title: Sprawa C-121/08: Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/17

         Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-121/08)
   (2008/C 116/31)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Kontou-Durande i L. Pignataro)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2005/61/WE (1) z dnia 30 września 2005 r. wykonującej dyrektywę 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie wymogów dotyczących śledzenia losów krwi oraz powiadamiania o poważnych, niepożądanych reakcjach i zdarzeniach, a w każdym razie nie powiadamiając o tych przepisach Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin wyznaczony na dokonanie transpozycji dyrektywy 2005/61/WE do prawa krajowego upłynął w dniu 31 sierpnia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 256 z 1.10.2005, s. 32.


title: Sprawa T-21/15: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2015 r. – Franmax/OHIM – Ehrmann (Dino)

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/32

      Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2015 r. – Franmax/OHIM – Ehrmann (Dino)
      (Sprawa T-21/15)
      (2015/C 107/41)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Franmax UAB (Wilno, Litwa) (przedstawiciel: adwokat E. Saukalas)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ehrmann AG Oberschönegg im Allgäu (Oberschönegg, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed OHIM

         Zgłaszający: Strona skarżąca

         Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „Dino” – zgłoszenie nr 10 809 481

         Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 października 2014 r. w sprawie R 2012/2013-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-603/11: Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2011 r. — Ecologistas en Acción CODA przeciwko Komisji

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/64

      Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2011 r. — Ecologistas en Acción CODA przeciwko Komisji
      (Sprawa T-603/11)
      (2012/C 25/122)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Ecologistas en Acción-CODA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: J. Doreste Hernández, abogado)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Sekretariatu Generalnego Komisji Europejskiej odmawiającej dostępu do dokumentów żądanych przez skarżącą w postępowaniu GESTDEM 2011/6, oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Dokumenty, do których dostępu zażądała skarżąca i które stanowią główny przedmiot niniejszego postępowania, są tożsame z dokumentami w sprawie T-341/11 Ecologistas en acción-CODA przeciwko Komisji.
      Zarzuty i główne argumenty są tożsame z zarzutami i głównymi argumentami podniesionymi w tamtej sprawie, w której kwestionowano ową dorozumianą decyzję odmowną w przedmiocie tego samego wniosku o dostęp.


title: Sprawa C-257/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgerichts Hannover (Niemcy) w dniu 1 czerwca 2015 r. – Michael Ihden, Gisela Brinkmann/TUIfly GmbH.

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgerichts Hannover (Niemcy) w dniu 1 czerwca 2015 r. – Michael Ihden, Gisela Brinkmann/TUIfly GmbH.
   (Sprawa C-257/15)
   (2015/C 279/23)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Michael Ihden, Gisela Brinkmann.

      Strona pozwana: TUIfly GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że nadzwyczajne okoliczności, które wystąpiły podczas lotu przesiadkowego w ramach całkowitej podróży lotniczej, stanowią nadal nadzwyczajne okoliczności w odniesieniu do lotu będącego przedmiotem sporu, w wypadku gdy obsługujący przewoźnik lotniczy ma możliwość uniknięcia opóźnienia na dalszych etapach podróży w ten sposób, że poszczególne loty stanowiące część całkowitej podróży nie zostaną przeprowadzone?

               2.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1: Czy nadzwyczajne okoliczności muszą wystąpić tego samego dnia, dnia poprzedzającego czy może w ogóle jedynie w ramach planowanej założonej podróży?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s.1.


title: Sprawa C-605/14: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus – Finlandia) – Virpi Komu; Hanna Ruotsalainen; Ritva Komu/Pekka Komu; Jelena Komu [Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Zakres stosowania — Jurysdykcja wyłączna — Artykuł 22 pkt 1 — Spory, których przedmiotem są prawa rzeczowe na nieruchomościach — Pojęcie — Żądanie zniesienia współwłasności nieruchomości poprzez sprzedaż]

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/18

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus – Finlandia) – Virpi Komu; Hanna Ruotsalainen; Ritva Komu/Pekka Komu; Jelena Komu
   (Sprawa C-605/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Zakres stosowania - Jurysdykcja wyłączna - Artykuł 22 pkt 1 - Spory, których przedmiotem są prawa rzeczowe na nieruchomościach - Pojęcie - Żądanie zniesienia współwłasności nieruchomości poprzez sprzedaż])
   (2016/C 068/22)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnioskodawcy: Virpi Komu; Hanna Ruotsalainen; Ritva Komu

      Uczestnicy postępowania: Pekka Komu; Jelena Komu

      Sentencja

   Artykuł 22 pkt 1 akapit pierwszy rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że do kategorii spraw, „których przedmiotem są prawa rzeczowe na nieruchomościach” w rozumieniu tego przepisu, należą sprawy dotyczące zniesienia współwłasności nieruchomości poprzez sprzedaż, której przeprowadzenie powierzono powiernikowi.

      (1)  Dz.U. C 81 z 9.3.2015.


title: Sprawa T-453/14: Postanowienie Sądu z dnia 10 września 2015 r. – Pannonhalmi Főapátság/Parlament [Skarga o stwierdzenie nieważności — Petycja skierowana do Parlamentu dotycząca własności zamku Lónyay w Rusovcach (Słowacja) — Petycja uznana za niedopuszczalną — Obowiązek uzasadnienia — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej]

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/28

         Postanowienie Sądu z dnia 10 września 2015 r. – Pannonhalmi Főapátság/Parlament
   (Sprawa T-453/14) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Petycja skierowana do Parlamentu dotycząca własności zamku Lónyay w Rusovcach (Słowacja) - Petycja uznana za niedopuszczalną - Obowiązek uzasadnienia - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej])
   (2015/C 381/30)
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Magyar Bencés Kongregáció Pannonhalmi Főapátság (Pannonhalma, Węgry) (przedstawiciel: adwokat D. Sobor)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: A. Pospíšilová Padowska i T. Lukácsi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji komisji ds. petycji Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r., w której komisja ta uznała za niedopuszczalną petycję przedstawioną przez skarżącą w dniu 26 czerwca 2013 r., ponieważ dotyczy ona dziedziny nienależącej do zakresu kompetencji Unii Europejskiej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Magyar Bencés Kongregáció Pannonhalmi Főapátság zostaje obciążona kosztami postępowania

               3)

               Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów Republiki Słowackiej i Węgier.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa C-349/10 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 2 marca 2011 r. — Claro SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Telefónica SA (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Odmowa rejestracji — Dopuszczalność odwołania wniesionego do izby odwoławczej — Niezłożeni pisma przedstawiającego podstawy odwołania — Artykuł 59 rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Zasada 49 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 — Odwołanie oczywiście bezzasadne)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/9

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 2 marca 2011 r. — Claro SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Telefónica SA
   (Sprawa C-349/10 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Odmowa rejestracji - Dopuszczalność odwołania wniesionego do izby odwoławczej - Niezłożeni pisma przedstawiającego podstawy odwołania - Artykuł 59 rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Zasada 49 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 - Odwołanie oczywiście bezzasadne)
   2011/C 252/16
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Claro SA (przedstawiciel: E. Armijo Chávarri, abogado)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik), Telefónica SA

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 28 kwietnia 2010 r. w sprawie T-225/09 Claro przeciwko OHIM i Telefónica, w którym Sąd oddalił skargę na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 lutego 2009 r. (sprawa R 1079/2008-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Telefónica, SA i BCP S/A

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Claro SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 234 z 28.8.2010.


title: Działania UE związane z poszukiwaniem i wydobyciem ropy naftowej w Europie Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 7 października 2010 r. w sprawie działań UE związanych z poszukiwaniem i wydobyciem ropy naftowej w Europie

text:
               20.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               CE 371/10

         Czwartek, 7 października 2010 r.Działania UE związane z poszukiwaniem i wydobyciem ropy naftowej w Europie
   P7_TA(2010)0352
   Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 7 października 2010 r. w sprawie działań UE związanych z poszukiwaniem i wydobyciem ropy naftowej w Europie
   2011/C 371 E/03

      Parlament Europejski,
   uwzględniając art. 11 i 191 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
   uwzględniając konwencję ONZ o różnorodności biologicznej,
   uwzględniając sieć Natura 2000, ustanowioną na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (dyrektywa siedliskowa) (1), oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. ustanawiającą ramy działań Wspólnoty w dziedzinie polityki środowiska morskiego (dyrektywa ramowa w sprawie strategii morskiej) (2) jako podstawowe środki ochrony różnorodności biologicznej europejskiego środowiska morskiego,
   uwzględniając cele i wymogi służące zapewnieniu korzystnego i dobrego stanu środowiska na europejskich wodach przybrzeżnych i morskich, zgodnie z dyrektywą 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającą ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (ramowa dyrektywa wodna) (3) oraz dyrektywą ramową w sprawie strategii morskiej,
   uwzględniając plan działań UE w zakresie różnorodności biologicznej (4),
   uwzględniając wyciek ropy naftowej z platformy wiertniczej Deepwater Horizon w Zatoce Meksykańskiej,
   uwzględniając naftowe platformy wiertnicze na wodach UE,
   uwzględniając pytania z dnia 7 września 2010 r. skierowane do Rady i Komisji w sprawie skutków wycieku ropy naftowej z platformy Deepwater Horizon dla UE i działań UE związanych z poszukiwaniem i wydobyciem ropy naftowej w UE (O-0122/2010 – B7-0470/2010, O-0123/2010 – B7-0551/2010),
   uwzględniając art. 115 ust. 5 oraz art. 110 ust. 2 Regulaminu,

               A.

               mając na uwadze, że w związku z wyciekiem ropy naftowej z platformy Deepwater Horizon w Zatoce Meksykańskiej konieczne jest, aby UE i państwa członkowskie przeanalizowały w trybie pilnym wszystkie aspekty poszukiwania i wydobycia ropy naftowej w Unii Europejskiej, a następnie podjęły wszelkie kroki niezbędne do zagwarantowania, że podobna katastrofa ekologiczna nie wydarzy się na wodach UE,

               B.

               mając na uwadze, że najwyższy poziom ostrożności i ochrony środowiska oraz najwyższy poziom bezpieczeństwa operacji związanych z ropą naftową to zasady o nadrzędnym znaczeniu, które muszą leżeć u podstaw wszystkich działań UE w tym obszarze,

               C.

               mając na uwadze, że wiercenia i wydobycie ropy naftowej odbywają się głównie na wodach Morza Północnego,

               D.

               mając na uwadze, że wody UE graniczą również z krajami nienależącymi do Unii Europejskiej, w odniesieniu do których prawo UE nie wymaga przestrzegania stosownych przepisów regulujących kwestie odpowiedzialności i naprawy szkód,

               E.

               mając na uwadze, że podejmowane są działania mające na celu rozszerzenie zasięgu wierceń i poszukiwań ropy naftowej na coraz głębsze i bardziej odległe rejony mórz, co wiąże się z większymi zagrożeniami pod względem prowadzenia i monitorowania operacji,

               1.

               wyraża solidarność z poszkodowanymi w wyniku katastrofalnego wycieku ropy naftowej z platformy Deepwater Horizon oraz apeluje, aby UE udzieliła pomocy technicznej i wsparcia w reakcji na tę katastrofę;

               2.

               dostrzega istotny udział, jaki produkcja ropy naftowej i gazu na morskich platformach w Europie może nadal wnosić w zabezpieczenie dostaw w UE, oraz dobre wyniki pod względem bezpieczeństwa tej branży w Europie,

               3.

               dostrzega pilną potrzebę przyjęcia wspólnego, europejskiego, transgranicznego systemu zapobiegania i działania na wypadek wycieku ropy;

               4.

               wzywa Komisję do przedstawienia do końca roku sprawozdania i oceny stopnia skażenia środowiska i sytuacji biologicznej w Zatoce Meksykańskiej;

               5.

               wzywa Komisję, aby pilnie śledziła wyniki dochodzenia prowadzonego przez władze USA w sprawie ludzkich, naturalnych i technicznych czynników, które doprowadziły do katastrofy w Zatoce Meksykańskiej, w celu wyciągnięcia wszelkich wniosków potrzebnych do zapobieżenia wystąpieniu takich zdarzeń na morskich platformach naftowych na obszarze wód morskich i przybrzeżnych UE;

               6.

               wzywa Komisję do opracowania ogólnounijnych rygorystycznych zasad zapobiegania wypadkom na platformach naftowych oraz do rozszerzenia zakresu dyrektywy SEVESO II (5) na platformy naftowe;

               7.

               wzywa Komisję, aby w szczególności dokonała przeglądu zdolności UE do natychmiastowego reagowania na wypadki dotyczące instalacji morskich oraz aby we współpracy z państwami członkowskimi opracowała europejski plan działania; zauważa, że szczególną uwagę należy zwrócić na region arktyczny ze względu na jego szczególną wrażliwość i znaczenie dla łagodzenia zmian klimatu; ponadto zauważa, że strefy mórz Śródziemnego, Bałtyckiego i Północnego nie zostały wzięte pod uwagę;

               8.

               z zadowoleniem przyjmuje „test warunków skrajnych” przeprowadzony przez Komisję w odniesieniu do wierceń naftowych na wodach UE; wzywa Komisję do określenia wszelkich luk i słabości w uregulowaniach prawnych na szczeblu UE i do jak najszybszego udostępnienia tej analizy Parlamentowi;

               9.

               wzywa Komisję, aby w szczególności przeanalizowała obowiązujące przepisy umożliwiające posiadaczom licencji na wydobycie ropy naftowej ze złóż podmorskich wynajem instalacji stronom trzecim, tak aby w wynikłych sporach cywilnych łatwiej można było ustalić odpowiedzialność za utratę zdrowia i szkody wyrządzone środowisku w wyniku wypadków i katastrof na morskich platformach naftowych;

               10.

               wzywa Komisję, aby po dokonaniu przeglądu uregulowań prawnych w jak najkrótszym czasie przedstawiła Parlamentowi wszelkie wnioski ustawodawcze, jakie uzna za konieczne do wyeliminowania luk – na przykład w dyrektywie w sprawie odpowiedzialności za środowisko (6), dyrektywie SEVESO II i w innych europejskich aktach prawnych – stwierdzonych w przepisach mających zastosowanie do wydobycia i poszukiwania ropy naftowej oraz innych form eksploatacji dna morskiego w UE;

               11.

               uważa, że w obowiązujących przepisach dotyczących odpowiedzialności za środowisko występuje szereg istotnych luk, zwraca się zatem do Komisji, aby rozważyła potrzebę przeglądu treści i rozszerzenia zakresu obecnego prawa UE (w tym dyrektywy w sprawie odpowiedzialności za środowisko i dyrektywy SEVESO II oraz środków obejmujących pakiet Erika i trzeci pakiet w sprawie bezpieczeństwa na morzu) lub wprowadzenia wszelkich nowych, niezbędnych przepisów w celu uwzględnienia zagrożeń wynikających z wydobycia na morzu i zaostrzenia zasad odpowiedzialności w razie wypadków powodujących zanieczyszczenie ropą naftową;

               12.

               zwraca uwagę na brak funduszu kompensacyjnego na wypadek katastrof spowodowanych wyciekiem ropy naftowej i wzywa Komisję do włączenia do dyrektywy w sprawie odpowiedzialności za środowisko postanowień dotyczących obowiązkowych zabezpieczeń finansowych;

               13.

               nalega na Komisję, aby obniżyła próg szkód przewidziany w dyrektywie w sprawie odpowiedzialności za środowisko oraz aby objęła jej zakresem szkody wyrządzane na wodach morskich;

               14.

               wzywa Komisję, aby w trakcie obecnego przeglądu dyrektywy w sprawie oceny oddziaływania na środowisko (7) dopilnowała, by wszelka działalność na dnie morza podlegała obowiązkowej ocenie, aby zagwarantowana została wysoka jakość oceny oddziaływania oraz aby nie zezwalano na prowadzenie działalności wysokiego ryzyka, takiej jak wiercenia na dnie morza, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że nie można w sposób zadowalający ograniczyć zagrożeń;

               15.

               uważa ponadto, że wszelkie wnioski ustawodawcze muszą zapewniać kompleksowe ramy prawne, które:

                           —

                           w możliwie największym stopniu zapobiegają szkodom, jakie potencjalnie niebezpieczne działania na dnie morza mogą spowodować w środowisku morskim i przybrzeżnym;

                           —

                           gwarantują, że pełną odpowiedzialność za ewentualne szkody spowodowane tego typu działalnością ponosi zanieczyszczający, w tym za szkody spowodowane w środowisku lądowym i morskim oraz szkody dla globalnego klimatu;

                           —

                           zapewniają ochronę europejskiej różnorodności biologicznej w środowisku morskim i przybrzeżnym;

                           —

                           dopilnowują, aby przed zaplanowaniem jakiejkolwiek działalności gospodarczej niezależni eksperci przeprowadzili ocenę oddziaływania na środowisko;

               16.

               apeluje do Komisji, aby przedstawiła przepisy zapewniające stosowanie jednakowo wysokich norm bezpieczeństwa dla wszystkich platform naftowych UE i operacji wiertniczych prowadzonych przez UE i kraje trzecie od mórz marginalnych Atlantyku po Morze Czarne; wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby wraz z Międzynarodową Organizacją Morską działały na rzecz wzmocnienia międzynarodowych przepisów i norm w zakresie bezpieczeństwa i kontroli;

               17.

               wzywa Komisję do zbadania możliwości ustanowienia skutecznego systemu nadzoru w celu „kontroli kontrolerów” oraz apeluje o szybkie zaostrzenie metod kontroli i minimalnych obowiązkowych zasad bezpieczeństwa UE;

               18.

               wzywa Komisję, aby dopilnowała jednakowego stosowania w państwach członkowskich wszystkich postanowień dyrektywy w sprawie oceny wpływu na środowisko, dyrektywy w sprawie strategicznej oceny środowiska (8) oraz dyrektywy siedliskowej, związanych z oceną oddziaływania platform naftowych na środowisko;

               19.

               uważa, że należy rozszerzyć uprawnienia Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu (EMSA), aby obejmowały nie tylko statki, ale i instalacje morskie; oraz apeluje o to, aby powierzenie takich nowych zadań znalazło odbicie w budżecie i liczbie personelu EMSA;

               20.

               wzywa Komisję do publikacji rocznego sprawozdania, sporządzonego we współpracy z organami państw członkowskich i niezależnymi ekspertami, które powinno zawierać ocenę bezpieczeństwa technicznego instalacji i morskich platform naftowych działających na wodach morskich i przybrzeżnych UE;

               21.

               wyraża przekonanie, że kluczowe znaczenie ma dokonanie przez Komisję analizy wszystkich kwestii finansowych i kwestii odpowiedzialności związanych z badaniem morza w UE w celu wprowadzenia w razie konieczności obowiązkowego ubezpieczenia w całej UE lub innych stosownych instrumentów, na przykład ustanowienia specjalnego funduszu europejskiego utrzymywanego z obowiązkowych składek pobieranych od operatorów instalacji morskich; uważa, że każdy z takich instrumentów musi w pełni uwzględniać odpowiedzialność takich operatorów, zapewniać operatorom wystarczające ubezpieczenie lub inne gwarancje finansowe zabezpieczające przywrócenie stanu pierwotnego i odszkodowanie w związku z wyrządzonymi w środowisku szkodami, a także przewidywać dodatkowe gwarancje finansowe – na przykład w postaci funduszy – przywrócenia stanu pierwotnego i odszkodowania, w przypadku gdy gwarancje finansowe operatora nie są wystarczające;

               22.

               wzywa Komisję, aby w szczególności rozpatrzyła obowiązkowe systemy ubezpieczeń obowiązujące w całej UE, mające na celu zrekompensowanie szkód poniesionych przez przedsiębiorców w przypadku wycieku;

               23.

               wzywa Komisję do przeanalizowania kwestii likwidacji istniejącej infrastruktury wiertniczej z należytym uwzględnieniem obowiązujących międzynarodowych i krajowych przepisów w tym zakresie i sprecyzowania, w razie potrzeby w formie przepisów ustawowych, odpowiedzialności operatorów za zapewnienie jej bezpiecznego usunięcia oraz odpowiedzialności za wszelkie szkody wyrządzone w środowisku spowodowane likwidacją infrastruktury morskiej oraz za wszelkie szkody w środowisku spowodowane przez instalację morską lub platformę wiertniczą po ich likwidacji;

               24.

               wzywa Komisję do wprowadzenia rygorystycznych i obowiązkowych przepisów w zakresie ujawniania przez przedsiębiorstwa informacji dotyczących praktyk w zakresie środowiska i zarządzania oraz wzorców społecznych, a także do rozważenia środków zwiększających współdziałanie inwestorów instytucjonalnych z przedsiębiorstwami w obszarze ryzyka inwestycyjnego związanego ze złymi praktykami w zakresie środowiska;

               25.

               zwraca uwagę na sprawozdanie brytyjskiego Inspektoratu ds. BHP na temat warunków pracy na Morzu Północnym, z którego wynika, że w ciągu ubiegłego roku wskaźnik śmiertelnych i poważnych obrażeń ciała podwoił się; apeluje do Komisji o zbadanie tych zarzutów i podjęcie działań mających na celu zapewnienie wysokiego poziomu BHP pracowników zatrudnionych przy wierceniach na morzu;

               26.

               apeluje do Komisji, aby aktywnie dbała o to, by działalność prowadzona przez kraje trzecie oraz projekty w dziedzinie wydobycia ropy naftowej były w jak największym stopniu zgodne z rygorystycznymi normami środowiska, a także aby przewidziała szczególne mechanizmy kompensacji za wszelkie szkody spowodowane morskimi operacjami związanymi z ropą naftową prowadzonymi przez kraje trzecie graniczące z UE;

               27.

               zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

      (1)  Dz.U. L 206 z 22.7.1992, s. 7.

      (2)  Dz.U. L 164 z 25.6.2008, s. 19.

      (3)  Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 1.

      (4)  SEC(2006)0607 i (2006)0621.

      (5)  Dyrektywa 2003/105/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2003 r. zmieniająca dyrektywę Rady 96/82/WE w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi (Dz.U. L 345 z 31.12.2003, s. 97).

      (6)  Dyrektywa 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (Dz.U. L 143 z 30.4.2004, s. 56).

      (7)  Zmieniona dyrektywa 85/337/EWG.

      (8)  Dyrektywa 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U. L 197 z 21.7.2001, s. 30).


title: Wyrok Trybunału z dnia 15 lipca 2015 r. w sprawie E-1/15 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EOG/EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa Komisji 2010/26/UE zmieniająca dyrektywę 97/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach)

text:
               7.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 3/5

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 15 lipca 2015 r.
   w sprawie E-1/15
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EOG/EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa Komisji 2010/26/UE zmieniająca dyrektywę 97/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach)
   (2016/C 3/06)
   W sprawie E-1/15 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 1a, tiret siódme, rozdziału XXIV załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Komisji 2010/26/UE z dnia 31 marca 2010 r. zmieniająca dyrektywę 97/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do Porozumienia i decyzją Wspólnego Komitetu nr 76/2013 z dnia 3 maja 2013 r., lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o takich środkach, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianego aktu oraz art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen oraz Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca) wydał w dniu 15 lipca 2015 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 1a, tiret siódme, rozdziału XXIV załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Komisji 2010/26/UE z dnia 31 marca 2010 r. zmieniająca dyrektywę 97/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do Porozumienia i decyzją Wspólnego Komitetu nr 76/2013 z dnia 3 maja 2013 r., lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o takich środkach, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianego aktu oraz art. 7 Porozumienia EOG.

               2.

               Obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawa T-537/12: Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2012 r. — Zafeiropoulos przeciwko Europejskiemu Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/19

         Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2012 r. — Zafeiropoulos przeciwko Europejskiemu Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop)
   (Sprawa T-537/12)
   2013/C 46/36
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Panteleimon Zafeiropoulos (Saloniki, Grecja) (przedstawiciele: adwokat M. Kontogiorgos)

      Strona pozwana: Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji przetargowej Cedefop w sprawie odrzucenia oferty skarżącego złożonej w ramach przyspieszonego ograniczonego przetargu na udzielenie zamówienia „Świadczenie usług medycznych dla personelu Cedefop” (ogłoszenie o przetargu 2012/S115-189528) i decyzji o udzieleniu tego zamówienia (2012/S208-341369/27.10.2012) lekarzowi pediatrze;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie odrzucenia jego wniosku potwierdzającego skierowanego do pozwanego w dniu 19 listopada 2012 r. i zobowiązanie pozwanego do udostępnienia Sądowi i skarżącemu pełnego tekstu wszystkich dokumentów dotyczących spornego postępowania, tak aby umożliwić sądową kontrolę zgodności z prawem spornej oceny;

               —

               zobowiązanie Cedefop do zapłaty skarżącemu odszkodowania w wysokości 100 000 EUR za szkodę wyrządzoną mu w wyniku opisanych w skardze działań organów Cedefop;

               —

               obciążenie Cedefop kosztami postępowania oraz pozostałymi kosztami i wydatkami, które skarżący poniósł w ramach niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1)

               Po pierwsze, zaskarżone działania Cedefop są nieuzasadnione i naruszają jego prawa do obrony i skutecznej ochrony w zakresie, w jakim z treści zaskarżonej decyzji o udzieleniu zamówienia i z dokumentów udostępnionych na odpowiedni wniosek skarżącego nie można wyciągnąć niezbitego wniosku co do sposobu oceny i ostatecznego zaklasyfikowania ofert, a w konsekwencji ostateczna ocena przez pozwany Cedefop nie jest wystarczająco uzasadniona zgodnie z art. 296 TFUE i art. 41 ust. 2 dyrektywy 2004/18/WE (1); poza tym skarżącego nie powiadomiono o szczególnych cechach i przewagach wybranej oferty w porównaniu do jego własnej oferty; ponadto nie poinformowano go o tych punktach, na których opiera się ostateczna ocena komisji przetargowej w spornym postępowaniu o udzielenie zamówienia na świadczenie usług medycznych dla personelu Cedefop, chociaż złożył odpowiedni wniosek i dotyczący tego wniosek potwierdzający.

               2)

               Po drugie, Cedefop popełnił błąd co do okoliczności faktycznych i naruszył zasady obiektywności i bezstronności, gdyż oceny komisji przetargowej, które są zawarte w indywidualnym sprawozdaniu z oceny skarżącego, są oczywiście błędne, a ocenie specyfikacji technicznej przedłożonych ofert brakuje obiektywności.

               3)

               Po trzecie, występuje naruszenie istotnego warunku ogłoszenia odnośnie do sprawności technicznej oferentów, w szczególności warunek ten naruszono w ten sposób, że wybranemu wykonawcy brak jednej z wymaganych specjalizacji medycznych i powinien był zostać wykluczony.

               4)

               Po czwarte, naruszono zasadę proporcjonalności i obowiązek określenia kryteriów udzielenia zamówienia, które umożliwiałyby obiektywną ocenę porównawczą, ponieważ przez to, że Cedefop użył kryterium „Jakość rozmowy”, naruszył wspomnianą zasadę i uchybił wspomnianemu obowiązkowi, gdyż sformułowanie tego kryterium jest zbyt niedokładne, żeby wynikały z niego dla oferentów optymalne kwalifikacje, które powinni oferować, aby uzyskać najwyższą ocenę.

               5)

               Po piąte, zaskarżone zamówienie na usługi narusza Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej w związku z obowiązującymi przepisami krajowymi, gdyż pozwany Cedefop jako instytucja zamawiająca zatrudniająca ponad 50 pracowników zamówieniem tym nie dotrzymuje swojego obowiązku skorzystania wyłącznie z usług lekarza posiadającego specjalizację z medycyny pracy.

               6)

               Po szóste, naruszono zasadę przejrzystości, gdyż pozwany Cedefop, nie udzielając skarżącemu żądanych informacji — zarówno na jego wniosek z dnia 15 października 2012 r., jak i na wniosek potwierdzający z dnia 19 listopada 2012 r., naruszył art. 100 ust. 2 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie budżetu ogólnego i art. 149 ust. 3 rozporządzenia (EG, Euratom) nr 2342/2002, jako że decyzji odmownej brak uzasadnienia w rozumieniu tych przepisów.
               W końcu skarżący twierdzi, że jego żądanie odszkodowania jest uzasadnione, gdyż odpowiada ono art. 44 § 1 lit. c) regulaminu, a w skardze są przytoczone okoliczności, które spełniają określone w art. 340 TFUE warunki odpowiedzialności pozaumownej Cedefop.

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).


title: Sprawa T-436/17: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2017 r. – ClientEarth i in./Komisja

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/33

         Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2017 r. – ClientEarth i in./Komisja
   (Sprawa T-436/17)
   (2017/C 300/41)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ClientEarth (Londyn, Zjednoczone Królestwo), European Environmental Bureau (EEB) (Bruksela, Belgia), International Chemical Secretariat (Göteborg, Szwecja), International POPs Elimination Network (IPEN) (Göteborg) (przedstawiciel: A. Jones, Barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 2914 final z dnia 2 maja 2017 r. w sprawie odmowy dokonania przeglądu decyzji Komisji C(2016)5644 udzielającej zezwolenia na niektóre zastosowania żółtego sulfochromianu ołowiu i czerwonego chromianu(VI) molibdenianu(VI) siarczanu(VI) ołowiu na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (Dz.U. 2006, L 396, s. 1);

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2016)5644;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania oraz

               —

               zarządzenie jakiegokolwiek innego środka, który Sąd uzna za stosowny.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że decyzja C(2017) 2914 final jest dotknięta oczywistymi naruszeniami prawa oraz błędami w ocenie dotyczącymi rzekomego spełnienia wymogów w rozumieniu art. 62 oraz art. 60 ust. 7 rozporządzenia REACH przez wniosek o udzielenie zezwolenia złożony przez przedsiębiorstwo DCC Maastricht BV.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że decyzja C(2017) 2914 final jest dotknięta oczywistymi naruszeniami prawa oraz błędami w ocenie na podstawie art. 60 ust. 4 rozporządzenia REACH w odniesieniu do oceny społeczno-ekonomicznej.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że decyzja C(2017) 2914 final jest dotknięta błędami w ocenie na podstawie art. 60 ust. 4 oraz art. 60 ust. 5 rozporządzenia REACH w odniesieniu do analizy rozwiązań alternatywnych.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że decyzja C(2017) 2914 final jest dotknięta oczywistymi naruszeniami prawa oraz błędami w ocenie w odniesieniu do stosowania ogólnych zasad prawa Unii, w tym obowiązku uzasadnienia i zasady ostrożności w kontekście procesu udzielania zezwoleń na podstawie rozporządzenia REACH.


title: Sprawa C-219/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano (Włochy) w dniu 16 czerwca 2009 r. — Vitra Patente AG przeciwko High Tech Srl

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano (Włochy) w dniu 16 czerwca 2009 r. — Vitra Patente AG przeciwko High Tech Srl
   (Sprawa C-219/09)
   2009/C 205/40
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Milano

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vitra Patente AG

      Strona pozwana: High Tech Srl

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 17 i 19 dyrektywy 98/71/WE należy dokonywać w ten sposób, że na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego (transponującego do wewnętrznego porządku prawnego wspomnianą dyrektywę), przysługująca temu państwu członkowskiemu możliwość ustalenia w sposób niezależny zakresu i warunków, zgodnie z którymi ochrona praw autorskich do wzorów przemysłowych jest przyznana obejmuje także wyłączenie tej ochrony w odniesieniu do wzorów, co do których należy uznać, że mimo spełniania przez nie przesłanek ochrony ustanowionych w prawie autorskim stały się one własnością publiczna przed wejściem w życie przepisów krajowych transponujących dyrektywę z tego względu, że nie zostały nigdy zarejestrowane jako wzory lub ich rejestracja utraciła już ważność?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy wykładni art. 17 i 19 dyrektywy 98/71/WE należy dokonywać w ten sposób, że przysługująca państwu członkowskiemu możliwość ustalenia w sposób niezależny zakresu i warunków, zgodnie z którymi ochrona praw autorskich do wzorów przemysłowych jest przyznana obejmuje także wyłączenie tej ochrony w sytuacji gdy, nieupoważniona przez właściciela praw do wzorów, osoba trzecia wytworzyła już lub sprzedała w tym państwie członkowskim produkty wykonane zgodnie ze wspomnianymi wzorami, które stały się własnością publiczną przed wejściem w życie przepisów krajowych transponujących dyrektywę?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na dwa pierwsze pytania, czy wykładni art. 17 i 19 dyrektywy 98/71/WE należy dokonywać w ten sposób, że przysługująca państwu członkowskiemu możliwość ustalenia w sposób niezależny zakresu i warunków, zgodnie z którymi ochrona praw autorskich do wzorów przemysłowych jest przyznana obejmuje także wyłączenie tej ochrony w sytuacji gdy, nieupoważniona przez właściciela praw do tych wzorów, osoba trzecia wytworzyła już lub sprzedała w tym państwie członkowskim produkty wykonane zgodnie ze wspomnianymi wzorami a okres trwania wyłączenia jest znaczący (wynosi 10 lat)?


title: Sprawa T-284/14: Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2014 r. – Dyckerhoff Polska przeciwko Komisji

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/20

         Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2014 r. – Dyckerhoff Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-284/14)
   2014/C 245/27
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Dyckerhoff Polska sp. z o.o. (Nowiny, Polska) (przedstawiciel: K. Kowalczyk, radca prawny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Uchylenie decyzji Komisji 2013/448/UE z 5 września 2013 r. dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (DU L 240, str. 27).

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący

                           —

                           Niezgodności wydanej decyzji z prawem unijnym, zwłaszcza z dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu europejskiego i Rady z 13 października 2003 r. oraz decyzja Komisji 2010/2/UE z 24 grudnia 2009 r.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący

                           —

                           Naruszenia zasady równego traktowania, poprzez ustalenie jednolitego międzysektorowego współczynnika korygującego na tym samym poziomie dla wszystkich sektorów, bez uwzględnienia, ze sektory narażone na znaczące ryzyko ucieczki emisji, w tym sektor obejmujący produkcje cementu, powinny być traktowane odmiennie niż sektory niedotknięte takim znaczącym ryzykiem;
                           oraz naruszenie zasady proporcjonalności.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący

                           —

                           Na podstawie art. 277 TFUE, niemożności zastosowania art. 10(a) ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE oraz art. 15 ust. 3 decyzji Komisji 2011/278/UE – będących podstawa do wydania zaskarżonej decyzji – w zakresie, w jakim możliwe jest ich stosowanie bez uwzględnienia art. 10 (a) ust. 12-18 dyrektywy 2003/87/WE, art. 16 decyzji Komisji 2011/278/UE oraz decyzji Komisji 2010/2/UE, potwierdzających konieczność szczególnego podejścia do sektorów i podsektorów uważanych za narażone na znaczące ryzyko ucieczki emisji i przyjęcia przez Komisje Europejska jednolitego międzysektorowego współczynnika korygującego dla wszystkich sektorów.


title: Sprawa C-573/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Air Berlin plc & Co. Luftverkehrs KG/Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband eV (Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (WE) nr 1008/2008 – Przewozy lotnicze – Artykuł 23 ust. 1 zdanie drugie – Przejrzystość cen – Elektroniczny system rezerwacji – Taryfy lotnicze – Wskazywanie ostatecznej ceny w każdym momencie)

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/6

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Air Berlin plc & Co. Luftverkehrs KG/Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband eV
      (Sprawa C-573/13) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 1008/2008 - Przewozy lotnicze - Artykuł 23 ust. 1 zdanie drugie - Przejrzystość cen - Elektroniczny system rezerwacji - Taryfy lotnicze - Wskazywanie ostatecznej ceny w każdym momencie)
      (2015/C 073/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Air Berlin plc & Co. Luftverkehrs KG

         Strona pozwana: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband eV

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 23 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty należy interpretować w ten sposób, że w ramach elektronicznego systemu rezerwacji takiego jak ten będący przedmiotem postępowania głównego ostateczna cena, jaką należy zapłacić, powinna być podawana przy każdym wskazaniu cen za przewozy lotnicze, w tym już przy pierwszej informacji o nich.

                  2)

                  Artykuł 23 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 1008/2008 należy interpretować w ten sposób, że w ramach elektronicznego systemu rezerwacji takiego jak ten będący przedmiotem postępowania głównego ostateczna cena, jaką należy zapłacić, powinna być wskazywana nie jedynie w stosunku do konkretnie wybranego przez klienta przewozu lotniczego, ale także dla każdego przewozu lotniczego, dla którego taryfa jest wyświetlana.

         (1)  Dz.U. C 71 z 8.3.2014.


title: Sprawa T-356/09: Postanowienie Sądu z dnia 8 czerwca 2011 r. — Komisja przeciwko Association Fédération Club B2A

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/30

         Postanowienie Sądu z dnia 8 czerwca 2011 r. — Komisja przeciwko Association Fédération Club B2A
   (Sprawa T-356/09) (1)

   2011/C 226/60
   Język postępowania: francuski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa T-63/15: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2015 r. – Shoe Branding Europe/OHIM (Równoległe paski)

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/37

      Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2015 r. – Shoe Branding Europe/OHIM (Równoległe paski)
      (Sprawa T-63/15)
      (2015/C 107/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Shoe Branding Europe BVBA (Oudenaarde, Belgia) (przedstawiciel: adwokat J. Løje)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

         Dane dotyczące postępowania przed OHIM

         Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy (Przedstawienie dwóch równoległych pasków) – zgłoszenie nr 10 926 764

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 grudnia 2014 r. w sprawie R 2560/2013-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-88/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Roermond (Niderlandy) w dniu 20 lutego 2012 r. — Postępowanie karne przeciwko Jibrilowi Jaoo

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Roermond (Niderlandy) w dniu 20 lutego 2012 r. — Postępowanie karne przeciwko Jibrilowi Jaoo
   (Sprawa C-88/12)
   2012/C 126/14
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank Roermond.

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   Jibril Jaoo

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4.17a Vreemdelingenbesluit 2000 jest niezgodny z zakazem przeprowadzania odpraw granicznych w rozumieniu art. 20 kodeksu granicznego Schengen, względnie z zakazem kontroli mających skutek równoważny z odprawą graniczną w rozumieniu 21 kodeksu granicznego Schengen (1)?

               2)

               Jeżeli tak, to czy mogą powoływać się na to również osoby niebędące obywatelami UE, względnie osoby niemające dokumentu pobytowego ważnego w jednym z państw członkowskich UE?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.U. L 105, s. 1)


title: Sprawa C-219/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 25 kwietnia 2017 r. – Silvio Berlusconi, Finanziaria d'investimento Fininvest SpA (Fininvest)/Banca d'Italia, Istituto per la Vigilanza Sille Assicurazioni (IVASS)

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 25 kwietnia 2017 r. – Silvio Berlusconi, Finanziaria d'investimento Fininvest SpA (Fininvest)/Banca d'Italia, Istituto per la Vigilanza Sille Assicurazioni (IVASS)
   (Sprawa C-219/17)
   (2017/C 283/20)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Silvio Berlusconi, Finanziaria d'investimento Fininvest SpA (Fininvest)

      Strona pozwana: Banca d'Italia, Istituto per la Vigilanza Sille Assicurazioni (IVASS)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 263 akapity pierwszy, drugi i piąty w związku z art. 256 akapit pierwszy Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że rozpatrzenie skargi wniesionej na wydane przez właściwy organ krajowy akty odnoszące się do wszczęcia postępowania, prowadzenia dochodzenia i niewiążących propozycji (takie jak wskazane w § 1 niniejszego postanowienia) w ramach postępowania uregulowanego w art. 22 i 23 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. (1), w art. 1 ust. 5, art. 4 ust. 1 lit. c), w art. 15 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. (2), art. 85, 86 i 87 rozporządzenia UE nr 468/2014 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 16 kwietnia 2014 r. (3) oraz w art. 19, 22 i 25 włoskiego Testo unico bancario należy do właściwości sądów Unii, czy też że należy ono do właściwości sądu krajowego?

               2)

               W szczególności, czy można uznać właściwość sądów Unii, jeśli przeciwko takiemu aktowi nie została skierowana skarga ogólna o uchylenie, lecz skarga o stwierdzenie nieważności z powodu domniemanego naruszenia lub obejścia powagi rzeczy osądzonej wyroku nr 882/2016 Consiglio di Stato (rady stanu, Włochy) wniesiona w ramach postępowania w sprawie wykonania orzeczenia zgodnie z art. 112 i nast. Codice del processo amministrativo (włoskiego kodeksu postępowania przed sądami administracyjnymi) lub w ramach szczególnego krajowego postępowania administracyjnosądowego, w którym rozstrzygnięcie dotyczy wykładni i określenia, zgodnie z przepisami prawa krajowego, obiektywnych granic powagi rzeczy osądzonej owego wyroku?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. L 176, s. 338).

      (2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. L 287, s. 63).

      (3)  Rozporządzenie UE nr 468/2014 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające ramy współpracy pomiędzy Europejskim Bankiem Centralnym a właściwymi organami krajowymi oraz wyznaczonymi organami krajowymi w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (rozporządzenie ramowe w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego) (EBC/2014/17) (Dz.U. L 141, s. 1).


title: Sprawa T-416/06: Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2006 r. — Sumitomo Chemical Agro Europe SAS przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/43

         Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2006 r. — Sumitomo Chemical Agro Europe SAS przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-416/06)
   (2007/C 42/76)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Sumitomo Chemical Agro Europe SAS (Saint Didier, Francja)(przedstawiciele: K. Van Maldegem i C. Mereu, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               nakazanie pozwanej, w razie potrzeby w trybie postanowienia w przedmiocie środka tymczasowego, dokonania korekty materialnego błędu występującego w załączniku I część A i zastąpienie „0,75 g” przez „0,75 kg”,

               —

               nakazanie uchylenia następujących postanowień dyrektywy 2006/132:

                           Artykuł 3 ust. 2

                           :

                              „do 30 czerwca 2008 r.”

                           Załącznik I

                           :

                              „do 30 czerwca 2008 r.”

                           Załącznik I część A

                           :

                              „do następujących upraw”

                                          „—

                                          ogórki szklarniowe (zamknięte systemy hydroponiczne),

                                          —

                                          śliwki (przeznaczone do przetworzenia)”

                           Załącznik I część B

                           :

                              „Państwa członkowskie wymagają przedstawienia dalszych badań w celu uwzględnienia ewentualnych właściwości procymidonu powodujących zaburzenia endokrynologiczne w terminie dwóch lat od przyjęcia przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) wytycznych odnoszących się do badań dotyczących zaburzeń endokrynologicznych. Państwa członkowskie powinny zadbać o to, aby zgłaszający, na wniosek którego procymidon został włączony do niniejszego załącznika, dostarczył Komisji odnośne badania w ciągu dwóch lat od wejścia w życie wyżej wspomnianych wytycznych odnoszących się do badań.”

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Dyrektywa Rady 91/414 dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (1) stanowi, że państwa członkowskie wydają zezwolenie dotyczące środka ochrony roślin wyłącznie, gdy substancje czynne wchodzące w jego skład są wymienione w załączniku I i spełnione są kryteria tam ustanowione. Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności dyrektywy Komisji 2006/132 z dnia 11 grudnia 2006 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/414 w celu włączenia procymidonu jako substancji czynnej (2) w części w jakiej: i) przewiduje ona jedynie ograniczone włącznie procymidonu do załącznika I dyrektywy 91/414, ii) wprowadza szczególne warunki dopuszczalnego zastosowania oraz iii) ustanawia ograniczony okres 18 miesięcy dla ważności ograniczonego włączenia do załącznika I.
   Na poparcie swych żądań skarżąca podnosi, że zaskarżona dyrektywa narusza art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 1 i 4 dyrektywy 91/414. Ponadto, skarżąca podnosi, że zaskarżona dyrektywa jest niezgodna z art. 5 ust. 5 dyrektywy 91/414, a zatem że Komisja przekroczyła granice swych uprawnień dyskrecjonalnych.
   Ponadto skarżąca podnosi, że zaskarżona dyrektywa została wydana z naruszeniem przepisów proceduralnych, jako że na Komisji ciąży obowiązek przyjęcia środków zaproponowanych przez Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt oraz Radę, bez dokonywania zmian przez ich ostatecznym ustanowieniem.
   Ponadto skarżąca twierdzi, że zaskarżona dyrektywa narusza uzasadnione oczekiwania jak również zasadę dobrej administracji, subsydiarności, proporcjonalności, pewności prawa, równego traktowania oraz zasadę ochrony wysokich standardów i niezależności badań naukowych. Skarżąca twierdzi też, że doszło do naruszenia obowiązku przedstawienia uzasadnienia jako że uzasadnienie zawarte w zaskarżonej dyrektywie jest niewystarczające.
   Wreszcie skarżąca podnosi, że zaskarżona dyrektywa narusza jej prawo do prowadzenia działalności gospodarczej oraz prawo własności.

      (1)  Dyrektywa Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. 1991 L 230, str. 1).

      (2)  Dyrektywa Komisji 2006/132/WE z dnia 11 grudnia 2006 r. zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia procymidonu jako substancji czynnej (Dz.U. 2006 L 349, str. 44).


title: Sprawa T-630/16: Skarga wniesiona w dniu 5 września 2016 r. — Dehtochema Bitumat/Europejska Agencja Chemikaliów

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/53

         Skarga wniesiona w dniu 5 września 2016 r. — Dehtochema Bitumat/Europejska Agencja Chemikaliów
   (Sprawa T-630/16)
   (2016/C 402/63)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Dehtochema Bitumat, s.r.o. (Bělá pod Bezdězem, Republika Czeska) (przedstawiciel: P. Holý, adwokat)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów z dnia 7 lipca 2016 r., na mocy której skarżąca jest nadal uważana za duże przedsiębiorstwo i w rezultacie czego, nie może skorzystać z obniżenia opłat dla średnich przedsiębiorstw oraz zwieszenie wykonania decyzji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem skarżącej pozwana w wyniku zaskarżonej decyzji i podjętych przez nią działań nadużyła władzy i naruszyła zasady legalności i pewności prawa.
   Skarżąca twierdzi, że pozwana weryfikując status średnich i małych przedsiębiorstw (ŚMP), błędnie oceniła niezależność przedsiębiorstwa skarżącej i niesłusznie zaliczyła przy ustalaniu liczby pracowników i rocznego obrotu skarżącej także rzekomo powiązane i partnerskie przedsiębiorstwa, które nie są względem skarżącej powiązanymi lub partnerskimi przedsiębiorstwami w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 340/2008 lub zaleceń Komisji 2003/361/WE.
   Skarżąca twierdzi, że jej oświadczenie co do nieprawidłowości dotyczących rozmiaru przedsiębiorstwa, które złożyła na wniosek pozwanej z dnia 2 czerwca 2016 r. było zasadniczo uczynione w zaufaniu do twierdzeń pozwanej i obietnicy obniżenia opłaty.
   Skarżąca zauważa, że jej rejestracja została zawieszona i wyraźnie poinformowała ona pozwaną, że nie produkuje odnośnych produktów (substancji podlegającej rejestracji) od 2011 r.
   Skarżąca twierdzi, że z art. 13 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 340/2008 wynika, że prawo do obniżenia opłaty za rejestrację powstaje, w przypadku gdy możliwe jest wykazanie prawa, a zatem wbrew twierdzeniom pozwanej należałoby umożliwić przeprowadzenie takiego dowodu.


title: Sprawa F-123/13: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/54

         Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-123/13)
   2014/C 52/106
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: P. Joassart, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie rozwiązania ze skarżącą umowy o pracę w charakterze pracownika kontraktowego ze skutkiem natychmiastowym.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie rozwiązania umowy o pracę, doręczonej w dniu 7 marca 2013 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-179/14 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 10 czerwca 2014 r. – Schmiedewerke Gröditz przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych — Pomoc państwa — Promocja krajowa dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych — Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa — Żądanie zawieszenia wykonania — Pilny charakter — Fumus boni juris)

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/16

         Postanowienie prezesa Sądu z dnia 10 czerwca 2014 r. – Schmiedewerke Gröditz przeciwko Komisji
   (Sprawa T-179/14 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Pomoc państwa - Promocja krajowa dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych - Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa - Żądanie zawieszenia wykonania - Pilny charakter - Fumus boni juris))
   2014/C 329/22
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Schmiedewerke Gröditz GmbH (Gröditz, Niemcy) (przedstawiciele: H. Höfler, C. Kahle i V. Winkler, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie zawieszenia skutków prawnych decyzji, mocą której Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające w dziedzinie pomocy państwa dotyczącej niemieckiej ustawy w sprawie energii odnawialnej.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Decyzja z dnia 7 kwietnia 2014 r. Schmiedewerke Gröditz /Komisja (T-179/14 R) jest nieważna.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-59/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesgerichtshof z dnia 2 grudnia 2004 r. w sprawie Siemens AG przeciwko VIPA Gesellschaft für Visualisierung und Prozeßautomatisierung mbH

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesgerichtshof z dnia 2 grudnia 2004 r. w sprawie Siemens AG przeciwko VIPA Gesellschaft für Visualisierung und Prozeßautomatisierung mbH
   (Sprawa C-59/05)
   (2005/C 82/39)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 10 lutego 2005 r. r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesgerichtshof z dnia 2 grudnia 2004 r. w sprawie Siemens AG przeciwko VIPA Gesellschaft für Visualisierung und Prozeßautomatisierung mbH.
   Bundesgerichtshof zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania dotyczące wykładni art. 3a ust. 1 lit. g) dyrektywy Rady 84/450/EWG (1) z dnia 10 września 1984 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących reklamy wprowadzającej w błąd, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 97/55/WE (2) z dnia 6 października 1997 r.:

               1)

               Czy reputacja związana z „innym znakiem wyróżniającym” konkurenta w rozumieniu art. 3a ust. 1 lit. g) dyrektywy 84/450/EWG jest wykorzystywana w sposób bezprawny, gdy reklamujący przejmuje identyczny w rdzeniu znak wyróżniający znany w kręgach specjalistów (tutaj: system numeracji zamówień) i odwołuje się do tego identycznego przejęcia w reklamie?

               2)

               Czy w przypadku badania bezprawności wykorzystywania reputacji w rozumieniu art. 3a ust. 1 lit. g) dyrektywy 84/450/EWG decydującym czynnikiem jest korzyść z identycznego przejęcia wynikająca dla reklamującego i konsumenta?

      (1)  Dz.U. L 250, str. 17

      (2)  Dz.U. L 290, str. 18


title: Sprawa C-308/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 29 maja 2017 r. – Republika Grecka/Leo Kuhn

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 29 maja 2017 r. – Republika Grecka/Leo Kuhn
   (Sprawa C-308/17)
   (2017/C 283/30)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona pozwana i wnosząca skargę rewizyjną: Republika Grecka

      Strona powodowa i druga strona postępowania rewizyjnego: Leo Kuhn

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 7 pkt 1 lit. a) rozporządzenia nr 1215/2012 (1) należy interpretować w ten sposób,

               1)

               że również w przypadku – tak jak tutaj – wielokrotnego przeniesienia wierzytelności w drodze umowy miejsce wykonania zobowiązania w rozumieniu tego przepisu określa pierwsza umowa?

               2)

               że w przypadku dochodzenia roszczenia o dochowanie warunków emisji obligacji państwowych, takich jak tutaj konkretnie wyemitowanych przez Republikę Grecką, tudzież odszkodowania z tytułu niewykonania tego roszczenia rzeczywiste miejsce wykonania zobowiązania jest już określone poprzez zapłatę odsetek z tytułu tych obligacji na rachunek posiadacza krajowego rachunku papierów wartościowych?

               3)

               że fakt, iż prawne miejsce wykonania zobowiązania w rozumieniu art. 7 pkt 1 lit. a) tego rozporządzenia zostało określone przez pierwszą umowę, sprzeciwia się uznaniu, że późniejsze rzeczywiste wykonanie umowy określa – kolejne – miejsce wykonania zobowiązania w rozumieniu tego przepisu?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 351, s. 1).


title: Sprawy T-139/10, od T-280/10 do T-285/10 i od T-349/10 do T-352/10: Postanowienie Sądu z dnia 21 marca 2011 r. — Milux przeciwko OHIM (REFLUXCONTROL i in.) (Wspólnotowy znak towarowy — Reprezentowanie przez adwokata niebędącego osobą trzecią — Niedopuszczalność)

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/27

         Postanowienie Sądu z dnia 21 marca 2011 r. — Milux przeciwko OHIM (REFLUXCONTROL i in.)
   (Sprawy T-139/10, od T-280/10 do T-285/10 i od T-349/10 do T-352/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Reprezentowanie przez adwokata niebędącego osobą trzecią - Niedopuszczalność)
   2011/C 145/46
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Milux Holding SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat J. Bojs)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skargi na decyzje Czwartej Izby Odwoławczej OHIM: z dnia 13 stycznia 2010 r. (sprawa R 1134/2009-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego REFLUXCONTROL jako wspólnotowego znaku towarowego (sprawa T-139/10), z dnia 29 kwietnia 2010 r. (sprawa R 1432/2009-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego ANEURYSMCONTROL jako wspólnotowego znaku towarowego (sprawa T-280/10), z dnia 29 kwietnia 2010 r. (sprawa R 1433/2009-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego APPETITECONTROL jako wspólnotowego znaku towarowego (sprawa T-281/10), z dnia 8 czerwca 2010 r. (sprawa R 1434/2009-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego STOMACONTROL jako wspólnotowego znaku towarowego (sprawa T-282/10), z dnia 17 czerwca 2010 r (sprawa R 1435/2009-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego BMICONTROL jako wspólnotowego znaku towarowego (sprawa T-283/10), z dnia 3 czerwca 2010 r (sprawa R 1438/2009-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego IMPLANTCONTROL jako wspólnotowego znaku towarowego (sprawa T-284/10), z dnia 29 kwietnia 2010 r. (sprawa R 1444/2009-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego CHEMOCONTROL jako wspólnotowego znaku towarowego (sprawa T-285/10), z dnia 29 czerwca 2010 r. (sprawa R 1436/2009-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego OVUMCONTROL jako wspólnotowego znaku towarowego (sprawa T-349/10), z dnia 2 lipca 2010 r. (sprawa R 1437/2009-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego HEARTCONTROL jako wspólnotowego znaku towarowego (sprawa T-350/10), z dnia 28 lipca 2010 r. (sprawa R 1439/2009-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego VESICACONTROL jako wspólnotowego znaku towarowego (sprawa T-351/10), z dnia 28 lipca 2010 r. (sprawa R 1443/2009-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego RECTALCONTROL jako wspólnotowego znaku towarowego (sprawa T-352/10).

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-139/10, od T-280/10 do T-285/10 i od T-349/10 do T-352/10 zostają połączone w celu wydania postanowienia.

               2)

               Skargi zostają odrzucone jako niedopuszczalne.

               3)

               Milux Holding SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.2010.


title: Sprawa F-48/13: Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2013 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/63

         Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2013 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-48/13)
   2013/C 207/111
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny strony skarżącej za rok 2011 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny strony skarżącej za rok 2011 w jego ostatecznej wersji zmienionej decyzjami organu powołującego z dnia 18 lipca 2012 r. i dnia 29 stycznia 2013 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 29 stycznia 2013 r., w której organ powołujący oddalił zażalenie złożone na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-576/15: Skarga wniesiona w dniu 1 października 2015 r. – VIK/Komisja

text:
               11.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/29

         Skarga wniesiona w dniu 1 października 2015 r. – VIK/Komisja
   (Sprawa T-576/15)
   (2016/C 007/40)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: VIK Verband der Industriellen Energie- und Kraftwirtschaft e. V. (Essen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Kahle)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności na podstawie art. 264 TFUE decyzji Komisji C(2014) 8786 final z dnia 25 listopada 2014 r. w postępowaniu w sprawie pomocy państwa SA.33995 (2013/C) (ex2013/NN) – Niemcy, wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz zmniejszone dopłaty EEG dla odbiorców energochłonnych, opublikowanej w Dzienniku Urzędowym (Dz.U. L 250, s. 122 z 25.9.2015) w zakresie, w jakim,

                           —

                           w art. 1 i w art. 3 pkt 1 tej decyzji Komisja uznała wsparcie produkcji energii elektrycznej pochodzącej z odnawialnych źródeł energii oraz zmniejszoną dopłatę EEG dla przedsiębiorstw energochłonnych na podstawie ustawy EEG z 2012 r. za nową pomoc;

                           —

                           Komisja stwierdziła w art. 2 i art. 3 pkt 2 oraz w art. 6 i 7 niezgodność systemu szczególnych wypłat wyrównawczych z rynkiem wewnętrznym i nakazała zwrot pomocy;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy: brak korzyści

                           —

                           Skarżąca podnosi, że szczególny system wypłat wyrównawczych nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ zmniejszona dopłata EEG nie wiąże się z przysporzeniem korzyści odbiorcom energochłonnym.

               2.

               Zarzut drugi: brak selektywności

                           —

                           Skarżący podnosi także, że szczególny system wypłat wyrównawczych nie stanowi pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ nie został spełniony wymóg selektywności. Odbiorcom energochłonnym nie sprzyjano w porównaniu do innych przedsiębiorstw znajdujących się w podobnej sytuacji faktycznej i prawnej. Ponadto zmniejszona dopłata EEG jest uzasadniona charakterem i systematyką uregulowania.

               3.

               Zarzut trzeci: brak państwowego charakteru zasobów
               Skarżący wskazuje w tym miejscu, że ani federalny system wyrównawczy, ani szczególny system wypłat wyrównawczych ustawy EEG z 2012 r. nie wiąże się z przyznaniem pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, gdyż brak obciążenia zasobów państwowych.

               4.

               Zarzut czwarty: brak zakłócenia konkurencji
               W tym kontekście skarżący zauważa, że zmniejszona dopłata EEG służy jedynie do rekompensaty niekorzystnych skutków konkurencyjnych, które odbiorcy energochłonni/zakłady energochłonne muszą ponosić w porównaniu z innymi działami prowadzonej działalności w pozostałych krajach z powodu uiszczenia dopłaty EEG.

               5.

               Zarzut piąty: zgodność pomocy ze wspólnym rynkiem
               Skarżący twierdzi, że gdyby zmniejszoną dopłatę EEG należało uznać za pomoc, pomoc ta byłaby zgodna ze wspólnym rynkiem. Zmniejszona dopłata nie zakłóciła konkurencji, ale przeciwnie zrekompensowała niekorzystne skutki konkurencyjne w odniesieniu do zainteresowanych przedsiębiorstw.

               6.

               Zarzut szósty: brak nowej pomocy
               Skarżący dodaje, że, jeżeli Sąd uzna szczególny system za pomoc, to mamy do czynienia z pomocą istniejącą, do której nie znajduje zastosowania postępowanie na podstawie art. 6 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1).

               7.

               Zarzut siódmy: naruszenie ogólnych zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa
               Skarżący zauważa ponadto, że, zatwierdziwszy ustawę EEG z 2000 r., pozwana spowodowała powstanie uzasadnionych oczekiwań, które ostateczna decyzja narusza.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa C-457/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 30 maja 2013 r. w sprawie T-454/10, Associazione Nazionale degli Industriali delle Conserve Alimentari Vegetali (Anicav), Agrupación Española de Fabricantes de Conservas Vegetales (Agrucon) przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 12 sierpnia 2013 r. przez Komisję Europejską

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/42

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 30 maja 2013 r. w sprawie T-454/10, Associazione Nazionale degli Industriali delle Conserve Alimentari Vegetali (Anicav), Agrupación Española de Fabricantes de Conservas Vegetales (Agrucon) przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 12 sierpnia 2013 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-457/13 P)
   2013/C 344/73
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Marcoulli, K. Skelly, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Associazione Nazionale degli Industriali delle Conserve Alimentari Vegetali (Anicav), Agrupación Española de Fabricantes de Conservas Vegetales (Agrucon), Associazione Italiana Industrie Prodotti Alimentari (AIIPA), Confederazione Cooperative Italiane.

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu w całości;

               —

               wydanie ostatecznego wyroku stwierdzającego niedopuszczalność lub bezzasadność skarg w sprawach T-454/10 i T-482/11;

               —

               obciążenie skarżącej w pierwszej instancji kosztami postępowania w pierwszej instancji i kosztami postępowania w sprawie niniejszego odwołania;

         W razie utrzymania w mocy wyroku Sądu przez Trybunał, Komisja wnosi do Trybunału o:

               —

               utrzymanie w mocy, jako ostatecznych, skutków art. 52 ust. 2a akapit drugi rozporządzenia nr 1580/2007 (1) oraz art. 50 ust. 3 i art. 60 ust. 7 rozporządzenia wykonawczego nr 543/2011 (2), w zakresie płatności na rzecz organizacji producentów dokonanych na podstawie tych przepisów do dnia 15 października roku, w którym zostanie wyrok Trybunału lub do innej późniejszej daty, którą Trybunał uzna za właściwą w odniesieniu do płatności dotyczących programów operacyjnych zatwierdzonych przed dniem 30 maja 2013 r.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja wnosi, aby Trybunał uchylił zaskarżony wyrok Sądu, wydał ostateczne orzeczenie w sprawie, stwierdzając, że skargi w sprawach T-454/10 I T-482/11 są niedopuszczalne lub bezzasadne i obciążył skarżących w pierwszej instancji kosztami postępowania w pierwszej instancji i kosztami niniejszego odwołania.
   Odwołanie dotyczy spraw wszczętych przez skarżące w przedmiocie stwierdzenia nieważności (i) art. 52 ust. 2a i załącznika VIII do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1580/2007 oraz (ii) stwierdzenia nieważności art. 50 ust. 3 i art. 60 ust. 7 rozporządzenia Komisji nr 543/2011.
   Skarżącymi w pierwszej instancji byli przetwórcy owoców i warzyw, którzy podnieśli, że w wyżej wymienione przepisy pośrednio umożliwiają Unii finansowanie niektórych działań przetwórczych prowadzonych przez organizacje producentów.
   Sąd uznał skargi za dopuszczalne. Stwierdził, że przyznanie pomocy organizacjom producentów, których produkty były albo przetworzone przez sama organizację, albo przez osobę trzecią na rzecz organizacji, stanowiło udzielenie pomocy dla działalności przetwórczej niewchodzącej w zakres stosowania rozporządzenia o jednolitej WOR (3). Ponadto Sąd stwierdził, że Komisja nie była uprawniona do udzielenia pomocy dyskryminującej przetwórców niebędących członkami organizacji producentów na korzyść organizacji producentów, jeżeli prowadzą oni działalność przetwórczą.
   Komisja podnosi, że przy dochodzeniu do takich wniosków Sąd popełnił trzy błędy.
   Po pierwsze, Komisja wskazuje, że Sąd niesłusznie uznał skargę za dopuszczalną. Komisja twierdzi, że przedmiotowe środki stanowią środki regulacyjne o charakterze ogólnym, które wymagają środków wykonawczych ze strony państw członkowskich, aby wywołać skutki prawne. Ponadto Komisja podnosi, iż Sąd niesłusznie uznał, że przedmiotów środki bezpośrednio dotyczą skarżących. Twierdząc tak, Sąd uznał, że sytuacja skarżących była taka sama jak sytuacja konkurentów beneficjentów pomocy państwa. Komisja wskazuje, że Sąd niesłusznie doszedł do takiego wniosku.
   Co do istoty kwestii Komisja podnosi, że Sąd nie dokonał właściwej wykładni postanowień rozporządzenia o jednolitej WOR, a w szczególności nie uwzględnił w sposób należyty zakresu uznania przyznanego Komisji przez Radę w celu wydania to przepisów wykonawczych do rozporządzenia o jednolitej WOR.
   Wreszcie, Komisja podnosi, ze Sąd dokonał błędnej wykładni zasady niedyskryminacji, uznając, że ma ona zastosowanie do systemów udzielania pomocy na podstawie rozporządzenia w sprawie jednolitej WOR.
   W razie, gdyby Trybunał postanowił oddalić niniejsze odwołanie, Komisja wnosi, aby w wykonaniu uprawnień wynikających z art. 264 TFUE zawiesił on skutki orzeczenia do dnia 15 października roku, w którym zostanie wyrok. Komisja wnosi o takie orzeczenie w celu zapewnienia, że skutki tego orzeczenia będą miały równe zastosowanie do wszystkich organizacji producentów i nie spowodują nadmiernych utrudnień dla organizacji producentów.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw (Dz.U. L 350 s. 1)

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz.U. L 157, s. 1)

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (Dz.U. L 299, s. 1)


title: Sprawa C-171/06 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 15 marca 2007 r. — T.I.M.E. ART Uluslararasi Saat Ticareti ve diş Ticaret AŞ przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Devinlec Développement Innovation Leclerc SA (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Graficzny znak towarowy — Sprzeciw właściciela wcześniejszego krajowego znaku towarowego — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/13

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 15 marca 2007 r. — T.I.M.E. ART Uluslararasi Saat Ticareti ve diş Ticaret AŞ przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Devinlec Développement Innovation Leclerc SA
   (Sprawa C-171/06 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Graficzny znak towarowy - Sprzeciw właściciela wcześniejszego krajowego znaku towarowego - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)
   (2007/C 95/22)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnosząca odwołanie: T.I.M.E. ART Uluslararasi Saat Ticareti ve diş Ticaret AŞ (przedstawiciele: M. Francetti i F. Jacobacci, adwokaci)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i J. Novais Gonçalves, pełnomocnicy), Devinlec Développement Innovation Leclerc SA (przedstawiciel: J.-P. Simon)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 12 stycznia 2006 r. w sprawie T-147/03 Devinlec Développement Innovation Leclerc przeciwko OHIM uchylającego, na wniosek uprawnionego do krajowego graficznego znaku towarowego QUANTIEME dla towarów z klas 14 i 18, decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 30 stycznia 2003 r. nr R 109/2002-3 o uchyleniu decyzji Wydziału Sprzeciwów, który odmówił rejestracji wspólnotowego graficznego znaku towarowego QUANTUM dla towarów z klasy 14
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               T.I.M.E. ART Uluslararasi Saat Ticareti ve diş Ticaret AŞ zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 121 z 20.5.2006.


title: Sprawa C-122/05: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia  18 maja 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/10

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-122/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   (2006/C 165/17)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: U. Wölker i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (Przedstawiciele: I. M. Braguglia, pełnomocnik, wspierany przez adwokata G. Aiellę)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom Państwa — Brak transpozycji w przewidzianym terminie dyrektywy 2003/87/WE z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, str. 32)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/87/WE z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 115 z 14.05.2005 r.


title: Sprawa F-55/15: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/45

         Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-55/15)
   (2015/C 213/73)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Tymen)

      Strona pozwana: Komisja

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z tego względu, że odebrano skarżącemu prawo do pobierania dodatku zagranicznego na rzecz dodatku z tytułu zamieszkiwania zagranicą, a pomocniczo, w zakresie, w jakim dochodzi się w niej zwrotu kwot rzekomo niesłusznie wypłaconych, jak również naprawienie rzekomo doznanej krzywdy i rzekomo poniesionej szkody.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 18 lipca 2014 r. w zakresie, w jakim odebrano skarżącemu prawo do pobierania dodatku zagranicznego na rzecz dodatku z tytułu zamieszkiwania zagranicą, z mocą wsteczną od dnia 1 lipca 2009 r.;

               —

               pomocniczo, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 18 lipca 2014 r. w zakresie, w jakim dochodzi się w niej zwrotu kwot rzekomo niesłusznie wypłaconych;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 7 stycznia 2015 r. oddalającej zażalenie skarżącego z dnia 12 września 2014 r., o ile zaistnieje taka potrzeba, a w każdym razie, tytułem dalszym, w zakresie, w jakim odmówiono obniżenia miesięcznych kwot pobieranych na podstawie art. 85 regulaminu pracowniczego;

               —

               nakazanie naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego;

               —

               nakazanie naprawienia krzywdy doznanej przez skarżącego, oszacowanej na 10  000 EUR;

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.


title: Sprawa T-13/15: Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2017 r. – Deutsche Post/EUIPO – Media Logistik (PostModern) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego PostModern — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy POST i wcześniejszy słowny unijny znak towarowy Deutsche Post — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem]

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/19

         Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2017 r. – Deutsche Post/EUIPO – Media Logistik (PostModern)
   (Sprawa T-13/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego PostModern - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy POST i wcześniejszy słowny unijny znak towarowy Deutsche Post - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem])
   (2017/C 256/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Post AG (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci K. Hamacher i C. Giersdorf, następnie adwokat K. Hamacher oraz w końcu adwokaci K. Hamacher i G. Müllejans)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Media Logistik GmbH (Drezno, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Risthaus)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 listopada 2014 r. (sprawa R 2063/2013-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Deutsche Post a Media Logistik.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Spółka Deutsche Post AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 107 z 30.3.2015.


title: Sprawa T-344/06: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2006 r. — Total przeciwko Komisji

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/17

         Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2006 r. — Total przeciwko Komisji
   (Sprawa T-344/06)
   (2007/C 20/24)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Total SA (Courbevoie, Francja) (Przedstawiciele: adwokaci A. Gosset-Grainville, L. Godfroid i A. Lamothe)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               na podstawie art. 230 WE stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 września 2006 r. w sprawie COMP/F/38.456 w zakresie, w jakim w art. 1 lit. m), 2 lit. m), 3 i 4 dotyczy ona spółki TOTAL SA;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 lit. m) i art. 2 lit. m) oraz odpowiednie obniżenie kwoty grzywny nałożonej na spółkę TOTAL SA na podstawie wspomnianej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżąca wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/F/38.456 — Asfalt — Niderlandy), dotyczącej serii porozumień i praktyk uzgodnionych mających za przedmiot ustalanie dla sprzedaży i zakupu asfaltu drogowego w Niderlandach ceny brutto, jednolitego rabatu od ceny brutto na rzecz przedsiębiorstw budownictwa drogowego uczestniczących w kartelu oraz mniejszego maksymalnego rabatu dla innych przedsiębiorstw budownictwa drogowego. Tytułem żądania ewentualnego skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności lub przynajmniej istotne obniżenie kwoty grzywny nałożonej na nią w zaskarżonej decyzji.
   Na poparcie głównego żądania skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów.
   W pierwszej kolejności podnosi ona, że Komisja naruszyła zasady dotyczące przypisania spółce dominującej odpowiedzialności za praktyki wdrożone przez jej spółkę zależną. Skarżąca stwierdza, że Komisja niesłusznie przypisała jej sporne naruszenie popełnione przez jej spółkę zależną TOTAL Nederland NV i w konsekwencji uznała ją za solidarnie odpowiedzialną za wspomniane naruszenia. Skarżąca utrzymuje, że Komisja naruszyła prawo, uznając, że posiadanie przez skarżącą 100 % udziałów w kapitale jej spółki zależnej wystarczało do stwierdzenia, że skarżąca wywierała na nią decydujący wpływ. Skarżąca zarzuca Komisji naruszenie prawa także poprzez nierzetelne zbadanie wszystkich dowodów pozwalających na wskazanie podmiotów, które w ramach grupy Total mogły być odpowiedzialne za sporne praktyki.
   Po drugie skarżąca zarzuca Komisji naruszenie zasad znajdujących zastosowanie w postępowaniu dowodowym, ponieważ nie wykazała ona, że skarżąca wywierała decydujący wpływ na politykę handlową swojej spółki zależnej TOTAL Nederland NV na właściwym rynku oraz nie uwzględniła informacji przedstawionych przez spółkę TOTAL SA w celu umożliwienia jej określenia w ramach grupy Total przedsiębiorstwa, którego dotyczyło naruszenie.
   Skarżąca uważa ponadto, że Komisja naruszyła zakaz postępowania w arbitralny sposób, stwierdzając w zaskarżonej decyzji, że dysponowała ona swobodnym uznaniem przy wskazaniu w ramach przedsiębiorstwa podmiotów, które uznała ona za odpowiedzialne za popełnienie naruszenia.
   Skarżąca podnosi wreszcie, że Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji poprzez niezwrócenie się do TOTAL SA z żądaniem udzielenia informacji na etapie dochodzenia.
   W ramach żądania ewentualnego skarżąca podnosi dwa zarzuty na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności lub przynajmniej obniżenie grzywny nałożonej na nią w zaskarżonej decyzji. Skarżąca uważa, że Komisja naruszyła zasady stosowane przy ustalaniu grzywien. Stwierdza ona, że nawet gdyby okoliczności faktyczne należało przypisać TOTAL SA, data przyjęta przez Komisję w celu określenia chwili rozpoczęcia przez skarżącą uczestniczenia w naruszeniu była nieprawidłowa, a Komisja nie uzasadniła w sposób wystarczający pod względem prawnym swojej decyzji w tym względzie. Skarżąca podnosi ponadto, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności poprzez zastosowanie odstraszającego współczynnika mnożenia w wysokości 1,5, który został oparty na światowych obrotach grupy Total w okresie referencyjnym, chociaż w odniesieniu do tego okresu skarżącej nie przedstawiono żadnego zarzutu.


title: Sprawa F-45/07: Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2007 r. — Wolfgang A. Mandt przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/43

         Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2007 r. — Wolfgang A. Mandt przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa F-45/07)
   (2007/C 183/84)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Wolfgang A. Mandt (Kreuztal, Niemcy) (przedstawiciel: B. Kolb, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 8 lutego 2007 r. dotyczącej obniżenia przyznanej skarżącemu renty wdowiej o 50 %;

               —

               zasądzenie od Parlamentu na rzecz skarżącego z mocą wsteczną od dnia 1 kwietnia 2006 r. oraz na przyszłość comiesięcznej wypłaty pozostałych 50 % renty wdowiej po zmarłej żonie skarżącego Giseli Neumann.

         Zarzuty i główne argumenty
   Parlament Europejski obniżył przyznaną skarżącemu, jako wdowcowi po Giseli Neumann, rentę wdowią o 50 %, nie uznając prawomocnego wyroku rozwodowego wydanego przez sąd belgijski, uzyskanego przez jego zmarłą żonę w 1995 r., który dotyczył pierwszego męża zmarłej.
   Skarga jest wymierzona przeciwko braku uznania tego wyroku oraz rozporządzeniu Rady nr 2201/2203/WE z dnia 24 listopada 2003 r. Skarżący podnosi, że jest jedynym „małżonkiem pozostałym przy życiu”, ponieważ związek małżeński, w który wstąpił ze zmarłą, został zawarty prawomocnie (art. 18 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego).