title: WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ (trzecia izba) z dnia 20 czerwca 2012 r.#Alma Yael Cristina przeciwko Komisji Europejskiej.#Służba publiczna – Konkurs otwarty – Decyzja komisji konkursowej o niedopuszczeniu do etapu oceny zintegrowanej – Środki odwoławcze – Skarga do sądu wniesiona bez oczekiwania na decyzję w przedmiocie zażalenia administracyjnego – Dopuszczalność – Szczegółowe warunki dopuszczenia do konkursu – Wymagane doświadczenie zawodowe.#Sprawa F-66/11.

text:
      WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ (trzecia izba)
      z dnia 20 czerwca 2012 r.(*)

      Służba publiczna – Konkurs otwarty – Decyzja komisji konkursowej o niedopuszczeniu do etapu oceny zintegrowanej – Środki odwoławcze – Skarga do sądu wniesiona bez oczekiwania na decyzję w przedmiocie zażalenia administracyjnego – Dopuszczalność – Szczegółowe warunki dopuszczenia do konkursu – Wymagane doświadczenie zawodowe
      W sprawie F‑66/11
      mającej za przedmiot skargę wniesioną na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego
         art. 106a,

      Alma Yael Cristina, zamieszkała w Brukseli (Belgia), reprezentowana przez adwokatów S. Rodriguesa, A. Blot oraz Ch. Bernarda‑Glanza,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Komisji Europejskiej, reprezentowanej początkowo przez B. Eggers oraz P. Pecha, a następnie przez B. Eggers, działających w charakterze pełnomocników,

      strona pozwana,
      SĄD DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ(trzecia izba),

      w składzie: S. Van Raepenbusch, prezes, R. Barents i K. Bradley (sprawozdawca), sędziowie,
      sekretarz: X. Lopez Bancalari, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 29 lutego 2012 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Pismem, które wpłynęło do sekretariatu Sądu w dniu 12 lipca 2011 r., A.Y. Cristina wniosła niniejszą skargę, w której wnosi,
         po pierwsze, o stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursu ogólnego EPSO/AST/111/10 o niedopuszczeniu jej do etapu oceny
         zintegrowanej w tym konkursie, a po drugie, o nakazanie Komisji Europejskiej naprawienia szkody, jaką poniosła na skutek tej
         decyzji.

       Ramy prawne
      2        Artykuł 90 ust. 2 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) stanowi:

      „Każda osoba, wobec której zastosowanie znajduje niniejszy regulamin pracowniczy, może złożyć organowi powołującemu zażalenie
         na akt, z którym wiążą się niekorzystne dla niej skutki; dotyczy to zarówno przypadku wydania decyzji przez organ powołujący,
         jak i niezastosowania środka przewidzianego przez niniejszy regulamin pracowniczy. Zażalenie powinno zostać złożone w terminie
         trzech miesięcy […]”.

      3        Artykuł 91 ust. 2 regulaminu pracowniczego ma następujące brzmienie:

      „Skarga do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest jedynie dopuszczalna w przypadkach, gdy:
      –        do organu złożono wcześniej zażalenie zgodnie z art. 90 ust. 2, z zachowaniem terminu tam przewidzianego, oraz
      –        zażalenie zostało rozstrzygnięte odmownie w drodze wyraźnej lub dorozumianej decyzji”.
      4        Artykuł 2 załącznika III do regulaminu pracowniczego dotyczącego procedury konkursowej, o której mowa w art. 29 regulaminu
         pracowniczego, stanowi:

      „Kandydaci wypełniają formularz opracowany przez organ powołujący.
      Mogą być oni zobowiązani do przedstawienia dodatkowych dokumentów lub informacji”.
      5        W dniu 17 listopada 2010 r. Europejski Urząd Doboru Kadr (EPSO) opublikował w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ogłoszenie o konkursie otwartym EPSO/AST/111/10 w celu stworzenia listy kandydatów, spośród których mogą być rekrutowani asystenci
         w stopniu zaszeregowania AST 1 w dziedzinie obsługi sekretariatu (Dz.U. C 312 A, s. 1, zwane dalej „ogłoszeniem o konkursie”).

      6        Tytuł II ogłoszenia o konkursie, zatytułowany „Zakres obowiązków”, miał następujące brzmienie:

      „Charakter i poziom zakresu obowiązków polegają na wykonywaniu zadań takich jak:
      –        organizowanie i koordynowanie spotkań, w tym przygotowywanie dokumentacji i dokumentów roboczych,
      –        odbieranie, filtrowanie i obsługiwanie połączeń telefonicznych, obsługa korespondencji i przekazywanie rozmówcom telefonicznym
         informacji o charakterze ogólnym,

      –        zarządzanie skrzynkami poczty elektronicznej i funkcjonalnymi skrzynkami poczty elektronicznej,
      –        prowadzenie kalendarza, nadzorowanie terminarza, czuwanie nad przestrzeganiem terminów,
      –        zapewnianie ogólnego wsparcia administracyjnego, w szczególności w zarządzaniu dokumentami (przyjmowanie, obsługa, monitorowanie
         i segregowanie dokumentów oraz poczty),

      –        przygotowywanie delegacji służbowych i prowadzenie związanych z nimi spraw; zarządzanie nieobecnościami,
      –        prezentacja i weryfikowanie dokumentów (układ strony, formatowanie, tabele),
      –        redagowanie (na szczeblu sekretariatu) projektów pism, listów, sprawozdań,
      –        pozostałe różnorodne sekretarskie prace administracyjne związane z zarządzaniem dokumentacją i wyszukiwaniem informacji, wymagające
         w szczególności wykorzystania technologii informacyjnej,

      –        w służbach tłumaczeniowych: przyjmowanie, zarządzanie i obsługa zleceń tłumaczenia, a w szczególności przygotowanie, obsługa
         i finalizacja dokumentów, głównie za pomocą oprogramowania do tłumaczeń, uzupełnianie i aktualizowanie pamięci tłumaczeniowej,
         jak również prace związane z maszynopisaniem, układem strony i formatowaniem.

      […]”.
      7        Szczegółowe warunki dopuszczenia do konkursu, określone w pkt 2 tytułu III ogłoszenia o konkursie, stanowiły w odniesieniu
         do dyplomu, że kandydaci powinni posiadać wykształcenie wyższe potwierdzone dyplomem ukończenia studiów na kierunku bezpośrednio
         związanym z zakresem obowiązków [pkt III.2.1 lit. a)] lub wykształcenie średnie, potwierdzone świadectwem uprawniającym do
         podjęcia studiów wyższych, oraz przynajmniej trzyletnie doświadczenie zawodowe bezpośrednio związane z zakresem obowiązków
         [pkt III.2.1 lit. b)].

      8        W tytule IV pkt 1 ogłoszenia o konkursie wskazano, że do udziału w testach wstępnych zostaną zaproszeni wyłącznie kandydaci,
         którzy w zgłoszeniu elektronicznym zadeklarują, iż spełniają ogólne i szczegółowe warunki wymienione w tytule III ogłoszenia
         o konkursie.

      9        W tytule V pkt 1 ogłoszenia o konkursie wskazano, że do etapu oceny zintegrowanej zostaną zaproszeni kandydaci, którzy nie
         tylko uzyskają najlepsze wyniki w testach wstępnych oraz minimalną liczbę punktów wymaganą w tych testach, lecz również spełniają,
         w świetle oświadczenia składanego przy zgłoszeniu elektronicznym, ogólne i szczegółowe warunki dopuszczenia do udziału w konkursie
         wymienione w tytule III ogłoszenia o konkursie.

      10      W tym samym przepisie wskazano, że dopuszczenie do etapu oceny zintegrowanej zostanie potwierdzone z zastrzeżeniem późniejszej
         weryfikacji dokumentów poświadczających załączonych do dokumentacji każdego kandydata.

      11      W tytule VII pkt 2 ogłoszenia o konkursie wskazano, że kandydaci dopuszczeni do etapu oceny zintegrowanej zostaną poproszeni
         o przekazanie pełnej dokumentacji kandydatury (podpisane zgłoszenie elektroniczne wraz z dokumentami poświadczającymi).

      12      W ogłoszeniu o konkursie znalazła się również, umieszczona w ramce i zapisana wytłuszczoną czcionką, następująca uwaga wstępna:

      „Przed zgłoszeniem kandydatury należy dokładnie zapoznać się z przewodnikiem [dotyczącym konkursów otwartych] opublikowanym
         w Dzienniku Urzędowym […] C 184 A z dnia 8 lipca 2010 r., a także na stronie internetowej EPSO.

      Przewodnik ten, stanowiący integralną część ogłoszenia o konkursie, pomaga kandydatom zrozumieć zasady dotyczące procedury
         konkursowej i składania zgłoszenia”.

      13      Przewodnik dotyczący konkursów otwartych w wersji obowiązującej w okresie zaistnienia okoliczności faktycznych sporu (Dz.U. 2010,
         C 184 A, s. 1, zwany dalej „przewodnikiem dla kandydatów”) stanowi w pkt 6.3, zatytułowanym „Środki prawne”:

      „Na wszystkich etapach procedury konkursowej, jeśli kandydat uważa, że EPSO lub komisja konkursowa nie działały w sposób sprawiedliwy
         i nie przestrzegały:

      – przepisów regulujących przebieg konkursu lub
      – przepisów ogłoszenia o konkursie,
      a działania te naruszyły jego prawa, może skorzystać z następujących środków:
      – kandydat ma prawo złożyć zażalenie na mocy art. 90 ust. 2 regulaminu […]
      pocztą na następujący adres:
      Office européen de sélection du personnel (EPSO)
      […]
      lub za pośrednictwem formularza do kontaktu na stronie internetowej EPSO.
      W przedmiocie pisma należy wskazać:
      – numer konkursu,
      – numer kandydata,
      – że pismo dotyczy zażalenia, zamieszczając wzmiankę »réclamation article 90, paragraphe 2«, »complaint article 90 §2«, »Beschwerde
         Artikel 90, Absatz 2« (do wyboru),

      – jakiego etapu […] konkursu dotyczy pismo.
      Informuje się kandydatów, że komisje konkursowe dysponują szerokimi uprawnieniami dyskrecjonalnymi.
      Bezcelowe jest składanie zażalenia wobec decyzji komisji konkursowej, które są podejmowane w pełni niezależnie i nie mogą
         być zmieniane przez dyrektora EPSO. Szerokie uprawnienia dyskrecjonalne komisji konkursowych podlegają kontroli jedynie w przypadku
         oczywistego naruszenia zasad rządzących pracami komisji konkursowej. W takim przypadku decyzje komisji konkursowej można zaskarżyć
         bezpośrednio przed sądami Unii Europejskiej bez konieczności wniesienia uprzednio zaskarżenia w rozumieniu art. 90 ust. 2
         regulaminu pracowniczego.

      – kandydat ma prawo wnieść, na mocy art. 270 [TFUE] oraz art. 91 regulaminu pracowniczego, skargę do:
      Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej
      […]
      Zwraca się uwagę kandydatów na fakt, że skargi dotyczące błędu podczas oceniania, czy kandydat spełnia warunki ogólne dopuszczenia
         do konkursu, które nie wchodzą w zakres kompetencji komisji konkursowej, nie są dopuszczalne przed Sądem do spraw Służby Publicznej,
         jeśli wcześniej nie zostało złożone zażalenie na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, zgodnie z zasadami opisanymi
         w tym punkcie.

      Informacje o zasadach wnoszenia skarg można znaleźć na stronie [internetowej] Sądu do spraw Służby Publicznej […].
      Terminy […] przewidziane w przypadkach obu tych procedur rozpoczynają swój bieg z dniem powiadomienia o decyzji uznanej przez
         kandydata za krzywdzącą”.

       Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu
      14      W dniu 18 listopada 2010 r., wypełniając właściwy formularz elektroniczny, skarżąca zgłosiła się do udziału w konkursie otwartym
         EPSO/AST/111/10 (zwanym dalej „konkursem”).

      15      W dniu 17 marca 2011 r. EPSO poinformowało skarżącą, że ta pomyślnie przeszła testy wstępne.

      16      Niemniej pismem z dnia 7 kwietnia 2011 r. EPSO poinformowało skarżącą, że w świetle przeprowadzonej analizy formularza zgłoszeniowego
         komisja konkursowa podjęła decyzję o niedopuszczeniu skarżącej do etapu oceny zintegrowanej, uznając, że skarżąca nie spełnia
         szczegółowych warunków udziału w konkursie.

      17      W dwóch wiadomościach e‑mail, wysłanych, odpowiednio, w dniach 7 i 8 kwietnia 2011 r., skarżąca zakwestionowała wykluczenie
         jej z konkursu.

      18      EPSO odpowiedziało w piśmie z dnia 6 czerwca 2011 r., wskazując, że komisja konkursowa ponownie przeanalizowała dokumentację
         skarżącej, lecz podtrzymała decyzję o niedopuszczeniu jej do etapu oceny zintegrowanej. Zdaniem komisji konkursowej posiadany
         przez skarżącą dyplom nie odpowiada w rzeczywistości dziedzinie konkursu, więc skarżąca powinna była posiadać co najmniej
         trzy lata doświadczenia zawodowego bezpośrednio związanego z zakresem obowiązków na stanowiskach do obsadzenia. Tymczasem
         ponieważ w formularzu zgłoszeniowym skarżąca nie zamieściła żadnej wzmianki dotyczącej doświadczenia zawodowego w charakterze
         asystentki, komisja konkursowa nie mogła uznać, że skarżąca spełniła wymóg doświadczenia zawodowego.

      19      Wiadomością e‑mail z dnia 9 czerwca 2011 r. skarżąca odpowiedziała EPSO, że pismo z dnia 6 czerwca 2011 r. nie dostarczyło
         jej żadnej przydatnej odpowiedzi, i uznawszy, że spełnia wszystkie wymagane kryteria, zwróciła się o dopuszczenie jej do dalszych
         egzaminów konkursowych. Ta wiadomość e‑mail pozostała bez odpowiedzi.

      20      W dniu 11 lipca 2011 r. skarżąca wniosła tytułem „zabezpieczającym”, na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego,
         zażalenie na decyzję komisji konkursowej o niedopuszczeniu jej do etapu oceny zintegrowanej, a następnego dnia, to jest w dniu
         12 lipca 2011 r., skierowała sprawę do Sądu.

      21      Na rozprawie skarżąca poinformowała Sąd, że w dniu 11 października 2011 r. organ powołujący oddalił zażalenie, zaś skarżąca
         nie wniosła skargi na tę decyzję.

       Żądania stron i postępowanie
      22      Skarżąca wnosi do Sądu o:

      1)      tytułem żądania głównego:
      –        stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 7 kwietnia 2011 r. odmawiającej skarżącej prawa do uczestniczenia w etapie oceny zintegrowanej
         konkursu;

      –        w konsekwencji – orzeczenie, że należy ponownie włączyć skarżącą w proces naboru wszczęty w drodze tego konkursu, w razie
         potrzeby poprzez ponowne przeprowadzenie etapu oceny zintegrowanej;

      2)      tytułem żądania subsydiarnego, na wypadek nieuwzględnienia żądania głównego, zasądzenie od strony pozwanej kwoty tymczasowo
         ex aequo et bono oszacowanej na 20 000 EUR tytułem naprawienia szkody majątkowej – z ustawowymi odsetkami za zwłokę od daty
         zapadnięcia wyroku w niniejszej sprawie;

      3)      w każdym razie zasądzenie od strony pozwanej kwoty tymczasowo ex aequo et bono oszacowanej na 20 000 EUR tytułem zadośćuczynienia
         za krzywdę – z ustawowymi odsetkami za zwłokę od daty zapadnięcia wyroku w niniejszej sprawie;

      4)      obciążenie Komisji kosztami postępowania.
      23      Komisja wnosi do Sądu o:

      –        oddalenie skargi;
      –        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
      24      Pismami sekretariatu z dnia 21 października 2011 r. i 30 stycznia 2012 r. Sąd poprosił strony o udzielenie odpowiedzi w ramach
         środków organizacji postępowania. Strony zastosowały się do tych żądań w wyznaczonym terminie.

      25      Postanowieniem przewodniczącego trzeciej izby Sądu z dnia 26 stycznia 2012 r. do celów procedury ustnej niniejsza sprawa została
         połączona ze sprawą F‑83/11 Cristina przeciwko Komisji.

       W przedmiocie przedmiotu sporu i dopuszczalności drugiej części żądania głównego
      26      Po pierwsze, jako iż skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności początkowej decyzji komisji konkursowej, doręczonej jej pismem
         EPSO z dnia 7 kwietnia 2011 r., należy stwierdzić, mając na względzie utrwalone orzecznictwo, że niekorzystna dla skarżącej
         jest wyłącznie decyzja komisji konkursowej o niedopuszczeniu do etapu oceny zintegrowanej, podjęta po ponownej analizie, doręczona
         przez EPSO pismem z dnia 6 czerwca 2011 r. (zob. w szczególności wyrok Sądu z dnia 4 lutego 2010 r. w sprawie F‑15/08 Wiame
         przeciwko Komisji, pkt 20), i dlatego też należy uznać, że skarżąca kieruje żądanie stwierdzenia nieważności przeciwko tej
         ostatniej decyzji (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).

      27      Po drugie, Sąd uznaje, że w drugiej części żądania głównego skarżąca wnosi w istocie o ponowne włączenie jej przez organ administracji
         w proces naboru wszczęty w drodze konkursu.

      28      Tymczasem zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sąd Unii w ramach sprawowanej przez siebie kontroli zgodności z prawem nie jest
         właściwy do kierowania nakazów do instytucji lub do ich zastępowania (wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 kwietnia 2005 r.
         w sprawie T‑336/02 Christensen przeciwko Komisji, pkt 17; wyrok Sądu z dnia 23 listopada 2010 r. w sprawie F‑50/08 Bartha
         przeciwko Komisji, pkt 50).

      29      Tę część żądania należy więc oddalić jako niedopuszczalną.

       W przedmiocie dopuszczalności skargi
       Argumenty stron
      30      W odpowiedzi na skargę Komisja przyznaje wprost, że „kandydaci biorący udział w konkursach, jeżeli kwestionują decyzję komisji
         [konkursowej], mogą bez konieczności wcześniejszego zażalenia skierować sprawę [do sądu Unii]”. Komisja uważa jednak, że skarga
         w niniejszej sprawie jest oczywiście niedopuszczalna, ponieważ zgodnie z art. 91 ust. 2 regulaminu pracowniczego nie została
         poprzedzona rozstrzygnięciem złożonego zażalenia w drodze odmownej, wyraźnej lub dorozumianej, decyzji.

      31      Komisja zauważa, że choć prawdą jest, iż kandydat może zaskarżyć decyzję komisji konkursowej bezpośrednio do sądu, to jednak
         zgodnie z orzecznictwem, gdy zostało złożone zażalenie, wówczas na podstawie z art. 91 regulaminu pracowniczego termin do
         złożenia skargi biegnie od dnia doręczenia decyzji będącej odpowiedzią na zażalenie, a dopuszczalność wniesionej następnie
         skargi do sądu zależy od spełnienia przez zainteresowanego wszystkich wymogów proceduralnych związanych ze środkiem, jakim
         jest uprzednie zażalenie.

      32      Według Komisji jednym z owych wymogów proceduralnych jest obowiązek zaczekania na zakończenie postępowania poprzedzającego
         wniesienie skargi, zanim zainteresowany będzie mógł wnieść skargę do sądu.

      33      Dlatego Komisja uważa, że skoro skarżąca wniosła zażalenie na decyzję komisji konkursowej o niedopuszczeniu jej do etapu oceny
         zintegrowanej, to przed wniesieniem niniejszej skargi powinna była zaczekać na odpowiedź organu powołującego.

      34      Komisja utrzymuje wreszcie, że uznanie skargi do Sądu na decyzję komisji konkursowej za dopuszczalną w trakcie trwania postępowania
         poprzedzającego wniesienie skargi, służącego między innymi osiągnięciu rozwiązania ugodowego, byłoby niezgodne z zasadą pewności
         prawa i zasadą dobrej administracji.

      35      Podczas rozprawy, odnosząc się do podniesionej przez Komisję przeszkody procesowej dotyczącej niedopuszczalności żądania,
         skarżąca przypomniała, że w wyroku z dnia 20 czerwca 1990 r. w sprawie T‑133/89 Burban przeciwko Parlamentowi Sąd Pierwszej
         Instancji Wspólnot Europejskich uznał za dopuszczalną skargę wniesioną w okolicznościach zasadniczo identycznych jak okoliczności
         niniejszej sprawy.

       Ocena Sądu
      36      Zgodnie z art. 91 ust. 2 regulaminu pracowniczego skarga do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest dopuszczalna
         jedynie w przypadku, gdy do organu powołującego złożono wcześniej zażalenie, a zażalenie to zostało rozstrzygnięte odmownie
         w drodze wyraźnej lub dorozumianej decyzji.

      37      Niemniej, jak to wynika z utrwalonego orzecznictwa, tryb odwołania na drodze administracyjnej jest pozbawiony sensu, jeżeli
         zarzuty skierowane są przeciwko decyzjom komisji konkursowej, ponieważ organ powołujący nie ma możliwości zmiany tych decyzji
         (zob. wyroki Trybunału: z dnia 16 marca 1978 r. w sprawie 7/77 Ritter von Wüllerstorff und Urbair przeciwko Komisji, pkt 7;
         z dnia 14 lipca 1983 r. w sprawie 144/82 Detti przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, pkt 16; wyrok Sądu Pierwszej Instancji
         z dnia 23 stycznia 2002 r. w sprawie T‑386/00 Gonçalves przeciwko Parlamentowi, pkt 34). W tych okolicznościach środki prawne,
         które można podjąć względem decyzji komisji konkursowej, polegają zasadniczo na bezpośrednim wszczęciu postępowania przed
         sądem Unii Europejskiej bez wcześniejszego zażalenia (zwanym dalej „skierowaniem sprawy bezpośrednio do sądu”, zob. ww. wyrok
         w sprawie Bartha przeciwko Komisji, pkt 25).

      38      Wynika z tego, że jeżeli odrzucony kandydat kwestionuje decyzję komisji konkursowej, w żadnym wypadku nie ma potrzeby, by
         uprzednio wniósł zażalenie na decyzję, którą kwestionuje, a tym bardziej zażalenie „zabezpieczające”, tak jak to uczyniła
         skarżąca w niniejszej sprawie.

      39      Jednak ani z regulaminu pracowniczego, ani z orzecznictwa nie wynika, że biorący udział w konkursie kandydat, który mimo to
         wniósł do organu powołującego zażalenie na decyzję komisji tego konkursu, nie może skierować sprawy do sądu, nie czekając
         na wydanie przez organ powołujący decyzji w przedmiocie zażalenia.

      40      Przeciwnie, sąd Unii już wcześniej wyraźnie uznał, że w sytuacji, gdy kandydat biorący udział w konkursie zwraca się drogą
         zażalenia administracyjnego do organu powołującego, takie działanie, bez względu na jego znaczenie prawne, nie może w konsekwencji
         pozbawiać kandydata przysługującego mu prawa do wniesienia sprawy bezpośrednio do sądu (wyrok Sądu z dnia 30 listopada 1978 r.
         w sprawach połączonych 4/78, 19/78 i 28/78 Salerno i in. przeciwko Komisji, pkt 10; ww. wyrok w sprawie Burban przeciwko Parlamentowi,
         pkt 17).

      41      Dlatego też, jeżeli kandydat biorący udział w konkursie decyduje się na bezpośrednie skierowanie sprawy do Sądu, Sąd musi
         określić, czy skarga została wniesiona w terminie trzech miesięcy i dziesięciu dni od doręczenia skarżącemu niekorzystnej
         dla niego decyzji (zob. ww. wyrok w sprawie Burban przeciwko Parlamentowi, pkt 18).

      42      Natomiast dopuszczalność takiej skargi przed sądem nie może być uzależniona od warunku wyczerpania postępowania poprzedzającego
         wniesienie skargi, o którym mowa w art. 91 regulaminu pracowniczego, jako że warunek ten znajduje zastosowanie wyłącznie w odniesieniu
         do skarg, wobec których odwołanie administracyjne jest obowiązkowe. Rozwiązanie zaproponowane przez Komisję równałoby się
         poddaniu skierowania sprawy bezpośrednio do sądu dodatkowemu warunkowi dopuszczalności, który w rzeczywistości znajduje zastosowanie
         wyłącznie wtedy, gdy wniesienie skargi do sądu powinno być poprzedzone złożeniem zażalenia.

      43      Wnioskowi temu nie przeczy pkt 6.3 przewodnika dla kandydatów, w którym wskazano, że kandydaci mogą zakwestionować decyzję
         komisji konkursowej w drodze administracyjnej oraz poprzez wniesienie skargi do sądu, nie zaznaczając nigdzie, aby wniesienie
         zażalenia wykluczało możliwość skierowania sprawy bezpośrednio do sądu.

      44      Sąd stwierdza także, że ani orzecznictwo przywołane przez Komisję w jej pismach, które zostanie omówione w dalszej części
         niniejszego wyroku, ani argumenty przedstawione przez nią w trakcie rozprawy nie podważają tego wniosku.

      45      Z pewnością prawdą jest, tak jak podnosi Komisja, że zgodnie z obszernym orzecznictwem w dziedzinie sporów dotyczących decyzji
         komisji konkursowych, jeżeli skarżący skorzystał, po pierwsze, z możliwości wcześniejszego zwrócenia się do organu administracji
         drogą zażalenia, dopuszczalność wniesionej następnie skargi do sądu zależy od spełnienia przez zainteresowanego wszelkich
         wymogów proceduralnych związanych ze środkiem, jakim jest uprzednie zażalenie (wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2007 r. w sprawie
         F‑73/06 Van Neyghem przeciwko Komisji, pkt 37), i po drugie, jeżeli zażalenie zostało złożone przeciwko decyzji komisji konkursowej,
         termin do złożenia skargi biegnie, zgodnie z art. 91 regulaminu pracowniczego, od dnia doręczenia decyzji będącej odpowiedzią
         na zażalenie (ww. wyrok w sprawie Detti przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, pkt 17; wyroki Sądu Pierwszej Instancji: z dnia
         27 czerwca 1991 r. w sprawie T‑156/89 Valverde Mordt przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, pkt 90; z dnia 16 września 1998 r.
         w sprawie T‑215/97 Jouhki przeciwko Komisji, pkt 22; z dnia 31 maja 2005 r. w sprawie T‑294/03 Gibault przeciwko Komisji,
         pkt 22; postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 listopada 2005 r. w sprawie T‑41/04 Pérez‑Díaz przeciwko Komisji,
         pkt 32; wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 czerwca 2006 r. w sprawie T‑156/03 Pérez‑Díaz przeciwko Komisji, pkt 26; wyrok
         Sądu z dnia 12 marca 2009 r. w sprawie F‑4/08 Hambura przeciwko Parlamentowi, pkt 24; ww. wyrok w sprawie Bartha przeciwko
         Komisji, pkt 26).

      46      Niemniej należy stwierdzić, że wszystkie te wyroki, z jednym wyjątkiem, dotyczyły dopuszczalności skarg wniesionych po oddaleniu
         zażalenia i po upłynięciu terminu do skierowania sprawy bezpośrednio do sądu. Chodzi więc o orzecznictwo, które dotyczy warunku
         dopuszczalności właściwego skargom wniesionym zgodnie z procedurą wskazaną w art. 91 ust. 2 regulaminu pracowniczego.

      47      Co się tyczy ww. wyroku w sprawie Pérez‑Díaz przeciwko Komisji, Sąd Pierwszej Instancji uznał, że zażalenie i skarga miały
         inny przedmiot. Zażalenie zmierzało bowiem do podważenia decyzji Komisji o zorganizowaniu nowego egzaminu ustnego na skutek
         wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 września 2002 r. w sprawie T‑102/01 Pérez‑Díaz przeciwko Komisji, którym stwierdzono
         nieważność decyzji komisji konkursowej o wykluczeniu skarżącego z listy rezerwy kadrowej, podczas gdy w skardze do sądu kwestionowano
         nową decyzję komisji konkursowej o nieumieszczeniu nazwiska skarżącego na liście rezerwy kadrowej po ponownym przeprowadzeniu
         egzaminu ustnego. Wynika z tego, że w omawianej sprawie Sąd Pierwszej Instancji nie miał potrzeby orzekania, iż skarga o stwierdzenie
         nieważności zaskarżonego aktu, wniesiona, zanim postępowanie administracyjne poprzedzające wniesienie skargi, wszczęte przeciwko
         kwestionowanemu aktowi, w tym przypadku decyzji Komisji o zorganizowaniu nowego egzaminu ustnego, zostanie zamknięte w drodze
         oddalenia zażalenia, jest przedwczesna, ponieważ Sąd Pierwszej Instancji ograniczył się do stwierdzenia, że nie można uznać,
         iż wniesiona do sądu skarga była poprzedzona zażaleniem w drodze administracyjnej (ww. wyrok w sprawie Pérez‑Díaz przeciwko
         Komisji, pkt 27, 34).

      48      W konsekwencji orzecznictwo przywołane w pkt 45 i 47 niniejszego wyroku, dotyczące okoliczności faktycznych i prawnych, które
         znacząco różnią się od okoliczności niniejszej sprawy, nie może zostać uznane za mające znaczenie dla tej sprawy.

      49      Komisja twierdzi między innymi, że niniejszą skargę należy uznać za niedopuszczalną ze względów pewności prawa i prawidłowego
         administrowania wymiarem sprawiedliwości.

      50      Jednakże, w pierwszej kolejności, spełnienie wymogu pewności prawa nie uzasadnia zastosowania wobec bezpośredniego skierowania
         sprawy do sądu warunku dopuszczalności niewłaściwego dla tego rodzaju skarg, ponieważ takie działanie może pozbawić odrzuconych
         kandydatów przysługującego im prawa do zaskarżenia decyzji komisji konkursowej bezpośrednio do sądu. Należy poza tym stwierdzić,
         że kiedy kandydat biorący udział w konkursie poprzedza zażaleniem wniesienie skargi bezpośrednio do sądu, to w sytuacji gdy
         uzyska korzystną decyzję w przedmiocie zażalenia przed wydaniem przez Sąd orzeczenia w przedmiocie skargi, traci on interes
         prawny, zaś wniesiona przez niego skarga staje się bezprzedmiotowa. Natomiast jeżeli decyzja nie jest dla niego korzystna,
         skarżącemu w każdym razie przysługuje prawo uzyskania orzeczenia Sądu w celu rozstrzygnięcia sporu z organem administracji.

      51      Co się tyczy przestrzegania zasady prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości, Sąd stoi na stanowisku, że najlepszym
         sposobem realizowania tej zasady jest rozpoznanie zawisłej przed nim skargi bezpośredniej bez zajmowania się niepewnymi losami
         zażalenia, które nie było do niego skierowane.

      52      Wreszcie przedstawione przez Komisję podczas rozprawy argumenty na poparcie zarzutu niedopuszczalności dotyczącego przedwczesnego
         charakteru niniejszej skargi także nie mogą zostać uwzględnione.

      53      Komisja wskazuje bowiem w pierwszej kolejności, że rozstrzygnięcie przyjęte w ww. wyroku w sprawie Burban przeciwko Parlamentowi
         przestało być aktualne z uwagi na późniejsze orzecznictwo. Tymczasem, jak Sąd wyjaśnił w pkt 45–48 niniejszego wyroku, orzecznictwo,
         na które powołuje się Komisja, nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy, ponieważ dotyczy skarg wniesionych w następstwie zażalenia,
         podczas gdy, przeciwnie, ww. wyroki w sprawach połączonych Salerno i in. przeciwko Komisji i w sprawie Burban przeciwko Parlamentowi
         zapadły w kontekście faktycznym zasadniczo identycznym z kontekstem niniejszej sprawy.

      54      Komisja wskazuje w drugiej kolejności, że w ww. wyroku sprawie Burban przeciwko Parlamentowi skarżący wybrał „ostatecznie”
         drogę skierowania sprawy bezpośrednio do sądu (ww. wyrok w sprawie Burban przeciwko Parlamentowi, pkt 18), podczas gdy w niniejszej
         sprawie skarżąca chciała wykorzystać jednocześnie oba środki odwoławcze. Taka argumentacja nie uwzględnia okoliczności, że
         w niniejszej sprawie skarżąca, podobnie jak skarżący w ww. sprawach połączonych Salerno i in. przeciwko Komisji oraz w ww.
         sprawie Burban przeciwko Parlamentowi, skorzystała z możliwości wniesienia sprawy bezpośrednio do sądu, wprawdzie bez oczekiwania
         na decyzję organu administracji w przedmiocie swego zażalenia, lecz w terminie trzech miesięcy i dziesięciu dni, licząc od
         dnia doręczenia jej decyzji komisji konkursowej.

      55      W trzeciej kolejności, aby odróżnić niniejszą sprawę od ww. sprawy Burban przeciwko Parlamentowi, Komisja zwróciła uwagę,
         że w niniejszym przypadku, składając zażalenie, skarżąca była reprezentowana przez adwokatów. Taki argument pozbawiony jest
         jednak znaczenia, ponieważ okoliczność, że przy przygotowaniu zażalenia skarżąca korzystała z pomocy adwokatów, nie ma żadnego
         wpływu na jej prawo skierowania sprawy bezpośrednio do Sądu.

      56      Komisja wskazała w czwartej kolejności, że proces naboru i selekcji uległ głębokim zmianom pod względem stopnia jego złożoności,
         w szczególności w odniesieniu do możliwości uzyskania przez odrzuconego kandydata informacji dotyczących decyzji komisji konkursowej
         i ich ewentualnego zaskarżenia. Komisja nie wykazała jednak znaczenia tych twierdzeń faktycznych dla dopuszczalności skargi
         do sądu, która i tak została wniesiona po wyczerpaniu wszystkich szczególnych środków odwoławczych przysługujących kandydatom
         biorącym udział w konkursach.

      57      Wreszcie w piątej kolejności, zarówno w swoich pismach, jak i podczas rozprawy Komisja podnosiła, że w wielu przypadkach decyzja
         w przedmiocie zażalenia stanowi odpowiedź „satysfakcjonującą” odrzuconych kandydatów, na co wskazuje liczba skarg kierowanych
         do Sądu – znacznie mniejsza niż liczba zażaleń na decyzje komisji konkursowych, które rozpatruje Komisja.

      58      Tymczasem Sąd stwierdza, po pierwsze, że takie twierdzenia Komisji nie są poparte żadnymi dowodami. Po drugie, nawet gdyby
         twierdzenia te były zgodne z prawdą, to Komisja przyznała, że komisja konkursowa przychyla się do zmiany początkowego stanowiska
         o niedopuszczeniu kandydata do udziału w konkursie jedynie w bardzo rzadkich przypadkach. Po trzecie, przewodnik dla kandydatów
         wyraźnie wskazuje w pkt 6.3, dotyczącym środków odwoławczych, że „[b]ezcelowe jest składanie zażalenia wobec decyzji komisji
         konkursowej, które są podejmowane w pełni niezależnie i nie mogą być zmieniane przez dyrektora EPSO”. Po czwarte, nawet gdyby
         wykazano słuszność twierdzeń Komisji, to nie wzruszają one utrwalonego orzecznictwa, zgodnie z którym przewidziane w art. 91
         regulaminu pracowniczego wcześniejsze obowiązkowe zażalenie dotyczy jedynie decyzji, które organ powołujący może zmienić,
         ani nie zmieniają faktu, że organ powołujący nie może zmienić decyzji komisji konkursowej. Po piąte, argument Komisji jest
         wewnętrznie sprzeczny, ponieważ niedopuszczalność skargi wniesionej przed upłynięciem terminu udzielenia odpowiedzi na uprzednie
         zażalenie zniechęcałaby odrzuconych kandydatów do składania takich zażaleń, podczas gdy zdaniem samej Komisji przynajmniej
         w niektórych przypadkach takie zażalenia mogą przynieść rozwiązanie satysfakcjonujące odrzuconych kandydatów.

      59      W świetle całości powyższych rozważań należy więc ustalić, czy w niniejszej sprawie skierowanie sprawy bezpośrednio do Sądu
         odbyło się w terminie trzech miesięcy i dziesięciu dni od doręczenia niekorzystnej dla skarżącej decyzji (zob. ww. wyrok w sprawie
         Burban przeciwko Parlamentowi, pkt 17).

      60      Z akt sprawy wynika w tym zakresie, że skarżąca otrzymała zaskarżoną decyzję w dniu 6 czerwca 2011 r., zaś skarga została
         wniesiona w dniu 12 lipca tego samego roku.

      61      W związku z powyższym należy stwierdzić, że skarga nie jest przedwczesna.

       Co do istoty
       W przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności
      62      Na poparcie żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji skarżąca podnosi dwa zarzuty, dotyczące, odpowiednio, oczywistego
         błędu w ocenie komisji konkursowej i naruszenia zasady dobrej administracji oraz obowiązku staranności.

       W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego oczywistego błędu w ocenie komisji konkursowej
      –       Argumenty stron
      63      Skarżąca twierdzi, że komisja konkursowa popełniła oczywisty błąd w ocenie, nie uwzględniając zawartych w formularzu zgłoszeniowym
         oświadczeń dotyczących odbytych studiów i doświadczenia zawodowego skarżącej.

      64      Zdaniem skarżącej komisja konkursowa, na podstawie oświadczeń znajdujących się w formularzu zgłoszeniowym, powinna była w szczególności
         zwrócić się do skarżącej o przedstawienie dokumentów potwierdzających wykształcenie i kwalifikacje zawodowe i upewnić się,
         że dyplom i doświadczenie zawodowe skarżącej są istotne pod kątem zakresu obowiązków wskazanych w ogłoszeniu o konkursie.

      65      Komisja odpowiada, że w rubryce formularza zgłoszeniowego zatytułowanej „Doświadczenie zawodowe” skarżąca wskazała doświadczenie
         zawodowe wynoszące 2 miesiące i 17 dni. Jako że przy dokonywaniu oceny doświadczenia zawodowego skarżącej komisja konkursowa
         miała podstawy do uwzględnienia jedynie tego okresu, bez konieczności uzyskania od skarżącej bardziej szczegółowych informacji
         w tym zakresie, komisja konkursowa uznała, nie popełniając tym samym oczywistego błędu w ocenie, że takie doświadczenie zawodowe
         nie jest wystarczające do spełnienia warunku co najmniej trzech lat doświadczenia zawodowego.

      66      Z tych względów Komisja uznaje, że pierwszy zarzut należy oddalić jako oczywiście bezzasadny.

      –       Ocena Sądu
      67      Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem komisja konkursowa jest zobowiązana zbadać dla każdego
         przypadku oddzielnie, czy doświadczenie zawodowe, na które powołuje się dany kandydat, odpowiada wykształceniu wymaganemu
         w ogłoszeniu o konkursie. Komisji konkursowej przysługują w tym zakresie uprawnienia dyskrecjonalne, w ramach przepisów regulaminu
         pracowniczego dotyczących procedury konkursowej, odnośnie do oceny zarówno charakteru oraz czasu trwania wcześniejszego doświadczenia
         zawodowego kandydatów, jak i większego bądź mniejszego związku, jaki może ono mieć z obowiązkami na stanowisku do obsadzenia
         (wyroki Sądu Pierwszej Instancji: z dnia 25 marca 2004 r. w sprawie T‑145/02 Petrich przeciwko Komisji, pkt 37; z dnia 31 stycznia
         2006 r. w sprawie T‑293/03 Giulietti przeciwko Komisji, pkt 65, 66).

      68      Tym samym w ramach kontroli zgodności z prawem Sąd do spraw Służby Publicznej powinien ograniczyć się do sprawdzenia, czy
         nie popełniono oczywistego błędu przy wykonywaniu tego uprawnienia (wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 listopada 2000 r.
         w sprawie T‑214/99 Carrasco Benítez przeciwko Komisji, pkt 71; wyrok Sądu z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie F‑40/09 Časta przeciwko
         Komisji, pkt 58).

      69      W dotychczasowym orzecznictwie wyjaśniono już ponadto, że aby ocenić, czy spełnione są warunki dopuszczenia do konkursu, komisja
         konkursowa może jedynie wziąć pod uwagę informacje podane w zgłoszeniach kandydatów i w dokumentach, które powinni przedstawić
         na potwierdzenie tego doświadczenia (ww. wyrok w sprawie Časta przeciwko Komisji, pkt 67 i przytoczone tam orzecznictwo).

      70      W zaskarżonej decyzji komisja konkursowa uznała, iż jako że posiadany przez skarżącą dyplom ukończenia prawa i ekonomii Unii
         Europejskiej nie pozostaje w bezpośrednim związku z dziedziną konkursu, a mianowicie obsługą sekretariatu, to zgodnie z art. III.2.1
         lit. b) ogłoszenia o konkursie skarżąca powinna była posiadać co najmniej trzy lata doświadczenia zawodowego jako sekretarka.
         Ponieważ jednak skarżąca nie umieściła w formularzu zgłoszeniowym żadnej szczegółowej informacji odnośnie do doświadczenia
         zawodowego, z wyjątkiem wskazania jego trwania (2 miesiące i 17 dni), komisja konkursowa uznała, że wymóg doświadczenia zawodowego
         nie został spełniony, i z tego względu odmówiła skarżącej dopuszczenia do udziału w konkursie.

      71      Skarżąca wskazała podczas rozprawy, że nie kwestionuje, iż posiadany przez nią dyplom nie pozostaje w bezpośrednim związku
         z zakresem obowiązków wskazanym w ogłoszeniu o konkursie i że w rezultacie powinna spełniać szczegółowe wymogi przewidziane
         w pkt III.2.1 lit. b) ogłoszenia o konkursie.

      72      Skarżąca nie kwestionuje ponadto, że w rubryce formularza zgłoszeniowego dotyczącej doświadczenia zawodowego wpisała jedynie
         zatrudnienie w charakterze asystentki w Komisji przez okres dwóch miesięcy i siedemnastu dni. Podczas rozprawy skarżąca przyznała
         się jednak do popełnienia oczywistej omyłki pisarskiej polegającej na wpisaniu informacji o doświadczeniu zawodowym w rubryce
         formularza zgłoszeniowego dotyczącej motywacji.

      73      Sąd stwierdza w tym zakresie, że w rubryce formularza zgłoszeniowego dotyczącej motywacji skarżąca ograniczyła się w rzeczywistości
         do zadeklarowania, że pracowała jako sekretarka przez ponad dziesięć lat. Zgłoszenie skarżącej nie zawierało jednak żadnej
         innej informacji, która umożliwiłaby komisji konkursowej zbadanie, jak rozległe i istotne było to doświadczenie zawodowe w świetle
         warunków dopuszczenia do udziału w konkursie.

      74      W świetle przytoczonego powyżej orzecznictwa nie można więc zarzucić komisji konkursowej, że nie poprosiła skarżącej o przedstawienie
         dodatkowych dokumentów ani też że sama nie przeprowadziła dodatkowych badań w związku z informacją przekazaną przez skarżącą,
         która to informacja nie była poparta żadnymi dającymi się sprawdzić dowodami dotyczącymi doświadczenia zawodowego skarżącej
         (zob. ww. wyrok w sprawie Carrasco Benítez przeciwko Komisji, pkt 77, 78).

      75      W konsekwencji komisja konkursowa nie popełniła oczywistego błędu, uznając, na podstawie informacji przekazanych przez skarżącą
         w zgłoszeniu, że wymóg doświadczenia zawodowego nie został spełniony.

      76      W konsekwencji zarzut pierwszy należy oddalić jako bezzasadny.

       W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia zasady dobrej administracji oraz obowiązku staranności.
      –       Argumenty stron
      77      Skarżąca zarzuca komisji konkursowej, że ta nie wzięła pod uwagę wszystkich czynników, które mogły zdecydować o treści decyzji,
         w tym nie tylko interesu służby, ale również jej osobistego interesu, i podnosi, że zaskarżona decyzja skutkuje wykluczeniem
         z udziału w konkursie kandydatki w pełni spełniającej wymogi interesu służby.

      78      Komisja wnosi o oddalenie tego zarzutu jako oczywiście bezzasadnego.

      –       Ocena Sądu
      79      Sąd wskazuje w pierwszej kolejności, że pkt 2.1.3.1 przewodnika dla kandydatów, stanowiącego integralną część ogłoszenia o konkursie,
         który ponadto został dołączony przez skarżącą do skargi, wyraźnie stanowi, że informacje, których podanie wymagane jest przy
         zapisie do udziału w konkursie otwartym, dotyczą między innymi „[d]oświadczenia zawodowego (jeśli jest wymagane): nazwy i adresu
         pracodawcy, zakresu wykonywanych zadań, daty rozpoczęcia i zakończenia pracy”. W niniejszym przypadku w ogłoszeniu o konkursie
         wymagano podania doświadczenia zawodowego.

      80      W drugiej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem przywołanym w pkt 67–69 niniejszego wyroku komisja konkursowa
         nie ma żadnego obowiązku zwracać się do kandydatów o przedstawienie dodatkowych dokumentów ani też prowadzić samodzielnie
         badania, by ustalić, czy zainteresowany spełnia wszystkie wymogi wskazane w ogłoszeniu o konkursie.

      81      W trzeciej kolejności z przepisów art. 2 akapit drugi załącznika III do regulaminu pracowniczego wynika, że dają one komisji
         konkursowej jedynie możliwość zwrócenia się do kandydatów o przedstawienie dodatkowych dokumentów lub informacji, w sytuacji
         gdy komisja konkursowa ma wątpliwości co do treści przedstawionego dokumentu. W tym względzie nie może być mowy o przekształceniu
         w obowiązek tego, co prawodawca przewidział jako zwykłe uprawnienie komisji konkursowej (ww. wyrok w sprawie Carrasco Benítez
         przeciwko Komisji, pkt 78).

      82      W czwartej kolejności zgodnie z tytułem V pkt 1 i z tytułem VII pkt 2 ogłoszenia o konkursie przekazanie kompletnej dokumentacji
         kandydata i weryfikacja załączonych dokumentów poświadczających stanowi drugi etap konkursu, do którego zostają zaproszeni
         kandydaci, którzy uzyskali najwyższe wyniki w testach wstępnych oraz minimalną liczbę punktów wymaganą w tych testach oraz
         którzy spełniają, w świetle oświadczenia składanego przy zgłoszeniu elektronicznym, ogólne i szczegółowe warunki dopuszczenia
         do udziału w konkursie wymienione w tytule III ogłoszenia o konkursie.

      83      Wreszcie w piątej kolejności, nawet gdyby niepoparte żadnym dowodem twierdzenie skarżącej, iż ze względu na posiadany dyplom
         i doświadczenie zawodowe spełnia ona wszelkie wymogi interesu służby, zostało wykazane, to nie można stawiać komisji konkursowej
         zarzutu, że naruszyła zasadę dobrej administracji, podejmując decyzję w oparciu o okoliczność, iż skarżąca nie przedstawiła
         w swoim zgłoszeniu informacji umożliwiających komisji ustalenie, że skarżąca spełnia szczegółowe warunki dopuszczenia do udziału
         w konkursie. Podobnie obowiązek staranności wcale nie wymaga od komisji konkursowej dopuszczenia do udziału w konkursie wszystkich
         kandydatów, którzy w swoim własnym odczuciu odpowiadają wymogom stawianym na stanowiskach do obsadzenia.

      84      W rezultacie komisja konkursowa, podejmując zaskarżoną decyzję bez wcześniejszego zwrócenia się o dodatkowe informacje odnośnie
         do deklaracji przedstawionych w formularzu zgłoszeniowym przez kandydatkę, która nie dostarczyła wystarczających danych, by
         umożliwić komisji konkursowej ustalenie, że spełniała szczegółowe warunki dopuszczenia do udziału w konkursie, nie naruszyła
         ani zasady dobrej administracji, ani obowiązku staranności.

      85      Dlatego zarzut drugi należy oddalić jako bezzasadny.

       W przedmiocie żądania odszkodowania
      86      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem dotyczącym służby cywilnej żądania mające na celu uzyskanie odszkodowania należy oddalić,
         jeżeli pozostają one w ścisłym związku z żądaniami stwierdzenia nieważności, które zostały oddalone jako bezzasadne (wyrok
         Sądu z dnia 23 listopada 2010 r. w sprawie F‑75/09 Wenig przeciwko Komisji, pkt 71).

      87      W niniejszej sprawie należy zauważyć, że żądanie odszkodowania pozostaje w ścisłym związku z żądaniem stwierdzenia nieważności,
         które zostało oddalone jako bezzasadne. Ponieważ badanie żądania stwierdzenia nieważności nie wykazało niezgodności z prawem,
         która może powodować powstanie odpowiedzialności instytucji, należy oddalić wszystkie żądania odszkodowania, dotyczące zarówno
         poniesionej szkody majątkowej, jak i doznanej krzywdy.

      88      Z ogółu powyższych rozważań wynika, że skargę należy oddalić w całości.

       W przedmiocie kosztów
      89      Zgodnie z art. 87 § 1 regulaminu postępowania, z zastrzeżeniem odmiennych przepisów rozdziału ósmego tytułu drugiego tego
         regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Na podstawie art. 87 § 2,
         jeżeli wymagają tego względy słuszności, Sąd może zdecydować, że strona przegrywająca sprawę zostanie obciążona tylko częścią
         kosztów, a nawet że nie zostanie nimi obciążona w ogóle.

      90      Z przedstawionych powyżej względów skarżąca przegrała sprawę. Ponadto Komisja w swoich żądaniach wyraźnie wniosła o obciążenie
         skarżącej kosztami postępowania. Ponieważ okoliczności sprawy nie uzasadniają zastosowania przepisów art. 87 ust. 2 regulaminu
         postępowania, skarżąca pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję.

      Z powyższych względów
      SĄD DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ(trzecia izba)

      orzeka, co następuje:
      1)      Skarga zostaje oddalona.
      2)      Alma Yael Cristina pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

               Van Raepenbusch

               Barents

               Bradley

         Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 20 czerwca 2012 r.

               Sekretarz

                      Prezes

               W. Hakenberg

                      S. Van Raepenbusch

         * Język postępowania: francuski.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 grudnia 2010 r.#Vlaamse Gemeenschap przeciwko Maurits Baesen.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Cour de cassation - Belgia.#Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 13 ust. 2 lit. d) - Termin "personel równorzędny" z urzędnikami - Umowa o pracę zawarta z organem władzy publicznej.#Sprawa C-296/09.

text:
      Sprawa C‑296/09
      Vlaamse Gemeenschap
      przeciwko
      Maurits Baesen
      [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgique)]
      Zabezpieczenie społeczne – Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 – Artykuł 13 ust. 2 lit. d) – Termin „personel równorzędny” z urzędnikami – Umowa o pracę zawarta z organem władzy publicznej
      Streszczenie wyroku
      Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Właściwe ustawodawstwo
      (Rozporządzenie Rady nrº1408/71 zmienione rozporządzeniem nr 1390/81, art. 13 ust. 2 lit. d))
      Terminy „urzędnicy służby cywilnej” i „personel równorzędny” w rozumieniu art. 13 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 1408/71
         zmienionego rozporządzeniem nr 1390/81, należy definiować wyłącznie przez odniesienie do prawa krajowego państwa członkowskiego,
         którego administracja zatrudnia zainteresowanego. Osoba, która w danym państwie członkowskim jest objęta częściowo systemem
         zabezpieczenia społecznego urzędników i częściowo systemem zabezpieczenia społecznego pracowników, może podlegać, zgodnie
         z postanowieniami art. 13 ust. 2 lit. d) tego rozporządzenia, wyłącznie przepisom państwa członkowskiego, którego administracja
         ją zatrudnia.

      (zob. pkt 31 i sentencja)
WYROK TRYBUNAŁU (czwarta izba)
      z dnia 9 grudnia 2010 r.(*)

      Zabezpieczenie społeczne – Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 – Artykuł 13 ust. 2 lit. d) – Termin „personel równorzędny” z urzędnikami – Umowa o pracę zawarta z organem władzy publicznej
      W sprawie C‑296/09
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Cour de
         cassation (Belgia) postanowieniem z dnia 25 maja 2009 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 29 lipca 2009 r., w postępowaniu

      Vlaamse Gemeenschap
      przeciwko
      Mauritsowi Baesenowi,

      TRYBUNAŁ (czwarta izba),
      w składzie: J.C. Bonichot, prezes izby, K. Schiemann (sprawozdawca), L. Bay Larsen, C. Toader i A. Prechal, sędziowie,
      rzecznik generalny: J. Mazák,
      sekretarz: A. Calot Escobar,
      uwzględniając procedurę pisemną,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu Vlaamse Gemeenschap przez W. van Eeckhouttego, advocaat,
      –        w imieniu rządu belgijskiego przez L. Van den Broeck, działającą w charakterze pełnomocnika,
      –        w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez M. van Beeka oraz V. Kreuschitza, działających w charakterze pełnomocników,
      podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni terminów „urzędnicy służby cywilnej” i „personel równorzędny”
         w rozumieniu art. 13 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów
         zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin
         przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2), zmienionego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1390/81 z dnia 12 maja
         1981 r. (Dz.U. L 143, s. 1) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1408/71”).

      2        Wniosek ten został przedstawiony w ramach sporu między M. Baesenem a Vlaamse Gemeenschap w przedmiocie żądania odszkodowania
         za niesłusznie potrącone składki na ubezpieczenie społeczne w Belgii.

       Ramy prawne
       Uregulowania Unii
      3        Artykuł 2 ust. 3 rozporządzenia nr 1408/71, zatytułowany „Zakres podmiotowy”, stanowi:

      „Niniejsze rozporządzenie stosuje się do urzędników służby cywilnej i do personelu, który zgodnie z właściwym ustawodawstwem
         jest z nimi zrównany, o ile podlegają lub podlegali oni ustawodawstwu państwa członkowskiego, do którego stosuje się niniejsze
         rozporządzenie”.

      4        Artykuł 4 rozporządzenia nr 1408/71, zatytułowany „Zakres przedmiotowy”, stanowi:

      „1.      Niniejsze rozporządzenie stosuje się do wszystkich ustawodawstw odnoszących się do działów zabezpieczenia społecznego, które
         dotyczą:

      a)      świadczeń w razie choroby i macierzyństwa;
      b)      świadczeń z tytułu inwalidztwa, włącznie ze świadczeniami służącymi zachowaniu albo zwiększeniu zdolności do zarobkowania;
      c)      emerytur;
      d)      rent rodzinnych;
      e)      świadczeń z tytułu wypadku przy pracy i choroby zawodowej;
      f)      świadczeń z tytułu śmierci;
      g)      zasiłków dla bezrobotnych;
      h)      świadczeń rodzinnych.
      […]
      4.      Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do […] ani do systemów specjalnych dla urzędników służby cywilnej i personelu równorzędnego”.
      5        Artykuł 13 tego rozporządzenia, zatytułowany „Zasady ogólne”, przewiduje:

      „1. Z zastrzeżeniem art. 14c i 14f osoby, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie, podlegają wyłącznie ustawodawstwu
         jednego państwa członkowskiego. Ustawodawstwo określa się zgodnie z przepisami niniejszego tytułu.

      2.      Z zastrzeżeniem przepisów art. 14–17:
      a)      pracownik najemny zatrudniony na terytorium jednego państwa członkowskiego podlega ustawodawstwu tego państwa, nawet jeżeli
         zamieszkuje na terytorium innego państwa członkowskiego lub jeżeli przedsiębiorstwo lub pracodawca, który go zatrudnia, ma
         swoją zarejestrowaną siedzibę lub miejsce prowadzenia działalności na terytorium innego państwa członkowskiego;

      […]
      d)      urzędnicy służby cywilnej i personel równorzędny podlegają ustawodawstwu państwa członkowskiego, którego administracja ich
         zatrudnia;

      […]”.
       Uregulowania krajowe
      6        Na podstawie art. 1 ust. 1 loi du 27 juin 1969 révisant l’arrêté‑loi du 28 décembre 1944, concernant la sécurité sociale des
         travailleurs (ustawy z dnia 27 czerwca 1969 r. w sprawie zmiany rozporządzenia z mocą ustawy z dnia 28 grudnia 1944 r. w sprawie
         systemu zabezpieczenia społecznego pracowników) ustawa ta znajduje zastosowanie do pracowników i pracodawców, których łączy
         umowa o pracę.

      7        Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 wspomnianej ustawy król może, w drodze dekretu poddanego obradom rady ministrów i wydanego po
         zapoznaniu się z opinią krajowej rady pracy, ograniczyć zakres stosowania tej ustawy względem określonych kategorii pracowników
         do jednego lub kilku z uregulowań wymienionych w art. 5 tej ustawy.

      8        Artykuł 9 ust. 2 arrêté royal du 28 novembre 1969 pris en exécution de la loi du 27 juin 1969 (rozporządzenia królewskiego
         z dnia 28 listopada 1969 r. w sprawie wykonania ustawy z dnia 27 czerwca 1969 r.) przewiduje, że w przypadku osób zatrudnianych
         przez państwo, prowincje i jednostki podlegające prowincjom w ramach umowy o pracę stosowanie ustawy jest jednak ograniczone
         do uregulowań zawartych w ust. 1 akapit pierwszy tego artykułu, czyli do uregulowań dotyczących obowiązkowego ubezpieczenia
         zdrowotnego i rentowego, uregulowania dotyczącego emerytur i rent rodzinnych z tytułu śmierci pracownika oraz uregulowania
         dotyczącego zatrudnienia i bezrobocia.

      9        Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 3 loi du 3 juillet 1967 sur la réparation des dommages résultant des accidents du travail, des
         accidents survenus sur le chemin du travail et des maladies professionnelles dans le secteur public (ustawy z dnia 3 lipca
         1967 r. w sprawie zabezpieczenia przed wypadkami przy pracy, wypadkami w drodze do pracy i z pracy, chorobami zawodowymi w służbie
         cywilnej oraz odszkodowań z tytułu takich zdarzeń) zawarte w tej ustawie uregulowanie ma zastosowanie do osób zatrudnionych
         na czas nieokreślony, na okres próbny i na czas określony, do personelu pomocniczego lub osób zatrudnionych na podstawie umowy
         o pracę w urzędach lub innych służbach wykonawczych w ramach wspólnot lub regionów.

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
      10      M. Baesen, obywatel belgijski, rozpoczął pracę w służbach Wspólnoty flamandzkiej w 1988 r. w charakterze osoby zajmującej
         się poszukiwaniem nowych możliwości inwestowania i pozyskiwaniem inwestorów. Początkowo strony zawarły umowę o pracę na czas
         określony, a następnie na czas nieokreślony. M. Baesen wykonywał pracę w Sztokholmie (Szwecja).

      11      W dniu 7 października 1996 r. Wspólnota flamandzka rozwiązała umowę o pracę i wypłaciła M. Baesenowi odprawę w wysokości dwunastomiesięcznego
         wynagrodzenia za pracę. M. Baesen wniósł do tribunal du travail de Bruxelles (sąd pracy w Brukseli) pozew o zapłatę dodatkowej
         odprawy oraz o zasądzenie odszkodowania z tytułu nieuzasadnionego wypowiedzenia umowy o pracę. W toku postępowania sądowego,
         w szczególności w postępowaniu odwoławczym przed cour du travail de Bruxelles (sądem pracy wyższej instancji w Brukseli),
         M. Baesen podniósł także żądanie zasądzenia od pozwanej kwoty 19 874,74 EUR tytułem odszkodowania za niesłusznie potrącone
         składki na ubezpieczenie społeczne w Belgii.

      12      Na podstawie art. 13 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 1408/71 urzędnicy służby cywilnej i personel równorzędny podlegają ustawodawstwu
         państwa członkowskiego, którego administracja ich zatrudnia. Zdaniem M. Baesena z uwagi na to, że wykonywał on pracę na rzecz
         Wspólnoty flamandzkiej jako „pracownik najemny”, a nie „urzędnik”, powinny się do niego stosować przepisy ogólne rozporządzenia
         nr 1408/71. W konsekwencji w jego przekonaniu był on objęty szwedzkim systemem zabezpieczenia społecznego, co oznaczało, że
         nie miał obowiązku uiszczania składek na ubezpieczenie społeczne w Belgii.

      13      Cour du travail de Bruxelles uznał w postępowaniu odwoławczym za niesłuszne kwoty potrącone z wynagrodzenia M. Baesena w Belgii.
         Stwierdził on, że ten ostatni był objęty szwedzkim systemem zabezpieczenia społecznego na podstawie art. 13 ust. 2 lit. a)
         rozporządzenia nr 1408/71, który stanowi, że pracownik najemny zatrudniony na terytorium jednego państwa członkowskiego podlega
         ustawodawstwu tego państwa, nawet jeżeli zamieszkuje na terytorium innego państwa członkowskiego lub jeżeli przedsiębiorstwo
         lub pracodawca, który go zatrudnia, ma swoją zarejestrowaną siedzibę lub miejsce prowadzenia działalności na terytorium innego
         państwa członkowskiego.

      14      Wspomniany sąd uznał, że M. Baesen był związany z Wspólnotą flamandzką umową o pracę na czas nieokreślony, że był zatem pracownikiem,
         że nie mógł liczyć na stałość zatrudnienia, która charakteryzuje status urzędnika, i że na podstawie regulaminu pracowniczego
         znajdującego zastosowanie do personelu kontraktowego przysługiwały mu kompetencje funkcjonalne, a nie – jak to ma miejsce
         w przypadku urzędników – kompetencje hierarchiczne.

      15      Opierając się na powyższych rozważaniach, sąd odwoławczy stwierdził, że M. Baesen był „pracownikiem”, a nie członkiem „personelu
         równorzędnego” urzędnikom w rozumieniu art. 13 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 1408/71, w związku z czym był objęty systemem
         zabezpieczenia społecznego w państwie wykonywania przez niego pracy, czyli w Królestwie Szwecji, oraz że składki na ubezpieczenie
         społeczne w Belgii zostały potrącone z jego wynagrodzenia bezpodstawnie.

      16      Wspólnota flamandzka wniosła kasację od wyroku cour du travail de Bruxelles. Podniosła zasadniczo, że sąd ten naruszył prawo,
         nie uznając M. Baesena za członka personelu równorzędnego z urzędnikami w rozumieniu art. 13 ust. 2 lit. d) rozporządzenia
         nr 1408/71 i stwierdzając, że na podstawie art. 13 ust. 2 lit. a) tego rozporządzenia był on objęty szwedzkim systemem zabezpieczenia
         społecznego.

      17      Orzekając w postępowaniu kasacyjnym, Cour de cassation stwierdził, że z właściwych przepisów belgijskiego prawa zabezpieczeń
         społecznych wynika, iż personel kontraktowy Wspólnoty flamandzkiej jest częściowo objęty ogólnym systemem zabezpieczenia społecznego
         pracowników (w zakresie dotyczącym uregulowania obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego i rentowego, uregulowania dotyczącego
         emerytur i rent rodzinnych z tytułu śmierci pracownika oraz uregulowania dotyczącego zatrudnienia i bezrobocia), a częściowo
         podlega szczególnym przepisom obowiązującym dla urzędników (system zabezpieczenia przed wypadkami przy pracy, chorobami zawodowymi,
         system dodatków rodzinnych i wymiaru urlopu wypoczynkowego).

      18      Cour de cassation stwierdza, że należy określić, czy termin „urzędnicy służby cywilnej i personel równorzędny” występujący
         w art. 13 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 1408/71 odsyła do definicji nadanej temu terminowi w krajowym systemie zabezpieczenia
         społecznego, którym objęty jest zainteresowany. Ponadto sąd ten zastanawia się, czy osoba znajdująca się w sytuacji takiej
         jak M. Baesen, która w zakresie niektórych działów zabezpieczenia społecznego jest objęta ogólnym systemem zabezpieczenia
         społecznego pracowników, a w innych kwestiach podlega szczególnym przepisom obowiązującym dla urzędników, powinna zostać uznana
         za członka personelu równorzędnego z urzędnikami w rozumieniu art. 13 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 1408/71.

      19      W tych okolicznościach Cour de cassation postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z dwoma następującymi
         pytaniami prejudycjalnymi:

      „1)      Czy do celów stosowania art. 13 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 1408/71 termin »urzędnicy służby cywilnej i personel równorzędny«
         należy definiować na podstawie krajowego systemu zabezpieczenia społecznego, którym objęty jest zainteresowany?

      2)      W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: czy zainteresowanego, który jest zatrudniany na podstawie
         umowy o pracę przez pracodawcę w ramach administracji publicznej i według krajowego systemu w zakresie niektórych działów
         zabezpieczenia społecznego w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia [nr 1408/71] podlega przepisom o zabezpieczeniu społecznym
         pracowników, natomiast w zakresie innych działów zabezpieczenia społecznego w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. e) tego rozporządzenia
         podlega szczególnym przepisom obowiązującym dla urzędników, należy uznać za członka personelu równorzędnego z urzędnikami
         w rozumieniu art. 13 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 1408/71?”.

       W przedmiocie pytań prejudycjalnych
      20      Ponieważ oba postawione pytania dotyczą ustalenia definicji, jaką należy nadać terminom „urzędnicy służby cywilnej” i „personel
         równorzędny” w rozumieniu art. 13 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 1408/71, powinny one zostać rozpatrzone wspólnie.

      21      W swych pytaniach sąd krajowy zastanawia się zasadniczo, po pierwsze, czy terminy „urzędnicy służby cywilnej” i „personel
         równorzędny” w rozumieniu art. 13 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 1408/71 należy definiować wyłącznie przez odniesienie do
         prawa krajowego państwa członkowskiego, którego administracja zatrudnia zainteresowanego, i po drugie, czy w stosunku do osoby
         znajdującej się w sytuacji takiej jak pozwany w postępowaniu przed sądem krajowym, która w tym państwie członkowskim jest
         objęta częściowo systemem zabezpieczenia społecznego urzędników i częściowo systemem zabezpieczenia społecznego pracowników
         najemnych, można stosować, zgodnie z postanowieniami art. 13 ust. 2 lit. d) wspomnianego rozporządzenia, jedynie przepisy
         państwa członkowskiego, którego administracja ją zatrudnia.

      22      Na wstępie należy wskazać, że rozporządzenie nr 1408/71 stanowi akt wykonawczy do art. 42 WE, który przewiduje koordynację
         krajowych systemów prawnych w zakresie zabezpieczenia społecznego, a nie ich harmonizację. Postanowienie to nie dotyczy zatem
         materialnych i proceduralnych różnic między systemami zabezpieczenia społecznego w poszczególnych państwach członkowskich
         i co za tym idzie – praw osób w nich pracujących (zob. w szczególności wyroki: z dnia 15 stycznia 1986 r. w sprawie 41/84
         Pinna, Rec. s. 1, pkt 20; z dnia 30 stycznia 1997 r. w sprawie C‑340/94 de Jaeck, Rec. s. I‑461, pkt 18; z dnia 16 lipca 2009 r.
         w sprawie C‑208/07 von Chamier‑Glisczinski, Zb.Orz. s. I‑6095, pkt 84).

      23      Co do osób, które mogą powoływać się na przepisy wprowadzone w celu zapewnienia koordynacji krajowych systemów zabezpieczenia
         społecznego, wspomniane rozporządzenie odnosi się do osób objętych tymi systemami (ww. wyrok w sprawie de Jaeck, pkt 19).

      24      Ponadto Trybunał orzekł w odniesieniu do terminów „pracownicy najemni” i „osoby prowadzące działalność na własny rachunek”,
         występujących w art. 1 lit. a) i art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71, że odsyłają one do definicji nadanej im przez przepisy
         państw członkowskich w dziedzinie zabezpieczenia społecznego i są niezależne od charakteru wykonywanej działalności w rozumieniu
         prawa pracy (ww. wyrok w sprawie de Jaeck, pkt 19).

      25      Dokonanie logicznej i spójnej wykładni podmiotowego zakresu stosowania rozporządzenia nr 1408/71 i ustanowionego przez nie
         systemu norm kolizyjnych wymaga zastosowania tego samego sposobu rozumowania do wykładni terminów „urzędnicy służby cywilnej”
         i „personel równorzędny” w rozumieniu art. 13 ust. 2 lit. d) tego rozporządzenia, a także interpretowania ich zgodnie z definicją
         nadaną im w prawie krajowym do celów stosowania przepisów państw członkowskich w dziedzinie zabezpieczenia społecznego. Taka
         wykładnia jest zgodna z ogólnym duchem rozporządzenia nr1408/71, któremu przyświeca cel koordynacji, a nie harmonizacji.

      26      Co się tyczy bardziej szczegółowo sytuacji M. Baesena, który zgodnie z ustaleniami dokonanymi przez sąd krajowy w zakresie
         niektórych działów zabezpieczenia społecznego jest objęty ogólnym systemem zabezpieczenia społecznego pracowników, natomiast
         w zakresie innych działów podlega szczególnym przepisom obowiązującym dla urzędników, ów sąd zastanawia się, czy taka osoba
         może zostać uznana za członka personelu równorzędnego urzędnikom w rozumieniu art. 13 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 1408/71.

      27      W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie ze swym art. 2 ust. 3 rozporządzenie nr 1408/71 ma zastosowanie do urzędników
         służby cywilnej i personelu, który zgodnie z właściwym ustawodawstwem jest z nimi zrównany, o ile podlegają lub podlegali
         oni ustawodawstwu państwa członkowskiego, do którego stosuje się to rozporządzenie.

      28      Z powyższego wynika, że kwestia kwalifikacji danej osoby jako „urzędnika służby cywilnej” lub członka „personelu równorzędnego”
         zależy wyłącznie od prawa państwa członkowskiego, którego administracja tę osobę zatrudnia, oraz że to każde państwo członkowskie
         określa zakres ochrony społecznej, jaki pragnie przyznać tym kategoriom osób.

      29      W zakresie dotyczącym stosowania rozporządzenia nr 1408/71 i w szczególności jego art. 2 ust. 3 i art. 13 ust. 2 lit. d) pod
         pojęciami urzędnika służby cywilnej i personelu równorzędnego należy zatem rozumieć osobę uznawaną za taką w prawie państwa
         członkowskiego, na którego terytorium znajduje się administracja zatrudniająca tę osobę.

      30      Z powyższego wynika, że osoba znajdująca się w takiej sytuacji jak M. Baesen nie jest wyłączona z zakresu stosowania art. 13
         ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 1408/71 z tego tylko względu, że jedynie częściowo jest objęta systemem zabezpieczenia społecznego
         urzędników w państwie członkowskim, na którego terytorium znajduje się zatrudniająca ją administracja.

      31      W świetle powyższego na postawione pytania należy odpowiedzieć w ten sposób, że terminy „urzędnicy służby cywilnej” i „personel
         równorzędny” w rozumieniu art. 13 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 1408/71 należy definiować wyłącznie przez odniesienie do
         prawa krajowego państwa członkowskiego, którego administracja zatrudnia zainteresowanego, oraz że osoba znajdująca się w sytuacji
         pozwanego w postępowaniu przed sądem krajowym, która w danym państwie członkowskim jest objęta częściowo systemem zabezpieczenia
         społecznego urzędników i częściowo systemem zabezpieczenia społecznego pracowników, może podlegać, zgodnie z postanowieniami
         art. 13 ust. 2 lit. d) tego rozporządzenia, wyłącznie przepisom państwa członkowskiego, którego administracja ją zatrudnia.

       W przedmiocie kosztów
      32      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (czwarta izba) orzeka, co następuje:
      Terminy „urzędnicy służby cywilnej” i „personel równorzędny” w rozumieniu art. 13 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (EWG)
            nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób
            prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2),
            zmienionego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1390/81 z dnia 12 maja 1981 r., należy definiować wyłącznie przez odniesienie do
            prawa krajowego państwa członkowskiego, którego administracja zatrudnia zainteresowanego. Osoba znajdująca się w sytuacji
            pozwanego w postępowaniu przed sądem krajowym, która w danym państwie członkowskim jest objęta częściowo systemem zabezpieczenia
            społecznego urzędników i częściowo systemem zabezpieczenia społecznego pracowników, może podlegać, zgodnie z postanowieniami
            art. 13 ust. 2 lit. d) tego rozporządzenia, wyłącznie przepisom państwa członkowskiego, którego administracja ją zatrudnia.
      Podpisy
      * Język postępowania: niderlandzki.