title: Sprawa C-482/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — Budějovický Budvar, národní podnik przeciwko Anheuser-Busch, Inc. (Znaki towarowe — Dyrektywa 89/104/EWG — Artykuł 9 ust. 1 — Pojęcie tolerowania — Utrata roszczenia w wyniku tolerowania — Moment rozpoczęcia biegu terminu utraty roszczenia — Przesłanki konieczne do rozpoczęcia biegu terminu utraty roszczenia — Artykuł 4 ust. 1 lit. a) — Rejestracja dwóch identycznych znaków towarowych określających identyczne towary — Funkcje znaku towarowego — Jednoczesne używanie w dobrej wierze)

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — Budějovický Budvar, národní podnik przeciwko Anheuser-Busch, Inc.
   (Sprawa C-482/09) (1)

   (Znaki towarowe - Dyrektywa 89/104/EWG - Artykuł 9 ust. 1 - Pojęcie tolerowania - Utrata roszczenia w wyniku tolerowania - Moment rozpoczęcia biegu terminu utraty roszczenia - Przesłanki konieczne do rozpoczęcia biegu terminu utraty roszczenia - Artykuł 4 ust. 1 lit. a) - Rejestracja dwóch identycznych znaków towarowych określających identyczne towary - Funkcje znaku towarowego - Jednoczesne używanie w dobrej wierze)
   2011/C 331/04
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Budějovický Budvar, národní podnik

      Strona pozwana: Anheuser-Busch Inc.

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Wykładnia art. 4 ust. 1 lit. a) i art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 89/104/EWG: Pierwsza dyrektywa Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 40, s. 1). — Utrata roszczenia w wyniku tolerowania — Pojęcie tolerowania — Pojęcie wspólnotowe? — Możliwość odwołania się w tym zakresie do prawa krajowego, w tym uregulowań dotyczących jednoczesnego używania w dobrej wierze identycznych znaków towarowych

      Sentencja

               1)

               Tolerowanie w rozumieniu art. 9 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych jest pojęciem prawa Unii i nie można uznać, że właściciel wcześniejszego znaku towarowego tolerował długotrwałe i utrwalone używanie w dobrej wierze przez osobę trzecią znaku identycznego z jego własnym, o którym to używaniu wiedział od dawna, jeżeli był pozbawiony wszelkiej możliwości sprzeciwienia się tej sytuacji.

               2)

               Rejestracja wcześniejszego znaku towarowego w danym państwie członkowskim nie stanowi warunku koniecznego do rozpoczęcia biegu terminu utraty roszczenia w wyniku tolerowania, o którym mowa w art. 9 ust. 1 dyrektywy 89/104. Przesłankami koniecznymi do rozpoczęcia biegu tego terminu, których spełnienie winien ustalić sąd krajowy, są, po pierwsze, rejestracja późniejszego znaku towarowego w danym państwie członkowskim, po drugie, fakt, że znak ten został zgłoszony do rejestracji w dobrej wierze, po trzecie, fakt używania późniejszego znaku towarowego przez właściciela w państwie członkowskim, w którym znak ten został zarejestrowany, i po czwarte, wiedza właściciela wcześniejszego znaku towarowego o rejestracji znaku późniejszego oraz o fakcie jego używania po dokonaniu rejestracji.

               3)

               Artykuł 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy 89/104 należy interpretować w ten sposób, że właściciel wcześniejszego znaku towarowego nie może domagać się unieważnienia rejestracji identycznego późniejszego znaku towarowego określającego identyczne towary w wypadku długotrwałego jednoczesnego używania tych dwóch znaków w dobrej wierze, jeżeli w okolicznościach takich jak występujące w postępowaniu przed sądem krajowym używanie to nie wpływa lub nie jest w stanie negatywnie wpływać na podstawową funkcję znaku towarowego, jaką jest zagwarantowanie konsumentom wskazania pochodzenia towarów lub usług.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa T-24/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 października 2009 r. — MABB przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Naziemna telewizja cyfrowa — Pomoc przyznana przez władze niemieckie nadawcom, którzy korzystają z sieci naziemnej telewizji cyfrowej (DVB-T) w regionie Berlin-Brandemburgia — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/39

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 października 2009 r. — MABB przeciwko Komisji
   (Sprawa T-24/06) (1)

   (Pomoc państwa - Naziemna telewizja cyfrowa - Pomoc przyznana przez władze niemieckie nadawcom, którzy korzystają z sieci naziemnej telewizji cyfrowej (DVB-T) w regionie Berlin-Brandemburgia - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   2009/C 282/73
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Medienanstalt Berlin-Brandenburg (MABB) (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo M. Schütte, adwokat, i B. Immenkamp, solicitor, a następnie M. Schütte)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. van Vliet i K. Gross, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Deutscher Kabelverband eV (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: K. Struckmann, C. Arhold i N. Wimmer, adwokaci)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 listopada 2005 r. 2006/513/WE w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Republikę Federalną Niemiec na rzecz wdrażania naziemnej telewizji cyfrowej (DVB-T) w Berlinie-Brandenburgii (Dz.U. 2006, L 200, s. 14)

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Medienanstalt Berlin-Brandenburg (MABB) zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006.


title: Sprawa C-36/14: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 września 2015 r. – Komisja Europejska/Rzeczpospolita Polska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rynek wewnętrzny gazu ziemnego — Dyrektywa 2009/73/WE — Interwencja państwa w postaci obowiązku stosowania cen dostaw zatwierdzonych przez krajowy organ — Środek nieograniczony w czasie — Brak obowiązkowych kontroli okresowych niezbędnego charakteru tego środka i zasad jego stosowania — Zastosowanie do nieograniczonego kręgu beneficjentów bez dokonywania rozróżnienia ze względu na odbiorców lub sytuacje szczególne — Proporcjonalność)

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/7

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 września 2015 r. – Komisja Europejska/Rzeczpospolita Polska
   (Sprawa C-36/14) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Rynek wewnętrzny gazu ziemnego - Dyrektywa 2009/73/WE - Interwencja państwa w postaci obowiązku stosowania cen dostaw zatwierdzonych przez krajowy organ - Środek nieograniczony w czasie - Brak obowiązkowych kontroli okresowych niezbędnego charakteru tego środka i zasad jego stosowania - Zastosowanie do nieograniczonego kręgu beneficjentów bez dokonywania rozróżnienia ze względu na odbiorców lub sytuacje szczególne - Proporcjonalność))
   (2015/C 363/08)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann i M. Patakia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Poprzez stosowanie systemu interwencji państwa w postaci nałożenia obowiązku stosowania przez przedsiębiorstwa energetyczne cen dostaw gazu ziemnego zatwierdzanych przez prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, który to obowiązek nie jest ograniczony w czasie, w sytuacji gdy prawo krajowe nie zobowiązuje organów administracji do okresowego badania konieczności i zasad jego stosowania w sektorze gazowniczym z uwzględnieniem stopnia rozwoju tego sektora, oraz który cechuje zastosowanie do nieograniczonego kręgu beneficjentów lub odbiorców bez rozróżnienia pomiędzy odbiorcami oraz bez rozróżnienia sytuacji odbiorców w ramach poszczególnych ich kategorii, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 3 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 2003/55/WE.

               2)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 85 z 22.3.2014.


title: Sprawa T-156/11: Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2011 r. — Since Hardware (Guangzhou) przeciwko Radzie

text:
               16.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/18

         Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2011 r. — Since Hardware (Guangzhou) przeciwko Radzie
   (Sprawa T-156/11)
   2011/C 120/40
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Since Hardware (Guangzhou) Co. Ltd. (Kanton, Chińska Republika Ludowa) (przedstawiciele: V. Akritidis i Y. Melin, avocats)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1243/2010 z dnia 20 grudnia 2010 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz desek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej produkowanych przez Since Hardware (Guangzhou) Co., Ltd. (1)

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy oparty na okoliczności, że dochodzenie wstępne wszczęte na mocy art. 5 rozporządzenia podstawowego (2) nie powinno było dotyczyć konkretnego przedsiębiorstwa, ale jednego lub więcej krajów i ogółu producentów działających w tych krajach.
               W tym względzie skarżąca twierdzi, że:

                           —

                           zaskarżone rozporządzenie jest niezgodne z art. 5 rozporządzenia podstawowego, a w szczególności z art. 5 ust. 9 w związku z art. 17 tego rozporządzenia w wykładni zgodnej z prawem Światowej Organizacji Handlu, albowiem przepis ten nie zezwala na wszczęcie nowego postępowania antydumpingowego przeciwko jednemu przedsiębiorstwu;

                           —

                           zaskarżone rozporządzenie jest niezgodne z art. 9 ust. 4-6 rozporządzenia podstawowego w wykładni zgodnej z prawem Światowej Organizacji Handlu, albowiem przepis te nie pozwala nakładać ceł antydumpingowych na jedno przedsiębiorstwo, lecz wymaga ich nałożenia na ogół przedsiębiorstw działających w jednym lub więcej krajów;

                           —

                           zaskarżone rozporządzenie jest niezgodne z art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, na mocy którego zerowa stawka celna przedsiębiorstwa objętego postępowaniem antydumpingowym może zostać ponownie zbadana jedynie w ramach ponownego dochodzenia wszczętego na mocy art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego; tytułem pomocniczym skarżąca twierdzi, że Komisja w rzeczywistości dokonała ponownego zbadania zerowej stawki celnej skarżącej z naruszeniem art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego w wykładni zgodnej ze sprawozdaniem organu apelacyjnego Światowej Organizacji Handlu.

               2)

               Zarzut drugi oparty o naruszenie art. 3 rozporządzenia podstawowego, a w szczególności ust. 2, 3 i 5 tego artykułu, w ten sposób, że cło antydumpingowe zostało nałożone bez ustalenia, że przemysł unijny poniósł szkodę w okresie objętym dochodzeniem.

               3)

               Zarzut trzeci oparty o naruszenie prawa Unii Europejskiej w ten sposób, że postanowiono nie przyznawać skarżącej statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej. W tym względzie skarżąca twierdzi, że:

                           —

                           decyzja, by nie przyznawać skarżącej statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej została podjęta, gdyż Komisja Europejska wiedziała, jaki wpływ będzie miała tego rodzaju odmowa na marże dumpingową skarżącej, co nastąpiło z naruszeniem art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego w wykładni nadanej temu przepisowi w orzecznictwie Sądu;

                           —

                           ciężar dowodu, jakim Komisja obciążyła skarżącą w zakresie udowodnienia, że skarżąca działa w warunkach gospodarki rynkowej, jest nadmierny i narusza ogólne zasady prawa Unii Europejskiej, a w szczególności zasadę dobrej administracji.

      (1)  Dz.U. L 338, s. 22.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51).


title: Sprawa C-501/06 P: Odwołanie od wyroku wydanego w dniu 27 września 2006 r. w sprawie T-168/01 GlaxoSmithKline Services Unlimited przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 11 grudnia 2006 r. przez GlaxoSmithKline Services Unlimited (GSK), wcześniej zwaną jako Glaxo Wellcome plc

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/11

         Odwołanie od wyroku wydanego w dniu 27 września 2006 r. w sprawie T-168/01 GlaxoSmithKline Services Unlimited przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 11 grudnia 2006 r. przez GlaxoSmithKline Services Unlimited (GSK), wcześniej zwaną jako Glaxo Wellcome plc
   (Sprawa C-501/06 P)
   (2007/C 42/18)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: GlaxoSmithKline Services Unlimited, wcześniej zwana jako Glaxo Wellcome plc (przedstawiciele: I. Forrester QC, J. Venit, członek izby adwokackiej Nowego Jorku, S. Martínez Lage, abogado, A. Komninos, Δικηγόρος, A. Schulz, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich, European Association of Euro Pharmaceutical Companies (EAEPC), Bundesverband der Arzneimittel-Importeure eV, Spain Pharma, SA, Asociación de exportadores españoles de productos farmacéuticos (Aseprofar)
   Żądania wnoszącego odwołanie
   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności wyroku Sądu Pierwszej Instancji, w zakresie, w jakim oddala on wniesione przez GSK żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 spornej decyzji, lub podejmuje inne środki zadośćuczynienia sprawiedliwości;

               —

               zasądzenie na rzecz GSK kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie podnosi, że sporny wyrok należy uchylić, w zakresie, w jakim oddala on wniesione przez GSK żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 spornej decyzji z przyczyn następujących:

               —

               Sąd Pierwszej Instancji popełnił błąd ustalając, że Ogólne warunki sprzedaży wywołują istotne skutki antykonkurencyjne i stanowią w ten oto sposób naruszenie art. 81 ust. 1 WE, nie przeprowadzając przy tym właściwej oceny ich rzeczywistego kontekstu prawnego i gospodarczego. W dalszej kolejności, i) konkurencji cenowej wewnątrz marki, na którą Sąd powołuje się w swoim wyroku jest sama wynikiem zakłóceń w działaniu rynku, oraz ii) Sąd powołał się na domniemane korzyści krańcowe, które konsumenci końcowi w państwach importujących mogli uzyskać z uczestnictwa hiszpańskich hurtowników w konkurencji wewnątrz marki.

               —

               Sąd nie posiadał uprawnień, aby sporządzić rzeczywiste wnioski dotyczące prawdopodobnego wpływu na pacjentów oraz osoby opłacające ich lekarstwa, zważywszy na brak podstaw dla wyciągnięcia takich wniosków w spornej decyzji Komisji.


title: Sprawa T-364/15: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2015 r. – ADR Center/Komisja

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/63

         Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2015 r. – ADR Center/Komisja
   (Sprawa T-364/15)
   (2015/C 302/78)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ADR Center Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L. Tantalo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2015) 3117 wersja ostateczna z dnia 4 maja 2015 r.,

               —

               tytułem pomocniczym, uznanie za kwalifikowalne wszystkich kosztów uznanych przez Komisję za niedopuszczalne,

               —

               obciążenie strony pozwanej i ewentualnych interwenientów poniesionymi przez stronę skarżącą kosztami oraz kosztami tego postępowania w kwocie określonej przez Sąd zgodnie z zasadą słuszności.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na to, że Komisja nie jest uprawniona do wydania nakazu odzyskania środków w sprawach z zakresu zobowiązań umownych.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na to, że decyzja ta jest oparta na błędach w ustaleniach faktycznych i błędach w ocenie.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na to, że Komisja nadużyła swojej władzy.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na to, że Komisja uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi uzasadnienia.


title: Sprawa T-3/16: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2016 r. – Allstate Insurance/OHIM (DRIVEWISE)

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/34

         Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2016 r. – Allstate Insurance/OHIM (DRIVEWISE)
   (Sprawa T-3/16)
   (2016/C 078/46)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Allstate Insurance Compagny (Northfield, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat G. Würtenberger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „DRIVEWISE” – zgłoszenie nr 13 455 019

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 października 2015 r. w sprawie R 956/2015-2

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 października 2015 r. w sprawie R 956/2015-2 dotyczącej zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego „DRIVEWISE” nr 013 455 019;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b), art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawy połączone C-244/10 i C-245/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Mesopotamia Broadcast A/S METV (C-244/10), Roj TV A/S (C-245/10) przeciwko Bundesrepublik Deutschland (Dyrektywa 89/552/EWG — Telewizyjna działalność nadawcza — Możliwość wydania przez państwo członkowskie zakazu wykonywania działalności na jego terytorium przez nadawcę telewizyjnego z siedzibą w innym państwie członkowskim — Uzasadnienie dotyczące działania na szkodę porozumienia między narodami)

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Mesopotamia Broadcast A/S METV (C-244/10), Roj TV A/S (C-245/10) przeciwko Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawy połączone C-244/10 i C-245/10) (1)

   (Dyrektywa 89/552/EWG - Telewizyjna działalność nadawcza - Możliwość wydania przez państwo członkowskie zakazu wykonywania działalności na jego terytorium przez nadawcę telewizyjnego z siedzibą w innym państwie członkowskim - Uzasadnienie dotyczące działania na szkodę porozumienia między narodami)
   2011/C 331/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mesopotamia Broadcast A/S METV (C-244/10), Roj TV A/S (C-245/10)

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesverwaltungsgericht — Wykładnia art. 2a i 22a dyrektywy Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 298, s. 23), zmienionej dyrektywą 97/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. (Dz.U. L 202, s. 60) — Zakaz działalności z powodu działania na szkodę idei porozumienia między narodami nałożony na nadawcę telewizyjnego z siedzibą w innym państwie członkowskim — Wyłączenie uprawnienia państwa członkowskiego odbioru do utrudniania na swoim terytorium rozpowszechniania audycji telewizyjnych z innych państw członkowskich z powodów, które objęte są dziedzinami skoordynowanymi w dyrektywie 89/552/EWG — Dopuszczalność działania na szkodę idei porozumienia między narodami jako podstawy zakazu objętej dziedzinami skoordynowanymi w tej dyrektywie

      Sentencja

   Wykładni art. 22a dyrektywy Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej [nadawczej], zmienionej dyrektywą 97/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r., należy dokonywać w ten sposób, iż okoliczności takie jak będące przedmiotem sporu w postępowaniach przed sądem krajowym, objęte uregulowaniem prawa krajowego zakazującym działania na szkodę porozumienia między narodami, powinny być uważane za mieszczące się w ramach pojęcia nakłaniania do nienawiści ze względu na rasę, płeć, religię lub narodowość. Artykuł ten nie sprzeciwia się powzięciu przez państwo członkowskie na podstawie ogólnych przepisów, takich jak Gesetz zur Regelung des öffentlichen Vereinsrechts (ustawa o stowarzyszeniach) z dnia 5 sierpnia 1964 r., zmieniona przez art. 6 ustawy z dnia 21 grudnia 2007 r., środków wobec nadawcy telewizyjnego z siedzibą w innym państwie członkowskim na podstawie tego, że działalność i cele tego nadawcy naruszają zakaz działania na szkodę porozumienia między narodami, o ile środki te nie stanowią przeszkody dla ściśle rozumianej retransmisji programów telewizyjnych realizowanych przez tego nadawcę z terytorium innego państwa członkowskiego, co powinno zostać zbadane przez sąd krajowy.

      (1)  Dz.U. C 234 z 28.8.2010.


title: Sprawa C-328/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu (Rumunia) w dniu 2 lipca 2015 r. – Andreea Corina Târșia/Statul român, Universitatea „Lucian Blaga” Sibiu, Consiliul Naţional pentru Combaterea Discriminării

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu (Rumunia) w dniu 2 lipca 2015 r. – Andreea Corina Târșia/Statul român, Universitatea „Lucian Blaga” Sibiu, Consiliul Naţional pentru Combaterea Discriminării
   (Sprawa C-328/15)
   (2016/C 191/02)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul Sibiu

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Andreea Corina Târșia

      Strona pozwana: Statul român, Universitatea „Lucian Blaga” Sibiu, Consiliul Naţional pentru Combaterea Discriminării
   Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2016 r., Trybunał (szósta izba) uznał, że jest oczywiście niewłaściwy do rozpoznania wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonego przez Tribunalul Sibiu (Rumunia) postanowieniem z dnia 8 czerwca 2015 r.


title: Sprawa F-55/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 18 grudnia 2015 r. – De Nicola/EBI (Służba publiczna — Personel EBI — Ocena — Sprawozdanie z oceny za 2011 r. — Niezgodność z prawem decyzji komisji odwoławczej — Odmowa awansu — Umorzenie postępowania)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/90

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 18 grudnia 2015 r. – De Nicola/EBI
   (Sprawa F-55/13) (1)

   ((Służba publiczna - Personel EBI - Ocena - Sprawozdanie z oceny za 2011 r. - Niezgodność z prawem decyzji komisji odwoławczej - Odmowa awansu - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 048/100)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Isola)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: G. Nuvoli i F. Martin, pełnomocnicy, adwokat A. Dal Ferro)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny wyników pracy skarżącego za 2011 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji komisji odwoławczej Europejskiego Banku Inwestycyjnego z dnia 18 grudnia 2012 r.

               2)

               Umarza się postępowanie w sprawie żądań stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny za 2011 r. oraz wszystkich aktów z nim związanych, po nim następujących i go poprzedzających.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Europejski Banki Inwestycyjny pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez C. De Nicolę.

      (1)  Dz.U. C 226 z 3.8.2013, s. 26.


title: Sprawa C-188/13: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/25

         Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii
   (Sprawa C-188/13)
   2013/C 156/41
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Rous i J. Hottiaux)

      Strona pozwana: Republika Słowenii

      Żądania strony skarżącej

   Komisja wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu dokonania transpozycji dyrektywy Komisji 2011/18/UE (1), z dnia 1 marca 2011 r. zmieniającej załączniki II, V i VI do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/57/WE w sprawie interoperacyjności systemu kolei we Wspólnocie, a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o takich przepisach, Republika Słowenii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Słowenii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 31 grudnia 2011 r.

      (1)  Dz.U. L 57, s. 21.


title: Sprawa C-111/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 29 lutego 2012 r. — Ministero per i beni e le attività culturali i in. przeciwko Ordine degli Ingegneri di Verona e Provincia i in.

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 29 lutego 2012 r. — Ministero per i beni e le attività culturali i in. przeciwko Ordine degli Ingegneri di Verona e Provincia i in.
   (Sprawa C-111/12)
   2012/C 151/30
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ministero per i beni e le attività culturali, Ordini degli Ingegneri delle Province di Venezia, di Padova, di Treviso, di Vicenza, di Verona e Provincia, di Rovigo e di Belluno

      Strona pozwana: Ordine degli Ingegneri di Verona e Provincia, Consiglio Nazionale degli Ingegneri, Consiglio Nazionale degli Architetti, Pianificatori, Paesaggisti e Conservatori, Alessandro Mosconi, Comune di S. Martino Buon Albergo, Ordine degli Architetti Pianificatori Paesaggisti e Conservatori della Provincia di Verona, Istituzione di Ricovero e di Educazione di Venezia (IRE), Ordine degli Architetti di Venezia.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywa wspólnotowa nr 85/384/EWG (1) w części (art. 10 i 11), w której dopuszcza przejściowo do wykonywania działalności w dziedzinie architektury podmioty pochodzące z innych państw członkowskich posiadające szczegółowo wskazane dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, stoi na przeszkodzie uznaniu we Włoszech za zgodną z prawem praktyki administracyjnej mającej jako podstawę art. 52 akapit drugi część pierwsza regio decreto nr 2537 z 1925 r., który zastrzega wykonywanie pewnych czynności na nieruchomościach o wartości artystycznej jedynie na rzecz kandydatów posiadających dyplom „architekta” lub kandydatów, którzy wykażą, że posiadają wymagane w dziedzinie dóbr kultury szczególne kwalifikacje stanowiące uzupełnienie kwalifikacji ogólnie umożliwiających dostęp do działalności architektonicznej w rozumieniu dyrektywy?

               2)

               Czy praktyka taka może w szczególności polegać na poddawaniu również osób wykonujących działalność zawodową pochodzących z państw członkowskich innych niż Włochy szczegółowej weryfikacji kwalifikacji zawodowych (co odbywa się również w przypadku obywateli włoskich wykonujących działalność zawodową przy okazji egzaminu uprawniającego do wykonywania zawodu architekta) jedynie dla celów dostępu do działalności zawodowej, o której mowa w art. 52 akapit drugi część pierwsza regio decreto nr 2537 z 1925 r., chociażby dysponowały one dokumentami ogólnie potwierdzającymi posiadanie kwalifikacji uprawniających do wykonywania działalności architektonicznej?

      (1)  Dz.U. L 223, s. 15.


title: Sprawa T-368/15: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2015 r. – Alcimos Consulting/EBC

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/64

         Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2015 r. – Alcimos Consulting/EBC
   (Sprawa T-368/15)
   (2015/C 302/79)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alcimos Consulting (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat F. Rodolaki)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi wszczynającej postępowanie za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady Zarządzającej Europejskiego Banku Centralnego z dnia 28 czerwca 2015 r. i z dnia 6 lipca 2015 r., a tytułem żądania ewentualnego, uchylenie tych decyzji, oraz

               —

               zasądzenie na rzecz strony skarżącej odszkodowania w wysokości 1 EUR.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że Europejski Bank Centralny (EBC) naruszył art.14 ust. 4 statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC), gdyż oddalenie przez EBC złożonego przez Bank Grecji wniosku o zwiększenie nadzwyczajnego wsparcia płynności (Emergency Liqudity Assistance – ELA) dla greckich banków nie wpłynęłoby na realizację celów i zadań ESBC.

               2.

               W zarzucie drugim strona skarżąca twierdzi, że Europejski Bank Centralny (EBC) naruszył art. 4 i 5 TUE, gdyż oddalając wniosek Banku Grecji działał ultra vires.

               3.

               W zarzucie trzecim strona skarżąca utrzymuje, że EBC działał, kierując się względami natury politycznej, a tym samym naruszył art. 130 TFUE, który wyraża niezależność EBC.

               4.

               W ramach zarzutu czwartego strona skarżąca podnosi, że zaskarżone decyzje EBC nie spełniają kryterium proporcjonalności, gdyż popieranie sprawnego działania systemów płatniczych, o którym mowa w art. 127 st. 2 TFUE, jest jednym z czterech podstawowych zadań, które mają być realizowane za pośrednictwem Eurosystemu, podczas gdy przyznanie dodatkowego ELA greckim bankom byłoby mniej szkodliwe dla realizacji celów EBC, gdyż wywarłoby co najwyżej znikome skutki dla wdrażania jednolitej polityki monetarnej.


title: Opinia 1/15: Opinia Trybunału (wielka izba) z dnia 26 lipca 2017 r. – Parlament Europejski (Opinia wydana na podstawie art. 218 ust. 11 TFUE — Projekt umowy między Kanadą a Unią Europejską — Przekazywanie danych dotyczących przelotu pasażera z Unii do Kanady — Właściwe podstawy prawne — Artykuł 16 ust. 2, art. 82 ust. 1 akapit drugi lit. d) oraz art. 87 ust. 2 lit. a) TFUE — Zgodność z art. 7 i 8 oraz z art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/3

         Opinia Trybunału (wielka izba) z dnia 26 lipca 2017 r. – Parlament Europejski
   (Opinia 1/15) (1)

   ((Opinia wydana na podstawie art. 218 ust. 11 TFUE - Projekt umowy między Kanadą a Unią Europejską - Przekazywanie danych dotyczących przelotu pasażera z Unii do Kanady - Właściwe podstawy prawne - Artykuł 16 ust. 2, art. 82 ust. 1 akapit drugi lit. d) oraz art. 87 ust. 2 lit. a) TFUE - Zgodność z art. 7 i 8 oraz z art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej))
   (2017/C 309/03)
   Język postępowania: wszystkie języki urzędowe

      Strona przedstawiająca wniosek

   Parlament Europejski (przedstawiciele: F. Drexler, A. Caiola i D. Moore, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Decyzja Rady w sprawie zawarcia w imieniu Unii Umowy między Kanadą a Unią Europejską o przekazywaniu i przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera powinna opierać się łącznie na art. 16 ust. 2 TFUE i art. 87 ust. 2 lit. a) TFUE,

               2)

               Umowa między Kanadą a Unią Europejską o przekazywaniu i przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera jest niezgodna z art. 7, 8 i 21, a także z art. 52 ust.1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w zakresie, w jakim nie wyklucza przekazywania z Unii Europejskiej do Kanady danych szczególnie chronionych oraz wykorzystywania i zatrzymywania tych danych.

               3)

               Umowa między Kanadą a Unią Europejską o przekazywaniu i przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera, by była zgodna z art. 7 i 8, a także z art. 52 ust. 1 karty praw podstawowych, powinna:

                           a)

                           określać w sposób jasny i precyzyjny dane dotyczące przelotu pasażera podlegające przekazaniu z Unii Europejskiej do Kanady;

                           b)

                           przewidywać, że modele i kryteria używane przy zautomatyzowanym przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera będą konkretne i wiarygodne, a także niedyskryminujące; przewidywać, że używane bazy danych będą ograniczone do baz wykorzystywanych przez Kanadę w związku ze zwalczaniem terroryzmu i poważnych przestępstw międzynarodowych;

                           c)

                           uzależnić – poza zakresem weryfikacji dotyczących określonych wcześniej modeli i kryteriów, na których opiera się zautomatyzowane przetwarzanie danych dotyczących przelotu pasażera – wykorzystywanie tych danych przez kanadyjski właściwy organ podczas pobytu pasażerów lotniczych w Kanadzie i po opuszczeniu przez nich tego państwa, podobnie jak wszelkie udostępnianie tych danych innym organom, od materialnych i proceduralnych przesłanek opartych na obiektywnych kryteriach; uzależnić rzeczone wykorzystywanie i udostępnianie, z wyjątkiem nagłych, należycie uzasadnionych wypadków, od uprzedniej kontroli dokonywanej bądź przez sąd, bądź przez niezależny organ administracyjny, których rozstrzygnięcie zezwalające na wykorzystanie jest wydawane w następstwie uzasadnionego wniosku rzeczonych organów, złożonego w szczególności w ramach postępowań mających na celu zapobieganie przestępstwom, ich wykrywanie lub ściganie;

                           d)

                           ograniczyć zatrzymywanie danych dotyczących przelotu pasażera po wyjeździe pasażerów lotniczych do tych pasażerów, w odniesieniu do których istnieją obiektywne elementy pozwalające na uznanie, że mogliby oni stanowić zagrożenie w rozumieniu zwalczania terroryzmu i poważnych przestępstw międzynarodowych;

                           e)

                           uzależnić udostępnianie danych dotyczących przelotu pasażera przez kanadyjski właściwy organ organom rządowym państwa trzeciego od przesłanki istnienia bądź to umowy między Unią Europejską a tym państwem trzecim równoważnej umowie między Kanadą a Unią Europejską o przekazywaniu i przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera, bądź decyzji Komisji przyjętej na podstawie art. 25 ust. 6 dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych obejmującej organy, którym zamierza się przekazywać dane dotyczących przelotu pasażera;

                           f)

                           przewidywać prawo pasażerów lotniczych do indywidualnego informowania w wypadku wykorzystywania odnoszących się do nich danych dotyczących przelotu pasażera podczas ich pobytu w Kanadzie i po opuszczeniu przez nich tego państwa, a także w wypadku udostępnienia tych danych przez kanadyjski właściwy organ innym organom lub osobom fizycznym; oraz

                           g)

                           gwarantować, że nadzór nad przestrzeganiem zawartych w umowie między Kanadą a Unią Europejską o przekazywaniu i przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera norm odnoszących się do ochrony pasażerów lotniczych w zakresie przetwarzania odnoszących się do nich danych dotyczących przelotu pasażera będzie sprawowany przez niezależny organ kontroli.

      (1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2015.


title: Sprawa T-68/08: Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2011 r. — Fifa przeciwko Komisji (Telewizyjna działalność nadawcza — Artykuł 3a dyrektywy 89/552/EWG — Przepisy wydane przez Zjednoczone Królestwo w sprawie wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa tego państwa członkowskiego — Mistrzostwa świata w piłce nożnej — Decyzja stwierdzająca zgodność przepisów krajowych z prawem wspólnotowym — Uzasadnienie — Artykuły 43 WE, 49 WE i 86 WE — Prawo własności)

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/20

         Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2011 r. — Fifa przeciwko Komisji
   (Sprawa T-68/08) (1)

   (Telewizyjna działalność nadawcza - Artykuł 3a dyrektywy 89/552/EWG - Przepisy wydane przez Zjednoczone Królestwo w sprawie wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa tego państwa członkowskiego - Mistrzostwa świata w piłce nożnej - Decyzja stwierdzająca zgodność przepisów krajowych z prawem wspólnotowym - Uzasadnienie - Artykuły 43 WE, 49 WE i 86 WE - Prawo własności)
   2011/C 103/35
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fédération Internationale de Football Association (Fifa) (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciele: początkowo E. Batchelor, F. Young, solicitors, A. Barav, D. Reymond, avocats, i F. Carlin, barrister, następnie E. Batchelor, A. Barav, D. Reymond i F. Carlin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Benyon, E. Montaguti i N. Yerrell, następnie F. Benyon i E. Montaguti, pełnomocnicy, wspierani przez J. Flynna, QC, i M. Lester, barrister)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Belgii (przedstawiciele: C. Pochet, pełnomocnik, wspierany przez J. Stuycka i A. Joachimowicza, avocats); Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo S. Behzadi-Spencer i V. Jackson, następnie S. Behzadi-Spencer i L. Seeboruth, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez T. de la Marego, następnie przez B. Kennelly’ego, barristers)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji 2007/730/WE z dnia 16 października 2007 r. w sprawie zgodności z prawem wspólnotowym środków przyjętych przez Zjednoczone Królestwo na mocy art. 3a ust. 1 dyrektywy Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 295, s. 12)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Fédération Internationale de Football Association (Fifa) zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

               3)

               Królestwo Belgii oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008.


title: Sprawa T-437/15: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2015 r. – Eden Green Vivai Piante di Verdesca Giuseppe i in./Komisja

text:
               5.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/22

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2015 r. – Eden Green Vivai Piante di Verdesca Giuseppe i in./Komisja
   (Sprawa T-437/15)
   (2015/C 328/22)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Eden Green Vivai Piante di Verdesca Giuseppe (Copertino, Włochy), Azienda Agricola Cairo & Doutcher di Cairo Uzi & C. Ss (Copertino, Włochy), Ss Agricola Cairo Vito & Strafella Maria Rosa (Copertino, Włochy), Vivai Del Salento Di Castrignano’ Carmelo Antonio (Sanarica, Włochy), Società Agricola Castrignano’ Vivai Srl (Muro Leccese, Włochy), Piante In Di Carmine Cipressa (Copertino, Włochy), Simone D’Elia (Leverano, Włochy), Giuseppe De Laurenzis (Copertino, Włochy), Verde Giuranna Di Giuranna Alessio Mauro (Parabita, Włochy), Maurizio Maiorano (Copertino, Włochy), Vivai Mazzotta Di Mazzotta Carmine (Copertino, Włochy), Società Agricola Mello Vivai Snc di Mello Antonio (Veglie, Włochy), Alessandro Mello (Leverano, Włochy), Lucio Mello (Carmiano, Włochy), Alessio Luigi Romano (Giurdignano, Włochy), Antonio Sansone (Copertino, Włochy), Vivai Tarantino Ss (Cavallino, Włochy), Paolo Verdesca (Copertino, Włochy), Giuseppe Verdesca (Copertino, Włochy), Hobby Flora di Miggiano Luigi (Poggiardo, Włochy), Stefano Mauro (Muro Leccese, Włochy), Emanuele Miggiano (Montesano Salentino, Włochy), Miggiano Garden Center Sas Gianluigi di Miggiano & C. (San Cassiano, Włochy), Claudio Miggiano (Maglie, Włochy), Vivai Piante Rizzo Carmelo (Lecce, Włochy), Antonio Cairo (Nardo’, Włochy), Floricoltura Marti di Marti Sandro (Porto Cesareo, Włochy), Azienda Agricola Mariani Fabrizio (Alliste, Włochy), Giuseppe Giannotta (Leverano, Włochy), Ligetta & Solida Srl (Alezio, Włochy), Vivai Caputo Sas R. & F. di Carbone Ss (San Donaci, Włochy), Cosimo Perrone (Leverano, Włochy), Giuseppina Durante (Leverano, Włochy), Società Agricola CO.VI.SER Srl (Arnesano, Włochy), Antonio Miggiano (Sanarica, Włochy), Antonio Castrignano’ (Sanarica, Włochy), Giorgio Stincone (Sanarica, Włochy), Fabio Zecca (Leverano, Włochy), Società Agricola Florsilva Srl (Copertino, Włochy) (przedstawiciel: G. Manelli, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej (UE) 2015/789 z dnia 18 maja 2015 r., opublikowanej w Dz.U. UE z dnia 21 maja 2015 r.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Naruszenie istotnych wymogów formalnych, zupełny brak uzasadnienia, oczywiście nielogiczny charakter i naruszenie zasady proporcjonalności
               Strona skarżąca podnosi, że:

                           —

                           Komisja Europejska, choć powołała się na szereg badań dokonanych w Europie, nie podała do wiadomości wyników takich badań, a zatem nie pozwoliła dokonać oceny adekwatności lub zastosowanych środków. Komisja nie wyjaśniła również powodów, dla których podjęła decyzję o przyjęciu wykazu ponad 180 określonych roślin, które, choć mogą być w sposób abstrakcyjny żywicielami Xylelli fastidiosy, to nie występują w prowincji Lecce. Komisja nie wyjaśniła także powodów, dla których podjęła decyzję o wskazaniu w załączniku I ponad 180 gatunków obejmujących także rośliny podatne na „pozaeuropejskie” izolaty, które wyraźnie nie mają znaczenia w ramach danego terytorium.

                           —

                           Komisja Europejska nie wskazała powodów, dla których uznała się za zobowiązaną do zastosowania masowego zakazu przemieszczania roślin określonych z załączniku I i wykluczyła możliwość wykorzystania środków alternatywnych mogących przeciwdziałać zagrożeniu rozprzestrzeniania się.

                           —

                           Komisja Europejska nie wskazała, jaki przepis Unii europejskiej uzasadnia wydanie decyzji wykonawczej; nie wskazała ona powodów, dla których podjęła decyzję o odejściu od zasady pomocniczości, w przypadku, w którym państwo członkowskie nie tylko ma kompetencje, ale także wykonywało związaną z tym funkcję oraz nie wskazała ona powodów, dla których środek ten należy uznać za proporcjonalny względem realizowanego celu oraz nie porównała ona lub nie dokonała wyraźnego wyważenia interesów.

               2.

               Naruszenie istotnych wymogów formalnych w innym aspekcie, zupełny brak uzasadnienia, oczywiście nielogiczny charakter i naruszenie zasady proporcjonalności.

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że nie wskazano naukowych przesłanek, na podstawie których określone rośliny nie mogą być przedmiotem przemieszczenia po uznaniu ich za niezarażone czynnikiem chorobotwórczym w następstwie dokonania odpowiednich analiz o wartości naukowej. Nie wskazano także, z jakiego powodu roślina, która zakończyła część cyklu wzrostu poza systemami screen house, nie może zostać objęta innymi systemami dla uzupełnienia cyklu życia w prawidłowy sposób w celu wykorzystania jej następnie do sprzedaży.

               3.

               Naruszenie art. 5 ust. 3 i 4 traktatu i zasad prawa dotyczących stosowania Traktatu, naruszenie zasady pomocniczości i naruszenie zasady proporcjonalności.
               Strona skarżąca podnosi:

                           —

                           Decyzja wspólnotowa jest niezgodna z prawem w szczególności odnośnie do art. 6, zatytułowanego „Środki zwalczania”. Przepis ten jest niejasny i nieproporcjonalny, ponieważ ma zastosowanie do roślin zdrowych lub tylko do roślin podejrzanych o zakażenie w promieniu 100 m od miejsca zakażonej rośliny. Przepis taki jest pozbawiony logiki pod względem naukowym, a w szczególności jest nieproporcjonalny w odniesieniu do realizowanego celu.

                           —

                           Decyzja wspólnotowa jest niezgodna z prawem także w odniesieniu do art. 9, zatytułowanego „Przemieszczanie określonych roślin w Unii”, ponieważ wprowadza masowy i nieuzasadniony zakaz przemieszczania bez względu na stan zdrowia rośliny. Jest to jest tym bardziej szkodliwe, jeżeli tylko uwzględnia się okoliczność, że zakaz ten został nałożony zarówno poza wyznaczonym obszarem, jak i na nim.

                           —

                           Zaskarżona decyzja narusza zasady proporcjonalności i pomocniczości.

                           —

                           Decyzja wspólnotowa jest niezgodna z prawem w szczególności odnośnie do art. 9 ust. 2 lit. d), f) i h), w którym Komisja w drodze wyjątku od art. 9 ust. 1, wprowadziła strefę buforową 200 m wokół miejsca uprawy i wprowadziła szereg wymogów dotyczących tej strefy. Wyjątek taki jest w oczywisty sposób bezskuteczny, ponieważ strefa buforowa dokoła miejsca uprawy może być poza kontrolą sprawowaną przez zakłady hodowli roślin we wszystkich przypadkach, w których wspomniana strefa buforowa objęta jest własnością osób trzecich.


title: Sprawa F-98/06: Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2006 r. — Lohiniva przeciwko Komisji

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/45

         Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2006 r. — Lohiniva przeciwko Komisji
   (Sprawa F-98/06)
   (2006/C 281/81)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Risto Lohiniva (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: V. Teperi, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 30 maja 2006 r. oddalającej zażalenie skarżącego;

               —

               stwierdzenie, że począwszy od dnia 16 stycznia 2006 r. skarżący wciąż ma prawo dokonywać przelewów 35 % swojego wynagrodzenia netto, która to kwota podlega współczynnikowi przelewu według państwa, do Finlandii;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący dokonywał przelewów części wynagrodzenia do Finlandii, swojego państwa pochodzenia, przy zastosowaniu współczynnika korygującego zgodnie z art. 17 załącznika VII starego regulaminu pracowniczego. W ramach programu wymiany urzędników pomiędzy Komisją a państwami członkowskimi w latach 2004 i 2005 został przeniesiony do Finlandii. W tym okresie Komisja przesyłała do Finlandii całe jego wynagrodzenie, odpowiednio powiększone w związku z zastosowaniem współczynnika przelewu. W styczniu 2006 r., gdy skarżący powrócił do Brukseli, odmówiono mu możliwości ponownego dokonywania przelewów do Finlandii części wynagrodzenia, które przelewał tam przed przeniesieniem. W tym względzie administracja podnosi, że wspomniany przepis został zmieniony w związku z wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego, a skarżący nie spełnia warunku przewidzianego w art. 17 ust. 2 lit. a) załącznika XIII regulaminu pracowniczego koniecznego do zachowania tego przywileju.
   W swojej skardze skarżący podnosi, że o ile korzystał z możliwości przelewu zarówno podczas przeniesienia do Finlandii jak i przedtem, to jego przypadek wchodzi w zakres art. 17 ust. 2 lit. a) załącznika XIII regulaminu pracowniczego.


title: Sprawa C-377/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de commerce de Bruxelles (Belgia) w dniu 23 września 2009 r. — Françoise Hanssens-Ensch (syndyk masy upadłościowej Agenor S.A.) przeciwko Wspólnocie Europejskiej

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de commerce de Bruxelles (Belgia) w dniu 23 września 2009 r. — Françoise Hanssens-Ensch (syndyk masy upadłościowej Agenor S.A.) przeciwko Wspólnocie Europejskiej
   (Sprawa C-377/09)
   2009/C 312/23
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de commerce de Bruxelles

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Françoise Hanssens-Ensch (syndyk masy upadłościowej Agenor S.A.)

      Strona pozwana: Wspólnota Europejska

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 288 akapit drugi traktatu WE należy interpretować w ten sposób, że skargę o stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej w rozumieniu tego postanowienia stanowi skarga o stwierdzenie odpowiedzialności oparta na art. 530 belgijskiego Code des Sociétés i wniesiona przez syndyka masy upadłościowej, mająca na celu doprowadzenie do nakazania Wspólnocie Europejskiej pokrycia pasywów upadłej spółki, z tego względu, że Wspólnota Europejska była de facto uprawniona do zarządzania spółką handlową i w zarządzaniu tą spółką dopuściła się poważnego uchybienia, które przyczyniło się do jej upadłości?


title: Sprawa T-223/12: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2012 r. — Ntouvas przeciwko ECZiKC

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/25

         Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2012 r. — Ntouvas przeciwko ECZiKC
   (Sprawa T-223/12)
   2012/C 227/42
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ioannis Ntouvas (Sundbyberg, Szwecja) (przedstawiciel: E. Mylonas, prawnik)

      Strona pozwana: Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (Sztokholm, Szwecja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanego z dnia 27 marca 2012 r. w przedmiocie odmówienia skarżącemu dostępu do ostatecznych sprawozdań z kontroli przeprowadzonej w ECZiKC przez wewnętrzne służby kontrolne Komisji Europejskiej;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia istotnego wymogu proceduralnego (obowiązku uzasadnienia), wskutek czego doszło do naruszenia art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, gdyż:

                           —

                           pozwany wskazał tylko na abstrakcyjne i generalne powody przemawiające za odmową dostępu do wszelkich sprawozdań pokontrolnych z zakresu kontroli przeprowadzonych w ECZiKC przez wewnętrzne służby kontrolne Komisji Europejskiej; co więcej, pozwany nie powołał się na nadrzędny interes publiczny przemawiający przeciwko udostępnieniu tych dokumentów;

                           —

                           zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, powody uzasadniające odmowę udostępnienia dokumentów muszą mieć charakter konkretny i indywidualny, muszą być szczegółowe i muszą rzeczywiście opisywać ewentualny interes, który przeważa nad prawem dostępu przysługującym wnioskodawcy, przy równoczesnym wykazaniu, że nie występuje nadrzędny interes publiczny przemawiający za ujawnieniem.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia postanowień traktatowych (art. 15 ust. 3 TFUE) oraz przepisu prawa [rozporządzenia (WE) nr 1049/2001] dotyczącego ich stosowania, w ten sposób że:

                           —

                           nie wskazując odpowiednich i wystarczających powodów odmowy ujawnienia żądanych dokumentów, pozwany naruszył także ciążący na nim na mocy art. 2 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 oraz art. 15 ust. 3 TFUE obowiązek udostępnienia wnioskodawcy żądanych dokumentów w terminie 15 dni roboczych od wpływu wniosku potwierdzającego.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43 — wyd. spec. w jęz. polskim rozdz. 1, t. 3, s. 331, sprost. Dz.U. L 271, s. 20).


title: Wyrok sądu pierwszej instancji z dnia 15 marca 2005 r. w sprawie T-29/02, Global Electronic Finance Management (GEF) SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Klauzula arbitrażowa — Niewykonanie umowy — Żądanie wzajemne)

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/24

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 15 marca 2005 r.
   w sprawie T-29/02, Global Electronic Finance Management (GEF) SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Niewykonanie umowy - Żądanie wzajemne)
   (2005/C 132/43)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-29/02, Global Electronic Finance Management (GEF) S.A., z siedzibą w Brukseli (Belgia), reprezentowana przez adwokatów M.E. Storme'a oraz A. Gobiena, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: R. Lyal i C. Giolito, wspierani przez adwokata J. Stuycka, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot, z jednej strony — wniosek wniesiony na podstawi klauzuli arbitrażowej w rozumieniu art. 238 WE zawierający żądanie nakazania Komisji zapłaty kwoty 40 693 euro oraz wydania noty kredytowej opiewającej na kwotę 273 516 euro, a z drugiej strony — żądanie wzajemne Komisji nakazania skarżącej zwrotu kwoty 273 516 euro powiększonej o wartość odsetek za zwłokę w wymiarze 7 % w skali roku, naliczonych od dnia 1 września 2001 r., Sąd Pierwszej Instancji (pierwsza izba w składzie powiększonym), w składzie: B. Vesterdorf, Prezes, M. Jaeger, P. Mengozzi, M.E. Martins Ribeiro oraz F. Dehousse, sędziowie; sekretarz: J. Plingers, administrator, wydał w dniu 15 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Żądanie skarżącej zmierzające do uzyskania, po pierwsze — zapłaty kwoty 40 693 euro, a po drugie — noty kredytowej opiewającej na kwotę 273 516 euro, zostaje oddalone.

               2)

               Żądanie wzajemne Komisji zostaje uwzględnione, skutkiem czego skarżąca zostaje zobowiązana do zapłaty na rzecz Komisji kwoty 273 516 euro, powiększonej o wartość odsetek za zwłokę obliczonych według obowiązującej w Belgii stawki odsetek ustawowych w stosunku rocznym, należnych za okres od dnia 1 września 2001 r. do momentu całkowitej spłaty długu.

               3)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 118 z 18.5.2002


title: Sprawa C-20/08 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 9 grudnia 2008 r. — Enercon GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Trójwymiarowy znak towarowy tworzony przez kształt towaru — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 7 ust. 1 — Charakter odróżniający znaku towarowego — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/14

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 9 grudnia 2008 r. — Enercon GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-20/08 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Trójwymiarowy znak towarowy tworzony przez kształt towaru - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 7 ust. 1 - Charakter odróżniający znaku towarowego - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)
   (2009/C 69/23)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Enercon GmbH (przedstawiciele: R. Böhm i U. Sander, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie T-71/06 Enercon przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 listopada 2005 r. oddalającą odwołanie od decyzji eksperta, w której odmówiono rejestracji trójwymiarowego znaku towarowego przedstawiającego pokrycie kosza przetwornika energii wietrznej dla towarów należących do klasy 7 — Charakter odróżniający trójwymiarowego znaku towarowego tworzony przez kształt towaru
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Enercon GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 79 z 29.3.2008.


title: Sprawa T-359/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 31 marca 2009 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisja Wspólnot Europejskich (Skarga zmierzająca do stwierdzenia nieważności — Uchylenie zaskarżonego aktu — Umorzenie postępowania)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/42

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 31 marca 2009 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisja Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-359/08) (1)

   (Skarga zmierzająca do stwierdzenia nieważności - Uchylenie zaskarżonego aktu - Umorzenie postępowania)
   2009/C 141/88
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: J. Rodríguez Cárcamo, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Steiblytė i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 25 czerwca 2008 C(2008)3243 zmniejszającej pomoc z Funduszu Spójności dla grupy projektów nr 2001.ES.16.C.P.E.045 [„Zarządzanie odpadami w Galicji-2001” (grupa II)], przyznanej decyzją C(2001) 4193 z dnia 20 grudnia 2001r.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie w niniejszej sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Komisja ponosi swoje własne koszty postępowania, a także koszty poniesione przez Królestwo Hiszpanii.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008


title: Sprawa T-690/14: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2014 r. – Sony Computer Entertainment Europe/OHIM – Marpefa (Vieta)

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/37

         Skarga wniesiona w dniu 19 września 2014 r. – Sony Computer Entertainment Europe/OHIM – Marpefa (Vieta)
   (Sprawa T-690/14)
   (2014/C 431/60)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sony Computer Entertainment Europe Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Malynicz, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Marpefa, SL (Barcelona, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Wspólnotowy znak towarowy nr 1 7 90  674

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 lipca 2014 r. w sprawie R 2100/2013-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM i drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 51 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009PL .


title: Sprawa T-195/08: Wyrok Sądu z dnia 10 grudnia 2009 r. — Antwerpse Bouwwerken przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne — Wspólnotowa procedura przetargowa — Budowa hali przeznaczonej do produkcji materiałów odniesienia — Odrzucenie oferty złożonej przez kandydata — Skarga o stwierdzenie nieważności — Interes prawny — Dopuszczalność — Interpretacja warunku przewidzianego w specyfikacji — Zgodność oferty z warunkami przewidzianymi w specyfikacji — Wykonanie prawa żądania udzielenia wyjaśnień dotyczących ofert — Skarga o odszkodowanie)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/48

         Wyrok Sądu z dnia 10 grudnia 2009 r. — Antwerpse Bouwwerken przeciwko Komisji
   (Sprawa T-195/08) (1)

   (Zamówienia publiczne - Wspólnotowa procedura przetargowa - Budowa hali przeznaczonej do produkcji materiałów odniesienia - Odrzucenie oferty złożonej przez kandydata - Skarga o stwierdzenie nieważności - Interes prawny - Dopuszczalność - Interpretacja warunku przewidzianego w specyfikacji - Zgodność oferty z warunkami przewidzianymi w specyfikacji - Wykonanie prawa żądania udzielenia wyjaśnień dotyczących ofert - Skarga o odszkodowanie)
   2010/C 24/83
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Antwerpse Bouwwerken NV (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: początkowo J. Verbist i D. de Keuster, następnie J. Verbist, B. van de Walle de Ghelcke i A. Vandervennet, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve, pełnomocnik, wspierany przez adwokata M. Geldersa)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze, skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie odrzucenia oferty złożonej przez skarżącą w ramach przetargu ograniczonego na budowę hali przeznaczonej do produkcji materiałów odniesienia na terenie Instytutu Materiałów Odniesienia i Pomiarów w Geel (Belgia) i w sprawie udzielenia zamówienia innemu kandydatowi, a po drugie, skarga o naprawienie szkody poniesionej jakoby przez skarżącą wskutek wydania przez Komisję owej decyzji.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Antwerpse Bouwwerken NV zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego w sprawie T-195/08 R.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008.


title: Sprawa T-692/15: Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2015 r. – HTTS/Rada

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/28

         Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2015 r. – HTTS/Rada
   (Sprawa T-692/15)
   (2016/C 059/30)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Schlingmann i M. Bever)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie od Rady Unii Europejskiej odszkodowania w wysokości 2 516 221,50 EUR na rzecz skarżącej w związku ze szkodami materialnymi i niematerialnymi powstałymi poprzez umieszczenie skarżącej w wykazie osób, podmiotów i organów w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 423/2007 i załączniku VIII do rozporządzenia (UE) nr 961/2010;

               —

               zasądzenie od Rady Unii Europejskiej odsetek za zwłokę zgodnie ze stopą procentową stosowaną przez Europejski Bank Centralny do podstawowych operacji refinansujących, zwiększoną o dwa punkty procentowe od dnia 17 października 2015 r. do pełnej zapłaty powyższej kwoty;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania, w szczególności nakładów skarżącej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, w ramach którego kwestionuje naruszenie przez Radę – która bezprawnie umieściła ją w wykazie osób, podmiotów i organów, którym zamrożono wszystkie należące do nich środki finansowe i zasoby gospodarcze – przepisów prawa służących ochronie indywidualnych interesów, które nie udzielają zakresu swobodnego uznania.
   U skarżącej powstała materialna i niematerialna szkoda, będąca bezpośrednim skutkiem restrykcyjnych środków nałożonych bezprawnie przez Radę.


title: Sprawa C-169/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour du travail de Mons (Belgia) w dniu 25 marca 2016 r. – Miguel José Moreno Osacar/Ryanair Ltd

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour du travail de Mons (Belgia) w dniu 25 marca 2016 r. – Miguel José Moreno Osacar/Ryanair Ltd
   (Sprawa C-169/16)
   (2016/C 191/23)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour du travail de Mons

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Miguel José Moreno Osacar

      Strona pozwana: Ryanair Ltd

      Pytanie prejudycjalne

   Mając na względzie:

               —

               wymogi przewidywalności rozstrzygnięć i pewności prawa, które zdeterminowały przyjęcie uregulowań w dziedzinie jurysdykcji i wykonywania orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych, takich jak zawarte w konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 1972, L 299, s. 32) – zmienionej konwencją z dnia 29 listopada 1996 r. w sprawie przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji (Dz.U. 1997, [C] 15, s. 1), zwanej „konwencją brukselską” – oraz w rozporządzeniu Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1) (zob. w szczególności wyrok z dnia 19 lipca 2012 r., Mahamdia, C-154/11, [EU:C:2012:491], pkt 44, 46);

               —

               specyfikę europejskiego sektora lotniczego, w ramach którego personel latający spółek lotniczych z siedzibą w jednym z państw Unii przelatuje codziennie terytorium Unii Europejskiej z portu macierzystego, który może być położony, tak jak w niniejszej sprawie, w innym państwie Unii;

               —

               szczególne okoliczności niniejszego sporu, opisane w uzasadnieniu niniejszego postanowienia;

               —

               kryterium wyprowadzone z pojęcia „portu macierzystego” (zdefiniowanego w załączniku III do rozporządzenia EWG nr 3922/91) użyte w rozporządzeniu nr 883/2004 w celu ustalenia ustawodawstwa dotyczącego zabezpieczenia społecznego mającego zastosowanie do członków załogi lotniczej i personelu pokładowego od dnia 28 czerwca 2012 r.;

               —

               wnioski wywiedzione z orzecznictwa rozwiniętego przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyrokach przytoczonych w uzasadnieniu niniejszego postanowienia;

         czy pojęcie „miejsca, w którym pracownik zazwyczaj świadczy lub ostatnio zazwyczaj świadczył pracę”, do którego odnosi się art. 19 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r., może być interpretowane jako równoważne z pojęciem „portu macierzystego” – zdefiniowanym w załączniku III do rozporządzenia Rady nr 3922/91 z dnia 16 grudnia 1991 r. jako będące „[miejscem wskazanym] przez operatora członkowi załogi, z którego członek załogi zazwyczaj rozpoczyna i w którym kończy okres służby lub serię okresów służby i w którym w zwykłych warunkach operator nie odpowiada za zakwaterowanie danego członka załogi” – w celu ustalenia umawiającego się państwa (i w konsekwencji jego jurysdykcji), na którego terytorium pracownik zazwyczaj świadczy pracę, gdy pracownik ten jest zatrudniony jako członek personelu latającego spółki lotniczej poddanej prawu jednego z państw Unii i realizującej międzynarodowy przewóz pasażerów drogą lotniczą na całym terytorium Unii Europejskiej, ponieważ ten łącznik – wywnioskowany z „portu macierzystego” rozumianego jako „rzeczywisty ośrodek stosunku pracy” w zakresie, w jakim pracownik systematycznie rozpoczyna tam swój dzień pracy i tam go kończy, organizując tam swoją codzienną pracę i faktycznie mieszkając niedaleko od tego miejsca w okresie trwania stosunku umownego – wykazuje jednocześnie najściślejszy związek z umawiającym się państwem i zapewnia najbardziej odpowiednią ochronę słabszej strony stosunku umownego?


title: Sprawa C-232/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 3 marca 2011 r. w sprawach połączonych od T-122/07 do T-124/07 Siemens AG Österreich i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 16 maja 2011 r. przez Siemens Transmission & Distribution Ltd

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/18

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 3 marca 2011 r. w sprawach połączonych od T-122/07 do T-124/07 Siemens AG Österreich i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 16 maja 2011 r. przez Siemens Transmission & Distribution Ltd
   (Sprawa C-232/11 P)
   2011/C 204/32
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Siemens Transmission & Distribution Ltd (przedstawiciele: adwokaci H. Wollmann i F. Urlesberger)

      Druga strona postępowania: Siemens AG Österreich, VA Tech Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG, Siemens Transmission & Distribution SA, Nuova Magrini Galileo SpA, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Zmiana zaskarżonego wyroku w pkt 3 tiret czwarte sentencji w ten sposób, że nałożona tam na Reyrolle grzywna zostanie obniżona o co najmniej 7 400 000 EUR;

               —

               Posiłkowo: uchylenie pkt 3 sentencji zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim dotyczy Reyrolle, i odesłanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

               —

               W każdym razie obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi naruszenie zasady indywidualizacji kar i sankcji. Wykonując swoje nieograniczone prawa orzekania, Sąd nieprawidłowo zastosował art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003, wymierzając sankcję na przedsiębiorstwo Rolls-Royce/Reyrolle za lata 1988–1998 nie na podstawie sytuacji w tym przedsiębiorstwie, lecz opierając się na potencjale gospodarczym jednostki gospodarczej, która powstała dopiero wiele lat później (wraz ze sprzedażą Reyrolle na rzecz VA Technologie).
   Ponadto wnoszący odwołanie podnosi naruszenie utrwalonych w orzecznictwie Trybunału zasad równego traktowania i proporcjonalności. W ramach art. 31 rozporządzenia nr 1/2003 Sąd stosował systematycznie różne metody obliczeniowe, które wyraźnie dyskryminowały wnoszącego odwołanie względem innych adresatów grzywny. Jego zdaniem brak jest obiektywnego uzasadnienia dla tego nierównego traktowania.


title: Sprawa C-127/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 5 marca 2007 r. — Société Arcelor Atlantique et Lorraine, Société Sollac Méditerranée, Société Arcelor Packaging International, Société Ugine & Alz France, Société Industeel Loire, Société Creusot Métal, Société Imphy Alloys i Société Arcelor przeciwko Premier ministre, Ministre de l'Économie, des Finances et de l'Industrie, Ministre de l'Écologie et du Développement durable

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 5 marca 2007 r. — Société Arcelor Atlantique et Lorraine, Société Sollac Méditerranée, Société Arcelor Packaging International, Société Ugine & Alz France, Société Industeel Loire, Société Creusot Métal, Société Imphy Alloys i Société Arcelor przeciwko Premier ministre, Ministre de l'Économie, des Finances et de l'Industrie, Ministre de l'Écologie et du Développement durable
   (Sprawa C-127/07)
   (2007/C 117/12)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Conseil d'État
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Société Arcelor Atlantique et Lorraine, Société Sollac Méditerranée, Société Arcelor Packaging International, Société Ugine & Alz France, Société Industeel Loire, Société Creusot Métal, Société Imphy Alloys, Société Arcelor

      Strona pozwana: Premier ministre, Ministre de l'Économie, des Finances et de l'Industrie, Ministre de l'Écologie et du Développement durable
   Pytanie prejudycjalne
   Czy dyrektywa [2003/87/CE] z dnia 13 października 2003 r. (1) jest ważna z punktu widzenia zasady równości, w związku z tym, że nakazuje ona stosowanie systemu handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych do przedsiębiorstw z branży hutniczej, nie obejmując tym systemem przedsiębiorstw produkcji aluminium i tworzyw sztucznych?

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, str. 32).


title: Sprawa T-49/07: Wyrok Sądu z dnia 7 grudnia 2010 r. — Fahas przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki restrykcyjne mające na celu zwalczanie terroryzmu — Zamrożenie funduszy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Uzasadnienie — Skarga o zadośćuczynienie)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/33

         Wyrok Sądu z dnia 7 grudnia 2010 r. — Fahas przeciwko Radzie
   (Sprawa T-49/07) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki restrykcyjne mające na celu zwalczanie terroryzmu - Zamrożenie funduszy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Uzasadnienie - Skarga o zadośćuczynienie)
   2011/C 30/58
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Sofiane Fahas (Mielkendorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Zillmer)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Bishop, E. Finnegan i S. Marquardt, a następnie M. Bishop, J.P. Hix i E. Finnegan, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Włoska (przedstawiciele: I. Bruni, pełnomocnik, wspierana przez G. Albenzia, avvocato dello Stato)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia częściowej nieważności ostatecznie decyzji Rady 2008/583/WE z dnia 15 lipca 2008 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzję 2007/868/WE (Dz.U. L 188, s. 21) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego, oraz nakazanie Radzie niewymieniania nazwiska skarżącego w swoich przyszłych decyzjach w braku prawomocnego orzeczenia sądowego, a po drugie, żądanie zadośćuczynienia.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               2)

               Sofiane Fahas pokrywa poza własnymi kosztami koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Republika Włoska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa T-849/16 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 21 lipca 2017 r. – PGNiG Supply & Trading/Komisja (Środek tymczasowy — Rynek wewnętrzny gazu ziemnego — Dyrektywa 2009/73/WE — Wniosek Bundesnetzagentur mający na celu zmianę warunków wyłączenia spod przepisów Unii w związku z eksploatacją gazociągu OPAL — Decyzja Komisji w sprawie zmiany warunków wyłączenia spod przepisów Unii — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/34

         Postanowienie prezesa Sądu z dnia 21 lipca 2017 r. – PGNiG Supply & Trading/Komisja
   (Sprawa T-849/16 R)
   ((Środek tymczasowy - Rynek wewnętrzny gazu ziemnego - Dyrektywa 2009/73/WE - Wniosek Bundesnetzagentur mający na celu zmianę warunków wyłączenia spod przepisów Unii w związku z eksploatacją gazociągu OPAL - Decyzja Komisji w sprawie zmiany warunków wyłączenia spod przepisów Unii - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2017/C 293/40)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: PGNiG Supply & Trading GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Jeżewski)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i R. Kanitz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 278 i 279 TFUE o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2016) 6950 final z dnia 28 października 2016 r. w sprawie zmiany warunków wyłączenia gazociągu OPAL z obowiązku stosowania zasad dostępu stron trzecich do sieci oraz regulacji taryfowej ustalonych w dyrektywie 2003/55/WE.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Postanowienie z dnia 23 grudnia 2016 r., PGNiG Supply & Trading/Komisja (T-849/16 R), zostaje uchylone.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 lipca 2005 r. w sprawie T-148/04 TQ3 Travel Solutions Belgium SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Zamówienia publiczne na usługi — Wspólnotowa procedura przetargowa — Usługi biura podróży służbowych urzędników i pracowników instytucji)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/39

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 6 lipca 2005 r.
   w sprawie T-148/04 TQ3 Travel Solutions Belgium SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Wspólnotowa procedura przetargowa - Usługi biura podróży służbowych urzędników i pracowników instytucji)
   (2005/C 217/87)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-148/04 TQ3 Travel Solutions Belgium SA, z siedzibą w Mechelen (Belgia), początkowo reprezentowana przez adwokatów R. Ergeca i K. Mörica, a następnie przez adwokata B. Lissoira, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: L. Parpala i E. Manhaeve, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), popieranej przez Wagon-Lits Travel SA, z siedzibą w Brukseli (Belgia), reprezentowaną przez adwokatów F. Herberta i H. Van Peera oraz M. D. Harrisona, solicitor, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, mającej za przedmiot, po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o udzieleniu części nr 1 zamówienia na usługi biura podróży stanowiącego przedmiot ogłoszenia 2003/S 143 129409 nie skarżącej, lecz innemu przedsiębiorstwu, oraz po drugie, żądanie odszkodowania z tytułu szkody poniesionej przez skarżącą w związku z odrzuceniem jej oferty, Sąd (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes, N. J. Forwood i S. Papasavvas, sędziowie; sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 6 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję oraz interwenienta, w tym kosztami postępowania w sprawie środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 179 z 10.7.2004


title: Sprawa T-465/14: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2014 r. – Vego Supermercados przeciwko Komisji

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/63

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2014 r. – Vego Supermercados przeciwko Komisji
   (Sprawa T-465/14)
   2014/C 253/86
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Vego Supermercados, SA (La Coruña, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci: J. L. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i A. Lamadrid de Pablo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ponieważ kwalifikuje całokształt środków stanowiących zgodnie z jej treścią tzw. „hiszpański system leasingu podatkowego” jako niezgodną ze wspólnym rynkiem nową pomoc państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których wskazano inwestorów zgrupowań interesów gospodarczych jako jedynych beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim nakazuje odzyskanie rzekomej pomocy;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on rozstrzygnięcie w przedmiocie zgodności z prawem prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty w niniejszej sprawie są takie same jak w sprawie T-700/13 Bankia przeciwko Komisji.


               19.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/8

         Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 13 marca 2013 r. o wydanie opinii doradczej w sprawie Fred Olsen i inni przeciwko Staten v/Sentralskattekontoret for storbedrifter złożony przez Skatteklagenemnda ved Sentralskattekontoret for storbedrifter
   (Sprawa E-3/13)
   2013/C 270/06
   W dniu 18 marca 2013 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynęło pismo z dnia 13 marca 2013 r. skierowane do Trybunału EFTA, w którym Skatteklagenemnda ved Sentralskattekontoret for storbedrifter (komisja odwoławcza centralnego organu podatkowego dla dużych przedsiębiorstw) zwraca się z wnioskiem o wydanie opinii doradczej w sprawie Fred Olsen i inni przeciwko Staten v/Sentralskattekontoret for storbedrifter w odniesieniu do następujących kwestii:

               1)

               Czy trust jako forma działalności gospodarczej wchodzi w zakres swobody przedsiębiorczości ustanowionej w art. 31 Porozumienia EOG? Pytanie uzupełniające: Jeżeli tak, komu przysługują uprawnienia przewidziane w postanowieniach Porozumienia EOG?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze główne pytanie: Czy trust spełnia warunek działalności gospodarczej ustanowiony w art. 31 Porozumienia EOG?

               3)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pierwsze główne pytanie: Czy trust wchodzi w zakres swobody przepływu kapitału ustanowionej w art. 40 Porozumienia EOG?

               4)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze lub trzecie główne pytanie: Czy norweskie zasady dotyczące kontrolowanych przedsiębiorstw zagranicznych obejmują jedno lub więcej ograniczeń swobody przedsiębiorczości lub swobody przepływu kapitału?

               5)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na czwarte główne pytanie: Czy to ograniczenie można uznać za uzasadnione w oparciu o nadrzędny interes publiczny i czy jest ono proporcjonalne?


20150731044616792015/C 270/60752014TFPC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150709454511Sprawa F-75/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 9 lipca 2015 r. – Vecchio/wspólne przedsiębiorstwo ECSEL
 ---documentbreak--- C2702015PL4510120150709PL0060451451Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 9 lipca 2015 r. – Vecchio/wspólne przedsiębiorstwo ECSEL
   (Sprawa F-75/14) (
         1
      )2015/C 270/60Język postępowania: greckiPrezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.
   (
         1
      )	Dz.U. C 431 z 1.12.2014, s. 48.


title: Sprawy połączone od C-457/11 do C-460/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 czerwca 2013 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Verwertungsgesellschaft Wort (VG Wort) przeciwko Kyocera, dawniej Kyocera Mita Deutschland GmbH, Epson Deutschland GmbH, Xerox GmbH (C-457/11), Canon Deutschland GmbH (C-458/11) i Fujitsu Technology Solutions GmbH (C-459/11), Hewlett-Packard GmbH (C-460/11) przeciwko Verwertungsgesellschaft Wort (VG Wort) (Własność intelektualna i przemysłowa — Prawo autorskie i prawa pokrewne w społeczeństwie informacyjnym — Dyrektywa 2001/29/WE — Prawo do zwielokrotniania — Godziwa rekompensata — Pojęcie „zwielokrotniania na papierze lub podobnym nośniku przy użyciu dowolnej techniki fotograficznej lub innego procesu przynoszącego podobny skutek” — Konsekwencje niezastosowania dostępnych środków technologicznych mających na celu zapobieganie nieuprawnionemu pozyskiwaniu kopii lub jego ograniczenie — Konsekwencje wyraźnego lub dorozumianego udzielenia zgody na zwielokrotnienie)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 czerwca 2013 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Verwertungsgesellschaft Wort (VG Wort) przeciwko Kyocera, dawniej Kyocera Mita Deutschland GmbH, Epson Deutschland GmbH, Xerox GmbH (C-457/11), Canon Deutschland GmbH (C-458/11) i Fujitsu Technology Solutions GmbH (C-459/11), Hewlett-Packard GmbH (C-460/11) przeciwko Verwertungsgesellschaft Wort (VG Wort)
   (Sprawy połączone od C-457/11 do C-460/11) (1)

   (Własność intelektualna i przemysłowa - Prawo autorskie i prawa pokrewne w społeczeństwie informacyjnym - Dyrektywa 2001/29/WE - Prawo do zwielokrotniania - Godziwa rekompensata - Pojęcie „zwielokrotniania na papierze lub podobnym nośniku przy użyciu dowolnej techniki fotograficznej lub innego procesu przynoszącego podobny skutek” - Konsekwencje niezastosowania dostępnych środków technologicznych mających na celu zapobieganie nieuprawnionemu pozyskiwaniu kopii lub jego ograniczenie - Konsekwencje wyraźnego lub dorozumianego udzielenia zgody na zwielokrotnienie)
   2013/C 225/13
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony powodowe: Verwertungsgesellschaft Wort (VG Wort), Fujitsu Technology Solutions GmbH (C-459/11), Hewlett-Packard GmbH (C-460/11)

      Strony pozwane: Kyocera, dawniej Kyocera Mita Deutschland GmbH, Epson Deutschland GmbH, Xerox GmbH (C-457/11), Canon Deutschland GmbH (C-458/11), Verwertungsgesellschaft Wort (VG Wort)

      Przedmiot

   Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10) — Prawo do zwielokrotniania — Pojęcie „zwielokrotniania na papierze lub podobnym nośniku przy użyciu dowolnej techniki fotograficznej lub innego procesu przynoszącego podobny skutek” zawarte w art. 5 ust. 2 lit. a) wskazanej dyrektywy — Ewentualne włączenie zwielokrotniania wykonywanego przy pomocy drukarek i ploterów

      Sentencja

               1)

               Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym nie znajduje zastosowania do aktów korzystania z utworów i z innych przedmiotów objętych ochroną, które miały miejsce w okresie od 22 czerwca 2001 r., dnia wejścia w życie omawianej dyrektywy, do 22 grudnia 2002 r., dnia upływu terminu do dokonania jej transpozycji.

               2)

               W ramach wyjątku lub ograniczenia przewidzianego w art. 5 ust. 2 lub 3 dyrektywy 2001/29 ewentualne wyrażenie zgody przez podmiot praw autorskich na zwielokrotnienie jego utworu lub innego przedmiotu objętego ochroną nie ma żadnego wpływu na godziwą rekompensatę, niezależnie od tego, czy ta ostatnia została przewidziana obligatoryjnie, czy fakultatywnie przez właściwy przepis tej dyrektywy.

               3)

               Możliwość zastosowania środków technologicznych, o których mowa w art. 6 dyrektywy 2001/29, nie może spowodować wygaśnięcia przewidzianego w art. 5 ust. 2 lit. b) tej dyrektywy wymogu zapewnienia godziwej rekompensaty.

               4)

               Pojęcie „zwielokrotniania przy użyciu dowolnej techniki fotograficznej lub innego procesu przynoszącego podobny skutek” w rozumieniu art. 5 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono zwielokrotnienie dokonane za pomocą drukarki i komputera osobistego, w przypadku gdy urządzenia te są ze sobą połączone. W takim wypadku państwa członkowskie są uprawnione do ustanowienia systemu, w ramach którego godziwa rekompensata jest uiszczana przez osoby, które dysponują urządzeniem wykorzystywanym w sposób niesamodzielny w jednolitym procesie zwielokrotnienia utworu lub innego przedmiotu objętego ochroną na danym nośniku, ponieważ mają one możliwość przeniesienia kosztów opłaty na swoich klientów, przy czym całkowita kwota godziwej rekompensaty należnej jako wynagrodzenie szkody poniesionej przez autora w wyniku takiego jednolitego procesu nie może zasadniczo różnić się od rekompensaty ustalonej za zwielokrotnienie dokonane przy użyciu jednego tylko urządzenia.

      (1)  Dz.U. C 362 z 10.12.2011.


title: Sprawa C-257/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Protodikeio Tripoleos (Grecja) w dniu 10 lipca 2009 r. — Alfa Vita Vassilopoulos AE, anciennement Trofo Super-Markets AE przeciwko Elliniko Dimosio, Nomarchiaki Aftodioikisi Lakonias

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Protodikeio Tripoleos (Grecja) w dniu 10 lipca 2009 r. — Alfa Vita Vassilopoulos AE, anciennement Trofo Super-Markets AE przeciwko Elliniko Dimosio, Nomarchiaki Aftodioikisi Lakonias
   (Sprawa C-257/09)
   2009/C 282/35
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Dioikitiko Protodikeio Tripoleos (Grecja)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Alfa Vita Vassilopoulos AE, dawniej Trofo Super-Markets AE

      Strona pozwana: Elliniko Dimosio, Nomarchiaki Aftodioikisi Lakonias
   Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2009 r. prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-257/09 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Protodikeio Tripoleos).


title: Sprawa T-404/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 września 2009 r. — ETF przeciwko Landgren (Odwołanie — Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Umowa na czas nieokreślony — Decyzja o rozwiązaniu umowy — Artykuł 47 lit. c), i)WZIP — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie — Nieograniczona jurysdykcja — Odszkodowanie pieniężne)

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/23

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 września 2009 r. — ETF przeciwko Landgren
   (Sprawa T-404/06) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Umowa na czas nieokreślony - Decyzja o rozwiązaniu umowy - Artykuł 47 lit. c), i)WZIP - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Nieograniczona jurysdykcja - Odszkodowanie pieniężne)
   2009/C 256/41
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Europejska Fundacja Kształcenia (ETF) (przedstawiciele: G. Vandersanden i L. Levi, avocats)

      Strona pozwana: Pia Landgren (Revigliasco, Włochy) (przedstawiciel: M.-A. Lucas, avocat)

      Przedmiot sprawy

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pełny skład) wydanego w dniu 26 października 2006 r. w sprawie F-1/05 Landgren przeciwko ETF (Zb.Orz.SP s. I-A-1-123 i II-A-1-459) i mające na celu uchylenie tego wyroku

      Sentencja wyroku

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Europejska Fundacja Kształcenia (ETF) ponosi własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Pię Landgren w ramach postępowania w niniejszej instancji.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007


title: Sprawa T-632/15: Wyrok Sądu z dnia 21 czerwca 2017r. – Tillotts Pharma/EUIPO – Ferring (OCTASA) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego OCTASA — Wcześniejsze słowne niemieckie i Beneluksu znaki towarowe PENTASA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/21

         Wyrok Sądu z dnia 21 czerwca 2017r. – Tillotts Pharma/EUIPO – Ferring (OCTASA)
   (Sprawa T-632/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego OCTASA - Wcześniejsze słowne niemieckie i Beneluksu znaki towarowe PENTASA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 256/21)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tillotts Pharma AG (Rheinfelden, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Douglas)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Ferring BV (Hoofddorp, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokat D. Slopek i I. Fowler, solicitor)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 września 2015 r. (sprawa R 2386/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ferring a Tillotts Pharma.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Tillotts Pharma AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016.