title: Sprawa T-748/19: Skarga wniesiona w dniu 1 listopada 2019 r. – The Vitec Group/Komisja

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/48

      Skarga wniesiona w dniu 1 listopada 2019 r. – The Vitec Group/Komisja
      (Sprawa T-748/19)
      (2020/C 27/52)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: The Vitec Group plc (Richmond, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: C. McDonnell, Barrister, B. Goren, Solicitor, adwokat M. Peristeraki i K. Desai, Solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że nie została przyznana niezgodna z prawem pomoc państwa, stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych w zakresie, w jakim uznano w niej, że niezgodna z prawem pomoc państwa została przyznana, oraz uchylenie nałożonego na Zjednoczone Królestwo obowiązku odzyskania domniemanej pomocy państwa uzyskanej w tym kontekście przez skarżące (art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji);

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim artykuły te zobowiązują Zjednoczone Królestwo do odzyskania domniemanej pomocy państwa, oraz

                  —

                  w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie zrozumiała kontekst, cel i funkcjonowanie obowiązujących w Zjednoczonym Królestwie przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) w odniesieniu do traktowania zysków finansowych przeznaczonych do obrotu. Wnioski, do których doszła Komisja w zaskarżonej decyzji są oparte na szeregu oczywistych błędów. W szczególności Komisja popełniła oczywiste błędy co do rozumienia ogólnego systemu podatkowego Zjednoczonego Królestwa, rozumienia celów systemu KSZ, konkretnego zakresu zwolnienia podatkowego dla finansowania grup oraz definiowania umów kwalifikowanej pożyczki.

                  2.

                  Zarzut drugi, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie zinterpretowała zwolnienie podatkowe dla finansowania grup jako zwolnienie podatkowe, a więc jako korzyść. W odniesieniu do zysków finansowych nieprzeznaczonych do obrotu zwolnienie podatkowe dla finansowania grup stanowi przepis dotyczący opodatkowania oraz część definicji granic przepisów dotyczących KSZ, nie zaś selektywną korzyść. Komisja nie przedstawiła żadnej analizy ilościowej w celu wykazania, że została przyznana korzyść, a w braku przekonywającego dowodu na to, że kwestionowany środek skutkuje przyznaniem korzyści zaskarżona decyzja nie może zostać utrzymana.

                  3.

                  Zarzut trzeci oparty na twierdzeniu, że Komisja błędnie określiła system referencyjny dla oceny skutków przepisów dotyczących KSZ oraz błędnie określiła przepisy dotyczące KSZ jako zbiór przepisów odrębny od obowiązującego w Zjednoczonym Królestwie ogólnego systemu podatku od osób prawnych. Komisja nie zrozumiała prawidłowo celu przepisów dotyczących KSZ i nie uwzględniła przysługującego Zjednoczonemu Królestwu zakresu uznania.

                  4.

                  Zarzut czwarty oparty na twierdzeniu, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ramach analizy pomocy państwa oraz posłużyła się błędnymi kryteriami przy ocenie kwestii porównywalności. Komisja nie uwzględniła różnicy w poziomie ryzyka dla podstawy opodatkowania w Zjednoczonym Królestwie między pożyczką na rzecz podmiotu wchodzącego w skład grupy, który jest opodatkowany w Zjednoczonym Królestwie, a pożyczką na rzecz wchodzącego w skład grupy podmiotu, który nie jest opodatkowany w Zjednoczonym Królestwie oraz doszła na tej podstawie do nieracjonalnego wniosku, że pożyczka udzielona wewnątrz grupy jest porównywalna z pożyczką udzieloną podmiotowi trzeciemu.

                  5.

                  Zarzut piąty oparty na twierdzeniu, że nawet jeśli kwestionowane środki dotyczące ZSK prima facie stanowiły pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, to w zaskarżonej decyzji błędnie uznano, że nie istnieje uzasadnienie, które można by przedstawić na poparcie twierdzenia, że kwestionowane środki są zgodne z przepisami Unii w dziedzinie pomocy państwa. Co więcej, zaskarżona decyzja jest nieracjonalna i niespójna ze względu na to, że Komisja prawidłowo przyjęła, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (Przepisy międzynarodowe i inne)] jest uzasadniony w wypadkach, gdy jedynym powodem zastosowania opodatkowania KSZ jako rozwiązania alternatywnego przewidzianego w rozdziale 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 byłby test „kapitału powiązanego w Zjednoczonym Królestwie”, dlatego że w praktyce test ten może być nadmiernie trudny do przeprowadzenia, mimo że Komisja bez przedstawienia wystarczającego uzasadnienia twierdzi jednocześnie, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 nigdy nie jest uzasadniony w wypadkach, gdy przeprowadzenie testu funkcji decyzyjnych i zarządczych skutkowałoby zastosowaniem opodatkowania KSZ na podstawie rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010. W istocie test funkcji decyzyjnych i zarządczych jest nadmiernie trudny do zastosowania w praktyce, wobec czego Komisja powinna była uznać, że rozdział 9 części 9A jest uzasadniony także w kontekście tego testu, a tym samym, że nie doszło do przyznania pomocy państwa.

                  6.

                  Zarzut szósty, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że jeżeli zaskarżona decyzja zostanie utrzymana, to jej wykonanie poprzez odzyskanie od skarżących domniemanej pomocy państwa naruszy podstawowe zasady prawa Unii, w tym swobodę przedsiębiorczości oraz swobodę świadczenia usług, zważywszy że w wypadku skarżących przedmiotowe KSZ są usytuowane w innych państwach członkowskich.

                  7.

                  Zarzut siódmy oparty na twierdzeniu, że nakaz odzyskania wynikający z zaskarżonej decyzji jest bezzasadny i sprzeczny z podstawowymi zasadami Unii.

                  8.

                  Zarzut ósmy oparty na twierdzeniu, że Komisja nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia krytycznych elementów zaskarżonej decyzji, takich jak wniosku, że opodatkowanie KSZ na podstawie rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 mogło zostać zastosowane bez trudności i nieproporcjonalnego obciążenia w oparciu o test funkcji decyzyjnych i zarządczych.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty, w ramach którego strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja narusza także zasadę dobrej administracji, która wymaga, aby Komisja zapewniła przejrzystość i przewidywalność prowadzonych przez nią postępowań administracyjnych oraz aby wydawała decyzje w rozsądnych terminach. Nieracjonalne jest to, że przygotowanie decyzji o wszczęciu dochodzenia w niniejszej sprawie zajęło Komisji ponad cztery lata oraz to, że decyzja w przedmiocie kwestionowanego środka została wydana ponad sześć lat po jego wejściu w życie.


title: Sprawa C-593/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht (Austria) w dniu 5 sierpnia 2019 r. – SK Telecom Co. Ltd.

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht (Austria) w dniu 5 sierpnia 2019 r. – SK Telecom Co. Ltd.
      (Sprawa C-593/19)
      (2020/C 27/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzgericht (Außenstelle Graz)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SK Telecom Co. Ltd.

         Druga strona postępowania: Finanzamt Graz-Stadt

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 59a lit. b) dyrektywy 2006/112/WE (1) w brzmieniu nadanym przez art. 2 dyrektywy 2008/8/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że korzystanie z roamingu w państwie członkowskim w postaci dostępu do krajowej sieci telefonii ruchomej w celu nawiązywania połączeń przychodzących i wychodzących przez „klienta końcowego niebędącego podatnikiem”, który tymczasowo przebywa na obszarze kraju, stanowi „użytkowanie i wykorzystanie” na obszarze kraju, które uprawnia do przeniesienia miejsca świadczenia z kraju trzeciego do tego państwa członkowskiego, mimo że ani operator telefonii ruchomej świadczący usługę, ani klient końcowy nie mają siedziby na terytorium Wspólnoty, a klient końcowy nie ma też stałego miejsca zamieszkania ani zwykłego miejsca pobytu na terytorium Wspólnoty?

                  2)

                  Czy art. 59a lit. b) dyrektywy 2006/112 w brzmieniu nadanym przez art. 2 dyrektywy 2008/8 należy interpretować w ten sposób, że miejsce świadczenia usług telekomunikacyjnych opisanych w pytaniu pierwszym, które zgodnie z art. 59 dyrektywy 2006/112 w brzmieniu nadanym przez art. 2 dyrektywy 2008/8 są świadczone poza Wspólnotą, może zostać przeniesione na terytorium państwa członkowskiego tylko dlatego, że usługi telekomunikacyjne w kraju trzecim nie podlegają żadnej daninie, która byłaby porównywalna z podatkiem od wartości dodanej obowiązującym w prawie Unii, mimo że ani operator telefonii ruchomej świadczący usługę, ani klient końcowy nie mają siedziby na terytorium Wspólnoty, a klient końcowy nie ma też stałego miejsca zamieszkania ani zwykłego miejsca pobytu na terytorium Wspólnoty?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).

         (2)  Dyrektywa Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r. zmieniająca dyrektywę 2006/112/WE w odniesieniu do miejsca świadczenia usług (Dz.U. 2008, L 44, s. 11).


title: Sprawa T-751/19: Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2019 r. – Reckitt Benckiser Investments i in./Komisja

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/49

      Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2019 r. – Reckitt Benckiser Investments i in./Komisja
      (Sprawa T-751/19)
      (2020/C 27/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Reckitt Benckiser Investments Ltd (Slough, Zjednoczone Królestwo) i 5 innych skarżących (przedstawiciele: C. Quigley, Barrister, P. Halford i A. Langley, Solicitors)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy on skarżących;

                  —

                  tytułem kolejnego żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji w odniesieniu do wszelkiej pomocy przyznanej w ramach zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych w okresie przed dniem 24 listopada 2017 r. w zakresie, w jakim dotyczy on skarżących;

                  —

                  w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżące w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy oparty na twierdzeniu, że art. 1 zaskarżonej decyzji jest niezgodny z prawem z następujących względów:

                              a.

                              Komisja naruszyła prawo i popełniła oczywiste błędy w ocenie, uznając, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych stanowi korzyść (gospodarczą) w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, w szczególności poprzez:

                                          i.

                                          nieuwzględnienie: kontekstu historycznego wprowadzenia przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) do systemu podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie; ograniczeń nałożonych na Zjednoczone Królestwo na podstawie prawa Unii, w szczególności swobody przedsiębiorczości; terytorialności i innych względów politycznych odnoszących się do struktury przepisów dotyczących KSZ wprowadzonych w Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawie podatkowej z 2010 r. (Przepisy międzynarodowe i inne)] ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2013 r.; oraz zakresu suwerenności podatkowej państw członkowskich, w tym Zjednoczonego Królestwa, w odniesieniu do kształtowania przepisów dotyczących KSZ;

                                          ii.

                                          stwierdzenie, że fakultatywny charakter roszczenia na podstawie rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 stanowi sprzyjające traktowanie skutkujące przyznaniem korzyści.

                              b.

                              Komisja naruszyła prawo i popełniła oczywiste błędy w ocenie, uznając, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych stanowi selektywną korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, w szczególności poprzez:

                                          i.

                                          Co się tyczy właściwych ram odniesienia:

                                                      1.

                                                      błędne określenie ram odniesienia jako składających się wyłącznie z przepisów dotyczących KSZ lub wyłącznie z rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010;

                                                      2.

                                                      błędne określenie celu systemu odniesienia, jako opodatkowania zysków, których źródłem są działalność na terytorium Zjednoczonego Królestwa i aktywa sztucznie przekierowane ze Zjednoczonego Królestwa, bez należytego uwzględnienia okoliczności, czy odnośne ukierunkowane transakcje rzeczywiście stwarzają ryzyko erozji bazy podatkowej w Zjednoczonym Królestwie.

                                          ii.

                                          Co się tyczy określenia odstępstwa od ram odniesienia:

                                                      1.

                                                      błędną ocenę znaczenia i wagi funkcji decyzyjnych i zarządczych;

                                                      2.

                                                      błędną ocenę porównywalności umów kwalifikowanej pożyczki z pożyczkami (i) na rzecz podmiotów powiązanych z rezydentami Zjednoczonego Królestwa oraz (ii) na rzecz podmiotów trzecich;

                                                      3.

                                                      błędne powołanie się na dyrektywę Rady (UE) 2016/1164 (1);

                                                      4.

                                                      błędną ocenę porównywalnych zagrożeń naruszenia swobody przedsiębiorczości w odniesieniu do objętych zwolnieniem z podatku i nieobjętych nim kategorii KSZ.

                                          iii.

                                          Co się tyczy uzasadnienia domniemanego odstępstwa,

                                                      1.

                                                      błędne stwierdzenie, że uzasadnienie dotyczące potrzeby zapewnienia, aby systemem można było zarządzać i administrować, nie obejmowało funkcji decyzyjnych i zarządczych;

                                                      2.

                                                      błędne stwierdzenie, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych nie było uzasadnione poprzez powołanie się na zgodność ze swobodą przedsiębiorczości.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem art. 2 zaskarżonej decyzji ze względu na naruszenie uzasadnionych oczekiwań, jak też naruszenie zasad pewności prawa i proporcjonalności.

                  3.

                  Zarzut trzeci, podniesiony jako zarzut ewentualny, oparty na twierdzeniu, że nakaz odzyskania nie powinien obejmować żadnej pomocy przyznanej poprzez zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych przed dniem 24 listopada 2017 r., kiedy to Komisja opublikowała decyzję o wszczęciu postępowania.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016, L 193, s. 1).


title: Sprawa C-607/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2019 r. – Husqvarna AB/Lidl E-Commerce International GmbH & Co. KG

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2019 r. – Husqvarna AB/Lidl E-Commerce International GmbH & Co. KG
      (Sprawa C-607/19)
      (2020/C 27/15)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Husqvarna AB

         Druga strona postępowania: Lidl E-Commerce International GmbH & Co. KG

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy ustalenie chwili, która ma znaczenie dla obliczenia okresu nieużywania w ramach stosowania art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) i art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (2), należy dokonywać w oparciu o przepisy tych rozporządzeń, w wypadku, gdy roszczenie wzajemne o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do unijnego znaku towarowego zgłoszone zostało przed upływem pięcioletniego okresu nieużywania?

                  2)

                  W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy dla celów obliczania pięcioletniego okresu nieużywania, o którym mowa w art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej, należy odnieść się do daty wystąpienia z roszczeniem wzajemnym czy też do daty ostatniej rozprawy w instancji odwoławczej - w przypadku gdy roszczenie wzajemne o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do unijnego znaku towarowego zostało wniesione przed upływem pięcioletniego okresu nieużywania?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009 L 78, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie (UE) nr 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017 L 154, s. 1).


title: Sprawa C-800/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny w Warszawie (Polska) w dniu 30 października 2019 r. – SM przeciwko Mittelbayerischer Verlag KG

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny w Warszawie (Polska) w dniu 30 października 2019 r. – SM przeciwko Mittelbayerischer Verlag KG
      (Sprawa C-800/19)
      (2020/C 27/28)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Apelacyjny w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SM

         Strona pozwana: Mittelbayerischer Verlag KG

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 7 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) powinien być rozumiany w ten sposób, że jurysdykcja oparta na łączniku centrum interesów ma zastosowanie w sprawie z powództwa osoby fizycznej o ochronę jej dóbr osobistych w przypadku, gdy wskazywana jako działanie naruszające te dobra publikacja internetowa nie zawiera informacji bezpośrednio lub pośrednio odnoszących się do tej konkretnej osoby fizycznej, natomiast zawiera informacje lub stwierdzenia sugerujące naganne działania zbiorowości, do której powód należy (w konkretnych okolicznościach tej sprawy: narodu) - z czym strona powodowa wiąże naruszenie jej dóbr osobistych?

                  2)

                  Czy w sprawie o ochronę majątkową i niemajątkową dóbr osobistych przed naruszeniami w Internecie, oceniając podstawy jurysdykcji określone w art. 7 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012, tj. dokonując oceny, czy sąd krajowy jest sądem miejsca, w którym nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę, należy brać pod uwagę takie okoliczności jak:

                              —

                              krąg odbiorców, do których zasadniczo jest adresowana strona internetowa, na której doszło do naruszenia,

                              —

                              -język, w jakim redagowana jest ta strona internetowa oraz sporna publikacja,

                              —

                              czas, przez jaki sporna informacja internetowa pozostawała dostępna dla odbiorców,

                              —

                              indywidualne okoliczności po stronie powodowej, takie jak wojenne losy powoda i jego obecna działalność społeczna, powoływane w rozpoznawanej sprawie jako uzasadnienie szczególnego uprawnienia do przeciwstawienia się na drodze sądowej rozpowszechnianiu zarzutów przeciwko zbiorowości, wspólnocie, której powód jest członkiem?

         (1)  Dz. U.2012, L 351, s. 1


title: Sprawa T-665/18: Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2019 r. – Soundio/EUIPO – Telefónica Germany (Vibble) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Słowny znak towarowy Vibble – Wcześniejszy słowny niemiecki znak towarowy vybe – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/32

      Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2019 r. – Soundio/EUIPO – Telefónica Germany (Vibble)
      (Sprawa T-665/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy Vibble - Wcześniejszy słowny niemiecki znak towarowy vybe - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 27/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Soundio A/S (Drammen, Norwegia) (przedstawiciele: adwokaci N. Köster i J. Albers)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Gája i H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Telefónica Germany GmbH & Co. OHG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Neuwald)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 września 2018 r. (sprawa R 721/2018-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między E-Plus Mobilfunk GmbH a Soundio.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Soundio A/S pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 16 z 14.1.2019.


title: Sprawa C-801/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upravni sud u Zagrebu (Chorwacja) w dniu 31 października 2019 r. – FRANCK d.d., Zagrzeb/Ministarstvo financija Republike Hrvatske, Samostalni sektor za drugostupanjski upravni postupak

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upravni sud u Zagrebu (Chorwacja) w dniu 31 października 2019 r. – FRANCK d.d., Zagrzeb/Ministarstvo financija Republike Hrvatske, Samostalni sektor za drugostupanjski upravni postupak
      (Sprawa C-801/19)
      (2020/C 27/29)
      Język postępowania: chorwacki

         Sąd odsyłający

      Upravni sud u Zagrebu

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: FRANCK d.d. Zagrzeb

         Strona przeciwna: Ministarstvo financija Republike Hrvatske, Samostalni sektor za drugostupanjski upravni postupak, Zagrzeb

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy usługa udostępniania środków pieniężnych przez stronę skarżącą, niebędącą instytucją finansową, za pobraniem jednorazowej opłaty w wysokości 1 % danej kwoty może być uznana za „udzielanie kredytów i pośrednictwo kredytowe, oraz zarządzanie kredytami przez kredytodawcę” w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. b) dyrektywy VAT (1), pomimo faktu, że strona skarżąca nie jest w umowie formalnie wymieniona jako pożyczkodawca?

                  2)

                  Czy weksel, czyli papier wartościowy zawierający zobowiązanie wystawcy do wypłacenia określonej kwoty pieniężnej osobie, która jest wskazana jako wierzyciel w danym papierze wartościowym, lub osobie, która nabyła później ten papier wartościowy w sposób przewidziany przez prawo, jest uważany za „inny zbywalny instrument finansowy” w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. d) dyrektywy VAT?

                  3)

                  Czy usługa strony skarżącej polegająca na tym, że strona skarżąca za opłatą w wysokości 1 % kwoty weksla, pobraną od wystawcy weksla, otrzymany weksel przeniosła na spółkę faktoringową, a kwotę otrzymaną od spółki faktoringowej przeniosła na wystawcę weksla i poręczyła spółce faktoringowej, że wystawca weksla wypłaci zobowiązanie wynikające z weksla, kiedy stanie się ono wymagalne, stanowi:

                              a)

                              usługę zwolnioną z VAT w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. b) dyrektywy VAT

                              b)

                              usługę zwolnioną z VAT w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. d) dyrektywy VAT?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej | (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa T-726/18: Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2019 r. – Mélin/Parlament (Prawo instytucjonalne – Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego – Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych – Odzyskanie nienależnie wypłaconych kwot – Obowiązek uzasadnienia – Nieprzekazanie załącznika do decyzji nakazującej zwrot)

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/32

      Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2019 r. – Mélin/Parlament
      (Sprawa T-726/18) (1)

      (Prawo instytucjonalne - Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego - Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych - Odzyskanie nienależnie wypłaconych kwot - Obowiązek uzasadnienia - Nieprzekazanie załącznika do decyzji nakazującej zwrot)
      (2020/C 27/40)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Joëlle Mélin (Aubagne, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

         Strona pozwana: Parlament europejski (przedstawiciele: S. Seyr i M. Ecker, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu z dnia 4 października 2018 r. w sprawie odzyskania od skarżącej kwoty 130 339,35 EUR wypłaconej jej nienależnie z tytułu zatrudnienia asystentów parlamentarnych oraz związanej z tą decyzją noty obciążeniowej z dnia 10 października 2018 r.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 4 października 2018 r. w sprawie odzyskania od Joëlle Mélin kwoty 130 339,35 EUR wypłaconej jej nienależnie z tytułu zatrudnienia asystentów parlamentarnych oraz związanej z tą decyzją noty obciążeniowej z dnia 10 października 2018 r.

                  2)

                     Parlament zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 65 z 18.2.2019.


title: Sprawa T-752/19: Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2019 r. – Inchcape/Komisja

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/51

      Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2019 r. – Inchcape/Komisja
      (Sprawa T-752/19)
      (2020/C 27/54)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Inchcape plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: M. Anderson, Solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2019/1352 z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych (Dz.U. 2019, L 216, s. 1) w całości w zakresie, w jakim dotyczy ona strony skarżącej;

                  —

                  alternatywnie – orzeczenie, że przy określaniu kwoty pomocy podlegającej odzyskaniu straty, ulgi lub zwolnienia, które strona skarżąca mogła uwzględnić w czasie, w którym zwróciła się o zwolnienie podatkowe dla finansowania grup, lub które mogłaby uwzględnić w tym czasie, gdyby nie zwróciła się o zwolnienie podatkowe dla finansowania grup, powinny być w każdym razie wzięte pod uwagę, nawet jeżeli strona skarżąca nie może już uwzględnić tych strat, ulg lub zwolnień, gdyż upłynął termin przewidziany w prawie Zjednoczonego Królestwa na powoływanie się na nie i na korzystanie z nich;

                  —

                  w każdym wypadku obciążenie pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy tego, że pozwana nie udowodniła, iż zwolnienie podatkowe dla finansowania grup stanowi korzyść. Strona skarżąca twierdzi, że pozwana nie wykazała, iż korzyść ma miejsce w każdym wypadku, w którym skorzystano ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy tego, że nie było interwencji państwa lub z zasobów państwa. Komisja nie udowodniła, że skorzystanie ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup na pewno doprowadziło do obniżenia zobowiązania z tytułu podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy tego, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup nie uprzywilejowuje niektórych przedsiębiorstw lub produkcji niektórych towarów. Strona skarżąca twierdzi, że pozwana dopuściła się błędu poprzez (i) określenie systemu odniesienia zbyt wąsko, korzystając z przepisów zawartych w części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy o podatkach z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)], zamiast przyjąć szerszy system podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie; (ii) niezrozumienie, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 nie jest odstępstwem od jego rozdziału 5; i (iii) brak uznania, że nawet jeżeli wspomniany rozdział 9 jest odstępstwem od rozdziału 5, jest on uzasadniony charakterem i ogólną systematyką wspomnianej części 9A.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczy tego, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup nie wpływa na handel między państwami członkowskimi. Komisja popełniła błąd, przyjmując, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup może wpływać na wybory dokonywane przez grupy międzynarodowe w odniesieniu do zlokalizowania funkcji finansowych grupy oraz ich głównej siedziby w Unii.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczy tego, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup nie zakłóca ani nie zagraża zakłóceniem konkurencji. Komisja nie udowodniła, że skorzystanie ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup na pewno doprowadziło do obniżenia zobowiązania z tytułu podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczy tego, że odzyskanie rzekomej pomocy byłoby sprzeczne z ogólnymi zasadami prawa Unii. Strona skarżąca twierdzi, że kryterium istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych przewidziane w sekcji 371EB rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 nie gwarantuje pewności prawa, że Zjednoczone Królestwo dysponowało zakresem uznania, aby zapobiec tej niepewności, i że pozwana uchybiła swojemu obowiązkowi przeprowadzenia pełnej analizy wszystkich istotnych czynników. Nakazując odzyskanie pomocy, Komisja postąpiła sprzecznie z art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 (1), który zakazuje windykacji pomocy, jeżeli byłoby to sprzeczne z ogólną zasadą prawa Unii.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczy tego, że korzyść selektywna zostałaby usunięta i nie byłoby konieczności odzyskania, gdyby Zjednoczone Królestwo rozszerzyło retrospektywnie zwolnienie podatkowe dla finansowania grup na pożyczki udzielane jednostce dominującej i pożyczki dla stron trzecich. Strona skarżąca zarzuca, że pozwana nie uwzględniła, iż podjęcie takiego działania usunęłoby wszelką korzyść selektywną (zakładając na tę chwilę, że takowa występuje), a w takim wypadku brak byłoby niezgodnej z prawem pomocy państwa podlegającej odzyskaniu na podstawie prawa Unii.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczy tego, że przy określaniu kwoty pomocy podlegającej odzyskaniu powinny być wzięte pod uwagę straty, ulgi i zwolnienia, które mogła uwzględnić strona skarżąca (na wniosek, z wyboru albo automatycznie) w czasie, gdy wystąpiła o zwolnienie podatkowe dla finansowania grup, lub które mogłaby uwzględnić w tym czasie, gdyby nie wystąpiła o zwolnienie podatkowe dla finansowania grup, nawet jeżeli te straty, ulgi lub zwolnienia są już przedawnione zgodnie z prawem Zjednoczonego Królestwa. Strona skarżąca twierdzi, że jest to prawidłowa interpretacja motywu 203 zaskarżonej decyzji, ale jeżeli by tak miało nie być, decyzja jest błędna, ponieważ brak wzięcia pod uwagę takich strat, ulg lub zwolnień prowadziłby do przeszacowania kwoty pomocy, co spowodowałoby zakłócenie rynku wewnętrznego.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczy tego, że Komisja nie przedstawiła uzasadnienia w odniesieniu do zwolnienia kwalifikowanych zasobów i zwolnienia dopasowanych odsetek i nie przeprowadziła pełnej analizy wszystkich istotnych czynników. Strona skarżąca twierdzi, że pozwana błędnie nie dokonała rozróżnienia między trzema odrębnymi zwolnieniami na podstawie rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010, które stosuje się niezależnie, i nie zrozumiała, iż zwolnienie kwalifikowanych zasobów i zwolnienie dopasowanych odsetek nie zastępuje kryterium istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych. Ponadto istnienie zwolnienia dopasowanych odsetek w rozdziale 9 dowodzi, że pozwana błędnie określiła system odniesienia zbyt wąsko, korzystając z przepisów wspomnianej części 9A, zamiast przyjąć szerszy system podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa T-736/18: Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2019 r. – Runnebaum Invest/EUIPO – Berg Toys Beheer (Bergsteiger) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Bergsteiger – Wcześniejsze, słowny znak towarowy Beneluksu oraz graficzny i słowny unijne znaki towarowe, BERG – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 47 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Dopuszczalność żądania przedstawienia dowodu rzeczywistego używania – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001)

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/33

      Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2019 r. – Runnebaum Invest/EUIPO – Berg Toys Beheer (Bergsteiger)
      (Sprawa T-736/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Bergsteiger - Wcześniejsze, słowny znak towarowy Beneluksu oraz graficzny i słowny unijne znaki towarowe, BERG - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 47 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Dopuszczalność żądania przedstawienia dowodu rzeczywistego używania - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001)
      (2020/C 27/41)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Runnebaum Invest GmbH (Diepholz, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Prinz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Berg Toys Beheer BV (Ede, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat E. van Gelderen).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 października 2018 r. (sprawa R 572/2018-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Berg Toys Beheer a Runnebaum Invest.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 22 października 2018 r. (sprawa R 572/2018-4).

                  2)

                     EUIPO pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Runnebaum Invest GmbH.

                  3)

                     Berg Toys Beheer BV pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 65 z 18.2.2019.


title: Sprawa C-807/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 4 listopada 2019 r. – „Banka DSK” EAD i „Frontex International” EAD

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 4 listopada 2019 r. – „Banka DSK” EAD i „Frontex International” EAD
      (Sprawa C-807/19)
      (2020/C 27/30)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Sofijski rajonen syd

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnioskodawcy w postępowaniach nakazowych:„Banka DSK” EAD i „Frontex International” EAD

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy okoliczność, że dany sąd krajowy jest znacznie bardziej obciążony pracą od innych sądów tej samej instancji i z tego względu sędziowie w tym sądzie napotykają na trudności związane z równoczesnym przeprowadzaniem badania przedstawionych im dokumentów, na podstawie których dopuszcza się lub można dopuścić natychmiastową wykonalność, i wydawaniem orzeczeń w rozsądnym terminie, sama w sobie stanowi naruszenie prawa Unii Europejskiej w zakresie ochrony konsumentów lub innych praw podstawowych?

                  2)

                  Czy sąd krajowy powinien odmówić wydania aktów, które mogą skutkować egzekucją, jeśli konsument nie wyraził sprzeciwu wobec tych aktów – w wypadku gdy sąd ten poweźmie poważną wątpliwość, że wniosek opiera się na zastosowaniu nieuczciwego warunku w umowie zawartej z konsumentem, lecz w tym względzie brak jest rozstrzygających dowodów w materiałach zgromadzonych w sprawie?

                  3)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 2, czy dopuszczalne jest – jeśli sąd krajowy powziął wątpliwość – wymaganie przez niego dodatkowych dowodów od strony umowy będącej przedsiębiorcą, chociaż zgodnie z prawem krajowym sąd krajowy nie ma takiego uprawnienia w ramach postępowania, w którym wydaje się akt podlegający ewentualnej egzekucji, gdy dłużnik nie wyraził sprzeciwu?

                  4)

                  Czy wymogi dotyczące ustalenia z urzędu określonych okoliczności przez sąd krajowy, ustanowione w prawie Unii Europejskiej w związku z dyrektywami dotyczącymi harmonizacji prawa konsumenckiego, mają zastosowanie także w wypadkach, gdy prawodawca krajowy udzielił dodatkowej ochrony (szerszego zakresu praw) konsumentom w krajowym akcie prawnym w wykonaniu przepisu dyrektywy, która dopuszcza udzielenie takiej wzmocnionej ochrony?


title: Sprawa T-672/18: Postanowienie Sądu z dnia 22 listopada 2019 r. – Pyke/EUIPO – Paglieri (CLIOMAKEUP) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Wycofanie sprzeciwu – Umorzenie postępowania)

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/34

      Postanowienie Sądu z dnia 22 listopada 2019 r. – Pyke/EUIPO – Paglieri (CLIOMAKEUP)
      (Sprawa T-672/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
      (2020/C 27/42)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Pyke Srl (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Roncaglia, F. Rossi, N. Parrotta i R. Perotti)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Paglieri SpA (Alessandria, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Perani i G. Ghisletti)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 sierpnia 2018 r. (sprawa R 2675/2017-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Paglieri a Pyke.

         Sentencja

                  1)

                     Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                     Pyke Srl i Paglieri SpA pokrywają własne koszty oraz po połowie koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 25 z 21.1.2019.


title: Sprawa T-754/19: Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2019 r. – Stagecoach Group/Komisja

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/53

      Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2019 r. – Stagecoach Group/Komisja
      (Sprawa T-754/19)
      (2020/C 27/55)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Stagecoach Group plc (Perth, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Lesar, Solicitor, i K. Beal, QC)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2019/1352 z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo, dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych (Dz.U. 2019, L 216, s. 1);

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zgodnie z zarzutem pierwszym Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, dokonując wyboru ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była przyjąć jako ramy odniesienia brytyjski system opodatkowania osób prawnych, a nie wyłącznie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ).

                  2.

                  Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie odniosła się do przepisów rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jako do formy odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego ustanowionego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.

                  3.

                  Zgodnie z zarzutem trzecim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej były traktowane w odmienny sposób.

                  4.

                  Zgodnie z zarzutem czwartym zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczy okoliczności, że nałożenie obciążenia podatkowego na ZSK spełniające przesłanki objęcia zwolnieniem ustanowionym we wskazanym rozdziale 9 jako kategoria narusza swobodę przedsiębiorczości skarżących przewidzianą w art. 49 TFUE.

                  6.

                  Zgodnie z zarzutem szóstym Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika [kapitalizacji].

                  7.

                  Zgodnie z zarzutem siódmym decyzja Komisji narusza zakaz dyskryminacji i ogólną zasadę równego traktowana w prawie Unii.

                  8.

                  Zgodnie z zarzutem ósmym Komisja również naruszyła prawo, stosując przez analogię przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która ratione temporis nie znajduje zastosowania do okoliczności niniejszej sprawy lub powołując się na przepisy tej dyrektywy w sposób nieuzasadniony.

                  9.

                  Zgodnie z zarzutem dziewiątym Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (do której należą skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, która powinna zostać odzyskana na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016 L 193, s. 1).


title: Sprawa T-525/19 RII: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 11 listopada 2019 r. – Intering i in./Komisja (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Program „Wsparcie UE na rzecz czystego powietrza w Kosowie” – Postępowanie przetargowe EuropeAid/140043/DH/WKS/XK – Decyzja odrzucająca wniosek o zawieszenie wykonania decyzji o wykluczeniu oferenta z dalszego postępowania – Nowy wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Artykuł 159 regulaminu postępowania – Niedopuszczalność)

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/35

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 11 listopada 2019 r. – Intering i in./Komisja
      (Sprawa T-525/19 RII)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Program „Wsparcie UE na rzecz czystego powietrza w Kosowie” - Postępowanie przetargowe EuropeAid/140043/DH/WKS/XK - Decyzja odrzucająca wniosek o zawieszenie wykonania decyzji o wykluczeniu oferenta z dalszego postępowania - Nowy wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Artykuł 159 regulaminu postępowania - Niedopuszczalność)
      (2020/C 27/43)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Intering Sh.p.k. (Obilić, Kosowo), Steinmüller Engineering GmbH (Gummersbach, Niemcy), Deling d.o.o. za proizvodnju, promet i usluge (Tuzla, Bośnia i Hercegowina), ZM-Vikom d.o.o. za proizvodnju, konstruckcije i montažu (Szybenik, Chorwacja) (przedstawiciel: adwokat R. Spielhofen)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Bertelmann, J. Estrada de Solà i M. Kellerbauer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 159 regulaminu postępowania przed Sądem wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji Europejskiej z dnia 29 czerwca 2019 r. w przedmiocie wykluczenia strony skarżącej z dalszego postępowania przetargowego i nieumieszczenia jej na krótkiej liście w postępowaniu w przedmiocie udzielenia zamówienia w ramach programu „Wsparcie UE na rzecz czystego powietrza w Kosowie”, dotyczącego redukcji pyłów i tlenków azotu w elektrowni cieplnej Kosowo B, bloki B1 i B2 (EuropeAid/140043/DH/WKS/XK).

         Sentencja

                  1)

                     Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje odrzucony.

                  2)

                     Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-755/19: Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2019 r. – BBA International Investments/Komisja

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/54

      Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2019 r. – BBA International Investments/Komisja
      (Sprawa T-755/19)
      (2020/C 27/56)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: BBA International Investments Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci N. Niejahr i B. Hoorelbeke; A. Stratakis i P. O’Gara, Solicitors)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2019/1352 z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych (Dz.U. 2019, L 216, s. 1) w zakresie, w jakim przyjęto w niej, że domniemany środek pomocy stanowi pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE i nakazano jego odzyskanie wraz z odsetkami, między innymi od strony skarżącej;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2, 3 i 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim nakazano w nich odzyskanie niezgodnej z prawem pomocy wraz z odsetkami, między innymi od strony skarżącej;

                  —

                  obciążenie Komisji własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE, uznając, że domniemany środek pomocy przysparza selektywną korzyść:

                              a)

                              spółkom korzystającym ze zwolnienia wynoszącego 75 % w odniesieniu do umów kwalifikowanej pożyczki o niskim ryzyku, ze względu na to, że Komisja:

                                          —

                                          błędnie określiła brytyjski system dotyczący kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) jako system odniesienia;

                                          —

                                          naruszyła prawo, uznając, że zwolnienie wynoszące 75 % stanowi odstępstwo od podatkowego system odniesienia ze względu na to, że:

                                                      (i)

                                                      stwierdzenie, że istnieje odstępstwo, jest błędnie oparte na technice regulacyjnej;

                                                      (ii)

                                                      test funkcji decyzyjnych i zarządczych nie jest głównym testem dla brytyjskiego systemu KSZ; oraz

                                                      (iii)

                                                      umowy pożyczki kwalifikowanej i niekwalifikowanej nie znajdują się w takiej samej sytuacji prawnej i faktycznej oraz, w każdym wypadku, naruszyła prawo stosując w drodze analogii przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1) lub bezzasadnie powołując się na nie.

                                          —

                                          dokonała błędnych ustaleń faktycznych i naruszyła prawo poprzez przyjęcie, że wynoszące 75 % zwolnienie nie jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego w taki sam sposób jak zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, które ma zastosowanie do zysków niepochodzących z działalności operacyjnej objętych zakresem regulacji sekcji 371EC Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (Przepisy międzynarodowe i inne)].

                              b)

                              spółkom korzystającym ze zwolnień podatkowych z tytułu dopasowanych odsetek i kwalifikowanych zasobów, ponieważ:

                                          —

                                          błędnie określiła brytyjskie przepisy dotyczące KSZ jako system odniesienia;

                                          —

                                          naruszyła prawo uznając, że zwolnienia podatkowe z tytułu dopasowanych odsetek i kwalifikowanych zasobów stanowią odstępstwo od podatkowego system odniesienia, ze względu na to, że:

                                                      (i)

                                                      stwierdzenie odstępstwa jest błędnie oparte na technice regulacyjnej a test funkcji decyzyjnych i zarządczych nie jest głównym testem dla brytyjskich przepisów dotyczących KSZ;

                                                      (ii)

                                                      podatnicy kwalifikujący się do zwolnień na zasadach dopasowanych odsetek i kwalifikowanych zasobów nie znajdują się w takiej samej sytuacji prawnej i faktycznej jak sytuacja podatników, którzy nie kwalifikują się do owych zwolnień.

                                          —

                                          dokonała błędnych ustaleń faktycznych i naruszyła prawo poprzez przyjęcie, że zwolnienia z tytułu dopasowanych odsetek i kwalifikowanych zasobów nie są uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  2.

                  Zarzut drugi oparty na twierdzeniu, iż Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE poprzez brak wykazania, że domniemany środek pomocy mógł wpłynąć na wymianę handlową między państwami członkowskimi i groził zakłóceniem konkurencji.

                  3.

                  Zarzut trzeci, podniesiony jako zarzut ewentualny, oparty na twierdzeniu, że Komisja naruszyła art. 49 TFUE poprzez uznanie domniemanego środka pomocy za niezgodną z prawem pomoc państwa, która nie narusza swobody przedsiębiorczości zagwarantowanej w art. 49 TFUE.

                  4.

                  Zarzut czwarty oparty na twierdzeniu, że Komisja naruszyła podstawową zasadę równego traktowania/niedyskryminacji poprzez:

                              —

                              potraktowanie niepochodzących z działalności operacyjnej zysków czerpanych z pożyczek kwalifikowanych w taki sam sposób jak niepochodzące z działalności operacyjnej zyski czerpane z pożyczek niekwalifikowanych; oraz

                              —

                              zróżnicowanie traktowania zwolnienia podatkowego dla grup zagranicznych spółek kontrolowanych w zależności od tego, czy zyski niepochodzące z działalności operacyjnej są objęte zakresem regulacji sekcji 371EB czy sekcji 371EC Taxation (International and Other Provisions) Act 2010.

                  5.

                  Zarzut piąty, podniesiony jako zarzut ewentualny, oparty na twierdzeniu, że nawet jeśli domniemany środek pomocy jest objęty zakresem regulacji art. 107 ust. 1 TFUE, to Komisja naruszyła art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 (2) nakazując odzyskanie kwot rzekomo niezgodnej z prawem pomocy od beneficjentów domniemanego środka pomocy, ponieważ odzyskanie takie narusza ogólne zasady prawa Unii, a mianowicie zasady uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016, L 193, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa T-730/19: Skarga wniesiona w dniu 25 października 2019 r. – PNB Banka i in./EBC

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/35

      Skarga wniesiona w dniu 25 października 2019 r. – PNB Banka i in./EBC
      (Sprawa T-730/19)
      (2020/C 27/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: PNB Banka (Ryga, Łotwa) i 10 innych skarżących (przedstawiciel: adwokat O. Behrends)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EBC z dnia 15 sierpnia 2019 r., zgodnie z którą Bank X jest na progu upadłości lub jest zagrożony upadłością; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzynaście zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku właściwości EBC do przyjęcia zaskarżonej decyzji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest niedopuszczalnym rodzajem decyzji.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący przeinaczenia przez EBC okoliczności faktycznych oraz naruszenia ciążącego na nim obowiązku dokonania bezstronnej i obiektywnej oceny wszystkich mających znaczenie okoliczności faktycznych.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest dotknięta uchybieniem proceduralnym, ponieważ opiera się na niezgodnej z prawem kontroli przeprowadzonej na miejscu.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza zasadę proporcjonalności.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja nie zawiera odpowiedniego uzasadnienia.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza prawo skarżących do bycia wysłuchanymi.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest oparta na niezgodnym z prawem sprzeciwie EBC wobec nabycia Banku X.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza zasadę równego traktowania.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza zasady pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań.

                  11.

                  Zarzut jedenasty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza zasadę nemo auditur.

                  12.

                  Zarzut dwunasty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest dotknięta uchybieniem proceduralnym, ponieważ EBC nie podjął odpowiednich działań w celu wyeliminowania wpływu urzędników wysokiego szczebla będących w sytuacji konfliktu interesów.

                  13.

                  Zarzut trzynasty dotyczący dopuszczenia się przez EBC nadużycia uprawnień.


title: Sprawa T-756/19: Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2019 r. – WPP Jubilee i in./Komisja

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/56

      Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2019 r. – WPP Jubilee i in./Komisja
      (Sprawa T-756/19)
      (2020/C 27/57)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: WPP Jubilee Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i 11 dalszych skarżących (przedstawiciele: C. McDonnell, Barrister, B. Goren, Solicitor, M. Peristeraki, adwokat, i K. Desai, Solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że brak jest niezgodnej z prawem pomocy państwa, stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji (UE) 2019/1352 z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych w zakresie, w jakim stwierdzono w nim, że ma miejsce niezgodna z prawem pomoc państwa, oraz uchylenie wymogu odzyskania przez Zjednoczone Królestwo rzekomo niezgodnej z prawem pomocy państwa otrzymanej przez skarżących w tym kontekście (art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji);

                  —

                  alternatywnie – stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim wymagają od Zjednoczonego Królestwa odzyskania od skarżących rzekomej pomocy państwa; oraz

                  —

                  w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżących w niniejszym postępowaniu.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy tego, że zaskarżona decyzja jest obciążona oczywistymi błędami w ocenie istotnych okoliczności faktycznych i prawnych. W szczególności Komisja błędnie rozumie sposób, w jakim rozpatrywane przepisy Zjednoczonego Królestwa dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych funkcjonują w odniesieniu do traktowania zysków finansowych niepochodzących z działalności operacyjnej. Ponadto w zaskarżonej decyzji błędnie zinterpretowano zwolnienie podatkowe dla finansowania grup jako zwolnienie podatkowe. Jest to szczególnie oczywiste ze względu na to, że niektóre z pożyczek, które są przedmiotem niniejszej skargi, były finansowane z zasobów kwalifikowanych.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy tego, że Komisja błędnie uznała, iż przepisy dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych stanowią środek pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE i że jako takie przyznały selektywną korzyść niektórym podmiotom. W szczególności Komisja błędnie określiła system odniesienia dla oceny skutków przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych i błędnie uznała dwie odmienne sytuacje za porównywalne z sytuacją, w której ma zastosowanie zwolnienie podatkowe dla finansowania grup. W wyniku jednego z tych błędów lub obu Komisja błędnie uznała, że przepisy te przyznały selektywną korzyść niektórym podmiotom na rynku. Poza tym skarżący twierdzi, że Komisja błędnie uznała, że przepisy dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych stanowią zbiór przepisów odrębny od ogólnego systemu podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie, jednocześnie nie biorąc pod uwagę innych aspektów systemu podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie, które to aspekty należy uwzględniać wraz połączeniu z przepisami dotyczącymi kontrolowanych spółek zagranicznych. W wyniku tego analiza Komisji dotycząca porównywalności i selektywności jest obarczona oczywistymi błędami w ocenie istotnych okoliczności faktycznych i narusza prawo.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy tego, że nawet jeżeli przyjąć, iż rozpatrywane środki dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych stanowiły pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, w zaskarżonej decyzji błędnie stwierdzono, że brak było uzasadnienia dla zgodności rozpatrywanych środków z unijnymi regułami pomocy państwa. Ponadto zaskarżona decyzja jest nielogiczna i niespójna, gdyż Komisja prawidłowo uznała, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy o podatkach z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)] jest uzasadniony w wypadkach, w których jedynym powodem zastosowania obciążenia z tytułu kontrolowanych spółek zagranicznych jest kryterium „kapitału związanego z Zjednoczonym Królestwem”, ponieważ kryterium to może być nazbyt trudne do zastosowania w praktyce, a jednocześnie i bez przedstawienia odpowiedniego uzasadnienia Komisja twierdzi, że wspomniany rozdział 9 nigdy nie jest uzasadniony w wypadkach, w których kryterium funkcji decyzyjnych i zarządczych powoduje zastosowanie obciążenia z tytułu kontrolowanych spółek zagranicznych. W rzeczywistości, chociaż sytuacja jest jasna, mając na uwadze okoliczności faktyczne dotyczące skarżących, kryterium funkcji decyzyjnych i zarządczych jest generalnie nieproporcjonalnie trudne do stosowania w praktyce, wobec czego Komisja powinna była uznać, iż wspomniany rozdział 9 jest uzasadniony również w kontekście tego kryterium, i w konsekwencji stwierdzić, że nie występuje pomoc państwa.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczy tego, że gdyby należało utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję, jej wykonanie poprzez odzyskanie rzekomej pomocy państwa od skarżących naruszałoby podstawowe zasady prawa Unii, w tym swobodę przedsiębiorczości i swobodę świadczenia usług, mając na uwadze, że w przypadku skarżących przedmiotowe kontrolowane spółki zagraniczne mają siedziby w innych państwach członkowskich.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczy tego, że nakaz odzyskania pomocy wynikający z zaskarżonej decyzji jest bezzasadny i sprzeczny z podstawowymi zasadami prawa Unii.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczy tego, że Komisja nie uzasadniła odpowiednio zasadniczych elementów w zaskarżonej decyzji. Komisja nie uwzględniła w istotnym zakresie zwolnienia dotyczącego „zasobów kwalifikowanych” i nie przeprowadziła analizy jego powodów lub uzasadnienia. Inne przykłady obejmują wniosek, że obciążenie z tytułu kontrolowanych spółek zagranicznych na podstawie wspomnianego rozdziału 5 może być stosowane z użyciem kryterium funkcji decyzyjnych i zarządczych bez trudności lub nieproporcjonalnego ciężaru.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczy tego, że zaskarżona decyzja narusza również zasadę dobrej administracji, która wymaga od Komisji przejrzystości i przewidywalności w jej postępowaniach administracyjnych i wydawania decyzji w rozsądnym terminie. Nie jest rozsądne ze strony Komisji, że potrzebowała ponad cztery lata na wydanie decyzji wszczynającej dochodzenie w niniejszej sprawie i że decyzję wydała ponad sześć lat po wejściu w życie spornego środka.


title: Sprawa T-732/19: Skarga wniesiona w dniu 25 października 2019 r. – PNB Banka i in./SRB

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/36

      Skarga wniesiona w dniu 25 października 2019 r. – PNB Banka i in./SRB
      (Sprawa T-732/19)
      (2020/C 27/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: PNB Banka AS (Ryga, Łotwa) i 10 innych skarżących (przedstawiciel: adwokat O. Behrends)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji SRB z dnia 15 sierpnia 2019 r. w odniesieniu do Banku X, ogłoszonej publicznie w drodze komunikatu prasowego oraz obwieszczenia zawierającego streszczenie decyzji z tego samego dnia;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi czternaście zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku właściwości SRB do przyjęcia zaskarżonej decyzji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest niedopuszczalnym rodzajem decyzji.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest dotknięta szeregiem błędów związanych z dokonaną przez EBC oceną „bycia na progu upadłości lub zagrożenia upadłością”.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest dotknięta szeregiem błędów związanych z dalszymi decyzjami SRB.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest dotknięta uchybieniem proceduralnym, ponieważ opiera się na niezgodnej z prawem kontroli przeprowadzonej na miejscu.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza zasadę proporcjonalności.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja nie zawiera odpowiedniego uzasadnienia.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza prawo skarżących do bycia wysłuchanymi.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest oparta na niezgodnym z prawem sprzeciwie EBC wobec nabycia Banku X.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza zasadę równego traktowania.

                  11.

                  Zarzut jedenasty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza zasady pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań.

                  12.

                  Zarzut dwunasty dotyczący nieuwzględnienia w zaskarżonej decyzji tego, że sytuacja strony skarżącej wynika w znacznej mierze z uchybień, jakich dopuścił się EBC.

                  13.

                  Zarzut trzynasty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest dotknięta uchybieniem proceduralnym, ponieważ jest oparta na ocenie dokonanej przez EBC i ponieważ EBC nie podjął odpowiednich działań w celu wyeliminowania wpływu urzędników wysokiego szczebla będących w sytuacji konfliktu interesów.

                  14.

                  Zarzut czternasty dotyczący dopuszczenia się przez SRB nadużycia uprawnień.


title: Sprawa T-758/19: Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2019 r. – W.S. Atkins International/Komisja

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/57

      Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2019 r. – W.S. Atkins International/Komisja
      (Sprawa T-758/19)
      (2020/C 27/58)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: W.S. Atkins International (Epsom, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: M. Whitehouse i P. Halford, Solicitors)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2019/1352 z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych (Dz.U. 2019, L 216, s. 1);

                  —

                  alternatywnie – stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim narusza on swobodę przedsiębiorczości strony skarżącej na podstawie art. 49 TFUE; i

                  —

                  w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedenaście zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa lub oczywistego błędu w ocenie poprzez stwierdzenie, iż system zwolnienia podatkowego dla finansowania grup („zaskarżony środek”) doprowadził do korzyści gospodarczej w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa lub oczywistego błędu w ocenie przy określeniu systemu odniesienia dla celów analizy „selektywności”.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszeń prawa lub oczywistych błędów w ocenie poprzez błędne lub niepełne określenie istotnych celów wybranego przez nią systemu odniesienia oraz poprzez ich błędne zrozumienie.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszeń prawa lub oczywistych błędów w ocenie poprzez uznanie, że zaskarżony środek stanowi odstępstwo od wybranego przez nią systemu odniesienia.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszeń prawa lub oczywistych błędów w ocenie poprzez błędne zaklasyfikowanie zaskarżonego środka jako prima facie selektywnego, przyjmując błędnie, iż wiązało się z nim odmienne traktowanie przedsiębiorstw znajdujących się w porównywalnej sytuacji prawnej i faktycznej.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa, uwzględniając dyrektywę Rady (UE) 2016/1164 (1) w swej ocenie selektywności zaskarżonego środka, podczas gdy akt ten wszedł w życie dopiero po zakończenia okresu, w którym Komisja stwierdziła, że zaskarżony środek stanowi pomoc państwa.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczy tego, że zaskarżona decyzja stanowi nadużycie uprawnień przez Komisję naruszające suwerenność podatkową Zjednoczonego Królestwa.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczy tego, że Komisja dopuściła się oczywistych błędów w ocenie, uznając, iż rzekome odstępstwo nie jest uzasadnione w stosunku do opodatkowania nieoperacyjnego zysku finansowego z pożyczek udzielonych w ramach umów kwalifikowanej pożyczki objętych prima facie sekcją 371EB („UK activities”) Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy o podatkach z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)]. W odniesieniu do zwolnień „kwalifikowanych zasobów” i „zysków z dopasowanych odsetek” decyzja Komisji jest wadliwa ze względu na brak przedstawienia jakichkolwiek powodów w stosunku do ich uzasadnienia lub jego braku.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczy tego, że Komisja działała z naruszeniem art. 108 ust. 2 TFUE i art. 6 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 (2) oraz z naruszeniem zasady dobrej administracji na podstawie art. 41 karty praw podstawowych. W szczególności nie wskazała w decyzji wszczynającej postępowanie, że ma zastrzeżenia co do zasadności „zwolnienia w wysokości 75 %” na podstawie sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010, aby uniknąć praktycznej trudności w prowadzeniu analizy istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych w związku z działalnością w zakresie pożyczek wewnątrz grupy, takiej jak udzielenie zainteresowanym stronom odpowiedniej możliwości ustosunkowania się do tego; w toku prowadzonego przez nią dochodzenia nie zwróciła się do zainteresowanych stron o uwagi w tym względzie, a w zaskarżonej decyzji nie uwzględniła takich uwag, które faktycznie zostały przedstawione przez strony. W konsekwencji zaskarżona decyzja jest nieważna.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty dotyczy tego, że Komisja naruszyła prawo, stwierdzając, że opodatkowanie spółki ze Zjednoczonego Królestwa obejmujące zyski zagranicznych spółek zależnych „do wysokości, jaka przypada na aktywa i działania krajowe” nie stanowi ograniczenia swobody przedsiębiorczości i że zaskarżony środek nie był konieczny do zapewnienia zgodności ze swobodami traktatowymi.
                  Na poparcie (alternatywnego) żądania stwierdzenia nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji strona skarżąca podnosi następujący zarzut:

                  11.

                  Zarzut jedenasty dotyczy tego, że nawet jeżeli (co jest kwestionowane) zaskarżony środek stanowi system pomocy państwa, Komisja naruszyła prawo uznając, że odzyskanie pomocy nie naruszyłoby podstawowych zasad prawa Unii, oraz nakazując odzyskanie niezależnie od tego, czy założenie kontrolowanej spółki zagranicznej i udzielanie przez nią pożyczek spółkom grupy niebędącym rezydentami w rzeczywistości stanowiło wykonanie swobody przedsiębiorczości. Konkretnie w niniejszej sprawie odzyskanie naruszałoby swobodę przedsiębiorczości strony skarżącej zagwarantowaną w art. 49 TFUE. Zważywszy na takie naruszenie należy stwierdzić nieważność nakazanego w art. 2 zaskarżonej decyzji odzyskania pomocy.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016, L 193, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa T-759/19: Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2019 r. – Yalwen/Komisja

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/59

      Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2019 r. – Yalwen/Komisja
      (Sprawa T-759/19)
      (2020/C 27/59)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Yalwen Ltd (Birmingham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: M. Whitehouse i P. Halford, Solicitors)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2019/1352 z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych (Dz.U. 2019, L 216, s. 1);

                  —

                  alternatywnie – stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim narusza on swobodę przedsiębiorczości skarżącego na podstawie art. 49 TFUE; i

                  —

                  w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedenaście zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa lub oczywistego błędu w ocenie poprzez stwierdzenie, iż system zwolnienia podatkowego dla finansowania grup („zaskarżony środek”) doprowadził do korzyści gospodarczej w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa lub oczywistego błędu w ocenie przy określeniu systemu odniesienia dla celów analizy „selektywności”.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszeń prawa lub oczywistych błędów w ocenie poprzez błędne lub niepełne określenie istotnych celów wybranego przez nią systemu odniesienia oraz poprzez ich błędne zrozumienie.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszeń prawa lub oczywistych błędów w ocenie poprzez uznanie, że zaskarżony środek stanowi odstępstwo od wybranego przez nią systemu odniesienia.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszeń prawa lub oczywistych błędów w ocenie poprzez błędne zaklasyfikowanie zaskarżonego środka jako prima facie selektywnego, przyjmując błędnie, iż wiązało się z nim odmienne traktowanie przedsiębiorstw znajdujących się w porównywalnej sytuacji prawnej i faktycznej.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczy tego, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa, uwzględniając dyrektywę Rady (UE) 2016/1164 (1) w swej ocenie selektywności zaskarżonego środka, podczas gdy akt ten wszedł w życie dopiero po zakończenia okresu, w którym Komisja stwierdziła, że zaskarżony środek stanowi pomoc państwa.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczy tego, że zaskarżona decyzja stanowi nadużycie uprawnień przez Komisję naruszające suwerenność podatkową Zjednoczonego Królestwa.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczy tego, że Komisja dopuściła się oczywistych błędów w ocenie, uznając, iż rzekome odstępstwo nie jest uzasadnione w stosunku do opodatkowania nieoperacyjnego zysku finansowego z pożyczek udzielonych w ramach umów kwalifikowanej pożyczki objętych prima facie sekcją 371EB („UK activities”) Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy o podatkach z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)]. W odniesieniu do zwolnień „kwalifikowanych zasobów” i „zysków z dopasowanych odsetek” decyzja Komisji jest wadliwa ze względu na brak przedstawienia jakichkolwiek powodów w stosunku do ich uzasadnienia lub jego braku.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczy tego, że Komisja działała z naruszeniem art. 108 ust. 2 TFUE i art. 6 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 (2) oraz z naruszeniem zasady dobrej administracji na podstawie art. 41 karty praw podstawowych. W szczególności nie wskazała w decyzji wszczynającej postępowanie, że ma zastrzeżenia co do zasadności „zwolnienia w wysokości 75 %” na podstawie sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010, aby uniknąć praktycznej trudności w prowadzeniu analizy istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych w związku z działalnością w zakresie pożyczek wewnątrz grupy, takiej jak udzielenie zainteresowanym stronom odpowiedniej możliwości ustosunkowania się do tego; w toku prowadzonego przez nią dochodzenia nie zwróciła się do zainteresowanych stron o uwagi w tym względzie, a w zaskarżonej decyzji nie uwzględniła takich uwag, które faktycznie zostały przedstawione przez strony. W konsekwencji zaskarżona decyzja jest nieważna.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty dotyczy tego, że Komisja naruszyła prawo, stwierdzając, że opodatkowanie spółki ze Zjednoczonego Królestwa obejmujące zyski zagranicznych spółek zależnych „do wysokości, jaka przypada na aktywa i działania krajowe” nie stanowi ograniczenia swobody przedsiębiorczości i że zaskarżony środek nie był konieczny do zapewnienia zgodności ze swobodami traktatowymi.
                  Na poparcie (alternatywnego) żądania stwierdzenia nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji strona skarżąca podnosi następujący zarzut:

                  11.

                  Zarzut jedenasty dotyczy tego, że nawet jeżeli (co jest kwestionowane) zaskarżony środek stanowi system pomocy państwa, Komisja naruszyła prawo uznając, że odzyskanie pomocy nie naruszyłoby podstawowych zasad prawa Unii, oraz nakazując odzyskanie niezależnie od tego, czy założenie kontrolowanej spółki zagranicznej i udzielanie przez nią pożyczek spółkom grupy niebędącym rezydentami w rzeczywistości stanowiło wykonanie swobody przedsiębiorczości. Konkretnie w niniejszej sprawie odzyskanie naruszałoby swobodę przedsiębiorczości strony skarżącej zagwarantowaną w art. 49 TFUE. Zważywszy na takie naruszenie należy stwierdzić nieważność nakazanego w art. 2 zaskarżonej decyzji odzyskania pomocy.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016, L 193, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa T-777/19: Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2019 r. – CAPA i in./Komisja

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/61

      Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2019 r. – CAPA i in./Komisja
      (Sprawa T-777/19)
      (2020/C 27/60)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Coopérative des artisans pêcheurs associés (CAPA) (Le Tréport, Francja) i 10 innych skarżących (przedstawiciel: adwokat M. Le Berre)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

            i w konsekwencji:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019)5498 final z dnia 26 lipca 2019 r.;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia praw proceduralnych przysługujących skarżącym na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE, ponieważ okoliczności wydania zaskarżonej decyzji świadczą zdaniem skarżących o tym, że Komisja obiektywnie stanęła w obliczu wątpliwości, które powinny spowodować wszczęcie formalnego postepowania wyjaśniającego.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia.


title: Sprawa C-360/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf - Niemcy) – Cargill Deutschland GmbH/Hauptzollamt Krefeld (Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (UE) nr 1360/2013 – Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Sektor cukru – Opłaty produkcyjne – Skuteczność (effet utile) – Prawo do zwrotu nienależnie zapłaconych kwot – Możliwość zastosowania krajowych przepisów dotyczących terminów przedawnienia – Zasada skuteczności)

text:
               24.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/5

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf - Niemcy) – Cargill Deutschland GmbH/Hauptzollamt Krefeld
      (Sprawa C-360/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (UE) nr 1360/2013 - Rolnictwo - Wspólna organizacja rynków - Sektor cukru - Opłaty produkcyjne - Skuteczność (effet utile) - Prawo do zwrotu nienależnie zapłaconych kwot - Możliwość zastosowania krajowych przepisów dotyczących terminów przedawnienia - Zasada skuteczności)
      (2020/C 61/06)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Cargill Deutschland GmbH

         Strona pozwana: Hauptzollamt Krefeld

         Sentencja

      Rozporządzenie Rady (UE) nr 1360/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. ustalające wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2001/2002, 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006, współczynnik wymagany do obliczenia dodatkowej opłaty na lata gospodarcze 2001/2002 i 2004/2005 oraz kwoty do zapłacenia przez producentów cukru na rzecz sprzedawców buraków w związku z różnicą między maksymalną opłatą a opłatami do pobrania w odniesieniu do lat gospodarczych 2002/2003, 2003/2004 i 2005/2006 należy interpretować w ten sposób, że:

                  —

                  zwrotu kwot nienależnie uiszczonych przez podmioty gospodarcze z tytułu tych opłat należy dokonywać na podstawie prawa krajowego, w szczególności z uwzględnieniem przewidzianych tamże terminów przedawnienia, z poszanowaniem zasad równoważności i skuteczności;

                  —

                  stoi ono na przeszkodzie przepisom krajowym, które – w świetle ich wykładni dokonanej przez właściwe sądy krajowe – przewidują, że termin przedawnienia mający zastosowanie do dochodzenia zwrotu nienależnie uiszczonych opłat produkcyjnych w sektorze cukru wygasa przed wejściem w życie tego rozporządzenia, co czyni praktycznie niemożliwym wykonywanie przez te podmioty gospodarcze przyznanego im przez porządek prawny Unii prawa do uzyskania zwrotu tych opłat w odniesieniu do wskazanych w rzeczonym rozporządzeniu lat gospodarczych.

         (1)  Dz.U. C 328 z 17.9.2018.


title: Sprawa C-386/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven - Niderlandy) – Coöperatieve Producentenorganisatie en Beheersgroep Texel UA/Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (Odesłanie prejudycjalne – Wspólna polityka rybołówstwa – Rozporządzenia (UE) nr 1303/2013, 1379/2013 i 508/2014 – Organizacje producentów sektorów rybołówstwa i akwakultury – Plany produkcji i obrotu – Wsparcie finansowe na opracowanie i realizację tych planów – Warunki kwalifikowalności wydatków – Zakres uznania przysługujący państwom członkowskim – Brak możliwości złożenia wniosku o wsparcie na mocy prawa krajowego)

text:
               24.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/6

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven - Niderlandy) – Coöperatieve Producentenorganisatie en Beheersgroep Texel UA/Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
      (Sprawa C-386/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka rybołówstwa - Rozporządzenia (UE) nr 1303/2013, 1379/2013 i 508/2014 - Organizacje producentów sektorów rybołówstwa i akwakultury - Plany produkcji i obrotu - Wsparcie finansowe na opracowanie i realizację tych planów - Warunki kwalifikowalności wydatków - Zakres uznania przysługujący państwom członkowskim - Brak możliwości złożenia wniosku o wsparcie na mocy prawa krajowego)
      (2020/C 61/07)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      College van Beroep voor het Bedrijfsleven

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Coöperatieve Producentenorganisatie en Beheersgroep Texel UA

         Strona pozwana: Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 66 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 508/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (WE) nr 2328/2003, (WE) nr 861/2006, (WE) nr 1198/2006 i (WE) nr 791/2007 oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1255/2011 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie odmówiło nadania biegu wnioskowi o przyznanie dotacji złożonemu przez organizację producentów sektorów rybołówstwa i akwakultury w związku z wydatkami poniesionymi przez nią na opracowanie i realizację planu produkcji i obrotu na tej podstawie, że w dniu złożenia wniosku państwo to nie przewidywało jeszcze w swoim wewnętrznym porządku prawnym możliwości rozpatrzenia takiego wniosku.

                  2)

                  Artykuł 66 ust. 1 rozporządzenia nr 508/2014 należy interpretować w ten sposób, że nie przyznaje on bezpośrednio organizacjom producentów sektorów rybołówstwa i akwakultury prawa do wsparcia finansowego w ramach Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego w odniesieniu do wydatków poniesionych przez nie w związku z opracowaniem i realizacją planu produkcji i obrotu.

                  3)

                  Artykuł 65 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego, oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przyznaniu w ramach Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego wsparcia finansowego na wydatki poniesione, począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r., w celu przygotowania i wdrożenia planu produkcji i wprowadzania do obrotu, w przypadku gdy wniosek o dotację został złożony już po przygotowaniu i wdrożeniu tego planu.

         (1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018


title: Sprawa C-389/18: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance francophone de Bruxelles - Belgia) – Brussels Securities SA/État belge (Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system opodatkowania stosowany w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich – Dyrektywa 90/435/EWG – Zapobieganie podwójnemu opodatkowaniu – Artykuł 4 ust. 1 tiret pierwsze – Zakaz opodatkowania wypłaconych zysków – Wliczenie dywidend wypłacanych przez spółkę zależną do podstawy opodatkowania spółki dominującej – Odliczenie wypłaconych dywidend od podstawy opodatkowania spółki dominującej i przeniesienie nadwyżki na kolejne okresy podatkowe bez ograniczenia czasowego – Kolejność zaliczania odliczeń podatkowych w zakresie zysków – Utrata korzyści podatkowej)

text:
               24.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/7

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance francophone de Bruxelles - Belgia) – Brussels Securities SA/État belge
      (Sprawa C-389/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system opodatkowania stosowany w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich - Dyrektywa 90/435/EWG - Zapobieganie podwójnemu opodatkowaniu - Artykuł 4 ust. 1 tiret pierwsze - Zakaz opodatkowania wypłaconych zysków - Wliczenie dywidend wypłacanych przez spółkę zależną do podstawy opodatkowania spółki dominującej - Odliczenie wypłaconych dywidend od podstawy opodatkowania spółki dominującej i przeniesienie nadwyżki na kolejne okresy podatkowe bez ograniczenia czasowego - Kolejność zaliczania odliczeń podatkowych w zakresie zysków - Utrata korzyści podatkowej)
      (2020/C 61/08)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal de première instance francophone de Bruxelles

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Brussels Securities SA

         Strona przeciwna: État belge

         Sentencja

      Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich, zmienionej dyrektywą Rady 2003/123/WE z dnia 22 grudnia 2003 r., należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które przewiduje, że dywidendy otrzymane przez spółkę dominującą od spółki zależnej podlegają najpierw włączeniu do podstawy opodatkowania spółki dominującej, a następnie 95 % kwoty wypłaconych dywidend podlega odliczeniu, których nadwyżka może zostać przeniesiona na kolejne okresy podatkowe bez ograniczenia w czasie, przy czym odliczenie to następuje w pierwszej kolejności w stosunku do odliczenia podatkowego innego rodzaju, którego przeniesienie jest ograniczone w czasie.

         (1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.