title: Sprawy połączone T-394/08, T-408/08, T-453/08 i T-454/08: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2011 r. — Regione autonoma della Sardegna i in. przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pomoc na rzecz przemysłu hotelarskiego w regionie Sardynia — Decyzja uznająca pomoc za częściowo zgodną ze wspólnym rynkiem i częściowo z nim niezgodną i nakazująca jej odzyskanie — Nowa pomoc — Obowiązek uzasadnienia — Ochrona uzasadnionych oczekiwań — Efekt zachęty — Zasada de minimis)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/13

         Wyrok Sądu z dnia 20 września 2011 r. — Regione autonoma della Sardegna i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-394/08, T-408/08, T-453/08 i T-454/08) (1)

   (Pomoc państwa - Pomoc na rzecz przemysłu hotelarskiego w regionie Sardynia - Decyzja uznająca pomoc za częściowo zgodną ze wspólnym rynkiem i częściowo z nim niezgodną i nakazująca jej odzyskanie - Nowa pomoc - Obowiązek uzasadnienia - Ochrona uzasadnionych oczekiwań - Efekt zachęty - Zasada de minimis)
   2011/C 319/24
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Regione autonoma della Sardegna (Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Fantozzi, P. Carrozza i G. Mameli) (sprawa T-394/08); SF Turistico Immobiliare Srl (Orosei, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L. Marcialis) (T-408/08); Timsas Srl (Arezzo, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci D. Dodaro, S. Pinna i S. Cianciullo) (T-453/08); i Grand Hotel Abi d’Oru SpA (Olbia) (przedstawiciele: adwokaci D. Dodaro, S. Cianciullo i R. Masuri) (T-454/08)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: w sprawach T-394/08 i T-454/08 E. Righini, D. Grespan i C. Urraca Caviedes; w sprawie T-408/08 E. Righini i D. Grespan; w sprawie T-453/08 D. Grespan i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą w sprawie T-394/08: Selene di Alessandra Cannas Sas (Cagliari, Włochy); HGA Srl (Golfo Aranci, Włochy); Gimar Srl (Sassari, Włochy); Coghene Costruzioni Srl (Alghero, Włochy); Camping Pini i Mare di Cogoni Franco & C. Sas (Quartu Sant’Elena, Włochy); Immobiliare 92 Srl (Arzachena, Włochy); Gardena Srl (Santa Teresa di Gallura, Włochy); Hotel Stella 2000 Srl (Olbia, Włochy); Vadis Srl (Valledoria, Włochy); Macpep Srl (Sorso, Włochy); San Marco Srl (Alghero); Due Lune SpA (Mediolan, Włochy); Nicos Residence Srl (Santa Teresa di Gallura); Rosa Murgese (Iglesias, Włochy); Mavi Srl (Arzachena); Hotel Mistral di Bruno Madeddu & C. Sas (Alghero); L’Esagono di Mario Azara & C. Snc (San Teodoro, Włochy); Le Buganville di Cogoni Giuseppe & C. Snc (Villasimius, Włochy); i Le Dune di Stefanelli Vincenzo & C. Snc (Arbus, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Dore, F. Ciulli i A. Vinci)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2008/854/WE z dnia 2 lipca 2008 r. w sprawie programu pomocy „Ustawa regionalna nr 9 z 1998 r. — nadużycia w stosowaniu programu pomocy N 272/98” C 1/04 (ex NN 158/03 i CP 15/2003) (Dz.U. L 302, s. 9), na mocy której Regione autonoma della Sardegna przyznał dotacje na rzecz początkowych inwestycji w obrębie sektora hotelarskiego na Sardynii

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-394/08, T-408/08, T-453/08 i T-454/08 zostają połączone w celu wydania wyroku.

               2)

               Skargi zostają oddalone.

               3)

               Skarżące pokrywają koszty poniesione przez Komisję z wyłączeniem kosztów, które poniosła ona z powodu interwencji, oraz swoje własne koszty.

               4)

               Interwenienci w sprawie T-394/08 pokrywają koszty poniesione przez Komisję dotyczące interwencji oraz swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008.


title: Sprawy połączone C-523/11 i C-585/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 lipca 2013 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Verwaltungsgericht Hannover, Verwaltungsgericht Karlsruhe — Niemcy) — Laurence Prinz przeciwko Region Hannover (C-523/11) i Philipp Seeberger przeciwko Studentenwerk Heidelberg (C-585/11) (Obywatelstwo Unii — Artykuły 20 TFUE i 21 TFUE — Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu — Stypendium edukacyjne przyznane obywatelowi państwa członkowskiego na studia w innym państwie członkowskim — Obowiązek zamieszkania w państwie członkowskim pochodzenia przez co najmniej trzy lata przed rozpoczęciem studiów)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 lipca 2013 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Verwaltungsgericht Hannover, Verwaltungsgericht Karlsruhe — Niemcy) — Laurence Prinz przeciwko Region Hannover (C-523/11) i Philipp Seeberger przeciwko Studentenwerk Heidelberg (C-585/11)
   (Sprawy połączone C-523/11 i C-585/11) (1)

   (Obywatelstwo Unii - Artykuły 20 TFUE i 21 TFUE - Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu - Stypendium edukacyjne przyznane obywatelowi państwa członkowskiego na studia w innym państwie członkowskim - Obowiązek zamieszkania w państwie członkowskim pochodzenia przez co najmniej trzy lata przed rozpoczęciem studiów)
   2013/C 260/15
   Język postępowania: niemiecki

      Sądy odsyłające

   Verwaltungsgericht Hannover, Verwaltungsgericht Karlsruhe

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: Laurence Prinz (C-523/11), Philipp Seeberger (C-585/11)

      Drugie strony postępowania: Region Hannover (C-523/11), Studentenwerk Heidelberg (C-585/11)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Hannover, Verwaltungsgericht Karlsruhe — Wykładnia art. 20 TFUE i 21 TFUE — Korzystanie ze stypendium edukacyjnego („Ausbildungsförderung”) — Przepisy krajowe ograniczające korzystanie z tego stypendium do jednego roku dla obywateli, którzy studiują za granicą i którzy w chwili rozpoczęcia studiów zamieszkiwali na terytorium kraju krócej niż od trzech lat

      Sentencja

   Artykuły 20 TFUE i 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom państwa członkowskiego, które poddają przyznanie, na okres przekraczający jeden rok, stypendium edukacyjnego z tytułu odbywania studiów za granicą pojedynczemu warunkowi — takiemu jak ten przewidziany w § 16 ust. 3 Bundesgesetz über individuelle Förderung der Ausbildung (Bundesausbildungsförderungsgesetz) (ustawy federalnej o wspieraniu kształcenia indywidualnego), zmienionej w dniu 1 stycznia 2008 r. dwudziestą drugą ustawą zmieniającą ustawę federalną o wspieraniu kształcenia indywidualnego — wymagającemu od wnioskodawcy posiadania stałego miejsca zamieszkania w rozumieniu tej ustawy na terytorium kraju przez co najmniej trzy lata przed rozpoczęciem tych studiów.

      (1)  Dz.U. C 13 z 14.1.2012.

      Dz.U. C 49 z 18.2.2012.


title: Sprawa C-633/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sø- og Hendelsretten (Dania) w dniu 7 grudnia 2016 r. – Ernst & Young P/S/Konkurrencerådet

text:
               13.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sø- og Hendelsretten (Dania) w dniu 7 grudnia 2016 r. – Ernst & Young P/S/Konkurrencerådet
   (Sprawa C-633/16)
   (2017/C 046/19)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Sø- og Hendelsretten

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ernst & Young P/S

      Strona pozwana: Konkurrencerådet

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Według jakich kryteriów należy oceniać to, czy działanie/zachowanie danego przedsiębiorstwa jest objęte zakazem ustanowionym w art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (1) (zakazem uprzedniego wprowadzania w życie koncentracji) i czy do uznania, że mamy do czynienia z wprowadzaniem w życie w rozumieniu tego art. 7 ust. 1 konieczne jest, żeby dane działanie, w całości lub częściowo, pod względem prawnym lub faktycznym, stanowiło część zmiany w kontroli lub fuzji działalności uczestniczących w nim przedsiębiorstw, które – przy założeniu przekroczenia progów ilościowych – powoduje powstanie obowiązku zgłoszenia?

               2.

               Czy takie jak rozpatrywane w niniejszym przypadku wypowiedzenie umowy o współpracy, które zostało złożone w okolicznościach odpowiadającym tym opisanych w odesłaniu prejudycjalnym, stanowi wprowadzenie w życie objęte zakazem ustanowionym w art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 139/2004 i jakie kryteria należy stosować przy wydawaniu rozstrzygnięcia w tym względzie?

               3.

               Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie 2 ma znaczenie to, że wypowiedzenie to rzeczywiście pociągnęło za sobą istotne z punktu widzenia konkurencji skutki rynkowe?

               4.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 3 Trybunał jest proszony o wyjaśnienie, jakie kryteria i jaki stopień prawdopodobieństwa należy przyjąć wydając w konkretnym przypadku rozstrzygnięcie w przedmiocie tego, czy to wypowiedzenie pociągnęło za sobą takie skutki rynkowe, w tym również stopień prawdopodobieństwa, że te istotne z punktu widzenia konkurencji skutki można również wytłumaczyć innymi przyczynami.

      (1)  Rozporządzenie Rady nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw) (Dz.U. 2004, L 24 s. 1 – wydanie specjalne w języku polskim: rozdział 08 tom 003 s. 40-61)


title: Sprawa C-572/08: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/14

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-572/08)
   (2009/C 55/22)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Euopejskich (przedstawiciele: A. Aresu i W. Mölls, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że przyznając korzyści podatkowe w zakresie regenerowanych olei smarowych, produkowanych na bazie olei zużytych we Włoszech, lecz odmawiając zastosowania tej korzyści do olei smarowych uzyskiwanych ze zużytych olei pochodzących z innych państw członkowskich [na podstawie art. 62 „jednolitego tekstu przepisów ustawodawczych dotyczących podatków od produkcji, konsumpcji i sankcji karnych oraz administracyjnych w tej dziedzinie” („Testo unico delle disposizioni legislative concernenti le imposte sulla produzione e sui consumi e relative sanzioni penale e amministrative”) zatwierdzonego dekretem ustawodawczym nr 504 z dnia 26 października 1995 r. i poddanego wykładni w okólniku nr 24/D Agenzia delle Entrate z dnia 5 maja 2004 r. oraz zgodnie z art. 1 ust. 116 ustawy nr 266 z dnia 23 grudnia 2005 r.], Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom które na niej ciążą na mocy art. 90 WE,

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja zarzuca władzom włoskim utrzymywanie systemu korzyści podatkowych dla regenerowanych olei smarowych, które uprzywilejowują produkcję krajową kosztem innych państw członkowskich, z oczywistym naruszeniem zasady niedyskryminacji ustanowionej w dziedzinie podatków w art. 90 WE.
   System ten stanowi powtórzenie wcześniejszego reżimu korzyści podatkowych skrytykowanego przez Trybunał Sprawiedliwości w r. 1980, przy czym argumenty powołane przez Republikę Włoską co o właściwego charakteru tego nowego systemu nie mogą uzasadniać tego wyboru.


title: Sprawa T-519/12: Postanowienie Sądu z dnia 10 września 2014 r. – mobile.international przeciwko OHIM – Komisja (PL mobile.eu) (Wspólnotowy znak towarowy — Wniosek o unieważnienie prawa do znaku — Cofnięcie wniosku o unieważnienie prawa do znaku — Umorzenie postępowania)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/39

         Postanowienie Sądu z dnia 10 września 2014 r. – mobile.international przeciwko OHIM – Komisja (PL mobile.eu)
   (Sprawa T-519/12) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Wniosek o unieważnienie prawa do znaku - Cofnięcie wniosku o unieważnienie prawa do znaku - Umorzenie postępowania))
   2014/C 409/56
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: mobile.international GmbH (Kleinmachnow, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Lührig)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Komisja Europejska

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 września 2012 r. (sprawa R 1401/2011-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Komisją Europejską a mobile.international GmbH.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa T-254/04: Skarga wniesiona dnia 16 czerwca 2004 r. przez Spyridona de Athanassios Pappasa przeciwko Komitetowi Regionów

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/29

         Skarga wniesiona dnia 16 czerwca 2004 r. przez Spyridona de Athanassios Pappasa przeciwko Komitetowi Regionów
   (Sprawa T-254/04)
   (2004/C 262/56)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 16 czerwca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komitetowi Regionów wniesiona przez Spyridona de Athanassios Pappasa, zamieszkałego w Kraainem (Belgia), reprezentowanego przez Xanthi Goustę, adwokata.
   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               orzeczenie nieważności decyzji podjętej przez Organ Uprawniony do Mianowania Komitetu Regionów dnia 9 marca 2004 r., dotyczącej odpowiedzi na jego skargę z dnia 23 grudnia 2003 r.;

               —

               orzeczenie nieważności decyzji podjętej przez Prezydium Komitetu Regionów dnia 8 października 2003 r., dotyczącej unieważnienia postępowania rekrutacyjnego 2000/C 28 A/01;

               —

               obciążenie Komitetu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżący ubiegał się o stanowisko Sekretarza Generalnego, a następnie zaskarżył przed Sądem (sprawa T-73/01 (1)) decyzję Komitetu odrzucającą jego kandydaturę i powołującą na to stanowisko innego kandydata. Wyrokiem z dnia 18 września 2003 r. (2) Sąd uwzględnił jego pierwszą skargę.. W następstwie tego wyroku, decyzją z dnia 8 października 2003 r., Komitet Regionów unieważnił sporne postępowanie rekrutacyjne i otworzył nowe postępowanie rekrutacyjne na to samo stanowisko.
   Niniejszą skargą wniesioną do Trybunału skarżący podważa tę ostatnią decyzję, a także decyzję Organu Uprawnionego do Mianowania Komitetu Regionów odrzucającą skargę, którą złożył przeciwko niej. Podnosi, że zgodnie z art. 233 WE strona pozwana powinna była podjąć pierwsze postępowanie rekrutacyjne, wykorzystując w całości jego podanie w formie, w jakiej zostało ono złożone, a następnie, dokonując konsultacji z powołaną ad hoc komisją konkursową. W opinii skarżącego dopiero po podjęciu tych kroków strona pozwana mogła zgodnie z przepisami unieważnić pierwsze postępowanie rekrutacyjne.

      (1)  Dz.U. C 161 z 2.6.2001, str. 23.

      (2)  Dz.U. C 289 z 29.11.2003, str. 20.


title: Sprawa T-36/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 czerwca 2008 r. — Zipcar przeciwko OHIM — Canary Islands Car (ZIPCAR) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ZIPCAR — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy CICAR — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/22

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 czerwca 2008 r. — Zipcar przeciwko OHIM — Canary Islands Car (ZIPCAR)
   (Sprawa T-36/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ZIPCAR - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy CICAR - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 197/38)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Zipcar, Inc. (Cambridge, Massachusetts, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: M. Elmslie, solicitor i N. Saunders, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Canary Islands Car, SL (San Bartolome, Hiszpania)
   Przedmiot
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 listopada 2006 r. (sprawa R 122/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Canary Islands Car, SL a Zipcar, Inc.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Zipcar, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawa C-250/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Plovdiski Raïonen Sed (Bułgaria) w dniu 6 lipca 2009 r. — Vassil Ivanov Georgiev przeciwko Tehnicheski universitet Sofia, filial Plovdiv

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Plovdiski Raïonen Sed (Bułgaria) w dniu 6 lipca 2009 r. — Vassil Ivanov Georgiev przeciwko Tehnicheski universitet Sofia, filial Plovdiv
   (Sprawa C-250/09)
   2009/C 220/45
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Plovdiski Raïonen Sed (Bułgaria)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vassil Ivanov Georgiev

      Strona pozwana: Tehnicheski universitet Sofia — filial Plovdiv

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1) stoją na przeszkodzie stosowaniu ustawy krajowej, która nie dopuszcza zawierania umów o pracę na czas nieokreślony z profesorami, którzy ukończyli 65 rok życia? Czy w tym kontekście, a konkretnie w świetle art. 6 ust. 1 dyrektywy, wymienione w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o ochronie przed dyskryminacją środki, które ustanawiają granicę wieku dla zatrudnienia na konkretnym stanowisku, są obiektywne i właściwe oraz uzasadnione przez cel zgodny z prawem, jak również proporcjonalne, biorąc pod uwagę, że dyrektywa została w pełnym zakresie transponowana do prawa bułgarskiego?

               2)

               Czy przepisy dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy stoją na przeszkodzie stosowaniu ustawy krajowej, zgodnie z którą profesorowie, którzy ukończyli 68 rok życia przechodzą obowiązkowo na emeryturę? Czy wobec przedstawionych okoliczności stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz w przypadku stwierdzenia niezgodności podlegającego zastosowaniu prawa krajowego, dokonującego transpozycji dyrektywy, z przepisami tejże dyrektywy, możliwe jest, aby wykładnia przepisów prawa wspólnotowego prowadziła do niestosowania prawa krajowego?

      (1)  JO L 303 z dnia 2 grudnia 2000, s. 16.


title: Sprawa T-144/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 lipca 2007 r. — Eagle i in. przeciwko Komisji (Pracownicy zatrudnieni przez wspólne przedsiębiorstwo JET — Stosowanie wobec nich odmiennego statusu prawnego niż wobec członków personelu tymczasowego — Odszkodowanie za poniesioną szkodę materialną)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/26

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 lipca 2007 r. — Eagle i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-144/02) (1)

   (Pracownicy zatrudnieni przez wspólne przedsiębiorstwo JET - Stosowanie wobec nich odmiennego statusu prawnego niż wobec członków personelu tymczasowego - Odszkodowanie za poniesioną szkodę materialną)
   (2007/C 199/48)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Richard J. Eagle (Oxon, Zjednoczone Królestwo) oraz 12 pozostałych skarżących, których nazwiska są zamieszczone w załączniku do wyroku, (przedstawiciel: D. Beard, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall, pełnomocnik)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (Przedstawiciele: J.-P. Hix i B. Driessen, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Ustalenie, w następstwie wyroku Sądu z dnia 5 października 2004 r. w sprawie T 144/02 Eagle i in. przeciwko Komisji, (Zb.Orz. str. II 3381), wysokości odszkodowania za szkodę majątkową poniesioną przez każdego ze skarżących w związku z niezatrudnieniem w charakterze członków personelu tymczasowego Wspólnot Europejskich do świadczenia pracy w ramach wspólnego przedsiębiorstwa Joint European Torus (JET)
   Sentencja wyroku

               1)

               Komisja zapłaci każdemu ze skarżących odszkodowanie w kwocie wskazanej dla każdego z nich w kolumnie 6 załącznika 3 do niniejszego wyroku.

               2)

               Od kwoty tej należne są odsetki w wysokości 5,25 %, licząc od dnia 31 grudnia 1999 r. do dnia rzeczywistej zapłaty.

               3)

               Komisja pokryje swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez skarżących w całym postępowaniu przed Sądem.

               4)

               Rada poniesie swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 169 z 13.7.2002.


title: Sprawa C-430/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Ítélőtábla (Węgry) w dniu 29 lipca 2013 r. — Ilona Baradics i in. przeciwko QBE Insurance (Europe) Limited Magyarországi Fióktelepe, Magyar Állam

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/38

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Ítélőtábla (Węgry) w dniu 29 lipca 2013 r. — Ilona Baradics i in. przeciwko QBE Insurance (Europe) Limited Magyarországi Fióktelepe, Magyar Állam
   (Sprawa C-430/13)
   2013/C 344/67
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Ítélőtábla

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ilona Baradics, Adrienn Bóta, Éva Emberné Stál, Lászlóné György, Sándor Halász, Zita Harászi, Zsanett Hideg, Katalin Holtsuk, Gábor Jancsó, Mária Katona, Gergely Kézdi, Dr. László Korpás, Ferencné Kovács, Viola Kőrösi, Tamás Kuzsel, Attila Lajtai, Zsolt Lőrincz, Ákos Nagy, Attiláné Papp, Zsuzsanna Peller, Ágnes Petkovics, László Pongó, Zsolt Porpáczy, Zsuzsanna Rávai, László Román, Zsolt Schneck, Mihály Szabó, Péter Szabó, Zoltán Szalai, Erika Szemeréné Radó, Dr. Zsuzsanna Szigeti, Nikolett Szőke, Péter Tóth, Zsófia Várkonyi i Mónika Veress

      Strona pozwana: QBE Insurance (Europe) Limited Magyarországi Fióktelepe i Magyar Állam

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy ustawodawca krajowy należycie zastosował się do art. 7 i 9 dyrektywy [90/314/EWG] (1), a mianowicie, czy zapewnił skuteczną ochronę jednostek na wypadek upadłości lub niewypłacalności organizatorów i punktów sprzedaży detalicznej imprez turystycznych, stanowiąc, że wysokość gwarancji majątkowej zapewnianej przez organizatora lub punkt sprzedaży detalicznej imprez turystycznych powinna wynosić określony procent przewidywanych przychodów netto ze sprzedaży pakietów turystycznych lub określoną kwotę minimalną?

               2)

               W zakresie w jakim możliwe będzie stwierdzenie, iż państwo dopuściło się naruszenia, czy naruszenie to jest wystarczająco istotne dla celów stwierdzenia odpowiedzialności odszkodowawczej?

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek (Dz.U. L 158, s. 59)


title: Sprawa T-148/08: Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2010 r. — Beifa Group przeciwko OHIM — Schwan-Stabilo Schwanhäußer (Przyrząd do pisania) (Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający przyrząd do pisania — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy — Podstawa unieważnienia — Użycie we wzorze wspólnotowym wcześniejszego oznaczenia, którego właścicielowi przysługuje prawo do zakazania jego używania — Artykuł 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 6/2002 — Żądanie przedstawienia dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego podniesione po raz pierwszy przed izbą odwoławczą)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/33

         Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2010 r. — Beifa Group przeciwko OHIM — Schwan-Stabilo Schwanhäußer (Przyrząd do pisania)
   (Sprawa T-148/08) (1)

   (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający przyrząd do pisania - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy - Podstawa unieważnienia - Użycie we wzorze wspólnotowym wcześniejszego oznaczenia, którego właścicielowi przysługuje prawo do zakazania jego używania - Artykuł 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 6/2002 - Żądanie przedstawienia dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego podniesione po raz pierwszy przed izbą odwoławczą)
   2010/C 179/56
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Beifa Group Co. Ltd (Ningbo, Zhejiang, Chiny) (przedstawiciele: R. Davis, barrister i N. Cordell, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Schwan-Stabilo Schwanhaüßer GmbH & Co. KG (Heroldsberg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Blumenröder i H. Gauß)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 stycznia 2008 r. (sprawa R 1352/2006-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru wspólnotowego między Schwan-Stabilo Schwanhäuber GmbH & Co. KG a Ningo Beifa Group Co., Ltd.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 31 stycznia 2008 r. (sprawa R 1352/2006-3).

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               OHIM pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Beifa Group Co. Ltd. Schwan-Stabilo Schwanhaüßer GmbH & Co. KG pokrywa koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 142 z 7.6.2008.


title: Sprawa T-291/06: Skarga wniesiona w dniu 18 października 2006 — Operator ARP/Komisja

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/22

         Skarga wniesiona w dniu 18 października 2006 — Operator ARP/Komisja
   (Sprawa T-291/06)
   (2006/C 310/43)
   język postępowania: polski
   Strony:

      Strona skarżąca:„Operator ARP” Sp. z o.o. (Przedstawiciel: J. Szymanowska, radca prawny)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 lipca 2005 r. w sprawie pomocy państwa nr C 20/04 (ex. NN 25/05) na rzecz Huty Częstochowa w części, tj. art. 3 akapit 2 w zakresie zobowiązania Polski do podjęcia wszelkich niezbędnych środków do odzyskania od Operatora Sp. z o.o. pomocy państwa przyznanej Hucie Częstochowa S.A. niezgodnie ze wspólnym rynkiem;

               —

               obciążenie Komisji kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 5 lipca 2005 roku w sprawie pomocy państwa nr C 20/04 (ex. NN 25/05) uznającej w art. 3 ust. 1 za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc, jakiej Polska udzieliła Hucie Częstochowa S.A. w okresie od 1997 r. do maja 2002 r. w formie pomocy operacyjnej i pomocy na cele restrukturyzacji zatrudnienia. Decyzja została doręczona skarżącej w dniu 21 sierpnia 2006 r. W art. 3, ust. 2 skarżonej decyzji Komisja zobowiązała Polskę do podjęcia niezbędnych kroków w celu odzyskania udzielonej bezprawnie pomocy od wymienionych w tym ustępie przedsiębiorstw, w tym skarżącej. Zgodnie z decyzją, wszystkie przedsiębiorstwa wymienione w powyższym ustępie ponoszą solidarnie odpowiedzialność za zwrot tej pomocy, co powinno nastąpić niezwłocznie i zgodnie z procedurami prawa krajowego. Odsetki powinny zostać naliczone za cały okres od dnia przyznania pomocy do dnia jej faktycznego odzyskania, zgodnie z przepisami zawartymi w rozdziale V rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 (1).
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji podnosząc, że nie jest ona beneficjentem pomocy udzielonej Hucie „Częstochowa” S.A. w latach 1997-2002, a tym samym dłużnikiem solidarnie odpowiedzialnym za zwrot tej pomocy, co powoduje, według skarżącej, iż zobowiązanie Polski do pojęcia wszelkich niezbędnych środków w celu odzyskania od skarżącej tej pomocy, nie znajduje uzasadnienia.
   Na poparcie swojej skargi, strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               —

               pogwałcenie prawa do obrony poprzez naruszenie art. 88 Traktatu WE poprzez nienależyte wywiązanie się z obowiązku umożliwienia zainteresowanym stronom przedstawienia uwag w ramach formalnej procedury dochodzenia w odniesieniu do przedmiotowej pomocy. Skarżąca twierdzi, że w związku z tym, że nie uczestniczyła w formalnej procedurze dochodzenia prowadzonej przez Komisję, nie miała możliwości przedstawienia uwag ani argumentacji prawnej w ramach tej procedury, co doprowadziłoby jej zdaniem do odmiennego rozstrzygnięcia Komisji w zakresie określenia kręgu beneficjentów pomocy (wykluczenia z tego kręgu „Operatora” Sp. z o.o.);

               —

               naruszenie art. 253 Traktatu WE, tj. brak odpowiedniego uzasadnienia decyzji. Skarżąca podnosi, że uzasadnienie decyzji w zakresie uznania jej za beneficjenta pomocy jest lakoniczne i niespójne, jako że w uzasadnieniu decyzji Komisja nie traktuje skarżącej jako podmiotu, który może być uznany za beneficjenta pomocy, wskazując ją jednocześnie w rozstrzygnięciu jako podmiot zobowiązany do jej zwrotu. Skarżąca podnosi ponadto, że zaskarżona decyzja nie wyjaśnia okoliczności faktycznych dotyczących pomocy udzielonej Hucie Częstochowa, według decyzji niezgodnie ze wspólnym rynkiem, w szczególności nie zawiera analizy kwestii ewentualnego transferu korzyści wynikających z uzyskanej pomocy na rzecz podmiotów przejmujących aktywa i zobowiązania Huty Częstochowa w kontekście rozszerzenia kręgu beneficjentów;

               —

               błędna wykładnia art. 87 i 88 Traktatu WE oraz art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 (2) poprzez uznanie skarżącej za beneficjenta pomocy. Skarżąca podnosi iż uznając ją za beneficjenta pomocy, Komisja przekroczyła granice swobodnego uznania, gdyż skarżąca nie należy do podmiotów, które faktycznie z tej pomocy skorzystały;

               —

               pogwałcenie zasad pewności prawa i proporcjonalności poprzez wskazanie skarżącej jako podmiotu zobowiązanego do zwrotu pomocy uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem, mimo iż faktycznie nie była ona jej beneficjentem.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 140, str.1)

      (2)  Rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE, Dz. U. L 83, str.1


title: Sprawa T-311/04: Skarga wniesiona dnia 22 lipca 2004 r. przez José Luisa Buendię Sierrę przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/44

         Skarga wniesiona dnia 22 lipca 2004 r. przez José Luisa Buendię Sierrę przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-311/04)
   (2004/C 262/84)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 22 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga wniesiona przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez José Luisa Buendię Sierrę, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez Marca van der Woudego i Valérie Landes, adwokatów.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora generalnego Służby Prawnej, przyznającej skarżącemu jeden tylko punkt pierwszeństwa dyrekcji generalnej w ramach procesu przyznawania awansów 2003, potwierdzonej i uczynionej ostateczną przez decyzję organu powołującego, stanowiącą o oddaleniu skargi o ponowne rozpatrzenie sprawy;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego, nie przyznającej skarżącemu żadnego punktu specjalnego pierwszeństwa „Komitetu ds. awansu za dodatkowe obowiązki w interesie instytucji” z tytułu procesu przyznawania awansów 2003;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego, przyznającej skarżącemu w sumie 20 punktów w ramach procesu przyznawania awansów 2003, listy zasług urzędników grupy zaszeregowania A5 w ramach procesu przyznawania awansów 2003, listy urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania A4 w ramach procesu przyznawania awansów 2003 oraz, w każdym razie, decyzji odmawiającej wpisania jego nazwiska na te listy;

               —

               stwierdzenie nieważności, o ile jest taka potrzeba, decyzji odrzucającej skargę;

               —

               obciążenie kosztami strony pozwanej.

         Zarzuty i główne argumenty
   Według skarżącego, decyzja przyznająca mu jeden tylko punkt pierwszeństwa dyrekcji generalnej jest rezultatem kryteriów ustalonych w Służbie Prawnej, które prowadzą do przyznania tych punktów urzędnikom mającym najdłuższy staż w danej grupie zaszeregowania, niezależnie od ich zasług. Skarżący podnosi w odniesieniu do tej decyzji naruszenie art. 45 Regulaminu Pracowniczego, art. 2 ust. 1 ogólnych przepisów w zakresie stosowania art. 43 Regulaminu Pracowniczego oraz art. 6 ust. 3 i 4 ogólnych przepisów w zakresie stosowania art. 45 Regulaminu Pracowniczego. Według skarżącego, decyzja ta narusza ponadto zasady równego traktowania oraz prawa do kariery, zawiera oczywisty błąd w ocenie i stanowi nadużycie władzy. W końcu skarżący podnosi naruszenie istotnych przepisów procedury przyznawania punktów oraz badania skargi o ponowne rozpatrzenie sprawy.
   Skarżący utrzymuje ponadto, że decyzja nieprzyznająca mu żadnego punktu pierwszeństwa „Komitetu ds. awansu za dodatkowe obowiązki w interesie instytucji” narusza art. 45 Regulaminu Pracowniczego, art. 9 ogólnych przepisów w zakresie stosowania art. 45 Regulaminu Pracowniczego oraz zasadę równego traktowania. Według skarżącego decyzja ta jest także dotknięta oczywistym błędem oceny i nadużyciem władzy.
   W końcu, skarżący podważa decyzję przyznającą mu w sumie 20 punktów, listę zasług urzędników stopnia A5, listę urzędników awansowanych na stopień A4 i decyzję odmawiającą wpisania jego nazwiska na te listy. W tym względzie, skarżący podnosi przede wszystkim niezgodność z prawem innych aktów zaskarżonych w niniejszej skardze, a także niezgodność z prawem przepisów odnoszących się do procedury oceny personelu 2001-2002, ogólnych przepisów w zakresie stosowania art. 43 Regulaminu Pracowniczego oraz ogólnych przepisów w zakresie stosowania art. 45 Regulaminu Pracowniczego. Według skarżącego, normy te naruszają art. 25 ust. 2 oraz art. 45 Regulaminu Pracowniczego oraz zasady prawa do kariery i równego traktowania. Skarżący podnosi w końcu, że decyzje są dotknięte wadami braku kompetencji i naruszeniem istotnych przepisów postępowania.


title: Sprawa C-506/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de La Coruña (Hiszpania) w dniu 20 listopada 2007 r. — Lubricantes y Carburantes Galaicos, S. L. (Lubricarga) przeciwko Petrogal Española S.A., obecnie GALP Energía España SAU

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de La Coruña (Hiszpania) w dniu 20 listopada 2007 r. — Lubricantes y Carburantes Galaicos, S. L. (Lubricarga) przeciwko Petrogal Española S.A., obecnie „GALP Energía España SAU”
   (Sprawa C-506/07)
   (2008/C 37/07)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Audiencia Provincial de La Coruña
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lubricantes y Carburantes Galaicos, S. L. (Lubricarga)

      Strona pozwana: Petrogal Española S.A., obecnie „GALP Energía España SAU”
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jeżeli umowa zawarta pomiędzy „Lubricarga S.L.” i „Petrogal S.A” jest umową, do której ma zastosowanie zasada „de minimis”, art. [81] traktatu nie ma w żadnym przypadku zastosowania, czy też, mimo takiej kwalifikacji tej umowy, to postanowienie traktatowe będzie miało do niej zastosowanie w przypadku zobowiązania prowadzącego stację benzynowej do stosowania ustalonej przez dostawcę końcowej ceny sprzedaży detalicznej lub też w przypadku ciążących na odsprzedającym zobowiązań wyłącznego zakupu i zakazu konkurencji niepodlegających ograniczeniom czasowym ustanowionym w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1984/83 (1) oraz w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2790/1999 (2)?

               2)

               Czy w przypadku gdy rozporządzenie nr 1984/83, jeżeli ma zastosowanie, zakazuje zawierania na czas nieokreślony lub na okres wynoszący ponad 10 lat porozumień pionowych z klauzulą wyłączności, dotyczących stacji benzynowych, z zastrzeżeniem odstępstwa ustanowionego w art. 12 ust. 2, zgodnie z którym, „jeżeli porozumienie dotyczy stacji paliw, którą dostawca wydzierżawił odsprzedawcy lub zezwolił w drodze prawnej lub faktycznej na jej użytkowanie, obowiązki wyłącznego zakupu i zakazy konkurencji, o których mowa w niniejszym tytule mogą zostać nałożone na odsprzedawcę na cały okres, w którym rzeczywiście prowadzi tę stację paliw”, odstępstwo to dotyczy przypadku takiego, jak rozpatrywany w niniejszej sprawie, w którym, zgodnie z zawartą w dniu 27 lipca 1990 r. umową prawa prywatnego i datowanym na dzień 10 października 1995 r. aktem notarialnym, spółka Lubricarga, właściciel działki, przeniosła na Galp na 25 lat prawo powierzchni, a ta druga spółka zobowiązała się do wybudowania na tej działce stacji pod warunkiem, że po zakończeniu budowy prawo do korzystania z urządzeń stacji benzynowej zostanie przeniesione na spółkę Lubricarga na taki sam okres czasu, przy czym spółka Lubricarga będzie zobowiązana do nabywania wszystkich paliw wyłącznie od tej spółki paliwowej?

               3)

               Czy w przypadku gdy rozporządzenie nr 2790/1999, o ile ma zastosowanie, w art. 5 stanowi, iż „okres pięciu lat nie ma zastosowania, gdy towary lub usługi kontraktowe są sprzedawane przez kupującego w pomieszczeniach i na terenie będących własnością dostawcy lub dzierżawionych przez niego od stron trzecich, niezwiązanych z nabywcą, pod warunkiem, że czas trwania zobowiązania [do] niekonkurowania nie przekroczy okresu zajmowania pomieszczeń i terenu przez kupującego”, odstępstwo to dotyczy przypadku takiego, jak rozpatrywany w niniejszej sprawie, w którym, zgodnie z zawartą w dniu 27 lipca 1990 r. umową prawa prywatnego i datowanym na dzień 10 października 1995 r. aktem notarialnym, spółka Lubricarga, właściciel działki, przeniosła na Galp na 25 lat prawo powierzchni, a ta druga spółka zobowiązała się do wybudowania na tej działce stacji pod warunkiem, że po zakończeniu budowy prawo do korzystania z urządzeń stacji benzynowej zostanie przeniesione na spółkę Lubricarga na taki sam okres czasu, przy czym spółka Lubricarga będzie zobowiązana do nabywania wszystkich paliw wyłącznie od tej spółki paliwowej?

               4)

               Czy w sytuacji gdy art. [81] ust. 1 lit. a) traktatu EWG dotyczy zakazu ustalania w sposób pośredni cen zakupu lub sprzedaży, a, zgodnie z motywem 8 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1984/83, „[p]ozostałe postanowienia ograniczające konkurencję, w szczególności te, które ograniczają swobodę sprzedawcy w ustalaniu cen lub warunków odsprzedaży oraz wyborze klientów, nie podlegają zwolnieniu na podstawie niniejszego rozporządzenia”, oznacza to, że zakaz ten ma zastosowanie do umowy takiej, jak będąca przedmiotem niniejszego sporu, której postanowienie dziesiąte i załącznik I dotyczą zapewniania konkurencyjnych cen oraz tego, iż „rabaty przyznawane właścicielowi nie będą niższe niż średnia prowizja operatorów trzech (wiodących — ze względu na rozmiar osiąganych obrotów) przedsiębiorstw prowadzących działalność na obszarze, na którym znajduje się stacja benzynowa będąca przedmiotem niniejszej umowy”, ponieważ umowa ta może w każdym przypadku ograniczać możliwość ustalania przez nabywającego ceny sprzedaży?

               5)

               Czy w sytuacji gdy art. [81] ust. 1 lit. a) traktatu EWG przewiduje zakaz pośredniego ustalania cen zakupu lub sprzedaży, a rozporządzenie (WE) nr 2790/1999 z dnia 22 listopada obejmuje, jako szczególnie poważne ograniczenie konkurencji, utrzymywanie ceny odsprzedaży, oznacza to, że zakaz ten ma zastosowanie do umowy takiej, jak będąca przedmiotem niniejszego sporu, której postanowienie dziesiąte i załącznik I dotyczą zapewniania konkurencyjnych cen oraz tego, iż „rabaty przyznawane właścicielowi nie będą niższe niż średnia prowizja operatorów trzech (wiodących — ze względu na rozmiar osiąganych obrotów) przedsiębiorstw prowadzących działalność na obszarze, na którym znajduje się stacja benzynowa będąca przedmiotem niniejszej umowy”, ponieważ umowa ta może w każdym przypadku ograniczać możliwość ustalania przez nabywającego ceny sprzedaży?

      (1)  Z dnia 22 czerwca 1983 r. w sprawie zastosowania art. 85 ust. 3 traktatu do kategorii porozumień o wyłączności zakupu (Dz.U. L 173, str. 5).

      (2)  Z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych (Dz.U. L 336, str. 21).


title: Sprawa T-518/11: Postanowienie Sądu z dnia 5 maja 2014 r. – BTL Diffusion przeciwko OHIM – dm-drogerie markt (babyTOlove) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               29.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 339/17

         Postanowienie Sądu z dnia 5 maja 2014 r. – BTL Diffusion przeciwko OHIM – dm-drogerie markt (babyTOlove)
   (Sprawa T-518/11) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania))
   2014/C 339/19
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BTL Diffusion (St Cloud, Francja) (przedstawiciel: A. Berendes, avocat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: K. Klüpfel i D. Botis, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM i interwenientem przed Sądem była również: dm-drogerie markt GmbH & Co. KG (Karlsruhe, Niemcy) (przedstawiciele: C. Mellein i B. Beinert, Rechtsanwälte)

      Przedmiot

   Skarga wniesiona na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 lipca 2011 r. (sprawa R 883/2010-2) w przedmiocie postępowania w sprawie sprzeciwu między dm-drogerie markt GmbH & Co. KG i BTL Diffusion.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i interwenient ponoszą swoje koszty postępowania oraz – każdy z nich – połowę kosztów strony pozwanej.

      (1)  Dz.U. C 355 z 3.12.2011.


title: Sprawa C-369/06: Postanowienie prezesa siódmej izby Trybunału z dnia 28 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/32

         Postanowienie prezesa siódmej izby Trybunału z dnia 28 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-369/06) (1)

   (2007/C 297/54)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 261 z 28.10.2006.


title: Sprawa T-86/10: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — British Sugar przeciwko Komisji

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/58

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — British Sugar przeciwko Komisji
   (Sprawa T-86/10)
   2010/C 113/90
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: British Sugar plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: K. Lasok, QC, G. Facenna, Barrister, W. Robinson, P. Doris i D. Das, Solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia;

               —

               obciążenie Komisji kosztami obsługi prawnej oraz innymi kosztami i wydatkami poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszym postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1193/2009 z dnia 3 listopada 2009 r. dokonującego sprostowania rozporządzeń (WE) nr 1762/2003, (WE) nr 1775/2004, (WE) nr 1686/2005 i (WE) nr 164/2007 oraz ustalającego wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006 (1).
   W uzasadnieniu swych żądań skarżąca podnosi następujące zarzuty.
   Po pierwsze twierdzi ona, że Komisja nie podjęła środków koniecznych do zastosowania się do orzeczeń Trybunału wydanych w sprawach Jülich (2) i SAFBA (3), w których Trybunał stwierdził nieważność rozporządzeń Komisji (WE) nr 1762/2003 (4), 1775/2004 (5) i 1686/2004 (6). Skarżąca utrzymuje, że w związku z wydaniem orzeczeń w sprawach Jülich i SAFBA Komisja była zobowiązana do podjęcia środków niezbędnych do usunięcia stwierdzonego w tych orzeczeniach naruszenia prawa, a zatem posiadała w tym zakresie stosowne kompetencje. Wspomniane zobowiązania i kompetencje ograniczały się do podjęcia środków niezbędnych do zapewnienia określonym osobom (w tym skarżącej) zwrotu kwot, które zostały od nich bezprawnie pobrane w kwestionowanych latach gospodarczych. Według skarżącej kwoty te były i są możliwe do obliczenia przy użyciu wzoru określonego w rozporządzeniach, których nieważność stwierdził Trybunał, po skorygowaniu wskazanego przezeń błędu. Skarżąca twierdzi zatem, że Komisja wydała zaskarżone przepisy działając wbrew temu zobowiązaniu i wykraczając poza zakres swych kompetencji, wobec czego są one obarczone tym samym podstawowym błędem, ze względu na który Trybunał Sprawiedliwości stwierdził nieważność rozporządzeń (WE) nr 1762/2003, 1775/2004 i 1686/2005.
   Po drugie skarżąca podnosi, że zastosowana w zaskarżonym rozporządzeniu metoda obliczania opłat produkcyjnych w sektorze cukru jest sprzeczna z wnioskami, do których doszedł Trybunał w sprawie Jülich.
   Po trzecie skarżąca utrzymuje, że Komisja nie była uprawniona do wydania zaskarżonych uregulowań na mocy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, gdyż według skarżącej:

               —

               rozporządzenie to zostało uchylone i nie obowiązywało w czasie, w którym uchwalono zaskarżone uregulowania; oraz

               —

               w świetle wyroku w sprawie Jülich Komisja nie posiada kompetencji do określania opłat produkcyjnych w sposób niezgodny z art. 15 tego rozporządzenia. Wobec braku po stronie Komisji kompetencji do ustalania opłat produkcyjnych w świetle orzeczeń w sprawach Jülich i SAFBA czy też na podstawie rozporządzenia nr 1260/2001, kompetencje w tym zakresie przysługują Radzie, zgodnie z art. 43 TFUE. Oznacza to, że Komisja nie była uprawniona do wydania zaskarżonych uregulowań.

      (1)  Dz.U. 2009 L 321, s. 1

      (2)  Wyrok z dnia 8 maja 2008 r. w sprawach połączonych C-5/06 i od C-23/06 do C-36/06 Zuckerfabrik Jülich, Zb. Orz. s. I-3231

      (3)  Postanowienie z dnia 6 października 2008 r. w sprawach połączonych od C-175/07 do C-184/07 SAFBA, Zb.Orz. s. I-142

      (4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1762/2003 z dnia 7 października 2003 r. ustalające wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na rok gospodarczy 2002/2003, Dz.U. 2003, L 254, s. 4

      (5)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1775/2004 z dnia 14 października 2004 r. ustalające wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na rok gospodarczy 2003/2004, Dz.U. 2004, L 316, s. 64

      (6)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1686/2005 z dnia 14 października 2005 r. ustalające kwoty opłat produkcyjnych oraz współczynnik dodatkowej opłaty w sektorze cukru na rok gospodarczy 2004/2005, Dz.U. 2005, L 271, s. 12


title: Sprawa T-143/14: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2014 r. – EE przeciwko OHIM (Odcień koloru żółtego)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/57

         Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2014 r. – EE przeciwko OHIM (Odcień koloru żółtego)
   (Sprawa T-143/14)
   2014/C 135/74
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: EE Ltd (Hatfield, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 listopada 2013 r. wydanej w sprawie R 703/2013-2.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający odcień koloru żółtego dla towarów i usług z klas 7, 9, 16, 25, 35–39, 41, 42 i 45 – zgłoszenie nr 11 388 311

      Decyzja eksperta: Uznanie zgłoszonego znaku towarowego za niezdolny do rejestracji

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-23/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sø- og Handelsretten – Dania) – Post Danmark A/S/Konkurrencerådet [Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 82 WE — Nadużycie pozycji dominującej — Rynek usług doręczania przesyłek adresowych — Przesyłanie pocztą reklamy bezpośredniej (direct mailing) — System udzielania rabatów z mocą wsteczną — Skutek w postaci wykluczenia — Kryterium równie skutecznego konkurenta — Stopień prawdopodobieństwa wystąpienia skutku antykonkurencyjnego i jego poważny charakter]

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sø- og Handelsretten – Dania) – Post Danmark A/S/Konkurrencerådet
   (Sprawa C-23/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 82 WE - Nadużycie pozycji dominującej - Rynek usług doręczania przesyłek adresowych - Przesyłanie pocztą reklamy bezpośredniej (direct mailing) - System udzielania rabatów z mocą wsteczną - Skutek w postaci wykluczenia - Kryterium równie skutecznego konkurenta - Stopień prawdopodobieństwa wystąpienia skutku antykonkurencyjnego i jego poważny charakter])
   (2015/C 389/04)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Sø- og Handelsretten

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Post Danmark A/S

      Strona pozwana: Konkurrencerådet

      Sentencja

               1)

               Aby ustalić, czy stosowany przez zajmujące pozycję dominującą przedsiębiorstwo system rabatowy taki jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym może wywierać skutek w postaci wykluczenia z rynku z naruszeniem art. 82 WE, należy zbadać całokształt okoliczności danego przypadku, a w szczególności kryteria i warunki przyznawania rabatów, zasięg zajmowanej przez dane przedsiębiorstwo pozycji dominującej oraz panujące na rynku właściwym szczególne warunki konkurencji. Okoliczność polegająca na tym, że ów system rabatowy obejmuje większość klientów na rynku, może stanowić użyteczną wskazówkę co do wagi, jaką należy przypisać tej praktyce, i wywieranemu przez nią na rynku wpływowi, gdyż może ona zwiększyć stopień prawdopodobieństwa wystąpienia antykonkurencyjnego skutku w postaci wykluczenia.

               2)

               Zastosowanie kryterium „równie skutecznego konkurenta” nie stanowi warunku koniecznego do tego, aby na podstawie art. 82 WE móc stwierdzić, iż dany system rabatowy ma znamiona nadużycia. Kryterium „równie skutecznego konkurenta” jest pozbawione znaczenia w sytuacji takiej jak ta rozpatrywana w postępowaniu głównym.

               3)

               Artykuł 82 WE należy interpretować w ten sposób, iż do tego, aby skutek w postaci wykluczenia wywierany przez system rabatowy taki jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym był objęty zakresem zastosowania tego postanowienia, konieczne jest, by skutek ten był prawdopodobny i nie ma przy tym potrzeby wykazywania, że skutek ten jest poważny lub znaczący.

      (1)  Dz.U. C 78 z 15.3.2014.


title: Sprawa C-667/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) w dniu 14 grudnia 2015 r. – Loterie Nationale – Nationale Loterij NV/Paul Adriaensen i in.

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) w dniu 14 grudnia 2015 r. – Loterie Nationale – Nationale Loterij NV/Paul Adriaensen i in.
   (Sprawa C-667/15)
   (2016/C 106/14)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van beroep te Antwerpen.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca apelację: Loterie Nationale.

      Druga strona postępowania: Paul Adriansen i in.

      Pytania prejudycjalne

   Czy dla stosowania pkt 14 załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. (dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady) (1) wymagane jest by uznać, że z grą opartą na zabronionym systemie promocyjnym typu „piramida” mamy do czynienia tylko wtedy, gdy urzeczywistnienie obietnicy korzyści ekonomicznej złożonej dotychczasowym uczestnikom gry:

               —

               jest uzależnione przede wszystkim lub głównie od bezpośredniego przekazania opłat uiszczonych przez nowych uczestników gry („związek bezpośredni”),
               czy też

               —

               wystarczy by urzeczywistnienie obietnicy korzyści ekonomicznej złożonej dotychczasowym uczestnikom gry było uzależnione przede wszystkim lub głównie od pośredniego uiszczenia opłat przez dotychczasowych uczestników gry, tzn. że dotychczasowym uczestnikom gry wygrana nie jest wypłacana przede wszystkim lub głównie z wpływów ze zrealizowanej przez nich sprzedaży lub konsumpcji towarów lub usług, lecz urzeczywistnienie danej im obietnicy korzyści ekonomicznej jest uzależnione przede wszystkim lub głównie od przystąpienia do gry i uiszczenia opłat przez nowych uczestników gry („związek pośredni”)?.

      (1)  Dz.U. L 149, s. 22.


title: Sprawa C-324/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 10 kwietnia 2013 r. w sprawie T-360/11 Fercal — Consultadoria e Serviços przeciwko OHIM — Parfums Rochas (Patrizia Rocha), wniesione w dniu 14 czerwca 2013 r. przez Fercal — Consultadoria e Serviços, Lda

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/22

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 10 kwietnia 2013 r. w sprawie T-360/11 Fercal — Consultadoria e Serviços przeciwko OHIM — Parfums Rochas (Patrizia Rocha), wniesione w dniu 14 czerwca 2013 r. przez Fercal — Consultadoria e Serviços, Lda
   (Sprawa C-324/13 P)
   2013/C 260/39
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Fercal — Consultadoria e Serviços, Lda (przedstawiciel: A.J. Rodrigues, advogado)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uznanie odwołania za dopuszczalne;

               —

               uchylenie ogłoszonego w dniu 10 kwietnia 2013 r. i doręczonego w dniu 11 kwietnia 2013 r. wyroku Sądu (piąta izba) w sprawie T-360/11 i następnie stwierdzenie na podstawie przepisów wspólnotowych nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 kwietnia 2011 r. w sprawie R 2355/2010-2;

               —

               potwierdzenie ważności znaku towarowego wnoszącej odwołanie;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

               —

               Wnosząca odwołanie podnosi, że art. 60 rozporządzenia nr 207/2009 (1) przewiduje w odniesieniu do wniesienia odwołania i jego uzasadnienia, że odwołanie wnosi się na piśmie w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia decyzji, a pisemne stanowisko przedstawiające podstawy odwołania wnosi się w terminie czterech miesięcy od daty zawiadomienia o decyzji.

               —

               Uzasadnienie odwołania zostało wysłane pocztą wprawdzie w dniu 27 stycznia 2011 r., jednak dotarło w dniu 2 lutego 2011 r., czyli po upływie czteromiesięcznego terminu określonego w art. 60 rozporządzenia nr 207/2009.

               —

               Sposób obliczania terminów i formy doręczenia zostały uregulowane w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 rudnia 1995 r. wykonującym rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1).

               —

               Zgodnie z zasadą 70 ust. 1 i 2 wspomnianego rozporządzenia termin rozpoczyna bieg, gdy wyrażony jest jako dzień, tydzień, miesiąc lub rok, następnego dnia po dniu doręczenia, które następuje w momencie faktycznego otrzymania doręczanego dokumentu.

               —

               W przypadku gdy termin, jak w niniejszym przypadku, wyrażony jest jako określona liczba miesięcy, upływa on w czwartym miesiącu, w dniu mającym tę samą datę jak dzień, kiedy określone zdarzenie miało miejsce (zasada 70 ust. 4).

               —

               Upływ tego terminu został przerwany w wyniku siły wyższej i szczególnych okoliczności, za które żadna ze stron nie ponosi odpowiedzialności.

               —

               Ponieważ doręczenie decyzji wnoszącej odwołanie nastąpiło w dniu 27 września 2010 r. i miała ona cztery miesiące na przedstawienie uzasadnienia, termin ten zaczął biec w dniu 28 września 2010 r. i upłynął cztery miesiące później w odpowiadającym mu dniu 28 stycznia 2011 r.

               —

               Wnosząca odwołanie, aby nie utracić swojego roszczenia, musiała zatem podjąć działanie w tym okresie, co oznacza, że przysługujący jej termin był krótszy niż cztery miesiące.

               —

               Wysłała ona uzasadnienie drogą pocztową w dniu 27 stycznia 2011 r., czyli w ostatnim dniu terminu.

               —

               Przesyłka została doręczona stronie pozwanej w dniu 2 lutego 2011 r., ponieważ między tymi datami był weekend.

               —

               Wnosząca odwołanie postąpiła zgodnie z przepisami i dotrzymała ustanowionego terminu, dlatego też jej odwołanie powinno było zostać uznane za dopuszczalne.

               —

               Odwołanie zostało wniesione w dwumiesięcznym terminie określonym w pierwszej części art. 60 rozporządzenia nr 207/2009.

               —

               Uzasadnienie odwołania zostało przedstawione na piśmie w terminie czterech miesięcy.

               —

               Uzasadnienie to zostało przesłane drogą pocztową, na którą wnosząca odwołanie nie ma żadnego wpływu.

               —

               Wniesienie odwołania, o którym mowa w zaskarżonym wyroku, w żadnym razie nie może oznaczać — mimo należnego szacunku dla odmiennej interpretacji i odrębnego stanowiska — otrzymania dokumentu przez drugą stronę postępowania odwoławczego, z wyjątkiem oczywiście sytuacji, gdy wnoszący odwołanie nie podjął działania w wyznaczonym terminie.

               —

               W przeciwieństwie do zawartej w zaskarżonym wyroku wykładni art. 60 rozporządzenia nr 207/2009 przewiduje: „Pisemne stanowisko przedstawiające podstawy odwołania wnosi się w terminie czterech miesięcy […]”, co nie powinno i nie może oznaczać, że uzasadnienie musi w tym terminie dotrzeć do OHIM, ponieważ nie zawsze dokumenty są nadawane i otrzymywane w tym samym momencie.

               —

               Wnoszący odwołanie musi wypełnić swój obowiązek w terminie, co też wnosząca odwołanie uczyniła. W związku z tym nie można oceniać, że liczy się data otrzymania, ponieważ oznaczałoby to naruszenie zasady równego traktowania z uwagi na pochodzenie z różnych krajów i fakt, że inne środki przekazu nie były dostępne i nie były konieczne, ponieważ stanowią rozwiązanie alternatywne zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 2868/95.

               —

               Wnosząca odwołanie uważa, że we wspomnianym terminie czterech miesięcy wnoszący odwołanie jest zobowiązany nadać lub przekazać pismo i że w niniejszej sprawie przedstawienie uzasadnienia nie stanowiło nowej okoliczności, ponieważ wyraziła ona swój zamiar, wnosząc samo odwołanie.

               —

               Poprzez oddalenie jej skargi w całości w zaskarżonym wyroku naruszono art. 60 rozporządzenia nr 207/2009 oraz zasady 61, 62, 63, 64, 65 i 70 rozporządzenia nr 2868/95.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (wersja ujednolicona) (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 września 2004 r. w sprawie T-274/01, Valmont Nederland BV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Pomoc Państwa — Definicja — Korzyść — Cena sprzedaży gruntu — Sfinansowanie parkingu)

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/14

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 16 września 2004 r.
   w sprawie T-274/01, Valmont Nederland BV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Pomoc Państwa - Definicja - Korzyść - Cena sprzedaży gruntu - Sfinansowanie parkingu)
   (2004/C 284/29)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie T-274/01, Valmont Nederland BV, z siedzibą w Maarheeze (Niderlandy), reprezentowanej przez A. Van Landuyta, A. Prompersa oraz G. Van de Wala, adwokatów, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: początkowo G. Rozet i H. Speyart, następnie G. Rozet i H. Van Vliet, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2002/142/WE z dnia 18 lipca 2001 r. dotyczącej pomocy przyznanej przez Niderlandy na rzecz Valmont Nederland BV (Dz.U. 2002, L 48, str. 20), Sąd (czwarta izba w składzie powiększonym), w składzie: H. Legal, prezes, V. Tiili, A. W. H. Meij, M. Vilaras oraz N. J. Forwood, sędziowie; sekretarz: J. Plingers, administrator, wydał w dniu 16 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2002/142/WE z dnia 18 lipca 2001 r. dotyczącej pomocy przyznanej przez Niderlandy na rzecz Valmont Nederland BV.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 3 z 5.1.2002.


title: Sprawa T-586/13: Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2015 r. – H.P. Gauff Ingenieure/OHIM – Gauff (Gauff THE ENGINEERS WITH THE BROADER VIEW) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Gauff THE ENGINEERS WITH THE BROADER VIEW — Wcześniejsze graficzne i słowne wspólnotowe i krajowe znaki towarowe GAUFF — Względne podstawy odmowy rejestracji — Częściowa odmowa rejestracji — Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego — Artykuł 81 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/21

         Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2015 r. – H.P. Gauff Ingenieure/OHIM – Gauff (Gauff THE ENGINEERS WITH THE BROADER VIEW)
   (Sprawa T-586/13) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Gauff THE ENGINEERS WITH THE BROADER VIEW - Wcześniejsze graficzne i słowne wspólnotowe i krajowe znaki towarowe GAUFF - Względne podstawy odmowy rejestracji - Częściowa odmowa rejestracji - Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego - Artykuł 81 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   (2015/C 262/27)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: H.P. Gauff Ingenieure GmbH & Co. KG – JBG (Norymberga, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat G. Schneider-Rothhaar)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Gauff GmbH & Co. Engineering KG (Norymberga, Niemcy) (przedstawiciel: adwokta A. Molnar)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 września 2013 r. (sprawa R 118/2013-1) dotyczącą wniosku o przywrócenie stanu poprzedniego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               H.P. Gauff Ingenieure GmbH & Co. KG – JBG pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

               3)

               Gauff GmbH & Co. Engineering KG pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa T-844/16: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2016 r. – Alpirsbacher Klosterbräu Glauner/EUIPO (Klosterstoff)

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/41

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2016 r. – Alpirsbacher Klosterbräu Glauner/EUIPO (Klosterstoff)
   (Sprawa T-844/16)
   (2017/C 038/54)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Alpirsbacher Klosterbräu Glauner GmbH & Co. KG (Alpirsbach, Niemcy) (przedstawiciele: W. Göpfert, Rechtsanwalt, i S. Hofmann, Rechtsanwältin)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Klosterstoff” – zgłoszenie nr 13 945 944

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 października 2016 r. w sprawie R 2064/2015-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b), c) i g)rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-135/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 3 kwietnia 2008 r. — Janko Rottmann przeciwko Freistaat Bayern

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 3 kwietnia 2008 r. — Janko Rottmann przeciwko Freistaat Bayern
   (Sprawa C-135/08)
   (2008/C 171/22)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesverwaltungsgericht.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Janko Rottmann.

      Strona pozwana: Freistaat Bayern.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo wspólnotowe sprzeciwia się skutkowi prawnemu, jakim jest utrata obywatelstwa Unii (oraz wiążących się z nim praw i swobód podstawowych), która wynika z tego, że zgodne z (niemieckim) ustawodawstwem krajowym uchylenie wydanej na skutek podstępu decyzji w sprawie nadania obywatelstwa danego kraju członkowskiego (Niemiec) prowadzi do tego, że w połączeniu z ustawodawstwem krajowym dotyczącym obywatelstwa innego państwa członkowskiego (Austrii) — tak jak w niniejszej sprawie w przypadku skarżącego, wskutek braku przywrócenia pierwotnego obywatelstwa austriackiego — dana osoba stanie się bezpaństwowcem?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               Czy w poszanowaniu prawa wspólnotowego państwo członkowskie (Niemcy), które nadało obywatelstwo niemieckie obywatelowi Unii i zamierza uchylić wydaną na skutek podstępu decyzję w sprawie nadania obywatelstwa, ma obowiązek trwałego lub tymczasowego odstąpienia od uchylenia tej decyzji, o ile lub do czasu kiedy uchylenie miałoby określony w pytaniu pierwszym skutek prawny w postaci utraty obywatelstwa Unii (oraz wiążących się z nim praw i swobód podstawowych), czy też inne państwo członkowskie (Austria), którego obywatelstwo dana osoba pierwotnie posiadała, w poszanowaniu prawa wspólnotowego ma obowiązek dokonania takiej wykładni i takiego stosowania lub dostosowania przepisów krajowych, aby rzeczony skutek prawny nie nastąpił?


title: Sprawa F-82/07: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2007 r. — Dittert przeciwko Komisji

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/32

         Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2007 r. — Dittert przeciwko Komisji
   (Sprawa F-82/07)
   (2007/C 235/59)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Daniel Dittert (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: B. Cortese i C. Cortese, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich o awansowaniu skarżącego do grupy AD9, a nie do grupy AD 10, w ramach postępowania w sprawie awansu za 2006 r., potwierdzonej decyzją tej samej instytucji z dnia 23 kwietnia 2007 r. w sprawie oddalenia zażalenia nr R/132/07 skarżącego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, urzędnik Komisji powołany na czas nieokreślony, po awansie do dawnej grupy zaszeregowanie A7 ze skutkiem od dnia 1 kwietnia 2002 r. miał prawo awansu z dniem 30 kwietnia 2004 r. do grupy A6. W dniu 1 maja 2004 r. organ powołujący zastąpił grupę A7 w aktach osobowych skarżącego nową grupą A*8 podając jako przyczynę zmiany „reformę ścieżki kariery z dnia 1 maja 2004 r.” W następstwie tego, grupa A*8 przekwalifikowana została na grupę AD 8 ze skutkiem od dnia 1 maja 2006 r.
   Skarżący podnosi, że zarówno urzędnicy awansowani w 2004 r. jak i ci w 2005 lub 2006 z dawnej grupy A7, awansowani byli po wejściu w życie zmian do regulaminu pracowniczego, jedni powołani zostali jednak do grup A*10/AD 10, a inni, w tym skarżący, powołani zostali do grupy A*9/AD9. Skarżący podnosi naruszenie zasad równego traktowania i ekspektatywy rozwoju ścieżki kariery.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 czerwca 2005 w sprawie T-299/03 Nuova fabbrica utensili diamantati Srl (Nuova Fa. U. Di) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Nieujawnianie dokumentu pochodzącego z Państwa Członkowskiego bez uprzedniej zgody tego państwa)

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/20

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 8 czerwca 2005
   w sprawie T-299/03 Nuova fabbrica utensili diamantati Srl (Nuova Fa. U. Di) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Nieujawnianie dokumentu pochodzącego z Państwa Członkowskiego bez uprzedniej zgody tego państwa)
   (2005/C 229/43)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T-299/03 Nuova fabbrica utensili diamantati Srl (Nuova Fa. U. Di), z siedzibą w Marcellina (Włochy), reprezentowanej przez M. Calabrese, avvocato, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: V. Di Bucci i P. Aalto, wspierani przez A. Abate, avocat, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji odmawiającej skarżącej dostępu do niektórych dokumentów dotyczących pomocy państwa uznanej za zgodną ze wspólnym rynkiem mocą decyzji Komisji z dnia 12 lipca 2000 r. [SG (2000) D/105754 — Pomoc nr 715/99], Sąd (piąta izba), w składzie: M. Vilaras, prezes, F. Dehousse i D. Šváby, sędziowie; sekretarz: M. H. Jung, wydał w dniu 8 czerwca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 264 z 1.11.2003


20150731067617172015/C 270/568212014TC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150619424215Sprawa T-821/14: Postanowienie Sądu z dnia 19 czerwca 2015 r. – Pollo Delta di Scabin Giancarlo e C./Komisja
 ---documentbreak--- C2702015PL4250120150619PL0056425421Postanowienie Sądu z dnia 19 czerwca 2015 r. – Pollo Delta di Scabin Giancarlo e C./Komisja
   (Sprawa T-821/14) (
         1
      )2015/C 270/56Język postępowania: włoskiPrezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.
   (
         1
      )	Dz.U. C 65 z 23.2.2015.


title: Sprawa T-281/04: Skarga wniesiona dnia 9 lipca 2004 r. przez Paolę Staboli przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/34

         Skarga wniesiona dnia 9 lipca 2004 r. przez Paolę Staboli przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-281/04)
   (2004/C 262/65)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 9 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich złożona przez Paolę Staboli, zamieszkałą w Saint-Gilles (Belgia), reprezentowaną przez Lucasa Vogela, adwokata.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji wydanych przez organ uprawniony do mianowania dnia 12 marca 2004 r. oraz dnia 6 kwietnia 2004 r., oddalających odwołanie skarżącej z 29 sierpnia 2003 r., w którym odwoływała się ona od decyzji z 9 maja 2003 r. odmawiającej jej uznania za szkolenie uczestnictwa w dwóch konferencjach odbywających się w Melbourne i w Perth między 26 czerwca a 5 lipca 2003 r., a także przyznania jej urlopu szkoleniowego na ten okres;

               —

               W zakresie, w jakim jest to konieczne, również stwierdzenie nieważności wyżej wymienionej decyzji z 9 maja 2003 r. wydanej przez dyrektora generalnego służb tłumaczeniowych Komisji;

               —

               Zasądzenie od Komisji sumy w wysokości 5.000 euro, tytułem odszkodowania;

               —

               Obciążenie kosztami postępowania strony przeciwnej.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca sprzeciwia się decyzji organu uprawnionego do mianowania oddalającej jej wniosek o urlop szkoleniowy, o który wystąpiła w celu uczestniczenia, w charakterze mówcy, w konferencjach odbywających się w Melbourne i Perth, w Australii, między 26 czerwca a 5 lipca 2003 r.
   Na poparcie swoich roszczeń, skarżąca ponosi, że:

               —

               Naruszenie art. 24 akapit 3 regulaminu pracowniczego, decyzji przyjętej przez kolegium Komisarzy z dnia 7 maja 2002 r., w szczególności art. 1, 2 i 3, jak również decyzji akceptującej kartę szkoleniową skarżącej na rok 2003, w związku z tym, że wniosek o sporny urlop szkoleniowy został oddalony w oparciu o to, że dotyczył jedynie działań związanych z jej rozwojem osobistym. Tymczasem z jednej strony, w jej karcie szkoleniowej na rok 2003 znajdowało się wyraźne odniesienie do szkoleń, a z drugiej strony, jednym z celów stałego szkolenia się urzędników jest właśnie zapewnienie ich rozwoju osobistego i jego implikacji dla pozytywnego oddziaływania na Komisję i jej doskonalenia.

               —

               Naruszenie zasady niedyskryminacji, jak również oczywiście błędna ocena organu uprawnionego do mianowania w zakresie, w jakim odmówił on przyznania, że temat poruszany podczas spornych konferencji (literatura średniowieczna, a w szczególności dzieła Dante'go) ma wkład w kształcenie ustawiczne skarżącej, gdy tymczasem temat ten miał bezpośredni związek z jej zadaniami w ramach służb tłumaczeniowych, a drugiej strony, urlopy szkoleniowe są regularnie przyznawane innym urzędnikom w analogicznych sytuacjach.


title: Sprawa T-2/11: Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2013 r. — Portugalia przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Wydatki dokonane w ramach programu POSEI (lata budżetowe 2005, 2006 i 2007))

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/65

         Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2013 r. — Portugalia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-2/11) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Wydatki dokonane w ramach programu POSEI (lata budżetowe 2005, 2006 i 2007))
   2013/C 225/144
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo i J. Saraiva de Almeida, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i P. Rossi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2010/668/UE z dnia 4 listopada 2010 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 288, s. 24) w zakresie, w jakim w decyzji tej zastosowano wobec Republiki Portugalskiej korektę finansową na kwotę 743 251,25 EUR dotyczącą środka POSEI w odniesieniu do lat finansowych 2005–2007

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2010/668/UE z dnia 4 listopada 2010 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 288, s. 24) w zakresie, w jakim w decyzji tej zastosowano wobec Republiki Portugalskiej korektę finansową dotyczącą środka POSEI w odniesieniu do lat finansowych 2006 i 2007.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 89 z 19.3.2011.


title: Sprawa C-366/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 1 lipca 2013 r. — Profit Investment SIM SpA w likwidacji przeciwko Stefanowi Ossiemu i Commerzbank AG

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 1 lipca 2013 r. — Profit Investment SIM SpA w likwidacji przeciwko Stefanowi Ossiemu i Commerzbank AG
   (Sprawa C-366/13)
   2013/C 260/55
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Profit Investment SIM SpA w likwidacji

      Strona pozwana: Stefano Ossi, Commerzbank AG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy można uznać, że pomiędzy różnymi sprawami występuje więź, o której mowa w art. 6 ust. rozporządzenia 44/2001, jeżeli przedmiot żądań podnoszonych w ramach dwóch powództw oraz dokument, na którego podstawie podnoszone są żądania sądowe są różne, przy czym brak jest między nimi stosunku zależności lub sprzeczności logiczno-prawnej, lecz ewentualne uwzględnienie jednego z nich może potencjalnie mieć w praktyce wpływ na rozmiar interesu, dla którego ochrony wytoczono drugie powództwo?

               2)

               Czy wymóg formy pisemnej zawarty w klauzuli umowy o jurysdykcję, o którym mowa w art. 23 ust. 1 lit. a) rzeczonego rozporządzenia można uznać za spełniony w wypadku umieszczenia takiej klauzuli w dokumencie (Information memorandum) jednostronnie sporządzonym przez emitenta pożyczki obligacyjnej, w skutek czego umowa o jurysdykcję ma zastosowanie do sporów powstałych z wszystkimi kolejnymi nabywcami rzeczonych obligacji w przedmiocie ich ważności; lub czy można uznać, że umieszczenie klauzuli umowy o jurysdykcję w dokumencie regulującym pożyczkę obligacyjną przeznaczoną do obrotu transgranicznego odpowiada formie przyjętej zwyczajowo w handlu międzynarodowym zgodnie z art. 23 ust. 1 lit. c) wspomnianego rozporządzenia?

               3)

               Czy należy rozumieć, że wyrażenie „jeżeli przedmiotem postępowania jest umowa lub roszczenia wynikające z umowy” zawarte w art. 5 ust. 1 rzeczonego rozporządzenia odnosi się jedynie do sporów, w których powód powołuje się w postępowaniu na stosunek prawny wynikający z umowy oraz do sporów ściśle zależnych od tego stosunku lub że wyrażenie to obejmuje również spory, w których powód nie tylko nie powołuje się na umowę, lecz wręcz zaprzecza istnieniu prawnie ważnego stosunku prawnego i stara się uzyskać zwrot zapłaconej kwoty na podstawie dokumentu prawnego, który nie ma według niego wartości prawnej?


title: Sprawa T-344/15 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 1 września 2015 r. – Francja/Komisja [Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Dostęp do dokumentów instytucji — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty przekazane przez władze francuskie Komisji w ramach procedury przewidzianej w dyrektywie 98/34/WE — Sprzeciw Francji wobec ujawnienia dokumentów — Decyzja o przyznaniu osobie trzeciej dostępu do dokumentów — Wniosek o zawieszenie wykonania — Pilny charakter — Fumus boni iuris — Wyważenie interesów]

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/30

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 1 września 2015 r. – Francja/Komisja
   (Sprawa T-344/15 R)
   ([Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Dostęp do dokumentów instytucji - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty przekazane przez władze francuskie Komisji w ramach procedury przewidzianej w dyrektywie 98/34/WE - Sprzeciw Francji wobec ujawnienia dokumentów - Decyzja o przyznaniu osobie trzeciej dostępu do dokumentów - Wniosek o zawieszenie wykonania - Pilny charakter - Fumus boni iuris - Wyważenie interesów])
   (2015/C 346/36)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: F. Alabrune, G. de Bergues, D. Colas i F. Fize, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i F. Clotuche-Duvieusart, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji GESTDEM 2014/6064 z dnia 21 kwietnia 2015 r. dotyczącej potwierdzającego wniosku o dostęp do dokumentów na mocy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43), w której Komisja przyznała dostęp do dwóch dokumentów sporządzonych przez władze francuskie przekazanych jej w ramach procedury przewidzianej dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. L 204, s. 37).

      Sentencja

               1)

               Zawiesza się wykonanie decyzji Komisji Europejskiej GESTDEM 2014/6064 z dnia 21 kwietnia 2015 r. dotyczącej potwierdzającego wniosku o dostęp do dokumentów na mocy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, w której Komisja przyznała dostęp do dwóch dokumentów sporządzonych przez władze francuskie przekazanych jej w ramach procedury przewidzianej dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Wykreślenie sprawy C-118/04

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/32

         Wykreślenie sprawy C-118/04 (1)

   (2005/C 6/63)

      (Język postępowania: włoski)

   Postanowieniem z dnia 6 lipca 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-118/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004.


title: Sprawa C-227/05: Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia  6 kwietnia 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerisches Verwaltungsgericht München — Niemcy) — Daniel Halbritter przeciwko Freistaat Bayern, reprezentowanemu przez Landesanwaltschaft Bayern (Artykuł 104 § 3 zdanie pierwsze regulaminu — Dyrektywa 91/439/EWG — Wzajemne uznawanie praw jazdy — Cofnięcie prawa jazdy w pierwszym państwie członkowskim zarządzone razem z tymczasowym zakazem wydania nowego prawa jazdy — Prawo jazdy wydane w drugim państwie członkowskim po upływie okresu tymczasowego zakazu — Uznanie i przepisanie tego prawa jazdy w pierwszym państwie członkowskim — Przedstawienie sprawozdania na temat zdolności do prowadzenia pojazdów wymaganego na podstawie przepisów krajowych)

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/13

         Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 kwietnia 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerisches Verwaltungsgericht München — Niemcy) — Daniel Halbritter przeciwko Freistaat Bayern, reprezentowanemu przez Landesanwaltschaft Bayern
   (Sprawa C-227/05) (1)

   (Artykuł 104 § 3 zdanie pierwsze regulaminu - Dyrektywa 91/439/EWG - Wzajemne uznawanie praw jazdy - Cofnięcie prawa jazdy w pierwszym państwie członkowskim zarządzone razem z tymczasowym zakazem wydania nowego prawa jazdy - Prawo jazdy wydane w drugim państwie członkowskim po upływie okresu tymczasowego zakazu - Uznanie i przepisanie tego prawa jazdy w pierwszym państwie członkowskim - Przedstawienie sprawozdania na temat zdolności do prowadzenia pojazdów wymaganego na podstawie przepisów krajowych)
   (2006/C 178/22)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bayerisches Verwaltungsgericht München
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Daniel Halbritter

      Strona pozwana: Freistaat Bayern, reprezentowany przez Landesanwaltschaft Bayern
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bayerisches Verwaltungsgericht München — Wykładnia art. 1 ust. 2 oraz art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy (Dz. U. L 237, str. 1) — Odmowa uznania ważności lub wymiany prawa jazdy wydanego po upływie okresu zakazu przez inne państwo członkowskie posiadaczowi prawa jazdy, w stosunku do którego został zastosowany środek w postaci cofnięcia krajowego prawa jazdy ze względu na użycie środków odurzających — Obowiązek poddania się egzaminowi zdolności do prowadzenia
   Sentencja

               1)

               Postanowienia art. 1 ust. 2 w związku z art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 97/26/WE z dnia 2 czerwca 1997 r. stoją na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie mogło odmówić uznania na swoim terytorium uprawnienia do prowadzenia pojazdów wynikającego z prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim, i stąd ważność tego prawa jazdy z uwagi na to, że posiadacz prawa jazdy, w stosunku do którego na terytorium pierwszego państwa członkowskiego został zastosowany środek w postaci cofnięcia prawa jazdy wydanego wcześniej, nie przystąpił do egzaminu zdolności do prowadzenia pojazdów wymaganego na podstawie przepisów tego państwa w celu wydania nowego prawa jazdy w następstwie cofnięcia, gdy upłynął okres tymczasowego zakazu wydania nowego prawa jazdy zarządzony razem z tym środkiem w tym państwie członkowskim, zanim zostało wydane prawo jazdy przez to drugie państwo członkowskie.

               2)

               Postanowienia art. 1 ust. 2 w związku z art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/439/EWG, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 97/26/WE stoją na przeszkodzie temu, by w okolicznościach takich jak w postępowaniu przed sądem krajowym, państwo członkowskie, do którego zwrócono się z wnioskiem o przepisanie ważnego prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim na prawo jazdy krajowe, mogło uzależnić takie przepisanie od złożenia przez wnioskodawcę nowego egzaminu zdolności do prowadzenia pojazdów wymaganego na podstawie przepisów pierwszego państwa w celu usunięcia wątpliwości istniejących w tym względzie z uwagi na okoliczności, które wystąpiły przed wydaniem prawa jazdy w innym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 182 z 23.07.2005 r.


title: Sprawa T-360/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 5 lipca 2007 r. w sprawie F-24/06, Abarca Montiel i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 19 września 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/31

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 5 lipca 2007 r. w sprawie F-24/06, Abarca Montiel i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 19 września 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-360/07 P)
   (2007/C 283/58)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Martin i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: S. Abarca Montiel (Wauthier-Braine, Belgia), K. Adams (Wavre, Belgia), M. Alvarez y Bejerano (Sint-Pieters-Leeuw, Belgia), C. Baesens (Bruxelles, Belgia), C. Blancke (Bruxelles, Belgia), V. Bruneel (Kampenhout, Belgia), G. Butera (Rebecq, Belgia), C. Clarie (Denderhoutem, Belgia), G. Gallo (Zellik-Asse, Belgia), C. Gilis (Ganshoren, Belgia), I. Gillard (Gingelom, Belgia), C. Kremer (Laeken, Belgia), D. Maris (Schaerbeek, Belgia), M. Menacho y Sanchez (Zellik-Asse, Belgia), R. Thiry (Herstal, Belgia), S. Timmermans (Bruxelles, Belgia), R. Tuts (Boutersem, Belgia), E. Tzikas (Anderlecht, Belgia), C. Van Droogenbroeck (Eghezee, Belgia), C. Willems (Liernu, Belgia).
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 5 lipca 2007 r. w sprawie F-24/06;

               —

               skierowanie sprawy Sądowi do spraw Służby Publicznej;

               —

               pozostawienie rozstrzygnięcia o kosztach Sądowi do spraw Służby Publicznej;

               —

               ewentualnie uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 5 lipca 2007 r. w sprawie F-24/06 i wydanie w sprawie orzeczenia ostatecznego uwzględniającego żądania strony pozwanej w pierwszej instancji, a w konsekwencji oddalenie skargi w sprawie T-24/06; zasądzenie od drugiej strony postępowania kosztów postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wyrokiem z dnia 5 lipca 2007 r. w sprawie F-24/06 Abarca Montiel i in. przeciwko Komisji Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdził nieważność decyzji, którymi Komisja ustaliła zaszeregowanie i wynagrodzenie skarżących w ramach umów zawartych z nimi jako pracownikami kontraktowymi. Skarżące, będące wcześniej pracownikami najemnymi na podstawie prawa belgijskiego, zostały zatrudnione jako opiekunki dziecięce w następstwie zmiany warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot.
   Pierwszy zarzut podniesiony przez Komisję na poparcie odwołania dotyczy naruszenia prawa polegającego na tym, że Trybunał dokonując wykładni obowiązujących przepisów naruszył zakres zasady równości traktowania, w szczególności w odniesieniu do przyjętej przez Komisję koncepcji włączenia dodatków rodzinnych w pojęcie wynagrodzenia.
   Drugi zarzut dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia poprzez brak wypowiedzenia się co do pojęcia wynagrodzenia.


title: Sprawa C-287/12 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 czerwca 2013 r. — Ryanair Ltd przeciwko Komisji Europejskiej, Republice Włoskiej i Alitalia — Compagnia Aerea Italiana SpA (Odwołanie — Pomoc państwa — Pożyczka udzielona przez Republikę Włoską przedsiębiorstwu lotniczemu Alitalia — Decyzja uznająca pomoc za bezprawnie przyznaną i niezgodną ze wspólnym rynkiem — Sprzedaż aktywów Alitalii — Decyzja stwierdzająca brak pomocy w chwili zakończenia wstępnego etapu jej badania — Skarga o stwierdzenie nieważności — Legitymacja procesowa — Strona zainteresowana — Dopuszczalność — Poważne trudności — Właściwość — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/36

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 czerwca 2013 r. — Ryanair Ltd przeciwko Komisji Europejskiej, Republice Włoskiej i Alitalia — Compagnia Aerea Italiana SpA
   (Sprawa C-287/12 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Pożyczka udzielona przez Republikę Włoską przedsiębiorstwu lotniczemu Alitalia - Decyzja uznająca pomoc za bezprawnie przyznaną i niezgodną ze wspólnym rynkiem - Sprzedaż aktywów Alitalii - Decyzja stwierdzająca brak pomocy w chwili zakończenia wstępnego etapu jej badania - Skarga o stwierdzenie nieważności - Legitymacja procesowa - Strona zainteresowana - Dopuszczalność - Poważne trudności - Właściwość - Obowiązek uzasadnienia)
   2013/C 225/61
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ryanair Ltd (przedstawiciele: E. Vahida, adwokat, I.-G. Metaxas-Maragkidis, dikigoros)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i D. Grespan, pełnomocnicy), Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik i P. Gentili, avvocato dello Stato), Alitalia — Compagnia Aerea Italiana SpA (przedstawiciel: G. Bellitti, avvocato)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 28 marca 2012 r. w sprawie T-123/09 Ryanair przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 6743 z dnia 12 listopada 2008 r. w sprawie pożyczki w kwocie 300 mln EUR udzielonej przez Włochy spółce Alitalia [pomoc C 26/08 (ex NN 31/08)] (Dz.U. 2009, L 52, s. 3) ze względu na to, że instytucja ta nie nakazała w niej odzyskania pomocy od następców Alitalii, a także o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 6745 wersja ostateczna z dnia 12 listopada 2008 r. uznającej, że postępowanie w sprawie sprzedaży aktywów Alitalii przeprowadzone w ramach nadzwyczajnej procedury administracyjnej, która powinna była doprowadzić do likwidacji tego przedsiębiorstwa lotniczego, nie stanowi pomocy państwa pod warunkiem, że władze włoskie wywiążą się z przyjętych zobowiązań mających na celu zapewnienie, iż transakcje zostaną przeprowadzone po cenach rynkowych (pomoc N 510/2008, Dz.U. C 46, s. 6.)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Ryanair Ltd pokrywa, poza własnymi kosztami postępowania, także koszty poniesione przez Komisję Europejską i Alitalię — Compagnia Aerea Italiana SpA.

               3)

               Republika Włoska pokrywa swe koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 303 z 6.10.2012.