title: Sprawa C-83/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofia-grad (Bułgaria) w dniu 17 lutego 2014 r. – CEZ Razpredelenie Byłgarija AD przeciwko Komisija za zasztita ot diskriminacija

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofia-grad (Bułgaria) w dniu 17 lutego 2014 r. – CEZ Razpredelenie Byłgarija AD przeciwko Komisija za zasztita ot diskriminacija
   (Sprawa C-83/14)
   2014/C 142/26
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd Sofia-grad (Bułgaria)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: CEZ Razpredelenie Byłgarija AD

      Strona pozwana: Komisija za zasztita ot diskriminacija

      Pozostali uczestnicy postępowania: Anelija Georgiewa Nikołowa oraz Dyrżawna komisija za energijno i wodno regulirane

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy pojęcie „pochodzenia etnicznego” użyte w dyrektywie Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. (1) wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne i w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że odnosi się ono do zwartej grupy bułgarskich obywateli pochodzenia romskiego, takich jak ci zamieszkujący w dzielnicy „Gizdowa Machała” miasta Dupnica?

               2.

               Czy pojęcie „podobnej sytuacji” określone w art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2000/43 stosuje się w związku z przedstawionym stanem faktycznym, w którym liczniki prądu w romskich dzielnicach umieszczane są na wysokości 6–7 metrów, w odróżnieniu od zwykłego rozmieszczenia poniżej 2 metrów w innych dzielnicach bez zwartej romskiej ludności?

               3.

               Czy przepis art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2000/43 należy interpretować w ten sposób, że umieszczenie liczników prądu w romskich dzielnicach na wysokości 6–7 metrów stanowi mniej przychylne traktowanie ludności pochodzenia romskiego w porównaniu z ludnością o innym pochodzeniu etnicznym?

               4.

               Jeśli chodzi o mniej przychylne traktowanie, czy należy interpretować wskazany przepis w ten sposób, że w stanie faktycznym sprawy to traktowanie jest w całości lub w części skutkiem okoliczności polegającej na tym, iż dotyczy ono romskiej grupy etnicznej?

               5.

               Czy dyrektywa 2000/43 dopuszcza krajowy przepis taki jak § 1 pkt 7 przepisów uzupełniających do Zakon za zasztita ot diskriminacija (ustawy o ochronie przed dyskryminacją), który przewiduje, że „niekorzystne traktowanie” stanowi każdy akt, działanie lub bezczynność, który bezpośrednio lub pośrednio narusza prawa lub zgodne z prawem interesy?

               6.

               Czy pojęcie „pozornie neutralnej praktyki” w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2000/43 można odnieść do praktyki CEZ polegającej na umieszczeniu licznika prądu na wysokości 6–7 metrów? Jak należy interpretować pojęcie „pozornie” – w ten sposób, że owa praktyka jest oczywiście neutralna, czy też w ten sposób, że owa praktyka wygląda na neutralną tylko na pierwszy rzut oka, czyli jest pozornie neutralna?

               7.

               Czy aby miała miejsce pośrednia dyskryminacja w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2000/43, konieczne jest aby owa neutralna praktyka stawiała osoby w szczególnie bardziej niekorzystnej sytuacji ze względu na rasę lub pochodzenie etniczne, czy też wystarczające jest to, że ta praktyka dotyczy tylko osób o określonym pochodzeniu etnicznym? Czy art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy dopuszcza w tym rozumieniu przepis krajowy, taki jak art. 4 ust. 3 Zakon za zasztita ot diskriminacija, przewidujący, że dyskryminacja pośrednia ma miejsce w wypadku, gdy jedna osoba znajduje się w bardziej niekorzystnej sytuacji ze względu na cechy określone w ust. 1 (w tym przynależność etniczną)?

               8.

               Jak należy interpretować wyrażenie „szczególnie niekorzystna sytuacja” w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2000/43? Czy jest ono analogiczne do wyrażenia „mniej korzystne traktowanie” użytego w art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy, czy też dotyczy tylko szczególnie ważnych, oczywistych i ciężkich wypadków nierówności? Czy opisana w niniejszym przypadku praktyka stanowi szczególnie niekorzystną sytuację? Jeśli nie występuje szczególnie ważny, oczywisty i ciężki wypadek postawienia w niekorzystnej sytuacji, czy wystarcza to do uzasadnienia braku pośredniej dyskryminacji (bez zbadania okoliczności czy dana praktyka jest uzasadniona, odpowiednia i konieczna ze względu na osiągnięcie zgodnego z prawem celu)?

               9.

               Czy w świetle art. 2 ust. 2 lit. a) i b) dyrektywy 2000/43 dopuszczalne są krajowe przepisy takie jak art. 4 ust. 2 i 3 Zakon za zasztita ot diskriminacija, wymagające „bardziej niekorzystnego traktowania”, aby miała miejsce bezpośrednia dyskryminacja, oraz „postawienia w bardziej niekorzystnej sytuacji”, aby miała miejsce pośrednia dyskryminacja, bez zróżnicowania według wagi danego niekorzystnego traktowania, tak jak uczyniono to w tej dyrektywie?

               10.

               Czy art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2000/43 należy interpretować w ten sposób, że rozpatrywana praktyka CEZ jest obiektywnie uzasadniona przy uwzględnieniu zapewnienia bezpieczeństwa przesyłowej sieci elektroenergetycznej i należytego odczytu zużytej energii elektrycznej? Czy praktyka ta jest odpowiednia także ze względu na obowiązek zapewnienia przez pozwaną swobodnego dostępu konsumentów do wskazań liczników prądu? Czy owa praktyka jest konieczna, skoro z publikacji w mediach znane są już inne dostępne pod względem technicznym i finansowym środki gwarantujące bezpieczeństwo licznika prądu?

      (1)  Dz.U. L 180, s. 22; wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 20, t. 1, s. 23.


title: Sprawy połączone C-538/08 i C-33/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 kwietnia 2010 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Hoge Raad der Nederlanden i Gerechtshof te Amsterdam — Niderlandy) — X Holding B.V. przeciwko Staatssecretaris van Financiën (C-538/08), Oracle Nederland BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Utrecht-Gooi (C-33/09) (Szósta dyrektywa VAT — Prawo do odliczenia podatku naliczonego — Przepisy krajowe wyłączające prawo do odliczenia dla niektórych kategorii towarów i usług — Uprawnienie państw członkowskich do utrzymania w mocy zasad wyłączenia prawa do odliczenia istniejących w chwili wejścia w życie szóstej dyrektywy VAT — Zmiana po wejściu w życie tej dyrektywy)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 kwietnia 2010 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Hoge Raad der Nederlanden i Gerechtshof te Amsterdam — Niderlandy) — X Holding B.V. przeciwko Staatssecretaris van Financiën (C-538/08), Oracle Nederland BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Utrecht-Gooi (C-33/09)
   (Sprawy połączone C-538/08 i C-33/09) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Prawo do odliczenia podatku naliczonego - Przepisy krajowe wyłączające prawo do odliczenia dla niektórych kategorii towarów i usług - Uprawnienie państw członkowskich do utrzymania w mocy zasad wyłączenia prawa do odliczenia istniejących w chwili wejścia w życie szóstej dyrektywy VAT - Zmiana po wejściu w życie tej dyrektywy)
   2010/C 148/11
   Język postępowania: niderlandzki

      Sądy krajowe

   Hoge Raad der Nederlanden, Gerechtshof te Amsterdam

      Strony w postępowaniu przed sądami krajowymi

      Strony skarżące: X Holding B.V. (C-538/08), Oracle Nederland BV (C-33/09)

      Strony pozwane: Staatssecretaris van Financiën (C-538/08), Inspecteur van de Belastingdienst Utrecht-Gooi (C-33/09)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden Den Haag — Wykładnia art. 11 ust. 4 drugiej dyrektywy Rady 67/228/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. dotyczącej harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w dziedzinie podatków obrotowych — struktury i sposoby stosowania wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 71, s. 1303) oraz art. 6 ust. 2 i art. 17 ust. 2 i 6 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Wyłączenie prawa do odliczenia — Uprawnienie państw członkowskich do utrzymania wyłączeń istniejących w chwili wejścia w życie szóstej dyrektywy — Przepisy poprzedzające szóstą dyrektywę, przewidujące wyłączenie prawa do odliczenia dla kategorii towarów i usług przewidzianych do użytku w transporcie prywatnym — Określenie tych kategorii

      Sentencja

               1)

               Artykuł 11 ust. 4 drugiej dyrektywy Rady 67/228/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych — struktura i sposób stosowania wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz art. 17 ust 6 szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom podatkowym państwa członkowskiego, które wyłączają odliczenie podatku od wartości dodanej w odniesieniu do kategorii wydatków, które są określone jako dostarczanie „środka transportu w celach prywatnych”, „posiłków”, „napojów”, zapewnianie „mieszkania” oraz „zapewnianie rozrywki” pracownikom podatnika, a także dostarczanie „upominków handlowych” lub „innych podarunków”.

               2)

               Artykuł 17 ust. 6 szóstej dyrektywy 77/388 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on przepisowi krajowemu wydanemu przed wejściem w życie tej dyrektywy, który przewiduje, że podatnik może odliczyć podatek od wartości dodanej zapłacony przy nabywaniu określonych towarów i usług, które są wykorzystywane częściowo dla celów prywatnych, a częściowo dla celów związanych z działalnością gospodarczą, nie w całości, a jedynie proporcjonalnie do wykorzystania dla celów związanych z działalnością gospodarczą.

               3)

               Artykuł 17 ust. 6 szóstej dyrektywy 77/388 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, aby po wejściu w życie tej dyrektywy państwo członkowskie dokonywało zmiany wyłączenia prawa do odliczenia, jeżeli zmiana ta ma zasadniczo na celu ograniczenie zakresu wyłączenia, gdy jednak nie można wykluczyć, że w konkretnym przypadku w danym roku podatkowym, ze względu na blankietowy charakter zmienionej regulacji, zakres obowiązywania wyłączenia ulegnie rozszerzeniu.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.

      Dz.U. C 90 z 18.4.2009.


title: Sprawa F-21/12: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2012 r. — ZZ przeciwko Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/30

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2012 r. — ZZ przeciwko Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu
   (Sprawa F-21/12)
   2012/C 133/61
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat N. Lhoëst)

      Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o cofnięciu dodatku zagranicznego przyznanego skarżącemu i nakazaniu zwrotu tego dodatku z mocą wsteczną.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego EKES z dnia 9 czerwca 2011 r. o cofnięciu przyznanego skarżącemu dodatku zagranicznego ze skutkiem od dnia 1 lipca 2010 r. i o nakazaniu zwrotu dodatku zagranicznego pobranego od tej daty;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji organu powołującego EKES dotyczącej oddalenia zażalenia wniesionego przez skarżącego w dniu 9 września 2011 r. na postawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego;

               —

               nakazanie EKES zwrotu skarżącemu dodatku zagranicznego odebranego ze skutkiem do dnia 1 lipca 2010 r. oraz wypłacenia dodatku zagranicznego, który nie był uiszczany od dnia 9 czerwca 2011 r., wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi według stopy Europejskiego Banku Centralnego powiększonej o dwa punkty;

               —

               obciążenie EKES kosztami postępowania.


title: Sprawa T-382/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 listopada 2006 r. — Heuschen & Schrouff Oriëntal Foods przeciwko Komisji (Unia celna — Papier ryżowy pochodzący z Wietnamu — Umorzenie należności celnych przywozowych — Względy słuszności — Artykuł 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 — Błąd organów celnych — Pojęcie ewidentnego niedbalstwa — Zasada równości traktowania — Zasada dobrej administracji — Zasada proporcjonalności)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/36

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 listopada 2006 r. — Heuschen & Schrouff Oriëntal Foods przeciwko Komisji
   (Sprawa T-382/04) (1)

   (Unia celna - Papier ryżowy pochodzący z Wietnamu - Umorzenie należności celnych przywozowych - Względy słuszności - Artykuł 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 - Błąd organów celnych - Pojęcie ewidentnego niedbalstwa - Zasada równości traktowania - Zasada dobrej administracji - Zasada proporcjonalności)
   (2006/C 331/80)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Heuschen & Schrouff Oriëntal Foods Trading BV (Landgraaf, Niderlandy) (przedstawiciel: H. de Bie, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: X. Lewis, pełnomocnik, wspierany przez F. Tuytschaevera, adwokata)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 17 czerwca 2001 r. (REM 19/2002) stwierdzającej, że umorzenie należności celnych przywozowych nie jest w konkretnej sprawie uzasadnione.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Strona skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 6 z 8.1.2005.


title: Sprawa F-93/11: Skarga wniesiona w dniu 23 września 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/46

         Skarga wniesiona w dniu 23 września 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-93/11)
   2011/C 347/87
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Blot,)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji przewodniczącego komisji konkursu EPSO/AST/111/10 (AST 1) o niedopuszczeniu skarżącego do testów oceniających

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 15 czerwca 2011 r. odmawiającej skarżącemu prawa do uczestniczenia w testach oceniających konkursu EPSO/AST/111/10 — sekretarki w stopniu AST 1;

               —

               w konsekwencji orzeczenie, że należy ponownie włączyć skarżącego w proces rekrutacji uruchomiony w drodze tego konkursu, w razie potrzeby poprzez zorganizowanie nowych testów oceniających;

               —

               w każdym razie, zażądanie od EPSO ujawnienia będących w jego posiadaniu informacji dotyczących rezultatów osiągniętych przez wszystkich kandydatów w teście d)

               —

               subsydiarnie, na wypadek nieuwzględnienia żądania głównego, zasądzenie na rzecz skarżącego kwoty tymczasowo oszacowanej na 50 000 euro;

               —

               w każdym razie zasądzenie na rzecz skarżącego kwoty tymczasowo oszacowanej na 50 000 euro tytułem zadośćuczynienia;


title: Sprawa T-230/17: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2017 r. – Rstudio/EUIPO – Embarcadero Technologies (RSTUDIO)

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/32

         Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2017 r. – Rstudio/EUIPO – Embarcadero Technologies (RSTUDIO)
   (Sprawa T-230/17)
   (2017/C 178/47)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rstudio, Inc. (Boston, Massachusetts, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: M. Edenborough, QC, i G. Smith, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Embarcadero Technologies, Inc. (San Francisco, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego „RSTUDIO” – zgłoszenie nr 999 644

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 lutego 2017 r. w sprawie R 493/2016-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w niniejszym postępowaniu i we wcześniejszych postępowaniach; posiłkowo w przypadku wstąpienia interwenienta solidarne obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą w niniejszym postępowaniu i we wcześniejszych postępowaniach.

      Podniesione zarzuty

               —

               Izba Odwoławcza błędnie oceniła towary, dla których został przedstawiony dowód używania, co doprowadziło ją do dokonania nieprawidłowego porównania towarów;

               —

               Izba Odwoławcza błędnie oceniła podobieństwo rozpatrywanych towarów i podobieństwo omawianych znaków, przez co błędnie oceniła istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-124/12: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Płowdiw — Bułgaria) — AES-3C MARITZA EAST 1 EOOD przeciwko Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite (Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 168 lit. a) i art. 176 — Prawo do odliczenia — Wydatki związane z nabyciem towarów i świadczeniem usług przeznaczonych dla pracowników — Pracownicy udostępnieni podatnikowi, który żąda odliczenia, lecz zatrudnieni przez innego podatnika)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/12

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Płowdiw — Bułgaria) — AES-3C MARITZA EAST 1 EOOD przeciwko Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite
   (Sprawa C-124/12) (1)

   (Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 168 lit. a) i art. 176 - Prawo do odliczenia - Wydatki związane z nabyciem towarów i świadczeniem usług przeznaczonych dla pracowników - Pracownicy udostępnieni podatnikowi, który żąda odliczenia, lecz zatrudnieni przez innego podatnika)
   2013/C 260/21
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd Płowdiw

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: AES-3C MARITZA EAST 1 EOOD

      Strona pozwana: Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Administratiwen syd Płowdiw — Wykładnia art. 168 lit. a), art. 176 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Zakres zastosowania — Ograniczenie prawa do odliczenia podatku naliczonego — Spółka nieposiadająca własnego personelu, lecz najmująca pracowników w pełnym wymiarze czasu pracy na podstawie umowy o udostępnienie personelu zatrudnionego w innej spółce — Odmowa uznania prawa spółki do odliczenia podatku VAT w związku z nabyciem usług przewozu, ubrań roboczych i wyposażenia ochronnego pracowników, a także w związku z kosztami delegacji pracowników ze względu na to, że usługi są świadczone nieodpłatnie na rzecz osób fizycznych, które pracują dla spółki nie będąc w niej zatrudnionymi

      Sentencja

               1)

               Artykuł 168 lit. a) i art. 176 akapit drugi dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, na podstawie których podatnik, który ponosi koszty związane z usługami przewozu, ubraniem roboczym, wyposażeniem ochronnym oraz delegacjami osób wykonujących pracę na jego rzecz, nie posiada prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej związanego z tymi kosztami z tego względu, że owe osoby zostały mu udostępnione przez inny podmiot i w związku z tym nie mogą być uważane w rozumieniu owych przepisów za pracowników owego podatnika, pomimo że wskazane koszty mogą być uznane za pozostające w bezpośrednim i ścisłym związku z ogólnymi kosztami związanymi z całą działalnością gospodarczą wskazanego podatnika.

               2)

               Artykuł 176 akapit drugi dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że stoi na przeszkodzie temu, aby w chwili przystąpienia do Unii Europejskiej państwo członkowskie wprowadziło ograniczenie prawa do odliczenia w zastosowaniu przepisu krajowego przewidującego wyłączenie prawa do odliczenia w przypadku towarów i usług przeznaczonych dla darmowych lub niezwiązanych z działalnością gospodarczą podatnika dostaw lub świadczeń, podczas gdy tego rodzaju wyłączenie nie było przewidziane w przepisach krajowych będących w mocy do dnia przystąpienia.
               Do sądu krajowego należy dokonanie interpretacji przepisów krajowych — w zakresie, w jakim jest to tylko możliwe — zgodnie z prawem Unii. W przypadku gdyby tego rodzaju interpretacja była niemożliwa, sąd krajowy jest zobowiązany do niestosowania tych przepisów ze względu na niezgodność z art. 176 akapit drugi dyrektywy 2006/112.

      (1)  Dz.U. C 151 z 26.5.2012.


title: Sprawa T-595/10: Wyrok Sądu z dnia 18 czerwca 2014 r. – Cantina Broglie 1 przeciwko OHIM – Camera di Commercio, Industria, Artigianato e Agricoltura di Verona (RIPASSA) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego RIPASSA — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy VINO DI RIPASSO — Względna podstawa odmowy — Artykuł 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/24

         Wyrok Sądu z dnia 18 czerwca 2014 r. – Cantina Broglie 1 przeciwko OHIM – Camera di Commercio, Industria, Artigianato e Agricoltura di Verona (RIPASSA)
   (Sprawa T-595/10) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego RIPASSA - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy VINO DI RIPASSO - Względna podstawa odmowy - Artykuł 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia])
   2014/C 253/33
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Cantina Broglie 1 Srl (Peschiera del Garda, Włochy) (przedstawiciele: A. Rizzoli, avocat, admis à se substituer à A. Zenato)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Camera di Commercio, Industria, Artigianato e Agricoltura di Verona (Werona, Włochy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 września 2010 r. (sprawa R 63/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Camera di Commercio, Industria, Artigianato e Agricoltura di Verona a Albertem Zenatem

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 30 września 2010 r. (sprawa R 63/2010-1).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania, w tym poniesionymi przed jego izba odwoławczą.

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011.


title: Sprawa C-212/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 lipca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundessozialgericht — Niemcy) — Gertraud Hartmann przeciwko Freistaat Bayern (Pracownik przygraniczny — Rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 — Przeniesienie miejsca zamieszkania do innego państwa członkowskiego — Małżonek bez pracy — Zasiłek z tytułu opieki nad dzieckiem — Odmowa przyznania małżonkowi — Korzyść socjalna — Wymóg miejsca zamieszkania)

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 lipca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundessozialgericht — Niemcy) — Gertraud Hartmann przeciwko Freistaat Bayern
   (Sprawa C-212/05) (1)

   (Pracownik przygraniczny - Rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 - Przeniesienie miejsca zamieszkania do innego państwa członkowskiego - Małżonek bez pracy - Zasiłek z tytułu opieki nad dzieckiem - Odmowa przyznania małżonkowi - Korzyść socjalna - Wymóg miejsca zamieszkania)
   (2007/C 211/05)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundessozialgericht
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gertraud Hartmann

      Strona pozwana: Freistaat Bayern
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundessozialgericht — Wykładnia rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 257, str. 2) — Pojęcie pracownika — Urzędnik niemiecki, który przeniósł swoje miejsce zamieszkania do Austrii, ale nadal pracuje w Niemczech — Odmowa przyznania zasiłku rodzinnego (Erziehungsgeld) jego małżonce, która jest obywatelką austriacką zamieszkałą w Austrii i nie wykonuje żadnej działalności zawodowej w Niemczech — Świadczenie socjalne
   Sentencja

               1)

               Obywatel państwa członkowskiego, który zachowując zatrudnienie w tym państwie przeniósł miejsce swego zamieszkania do innego państwa członkowskiego i wykonuje od tego czasu swą działalność zawodową jako pracownik przygraniczny, może powołać się na status pracownika migrującego w rozumieniu rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty.

               2)

               W okolicznościach takich jak te w sporze przed sądem krajowym, art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1612/68 stoi na przeszkodzie temu, by małżonek pracownika migrującego wykonującego działalność zawodową w państwie członkowskim, pozostający bez pracy, mający miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, wyłączony został z uprawnienia do korzyści socjalnej takiego rodzaju co niemiecki zasiłek w tytułu opieki nad dzieckiem z tego powodu, iż nie miał on ani stałego ani zwykłego miejsca zamieszkania w pierwszym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 193 z 6.8.2005.


title: Sprawa C-155/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Williams i in. przeciwko British Airways plc

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Williams i in. przeciwko British Airways plc
      (Sprawa C-155/10)
      (2010/C 161/32)
      Język postępowania: angielski

         Sąd krajowy

      Supreme Court of the United Kingdom

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Williams i in.

         Strona pozwana: British Airways plc

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  W odniesieniu do (a) art. 7 dyrektyw Rady 93/104/WE (1) i 2003/88/WE (2) oraz (b) klauzuli 3 porozumienia europejskiego stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 2000/79/WE (3): (1) w jakim zakresie, jeśli w ogóle, prawo europejskie określa lub ustanawia jakiekolwiek wymagania dotyczące charakteru lub poziomu płatności należnych w związku z okresami corocznego płatnego urlopu; oraz (2) w jakim zakresie, jeśli w ogóle, państwa członkowskie mogą ustalać, w jaki sposób takie płatności mają być obliczane?

                  2)

                  W szczególności, czy wystarcza, że na podstawie krajowego prawa lub praktyki, lub na podstawie porozumień zbiorowych bądź postanowień umownych negocjowanych pomiędzy pracodawcami a pracownikami dokonywana płatność umożliwia pracownikowi wzięcie corocznego płatnego urlopu i zachęca go do wzięcia tego urlopu i korzystania z niego, w najszerszym znaczeniu tych określeń, i nie wiąże się z żadnym realnym zagrożeniem, że pracownik tego nie zrobi?

                  3)

                  Czy też jest wymagane, aby ta płatność (a) odpowiadała dokładnie „zwykłemu” wynagrodzeniu pracownika albo (b) była ogólnie porównywalna do takiego wynagrodzenia?

            Następnie, w razie udzielania twierdzącej odpowiedzi na pytanie (3) (a) albo (b):

                  4)

                  Czy odpowiednią miarą albo odnośnikiem jest (a) wynagrodzenie, które pracownik uzyskałby w czasie danego okresu urlopu, gdyby świadczył pracę, zamiast przebywać na urlopie, czy (b) wynagrodzenie, które otrzymywał podczas jakiegoś innego okresu świadczenia pracy, a jeśli tak, to jakiego?

                  5)

                  Jak „zwykłe” lub „porównywalne” wynagrodzenie powinno być oceniane w sytuacji, w której: (a) wynagrodzenie pracownika, podczas gdy pracuje, podlega uzupełnieniu, jeśli — i w zakresie w jakim — podejmuje on określone działania; (b) jeśli istnieje roczny lub inny limit dla zakresu podejmowania tych działań lub dla czasu ich podejmowania i limit ten został już przekroczony lub prawie przekroczony w chwili udania się na coroczny urlop, w związku z czym pracownik nie byłby uprawniony do podejmowania tych działań, gdyby świadczył pracę, zamiast przebywać na urlopie?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 307, s. 18).

         (2)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299, s. 9).

         (3)  Dyrektywa Rady 2000/79/WE z dnia 27 listopada 2000 r. dotycząca Europejskiego porozumienia w sprawie organizacji czasu pracy personelu pokładowego w lotnictwie cywilnym, zawartego przez Stowarzyszenie Europejskich Linii Lotniczych (AEA), Europejską Federację Pracowników Transportu (ETF), Europejskie Stowarzyszenie Cockpit (ECA), Stowarzyszenie Linii Lotniczych Regionów Europy (ERA) i Międzynarodowe Stowarzyszenie Przewoźników Lotniczych (IACA) (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 302, s. 57).


title: Sprawa C-359/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 19 lipca 2010 r. — Irtel Srl przeciwko Comune di Venegono Inferiore

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 19 lipca 2010 r. — Irtel Srl przeciwko Comune di Venegono Inferiore
   (Sprawa C-359/10)
   ()
   2010/C 260/11
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Irtel Srl

      Strona pozwana: Comune di Venegono Inferiore

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy sprzeczne są z prawidłowym zastosowaniem art. 15 i 16 dyrektywy 2006/123/WE (1) przepisy krajowe zawarte w art. 32 ust. 7 bis dekretu ustawodawczego nr 185 z dnia 29 listopada 2008 r., wprowadzonego na mocy ustawy zatwierdzającej nr 2 z dnia 28 stycznia 2009 r. i zmienionego następnie ustawą nr 14 z dnia 27 lutego 2009 r., które przewidują, z wyłączeniem spółek z większościowym udziałem kapitału publicznego: nieważność decyzji o udzieleniu zamówienia na wykonanie usług związanych z rozliczaniem, naliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów samorządów lokalnych podmiotom, które nie spełniają wymogu finansowego dotyczącego posiadania wpłaconego w całości kapitału zakładowego w kwocie 10 milionów EUR; obowiązek dostosowania własnego kapitału zakładowego do wyżej wymienionej kwoty minimalnej przez podmioty wpisane do odpowiedniego rejestru podmiotów prywatnych uprawnionych do prowadzenia działalności związanej z rozliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów prowincji i gmin zgodnie z art. 53 ust. 3 dekretu ustawodawczego nr 446 z dnia 15 grudnia 1997 r. z późniejszymi zmianami; zakaz uzyskiwania nowych zamówień lub brania udziału w przetargach na udzielenie zamówienia na usługi związane z rozliczaniem, naliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów samorządów lokalnych do czasu spełnienia wymogu dostosowania kapitału zakładowego?

               2)

               Czy sprzeczne są z prawidłowym zastosowaniem art. 3, 10, 43, 49 i 81 traktatu WE przepisy krajowe zawarte w art. 32 ust. 7 bis dekretu ustawodawczego nr 185 z dnia 29 listopada 2008 r., wprowadzonego na mocy ustawy zatwierdzającej nr 2 z dnia 28 stycznia 2009 r. i zmienionego następnie ustawą nr 14 z dnia 27 lutego 2009 r., które przewidują, z wyłączeniem spółek z większościowym udziałem kapitału publicznego: nieważność decyzji o udzieleniu zamówienia na wykonanie usług związanych z rozliczaniem, naliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów samorządów lokalnych podmiotom które nie spełniają wymogu finansowego dotyczącego posiadania wpłaconego w całości kapitału zakładowego w kwocie 10 milionów EUR; obowiązek dostosowania własnego kapitału zakładowego do wyżej wymienionej kwoty minimalnej przez podmioty wpisane do odpowiedniego rejestru podmiotów prywatnych uprawnionych do prowadzenia działalności związanej z rozliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów prowincji i gmin zgodnie z art. 53 ust. 3 dekretu ustawodawczego nr 446 z dnia 15 grudnia 1997 r. z późniejszymi zmianami; zakaz uzyskiwania nowych zamówień lub brania udziału w przetargach na udzielenie zamówienia na usługi związane z rozliczaniem, naliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów samorządów lokalnych do czasu spełnienia wymogu dostosowania kapitału zakładowego?

      (1)  Dz.U. L 376, s. 36.


title: Sprawa T-286/09: Wyrok Sądu z dnia 12 czerwca 2014 r. – Intel przeciwko Komisji (Konkurencja — Nadużycie pozycji dominującej — Rynek mikroprocesorów — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 82 WE i art. 54 porozumienia EOG — Rabaty lojalnościowe — Bezpodstawne ograniczenia — Kwalifikacja jako praktyki stanowiącej nadużycie — Analiza w świetle kryterium równie skutecznego konkurenta — Kompetencje międzynarodowe Komisji — Ciążący na Komisji obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego — Granice — Prawo do obrony — Zasada dobrej administracji — Ogólna strategia — Grzywny — Jednolite i ciągłe naruszenie — Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien)

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/8

         Wyrok Sądu z dnia 12 czerwca 2014 r. – Intel przeciwko Komisji
   (Sprawa T-286/09) (1)

   ((Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Rynek mikroprocesorów - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 82 WE i art. 54 porozumienia EOG - Rabaty lojalnościowe - Bezpodstawne ograniczenia - Kwalifikacja jako praktyki stanowiącej nadużycie - Analiza w świetle kryterium równie skutecznego konkurenta - Kompetencje międzynarodowe Komisji - Ciążący na Komisji obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego - Granice - Prawo do obrony - Zasada dobrej administracji - Ogólna strategia - Grzywny - Jednolite i ciągłe naruszenie - Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien))
   2014/C 245/10
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Intel Corp. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: początkowo K. Bacon, barrister, M. Hoskins, N. Green, QC, S. Singla, barrister, I. Forrester, QC, A. Parr, R. Mackenzie, solicitors, i D. Piccinin, barrister, a następnie I. Forrester, A. Parr, R. Mackenzie i D. Piccinin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Christoforou, N. Khan, V. Di Bucci i M. Kellerbauer, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Association for Competitive Technology, Inc. (Waszyngton, DC, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat J. F. Bellis)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Union fédérale des consommateurs – Que choisir (UFC – Que choisir) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: początkowo J. Franck, a następnie adwokat E. Nasry)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 3726 wersja ostateczna z dnia 13 maja 2009 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 82 [WE] i art. 54 porozumienia EOG (sprawa COMP/C-3/37.990 – Intel) lub – posiłkowo – żądanie uchylenia grzywny nałożonej na skarżącą lub obniżenia jej kwoty.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Intel Corp. pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską, z wyjątkiem kosztów poniesionych przez tę instytucję w związku z interwencją Association for Competitive Technology, Inc., a także kosztów poniesionych przez Union fédérale des consommateurs – Que choisir (UFC – Que choisir).

               3)

               Association for Competitive Technology pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję w związku z interwencją tego stowarzyszenia.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009.


title: Sprawa T-29/07: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2007 r. — Lactalis Gestion Lait i Lactalis Investissements przeciwko Radzie

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/27

         Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2007 r. — Lactalis Gestion Lait i Lactalis Investissements przeciwko Radzie
   (Sprawa T-29/07)
   (2007/C 69/56)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Lactalis Gestion Lait SNC i Lactalis Investissements SNC (Laval, Francja) (przedstawiciel: A. Philippart, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że zgodnie z art. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 67/227/EWG oraz wyjaśnieniem zawartym w motywie czwartym, państwa członkowskie są zobowiązane uchylić i zastąpić obecny system wielofazowych kaskadowych podatków obrotowych, które zakłócają konkurencję i ograniczają handel między państwami członkowskimi;

               —

               stwierdzenie, że zgodnie z art. 1 zdanie trzecie dyrektywy 67/227/EWG oraz wyjaśnieniem zawartym w motywie ósmym, zakazuje się państwom członkowskim (dotychczasowym lub nowym) podtrzymywania lub wprowadzania środków przewidujących wyrównanie do jednakowej stawki podatków obrotowych od przywozu lub wywozu w handlu między państwami członkowskimi;

               —

               stwierdzenie, że zgodnie z art. 1 pierwszej dyrektywy 67/227/EWG system wielofazowych podatków kaskadowych zostaje zastąpiony wspólnym systemem podatku VAT oraz, że od tej pory podtrzymywanie lub wprowadzanie wielofazowych podatków kaskadowych, które zakłócają konkurencję i ograniczają handel między państwami członkowskimi jest zakazane;

               —

               stwierdzenie, że wbrew celowi jakiemu ma służyć, dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej uchylając pierwszą dyrektywę 67/227/EWG, z wyjątkiem art. 2 zawierającego definicję podatku VAT, sprawia, że obraz obowiązujących przepisów dotyczących podatku VAT jest niekompletny i błędny oraz narusza harmonizację przepisów dotyczących podatków obrotowych;

               —

               stwierdzenie, że uchylając wszelkie odniesienia do zasady, zgodnie z którą wielofazowe podatki kaskadowe są zakazane, i zezwalając tym samym na podtrzymanie i ponowne wprowadzenie podatków obrotowych, które mogą zakłócać konkurencję i ograniczać handel między państwami członkowskimi Rada naruszyła cele określone w art. 3 i 93 WE oraz narusza bezpośrednio i indywidualnie interesy skarżących;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 411 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE w zakresie w jakim uchyla on motyw czwarty i ósmy oraz art. 1 zdanie pierwsze i trzecie dyrektywy Rady 67/227/WE oraz narusza w sposób oczywisty art. 3 i 93 WE;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W drodze niniejszej skargi skarżące żądają stwierdzenia nieważności art. 411 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) w zakresie w jakim uchyla on art. 1 zdanie pierwsze i trzecie dyrektywy Rady 67/227/WE z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych (2), który przewiduje uchylenie i zakaz podtrzymywania lub wprowadzania wielofazowych podatków kaskadowych.
   Skarżące twierdzą, że przyjmując dyrektywę Rada naruszyła cele traktatu określone w art. 3 i 93 WE, które przewidują harmonizację przepisów odnoszących się do podatków obrotowych. Skarżące podnoszą również, że uchylenie dyrektywy 67/227/WE przez dyrektywę 2006/112/WE spowoduje podważenie zasady zakazującej wielofazowych podatków kaskadowych, które zdaniem skarżących ze swej natury mogą powodować zakłócenie konkurencji oraz ograniczenie handlu między państwami członkowskimi.

      (1)  Dz.U. L 347, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 71, str. 1301.


title: Sprawa T-224/16: Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2016 r. – Messe Friedrichshafen/EUIPO - El Corte Inglés (Out Door)

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/34

         Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2016 r. – Messe Friedrichshafen/EUIPO - El Corte Inglés (Out Door)
   (Sprawa T-224/16)
   (2016/C 232/44)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Messe Friedrichshafen GmbH (Friedrichshafen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Schulte Hemming)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy w kolorach czarnym, żółtymi pomarańczowym zawierający elementy słowne „Out Door” – zgłoszenie nr 6 938 964

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 lutego 2016 r. w sprawie R 2302/2011-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym odmowy rejestracji znaku towarowego „Out Door” (nr 006938864) dla towarów i usług z klas 9, 16, 25, 28, 35, 37, 38, 41, 42, 43 i 45;

               —

               posiłkowo stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym odmowy rejestracji znaku towarowego „Out Door” (nr 006938864) dla towarów i usług:

                  „organizacja i prowadzenie kongresów, konferencji, seminariów i warsztatów, targów oraz wystaw w celach gospodarczych i reklamowych, również w internecie i za pośrednictwem innych mediów elektronicznych; organizacja uczestnictwa w targach; promocja sprzedaży i pośrednictwo w kontaktach handlowych, ofertowych i gospodarczych, jak również działaniach handlowych w zakresie konsumpcji i dóbr inwestycyjnych w internecie i za pośrednictwem innych mediów elektronicznych z wykorzystaniem targów wirtualnych; udostępnianie i wynajem powierzchni wystawowej i stanowisk w ramach targów, w tym związanych z tym elementów wyposażenia (o ile zostały ujęte w tej klasie); reklama dla wystawiających i promocja; dekoracja stanowisk targowych i scen”, należące do klasy 35;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszą skargą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 76 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-428/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 18 września 2014 r. – DHL Express (Italy) srl, DHL Global Forwarding (Italy) SpA przeciwko Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 18 września 2014 r. – DHL Express (Italy) srl, DHL Global Forwarding (Italy) SpA przeciwko Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato
   (Sprawa C-428/14)
   (2014/C 462/21)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: DHL Express (Italy) srl, DHL Global Forwarding (Italy) SpA

      Strona pozwana: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

      Pozostałe strony postępowania:

   Schenker Italiana SpA
   Agility Logistics srl

      Pytania prejudycjalne

   Czy wykładni art. 101 TFUE, art. 4 ust. 3 TUE i art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1) należy dokonywać w ten sposób, że:

               1)

               krajowe organy ochrony konkurencji nie mogą odejść w ramach swej praktyki od instrumentów ustalonych i przyjętych przez europejską sieć konkurencji, a zwłaszcza od modelowego programu łagodzenia kar w wypadku takim jak w postępowaniu głównym, bez popadania w sprzeczność z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 14 czerwca 2011 r. w sprawie C-360/09 Pfleiderer a konkretnie z jego pkt 21 i 22?

               2)

               pomiędzy wnioskiem głównym o zwolnienie z kary złożonym przez przedsiębiorstwo do Komisji lub przygotowywanym do złożenia do niej oraz uproszczonym wnioskiem o zwolnienie z kary złożonym przez nie do krajowego organu ochrony konkurencji w odniesieniu do tego samego kartelu, istnieje związek prawny takiego rodzaju, że krajowy organ ochrony konkurencji – niezależnie od brzmienia ust. 38 Obwieszczenia Komisji w sprawie współpracy w ramach sieci organów ochrony konkurencji – ma obowiązek zgodnie z § 22 Modelowego programu łagodzenia kar europejskiej sieci konkurencji z 2006 r. (obecnie § 24 według numeracji Modelowego programu łagodzenia kar europejskiej sieci konkurencji z 2012 r.) oraz uwagą wyjaśniającą nr 45 Modelowego programu łagodzenia kar europejskiej sieci konkurencji z 2006 r. (obecnie uwagą wyjaśniającą § 49 Modelowego programu łagodzenia kar europejskiej sieci konkurencji z 2012 r.): a) dokonać oceny uproszczonego wniosku o zwolnienie z kary w świetle wniosku głównego o ile uproszczony wniosek wiernie odpowiada treści wniosku głównego; b) ewentualnie – jeżeli uzna, że uproszczony wniosek, który otrzymał ma węższy zakres przedmiotowy od wniosku głównego złożonego przez to samo przedsiębiorstwo, w odniesieniu, do którego Komisja przyznała warunkowe zwolnienie z kary rzeczonemu przedsiębiorstwu – skontaktować się z Komisją lub z samym przedsiębiorstwem w celu ustalenia czy po złożeniu uproszczonego wniosku w ramach dalszego dochodzenia wewnętrznego stwierdziła ona konkretne i szczególne przykłady zachowań w sektorze, który to jakoby miał być objęty wnioskiem głównym o zwolnienie z kary, lecz nie wnioskiem uproszczonym?

               3)

               zgodnie z § § 3 i 22–24 Modelowego programu łagodzenia kar europejskiej sieci konkurencji z 2006 r. i odpowiadających im uwag wyjaśniających nr 8, 41, 45 i 46 oraz uwzględniając zmiany wprowadzone przez § § 24–26 Modelowego programu łagodzenia kar europejskiej sieci konkurencji z 2012 r. i uwagi wyjaśniające nr 44 i 49, krajowy organ ochrony konkurencji, który w okresie wystąpienia okoliczności faktycznych postępowania głównego stosował program łagodzenia kar taki jak w postępowaniu głównym, mógł zgodnie z prawem przyjąć w odniesieniu do danego kartelu objętego głównym wnioskiem o zwolnienie z kar złożonym lub przygotowywanym do złożenia przez pierwsze przedsiębiorstwo do Komisji: a) wyłącznie uproszczony wniosek o zwolnienie z kary złożony przez owo przedsiębiorstwo lub b) również późniejsze uproszczone wnioski o zwolnienie z kary złożone przez różne przedsiębiorstwa, które początkowo złożyły do Komisji niedopuszczalne wnioski o zwolnienie z kary lub wnioski o zmniejszenie grzywny, w szczególności w sytuacji gdy wnioski główne tych różnych przedsiębiorstw zostały złożone po przyznaniu warunkowego zwolnienia z kary pierwszemu przedsiębiorstwu?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).


title: Sprawa C-276/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Firenze (Włochy) w dniu 11 czerwca 2007 r. — Nancy Delay przeciwko Università degli studi di Firenze, Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS), Republice Włoskiej

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Firenze (Włochy) w dniu 11 czerwca 2007 r. — Nancy Delay przeciwko Università degli studi di Firenze, Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS), Republice Włoskiej
   (Sprawa C-276/07)
   (2007/C 211/27)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte d'appello di Firenze
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Nancy Delay

      Strona pozwana: Università degli studi di Firenze, Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS), Republika Włoska
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 39 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz akty pochodne (w szczególności w zakresie interpretacji dokonanej w wyrokach z dnia 21 czerwca 2001 r. w sprawie C-212/99 oraz z dnia 18 lipca 2006 r. w sprawie C-119/04) należy interpretować w ten sposób, że uregulowania mające zastosowanie do tzw. „lektorów z wymiany” zatrudnionych (zgodnie z ustawą nr 62/1967) na podstawie umowy o pracę na czas określony, nie gwarantujące im zachowania, z chwilą zastąpienia takiej umowy przez umowę na czas nieokreślony, wszystkich uprawnień nabytych od dnia ich pierwszego zatrudnienia, ze skutkami nie tylko w zakresie podwyżek wynagrodzenia, lecz również w zakresie stażu pracy i opłacenia przez pracodawcę składek na ubezpieczenie społeczne, są zgodne z prawem.


title: Sprawa T-375/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 września 2007 r. — Fachvereinigung Mineralfaserindustrie przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Środki mające na celu zachęcenie do korzystania z materiałów izolacyjnych wyprodukowanych z odnawialnych surowców — Decyzja uznająca pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem — Wstępne postępowanie wyjaśniające — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Pojęcie zainteresowanej strony w rozumieniu art. 88 ust. 2 WE — Obowiązek wszczęcia postępowania kontradyktoryjnego przez Komisję)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/44

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 września 2007 r. — Fachvereinigung Mineralfaserindustrie przeciwko Komisji
   (Sprawa T-375/03) (1)

   (Pomoc państwa - Środki mające na celu zachęcenie do korzystania z materiałów izolacyjnych wyprodukowanych z odnawialnych surowców - Decyzja uznająca pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem - Wstępne postępowanie wyjaśniające - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Pojęcie zainteresowanej strony w rozumieniu art. 88 ust. 2 WE - Obowiązek wszczęcia postępowania kontradyktoryjnego przez Komisję)
   (2007/C 269/78)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Fachvereinigung Mineralfaserindustrie ev Deutsche Gruppe der Eurima European Insulation Manufacturers Association (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: T. Schmidt-Kötters; D. Uwer i K. Najork, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Kreuschitz i M. Niejahr)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: początkowo W.D. Plessing, M. Lumma i C. Schulze-Bahr, następnie W.D. Plessing i C. Schulze-Bahr, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2003) 1473 wersja ostateczna z dnia 9 lipca 2003 r. uznającej za zgodne ze wspólnym rynkiem środki, które władze niemieckie zamierzają przyjąć w celu zachęcenia do korzystania z materiałów izolacyjnych wyprodukowanych z odnawialnych surowców (pomoc N 694/2002).
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Fachvereinigung Mineralfaserindustrie ev Deutsche Gruppe der Eurima European Insulation Manufacturers Association pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Komisję.

               3)

               Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 35 z 7.2.2004 r.


title: Sprawa T-81/16: Wyrok Sądu z dnia 4 lipca 2017 r. – Pirelli Tyre/EUIPO (Dwa zakrzywione paski na ścianach bocznych opony) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie unijnego znaku towarowego przedstawiającego dwa zakrzywione paski wzdłuż obwodu na ścianach bocznych opony — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 — Artykuł 76 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/39

         Wyrok Sądu z dnia 4 lipca 2017 r. – Pirelli Tyre/EUIPO (Dwa zakrzywione paski na ścianach bocznych opony)
   (Sprawa T-81/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie unijnego znaku towarowego przedstawiającego dwa zakrzywione paski wzdłuż obwodu na ścianach bocznych opony - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 - Artykuł 76 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 277/57)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pirelli Tyre SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci T.M. Müller i F. Togo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 grudnia 2015 r. (sprawa 1019/2015-1) dotyczącą rejestracji pozycyjnego znaku towarowego w postaci dwóch łukowatych pasków wzdłuż obwodu na ścianie bocznej opony

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Pirelli Tyre SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 156 z 2.5.2016.


title: Sprawa C-20/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 15 stycznia 2013 r. — Daniel Unland przeciwko Land Berlin

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 15 stycznia 2013 r. — Daniel Unland przeciwko Land Berlin
   (Sprawa C-20/13)
   2013/C 86/19
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Daniel Unland

      Strona pozwana: Land Berlin.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pierwotne lub wtórne prawo Unii Europejskiej, w tym wypadku przede wszystkim dyrektywę 2000/78/WE (1), należy interpretować w taki sposób, iż szerokorozumiany zakaz nieuzasadnionej dyskryminacji ze względu na wiek obejmuje także przepisy krajowe dotyczące wynagradzania sędziów krajów związkowych?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1: Czy w wyniku wykładni pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej można stwierdzić, iż przepis krajowy, w myśl którego, na wysokość podstawowego wynagrodzenia sędziego w momencie jego zatrudnienia i późniejszy wzrost tego wynagrodzenia zasadniczy wpływ ma jego wiek, stanowi bezpośrednią lub pośrednią dyskryminację ze względu na wiek?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej również na pytanie 2: Czy wykładnia pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie uzasadnieniu takiego przepisu prawa krajowego, którego ustawowo przewidzianym celem jest wynagradzanie doświadczenia zawodowego lub umiejętności społecznych?

               4)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej również na pytanie 3: Czy w świetle pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej do momentu wdrożenia wolnej od dyskryminacji regulacji dotyczących wynagradzania, dopuszczalny jest inny skutek prawny niż przyznanie osobie dyskryminowanej ze skutkiem wstecznym wynagrodzenia według najwyższego stopnia w jej grupie zaszeregowania?
               Czy skutek prawny w postaci naruszenia zakazu dyskryminacji wynika tutaj z pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej, w tym wypadku przede wszystkim z dyrektywy 2000/78/WE, lub czy roszczenie to wynika jedynie z przewidzianej prawem europejskim odpowiedzialności odszkodowawczej państwa z tytułu nieprawidłowej transpozycji zasad wytyczonych przez prawo Unii?

               5)

               Czy w świetle wykładni pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej dopuszczalny jest krajowy środek, który uzależnia istnienie roszczenia o zapłatę (zaległego) wynagrodzenia lub roszczenia odszkodowawczego od tego, czy sędziowie zgłosili dane roszczenie w krótkim odstępie czasowym?

               6)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzących na pytania 1-3: Czy w wyniku wykładni pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej można stwierdzić, że ustawa przejściowa, mocą której sędziowie pozostający w stosunku pracy zostają zaszeregowani w ramach nowego systemu na podstawie samej kwoty ich wynagrodzenia podstawowego uzyskanego w dniu wejścia w życie przepisów przejściowych zgodnie ze starą (o charakterze dyskryminującym) regulacją dotyczącą wynagradzania sędziów i na podstawie której to kwoty oblicza się dalszy awans do wyższych grup zaszeregowania, niezależnie od rzeczywistego okresu doświadczenia zawodowego sędziego wyłącznie na podstawie okresu doświadczenia zdobytego od momentu wejścia w życie ustawy przejściowej, stanowi — trwające do momentu odpowiedniego uzyskania najwyższej grupy zaszeregowania — kontynuację istniejącej dyskryminacji ze względu na wiek?

               7)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 6: Czy wykładnia pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie uzasadnieniu tego trwającego w sposób nieograniczony nierównego traktowaniu z celem ustawodawczym, na podstawie którego w drodze ustawy przejściowej ochronie powinny podlegać nie (tylko) istniejące prawa nabyte czynnych sędziów, lecz (również) oczekiwanie prognozowanego na podstawie starej regulacji dotyczącej wynagradzania sędziów wzrostu dochodu w danej grupie zaszeregowania i nowi sędziowie mieliby być lepiej wynagradzani niż czynni sędziowie? [Or. 3]
               Czy trwającą dyskryminację czynnych sędziów można w ten sposób uzasadnić, że alternatywna regulacja (indywidualne zaszeregowanie również czynnych sędziów w oparciu o okres doświadczenia) byłaby związana z podwyższonym nakładem administracyjnym?

               8)

               W przypadku zaprzeczenia uzasadnieniu w pytaniu 7: Czy w świetle wykładni pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej do momentu wdrożenia wolnej od dyskryminacji regulacji wynagradzania również dla czynnych sędziów, dopuszczalny jest inny skutek prawny niż przyznanie czynnym sędziom ze skutkiem wstecznym oraz nieprzerwanie wynagrodzenia według najwyższego stopnia w ich grupie zaszeregowania?

               9)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzących na pytania 1-3 oraz odpowiedzi przeczącej na pytanie 6: Czy w świetle wykładni pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej uregulowanie ustawy przejściowej przyznające czynnym sędziom, którzy w chwili obowiązywania przepisów przejściowych osiągnęli określony wiek, szybszy wzrost wynagrodzenia w porównaniu z sędziami młodszymi w chwili obowiązywania przepisów przejściowych, stanowi bezpośrednią lub pośrednią dyskryminację ze względu na wiek?

               10)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 9: Czy wykładnia pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie uzasadnieniu tego nierównego traktowania z celem ustawodawczym, w myśl którego to nie suma praw nabytych w chwili obowiązywania przepisów przejściowych powinna podlegać ochronie, lecz wyłącznie oczekiwanie wzrostu dochodu w danej grupie zaszeregowania.?

               11)

               W przypadku zaprzeczenia uzasadnieniu opisanego w pytaniu 10: Czy w świetle wykładni pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej do momentu wdrożenia wolnej od dyskryminacji regulacji wynagradzania również dla czynnych sędziów, dopuszczalny jest inny skutek prawny niż przyznanie wszystkim czynnym sędziom ze skutkiem wstecznym oraz w sposób nieprzerwany tego samego wzrostu wynagrodzenia, co wymienionym w pytaniu 9 uprzywilejowanym sędziom?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16)


title: Sprawa C-375/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – BAWAG PSK Bank für Arbeit und Wirtschaft und Österreichische Postsparkasse AG/Verein für Konsumenteninformation (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2007/64/WE — Usługi płatnicze w ramach rynku wewnętrznego — Umowy ramowe — Wstępne informacje ogólne — Wymóg dostarczania tych informacji w formie papierowej lub na innym trwałym nośniku — Informacje przekazane przez skrzynkę poczty elektronicznej na stronie internetowej bankowości elektronicznej)

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – BAWAG PSK Bank für Arbeit und Wirtschaft und Österreichische Postsparkasse AG/Verein für Konsumenteninformation
   (Sprawa C-375/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2007/64/WE - Usługi płatnicze w ramach rynku wewnętrznego - Umowy ramowe - Wstępne informacje ogólne - Wymóg dostarczania tych informacji w formie papierowej lub na innym trwałym nośniku - Informacje przekazane przez skrzynkę poczty elektronicznej na stronie internetowej bankowości elektronicznej))
   (2017/C 078/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: BAWAG PSK Bank für Arbeit und Wirtschaft und Österreichische Postsparkasse AG

      Strona pozwana: Verein für Konsumenteninformation

      Sentencja

   Artykuł 41 ust. 1 i art. 44 ust. 1 dyrektywy 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniającej dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylającej dyrektywę 97/5/WE, zmienionej dyrektywą 2009/111/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 września 2009 r., w związku z art. 4 pkt 25 dyrektywy 2007/64 należy interpretować w ten sposób, że zmiany w informacjach i warunkach, o których mowa w art. 42 omawianej dyrektywy, oraz zmiany w umowie ramowej, które dostawca usług płatniczych przekazuje użytkownikowi tych usług przez skrzynkę poczty elektronicznej na stronie internetowej bankowości elektronicznej, można uznać za dostarczone na trwałym nośniku w rozumieniu tych przepisów tylko wtedy, gdy zostaną spełnione poniższe dwie przesłanki:

               —

               omawiana strona internetowa daje temu użytkownikowi możliwość przechowywania informacji adresowanych osobiście do niego w sposób umożliwiający dostęp do nich i odtworzenie ich w niezmienionej postaci we właściwym okresie, bez możliwości jednostronnego wprowadzenia przez tego dostawcę lub przez innego przedsiębiorcę zmian do ich treści, oraz

               —

               jeżeli użytkownik usług płatniczych jest zmuszony wejść na tę stronę internetową, aby zapoznać się z nowymi informacjami, przekazaniu tych informacji towarzyszy aktywne zachowanie dostawcy usług płatniczych zmierzające do podania do wiadomości użytkownika istnienia i dostępności tych informacji na wskazanej stronie internetowej.

         Jeżeli użytkownik usług płatniczych jest zmuszony wejść na taką stronę internetową, aby zapoznać się z rozpatrywanymi informacjami, są one temu użytkownikowi jedynie udostępnione w rozumieniu art. 36 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2007/64, zmienionej dyrektywą 2009/111, gdy przekazanie tych informacji nie idzie w parze z takim aktywnym zachowaniem dostawcy usług płatniczych.

      (1)  Dz.U. C 354 z 26.10.2015.


title: Sprawa C-222/11: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 1 grudnia 2011 r. — Longevity Health Products Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory); Performing Science LLC (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 7 ust. 1 lit. d) — Oznaczenie słowne „5 HTP” — Wniosek o unieważnienie prawa do znaku — Odwołanie oczywiście niedopuszczalne)

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/12

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 1 grudnia 2011 r. — Longevity Health Products Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory); Performing Science LLC
   (Sprawa C-222/11) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 7 ust. 1 lit. d) - Oznaczenie słowne „5 HTP” - Wniosek o unieważnienie prawa do znaku - Odwołanie oczywiście niedopuszczalne)
   2012/C 73/21
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Longevity Health Products Inc. (przedstawiciel: J. Korab, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik); Perfoming Science LLC

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie T-190/09 Longevity Health Products przeciwko OHIM — Performing Science (5 HTP), mającego za przedmiot skargę na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 kwietnia 2009 r. (sprawa R 595/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Performing Science LLC a Longevity Health Products, Inc. — Charakter odróżniający oznaczenia słownego 5 http

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Longevity Health Products Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011.


title: Sprawa T-430/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 marca 2007 r. — Dascalu przeciwko Komisji (Urzędnicy — Powołanie — Przegląd zaszeregowania do grupy i na stopień — Zastosowanie orzecznictwa Trybunału — Artykuł 5, art. 31 ust. 2, art. 32 akapit drugi, art. 45, art. 62 regulaminu pracowniczego)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/37

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 marca 2007 r. — Dascalu przeciwko Komisji
   (Sprawa T-430/03) (1)

   (Urzędnicy - Powołanie - Przegląd zaszeregowania do grupy i na stopień - Zastosowanie orzecznictwa Trybunału - Artykuł 5, art. 31 ust. 2, art. 32 akapit drugi, art. 45, art. 62 regulaminu pracowniczego)
   (2007/C 95/73)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Iosif Dascalu (Kraainem, Belgia) (przedstawiciel: N. Lhoëst, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo C. Berardis-Kayser, L. Lozano Palacios i H. Krämer, następnie C. Berardis-Kayser i H. Krämer, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji Komisji z dnia 23 grudnia 2002 r. oraz z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie zmiany grupy zaszeregowania skarżącego w zakresie, w jakim dokonują one jego zaszeregowania na dzień jego powołania do grupy A6 stopień pierwszy, ustalają dzień 5 października 1995 r. jako dzień, w którym wywołują one skutki finansowe oraz nie dokonują odtworzenia grupy skarżącego oraz, o ile to konieczne, wniosek o uchylenie decyzji oddalających zażalenia skarżącego, a także wniosek o naprawienie podniesionej szkody wynikającej z tych decyzji.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja Komisji z dnia 14 kwietnia 2003 r. zostaje uchylona w zakresie, w jakim ustala datę początkową jej skutków finansowych na dzień 5 października 1995 r.

               2)

               Komisja dokona porównania zasług skarżącego i urzędników awansowanych do grupy A5 począwszy od dnia 16 kwietnia 1993 r., a następnie do grupy A4 począwszy od dnia 16 stycznia 1998 r.

               3)

               W następstwie tego porównania, gdyby Komisja nie była w stanie awansować skarżącego, który to awans okazałby się uzasadniony, strony zawrą ugodę w przedmiocie stosownego odszkodowania biorąc w razie potrzeby pod uwagę żądanie odszkodowania wniesione przez skarżącego.

               4)

               Strony poinformują Sąd w terminie trzech miesięcy od ogłoszenia niniejszego wyroku o treści zawartej przez siebie ugody, wobec jej braku o swych kwotowo wyrażonych wnioskach w przedmiocie poniesionej szkody.

               5)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

               6)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 47 z 21.2.2004 r.


title: Sprawy połączone T-392/03, T-408/03, T-414/03 i T-435/03: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 września 2008 r. — Regione Siciliana przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Skarga o stwierdzenie nieważności — EFRR — Cofnięcie pomocy finansowej — Odzyskanie wypłaconych już kwot — Żądanie zapłaty odsetek za zwłokę — Potrącenie — Podmiot regionalny czy lokalny — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/33

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 września 2008 r. — Regione Siciliana przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawy połączone T-392/03, T-408/03, T-414/03 i T-435/03) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - EFRR - Cofnięcie pomocy finansowej - Odzyskanie wypłaconych już kwot - Żądanie zapłaty odsetek za zwłokę - Potrącenie - Podmiot regionalny czy lokalny - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   (2008/C 313/59)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Regione Siciliana (Włochy) (przedstawiciele: G. Aiello i A. Cingolo, avvocati dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. de March, L. Flynn i G. Wilms, pełnomocnicy, wspierani przez A. Dal Ferro, adwokata)
   Przedmiot sprawy
   W sprawie T-392/03 wniosek o stwierdzenie nieważności pisma Komisji z dnia 6 października 2003 r. w zakresie, w jakim dotyczy ono warunków odzyskania kwot wypłaconych z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) dla realizacji projektu infrastrukturalnego pod nazwą „zapora na rzece Gibbesi”, jak również aktów poprzedzających to pismo i wydanych na jego podstawie, w sprawie T-408/03 wniosek o stwierdzenie nieważności pisma z dnia 6 października 2003 r. w zakresie, w jakim dotyczy ono warunków odzyskania kwot wypłaconych z EFRR dla realizacji projektów pod nazwami „Aragona Favara” i „Nizina Katańska”, jak również aktów poprzedzających to pismo i wydanych na jego podstawie, w szczególności zaś pism Komisji z dnia 13 sierpnia 2003 r. i 14 sierpnia 2003 r., w sprawie T-414/03 wniosek o stwierdzenie nieważności pisma z dnia 6 października w zakresie, w jakim dotyczy ono warunków odzyskania kwot wypłaconych z EFRR dla realizacji projektu infrastrukturalnego pod nazwą „autostrada Mesyna-Palermo”, jak również aktów poprzedzających to pismo i wydanych na jego podstawie, w szczególności zaś noty obciążeniowej Komisji nr 3240406591 z dnia 25 września 2002 r., oraz w sprawie T-435/03 wniosek o stwierdzenie nieważności pisma Komisji z dnia 24 października 2003 r. dotyczącego wzajemnego potrącenia wierzytelności i długów Komisji związanych z wypłacaną z EFRR pomocą przeznaczoną na realizację projektów „Porto Empedocle”, „zapora na rzece Gibbesi”, „autostrada Mesyna-Palermo”, „Aragona Favara” oraz „Nizina Katańska”, jak również aktów poprzedzających to pismo i wydanych na jego podstawie.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skargi zostają odrzucone jako niedopuszczalne.

               2)

               Regione Siciliana zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 35 z 7.2.2004.


title: Sprawa C-315/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 2 lipca 2014 r. – Marchon Germany GmbH przeciwko Yvonne Karaszkiewicz

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 2 lipca 2014 r. – Marchon Germany GmbH przeciwko Yvonne Karaszkiewicz
   (Sprawa C-315/14)
   2014/C 329/04
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona pozwana i wnosząca kasację: Marchon Germany GmbH

      Strona skarżąca i strona przeciwna w postępowaniu kasacyjnym: Yvonne Karaszkiewicz

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 17 ust. 2 lit. a) tiret pierwsze dyrektywy Rady 86/653/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, zgodnie z którymi za „nowych klientów” można również uważać tych spośród pozyskanych przez przedstawiciela handlowego klientów, którzy co prawda utrzymują już ze zleceniodawcą stosunki handlowe w odniesieniu do sprzedawanych przez niego produktów pochodzących z określonego asortymentu, lecz nie w odniesieniu do produktów, co do których wyłączne pośrednictwo zleceniodawca powierzył przedstawicielowi handlowemu?

      (1)  Dz.U. L 382,s. 17.


title: Sprawa F-23/11 RENV: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 15 października 2014 r. – AY przeciwko Radzie (Służba publiczna — Urzędnicy — Przekazanie sprawy do Sądu po uchyleniu rozstrzygnięcia — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za rok 2010 — Porównanie osiągnięć — Decyzja o nieawansowaniu skarżącego)

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/47

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 15 października 2014 r. – AY przeciwko Radzie
   (Sprawa F-23/11 RENV) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Przekazanie sprawy do Sądu po uchyleniu rozstrzygnięcia - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za rok 2010 - Porównanie osiągnięć - Decyzja o nieawansowaniu skarżącego))
   (2014/C 431/74)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: AY (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i A.F. Jensen, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady o nieumieszczeniu skarżącego na listę urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania AST 9 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2010 i żądanie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Sprawa T-167/12 P przekazana przez Sąd do ponownego rozpoznania wskutek odwołania.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               AY pokrywa koszty postępowania poniesione przez niego odpowiednio w sprawach F-23/11, T-167/12 P i F 23/11 RENV oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej w sprawie F-23/11.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa koszty postępowania poniesione przez nią w sprawach T-167/12 P i F-23/11 RENV.

      (1)  Dz.U. C 226 z 30.7.2011, s. 31.


title: Sprawa C-681/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 23 grudnia 2013 r. — Diageo Brands BV przeciwko Simiramidzie-04 EOOD

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 23 grudnia 2013 r. — Diageo Brands BV przeciwko Simiramidzie-04 EOOD
      (Sprawa C-681/13)
      (2014/C 71/18)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca skargę kasacyjną: Diageo Brands BV

         Druga strona postępowania kasacyjnego: Simiramida-04 EOOD

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 34 pkt 1 rozporządzenia (WE) nr 44/2001 (1) należy interpretować w ten sposób, że zakres zastosowania tej podstawy odmowy uznania orzeczenia obejmuje również przypadki, w których orzeczenie sądu państwa członkowskiego pochodzenia jest oczywiście sprzeczne z prawem Unii i sąd ten zdał sobie z tego sprawę?

                  2)

                              a)

                              Czy art. 34 pkt 1 rozporządzenia (WE) nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że skutecznemu powołaniu się na tę podstawę odmowy uznania orzeczenia stoi na przeszkodzie okoliczność, że strona postępowania, która powołała się na tę podstawę odmowy uznania orzeczenia, nie wyczerpała wszystkich dostępnych środków odwoławczych w państwie członkowskim pochodzenia orzeczenia?

                              b)

                              Jeżeli na pytanie 2a należy udzielić odpowiedzi twierdzącej, to czy sytuacja ulegnie zmianie, jeżeli wniesienie środka zaskarżenia w państwie pochodzenia orzeczenia było bezcelowe, ponieważ należy przyjąć, że nie doprowadziło by to do wydania innego rozstrzygnięcia?

                  3)

                  Czy art. 14 dyrektywy 2004/48 (2) należy interpretować w ten sposób, że zakres zastosowania tego przepisu obejmuje również koszty poniesione przez strony postępowania w związku z toczącym się w państwie członkowskim postępowaniem w przedmiocie żądania odszkodowawczego, jeżeli żądanie i obrona przed tym żądaniem dotyczą podnoszonej odpowiedzialności strony pozwanej z tytułu zajęcia oraz oświadczeń, dokonanych w celu egzekwowania jej prawa do znaku towarowego w innym państwie członkowskim, a w kontekście tym powstaje kwestia uznania wyroku sądu tego drugiego państwa członkowskiego w pierwszym państwie członkowskim?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001 L 12, s. 1)

         (2)  Dyrektywa 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.U. L 157, s. 45)


title: Sprawa C-441/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien – Austria) – Pez Hejduk/EnergieAgentur.NRW GmbH [Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 – Artykuł 5 pkt 3 – Jurysdykcja szczególna w sytuacji, gdy przedmiotem postępowania jest czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego – Prawa autorskie – Zdematerializowana treść – Udostępnienie w sieci – Ustalenie miejsca zdarzenia wywołującego szkodę – Kryteria]

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/7

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien – Austria) – Pez Hejduk/EnergieAgentur.NRW GmbH
      (Sprawa C-441/13) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 5 pkt 3 - Jurysdykcja szczególna w sytuacji, gdy przedmiotem postępowania jest czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego - Prawa autorskie - Zdematerializowana treść - Udostępnienie w sieci - Ustalenie miejsca zdarzenia wywołującego szkodę - Kryteria])
      (2015/C 107/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Handelsgericht Wien

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Pez Hejduk

         Strona pozwana: EnergieAgentur.NRW GmbH

         Sentencja

      Artykuł 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że w wypadku zarzucanego naruszenia praw autorskich i praw pokrewnych prawu autorskiemu chronionych w państwie członkowskim sądu, do którego wniesiono powództwo, sąd ten jest właściwy ze względu na miejsce urzeczywistnienia się szkody do rozpoznania powództwa odszkodowawczego z tytułu naruszenia tych praw z uwagi na udostępnienie podlegających ochronie fotografii w witrynie internetowej dostępnej na obszarze jego właściwości. Sąd ten jest właściwy wyłącznie w zakresie szkody wyrządzonej na terytorium państwa członkowskiego, któremu podlega.

         (1)  Dz.U. C 313 z 26.10.2013.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 czerwca 2005 r. w sprawie T-287/03 Società imballaggi metallici Salerno Srl (SIMSA) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Nieujawnienie dokumentu pochodzącego od Państwa Członkowskiego bez uprzedniej zgody tego Państwa)

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/18

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 8 czerwca 2005 r.
   w sprawie T-287/03 Società imballaggi metallici Salerno Srl (SIMSA) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Nieujawnienie dokumentu pochodzącego od Państwa Członkowskiego bez uprzedniej zgody tego Państwa)
   (2005/C 229/39)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T-287/03 Società imballaggi metallici Salerno Srl (SIMSA) z siedzibą w Portici (Włochy), reprezentowana przez M. Calabrese, adwokata, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: V. Di Bucci oraz P. Aalto), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji odmawiającej skarżącej dostępu do określonych dokumentów dotyczących programu pomocy państwa, uznanego za zgodny ze wspólnym rynkiem decyzją Komisji z dnia 12 lipca 2000 r. [SG (2000) D/105754 — Pomoc nr 715/99], Sąd (piąta izba), w składzie: Prezes M. Vilaras, F. Dehousse i D. Šváby, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 8 czerwca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 239 z 4.10.2003.


title: Sprawa F-50/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 25 kwietnia 2007 r. — Lebedef-Caponi przeciwko Komisji (Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny za 2004 r. — Ogólne przepisy wykonawcze do art. 43 regulaminu pracowniczego — Artykuł 26 regulaminu pracowniczego)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/40

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 25 kwietnia 2007 r. — Lebedef-Caponi przeciwko Komisji
   (Sprawa F-50/06) (1)

   (Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny za 2004 r. - Ogólne przepisy wykonawcze do art. 43 regulaminu pracowniczego - Artykuł 26 regulaminu pracowniczego)
   (2007/C 96/83)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Maddalena Lebedef-Caponi (Senningerberg, Luksemburg) (przedstawiciel: F. Frabetti, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i H. Kraemer, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Unieważnienie sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r.
   Sentencja wyroku

               1)

               Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. zostaje unieważnione.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 154 z 1.7.2006 r., str. 27.


title: Sprawa C-388/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche — Włochy) — Comune di Ancona przeciwko Regione Marche (Fundusze strukturalne — Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) — Wkład finansowy jednego z tych funduszy — Kryteria kwalifikowalności wydatków — Rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 — Artykuł 30 ust. 4 — Zasada trwałości działania — Pojęcie „znacznej modyfikacji” działania — Udzielenie koncesji bez uprzedniego ogłoszenia i przeprowadzenia postępowania przetargowego)

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/12

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche — Włochy) — Comune di Ancona przeciwko Regione Marche
   (Sprawa C-388/12) (1)

   (Fundusze strukturalne - Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) - Wkład finansowy jednego z tych funduszy - Kryteria kwalifikowalności wydatków - Rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 - Artykuł 30 ust. 4 - Zasada trwałości działania - Pojęcie „znacznej modyfikacji” działania - Udzielenie koncesji bez uprzedniego ogłoszenia i przeprowadzenia postępowania przetargowego)
   2014/C 9/17
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Comune di Ancona

      Strona pozwana: Regione Marche

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche — Wykładnia art. 30 ust. 4 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (Dz.U. L 161, s. 1) — Cofnięcie i odzyskanie wspólnotowej pomocy finansowej — Pojęcie „znacznej modyfikacji” — Związek pomiędzy wymogiem zmiany charakteru lub warunków wdrożenia danego działania w życie a wymogiem zmiany warunku braku przysporzenia nienależnej korzyści przedsiębiorstwu lub jednostce samorządu terytorialnego — Modyfikacja o charakterze funkcjonalnym — Wymóg, aby będące przedmiotem finansowania działania były zgodnie z unijnymi przepisami w dziedzinie udzielania zamówień publicznych — Częściowa zmiana przeznaczenia finansowanego obiektu i udzielenie koncesji na zarządzanie nim prywatnemu podmiotowi z pominięciem postępowania w sprawie udzielenia zamówienia publicznego

      Sentencja

               1)

               Artykuł 30 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych należy interpretować w taki sposób, iż przepis ten dotyczy również modyfikacji zaistniałych we wskazanym w tym przepisie pięcioletnim okresie, które zaszły już po realizacji danego obiektu, a w szczególności — podczas zarządzania nim.

               2)

               Artykuł 30 ust. 4 rozporządzenia nr 1260/1999 należy interpretować w taki sposób, iż, aby móc ocenić, czy udzielenie koncesji nie powoduje powstania po stronie organu udzielającego koncesji znacznych przychodów lub nienależnej korzyści po stronie koncesjonariusza, nie ma potrzeby uprzedniego sprawdzania, czy powierzony obiekt został poddany znacznym modyfikacjom.

               3)

               Artykuł 30 ust. 4 rozporządzenia nr 1260/1999 należy interpretować w ten sposób, iż dotyczy on zarówno przypadku modyfikacji fizycznej, gdy zrealizowany obiekt nie odpowiada temu przewidzianemu w projekcie, którego dofinansowanie zostało zatwierdzone, jak i modyfikacji funkcjonalnej, przy czym w przypadku modyfikacji polegającej na wykorzystywaniu obiektu do prowadzenia rodzajów działalności innych niż to, które zostało przewidziane w projekcie, którego dofinansowanie zostało zatwierdzone, taka zmiana musi być w stanie znacząco zmniejszyć możliwość zrealizowania za pomocą danego działania przypisanego mu celu.

               4)

               W okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym prawo Unii nie stoi na przeszkodzie przeprowadzonemu z pominięciem procedury przetargowej udzieleniu koncesji na świadczenie związanej z obiektem usługi publicznej, jeśli to udzielenie zostało dokonane zgodnie z zasadą przejrzystości, której przestrzeganie — niekoniecznie wiążące się z obowiązkiem przeprowadzenia przetargu — winno umożliwić przedsiębiorstwu mającemu siedzibę w państwie członkowskim innym niż to, w którym ma siedzibę podmiot udzielający koncesji, uzyskanie odpowiednich informacji dotyczących koncesji przed jej udzieleniem, efektem czego przedsiębiorstwo to miałoby w odpowiednim przypadku możliwość wyrażenia zainteresowania jej otrzymaniem; sprawdzenie tego należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 295 z 29.9.2012.


title: Sprawa C-447/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2011 r. w sprawie T-192/06 Caffaro przeciwko Komisji, wniesione w dniu 31 sierpnia 2011 r. przez Caffaro S.r.l w zarządzie syndyka (dawniej Caffaro S.r.l)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/28

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2011 r. w sprawie T-192/06 Caffaro przeciwko Komisji, wniesione w dniu 31 sierpnia 2011 r. przez Caffaro S.r.l w zarządzie syndyka (dawniej Caffaro S.r.l)
   (Sprawa C-447/11 P)
   2011/C 311/46
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Caffaro S.r.l w zarządzie syndyka (dawniej Caffaro S.r.l) (przedstawiciele: A. Santa Maria, B. Biscaretti di Ruffia i E. Gambaro, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku i w związku z tym stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r. w części, w jakiej nakłada ona na Caffaro S.r.l solidarnie ze SNIA S.p.A. grzywnę w wysokości 1 078 milionów EUR, albo, ewentualnie,

               —

               uchylenie wyroku i w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji w części objętej podniesionymi w niniejszym odwołaniu zarzutami, które Trybunał uzna za zasadne i zasługujące na uwzględnienie;

               —

               tytułem dalszego żądania ewentualnego, obniżenie do symbolicznej kwoty lub obniżenie w sposób istotny wysokości grzywny nałożonej na skarżącą, ze względu na podstawy prawne i okoliczności faktyczne podniesione w niniejszym odwołaniu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego podnoszonego w ostatniej kolejności, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w oparciu o wskazówki i kryteria określone przez Trybunał w postępowaniu w sprawie niniejszego odwołania;

               —

               w każdym razie, obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach zarzutu pierwszego Caffaro podnosi naruszenie art. 101 TFUE, art. 23 ust. 2 i 3, rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1) i wytycznych Komisji w sprawie metody ustalania grzywien (2), błędną kwalifikację prawną i przeinaczenie okoliczności faktycznych i niektórych dowodów, naruszenie obowiązku uzasadnienia oraz niewystarczający charakter i wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia wyroku w zakresie w jakim Sąd nie uznał, że zależność ekonomiczna Caffaro na rozpatrywanym rynku i szkoda poniesiona przez nią na skutek kartelu mają istotne znaczenie.
   W ramach zarzutu drugiego Caffaro podnosi naruszenie przez Sąd zasady równego traktowania oraz naruszenie art. 23 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 i wytycznych Komisji w sprawie metody ustalania grzywien, w odniesieniu do roku odniesienia uwzględnionego przez Komisję w decyzji w ramach zróżnicowanego traktowania. W szczególności skarżąca podważa uwzględnienie w stosunku do wszystkich uczestników naruszenia (z wyjątkiem Caffaro) udziałów w rynku w 1999 r.
   W ramach zarzutu trzeciego skarżąca zarzuca Sądowi, że jeśli chodzi o uwzględniony w stosunku do Caffaro czas trwania uczestnictwa w naruszeniu, uznał niesłusznie, iż brak udziału Caffaro w niezgodnych z prawem kontaktach w dniu 26 listopada 1998 r. jest pozbawiony znaczenia. W szczególności Caffaro podnosi naruszenie art. 23 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 oraz wytycznych Komisji w sprawie metody ustalania grzywien w odniesieniu do czasu trwania naruszenia, brak uzasadnienia błędną ocenę okoliczności faktycznych i naruszenie obowiązku uzasadnienia.
   W ramach zarzutu czwartego, dotyczącego wystąpienia przedawnienia i spóźnionego działania Komisji wobec skarżącej, Caffaro podnosi niewłaściwe zastosowanie art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1/2003, przeinaczenie i błędną kwalifikację prawną okoliczności faktycznych, nadużycie władzy, naruszenie ogólnych zasad prawa Unii, naruszenie jej prawa do obrony i brak uzasadnienia zaskarżonego wyroku. W szczególności Caffaro zarzuca Sądowi nieuwzględnienie, że Komisja pozostała bezczynna przez rok po podjęciu działania powodującego przerwanie biegu przedawnienia, zanim skierowała do skarżącej żądanie udzielenia informacji, bez żadnego powodu związanego z dochodzeniem i bez wyraźnego uzasadnienia.
   Wreszcie w ramach zarzutu piątego skarżąca podnosi, że zaskarżony wyrok obciążony jest brakiem uzasadnienia i błędną oceną okoliczności łagodzących podniesionych przez nią przed Komisją. Skarżąca twierdzi, że Sąd naruszył zasady postępowania i niewłaściwie ocenił, ze szkodą dla niej, niektóre dowody.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003 L 1, s. 1).

      (2)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz art. 65 ust. 5 traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (Dz.U. 1998, C 9, str. 3).