title: Sprawa T-358/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 lipca 2008 r. — Wegenbouwmaatschappij J. Heijmans przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Skarga wniesiona przez przedsiębiorstwo wymienione w motywach decyzji, która nie została do niego skierowana — Brak legitymacji czynnej — Niedopuszczalność)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/42

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 lipca 2008 r. — Wegenbouwmaatschappij J. Heijmans przeciwko Komisji
   (Sprawa T-358/06) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Skarga wniesiona przez przedsiębiorstwo wymienione w motywach decyzji, która nie została do niego skierowana - Brak legitymacji czynnej - Niedopuszczalność)
   (2008/C 223/71)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Wegenbouwmaatschappij J. Heijmans BV (Rosmalen, Niderlandy) (przedstawiciele: M. Smeets i A. Van den Oord, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Bouquet i A. Nijenhuis, działający w charakterze pełnomocników, wspierani przez adwokatów: F. Wijckmans, F. Tuytschaever i L. Gyselen)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2007/534/WE z dnia 13 września 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE [Sprawa COMP/F/38.456] — Bitum (Niderlandy)] lub tytułem żądania subsydiarnego, obniżenie grzywny nałożonej na Heijmans NV i Heijmans Infrastructuur BV.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Wegenbouwmaatschappij J. Heijmans BV pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  JO C 20 z 27.1.2007.


title: Sprawa C-274/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 56 WE — Uregulowanie krajowe ograniczające prawo głosu akcjonariuszy w przedsiębiorstwach sektora energetycznego — Ograniczenie mające zastosowanie do podmiotów publicznych)

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-274/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 56 WE - Uregulowanie krajowe ograniczające prawo głosu akcjonariuszy w przedsiębiorstwach sektora energetycznego - Ograniczenie mające zastosowanie do podmiotów publicznych)
   (2008/C 79/06)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: H. Støvlbæk i R. Vidal Puig, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (Przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 56 WE — Uregulowanie krajowe ograniczające w niektórych przypadkach prawo głosu w przedsiębiorstwach sektora energetycznego
   Sentencja

               1)

               Utrzymując w mocy środki tego rodzaju jak te przewidziane w dwudziestym siódmym przepisie dodatkowym do ustawy nr 55/1999 z dnia 29 grudnia 1999 r. dotyczącej przepisów podatkowych, administracyjnych i socjalnych w brzmieniu nadanym temu przepisowi w art. 94 ustawy nr 62/2003 z dnia 30 grudnia 2003 r., które ograniczają prawa głosu wynikające z akcji posiadanych przez podmioty publiczne w przedsiębiorstwach hiszpańskich prowadzących działalność na rynku energetycznym, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 56 WE.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa C-196/13: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/9

         Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-196/13)
   2013/C 207/16
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 260 ust. 1 TFUE, nie przyjmując wszystkich środków koniecznych w celu zastosowania się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 26 kwietnia 2007 r. w sprawie C-135/05, w którym zostało stwierdzone, że Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4, 8 i dyrektywy 75/442/EWG (1), zmienionej dyrektywą 91/156/EWG (2), art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 91/689/EWG (3) z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych i art. 14 lit. a)–c) dyrektywy 1999/31/WE (4) z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów;

               —

               nakazanie Republice Włoskiej zapłaty na rzecz Komisji okresowej kary pieniężnej w wymiarze dziennym w kwocie 256 819,2 EUR, za zwłokę w wykonaniu wyroku w sprawie C-135/05 od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie do dnia wykonania wyroku w sprawie C-135/05;

               —

               nakazanie Republice Włoskiej zapłaty na rzecz Komisji ryczałtu obliczonego poprzez pomnożenie dziennej kwoty 28 089,6 EUR przez liczbę dni, w których trwało uchybienie, począwszy od dnia, w którym został wydany wyrok w sprawie C-135/05, do dnia, w którym zostanie wydany wyrok w niniejszej sprawie,

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Co się tyczy naruszenia art. 4, 8 i 9 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r. i art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych, według informacji przekazanych przez włoskie władze na terytorium Włoch nadal istnieje co najmniej 218 niezgodnych z prawem składowisk odpadów mieszczących się we wszystkich regionach Włoch. Ze względu na ich bezprawny charakter owe 218 niezgodnych prawem składowisk narusza wskazane wyżej przepisy.
   Jeśli chodzi o naruszenie art. 14 lit. a)–c) dyrektywy 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów, według informacji przekazanych przez włoskie władze nadal istnieje 5 składowisk, w odniesieniu do których nie zostały przedstawione lub zaaprobowane plany zagospodarowania, a jednak nie zostały one zamknięte przez właściwe władze, z naruszeniem postanowień wskazanych wyżej przepisów.
   Sugerowana kara (okresowa kara pieniężna i ryczałt) byłaby proporcjonalna do wagi i czasu trwania naruszenia, z uwzględnieniem również konieczności zapewnienia skutku odstraszającego kary.

      (1)  Dyrektywa Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów (Dz.U. L 194, s. 39).

      (2)  Dyrektywa Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r. zmieniająca dyrektywę 75/442/EWG w sprawie odpadów (Dz.U L 78, s. 32).

      (3)  Dyrektywa Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych (Dz.U. L 377, s. 20).

      (4)  Dyrektywa Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (Dz.U. L 182, s. 1.).


title: Sprawa T-223/11: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2011 r. — Siemens przeciwko Komisji

text:
               2.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/17

         Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2011 r. — Siemens przeciwko Komisji
   (Sprawa T-223/11)
   2011/C 194/27
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Siemens AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Risse, R. Harbst i H. Haller)

      Strona pozwana: Europejska Wspólnota Energii Atomowej, reprezentowana przez Komisję Europejską

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Zasądzenie od pozwanej zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 16 114 147 EUR, podwyższonej o odsetki w wysokości 8 punktów powyżej niemieckiej bazowej stopy odsetek, począwszy od dnia 20 kwietnia 2011 r.; oraz

               —

               zasądzenie od pozwanej zwrotu całości kosztów zastępstwa procesowego oraz pozostałych wydatków poniesionych przez skarżącą w ramach niniejszego postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy: zgodnie z umową zawartą z pozwaną skarżąca jest uprawniona do żądania zwrotu poniesionych przez nią dodatkowych kosztów.

               2)

               Zarzut drugi: ewentualnie tenże zwrot kosztów powinien zostać dokonany zgodnie z prawem niemieckim, mającym zastosowanie do umowy, a dokładnie zgodnie z § 313 niemieckiego kodeksu cywilnego (BGB).


title: Sprostowanie komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-161/17 (Dz.U. C 151 z 15.5.2017)

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/57

         Sprostowanie komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-161/17
   (
         Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 151 z dnia 15 maja 2017 r.
      )
   (2017/C 231/74)
   Opublikowany komunikat w sprawie T-161/17 Le Pen/Parlament otrzymuje brzmienie:

      Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2017 r. – Le Pen/Parlament
      (Sprawa T-161/17)
      (2017/C 151/49)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Marion Le Pen (Saint-Cloud, Francja) (przedstawiciele: adwokaci M. Ceccaldi i J.-P. Le Moigne)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 6 stycznia 2017 r. podjętej na podstawie art. 33, 43, 62, 67, 68 decyzji 2009/C 159/01 Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 19 maja i 9 lipca 2008 r.„ustanawiającej przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego” ze zmianami, w której to decyzji stwierdzono istnienie zadłużenia po stronie skarżącej w wysokości 41 554 EUR z tytułu nienależnie wypłaconych kwot w ramach zatrudniania asystentów parlamentarnych i uzasadniono odzyskanie tej sumy oraz powierzono urzędnikowi zatwierdzającemu we współpracy z księgowym instytucji odzyskanie tej wierzytelności na podstawie art. 68 przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego i art. 66, 78, 79 i 80 rozporządzenia finansowego,

                  —

                  stwierdzenie nieważności noty debetowej nr 2017-22 z dnia 11 stycznia 2017 r. informującej skarżącą, że po jej stronie zostało stwierdzone zadłużenie w wysokości 41 554 EUR w związku z decyzją sekretarza generalnego z dnia 6 stycznia 2017 r., że postanowiono odzyskać nienależnie wypłacone kwoty z tytułu zatrudniania asystentów parlamentarnych i zastosować art. 68 przepisów wykonawczych do Statutu posła oraz art. 78, 79 i 80 rozporządzenia finansowego,

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego całością kosztów postępowania,

                  —

                  zasądzenie od Parlamentu Europejskiego na rzecz Marine Le Pen kwoty w wysokości 50 000,00 EUR tytułem zwrotu kosztów podlegających zwrotowi.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący uchybień wpływających na formalną zgodność z prawem zaskarżonych aktów. Zarzut ten dzieli się na pięć części.

                              —

                              Część pierwsza, zgodnie z którą kompetencja w zakresie decyzji finansowych, które dotyczą posłów, należy do Prezydium Parlamentu Europejskiego, a nie do sekretarza generalnego.

                              —

                              Część druga, zgodnie z którą Prezydium Parlamentu Europejskiego nie może zmieniać charakteru i zakresu swoich kompetencji. Sekretarz generalny nie dysponuje bowiem należytym upoważnieniem udzielonym przez przewodniczącego Prezydium Parlamentu Europejskiego, na którego podstawie mógłby on przyjąć i doręczyć zaskarżone akty, w których chodzi o kwestie finansowe dotyczące posła.

                              —

                              Część trzecia, zgodnie z którą zaskarżone akty były pozbawione uzasadnienia oraz wykazywały charakter arbitralny.

                              —

                              Część czwarta, dotycząca naruszenia istotnych wymogów proceduralnych.

                              —

                              Część piąta, dotycząca braku osobistego zbadania akt przez sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący uchybień wpływających na materialną zgodność z prawem zaskarżonych aktów. Zarzut ten dzieli się na sześć części.

                              —

                              Część pierwsza, dotycząca naruszenia zasad uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa.

                              —

                              Część druga, dotycząca nieistnienia faktów stanowiących poparcie zaskarżonych aktów.

                              —

                              Część trzecia, zgodnie z którą zaskarżone akty stanowią nadużycie władzy.

                              —

                              Część czwarta, zgodnie z którą zaskarżone akty stanowią nadużycie proceduralne.

                              —

                              Część piąta, dotycząca dyskryminacyjnego charakteru zaskarżonych aktów oraz istnienia fumus persecutionis.

                              —

                              Część szósta, dotycząca braku niezależności OLAF.


title: Sprawa T-317/15: Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2015 r. – Włochy/Komisja

text:
               3.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 254/21

         Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2015 r. – Włochy/Komisja
   (Sprawa T-317/15)
   (2015/C 254/24)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: P. Gentili, avvocato dello Stato, G. Palmieri, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursie EPSO/AD/302/15 – Administratorzy w obszarze audytu (AD 5);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Podniesione zarzuty i główne argumenty są identyczne z zarzutami i głównymi argumentami podniesionymi w sprawie T-17/15, Republika Włoska/Komisja (Dz.U. C 81 z dnia 9 marca 2015 r., s. 27).


title: Sprawa T-112/07: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2011 r. — Hitachi i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek projektów odnoszących się do rozdzielnic z izolacją gazową — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Podział rynku — Prawo do obrony — Dowód naruszenia — Naruszenie jednolite i ciągłe — Grzywny — Waga i czas trwania naruszenia — Skutek odstraszający — Współpraca)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/30

         Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2011 r. — Hitachi i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-112/07) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek projektów odnoszących się do rozdzielnic z izolacją gazową - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Podział rynku - Prawo do obrony - Dowód naruszenia - Naruszenie jednolite i ciągłe - Grzywny - Waga i czas trwania naruszenia - Skutek odstraszający - Współpraca)
   2011/C 252/70
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hitachi Ltd (Tokio, Japonia); Hitachi Europe Ltd (Maidenhead, Zjednoczone Królestwo); i Japan AE Power Systems Corp. (Tokio) (przedstawiciele: M. Reynolds, P. Mansfield i B. Roy, solicitors, adwokat D. Arts, N. Green, QC i S. Singla, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Arbault, później X. Lewis, następnie P. Van Nuffel i J. Bourke i w końcu P. Van Nuffel, N. Khan i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy, wspierani przez J. Holmesa, barrister)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 6762 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową), w zakresie w jakim dotyczy ona skarżących oraz uchylenie grzywien, które zostały na nie nałożone, tytułem żądania ewentualnego stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy on skarżących, tytułem dalszego żądania ewentualnego uchylenie lub obniżenie grzywien nałożonych na skarżące.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżące zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 129 z 9.6.2007.


title: Sprawa C-48/10: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/24

         Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-48/10)
   2010/C 100/35
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: A. Alcover San Pedro, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjąwszy środków koniecznych w celu zapewnienia, że właściwe władze zapewnią, poprzez udzielenie pozwoleń zgodnie z art. 6 i 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (zwanej dalej „dyrektywą IPPC”) (1), lub, w odpowiedni sposób, poprzez ponowne zbadanie warunków i, w odpowiednim przypadku, poprzez uaktualnienie pozwoleń na istniejące instalacje, aby, najpóźniej do dnia 30 października 2007 r., instalacje te były eksploatowane zgodnie z wymogami art. 3, 7, 9, 10 i 13, art. 14 lit. a) i b) i art. 15 ust. 2 tej dyrektywy, z zastrzeżeniem szczególnych przepisów wspólnotowych, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 5 ust. 1 tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy 2008/1/WE termin spełnienia zobowiązania dostosowania istniejących instalacji do wymogów dyrektywy IPPC poprzez udzielenie zintegrowanego pozwolenia środowiskowego upłynął w dniu 30 października 2007 r.
   W tym dniu wiele istniejących instalacji w Hiszpanii nadal działało bez wspomnianego pozwolenia. Od chwili wszczęcia postępowania w sprawie tego naruszenia proces przyznawania pozwoleń środowiskowych uległ przyspieszeniu, przy czym nie zaprzestano tego naruszenia w terminie wyznaczonym w uzasadnionej opinii ani, według informacji, którymi dysponuje Komisja, do chwili obecnej. Zgodnie z danymi przekazanymi przez władze krajowe w odpowiedzi na uzasadnioną opinię, w dniu upływu wyznaczonego w niej terminu na wywiązanie się ze zobowiązań określonych w art. 5 ust. 1 dyrektywy, 533 istniejące instalacje nadal działały bez wymaganego pozwolenia IPPC.
   W tych okolicznościach wydaje się oczywiste, że Królestwo Hiszpanii nadal uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy omawianego przepisu.

      (1)  Dz.U. L 24, s.8.


title: Sprawa C-116/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg (Luksemburg) w dniu 3 marca 2010 r. — Państwo Wielkiego Księstwa Luksemburga, Administration de l'enregistrement et des domaines przeciwko Pierrowi Feltgenowi (zarządcy masy upadłości Bacino Charter Company SA), Bacino Charter Company SA

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/33

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg (Luksemburg) w dniu 3 marca 2010 r. — Państwo Wielkiego Księstwa Luksemburga, Administration de l'enregistrement et des domaines przeciwko Pierrowi Feltgenowi (zarządcy masy upadłości Bacino Charter Company SA), Bacino Charter Company SA
   (Sprawa C-116/10)
   2010/C 113/52
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Państwo Wielkiego Księstwa Luksemburga, Administration de l'enregistrement et des domaines

      Strona pozwana: Pierre Feltgen (zarządca masy upadłości Bacino Charter Company SA), Bacino Charter Company SA

      Pytanie prejudycjalne

   Czy usługi świadczone przez właściciela statku, który udostępnia go osobom fizycznym, za wynagrodzeniem, wraz z załogą, dla celów odbycia przez swych klientów podróży rekreacyjnej na pełnym morzu, mogą być zwolnione z podatku na podstawie art. 15 ust. 5 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (1), jeśli usługi te są uznawane jednocześnie za najem statku i usługi przewozu?

      (1)  Dz.U. L 145, s. 1.


title: Sprawa C-326/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 28 czerwca 2005 r. w sprawie T-158/03 Industrias Químicas del Vallés, S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Industrias Químicas del Vallés, S.A. w dniu 26 sierpnia 2005 r.

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/15

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 28 czerwca 2005 r. w sprawie T-158/03 Industrias Químicas del Vallés, S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Industrias Químicas del Vallés, S.A. w dniu 26 sierpnia 2005 r.
   (Sprawa C-326/05 P)
   (2005/C 271/29)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 26 sierpnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Industrias Químicas del Vallés, S.A., reprezentowanej przez adwokatów C. Fernández Vicién, I. Moreno-Tapię Rivas i J. Sabatera Marotiasa, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 28 czerwca 2005 r. w sprawie T-158/03 Industrias Químicas del Vallés, S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               1.

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną,

               2.

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 czerwca 2005 r.,

               3.

               uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji, mających na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/308/WE (1) z dnia 2 maja 2003 r. dotyczącej niewłączania metalaksylu do załącznika I do dyrektywy Rady nr 91/414/EWG (2),

               4.

               lub ewentualnie przekazanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji do ponownego rozpatrzenia,

               5.

               w każdym razie obciążenie Komisji całością kosztów niniejszego postępowania oraz całością kosztów postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji, a także odpowiednio kosztami postępowania w sprawie środków tymczasowych.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Po pierwsze, Industrias Químicas del Vallés, S.A. (dalej zwana IQV) uznaje, że Sąd Pierwszej Instancji wypaczył dowody przedstawione w sprawie badając opinię prawną Komisji w przedmiocie konsekwencji wycofania się z procedury oceny metalaxylu jedynego powiadamiającego, który przedstawił kompletną dokumentację.

               2.

               Po drugie, IQV uznaje, że Sąd naruszył prawo oddalając zarzut IQV jedynie na podstawie wyciągu z dokumentu, do którego, jak sam Sąd przyznał, IQV nie miała wcale dostępu w toku postępowania administracyjnego.

               3.

               Po trzecie, IQV uważa, że Sąd popełnił naruszył prawo dokonując niewłaściwej wykładni i niewłaściwego zastosowania do tej sprawy zasad ostrożności i proporcjonalności oraz przyjmując za podstawę uzasadnienia pierwotnie zaskarżonej decyzji Komisji względy zdrowia publicznego.

               4.

               Po czwarte, IQV uważa, że Sąd naruszył prawo dokonując wykładni odpowiednich przepisów i stosując je do tej sprawy, w szczególności w odniesieniu do przepisów dyrektywy 91/414/EWG oraz rozporządzenia 3600/92 w sprawie procedury oceny substancji czynnych zawartych w środkach ochrony roślin. W szczególności IQV uznaje, że Sąd (i) pomylił pojęcia „dokumentacja kompletna” i „informacje dodatkowe”; (ii) błędnie ocenił, że w przypadku większej ilości powiadamiających dla tej samej substancji każdy z nich musi dysponować kompletną dokumentacją; (iii) błędnie ocenił rolę Państwa Członkowskiego sprawozdawcy na dalszych etapach opracowania monografii.

               5.

               Po piąte, IQV przypisuje Sądowi naruszenie prawa przy uznaniu, że Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie odmawiając przedłużenia terminu w celu kontynuacji procedury oceny metalaksylu: w tej kwestii Sąd oparł się na błędnych przesłankach, a uzasadnienie w odniesieniu do przedłużeń terminów udzielanych przez Komisję w omawianej dziedzinie jest wewnętrznie sprzeczne.

               6.

               Po szóste, IQV uważa, że Sąd w sposób wewnętrznie sprzeczny i przesadny uzasadnił oddalenie zarzutu IQV powołując się na takie podstawy decyzji, które w zaskarżonej decyzji nie figurują.

               7.

               Wreszcie, IQV uznaje, że Sąd naruszył przepisy postępowania nie uwzględniając części przedstawionych przez IQV na piśmie uwag do sprawozdania na rozprawę sporządzonego przez sędziego sprawozdawcę, a w dodatku nie uzasadniając tego w żaden sposób w wyroku.

      (1)  Dz.U. L 113, z 7.5.2003, str. 8

      (2)  Dz.U. L 230, z 19.8.1991, str. 1


title: Sprawa C-401/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 14 czerwca 2012 r. w sprawie T-396/09 Vereniging Milieudefensie, Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht przeciwko Komisji, wniesione w dniu 3 września 2012 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/25

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 14 czerwca 2012 r. w sprawie T-396/09 Vereniging Milieudefensie, Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht przeciwko Komisji, wniesione w dniu 3 września 2012 r. przez Radę Unii Europejskiej
   (Sprawa C-401/12 P)
   2013/C 9/42
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Moore i K. Michoel)

      Druga strona postępowania: Vereniging Milieudefensie, Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht, Komisja Europejska, Królestwo Niderlandów, Parlament Europejski

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 14 czerwca 2012 r. w sprawie T-396/09;

               —

               oddalenie w całości skargi skarżących w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie skarżących w pierwszej instancji kosztami Rady w niniejszym postępowaniu.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem Rady wyrok Sądu w ww. sprawie zawiera dwa naruszenia prawa. Sąd nieprawidłowo zinterpretował i zastosował orzecznictwo w sprawach Nakajima (1) i Fediol (2). Dlatego Sąd niesłusznie orzekł, że zgodność z prawem rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 (3) może być badana na podstawie konwencji z Aarhus (4) o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska.
   Ponadto Rada uważa, że w każdym razie wybór, jakiego ustawodawca dokonał w rozporządzeniu nr 1367/2006, jest całkowicie zgodny z konwencją z Aarhus. W tym względzie dokonana przez Sąd wykładnia art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus jest błędna, gdyż nie uwzględnia swobody działania, jaka przysługuje stronom konwencji.
   Rada wnosi zatem o uchylenie wyroku Sądu w ww. sprawie i o ostateczne rozstrzygnięcie sporu poprzez oddalenie w całości skargi skarżących.

      (1)  Wyrok Trybunału dnia 7 maja 1991 r. w sprawie C-69/89 Nakajima przeciwko Radzie, Rec. s. I-2069.

      (2)  Wyrok Trybunału dnia 22 czerwca 1989 r. w sprawie C-70/87 Fediol przeciwko Komisji, Rec. s. 1781.

      (3)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13).

      (4)  Konwencja o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzona w Aarhus dnia 25 czerwca 1998 r., zatwierdzona decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. (Dz.U. L 124, s. 1).


title: Sprawa C-471/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 9 września 2009 r. w sprawach połączonych od T-227/01 do T-229/01 i T-265/01, T-266/01 oraz T-270/01, Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava i Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 26 listopada 2009 r. przez Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/11

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 9 września 2009 r. w sprawach połączonych od T-227/01 do T-229/01 i T-265/01, T-266/01 oraz T-270/01, Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava i Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 26 listopada 2009 r. przez Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya
   (Sprawa C-471/09 P)
   2010/C 37/13
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya (przedstawiciele: I. Sáenz-Cortabarría Fernández i M. Morales Isasi, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco, Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava, Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa, Confederación Empresarial Vasca (Confebask), Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Vizcaya, Cámara Oficial de Comercio e Industria de Álava, Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Guipúzcoa, Komisja Wspólnot Europejskich i Comunidad Autónoma de la Rioja

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Stwierdzenie dopuszczalności i zasadności odwołania;

               —

               Uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               Uwzględnienie skargi złożonej w pierwszej instancji, a konkretnie, roszczenia pomocniczego o stwierdzenie nieważności art. 3 zaskarżonej decyzji;

               —

               Pomocniczo, przekazanie sprawy Sadowi Pierwszej Instancji do ponownego rozpoznania i, w razie potrzeby, nakazanie przeprowadzenia odrzuconego środka dowodowego;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego, a wspierającej ją Comunidad Autónomoa de la Rioja kosztami postępowania w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Błąd co do prawa w stwierdzeniu Sądu Pierwszej Instancji, iż w niniejszym przypadku nie zachodzą wyjątkowe okoliczności oparte na uzasadnionych oczekiwaniach co do zgodności z prawem spornego przepisu podatkowego, które uniemożliwiają zarządzenie odzyskania pomocy zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 (1) w związku z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań. Wypaczenie wypowiedzi w trakcie debaty przed sądem i naruszenie zasady kontradyktoryjności. Naruszenie orzecznictwa dotyczącego uzasadnienia. Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez uchybienie procesowym zasadom oceny dowodów poprzez pominięcie zawartości materiału dowodowego znajdującego się w aktach.
               Ani formalna różnica pomiędzy spornym przepisem podatkowym a przepisem będącym przedmiotem decyzji 93/337 (2), ani też okoliczność, że Komisja mogła oprzeć kryterium selektywności na innym elemencie niż element, który wyraźnie znajduje się w decyzji 93/337, ani też oświadczenie o niezgodności, które znajduje się w decyzji 93/337, nie stanowią wystarczających powodów, dla których Sąd Pierwszej Instancji nie dokonał oceny istnienia wyjątkowych okoliczności, które same w sobie lub w związku z innymi okolicznościami, które zachodzą w niniejszej sprawie, uniemożliwiały Komisji zarządzenie odzyskania pomocy, o którym mowa w zaskarżonej decyzji.
               Poprzez stwierdzenie, że sporne przepisy w sprawach połączonych od T-30/01 do T-32/01 i od T-86/02 do T-88/02 nie są analogiczne do spornego przepisu podatkowego z uwagi na technikę podatkowa oraz zakres bonifikaty, Sąd Pierwszej Instancji dopuścił się wypaczenia wypowiedzi w trakcie debaty pomiędzy stronami sporu, naruszył zasadę kontradyktoryjności, a ponadto dopuścił się oczywistego naruszenia odnośnego orzecznictwa dotyczącego uzasadniania.
               Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo poprzez stwierdzenie, że stanowisko Komisji w odniesieniu do zwolnienia podatkowego lub kredytu podatkowego w roku 1993 r. — które, jak to wynika z akt postępowania nie zostały ocenione przez Sąd z naruszeniem przepisów proceduralnych — nie stanowi wyjątkowej okoliczności, która mogłaby uzasadnić pewien stopień uzasadnionych oczekiwań co do zgodności z prawem spornego przepisu podatkowego, który uniemożliwiałby odzyskanie spornej pomocy na podstawie art. 14 ust. Rozporządzenia nr 659/1999, jako sprzecznego z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań.

               2)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez uchybienie art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 w związku z zasadą proporcjonalności, która uniemożliwia odzyskanie pomocy dla inwestycji, która nie przekracza maksymalnych pułapów pomocy regionalnej.
               Sąd Pierwszej Instancji naruszył ogólną zasadę proporcjonalności poprzez brak stwierdzenia, że Komisja naruszyła tę zasadę poprzez zarządzenie odzyskania wszystkich kwot ulg kredytowych w wysokości 45 % inwestycji, a nie tylko tych kwot, które przekraczały maksymalny pułap pomocy regionalnej w Kraju Basków.

               3)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez uchybienie zasadom proceduralnym dotyczącym przeprowadzania dowodów i odmowę przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez wnoszącą odwołanie dotyczącego ujawnienia określonych dokumentów Komisji, który w świetle argumentów, jakimi posłużył się Sad Pierwszej Instancji w celu oddalenia skargi wnoszącej odwołanie, okazuje się istotny dla obrony jej interesów. Naruszenie prawa do sprawiedliwego procesu, zasady równego prawa do obrony i prawa do obrony.
               Sąd Pierwszej Instancji poprzez brak przeprowadzenia wnioskowanego dowodu naruszył przysługujące wnoszącej odwołanie fundamentalne prawo do sprawiedliwego procesu, ponieważ odmówił przeprowadzenia dowodu, który ma istotne znaczenie dla wnoszącej odwołania, naruszając w ten sposób jej prawo do obrony z tego względu, że jej roszczenie zostało oddalone jako nieudowodnione, a wnosząca odwołanie chciała je udowodnić za pomocą nieprzeprowadzonego dowodu: a mianowicie, że jeżeli nie już samo wyraźne stanowisko Komisji w odniesieniu do skargi z 1994 r. przeciwko przepisom podatkowym z 1993 r. (włączywszy w to kredyt podatkowy), które są zasadniczo identyczne jak sporne przepisy, polegające na oddaleniu tej skargi, to przynajmniej zachowanie Komisji miałyby stanowić wyjątkowe okoliczności, z którego to względu takie zachowanie spowodowało powstanie uzasadnionych oczekiwań co do zgodności z prawem przepisów podatkowych z 1993 r., co doprowadziło do przyjęcia spornego przepisu podatkowego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 WE traktatu WE.

      (2)  Decyzja Komisji 93/337/EWG z dnia 10 maja 1993 r. w sprawie systemu pomocy podatkowej na rzecz inwestycji w Kraju Basków (Dz. L 134, s. 25).


title: Sprawa C-206/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Thüringer Oberlandesgericht — Niemcy) — Wasser- und Abwasserzweckverband Gotha und Landkreisgemeinden (WAZV Gotha) przeciwko Eurawasser Aufbereitungs- und Entsorgungsgesellschaft mbH (Procedura udzielania zamówień w sektorze gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych — Usługa publiczna dystrybucji wody pitnej i oczyszczania ścieków — Koncesja na usługi — Pojęcie — Przeniesienie na kontrahenta ryzyka związanego ze świadczeniem rzeczonych usług)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/20

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Thüringer Oberlandesgericht — Niemcy) — Wasser- und Abwasserzweckverband Gotha und Landkreisgemeinden (WAZV Gotha) przeciwko Eurawasser Aufbereitungs- und Entsorgungsgesellschaft mbH
   (Sprawa C-206/08) (1)

   (Procedura udzielania zamówień w sektorze gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych - Usługa publiczna dystrybucji wody pitnej i oczyszczania ścieków - Koncesja na usługi - Pojęcie - Przeniesienie na kontrahenta ryzyka związanego ze świadczeniem rzeczonych usług)
   2009/C 267/34
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Thüringer Oberlandesgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Wasser- und Abwasserzweckverband Gotha und Landkreisgemeinden (WAZV Gotha)

      Strona pozwana: Eurawasser Aufbereitungs- und Entsorgungsgesellschaft mbH

      Uczestnik: Stadtwirtschaft Gotha GmbH, Wasserverband Lausitz Betriebsführungs GmbH (WAL)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Thüringer Oberlandesgericht — Wykładnia art.1 ust.2 lit.a) i d) oraz art.1 ust.3 lit.b) dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (Dz.U. L 134, s. 1) — Przetarg na świadczenie, w postaci koncesji na usługi publiczne, usługi dla odbiorców publicznych w dziedzinie uzdatniania wody, jej transportu i dystrybucji oraz w dziedzinie odprowadzania i oczyszczania ścieków — Kryteria pozwalające na rozróżnienie między zamówieniem publicznym na usługi a koncesją na usługi publiczne

      Sentencja

   Okoliczność, że w ramach umowy dotyczącej usług kontrahent nie otrzymuje wynagrodzenia bezpośrednio od instytucji zamawiającej, lecz uprawniony jest do pobierania wynagrodzenia od osób trzecich, wystarcza, by rozpatrywana umowa została uznana za „koncesję na usługi” w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, gdy kontrahent przejmuje całość lub znaczną część ryzyka instytucji zamawiającej w zakresie podlegającej jej działalności, nawet jeśli ryzyko to jest bardzo ograniczone ze względu na uregulowania prawa publicznego w zakresie organizacji usługi.

      (1)  Dz.U. C 247 z 27.9.2008.


title: Sprawa T-113/12: Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2014 r. — Bial-Portela przeciwko OHIM — Probiotical (PROBIAL) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego PROBIAL — Wcześniejsze słowne i graficzne, krajowe, międzynarodowy i wspólnotowy, znaki towarowe, szyld, nazwa handlowa i logo Bial — Względne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 i 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009)

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/8

         Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2014 r. — Bial-Portela przeciwko OHIM — Probiotical (PROBIAL)
   (Sprawa T-113/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego PROBIAL - Wcześniejsze słowne i graficzne, krajowe, międzynarodowy i wspólnotowy, znaki towarowe, szyld, nazwa handlowa i logo Bial - Względne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 i 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009)
   2014/C 61/13
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bial-Portela & Ca, SA (São Mamede do Coronado, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci B. Braga da Cruz i J. Pimenta)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Probiotical SpA (Novara, Włochy) (przedstawiciel: adwokat I. Kuschel)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 grudnia 2011 r. (sprawa R 1925/2010-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Portela & Ca, SA a Probiotical SpA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bial-Portela & Ca, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 165 z 9.6.2012.


title: Sprawa C-502/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Staatssecretaris van Justitie przeciwko Mangatowi Singhowi (Dyrektywa 2003/109/WE — Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi — Zakres stosowania — Artykuł 3 ust. 2 lit. e) — Pobyt na podstawie formalnie ograniczonego zezwolenia)

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Staatssecretaris van Justitie przeciwko Mangatowi Singhowi
   (Sprawa C-502/10) (1)

   (Dyrektywa 2003/109/WE - Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi - Zakres stosowania - Artykuł 3 ust. 2 lit. e) - Pobyt na podstawie formalnie ograniczonego zezwolenia)
   2012/C 379/06
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Justitie

      Strona pozwana: Mangat Singh

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Raad van State — Wykładnia art. 3 ust. 2 lit. e) dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (Dz.U. 2004, L 16, s. 44) — Pojęcie „formalnie ograniczone zezwolenie na pobyt” — Zezwolenie na pobyt niedające możliwości uzyskania zezwolenia na pobyt na czas nieokreślony, ale które może być przedłużane nieograniczoną liczbę razy

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 2 lit. e) dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „zezwolenie na pobyt [które] zostało formalnie ograniczone” nie obejmuje zezwolenia na pobyt na czas określony wydawanego określonej grupie osób, którego ważność może być przedłużana nieograniczoną liczbę razy, nie dając jednocześnie żadnej perspektywy uzyskania zezwolenia na pobyt na czas nieokreślony, tak długo, jak długo tego rodzaju formalne ograniczenie nie stoi na przeszkodzie stałemu osiedleniu się obywatela państwa trzeciego w danym państwie członkowskim, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Sprawa C-320/06: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/26

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-320/06)
   (2006/C 212/45)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: J. Enegren i G. Rozet, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej (1), a w każdym razie nie powiadamiając o tych przepisach Komisji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 11 tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji Dyrektywy 2002/14/WE upłynął w dniu 23 marca 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 80, str. 29.


title: Sprawa C-479/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 23 września 2009 r. w sprawach połączonych T-20/08 i T-21/08 Evets Corp. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego, wniesione w dniu 26 listopada 2009 r. przez Evets Corp.

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/39

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 23 września 2009 r. w sprawach połączonych T-20/08 i T-21/08 Evets Corp. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego, wniesione w dniu 26 listopada 2009 r. przez Evets Corp.
   (Sprawa C-479/09 P)
   2010/C 24/69
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Evets Corp. (przedstawiciel: S. Ryan, solicitor)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji;

               —

               stwierdzenie, że wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego został złożony w terminie określonym w art. 78 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 (1);

               —

               przekazanie sprawy SPI do ponownego rozpoznania, tak aby sąd ten mógł z kolei przekazać sprawę Izbie Odwoławczej do ponownego rozpatrzenia co do istoty kwestii, czy dołożono wszelkich należnych starań w celu przedłużenia prawa z rejestracji rozpatrywanych znaków towarowych;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania przez Trybunałem Sprawiedliwości i Sądem Pierwszej Instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Niniejsze odwołanie dotyczy wniosku o przywrócenie stanu poprzedniego na podstawie art. 78 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 (w sprawie wspólnotowego znaku towarowego). Prawa do rozpatrywanego znaku towarowego wygasły z powodu nieuiszczenia opłat za przedłużenie.

               2)

               Właściciel znaku towarowego zlecił uiszczanie opłat za przedłużenie osobie trzeciej. Jednakże w wyniku niezamierzonego błędu nie dokonano opłaty za przedłużenie w należnym terminie.

               3)

               OHIM doręczył powiadomienia o wykreśleniu uprawnionemu przedstawicielowi właściciela znaku towarowego, który to przedstawiciel nie był osobą trzecią odpowiedzialną za uiszczenie opłat za przedłużenie. Przedstawiciel przekazał powiadomienia właścicielowi znaku towarowego, który otrzymał je kilka dni później.

               4)

               Następnie właściciel znaku towarowego złożył wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego zgodnie z art. 78 ust. 2. Wniosek ten został złożony przed upływem dwóch miesięcy od otrzymania przez właściciela powiadomień o wykreśleniu, ale po upływie dwóch miesięcy od otrzymania ich przez uprawnionego przedstawiciela.

               5)

               Artykuł 78 ust. 2 wymaga, by wniosek został złożony na piśmie w terminie dwóch miesięcy od ustania przyczyn niedotrzymania terminu. Kwestia, której dotyczy niniejsze odwołanie, odnosi się do określenia, w jakiej chwili rozpoczyna bieg ten dwumiesięczny termin.

               6)

               Właściciel twierdzi, że właściwą datą jest data otrzymania przez niego powiadomienia. Sam przyjął odpowiedzialność za pośrednictwem osoby trzeciej za uiszczanie opłat za przedłużenie. Odkrył błąd i miał możliwość usunięcia przyczyny niedotrzymania dopiero wtedy, gdy faktycznie otrzymał to powiadomienie.

               7)

               Jednakże Sąd Pierwszej Instancji przychylił się do twierdzenia OHIM, że właściwą datą jest data otrzymania powiadomienia przez uprawnionego przedstawiciela właściciela, któremu to przedstawicielowi OHIM przesłał powiadomienie. OHIM powołuje się na przepis zasady 77, która stanowi, że „[k]ażde zawiadomienie lub inne powiadomienie przez Urząd należycie upoważnionego pełnomocnika ma ten sam skutek, jak dokonane w stosunku do osoby reprezentowanej”.

               8)

               Właściciel twierdzi w niniejszym odwołaniu, że

                           (i)

                           Celem fikcji przewidzianej w zasadzie 77 jest zapewnienie, by OHIM wywiązał się ze swoich obowiązków powiadomienia strony w razie przesyłania powiadomienia pełnomocnikowi strony w odniesieniu do spraw, co do których pełnomocnik ten jest upoważniony do działania. OHIM nie jest wtedy zobowiązany do podejmowania innych czynności. Jednakże w niniejszym przypadku nie jest to wzgląd mający znaczenie.

                           (ii)

                           „Przyczyna niedotrzymania” terminu ustaje w przypadku terminów uiszczania opłat za przedłużenie, gdy właściciel znaku towarowego sam lub osoba, którą konkretnie uczynił odpowiedzialną za dokonywanie płatności, rzeczywiście dowiaduje się o niezamierzonym niedokonaniu płatności. Jakikolwiek inny wniosek sprawiłby, że odpowiedni przepis byłby bezprzedmiotowy; w szczególności przedstawiciel będący profesjonalistą zawsze będzie wiedział i zawsze będzie można oczekiwać, że będzie świadomy, jakie są odpowiednie terminy, zatem przesłanie mu powiadomienia przez OHIM będzie zazwyczaj pozbawione w każdym razie znaczenia.

                           (iii)

                           Uiszczenie opłat za przedłużenie jest prostą transakcją pieniężną niewymagającą przedstawicielstwa prawnego. Zatem strona może sama uiścić opłaty albo zlecić to jakiejkolwiek innej osobie. Gdy „przedstawiciel” strony, który działał w imieniu strony w postępowaniu przed Urzędem, nie ponosi oddzielnej odpowiedzialności za uiszczenie opłat za przedłużenie, wtedy powiadomienie tego przedstawiciela o niedokonaniu płatności nie ma znaczenia, nie jest zawiadomieniem strony i nie można go za takie uważać. Przedstawiciel ten nie jest prawnie odpowiedzialny za działanie w następstwie takiego powiadomienia (choć może je przekazać swojemu klientowi z zawodowej grzeczności).

                           (iv)

                           W okolicznościach takich, jak w niniejszej sprawie, przedstawiciel wyznaczony do innych celów nie jest „należycie upoważnionym pełnomocnikiem” dla celów uiszczania opłat za przedłużenie. Zawiadomienie przesłane mu nie spełnia z tego powodu zasady 77 i nie powoduje realizacji przewidzianej w niej „fikcji”.

                           (v)

                           Podsumowując: odpowiednia osoba, którą należy wziąć pod uwagę, jest to osoba odpowiedzialna za dokonanie danej czynności. Dopiero gdy osoba ta dowie się o niedotrzymaniu, zaczyna biec odpowiedni termin do złożenia wniosku.

                           (vi)

                           Chociaż postanowienia konwencji o patencie europejskim nie są bezwzględnie wiążące w prawie wspólnotowym, oczywiste jest, że mają one charakter istotnych wskazówek. W razie istnienia orzecznictwa w sprawach dotyczących Europejskiego Urzędu Patentowego co do identycznie brzmiących przepisów wysoce pożądane jest, by interpretować je w ten sam sposób. W razie różnych interpretacji, któraś z nich musi być błędna. Wnoszący odwołanie podnosi, że podobne decyzje wydane przez EUP są poprawne i zawierają prawidłową linię rozumowania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, s. 1).


title: Sprawa C-70/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal de Viseu (Portugalia) w dniu 10 lutego 2014 r. – Agrocaramulo – Empreendimentos Agropecuários do Caramulo SA przeciwko Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP (IFAP)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal de Viseu (Portugalia) w dniu 10 lutego 2014 r. – Agrocaramulo – Empreendimentos Agropecuários do Caramulo SA przeciwko Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP (IFAP)
   (Sprawa C-70/14)
   2014/C 135/27
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Administrativo e Fiscal de Viseu

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Agrocaramulo – Empreendimentos Agropecuários do Caramulo SA

      Strona pozwana: Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP (IFAP)

      Pytania prejudycjalne

   Mając na uwadze stanowisko Ministério da Agricultura, do Desenvolvimento Rural e das Pescas oraz IFAP – Instituto de Financiamento de Agricultura e Pescas, wedle którego refundacje wywozowe mogą zostać udzielone jedynie dla produktów ujętych w ramach następujących kodów:

               —

               kod produktu 0207 12 10 9900 nomenklatury produktów rolnych do celów refundacji wywozowych, odnoszący się do „kurczaków 70% nieposiadających całkowicie skostniałych końców mostka, kości udowych i piszczelowych” lub

               —

               kod produktu 0207 12 10 9190 nomenklatury produktów rolnych do celów refundacji wywozowych, odnoszący się do „kurczaków 65% nieposiadających całkowicie skostniałych końców mostka, kości udowych i piszczelowych”, w sytuacji, gdy przedsiębiorstwo dokonało w rzeczywistości wywozu kur niosek po ustaniu nieśności (w przypadku których uboju dokonano pod koniec okresu nieśności, jeśli ich szkielet był już całkowicie skostniały), czy produkt „kury nioski po ustaniu nieśności” jest objęty w pozycji „Pozostałe” w ramach kodów produktu 0207 12 10 9900 i 0207 12 90 9190, wskazanych w załączniku I do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3846/87 (1) zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2319/2002 (2) z dnia 13 grudnia 2002 r., rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2180/2003 (3) z dnia 5 grudnia 2003 r., rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2199/2004 (4) z dnia 10 grudnia 2004 r., rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2091/2005 (5) z dnia 15 grudnia 2005 r., w sprawie publikacji na lata 2003, 2004, 2005 i 2006 r. nomenklatury produktów rolnych do celów refundacji wywozowych?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3846/87 z dnia 17 grudnia 1987 r. ustanawiające nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych (Dz.U. L 366, s. 1).

      (2)  Dz.U. L 325, s. 35.

      (3)  Dz.U. L 335, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 380, s. 1.

      (5)  Dz.U. L 343, s. 1.


title: Sprawa T-733/14: Postanowienie Sądu z dnia 17 lipca 2015 r. – European Dynamics Luxembourg I Evropaïki Dynamiki/Parlament

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/51

         Postanowienie Sądu z dnia 17 lipca 2015 r. – European Dynamics Luxembourg I Evropaïki Dynamiki/Parlament
   (Sprawa T-733/14) (1)

   (2015/C 320/70)
   Język postępowania: grecki
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 16 z 19.1.2015.


title: Sprawa C-171/09: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/30

         Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-171/09)
   2009/C 153/58
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Peere i P. Dejmek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2006/70/WE z dnia 1 sierpnia 2006 r. ustanawiającej środki wykonawcze do dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do definicji „osoby zajmującej eksponowane stanowisko polityczne”, jak również w odniesieniu do technicznych kryteriów stosowania uproszczonych zasad należytej staranności wobec klienta oraz wyłączenia z uwagi na działalność finansową prowadzoną w sposób sporadyczny lub w bardzo ograniczonym zakresie (1), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o ich ustanowieniu, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2006/70/WE upłynął w dniu 15 grudnia 2007 r. Tymczasem na dzień wniesienia niniejszej skargi strona pozwana nie przyjęła ciągle wszystkich środków niezbędnych do dokonania transpozycji dyrektywy, a w każdym razie nie powiadomiła Komisji o ich przyjęciu.

      (1)  Dz.U. L 214, s. 29.


title: Sprawa T-523/08: Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2008 r. — Agatha Ruiz de la Prada de Sentmenat przeciwko OHIM — Mary Quant Cosmetics Japan (AGATHA RUIZ DE LA PRADA)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/46

         Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2008 r. — Agatha Ruiz de la Prada de Sentmenat przeciwko OHIM — Mary Quant Cosmetics Japan (AGATHA RUIZ DE LA PRADA)
   (Sprawa T-523/08)
   (2009/C 32/88)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Agatha Ruiz de la Prada de Sentmenat (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat R. Bercovitz Álvarez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Mary Quant Cosmetics Japan Ltd (Tokio, Japonia)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 1 i 3 spornej decyzji i zastąpienie ich inną decyzją, w której zostanie dopuszczony do rejestracji znak towarowy nr 3.291.234 w odniesieniu do wszystkich towarów zgłoszonych z klasy 3 klasyfikacji (w tym: „mydeł, produktów perfumeryjnych, olejków esencjonalnych, kosmetyków, płynów do pielęgnacji włosów”), i obciążenie MARY QUANT Cosmetics Japan Ltd. kosztami postępowania w sprawie sprzeciwu; i

               —

               obciążenie kosztami postępowania strony pozwanej i każdego reprezentowanego zgodnie z prawem interwenienta lub innej strony.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy przedstawiający różowy kwiat o żółtym środku na jasnozielonym tle z napisem AGATHA RUIZ DE LA PRADA (zgłoszenie nr 3.291.234) dla towarów między innymi z klas 3, 5, 14 i 21

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: MARY QUANT Cosmetics Japan Ltd.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny znak towarowy przedstawiający czarny kwiat o środku w tym samym kolorze otoczonym białą obwódką: zarejestrowane w Zjednoczonym Królestwie znaki towarowe dla towarów z klas 3 i 5 oraz wspólnotowy znak towarowy dla towarów z klas 3 i 21

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uwzględnienie odwołania

      Podniesione zarzuty: błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 1 października 2004 r. w sprawie C–480/03 (wniosek Cour d'arbitrage o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Hugo Clerens, b.v.b.a. Valkeniersgilde przeciwko Rządowi walońskiemu, Radzie ministrów (Art. 104 § 3 regulaminu proceduralnego — Dyrektywa 79/409/EWG — Ochrona dzikiego ptactwa — Gatunki rozmnażane i hodowane w niewoli)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/22

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 1 października 2004 r.
   w sprawie C–480/03 (wniosek Cour d'arbitrage o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Hugo Clerens, b.v.b.a. Valkeniersgilde przeciwko Rządowi walońskiemu, Radzie ministrów (1)

   (Art. 104 § 3 regulaminu proceduralnego - Dyrektywa 79/409/EWG - Ochrona dzikiego ptactwa - Gatunki rozmnażane i hodowane w niewoli)
   (2005/C 6/43)
   Języki postępowania: francuski i niderlandzki
   W sprawie C–480/03 mającej za przedmiot wniosek złożony przez Cour d'arbitrage (Belgia) na skutek orzeczenia z dnia 29 października 2003 r., który wpłynął do Trybunału dnia 18 listopada 2003 r., o wydanie, na podstawie art. 234 WE orzeczenia w trybie prejudycjalnym w postępowaniu: Hugo Clerens, b.v.b.a. Valkeniersgilde przeciwko Rządowi walońskiemu, Radzie ministrów, Trybunał (piąta izba) w składzie: C. Gulmann, prezes izby, R. Silva de Lapuerta (sprawozdawca), J. Makarczyk, sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass, wydał dnia 1 października 2004 r. postanowienie zawierające następujące rozstrzygnięcie:
   Dyrektywa Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa powinna być interpretowana w ten sposób, że nie znajduje ona zastosowania do gatunków rozmnażanych i hodowanych w niewoli, a zatem Państwa Członkowskie zachowują w obecnym stanie prawa wspólnotowego kompetencje regulacyjne w tej dziedzinie, z zastrzeżeniem art. 28 do 30 WE.

      (1)  Dz.U. C 35 z 7.2.2004.


title: Sprawa T–321/09: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2009 r. — skytron energy przeciwko OHIM (arraybox)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/68

         Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2009 r. — skytron energy przeciwko OHIM (arraybox)
   (Sprawa T–321/09)
   2009/C 267/123
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: skytron energy GmbH & Co. KG (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H.J. Omsels)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 4 czerwca 2009 r. w sprawie R 1680/2008-1;

               —

               posiłkowo, przekazanie sprawy Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego celem ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „arraybox” dla towarów i usług z klas 9, 37, 38 i 42 (zgłoszenie nr 6 710 479)

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009 (1), ponieważ zgłoszony znak towarowy nie jest opisowy i ma wymagane minimum charakteru odróżniającego.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-395/11 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 30 września 2011 r. — Elti przeciwko Przedstawicielstwu Unii Europejskiej w Czarnogórze (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zamówienia publiczne — Procedura przetargowa — Odrzucenie oferty — Wniosek o zawieszenie wykonania — Nieuwzględnienie wymogów formalnych — Niedopuszczalność)

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/34

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 30 września 2011 r. — Elti przeciwko Przedstawicielstwu Unii Europejskiej w Czarnogórze
   (Sprawa T-395/11 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Zamówienia publiczne - Procedura przetargowa - Odrzucenie oferty - Wniosek o zawieszenie wykonania - Nieuwzględnienie wymogów formalnych - Niedopuszczalność)
   2011/C 347/62
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Elti d.o.o. (Gornja Radgona, Słowenia) (przedstawiciel: N. Zidar Klemenčič, adwokat)

      Strona pozwana: Przedstawicielstwo Unii Europejskiej w Czarnogórze (przedstawiciele: początkowo N. Bertolini, pełnomocnik, następnie J. Stuyck i A.M. Vandromme, adwokaci)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Przedstawicielstwa Unii Europejskiej w Czarnogórze z dnia 21 marca 2011 r. o odrzuceniu oferty złożonej przez skarżącą w ramach procedury udzielania zamówień publicznych EuropeAid/129435/C/SUP/ME-NP i zawierającej informację, że udzielono tego zamówienia innemu oferentowi.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa F-92/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 25 maja 2007 r. — Antas przeciwko Radzie

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/45

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 25 maja 2007 r. — Antas przeciwko Radzie
   (Sprawa F-92/06) (1)

   (2007/C 155/84)

      Język postępowania: francuski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy w związku z zawarciem ugody.

      (1)  Dz.U. C 237 z 30.9.2006 r., str. 21.


title: Sprawa C-158/15: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 9 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – Elektriciteits Produktiemaatschappij Zuid-Nederland EPZ NV/Bestuur van de Nederlandse Emissieautoriteit [Odesłanie prejudycjalne — Zanieczyszczenie powietrza — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Dyrektywa 2003/87/WE — Pojęcie „instalacji” — Objęcie składu paliwa — Rozporządzenie (UE) nr 601/2012 — Pojęcie „paliwa wyprowadzonego z instalacji”]

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/14

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 9 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – Elektriciteits Produktiemaatschappij Zuid-Nederland EPZ NV/Bestuur van de Nederlandse Emissieautoriteit
   (Sprawa C-158/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Zanieczyszczenie powietrza - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Dyrektywa 2003/87/WE - Pojęcie „instalacji” - Objęcie składu paliwa - Rozporządzenie (UE) nr 601/2012 - Pojęcie „paliwa wyprowadzonego z instalacji”])
   (2016/C 296/19)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Elektriciteits Produktiemaatschappij Zuid-Nederland EPZ NV

      Strona pozwana: Bestuur van de Nederlandse Emissieautoriteit

      Sentencja

               1)

               Skład paliwa elektrowni węglowej taki jak ten, którego dotyczy postępowanie główne i który został opisany przez sąd odsyłający, stanowi część „instalacji” w rozumieniu art. 3 lit. e) dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE, zmienionej decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1359/2013/UE z dnia 17 grudnia 2013 r.

               2)

               Artykuł 27 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012 z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawie monitorowania i raportowania w zakresie emisji gazów cieplarnianych zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE, zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 206/2014 z dnia 4 marca 2014 r., należy interpretować w ten sposób, że utrata węgla będąca wynikiem naturalnego procesu samozagrzewania się węgla w czasie jego składowania w miejscu stanowiącym część instalacji w rozumieniu art. 3 lit. e) dyrektywy 2003/87 nie może zostać uznana za węgiel wyprowadzony z tej instalacji.

      (1)  Dz.U. C 205 z 22.6.2015.


title: Sprawa T-39/11: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2011 r. — Cargolux Airlines przeciwko Komisji

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/26

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2011 r. — Cargolux Airlines przeciwko Komisji
   (Sprawa T-39/11)
   2011/C 80/51
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cargolux Airlines International SA (Sandweiler, Luksemburg) (przedstawiciele: J. Joshua, Barrister i G. Goeteyn, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1–4 w całości lub w części w zakresie, w jakim odnoszą się do skarżącej;

               —

               uchylenie grzywny nałożonej na skarżącą w art. 5;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, znaczne obniżenie grzywny zgodnie z nieograniczonym prawem orzekania Sądu;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 7694 wersja ostateczna z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie COMP/39.258 — Lotniczy przewóz towarów w zakresie, w jakim zostało w niej stwierdzone, że skarżąca naruszyła art. 101 TFUE i art. 53 EOG koordynując z innymi przewoźnikami jej zachowania w przedmiocie cen lotniczego transportu towarowego w odniesieniu do i) dopłat paliwowych, ii) dopłat bezpieczeństwa i iii) nieuiszczania prowizji od dopłat.
   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów:

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy oczywistego błędu w ocenie ze względu na to, że Komisja błędnie zakwalifikowała zachowanie jako ograniczenie ze względu na cel a nie wykazała skutku antykonkurencyjnego. W tym względzie skarżąca podnosi, że:

                           —

                           istnienie pojęcia ograniczenia ze względu na cel nie zwalnia Komisji z obowiązku dokonania pewnego rodzaju oceny, której zaniechała;

                           —

                           decyzja nie zawiera teoretycznych rozważań dotyczących szkody, w szczególności uwzględniając, że cofnięto wszystkie twierdzenia dotyczące ustalenia uwzględnionych stawek.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, braku uzasadnienia, naruszenia prawa do obrony i oczywistego błędu w ocenie ze względu na to, że Komisja nie określiła w wystarczająco szczegółowy sposób zakresu i kryteriów zachowania stanowiącego jej zdaniem jednolite i ciągłe naruszenie.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy oczywistego błędu w ocenie ze względu na fakt, że Komisja nie ustaliła wiarygodnej podstawy dowodowej dla swych stwierdzeń lub w celu wykazania okoliczności faktycznych, na których opiera swe wnioski zgodnie z wymaganym standardem prawnym. W tym względzie skarżąca podnosi, że:

                           —

                           żaden z błędów zawartych w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów, zgłoszonych wówczas Komisji nie został poprawiony w decyzji;

                           —

                           Komisja nadużyła pojęcia jednolitego ciągłego naruszenia twierdząc, że zupełnie nieumyślne zachowanie może stanowić część bezprawnego przedsięwzięcia i użyła kwalifikacji kartel światowy jako pretekstu do przedstawienia całkowicie stronniczych i pozbawionych znaczenia materiałów dowodowych.

               4)

               W zarzucie czwartym skarżąca zarzuca, że Komisja naruszyła prawo błędnie stwierdzając, że posiada kompetencje w przedmiocie zarzucanej antykonkurencyjnej koordynacji w odniesieniu do lotów z portów lotniczych państwa trzeciego do portów lotniczych na terenie EWG („loty z powrotem”). Zdaniem skarżącej takie działania nie są objęte zakresem terytorialnym art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG.

               5)

               Zarzut piąty podniesiony w odniesieniu do kontroli sądowej grzywny w ramach nieograniczonego prawa orzekania Sądu dotyczy oczywistego błędu w ocenie i naruszenia zasady proporcjonalności. W tym względzie skarżąca twierdzi, że:

                           —

                           wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. są niezgodne z wymaganiami art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (1), aby grzywna była oparta na ciężarze i czasie trwania naruszenia;

                           —

                           Komisja rażąco przeceniła całkowity ciężar zarzucanego naruszenia. Poziom procentowy (16 % wartości sprzedaży) ani dodatkowa kwota nie są uzasadnione w niniejszej sprawie;

                           —

                           Komisja błędnie oceniła względem skarżącej czas trwania naruszeń, niesłusznie odrzuciła okoliczności łagodzące i nie uwzględniła wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym ogólnej słuszności kar i sytuacji ekonomicznej skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003 L 1, s. 1)


title: Sprawa T-462/12: Skarga wniesiona w dniu 19 października 2012 r. — Pilkington Group przeciwko Komisji

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/30

         Skarga wniesiona w dniu 19 października 2012 r. — Pilkington Group przeciwko Komisji
   (Sprawa T-462/12)
   2012/C 379/51
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pilkington Group Ltd (Saint Helens, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Scott, S. Wisking i K. Fountoukakos-Kyriakakos, Solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE decyzji Komisji z dnia 6 sierpnia 2012 r. w przedmiocie odrzucenia wniosku o poufne traktowanie (decyzja C(2012) 5718 wersja ostateczna) (sprawa COMP/39.125 — Szkło samochodowe)(a w szczególności art. 4 tej decyzji); oraz

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez pozwaną art. 296 TFUE, art. 8 zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające (1) i art. 41 karty praw podstawowych oraz zasady dobrej administracji ze względu na niezbadanie w wystarczający sposób konkretnych argumentów skarżącej i przedstawienie niewystarczającego uzasadnienia swego stanowiska.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa UE przez pozwaną (w szczególności art. 339 TFUE, art. 28 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (2), art. 8 zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające) ze względu na podjęcie decyzji o publikacji informacji, które przy zastosowaniu właściwego kryterium prawnego i prawidłowej oceny należałoby uznać za objęte zakresem obowiązku ochrony tajemnicy zawodowej, w zakresie, w jakim Komisja:

                           —

                           nie zastosowała właściwego kryterium prawnego,

                           —

                           dokonała błędu w ocenie w kwestii czy sporne informacje stanowią tajemnicę handlową, czy też inny rodzaj informacji;

                           —

                           wykorzystała niewłaściwe kryteria takie jak kryterium, zgodnie z którym informacje te stanowią podstawy faktyczne zarzucanego skarżącej naruszenia; oraz

                           —

                           popełniła błąd w ocenie w kwestii czy istnieją nadrzędne względy umożliwiające ujawnienie, w szczególności w świetle stanowiska Komisji przemawiającego za odmową dostępu do dokumentów zawierających podobne informacje i orzecznictwa sądów Unii tworzącego ogólne domniemanie, że takie informacje są poufne i nie mogą być publicznie ujawniane.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez pozwaną prawa UE ze względu na nieprzestrzeganie zasady równego traktowania przez przyjęcie nieprzychylnego stanowiska względem skarżącej w porównaniu z przedsiębiorstwami znajdującymi się w podobnym położeniu w innych najnowszych lub toczących się w tym samym czasie postępowaniach.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez pozwaną prawa UE ze względu na nieprzestrzeganie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań poprzez niespełnienie uzasadnionych oczekiwań skarżącej, że poufne informacje otrzymane przez Komisję lub jej przekazane w ramach postępowania podlegają ochronie przed ujawnieniem.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa UE przez skarżącą (w szczególności art. 339 TFUE, art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1049/200, art. 8 zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające) poprzez podjęcie decyzji o publikacji informacji umożliwiającej zidentyfikowanie konkretnych osób.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia przez skarżącą zasady proporcjonalności i rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (3) (w szczególności jego art. 4 ust. 2) poprzez podjęcie nieproporcjonalnego środka ujawnienia spornych informacji i poprzez obejście zasad i procedur przewidzianych w owym rozporządzeniu.

      (1)  Decyzja Przewodniczącego Komisji Europejskiej 2011/695/UE z dnia 13 października 2011 r. w sprawie funkcji i zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji (Dz.U. L 275, s. 29).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43)


title: Sprawa C-524/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bergamo (Włochy) w dniu 1 października 2015 r. – postępowanie karne przeciwko Luca Menci

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bergamo (Włochy) w dniu 1 października 2015 r. – postępowanie karne przeciwko Luca Menci
   (Sprawa C-524/15)
   (2015/C 414/27)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Bergamo

      Strony w postępowaniu głównym

   Luca Menci

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, interpretowany w świetle art. 4 protokołu nr 7 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i odnośnego orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, sprzeciwia się możliwości prowadzenia postępowania karnego, którego przedmiotem jest czyn (niezapłacenie podatku VAT), za który na ten sam podmiot nałożono ostatecznie sankcję administracyjną?


title: Sprawa T-74/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 stycznia 2009 r. — Niemcy przeciwko Komisji (EFRR — Zmniejszenie pomocy finansowej — Zmiana planu finansowania bez zgody Komisji — Maksymalne stawki finansowania przewidziane dla działań specjalnych — Pojęcie istotnej zmiany — Artykuł 24 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88 — Obowiązek uzasadnienia — Skarga o stwierdzenie nieważności)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/36

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 stycznia 2009 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-74/07) (1)

   (EFRR - Zmniejszenie pomocy finansowej - Zmiana planu finansowania bez zgody Komisji - Maksymalne stawki finansowania przewidziane dla działań specjalnych - Pojęcie istotnej zmiany - Artykuł 24 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88 - Obowiązek uzasadnienia - Skarga o stwierdzenie nieważności)
   (2009/C 69/83)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i C. Blaschke, pełnomocnicy wspierani przez adwokata C. von Donata)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Wilms i L. Flynn, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2006) 7271 z dnia 27 grudnia 2006 r. zmniejszającej pomoc Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) przyznaną na rzecz programu operacyjnego Inicjatywy Wspólnotowej Interreg II w regionach Kraju Saary, Lotaryngii i Zachodniego Palatynatu.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa F-36/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 24 października 2006 r. — Martin Magone przeciwko Komisji

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/69

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 24 października 2006 r. — Martin Magone przeciwko Komisji
   (Sprawa F-36/06) (1)

   (2006/C 294/135)

      Język postępowania: francuski

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006, str. 52


title: Sprawa F-7/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 23 października 2013 r. — Aristidis Psarras przeciwko ENISA (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Ocena — Postępowanie w sprawie oceny za rok 2009 — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Wniosek o stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej — Akt niekorzystny — Skarga oczywiście niedopuszczalna)

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/29

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 23 października 2013 r. — Aristidis Psarras przeciwko ENISA
   (Sprawa F-7/12) (1)

   (Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Ocena - Postępowanie w sprawie oceny za rok 2009 - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Wniosek o stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej - Akt niekorzystny - Skarga oczywiście niedopuszczalna)
   2014/C 9/47
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Aristidis Psarras (Heraklion, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Tymen)

      Strona pozwana: Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA) (przedstawiciele: E. Maurage, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Durona)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny za 2009 r., decyzji ustalającej listę urzędników awansowanych w postępowaniu (2010) i, w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 17 października 2011 r. oddalającej zażalenie skarżącego.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez A. Psarrasa.

      (1)  Dz.U. C 133 z 5.5.2012, s. 20.


title: Sprawa T-263/13: Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2013 r. — Lausitzer Früchteverarbeitung przeciwko OHIM — Rivella International (holzmichel)

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/43

         Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2013 r. — Lausitzer Früchteverarbeitung przeciwko OHIM — Rivella International (holzmichel)
   (Sprawa T-263/13)
   2013/C 207/73
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Lausitzer Früchteverarbeitung GmbH (Sohland, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Weiß)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Rivella International AG (Rothrist, Szwajcaria)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 lutego 2013 r. w sprawie R 1968/2011-1;

               —

               zmiana zaskarżonej decyzji poprzez oddalenie sprzeciwu strony wnoszącej sprzeciw;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym, lub obciążenie interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „holzmichel” dla towarów i usług z klas 21, 24, 32, 33 i 38 — zgłoszenie nr 8 904 278

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Rivella International AG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Międzynarodowa rejestracja graficznych znaków towarowych zawierających elementy słowne „Michel” i „Michel POWER” dla towarów z klas 29, 30, 32 i 33

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i odrzucenie zgłoszenia

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Wyrok Trybunału z dnia 24 września 2014 r. w sprawie E-1/14 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – brak wdrożenia – dyrektywa 2006/38/WE w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe)

text:
               16.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 122/4

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 24 września 2014 r.
   w sprawie E-1/14
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – brak wdrożenia – dyrektywa 2006/38/WE w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe)
   (2015/C 122/05)
   W sprawie E-1/14 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, o którym mowa w pkt 18a załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, tzn. dyrektywy 2006/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. zmieniającej dyrektywę 1999/62/WE w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe, dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do Porozumienia, lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o takich środkach, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianego aktu oraz art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Páll Hreinsson, wydał w dniu 24 września 2014 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               stwierdza, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w pkt 18a załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2006/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. zmieniająca dyrektywę 1999/62/WE w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do Porozumienia oraz na mocy art. 7 Porozumienia, nie przyjmując w przewidzianym terminie wszystkich środków niezbędnych do wdrożenia aktu;

               2.

               obciąża Republikę Islandii kosztami postępowania.


title: Sprawa C-218/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken (Niemcy) w dniu 10 maja 2012 r. — Lokman Emrek przeciwko Vlado Sabranovic

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken (Niemcy) w dniu 10 maja 2012 r. — Lokman Emrek przeciwko Vlado Sabranovic
   (Sprawa C-218/12)
   2012/C 243/04
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landgericht Saarbrücken

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lokman Emrek

      Strona pozwana: Vlado Sabranovic

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 44/2001 (1) zakłada w przypadkach, w których obecność w Internecie przedsiębiorcy spełnia wymóg kierowania działalności dalszą nieformalną przesłankę, że konsument został zachęcony do zawarcia umowy przez prowadzoną przez przedsiębiorcę stronę internetową, że obecność w Internecie musi tym samym mieć przyczynowy charakter dla zawarcia umowy?

               2)

               O ile konieczna jest przyczynowość między przesłanką kierowania działalności i zawarciem umowy: Czy art. 15 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 44/2001 zakłada ponadto zawarcie umowy przy pomocy środków sprzedaży na odległość?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, s. 1)


title: Sprawa T-454/11: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2011 r. — Luna International przeciwko OHIM — Asteris (Al bustan)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/22

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2011 r. — Luna International przeciwko OHIM — Asteris (Al bustan)
   (Sprawa T-454/11)
   2011/C 319/48
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Luna International Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Malynicz, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Asteris Industrial and Commercial Company SA (Ateny, Grecja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 maja 2011 r. w sprawie R 1358/2008-2;

               —

               obciążenie OHIM i Asteris Industrial and Commercial Company SA własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy „Al butan” dla towarów z klas 29, 30, 31 i 32 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 3540846

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Asteris Industrial and Commercial Company SA

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: strona wnosząca o unieważnienie prawa do znaku oparła swój wniosek na art. 51 ust. 1 lit. b) i art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 i uzasadniła go zarejestrowanym w Grecji wcześniejszym graficznym znaku towarowym nr 137497 „AL BUSTAN” dla towarów z klasy 29

      Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do części zakwestionowanych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 53 ust. 1, art. 57 ust. 2 i art. 57 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na błędne stwierdzenie Izby Odwoławczej, iż właściciel wcześniejszego krajowego znaku towarowego przedstawił dowód, że w okresie pięciu lat poprzedzających datę złożenia wniosku o unieważnienie prawa do znaku wcześniejszy znak towarowy był rzeczywiście używany w państwie członkowskim, w którym został zarejestrowany, w związku z towarami, dla których został zarejestrowany, lub że istniały usprawiedliwione powody nieużywania znaku. Ponadto Izba Odwoławcza wyciągnęła niedopuszczalne wnioski z materiału o niskiej (lub żadnej) wartości dowodowej.


title: Sprawa C-448/06: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln — Niemcy) — cp-Pharma Handels GmbH przeciwko Bundesrepublik Deutschland (Odesłanie prejudycjalne — Ważność rozporządzenia (WE) nr 1873/2003 — Weterynaryjne produkty lecznicze — Rozporządzenie (EWG) nr 277/90 — Maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego — Progesteron — Ograniczenie stosowania — Dyrektywa 96/22/WE)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln — Niemcy) — cp-Pharma Handels GmbH przeciwko Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-448/06) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Ważność rozporządzenia (WE) nr 1873/2003 - Weterynaryjne produkty lecznicze - Rozporządzenie (EWG) nr 277/90 - Maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego - Progesteron - Ograniczenie stosowania - Dyrektywa 96/22/WE)
   (2008/C 223/11)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Köln — Niemcy
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: cp-Pharma Handels GmbH

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Köln — Ważność rozporządzenia Komisji (WE) nr 1873/2003 z dnia 24 października 2003 r. zmieniającego załącznik II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. L 275, s. 9) w zakresie, w jakim ograniczając warunki stosowania progesteronu jako substancji czynnej weterynaryjnych produktów leczniczych jedynie do podawania dopochwowego, wyklucza ono możliwość podawania w postaci iniekcji domięśniowej — Uprawnienie Komisji do wprowadzenia takiego ograniczenia w świetle art. 1 lit. a) i art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. L 224, s. 1) w związku z art. 4 pkt 1 dyrektywy Rady 96/22/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. dotyczącej zakazu stosowania w gospodarstwach hodowlanych niektórych związków o działaniu hormonalnym, tyreostatycznym i ß-agonistycznym i uchylającej dyrektywy 81/602/EWG, 88/146/EWG oraz 88/299/EWG (Dz.U. L 125, s. 3)
   Sentencja
   Ocena przedstawionego pytania prejudycjalnego nie wykazała żadnego elementu, który byłby w stanie wpłynąć na ważność rozporządzenia Komisji (WE) nr 1873/2003 z dnia 24 października 2003 r. zmieniającego załącznik II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.