title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawach: T-120/01 i T-300/01, Carlo De Nicola przeciwko Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu (Personel Europejskiego Banku Inwestycyjnego — Dopuszczalność — Warunki pracy — Postępowanie dyscyplinarne — Zawieszenie — Rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia)

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/19

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 16 grudnia 2004 r.
   w sprawach: T-120/01 i T-300/01, Carlo De Nicola przeciwko Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu (1)

   (Personel Europejskiego Banku Inwestycyjnego - Dopuszczalność - Warunki pracy - Postępowanie dyscyplinarne - Zawieszenie - Rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia)
   (2005/C 19/42)
   Język postępowania: włoski
   W sprawach: T-120/01 i T-300/01, Carlo De Nicola, zamieszkały w Rzymie (Włochy), reprezentowany przez adwokata L. Isolę, przeciwko Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu (pełnomocnicy: C. Gómez de la Cruz i F. Mantegazza, wspierani przez adwokata C. Camilliego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot – w sprawie T-120/01 – co do istoty, po pierwsze, uchylenie pisma dyrektora ds. personalnych Europejskiego Banku Inwestycyjnego z dnia 6 marca 2001 r. dotyczącego warunków ponownego zatrudnienia skarżącego w związku z wyrokiem Sądu z dnia 23 lutego 2001 r. w sprawie De Nicola przeciwko EBI (T-7/98, T-208/98 i T-109/99, Rec.FP str. I-A-49 i II-185) oraz decyzji prezesa Banku z dnia 22 maja 2001 r. o zawieszeniu w wykonywaniu obowiązków służbowych oraz, po drugie, odszkodowanie, a także mającej za przedmiot – w sprawie T-300/01 – co do istoty, po pierwsze, uchylenie decyzji prezesa Banku z dnia 6 września 2001 r. o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia i bez przyznania odprawy oraz, po drugie, odszkodowanie, Sąd (trzecia izba), w składzie: J. Azizi, prezes, M. Jaeger i A. W. H. Meij, sędziowie; sekretarz: J. Plingers, administrator, wydał w dniu 16 grudnia 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Decyzja pozwanego z dnia 22 maja 2001 r. o zawieszeniu skarżącego zostaje uchylona.

               2)

               Decyzja pozwanego z dnia 6 września 2001 r. o rozwiązaniu umowy o pracę ze skarżącym zostaje uchylona.

               3)

               Pozwany wypłaci skarżącemu, z powodu częściowego niewykonania punktu 2 sentencji wyroku z dnia 23 lutego 2001 r., kwotę 3 716 EUR, powiększoną – o ile zachodzi taka potrzeba – o ekwiwalent za dni niewykorzystanego urlopu, a także powiększoną o odsetki za zwłokę począwszy od dnia 1 czerwca 2001 r. do dnia rzeczywistej wypłaty. Wysokość odsetek za zwłokę zostanie obliczona na podstawie stawki ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, stosowanej w danym okresie, powiększonej o dwa punkty procentowe.

               4)

               Pozwany wypłaci skarżącemu kwotę 2 315 EUR tytułem niewypłaconego wynagrodzenia za okres od dnia 1 marca 2001 r. do dnia 31 sierpnia 2001 r., powiększoną o odsetki za zwłokę począwszy od dnia 1 czerwca 2001 r. do dnia rzeczywistej wypłaty. Wysokość odsetek za zwłokę zostanie obliczona na podstawie stawki ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, stosowanej w danym okresie, powiększonej o dwa punkty procentowe.

               5)

               Pozwany wypłaci skarżącemu zaległe wynagrodzenie począwszy od dnia 1 września 2001 r., powiększone o odsetki za zwłokę, przy potrąceniu kwoty w wysokości 1 290 EUR wypłaconej skarżącemu tytułem dodatku z tytułu przeniesienia za wrzesień 2001 r. Wysokość odsetek za zwłokę zostanie obliczona na podstawie stawki ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, stosowanej danym okresie, powiększonej o dwa punkty procentowe.

               6)

               Pozwany zostaje zobowiązany do wypłacenia skarżącemu kwoty w wysokości 10 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę moralną.

               7)

               Pozwana poniesie swoje własne koszty, w tym koszty w postępowaniach w sprawie zastosowania środków tymczasowych, jak również połowę kosztów poniesionych przez skarżącego w sprawach T-120/01 i T-300/01 oraz podczas postępowania w sprawie zastosowania środków tymczasowych w tych sprawach.

               8)

               Skargi zostają oddalone w pozostałej części.

      (1)  Dz.U. C 227 z 11.8.2001. i Dz.U. C 44 z 16.2.2002.


title: Sprawa T-48/11: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2011 r. — British Airways przeciwko Komisji

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/32

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2011 r. — British Airways przeciwko Komisji
   (Sprawa T-48/11)
   2011/C 80/57
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: British Airways plc (Harmondsworth, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: K. Lasok, QC, R. O’Donoghue, barristers, i B. Louveaux, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie, w jakim Komisja uznaje w niej, że skarżąca brała udział w naruszeniu dotyczącym prowizji od dopłat, lub przekazanie sprawy Komisji, aby ponownie rozważyła swą decyzję w tym zakresie;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie, w jakim Komisja uznaje w niej, że naruszenie skarżącej rozpoczęło się w dniu 22 stycznia 2001 r., i zastąpienie tej daty datą 1 października 2001 r. lub przekazanie sprawy Komisji, aby ponownie rozważyła swą decyzję w tym zakresie;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie, w jakim Komisja uznaje w niej, że kwestie dotyczące Hong Kongu, Japonii, Indii, Tajlandii, Singapuru, Korei oraz Brazylii naruszały art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy ze Szwajcarią, lub przekazanie sprawy Komisji, aby ponownie rozważyła swą decyzję w tym zakresie;

               —

               uchylenie lub znaczne obniżenie grzywny nałożonej w decyzji na skarżącą, zważywszy na wszystkie okoliczności wspomniane powyżej lub na każdą z nich lub na podstawie nieograniczonego prawa orzekania przysługującego Sądowi;

               —

               obciążenie Komisji wszystkimi kosztami i wydatkami, które skarżąca poniosła w związku z tym postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji C(2010) 7694 wersja ostateczna z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (sprawa COMP/39.258 — Lotniczy przewóz towarów) w sprawie koordynacji różnych składników ceny pobieranej za usługi lotniczego przewozu towarów na: (i) trasach między lotniskami w EOG; (ii) trasach między lotniskami w UE oraz lotniskami poza EOG; (iii) trasach miedzy lotniskami w państwach EOG, które nie są państwami członkowskimi UE, i państwami trzecimi oraz trasach między lotniskami w UE i Szwajcarii. Stwierdzona w decyzji koordynacja dotyczy dopłaty paliwowej, dopłaty do bezpieczeństwa oraz zapłaty spedytorom prowizji od dopłat.
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi siedem zarzutów:

               1)

               Zarzut pierwszy opiera się na oczywistych błędach w ocenie i nieodpowiednim uzasadnieniu, jako że Komisja nie przedstawiła wystarczająco dokładnych dowodów na to, że skarżąca brała udział w koordynowaniu zapłaty prowizji od dopłat, i pominęła istotną część znajdujących się w jej posiadaniu dowodów wskazujących na to, że skarżąca nie uczestniczyła w rzeczonym koordynowaniu.

               2)

               Zarzut drugi opiera się na oczywistym błędzie w ocenie i naruszeniu spoczywającego na Komisji obowiązku udowodnienia w sposób wymagany prawem daty, w której naruszenie skarżącej rozpoczęło się. W tym względzie skarżąca twierdzi, że:

                           —

                           przyjęte dowody nie są zgodne z kryteriami dokładności i spójności w odniesieniu do czasu trwania naruszenia;

                           —

                           ustalenie Komisji dotyczące daty początkowej jest sprzeczne z zasadą in dubio pro reo.

               3)

               Zarzut trzeci opiera się na naruszeniach prawa, błędach w zakresie ustaleń faktycznych oraz oczywistych błędach w ocenie, jako że Komisja nie była uprawniona do zastosowania art. 101 TFUE lub art. 53 porozumienia EOG w odniesieniu do sytuacji dotyczącej lotniczych uregulowań prawnych i systemów administracyjnych w Hong Kongu, Japonii, Indiach, Tajlandii, Singapurze, Korei i Brazylii lub nie wykonała swych uprawnień zgodnie z zasadą kurtuazji międzynarodowej lub nie uwzględniła w ogóle albo nie uwzględniła należycie zasady kurtuazji międzynarodowej przy wykonywaniu swych uprawnień.

               4)

               Zarzut czwarty opiera się na naruszeniu zasady proporcjonalności, zasady, że kara musi odpowiadać naruszeniu, oraz zasady równego traktowania, ponieważ grzywna nałożona na skarżącą jest nieproporcjonalna do wagi naruszenia. Skarżąca podnosi w tym względzie, że:

                           —

                           w przypadku naruszenia ze względu na cel Komisja winna rozważyć „charakter” i „zdolność” na omawianym rynku oraz kontekst gospodarczy przy ocenie i sprawdzeniu jego wagi;

                           —

                           z odpowiedniej analizy wynika, że w niniejszej sprawie istniały zasadnicze względy pozwalające uznać, że naruszenie skarżącej było mniej poważne niż Komisja przyjęła, stosując mnożnik oparty na wadze naruszenia.

               5)

               Zarzut piąty opiera się na naruszeniu obowiązku uzasadnienia i zasady proporcjonalności z uwagi na zwiększenie kwoty podstawowej grzywny poprzez dodatkowe podwyższenie o 16 % celem zapewnienia skutku odstraszającego.

               6)

               Zarzut szósty opiera się na naruszeniu prawa, błędzie w zakresie ustaleń faktycznych oraz oczywistych błędach w ocenie, a także naruszeniu zasad uzasadnionych oczekiwań lub równego traktowania oraz komunikatu w sprawie współpracy, jako że Komisja przyznała skarżącej najniższą obniżkę grzywny z tytułu współpracy, mimo że skarżąca była pierwszym przedsiębiorstwem, które wystąpiło o obniżenie grzywny na podstawie komunikatu w sprawie współpracy.

               7)

               Zarzut siódmy opiera się na oczywistym błędzie w ocenie i naruszeniu zasady równego traktowania oraz zasady proporcjonalności poprzez nieprzyznanie skarżącej obniżki grzywny, jako że Komisja nie uwzględniła dostatecznie okoliczności, że udział skarżącej w naruszeniu był ograniczony i że skarżąca nie uczestniczyła we wszystkich elementach naruszenia.


title: Sprawa T-387/04: Skarga wniesiona w dniu 27 września 2004 r. przez EnBW Energie Baden-Württemberg AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/38

         Skarga wniesiona w dniu 27 września 2004 r. przez EnBW Energie Baden-Württemberg AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-387/04)
   (2005/C 6/75)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 27 września 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga EnBW Energie Baden-Württemberg AG, Karlsruhe (Niemcy), reprezentowanej przez adwokatów C.-D. Ehlermanna, M. Seyfartha, A. Gutermutha und M. Wissmanna, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie na podstawie art. 231 WE nieważności decyzji Komisji z dnia 7 lipca 2004 r. w sprawie krajowego planu rozdzielania pozwoleń na emisję gazów cieplarnianych, notyfikowanego przez Niemcy zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE (1);

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca jest niemieckim przedsiębiorstwem energetycznym. W zakresie, w jakim elektrownie prowadzone przez skarżącą emitują gazy cieplarniane, podlegać ona będzie od dnia 1 stycznia 2005 r. wprowadzonemu przez dyrektywę 2003/87/WE wspólnotowemu systemowi handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych.
   Skarżąca zaskarża decyzję Komisji zatwierdzającą, za wyjątkiem kilku nieistotnych dla niniejszej sprawy elementów, notyfikowany przez Niemcy krajowy plan rozdzielania pozwoleń na emisję gazów cieplarnianych. Skarżąca zaskarża w szczególności zawartą w planie zasadę przenoszenia, przyznającą operatorowi elektrowni, który zamyka starą instalację i zastępuje ją nową, przez okres czterech lat taką ilość pozwoleń, jaką otrzymałby dla zamkniętej instalacji. Zdaniem skarżącej prowadzi to do zawyżonego przydziału pozwoleń, który spełnia przesłanki udzielenia pomocy zawarte w art. 87 ust. 1 WE i nie może być uzasadniony. Odmienna ocena dokonana przez pozwaną w zaskarżonej decyzji dotknięta jest oczywistymi błędami w ocenie i nie wykazuje wystarczającego zbadania okoliczności faktycznych. Z tego powodu zaskarżona decyzja narusza art. 87 ust. 3 i art. 88 ust. 2 WE.
   Ponadto pozwana zaniechała z naruszeniem art. 88 ust. 2 WE wszczęcia formalnej procedury udzielania pomocy, chociaż musiała mieć istotne wątpliwości co do zgodności tej zasady z Traktatem WE.
   Poza tym zaskarżona decyzja narusza art. 9 ust. 3 i kryterium 5 załącznika III dyrektywy 2003/87/WE, ponieważ zawyżony przydział pozwoleń stanowi nieuzasadnione sprzyjanie konkurentom skarżącej, wzmocnione przez to, że przedsiębiorstwa, które tak jak skarżąca ze względu na wymogi prawne będą zmuszone do zamknięcia w bliskiej przyszłości elektrowni atomowych, są w nieuzasadniony sposób gorzej traktowane.
   Zaskarżona decyzja narusza w końcu art. 253 WE ze względu na liczne poważne błędy w uzasadnieniu.

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE, Dz.U. L 275 z 25.10.2003, str. 32.


title: Sprawa F-87/09: Skarga wniesiona w dniu 21 października 2009 r. — Dekker przeciwko Europolowi

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/80

         Skarga wniesiona w dniu 21 października 2009 r. — Dekker przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-87/09)
   2010/C 24/153
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Abraham Dekker (Dordrecht, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci D. Dane i P. de Casparis)

      Strona pozwana: Europol

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Europolu z dnia 15 kwietnia 2009 r. odmawiającej zagwarantowania kwoty renty inwalidzkiej przyznanej skarżącemu (w ramach rekompensaty za inne dochody) w wysokości dochodu netto równego 90 % ostatniego wynagrodzenia podstawowego i odmawiającej uwzględnienia negatywnych zmian w całkowitym dochodzie netto skarżącego z tytułu zmiany wymiaru podatków.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 15 kwietnia 2009 r., w której strona pozwana powiadomiła skarżącego, że nie jest zobowiązana do zagwarantowania dochodu netto w wysokości 90 % ostatniego wynagrodzenia podstawowego członka personelu i że nie jest jej obowiązkiem wyrównanie szkody pieniężnej w razie utrzymania wymiaru opodatkowania nałożonego przez niderlandzkie władze podatkowe;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 23 lipca 2009 r. dotyczącej zażalenia, w której zarzuty podniesione przez skarżącego przeciwko decyzji z dnia 15 kwietnia 2009 r. uznano za bezzasadne;

               —

               obciążenie Europolu kosztami postępowania.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia  26 stycznia 2006 r.  w sprawie C-2/05 (wniosek Arbeidshof te Brussel o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Rijksdienst voor Sociale Zekerheid przeciwko Herbosch Kiere NV (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Określenie właściwego ustawodawstwa — Pracownicy delegowani w innym Państwie Członkowskim — Zakres formularza E 101)

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/9

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 26 stycznia 2006 r.
   w sprawie C-2/05 (wniosek Arbeidshof te Brussel o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Rijksdienst voor Sociale Zekerheid przeciwko Herbosch Kiere NV (1)

   (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Określenie właściwego ustawodawstwa - Pracownicy delegowani w innym Państwie Członkowskim - Zakres formularza E 101)
   (2006/C 86/16)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C- 2/05, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Arbeidshof te Brussel (Belgia), postanowieniem z dnia 23 grudnia 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 5 stycznia 2005 r., w postępowaniu: Rijksdienst voor Sociale Zekerheid przeciwko Herbosch Kiere NV, Trybunał (czwarta izba), w składzie: N. Colneric (sprawozdawca), pełniąca obowiązki prezesa czwartej izby, J. N. Cunha Rodrigues i K. Lenaerts, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 26 stycznia 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Do momentu cofnięcia formularza E 101 lub stwierdzenia jego nieważności przez władze Państwa Członkowskiego, które go wydały zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, zmienionego i uaktualnionego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2001/83 z dnia 2 czerwca 1983 r., zmienionego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2195/91 z dnia 25 czerwca 1991 r., jest on wiążący dla właściwej instytucji i sądów Państwa Członkowskiego, do którego pracownicy zostali delegowani. Tym samym sąd Państwa Członkowskiego przyjmującego takich pracowników nie jest uprawniony do badania ważności formularza E 101 w zakresie poświadczenia faktów, w oparciu o które formularz taki został wydany, w szczególności istnienia bezpośredniego związku — w rozumieniu art. 14 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienionego i uaktualnionego rozporządzeniem nr 2001/83, zmienionego rozporządzeniem nr 2195/91, w związku z pkt 1 decyzji nr 128, Komisji administracyjnej ds. zabezpieczenia społecznego pracowników migrujących z dnia 17 października 1985 r. dotyczącą stosowania art. 14 ust. 1 lit. a) i art. 14 b ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71 — pomiędzy przedsiębiorstwem prowadzącym działalność w jednym Państwie Członkowskim a pracownikami przez nie delegowanymi na terytorium innego Państwa Członkowskiego w okresie obejmującym ich delegowanie.

      (1)  Dz.U. C 82 z 02.04.2005.


title: Sprawa T-170/09: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2009 r. — Shanghai Biaowu High-Tensile Fastener and Shanghai Prime Machinery przeciwko Radzie

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/45

         Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2009 r. — Shanghai Biaowu High-Tensile Fastener and Shanghai Prime Machinery przeciwko Radzie
   (Sprawa T-170/09)
   2009/C 153/89
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Shanghai Biaowu High-Tensile Fastener (Szanghai, Chiny) i Shanghai Prime Machinery (Szanghai, Chiny) (przedstawiciele: K. Adamantopoulos i Y. Melin, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, w zakresie w jakim:

                           —

                           naruszono trzymiesięczny termin na powiadomienie o ustaleniach w zakresie traktowania na warunkach rynkowych, sprzecznie z art. 2 ust. 7 lit. c) akapit drugi,

                           —

                           bezzasadnie odrzucono wniosek skarżących o traktowanie na zasadach rynkowych, z naruszeniem art. 2 ust. 7 lit. c) część pierwsza pierwszego akapitu rozporządzenia podstawowego,

                           —

                           bezzasadnie odrzucono wniosek skarżących o traktowanie na zasadach rynkowych, z naruszeniem art. 2 ust. 7 lit. c) druga część pierwszego akapitu rozporządzenia podstawowego,

                           —

                           ustalenia oparto na niewystarczających informacjach z naruszeniem obowiązku starannego i bezstronnego zbadania istotnych aspektów każdej sprawy co gwarantuje wspólnotowy porządek prawny w zakresie procedur administracyjnych,

                           —

                           przerzucono ciężar dowodu na eksportujących producentów wnoszących o traktowanie na warunkach rynkowych, z naruszeniem ogólnych zasad prawa wspólnotowego, w szczególności zasady dobrej administracji,

                           —

                           naruszono art. 1 ust.1 i 2, art. 2, art. 3 ust. 1, art. 5, art. 6, art. 8, art. 10 ust. 1, art. 11 i art. 15 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego jako, że wykorzystano odmowę traktowania na warunkach gospodarki rynkowej w celu wyrównania subsydiów,

                           —

                           nie dokonano dostosowano różnic, które miały wpływ na porównywalność cen, z naruszeniem art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.

                           —

                           nie przedstawiono uzasadnienia dla podtrzymania odmowy traktowania na warunkach rynkowych z naruszeniem art. 253 WE,

                           —

                           ustalenia zostały dokonane w toku postępowania, którym naruszono podstawowe prawo do obrony skarżących uniemożliwiając im skuteczne podważenie niektórych ustaleń zasadniczych dla obliczenia ceł i wniosków z dochodzenia, oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności rozpatrywanego rozporządzenia wskazując następujące podstawy:
   W zakresie pierwszego zarzutu skarżące podnoszą, że art. 2 ust. 7 lit. c) drugi akapit rozporządzenia podstawowego został naruszony, gdyż decyzja w sprawie traktowania na warunkach rynkowych została podjęta po upływie trzymiesięcznego terminu wskazanego w tym przepisie i po tym jak Komisja posiadała wszystkie informacje istotne dla obliczenia marginesów dumpingu skarżących.
   W zakresie drugiego zarzutu skarżące podnoszą, że sporne rozporządzenie narusza pierwszy akapit art. 2 ust. 7 lit. c) poprzez odmowę uwzględnienia wniosku skarżących o traktowanie na zasadach rynkowych, choć wykazały one, że podejmują decyzje wyłącznie w odpowiedzi na sygnały rynkowe bez żadnej interwencji państwa. Zdaniem skarżących w spornym rozporządzeniu nie zidentyfikowano żadnych okoliczności, które wskazywałyby na interwencję państwa przed, w czasie lub po okresie objętym dochodzeniem. Skarżące podnoszą ponadto, w zakresie trzeciego zarzutu, że zaskarżone rozporządzenie narusza pierwszy akapit art. 2 ust. 7 lit. c), z tego względu że skarżące w ramach ciążącego na nich ciężaru dowodowego wykazały, że koszty zasadniczych surowców odpowiadały cenom rynkowym.
   W zakresie czwartego zarzutu skarżące podnoszą brak starannego i bezstronnego badania. W szczególności ustalenie, że ceny surowców w Chinach były zniekształcone w następstwie subsydiowania, które wykorzystano dla uznania, że skarżące nie zakupywały surowców po cenach rynkowych, było oparte na niewystarczających informacjach a Komisja nieprawidłowo oceniła dowody w zakresie sektora stali w Chinach.
   W zakresie piątego zarzutu skarżące twierdzą, że sporne rozporządzenie narusza ogólne zasady prawa WE a w szczególności zasadę dobrej administracji, wyrażoną w art. 41 Karty Praw Podstawowych, jako że nałożono na nie bezzasadny ciężar dowodu dla celów wykazania, że przeważają warunki rynkowe, czego wymaga art. 2 ust. 7 lit. c).
   W zakresie szóstego zarzutu skarżące podnoszą, że sporne rozporządzenie narusza rozporządzenie antysubsydyjne, jako że wykorzystuje odmowę MET w dochodzeniu antydumpingowym do wyrównania subsydiów, które można badać wyłącznie w świetle podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego po przeprowadzeniu dochodzenia.
   W zakresie ósmego zarzutu, skarżące podnoszą, że brak jest podstawy prawnej dla odmowy dostosowania normalnej wartości w oparciu o argument, że ceny surowców były zniekształcone, wbrew uzasadnieniu przedstawionemu przez instytucje UE w celu odrzucenia wniosku o dostosowanie na podstawie art. 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia podstawowego.
   W zakresie dziewiątego zarzutu skarżące podnoszą, że w dokumencie zawierającym projekt zastosowania środków ostatecznych Komisja jedynie przeformułowała i powtórzyła ten sam argument użyty w dokumencie w zakresie MET, nie analizując przedstawionych dowodów ani nie przedstawiając powodów odrzucenia wniosku. Ponadto skarżące twierdzą, że sporne rozporządzenie nie zawiera żadnego uzasadnienia potwierdzenia odrzucenia dowodów przedstawionych przez skarżące.
   Wreszcie, w zakresie ostatniego zarzutu skarżące podnoszą, że ich prawo do obrony zostało naruszone, gdyż nie miały dostępu do informacji istotnych dla obliczenia wartości normalnej i marginesu dumpingu.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C-242/03 (wniosek Cour administrative o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Ministre des Finances przeciwko Jean-Claude'owi Weidert'owi i Élisabeth Paulus (Swobodny przepływ kapitału — Podatek dochodowy — Szczególne zwolnienie z opodatkowania kwot przeznaczonych na nabycie akcji lub udziałów w spółkach — Ograniczenie przywileju podatkowego do akcji i udziałów w spółkach z siedzibą w Państwie Członkowskim, którego dotyczy postępowanie)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/14

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 15 lipca 2004 r.
   w sprawie C-242/03 (wniosek Cour administrative o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Ministre des Finances przeciwko Jean-Claude'owi Weidert'owi i Élisabeth Paulus (1)

   (Swobodny przepływ kapitału - Podatek dochodowy - Szczególne zwolnienie z opodatkowania kwot przeznaczonych na nabycie akcji lub udziałów w spółkach - Ograniczenie przywileju podatkowego do akcji i udziałów w spółkach z siedzibą w Państwie Członkowskim, którego dotyczy postępowanie)
   (2004/C 228/26)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-242/03, której przedmiotem był skierowany do Trybunału, na mocy art. 234 WE, przez Cour administrative (Luksemburg), wniosek o wydanie, w ramach zawisłego przed tym sądem sporu między Ministre des Finances a Jean-Claud'em Weidert'em i Élisabeth Paulus, orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni art. 56 ust.1 i art. 58 ust. 1 lit. a) WE, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann (sprawozdawca), prezes izby, A. Rosas i R. Silva de Lapuerta, sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass, wydał dnia 15 lipca 2004 r. wyrok o następującym rozstrzygnięciu:
   Art. 56 ust. 1 WE i art. 58 ust. 1 lit. a) WE stoją w sprzeczności z przepisem prawnym Państwa Członkowskiego wyłączającym przyznanie osobom fizycznym przywileju podatkowego polegającego na zwolnieniu z opodatkowania kwot przeznaczonych na nabycie akcji lub udziałów w spółkach kapitałowych z siedzibą w innych Państwach Członkowskich.

      (1)  Dz.U. C 184 z 2.8.2003.


title: Sprawa C-317/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt (Szwecja) w dniu 2 lipca 2012 r. — Postępowanie karne przeciwko Danielowi Lundbergowi

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt (Szwecja) w dniu 2 lipca 2012 r. — Postępowanie karne przeciwko Danielowi Lundbergowi
   (Sprawa C-317/12)
   2012/C 258/21
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd krajowy

   Svea hovrätt

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   Daniel Lundberg

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy określenie „niezarobkowy przewóz rzeczy” występujące w art. 3 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 (1) należy interpretować w ten sposób, że określenie to obejmuje przewóz rzeczy przez osobę prywatną, dokonywany w ramach jej hobby, który to przewóz jest jednak częściowo finansowany przez wpłaty pieniężne (sponsoring) pochodzące od innych osób lub przedsiębiorstw?

               2)

               Czy przy dokonywaniu oceny, co stanowi „niezarobkowy przewóz” należy brać pod uwagę:

                           a)

                           że kierowca odbywa podróż jedynie dla swych własnych celów?

                           b)

                           że za przewóz jako taki nie otrzymuje on żadnej zapłaty?

                           c)

                           wysokość wpłat pieniężnych lub wysokość wpłat pieniężnych w stosunku do całkowitego kosztu działalności hobbystycznej?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U. L 102, s. 1).


title: Sprawa C-434/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 4 sierpnia 2016 r. – Peter Nowak/Data Protection Commissioner

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 4 sierpnia 2016 r. – Peter Nowak/Data Protection Commissioner
      (Sprawa C-434/16)
      (2016/C 364/06)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Supreme Court

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Peter Nowak

         Druga strona postępowania: Data Protection Commissioner

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy informacje zapisane przez osobę przystępującą do egzaminu zawodowego w odpowiedziach lub jako odpowiedzi na arkuszu egzaminacyjnym mogą stanowić dane osobowe w rozumieniu dyrektywy 95/46/WE (1)?

                  2)

                  Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze brzmi, że wszystkie informacje lub niektóre z nich mogą stanowić dane osobowe w rozumieniu dyrektywy, jakie czynniki są istotne dla określenia, czy w danym przypadku taki arkusz egzaminacyjny stanowi dane osobowe i jakie znaczenie należy przypisać tym czynnikom?

         (1)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, s. 31).


title: Sprawa T-245/17: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2017 r. – ViaSat/Komisja

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/33

         Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2017 r. – ViaSat/Komisja
   (Sprawa T-245/17)
   (2017/C 213/45)
   Język postępowania: angielski

      Strona

      Strona skarżąca: ViaSat, Inc. (Carlsbad, Kalifornia, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciele: E. Righini, J. Ruiz Calzado oraz A. Aresu, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi;

               —

               stwierdzenie bezczynności Komisji na podstawie art. 265 akapit trzeci TFEU;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, na podstawie art. 263 akapit drugi i czwarty TFUE, stwierdzenie nieważności w całości lub w części decyzji Komisji zawartej w dwóch pismach z dnia 14 i 21 lutego 2017 r. skierowanych do strony skarżącej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, podniesiony na poparcie żądania stwierdzenia bezczynności, dotyczący braku podjęcia przez Komisję decyzji w celu uniemożliwienia innego używania pasma częstotliwości 2 GHz.

                           —

                           Komisja niezgodnie z prawem nie przyjęła decyzji, że używanie pasma częstotliwości 2 GHz dla satelitarnych usług komunikacji ruchomej w zasadniczo naziemnej sieci stanowi istotną zmianę używania pasma częstotliwości 2 GHz, zharmonizowanego i przyznawanego na szczeblu Unii Europejskiej w unijnej procedurze selekcji. Komisja powinna była wypełnić swe obowiązki i podjąć działania w celu przyjęcia decyzji zakazującej krajowym organom regulacyjnym zezwolenia Inmarsat używania pasma częstotliwości 2 GHz zasadniczo do usług powietrze-ziemia zamiast do satelitarnych usług komunikacji ruchomej („MSS”) sieci satelitarnej zgodnie z unijnymi decyzjami MSS.

               2.

               Zarzut drugi, podniesiony na poparcie żądania stwierdzenia bezczynności, dotyczący braku podjęcia przez Komisję środków w celu uniknięcia fragmentacji rynku wewnętrznego.

                           —

                           Komisja jest zobowiązana korzystać ze swych uprawnień tak, aby zapobiegać ryzyku fragmentacji rynku wewnętrznego ogólnoeuropejskich satelitarnych usług komunikacji ruchomej gwarantujących powszechną łączność, do której mogłoby dojść gdyby krajowe organy regulacyjne zezwoliły z własnej inicjatywy danej spółce na użytkowanie pasma częstotliwości 2 GHz do nowego celu. Niewykonanie tego obowiązku w odpowiedzi na pismo skarżącej oraz wnioski krajowych organów regulacyjnych o udzielenie instrukcji zwiększa ryzyko, że niektóre państwa członkowskie zezwolą na używanie pasma częstotliwości 2 GHz do innych celów.

               3.

               Zarzut trzeci, podniesiony pomocniczo na poparcie żądania stwierdzenia nieważności, dotyczący błędów w wykładni.

                           —

                           Należy stwierdzić nieważność decyzji Komisji zawartej w ww. pismach z dnia 14 i 21 lutego 2017 r., gdyż Komisja dokonała błędnej wykładni: i) przepisów określających jej uprawnienia w dziedzinie harmonizacji satelitarnych usług komunikacji ruchomej; ii) zakresu jej obowiązków w kwestii zapewnienia pełnego poszanowania ogólnych zasad prawa Unii w dziedzinie zamówień publicznych, które mają zastosowanie w tej sprawie; iii) jej obowiązków w zakresie zapobiegania rozbieżnościom w decyzjach przyjmowanych przez państwa członkowskie oraz zapewnienia, że wewnętrzny rynek ogólnoeuropejskich satelitarnych usług komunikacji ruchomej gwarantujących powszechną łączność nie ulegnie fragmentacji oraz iv) zakresu jej obowiązku lojalnej współpracy w celu wspomagania państw członkowskich w wykonywaniu zadań wynikających z traktatów.


title: Sprawa T-6/15: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2015 r. – Ice Mountain Ibiza/OHMI – Marbella Atlantic Ocean Club (ocean ibiza)

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/47

      Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2015 r. – Ice Mountain Ibiza/OHMI – Marbella Atlantic Ocean Club (ocean ibiza)
      (Sprawa T-6/15)
      (2015/C 073/59)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Ice Mountain Ibiza, SL (San Antonio, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci L. Gracia Albero i F. Miazzetto)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Marbella Atlantic Ocean Club, SL (Puerto Banús, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed OHIM

         Zgłaszający: Strona skarżąca

         Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „ocean ibiza” – zgłoszenie nr 10 610 525

         Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8.10.2014 w sprawie R 2207/2013-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8.10.2014 w sprawie R 2207/2013-1, tak aby sprzeciw wniesiony przez Marbella Atlantic Ocean Club, SL został w całości odrzucony, a zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 10 610 525 „ocean ibiza” (mieszanego) w klasie 41– uwzględnione, oraz

                  —

                  obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami powstałymi w postępowaniach w niższych instancjach OHIM, to jest przed Wydziałem Sprzeciwów i przed Izbą Odwoławczą, które doprowadziły do wniesienia niniejszej skargi.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-438/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swoboda przedsiębiorczości — Dyrektywa 96/96/WE — Uregulowania krajowe — Warunki dostępu, o charakterze ograniczenia, do prowadzenia działalności z zakresu kontroli pojazdów — Artykuł 45 WE — Działalność związana z wykonywaniem władzy publicznej — Bezpieczeństwo ruchu drogowego — Proporcjonalność)

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/15

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-438/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swoboda przedsiębiorczości - Dyrektywa 96/96/WE - Uregulowania krajowe - Warunki dostępu, o charakterze ograniczenia, do prowadzenia działalności z zakresu kontroli pojazdów - Artykuł 45 WE - Działalność związana z wykonywaniem władzy publicznej - Bezpieczeństwo ruchu drogowego - Proporcjonalność)
   2009/C 297/17
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: E. Traversa i M. Teles Romão, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (Przedstawiciele: L. Inez Fernandes i A. Pereira Miranda, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 43 WE — Przepisy nakładające ograniczenia w swobodzie przedsiębiorczości na podmioty pragnące prowadzić w Portugalii działalność z zakresu kontroli pojazdów

      Sentencja

               1)

               Nakładając na podmioty z innych państw członkowskich, pragnące prowadzić w Portugalii działalność w zakresie kontroli pojazdów, ograniczenia swobody przedsiębiorczości polegające w szczególności na uzależnieniu wydawania zezwoleń od interesu publicznego, wymogu posiadania minimalnego kapitału zakładowego w wysokości 100 000 EUR, ograniczeniu przedmiotu działalności spółki w odniesieniu do tych przedsiębiorstw oraz zakazie łączenia funkcji wspólników, członków zarządu i rady nadzorczej z innymi rodzajami działalności, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 43 WE.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa T-60/13: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2013 r. — Reiner Appelrath-Cüpper przeciwko OHIM — Ann Christine Lizenzmanagement (AC)

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/23

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2013 r. — Reiner Appelrath-Cüpper przeciwko OHIM — Ann Christine Lizenzmanagement (AC)
   (Sprawa T-60/13)
   2013/C 101/51
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Reiner Appelrath-Cüpper Nachf. GmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Schumann i A. Berger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Ann Christine Lizenzmanagement GmbH & Co. KG (Braunschweig, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 28 listopada 2012 r. (sprawa R 108/2012-4) w zakresie, w jakim odwołanie zostało uwzględnione, a zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego odrzucone;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania;

               —

               obciążenie interwenienta kosztami postępowania przed Urzędem Harmonizacji.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „AC” dla towarów i usług z klas 9, 14, 18, 25 i 35 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 070 021

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: niemieckie znaki towarowe nr 30 666 076 i 30 666 074, międzynarodowa rejestracja nr 948 259 podlegającego ochronie w kilku państwach członkowskich Unii Europejskiej graficznego znaku towarowego „AC ANNE CHRISTINE” dla towarów i usług z klas 3, 9, 14, 18, 25 i 35; wspólnotowy znak towarowy nr 6 904 783 dla towarów i usług z klas 3, 9, 14 i 25; wspólnotowy znak towarowy nr 6 905 541 dla towarów i usług 3, 14 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uwzględnienie odwołania i uchylenie spornej decyzji w odniesieniu do towarów i usług z klas 9, 14, 18, 25 i 35, odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego i oddalenie odwołania w pozostałym zakresie

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b), art. 15 i art. 42 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 207/2009


title: Sprawa T-563/12: Skarga wniesiona w dniu 26 grudnia 2012 r. — Central Bank of Iran przeciwko Radzie

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/21

         Skarga wniesiona w dniu 26 grudnia 2012 r. — Central Bank of Iran przeciwko Radzie
   (Sprawa T-563/12)
   2013/C 55/37
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Central Bank of Iran (Teheran, Iran) (przedstawiciel: M. Lester, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. (1) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. (2) w zakresie, w jakim środki te mają zastosowanie do strony skarżącej;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że nie zostało spełnione żadne z kryteriów prawnych umieszczenia strony skarżącej w wykazie, Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, uznając, iż zostało spełnione którekolwiek z kryteriów umieszczenia w wykazie, i brak jest ważnej podstawy prawnej dla jej wskazania.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada nie przedstawiła odpowiedniego lub wystarczającego uzasadnienia dla objęcia strony skarżącej zakwestionowanymi środkami.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Rada nie zagwarantowała stronie skarżącej prawa do obrony i prawa do skutecznej kontroli sądowej.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że decyzja Rady o wskazaniu strony skarżącej naruszyła, w sposób nieuzasadniony lub nieproporcjonalny, prawa podstawowe strony skarżącej, w tym prawo do ochrony własności, działalności gospodarczej i reputacji.

      (1)  Decyzja Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotycząca zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 58).

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 16).


title: Sprawa C-615/12 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 listopada 2013 r. — Arbos, Gesellschaft für Musik und Theater przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Skarga o odszkodowanie — Subwencje przyznane w ramach projektów finansowanych z programu „Kultura 2000” — Żądania zapłaty różnych kwot — Treść skargi — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/3

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 listopada 2013 r. — Arbos, Gesellschaft für Musik und Theater przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-615/12 P) (1)

   (Odwołanie - Skarga o odszkodowanie - Subwencje przyznane w ramach projektów finansowanych z programu „Kultura 2000” - Żądania zapłaty różnych kwot - Treść skargi - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)
   2013/C 377/05
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Arbos, Gesellschaft für Musik und Theater (przedstawiciel: H. Karl, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Mölls i D. Roussanov, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 25 października 2012 r. w sprawie T-161/06 Arbos przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę mającą na celu zasądzenie od Komisji, po pierwsze, kwoty 38 585,42 EUR powiększonej o odsetki naliczone według stopy 12 % od dnia 1 stycznia 2001 r. oraz kwoty 27 618,91 EUR powiększonej o odsetki naliczone według stopy 12 % od dnia 1 marca 2003 r., a po drugie, kwoty 26 459,38 EUR bez VAT z tytułu kosztów wynagrodzenia adwokackiego poniesionych w toku postępowania poprzedzającego wniesienie skargi — Naruszenie art. 44 § 1 lit. c) regulaminu postępowania przed Sądem.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Arbos, Gesellschaft für Musik und Theater zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 63 z 2.3.2013.


title: Sprawa F-123/05: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 3 maja 2007 r. — Bracke przeciwko Komisji (Urzędnicy — Konkursy — Konkurs wewnętrzny — Warunki dopuszczenia — Ogłoszenie o konkursie — Warunek dotyczący stażu pracy — Personel tymczasowy — Artykuł 27 regulaminu pracowniczego — Zasada dobrej administracji — Zasada niedyskryminacji)

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/25

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 3 maja 2007 r. — Bracke przeciwko Komisji
   (Sprawa F-123/05) (1)

   (Urzędnicy - Konkursy - Konkurs wewnętrzny - Warunki dopuszczenia - Ogłoszenie o konkursie - Warunek dotyczący stażu pracy - Personel tymczasowy - Artykuł 27 regulaminu pracowniczego - Zasada dobrej administracji - Zasada niedyskryminacji)
   (2007/C 129/43)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Jean-Marc Bracke (Etterbeeck, Belgia) (przedstawiciel: P. Bruwier, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Martin i L. Lozano Palacios)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze, brak zastosowania, na podstawie art. 241 WE, pkt III.1 ogłoszenia o konkursie COM/PC/04 z uwagi na naruszenie zasady niedyskryminacji oraz po drugie, uchylenie decyzji organu powołującego o odmowie zatrudnienia skarżącego, jak również późniejszych aktów wydanych w związku z tą decyzją, z uwagi na to, że narusza ona art. 27 regulaminu pracowniczego, zasadę niedyskryminacji, zasadę dobrej administracji, zasady niezawisłości komisji konkursowej, zasadę uzasadnionych oczekiwań i że opiera się na bezprawnym sformułowaniu ogłoszenia o konkursie.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako oczywiście bezzasadna.

               2)

               Każda ze stron pokryje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006 r., str. 53.


title: Sprawa T-480/11: Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2015 r. – Technion i Technion Research & Development Foundation/Komisja [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty uwzględnione w ramach audytu finansowego dotyczącego wykonania pewnych umów badawczych zawartych w ramach szóstego programu ramowego w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia i audytu — Obowiązek przeprowadzenia konkretnej analizy każdego dokumentu — Nadrzędny interes publiczny]

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/25

         Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2015 r. – Technion i Technion Research & Development Foundation/Komisja
   (Sprawa T-480/11) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty uwzględnione w ramach audytu finansowego dotyczącego wykonania pewnych umów badawczych zawartych w ramach szóstego programu ramowego w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia i audytu - Obowiązek przeprowadzenia konkretnej analizy każdego dokumentu - Nadrzędny interes publiczny])
   (2015/C 213/45)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Technion – Israel Institute of Technology (Hajfa, Izrael); i Technion Research & Development Foundation Ltd (Hajfa) (przedstawiciele: początkowo adwokaci D. Grisay i D. Piccininno, następnie D. Grisay i C. Hartman)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo P. Costa de Oliveira i C. ten Dam, następnie F. Clotuche-Duvieusart, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 30 czerwca 2011 r. w sprawie odmowy Technion – Israel Institute of Technology dostępu do dokumentów uwzględnionych w ramach audytu finansowego dotyczącego wykonania pewnych umów badawczych zawartych w ramach szóstego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji, przyczyniającego się do utworzenia europejskiej przestrzeni badawczej i innowacji (2002–2006).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Technion – Israel Institute of Technology i Technion Research & Development Foundation Ltd zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 340 z 19.11.2011.


title: Sprawa T-130/09: Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2009 r. — Eliza przeciwko OHIM — Went Computing Consultancy Group (eliza)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/40

         Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2009 r. — Eliza przeciwko OHIM — Went Computing Consultancy Group (eliza)
   (Sprawa T-130/09)
   2009/C 153/78
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Eliza Corporation (Beverly, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: R. Köbbing, lawyer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Went Computing Consultancy Group BV (Utrecht, Niderlandy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 2 lutego 2009 r. w sprawie R 1244/2008-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „eliza” dla towarów i usług należących do klas 9, 37 i 42

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Went Computing Consultancy Group BV

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: rejestracja słownego znaku towarowego „ELISE” jako wspólnotowego znaku towarowego dla towarów i usług należących do klas 9, 16, 35 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (1) (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009), z uwagi na to, że Izba Odwoławcza mylnie stwierdziła, że istniało w odczuciu właściwego kręgu odbiorców prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku rozpatrywanych znaków towarowych.

      (1)  Zastąpionego przez rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa T-262/04: Skarga wniesiona dnia 25 czerwca 2004 r. przez spółkę BIC S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/22

         Skarga wniesiona dnia 25 czerwca 2004 r. przez spółkę BIC S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego
   (Sprawa T-262/04)
   (2004/C 251/40)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 25 czerwca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga wniesiona przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego przez spółkę BIC S.A. z siedzibą w Clichy (Francja), reprezentowaną przez Michela-Paula Escande'a, adwokata.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 kwietnia 2004 r. (sprawa R 468/2003-4), w części stwierdzającej, że należy odmówić rejestracji znaku towarowego objętego zgłoszeniem nr 1 738 392 z powodów przewidzianych w art. 7 rozporządzenia nr 40/94, ponieważ spółka BIC wykazała, że przesłanki stosowania tego artykułu zostały spełnione w tym przypadku;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Trójwymiarowy znak towarowy przedstawiony w kształcie zapalniczki.

               Towary lub usługi:

               Towary klasy 34 (artykuły dla palaczy, zapalniczki) – zgłoszenie nr 1 738 392.

               Decyzja zaskarżona do Izby Odwoławczej:

               Odmowa rejestracji przez eksperta.

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Odrzucenie odwołania.

               Podstawy odwołania:

               Zdaniem skarżącej, wykazała ona, że kształt zapalniczki, co do której wnioskuje rejestrację w charakterze znaku towarowego, jest szeroko rozpoznawany przez konsumentów jako jej przynależny.
               Zdaniem skarżącej, przedstawiła ona dowód, że kształt zapalniczki BIC uzyskał charakter odróżniający w rozumieniu art. 7 rozporządzenia (WE) nr 40/94.


title: Sprawa T-313/17: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2017 r. – Wajos/EUIPO (Kształt butelki)

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/50

         Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2017 r. – Wajos/EUIPO (Kształt butelki)
   (Sprawa T-313/17)
   (2017/C 231/64)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Wajos GmbH (Dohr, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Schneiders, R. Krillke i B. Schneiders)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Kształt butelki) – zgłoszenie nr 14 886 097

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 lutego 2017 r. w sprawie R 1526/2016-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-215/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 25 kwietnia 2017 r. – Nova Kreditna Banka Maribor d.d./Republika Słowenii

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 25 kwietnia 2017 r. – Nova Kreditna Banka Maribor d.d./Republika Słowenii
   (Sprawa C-215/17)
   (2017/C 213/28)
   Język postępowania: słoweński

      Sąd odsyłający

   Vrhovno sodišče Republike Slovenije

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nova Kreditna Banka Maribor d.d.

      Strona pozwana: Republika Słowenii

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2003/98 tiret trzecie, zmienionej dyrektywą 2013/37 (wersja skonsolidowana), przy uwzględnieniu zasady minimalnej harmonizacji, należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe mogą umożliwiać nieograniczony (bezwarunkowy) dostęp do wszystkich informacji wynikających z umów dotyczących praw autorskich i umów o świadczenie usług doradztwa, nawet jeśli umowy te zostały określone jako tajemnica handlowa, i to wyłącznie w stosunku do podmiotów pozostających pod dominującym wpływem państwa, ale nie do pozostałych podmiotów, oraz czy na wykładnię wpływa też rozporządzenie (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do zasad dotyczących ujawniania, w ten sposób, że dostęp do informacji publicznej w rozumieniu dyrektywy 2003/98 nie może być szerszy niż dostęp przyznany przez jednolite zasady dotyczące ujawnienia informacji przewidziane w tym rozporządzeniu?

               2)

               Czy rozporządzenie nr 575/2013 w odniesieniu do zasad dotyczących ujawniania w związku z działalnością banku, a w szczególności część ósmą, art. 446 i 432 ust. 2, należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie przepisom krajowym nakazującym bankowi, który pozostaje lub pozostawał pod dominującym wpływem podmiotu prawa publicznego, ujawnienie danych dotyczących zawartych przezeń umów o usługi doradztwa, usługi prawne, usługi objęte prawami autorskimi i prawami własności intelektualnej, a mianowicie informacji dotyczących rodzaju zawartej transakcji, kontrahenta (w przypadku osoby prawnej: nazwy lub firmy spółki, siedziby, adresu firmy), wartości umowy i kwot poszczególnych płatności, daty i czasu obowiązywania stosunku handlowego, a także analogicznych danych wynikających z aneksów do umowy, które to informacje powstały w okresie pozostawania pod dominującym wpływem, bez żadnych wyjątków i bez możliwości wyważenia interesu publicznego polegającego na dostępie do informacji i interesu banku polegającego na zachowaniu tajemnicy handlowej, jeśli nie chodzi o sytuację faktyczną obejmującą elementy transgraniczne?


title: Sprawa C-85/06: Skarga wniesiona w dniu  10 lutego 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/13

         Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-85/06)
   (2006/C 74/27)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 10 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Ulricha Wölkera, doradcę prawnego i Minę Konstantinidi, członka służby prawnej Komisji, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Greckiej.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, iż nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/04/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG, a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2.

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na transpozycję dyrektywy upłynął w dniu 14 lutego 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 41 z. 14.2.2003 r., str. 26.


title: Sprawa T-116/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 25 lutego 2013 r. przez Giorgia Lebedefa od postanowienia wydanego w dniu 12 grudnia 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-70/11 Lebedef przeciwko Komisji

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/19

         Odwołanie wniesione w dniu 25 lutego 2013 r. przez Giorgia Lebedefa od postanowienia wydanego w dniu 12 grudnia 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-70/11 Lebedef przeciwko Komisji
   (Sprawa T-116/13 P)
   2013/C 147/35
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Giorgio Lebedef (Senningerberg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie F-70/11 Lebedef przeciwko Komisji, której przedmiotem było żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny wnoszącego odwołanie za okres 1.1.2008-31.12.2008, a konkretnie części sprawozdania sporządzonej przez EUROSTAT za ten sam okres;

               —

               uwzględnienie żądań przedstawionych przez wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji;

               —

               ewentualnie odesłanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej;

               —

               orzeczenie w przedmiocie kosztów i obciążenie nimi Komisji Unii Europejskiej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej orzekł, iż wnoszący odwołanie nie został wyznaczony do udziału w uzgodnieniach i że jego udział w nich wchodził w zakres przysługującego mu zwolnienia z pełnienia obowiązków służbowych w połowie wymiaru czasu pracy do celów działalności związkowej (odnośnie do pkt 41-45 zaskarżonego postanowienia).

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej orzekł, iż szczególny system oceny przedstawicieli personelu obejmuje wszelką działalność związkową oraz błędnie zinterpretował powody, dla których wnoszący odwołanie nie pracował w zatrudniającej go jednostce organizacyjnej, przez co doszedł do wniosku, że wnoszący odwołanie nie miał prawa podważać kompetencji oceniających (odnośnie do pkt 50 i 51 zaskarżonego postanowienia).

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej błędnie przyjął za punkt wyjścia względy dotyczące w szczególności upoważnienia oceniających do oceny wnoszącego odwołanie jedynie na podstawie jego pracy wykonywanej na rzecz zatrudniającej go jednostki organizacyjnej oraz tego, że wnoszący odwołanie powoływał się na przysługujące mu zwolnienie z pełnienia obowiązków służbowych w połowie wymiaru czasu pracy do celów działalności związkowej, aby uzasadnić, iż nie pracował on na rzecz zatrudniającej go jednostki organizacyjnej (odnośnie do pkt 59 i 60 zaskarżonego postanowienia).

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej uznał, iż okoliczności niniejszej sprawy różnią się od okoliczności sprawy F-36/07 Lebedef przeciwko Komisji, w której zapadł wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 7 maja 2008 r., Zb.Orz.SP s. I-A-1-00143 i II-A-1-00759, i że le wnoszącemu odwołanie słusznie można było przyznać poziom wydajności IV (odnośnie do pkt 69 i 70 zaskarżonego postanowienia).


title: Sprawa F-96/12: Skarga wniesiona w dniu 11 września 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/23

         Skarga wniesiona w dniu 11 września 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-96/12)
   2012/C 343/40
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/AD/207/11 potwierdzającej decyzję w sprawie niewpisania skarżącego na listę rezerwy kadrowej ze względu na brak spełnienia określonych szczególnych warunków dopuszczenia do tego konkursu oraz wniosek o odszkodowanie.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/AD/206/11 (AD5) i EPSO/AD/207/11 (AD 7) z dnia 1 czerwca 2012 r. potwierdzającej decyzję z dnia 9 lutego 2012 r. w sprawie nieumieszczenia skarżącego na liście rezerwy kadrowej tego konkursu ze względu na brak spełnienia przez niego określonych szczególnych warunków dopuszczenia;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/AD/206/11 (AD5) i EPSO/AD/207/l1 (AD 7) z dnia 9 lutego 2012 r.;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego kwoty ustalonej ex aequo et bono wstępnie na 3 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-561/14: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2014 r. – One of Us i in. przeciwko Parlamentowi i in.

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/45

         Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2014 r. – One of Us i in. przeciwko Parlamentowi i in.
   (Sprawa T-561/14)
   2014/C 409/65
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Citizens’ Initiative One of Us i in. (przedstawiciel: adwokat C. de La Hougue)

      Strona pozwana: Parlament Europejski, Komisja Europejska I Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenia nieważności komunikatu Komisji COM (2014) 355 wersja ostateczna;

               —

               tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności art. 10 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 211/2011;

               —

               obciążenie pozwanych kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym podnosi, że odpowiedź Komisji na wniosek skarżących dotyczący wydania aktu prawnego oraz na poruszane przez skarżących w inicjatywie obywatelskiej „One of us” kwestie jest niezadowalająca, ponieważ Komisja i) nie odpowiedziała na fakt, że ludzki zarodek jest istotą ludzką, oraz ii) nie ustosunkowała się do oczywistych sprzeczności.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia demokratycznej procedury, z uwagi na to, że Komisja:

                           —

                           nie podała prawnych podstaw odmowy przekazania wniosku skarżących do Parlamentu;

                           —

                           błędnie rozumie wymogi określone w rozporządzeniu nr 211/2011 (1) i utrzymuje monopol na procedurę legislacyjną wbrew postanowieniom traktatów o dialogu międzyinstytucjonalnym;

                           —

                           nie przedstawiła oddzielnie swoich wniosków prawnych i politycznych zgodnie z wymogami rozporządzenia nr 211/2011.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący braku zgodności rozporządzenia nr 211/2011 z traktatami. Skarżący podnoszą, że:

                           —

                           przeciwdziała się określonym w traktacie z Lizbony celom poprawy demokratycznej legitymizacji instytucji i nakłonienia obywateli europejskich do udziału w procesie demokratycznym, jeżeli inicjatywa obywatelska może zostać odrzucona przez Komisję z subiektywnych lub arbitralnych powodów bez jej zbadania przez Parlament;

                           —

                           zasada praworządności ulega naruszeniu, jeżeli decyzja Komisji nie podlega kontroli prawnej.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 211/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie inicjatywy obywatelskiej.


title: Sprawa C-150/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Bruxelles — Belgia) — Bureau d’intervention et de restitution belge (BIRB) przeciwko Beneo Orafti SA (Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Cukier — Charakter i zakres kwot przejściowych przydzielonych przedsiębiorstwu produkującemu cukier — Możliwość skorzystania przez przedsiębiorstwo otrzymujące pomoc restrukturyzacyjną w roku gospodarczym 2006/2007 z przydzielonej mu kwoty przejściowej — Obliczenie kwoty podlegającej zwrotowi i kary w przypadku nieprzestrzegania zobowiązań podjętych w ramach planu restrukturyzacji — Zasada ne bis in idem)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/13

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Bruxelles — Belgia) — Bureau d’intervention et de restitution belge (BIRB) przeciwko Beneo Orafti SA
   (Sprawa C-150/10) (1)

   (Rolnictwo - Wspólna organizacja rynków - Cukier - Charakter i zakres kwot przejściowych przydzielonych przedsiębiorstwu produkującemu cukier - Możliwość skorzystania przez przedsiębiorstwo otrzymujące pomoc restrukturyzacyjną w roku gospodarczym 2006/2007 z przydzielonej mu kwoty przejściowej - Obliczenie kwoty podlegającej zwrotowi i kary w przypadku nieprzestrzegania zobowiązań podjętych w ramach planu restrukturyzacji - Zasada ne bis in idem)
   2011/C 269/20
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de première instance de Bruxelles

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bureau d’intervention et de restitution belge (BIRB)

      Strona pozwana: Beneo Orafti SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal de première instance de Bruxelles — Wykładnia art. 9 rozporządzenia Komisji (WE) nr 493/2006 z dnia 27 marca 2006 r. ustanawiającego środki przejściowe w ramach reformy wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru i zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1265/2001 i (WE) nr 314/2002 (Dz.U. L 89, s. 11) — Wykładnia art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 58, s. 42) — Wykładnia art. 26 i 27 rozporządzenia Komisji nr 968/2006 z dnia 27 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 (Dz.U. L 176, s. 32) — Charakter i zakres kwot przejściowych przydzielonych przedsiębiorstwu produkującemu cukier — Zgodność z przepisami unijnymi przydziału kwoty przejściowej przedsiębiorstwu korzystającemu z pomocy restrukturyzacyjnej w roku gospodarczym 2006/2007 — Obliczenie kwoty podlegającej zwrotowi i kary w przypadku nieprzestrzegania zobowiązań podjętych w ramach planu restrukturyzacji

      Sentencja

               1)

               Artykuł 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej należy interpretować w ten sposób, że zawarty w nim termin „kwota” obejmuje również kwoty przejściowe, o których mowa w art. 9 rozporządzenia Komisji (WE) nr 493/2006 z dnia 27 marca 2006 r. ustanawiającego środki przejściowe w ramach reformy wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru i zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1265/2001 i (WE) nr 314/2002.

               2)

               Artykuł 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 320/2006 należy interpretować w ten sposób, iż w okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym wspomniane w tym przepisie zobowiązanie zrzeczenia się kwoty mającej zastosowanie do produkcji cukru, izoglukozy i syropu inulinowego, przydzielonej temu przedsiębiorstwu, którą to przedsiębiorstwo z kolei przydzieliło jednej lub kilku swoim fabrykom, staje się skuteczne z dniem, w którym — mając na uwadze informacje przekazane mu lub opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej — przedsiębiorstwo, które podejmuje to zobowiązanie, jest w stanie dowiedzieć się jako przedsiębiorstwo zachowujące zwykłą staranność, że zdaniem właściwych władz spełnione są warunki uzyskania pomocy restrukturyzacyjnej określone w art. 5 ust. 2 tego rozporządzenia.

               3)

               Artykuł 26 ust. 1 i art. 27 rozporządzenia Komisji (WE) nr 968/2006 z dnia 27 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 oraz art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru należy interpretować w ten sposób, iż produkcja taka jak ta, której dotyczy sprawa przed sądem krajowym, przy założeniu, iż jest sprzeczna ze wspomnianym w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 320/2006 zobowiązaniem zrzeczenia się kwoty mającej zastosowanie do produkcji cukru, izoglukozy i syropu inulinowego, przydzielonej temu przedsiębiorstwu, którą to przedsiębiorstwo z kolei przydzieliło jednej lub kilku swoim fabrykom, może prowadzić do zwrotu pomocy, nałożenia kary i pobrania opłaty za nadwyżki, przewidzianych odpowiednio w tych przepisach. Jeżeli chodzi o karę przewidzianą w art. 27 ust. 3 rozporządzenia nr 968/2006, do sądu krajowego należy ocena, czy w świetle wszystkich okoliczności zawisłej przed nim sprawy przypadek niezgodności może zostać zakwalifikowany jako celowy lub wynikający z rażącego niedbalstwa. Zasady ne bis in idem, proporcjonalności i niedyskryminacji należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie kumulatywnemu zastosowaniu tych środków.

               4)

               Artykuł 26 ust. 1 rozporządzenia nr 968/2006 należy interpretować w ten sposób, że przy założeniu, iż w okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym przedsiębiorstwo wypełniło swoje zobowiązanie częściowego demontażu urządzeń produkcyjnych w danych fabrykach, lecz nie wypełniło wspomnianego w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 320/2006 zobowiązania zrzeczenia się kwoty mającej zastosowanie do produkcji cukru, izoglukozy i syropu inulinowego, przydzielonej temu przedsiębiorstwu, którą to przedsiębiorstwo z kolei przydzieliło jednej lub kilku swoim fabrykom, sumę pomocy podlegającej zwrotowi stanowi część pomocy odpowiadająca zobowiązaniu, które nie zostało wypełnione. Tę część pomocy należy określić na podstawie sum ustalonych w art. 3 ust. 5 rozporządzenia nr 320/2006.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Sprawa C-438/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Taranto (Włochy) w dniu 10 sierpnia 2015 r. – postępowanie karne przeciwko Davide Durante

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Taranto (Włochy) w dniu 10 sierpnia 2015 r. – postępowanie karne przeciwko Davide Durante
   (Sprawa C-438/15)
   (2015/C 381/16)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Taranto

      Oskarżony

   Davide Durante

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 43, 49 i 56 i nast. TWE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym w dziedzinie gier hazardowych, które w ramach nowego postępowania w sprawie udzielenia koncesji, zgodnie z art. [10 ust.] 9 g ustawy nr 44 z dnia 26 kwietnia 2012 r., zawierają postanowienia o wykluczeniu z przetargu ze względu na niespełnienie warunku w zakresie zdolności ekonomiczno-finansowej uczestnika, nie przewidując przy tym w celu wykazania tej zdolności odpowiednich, alternatywnych kryteriów względem ustanowionego wymogu przedłożenia dwóch różnych zaświadczeń wydanych przez dwie różne instytucje kredytowe, w sytuacji gdy zaświadczenia zostały wydane przez jeden podmiot?


title: Sprawa T-255/17: Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2017 r. – Les Mousquetaires i ITM Entreprises/Komisja

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/30

         Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2017 r. – Les Mousquetaires i ITM Entreprises/Komisja
   (Sprawa T-255/17)
   (2017/C 231/38)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Les Mousquetaires (Paryż, Francja), ITM Entreprises (Paryż) (przedstawiciele: N. Jalabert-Doury, B. Chemama i K. Mebarek, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zastosowanie środka organizacji postępowania w postaci wezwania Komisji do sprecyzowania domniemań i przedstawienia dostępnych jej wskazówek umożliwiających uzasadnienie przedmiotu i celu decyzji AT.40466 – Tute 1 i AT.40467 – Tute 2;

               —

               uwzględnienie zarzutu niezgodności z prawem art. 20 ust. 4 rozporządzenia nr 1/2003 w zakresie, w jakim nie przewiduje on skutecznego środka odwoławczego w odniesieniu do warunków wykonywania decyzji w przedmiocie kontroli, zgodnie z art. 6 ust. 1, art. 8 i art. 13 EKPC, a także art. 7 i 47 karty;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji AT.40466 – Tute 1 i AT.40467 – Tute 2 z dnia 21 lutego 2017 r. nakazujących spółce Les Mousquetaires S.A.S. i wszystkim jej spółkom zależnym podporządkowanie się kontroli, na podstawie art. 20 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r.;

               —

               czysto posiłkowo, stwierdzenie nieważności mających tę samą treść decyzji AT.40466 – Tute 1 i AT.40467 – Tute 2, wydanych w odniesieniu do spółki ITM Entreprises S.A.S. w dniu 9 lutego 2017 r., które to decyzje nie zostały doręczone ich adresatom;

               —

               stwierdzenie nieważności podjętej przez Komisję decyzji o zajęciu i skopiowaniu danych zapisanych na urządzeniach do komunikacji i przechowywania danych, zawierających dane dotyczące życia prywatnego użytkowników i o oddaleniu przedstawionego przez stronę skarżącą żądania zwrotu owych danych;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia praw podstawowych, prawa do nienaruszalności miru domowego i prawa do skutecznej ochrony sądowej, ze względu na brak skutecznego środka zaskarżenia w odniesieniu do warunków wykonywania decyzji w przedmiocie kontroli.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 20 ust. 4 rozporządzenia nr 1/2003 oraz praw podstawowych ze względu na okoliczność, że decyzje w przedmiocie kontroli są niewystarczająco uzasadnione, a tym samym pozbawiają stronę skarżącą podstawowej gwarancji, jaka jest w tym zakresie wymagana. W szczególności decyzje te nie określają wystarczająco precyzyjnie przedmiotu ani celu kontroli i nie opisują domniemań ani wskazówek, jakie zgromadziła Komisja.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 20 ust. 3 i 4, a także art. 21 rozporządzenia nr 1/2003 oraz praw podstawowych w ten sposób, że strona skarżąca została pozbawiona innych gwarancji podstawowych. W szczególności decyzje w przedmiocie kontroli nie zostały ograniczone pod względem czasowym, mogły zostać wykonane bez skutecznego doręczenia i bez poszanowania prawa do pomocy prawnej, prawa do milczenia i prawa do poszanowania życia prywatnego strony skarżącej, jak też nie pozwoliły stronie skarżącej na skuteczny sprzeciw, zważywszy na powtarzające się ostrzeżenia o sankcjach grożących za utrudnianie kontroli.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący oczywistego błędu w ocenie i naruszenia zasady proporcjonalności w odniesieniu do sposobu, w jaki Komisja zdecydowała o celowości, czasie trwania i zakresie kontroli.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia praw podstawowych, jakiego dopuszczono się przy wydaniu decyzji o odmowie zapewnienia właściwej ochrony określonych dokumentów zawierających dane osobowe, w odniesieniu do których strona skarżąca domagała się ochrony na podstawie prawa Unii.

               6.

               Podniesiony posiłkowo zarzut szósty, w ramach którego strona skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności wydanej w dniu 9 lutego 2017 r. decyzji w przedmiocie kontroli, w oparciu o te same zarzuty.


title: Sprawa C-524/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Paris (Francja) w dniu 12 listopada 2009 r. — Ville de Lyon przeciwko Caisse des dépôts et consignations

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Paris (Francja) w dniu 12 listopada 2009 r. — Ville de Lyon przeciwko Caisse des dépôts et consignations
   (Sprawa C-524/09)
   2010/C 37/36
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal administratif de Paris

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ville de Lyon

      Strona pozwana: Caisse des dépôts et consignations

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy udostępnienie lub odmowa udostępnienia informacji, o których mowa w pkt 12 załącznika XVI do rozporządzenia (WE) nr 2216/2004 z dnia 21 grudnia 2004 r. (1) leży wyłącznie w gestii centralnego administratora, czy również w gestii administratora rejestru krajowego?

               2)

               Jeżeli czynności te leżą w gestii administratora rejestru krajowego, to czy informacje takie należy uznać za „informacje dotyczące emisji do środowiska” w rozumieniu art. 4 dyrektywy 2003/4/WE z dnia 28 stycznia 2003 r. (2), co do których nie można podnieść zarzutu „poufności informacji handlowych lub przemysłowych”, czy też ich udostępnianie podlega szczególnym regułom dotyczącym kwestii poufności?

               3)

               Jeżeli zastosowanie mają szczególne reguły dotyczące kwestii poufności, to czy wykluczona jest możliwość udostępniania takich informacji przed upływem okresu pięciu lat, czy też termin ten dotyczy jedynie pięcioletniego okresu rozdzielania uprawnień na podstawie dyrektywy 2003/97/WE z dnia 13 października 2003 r. (3)?

               4)

               Jeżeli zastosowanie ma wskazany termin pięcioletni, to czy art. 10 rozporządzenia nr 2216/2004 z dnia 21 grudnia 2004 r. pozwala na jego wyłączenie i czy wyłączenia takiego można odmówić jednostce samorządu terytorialnego, która wnosi o udostępnienie tych informacji w celu zawarcia umowy w przedmiocie zlecenia świadczenia usług użyteczności publicznej w zakresie zaopatrzenia miasta w energię cieplną?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2216/2004 z dnia 21 grudnia 2004 r. w sprawie standaryzowanego i zabezpieczonego systemu rejestrów stosownie do dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz decyzji nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 386, s. 1).

      (2)  Dyrektywa 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającą dyrektywę Rady 90/313/EWG (Dz.U. 41, s. 26).

      (3)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s. 32).


title: Sprawa C-287/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 września 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep — Niderlandy) — D. P. W. Hendrix przeciwko Raad van Bestuur van het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Artykuły 12 WE, 17 WE, 18 WE i 39 WE — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuły 4 ust. 2a i art. 10a oraz załącznik IIa — Rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 — Artykuł 7 ust. 1 — Specjalne świadczenia nieskładkowe — Niderlandzkie świadczenie dla młodych osób niepełnosprawnych — Charakter świadczenia wykluczający jego przenoszenie)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 września 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep — Niderlandy) — D. P. W. Hendrix przeciwko Raad van Bestuur van het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen
   (Sprawa C-287/05) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Artykuły 12 WE, 17 WE, 18 WE i 39 WE - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuły 4 ust. 2a i art. 10a oraz załącznik IIa - Rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 - Artykuł 7 ust. 1 - Specjalne świadczenia nieskładkowe - Niderlandzkie świadczenie dla młodych osób niepełnosprawnych - Charakter świadczenia wykluczający jego przenoszenie)
   (2007/C 269/11)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Centrale Raad van Beroep (Niderlandy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: D. P. W. Hendrix

      Strona pozwana: Raad van Bestuur van het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Centrale Raad van Beroep — Wykładnia art. 4 ust. 2a rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie w brzmieniu zmienionym i zaktualizowanym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. 1997, L 28, str. 1), ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem Rady (WE) nr 1223/98 z dnia 4 czerwca 1998 r. (Dz.U. L 168, str. 1) oraz zakresu zastosowania art. 12 WE, 18 WE, 39 WE i art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 257, str. 2)
   Sentencja

               1)

               Świadczenie takie jak przyznawane na podstawie ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o ubezpieczeniu młodych osób niepełnosprawnych w razie niezdolności do pracy (Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten) należy uznać za specjalne świadczenie nieskładkowe w rozumieniu art. 4 ust. 2a rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i zaktualizowanym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem Rady (WE) nr 1223/98 z dnia 4 czerwca 1998 r., z takim skutkiem, że w odniesieniu do osób będących w sytuacji takiej jak skarżący w postępowaniu przed sądem krajowym stosować należy wyłącznie zasadę koordynacji wprowadzoną przez art. 10a tego rozporządzenia i że dopuszczalne jest zastrzeżenie wypłaty tego świadczenia na rzecz osób zamieszkujących na terytorium państwa członkowskiego, które przyznaje to świadczenie. Okoliczność, że zainteresowany pobierał wcześniej świadczenie dla młodych osób niepełnosprawnych, które mogło było być przenoszone, nie ma wpływu na stosowanie tych przepisów.

               2)

               Artykuł 39 WE i art. 7 rozporządzenie Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie istnieniu uregulowania krajowego, które wykonuje art. 4 ust. 2a i art. 10a rozporządzenia nr 1408/71 w brzmieniu zmienionym i zaktualizowanym rozporządzeniem nr 118/97, ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem nr 1223/98 i przewiduje, że specjalne świadczenie nieskładkowe wymienione w załączniku IIa do tego rozporządzenia może zostać przyznane jedynie osobom zamieszkującym na terytorium krajowym. Jednakże stosowanie tego uregulowania nie może naruszać praw przysługujących osobie w sytuacji skarżącego w postępowaniu przed sądem krajowym, co stanowi warunek wykraczający poza wymóg realizacji uzasadnionego celu przyjętego przez prawo krajowe. Na sądzie krajowym, który jest zobowiązany dokonać, w najszerszym możliwym zakresie, wykładni prawa krajowego zgodnej z prawem wspólnotowym, spoczywa obowiązek uwzględnienia w szczególności, że pracownik ten utrzymał wszystkie swoje więzi ekonomiczne i socjalne z państwem członkowskim pochodzenia.

      (1)  Dz.U. C 296 z 26.11.2005.


title: Sprawa T-294/11: Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2011 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/25

         Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2011 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji
   (Sprawa T-294/11)
   2011/C 238/44
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias i S. Papaiioannou)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie skargi

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji z dnia 15 kwietnia 2011 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w części dotyczącej korekt finansowych zastosowanych do Republiki Greckiej lub ewentualnie zmianę tej decyzji

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Republika Grecka żąda w swej skardze stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji z dnia 15 kwietnia 2011 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) notyfikowanej jako dokument nr C(2011) 2517 i opublikowanej w Dzienniku Urzędowym UE L 102/33/16 4 2011 (Dz.U. L 102, s. 33) pod nr 2011/244/UE w części dotyczącej korekt finansowych zastosowanych do Republiki Greckiej w sektorach: a) produkcji oliwy z oliwek, b) wydatków na ustanowienie rejestru upraw oliwek — systemu informacji geograficznej (zwanego dalej „RUO-GIS”) oraz c) pomocy bezpośredniej (rośliny uprawne).
   W odniesieniu do korekty dotyczącej sektora pomocy w produkcji oleju z oliwek skarżąca twierdzi po pierwsze, że Komisja popełniła błąd przy ocenie okoliczności faktycznych, ponieważ niedociągnięcia w sposobie przeprowadzania kontroli systemu są z reguły minimalne i nie uzasadniają korekty w wysokości odpowiednio 10 % i 15 % tym bardziej, że od dnia 1 listopada 2003 r. obowiązuje już funkcjonalny i niezawodny system informacji geograficznej dla sektora oliwek w Grecji (GIS dla oliwek) jako podstawowy instrument kontroli całego systemu pomocy w produkcji oliwy z oliwek i jako że deklaracje o uprawie są starannie sprawdzane podobnie jak wydajność drzew oliwnych i całe funkcjonowanie tłoczni.
   Po drugie skarżąca podnosi, że: a) decyzja Komisji nie ma ważnej i rzeczywistej podstawy prawnej dla korekty wzwyż w związku z powrotem do naruszenia; znaczenie, jakie Komisja przypisuje temu terminowi jest błędne, ponieważ w wyraźny sposób brak jest powtarzających się niedociągnięć; powrót do naruszenia, którego istnienie przyjmuje Komisja opiera się na błędnym założeniu, którego konsekwencja jest w oczywisty sposób błędna ocena rzekomo powtarzających się niedociągnięć biorąc pod uwagę, że w chwili obecnej obowiązuje już podstawowy instrument kontroli systemu GIS dla oliwek i b) Komisja popełniła błąd przy ocenie okoliczności faktycznych, ponieważ w każdym razie korekta wzwyż o 10 % w okresie od 2003 r. do 2004 r. oraz o 15 % w okresie od 2004 r. do 2005 r. jest bezprawna i nieuzasadniona zważywszy że w okresie tym nastąpiły liczne ulepszenia i ciągłe aktualizacje GIS dla oliwek i w konsekwencji system kontroli nie tylko nie pogorszył się lecz został w istotny sposób ulepszony.
   W odniesieniu do korekty w przypadku sektora wydatków na ustanowienie RUO-GIS skarżąca twierdzi po pierwsze, że brak jest ważnych podstaw prawnych dla finansowej korekty wydatków dotyczących procedury ustanowienia GIS dla oliwek, ponieważ fundusze udostępnione na jego stworzenie były odliczone od pomocy, do której uprawnieni byli greccy producenci a brak uwzględnienia tych wydatków stanowi przyczynę bezpodstawnego wzbogacenia EFOGR oraz podwójną sankcję finansową zważywszy, że w każdym razie wszystkie dokonane wydatki są dopuszczalne, jeżeli nie przekraczają budżetu zatwierdzonego przez Komisję i całkowitej kwoty odliczonej w przypadku greckich producentów, gdyż momentem decydującym w celu oceny czy wydatek jest zgodny z prawem jest moment powzięcia zobowiązania prawnego lub jego wykonania a nie moment, w którym zadeklarowano wydatek.
   Po drugie skarżąca powołuje się na: a) naruszenie zasady proporcjonalności w zakresie wydatków w wysokości 2 920 191,03 EUR wynikających z umów uzupełniających b) błędną ocenę okoliczności faktycznych w zakresie wydatków wynikających z umowy 5190/ES/2003.
   W odniesieniu do korekty w przypadku sektora pomocy bezpośredniej (rośliny uprawne) skarżąca twierdzi po pierwsze, że: a) brak jest ważnej podstawy prawnej, aby stosować do nowej wspólnej polityki rolnej (WPR) oraz do nowego systemu płatności jednolitych dawne wytyczne, które przewidywały stosowanie określonych zryczałtowanych kwot korekt i b) ich stosowanie w poważny sposób narusza zasadę proporcjonalności.
   Po drugie skarżąca powołuję się na błędną ocenę okoliczności faktycznych: a) w odniesieniu do podnoszonych niedociągnięć w ramach LPIS [systemu identyfikacji działek rolnych] — GIS b) w odniesieniu do wykazania okoliczności, iż z porównania danych LPIS-GIS wykorzystanego dla roku złożenia wniosków 2007 z pełnymi i wiarygodnymi danymi LPIS-GIS za rok 2009 r., które zostały skontrolowane przez Komisję na miejscu wynika, że różnice i niedociągnięcia są minimalne i nie przekraczają 2 % a zatem jakakolwiek korekta nie powinna była przekraczać tej wartości oraz c) w odniesieniu do podnoszonych niedociągnięć w ramach krzyżowych kontroli administracyjnych przeprowadzonych na miejscu i ich jakości oraz w szczególności do podnoszonego braku zmierzenia użytków zielonych i spóźnionego przeprowadzenia kontroli na miejscu, ponieważ liczne ulepszenia, jakie nastąpiły w roku złożenia wniosków 2007 powinny były doprowadzić Komisję do wniosku, iż nie należało stosować żadnej korekty.
   Wreszcie skarżąca powołuje się na błędną wykładnię i zastosowanie art. 33 rozporządzenia 1290/05 (1) w odniesieniu do korekty wydatków dotyczących środków na rzecz rozwoju obszarów wiejskich.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej.