograniczonej ważności terytorialnej, jest zobowiązane do wydania wnioskowanej wizy, jeżeli istnieje ryzyko naruszenia art. 4 lub art. 18 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej albo innego ciążącego na nim zobowiązania międzynarodowego?

                           B.

                           Czy istnienie powiązań między wnioskodawcą a państwem członkowskim rozpatrującym wniosek o wydanie wizy (na przykład, więzi rodzinnych, rodziny gotowej do jego przyjęcia, poręczycieli, sponsorów, itp.), ma znaczenie dla udzielenia odpowiedzi na to pytanie?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) (Dz.U. L 243, s. 1).


title: Sprawa F-97/10: Skarga wniesiona w dniu 4 października 2010 r. — Kerstens przeciwko Komisji

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/41

         Skarga wniesiona w dniu 4 października 2010 r. — Kerstens przeciwko Komisji
   (Sprawa F-97/10)
   ()
   2011/C 13/82
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżona: Petrus Kerstens (Overijse, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i S. Rodrigues)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Żądanie utrzymania w mocy zaskarżonych odcinków wypłaty wynagrodzenia do czasu wydania uregulowania zastępującego, z mocą wsteczną, rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1296/2009 z dnia 23 grudnia 2009 r. oraz naprawienia szkody materialnej i krzywdy doznanych przez stronę skarżącą

      Żądania strony skarżącej

               —

               Utrzymanie w mocy zaskarżonych odcinków wypłaty wynagrodzenia do czasu wydania uregulowania zastępującego, z mocą wsteczną, rozporządzenie nr 1296/2009;

               —

               Zasądzenie od Komisji naprawienia szkody materialnej poniesionej przez skarżącego w drodze zapłaty kwoty w wysokości odpowiadającej utraconemu wynagrodzeniu wynikającemu z zastosowania oczywiście niezgodnego z prawem rozporządzenia nr 1296/2009, do której to kwoty należy dodać zwrot części specjalnego comiesięcznego potrącenia, które miało miejsce od stycznia 2010 r. na podstawie art. 66 bis regulaminu i której wysokość została błędnie obliczona w oparciu o to rozporządzenie; wysokość tej kwoty jest szacowana, bez uszczerbku dla innej interpretacji Sądu, na 40 000 EUR i 50 000 EUR, przed naliczeniem odsetek za zwłokę, o których zapłatę wnosi niniejszym skarżący;

               —

               zasądzenie od Komisji zadośćuczynienia za krzywdę moralną doznaną przez skarżącego w wysokości symbolicznej kwoty 1 EUR;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-211/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 49 WE — Zabezpieczenie społeczne — Opieka szpitalna niezbędna w trakcie tymczasowego pobytu w innym państwie członkowskim — Brak prawa do uzyskania pokrycia kosztów przez instytucję właściwą, uzupełniającego w stosunku do instytucji państwa członkowskiego pobytu)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-211/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 49 WE - Zabezpieczenie społeczne - Opieka szpitalna niezbędna w trakcie tymczasowego pobytu w innym państwie członkowskim - Brak prawa do uzyskania pokrycia kosztów przez instytucję właściwą, uzupełniającego w stosunku do instytucji państwa członkowskiego pobytu)
   2010/C 221/03
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Vidal Puig i E. Traversa, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: J.M. Rodríguez Cárcamo, pełnomocnik)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Belgii (przedstawiciele: M. Jacobs i L. Van den Broeck, pełnomocnicy), Królestwo Danii (przedstawiciele: J. Bering Liisberg i R. Holdgaard, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciel: A. Guimaraes-Purokoski, pełnomocnik), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: H. Walker, pełnomocnik, M. Hoskins, barrister)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 49 WE i art. 22 ust. 1 lit. a) ppkt i) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. U. L 149, s. 2) — Odmowa zwrotu kosztów leczenia szpitalnego poniesionych zagranicą — Wyjątkowe okoliczności

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Belgii, Królestwo Danii, Republika Finlandii i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008.


title: Sprawa T-237/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2006 r. — Technische Glaswerke Ilmenau przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Postępowanie w sprawie kontroli pomocy państwa — Wyjątek dotyczący ochrony celu śledztwa — Odmowa dorozumiana — Obowiązek przeprowadzenia konkretnej i indywidualnej analizy — Interwencja — Wnioski, zarzuty i argumenty interwenienta)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/29

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2006 r. — Technische Glaswerke Ilmenau przeciwko Komisji
   (Sprawa T-237/02) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Postępowanie w sprawie kontroli pomocy państwa - Wyjątek dotyczący ochrony celu śledztwa - Odmowa dorozumiana - Obowiązek przeprowadzenia konkretnej i indywidualnej analizy - Interwencja - Wnioski, zarzuty i argumenty interwenienta)
   (2006/C 331/64)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Technische Glaswerke Ilmenau GmbH (Ilmenau, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo G. Schoe i C. Arhold, a następnie adwokaci C. Arhold i N. Wimmer)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Kreuschitz, V. di Bucci i P. Aalto, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Kruse i K. Wistrand, pełnomocnicy) i Republika Finlandii (przedstawiciel: T. Pynnä, pełnomocnik)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Schott Glas (Mainz, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat U. Soltész)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 28 maja 2002 r. odmawiającej skarżącej dostępu do dokumentów związanych z postępowaniami w sprawie kontroli pomocy państwa
   Sentencja wyroku

               1.

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 28 maja 2002 r. w części, w jakiej dotyczy ona odmowy udzielenia dostępu do dokumentów związanych z postępowaniami wyjaśniającymi w sprawie pomocy przyznanej Technische Glaswerke Ilmenau GmbH.

               2.

               Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

               3.

               Komisja pokrywa własne koszty oraz trzy czwarte kosztów Technische Glaswerke Ilmenau. Skarżąca pokrywa jedną czwartą własnych kosztów.

               4.

               Schott Glas, Królestwo Szwecji i Republika Finlandii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 233 z 28.9.2002.


title: Sprawa T-380/12: Wyrok Sądu z dnia 13 lutego 2014 r. — Demon International przeciwko OHIM — Big Line (DEMON) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy DEMON — Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy DEMON — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/22

         Wyrok Sądu z dnia 13 lutego 2014 r. — Demon International przeciwko OHIM — Big Line (DEMON)
   (Sprawa T-380/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy DEMON - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy DEMON - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2014/C 93/38
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Demon International, LC (Orem, Utah, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat T. Krüger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo F. Mattina, następnie L. Rampini, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Big Line Sas di Graziani Lorenzo (Thiene, Włochy) (przedstawiciel: adwokat B. Osti)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 czerwca 2012 r. (sprawa R 1845/2001-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Demon International LC a Big Line Sas di Graziani Lorenzo.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 20 czerwca 2012 r. (sprawa R 1845/2001-4) w zakresie dotyczącym częściowego uchylenia decyzji Wydziału Unieważnień i oddalenia wniosku o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego nr 6 375 398 w odniesieniu do towarów „gogle narciarskie” i „gogle snowboardowe”.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Demon International LC i Big Line Sas di Graziani Lorenzo pokrywają własne koszty, w tym koszty poniesione w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

               4)

               OHIM pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 331 z 27.10.2012.


title: Sprawa T-598/15: Skarga wniesiona w dniu 21 października 2015 r. – Stichting Accolade/Komisja

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/42

         Skarga wniesiona w dniu 21 października 2015 r. – Stichting Accolade/Komisja
   (Sprawa T-598/15)
   (2015/C 406/44)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Stichting Accolade (Drachten, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci H. de Boer i J. Abma)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 30 czerwca 2015 r. nr C(2015) 4411 final, pomoc państwa SA.34676 (2015/NN) – Niderlandy (rzekoma sprzedaż nieruchomości gruntowej poniżej ceny rynkowej przez gminę Harlingen).

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Komisja niesłusznie ograniczyła skargę wniesioną do niej przez skarżącą do małej części całości transakcji obrotu nieruchomościami między gminą Harlingen a Ludinga VG.

               2.

               Brak zastosowania lub błędne zastosowanie kryterium prywatnego inwestora. W ramach oceny transakcji obrotu nieruchomościami Komisja niesłusznie założyła przedział od 14 do 24 EUR.

               3.

               Dane i zasady leżące u podstaw cen, które Komisja przyjęła do utworzenia wspomnianego przedziału, nie są zgodne ze sobą. Dlatego podobne transakcje nie mogą być porównywane ze sporną transakcją.

               4.

               Weryfikacja błędnej ceny na podstawie tego przedziału.

               5.

               Oczywisty błąd w ocenie przedstawionych okoliczności faktycznych w odniesieniu do bezpośrednich korzyści.

               6.

               Błędny wniosek Komisji w odniesieniu do środka zaskarżonego przez skarżącą.


title: Sprawa C-446/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 3 października 2012 r. — W. P. Willems; druga strona postępowania: Burgemeester van Nuth

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 3 października 2012 r. — W. P. Willems; druga strona postępowania: Burgemeester van Nuth
   (Sprawa C-446/12)
   2013/C 26/28
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: W. P. Willems

      Druga strona postępowania: Burgemeester van Nuth

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2252/2004 z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie (Dz.U. L 385, s. 1) w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 444/2009 z dnia 28 maja 2009 r. zmieniającym rozporządzenie Rady (WE) nr 2252/2004 (Dz.U. L 142, s.1) jest ważny w świetle art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 8 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności?

               2)

               Czy — o ile odpowiedź na pytanie pierwsze brzmi w ten sposób, że art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2252/2004 z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie (Dz.U. L 385, s. 1) w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 444/2009 z dnia 28 maja 2009 r. zmieniającym rozporządzenie Rady (WE) nr 2252/2004 (Dz.U. L 142, s.1) jest ważny — art. 4 ust. 3 rozporządzenia należy w świetle art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 8 ust. 2 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 7 lit. f) dyrektywy nr 95/46 (1) w związku z art. 6 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy interpretować w ten sposób, że w celu wykonania tego rozporządzenia przez państwa członkowskie wymagane jest ustawowe zagwarantowanie, że pobrane i zarejestrowane na podstawie rzeczonego rozporządzenia dane biometryczne nie mogą być pobierane, wykorzystywane i przetworzone w innym celu niż wydanie dokumentu?

      (1)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, s. 31)


title: Sprawa C-370/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 2 lipca 2013 r. — Henryk Teisseyre, Jan Teisseyre przeciwko Ministrowi Skarbu Państwa

text:
               5.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 291/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 2 lipca 2013 r. — Henryk Teisseyre, Jan Teisseyre przeciwko Ministrowi Skarbu Państwa
   (Sprawa C-370/13)
   2013/C 291/02
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Henryk Teisseyre, Jan Teisseyre

      Strona pozwana: Minister Skarbu Państwa

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładnia art. 18 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, ustanawiającego zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, zakazuje wyłączenia — przez art. 3 ust. 2 w związku z art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418, z 2006 r. Nr 195, poz. 1437, z 2008 r. Nr 197, poz. 1223 oraz z 2010 r. Nr 257, poz. 1726) — z grona osób uprawnionych do otrzymania rekompensaty, nieposiadającego obywatelstwa polskiego spadkobiercę właściciela nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami państwa polskiego?


title: Sprawa C-134/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 14 marca 2017 r. – Costel Nicușor Mucea/SC Industria Sârmei SA Câmpia Turzii, attraverso l’amministratore giudiziario SMDA Mureș Insolvency SRL

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 14 marca 2017 r. – Costel Nicușor Mucea/SC Industria Sârmei SA Câmpia Turzii, attraverso l’amministratore giudiziario SMDA Mureș Insolvency SRL
   (Sprawa C-134/17)
   (2017/C 202/15)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Cluj

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Costel Nicușor Mucea

      Strona pozwana: SC Industria Sârmei SA Câmpia Turzii, za pośrednictwem administratora sądowego SMDA Mureș Insolvency SRL

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 114 ust. 3 TFUE, 151 TFUE i 153 TFUE oraz przepisy dyrektywy ramowej 89/391/EWG (1) i kolejnych dyrektyw szczególnych należy interpretować w taki sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie Unii Europejskiej ustanowiło terminy i procedury, które ograniczają dostęp do sądu w celu zaklasyfikowania miejsc pracy jako charakteryzujących się szczególnymi albo specjalnymi warunkami, co skutkuje pozbawieniem pracowników prawa do bezpieczeństwa i zdrowia w miejscu pracy, wynikającego ze stwierdzenia wyżej wskazanych warunków zgodnie z przepisami krajowymi wymienionymi we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym?

      (1)  Dyrektywa Rady 89/391/EWG Rady z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (Dz.U. L 183, s. 1).


title: Sprawa T-57/15: Wyrok Sądu z dnia 14 września 2016 r. – Trajektna luka Split/Komisja (Pomoc państwa — Usługi portowe — Domniemana pomoc państwa na rzecz publicznego operatora promów Jadrolinija — Ustalenie przez władze chorwackie stawek za usługi portowe w porcie w Splicie w odniesieniu do ruchu wewnętrznego na poziomie podobno niższym od poziomu stawek stosowanych zarówno w innych chorwackich portach, jak i w odniesieniu do ruchu międzynarodowego — Prywatny operator będący posiadaczem podobno wyłącznej koncesji na eksploatację terminalu pasażerskiego portu w Splicie — Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa — Pojęcie pomocy — Zasoby państwowe)

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/32

         Wyrok Sądu z dnia 14 września 2016 r. – Trajektna luka Split/Komisja
   (Sprawa T-57/15) (1)

   ((Pomoc państwa - Usługi portowe - Domniemana pomoc państwa na rzecz publicznego operatora promów Jadrolinija - Ustalenie przez władze chorwackie stawek za usługi portowe w porcie w Splicie w odniesieniu do ruchu wewnętrznego na poziomie podobno niższym od poziomu stawek stosowanych zarówno w innych chorwackich portach, jak i w odniesieniu do ruchu międzynarodowego - Prywatny operator będący posiadaczem podobno wyłącznej koncesji na eksploatację terminalu pasażerskiego portu w Splicie - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa - Pojęcie pomocy - Zasoby państwowe))
   (2016/C 392/40)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Trajektna luka Split d.d. (Split, Chorwacja) (przedstawiciele: adwokaci M. Bauer, H.J. Freund i S. Hankiewicz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouchagiar i P.J. Loewenthal, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, decyzji Komisji C(2013) 7285 wersja ostateczna z dnia 15 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.37265 (2014/NN) – Chorwacja – Domniemana pomoc państwa na rzecz Jadroliniji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Trajektna luka Split d.d. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 118 z 13.4.2015.


title: Sprawa C-61/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 92/100/EWG — Prawo autorskie — Wyłączne prawo zezwalania lub zakazywania najmu i użyczenia — Niewłaściwa transpozycja)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-61/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 92/100/EWG - Prawo autorskie - Wyłączne prawo zezwalania lub zakazywania najmu i użyczenia - Niewłaściwa transpozycja)
   (2006/C 224/18)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i W. Wils, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (Przedstawiciele: L. Fernandes i N. Gonçalves, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2 i art. 4 dyrektywy Rady 92/100/EWG z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej (Dz.U. L 346, str. 61)
   Sentencja

               1)

                           —

                           Ustanawiając w prawie krajowym prawo najmu na rzecz producentów wideogramów Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 92/100/EWG z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej zmienionej po raz ostatni dyrektywą 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym.

                           —

                           Stwarzając niejasność w ustawodawstwie krajowym co do tożsamości zobowiązanego z tytułu zapłaty wynagrodzenia należnego wykonawcom z racji przeniesienia ich prawa najmu Republika Portugalska naruszyła art. 4 w związku z art. 2 ust. 5 i 7 dyrektywy 92/100 zmienionej dyrektywą 2001/29/WE.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005


title: Sprawa C-318/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 18, 39, 43 i 49 WE — Przepisy w dziedzinie podatku dochodowego — Czesne — Ograniczenie prawa do odliczenia do czesnego płaconego prywatnym instytucjom krajowym)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/8

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-318/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 18, 39, 43 i 49 WE - Przepisy w dziedzinie podatku dochodowego - Czesne - Ograniczenie prawa do odliczenia do czesnego płaconego prywatnym instytucjom krajowym)
   (2007/C 269/15)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: K. Gross i R. Lyal, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i U. Forsthoff, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 18, 39, 43 i 49 WE — Przepisy krajowe w dziedzinie podatku dochodowego wykluczające w sposób bezwarunkowy możliwość odliczenia od podatku w przypadku wydatków na kształcenie dzieci w przypadku uczęszczania do szkoły za granicą
   Sentencja

               1)

               Poprzez wyłączenie w sposób generalny czesnego związanego z uczęszczaniem do szkoły położonej w innym państwie członkowskim z odliczenia od podatku tytułem wydatków szczególnych przewidzianych w § 10 ust. 1 pkt 9 Einkommensteuergesetz (ustawy o podatku dochodowym), w brzmieniu z dnia 19 października 2002 r., Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 18, 39, 43 i 49 WE.

               2)

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 257 z 15.10. 2005.


title: Sprawa C-101/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg – Niemcy) – U przeciwko Stadt Karlsruhe [Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Rozporządzenie (WE) nr 2252/2004 — Część 1 dokumentu 9303 Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego (ICAO) — Minimalne normy dotyczące zabezpieczeń paszportów i dokumentów podróży wydawanych przez państwa członkowskie — Paszport nadający się do odczytu maszynowego — Umieszczenie na stronie zawierającej dane osobowe paszportu nazwiska rodowego — Niemogące wprowadzić w błąd przedstawienie nazwiska]

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg – Niemcy) – U przeciwko Stadt Karlsruhe
   (Sprawa C-101/13) (1)

   ([Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Rozporządzenie (WE) nr 2252/2004 - Część 1 dokumentu 9303 Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego (ICAO) - Minimalne normy dotyczące zabezpieczeń paszportów i dokumentów podróży wydawanych przez państwa członkowskie - Paszport nadający się do odczytu maszynowego - Umieszczenie na stronie zawierającej dane osobowe paszportu nazwiska rodowego - Niemogące wprowadzić w błąd przedstawienie nazwiska])
   2014/C 421/11
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: U

      Strona pozwana: Stadt Karlsruhe

      Sentencja

               1)

               Załącznik do rozporządzenia Rady (WE) nr 2252/2004 z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 444/2009 z dnia 6 maja 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że ustanawia on wymóg, aby zawierająca dane osobowe i nadająca się do odczytu maszynowego strona paszportów wystawianych przez państwa członkowskie odpowiadała wszystkim obowiązkowym specyfikacjom określonym w części 1 dokumentu Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego (ICAO) 9303.

               2)

               Załącznik do rozporządzenia nr 2252/2004, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 444/2009, w związku z częścią 1 dokumentu Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego 9303 należy interpretować w taki sposób, iż nie sprzeciwia się on temu, by w sytuacji gdy prawo państwa członkowskiego stanowi, iż (pełne) nazwisko osoby składa się z jej imion i nazwiska, państwo to mogło jednak wpisać nazwisko rodowe tej osoby bądź jako pierwszorzędny element identyfikacyjny w polu 06 zawierającej dane osobowe i nadającej się do odczytu maszynowego strony paszportu, bądź jako drugorzędny element identyfikacyjny w polu 07 tej strony, bądź też w jednym polu powstałym z połączenia pól 06 i 07.

               3)

               Załącznik do rozporządzenia nr 2252/2004, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 444/2009, w związku z pkt 8.6 sekcji IV części 1 dokumentu Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego 9303 należy interpretować w taki sposób, że w sytuacji gdy prawo państwa członkowskiego stanowi, iż (pełne) nazwisko osoby składa się z jej imion i nazwiska, przepisy te sprzeciwiają się temu, aby państwo to mogło wpisać nazwisko rodowe jako fakultatywne dane osobowe w polu 13 zawierającej dane osobowe i nadającej się do odczytu maszynowego strony paszportu.

               4)

               Załącznik do rozporządzenia nr 2252/2004, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 444/2009, w związku z częścią 1 dokumentu Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego 9303 należy w świetle art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej interpretować w taki sposób, że w sytuacji gdy prawo państwa członkowskiego stanowi, iż (pełne) nazwisko osoby składa się z jej imion i nazwiska, a państwo to umieszcza jednak w polach 06 lub 07 zawierającej dane osobowe i nadającej się do odczytu maszynowego strony paszportu nazwisko rodowe posiadacza tego paszportu, państwo to winno w tytule tych pól jednoznacznie wskazać, że zostało w nich wpisane nazwisko rodowe.

      (1)  Dz.U. C 156 z 1.6.2013.


title: Sprawa C-598/16 P: Odwołanie od wyroku dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-346/14 Janukowycz/Rada, wniesione w dniu 23 listopada 2016 r. przez Wiktora Fedorowycza Janukowycza

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/26

         Odwołanie od wyroku dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-346/14 Janukowycz/Rada, wniesione w dniu 23 listopada 2016 r. przez Wiktora Fedorowycza Janukowycza
   (Sprawa C-598/16 P)
   (2017/C 030/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Wiktor Fedorowycz Janukowycz (przedstawiciel: T. Beazley QC)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Rzeczpospolita Polska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) z dnia 15 września 2016 r. w sprawie T-346/14 w zakresie wskazanym w odwołaniu, to jest pkt 2 i 4 sentencji wyroku;

               —

               uwzględnienie żądań skarżącego podniesionych w postępowaniu przed Sądem w zakresie wskazanym poniże, mianowicie:

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2015/143 z dnia 29 stycznia 2015 r., zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB (1) (zwanej dalej „drugą decyzją zmieniającą”);

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r., zmieniającej decyzję 2014/119/WPZIB (2) oraz

                           —

                           stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r., zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 208/2014 (3)

               —

               w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego, oraz

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania odwoławczego oraz postępowania w sprawie skargi o stwierdzenie nieważności przedstawionej w piśmie dostosowującym żądania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia przez Sąd prawa poprzez uznanie, że kryterium wskazania z art. 1 ust. 1 decyzji Rady 2014/119/WPZiB zmienionej drugą decyzją zmieniającą jest zgodne z celami wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa wyrażonymi w art. 21 TUE. Sąd zaniechał przyznania, że zarzucane czyny polegające na sprzeniewierzeniu środków publicznych powinny być przynajmniej przedmiotem postępowania karnego lub innych postępowań sądowych w danym państwie w sytuacji gdy – jak w niniejszej sprawie – istnieją wiarygodne dowody na to, że dane państwo nie posiada spójnej i odpowiedniej historii przestrzegania zasad podstawowych praw człowieka lub poszanowania państwa prawa.

               2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia przez Sąd prawa poprzez (1) niestwierdzenie, że istnieją wiarygodne dowody na brak historii przestrzegania zasad podstawowych praw człowieka lub poszanowania państwa prawa na Ukrainie oraz (2) uznaniu, na podstawie dowodów, na których oparła się Rada Unii Europejskiej, niektórych organów ukraińskich za „wysokiej rangi organ wymiaru sprawiedliwości”. Sąd naruszył prawo również w ten sposób, że nie przedstawił żadnego uzasadnienia swego stanowiska w tych kwestiach.

               3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia przez Sąd prawa poprzez stwierdzenie, że (1) umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazie na podstawie pisma organów ukraińskich z dnia 10 października 2014 r. spełniało kryteria wskazania oraz że (2) Rada nie popełniła oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie.

      (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/143 z dnia 29 stycznia 2015 r. zmieniająca decyzję Rady 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2015, L 24, s. 16).

      (2)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r. zmieniająca decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2015, L 62. s. 25).

      (3)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2015, L 62. s. 1).


title: Sprawa C-523/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Puglia (Włochy) w dniu 19 listopada 2012 r. — Dirextra Alta Formazione S.r.l. przeciwko Regione Puglia

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Puglia (Włochy) w dniu 19 listopada 2012 r. — Dirextra Alta Formazione S.r.l. przeciwko Regione Puglia
   (Sprawa C-523/12)
   2013/C 32/07
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Puglia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dirextra Alta Formazione S.r.l.

      Strona pozwana: Regione Puglia

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 2 ust. 3 ustawy nr 12/2009 regionu Apulia, obowiązujący na terytorium regionu, regulujący w sposób restrykcyjny dostęp do rynku świadczenia niektórych szczególnych usług zmierzających do podniesienia lokalnego poziomu wykształcenia (prowadzenie podyplomowych kursów master), który to przepis uzależnia ten dostęp od spełnienia tylko jednego wymogu, wybranego i sformułowanego w sposób arbitralny (suma godzin rozłożonych w okresie czasu, którego nadmierna długość jest nieuzasadniona) w świetle celu środka wspólnotowego (poprawa jakości kształcenia, a zatem wybór podmiotów posiadających odpowiednie kwalifikacje) i nieuzależnionego od rzeczywistego czasu trwania określonej usługi, jest zgodny z art. 56 i nast. oraz z art. 101 i nast. (dawniej art. 49 i 81 i nast.), jak również z art. 107 i nast. Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 grudnia 2009 r.) oraz z zasadami konkurencji, proporcjonalności, niedyskryminacji i równego traktowania, które wynikają z powyższych postanowień, również w związku z art. 9 i 10 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, art. 2 Protokołu dodatkowego oraz art. 11 i 14 Karty praw podstawowych?