title: Sprawa T-643/14: Skarga wniesiona w dniu 1 września 2014 r. – Red Lemon Incorporation przeciwko OHIM – Lidl Stiftung (ABTRONIC)

text:
               27.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 380/19

         Skarga wniesiona w dniu 1 września 2014 r. – Red Lemon Incorporation przeciwko OHIM – Lidl Stiftung (ABTRONIC)
   (Sprawa T-643/14)
   2014/C 380/25
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Red Lemon Incorporation (Hongkong, Chińska Republika Ludowa) (przedstawiciele: adwokaci T. Wieland i S. Müller)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie R 1899/2013-1 i oddalenie sprzeciwu;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skrażąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „ABTRONIC” dla towarów z klasy 9 – zgłoszenie nr 8 1 84  632

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Lidl Stiftung & Co. KG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Międzynarodowa rejestracja słownego znaku towarowego „TRONIC” dla towarów z klasy 9

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-426/10 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 września 2011 r. — Bell & Ross BV przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Klockgrossisten i Norden AB (Odwołanie — Podpisany oryginał skargi złożony po terminie — Wada usuwalna)

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 września 2011 r. — Bell & Ross BV przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Klockgrossisten i Norden AB
   (Sprawa C-426/10 P) (1)

   (Odwołanie - Podpisany oryginał skargi złożony po terminie - Wada usuwalna)
   2011/C 331/08
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Bell & Ross BV (przedstawiciel: adwokat S. Guerlain)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik), Klockgrossisten i Norden AB

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) z dnia 18 czerwca 2010 r. w sprawie T-51/10 Bell & Ross przeciwko OHIM — Klockgrossisten i Norden, na mocy którego Sąd oddalił skargę na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 października 2009 r. (sprawa R 1267/2008-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Klockgrossisten i Norden AB a Bell & Ross BV — Podpisany oryginał skargi złożony po terminie — Pojęcia usprawiedliwionego błędu i nieprzewidywalnych okoliczności — Zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i proporcjonalności — Oczywista niedopuszczalność

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Bell & Ross BV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Sprawa C-442/13: Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 18 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Sarah Nagy przeciwko Marcelowi Nagy’iemu

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/46

         Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 18 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Sarah Nagy przeciwko Marcelowi Nagy’iemu
   (Sprawa C-442/13) (1)

   2014/C 315/77
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013.


title: Sprawa T-40/11: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – Latam Airlines Group i Lan Cargo/Komisja [Konkurencja — Kartele — Rynek towarowego transportu lotniczego — Porozumienia i uzgodnione praktyki dotyczące licznych składników cen usług towarowego transportu lotniczego (wprowadzenie dopłat paliwowych i dopłat z tytułu bezpieczeństwa, odmowa zapłaty prowizji od dopłat) — Artykuł 101 TFUE, art. 53 Porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/34

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – Latam Airlines Group i Lan Cargo/Komisja
   (Sprawa T-40/11) (1)

   ([Konkurencja - Kartele - Rynek towarowego transportu lotniczego - Porozumienia i uzgodnione praktyki dotyczące licznych składników cen usług towarowego transportu lotniczego (wprowadzenie dopłat paliwowych i dopłat z tytułu bezpieczeństwa, odmowa zapłaty prowizji od dopłat) - Artykuł 101 TFUE, art. 53 Porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego - Obowiązek uzasadnienia])
   (2016/C 048/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Latam Airlines Group SA, dawniejLan Airlines SA (Santiago, Chile); i Lan Cargo SA (Santiago) (przedstawiciele: B. Hartnett, barrister, i O. Geiss, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo S. Noë, N. von Lingen i G. Koleva, następnie G. Koleva i A. Dawes, pełnomocnicy, wspierani przez G. Peretza, barrister)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Florindo Gijón i M. Simm, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2010) 7694, wersja ostateczna, z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 Porozumienia EOG oraz art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (Sprawa COMP/39258 – towarowy transport lotniczy), w zakresie w jakim dotyczy ona skarżących oraz tytułem ewentualnym zmniejszenie grzywny nałożonej na skarżące.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2010) 7694, wersja ostateczna, z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 Porozumienia EOG oraz art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (Sprawa COMP/39258 – towarowy transport lotniczy), w zakresie w jakim odnosi się ona do Latam Airlines Group SA, dawniej Lan Airlines SA, i Lan Cargo SA.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Latam Airlines Group i Lan Cargo.

               3)

               Rada Unii Europejskiej ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 80 z 12.3.2011.


title: Sprawa C-264/06: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Wielkie Księstwo Luksemburga

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/12

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Wielkie Księstwo Luksemburga
   (Sprawa C-264/06)
   (2006/C 190/20)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: D. Maidani i R. Vidal Puig, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, ze nie ustanawiając sankcji za naruszenia rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. (1) Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 16 ust. 3 tego rozporządzenia;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Artykuł 16 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 przewiduje: „Ustanowione przez państwa członkowskie sankcje za naruszenia niniejszego rozporządzenia powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające”. Artykuł 19 stanowi, że rozporządzenie to wchodzi w życie z dniem 17 lutego 2005 r. Zgodnie z informacjami, którymi dysponuje Komisja, Wielkie Księstwo Luksemburga nie wypełniło dotychczas zobowiązania do ustanowienia za naruszenia tego rozporządzenia sankcji, które byłyby skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46, str. 1)


title: Sprawa T-452/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 10 września 2009 r. w sprawie F-9/08, Rosenbaum przeciwko Komisji, wniesione w dniu 11 listopada 2009 r. przez Eckeharda Rosenbauma

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/35

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 10 września 2009 r. w sprawie F-9/08, Rosenbaum przeciwko Komisji, wniesione w dniu 11 listopada 2009 r. przez Eckeharda Rosenbauma
   (Sprawa T-452/09 P)
   2010/C 11/65
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Eckehard Rosenbaum (Bonn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H.-J. Rüber)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich i Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 10 września 2009 r. w sprawie Rosenbaum przeciwko Komisji;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej w pierwszej instancji z dnia 13 lutego 2007 r. w przedmiocie zaszeregowania służbowego;

               —

               nakazanie stronie pozwanej w pierwszej instancji dokonania zaszeregowania służbowego wnoszącego odwołanie w sposób pozbawiony dyskryminacji i odpowiadający jego doświadczeniu zawodowemu oraz podjęcia dalszych niezbędnych środków wynikających z wyroku;

               —

               obciążenie strony pozwanej w pierwszej instancji całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie jest skierowane przeciwko wyrokowi Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 10 września 2009 r. w sprawie F-9/08 Rosenbaum przeciwko Komisji, w drodze którego skarga wnoszącego odwołanie została oddalona.
   Wnoszący odwołanie podnosi, w celu jego uzasadnienia, w pierwszej kolejności okoliczność, że Sąd do spraw Służby Publicznej nie przeprowadził pełnej analizy pierwszego zarzutu skargi. Dalej podnosi on, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo odrzucając trzy pozostałe zarzuty skargi, ponieważ w przeciwieństwie do przekonania Sądu mogły one doprowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonego środka. Wreszcie wnoszący odwołanie twierdzi, że brak konkursów na wyższe stanowiska ma znaczenie dla kwestii zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i zatem nieuwzględnienie przedstawionych w tym względzie dowodów jest niezgodne z prawem.


title: Sprawy połączone C-422/11 P i C-423/11 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 6 września 2012 r. — Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej i Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołania — Skarga o stwierdzenie nieważności — Niedopuszczalność skargi — Reprezentacja przed sądami Unii — Adwokat — Niezależność)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/7

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 6 września 2012 r. — Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej i Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawy połączone C-422/11 P i C-423/11 P) (1)

   (Odwołania - Skarga o stwierdzenie nieważności - Niedopuszczalność skargi - Reprezentacja przed sądami Unii - Adwokat - Niezależność)
   2012/C 355/11
   Język postępowania: polski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (przedstawiciele: D. Dziedzic-Chojnacka i D. Pawłowska, radcowie prawni), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: M. Szpunar oraz A. Kraińska i D. Lutostańska, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun et A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołania od postanowienia Sądu (siódma izba) z dnia 23 maja 2011 r. w sprawie T-226/10 Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej przeciwko Komisji, w którym Sąd uznał za niedopuszczalną skargę Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2010) 1234 z dnia 3 marca 2010 r. wydanej na podstawie art. 7 ust. 4 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 108, s. 33), w której instytucja ta nakazała polskiemu organowi regulacyjnemu w dziedzinie usług telekomunikacyjnych i pocztowych wycofanie dwóch zgłoszonych projektów środków dotyczących hurtowego rynku wymiany ruchu IP (IP tranzyt) (sprawa PL/2009/1019) oraz hurtowego rynku wymiany ruchu IP (IP peering) z siecią Telekomunikacji Polskiej S.A. (TP) (sprawa PL/2009/1020) — Błędna wykładnia art. 19 akapity trzeci i czwarty statutu Trybunału Sprawiedliwości w związku z art. 53 akapit pierwszy tego statutu, a także w związku z art. 254 akapit szósty TFUE oraz art. 113 regulaminu postępowania — Naruszenie art. 67 ust. 1 TFUE w związku z art. 113 regulaminu postępowania — Naruszenie art. 5 ust. 1 i 2 TUE w związku z jego art. 4 ust. 1 oraz art. 113 regulaminu postępowania — Naruszenie art. 5 ust. 4 TUE w związku z art. 113 regulaminu postępowania — Brak uzasadnienia — Niedopuszczalność skargi w przypadku reprezentacji przez adwokatów lub radców prawnych zatrudnionych przez stronę na podstawie umowy o pracę.

      Sentencja

               1)

               Odwołania zostają oddalone.

               2)

               Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej i Rzeczpospolita Polska zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 311 z 22.10.2011.


title: Sprawa T-183/05: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2005 r. przez Julie Samnaddę przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/33

         Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2005 r. przez Julie Samnaddę przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-183/05)
   (2005/C 171/54)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 4 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Julie Samnaddy, zamieszkałej w Brukseli, reprezentowanej przez adwokatów: Sébastiena Orlandiego, Xaviera Martina, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa i Etienne'a Marchala, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji o powołaniu skarżącej na urzędnika Wspólnot Europejskich w zakresie, w jakim ustala jej grupę zaszeregowania na podstawie art. 12 załącznika XIII regulaminu pracowniczego,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Podnoszone zarzuty i główne argumenty są identyczne z zarzutami i głównymi argumentami w sprawach T-130/05, T-160/05, T-162/05 i T-170/05 oraz podobne do zarzutów i głównych argumentów w sprawach T-58/05 i T-164/05.


title: Sprawa F-105/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 12 listopada 2015 r. – FM i FO/CEPOL

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/31

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 12 listopada 2015 r. – FM i FO/CEPOL
   (Sprawa F-105/15) (1)

   (2015/C 429/44)
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2015, s. 53.


title: Sprawa T-604/15: Skarga wniesiona w dniu 27 października 2015 r. – Ertico – Its Europe/Komisja

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/38

         Skarga wniesiona w dniu 27 października 2015 r. – Ertico – Its Europe/Komisja
   (Sprawa T-604/15)
   (2015/C 414/49)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Road Transport Telematics Implementation Coordination Organisation – Intelligent Transport Systems & Services Europe (Ertico – Its Europe)(Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci M. Wellinger i K. T’Syen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważność decyzji komitetu zatwierdzającego Komisji Europejskiej z dnia 18 czerwca 2015 r. stwierdzającej, że skarżąca nie kwalifikuje się jako przedsiębiorstwo mikro, małe lub średnie w rozumieniu zalecenia Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącego definicji przedsiębiorstw mikro, małych i średnich (Dz.U. L 124, s. 36), oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 22 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 58/2003 (1), ponieważ komitet zatwierdzający wydał zaskarżoną decyzję ponad dwa miesiące po wszczęciu postępowania z udziałem komitetu zatwierdzającego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia przez zaskarżona decyzję (i) art. 22 ust. 1 rozporządzenia nr 58/2003; (ii) prawa skarżącej do obrony; oraz (iii) zasady dobrej administracji, ponieważ komitet zatwierdzający nie wysłuchał argumentów skarżącej przed wydaniem zaskarżonej decyzji.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia przez zaskarżoną decyzję zasad (i) pewności prawa, (ii) dobrej administracji, (iii) ochrony uzasadnionych oczekiwań skarżącej; oraz (iv) powagi rzeczy osądzonej, ponieważ komitet zatwierdzający, chociaż przyznał, iż argumenty przedstawione przez skarżącą w dniu 7 lutego 2014 r. są słuszne, to jednak zastąpił pierwotne uzasadnienie zupełnie nowym uzasadnieniem, pomimo niewystąpienia nowych i istotnych okoliczności faktycznych.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia przez zaskarżoną decyzję zalecenia Komisji 2003/361/WE („zalecenia MŚP”), ponieważ zawarte w niej stwierdzenie, zgodnie z którym skarżąca nie może być uznana za przedsiębiorstwo, opiera się na kryterium, które nie zostało przewidziane w zaleceniu MŚP, tylko w pkt 1.1.3.1.6) lit. c) decyzji Komisji 2012/838/UE (2).

               5.

               Zarzut piąty dotyczy tego, że zawarte w zaskarżonej decyzji stwierdzenie, zgodnie z którym skarżąca nie może być uznana za MŚP, pomija i ignoruje jasne i jednoznaczne brzmienie zalecenia MŚP i jest oparte na arbitralnej i zupełnie subiektywnej wykładni zalecenia MŚP.

               6.

               Zarzut szósty dotyczy tego, że zaskarżona decyzja niesłusznie stwierdza, iż skarżąca nie może być uznana za MŚP, w rozumieniu zalecenia MŚP: skarżąca jest „przedsiębiorstwem” i skarżąca jest „niezależna” w rozumieniu załącznika do zalecenia MŚP.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczy naruszenia przez zaskarżoną decyzję zasady najwyższego uprzywilejowania przewidzianej w decyzji Komisji 2012/838/UE, jak również równoważnego postanowienia przewidzianego w programie Horyzont 2020.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczy tego, że zaskarżona decyzja jest obarczona wewnętrzne sprzecznym i niewystraczającym uzasadnieniem, ponieważ komitet zatwierdzający uchybił spoczywającemu na nim obowiązkowi należytego uzasadnienia swojej decyzji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiające statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi (Dz.U. 2003 L 11 s. 1, wyd. spec. w języku polskim, rozdz. 1, t. 4, s. 235).

      (2)  Decyzja Komisji z dnia 18 grudnia 2012 r. w sprawie przyjęcia zasad zapewniających jednolitą weryfikację istnienia i statusu prawnego, a także zdolności operacyjnych i finansowych uczestników działań pośrednich wspieranych za pomocą dotacji zgodnie z siódmym programem ramowym Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji oraz siódmym programem ramowym Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej w zakresie działań badawczych i szkoleniowych w dziedzinie jądrowej (Dz.U. L 359, s. 45).


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia  2 lutego 2006 r.  w sprawie C-143/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2002/84/WE — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 2 lutego 2006 r.
   w sprawie C-143/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2002/84/WE - Brak transpozycji w przepisanym terminie)
   (2006/C 96/01)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-143/05, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 29 marca 2005 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: K. Simonsson i W. Wils) przeciwko Królestwu Belgii (pełnomocnik: M. Wimmer), Trybunał (piąta izba), w składzie: J. Makarczyk, prezes izby, R. Schintgen i J. Klučka (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 2 lutego 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie ustanawiając w przepisanym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. zmieniająca dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczeniu morza przez statki, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2.

               Królestwo Belgii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 143 z 11.6.2005


title: Sprawa C-536/14: Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2014 r. – Komisja Europejska/Wielkie Księstwo Luksemburga

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/14

         Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2014 r. – Komisja Europejska/Wielkie Księstwo Luksemburga
   (Sprawa C-536/14)
   (2015/C 034/16)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Hottiaux, L. Nicolae, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że:

                           —

                           nie przeprowadzając i nie notyfikując analiz rynków 7 i 14 określonych w zaleceniu 2003/311/WE (1) oraz analiz rynków 1 i 6 określonych w zaleceniu 2007/879/WE (2) w terminie trzech lat od przyjęcia poprzednich środków dotyczących tych rynków i nie notyfikując Komisji uzasadnionej propozycji przedłużenia tego terminu,

                           —

                           oraz nie zwracając się do BEREC z wnioskiem o pomoc w zakończeniu analiz tych rynków,

                     Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 16 ust. 6 i 7 dyrektywy 2002/21/WE (3) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/140/WE (4) z dnia 25 listopada 2009 r.;

               —

               Obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W pierwszym rzędzie Komisja zarzuca Wielkiemu Księstwu Luksemburga brak przeprowadzenia i notyfikowania, po pierwsze, analiz rynków 7 i 14 określonych w zaleceniu 2003/311/WE oraz, po drugie, analiz rynków 1 i 6 określonych w zaleceniu 2007/879/WE w terminie trzech lat od przyjęcia poprzednich środków dotyczących tych rynków.
   W drugim rzędzie Komisja zarzuca Wielkiemu Księstwu Luksemburga, że nie zwróciło się do BEREC z wnioskiem o pomoc w zakończeniu analiz tych rynków i w przyjęciu niezbędnych środków regulacyjnych.

      (1)  Zalecenie Komisji 2003/311/WE z dnia 11 lutego 2003 r. w sprawie właściwych rynków produktów i usług w sektorze łączności elektronicznej podlegających regulacji ex ante zgodnie z dyrektywą 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (Dz.U. L 114, s. 45).

      (2)  Zalecenie Komisji 2007/879/WE z dnia 17 grudnia 2007 r. w sprawie właściwych rynków produktów i usług w sektorze łączności elektronicznej podlegających regulacji ex ante zgodnie z dyrektywą 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (Dz.U. L 344, s. 65).

      (3)  Dz.U. L 108, s. 33.

      (4)  Dz.U. L 337, s. 37.


title: Sprawa C-272/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel w Angers (Francja) w dniu 26 czerwca 2006 r. — EARL Mainelvo przeciwko Denkavit France SARL

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel w Angers (Francja) w dniu 26 czerwca 2006 r. — EARL Mainelvo przeciwko Denkavit France SARL
   (Sprawa C-272/06)
   (2006/C 212/30)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour d'appel w Angers (Francja).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: EARL Mainelvo.

      Strona pozwana: Denkavit France SARL.
   Pytanie prejudycjalne
   Czy natychmiastowe odstąpienie przez hodowcę, na podstawie umowy opasu zawartej z francuską spółką, oddziałem międzynarodowego koncernu produkującego i dostarczającego pasze dla zwierząt i w ramach krajowego porozumienia między krajowymi organizacjami reprezentującymi przedsiębiorstwa finansujące opas a hodowcami bydła, od 67,63 do 71,35 % premii ubojowej ustanowionej w rozporządzeniu Rady WE nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. (1) jest zgodne ze wskazanymi w tym rozporządzeniu celami w postaci uregulowania rynku oraz zagwarantowania odpowiedniego poziomu życia ludności rolnej, a także z ustanowionymi tam środkami z zakresu rynku wewnętrznego, które zostały uściślone w rozporządzeniu Komisji WE nr 2342/1999 z dnia 28 października 1999 r. (2)?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny (Dz.U. L 160, str. 21).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2342/1999 z dnia 28 października 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny w odniesieniu do systemu premii (Dz.U. L 281, str. 30).


title: Sprawa T-327/07: Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2007 r. — Patrick Holding przeciwko OHIM — Cassera (PATRICK EXCLUSIVE)

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/39

         Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2007 r. — Patrick Holding przeciwko OHIM — Cassera (PATRICK EXCLUSIVE)
   (Sprawa T-327/07)
   (2007/C 247/64)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Patrick Holding ApS (Fredensborg, Dania) (przedstawiciel: adwokat J. Løje)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Cassera SpA (Mediolan, Włochy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie R 727/2006-2 i nakazanie pozwanemu dokonania rejestracji spornego znaku towarowego,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżący

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „PATRICK EXCLUSIVE” dla towarów z klasy 25 — zgłoszenie nr 3 063 427

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Cassera SpA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Wspólnotowe, krajowe i międzynarodowe graficzne i słowne znaki towarowe „G. PATRICK” dla towarów z klas 24 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ w odniesieniu do spornych znaków nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-358/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative (Luksemburg) w dniu 24 czerwca 2016 r. – UBS (Luxembourg) SA, Alain Hondequin, Holzem i in.

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/38

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative (Luksemburg) w dniu 24 czerwca 2016 r. – UBS (Luxembourg) SA, Alain Hondequin, Holzem i in.
   (Sprawa C-358/16)
   (2016/C 335/51)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour administrative

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: UBS (Luxembourg) SA, Alain Hondequin, Holzem i in.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy, w szczególności na tle art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) ustanawiającego zasadę dobrej administracji, wyjątek „przypadków objętych prawem karnym”, zawarty zarówno w art. 54 ust. 1 in fine dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniającej dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 93/22/EWG (1), jak i na początku art. 54 ust. 3, odnosi się, uwzględniając przepisy krajowe, do sytuacji wchodzącej w zakres kary administracyjnej, lecz uznawanej z punktu widzenia europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „EKPC”) za należącą do dziedziny prawa karnego, takiej jak rozważana w postępowaniu głównym kara nałożona przez krajowy organ regulacyjny będący krajowym organem nadzoru polegająca na nakazaniu członkowi krajowej izby adwokackiej zaprzestania wykonywania w organie nadzorowanym przez wspomniany organ regulacyjny stanowiska członka rady nadzorczej lub innego stanowiska podlegającego dopuszczeniu do wykonywania zawodu, nakazując mu złożenie rezygnacji z wszystkich związanych z tym stanowiskiem obowiązków w możliwie najkrótszym terminie?

               2)

               W zakresie, w jakim ww. kara administracyjna, uznawana za taką na szczeblu prawa krajowego, objęta jest postępowaniem administracyjnym, w jakim stopniu ww. obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej, na jaki może powołać się krajowy organ nadzoru na podstawie art. 54 dyrektywy 2004/39/WE, jest uwarunkowany wymogami rzetelnego procesu obejmującymi prawo do skutecznego środka prawnego, wynikającymi z art. 47 karty, które należy rozpatrywać w związku z wymogami wynikającymi równolegle z art. 6 i 13 EKPC w zakresie rzetelnego procesu i skuteczności środka odwoławczego oraz gwarancjami przewidzianymi w. 48 karty, w szczególności w świetle pełnego dostępu uczestnika postępowania administracyjnego do akt postępowania administracyjnego podmiotu nakładającego karę administracyjną, który jest jednocześnie krajowym organem nadzoru w celu ochrony interesów i praw obywatelskich uczestnika postępowania administracyjnego, na którego nałożono karę?

      (1)  Dz.U. L 145, s. 1.


title: Sprawa T-559/14: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2014 r. – Ackermann Saatzucht i in. przeciwko Parlamentowi i Radzie

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/18

         Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2014 r. – Ackermann Saatzucht i in. przeciwko Parlamentowi i Radzie
   (Sprawa T-559/14)
   2014/C 388/22
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ackermann Saatzucht GmbH & Co. KG (Irlbach, Niemcy); Böhm-Nordkartoffel Agrarproduktion GmbH & Co. OHG (Hohenmocker, Niemcy); Deutsche Saatveredelung AG (Lippstadt, Niemcy); Ernst Benary, Samenzucht GmbH, (Hann. Münden, Niemcy); Freiherr Von Moreau Saatzucht GmbH (Osterhofen, Niemcy); Hybro Saatzucht GmbH & Co. KG (Kleptow, Niemcy); Klemm + Sohn GmbH & Co. KG (Stuttgart, Niemcy); KWS Saat AG (Einbeck, Niemcy); Norddeutsche Pflanzenzucht Hans-Georg Lembke KG (Hohenlieth, Niemcy); Nordsaat Saatzuchts GmbH (Halberstadt, Niemcy); Peter Franck-Oberaspach (Schwäbisch Hall, Niemcy); P.H. Petersen Saatzucht Lundsgaard GmbH (Grundhof, Niemcy); Saatzucht Streng – Engelen GmbH & Co. KG (Uffenheim, Niemcy); Saka Pflanzenzucht GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy); Strube Research GmbH & Co. KG (Söllingen, Niemcy); Gartenbau und Spezialkulturen Westhoff GbR (Südlohn-Oeding, Niemcy); i W. von Borries-Eckendorf GmbH & Co. KG (Leopoldshöhe, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. de Jong, P. Vlaemminck i B. Van Vooren)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi o stwierdzenie nieważności za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 511/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie środków zapewniających zgodność użytkowników w Unii z wymogami wynikającymi z Protokołu z Nagoi dotyczącego dostępu do zasobów genetycznych oraz uczciwego i sprawiedliwego podziału korzyści wynikających z wykorzystania tych zasobów (Dz.U. L 150, s. 59); oraz

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Unia jest Umawiającą się Stroną Międzynarodowej Konwencji o Ochronie Nowych Odmian Roślin wdrożonej w Unii rozporządzeniem w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (1). Artykuł 15 lit. c) tego rozporządzenia uznaje tzw. „wyłączenie na rzecz hodowców” oznaczające, że prawa do ochrony odmian roślin nie obejmują działań „podjętych w celu hodowli lub odkrycia i rozwijania innych odmian”. Zaskarżony akt znacznie ogranicza wspomniane wyłączenie na rzecz hodowców, przez co narusza wiążące i bezpośrednio skuteczne międzynarodowe zobowiązanie Unii. Poza tym wyłączenie na rzecz hodowców jest uznane w art. 27 porozumienia w sprawie Jednolitego Sądu Patentowego. Chociaż Unia nie jest stroną tego porozumienia, zaskarżony akt zasadniczo wymaga, aby państwa członkowskie naruszyły swoje zobowiązania międzynarodowe wynikające z rzeczonego porozumienia.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Unia Europejska jest zobowiązana do zachowania różnorodności biologicznej Ziemi, jako strona Konwencji o różnorodności biologicznej oraz na mocy art. 3 ust. 5 TUE. Zaskarżone rozporządzenie znacznie zahamuje wszystkie wysiłki odnoszące się do ochrony różnorodności biologicznej roślin i w związku z tym jest sprzeczne z wymienionym zobowiązaniem międzynarodowym.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżony akt opiera się jedynie na art. 192 ust. 1 TFUE. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wybór podstawy prawnej aktu Unii musi opierać się na obiektywnych czynnikach, które mogą zostać poddane kontroli sądowej W zakresie w jakim omawiany akt zmierza do ustanowienia środków zapewniających zgodność użytkowników na rynku wewnętrznym Unii z przytoczonym wcześniej protokołem, podstawą prawną omawianego rozporządzenia powinien być art. 114 TFUE. Wybór podstawy prawnej wywołuje skutki co do treści aktu, a zatem ma zasadniczy wpływ na proces legislacyjny, gdyż cele, dla realizacji których te podstawy prawne mogą zostać użyte są całkowicie odmienne.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że omawiane rozporządzenie całkowicie narusza zasadę proporcjonalności ustanowioną w art. 5 ust. 4 TUE w zakresie w jakim: po pierwsze dane ilościowe zawarte w ocenie wpływu nie przełożyły się w żaden sposób na wnioski, które oparto wyłącznie na argumentach „jakościowych”; po drugie całkowicie pominięto fakt, że sektor hodowli roślin zostanie poważnie i wyraźnie dotknięty z tego powodu, że zasoby genetyczne stanowią istotę tego sektora, a nie jedynie podrzędny aspekt jego działalności; po trzecie rozporządzenie skutkuje całkowicie nieproporcjonalnym ograniczeniem art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; po czwarte nakłada na sektor hodowli roślin de facto nieograniczony w czasie obowiązek rejestrowania i przechowywania informacji na temat działalności tego sektora; wreszcie dostępne są mniej kosztowne rozwiązania, co wynika z Międzynarodowego traktatu o zasobach genetycznych roślin dla wyżywienia i rolnictwa.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że zaskarżone rozporządzenie wywołuje stan całkowitej niepewności hodowców roślin co do prawa w zakresie w jakim po pierwsze: zakres stosowania rozporządzenia zależy od tego czy państwa zdecydują się zachować suwerenne kompetencje odnośnie do zasobów genetycznych; po drugie rozporządzenie zawiera definicje, które można interpretować w różny sposób, nie pozwalające stwierdzić czy należy uznać, iż zasoby genetyczne zostały „wykorzystane”; po trzecie z faktu różnych możliwych interpretacji rozporządzenia wynika ryzyko de facto retroaktywnego stosowania rozporządzenia; wreszcie, rozwój dobrych praktyk jedynie „może” ograniczyć ryzyko braku zgodności użytkowników podlegających zaskarżonemu rozporządzeniu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (Dz.U. L 227, s. 1)


title: Sprawa T-545/12: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2012 r. — Mory i in. przeciwko Komisji

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/23

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2012 r. — Mory i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-545/12)
   2013/C 71/36
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mory SA (Pantin, Francja), Mory Team (Pantin); i Compagnie française superga d’investissement dans le service (CFSIS) (Miraumont, Francja) (przedstawiciele: adwokaci B. Vatier i F. Loubières)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca podnosi pięć zarzutów w uzasadnieniu skargi na decyzję Komisji C(2012) 2401 wersja ostateczna z dnia 4 kwietnia 2012 r., w drodze której Komisja precyzuje, iż nałożony na spółki Sernam w art. 2 decyzji Komisji C(2012) 1616 wersja ostateczna z dnia 9 marca 2012 r. obowiązek zwrotu pomocy państwa nie obejmuje ewentualnych nabywców aktywów grupy Sernam (1).

               1)

               Zarzut pierwszy oparty na braku kompetencji Komisji do wydania zaskarżonej decyzji i na dokonanym w ten sposób nadużyciu władzy, ponieważ Komisja nie miała kompetencji do wydania decyzji stwierdzającej, że procedura przyjęta w celu wykonania decyzji z dnia 9 marca 2012 r. nie stanowi jej obejścia bez ponownego szczegółowego badania.

               2)

               Zarzut drugi oparty na naruszeniu obowiązku zastosowania formalnego postępowania wyjaśniającego w ramach kontroli pomocy państwa w przypadku poważnych wątpliwości.

               3)

               Zarzut trzeci oparty na sprzeczności przedmiotu i uzasadnienia, ze względu na to, że z jednej strony przedmiot decyzji, na którą powołuje się Komisja i jej rzeczywista treść, nie są zdaniem strony skarżącej równoważne, a z drugiej strony w decyzji przyjęto sprzeczne kryteria w celu dokonania oceny braku ciągłości gospodarczej pomiędzy działalnością objętą pomocą a nabywcą tej działalności.

               4)

               Zarzut czwarty oparty na oczywistych błędach w ocenie w odniesieniu do i) przedmiotu sprzedaży ii) ceny przekazania, iii) chwili, w jakiej odbyło się przekazanie, iv) stopnia niezależności nowych właścicieli i akcjonariuszy oraz v) ekonomicznej logiki transakcji.

               5)

               Zarzut piąty oparty na braku podstawy prawnej, ze względu na to, że decyzja została wydana bez sprawdzenia, że zbycia aktywów dokonano na podstawie ich wartości rynkowej i bez zbadania skutków okoliczności, że nabywca należy do tej samej grupy, co grupa, która udzieliła niezgodnej z prawem pomocy.

      (1)  Pomoc państwa nr SA.34547 (2012/N) — Francja, będąca przedmiotem powiadomienia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (Dz.U. 2012, C 305, s. 10).


title: Wyrok Trybunału (szóstej izby) z dnia 28 października 2004 r. w sprawie C-185/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Zarządzanie odpadami — Unieszkodliwianie polichlorowanych bifenyli i polichlorowanych trifenyli — Dyrektywa 96/59/WE)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szóstej izby)
   z dnia 28 października 2004 r.
   w sprawie C-185/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Zarządzanie odpadami - Unieszkodliwianie polichlorowanych bifenyli i polichlorowanych trifenyli - Dyrektywa 96/59/WE)
   (2005/C 6/04)
   Język postępowania: portugalski
   W sprawie C-185/02, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, w trybie art. 226 TWE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 17 maja 2002 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: A. Caeiros) przeciwko Republice Portugalii (pełnomocnicy: L. Fernandes, M. Telles Romão i M. J. Lois), Trybunał (szósta izba), w składzie: A. Borg Barthet, prezes izby, S. von Bahr i J. Malenovský (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 28 października 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Nie przekazując Komisji Wspólnot Europejskich w wyznaczonym terminie planów i projektów przewidzianych w art. 11 dyrektywy Rady 96/59/WE z dnia 16 września 1996 r. w sprawie unieszkodliwiania polichlorowanych bifenyli i polichlorowanych trifenyli (PCB/PCT), Republika Portugalii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tego przepisu.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich i Republika Portugalii ponoszą swoje własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 180 z 27.7.2002.


title: Sprawa C-327/04: Skarga wniesiona dnia 27 lipca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/7

         Skarga wniesiona dnia 27 lipca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-327/04)
   (2004/C 239/12)
   Dnia 27 lipca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Republice Finlandii wniesiona przez Komisję Wspólnot Europejskich, reprezentowaną przez M. Huttunena i D. Martina, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Rady 2000/43/WE (1) z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne, lub w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2)

               obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji powyższej dyrektywy do krajowego porządku prawnego upłynął dnia 19 lipca 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 180 z 19.7.2000, str. 22.


title: Sprawa T-510/15: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2015 r. – Mengozzi/OHIM – Consorzio per la Tutela dell’Olio Extravergine di Oliva Toscano (TOSCORO)

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/46

         Skarga wniesiona w dniu 7 września 2015 r. – Mengozzi/OHIM – Consorzio per la Tutela dell’Olio Extravergine di Oliva Toscano (TOSCORO)
   (Sprawa T-510/15)
   (2015/C 354/56)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Roberto Mengozzi (Monako, Monako) (przedstawiciel: adwokat T. Schuffenecker)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Consorzio per la Tutela dell’Olio Extravergine di Oliva Toscano IGP (Florencja, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „TOSCORO” – wspólnotowy znak towarowy nr 2 752 509

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 czerwca 2015 r. w sprawie R 322/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               częściowe utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji oraz częściowe stwierdzenie jej nieważności w zakresie, w jakim unieważniono nią prawo do wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do „olejów i tłuszczy, olejów roślinnych, w tym oliwy z oliwek” oraz „past z zielonych i czarnych oliwek”;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą poniesionymi przez stronę skarżącą.

               —

               obciążenie drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. k) rozporządzenia nr 207/2009 oraz art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1151/2012;

               —

               Naruszenie art. 13 ust. 1 lit b) rozporządzenia nr 1151/2012.

               —

               Naruszenie art. 15 porozumienia TRIPS.


title: Sprawa T-135/11: Wyrok Sądu z dnia 10 lipca 2012 r. — Clorox przeciwko OHIM — Industrias Alen (CLORALEX) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CLORALEX — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe CLOROX — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               18.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 250/14

         Wyrok Sądu z dnia 10 lipca 2012 r. — Clorox przeciwko OHIM — Industrias Alen (CLORALEX)
   (Sprawa T-135/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CLORALEX - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe CLOROX - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 250/25
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: The Clorox Company (Oakland, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister i A. Chaudri, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Industrias Alen SA de CV (Nuevo León, Meksyk) (przedstawiciel: J. Astiz Suárez, adwokat)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 grudnia 2010 r. (sprawa R 521/200904) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między The Clorox Company a Industrias Alen SA de CV.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 16 grudnia 2010 r. (sprawa R 521/2009-4).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez The Clorox Company.

               3)

               Industrias Alen SA de CV pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz. U. C 152 z 21.5.2011.


title: Sprawa C-493/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Gerechtshof s'-Hertogenbosch, wydanym dnia 9 czerwca 2004 r., w sprawie L. H. Piatkowski przeciwko Belastingdienst Grote ondernemingen Eindhoven

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Gerechtshof s'-Hertogenbosch, wydanym dnia 9 czerwca 2004 r., w sprawie L. H. Piatkowski przeciwko Belastingdienst Grote ondernemingen Eindhoven
   (Sprawa C-493/04)
   (2005/C 31/22)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 1 grudnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Gerechtshof s'-Hertogenbosch (Niderlandy), wydanym w dniu 9 czerwca 2004 r. w sprawie L. H. Piatkowski przeciwko Belastingdienst Grote ondernemingen Eindhoven.
   Gerechtshof s'-Hertogenbosch zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy prawo wspólnotowe, w szczególności prawo do swobodnego przepływu i art. 14c lit. b) rozporządzenia nr 1408/71 (1) (w brzmieniu z 1998 r.), sprzeciwia się temu, aby Niderlandy pobierały składkę na ubezpieczenie społeczne od dochodów z tytułu odsetek wypłacanych przez spółkę z siedzibą w Niderlandach na rzecz osoby zamieszkałej w Belgii, do której na podstawie art. 14c lit. b) w związku z załącznikiem VII część 1 rozporządzenia nr 1408/71 znajdują zastosowanie zarówno niderlandzkie jak i belgijskie przepisy prawne dotyczące zabezpieczenia społecznego?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, str. 2).


title: Sprawa T-244/13: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2013 r. — Industrie Cartarie Tronchetti Iberica przeciwko Komisji

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/40

         Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2013 r. — Industrie Cartarie Tronchetti Iberica przeciwko Komisji
   (Sprawa T-244/13)
   2013/C 171/80
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Industrie Cartarie Tronchetti Ibérica, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J.M. Leprêtre i N. Chahid-Nouraï)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie ze skutkiem natychmiastowym, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności dyrektywy Komisji 2013/2/UE z dnia 7 lutego 2013 r. zmieniającej załącznik I do dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, w zakresie, w jakim wprowadza ona walce do nawijania, z wyjątkiem walców do użytku przemysłowego, do wykazu przykładów opakowań;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów, które są zasadniczo identyczne z tymi podniesionymi w ramach sprawy T-202/13 Group d'Hygiène przeciwko Komisji lub są do nich podobne.


title: Sprawa C-78/11: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED) przeciwko Federación de Asociaciones Sindicales (FASGA), Federaciόn de Trabajadores Independientes de Comercio (Fetico), Federaciόn Estatal de Trabajadores de Comercio, Hostelería, Turismo y Juego de UGT, Federaciόn de Comercio, Hostelería y Turismo de CC.OO (Dyrektywa 2003/88/WE — Organizacja czasu pracy — Prawo do corocznego płatnego urlopu — Zwolnienie chorobowe — Coroczny płatny urlop pokrywający się ze zwolnieniem chorobowym — Prawo do skorzystania z corocznego płatnego urlopu w innym terminie)

text:
               18.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 250/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED) przeciwko Federación de Asociaciones Sindicales (FASGA), Federaciόn de Trabajadores Independientes de Comercio (Fetico), Federaciόn Estatal de Trabajadores de Comercio, Hostelería, Turismo y Juego de UGT, Federaciόn de Comercio, Hostelería y Turismo de CC.OO
   (Sprawa C-78/11) (1)

   (Dyrektywa 2003/88/WE - Organizacja czasu pracy - Prawo do corocznego płatnego urlopu - Zwolnienie chorobowe - Coroczny płatny urlop pokrywający się ze zwolnieniem chorobowym - Prawo do skorzystania z corocznego płatnego urlopu w innym terminie)
   2012/C 250/07
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED)

      Strona pozwana: Federación de Asociaciones Sindicales (FASGA), Federaciόn de Trabajadores Independientes de Comercio (Fetico), Federaciόn Estatal de Trabajadores de Comercio, Hostelería, Turismo y Juego de UGT, Federaciόn de Comercio, Hostelería y Turismo de CC.OO.

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Supremo — Wykładnia art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299, s. 9) — Czasowa niezdolność do pracy, która wystąpiła w sposób nieoczekiwany w trakcie urlopu — Przepisy krajowe, które nie pozwalają na przerwanie urlopu corocznego i późniejsze wykorzystanie go w pełni lub w pozostałej części w innym terminie

      Sentencja

   Wykładni art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie istnieniu przepisów krajowych, które przewidują, iż pracownik, który w czasie corocznego płatnego urlopu stał się w sposób nieoczekiwany niezdolny do pracy, nie ma prawa do wykorzystania tego corocznego urlopu, pokrywającego się z okresem niezdolności do pracy, w terminie późniejszym

      (1)  Dz.U. C 152 z 21.5.2011.


title: Sprawa T-365/09: Skarga wniesiona w dniu 17 września 2009 r. — Michalakopoulou Ktimatiki Touristiki przeciwko OHIM — Free (FREE)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/81

         Skarga wniesiona w dniu 17 września 2009 r. — Michalakopoulou Ktimatiki Touristiki przeciwko OHIM — Free (FREE)
   (Sprawa T-365/09)
   2009/C 267/144
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Michalakopoulou Ktimatiki Touristiki AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci A. Koliothomas i K. Papadiamantis)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Free SAS (Paryż, Francja)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie R 1346/2008-1;

               —

               oddalenie sprzeciwu;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji;

               —

               obciążenie Free SAS kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „FREE” dla towarów z klasy 16

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Free SAS

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany we Francji słowny znak towarowy „FREZ” dla usług z klasy 38; zarejestrowany we Francji graficzny znak towarowy „FREE — LA LIBERTÉ N’A PAS DE PRIX” dla usług z klas 35 i 38

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego w całości

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na błędne uznanie przez Izbę Odwoławczą, że w przypadku spornych znaków towarowych istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd; naruszenie art. 75 rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na nieuzasadnienie przez Izbę Odwoławczą uznania, że istnieje podobieństwo pomiędzy towarami z klasy 16 oznaczonymi rozpatrywanym wspólnotowym znakiem towarowym a usługami z klasy 38 oznaczonymi wcześniejszym znakiem towarowym.


title: Sprawa T-199/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 maja 2007 r. — Gnemmi przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Ocena za rok 2003 — Skarga oczywiście niedopuszczalna i oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/26

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 maja 2007 r. — Gnemmi przeciwko Komisji
   (Sprawa T-199/05) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Ocena za rok 2003 - Skarga oczywiście niedopuszczalna i oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)
   (2007/C 170/52)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Laura Gnemmi (Arona, Włochy) (przedstawiciele: początkowo G. Bounéou i F. Frabetti, nastepnie F. Frabetti, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Berscheid i M. Velardo, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia w odniesieniu do skarżącej nieważności oceny za rok 2003 (żądanie główne) i ewentualnie sprawozdania z przebiegu jej kariery zawodowej sporządzonego w ramach tej oceny
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona w części jako oczywiście niedopuszczalna i w pozostałej części jako oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej.

               2)

               Skarżąca ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 193 z 6.8.2005.


title: Sprawa C-514/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg (Austria) w dniu 14 listopada 2012 r. — Zentralbetriebsrat der gemeinnützigen Salzburger Landeskliniken Betriebs GmbH przeciwko Land Salzburg

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg (Austria) w dniu 14 listopada 2012 r. — Zentralbetriebsrat der gemeinnützigen Salzburger Landeskliniken Betriebs GmbH przeciwko Land Salzburg
   (Sprawa C-514/12)
   2013/C 63/11
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landesgericht Salzburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Zentralbetriebsrat der gemeinnützigen Salzburger Landeskliniken Betriebs GmbH

      Strona pozwana: Land Salzburg

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 45 TFUE i art. 7 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 492/2011 (1) sprzeciwiają się regulacji krajowej (w niniejszej sprawie § 53 i 54 Salzburger Landesvertragsbedienstetengesetz), zgodnie z którą w celu określenia daty odniesienia dla przejścia do wyższej kategorii wynagrodzenia pracodawca publiczny uwzględnia w pełnym wymiarze okresy zatrudnienia przepracowane u niego w sposób nieprzerwany przez jego pracowników, natomiast okresy przepracowane przez jego pracowników u innych pracodawców publicznych lub prywatnych — w Austrii albo w innych państwach członkowskich UE lub EOG — uwzględnia jedynie częściowo w sposób ogólny od określonego roku życia?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (Dz.U. L 141, s. 1).


title: Sprawa T-165/14: Postanowienie Sądu z dnia 3 września 2014 r. – ANKO przeciwko Komisji i REA

text:
               20.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/23

         Postanowienie Sądu z dnia 3 września 2014 r. – ANKO przeciwko Komisji i REA
   (Sprawa T-165/14) (1)

   2014/C 372/29
   Język postępowania: grecki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 175 z 10.6.2014.


title: Sprawa C-147/05: Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/25

         Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-147/05)
   (2005/C 143/37)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 1 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Michela van Beeka i Sarę Pardo Quintillan, działających w charakterze pełnomocników, przeciwko Królestwu Niderlandów.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do transpozycji dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (1), a w każdym razie nie informując Komisji o ich przyjęciu, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2)

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin transpozycji dyrektywy do krajowego porządku prawnego upłynął dnia 22 grudnia 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 327, str. 1.


title: Sprawa C-196/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia — Włochy) — Acoset SpA przeciwko Conferenza Sindaci e Presidenza Prov. Reg. ATO Idrico Ragusa, Comune di Comiso (RG), Comune di Modica (RG), Provincia Regionale di Ragusa, Comune di Acate (RG), Comune di Chiaramonte Gulfi (RG), Comune di Giarratana (RG), Comune di Ispica (RG), Comune di Monterosso Almo (RG), Comune di Pozzallo (RG), Comune di Ragusa, Comune di Vittoria (RG), Comune di Santa Croce Camerina (RG), Comune di Scicli (RG) (Artykuły 43 WE, 49 WE i 86 WE — Udzielanie zamówień publicznych — Powierzenie świadczenia usług wodnych spółce o kapitale mieszanym — Postępowanie publiczne — Wybór wspólnika prywatnego odpowiedzialnego za wykonanie usługi — Powierzenie z pominięciem zasad udzielania zamówień publicznych)

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia — Włochy) — Acoset SpA przeciwko Conferenza Sindaci e Presidenza Prov. Reg. ATO Idrico Ragusa, Comune di Comiso (RG), Comune di Modica (RG), Provincia Regionale di Ragusa, Comune di Acate (RG), Comune di Chiaramonte Gulfi (RG), Comune di Giarratana (RG), Comune di Ispica (RG), Comune di Monterosso Almo (RG), Comune di Pozzallo (RG), Comune di Ragusa, Comune di Vittoria (RG), Comune di Santa Croce Camerina (RG), Comune di Scicli (RG)
   (Sprawa C-196/08) (1)

   (Artykuły 43 WE, 49 WE i 86 WE - Udzielanie zamówień publicznych - Powierzenie świadczenia usług wodnych spółce o kapitale mieszanym - Postępowanie publiczne - Wybór wspólnika prywatnego odpowiedzialnego za wykonanie usługi - Powierzenie z pominięciem zasad udzielania zamówień publicznych)
   2009/C 297/07
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Acoset SpA

      Strona pozwana: Conferenza Sindaci e Presidenza Prov. Reg. ATO Idrico Ragusa, Comune di Comiso (RG), Comune di Modica (RG), Provincia Regionale di Ragusa, Comune di Acate (RG), Comune di Chiaramonte Gulfi (RG), Comune di Giarratana (RG), Comune di Ispica (RG), Comune di Monterosso Almo (RG), Comune di Pozzallo (RG), Comune di Ragusa, Comune di Vittoria (RG), Comune di Santa Croce Camerina (RG), Comune di Scicli (RG)

      Przy udziale: Saceccav Depurazioni Sacede SpA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia — Wykładnia art. 43 WE, 49 WE i 86 WE — Powierzenie świadczenia usług wodnych spółce o kapitale mieszanym, której wspólnik prywatny zobowiązany do świadczenia usług został wybrany w drodze postępowania publicznego — Udzielenie zamówienia z pominięciem zasad udzielania zamówień publicznych

      Sentencja

   Artykuły 43 WE, 49 WE i 89 WE nie sprzeciwiają się bezpośredniemu powierzeniu usługi publicznej obejmującej wcześniejsze wykonanie pewnych prac, takiej jak w postępowaniu przed sądem krajowym, spółce o kapitale mieszanym publiczno- prywatnym, utworzonej specjalnie w celu świadczenia tej usługi i posiadającej wyłączny cel działalności, w której prywatny udziałowiec został wyłoniony w trybie przetargu publicznego, po sprawdzeniu wymogów finansowych, technicznych, operacyjnych i zarządczych w związku z wykonywaną usługą oraz szczególnych cech składanej przez niego oferty w odniesieniu do usługi, która ma być świadczona, pod warunkiem, że omawiane postępowanie przetargowe jest zgodne z zasadami wolnej konkurencji, przejrzystości i równego traktowania przewidzianymi w traktacie WE w odniesieniu do koncesji.

      (1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008.


title: Sprawa C-45/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 25 listopada 2014 r. w sprawie T-384/11, Safa Nicu Sepahan Co./Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 4 lutego 2015 r. przez Safa Nicu Sepahan Co.

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 25 listopada 2014 r. w sprawie T-384/11, Safa Nicu Sepahan Co./Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 4 lutego 2015 r. przez Safa Nicu Sepahan Co.
   (Sprawa C-45/15 P)
   (2015/C 118/23)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Safa Nicu Sepahan Co. (przedstawiciel: adwokat A. Bahrami)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Z uwagi na przedstawione w niniejszym odwołaniu powody, Safa Nicu Sepahan Co. wnosi do Trybunału o:

               1.

               częściowe uchylenie wyroku Sądu wydanego w dniu 25 listopada 2014 r. w sprawie T-384/11 w zakresie, w jakim:

                           —

                           nie uznano w nim szkody materialnej poniesionej przez Safa Nicu Sepahan i nie przyznano odszkodowania za tę szkodę;

                           —

                           uznano w nim, że Safa Nicu Sepahan Co. poniosła szkodę niematerialną, lecz przyznano arbitralnie niską kwotę 50  000 EUR, jako jedyne zadośćuczynienie za tę szkodę;

               2.

               skorzystanie z przysługującego mu nieograniczonego prawa orzekania i na podstawie dostępnych mu informacji lub dowodów:
               Tytułem żądania głównego:

                           —

                           przyznanie Safa Nicu Sepahan Co. kwoty 5 6 62  737,40 EUR wraz z odsetkami za szkody materialne poniesione w konsekwencji istotnego naruszenia normy prawnej przez Radę Unii Europejskiej i jej niezgodnego z prawem zachowania;

                           —

                           przyznanie Safa Nicu Sepahan Co. kwoty 2 0 00  000 EUR wraz z odsetkami za szkody niematerialne poniesione w konsekwencji istotnego naruszenia normy prawnej przez Radę Unii Europejskiej i jej niezgodnego z prawem zachowania;

                           —

                           obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami prawnymi i innymi kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w związku z tym odwołaniem, w tym kosztami poniesionymi w związku z pierwotnym postępowaniem przed Sądem, wraz z odsetkami.

                     Tytułem żądania ewentualnego:

                           —

                           przyznanie Safa Nicu Sepahan Co. kwoty ustalonej ex aequo et bono wraz z odsetkami za szkody materialne poniesione w konsekwencji istotnego naruszenia normy prawnej przez Radę Unii Europejskiej i jej niezgodnego z prawem zachowania;

                           —

                           przyznanie Safa Nicu Sepahan Co. kwoty ustalonej ex aequo et bono, nie niższej niż 50  000 EUR, wraz z odsetkami (zgodnie z tym co zostało już przyznane wspomnianym wyrokiem Sądu) za szkody niematerialne poniesione w konsekwencji istotnego naruszenia normy prawnej przez Radę Unii Europejskiej i jej niezgodnego z prawem zachowania;

                           —

                           obciążenie Rady Unii Europejskiej zapłatą na rzecz Safa Nicu Sepahan Co kosztów prawnych i innych kosztów poniesionych przez wnoszącą odwołanie w związku z tym odwołaniem, w tym kosztów poniesionych w związku z pierwotnym postępowaniem przed Sądem, wraz z przypadającymi odsetkami.

                     W dalszej kolejności także tytułem żądania ewentualnego:

               3.

               Przekazanie sprawy do Sądu do ponownego rozpoznania przez Sąd kwoty odszkodowania i wydania nowego wyroku na rzecz Safa Nicu Sepahan Co.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie wnosi dwa zarzuty przeciwko wyrokowi Sądu wydanemu w dniu 25 listopada 2014 r., z których każdy obejmuje kilka argumentów:

               1)

               W zarzucie pierwszym odwołania wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd naruszył prawo w pkt od 93 do 149 zaskarżonego wyroku oddalając wysunięte przez wnoszącą odwołanie żądanie odszkodowania za całość szkód materialnych, pomimo faktu, iż Sąd uznał i przyznał, że wnosząca odwołanie rzeczywiście poniosła szkody materialne w wyniku poważnego w konsekwencjach niezgodnego z prawem zachowania Unii. Zarzut pierwszy opiera się na następujących argumentach:

                           —

                           w wyroku nie przyznano żadnego odszkodowania za szkody wyrządzone przez Unię i jej urzędników z naruszeniem art. 340 ust. 2 TFUE i art. 41 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, które obydwa przyjmują zasadę „pełnego odszkodowania”;

                           —

                           ponadto, nie przyznając żadnego odszkodowania za szkody materialne, których istnienie zostało uznane, wyrok narusza zasady proporcjonalności, rzetelnej oceny i jest przejawem odmowy ochrony prawnej;

                           —

                           wyrok narusza w dodatku prawo poprzez oczywiste przeinaczenia stanu faktycznego i dowodów, a oddalenie w nim całości roszczeń odszkodowawczych wnoszącej odwołanie opiera się na błędnym, nielogicznym i sprzecznym rozumowaniu.

               2)

               W zarzucie drugim odwołania wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd naruszył prawo w pkt od 92 do 149 zaskarżonego wyroku uznając, iż przyznanie 50  000 EUR stanowiło odpowiednie zadośćuczynienie. Sąd naruszył zatem spoczywający na nim obowiązek uzasadnienia, zasadę proporcjonalności i zasadę zobowiązującą do dokonania zadośćuczynienia za faktycznie poniesione, szkodę i koszty, co doprowadziło do arbitralnego i niezgodnego z prawem rezultatu.


title: Sprawa T-378/14: Postanowienie Sądu z dnia 21 marca 2016 r. – Salama/Rada

text:
               10.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/21

         Postanowienie Sądu z dnia 21 marca 2016 r. – Salama/Rada
   (Sprawa T-378/14) (1)

   (2016/C 165/26)
   Język postępowania: francuski
   Prezes ósmy izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

      (1)  Dz.U. C 245 z 28.7.2014.


title: Sprawa C-11/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 września 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Beroep te Gent — Belgia) — Hans Eckelkamp, Natalie Eckelkamp, Monica Eckelkamp, Saskia Eckelkamp, Thomas Eckelkamp, Jessica Eckelkamp, Joris Eckelkamp przeciwko Państwu Belgijskiemu (Swobodny przepływ kapitału — Artykuły 56 WE i 58 WE — Podatek spadkowy — Przepisy krajowe dotyczące obliczania podatku od przeniesienia własności nieruchomości niedopuszczające odliczenia od wartości nieruchomości obciążeń hipotecznych odnoszących się do tej nieruchomości ze względu na to, że spadkodawca zamieszkiwał w chwili śmierci w innym państwie członkowskim — Ograniczenie — Uzasadnienie — Brak)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 września 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Beroep te Gent — Belgia) — Hans Eckelkamp, Natalie Eckelkamp, Monica Eckelkamp, Saskia Eckelkamp, Thomas Eckelkamp, Jessica Eckelkamp, Joris Eckelkamp przeciwko Państwu Belgijskiemu
   (Sprawa C-11/07) (1)

   (Swobodny przepływ kapitału - Artykuły 56 WE i 58 WE - Podatek spadkowy - Przepisy krajowe dotyczące obliczania podatku od przeniesienia własności nieruchomości niedopuszczające odliczenia od wartości nieruchomości obciążeń hipotecznych odnoszących się do tej nieruchomości ze względu na to, że spadkodawca zamieszkiwał w chwili śmierci w innym państwie członkowskim - Ograniczenie - Uzasadnienie - Brak)
   (2008/C 285/09)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hof van Beroep te Gent
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hans Eckelkamp, Natalie Eckelkamp, Monica Eckelkamp, Saskia Eckelkamp, Thomas Eckelkamp, Jessica Eckelkamp, Joris Eckelkamp

      Strona pozwana: Państwo Belgijskie
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van Beroep te Gent — Wykładnia art. 12, 17, 18, 56 i 58 WE — Przepisy krajowe dotyczące obliczania podatków spadkowych od nieruchomości niedopuszczające odliczenia od wartości nieruchomości obciążeń hipotecznych odnoszących się do tej nieruchomości ze względu na to, że spadkodawca zamieszkiwał w chwili śmierci w innym państwie członkowskim
   Sentencja
   Połączone przepisy art. 56 WE i 58 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom państwa członkowskiego — takim jak rozważane w sprawie przed sądem krajowym — dotyczącym obliczania podatków od spadku i podatków od przeniesienia własności należnych w związku z dziedziczeniem nieruchomości położonej w państwie członkowskim, które nie przewidują możliwości odliczenia długów obciążających tę nieruchomości w przypadku, gdy spadkodawca w chwili śmierci nie zamieszkiwał w tym państwie, lecz w innym państwie członkowskim, podczas gdy takie odliczenie jest dopuszczalne w przypadku, gdy spadkodawca w chwili śmierci zamieszkiwał w państwie położenia nieruchomości będącej przedmiotem spadku.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007.


title: Sprawa C-324/05 P: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 1 czerwca 2006 r. — Plus Warenhandelsgesellschaft mbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Zgłoszenie znaku towarowego o charakterze mieszanym, słowno - graficznego, zawierającego element słowny Turkish Power — Sprzeciw uprawnionego ze słownego znaku towarowego POWER — Odrzucenie sprzeciwu — Odwołanie oczywiście niedopuszczalne lub oczywiście bezzasadne)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/17

         Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 1 czerwca 2006 r. — Plus Warenhandelsgesellschaft mbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego
   (Sprawa C-324/05 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Zgłoszenie znaku towarowego o charakterze mieszanym, słowno - graficznego, zawierającego element słowny „Turkish Power” - Sprzeciw uprawnionego ze słownego znaku towarowego POWER - Odrzucenie sprzeciwu - Odwołanie oczywiście niedopuszczalne lub oczywiście bezzasadne)
   (2006/C 224/30)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Plus Warenhandelsgesellschaft mbH. (Przedstawiciel: adwokat B. Piepenbrink)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 22 czerwca 2005 r. w sprawie T-34/04 Plus Warenhandelsgesellschaft mbH przeciwko OHIM — Joachim Bälz i Fiedmar Hitler, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM, na mocy której nie uwzględniono odwołania wniesionego przez stronę wnoszącą odwołanie, uprawnionego ze znaku towarowego „POWER”, od decyzji Wydziału Sprzeciwów, odrzucającej sprzeciw wniesiony wobec wniosku o rejestrację graficznego znaku towarowego „TURKISH POWER” — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do znaków towarowych
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Plus Warenhandelsgesellschaft mbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 296 z 26.11.2005


title: Sprawa T-374/15: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2015 r. – VM Vermögens-Management/OHIM – DAT Vermögensmanagement (Vermögensmanufaktur)

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/64

         Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2015 r. – VM Vermögens-Management/OHIM – DAT Vermögensmanagement (Vermögensmanufaktur)
   (Sprawa T-374/15)
   (2015/C 302/80)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: VM Vermögens-Management GmbH (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Dolde i P. Homann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: DAT Vermögensmanagement GmbH (Baldham, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Vermögensmanufaktur” – wspólnotowy znak towarowy nr 8 770 042

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie R 418/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 76 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-253/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 3 maja 2016 r. – Flibtravel International SA, Leonard Travel International SA/AAL Renting SA, Haroune Tax SPRL, Saratax SCS i in.

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 3 maja 2016 r. – Flibtravel International SA, Leonard Travel International SA/AAL Renting SA, Haroune Tax SPRL, Saratax SCS i in.
   (Sprawa C-253/16)
   (2016/C 260/35)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d'appel de Bruxelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Flibtravel International SA, Leonard Travel International SA.

      Strona pozwana: AAL Renting SA, Haroune Tax SPRL, Saratax SCS, Ryad SCRI, Taxis Bachir & Cie SCS, Abdelhamid El Barjraji, Abdelouahab Ben Bachir, Sotax SCRI, Mostapha El Hammouchi, Boughaz SPRL, Sahbaz SPRL, Jamal El Jelali, Mohamed Chakir Ben Kadour, Taxis Chalkis SCRL, Mohammed Gheris, Les délices de Fès SPRL, Abderrahmane Belyazid, E.A.R. SCS, Sotrans SPRL, B.M.A. SCS, Taxis Amri et Cie SCS, Aramak SCS, Rachid El Amrani, Mourad Bakkour, Mohamed Agharbiou, Omar Amri, Jmili Zouhair, Mustapha Ben Abderrahman, Mohamed Zahyani, Miltotax SPRL, Lextra SA, Ismael El Amrani, Farid Benazzouz, Imad Zufri, Abdel-Ilah Bokhamy, Ismail Al Bouhali, Bahri Messaoud & Cie SCS, Mostafa Bouzid, BKN Star SPRL, M.V.S. SPRL, A.B.M.B. SCS, Imatrans SPRL, Reda Bouyaknouden, Ayoub Tahri, Moulay Adil El Khatir, Redouan El Abboudi, Mohamed El Abboudi, Bilal El Abboudi, Sofian El Abboudi, Karim Bensbih, Hadel Bensbih, Mimoun Mallouk, Abdellah El Ghaffouli, Said El Aazzoui

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 96. ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować jako mogący mieć zastosowanie do stawek i warunków nałożonych przez państwo członkowskie na przedsiębiorstwa świadczące usługi taksówkowe, jeżeli: (a) kursy danych taksówek wykonywane są poza granicami kraju jedynie wyjątkowo, (b) znaczną część klientów danych taksówek stanowią obywatele lub mieszkańcy Unii Europejskiej, którzy nie są obywatelami lub mieszkańcami danego państwa członkowskiego, oraz (c) w konkretnych okolicznościach sprawy sporne kursy taksówek są dla pasażerów bardzo często jedynie etapem dłuższej podróży, której miejsce rozpoczęcia lub zakończenia znajduje się w państwie Unii innym niż dane państwo członkowskie?

               2)

               Czy art. 96 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować jako mogący mieć zastosowanie do warunków świadczenia usług innych niż warunki taryfowe i przesłanki otrzymania zezwolenia na prowadzenie danej działalności gospodarczej w zakresie transportu takich jak te w niniejszej sprawie: nałożony na przedsiębiorstwa taksówkowe zakaz udostępniania indywidualnych miejsc zamiast raczej całości pojazdu oraz nałożony na te przedsiębiorstwa zakaz samodzielnego określania miejsca docelowego kursu oferowanego klientowi, które to zakazy mają na celu uniemożliwienie tym przedsiębiorstwom grupowania klientów udających się do tego samego miejsca docelowego?

               3)

               Czy art. 96 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować jako zakazujący takich środków jak te, o których mowa w pytaniu drugim, chyba że są one dozwolone przez Komisję, a (a) których ogólnym celem jest, pośród innych celów, ochrona przedsiębiorstw taksówkowych przed konkurencją ze strony przedsiębiorstw wynajmu samochodów z kierowcą, oraz (b) których szczególnym skutkiem w konkretnych okolicznościach sprawy jest ochrona przedsiębiorstw autokarowych przed konkurencją przedsiębiorstw taksówkowych?

               4)

               Czy art. 96 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować jako zakazujący stosowania środka – chyba że jest on dozwolony przez Komisję, – który zakazuje przedsiębiorstwom taksówkowym nakłaniania klientów, jeżeli skutkiem tego środka w konkretnych okolicznościach sprawy jest ograniczenie zdolności tych przedsiębiorstw do pozyskiwania klientów konkurencyjnych usług autokarowych?


title: Sprawa T-202/10: Postanowienie Sądu z dnia 16 grudnia 2011 r. — Stichting Woonlinie i in. przeciwko Komisji (Pomoc państwa — System pomocy przyznanej przez Niderlandy na rzecz spółek mieszkalnictwa społecznego — Pomoc istniejąca — Decyzja zatwierdzająca zobowiązania państwa członkowskiego — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt niedotyczący skarżącego indywidualnie — Niedopuszczalność)

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/23

         Postanowienie Sądu z dnia 16 grudnia 2011 r. — Stichting Woonlinie i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-202/10) (1)

   (Pomoc państwa - System pomocy przyznanej przez Niderlandy na rzecz spółek mieszkalnictwa społecznego - Pomoc istniejąca - Decyzja zatwierdzająca zobowiązania państwa członkowskiego - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt niedotyczący skarżącego indywidualnie - Niedopuszczalność)
   2012/C 49/42
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Stichting Woonlinie (Woudrichem, Niderlandy); Stichting Allee Wonen (Roosendaal, Niderlandy); Woningstichting Volksbelang (Wijk bij Duurstede, Niderlandy); Stichting WoonInvest (Leidschendam-Voorburg, Niderlandy) i Stichting Woonstede (Ede, Niderlandy) (przedstawiciele: P. Glazener, E. Henny i T. Ottervanger, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet, S. Noë i S. Thomas, pełnomocnicy, wspierani przez H. Gilliamsa, adwokata)

      Przedmiot

   Wniosek o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 9963 wersja ostateczna z dnia 15 grudnia 2009 r. dotyczącej pomocy państwa E 2/2005 i N 642/2009 — Niderlandy — Pomoc istniejąca i pomoc specjalna na projekty dla spółek mieszkalnictwa społecznego

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożonych przez Vesteda Groep BV, Vereniging van Institutionele Beleggers in Vastgoed, Société wallonne du logement, Union sociale pour l’habitat i Comité européen de coordination de l’habitat social (Cecodhas).

               3)

               Stichting Woonlinie, Stichting Allee Wonen, Woningstichting Volksbelang, Stichting WoonInvest i Stichting Woonstede pokrywają swe własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               Wnioskujące o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenientów Vesteda Groep, Vereniging van Institutionele Beleggers in Vastgoed, Société wallonne du logement, Union sociale pour l’habitat i Cecodhas pokrywają swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie C-225/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2001/106/WE — Transport morski — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/9

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 24 lutego 2005 r.
   w sprawie C-225/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2001/106/WE - Transport morski - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   (2005/C 106/16)
   Język postępowania: fiński
   W sprawie C-225/04, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 1 czerwca 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: K. Simonsson i M. Huttunen) przeciwko Republice Finlandii (pełnomocnik: A. Guimaraes-Purokoski), Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silna de Lapuerta, prezes izby, G. Arestis (sprawozdawca) i J. Klučka, sędziowie; rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 24 lutego 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie przyjmując w przewidzianym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/106/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 2001 r. zmieniającej dyrektywę Rady 95/21/WE dotyczącą przestrzegania, w odniesieniu do żeglugi morskiej korzystającej ze wspólnotowych portów oraz żeglugi morskiej po wodach znajdujących się pod jurysdykcją Państw Członkowskich, międzynarodowych norm bezpieczeństwa statków i zapobiegania zanieczyszczeniom oraz pokładowych warunków życia i pracy (kontrola państwa portu) Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Finlandii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004


title: Sprawa C-112/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 6 marca 2017 r. – Angela Irmgard Diedrich i in./Société Air France SA

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 6 marca 2017 r. – Angela Irmgard Diedrich i in./Société Air France SA
   (Sprawa C-112/17)
   (2017/C 213/20)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Angela Irmgard Diedrich, Thorsten Diedrich, Angel Wendy Mara Diederich

      Strona pozwana: Société Air France SA
   Postanowieniem Trybunału z dnia 6 kwietnia 2017 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


title: Sprawa C-99/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 1 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy — Rzeczpospolita Polska) — Polska Telefonia Cyfrowa sp. z o.o. przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Usługi telekomunikacyjne — Dyrektywa 2002/22/WE — Artykuł 30 ust. 2 — Przenoszenie numerów telefonicznych — Uprawnienia krajowych organów regulacyjnych — Opłata pobierana od abonenta — Zniechęcający charakter — Uwzględnienie kosztów)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/12

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 1 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy — Rzeczpospolita Polska) — Polska Telefonia Cyfrowa sp. z o.o. przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej
   (Sprawa C-99/09) (1)

   (Usługi telekomunikacyjne - Dyrektywa 2002/22/WE - Artykuł 30 ust. 2 - Przenoszenie numerów telefonicznych - Uprawnienia krajowych organów regulacyjnych - Opłata pobierana od abonenta - Zniechęcający charakter - Uwzględnienie kosztów)
   2010/C 234/17
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Sąd Najwyższy

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Polska Telefonia Cyfrowa sp. z o.o.

      Strona pozwana: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Sąd Najwyższy — Wykładnia art. 30 ust. 2 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108, s. 51) — Przenoszenie numerów telefonicznych — Obowiązek uwzględniania przez krajowy organ regulacyjny, przy wykonywaniu zadania zapewniania braku zniechęcającego charakteru opłaty obciążającej abonentów z tytułu korzystania z usługi przenoszenia numerów, kosztów ponoszonych przez operatorów sieci telefonii ruchomej w związku z wykonywaniem tej usługi

      Sentencja

   Artykuł 30 ust. 2 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej) należy interpretować w ten sposób, że krajowy organ regulacyjny ma obowiązek uwzględniać, przy ocenie zniechęcającego charakteru opłaty obciążającej abonentów z tytułu korzystania z usługi przenoszenia numerów, koszty ponoszone przez operatorów sieci telefonii ruchomej w związku z wykonywaniem tej usługi. Niemniej zachowuje on uprawnienie do ustalenia maksymalnej kwoty tej należnej operatorom opłaty na poziomie niższym niż ponoszone przez operatorów koszty, jeżeli opłata obliczona wyłącznie na podstawie kosztów może zniechęcać użytkowników do korzystania z usługi przenoszenia numerów.

      (1)  Dz.U. C 129 z 6.6.2009.