title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 lutego 2006 r. # A-Punkt Schmuckhandels GmbH przeciwko Claudia Schmidt. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Landesgericht Klagenfurt - Austria. # Swobodny przepływ towarów - Artykuły 28 WE i 30 WE - Środki o skutku równoważnym - Akwizycja w domu - Sprzedaż ozdób ze srebra - Zakaz. # Sprawa C-441/04.

text:
      Sprawa C-441/04
      A-Punkt Schmuckhandels GmbH
      przeciwko
      Claudii Schmidt
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Klagenfurt)
      Swobodny przepływ towarów – Artykuły 28 WE i 30 WE – Środki o skutku równoważnym – Akwizycja w domu – Sprzedaż ozdób ze srebra – Zakaz
      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 lutego 2006 r.  I-0000
      Streszczenie wyroku
      Swobodny przepływ towarów – Ograniczenia ilościowe – Środki o skutku równoważnym – Metody wprowadzania do obrotu
      (art. 28 WE i 30 WE)
      Artykuł 28 WE nie stoi w sprzeczności z przepisem krajowym, w którym państwo członkowskie zakazuje na swoim terytorium sprzedaży
         i zbierania zamówień na ozdoby ze srebra poprzez akwizycję w domu, jeśli przepis taki znajduje zastosowanie wobec wszystkich
         zainteresowanych podmiotów gospodarczych ze względu na to, że dotyczy on w ten sam sposób, z prawnego i faktycznego punktu
         widzenia, obrotu towarami krajowymi i towarami pochodzącymi z innych państw członkowskich. Zadaniem sądu krajowego jest ustalenie,
         czy zastosowanie przepisu krajowego może zapobiegać dostępowi do rynku towarów pochodzących z innych państw członkowskich
         lub utrudniać ten dostęp w większym stopniu, niż utrudnia on dostęp do rynku towarom krajowym oraz – jeśli ta sytuacja ma
         miejsce – zbadanie, czy rozpatrywany przepis jest uzasadniony celem interesu ogólnego lub jednym z celów wyliczonych w art. 30 WE,
         a także czy przepis ten jest proporcjonalny do tego celu.

      (por. pkt 30 i sentencja)
WYROK TRYBUNAŁU (trzecia izba)
      z dnia 23 lutego 2006 r.(*)

      Swobodny przepływ towarów – Artykuły 28 WE i 30 WE – Środki o skutku równoważnym – Akwizycja w domu – Sprzedaż ozdób ze srebra – Zakaz
      W sprawie C‑441/04
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Landesgericht
         Klagenfurt (Austria) postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 20 października 2004 r.,
         w postępowaniu:

      A-Punkt Schmuckhandels GmbH
      przeciwko
      Claudii Schmidt,

      TRYBUNAŁ (trzecia izba),
      w składzie: A. Rosas, prezes izby, J.‑P. Puissochet, U. Lõhmus (sprawozdawca), sędziowie,
      rzecznik generalny: P. Léger,
      sekretarz: R. Grass,
      uwzględniając procedurę pisemną,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –       w imieniu Claudii Schmidt przez A. Seebachera, Rechtsanwalt,
      –       w imieniu rządu austriackiego przez C. Pesendorfer, działającą w charakterze pełnomocnika,
      –       w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez B. Schimę, działającego w charakterze pełnomocnika,
      –       podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1       Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 28 WE i 30 WE.
      2       Wniosek ten został przedstawiony w ramach sporu pomiędzy spółką A-Punkt Schmuckhandels GmbH (zwaną dalej „A-Punkt”) a Claudią
         Schmidt, mającego za przedmiot zaprzestanie przez tę ostatnią prowadzenia działalności polegającej na sprzedaży, poprzez akwizycję
         w domu, ozdób ze srebra.

       Ramy prawne
      3       Austriacki kodeks działalności gospodarczej (Gewerbeordnung, BGBl., 194/1994, zwany dalej „GewO”) zakazuje sprzedaży i zbierania
         w domu klienta zamówień na pewne towary, między innymi ozdoby ze srebra. Zakaz ten został zawarty w § 57 ust. 1 tego kodeksu,
         który brzmi następująco:

      „Zabrania się odwiedzin u osób prywatnych w celu uzyskiwania zamówień na dodatki do żywności, trucizny, produkty lecznicze,
         środki wspomagające leczenie, zegarki i zegary z metali szlachetnych, wyroby ze złota, srebra i platyny, kamienie szlachetne
         i ozdobne, broń i amunicję, wyroby pirotechniczne, kosmetyki, nagrobki, pomniki nagrobne i dodatki do nich, a także wieńce
         i inne dekoracje nagrobne. Tak samo zabrania się organizowania w prywatnych gospodarstwach domowych imprez promocyjnych dotyczących
         tych towarów – w tym także spotkań promocyjnych oraz doradczych – które są kierowane do osób prywatnych, niezależnie od tego,
         czy są one organizowane przez sam podmiot gospodarczy, czy przez osoby trzecie. [... ]”

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
      4       Claudia Schmidt prowadzi przedsiębiorstwo, którego siedziba znajduje się na terenie Niemiec. Zajmuje się ona handlem obwoźnym
         ozdobami na terytorium Unii Europejskiej, prowadząc akwizycję wśród osób prywatnych w prywatnych mieszkaniach. Oferuje ona
         tam sprzedaż ozdób ze srebra i przyjmuje zamówienia na te ozdoby. Jednostkowa cena takich ozdób nie przekracza 40 EUR.

      5       W dniu 18 grudnia 2003 r. Claudia Schmidt zorganizowała imprezę promującą te ozdoby w prywatnym gospodarstwie domowym w Klagenfurcie,
         na terenie Austrii. W następstwie tego spotkania A-Punkt, która prowadzi działalność konkurencyjną, wniosła do Landesgericht
         Klagenfurt powództwo skierowane przeciwko Claudii Schmidt, mające za przedmiot żądanie zaprzestania prowadzenia przez tę ostatnią
         działalności ze względu na to, że zakazuje jej § 57 ust. 1 GewO.

      6       Claudia Schmidt kwestionuje żądania zgłoszone przez skarżącą w sporze przed sądem krajowym, podnosząc, że § 57 GewO stoi w sprzeczności
         z ustanowioną w art. 28 WE swobodą przepływu towarów. Podkreśla ona w szczególności, że sprzedaż w domu klienta ozdób ze srebra
         jest dozwolona tak w Niemczech, jak we Włoszech i w Zjednoczonym Królestwie.

      7       W tych okolicznościach Landgericht Klagenfurt postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi
         pytaniami prejudycjalnymi:

      „1)       Czy art. 28 WE i 30 WE należy interpretować w ten sposób, że stronie pozwanej zapewnia się swobodę, w ramach jej działalności
         gospodarczej, rozprowadzania ozdób ze srebra poprzez odwiedziny u osób prywatnych w celu sprzedaży i przyjmowania zamówień
         na te ozdoby?

      2)       W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy przepis prawa państwa członkowskiego, zgodnie z którym rozprowadzanie ozdób ze srebra
         poprzez odwiedziny u osób prywatnych w celu sprzedaży i przyjmowania zamówień na te ozdoby jest zabronione, stanowi ograniczenie
         swobodnego przepływu towarów w rozumieniu art. 28 WE i 30 WE?

      3)       W przypadku odpowiedzi twierdzącej na to drugie pytanie, czy przepis krajowy, który wbrew art. 28 WE i 30 WE zabrania rozprowadzania
         ozdób ze srebra poprzez odwiedziny u osób prywatnych w celu sprzedaży i przyjmowania zamówień na te ozdoby, nie stoi w sprzeczności
         z prawem jednostki do rozprowadzania tych ozdób w taki sposób?”.

       W przedmiocie pytań prejudycjalnych
      8       Poprzez te trzy pytania, które należy przeanalizować łącznie, sąd krajowy w istocie dąży do ustalenia, czy art. 28 WE stoi
         w sprzeczności z przepisem krajowym takim jak § 57 GewO, zakazującym sprzedaży, a także zbierania zamówień na ozdoby ze srebra
         poprzez akwizycję w domu.

      9       Tytułem wstępnym należy stwierdzić, że celem § 57 GewO jest wyłączenie – w odniesieniu do tego typu ozdób – pewnej metody
         wprowadzania do obrotu. Ponadto postępowanie przed sądem krajowym jest związane z sytuacją, w której osoba prowadząca przedsiębiorstwo,
         którego siedziba znajduje się w Niemczech, zorganizowała sprzedaż ozdób w domu na terenie Austrii. W tych okolicznościach,
         przepisy krajowe, które zakazują sprzedaży ozdób w domu, wchodzą w zakres zastosowania zasady swobodnego przepływu towarów.

      10     Celem dyrektywy Rady 85/577/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza
         lokalem przedsiębiorstwa (Dz.U. L 372, str. 31) jest częściowa harmonizacja zasad w dziedzinie ochrony konsumentów w odniesieniu
         do niektórych metod wprowadzania do obrotu, między innymi umów sprzedaży zawartych podczas odwiedzin prowadzącego działalność
         handlową u osoby prywatnej.

      11     Nie ulega wątpliwości, bez konieczności przeprowadzania pogłębionej analizy osiągniętego dzięki dyrektywie stopnia harmonizacji,
         że państwa członkowskie są na podstawie jej art. 8 uprawnione do wydania lub utrzymania w mocy przepisów, których celem jest
         zapewnienie ochrony konsumentów o zakresie szerszym niż ochrona przewidziana w tej dyrektywie.

      12     Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa Trybunału, państwa członkowskie mogą na tej podstawie wydać lub utrzymać w mocy całkowity
         lub częściowy zakaz zawierania umów poza lokalem przedsiębiorstwa (zob. wyroki z dnia 16 maja 1989 r. w sprawie 382/87 Buet
         i EBS, Rec. str. 1235, pkt 16 oraz z dnia 14 marca 1991 r. w sprawie C‑361/89 Di Pinto, Rec. str. I‑1189, pkt 21). Powinny
         one jednak korzystać z tego uprawnienia, przestrzegając podstawowej zasady swobodnego przepływu towarów, wyrażającej się poprzez
         ustanowiony w art. 28 WE zakaz ograniczeń ilościowych w przywozie między państwami członkowskimi oraz wszelkich środków o skutku
         równoważnym (zob. podobnie wyrok z dnia 25 marca 2004 r. w sprawie C‑71/02 Karner, Rec. str. I‑3025, pkt 34).

      13     Trybunał wypowiedział się już w przedmiocie zgodności z art. 28 WE różnych przepisów krajowych regulujących metody wprowadzania
         do obrotu (zob. w szczególności wyrok z dnia 26 maja 2005 r. w sprawie C‑20/03 Burmanjer i in., Rec. str. I‑4133, pkt 22).

      14     Jak wielokrotnie było to rozstrzygane przez Trybunał, wszelkie przepisy handlowe państw członkowskich mogące bezpośrednio
         lub pośrednio, rzeczywiście lub potencjalnie utrudnić handel wewnątrz Wspólnoty, należy uznać za środki o skutku równoważnym
         do ograniczeń ilościowych i na tej podstawie są one zakazane (zob. w szczególności wyroki z dnia 11 lipca 1974 r. w sprawie
         8/74 Dassonville, Rec. str. 837, pkt 5, z dnia 19 czerwca 2003 r. w sprawie C‑420/01 Komisja przeciwko Włochom, Rec. str. I‑6445,
         pkt 25 i ww. wyrok w sprawie Karner, pkt 36).

      15     W wyroku z dnia 24 listopada 1993 r. w sprawach połączonych C‑267/91 i C‑268/91 Keck i Mithouard, Rec. str. I‑6097, pkt 16,
         Trybunał wyjaśnił jednak, że krajowe przepisy ograniczające bądź zabraniające niektórych metod sprzedaży nie mogą utrudniać
         bezpośrednio lub pośrednio, rzeczywiście lub potencjalnie handlu między państwami członkowskimi, zgodnie z linią orzeczniczą
         zapoczątkowaną wyrokiem w sprawie Dassonville, pod warunkiem że przepisy te obowiązują wszystkich zainteresowanych prowadzących
         działalność na terytorium kraju oraz, po drugie, dotyczą w ten sam sposób, z prawnego i faktycznego punktu widzenia, obrotu
         produktami krajowymi i pochodzącymi z innych państw członkowskich (zob. także wyroki z dnia 13 stycznia 2000 r. w sprawie
         C‑254/98 TK‑Heimdienst, Rec. str. I‑151, pkt 23; z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie C‑322/01 Deutscher Apothekerverband,
         Rec. str. I‑14887, pkt 68; ww. wyroki w sprawie Karner, pkt 37 i w sprawie Burmanjer i in., pkt 24).

      16     Trybunał zaliczył następnie do przepisów regulujących sposoby sprzedaży w rozumieniu ww. wyroku w sprawie Keck i Mithouard
         przepisy dotyczące niektórych metod wprowadzania do obrotu (zob. w szczególności wyroki z dnia 2 czerwca 1994 r. w sprawach
         połączonych C‑401/92 i C‑402/92 Tankstation ’t Heukske i Boermans, Rec. str. I‑2199, pkt 12–14 oraz ww. wyroki w sprawie TK‑Heimdienst,
         pkt 24 i w sprawie Burmanjer i in., pkt 25 i 26).

      17     Jak wynika z pkt 9 niniejszego wyroku, przepisy krajowe ustanawiające rozpatrywany zakaz sprzedaży w domu klienta dotyczą
         metody wprowadzania do obrotu. Nie ulega wątpliwości, że jego zadaniem nie jest regulowanie wymiany handlowej między państwami
         członkowskimi. Zakres przedmiotowy art. 28 WE nie obejmie go jednak tylko w przypadku, gdy spełni on oba warunki powołane
         w pkt 15 niniejszego wyroku.

      18     W odniesieniu do pierwszego z tych warunków, nie ulega wątpliwości, że § 57 GewO znajduje zastosowanie wobec wszystkich zainteresowanych
         podmiotów gospodarczych prowadzących działalność na terytorium austriackim, bez względu na ich przynależność państwową. Pierwszy
         warunek postawiony w ww. wyroku w sprawie Keck i Mithouard jest zatem spełniony.

      19     Jeśli chodzi o warunek drugi, nie ulega wątpliwości, że przepis ustanawiający zakaz sprzedaży ozdób w domu nie wprowadza rozróżnienia
         mającego za podstawę pochodzenie rozpatrywanych towarów.

      20     Należy następnie zbadać, czy ogólny zakaz sprzedaży, a także zbierania zamówień na ozdoby ze srebra poprzez akwizycję w domu
         nie może w rzeczywistości utrudniać dostępu do rynku rozpatrywanym towarom pochodzącym z innych państw członkowskich w większym
         stopniu, niż utrudnia go towarom krajowym.

      21     Przepis taki jak rozpatrywany w sporze przed sądem krajowym może w zasadzie ograniczać całkowitą wielkość sprzedaży określonych
         towarów w danym państwie członkowskim, a zatem wpływać również na wielkość sprzedaży towarów pochodzących z innych państw
         członkowskich. Stwierdzenie takie nie wystarcza jednak do tego, aby uznać przepis ten za środek o skutku równoważnym (zob.
         w szczególności ww. wyrok w sprawie Keck i Mithouard, pkt 13 oraz wyrok z dnia 20 czerwca 1996 r. w sprawach połączonych od
         C‑418/93 do C‑421/93, od C‑460/93 do C‑462/93, C‑464/93, od C‑9/94 do C‑11/94, C‑14/94 i C‑15/94, C‑23/94 i C‑24/94 oraz C‑332/94
         Semeraro Casa Uno i in., Rec. str. I‑2975, pkt 24).

      22     Wprawdzie, jak podnosi Komisja Wspólnot Europejskich, sprzedaż w domu klienta ozdób o niskiej wartości może okazać się bardziej
         właściwa i skuteczna niż sprzedaż w ramach struktury handlowej o trwałym charakterze. Sprzedaż w ramach struktury handlowej
         o trwałym charakterze może bowiem spowodować po stronie podmiotów gospodarczych specjalizujących się w ozdobach tej wartości
         proporcjonalnie bardzo wysokie koszty.

      23     Jednak okoliczność, że metoda wprowadzania do obrotu okazuje się skuteczna i bardziej zyskowna sama w sobie, nie wystarcza,
         aby wykazać, iż ustanawiający zakaz przepis krajowy podlega zakazowi przewidzianemu w art. 28 WE. Przepis taki nie stanowi
         bowiem środka o skutku równoważnym, o ile wyłączenie danej metody wprowadzania do obrotu nie wpływa na towary pochodzące z innych
         państw członkowskich w większym stopniu niż na towary krajowe.

      24     W tym względzie nie ulega wątpliwości, że zakaz będący przedmiotem sporu przed sądem krajowym nie dotyczy wszystkich postaci
         obrotu rozpatrywanymi towarami, lecz tylko jednej z nich, nie wyłączając zatem możliwości sprzedaży tych towarów na terytorium
         krajowym za pomocą innych metod.

      25     Jednak dowody, którymi dysponuje Trybunał, nie pozwalają mu na ustalenie z pewnością, czy ustanowiony w § 57 GewO zakaz sprzedaży
         w domu klienta wpływa na obrót towarami pochodzącymi z innych niż Austria państw członkowskich w znacznie większym stopniu
         niż na obrót towarami pochodzącymi z tego państwa członkowskiego. W tych okolicznościach, do sądu krajowego należy ustalenie,
         czy warunek ten został spełniony, w szczególności w kontekście rozważań przedstawionych w pkt 20–24 niniejszego wyroku.

      26     Jeśli po przeprowadzeniu tej analizy sąd krajowy stwierdzi, że w odniesieniu do dostępu do rynku krajowego, zakaz ustanowiony
         w § 57 GewO wpływa na towary pochodzące z innych państw członkowskich w większym stopniu niż na towary krajowe, jego zadaniem
         będzie ustalenie, czy zakaz ten jest uzasadniony celem interesu ogólnego w rozumieniu linii orzeczniczej zapoczątkowanej wyrokiem
         z dnia 20 lutego 1979 r. w sprawie 120/78 Rewe‑Zentral, zwanego „Cassis de Dijon”, Rec. str. 649 lub jednym z celów wyliczonych
         w art. 30 WE, a także, czy jest on konieczny i proporcjonalny do osiągnięcia tego celu.

      27     W tym względzie, ochrona konsumentów może stanowić uzasadnienie zakazu stanowiącego przedmiot sporu przed sądem krajowym pod
         podwójnym warunkiem, że zakaz ten jest właściwy, aby zapewnić osiągnięcie realizowanego celu oraz nie wychodzi poza to, co
         jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

      28     Przy dokonywaniu oceny należy uwzględnić stopień ochrony, z jakiej konsumenci korzystają w ramach sprzedaży i zbierania zamówień
         na rozpatrywane towary na podstawie dyrektywy 85/577.

      29     W ramach tej kontroli należy także uwzględnić cechy charakterystyczne sprzedaży w domu klienta ozdób ze srebra, w szczególności
         znacznie większe prawdopodobieństwo oszukania konsumentów, wynikające z braku informacji, braku możliwości porównania cen
         lub też niedostatecznych gwarancji w zakresie autentyczności ozdób, a także większą presję psychologiczną przy zakupie, w sytuacji
         gdy sprzedaż jest organizowana prywatnie.

      30     W kontekście całości powyższych rozważań na postawione pytania należy odpowiedzieć w ten sposób, że w odniesieniu do swobodnego
         przepływu towarów art. 28 WE nie stoi w sprzeczności z przepisem krajowym, w którym państwo członkowskie zakazuje na swoim
         terytorium sprzedaży i zbierania zamówień na ozdoby ze srebra poprzez akwizycję w domu, jeśli przepis taki znajduje zastosowanie
         wobec wszystkich zainteresowanych podmiotów gospodarczych ze względu na to, że dotyczy on w ten sam sposób, z prawnego i faktycznego
         punktu widzenia, obrotu towarami krajowymi i towarami pochodzącymi z innych państw członkowskich. Zadaniem sądu krajowego
         jest ustalenie, czy – biorąc pod uwagę okoliczności zawisłego przed nim sporu – zastosowanie przepisu krajowego może zapobiegać
         dostępowi do rynku towarów pochodzących z innych państw członkowskich lub utrudniać ten dostęp w większym stopniu, niż utrudnia
         on dostęp do rynku towarom krajowym oraz – jeśli ta sytuacja ma miejsce – zbadanie, czy rozpatrywany przepis jest uzasadniony
         celem interesu ogólnego w rozumieniu nadanym temu pojęciu przez orzecznictwo Trybunału lub jednym z celów wyliczonych w art. 30 WE,
         a także – czy przepis ten jest proporcjonalny do tego celu.

       W przedmiocie kosztów
      31     Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:
      Artykuł 28 WE nie stoi w sprzeczności z przepisem krajowym, w którym państwo członkowskie zakazuje na swoim terytorium sprzedaży
            i zbierania zamówień na ozdoby ze srebra poprzez akwizycję w domu, jeśli przepis taki znajduje zastosowanie wobec wszystkich
            zainteresowanych podmiotów gospodarczych ze względu na to, że dotyczy on w ten sam sposób, z prawnego i faktycznego punktu
            widzenia, obrotu towarami krajowymi i towarami pochodzącymi z innych państw członkowskich. Zadaniem sądu krajowego jest ustalenie,
            czy – biorąc pod uwagę okoliczności zawisłego przed nim sporu – zastosowanie przepisu krajowego może zapobiegać dostępowi
            do rynku towarów pochodzących z innych państw członkowskich lub utrudniać ten dostęp w większym stopniu, niż utrudnia on dostęp
            do rynku towarom krajowym oraz – jeśli ta sytuacja ma miejsce – zbadanie, czy rozpatrywany przepis jest uzasadniony celem
            interesu ogólnego w rozumieniu nadanym temu pojęciu przez orzecznictwo Trybunału lub jednym z celów wyliczonych w art. 30 WE,
            a także – czy przepis ten jest proporcjonalny do tego celu.
      Podpisy
      * Język postępowania: niemiecki.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 lipca 2009 r.#Pärlitigu OÜ przeciwko Maksu- ja Tolliameti Põhja maksu- ja tollikeskus.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Tallinna Halduskohus - Estonia.#Wspólna taryfa celna - Nomenklatura Scalona - Klasyfikacja taryfowa - Podpozycja CN 0511 91 10 - Podpozycja CN 0303 22 00 - Mrożone kręgosłupy hodowlanego łososia atlantyckiego - Rozporządzenie (WE) nr 85/2006 - Cło antydumpingowe.#Sprawa C-56/08.

text:
      Sprawa C‑56/08
      Pärlitigu OÜ
      przeciwko
      Maksu- ja Tolliameti Põhja maksu- ja tollikeskus
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Halduskohus)
      Wspólna taryfa celna – Nomenklatura Scalona – Klasyfikacja taryfowa – Podpozycja CN 0511 91 10 – Podpozycja CN 0303 22 00 – Mrożone kręgosłupy hodowlanego łososia atlantyckiego – Rozporządzenie (WE) nr 85/2006 – Cło antydumpingowe
      Streszczenie wyroku
      Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe – Mrożone kręgosłupy hodowlanego łososia atlantyckiego, uzyskiwane przy filetowaniu
            ryb

      Nomenklaturę Scaloną w sprawie wspólnej taryfy celnej zawartą w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie nomenklatury
         taryfowej i statystycznej oraz w sprawie wspólnej taryfy celnej, zmienionym na mocy rozporządzenia nr 1719/2005, należy interpretować
         w ten sposób, iż mrożone kręgosłupy hodowlanego łososia atlantyckiego (Salmo salar), uzyskiwane przy filetowaniu ryb, należy
         klasyfikować w ramach kodu 0303 22 00 Nomenklatury Scalonej pod warunkiem, iż dany towar jest odpowiedni do spożycia przez
         ludzi w chwili dokonywania odprawy celnej, przy czym ustalenie tej okoliczności należy do właściwości sądu krajowego.

      (por. pkt 30; sentencja)
WYROK TRYBUNAŁU (czwarta izba)
      z dnia 16 lipca 2009 r.(*)

      Wspólna taryfa celna – Nomenklatura Scalona – Klasyfikacja taryfowa – Podpozycja CN 0511 91 10 – Podpozycja CN 0303 22 00 – Mrożone kręgosłupy hodowlanego łososia atlantyckiego – Rozporządzenie (WE) nr 85/2006 – Cło antydumpingowe
      W sprawie C‑56/08
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Tallinna
         Halduskohus (Estonia) postanowieniem z dnia 16 stycznia 2008 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 13 lutego 2008 r., w postępowaniu:

      Pärlitigu OÜ
      przeciwko
      Maksu- ja Tolliameti Põhja maksu- ja tollikeskus,

      TRYBUNAŁ (czwarta izba),
      w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, R. Silva de Lapuerta, E. Juhász, G. Arestis (sprawozdawca) i J. Malenovský, sędziowie,
      rzecznik generalny: V. Trstenjak,
      sekretarz: C. Strömholm, administrator,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu Pärlitigu OÜ przez M. Maksinga, advokaat,
      –        w imieniu rządu estońskiego przez L. Uiba, działającego w charakterze pełnomocnika,
      –        w imieniu Rady Unii Europejskiej przez T. Tobreluts oraz J.P. Hiksa, działających w charakterze pełnomocników, wspieranych
         przez G. Berrischa, Rechtsanwalt,

      –        w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez K. Saaremäel-Stoilov, H. van Vlieta oraz A. Siposa, działających w charakterze
         pełnomocników,

      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 12 lutego 2009 r.,
      podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni podpozycji 0511 91 10 i 0303 22 00 Nomenklatury Scalonej
         stanowiącej załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej
         oraz w sprawie wspólnej taryfy celnej (Dz.U. L 256, s. 1), zmieniony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia
         27 października 2005 r. (Dz.U. L 286, s. 1) (zwanej dalej „Nomenklaturą Scaloną”), jak również ważności art. 1 ust. 5 rozporządzenia
         Rady (WE) nr 85/2006 z dnia 17 stycznia 2006 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu
         tymczasowego cła nałożonego na przywóz łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii (Dz.U. L 15, s. 1).

      2        Wniosek ten przedstawiony został w ramach sporu pomiędzy Maksu- ja Tolliameti Põhja maksu- ja tollikeskus (zwanym dalej „PMTK”),
         estońskim organem podatkowym i celnym, a spółką prawa estońskiego Pärlitigu OÜ (zwaną dalej „spółką Pärlitigu”) w przedmiocie
         skierowanej do tej spółki decyzji celnej.

       Ramy prawne
      3        Sekcja I A pierwszej części Nomenklatury Scalonej, która zawiera ogólne reguły interpretacji tej ostatniej, stanowi:

      „Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega następującym regułom:
      1.      Tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację towarów należy
         ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji
         i uwag, zgodnie z następującymi regułami:

      2.      a)     Wszelkie informacje o wyrobie zawarte w treści pozycji dotyczą wyrobu niekompletnego lub niegotowego, pod warunkiem że posiada
         on zasadniczy charakter wyrobu kompletnego lub gotowego. Informacje te dotyczą także wyrobu kompletnego lub gotowego (oraz
         wyrobu uważanego za taki w myśl postanowień niniejszej reguły), znajdującego się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym.

      […]
      6.      Klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich oraz,
         odpowiednio, zgodnie z powyższymi regułami, zgodnie z zasadą, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane.
         Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej”.

      4        Sekcja I drugiej części Nomenklatury Scalonej, zatytułowana „Zwierzęta żywe; produkty pochodzenia zwierzęcego”, składa się
         z pięciu działów.

      5        Wśród nich dział trzeci, zatytułowany „Ryby i skorupiaki, mięczaki i pozostałe bezkręgowce wodne”, zawiera pozycję 0303. Pozycja
         ta, zatytułowana „Ryby zamrożone, z wyłączeniem filetów rybnych oraz pozostałego mięsa rybiego objętych pozycją 0304”, jest
         podzielona w następujący sposób:

      „               – Łosoś pacyficzny (Oncorhynchus nerka, Oncorhynchus gorbuscha, Oncorhynchus keta, Oncorhynchus tschawytscha, Oncorhynchus
         kisutch, Oncorhynchus masou i Oncorhynchus rhodurus), z wyłączeniem wątróbek, ikry i mleczu:

      […]
      0303 22 00 – – Łosoś atlantycki (Salmo salar) i głowacica (Hucho hucho)
      […]”.
      6        Zgodnie z uwagami do działu 3:

      „1.      Niniejszy dział nie obejmuje:
      […]
      c)      ryb (włącznie z ich wątróbkami, ikrą i mleczem) lub skorupiaków, mięczaków lub pozostałych bezkręgowców wodnych, martwych
         i nienadających się lub nieodpowiednich do spożycia przez ludzi z powodu ich gatunku albo stanu (dział 5); […]

      […]”.
      7        Dział 5 sekcji I drugiej części Nomenklatury Scalonej, zatytułowany „Produkty pochodzenia zwierzęcego, gdzie indziej niewymienione
         ani niewłączone”, obejmuje pozycję 0511 zatytułowaną „Produkty pochodzenia zwierzęcego, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone;
         martwe zwierzęta objęte działem 1 lub 3, nienadające się do spożycia przez ludzi”, która podzielona jest w sposób następujący:

      „0511 10 10 – Nasienie bydlęce
                                 – Pozostałe:
      0511 91 – Produkty z ryb lub skorupiaków, mięczaków lub pozostałych bezkręgowców wodnych; martwe zwierzęta objęte działem 3:
      0511 91 10 – Odpadki rybne
      […]”.
      8        W uwagach do wskazanego działu 5 uściślono, jak następuje:

      „1.      Niniejszy dział nie obejmuje:
               a)     produktów jadalnych (innych niż jelita, pęcherze i żołądki zwierząt, całe lub w kawałkach, oraz płynna lub suszona krew zwierząt);
      […]”.
      9        Podpozycje Zintegrowanej Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich (TARIC) odnoszące się do działu 3 sekcji I drugiej części Nomenklatury
         Scalonej podzielone są w następujący sposób:

      „0303 22 00 11 – – – Łosoś atlantycki (Salmo salar)
      0303 22 00 11          – – – – Dziki
      0303 22 00 12          – – – – Pozostałe
      0303 22 00 12          – – – Cały
      0303 22 00 13          – – – Ryby patroszone, z głowami
      0303 22 00 15          – – – Pozostały”.
      10      Zgodnie z art. 1 rozporządzenia nr 85/2006:

      „1.      Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe w stosunku do przywozu łososia hodowlanego (innego niż dziki), filetowanego
         bądź niefiletowanego, świeżego, schłodzonego lub mrożonego, klasyfikowanego w ramach kodów CN ex 0302 12 00, ex 0303 11 00,
         ex 0303 19 00, ex 0303 22 00, ex 0304 10 13 oraz ex 0304 20 13 (zwanego dalej „łososiem hodowlanym”), pochodzącego z Norwegii.

      […]
      4.      W przypadku wszystkich […] przedsiębiorstw [innych niż Nordlaks Oppdrett AS] (dodatkowy kod TARIC A999) kwota ostatecznego
         cła antydumpingowego jest równa różnicy między minimalną ceną importową określoną w ust. 5 a ceną netto na granicy Wspólnoty
         przed ocleniem, jeżeli ta druga cena jest niższa. Jeżeli cena netto na granicy Wspólnoty jest równa lub wyższa od odpowiedniej
         minimalnej ceny importowej określonej w ust. 5, cło nie jest pobierane.

      5.      Dla celów ust. 4 zastosowanie ma minimalna cena importowa określona w kolumnie 2 poniższej tabeli. W przypadku ustalenia w wyniku
         weryfikacji po przywozie, że cena netto na granicy Wspólnoty, faktycznie zapłacona przez pierwszego niezależnego odbiorcę
         we Wspólnocie (cena po przywozie), jest niższa od ceny netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem, wynikającej ze zgłoszenia
         celnego, oraz że cena po przywozie jest niższa od minimalnej ceny importowej, zastosowanie ma stała stawka cła antydumpingowego
         określona w kolumnie 3 poniższej tabeli, chyba że zastosowanie stałej stawki cła określonej w kolumnie 3, powiększonej o cenę
         po przywozie, da w rezultacie kwotę (cena faktycznie zapłacona powiększona o stałe cło) niższą od minimalnej ceny importowej
         określonej w kolumnie 2 w poniższej tabeli. W takim przypadku zastosowanie ma stawka celna równa różnicy między minimalną
         ceną importową określoną w kolumnie 2 poniższej tabeli a ceną po przywozie. W przypadku wstecznego pobrania stałego cła antydumpingowego
         jest ono pobierane w kwocie pomniejszonej o wcześniej zapłacone cło antydumpingowe, obliczone na podstawie minimalnej ceny
         przywozowej.

               Postać łososia hodowlanego

               Minimalna cena importowa w EUR/kg wagi netto produktu

               Stałe cło w EUR/kg wagi netto produktu

               Kod TARIC

               Ryby całe, świeże, chłodzone lub mrożone

               2,80

               0,40

               0302 12 00 12, 0302 12 00 33, 0302 12 00 93, 0303 11 00 93, 0303 19 00 93, 0303 22 00 12, 0303 22 00 83

               Ryby patroszone, z głowami, świeże, chłodzone lub mrożone

               3,11

               0,45

               0302 12 00 13, 0302 12 00 34, 0302 12 00 94, 0303 11 00 94, 0303 19 00 94, 0303 22 00 13, 0303 22 00 84

               Inne (w tym patroszone, bez głów), świeże, chłodzone lub mrożone

               3,49

               0,50

               0302 12 00 15, 0302 12 00 36, 0302 12 00 96, 0303 11 00 18, 0303 11 00 96, 0303 19 00 18, 0303 19 00 96, 0303 22 00 15, 0303 22 00 86

               Filety z całych ryb i filety w kawałkach o wadze przekraczającej 300 g, świeże, chłodzone lub mrożone, ze skórą

               5,01

               0,73

               0304 10 13 13, 0304 10 13 94, 0304 20 13 13, 0304 20 13 94

               Filety z całych ryb i filety w kawałkach o wadze przekraczającej 300 g, świeże, chłodzone lub mrożone, bez skóry

               6,40

               0,93

               0304 10 13 14, 0304 10 13 95, 0304 20 13 14, 0304 20 13 95

               Inne filety z całych ryb i filety w kawałkach o wadze nieprzekraczającej 300 g, świeże,
               chłodzone lub mrożone

               7,73

               1,12

               0304 10 13 15, 0304 10 13 96, 0304 20 13 15, 0304 20 13 96

         […]”.
      11      Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 319/2009 z dnia 16 kwietnia 2009 r. uściślającego zakres ostatecznego cła antydumpingowego
         nałożonego rozporządzeniem nr 85/2006 (Dz.U. L 101, s. 1) art. 1 ust. 1 tego ostatniego rozporządzenia otrzymał brzmienie
         następujące:

      „Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe w stosunku do przywozu łososia hodowlanego (innego niż dziki), filetowanego
         bądź niefiletowanego, świeżego, schłodzonego lub mrożonego, klasyfikowanego w ramach kodów CN ex 0302 12 00, ex 0303 11 00,
         ex 0303 19 00, ex 0303 22 00, ex 0304 10 13 oraz ex 0304 20 13 (zwanego dalej „łososiem hodowlanym”), pochodzącego z Norwegii.
         Kręgosłupy łososia, na które składają się ości częściowo pokryte mięsem rybim, będące jadalnym produktem ubocznym sektora
         rybołówstwa, klasyfikowane w ramach kodów CN ex 0302 12 00, ex 0303 11 00, ex 0303 19 00, ex 0303 22 00, nie są objęte ostatecznymi
         środkami antydumpingowymi, o ile waga mięsa przy kręgosłupie nie stanowi więcej niż 40% wagi kręgosłupa łososia”.

      12      Artykuł 2 rozporządzenia nr 319/2009 stanowi:

      „Dla towarów nieobjętych art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 85/2006 zmienionego niniejszym rozporządzeniem umarza się lub
         zwraca ostateczne cła antydumpingowe zapłacone lub zaksięgowane zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 85/2006 w jego
         pierwotnym brzmieniu oraz tymczasowe cła antydumpingowe pobrane ostatecznie zgodnie z art. 2 tego samego rozporządzenia.

      [...]”.
      13      Zgodnie z art. 3 rozporządzenia nr 319/2009, stosowane jest ono z mocą wsteczną od dnia 21 stycznia 2006 r.

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
      14      W dniu 19 stycznia 2006 r. spółka Pärlitigu zakupiła w Norwegii 13 050 kg mrożonych kręgosłupów hodowlanego łososia atlantyckiego
         (Salmo salar), które zostały uzyskane w wyniku filetowania ryb, w cenie 6,54 EEK/kg, za które fakturę wystawiła spółka Fossen
         AS. Z postanowienia odsyłającego, a w szczególności z brzmienia pierwszego pytania prejudycjalnego, wynika, iż chodzi o produkty
         jadalne, które są zazwyczaj sprzedawane jako produkty spożywcze.

      15      W dniu 23 stycznia 2006 r. spółka Pärlitigu dokonała przywozu tych towarów do Estonii, składając deklarację celną nr I 5446,
         w której określiła je jako odpadki rybne, objęte kodem CN 0511 91 10, które są zwolnione z cła. W tym samym dniu PMTK przyjął
         tę deklarację i dopuścił wskazany towar do swobodnego obrotu. W związku z powyższym spółka Pärlitigu zapłaciła podatek od
         wartości dodanej w wysokości 15 370 EEK.

      16      W dniu 25 stycznia 2006 r. spółka Pärlitigu odsprzedała ten sam towar spółce Alkfish OÜ w cenie 8,47 EEK/kg.

      17      W dniu 23 marca 2006 r. funkcjonariusz PMTK dokonujący kontroli następczej pobrał próbkę spornego towaru w magazynie spółki
         Alkfish OÜ w celu sprawdzenia, czy w deklaracji przywozowej podano prawidłowy kod Nomenklatury Scalonej. Analiza tej próbki
         doprowadziła do wniosku, iż towar ten jest odpowiedni do spożycia przez ludzi.

      18      Z uwagi na ten wniosek, PMTK nadał towarowi kod CN 0303 22 00 i zaklasyfikował go do kodu TARIC 0303 22 00 15. W dniu 30 marca
         2007 r. wydał też decyzję celną nr 12‑5/177, ustalając w szczególności zobowiązanie z tytułu cła antydumpingowego przewidzianego
         w rozporządzeniu nr 85/2006.

      19      W dniu 11 kwietnia 2007 r. spółka Pärlitigu zaskarżyła wskazaną decyzję do Tallinna Halduskohus (sądu administracyjnego w Tallinie),
         żądając, po pierwsze, jej uchylenia oraz, po drugie, tytułem środka tymczasowego – zawieszenia jej wykonania.

      20      W tych okolicznościach Tallinna Halduskohus postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami
         prejudycjalnymi:

      „[1)] Czy [Nomenklaturę Scaloną] należy interpretować w ten sposób, że mrożony kręgosłup (ości z mięsem rybnym) hodowlanego łososia
         atlantyckiego (Salmo salar) uzyskiwany przy filetowaniu ryb, który jest jadalny i jest zwykle sprzedawany jako środek spożywczy,
         powinien być sklasyfikowany do

      a)      podpozycji 0511 91 10 »odpadki rybne«, czy
      b)      podpozycji 0303 22 00 15 »pozostał[e]« części »pozostał[ego] łoso[sia] atlantycki[ego] (Salmo salar)«?
      [2)]      Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź wskazana w pkt b), to czy tabela zawarta w art. 1 ust. 5 rozporządzenia
         [nr 85/2006] jest nieważna ze względu na naruszenie zasady proporcjonalności ustanowionej w art. 5 traktatu [WE] w związku
         z tym, że zgodnie z tą tabelą minimalna cena importowa ustalona dla zamrożonego kręgosłupa łososia jest wyższa od minimalnych
         cen importowych ustalonych dla ryb całych oraz dla ryb patroszonych, z głowami?”.

       W przedmiocie pytań prejudycjalnych
       W przedmiocie pytania pierwszego
      21      W pierwszym pytaniu sąd krajowy zmierza w istocie do ustalenia, czy mrożone kręgosłupy hodowlanego łososia atlantyckiego uzyskane
         przy filetowaniu ryb należą do podpozycji CN 0511 91 10 jako odpadki rybne, czy też do podpozycji CN 0303 22 00 jako łosoś
         atlantycki (Salmo salar), a w szczególności do podpozycji TARIC 0303 22 00 15.

      22      Zdaniem spółki Pärlitigu Nomenklaturę Scaloną należy interpretować w ten sposób, iż sporny towar należy zaklasyfikować do
         podpozycji CN 0511 91 00 zatytułowanej „odpadki rybne”, zważywszy iż określenie to odpowiada właściwościom tego towaru, a brak
         jest innej, bardziej szczegółowej podpozycji, która byłaby dlań odpowiednia. Rząd estoński oraz Komisja Wspólnot Europejskich
         są przeciwnego zdania, twierdząc, iż wskazany towar należy do podpozycji CN 0303 22 00, a w szczególności do podpozycji TARIC
         0303 22 00 15, ponieważ jest odpowiedni do spożycia przez ludzi.

      23      Należy przypomnieć, iż zadanie Trybunału związane ze skierowanym do niego pytaniem prejudycjalnym w zakresie klasyfikacji
         taryfowej polega przede wszystkim na wyjaśnieniu sądowi krajowemu kryteriów, których zastosowanie pozwoli temu sądowi na prawidłowe
         zaklasyfikowanie spornych produktów w ramach Nomenklatury Scalonej, a nie na dokonaniu tej klasyfikacji we własnym zakresie,
         tym bardziej, że Trybunałowi nie zawsze są znane wszystkie dane niezbędne w tym celu. Zatem sąd krajowy wydaje się w każdym
         razie być w sytuacji bardziej dogodnej do dokonania tej klasyfikacji (wyroki: z dnia 7 listopada 2002 r. w sprawach połączonych
         od C‑260/00 do C‑263/00 Lohmann i Medi Bayreuth, Rec. s. I‑10045, pkt 26; z dnia 16 lutego 2006 r. w sprawie C‑500/05 Proxxon,
         Zb.Orz. s. I‑1545, pkt 23). Jednakże w celu udzielenia sądowi krajowemu użytecznej odpowiedzi, Trybunał może, w duchu współpracy
         z sądami krajowymi, dostarczyć temu sądowi wszelkich wskazówek, które uzna za niezbędne (zob. w szczególności wyrok z dnia
         1 lipca 2008 r. w sprawie C‑49/07 MOTOE, Zb.Orz. s. I‑4863, pkt 30).

      24      Należy także przypomnieć, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, w celu zagwarantowania pewności prawa i ułatwienia kontroli,
         decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów należy poszukiwać zasadniczo w ich obiektywnych cechach i właściwościach,
         takich jak określone w brzmieniu pozycji Nomenklatury Scalonej oraz w uwagach do sekcji lub działów (zob. w szczególności
         wyroki: z dnia 16 września 2004 r. w sprawie C‑396/02 DFDS, Zb.Orz. s. I‑8439, pkt 27; z dnia 15 września 2005 r. w sprawie
         C‑495/03 Intermodal Transports, Zb.Orz. s. I‑8151, pkt 47; z dnia 15 lutego 2007 r. w sprawie C‑183/06 RUMA, Zb.Orz. s. I‑1559,
         pkt 27).

      25      W niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż towar będący przedmiotem sporu przed sądem krajowym nie został w sposób wyraźny
         ujęty ani w brzmieniu przywołanych pozycji Nomenklatury Scalonej, ani w uwagach do sekcji lub działów tej nomenklatury. Jest
         jednak rzeczą oczywistą, iż towar ten należy do sekcji I części drugiej Nomenklatury Scalonej, zatytułowanej „Zwierzęta żywe;
         produkty pochodzenia zwierzęcego”. Sekcja ta podzielona jest na pięć działów, wśród których znajdują się dział 3 zatytułowany
         „Ryby i skorupiaki, mięczaki i pozostałe bezkręgowce wodne” oraz dział 5 zatytułowany „Produkty pochodzenia zwierzęcego, gdzie
         indziej niewymienione ani niewłączone”. Z brzmienia przywołanej intytulacji wskazanego działu 5 wynika w sposób oczywisty,
         iż odnosi się on do produktów, które nie odpowiadają określeniu zawartemu w pozostałych czterech działach wskazanej sekcji.
         Ponadto uwaga 1 lit. a) do tego samego działu 5 wskazuje, iż nie obejmuje on produktów jadalnych innych niż jelita, pęcherze
         i żołądki zwierząt, a także krew zwierzęca. W tym kontekście należy ustalić, jakie kryteria mogłyby uzasadnić ewentualne zaklasyfikowanie
         towaru będącego przedmiotem sporu przed sądem krajowym w ramach jednej z podpozycji działu 3 sekcji I części drugiej Nomenklatury
         Scalonej.

      26      Z utrwalonego orzecznictwa wynika, iż uwagi poprzedzające działy Wspólnej taryfy celnej, jak i noty wyjaśniające do nomenklatury
         opracowane przez Radę Współpracy Celnej, stanowią ważne środki służące zapewnieniu jednolitego stosowania tej taryfy oraz
         jako takie dostarczają pomocnych wskazówek do jej interpretacji (zob. wyroki: z dnia 20 listopada 1997 r. w sprawie C‑338/95
         Wiener SI, Rec. s. I‑6495, pkt 11; z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie C‑276/00 Turbon International, Rec. s. I‑1389, pkt 22).

      27      W niniejszej sprawie uwaga 1 lit. c) do działu 3 drugiej części sekcji I Nomenklatury Scalonej stanowi, iż dział ten nie obejmuje
         ryb nieodpowiednich do spożycia przez ludzi z powodu ich gatunku albo stanu. Z brzmienia tej uwagi wynika więc, iż decydującym
         kryterium przy ustalaniu, czy towar będący przedmiotem sporu przed sądem krajowym objęty jest wskazanym działem 3, jest to,
         czy towar ten jest odpowiedni do spożycia przez ludzi, czy też nie. W tych okolicznościach rozstrzygające jest ustalenie,
         czy w chwili dokonywania odprawy celnej mrożonych kręgosłupów hodowlanego łososia atlantyckiego uzyskanych przy filetowaniu
         ryb, które stanowiły sporny towar, były one odpowiednie do spożycia przez ludzi (zob. analogicznie wyroki: z dnia 9 sierpnia
         1994 r. w sprawie C‑395/93 Neckermann Versand, Rec. s. I‑4027, pkt 8; z dnia 13 lipca 2006 r. w sprawie C‑14/05 Anagram International,
         Zb.Orz. s. I‑6763, pkt 26), ustalenie zaś tego faktu należy do właściwości sądu krajowego.

      28      W tym względzie strona skarżąca w postępowaniu przed sądem krajowym twierdzi, iż niska wartość spornego towaru wskazuje, że
         nawet jeśli produkt będący tym towarem jest, pod pewnymi warunkami, odpowiedni do spożycia przez ludzi, nie może on być traktowany
         jako produkt spożywczy. W rzeczywistości struktura działu 3 drugiej części sekcji I Nomenklatury Scalonej dotyczy ryb, których
         części lub produkty pochodzące od nich mogą jeszcze zostać wykorzystane jako całe ryby albo jako istotne części ryb. Tymczasem
         rybi kręgosłup wymogom tym nie odpowiada, gdyż nie ma już on tych istotnych właściwości ani cech charakterystycznych pozwalających
         – na podstawie obiektywnych kryteriów oraz biorąc pod uwagę względy gospodarcze – na zaklasyfikowanie go do jednej z podpozycji
         należących do wskazanego działu 3.

      29      Niemniej jednak, zważywszy, że zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 24 niniejszego wyroku, klasyfikacja towaru spornego
         w postępowaniu przed sądem krajowym powinna być oparta na obiektywnych cechach i właściwościach towarów, mając na względzie
         obiektywne cechy i właściwości określone w brzmieniu pozycji i uwag zawartych w dziale 3 drugiej części sekcji I Nomenklatury
         Scalonej, nie ulega kwestii, iż w przypadku tego towaru czynnikiem decydującym przy klasyfikacji jest cecha polegająca na
         tym, iż jest on odpowiedni do spożycia przez ludzi, nie zaś jego wartość lub ilość.

      30      Z uwagi na powyższe rozważania na pierwsze z zadanych pytań należy udzielić odpowiedzi, iż Nomenklaturę Scaloną należy interpretować
         w ten sposób, iż mrożone kręgosłupy hodowlanego łososia atlantyckiego (Salmo salar), uzyskiwane przy filetowaniu ryb, należy
         klasyfikować w ramach kodu CN 0303 22 00 pod warunkiem, iż dany towar jest odpowiedni do spożycia przez ludzi w chwili dokonywania
         odprawy celnej, przy czym ustalenie tej okoliczności należy do właściwości sądu krajowego.

       W przedmiocie pytania drugiego
      31      W pytaniu drugim sąd krajowy zmierza do ustalenia, czy art. 1 ust. 5 rozporządzenia nr 85/2006 jest nieważny z uwagi na naruszenie
         zasady proporcjonalności poprzez określenie minimalnej ceny importowej mrożonych kręgosłupów łososia na poziomie wyższym niż
         cena określona w odniesieniu do całych ryb oraz w odniesieniu do ryb patroszonych, z głowami.

      32      Rozporządzenie to nakłada ostateczne cło antydumpingowe na pochodzącego z Norwegii łososia hodowlanego, filetowanego lub nie,
         świeżego, schłodzonego lub mrożonego, w odniesieniu do towarów objętych kodem TARIC 0303 22 00 15 zatytułowanym „Inny (w tym
         patroszony, bez głowy), świeży, schłodzony lub mrożony”, do którego powinny zostać zaklasyfikowane towary sporne w postępowaniu
         przed sądem krajowym zgodnie z wydaną przez PMTK decyzją celną nr 12-5/177. Zgodnie z art. 1 ust. 4 wskazanego rozporządzenia
         kwota ostatecznego cła antydumpingowego jest równa różnicy między minimalną ceną importową określoną w ust. 5 tego samego
         artykułu a ceną netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem, jeżeli ta druga cena jest niższa od tej pierwszej. W odniesieniu
         do towarów objętych kodem TARIC 0303 22 00 15, tabela znajdująca się we wskazanym ust. 5 określa minimalną cenę importową
         w wysokości 3,49 EUR/kg, która rzeczywiście jest wyższa niż ceny przewidziane dla całych ryb oraz dla ryb patroszonych, z głową,
         w odniesieniu do których wynoszą one odpowiednio 2,80 oraz 3,11 EUR/kg.

      33      Zakres zastosowania rozporządzenia nr 85/2006 został doprecyzowany ex post na mocy rozporządzenia nr 319/2009, które weszło
         w życie w dniu 16 kwietnia 2009 r.

      34      Z motywów 5–7 tego ostatniego rozporządzenia wynika, że Komisja, mając na względzie pytanie drugie zadane w ramach niniejszego
         postępowania w trybie prejudycjalnym, wszczęła częściowy przegląd okresowy środków antydumpingowych mających zastosowanie
         do hodowlanego łososia pochodzącego z Norwegii, ograniczając ten przegląd do definicji produktu. Za celowe uznano zbadanie,
         czy mrożone kręgosłupy łososia objęte są definicją produktów, do których odnosi się rozporządzenie nr 85/2006, a w szczególności
         czy objęte są one określeniem „Inny (w tym patroszony, bez głowy), świeży, schłodzony lub mrożony”, które odpowiada m.in.
         kodowi TARIC 0303 22 00 15.

      35      Przegląd ten doprowadził do wniosku, iż kręgosłupy łososia oraz łosoś hodowlany, zdefiniowany w art. 1 rozporządzenia nr 85/2006,
         stanowią odmienne produkty, gdyż nie są one zamienne i nie konkurują ze sobą na rynku wspólnotowym. W konsekwencji, art. 1
         ust. 1 tego rozporządzenia, w brzmieniu ustalonym na mocy rozporządzenia nr 319/2009, przewiduje odtąd, iż jako jadalny produkt
         uboczny sektora rybołówstwa, kręgosłupy łososi składające się z ości częściowo pokrytych mięsem rybim, objęte kodami CN ex 0302 12 00,
         ex 0303 11 00, ex 0303 19 00 oraz ex 0303 22 00, nie są objęte ostatecznym cłem antydumpingowym przewidzianym przez rozporządzenie
         nr 85/2006, o ile waga mięsa przy kręgosłupie nie stanowi więcej niż 40% wagi kręgosłupa łososia.

      36      Ponadto art. 3 rozporządzenia nr 319/2009 stanowi, iż znajduje ono zastosowanie z mocą wsteczną od dnia 21 stycznia 2006 r.
         W konsekwencji art. 2 tego rozporządzenia przewiduje zwrot lub umorzenie ostatecznego cła antydumpingowego zapłaconego lub
         zaksięgowanego zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 85/2006 w brzmieniu pierwotnym, jak również tymczasowych ceł antydumpingowych
         pobranych ostatecznie w odniesieniu do towarów nieobjętych art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 85/2006 w brzmieniu ustalonym rozporządzeniem
         nr 319/2009.

      37      Stwierdzić należy, iż dokonana rozporządzeniem nr 319/2009 nowelizacja rozporządzenia nr 85/2006 z mocą wsteczną sprawiła,
         iż odpowiedź Trybunału na pytanie drugie przedstawione przez sąd krajowy pozbawiona jest jakiegokolwiek znaczenia z punktu
         widzenia rozstrzygnięcia sporu przed tym sądem.

      38      Z postanowienia odsyłającego wynika w istocie, iż sąd ten dysponuje dowodami dostarczonymi przez stronę skarżącą, z których
         wynika, iż w obrębie towaru będącego przedmiotem sporu przed tym sądem mięso rybie przy kręgosłupie łososia nie stanowi więcej
         niż 24% wagi tego kręgosłupa; właśnie ta okoliczność skłoniła sąd krajowy do zadania pytania w przedmiocie zgodności ceł antydumpingowych
         nałożonych na ten towar na mocy rozporządzenia nr 85/2006 z zasadą proporcjonalności.

      39      Zważywszy na powyższe ustalenia faktyczne, nie ulega kwestii, iż na mocy rozporządzenia nr 319/2009 uważa się, że wskazany
         towar nigdy nie był objęty zakresem ceł antydumpingowych ustanowionych na mocy rozporządzenia nr 85/2006.

      40      W tych okolicznościach nie ma potrzeby udzielenia odpowiedzi na pytanie drugie.

       W przedmiocie kosztów
      41      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (czwarta izba) orzeka, co następuje:
      Nomenklaturę Scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury
            taryfowej i statystycznej oraz w sprawie wspólnej taryfy celnej, zmienionym na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1719/2005
            z dnia 27 października 2005 r., należy interpretować w ten sposób, iż mrożone kręgosłupy hodowlanego łososia atlantyckiego
            (Salmo salar), uzyskiwane przy filetowaniu ryb, należy klasyfikować w ramach kodu CN 0303 22 00 pod warunkiem, iż dany towar
            jest odpowiedni do spożycia przez ludzi w chwili dokonywania odprawy celnej, przy czym ustalenie tej okoliczności należy do
            właściwości sądu krajowego.
      Podpisy
      * Język postępowania: estoński.


Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 31 maja 1979 r. # Postępowanie karne przeciwko Gilbert Even i Office national des pensions pour travailleurs salariés (ONPTS). # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Cour du travail de Liège - Belgia. # # Sprawa 207/78.


Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 marca 1998 r. # Compañía Internacional de Pesca y Derivados SA (Inpesca) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich i Pesquería Vasco-Montañesa SA (Pevasa). # Niedopuszczalność. # Sprawy połączone C-199/94 P oraz C-200/94 P REV.


Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 czerwca 2015 r.#Skatteministeriet przeciwko Baby Dan A/S.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret.#Odesłanie prejudycjalne – Unia celna i Wspólna taryfa celna – Nomenklatura scalona – Klasyfikacja taryfowa – Pozycje 7318 i 8302 – Artykuł specjalnie opracowany do mocowania bramek zabezpieczających przeznaczonych do ochrony dzieci.#Sprawa C-272/14.


Wyrok Sądu pierwszej instancji (pierwsza izba) z dnia 10 lipca 1990 r. # Automec Srl przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Dopuszczalność - Konkurencja. # Sprawa T-64/89.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 czerwca 2011 r.#Stichting de Thuiskopie przeciwko Opus Supplies Deutschland GmbH i inni.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Hoge Raad der Nederlanden - Niderlandy.#Zbliżanie ustawodawstw - Prawa autorskie i prawa pokrewne - Dyrektywa 2001/29/WE - Prawo do zwielokrotniania - Wyjątki i ograniczenia - Wyjątek dotyczący kopii na użytek prywatny - Artykuł 5 ust. 2 lit. b) i ust. 5 - Godziwa rekompensata - Dłużnik z tytułu opłaty licencyjnej przeznaczonej na finansowanie tej rekompensaty - Sprzedaż wysyłkowa pomiędzy dwoma podmiotami mającymi siedzibę w różnych państwach członkowskich.#Sprawa C-462/09.

text:
      Sprawa C‑462/09
      Stichting de Thuiskopie
      przeciwko
      Opus Supplies Deutschland GmbH i in.
      [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden]
      Zbliżanie ustawodawstw – Prawo autorskie i prawa pokrewne – Dyrektywa 2001/29/WE – Prawo do zwielokrotniania – Wyjątki i ograniczenia – Wyjątek dotyczący kopii na użytek prywatny – Artykuł 5 ust. 2 lit. b) i art. 5 ust. 5 – Godziwa rekompensata – Dłużnik z tytułu opłaty przeznaczonej na finansowanie tej rekompensaty – Sprzedaż wysyłkowa pomiędzy dwoma podmiotami mającymi siedzibę w różnych państwach członkowskich
      Streszczenie wyroku
      1.        Zbliżanie ustawodawstw – Prawo autorskie i prawa pokrewne – Dyrektywa 2001/29 – Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego
            i praw pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym – Prawo do zwielokrotniania – Wyjątek dotyczący kopii na użytek prywatny
            – Godziwa rekompensata – Dłużnik
      (dyrektywa 2001/29 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 5 ust. 2 lit. b), art. 5 ust. 5)
      2.        Zbliżanie ustawodawstw – Prawo autorskie i prawa pokrewne – Dyrektywa 2001/29 – Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego
            i praw pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym – Prawo do zwielokrotniania – Wyjątek dotyczący kopii na użytek prywatny
      (dyrektywa 2001/29 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 5 ust. 2 lit. b), art. 5 ust. 5)
      1.        Przepisy dyrektywy 2001/29 w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym,
         a w szczególności jej art. 5 ust. 2 lit. b) i ust. 5, należy interpretować w ten sposób, że użytkownik końcowy, który dokonuje
         na użytek prywatny zwielokrotnienia chronionego dzieła, powinien co do zasady być uważany za dłużnika z tytułu godziwej rekompensaty,
         o której mowa w tymże ust. 2 lit. b). Jednakże przy uwzględnieniu praktycznych trudności dotyczących zidentyfikowania użytkowników
         prywatnych oraz zobowiązania ich do wynagrodzenia podmiotom praw autorskich wyrządzanej im przez nich szkody państwom członkowskim
         wolno ustanawiać opłatę za kopię na użytek prywatny, obciążającą podmioty, które udostępniają użytkownikom końcowym sprzęt,
         urządzenia i nośniki zwielokrotniania cyfrowego, ponieważ podmioty te mają możliwość wliczenia kosztów tej opłaty do ceny
         płaconej przez użytkownika końcowego za owo udostępnienie.

      (zob. pkt 27, 29, pkt 1 sentencji)
      2.        Dyrektywę 2001/29 w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym,
         a w szczególności jej art. 5 ust. 2 lit. b) i art. 5 ust. 5, należy interpretować w ten sposób, że nakłada ona na państwo
         członkowskie, które wprowadziło system opłaty za kopię na użytek prywatny obciążający producenta bądź importera nośników zwielokrotniania
         chronionych utworów i na którego terytorium powstaje szkoda ponoszona przez twórców na skutek używania ich chronionych utworów
         do celów prywatnych przez kupujących, którzy tam zamieszkują, obowiązek zagwarantowania, że twórcy ci otrzymają efektywnie
         godziwą rekompensatę, której celem jest wynagrodzenie tej szkody. W tym kontekście sama tylko okoliczność, że zawodowy sprzedawca
         sprzętu, urządzeń i nośników zwielokrotniania ma siedzibę w innym państwie członkowskim aniżeli państwo miejsca zamieszkania
         kupujących, nie ma wpływu na ten obowiązek osiągnięcia rezultatu. W przypadku braku możliwości zapewnienia pobrania godziwej
         rekompensaty od kupujących do sądu krajowego należy dokonanie takiej wykładni prawa krajowego, która umożliwi pobranie tej
         rekompensaty od dokonującego zawodowo sprzedaży dłużnika.

      (zob. pkt 41, pkt 2 sentencji)
WYROK TRYBUNAŁU (trzecia izba)
      z dnia 16 czerwca 2011 r.(*)

      Zbliżanie ustawodawstw – Prawo autorskie i prawa pokrewne – Dyrektywa 2001/29/WE – Prawo do zwielokrotniania – Wyjątki i ograniczenia – Wyjątek dotyczący kopii na użytek prywatny – Artykuł 5 ust. 2 lit. b) i art. 5 ust. 5 – Godziwa rekompensata – Dłużnik z tytułu opłaty przeznaczonej na finansowanie tej rekompensaty – Sprzedaż wysyłkowa pomiędzy dwoma podmiotami mającymi siedzibę w różnych państwach członkowskich
      W sprawie C‑462/09
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Hoge Raad
         der Nederlanden (Niderlandy) postanowieniem z dnia 20 listopada 2009 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 25 listopada 2009 r.,
         w postępowaniu:

      Stichting de Thuiskopie
      przeciwko
      Opus Supplies Deutschland GmbH,
      Mijndertowi van der Lee,
      Hananji van der Lee,
      TRYBUNAŁ (trzecia izba),
      w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, R. Silva de Lapuerta, G. Arestis, J. Malenovský (sprawozdawca) i T. von Danwitz, sędziowie,
      rzecznik generalny: N. Jääskinen,
      sekretarz: M. Ferreira, główny administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 15 grudnia 2010 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu Stichting de Thuiskopie przez T. Cohena Jehorama oraz V. Rörscha, advocaten,
      –        w imieniu Opus Supplies Deutschland GmbH i M. oraz H. van der Lee przez D. Vissera oraz A. Quaedvliega, advocaten
      –        w imieniu rządu belgijskiego przez T. Materne’a oraz J.C. Halleux, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu rządu hiszpańskiego przez N. Díaz Abad, działającą w charakterze pełnomocnika,
      –        w imieniu rządu litewskiego przez D. Kriaučiūnasa oraz L. Liubertaitė, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu rządu austriackiego przez E. Riedla oraz G. Kunnerta, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu rządu fińskiego przez J. Heliskoskiego, działającego w charakterze pełnomocnika,
      –        w imieniu Komisji Europejskiej przez A. Nijenhuisa oraz J. Samnaddę, działających w charakterze pełnomocników,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 10 marca 2011 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 5 ust. 2 lit. b) i art. 5 ust. 5 dyrektywy 2001/29/WE
         Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych
         w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10).

      2        Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy Stichting de Thuiskopie (zwaną dalej „Stichting”) a Opus Supplies Deutschland
         GmbH (zwaną dalej „Opus”) oraz M. i H. van der Lee, dwojgiem dyrektorów zarządzających tej spółki, w przedmiocie zapłaty przez
         tę spółkę opłaty przeznaczonej na sfinansowanie godziwej rekompensaty wypłacanej podmiotom praw autorskich z tytułu wyjątku
         dotyczącego wykonywania kopii na użytek prywatny (zwanej dalej „opłatą za kopię na użytek prywatny”).

       Ramy prawne
       Dyrektywa 2001/29
      3        Motywy 9, 10, 31, 32, 35 i 38 dyrektywy 2001/29 brzmią następująco:

      „(9)      Wszelka harmonizacja praw autorskich i pokrewnych opiera się na wysokim poziomie ochrony, odkąd prawa te mają zasadnicze znaczenie
         dla twórczości intelektualnej. Ich ochrona zapewnia utrzymanie i rozwój kreatywności w interesie autorów, artystów wykonawców,
         producentów, konsumentów, kultury i gospodarki, jak również szerokiej publiczności. Własność intelektualną uznano więc za
         integralną część własności.

      (10)      Autorzy i artyści wykonawcy, aby móc kontynuować swoją twórczą i artystyczną pracę, muszą otrzymywać stosowne wynagrodzenie
         za korzystanie z ich utworów, tak samo jak producenci, aby móc finansować tę pracę. […]

      […]
      (31)      Należy zabezpieczyć właściwą równowagę praw i interesów między różnymi kategoriami podmiotów praw autorskich, jak również
         między nimi a użytkownikami przedmiotów objętych ochroną. […]

      (32)      Niniejsza dyrektywa zawiera wyczerpujące wyliczenie wyjątków i ograniczeń dla prawa do zwielokrotniania i prawa do publicznego
         udostępniania utworu. Niektóre wyjątki lub ograniczenia odnoszą się jedynie do prawa do zwielokrotniania, jeżeli jest to właściwe.
         Lista w należyty sposób uwzględnia różnorodność tradycji prawnych państw członkowskich, a jednocześnie ma za zadanie zapewnić
         funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Państwa członkowskie powinny w sposób spójny stosować te wyjątki i ograniczenia, co zostanie
         ustalone podczas oceniania wdrożenia przepisów w przyszłości.

      […]
      (35)      W niektórych przypadkach dotyczących wyjątków lub ograniczeń podmioty praw autorskich powinny otrzymać godziwą rekompensatę
         jako wynagrodzenie za korzystanie z ich utworów lub innych przedmiotów objętych ochroną. Przy określaniu formy, szczegółowych
         warunków i ewentualnej wysokości takiej godziwej rekompensaty należy uwzględnić okoliczności każdego przypadku. Przy ocenie
         tych okoliczności pomocnym kryterium byłaby potencjalna szkoda poniesiona przez podmiot praw autorskich w wyniku danej czynności.
         W przypadku gdy podmiot praw autorskich przyjął już zapłatę w innej formie, na przykład jako strona opłaty licencyjnej, specjalna
         lub oddzielna zapłata może nie być należna. Wysokość godziwej rekompensaty musi uwzględniać stopień wykorzystania zabezpieczeń
         technicznych przewidzianych w niniejszej dyrektywie. W niektórych przypadkach, gdy szkoda poniesiona przez podmiot praw autorskich
         jest niewielka, może nie powstać żadne zobowiązanie do zapłaty.

      […]
      (38)      Państwa członkowskie powinny być upoważnione do uwzględnienia, za godziwą rekompensatą, wyjątku lub ograniczenia wobec prawa
         do zwielokrotniania dla niektórych rodzajów zwielokrotniania produktów dźwiękowych, wizualnych i audiowizualnych przeznaczonych
         do użytku prywatnego. Może to zawierać wprowadzenie lub utrzymanie systemów wynagradzania, których celem jest wynagrodzenie
         podmiotom praw autorskich poniesionej przez nie szkody. […]”.

      4        Zgodnie z art. 2 dyrektywy 2001/29, zatytułowanym „Prawo do zwielokrotniania utworu”:

      „Państwa członkowskie przewidują wyłączne prawo do zezwalania lub zabraniania bezpośredniego lub pośredniego, tymczasowego
         lub stałego zwielokrotniania utworu, przy wykorzystaniu wszelkich środków i w jakiejkolwiek formie, w całości lub częściowo:

      a)      dla autorów – w odniesieniu do ich utworów;
      b)      dla artystów wykonawców – w odniesieniu do utrwaleń ich przedstawień;
      c)      dla producentów fonogramów – w odniesieniu do ich fonogramów;
      d)      dla producentów pierwszych utrwaleń filmów – w odniesieniu do oryginału i kopii ich filmów;
      e)      dla organizacji radiowych i telewizyjnych – w odniesieniu do utrwaleń ich programów, niezależnie od tego, czy te programy
         transmitowane są przewodowo lub bezprzewodowo, włączając drogę kablową lub satelitarną”.

      5        Artykuł 5 dyrektywy 2001/29, zatytułowany „Wyjątki i ograniczenia”, stanowi w ust. 2 lit. b):

      „Państwa członkowskie mogą przewidzieć wyjątki lub ograniczenia w odniesieniu do prawa do zwielokrotniania określonego w art. 2,
         w następujących przypadkach:

      […]
      b)      w odniesieniu do zwielokrotniania na dowolnych nośnikach przez osobę fizyczną do prywatnego użytku i do celów ani bezpośrednio,
         ani pośrednio handlowych, pod warunkiem że podmioty praw autorskich otrzymają godziwą rekompensatę, uwzględniającą zastosowanie
         lub niezastosowanie środków technologicznych określonych w art. 6, w odniesieniu do danych utworów lub przedmiotów objętych
         ochroną”.

      6        Artykuł 5 ust. 5 wspomnianej dyrektywy stanowi:

      „Wyjątki i ograniczenia przewidziane w ust. 1, 2, 3 i 4 powinny być stosowane tylko w niektórych szczególnych przypadkach,
         które nie naruszają normalnego wykorzystania dzieła lub innego przedmiotu objętego ochroną ani nie powodują nieuzasadnionej
         szkody dla uzasadnionych interesów podmiotów praw autorskich”.

       Uregulowania krajowe
      7        Zgodnie z brzmieniem art. 16c ust. 1–3 Auteurswet (ustawy o prawie autorskim, Staatsblad 2008, nr 538):

      „1.      Naruszenia praw autorskich na utworze literackim, naukowym i artystycznym nie stanowi zwielokrotnianie tego utworu w całości,
         bądź w części, na obiekcie, którego przeznaczeniem jest odtwarzanie utworu, jeżeli zwielokrotnianie następuje bez bezpośredniego
         lub pośredniego celu gospodarczego i służy wyłącznie własnym ćwiczeniom, studiom lub wykorzystaniu przez osobę fizyczną, która
         dokonuje tegoż zwielokrotnienia.

      2.      Godziwe wynagrodzenie za zwielokrotnienie utworu, o którym mowa w ust. 1, przysługuje twórcy utworu bądź jego następcy prawnemu.
         Do zapłaty zobowiązani są producent bądź importer obiektu, o którym mowa w ust. 1.

      3.      Zobowiązanie producenta do zapłaty powstaje w chwili, gdy wyprodukowane przez niego produkty mogą zostać wprowadzone do obrotu.
         Zobowiązanie importera powstaje w chwili dokonania przywozu”.

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
      8        Jak wynika z art. 16c ust. 1 Auteurswet Królestwo Niderlandów wprowadziło w swoim prawie krajowym wyjątek dotyczący kopii
         na użytek prywatny. Zgodnie z art. 16c ust. 2 do zapłaty opłaty za kopię na użytek prywatny zobowiązany jest producent bądź
         importer nośnika danych.

      9        Stichting jest podmiotem prawa niderlandzkiego, któremu powierzone jest pobieranie opłaty za kopię na użytek prywatny.

      10      Opus jest spółką mającą swoją siedzibę w Niemczech, sprzedającą za pośrednictwem Internetu czyste, to znaczy niezapisane nośniki
         danych. Jej działalność jest skierowana w szczególności do Niderlandów dzięki zredagowanym w języku niderlandzkim stronom
         internetowym, zaadresowanym do konsumentów niderlandzkich.

      11      Umowa sprzedaży sporządzana przez Opus przewiduje, że gdy konsument niderlandzki dokonuje zamówienia za pośrednictwem strony
         internetowej, zamówienie to jest przetwarzane w Niemczech, a towary są wysyłane z Niemiec do Niderlandów, na rachunek i w imieniu
         klienta, za pośrednictwem przedsiębiorstw transportu pocztowego, które, w rzeczywistości, są zatrudniane przez Opus.

      12      Opus nie uiszcza opłaty za kopię na użytek prywatny za niezapisane nośniki danych dostarczone jej klientom w Niderlandach
         ani w tym państwie, ani też w Niemczech. Ponadto sąd krajowy wskazuje, że ceny nośników danych sprzedawanych przez Opus nie
         zawierają opłaty za kopię na użytek prywatny.

      13      Twierdząc, że Opus należy postrzegać jako „importera” w rozumieniu Auteurswet i w konsekwencji jako dłużnika z tytułu opłaty
         za kopię na użytek prywatny, Stichting pozwała tę spółkę przed sąd niderlandzki, domagając się uiszczenia tej opłaty.

      14      Odwołując się do postanowień umowy sprzedaży Opus zakwestionowała twierdzenie, jakoby miała być importerem na terytorium Niderlandów
         sprzedawanych przez siebie nośników danych. Twierdzi ona, że jako importerzy powinni zostać zakwalifikowani kupujący na terytorium
         Niderlandów, mianowicie indywidualni konsumenci.

      15      Ten argument powołany przez Opus w uzasadnieniu odmowy zapłaty został uznany za zasadny przez niderlandzki sąd pierwszej instancji,
         a następnie drugiej instancji, które oddaliły żądanie zapłaty, z którym wystąpiła Stichting. Żądanie to stanowi obecnie przedmiot
         postępowania kasacyjnego zawisłego przed sądem krajowym.

      16      Sąd krajowy zastanawia się, czy rozwiązanie zastosowane przez te sądy jest zgodne z dyrektywą 2001/29. Sąd ten uważa w istocie,
         że uznanie, iż kupujący, mianowicie konsument indywidualny, jest importerem i w związku z tym dłużnikiem z tytułu opłaty za
         kopię na użytek prywatny, sprowadza się do przyznania, że opłata ta jest de facto nieegzekwowalna, ponieważ indywidualny kupujący
         jest w praktyce trudny do zidentyfikowania. Sąd ten zastanawia się również, czy pojęcie „importera” nie powinno być definiowane
         szerzej aniżeli jego semantyczne znaczenie, tak że jego zakres znaczeniowy obejmowałby również ostateczne miejsce przeznaczenia
         nośników danych, rozpoznawalne dla zawodowego sprzedawcy.

      17      W tej sytuacji Hoge Raad der Nederlanden postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami
         prejudycjalnymi:

      „1)      Czy [dyrektywa 2001/29], w szczególności w art. 5 ust. 2 lit. b) i art. 5 ust. 5, zawiera wskazówki pozwalające odpowiedzieć
         na pytanie, kto zgodnie z prawem krajowym jest dłużnikiem z tytułu »godziwej rekompensaty« w rozumieniu art. 5 ust. 2 lit. b)?
         Jeśli [odpowiedź na to pytanie jest twierdząca], to jakie [są to wskazówki]?

      2)      Czy w przypadku sprzedaży wysyłkowej, w ramach której kupujący ma siedzibę w innym państwie członkowskim aniżeli sprzedawca,
         art. 5 ust. 5 dyrektywy [2001/29] zobowiązuje do tak szerokiej wykładni prawa krajowego, aby dokonujący sprzedaży zawodowo
         dłużnik był zobowiązany do uiszczenia »godziwej rekompensaty« w rozumieniu art. 5 ust. 2 lit. b) przynajmniej w jednym z państw
         członkowskich związanych ze sprzedażą wysyłkową?”.

       W przedmiocie pytań prejudycjalnych
       W przedmiocie pytania pierwszego
      18      Poprzez swoje pytanie pierwsze sąd krajowy pragnie ustalić, czy przepisy dyrektywy 2001/29, w szczególności jej art. 5 ust. 2
         lit. b) i art. 5 ust. 5, należy interpretować w ten sposób, że zawierają one wskazówki pozwalające określić, kto powinien
         zostać uznany za dłużnika z tytułu godziwej rekompensaty w ramach wyjątku dotyczącego kopii na użytek prywatny.

      19      Tytułem wstępu należy przypomnieć, że zgodnie z brzmieniem art. 2 dyrektywy 2001/29 państwa członkowskie przyznają, co do
         zasady, autorom wyłączne prawo do zezwalania lub zabraniania bezpośredniego lub pośredniego, tymczasowego lub stałego zwielokrotniania
         utworu, przy wykorzystaniu wszelkich środków i w jakiejkolwiek formie, w całości lub częściowo.

      20      Jednakże zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. b) tej samej dyrektywy państwa członkowskie mogą przewidzieć wyjątek w odniesieniu do
         przysługującego twórcy dzieła wyłącznego prawa do zwielokrotniania w odniesieniu do zwielokrotniania na dowolnych nośnikach
         przez osobę fizyczną do prywatnego użytku i do celów ani bezpośrednio, ani pośrednio handlowych (wyjątek dotyczący tzw. „kopii
         na użytek prywatny”).

      21      Artykuł 5 ust. 5 tej dyrektywy uzależnia jednak ustanowienie wyjątku dotyczącego kopii na użytek prywatny od spełnienia trzech
         warunków, a mianowicie, po pierwsze wyjątek ten jest stosowany tylko w niektórych szczególnych przypadkach, następnie nie
         narusza normalnego wykorzystania dzieła i w końcu nie powoduje nieuzasadnionej szkody dla uzasadnionych interesów podmiotów
         praw autorskich.

      22      I tak w odniesieniu do tego ostatniego wymogu państwa członkowskie, które postanowią wprowadzić do swojego prawa wewnętrznego
         wyjątek kopii na użytek prywatny, są w szczególności zobowiązane przewidzieć, zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29,
         obowiązek uiszczania „godziwej rekompensaty” na rzecz podmiotów tych praw (zob. również wyrok z dnia 21 października 2010 r.
         w sprawie C‑467/08 Padawan, Zb.Orz. s. I‑10055, pkt 30).

      23      Jeżeli chodzi o odpowiedź na pytanie dotyczące zidentyfikowania osoby, którą należy uznać za dłużnika z tytułu godziwej rekompensaty,
         należy stwierdzić, że przepisy dyrektywy 2001/29 nie regulują w wyraźny sposób kwestii, kto powinien zapłacić tę rekompensatę,
         tak że państwa członkowskie dysponują szerokim marginesem swobody, aby określić podmiot, który powinien uiścić tę godziwą
         rekompensatę.

      24      Mimo to należy przypomnieć, że Trybunał orzekł już, że pojęcie i wysokość godziwej rekompensaty związane są ze szkodą wynikającą
         dla twórcy z dokonanego bez jego zgody na użytek prywatny zwielokrotnienia jego chronionego utworu. W tej perspektywie godziwą
         rekompensatę należy uważać za wyrównanie szkody poniesionej przez twórcę (ww. wyrok w sprawie Padawan, pkt 40).

      25      W drugiej kolejności, co wynika z motywu 31 dyrektywy 2001/29 i pkt 43 ww. wyroku w sprawie Padawan, należy utrzymać „właściwą
         równowagę” praw i interesów pomiędzy z jednej strony twórcami, beneficjentami godziwej rekompensaty, a z drugiej strony użytkownikami
         przedmiotów objętych ochroną.

      26      Wynika z tego, że osobą, która wyrządziła szkodę podmiotowi wyłącznie uprawnionemu do zwielokrotniania utworu, jest osoba,
         która sporządziła na swój użytek prywatny kopię chronionego utworu bez zwrócenia się o uprzednią zgodę do wspomnianego podmiotu;
         z tego względu co do zasady na tej osobie ciąży obowiązek naprawienia szkody związanej ze zwielokrotnieniem poprzez sfinansowanie
         rekompensaty, która zostanie uiszczona temu podmiotowi (ww. wyrok w sprawie Padawan, pkt 45).

      27      Trybunał orzekł jednakże, że przy uwzględnieniu praktycznych trudności dotyczących zidentyfikowania użytkowników prywatnych
         oraz zobowiązania ich do wynagrodzenia podmiotom praw autorskich wyrządzanej im przez nich szkody państwom członkowskim wolno
         ustanawiać dla celów finansowania godziwej rekompensaty „opłatę za kopię na użytek prywatny” obciążającą nie zainteresowane
         strony prywatne, ale te, które dysponują sprzętem, urządzeniami i nośnikami zwielokrotniania cyfrowego i które z tego tytułu
         prawnie lub faktycznie udostępniają ten sprzęt osobom prywatnym lub świadczą tym osobom usługi zwielokrotniania. W ramach
         takiego systemu to na osobach dysponujących tym sprzętem ciąży obowiązek uiszczenia opłaty za kopię na użytek prywatny (ww.
         wyrok w sprawie Padawan, pkt 46).

      28      Trybunał sprecyzował ponadto, że gdy system ten umożliwia podmiotom zobowiązanym do zapłaty wliczenie kosztów opłaty za kopię
         na użytek prywatny do ceny udostępnienia tego sprzętu, urządzeń i nośników zwielokrotniania lub do ceny wyświadczonej usługi
         zwielokrotnienia, ciężar opłaty ponoszą definitywnie użytkownicy prywatni płacący tę cenę, co jest zgodne z „właściwą równowagą”,
         którą należy ustanowić pomiędzy interesami twórców i użytkowników przedmiotów objętych ochroną (ww. wyrok w sprawie Padawan,
         pkt 48, 49).

      29      W świetle powyższych rozważań na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć, że dyrektywę 2001/29, a w szczególności jej art. 5
         ust. 2 lit. b) i art. 5 ust. 5, należy interpretować w ten sposób, że użytkownik końcowy, który dokonuje na użytek prywatny
         zwielokrotnienia chronionego dzieła, powinien co do zasady być uważany za dłużnika z tytułu godziwej rekompensaty, o której
         mowa w tymże ust. 2 lit. b). Jednakże państwom członkowskim wolno ustanawiać opłatę za kopię na użytek prywatny, obciążającą
         podmioty, które udostępniają użytkownikom końcowym sprzęt, urządzenia i nośniki zwielokrotniania cyfrowego, ponieważ podmioty
         te mają możliwość wliczenia kosztów tej opłaty do ceny płaconej przez użytkownika końcowego za owo udostępnienie.

       W przedmiocie pytania drugiego
      30      Poprzez swoje pytanie drugie sąd krajowy pragnie ustalić w istocie, czy w przypadku umowy zawartej na odległość pomiędzy kupującym
         i zawodowym sprzedawcą sprzętu, urządzeń i nośników zwielokrotniania mających siedziby w innych państwach członkowskich, dyrektywa
         2001/29 zobowiązuje do takiej wykładni prawa krajowego, która zezwala na pobranie godziwej rekompensaty od dokonującego sprzedaży
         zawodowo dłużnika.

      31      W tym kontekście należy podkreślić, że art. 5 ust. 5 dyrektywy 2001/29, który przewiduje wymagające łącznego spełnienia wymogi
         stosowania, w szczególności, wyjątku dotyczącego kopii na użytek prywatny, nie zawiera, jako taki, specyficznej wskazówki,
         która umożliwiłaby dokonanie szczególnej wykładni, jeżeli chodzi o osobę, którą należy uznać za dłużnika z tytułu godziwego
         wynagrodzenia należnego twórcom w ramach wyjątku dotyczącego kopii na użytek prywatny w kontekście umowy na odległość, takiej
         jak zawarta w postępowaniu przed sądem krajowym.

      32      Należy jednakże przypomnieć, że z motywu 9 dyrektywy 2001/29 wynika, iż prawodawca unijny pragnie zagwarantować ochronę praw
         autorskich i pokrewnych na wysokim poziomie, ponieważ prawa te mają zasadnicze znaczenie dla twórczości intelektualnej. Ich
         ochrona zapewnia utrzymanie i rozwój kreatywności w interesie autorów, artystów wykonawców, producentów, konsumentów, kultury
         i gospodarki, jak również szerokiej publiczności. Zgodnie z motywem 10 tej samej dyrektywy autorzy i artyści wykonawcy, aby
         móc kontynuować swoją twórczą i artystyczną pracę, muszą otrzymywać stosowne wynagrodzenie za korzystanie z ich utworów.

      33      W szczególności z art. 5 ust. 2 lit. b) oraz z motywu 35 tej dyrektywy wynika, że w państwach członkowskich, które wprowadziły
         wyjątek dotyczący kopii na użytek prywatny, podmioty praw autorskich powinny otrzymać godziwą rekompensatę jako wynagrodzenie
         za korzystanie z ich utworów lub innych przedmiotów objętych ochroną bez ich zgody. Ponadto zgodnie z art. 5 ust. 5 tej samej
         dyrektywy wprowadzenie wyjątku dotyczącego kopii na użytek prywatny nie może powodować powstania nieuzasadnionej szkody dla
         uzasadnionych interesów podmiotów praw autorskich.

      34      Wynika z tego, że by nie pozbawić tych przepisów wszelkiej skuteczności (effet utile), przepisy te nakładają na państwo członkowskie,
         które wprowadziło wyjątek dotyczący kopii na użytek prywatny w swoim prawie krajowym, obowiązek osiągnięcia rezultatu, w tym
         sensie, że państwo członkowskie jest zobowiązane do zapewnienia, w ramach swoich kompetencji, skutecznego poboru godziwej
         rekompensaty, której przeznaczeniem jest wynagrodzenie twórców, którzy ponieśli szkodę, w szczególności jeśli powstała ona
         na terytorium tego państwa członkowskiego.

      35      Biorąc pod uwagę, co zostało powiedziane w pkt 26 niniejszego wyroku, że na użytkownikach końcowych, którzy sporządzili na
         swój prywatny użytek kopię chronionego utworu bez zwrócenia się o uprzednią zgodę do podmiotu praw autorskich i którzy, w związku
         z tym wyrządzili temu podmiotowi praw autorskich szkodę, ciąży co do zasady obowiązek naprawienia tej szkody, można przypuszczać,
         że szkoda wymagająca naprawienia powstała na terytorium państwa członkowskiego, w którym zamieszkują ci użytkownicy końcowi.

      36      Z powyższego wynika, że jeżeli państwo członkowskie wprowadziło wyjątek dotyczący kopii na użytek prywatny w swoim prawie
         krajowym i jeżeli użytkownicy końcowi, którzy w prywatnym zakresie dokonują zwielokrotnienia chronionego utworu zamieszkują
         na jego terytorium, to to państwo członkowskie jest zobowiązane do zapewnienia, w ramach swoich kompetencji terytorialnych,
         skutecznego poboru godziwej rekompensaty, której przeznaczeniem jest naprawienie szkody poniesionej przez twórców na terytorium
         tego państwa.

      37      Jeżeli chodzi o postępowanie przed sądem krajowym, bezsporne jest, że szkoda poniesiona przez twórców powstała na terytorium
         Niderlandów, biorąc pod uwagę, że kupujący, jako użytkownicy końcowi, w prywatnym zakresie, chronionych utworów, tam zamieszkują.
         Bezsporne jest również, że Królestwo Niderlandów dokonało wyboru wprowadzenia systemu poboru godziwej rekompensaty w ramach
         wyjątku dotyczącego kopii na użytek prywatny od producenta bądź importera nośników przeznaczonych do zwielokrotniania chronionych
         utworów.

      38      Zgodnie ze wskazaniami zawartymi w postanowieniu odsyłającym, w przypadku umów takich jak w postępowaniu przed sądem krajowym,
         w praktyce pobranie tej rekompensaty od użytkowników końcowych, jako od importerów tych nośników w Niderlandach, okazuje się
         niemożliwe.

      39      Jeżeli tak jest w istocie oraz w świetle okoliczności, że system poboru wybrany przez zainteresowane państwo członkowskie
         nie może zwolnić tego państwa od spoczywającego na nim obowiązku osiągnięcia rezultatu polegającego na zagwarantowaniu poszkodowanym
         twórcom efektywnej zapłaty godziwego wynagrodzenia w charakterze odszkodowania za szkodę powstałą na jego terytorium, do organów,
         szczególnie zaś do organów sądowych tego państwa członkowskiego należy poszukiwanie wykładni prawa krajowego zgodnej z tym
         obowiązkiem osiągnięcia rezultatu, która gwarantuje pobranie tej rekompensaty od sprzedawcy, który przyczynił się do importu
         tych nośników udostępniając je użytkownikom końcowym.

      40      W tym kontekście, w okolicznościach takich jak przywołane w szczególności w pkt 12 niniejszego wyroku, na ten obowiązek spoczywający
         na tymże państwie członkowskim nie ma wpływu okoliczność, że w przypadku umów zawieranych na odległość, takich jak w postępowaniu
         przed sądem krajowym, zawodowy sprzedawca, który udostępnia kupującym, zamieszkującym na terytorium tego państwa członkowskiego,
         jako użytkownikom końcowym, sprzęt, urządzenia i nośniki zwielokrotniania, ma swoją siedzibę w innym państwie członkowskim.

      41      W świetle powyższych rozważań na pytanie drugie należy odpowiedzieć, że dyrektywę 2001/29, a w szczególności jej art. 5 ust. 2
         lit. b) i art. 5 ust. 5, należy interpretować w ten sposób, że nakłada ona na państwo członkowskie, które wprowadziło system
         opłaty za kopię na użytek prywatny obciążający producenta bądź importera nośników zwielokrotniania chronionych utworów i na
         którego terytorium powstaje szkoda ponoszona przez twórców na skutek używania ich chronionych utworów do celów prywatnych
         przez kupujących, którzy tam zamieszkują, obowiązek zagwarantowania, że twórcy ci otrzymają efektywnie godziwą rekompensatę,
         której celem jest wynagrodzenie tej szkody. W tym kontekście sama tylko okoliczność, że zawodowy sprzedawca sprzętu, urządzeń
         i nośników zwielokrotniania ma siedzibę w innym państwie członkowskim aniżeli państwo miejsca zamieszkania kupujących nie
         ma wpływu na ten obowiązek osiągnięcia rezultatu. W przypadku braku możliwości zapewnienia pobrania godziwej rekompensaty
         od kupujących do sądu krajowego należy dokonanie takiej wykładni prawa krajowego, która umożliwi pobranie tej rekompensaty
         od dokonującego zawodowo sprzedaży dłużnika.

       W przedmiocie kosztów
      42      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:
      1)      Przepisy dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów
            praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, a w szczególności jej art. 5 ust. 2 lit. b) i art. 5 ust. 5,
            należy interpretować w ten sposób, że użytkownik końcowy, który dokonuje na użytek prywatny zwielokrotnienia chronionego dzieła,
            powinien co do zasady być uważany za dłużnika z tytułu godziwej rekompensaty, o której mowa w tymże ust. 2 lit. b). Jednakże
            państwom członkowskim wolno ustanawiać opłatę za kopię na użytek prywatny, obciążającą podmioty, które udostępniają użytkownikom
            końcowym sprzęt, urządzenia i nośniki zwielokrotniania cyfrowego, ponieważ podmioty te mają możliwość wliczenia kosztów tej
            opłaty do ceny płaconej przez użytkownika końcowego za owo udostępnienie.
      2)      Dyrektywę 2001/29, a w szczególności jej art. 5 ust. 2 lit. b) i art. 5 ust. 5, należy interpretować w ten sposób, że nakłada
            ona na państwo członkowskie, które wprowadziło system opłaty za kopię na użytek prywatny obciążający producenta bądź importera
            nośników zwielokrotniania chronionych utworów i na którego terytorium powstaje szkoda ponoszona przez twórców na skutek używania
            ich chronionych utworów do celów prywatnych przez kupujących, którzy tam zamieszkują, obowiązek zagwarantowania, że twórcy
            ci otrzymają efektywnie godziwą rekompensatę, której celem jest wynagrodzenie tej szkody. W tym kontekście sama tylko okoliczność,
            że zawodowy sprzedawca sprzętu, urządzeń i nośników zwielokrotniania ma siedzibę w innym państwie członkowskim aniżeli państwo
            miejsca zamieszkania kupujących, nie ma wpływu na ten obowiązek osiągnięcia rezultatu. W przypadku braku możliwości zapewnienia
            pobrania godziwej rekompensaty od kupujących do sądu krajowego należy dokonanie takiej wykładni prawa krajowego, która umożliwi
            pobranie tej rekompensaty od dokonującego zawodowo sprzedaży dłużnika.
      Podpisy
      * Język postępowania: niderlandzki.