title: Sprawa C-444/06: Skarga wniesiona w dniu 26 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/36

         Skarga wniesiona w dniu 26 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-444/06)
   (2006/C 326/76)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: X. Lewis, pełnomocnik, oraz adwokaci C. Fernandez Vicién i I. Moreno-Tapia Rivas)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając w przepisach krajowych terminu, w którym instytucja zamawiająca ma obowiązek powiadomić o decyzji w sprawie udzielenia zamówienia wszystkich oferentów, nie ustanawiając w przepisach krajowych obowiązkowego terminu oczekiwania między udzieleniem zamówienia a zawarciem umowy, i pozwalając na to, by umowa uznana za nieważną wywoływała nadal skutki prawne, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 2 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (1), i

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja jest zdania, że uregulowania hiszpańskie w przedmiocie odwołań w zakresie udzielania zamówień publicznych są niezgodne z dyrektywą 89/665 w wykładni nadanej jej przez Trybunał w wyroku z dnia 28 października 1999 r. w sprawie C-81/98 Alcatel Austria i in., Rec. str. I-7671.
   W szczególności w uregulowaniach hiszpańskich:
   brak jest oznaczenia terminu, w którym instytucja zamawiająca ma obowiązek powiadomić o decyzji w sprawie udzielenia zamówienia wszystkich oferentów,
   brak jest oznaczenia obowiązkowego terminu oczekiwania między udzieleniem zamówienia a zawarciem umowy, i
   możliwa jest sytuacja, w której umowa uznana za nieważną wywołuje nadal skutki prawne.

      (1)  Dz.U. L 395, str. 33.


title: Sprawa T-109/12: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2012 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/23

         Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2012 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-109/12)
   2012/C 126/44
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 9992 z dnia 22 grudnia 2011 r. dotyczącej obniżenia pomocy przyznanej w ramach Funduszu Spójności na następujące projekty: „Planowane działania w ramach rozwoju drugiego etapu centralnego planu zarządzania stałymi odpadami miejskimi wspólnoty autonomicznej Estremadury” (CCI nr 2000.ES.16.C.PE.020); Kanały ściekowe: „Zlewnia środkowa, Getafe i zlewnia dolna potoku Culebro (zlewnia Tagu–uzdatnianie)” (CCI nr 2002.ES.16.C.PE.002); „Ponowne wykorzystywanie oczyszczonej wody do nawadniania terenów zielonych w Santa Cruz de Tenerife” (CCI no 2003.ES.16.C.PE.003) oraz „Pomoc techniczna w badaniach i opracowaniu projektu rozbudowy i dostarczania wody do Mancomunidad de Algodor” (CCI nr 2002.ES.16.C.PE.040);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 18 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1386/2002 z dnia 29 lipca 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1164/94 w zakresie systemów zarządzania i kontroli pomocy przyznanej z Funduszu Spójności i procedury dokonywania korekt finansowych (1), z tego względu, że upłynęły ponad trzy miesiące między dniem przeprowadzenia przesłuchania i wydaniem decyzji.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. H załącznika II do rozporządzenia Rady (WE) nr 1164/1994 z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiającego Fundusz Spójności (2), poprzez wszczęcie postępowania przewidzianego w tym rozporządzeniu bez przeprowadzenia niezbędnych kontroli.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. H załącznika II do rozporządzenia Rady (WE) nr 1164/1994 z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiającego Fundusz Spójności, w zakresie w jakim brak ustaleń faktycznych podważających deklaracje zamknięcia projektu.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. H załącznika II do rozporządzenia Rady (WE) nr 1164/1994 z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiającego Fundusz Spójności, ze względu na to, że nieprawidłowości nie zostały wykazane.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań względem projektu CCI nr 2000.ES. 16.C PE.020, w zakresie w jakim Komisja zastosowała wobec niego kryteria zawarte w dokumencie (Wskazówki dotyczące korekt finansowych odnoszących się do zamówień publicznych, przedstawione państwom członkowskim na posiedzeniu komitetu koordynującego fundusze w dniu 28 listopada 2007), który nie został podany do wiadomości publicznej w momencie, gdy władze hiszpańskie przedstawiły dokumenty dotyczące pozostałej pomocy, lecz dopiero 29 miesięcy później.

      (1)  Dz.U. L 201, s. 5.

      (2)  Dz.U. L 130, s. 3 zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1264/1999 z dnia 21 czerwca 1999 (Dz.U. L 161, s. 57).


title: Sprawa C-234/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 14 maja 2012 r. — Sky Italia Srl przeciwko AGCOM

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 14 maja 2012 r. — Sky Italia Srl przeciwko AGCOM
   (Sprawa C-234/12)
   2012/C 217/23
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sky Italia Srl

      Strona pozwana: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni (AGCOM)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4 dyrektywy 2010/13/UE (1), ogólną zasadę równości i postanowienia Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej dotyczące swobodnego przepływu usług, swobody przedsiębiorczości i swobodnego przepływu kapitału należy interpretować w ten sposób, że stoją na przeszkodzie art. 38 ust 5 dekretu ustawodawczego nr 177/2005, który wprowadza mniejsze ograniczenia czasu reklamowego dla nadawców telewizji kodowanej niż dla nadawców telewizji niekodowanej?

               2)

               Czy art. 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, interpretowany w świetle art. 10 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, a w szczególności zasada pluralizmu mediów, stoją na przeszkodzie art. 38 ust. 5 dekretu ustawodawczego nr 177/2005, który wprowadza mniejsze ograniczenia czasu reklamowego dla nadawców telewizji kodowanych w porównaniu z ograniczeniami dla nadawców telewizji niekodowanych, powodując zakłócenie konkurencji i sprzyjając powstaniu lub umocnieniu dominujących pozycji na rynku reklamy telewizyjnej?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 1.


title: Sprawa C-236/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Luksemburg) w dniu 12 maja 2010 r. — Sophie Jeanjean przeciwko Landsbanki Luxembourg SA en liquidation

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Luksemburg) w dniu 12 maja 2010 r. — Sophie Jeanjean przeciwko Landsbanki Luxembourg SA en liquidation
   (Sprawa C-236/10)
   ()
   2010/C 209/29
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sophie Jeanjean

      Strona pozwana: Landsbanki Luxembourg SA en liquidation

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1, 2 i 3 dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (1) należy interpretować w ten sposób, że znajdują one zastosowanie do zaprzestania działalności w następstwie ogłoszenia upadłości pracodawcy lub orzeczenia sądowego o zarządzeniu na podstawie art. 61 ust. 1 a) i b) ustawy z dnia 5 kwietnia 1993 r. o sektorze finansowym (ze zmianami) rozwiązania lub likwidacji instytucji kredytowej będącej pracodawcą z powodu jej niewypłacalności w sytuacji gdy prawo krajowe stanowi, że w razie takiego zaprzestania umowy o pracę ulegają natychmiastowemu zakończeniu?

               2)

               W razie udzielenie na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej czy art. 1, 2 i 3 dyrektywy 98/59 należy interpretować w ten sposób, że kuratora lub likwidatora należy przyrównać do pracodawcy, który zaplanował zwolnienia grupowe, który jest w stanie dopełnić, w ramach tej perspektywy, czynności, o których mowa w art. 2 i 3 dyrektywy i dokonać zwolnień (sprawa C-332/08, pkt 39, 40 i 41) (2)?

      (1)  Dz. U. L 225, s. 16.

      (2)  Wyrok z dnia 10 grudnia 2009 r. w sprawie Rodriguez Mayor i in., dotychczas nieopublikowany w Zbiorze.


title: Sprawa C-613/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Parma (Włochy) w dniu 30 grudnia 2010 r. — Danilo Debiasi przeciwko Agenzia delle Entrate Ufficio di Parma

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Parma (Włochy) w dniu 30 grudnia 2010 r. — Danilo Debiasi przeciwko Agenzia delle Entrate Ufficio di Parma
   (Sprawa C-613/10)
   2011/C 80/23
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Commissione Tributaria Provinciale di Parma

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Danilo Debiasi

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate — Ufficio di Parma

      Pytania prejudycjalne

   Czy występuje sprzeczność pomiędzy art. 19 ust. 5 i art. 19a DPR 633/72 a art. 17 ust. 2 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG, a także dokumentem COM(2001) 260 wersja ostateczna z dnia 23 maja 2001 r. i dokumentem COM(2000) 348 wersja ostateczna z dnia 7 czerwca 2000 r. oraz odmienne traktowanie w zakresie systemu podatku VAT w ramach wspólnotowych z wynikającą z tego potrzebą harmonizacji z innymi europejskimi porządkami prawnymi jako, że różne państwa członkowskie stosują w pewnych okolicznościach obniżone stawki podatku.


title: Sprawa F-113/12: Skarga wniesiona w dniu 9 października 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/71

         Skarga wniesiona w dniu 9 października 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-113/12)
   2013/C 26/144
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Tymen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o niewpisaniu skarżącego na listę rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/204/10.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 20 stycznia 2012 r. o niewpisaniu skarżącego na listę rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/204/10;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 6 lipca 2012 r. oddalającej zażalenie skarżącego;

               —

               obciążenie pozwanej całością kosztów postępowania.


title: Sprawa C-487/09: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 6 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Inmogolf SA przeciwko Dirección General de Tributos de la Consejería de Economia y Hacienda de la Comunidad Autónoma de Murcia (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Dyrektywa 69/335/EWG — Podatki pośrednie — Gromadzenie kapitałów — Przenoszenie papierów wartościowych — Kapitał zakładowy składający się w większości z nieruchomości)

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/8

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 6 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Inmogolf SA przeciwko Dirección General de Tributos de la Consejería de Economia y Hacienda de la Comunidad Autónoma de Murcia
   (Sprawa C-487/09) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Dyrektywa 69/335/EWG - Podatki pośrednie - Gromadzenie kapitałów - Przenoszenie papierów wartościowych - Kapitał zakładowy składający się w większości z nieruchomości)
   2011/C 80/13
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Inmogolf SA

      Strona pozwana: Dirección General de Tributos de la Consejería de Economia y Hacienda de la Comunidad Autónoma de Murcia

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Supremo — Wykładnia art. 11, lit. a) i art. 12, ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 249, s. 25) — Zakaz opodatkowywania tworzenia, emisji, dopuszczenia do notowania na giełdzie, wprowadzenia na rynek lub obrotu papierami wartościowymi — Odstępstwo — Podatek od przeniesienia papierów wartościowych — Opodatkowanie krajowe obejmujące przeniesienie udziałów w spółce, której aktywa składają się co najmniej w 50 % z nieruchomości, co skutkuje przejęciem kontroli nad spółką przez nabywcę papierów wartościowych

      Sentencja

   Dyrektywa Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotycząca podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, a w szczególności jej art. 11 lit. a) i art. 12 ust. 1 lit. a) nie sprzeciwiają się uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak art. 108 ust. 2 ustawy 24/1988 z dnia 28 lipca 1988 r. o obrocie papierami wartościowymi, zmienionej ustawą 18/91 z dnia 6 czerwca 1991 r., które w celu zapobiegania unikaniu opodatkowania w ramach przeniesienia własności nieruchomości poprzez podstawienie spółek, obciąża przeniesienie papierów wartościowych podatkiem od przeniesienia majątku, gdy temu przeniesieniu papierów wartościowych odpowiadają udziały w kapitale zakładowym spółek, których aktywa składają się co najmniej w 50 % z nieruchomości, a nabywca, w wyniku takiego przeniesienia, uzyska pozycję umożliwiającą mu sprawowanie kontroli nad danym podmiotem, nawet w sytuacjach, w których po pierwsze nie występował zamiar uniknięcia opodatkowania i po drugie spółki są w pełni operacyjne a nieruchomości nie mogą zostać oddzielone od działalności gospodarczej prowadzonej przez rzeczone spółki.

      (1)  Dz.U. C 63 z 13.3.2010.


title: Sprawa T-556/14 P: Odwołanie wniesione w dniu 28 lipca 2014 r. przez Victora Navarra od wyroku wydanego w dniu 21 maja 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-46/13 Navarro przeciwko Komisji

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/16

         Odwołanie wniesione w dniu 28 lipca 2014 r. przez Victora Navarra od wyroku wydanego w dniu 21 maja 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-46/13 Navarro przeciwko Komisji
   (Sprawa T-556/14 P)
   2014/C 351/20
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie Victor Navarro (Sterrebeek, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Blot)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 21 maja 2014 r. w sprawie F-46/13;

               —

               w konsekwencji uwzględnienie żądań wnoszącego odwołanie przedstawionych w pierwszej instancji, i tym samym:

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej, jako organu upoważnionego do zawierania umów, z dnia 4 października 2012 r. o niezatrudnieniu wnoszącego odwołanie w charakterze członka personelu kontraktowego do zadań pomocniczych w grupie funkcyjnej II;

                           —

                           w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 7 lutego 2013 r. oddalającej zażalenie wnoszącego odwołanie z dnia 19 października 2012 r.;

                           —

                           naprawienie szkody;

                           —

                           zasądzenie kwoty ustalonej ex aequo et bono i tymczasowo na 50  000 EUR z tytułu doznanej krzywdy;

                           —

                           obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia granic kontroli sądowej Sądu do spraw Służby Publicznej (zwanego dalej „SSP”) w zakresie, w jakim sąd zastąpił własną oceną ocenę dokonaną przez administrację.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa w zakresie, w jakim SSP niesłusznie uznał, że zgodnie z art. 3 ust. 2 załącznika IV do ogólnych przepisów wykonawczych z dnia 2 marca 2011 r. (1). doświadczenie zawodowe powinno zostać należycie wykazane i wiązać się z jednym z sektorów działalności Komisji.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący przeinaczenia okoliczności niniejszej sprawy, jako że SSP uznał w zaskarżonym wyroku, że wnoszący odwołanie nie przedstawił opisu zadań wykonywanych dla Continental Airlines Inc. i tym samym nie wykazał, iż jego doświadczenie jest „odpowiednie” do wykonywania funkcji sekretarskich.

      (1)  Ogólne przepisy wykonawcze z dnia 2 marca 2011 r. do art. 79 ust. 2 WZIP regulujące warunki zatrudnienia personelu kontraktowego w Komisji na mocy art. 3a i 3b WZIP, opublikowane w Informacjach Administracyjnych nr 33–2011.


title: Sprawa C-235/07: Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/17

         Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-235/07)
   (2007/C 140/28)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Braun, P. Dejmek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/49/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 95/18/WE (2) w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym, oraz dyrektywę 2001/14/WE (3) w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz certyfikację w zakresie bezpieczeństwa (dyrektywa w sprawie bezpieczeństwa kolei), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 30 kwietnia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 164, str. 44

      (2)  Dz.U. L 143, str. 70

      (3)  Dz.U. L 75, str. 29


title: Sprawa C-19/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrhowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 16 stycznia 2012 r. — Efir OOD przeciwko Dyrektorowi na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” Płowdiw

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrhowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 16 stycznia 2012 r. — Efir OOD przeciwko Dyrektorowi na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” Płowdiw
   (Sprawa C-19/12)
   2012/C 89/22
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Wyrhowen administratiwen syd

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Efir OOD

      Strona pozwana: Dyrektor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” Płowdiw

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 62 pkt 1 i 2 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. (1) w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że pojęcie zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego dotyczy zarówno transakcji opodatkowanych, jak i zwolnionych z podatku?

               2)

               Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź przecząca: czy dopuszczalne jest uregulowanie krajowe takie jak mające zastosowanie w postępowaniu przed sądem krajowym, według którego także w chwili dokonania transakcji zwolnionych z podatku następuje zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego?

               3)

               Czy art. 62 i 63 dyrektywy 2006/112 mają skutek bezpośredni?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa T-713/13: Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2013 r. — 9Flats przeciwko OHIM — Tibesoca (9flats.com)

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/17

         Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2013 r. — 9Flats przeciwko OHIM — Tibesoca (9flats.com)
   (Sprawa T-713/13)
   2014/C 61/30
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: 9Flats GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Stoffregen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Tibesoca, SL (Walencja, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 października 2013 r. w sprawie R 1671/2012-2;

               —

               uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów Urzędu z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie B 1 898 686;

               —

               oddalenie sprzeciwu wobec rejestracji znaku towarowego „9flats.com” –zgłoszenie nr 9 832 635;

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „9flats.com” dla usług z klas 36, 38, 39 i 43 — zgłoszenie nr 9 832 635

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Tibesoca, SL

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowany w Hiszpanii graficzny znak towarowy zawierający cyfry i elementy słowne „40 flats apartments” dla usług z klasy 43, zarejestrowany w Hiszpanii graficzny znak towarowy zawierający cyfry i elementy słowne „11 flats apartments” dla usług z klasy 43 oraz zarejestrowany w Hiszpanii graficzny znak towarowy zawierający cyfry i element słowny „50 flats” dla usług z klasy 43

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-493/12: Wyrok Sądu z dnia 24 września 2014 r. – Sanofi przeciwko OHIM – GP Pharm (GEPRAL) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską — Słowny znak towarowy GEPRAL — Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy DELPRAL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/12

         Wyrok Sądu z dnia 24 września 2014 r. – Sanofi przeciwko OHIM – GP Pharm (GEPRAL)
   (Sprawa T-493/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Słowny znak towarowy GEPRAL - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy DELPRAL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 388/14
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sanofi (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Hertz-Eichenrode)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: GP Pharm, SA (Sant Quinti de Mediona, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 września 2012 r. (sprawa R 201/2012-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Sanofi SA a GP Pharm SA.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 5 września 2012 r. (sprawa R 201/2012-2) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Sanofi SA a GP Pharm SA.

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa T-112/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 stycznia 2008 r. — Inter-Ikea przeciwko OHIM — Waibel (idea) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy idea — Wcześniejsze graficzne i słowne wspólnotowe i krajowe znaki towarowe IKEA — Przyczyna nieważności względnej — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/42

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 stycznia 2008 r. — Inter-Ikea przeciwko OHIM — Waibel (idea)
   (Sprawa T-112/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy idea - Wcześniejsze graficzne i słowne wspólnotowe i krajowe znaki towarowe IKEA - Przyczyna nieważności względnej - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94)
   (2008/C 51/77)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Inter-Ikea Systems BV (Delft, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci J. Gulliksson i J. Olsson)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również, interwenient przed Sądem: Walter Waibel (Dingolfing, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Fottner i M. Müller)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 lutego 2006 r. (sprawa R 80/2005-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Inter-Ikea Systems BV a Walterem Waiblem.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Inter-Ikea Systems BV zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez Waltera Waibla w toku postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006.


title: Sprawa T-689/14 P: Postanowienie Sądu z dnia 3 grudnia 2014 r. – ENISA/Psarras

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/31

         Postanowienie Sądu z dnia 3 grudnia 2014 r. – ENISA/Psarras
   (Sprawa T-689/14 P) (1)

   (2015/C 056/45)
   Język postępowania: grecki
   Prezes izby odwołań zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 431 z 1.12.2014.


title: Sprawa T-174/11: Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2011 r. — Modelo Continente Hipermercados, przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/28

         Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2011 r. — Modelo Continente Hipermercados, przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-174/11)
   2011/C 139/53
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Modelo Continente Hipermercados, S.A., oddział w Hiszpanii, (Alcorcón, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, M. Muñoz de Juan, R. Calvo Salinero, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               dopuszczenie i uwzględnienie argumentów przemawiających za stwierdzeniem nieważności przedstawionych w niniejszej skardze i stwierdzenie w związku z tym nieważności art. 1 ust. 1 w zakresie, w jakim stwierdza on, iż art. 12 ust 5 TRLIS [hiszpańskiej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych] zawiera elementy pomocy państwa;

               —

               pomocniczo, o stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 w zakresie, w jakim stwierdza on, iż art. 12 ust. 5 TRLIS zawiera elementy pomocy państwa, wówczas gdy stosowany jest do nabycia udziałów oznaczającego nabycie kontroli;

               —

               pomocniczo, o stwierdzenie nieważności decyzji z powodu istotnego naruszenia przepisów dotyczących postępowania; i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko decyzji Komisji z dnia 28 października 2009 r. w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) wdrożonej przez Hiszpanię (Dz.U. 2011, L 7, s. 48).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE poprzez stwierdzenie, że środek stanowi pomoc państwa.

                           —

                           Komisja nie udowodniła, że sporny przepis podatkowy faworyzuje „niektóre przedsiębiorstwa lub produkcję określonych towarów”. Komisja ogranicza się do przyjęcia, iż przepis ten ma wybiórczy charakter z tego powodu, iż ma zastosowanie do nabycia udziałów w spółkach zagranicznych a nie w spółkach krajowych. Strona skarżąca uważa, iż rozumowanie to jest błędne i ogólnikowe. Okoliczność, iż stosowanie spornego przepisu, podobnie jak jakiegokolwiek innego przepisu podatkowego, oparte jest na spełnieniu określonych obiektywnych przesłanek, nie czyni wybiórczym samo przez się de iure lub de facto danego środka. Rozumowanie przyjęte przez Komisję prowadzi do uznania prima facie każdego przepisu podatkowego za wybiórczy.

                           —

                           Po drugie odmienne prima facie traktowanie zawarte w art. 12 ust. 5 TRLIS, dalekie od tego, aby stanowiło ono wybiórczą korzyść, służy postawieniu na płaszczyźnie równości wszystkich transakcji nabycia udziałów, niezależnie od tego, czy są one krajowe czy też zagraniczne: w wyniku niemożliwości dokonania połączeń transgranicznych, amortyzacja podatkowa finansowej wartości firmy może mieć miejsce tylko na szczeblu krajowym, z którego to względu oczywiście istnieją umożliwiające to przepisy systemu podatkowego. W tym znaczeniu art. 12 ust. 5 TRLIS rozciąga jedynie tę możliwość na nabycie udziałów w majątku zagranicznych spółek, która to transakcja stanowi funkcjonalny ekwiwalent najbardziej zbliżony do połączeń krajowych, a w związku z tym stanowi część systematyki i logiki sytemu hiszpańskiego.

                           —

                           Pomocniczo, decyzja Komisji jest nieproporcjonalna ponieważ przynajmniej jego stosowanie do przypadków przejęcia kontroli nad spółkami zagranicznymi powinno być zrównane z sytuacjami połączeń krajowych, w związku z czym jego stosowanie jest uzasadnione przez systematykę i logikę sytemu hiszpańskiego.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy istnienia oczywistego naruszenia procedury poprzez naruszenie przepisów proceduralnych mających zastosowanie do pomocy istniejących.

                           —

                           Zaskarżona decyzja oddala argumenty dotyczące równorzędności funkcjonalnej przepisu, poprzez brak uwzględnienia tego, iż transgraniczne połączenia wewnątrz UE okazują się w praktyce niemożliwe. Zdaniem Komisji przyjmowanie kolejnych dyrektyw UE w tej dziedzinie, z których wszystkie były późniejsze od wejścia w życie spornego przepisu, usunęło wszelkie bariery lub przeszkody, jakie mogły istnieć. Strona skarżąca uważa w tym zakresie, że nawet jeżeli przyjąć by tezę Komisji oraz jeżeli dyrektywy UE rzeczywiście usunęłyby przeszkody w transgranicznych połączeniach, quod non, to i tak mielibyśmy do czynienia z pomocą istniejącą. Tymczasem postępowanie dotyczące istniejących pomocy różni się w istotny sposób od postępowania przeprowadzonego w niniejszej sprawie, w związku z czym dokonano istotnego naruszenia przepisów proceduralnych.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE poprzez naruszenie prawa przy identyfikacji beneficjenta przepisu.

                           —

                           Nawet jeżeliby przyjąć, iż art. 12 ust. 5 zawiera elementy pomocy państwa, to i tak Komisja powinna była dokonać wyczerpującej oceny gospodarczej w celu określenia kto jest beneficjentem jej potencjalnej pomocy. Skarżąca uważa, że w każdym razie beneficjentami pomocy (w postaci nadmiernej ceny nabycia udziałów) będą zbywcy udziałów, a nie, jak twierdzi Komisja, hiszpańskie spółki, które zastosowały ten przepis.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 26 maja 2005 r. w sprawie C-287/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 93/104/WE — Organizacja czasu pracy — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/17

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 26 maja 2005 r.
   w sprawie C-287/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 93/104/WE - Organizacja czasu pracy - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2005/C 182/32)
   Język postępowania: szwedzki
   W sprawie C-287/04 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 5 lipca 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: L. Ström van Lier i N. Yerell) przeciwko Królestwu Szwecji (pełnomocnik: A. Kruse), Trybunał (szósta izba), w składzie: A. Borg Barthet (sprawozdawca), prezes izby, U. Lõhmus i A. Ó. Caoimh, sędziowie; rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 26 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie przyjmując przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu dostosowania się do art. 3, 6 i 8 dyrektywy Rady 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Szwecji zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 228 z 11.9.2004


title: Sprawa T-333/11: Wyrok Sądu z dnia 10 października 2012 r. — Wessang przeciwko OHIM — Greinwald (star foods) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego star foods — Wcześniejsze, słowny i graficzny, wspólnotowe znaki towarowe STAR SNACKS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/32

         Wyrok Sądu z dnia 10 października 2012 r. — Wessang przeciwko OHIM — Greinwald (star foods)
   (Sprawa T-333/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego star foods - Wcześniejsze, słowny i graficzny, wspólnotowe znaki towarowe STAR SNACKS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 366/63
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Nicolas Wessang (Zimmerbach, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Grolée)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Greinwald GmbH (Kempten, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Schulz i C. Onken)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 kwietnia 2011 r. (sprawa R 1837/2010-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Nicolasem Wessangiem a Greinwald GmbH.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 15 kwietnia 2011 r. (sprawa R 1837/2010-4) w odniesieniu do towarów należących do klas 29, 30 i 32 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, z wyjątkiem „piwa” należącego do klasy 32 w rozumieniu porozumienia nicejskiego.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               3)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz trzy czwarte kosztów poniesionych przez Nicolasa Wessanga.

               4)

               Nicolas Wessang pokrywa jedną czwartą własnych kosztów.

               5)

               Greinwald GmbH pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawa F-104/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 31 stycznia 2008 r. — Valero Jordana przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2004 r. — Przyznanie punktów pierwszeństwa — Stosowanie przepisów nowego regulaminu pracowniczego w czasie)

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/31

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 31 stycznia 2008 r. — Valero Jordana przeciwko Komisji
   (Sprawa F-104/05) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2004 r. - Przyznanie punktów pierwszeństwa - Stosowanie przepisów nowego regulaminu pracowniczego w czasie)
   (2008/C 116/58)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Gregorio Valero Jordana (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: M. Merola i I. van Schendel, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i V. Joris, pełnomocnicy oraz D. Slater, avocat)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie przyznania punktów pierwszeństwa skarżącemu w postępowaniu w sprawie oceny za 2004 r., a także decyzji o nieawansowaniu go do grupy A*12 w tym samym postępowaniu.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji ustalającej sumę punktów G. Valero Jordany w postępowaniu w sprawie awansu za 2004 r. oraz decyzji o nieawansowaniu go w tym postępowaniu.

               2)

               Skarga w pozostałym zakresie zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 10 z 14.1.2006, str. 27 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod sygnaturą T-394/05 i przekazana do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005 r.).


title: Sprawa C-390/05: Skarga wniesiona w dniu  27 października 2005 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/11

         Skarga wniesiona w dniu 27 października 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-390/05)
   (2005/C 330/21)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 27 października 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez U. Wölkera, doradcę prawnego i M. Konstantinidisa, członka Służby Prawnej Komisji, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Greckiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 16 ust. 5 i 6 oraz art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 (1) z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową

               2)

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżąca twierdzi, że Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 16 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową, w zakresie w jakim nie podjęła właściwych środków w celu określenia minimalnych wymagań kwalifikacyjnych w stosunku do personelu odpowiedzialnego za odzysk, recykling, regenerację i niszczenie substancji regulowanych zubożających warstwę ozonową.
   Skarżąca twierdzi również, że Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 16 ust. 6 powołanego rozporządzenia w zakresie w jakim nie przedłożyła Komisji wymaganego w świetle tego przepisu sprawozdania, dotyczącego utworzonych systemów promowania odzysku zużytych substancji regulowanych, obejmującego dane na temat dostępnych obiektów i urządzeń oraz ilości zużytych substancji regulowanych odzyskanych, poddanych recyklingowi, regeneracji lub zniszczonych.
   Wreszcie skarżąca zarzuca Republice Greckiej naruszenie art. 17 ust. 1 rozporządzenia z powodu braku podjęcia na jej terytorium krajowym wszelkich środków właściwych dla zapewnienia corocznych kontroli prewencyjnych stacjonarnych urządzeń zawierających płyn chłodniczy w ilości powyżej 3 kg, zgodnie z wymogiem ustanowionym w tym przepisie.

      (1)  Dz.U. L 244 z dnia 29 września 2000 r., str. 1.


title: Sprawa T-626/14: Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2014 r. – Wm. Wrigley Jr. przeciwko OHIM (Przedstawienie niebieskiej kuli)

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/29

         Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2014 r. – Wm. Wrigley Jr. przeciwko OHIM (Przedstawienie niebieskiej kuli)
   (Sprawa T-626/14)
   2014/C 351/38
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Wm. Wrigley Jr. Company (Wilmington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Kinkeldey, S. Brandstätter i C. Schmitt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 czerwca 2014 r. w sprawie 169/2014-5.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający niebieską kulę dla towarów z klas 3, 21 i 30 – zgłoszenie nr 1 1 7 37  483

      Decyzja eksperta: Częściowe odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenia art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-352/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per l’Abruzzo (Włochy) w dniu 25 lipca 2012 r. — Consiglio Nazionale degli Ingegneri przeciwko Comune di Castelvecchio Subequo, Comune di Barisciano

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per l’Abruzzo (Włochy) w dniu 25 lipca 2012 r. — Consiglio Nazionale degli Ingegneri przeciwko Comune di Castelvecchio Subequo, Comune di Barisciano
   (Sprawa C-352/12)
   2012/C 295/39
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per l’Abruzzo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Consiglio Nazionale degli Ingegneri

      Strona pozwana: Comune di Castelvecchio Subequo, Comune di Barisciano

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy prawa krajowego, które zezwalają na zawieranie pomiędzy dwoma instytucjami zamawiającymi pisemnych umów dotyczących wsparcia dla gmin w zakresie badania, analizy i projektu odbudowy centrów historycznych gmin Barisciano i Castelvecchio Subequo, określonego szczegółowo w warunkach technicznych załączonych do umowy i zgodnie z przepisami krajowymi i regionalnymi obowiązującymi w tym sektorze, za wynagrodzeniem, które nie stanowi w oczywisty sposób zapłaty, jeżeli podmiot publiczny wykonujący zamówienie może działać w charakterze podmiotu gospodarczego, są sprzeczne z dyrektywą 2004/18/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, a w szczególności z jej art. 1 ust. 2 lit. a) i d), art. 2, art. 28 i załącznikiem [II], kategorie nr 8 i 12;

               2)

               Czy przepisy prawa krajowego, które zezwalają na zawieranie pomiędzy dwoma instytucjami zamawiającymi pisemnych umów dotyczących wsparcia dla gmin w zakresie badania, analizy i projektu odbudowy centrów historycznych gmin Barisciano i Castelvecchio Subequo, określonego szczegółowo w warunkach technicznych załączonych do umowy oraz zgodnie z przepisami krajowymi i regionalnymi obowiązującymi w tym sektorze, za wynagrodzeniem, które nie stanowi w oczywisty sposób zapłaty, jeżeli bezpośrednie powierzenie zamówienia jest wyraźnie uzasadnione w świetle pierwotnych i wtórnych przepisów regulujących następstwa stanu nadzwyczajnego i uwzględniając określony szczególny interes publiczny, są sprzeczne w szczególności z dyrektywą 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, a w szczególności z jej art. 1 ust. 2 lit. a) i d), art. 2, art. 28 i załącznikiem [II], kategorie nr 8 i 12.

      (1)  Dz.U. L 134, s. 114.


title: Sprawa C-246/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti – Sezione Giurisdizionale per la Regione Puglia (Włochy) w dniu 21 maja 2014 r. – Vittoria De Bellis i in. przeciwko Istituto Nazionale di Previdenza dei Dipendenti dell’Amministrazione Pubblica (INPDAP)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti – Sezione Giurisdizionale per la Regione Puglia (Włochy) w dniu 21 maja 2014 r. – Vittoria De Bellis i in. przeciwko Istituto Nazionale di Previdenza dei Dipendenti dell’Amministrazione Pubblica (INPDAP)
   (Sprawa C-246/14)
   2014/C 421/25
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte dei Conti – Sezione Giurisdizionale Per la Regione Puglia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vittoria De Bellis, Diana Perrone, Cesaria Antonia Villani

      Strona pozwana: Istituto Nazionale di Previdenza dei Dipendenti dell’Amministrazione Pubblica (INPDAP)
   Postanowieniem z dnia 15 października 2014 r. Trybunał (piąta izba) stwierdził, że jest oczywiście niewłaściwy, aby dopowiedzieć na przedłożone do niego pytania.


title: Sprawa C-43/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 września 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — D.M.M.A. Arens-Sikken przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Swobodny przepływ kapitału — Artykuły 73b i 73d traktatu WE (obecnie, odpowiednio, art. 56 WE i 58 WE) — Przepisy krajowe dotyczące podatku od spadków i podatku od przysporzenia, które przy obliczeniu tych podatków nie przewidują odliczenia długów wynikających z nadwyżki przysporzenia powstałych wskutek podziału spadku dokonanego przez rodziców inter vivos, gdy osoba, po której nastąpiło otwarcie spadku, w chwili śmierci nie miała miejsca zamieszkania w państwie członkowskim, w którym jest położona nieruchomość stanowiąca przedmiot dziedziczenia — Ograniczenie — Uzasadnienie — Brak — Brak dwustronnej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania — Skutki zaliczenia niższej kwoty, w związku z unikaniem podwójnego opodatkowania, w państwie członkowskim miejsca zamieszkania tej osoby dla ograniczenia swobodnego przepływu kapitału)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 września 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — D.M.M.A. Arens-Sikken przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-43/07) (1)

   (Swobodny przepływ kapitału - Artykuły 73b i 73d traktatu WE (obecnie, odpowiednio, art. 56 WE i 58 WE) - Przepisy krajowe dotyczące podatku od spadków i podatku od przysporzenia, które przy obliczeniu tych podatków nie przewidują odliczenia długów wynikających z nadwyżki przysporzenia powstałych wskutek podziału spadku dokonanego przez rodziców inter vivos, gdy osoba, po której nastąpiło otwarcie spadku, w chwili śmierci nie miała miejsca zamieszkania w państwie członkowskim, w którym jest położona nieruchomość stanowiąca przedmiot dziedziczenia - Ograniczenie - Uzasadnienie - Brak - Brak dwustronnej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania - Skutki zaliczenia niższej kwoty, w związku z unikaniem podwójnego opodatkowania, w państwie członkowskim miejsca zamieszkania tej osoby dla ograniczenia swobodnego przepływu kapitału)
   (2008/C 285/10)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: D.M.M.A. Arens-Sikken

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 56 i 58 WE — Przepisy krajowe regulujące obliczanie podatku od spadków w odniesieniu do nieruchomości, które nie umożliwiają odliczenia od wartości nieruchomości długów wynikających z podziału spadku w przypadku, gdy w chwili śmierci spadkodawca zamieszkiwał w innym państwie członkowskim — Metoda porównawcza dla określenia wysokości podatku od spadków w przypadku, gdy w chwili śmierci spadkodawca zamieszkiwał w państwie członkowskim, w którym położona jest nieruchomość — Dwustronna umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania.
   Sentencja

               1)

               Artykuły 73b i 73d traktatu WE (obecnie, odpowiednio, art. 56 WE i 58 WE) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym takim jak w postępowaniu przed sądem krajowym, dotyczącym obliczenia podatku od spadków i podatku od przysporzenia należnych od nieruchomości położonej w państwie członkowskim, które przy obliczeniu tych podatków nie przewidują możliwości odliczenia długów wynikających z nadwyżki przysporzenia powstałych wskutek podziału spadku dokonanego przez rodziców inter vivos, gdy osoba, po której nastąpiło otwarcie spadku, w chwili śmierci nie miała miejsca zamieszkania w tym państwie, lecz w innym państwie członkowskim, podczas gdy odliczenie takie jest przewidziane, gdy taka osoba w tej samej chwili miała miejsce zamieszkania w państwie, w którym jest położona nieruchomość stanowiąca przedmiot dziedziczenia, jeżeli takie przepisy przewidują progresywną stawkę podatku i gdyby nieuwzględnienie tych długów połączone z taką stawką progresywną mogło skutkować wyższym obciążeniem podatkowym dla spadkobierców, którzy nie mogą powołać się na taką możliwość odliczenia.

               2)

               Na odpowiedź udzieloną w pierwszym punkcie sentencji nie ma wpływu okoliczność, że przepisy państwa członkowskiego, w którym w chwili śmierci miała miejsce zamieszkania osoba, po której nastąpiło otwarcie spadku, jednostronnie przewidują możliwość przyznania ulgi podatkowej z tytułu podatku od spadków należnego w innym państwie członkowskim od nieruchomości położonych w tym innym państwie.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007.


title: Sprawa C-412/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg w dniu 22 września 2008 r. — Swiss Caps AG przeciwko Hauptzollamt Singen

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg w dniu 22 września 2008 r. — Swiss Caps AG przeciwko Hauptzollamt Singen
   (Sprawa C-412/08)
   (2008/C 313/21)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Baden-Württemberg.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Swiss Caps AG

      Strona pozwana: Hauptzollamt Singen
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pozycję 1517 Nomenklatury Scalonej [załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. — Nomenklatura Scalona (CN) (1)] należy interpretować w ten sposób, że dodatek 10 mg lecytyny, 18,8 mg witaminy E, 8,2 mg wosku, 8 mg pantotenianu wapnia, 0,2 mg kwasu foliowego i 0,11 mg biotyny do mieszaniny z 500 mg tłoczonego na zimno oleju z nasion czarnuszki siewnej (62,5 bądź 83,3 %), 38,7 mg oleju sojowego i 16 mg masła skoncentrowanego stanowi dodatek w tak małej ilości, że nie stoi on na przeszkodzie zaklasyfikowaniu takiego preparatu do powyższej pozycji?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               Czy ogólną regułę interpretacji Nomenklatury Scalonej 5 należy interpretować w ten sposób, że otoczki kapsułek, których zawartość stanowią wyżej wymienione substancje, należy uznać za opakowanie?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie:
               Czy pozycję 1517 Nomenklatury Scalonej należy interpretować w ten sposób, że otoczka kapsułki, która składa się z 313,97 mg wywaru żelatynowego (47,3 % żelatyny, 17,2 % gliceryny, 35,5 % wody), 4,30 mg pasty z 50 % dwutlenku tytanu i 50 % gliceryny, jak również 1,73 mg pasty z 25 % żółcieni chinolinowej i 75 % gliceryny prowadzi do wykluczenia rzeczonej kapsułki z klasyfikacji do tej pozycji?

      (1)  Dz.U. L 256, s. 1.


title: Sprawa T-68/12: Wyrok Sądu z dnia Sądu z dnia 4 czerwca 2014 r. – Hemmati przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Zakaz wjazdu i przejazdu — Skarga o stwierdzenie nieważności — Interes prawny — Dopuszczalność — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/15

         Wyrok Sądu z dnia Sądu z dnia 4 czerwca 2014 r. – Hemmati przeciwko Radzie
   (Sprawa T-68/12) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Zakaz wjazdu i przejazdu - Skarga o stwierdzenie nieważności - Interes prawny - Dopuszczalność - Obowiązek uzasadnienia))
   2014/C 235/19
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Abdolnaser Hemmati (Teheran, Iran) (przedstawiciele: adwokaci B. Mettetal i C. Wucher-North)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i D. Gicheva, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądnie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 71) w zakresie, w jakim na jej podstawie umieszczono nazwisko skarżącego w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39), oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 11) w zakresie, w jakim na jego podstawie umieszczono nazwisko skarżącego w załączniku VIII do rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1), a po drugie, art. 16 ust. 2 rozporządzenia nr 961/2010 oraz art. 19 ust. 1 lit. b) i art. 20 ust. 1 lit. b) decyzji 2010/413 w zakresie, w jakich przepisy te dotyczą skarżącego.

      Sentencja

               1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako wniesiona do sądu niewłaściwego do jej rozpoznania w zakresie, w jakim zmierza do stwierdzenie nieważności art. 19 ust. 1 lit. b) i art. 20 ust. 1 lit. b) decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB, oraz jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim zmierza do stwierdzenia nieważności art. 16 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007.

               2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w zakresie, w jakim na jej podstawie nazwisko Abdolnasera Hemmatiego zostało umieszczone w załączniku II do decyzji 2010/413, oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w zakresie, w jakim na jego podstawie nazwisko A. Hemmatiego zostało umieszczone w załączniku VIII do rozporządzenia nr 961/2010.

               3)

                  Rada Unii Europejskiej pokrywa cztery piąte własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez A. Hemmatiego.

               4)

                  A. Hemmati pokrywa jedną piątą własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez Radę.

      (1)  Dz.U. C 109 z 14.4.2012.


title: Sprawa T-397/06 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 marca 2007 r. — Dow AgroSciences przeciwko EFSA (Środek tymczasowy — Wniosek o zawieszenie wykonania aktu — Dyrektywa 91/414/EWG — Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności — Niedopuszczalność)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/43

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 marca 2007 r. — Dow AgroSciences przeciwko EFSA
   (Sprawa T-397/06 R)
   (Środek tymczasowy - Wniosek o zawieszenie wykonania aktu - Dyrektywa 91/414/EWG - Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności - Niedopuszczalność)
   (2007/C 95/88)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Dow AgroSciences Ltd (Hitchin, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: K. Van Maldegem i C. Mereu, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) (przedstawiciele: A. Cuvillier i D. Detken, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania aktu EFSA z dnia 28 lipca 2006 r., uaktualnionego w dniu 6 października 2006 r. dotyczącego oceny substancji czynnej haloxyfopu-R w rozumieniu dyrektywy Rady nr 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230, str. 1), jak również o zastosowanie innych środków tymczasowych.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-36/11: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2011 r. — Japan Airlines przeciwko Komisji

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/25

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2011 r. — Japan Airlines przeciwko Komisji
   (Sprawa T-36/11)
   2011/C 80/50
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Japan Airlines International Co., Ltd. (przedstawiciele: J.F. Bellis i K. Van Hove, adwokaci, oraz R. Burton, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 listopada 2010 r.;

               —

               ewentualnie, obniżenie — na podstawie nieograniczonego prawa orzekania — grzywny nałożonej na skarżącą i AL oraz Japan Airlines Corporation;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2010) 7694 wersja ostateczna z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie COMP/39.258 — Lotniczy przewóz towarów. Owa decyzja stwierdza, że skarżąca wspólnie z Japan Airlines Corporation (JAC) (która została wchłonięta przez skarżącą i przestała istnieć) naruszyła art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, koordynując wraz z innymi przewoźnikami swe zachowanie w zakresie ustalania cen za usługi lotniczego przewozu towarów w odniesieniu do (i) dopłat paliwowych, (ii) dopłat do bezpieczeństwa oraz (iii) braku zapłaty prowizji od dopłat.
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi osiem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy opiera się na twierdzeniu, że decyzja narusza art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, jako że Komisja określa zakres naruszenia, w którym udział skarżącej został stwierdzony, włączając trasy, których skarżąca nie obsługiwała i nie mogła obsługiwać zgodnie z prawem.

               2)

               Zarzut drugi opiera się na twierdzeniu, że decyzja narusza art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG w zakresie, w jakim Komisja uznała się za właściwą w odniesieniu do usług lotniczego przewozu towarów na trasach między EOG a państwami trzecimi, gdy takie usługi są oferowane klientom mającym siedzibę poza EOG.

               3)

               Zarzut trzeci opiera się na twierdzeniu, że decyzja narusza zasady niedyskryminacji i proporcjonalności, ponieważ Komisja stosuje różne wymogi w zakresie dowodów do różnych przewoźników.

               4)

               Zarzut czwarty opiera się na twierdzeniu, że decyzja narusza wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. oraz zasadę proporcjonalności, ponieważ Komisja wlicza do wartości sprzedaży, użytej jako podstawa do obliczenia grzywny, dochody uzyskane ze składników ceny za usługi lotniczego przewozu towarów niezwiązanych z naruszeniem.

               5)

               Zarzut piąty opiera się na twierdzeniu, że decyzja narusza wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. oraz zasadę uzasadnionych oczekiwań, ponieważ Komisja wlicza do wartości sprzedaży, użytej jako podstawa do obliczenia grzywny, dochody uzyskane z usług lotniczego przewozu towarów na trasach między państwami EOG a państwami trzecimi.

               6)

               Zarzut szósty opiera się na twierdzeniu, że decyzja narusza zasadę proporcjonalności, ponieważ Komisja ograniczyła do 15 % obniżkę grzywny przyznaną skarżącej na podstawie uregulowań prawnych.

               7)

               Zarzut siódmy opiera się na twierdzeniu, że decyzja narusza zasadę niedyskryminacji, ponieważ Komisja nie przyznała skarżącej obniżki grzywny w wysokości 10 % z uwagi na ograniczony udział w naruszeniu, podczas gdy taka obniżka została przyznana innym adresatom decyzji, którzy znajdują się w sytuacji obiektywnie podobnej do sytuacji skarżącej.

               8)

               Zarzut ósmy opiera się na twierdzeniu, że decyzja narusza zasadę proporcjonalności, ponieważ Komisja nie uwzględniła szczególnych okoliczności niniejszej sprawy.


title: Sprawa C-404/10 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 czerwca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Éditions Odile Jacob SAS, Lagardère SCA (Odwołanie — Dostęp do dokumentów instytucji — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty związane z postępowaniem w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw — Rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 i (WE) nr 139/2004 — Odmowa dostępu — Wyjątki dotyczące ochrony celów dochodzenia, interesów handlowych, opinii prawnych i procesu podejmowania decyzji przez instytucje — Obowiązek przeprowadzenia przez daną instytucję konkretnej analizy treści każdego z dokumentów, których dotyczy wniosek o dostęp)

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 czerwca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Éditions Odile Jacob SAS, Lagardère SCA
   (Sprawa C-404/10 P) (1)

   (Odwołanie - Dostęp do dokumentów instytucji - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty związane z postępowaniem w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw - Rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 i (WE) nr 139/2004 - Odmowa dostępu - Wyjątki dotyczące ochrony celów dochodzenia, interesów handlowych, opinii prawnych i procesu podejmowania decyzji przez instytucje - Obowiązek przeprowadzenia przez daną instytucję konkretnej analizy treści każdego z dokumentów, których dotyczy wniosek o dostęp)
   2012/C 258/04
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Smulders, O. Beynet i P. Costa de Oliveira, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający wnoszącą odwołanie: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek i D. Hadroušek, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: J. Gstalter, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Éditions Odile Jacob SAS (przedstawiciele: adwokaci O. Fréget i L. Eskenazi) Lagardère SCA (przedstawiciele: adwokaci A. Winckler, F. de Bure i J.B. Pinçon)

      Interwenienci popierający stronę Éditions Odile Jacob SAS: Królestwo Danii (przedstawiciele: S. Juul Jørgensen i C. Vang, pełnomocnicy), Królestwo Szwecji (przedstawiciel: K. Petkovska, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 9 czerwca 2010 r. w sprawie T-237/05 Éditions Jacob przeciwko Komisji, którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji (D(2005) 3286) z dnia 7 kwietnia 2005 r. w zakresie, w jakim instytucja ta odmówiła w niej dostępu do dokumentów dotyczących postępowania w sprawie kontroli koncentracji nr COMP/M.2978: — Lagardère/Natexis/VUP — Dokumenty związane z postępowaniami w sprawie kontroli koncentracji — Wyjątek dotyczący ochrony celów dochodzenia — Obowiązek przeprowadzenia przez daną instytucję konkretnej analizy treści każdego z dokumentów, których dotyczy wniosek o dostęp

      Sentencja

               1)

               Uchyla się pkt 2–6 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 9 czerwca 2010 r. w sprawie T-237/05 Éditions Jacob przeciwko Komisji.

               2)

               Odwołanie wzajemne zostaje oddalone.

               3)

               Wniesiona do Sądu Unii Europejskiej skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji D(2005) 3286 z dnia 7 kwietnia 2005 r. oddalającej wniosek Éditions Odile Jacob SAS o przyznanie jej dostępu do dokumentów dotyczących postępowania w sprawie kontroli koncentracji COMP/M.2978 — Lagardère/Natexis/VUP zostaje oddalona.

               4)

               Éditions Odile Jacob SAS zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską i przez Lagardère SCA, zarówno w postępowaniu pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.

               5)

               Republika Czeska, Królestwo Danii, Republika Francuska i Królestwo Szwecji ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.10.2010.


title: Wyrok Trybunału z dnia 17 grudnia 2010 r. w sprawie E-5/10 między – Dr Joachim Kottke a Präsidial Anstalt i Sweetyle Stiftung (Zabezpieczenie kosztów procesowych przed sądami krajowymi – Dyskryminacja – Artykuł 4 Porozumienia EOG – Uzasadnienie)

text:
               19.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/6

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 17 grudnia 2010 r.
   w sprawie E-5/10 między
   Dr Joachim Kottke a Präsidial Anstalt i Sweetyle Stiftung
   (Zabezpieczenie kosztów procesowych przed sądami krajowymi – Dyskryminacja – Artykuł 4 Porozumienia EOG – Uzasadnienie)
   (2011/C 148/06)
   W sprawie E-5/10 między Dr Joachimem Kottke a Präsidial Anstalt i Sweetyle Stiftung – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Fürstliches Obergericht (Książęcy Sąd Apelacyjny), Liechtenstein, dotyczący wykładni art. 4 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher, prezes, Thorgeir Örlygsson (sędzia sprawozdawca) oraz Henrik Bull, sędziowie, wydał w dniu 17 grudnia 2010 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1)

               przepis prawa krajowego, na którego podstawie powód w postępowaniu cywilnym niemający miejsca zamieszkania w danym państwie, musi złożyć kaucję na zabezpieczenie kosztów procesu, podczas gdy powód mający miejsce zamieszkania w danym państwie nie jest zobowiązany do złożenia takiej kaucji, pociąga za sobą dyskryminację pośrednią w rozumieniu art. 4 Porozumienia EOG;

               2)

               aby uzasadnić taką dyskryminację ze względu na cel, jakim jest interes publiczny, przepis krajowego prawa musi być niezbędny i nienadmierny w stosunku do celu, jaki ma osiągnąć;

               3)

               ten ostatni warunek nie jest spełniony w sprawach, w których państwo, w którym powód ma miejsce zamieszkania, zezwala na wykonanie orzeczenia zasądzającego koszty, niezależnie czy na podstawie zobowiązań traktatowych czy przyjętych jednostronnie;

               4)

               w innych sprawach, złożenie kaucji nie może być również wymagane w sposób niewspółmiernie wpływający na prawo powoda niemającego miejsca zamieszkania w danym państwie do wszczęcia postępowania sądowego. Oznacza to w szczególności, że kaucja nie może być wymagana w kwocie, która jest nieproporcjonalna w stosunku do kosztów, które zostaną prawdopodobnie poniesione przez pozwanego, lub zbyt wysoka, lub też jej złożenie nie może być wymagane w bardzo krótkim okresie. Forma kaucji, sytuacja w wyniku której została nałożona oraz to, czy powód jest uprawniony do pomocy prawnej, również stanowią ważne czynniki;

               5)

               do sądu krajowego należy w danej sprawie ocena, czy warunki uzasadnienia zostały spełnione.


title: Sprawa F-31/07 RENV: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 19 lipca 2011 r. — Putterie przeciwko Komisji

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/53

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 19 lipca 2011 r. — Putterie przeciwko Komisji
   (Sprawa F-31/07 RENV) (1)

   2011/C 282/102
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy w następstwie ugody.

      (1)  Dz.U. C 117 z 26.5.2007, s. 38.


title: Sprawa T-343/15: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2015 r. – Polski Koncern Naftowy Orlen/OHIM (Kształt stacji benzynowej)

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/48

         Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2015 r. – Polski Koncern Naftowy Orlen/OHIM (Kształt stacji benzynowej)
   (Sprawa T-343/15)
   (2015/C 279/61)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Polski Koncern Naftowy Orlen SA (Płock, Polska) (przedstawiciel: M. Siciarek, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy (Kształt stacji benzynowej) – zgłoszenie nr 12 416 954

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 kwietnia 2015 r. w sprawie R 2250/2014-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącego w postepowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM i przed Sądem.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b), art. 7 ust. 2 oraz art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-471/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Helsingin käräjäoikeus (Finlandia) w dniu 4 listopada 2008 r. — Sanna Maria Parviainen przeciwko Finnair Oyj

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Helsingin käräjäoikeus (Finlandia) w dniu 4 listopada 2008 r. — Sanna Maria Parviainen przeciwko Finnair Oyj
   (Sprawa C-471/08)
   (2009/C 19/22)
   Język postępowania: fiński
   Sąd krajowy
   Helsingin käräjäoikeus.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sanna Maria Parviainen.

      Strona pozwana: Finnair Oyj.
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 11 ust. 1 dyrektywy 92/85 (1) należy interpretować w ten sposób, że pracownicy, która została przeniesiona ze względu na ciążę do innej, niżej wynagradzanej pracy, należy wedle dyrektywy wypłacać wynagrodzenie w tej samej wysokości, w jakiej przeciętnie było ono wypłacane na jej rzecz przed przeniesieniem, i czy w tym kontekście jest istotne jakiego rodzaju dodatki były wypłacane na rzecz pracownicy poza miesięcznym wynagrodzeniem i na jakiej podstawie były one uiszczane?

      (1)  Dyrektywa Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły i pracownic karmiących piersią (dziesiąta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz.U. L 348, s. 1).


title: Sprawa T-290/05: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2005 r. — Friedrich Weber przeciwko Komisji

text:
               15.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/12

         Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2005 r. — Friedrich Weber przeciwko Komisji
   (Sprawa T-290/05)
   (2005/C 257/24)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Friedrich Weber (Kolonia, Niemcy) [Przedstawiciel: W. Declair, adwokat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Zmiana decyzji pozwanej z dnia 27 maja 2005 r. w ten sposób, że zostanie ona zobowiązana na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 do udostępnienia skarżącemu zgodnie z jego pismami z dnia 23 kwietnia 2005 r. i 27 kwietnia 2005 r. dokumentów w ramach postępowania w sprawie pomocy państwa E 3/2005 dotyczącego finansowania publiczno-prawnych rozgłośni radiowych w Niemczech.

         Zarzuty i główne argumenty
   W zaskarżonej decyzji Komisja oddaliła wniosek skarżącego o udzielenie dostępu do dokumentów w ramach postępowania w sprawie pomocy państwa E 3/2005 dotyczącego finansowania publiczno-prawnych rozgłośni radiowych w Niemczech, powołując się na art. 4 ust. 2 tiret trzecie i art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia w sprawie przejrzystości (1).
   Skarżący podnosi, że ujawnienie danych dokumentów jest w interesie publicznym.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, str. 43).


title: Sprawa T-492/12: Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2012 r. — Storch i in. przeciwko EZB

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/18

         Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2012 r. — Storch i in. przeciwko EZB
   (Sprawa T-492/12)
   2013/C 32/29
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Sven A. von Storch (Berlin, Niemcy) oraz 5 216 innych osób (przedstawiciele: adwokaci M. Kerber i B. von Storch)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że decyzje Europejskiego Banku Centralnego z dnia 6 września 2012 r. dotyczące szeregu cech technicznych transakcji Outright systemu Euro na rynkach wtórnych dla obligacji państwowych są niezgodne z art. 123–125 TFUE, orzeczenie zaistnienia skutku prawnego wynikającego z art. 264 TFUE i wstrzymanie dalszego wykonania;

               —

               stwierdzenie, że decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 6 września 2012 r. dotycząca dodatkowych środków zapewnienia zabezpieczeń dla partnerów handlowych celem udostępnienia im transakcji gotówkowych systemu Euro jest niezgodna z art. 123–125 TFUE, orzeczenie zaistnienia skutku prawnego wynikającego z art. 264 TFUE i wstrzymanie dalszego wykonania;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania na podstawie art. 87 § 2 regulaminu postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnoszą zasadniczo następujące zarzuty:

               1)

               Sporne decyzje naruszają art. 123–125 TFUE. W tym zakresie skarżący podnoszą, że art. 123 TFUE zakazuje dokonywania monetaryzacji długów państwowych, i że na podstawie rozporządzenia (WE) nr 3603/93 (1) zakaz ten obowiązuje całkowicie, tzn. zarówno dla rynku pierwotnego, jak i wtórnego.

               2)

               Ponadto EBC naruszył art. 127 TFUE. Skarżący podnoszą, że mandat EBC w ramach polityki pieniężnej jest ukierunkowany na stabilność cen. Poprzez wykonanie środków EBC prowadzi politykę fiskalną i działa ultra-vires.

               3)

               Ponadto zaskarżone decyzje są niezgodne z protokołem (nr 27) w sprawie rynku wewnętrznego i konkurencji (2) w związku z art. 51 TWE. Zdaniem skarżących nabycie papierów wartościowych od państw znajdujących się pod względem finansowym w stanie zagrożenia stanowi bezpośrednią interwencję w segment rynku, odznaczający się nadmiarem podaży. Owo nabycie stanowi sztuczne zmniejszenie podaży z odpowiednimi skutkami w zakresie zysków z tych papierów w obiegu gospodarczym, niezgodnymi z zasadami niezakłóconej konkurencji.

               4)

               EBC naruszył ponadto art. 130 TFUE w związku z art. 7 statutu ESBC/EBC (3), ponieważ prezes EBC poddał się naciskom, by przyjąć zaskarżone decyzje.

               5)

               Zakup państwowych papierów wartościowych uzasadniony względami polityki fiskalnej, a nie pieniężnej i niesłużący stabilności cen narusza rynki i nadwyręża zaufanie w niezależną politykę walutową. Zdaniem skarżącej z normatywnego ukształtowania europejskiej Unii Walutowej wynika podmiotowe prawo do żądania zaniechania zachowań oczywiście naruszających stabilność, które są sprzeczne w szczególności z art. 123 i art. 125 TFUE.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 3603/93 z dnia 13 grudnia 1993 r. określające definicje w celu zastosowania zakazów określonych w art. 104 i 104b ust. 1 traktatu (Dz.U. L 332, s. 1).

      (2)  Dz.U. 2010, C 83, s. 309.

      (3)  Protokół (nr 4) w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (Dz.U. 2010. C 83, s. 230).


title: Sprawa T-174/10: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2010 r. — ARA przeciwko OHIM — Allrounder (Przedstawienie litery „A” z dwoma rogami)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/41

         Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2010 r. — ARA przeciwko OHIM — Allrounder (Przedstawienie litery „A” z dwoma rogami)
   (Sprawa T-174/10)
   2010/C 179/73
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ara AG (Langenfeld, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Gail)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Allrounder SARL (Saarburg, Francja)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie R 481/2009-1;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Allrounder SARL

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający literę „A” z dwoma rogami dla towarów należących do klas 18 i 25

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: W szczególności słowny znak towarowy „A” dla towarów należących do klas 18 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-451/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 16 października 2008 r. — Helmut Müller GmbH przeciwko Bundesanstalt für Immobilienaufgaben

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 16 października 2008 r. — Helmut Müller GmbH przeciwko Bundesanstalt für Immobilienaufgaben
   (Sprawa C-451/08)
   (2009/C 6/20)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberlandesgericht Düsseldorf
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Helmut Müller GmbH

      Strona pozwana: Bundesanstalt für Immobilienaufgaben
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy konstytutywną przesłanką zamówienia publicznego w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (1) jest, aby roboty budowlane zostały wykonane na rzecz instytucji zamawiającej w rozumieniu rzeczywistej i fizycznej realizacji obiektu oraz aby stanowiły jej bezpośrednie przysporzenie w sensie gospodarczym?

               2)

               Jeżeli zgodnie z definicją zamówienia publicznego na roboty budowlane zawartą w art. 1 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2004/18/WE nie można zrezygnować z elementu realizacji obiektu: Czy zgodnie z wariantem drugim powyższego przepisu należy przyjąć realizację obiektu, jeżeli roboty budowlane mają na celu realizację dla instytucji zamawiającej określonego celu publicznego (na przykład ma służyć rozwojowi urbanistycznemu rejonu gminy), a na mocy zamówienia instytucja zamawiająca uzyskuje kompetencję prawną do zapewnienia realizacji celu publicznego oraz do zapewnienia, aby obiekt ten został udostępniony w przyszłości właśnie w tym celu?

               3)

               Czy pojęcie zamówienia publicznego na roboty budowlane zgodnie z wariantem pierwszym i drugim art. 1 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2004/18/WE wymaga, aby przedsiębiorca budowlany zobowiązany był, bezpośrednio lub pośrednio, do wykonania robót budowlanych? Czy ewentualnie musi istnieć możliwość egzekwowania wykonania tego zobowiązania na drodze sądowej?

               4)

               Czy pojęcie zamówienia publicznego na roboty budowlane zgodnie z wariantem trzecim art. 1 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2004/18/WE wymaga, aby przedsiębiorca budowlany zobowiązany był do wykonania robót budowlanych lub aby takie roboty stanowiły przedmiot zamówienia?

               5)

               Czy zamówienia, które za pośrednictwem wymogów określonych przez instytucję zamawiającą mają zagwarantować, że obiekt budowlany, który ma zostać wykonany, będzie udostępniony w określonym celu publicznym oraz które jednocześnie przyznają instytucji zamawiającej (na mocy uzgodnień umownych) kompetencję prawną do zapewnienia (w pośrednim interesie własnym) możliwości korzystania z obiektu budowlanego w celach publicznych, są objęte zakresem pojęcia zamówienia publicznego na roboty budowlane w rozumieniu wariantu trzeciego art. 1 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2004/18/WE?

               6)

               Czy przesłanki pojęcia „wymogi określone przez instytucję zamawiającą” występującego w art. 1 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2004/18/WE są spełnione, jeżeli roboty budowlane mają zostać wykonane zgodnie z projektami zweryfikowanymi i zatwierdzonymi przez instytucję zamawiającą?

               7)

               Czy zgodnie z art. 1 ust. 3 dyrektywy 2004/18/WE nie można uznać, że przyznano koncesję na roboty budowlane, jeżeli posiadacz koncesji jest lub stanie się właścicielem nieruchomości, na której ma powstać obiekt budowlany lub jeżeli koncesja na roboty budowlane zostaje przyznana na czas nieokreślony?

               8)

               Czy dyrektywa 2004/18/WE znajduje zastosowanie — ze skutkiem prawnym w postaci obowiązku instytucji zamawiającej do przeprowadzenia procedury przetargowej — także wówczas, gdy sprzedaż nieruchomości przez osobę trzecią oraz udzielenie zamówienia publicznego na roboty budowlane nastąpią w pewnym odstępie czasowym i przy zawarciu umowy kupna nieruchomości zamówienie publiczne na roboty budowlane nie zostało jeszcze udzielone, jednakże w momencie zawarcia tej umowy instytucja zamawiająca miała zamiar udzielenia takiego zamówienia?

               9)

               Czy różniące się od siebie, lecz mające ze sobą związek czynności dotyczące zbycia nieruchomości oraz udzielenia zamówienia publicznego na roboty budowlane należy traktować jako całość w rozumieniu prawa zamówień publicznych, jeżeli zamiar udzielenia zamówienia publicznego na roboty budowlane istniał w momencie zawarcia umowy kupna nieruchomości i strony świadomie stworzyły między tymi umowami ścisły merytoryczny — i ewentualnie także czasowy — związek (w nawiązaniu do wyroku Trybunału z dnia 10 listopada 2005 r. w sprawie C-29/04 [Komisja przeciwko Austrii])?

      (1)  Dz.U. L 134, s. 114.


               2.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 150/12

         Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2009 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-5/09)
   2009/C 150/13
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 30 kwietnia 2009 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Bjørnara Alterskjæra i Ólafura Jóhannesa Einarssona, działających w charakterze przedstawicieli Urzędu Nadzoru EFTA, rue Belliard 35, 1040 Bruksela, BELGIA.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia przepisów aktu prawnego przywołanego między innymi w pkt 7b załącznika IX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2005/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2005 r. w sprawie reasekuracji oraz zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG, 92/49/EWG, a także dyrektywy 98/78/WE i 2002/83/WE), dostosowanego do Porozumienia EOG Protokołem 1 do tego Porozumienia, ani nie powiadamiając Urzędu w wyznaczonym terminie o przyjęciu takich środków, Republika Islandii nie wypełniła swoich zobowiązań wynikających z art. 64 ust. 1 tego aktu i art. 7 Porozumienia EOG.
               oraz

               2)

               obciążenie Republiki Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone w sprawie:

               —

               Niniejsza sprawa dotyczy niewdrożenia dyrektywy dotyczącej reasekuracji.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że rząd Islandii nie przekazał żadnych informacji na temat wdrożenia dyrektywy do prawa islandzkiego.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że rząd Islandii nie zaprzeczył twierdzeniu, że dyrektywa nie została wdrożona.


title: Sprostowanie opublikowanego w Dzienniku Urzędowym komunikatu w sprawie T-127/05 ( Dz.U. C 56 z 10.3.2007, str. 28 )

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/43

         Sprostowanie opublikowanego w Dzienniku Urzędowym komunikatu w sprawie T-127/05

      (
            „Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej ”C 56 z 10 marca 2007 r., str. 28
         )

   (2007/C 96/90)
   Opublikowany w Dzienniku Urzędowym komunikat w sprawie T-127/05 Lootus Teine Osaühing przeciwko Radzie otrzymuje brzmienie:

         „Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 stycznia 2007 r. — Lootus Teine Osaühing przeciwko Radzie
         (Sprawa T-127/05) (1)

         (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenia (WE) nr 2269/2004 i rozporządzenie (WE) nr 2270/2004 - Rybołówstwo - Możliwości połowowe gatunków głębinowych dla państw członkowskich, które przystąpiły do Unii w 2004 r. - Osoby, których akt dotyczy bezpośrednio i indywidualnie - Niedopuszczalność)
         (2007/C 56/56)
         Język postępowania: angielski
         Strony

            Strona skarżąca: Lootus Teine Osaühing (Lootus) (Tartu, Estonia) (przedstawiciele: T. Sild i K. Martin, adwokaci)

            Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. de Gregorio Merino, F. Ruggeri Laderchi i A. Westerhof Lörefflerova, pełnomocnicy)

            Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Estonii (przedstawiciel: L. Uibo pełnomocnik)

            Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: K. Banks, pełnomocnik)
         Przedmiot sprawy
         Wniosek o stwierdzenie nieważności w części, po pierwsze, załącznika do rozporządzenia Rady (WE) nr 2269/2004 z dnia 20 grudnia 2004 r. zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 2340/2002 i (WE) nr 2347/2002 w sprawie możliwości połowowych gatunków głębinowych dla państw członkowskich, które przystąpiły w 2004 r. (Dz.U. L 396, str. 1), a po drugie części 2 załącznika do rozporządzenia Rady (WE) nr 2270/2004 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalającego możliwości połowowe wspólnotowych statków rybackich w odniesieniu do niektórych głębinowych zasobów rybnych na lata 2005 i 2006 (Dz.U. L 369, str. 4), w zakresie w jakim przepisy te dotyczą możliwości połowowych przyznanych Estonii.
         Sentencja postanowienia

                     1)

                     Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                     2)

                     Skarżąca pokryje własne koszty, jak i koszty poniesione przez Radę.

                     3)

                     Komisja pokryje własne koszty.”

      (1)  Dz.U. C 115 z 14.5.2005.


title: Sprawy połączone T-209/02 I T-210/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  22 marca 2006 r.  — Mausolf przeciwko Europolowi (Personel Europolu — Wynagrodzenie — Stopnie przyznane na podstawie oceny — Decyzja dyrektora)

text:
               20.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/11

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 marca 2006 r. — Mausolf przeciwko Europolowi
   (Sprawy połączone T-209/02 I T-210/04) (1)

   (Personel Europolu - Wynagrodzenie - Stopnie przyznane na podstawie oceny - Decyzja dyrektora)
   (2006/C 121/18)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Andreas Mausolf (Leiden, Niderlandy) [przedstawiciele: M. Baltusen i P. de Casparis, avocats]

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol) [przedstawiciele: początkowo K. Hennessy-Massaro i D. Heimans, następnie K. Hennessy-Massaro, N. Urban i D. Neumann, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze wniosek o uchylenie decyzji z dnia 23 listopada 2001 r., na podstawie której dyrektor Europolu przyznał skarżącemu awans o jeden stopień począwszy od dnia 1 lipca 2001 r., jak również wniosek o uchylenie dorozumianej decyzji oddalającej zażalenie skarżącego na tę decyzję oraz po drugie wnioski o uchylenie decyzji z dnia 2 stycznia 2003 r. i z dnia 1 marca 2004 r., na podstawie których dyrektor Europolu postanowił nie przyznać skarżącemu awansu o dodatkowy stopień począwszy od dnia 1 lipca 2002 r.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 202 z 24.8.2002 r.


title: Sprawa C-191/11 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 8 lutego 2012 r. — Yorma’s AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Norma Lebensmittelfilialbetrieb GmbH & Co. KG (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/49 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element słowny „yorma’s” — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy NORMA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/11

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 8 lutego 2012 r. — Yorma’s AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Norma Lebensmittelfilialbetrieb GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-191/11 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/49 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element słowny „yorma’s” - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy NORMA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)
   2012/C 133/19
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Yorma’s AG (przedstawiciel: A. Weiß, Rechtsanwältin)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik), Norma Lebensmittelfilialbetrieb GmbH & Co.KG (przedstawiciel: A. Parr, Rechtsanwältin)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie T-213/809 Yorma’s przeciwko OHIM — Norma Lebensmittelfilialbetrieb (YORMA’S), na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 lutego 2009 r. odmawiającej rejestracji oznaczenia graficznego zawierającego element słowny „yorma’s” jako wspólnotowego znaku towarowego dla określonych towarów należących do klas 35 i 42 w wyniku uwzględnienia sprzeciwu właściciela wcześniejszego słownego wspólnotowego znaku towarowego „NORMA” — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku dwóch znaków towarowych — Błędna ocena podobieństwa rozpatrywanych znaków i usług — Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Yorma’s AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz. U. C 211 z 16.7.2011.