title: Sprawa T-324/04: Skarga wniesiona dnia 6 sierpnia 2004 r. przez F przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/42

         Skarga wniesiona dnia 6 sierpnia 2004 r. przez F przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-324/04)
   (2004/C 300/83)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 6 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez F zamieszkałego w Rhode St Genèse (Belgia), reprezentowanego przez Erica Boigelota, adwokata.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji PMO2 (Biuro administracji i rozliczania uprawnień indywidualnych – wynagrodzenie, misje, eksperci) z dnia 8 stycznia 2004 r. ustalającej warunki pierwszego ściągnięcia kwot nienależnie pobranych przez skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji PMO1 (Biuro administracji i rozliczania uprawnień indywidualnych – administracja indywidualnych uprawnień pieniężnych) z dnia 18 listopada 2003 r. anulującej dodatek zagraniczny za rozłąkę wypłacany wcześniej skarżącemu;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji PMO2 z dnia 9 lutego 2004 r. ustalającej warunki ściągnięcia kwot nienależnie pobranych przez skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 2 lipca 2004 r. doręczonej skarżącemu dnia 7 lipca 2004 r. w sprawie odpowiedzi na skargę wniesioną przez skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności jakiegokolwiek późniejszego i/lub odnoszącego się do tych decyzji aktu, który podjęty by został po wniesieniu skargi;

               —

               orzeczenie zwrotu wszystkich kwot, które zostały i/lub będą potrącone z wynagrodzenia skarżącego począwszy od lutego 2004 r. powiększonych o odsetki w wysokości 5,25 % naliczane od dnia wniesienia skargi,

               —

               przyznanie skarżącemu za szkody moralne kwoty ocenionej ex aequo et bono na kwotę 3000 euro tytułem zadośćuczynienia, z zastrzeżeniem jego podwyższenia w toku postępowania;

               —

               obciążenie we wszystkich wypadkach strony pozwanej kosztami postępowania, włączając w to koszty i honoraria doradcy konsultowanego przez skarżącego przed wniesieniem skargi.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący wstąpił do służby w Komisji w dniu 16 września 1987 r. Początkowo pracował w Luksemburgu, a od 1 kwietnia 1989 r. pracuje w Brukseli. Skarżącemu wypłacano dodatek zagraniczny za rozłąkę zarówno w Luksemburgu jak i w Brukseli.
   Zaskarżonymi decyzjami Komisja anulowała ten dodatek z mocą wsteczną od przeniesienia skarżącego do Brukseli, po tym jak stwierdzono, że skarżący mieszkał i pracował w Brukseli w odpowiednim okresie referencyjnym od dnia 16 marca 1982 r. do dnia 15 marca 1987 r. Komisja ustaliła także warunki zwrotu kwot nienależnie pobranych przez skarżącego.
   Na poparcie swej skargi skarżący podnosi naruszenie art. 69 i 85 Regulaminu Pracowniczego, art. 4 załącznika VII do Regulaminu Pracowniczego, a także zasad dobrej administracji, ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz równego traktowania. Podnosi także naruszenie obowiązku staranności i oczywiste błędy w ocenie. W tym kontekście skarżący podnosi przede wszystkim, że w okresie referencyjnym pracował dla zagranicznej organizacji handlowej przedsiębiorstw metalurgicznych. Według skarżącego, organizacja ta winna być uznana za międzynarodową i tym samym okres, podczas którego w niej pracował nie powinien być brany pod uwagę. Skarżący podnosi także, że w każdym bądź razie podczas przeważającej części okresu referencyjnego nie przebywał w Brukseli stale, a jego aktywność gospodarcza koncentrowała się w tym okresie za granicą.


title: Sprawa T-108/09: Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2009 r. — Ravensburger przeciwko OHIM — Educa Borras (MEMORY)

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/16

         Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2009 r. — Ravensburger przeciwko OHIM — Educa Borras (MEMORY)
   (Sprawa T-108/09)
   2009/C 129/27
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ravensburger AG (Ravensburg, Niemcy) (przedstawiciele: R. Kunze, adwokat i solicitor oraz G. Würtenberger, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Educa Borras S.A. (Sant Quirze del Valles, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 stycznia 2009 r. w sprawie R 305/2008-2; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: słowny znak towarowy „MENORY” dla towarów z klas 9 i 28

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Educa Borras S.A.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust 1 lit. b) i c) w związku z art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na to, że Izba Odwoławcza błędnie uznała, że słowo „memory” miało charakter opisowy oraz że było pozbawione charakteru odróżniającego w okresie, kiedy toczyło się postępowanie w sprawie unieważnienia, a tym samym w sposób błędny nie uznała, że należało wziąć pod uwagę jedynie okoliczności, jakie zostały przedstawione w czasie dokonywania rejestracji rozpatrywanego znaku towarowego; naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) w związku z art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady nr 40/94, ze względu na to, że Izba Odwoławcza błędnie uznała, iż używanie słowa „memory” miało charakter opisowy, opierając się jedynie na dwóch przypadkach tego używania we Wspólnocie Europejskiej i nie ustalając dogłębniej czy przypadki te odnosiły się do używania o charakterze opisowym, a tym samym nie uwzględniła ona długoterminowego i niekwestionowanego używania rozpatrywanego znaku towarowego zarejestrowanego dla gier wprowadzanych na konkurencyjny nastawiony na konsumenta rynek. Izba Odwoławcza błędnie oparła swoją decyzję, która potwierdzała opisowy charakter i brak charakteru odróżniającego rozpatrywanego zarejestrowanego znaku towarowego na niezbadanych i pochodzących z krajów z poza Unii Europejskiej źródłach; naruszenie art. 75 rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na to, że Izba odwoławcza naruszyła prawo odmawiając uwzględnienia złożonego przez skarżącą wniosku o przeprowadzenie postępowania ustnego.


title: Sprawa C-325/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 18 kwietnia 2013 r. w sprawie T-506/11 Peek & Cloppenburg KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 17 czerwca 2013 r. przez Peek & Cloppenburg KG

text:
               24.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/4

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 18 kwietnia 2013 r. w sprawie T-506/11 Peek & Cloppenburg KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 17 czerwca 2013 r. przez Peek & Cloppenburg KG
   (Sprawa C-325/13 P)
   2013/C 245/07
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Peek & Cloppenburg KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: P. Lange, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Peek & Cloppenburg (Hamburg, Niemcy)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 18 kwietnia 2013 r. w sprawie T-506/11;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji [w ramach Rynku Wewnętrznego] z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie R 53/2005-1;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji [w ramach Rynku Wewnętrznego] i Peek & Cloppenburg KG (Hamburg) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 (1) przez błędną wykładnię wyrażenia „daje właścicielowi prawo zakazu używania kolejnego [późniejszego] znaku towarowego”.
   Wbrew temu, co przyjął Sąd, nie można wychodzić z założenia, że jedyny wymóg formułowany przez ten przepis dotyczy tego, aby podnoszone prawo miało znaczenie większe niż lokalne. Sporne wyrażenie należy interpretować w ten sposób, że dokonuje ono dalszego ograniczenia grupy oznaczeń mających znaczenie większe niż lokalne, które mogą zostać podniesione w sprzeciwie. Wykładnia ta polega na tym, że sporne prawo krajowe musi przyznawać swojemu właścicielowi prawo zakazania używania kolejnego [późniejszego] znaku towarowego na całym terytorium państwa członkowskiego, z którego pochodzi.
   Przemawia za tym sens postępowania w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, uregulowanie art. 110 i 111 rozporządzenia nr 207/2009 oraz rozumienie identycznych wyrażeń w art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 i w art. 4 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2008/95/WE (2).
   Niemiecki ustawodawca dokonał transpozycji art. 4 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2008/95 do prawa krajowego w oparciu o właściwą wykładnię, tak że sporne prawo musi przyznawać swojemu właścicielowi prawo zakazania używania późniejszego znaku towarowego na całym terytorium Republiki Federalnej Niemiec. Wykładnia wyrażenia „przyznaje właścicielowi prawo zakazania używania późniejszego znaku towarowego” jest istotna dla rozstrzygnięcia sporu.
   Pomocniczo wnoszący odwołanie podnosi naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 przez błędną wykładnię wyrażenia „znaczeniu większym niż lokalne” przez Sąd. Powołuje się on przy tym na sens postępowania w przedmiocie sprzeciwu oraz cel ograniczenia grupy oznaczeń krajowych, które mogą zostać podniesione w sprzeciwie, związek pomiędzy uregulowaniami art. 110 i 111 rozporządzenia nr 207/2009 oraz uregulowanie art. 4 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2008/95/WE.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz.U. L 78, s. 1.

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, Dz.U. L 299, s. 25.


title: Sprawa F-86/09: Skarga wniesiona w dniu 21 października 2009 r. — W przeciwko Komisji

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/40

         Skarga wniesiona w dniu 21 października 2009 r. — W przeciwko Komisji
   (Sprawa F-86/09)
   2010/C 11/77
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: W (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat E. Boigelot)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o nieprzyznaniu stronie skarżącej dodatku na gospodarstwo domowe.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji urzędu do spraw administrowania i rozliczania należności indywidualnych z dnia 5 marca 2009 r. o nieprzyznaniu stronie skarżącej dodatku na gospodarstwo domowe;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o odrzuceniu zażalenia złożonego przez stronę skarżącą na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego w dniu 2 kwietnia 2009 r., zarejestrowanego pod nr R/149/09, która to decyzja podjęta została w dniu 17 lipca 2009 r. przez dyrektora generalnego dyrekcji generalnej do spraw administracji działającego w charakterze organu powołującego

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa C-139/07 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 czerwca 2010 r. Komisja Europejska przeciwko Technische Glaswerke Ilmenau GmbH, Republice Filnlandii i Królestwu Szwecji (Odwołanie — Dostęp do dokumentów instytucji — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty postępowań kontrolnych w sprawie pomocy państwa — Wyjątek dotyczący ochrony celu śledztwa — Obowiązek przeprowadzenia przez daną instytucję konkretnej analizy treści każdego z dokumentów, których dotyczy wniosek o dostęp)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 czerwca 2010 r. Komisja Europejska przeciwko Technische Glaswerke Ilmenau GmbH, Republice Filnlandii i Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-139/07 P) (1)

   (Odwołanie - Dostęp do dokumentów instytucji - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty postępowań kontrolnych w sprawie pomocy państwa - Wyjątek dotyczący ochrony celu śledztwa - Obowiązek przeprowadzenia przez daną instytucję konkretnej analizy treści każdego z dokumentów, których dotyczy wniosek o dostęp)
   2010/C 234/02
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Kreuschitz, P. Aaltoet C. Docksey, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Technische Glaswerke Ilmenau GmbH (przedstawiciele: C. Arhold i N. Wimmer, Rechtsanwälte), Republika Finlandii (przedstawiciel: J. Heliskoski, pełnomocnik), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: K. Wistrand, S. Johannesson i K. Petkovska, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający Technische Glaswerke Ilmenau GmbH: Królestwo Danii (przedstawiciel: B. Weis Fogh, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawie T-237/02 Technische Glaswerke Ilmenau GmbH przeciwko Komisji, w którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji z dnia 28 maja 2002 r., w zakresie w jakim odmawia ona Technische Glaswerke Ilmenau GmbH dostępu do dokumentów związanych z postępowaniami w sprawie kontroli pomocy państwa przyznanej tej spółce — Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 do dokumentów związanych z postępowaniami w sprawie kontroli pomocy państwa — Obowiązek dokonania przez daną instytucję konkretnej analizy treści każdego z dokumentów, których dotyczy wniosek o dostęp

      Sentencja

               1)

               Uchyla się pkt 1 i 3 sentencji wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawie T-237/02 Technische Glaswerke Ilmenau przeciwko Komisji.

               2)

               Skarga wniesiona do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich w celu stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 28 maja 2002 r. zostaje oddalona, w zakresie w jakim dotyczy odmowy dostępu do dokumentów postępowań kontrolnych w sprawie pomocy państwa przyznanej Technische Glaswerke Ilmenau GmbH.

               3)

               Technische Glaswerke Ilmenau GmbH pokrywa poza jej własnymi kosztami koszty poniesione przez Komisję Europejską, tak w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.

               4)

               Królestwo Danii, Republika Finlandii i Królestwo Szwecji ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007.


title: Sprawa T-474/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 października 2009 r. — Komisja przeciwko CAE Consulting Sven Rau

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/62

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 października 2009 r. — Komisja przeciwko CAE Consulting Sven Rau
   (Sprawa T-474/07) (1)

   2009/C 282/116

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 79 z 29.3.2008.


title: Sprawa F-9/12: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2012 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/30

         Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2012 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-9/12)
   2012/C 133/60
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: L. Lévi, M. Vandenbussche, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Żądanie zasądzenia od Parlamentu Europejskiego odszkodowania i zadośćuczynienia z tytułu szkody i krzywdy, jaką skarżąca miała ponieść wskutek nieprawidłowości przy zarządzaniu listą rezerwy kadrowej, na której się znajdowała

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie pozaumownej odpowiedzialności Parlamentu za nieprawidłowości przy zarządzaniu listą rezerwy kadrowej, na której znajdowała się skarżąca;

               —

               naprawienie szkody materialnej, ocenionej przez skarżącą, za okres od grudnia 2003 r. do grudnia 2011 r., na kwotę 749 449,3 EUR, do której należy dodać ubezpieczenie emerytalne, a za okres późniejszy, aż do ustawowego wieku emerytalnego, na miesięczną wypłatę kwot netto odpowiadających wynagrodzeniu urzędników z grupy funkcyjnej AD, poczynając od grupy zaszeregowania AD 9, stopnia 2, drugiego roku, przy uwzględnieniu zwykłej kariery urzędnika z tej samej grupy, uzupełnionych o odpowiednie składki na ubezpieczenie chorobowe. Całość powinna zostać powiększona o odsetki za zwłokę przy zastosowaniu stopy procentowej Europejskiego Banku Centralnego powiększonej o dwa punkty; zadośćuczynienie za krzywdę doznaną przez skarżącą ocenione na 70 000 EUR;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-484/04: Skarga wniesiona dnia 23 listopada 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/7

         Skarga wniesiona dnia 23 listopada 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu
   (Sprawa C-484/04)
   (2005/C 31/16)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 23 listopada 2003 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Gérarda Rozeta i Nicolę Yerell, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Zjednoczonemu Królestwu.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążyły na mocy art. 17 ust. 1 dyrektywy Rady nr 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (1) i na mocy art. 249 WE poprzez stosowanie odstępstw wobec pracowników, w przypadku których częściowo nie jest mierzona lub wcześniej określona długość czasu pracy, lub może ona być określona przez samych pracowników oraz poprzez brak przyjęcia odpowiednich środków implementujących prawo do dziennego i tygodniowego czasu przerwy w pracy.

               2)

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty
   Stosowanie odstępstw zawartych w art. 17 ust. 1
   Art. 17 ust. 1 dyrektywy przewiduje możliwość odstąpienia przez Państwa Członkowskie od stosowania niektórych przepisów dyrektywy, jeżeli ze względu na szczególne cechy charakterystyczne wykonywanej działalności długość czasu pracy nie jest mierzona lub wcześniej określona, lub może być określona przez samych pracowników.
   Zjednoczone Królestwo dokonało transpozycji dyrektywy do prawa krajowego poprzez Working Time Regulations 1998 (rozporządzenie dotyczące czasu pracy z roku 1998) (SI 1998/1833) (zwane dalej „rozporządzenie 1998”). Rozporządzenie to początkowo zawierało w art. 20 odstępstwo od postanowień dotyczących maksymalnego tygodniowego czasu pracy, długości pracy w porze nocnej, dziennego i tygodniowego czasu przerwy w pracy i przerw na odpoczynek, generalnie odzwierciedlając przepisy art. 17 ust. 1 dyrektywy.
   Jednakże, Working Time Regulations 1999 (SI 1999/3372) dodatkowo wprowadziła nowy akapit w art. 20 rozporządzenia 1998, o następującym brzmieniu:

                  „(2)

                  Jeżeli część czasu pracy pracownika jest mierzona lub wcześniej określona lub nie może być określona przez samego pracownika, jednakże szczególne cechy charakterystyczne działalności umożliwiają pracownikowi, bez sformułowania takiego żądania przez pracodawcę, również wykonywanie pracy, której czas nie jest mierzony lub wcześniej określony, lub może być określony przez samego pracownika, przepisy art. 4 ust 1, art. 6 ust. 1, 2 i 7 znajdują zastosowanie jedynie w zakresie tej części czasu pracy, który jest mierzony, wcześniej określony lub nie może być określony przez samego pracownika.”

   (Przepisy art. 4 i 6 stanowią odpowiednio o maksymalnym tygodniowym czasie pracy i długości pracy w porze nocnej).
   Zmiana ta wprowadziła dodatkowy wyjątek w przypadkach, w których czas pracy pracownika jest częściowo mierzony, wcześniej określony lub [nie] określony przez samego pracownika, a częściowo tak się nie dzieje. W takich przypadkach, przepisy dotyczące tygodniowego czasu pracy i pracy w porze nocnej znajdują zastosowanie jedynie w odniesieniu do tej części pracy, która jest mierzona, wcześniej określona lub nie może być określona przez samego pracownika.
   Zdaniem Komisji, art. 20 ust. 2 wykracza poza dozwolone granice odstępstwa przewidzianego w art. 17 ust. 1, które znajduje zastosowanie jedynie w przypadku pracowników, których czas pracy w ogóle nie jest mierzony lub wcześniej określony lub może być określony przez samego pracownika.
   Implementacja przepisów dotyczących okresów przerwy w pracy
   Art. 3 i 5 dyrektywy ustanawiają minimalne okresy dziennego i tygodniowego czasu przerwy w pracy dla każdego pracownika. Odpowiednie przepisy prawa krajowego Zjednoczonego Królestwa są zawarte w art. 10 i 11 rozporządzenia 1998. Jednakże, urzędowe wyjaśnienia Departament of Trade and Industry (departamentu handlu i przemysłu) wskazują w zakresie dotyczącym implementacji rozporządzenia 1998, w sekcji piątej (zatytułowanej „czas wolny”) co następuje:

      „Pracodawcy powinni zapewnić, aby pracownicy mogli skorzystać z wypoczynku, ale nie jest wymagane, aby zapewnili, że pracownicy rzeczywiście skorzystają z wypoczynku”.

   Innymi słowy, pracodawcy otrzymali instrukcję, że nie wymaga się od nich zapewnienia, aby pracownicy żądali i korzystali z okresów przerwy, o którą przysługuje im roszczenie, lecz jedynie zapewnienia, że nie będzie przeszkód powstrzymujących pracownika, który tego zechce.
   Zdaniem Komisji, powyższe wyjaśnienia w sposób oczywisty zachęcają do stosowania praktyk niezgodnych z wymaganiami dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 307 z 13.12.1993, str. 18.


title: Sprawa T-277/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 maja 2009 r. — Omnicare przeciwko OHIM — Astellas Pharma (OMNICARE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego OMNICARE — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy OMNICARE — Oddalenie wniosku o przywrócenie stanu poprzedniego)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/35

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 maja 2009 r. — Omnicare przeciwko OHIM — Astellas Pharma (OMNICARE)
   (Sprawa T-277/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego OMNICARE - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy OMNICARE - Oddalenie wniosku o przywrócenie stanu poprzedniego)
   2009/C 153/67
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Omnicare, Inc. (Covington, Kentucky, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: początkowo M. Edenborough, barrister, i O. Patterson, solicitor, następnie M. Edenborough)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo S. Laitinen, następnie G. Schneider, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Astellas Pharma GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Franke)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 lipca 2006 r. (sprawa R 446/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Yamanouchi Pharma GmbH a Omnicare, Inc i oddalającą wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego złożony przez Omnicare, Inc.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 24 lipca 2006 r. (sprawa R 446/2006-2).

               2)

               OHIM pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Omnicare, Inc.

               3)

               Astellas Pharma GmbH ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006


title: Sprawa T-45/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 listopada 2008 r. — Transportes Evaristo Molina przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin na wniesienie skargi — Początek biegu terminu — Publikacja w Dzienniku Urzędowym — Zarzucany brak legitymacji procesowej w dniu publikacji — Niedopuszczalność)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/31

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 listopada 2008 r. — Transportes Evaristo Molina przeciwko Komisji
   (Sprawa T-45/08) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin na wniesienie skargi - Początek biegu terminu - Publikacja w Dzienniku Urzędowym - Zarzucany brak legitymacji procesowej w dniu publikacji - Niedopuszczalność)
   (2009/C 6/63)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Transportes Evaristo Molina, SA (El Ejido, Hiszpania) (przedstawiciele: A. Hernández Pardo, L. Ruiz Ezquerra i C. Flores Hernández, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: É. Gippini, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/446/WE z dnia 12 kwietnia 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/B-1/38.348 — Repsol CPP) (streszczenie opublikowane w Dz.U. L 176, s. 104), uznającej za wiążące zobowiązania podjęte przez Repsol CPP, wydanej zgodnie z art. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 [WE] i 82 [WE] (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosku złożonego przez Repsol Comercial de Productos Petrolíferos SA o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

               3)

               Transportes Evaristo Molina SA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa C-410/04: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  6 kwietnia 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Puglia) — Associazione Nazionale Autotrasporto Viaggiatori (ANAV) przeciwko Comune di Bari, A.M.T.A.B. Servizio SpA (Swoboda świadczenia usług — Usługi z zakresu lokalnego transportu publicznego — Udzielenie zamówienia bez przeprowadzenia przetargu — Udzielenie zamówienia przez organ publiczny na rzecz przedsiębiorstwa, w której kapitale posiada on udział)

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/12

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 kwietnia 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Puglia) — Associazione Nazionale Autotrasporto Viaggiatori (ANAV) przeciwko Comune di Bari, A.M.T.A.B. Servizio SpA
   (Sprawa C-410/04) (1)

   (Swoboda świadczenia usług - Usługi z zakresu lokalnego transportu publicznego - Udzielenie zamówienia bez przeprowadzenia przetargu - Udzielenie zamówienia przez organ publiczny na rzecz przedsiębiorstwa, w której kapitale posiada on udział)
   (2006/C 143/21)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale per la Puglia
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Associazione Nazionale Autotrasporto Viaggiatori (ANAV)

      Strona pozwana: Comune di Bari, A.M.T.A.B. Servizio SpA
   Przedmiot
   Zgodność przepisów krajowych zezwalających na zlecanie przez gminę usług zarządzania lokalnym transportem publicznym państwowej spółce akcyjnej z art. 46, 49 i 86 WE — Udzielanie zamówienia bez przestrzegania procedur ustanowionych w dyrektywie Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, str. 1)
   Sentencja
   Artykuły 43, 49 i 86 WE oraz zasady równości traktowania, niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową i przejrzystości nie stoją na przeszkodzie istnieniu przepisów prawa krajowego, które pozwalają organowi publicznemu na bezpośrednie udzielenie zamówienia na świadczenie usług publicznych spółce, w której posiada on całość kapitału, pod warunkiem że organ publiczny sprawuje nad tą spółką kontrolę analogiczną do tej, jaką sprawuje nad własnymi służbami, i spółka ta prowadzi swoją podstawową działalność wspólnie z organem, który posiada w niej udziały.

      (1)  Dz.U. C 300 z 4.12.2004


title: Sprawa C-91/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 6 marca 2009 r. — Eis.de GmbH przeciwko BBY Vertriebsgesellschaft mbH

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 6 marca 2009 r. — Eis.de GmbH przeciwko BBY Vertriebsgesellschaft mbH
   (Sprawa C-91/09)
   2009/C 129/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Eis.de GmbH

      Strona pozwana: BBY Vertriebsgesellschaft mbH

      Pytania prejudycjalne

   Czy ma miejsce używanie w rozumieniu art. 5 ust. 1 zdanie drugie lit. a) dyrektywy 89/104/EWG (1), jeżeli osoba trzecia bez zgody właściciela znaku towarowego wskazuje oznaczenie identyczne ze znakiem towarowym jako słowo kluczowe (keyword) w wyszukiwarce, tak aby po wpisaniu oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym jako hasła w wyszukiwarce wyświetlał się, w bloku reklamowym oddzielonym przestrzennie od wykazu wyników wyszukiwania, elektroniczny odnośnik (link) do strony osoby trzeciej promującej towary lub usług identyczne z tymi, dla których został zarejestrowany znak towarowy, przy czym chociaż odnośnik ten oznaczony jest jako link sponsorowany, sama reklama nie zawiera ani oznaczenia, ani jakiejkolwiek odniesienia do właściciela znaku towarowego lub oferowanych przez niego towarów?

      (1)  Pierwsza dyrektywa Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, s. 1)


title: Sprawa T-812/14 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 25 lutego 2015 r. – BPC Lux 2 i in./Komisja (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Sektor finansowy — Pomoc przyznana w ramach rozwiązania banku — Decyzja o niepodnoszeniu zastrzeżeń — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/27

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 25 lutego 2015 r. – BPC Lux 2 i in./Komisja
   (Sprawa T-812/14 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Sektor finansowy - Pomoc przyznana w ramach rozwiązania banku - Decyzja o niepodnoszeniu zastrzeżeń - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2015/C 127/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BPC Lux 2 Sàrl (Senningerberg, Luksemburg), BPC UKI LP (George Town, Kajmany, Zjednoczone Królestwo), Bennett Offshore Restructuring Fund, Inc. (George Town), Bennett Restructuring Fund LP (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone), Queen Street Fund Ltd (George Town), BTG Pactual Global Emerging Markets and Macro Master Fund LP (George Town), BTG Pactual Absolute Return II Master Fund LP (George Town), CSS LLC (Chicago, Illinois, Stany Zjednoczone), Beltway Strategic Opportunities Fund LP (George Town), EJF Debt Opportunities Master Fund LP (George Town, Kajmany), EJF DO Fund (Cayman) LP (George Town), TP Lux HoldCo (Luksemburg, Luksemburg), VR Global Partners LP (George Town), Absalon II Ltd (Dublin, Irlandia), CenturyLink, Inc. Defined Benefit Master Trust (Denver, Colorado, Stany Zjednoczone), City of New York Group Trust (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone), Dignity Health (San Francisco, Kalifornia, Stany Zjednoczone), GoldenTree Asset Management Lux Sàrl (Luksemburg, Luksemburg), GoldenTree High Yield Value Fund Offshore 110 Two Ltd (Dublin) i San Bernardino County Employees Retirement Association (San Bernardino, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: J. Webber i M. Steenson, solicitors oraz adwokat P. Fajardo,).

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i P.-J. Loewenthal, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie zawieszenia wykonania decyzji Komisji C (2014) 5682 wersja ostateczna z dnia 3 sierpnia 2014 r. w sprawie niepodnoszenia zastrzeżeń wobec pomocy państwa SA.39250 (2014/N), zgłoszonej przez Portugalię, dotyczącej rozwiązania Banco Espírito Santo SA.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-454/09: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 13 października 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Pomoc państwa — Pomoc przyznana spółce New Interline SpA — Odzyskanie pomocy)

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 13 października 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-454/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Pomoc państwa - Pomoc przyznana spółce New Interline SpA - Odzyskanie pomocy)
   2011/C 355/05
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Righini, B. Stromsky i D. Grespan, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, P. Gentili i B. Tidore, avvocati dello Stato)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie środków koniecznych do zastosowania się do art. 2, 3 i 4 decyzji Komisji 2008/697/WE z dnia 16 kwietnia 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 13/07 (ex NN 15/06 i N 734/06) udzielonej przez Włochy spółce New Interline [zgłoszonej pod numerem C(2008) 1321]

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonych terminach wszelkich środków koniecznych w celu zapewnienia wykonania decyzji Komisji 2008/697/WE z dnia 16 kwietnia 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 13/07 (ex NN 15/06 i N 734/06) udzielonej przez Włochy spółce New Interline, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 249 akapit czwarty WE oraz art. 2 i 3 tej decyzji.

               2)

               Republika Włoska pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.01.2010.


title: Sprawa F-50/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 25 listopada 2008 r. — Hristova przeciwko Komisji (Służba publiczna — Nabór — Konkurs otwarty — Warunki przyjęcia — Odrzucenie kandydatury — Uzasadnienie — Dyplomy)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/70

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 25 listopada 2008 r. — Hristova przeciwko Komisji
   (Sprawa F-50/07) (1)

   (Służba publiczna - Nabór - Konkurs otwarty - Warunki przyjęcia - Odrzucenie kandydatury - Uzasadnienie - Dyplomy)
   (2009/C 44/120)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Valentina Hristova, (Pavlikeni, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat G. Kerelov)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/AST/14/06 o niedopuszczeniu skarżącej do egzaminów konkursowych z uwagi na to, że po uzyskaniu dyplomu nie nabyła trzyletniego doświadczenia zawodowego w obszarze prowadzenia sekretariatu — Wniosek o odszkodowanie
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji komisji konkursowej konkursu otwartego EPSO/AST/14/06 o niedopuszczeniu V. Hristovej do egzaminów konkursowych.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 79 z 29.3.2008 r., s. 36.


title: Sprawa T-440/09: Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2009 r. — Azienda Agricola Bracesco przeciwko Komisji

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/42

         Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2009 r. — Azienda Agricola Bracesco przeciwko Komisji
   (Sprawa T-440/09)
   2009/C 312/69
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Azienda Agricola Bracesco Srl (Orgiano, Włochy) (przedstawiciele: F. Tosello, S. Rizzioli i C. Pauly, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               nakazanie Komisji Europejskiej, na podstawie art. 235 i art. 288 ust. 2 WE, zapłatę na rzecz Azienda Agricola Bracesco s.r.l., obecnie w stanie upadłości, odszkodowania za poniesione straty na kwotę 335 000 EUR lub inną ustaloną w trakcie postępowania kwotę, a także odsetek ustawowych od twej kwoty liczonych do momentu jej rzeczywistego uiszczenia;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga o odszkodowanie z zakresu odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty Europejskiej wpisuje się w kontekst wspólnotowych środków służących zwalczaniu ptasiej grypy.
   W tym zakresie stwierdzić należy, że, ze względu na zakłócenia na europejskim rynku drobiu spowodowane obniżką cen wynikającą ze spadku popytu ze strony konsumentów, związanego z kolei rozprzestrzenianiem się ptasiej grypy, Komisja podjęła decyzję o interwencji na tym rynku w drodze rozporządzenia nr 1010/2006 (1), ustanawiającego środki wsparcia na rzecz hodowców drobiu.
   Choć przepisy wspólnotowe regulujące dziedzinę polityki sanitarnej obejmują pojęciem drobiu przepiórki, ww. pomoc nie dotyczy hodowców drobiu prowadzących działalność w zakresie hodowli i uboju tego gatunku; nie przedstawione też zostało żadnego wyjaśnienie w tej kwestii.
   Skarżąca, Azienda Agricola Bracesco s.r.l. w stanie upadłości, podnosi, że na wskutek tego zachowania Komisji Europejskiej poniosła ona nieuzasadnioną szkodę, co stanowi poważne i oczywiste naruszenie jednej z podstawowych zasad wspólnotowego porządku prawnego — zasady niedyskryminacji.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1010/2006 z dnia 3 lipca 2006 r., dotyczące niektórych nadzwyczajnych środków wsparcia rynku w sektorze jaj i drobiu w niektórych państwach członkowskich (Dz.U. L 180, s. 3).


title: Sprawa C-261/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez rechtbank van koophandel te Antwerpen (Belgia) w dniu 1 czerwca 2007 r. — VTB-VAB przeciwko Total Belgium NV

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez rechtbank van koophandel te Antwerpen (Belgia) w dniu 1 czerwca 2007 r. — VTB-VAB przeciwko Total Belgium NV
   (Sprawa C-261/07)
   (2007/C 199/28)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   rechtbank van koophandel te Antwerpen (Belgia)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: VTB-VAB

      Strona pozwana: Total Belgium NV
   Pytanie prejudycjalne
   Czy dyrektywa 2005/29/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak art. 54 ustawy belgijskiej z dnia 14 lipca 1971 r. o praktykach handlowych oraz informowaniu i ochronie konsumentów który — za wyłączeniem przypadków wymienionych enumeratywnie w ustawie — zakazuje sprzedawcy składania wszelkiej oferty wiązanej konsumentowi, w tym oferty wiązanej produktu, który konsument musi nabyć i bezpłatnej usługi, której nabycie jest związane z zakupem produktu, niezależnie od okoliczności sprawy i w szczególności niezależnie od wpływu jaki może wywierać ta szczególna oferta na przeciętnego konsumenta i niezależnie od tego czy, w niniejszych okolicznościach, taka oferta może być uznana za sprzeczną z etyką zawodową lub zwyczajami uczciwości kupieckiej?

      (1)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 149, str. 22).


title: Sprawa C-294/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 22 maja 2017 r. – Stichting Werkgroep Behoud de Peel/College van gedeputeerde staten van Noord-Brabant

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 22 maja 2017 r. – Stichting Werkgroep Behoud de Peel/College van gedeputeerde staten van Noord-Brabant
   (Sprawa C-294/17)
   (2017/C 293/18)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Stichting Werkgroep Behoud de Peel

      Strona pozwana: College van gedeputeerde staten van Noord-Brabant

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 6 ust. 2 i 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG (1) z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (dyrektywa siedliskowa) sprzeciwia się uregulowaniu ustawowemu, którego celem jest wyłączenie przedsięwzięć i innych działań powodujących nieprzekraczającą wartości progowej lub granicznej depozycję azotu z obowiązku uzyskania pozwolenia i w związku z tym dopuszczenie bez indywidualnego zatwierdzenia, jeżeli uznaje się, że całościowe skutki wszystkich przedsięwzięć i innych działań, które mogą skorzystać z rzeczonego uregulowania ustawowego, zostały objęte oceną ich oddziaływania na środowisko przed przyjęciem tego uregulowania?

               2)

               Czy art. 6 ust. 2 i 3 dyrektywy [siedliskowej] sprzeciwia się temu, by ocena oddziaływania na środowisko dla celów programu, w ramach którego została dokonana ocena określonej wielkości depozycji azotu, była podstawą udzielania pozwolenia (indywidualnego zatwierdzenia) na przedsięwzięcie lub inne działanie powodujące depozycję azotu mieszczącą się w obrębie zakresu depozycji objętego oceną w ramach tego programu?

               3)

               Czy w ramach oceny oddziaływania na środowisko dokonanej dla celów programu takiego jak Programma Aanpak Stikstof 2015–2021, o której mowa w art. 6 ust. 3 dyrektywy [siedliskowej], można uwzględniać pozytywne skutki środków ochronnych i odpowiednich działań dla istniejących obszarów typów siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków, które są podejmowane w związku z obowiązkami wynikającymi z art. 6 ust. 1 i 2 tej dyrektywy?

                           3a)

                           W razie udzielenia na pytanie trzecie odpowiedzi twierdzącej: czy pozytywne skutki środków ochronnych i odpowiednich działań można uwzględniać w ocenie oddziaływania na środowisko dla celów danego programu, jeżeli w momencie dokonywania oceny oddziaływania na środowisko środki te nie zostały jeszcze wprowadzone i ich pozytywne skutki jeszcze się nie ujawniły?

                     Czy – jeżeli uznaje się, że ocena oddziaływania na środowisko zawiera ostateczne stwierdzenia dotyczące skutków wspomnianych środków, które opierają się na najlepszej wiedzy naukowej – ma w tym kontekście znaczenie, że realizacja i rezultat rzeczonych środków są monitorowane, i jeżeli wynika z tego monitoringu, że skutki są mniej korzystne niż przyjęto w ocenie oddziaływania na środowisko, następuje w razie konieczności dostosowanie?

               4)

               Czy pozytywne skutki samoistnego spadku depozycji azotu, który mógłby ujawnić się w okresie obowiązywania Programma Aanpak Stikstof 2015–2021, można uwzględniać w ocenie oddziaływania na środowisko, o której mowa w art. 6 ust. 3 dyrektywy [siedliskowej]?
               Czy – jeżeli uznaje się, że ocena oddziaływania na środowisko zawiera ostateczne stwierdzenia dotyczące skutków wspomnianych środków, które opierają się na najlepszej wiedzy naukowej – ma w tym kontekście znaczenie, że samoistny spadek depozycji azotu jest monitorowany, i jeżeli wynika z tego monitoringu, że spadek jest słabszy niż przyjęto w ocenie oddziaływania na środowisko, następuje w razie konieczności dostosowanie?

               5)

               Czy środki naprawcze podejmowane w ramach Programma Aanpak Stikstof 2015–2021 i mające na celu uniknięcie, by określony czynnik zanieczyszczający środowisko, przykładowo depozycja azotu, mógł mieć szkodliwy wypływ na istniejące obszary typów siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków, mogą być uważane za środek ochronny w rozumieniu pkt 28 wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 15 maja 2014 r., Briels i in., C-521/12, ECLI:EU:C:2014:330, który można uwzględniać w ocenie oddziaływania na środowisko, o której mowa w art. 6 ust. 3 dyrektywy [siedliskowej]?

                           5a)

                           W razie udzielenia na pytanie piąte odpowiedzi twierdzącej: czy pozytywne skutki środków ochronnych, które można uwzględniać w ocenie oddziaływania na środowisko, mogą być objęte tą oceną, jeżeli w momencie dokonywania oceny skutków środowiskowych środki te nie zostały jeszcze wprowadzone i ich pozytywne skutki się jeszcze nie ujawniły?

                     Czy – jeżeli uznaje się, że ocena oddziaływania na środowisko zawiera ostateczne stwierdzenia dotyczące oddziaływania wspomnianych środków, które opierają się na najlepszej wiedzy naukowej – ma w tym kontekście znaczenie, że realizacja i rezultat rzeczonych środków są monitorowane i jeżeli z tego monitoringu wynika, że skutki są mniej korzystne niż przyjęto w ocenie skutków środowiskowych, następuje w razie konieczności dostosowanie?

      (1)  Dz.U. 1992, L 206, s. 7.


title: Sprawa C-385/07 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 lipca 2009 r. — Der Grüne Punkt — Duales System Deutschland GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Interseroh Dienstleistungs GmbH, Vfw GmbH, Landbell AG für Rückhol-Systeme, BellandVision GmbH (Odwołanie — Konkurencja — Artykuł 82 WE — System zbiórki i odzysku zużytych opakowań w Niemczech — Logo Der Grüne Punkt — Opłata licencyjna należna z tytułu umowy o używanie logo — Nadużycie pozycji dominującej — Wyłączne prawo właściciela znaku towarowego — Zbyt długi czas trwania postępowania przed Sądem — Rozsądny termin — Zasada skutecznej ochrony sądowej — Artykuły 58 i 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 lipca 2009 r. — Der Grüne Punkt — Duales System Deutschland GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Interseroh Dienstleistungs GmbH, Vfw GmbH, Landbell AG für Rückhol-Systeme, BellandVision GmbH
   (Sprawa C-385/07 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Artykuł 82 WE - System zbiórki i odzysku zużytych opakowań w Niemczech - Logo „Der Grüne Punkt” - Opłata licencyjna należna z tytułu umowy o używanie logo - Nadużycie pozycji dominującej - Wyłączne prawo właściciela znaku towarowego - Zbyt długi czas trwania postępowania przed Sądem - Rozsądny termin - Zasada skutecznej ochrony sądowej - Artykuły 58 i 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości)
   2009/C 220/03
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Der Grüne Punkt — Duales System Deutschland GmbH (przedstawiciele: W. Deselaers, E. Wagner i B. Meyring, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: W. Mölls i R. Sauer, pełnomocnicy), Vfw GmbH (przedstawiciel: H. Wissel, Rechtsanwalt), Landbell AG für Rückhol-Systeme (przedstawiciele: A. Rinne i M. Westrup, Rechtsanwälte), BellandVision GmbH (przedstawiciele: A. Rinne i M. Westrup, Rechtsanwälte)

      Interwenienci popierający Komisję: Interseroh Dienstleistungs GmbH (przedstawiciele: M. W. Pauly, A. Oexle i J. Kempkes, Rechtsanwälte)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 24 maja 2007 r. w sprawie T-151/01 Duales System Deutschland przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2001/463/WE z dnia 20 kwietnia 2001 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 82 WE (sprawa COMP D3/34493 — DSD) (Dz.U. L 166, s. 1) — Nadużycie pozycji dominującej — System zbiórki i odzysku opakowań wprowadzanych do obrotu w Niemczech i opatrzonych logo „Der Grüne Punkt”

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Der Grüne Punkt — Duales System Deutschland GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione w niniejszym postępowaniu przez Komisję Wspólnot Europejskich, Interseroh Dienstleistungs GmbH, Vfw GmbH, Landbell AG für Rückhol-Systeme i BellandVision GmbH.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2009.


title: Sprawa T-295/06: Skarga wniesiona w dniu 19 października 2006 r. — Base przeciwko Komisji

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/24

         Skarga wniesiona w dniu 19 października 2006 r. — Base przeciwko Komisji
   (Sprawa T-295/06)
   (2006/C 310/46)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: BASE NV (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci A. Verheyden, Y. Desmedt i F. Bimont)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Komisja naruszyła przepisy proceduralne wymienione w art. 7 ust. 4 dyrektywy ramowej (1) niesłusznie niewszczynając bardziej dogłębnego dochodzenia w stosunku do projektu przepisów zgłoszonego przez Institut Belge des Services Postaux (IBPT)

               —

               stwierdzenie, że Komisja popełniła kilka oczywistych błędów w ocenie przy analizowaniu projektu środków zgłoszonych przez IBTP niesłusznie uznając, że BASE posiadała znaczną pozycją rynkową (ZNR) na rynku zakończeń połączeń głosowych w jej własnej indywidualnej sieci telefonii ruchomej w Belgii,

               —

               stwierdzenie, że Komisja naruszyła ogólne zasady i podstawowe cele wymienione w Nowych Ramach Prawnych niesłusznie zatwierdzając rozwiązania zaproponowane przez IBTP, podczas gdy narzucenie każdego z tych rozwiązań było oczywiście nieproporcjonalne i nadmierne. W szczególności Komisja naruszyła ogólne zasady i podstawowe cele wymienione w Nowych Ramach Prawnych formułując postulat stosowania opłat za zakończenia symetryczne w krótkiej perspektywie czasu, bez ocenienia konkretnych konsekwencji tej symetrii dla BASE jako trzeciego podmiotu wchodzącego na rynek,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w całości ze wszystkich powyżej wymienionych powodów,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zakwestionowaną decyzją z dnia 4 sierpnia 2006 r. (sprawa BE/2006/0433) Komisja po zakończeniu pierwszej fazy postępowania przewidzianego w art. 7 ust. 3 dyrektywy 2002/21/WE zatwierdziła projekt decyzji, którą krajowy organ regulacyjny w Belgii — IBTP — zgłosił jej w dniu 7 lipca 2006 r. w odniesieniu do hurtowego rynku zakończeń połączeń w indywidualnych sieciach telefonii ruchomej i na mocy której IBTP tymczasowo postanowił uznać każdego z trzech operatorów sieci telefonii ruchomej w Belgii, w tym skarżącą, za mającego znaczną siłę rynkową na hurtowym rynku zakończeń połączeń głosowych w indywidualnych sieciach telefonii ruchomej i nałożyć na nich z tego tytułu pewne obowiązki. Projekt decyzji zgłoszony przez IBTP zawierał także decyzję ustanowienia mechanizmu „glide path” mającego na celu aż do 2008 r. stopniowe obniżenie wysokości opłat za zakończenia połączeń belgijskich operatorów telefonii ruchomej.
   Na poparcie swojej skargi o stwierdzenie nieważności skarżąca przytacza trzy zarzuty.
   W pierwszym zarzucie skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła przepisy procedury konsultacji ustanowione przez art. 7 dyrektywy 2002/21/WE niesłusznie nie wszczynając bardziej dogłębnego postępowania dotyczącego badania na mocy art. 7 ust. 4 tej samej dyrektywy, podczas gdy zdaniem skarżącej poprzez odesłanie do dowodów i rozumowania zawartego w dokumentach zgłoszenia projekt środków zgłoszony przez IBTP nie mógł uzasadniać uznania skarżącej za operatora posiadającego znaczną pozycję na rynku hurtowym zakończeń połączeń telefonii ruchomej w Belgii.
   W drugim zarzucie skarżąca podnosi kilka oczywistych błędów w ocenie, które popełniła Komisja w ramach oceny znacznej pozycji skarżącej na rynku zakończeń połączeń głosowych w Belgii, tak jak opisał ją belgijski krajowy organ regulacyjny.
   W ramach trzeciego zarzutu skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła zasady i cele nowych ram prawnych w dziedzinie łączności elektronicznej przy ocenie zasadności i odpowiedniości rozwiązań zaproponowanych przez IBTP. W szczególności skarżąca podnosi, że sformułowanie przez Komisję postulatu zastosowania opłat za zakończenia symetryczne jest oczywiście sprzeczny z zasadami proporcjonalności i niedyskryminacji, ponieważ Komisja dostatecznie nie uwzględniła sytuacji skarżącej i obiektywnych różnic istniejących pomiędzy nią a innymi operatorami telefonii ruchomej. Poza tym skarżąca podnosi, że przepisy taryfowe zatwierdzone przez Komisję stanowią nadużycie władzy i naruszają art. 2 dyrektywy 2002/77/WE (2).

      (1)  Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa), (Dz.U. 2002 L 108, str. 33).

      (2)  Dyrektywa Komisji 2002/77/WE z dnia 16 września 2002 r. w sprawie konkurencji na rynkach sieci i usług łączności elektronicznej, (Dz.U. 2002 L 249, str. 21).


title: Sprawa T-328/09: Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2009 r. — Producteurs de Légumes de France przeciwko Komisji

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/69

         Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2009 r. — Producteurs de Légumes de France przeciwko Komisji
   (Sprawa T-328/09)
   2009/C 267/125
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Producteurs de Légumes de France (Paryż, Francja) (przedstawiciel: O. Fachin, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 230 akapit czwarty traktatu WE;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich całością kosztów postępowania kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 203 wersja ostateczna z dnia 28 stycznia 2009 r. (1), w której Komisja uznała za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc państwa przyznaną przez Republikę Francuską producentom owoców i warzyw w ramach „planów interwencyjnych”, zmierzającą do ułatwienia handlu produktami rolnymi zbieranymi we Francji i nakazała Republice Francuskiej odzyskanie tej pomocy.
   W uzasadnieniu swej skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty dotyczące:

               —

               naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, ponieważ okoliczność, że w latach 1992–2002 Komisja mogła wiedzieć o istnieniu planów interwencyjnych, a mimo to nie wszczęła stosownego postępowania, mogła wzbudzić uzasadnione oczekiwania producentów co do prawidłowości planów interwencyjnych;

               —

               błędnego określenia wysokości należności podlegających zwrotowi, jakich zażądano w odniesieniu do roku 2001, co wpłynęło na łączną wysokość podlegających zwrotowi należności, a także przypadających od nich odsetek.

      (1)  Dz.U. L 127, s. 11 — opublikowanej pod nr 2009/402/WE.


title: Sprawa C-489/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Debreceni Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 31 października 2012 r. — Lajos Tiborné Böszörményi przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Debreceni Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 31 października 2012 r. — Lajos Tiborné Böszörményi przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal
   (Sprawa C-489/12)
   2013/C 79/05
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Debreceni Munkaügyi Bíróság.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca/powodowa/wnosząca odwołanie: Lajos Tiborné Böszörményi.

      Strona pozwana, Druga strona postępowania: Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 30 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że przepis ten zmierza jedynie do zagwarantowania możliwości uzyskania ochrony prawnej wobec nieuzasadnionych (unjustified) i bezprawnych zwolnień z pracy?

               2)

               Czy rzeczony przepis oznacza, że dokonując zwolnienia pracodawca jest zobowiązany powiadomić pracownika na piśmie o powodach zwolnienia, a do takiego zwolnienia nie może dojść w sposób nieuzasadniony (unjustified)?

               3)

               Czy brak poinformowania o przyczynach powoduje sam w sobie bezprawność zwolnienia, czy też pracodawca może wskazać powody później w trakcie ewentualnego postępowania dotyczącego stosunku pracy?


title: Wyrok Trybunału z dnia 17 grudnia 2010 r. w sprawie E-11/10 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Dyrektywa 2006/54/WE w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy)

text:
               16.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 176/8

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 17 grudnia 2010 r.
   w sprawie E-11/10
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu
   (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Dyrektywa 2006/54/WE w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy)
   2011/C 176/05
   W sprawie E-11/10 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu – SKARGA o stwierdzenie, że Księstwo Liechtensteinu, nie przejmując w przewidzianym terminie wszystkich środków niezbędnych do pełnego wdrożenia do krajowego porządku prawnego aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 21b załącznika XVIII do Porozumienia EOG, tzn. dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana), dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do Porozumienia EOG, lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o takich środkach, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 33 wspomnianego aktu i art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher, prezes, Thorgeir Örlygsson (sędzia-sprawozdawca) i Henrik Bull, sędziowie, wydał w dniu 17 grudnia 2010 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1)

               orzeka, że Księstwo Liechtensteinu, nie przyjmując w przewidzianym terminie wszystkich środków niezbędnych do pełnego wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 21b załącznika XVIII do Porozumienia EOG, tzn. dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana), dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do Porozumienia EOG, lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o takich środkach, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 33 wspomnianego aktu i art. 7 Porozumienia EOG;

               2)

               obciąża Księstwo Liechtensteinu kosztami postępowania.


title: Sprawa C-90/09 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 stycznia 2011 r. — General Química, SA, Repsol Química, SA, Repsol YPF, SA przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor substancji chemicznych stosowanych w przemyśle gumowym — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Grupa przedsiębiorstw — Odpowiedzialność solidarna spółki dominującej za naruszenia reguł konkurencji popełnione przez jej spółki zależne — Przypisanie odpowiedzialności spółce dominującej stojącej na czele grupy)

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 stycznia 2011 r. — General Química, SA, Repsol Química, SA, Repsol YPF, SA przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-90/09 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor substancji chemicznych stosowanych w przemyśle gumowym - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Grupa przedsiębiorstw - Odpowiedzialność solidarna spółki dominującej za naruszenia reguł konkurencji popełnione przez jej spółki zależne - Przypisanie odpowiedzialności spółce dominującej stojącej na czele grupy)
   2011/C 80/03
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: General Química, SA, Repsol Química, SA, Repsol YPF, SA (przedstawiciele: J.M. Jiménez-Laiglesia Oñate i J. Jiménez-Laiglesia Oñate, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i E. Gippini Fournier, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie T-85/06 General Química i in. przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji 2006/902/WE z dnia 21 grudnia 2005 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG przeciwko Flexsys NV, Bayer AG, Crompton Manufacturing Company Inc. (poprzednio Uniroyal Chemical Company Inc.), Crompton Europe Ltd, Chemtura Corporation (poprzednio Crompton Corporation), General Química SA, Repsol Química SA i Repsol YPF SA (sprawa COMP/F/C.38.443 — Substancje chemiczne stosowane w przemyśle gumowym) (Dz.U. L 353, s. 50), jak również, tytułem żądania ewentualnego, o zmniejszenie nałożonej na wnoszące odwołanie grzywny

      Sentencja

               1)

               Uchyla się wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie T-85/06 General Química i in. przeciwko Komisji w zakresie, w jakim Sąd oddalił w nim skargę General Química SA, Repsol Química SA i Repsol YPF SA o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/902/WE z dnia 21 grudnia 2005 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 53 porozumienia EOG przeciwko Flexsys NV, Bayer AG, Crompton Manufacturing Company Inc. (poprzednio Uniroyal Chemical Company Inc.), Crompton Europe Ltd, Chemtura Corporation (poprzednio Crompton Corporation), General Química, SA, Repsol Química, SA i Repsol YPF, SA (sprawa COMP/F/C.38.443 — Substancje chemiczne stosowane w przemyśle gumowym), w zakresie, w jakim Sąd, z jednej strony, nie przedstawił powodów przyjętych na poparcie wyciągniętego przezeń wniosku, że skierowane przez Repsol Química SA polecenie General Química SA zaprzestania wszelkich praktyk, które mogą stanowić naruszenie reguł konkurencji jest samo w sobie wystarczające, aby udowodnić, że Repsol Química SA wywierała decydujący wpływ na politykę General Química SA nie tylko na rynku, lecz również w odniesieniu do mającego znamiona naruszenia zachowania będącego przedmiotem decyzji 2006/902 i w zakresie, w jakim, z drugiej strony, Sąd nie zbadał konkretnie okoliczności przedstawionych przez General Química SA, Repsol Química SA i Repsol YPF SA w celu wykazania autonomii General Química SA w określaniu i wdrażaniu prowadzonej przez tą spółkę polityki handlowej.

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               3)

               Skarga wniesiona przez General Química SA, Repsol Química SA i Repsol YPF SA do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zostaje oddalona.

               4)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty postępowania w niniejszej instancji, a General Química SA, Repsol Química SA oraz Repsol YPF SA zostają obciążone kosztami postępowania w pierwszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 90 z 18.04.2009.


title: Sprawa T-158/17: Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2017 r. – Post Telecom/EBI

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/54

         Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2017 r. – Post Telecom/EBI
   (Sprawa T-158/17)
   (2017/C 144/73)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Post Telecom SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: M. Thewes, C. Saettel oraz T. Chevrier, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) zawartej w piśmie z dnia 6 stycznia 2011 r., w którym poinformowano skarżącą o odrzuceniu jej oferty, którą przedłożyła w ramach postępowania w sprawie udzielenia zamówienia publicznego OP-1305 zatytułowanego „Metropolitan area network and wide area network communication services for the European Investment Bank Group”, a także decyzji o przyznaniu zamówienia innemu oferentowi;

               —

               w ramach środków organizacji postępowania przewidzianych w art. 89 regulaminu postępowania przed Sądem, lub w ramach środków dowodowych przewidzianych w art. 91 tegoż regulaminu zwrócenie się do EBI, aby wskazał on, czy miał jakikolwiek kontakt ze spółką TELINDUS w ramach postępowania w sprawie udzielenia zamówienia zarówno przed jak i po złożeniu ofert, a w szczególności w celu uzyskania szerszych wyjaśnień co do proponowanego przez nią technicznego rozwiązania oraz, stosowanie do okoliczności, nakazanie EBI przedstawienia wszystkich dokumentów przekazanych w związku z tym oraz zarządzenie przedstawienia wszystkich dokumentów w ramach dokumentacji przetargowej, w których odnotowane zostały kontakty miedzy Europejskim Bankiem Inwestycyjnym a spółką TELINDUS SA dotyczące postępowania w sprawie udzielenia zamówienia zarówno przed jak i po złożeniu ofert;

               —

               zasądzenie od Europejskiego Banku Inwestycyjnego odszkodowania w wysokości 1 247 415,60 EUR z tytułu odpowiedzialności pozaumownej;

               —

               obciążenie Europejskiego Banku Inwestycyjnego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu zasady równego traktowania i przejrzystości w odniesieniu do metody oceny przewidzianej w specyfikacji warunków zamówienia.

               2.

               Zarzut drugi oparty na naruszeniu obowiązku uzasadnienia lub braku dostatecznego uzasadnienia w odniesieniu do, po pierwsze, oceny oferty oferenta, któremu udzielono zamówienia, a także, po drugie, oceny oferty skarżącej.

               3.

               Zarzut trzeci, oparty na oczywistym błędzie w ocenie, naruszeniu postanowień specyfikacji warunków zamówienia oraz naruszeniu zasady równego traktowania, których dopuścił się EBI w odniesieniu do oceny oferty oferenta, któremu udzielono zamówienia, a w szczególności oceny jego oferty w związku z kryterium technicznym nr 1.

               4.

               Zarzut czwarty oparty na błędzie rzeczowym, oczywistym błędzie w ocenie, naruszeniu specyfikacji warunków zamówienia, zasady proporcjonalności i równego traktowania oraz nadużyciu władzy, których dopuścił się EBI w odniesieniu do oceny oferty skarżącej. Zarzut ten dzieli się na dwie części:

                           —

                           część pierwszą, opartą na błędzie w ustaleniach okoliczności faktycznych lub oczywistym błędzie w ocenie, naruszeniu specyfikacji warunków zamówienia, nadużyciu władzy oraz naruszeniu zasady proporcjonalności;

                           —

                           część drugą opartą na oczywistym błędzie w ocenie.


title: Sprawa T-376/06: Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2011 r. — Legris Industries przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor złączy miedzianych i ze stopów miedzi — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia)

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/19

         Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2011 r. — Legris Industries przeciwko Komisji
   (Sprawa T-376/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor złączy miedzianych i ze stopów miedzi - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia)
   2011/C 145/27
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Legris Industries SA (Rennes, Francja) (przedstawiciele: początkowo A. Wachsmann i C. Pommiès, następnie A. Wachsmann i A. Carré, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka i A. Nijenhuis, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata N. Coutrelis)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2006) 4180 z dnia 20 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/F-1/38.121 — Złącza).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Legris Industries SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007


title: Sprawa C-215/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen kasacionen syd (Bułgaria) w dniu 11 maja 2015 r. – Wasiłka Iwanowa Gogowa/Ilija Dimitrow Iliew

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen kasacionen syd (Bułgaria) w dniu 11 maja 2015 r. – Wasiłka Iwanowa Gogowa/Ilija Dimitrow Iliew
   (Sprawa C-215/15)
   (2015/C 236/39)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Wyrchowen kasacionen syd

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Wasiłka Iwanowa Gogowa

      Strona pozwana: Ilija Dimitrow Iliew

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy sprawę dotyczącą „przyznawania, wykonywania, przekazywania, pełnego lub częściowego pozbawienia odpowiedzialności rodzicielskiej” w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. b) w związku z art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 (1) z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, w której można stosować art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 2201/2003, stanowi przyznana sądowi cywilnemu przez ustawę możliwość rozstrzygnięcia sporu w wypadku różnicy zdań rodziców w przedmiocie podróży dziecka za granicę oraz wydania dokumentów tożsamości, jeśli znajdujące zastosowanie przepisy materialnoprawne przewidują wspólne wykonywanie tych uprawnień rodziców względem dziecka?

               2)

               Czy podstawy do ustalenia jurysdykcji krajowej stosuje się w sprawach cywilnych dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, gdy orzeczenie zastępuje fakt prawny mający znaczenie dla administracyjnej procedury dotyczącej dziecka, a mające zastosowanie przepisy przewidują przeprowadzenie tej procedury w określonym państwie członkowskim Unii Europejskiej?

               3)

               Czy należy przyjąć, że ma miejsce prorogacja jurysdykcji w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt b) rozporządzenia (WE) nr 2201/2003 oraz zgodnie z określonymi w tym przepisie przesłankami, gdy przedstawiciel pozwanego nie kwestionuje jurysdykcji sądu, jednak nie został on upełnomocniony, lecz wyznaczony przez sąd ze względu na trudności związane z powiadomieniem pozwanego i z jego uczestnictwem w określonej sprawie osobiście lub za pośrednictwem upełnomocnionego przedstawiciela?

      (1)  Dz.U. L 338, s. 1.


title: Sprawa C-388/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln – Niemcy) – Timac Agro Deutschland GmbH/Finanzamt Sankt Augustin (Odesłanie prejudycjalne — Prawo podatkowe — Podatek dochodowy od osób prawnych — Swoboda przedsiębiorczości — Stałe przedsiębiorstwo nierezydenta — Zapobieganie podwójnemu opodatkowaniu poprzez zwolnienie dochodów stałego zakładu niebędącego rezydentem — Uwzględnienie strat poniesionych przez stałe przedsiębiorstwo — Doliczenie odliczonych uprzednio strat w przypadku zbycia zakładu niebędącego rezydentem — Ostateczne straty)

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/14

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln – Niemcy) – Timac Agro Deutschland GmbH/Finanzamt Sankt Augustin
   (Sprawa C-388/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Prawo podatkowe - Podatek dochodowy od osób prawnych - Swoboda przedsiębiorczości - Stałe przedsiębiorstwo nierezydenta - Zapobieganie podwójnemu opodatkowaniu poprzez zwolnienie dochodów stałego zakładu niebędącego rezydentem - Uwzględnienie strat poniesionych przez stałe przedsiębiorstwo - Doliczenie odliczonych uprzednio strat w przypadku zbycia zakładu niebędącego rezydentem - Ostateczne straty))
   (2016/C 068/17)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Köln

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Timac Agro Deutschland GmbH

      Strona pozwana: Finanzamt Sankt Augustin

      Sentencja

               1)

               Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on systemowi podatkowemu państwa członkowskiego, takiemu jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, na podstawie którego w przypadku zbycia przez spółkę będącą rezydentem stałego zakładu położonego w innym państwie członkowskim na rzecz spółki niebędącej rezydentem należącej do tej samej grupy co pierwsza spółka uprzednio odliczone straty z tytułu zbytego stałego zakładu zostają doliczone do podlegającego opodatkowaniu dochodu spółki zbywającej, jeżeli na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zyski takiego stałego zakładu są zwolnione z podatku w państwie członkowskim, w którym spółka, której podlega ów stały zakład, ma siedzibę.

               2)

               Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on systemowi podatkowemu, takiemu jak system podatkowy będący przedmiotem postępowania głównego, który w przypadku zbycia przez spółkę będącą rezydentem stałego zakładu położonego w innym państwie członkowskim na rzecz spółki niebędącej rezydentem należącej do tej samej grupy co pierwsza spółka wyklucza możliwość uwzględnienia przez spółkę będącą rezydentem strat zbywanego zakładu w jej podstawie opodatkowania, jeżeli na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania wyłączna kompetencja do opodatkowania dochodów tego zakładu należy do państwa członkowskiego, w którym ów zakład jest położony.

      (1)  Dz.U. C 372 z 20.10.2014.


title: Sprawa C-653/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 19 grudnia 2011 r. — Her Majesty’s Commissioners of Revenue and Customs przeciwko Paulowi Neweyowi prowadzącemu działalność pod nazwą Ocean Finance

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 19 grudnia 2011 r. — Her Majesty’s Commissioners of Revenue and Customs przeciwko Paulowi Neweyowi prowadzącemu działalność pod nazwą Ocean Finance
   (Sprawa C-653/11)
   2012/C 65/13
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Her Majesty’s Commissioners of Revenue and Customs

      Strona pozwana: Paul Newey prowadzący działalność pod nazwą Ocean Finance

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jaką wagę w okolicznościach takich jak w niniejszej sprawie powinien przykładać sąd krajowy do umów przy określaniu tego, która osoba świadczyła usługi, dla celów podatku VAT? A w szczególności, czy wynikająca z umowy sytuacja prawna ma decydujące znaczenie dla określenia sytuacji w zakresie podatku VAT z tytułu świadczenia usług?

               2)

               Jeśli w okolicznościach takich jak w niniejszej sprawie wynikająca z umowy sytuacja prawna nie ma decydującego znaczenia, w jakich okolicznościach sąd krajowy powinien odejść od wynikającej z umowy sytuacji prawnej?

               3)

               W szczególności, w jakim stopniu istotne jest w okolicznościach takich jak w niniejszej sprawie:

                           a)

                           czy osoba, która świadczy usługę przewidzianą umową, jest pod pełną kontrolą innej osoby?

                           b)

                           czy wiedza biznesowa, stosunki handlowe i doświadczenie związaną są z inną osobą niż ta, która zawiera umowę?

                           c)

                           czy wszystkie lub większość z decydujących elementów usługi świadczone są przez inną osobę niż ta, która zawiera umowę?

                           d)

                           czy wynikające ze świadczenia usług ryzyko handlowe dotyczące strat finansowych oraz nadszarpnięcia reputacji ponosi ktoś inny niż ten, kto zawiera umowę?

                           e)

                           czy osoba świadcząca usługę przewidzianą umową podzleca decydujące elementy konieczne dla świadczenia tej usługi osobie, która ją kontroluje, a ustaleniom umownym w przedmiocie podwykonawstwa brak pewnych cech komercyjnych?

               4)

               Czy w okolicznościach takich jak w niniejszej sprawie sąd krajowy powinien odejść od analizy postanowień umownych?

               5)

               Jeśli odpowiedź na pytanie 4 jest przecząca, czy skutek podatkowy ustaleń umownych takich jak w niniejszej sprawie stanowi korzyść podatkową, której przyznanie byłoby sprzeczne z celem szóstej dyrektywy (1) w rozumieniu pkt 74–86 wyroku z dnia 21 lutego 2006 r. w sprawie C-255/02 Halifax plc i in. przeciwko Commissioners of Customs and Excise?

               6)

               Jeśli odpowiedź na pytanie 5 jest twierdząca, w jaki sposób ustalenia umowne takie jak w niniejszej sprawie powinny być przekwalifikowane?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).


title: Sprawa F-89/13: Skarga wniesiona w dniu 18 września 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/39

         Skarga wniesiona w dniu 18 września 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-89/13)
   2014/C 24/73
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: L. Mansullo, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o dokonaniu trzech potrąceń w wysokości 504,67 EUR z renty inwalidzkiej skarżącego, za okres od stycznia do marca 2013 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji, zawartych w rozliczeniu emerytury skarżącego za okres od stycznia do marca 2013 r., o dokonaniu potrącenia w wysokości 504,67 EUR z renty inwalidzkiej, do której skarżący był uprawniony za wymienione miesiące;

               —

               o ile zajdzie potrzeba, stwierdzenie nieważności decyzji, bez względu na jej formę, oddalającej zażalenie z dnia 13 kwietnia 2013 r. wniesione na ww. decyzje;

               —

               stwierdzenie nieważności jakiejkolwiek decyzji zawartej w piśmie z dnia 22 kwietnia 2013 r., zawierającym w prawym górnym rogu pierwszej strony wzmiankę „Ref. Ares(2013)790217 — 23.04.2013”;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego następujących kwot: 1) 504,67 EUR, powiększonej o odsetki w wysokości 10 % w stosunku rocznym z roczną kapitalizacją, począwszy od 1 lutego 2013 r. do dnia faktycznej zapłaty; 2) 504,67 EUR, powiększonej o odsetki w wysokości 10 % w stosunku rocznym z roczną kapitalizacją, począwszy od 1 marca 2013 r. do dnia faktycznej zapłaty; 3) 504,67 EUR, powiększonej o odsetki w wysokości 10 % w stosunku rocznym z roczną kapitalizacją, począwszy od 1 kwietnia 2013 r. do dnia faktycznej zapłaty;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-392/09 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 2 marca 2011 r. — 1. garantovaná przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Konkurencja — Decyzja Komisji nakładająca grzywnę — Gwarancja bankowa — Wniosek o zawieszenie wykonania — Fumus boni juris — Szkoda finansowa — Wyjątkowe okoliczności — Pilny charakter — Wyważenie interesów — Zawieszenie częściowe i warunkowe)

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/20

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 2 marca 2011 r. — 1. garantovaná przeciwko Komisji
   (Sprawa T-392/09 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Konkurencja - Decyzja Komisji nakładająca grzywnę - Gwarancja bankowa - Wniosek o zawieszenie wykonania - Fumus boni juris - Szkoda finansowa - Wyjątkowe okoliczności - Pilny charakter - Wyważenie interesów - Zawieszenie częściowe i warunkowe)
   2011/C 152/36
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: 1. garantovaná a.s. (Bratysława, Słowacja) (przedstawiciele: początkowo M. Powell, solicitor, A. Sutton i G. Forwood, barristers, następnie M. Powell i G. Forwood)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Bourke i N. von Lingen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2009) 5791 wersja ostateczna z dnia 22 lipca 2009 r. dotyczącej procedury stosowania art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.396 — Odczynniki na bazie węglika wapnia i magnezu przeznaczone dla sektora stalowego i gazowego).

      Sentencja

               1)

               Wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta panów Jaroslava Červenki, Milana Hoška, Romana Murara, Adriána Vološina, Milana Kasanickiego i Petera Fratiča zostaje odrzucony.

               2)

               Ciążący na skarżącej 1. garantovaná a.s. obowiązek ustanowienia na rzecz Komisji gwarancji bankowej w celu uniknięcia natychmiastowego ściągnięcia grzywny nałożonej na nią w art. 2 decyzji Komisji C(2009) 5791 wersja ostateczna z dnia 22 lipca 2009 r dotyczącej procedury stosowania art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.396 — Odczynniki na bazie węglika wapnia i magnezu przeznaczone dla sektora stalowego i gazowego) zostaje zawieszony do czasu, gdy zaistnieje pierwsze z dwóch następujących zdarzeń:

                           —

                           upłynie termin spłaty długoterminowych pożyczek w dniu 11 lipca 2012 r.;

                           —

                           zostanie wydane orzeczenie kończące postępowanie w sprawie;

                     oraz pod warunkiem że:

                           —

                           od dnia doręczenia niniejszego postanowienia skarżąca nie może zbyć bezpośrednio ani pośrednio swych udziałów w swej spółce zależnej G1 Investment Ltd bez uprzedniej zgody Komisji;

                           —

                           w terminie miesiąca od doręczenia niniejszego postanowienia skarżąca przedstawi na piśmie prezesowi Sądu porozumienie, zgodnie z którym jej spółka zależna G1 Investment i spółka zależna tej ostatniej, Bounty Commodities Ltd, nie mogą przekazać ich aktywów osobie trzeciej bez uprzedniej zgody Komisji;

                           —

                           od dnia doręczenia niniejszego postanowienia skarżąca zapłaci na rzecz Komisji kwotę w wysokości 2,1 mln EUR;

                           —

                           w terminie miesiąca od doręczenia niniejszego postanowienia, następnie co trzy miesiące aż do momentu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie lub w momencie zaistnienia każdego zdarzenia, które mogłoby mieć wpływ na jej przyszłą zdolność zapłacenia nałożonej na nią grzywny, skarżąca przedstawia na piśmie prezesowi Sądu sprawozdanie dotyczące zmian stanu jej aktywów, a w szczególności jej długoterminowych inwestycji.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-248/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curte de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 23 maja 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Rareșowi Doralinowi Nilașowi, Gicy Agenorowi Gânsce, Anie-Marii Oprean (z domu Șchiopu), Sergiowi-Danowi Dascălowi, Ionuțowi Horei Baboșowi

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curte de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 23 maja 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Rareșowi Doralinowi Nilașowi, Gicy Agenorowi Gânsce, Anie-Marii Oprean (z domu Șchiopu), Sergiowi-Danowi Dascălowi, Ionuțowi Horei Baboșowi
   (Sprawa C-248/11)
   2011/C 252/26
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Curte de Apel Cluj

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Rareș Doralin Nilaș, Gicu Agenor Gânscă, Ana-Maria Oprean (z domu Șchiopu), Sergiu-Dan Dascăl, Ionuț Horea Baboș.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 4 pkt 14 oraz art. 9-14 dyrektywy 2004/39/WE (1) można dokonywać w ten sposób, iż przepisy te mają zastosowanie zarówno do głównego rynku obrotu objętego zezwoleniem Comisia Națională a Valorilor Mobiliarne [krajowej komisji papierów wartościowych] jak też do drugorzędnego rynku obrotu, który został wcielony od 2005 r. do głównego rynku […], lecz który w dalszym ciągu był uważany za rynek odrębny w stosunku do rynku regulowanego, przy czym jego charakter prawny nie został wyjaśniony w przepisach?

               2)

               Czy wykładni art. 4 pkt 14 dyrektywy 2004/39/WE należy dokonywać w ten sposób, iż w zakres pojęcia rynku regulowanego nie wchodzą systemy obrotu, które nie są zgodne z przepisami tytułu III dyrektywy 2004/39/WE?

               3)

               Czy wykładni art. 47 dyrektywy 2004/39/WE należy dokonywać w ten sposób, że rynek, który nie został zgłoszony przez odpowiedzialny organ krajowy i który nie jest objęty wykazem rynków regulowanych nie podlega reżimowi prawnemu stosowanemu do rynków regulowanych w szczególności jeżeli chodzi o przepisy dotyczące nadużyć na rynku w ramach dyrektywy 2003/6/WE?

      (1)  Dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniająca dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 93/22/EWG (Dz.U. L 145, s. 1)


title: Sprawa T-231/13: Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2014 r. – Wepa Lille przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Środowisko — Dyrektywa 94/62/WE — Opakowania i odpady opakowaniowe — Dyrektywa 2013/2/UE — Rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/53

         Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2014 r. – Wepa Lille przeciwko Komisji
   (Sprawa T-231/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Środowisko - Dyrektywa 94/62/WE - Opakowania i odpady opakowaniowe - Dyrektywa 2013/2/UE - Rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność))
   2014/C 315/89
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Wepa Lille (Bousbecque, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.M. Leprêtre i N. Chahid-Nouraï)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i J.F. Brakeland, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności dyrektywy Komisji 2013/2/UE z dnia 7 lutego 2013 r. zmieniającej załącznik I do dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz.U. L 37 s. 10) w zakresie, w jakim Komisja umieszcza rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał, z wyjątkiem rolek, tub i cylindrów będących częścią urządzeń produkcyjnych i nieużywanych do prezentacji produktów w opakowaniach detalicznych, w wykazie przykładów produktów ilustrujących zastosowanie kryteriów wyjaśniających pojęcie „opakowania”.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Wepa Lille zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Sprawa C-233/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di La Spezia (Włochy) w dniu 14 maja 2012 r. — Simone Gardella przeciwko Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di La Spezia (Włochy) w dniu 14 maja 2012 r. — Simone Gardella przeciwko Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)
   (Sprawa C-233/12)
   2012/C 217/22
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di La Spezia

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Simone Gardella

      Strona pozwana: Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 20, 45, 48 i art. 145-147 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 15 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym lub krajowej praktyce administracyjnej, które uniemożliwiają pracownikowi z jednego państwa członkowskiego przenoszenie do systemu emerytalnego podmiotu międzynarodowego znajdującego się w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, w którym pracuje on i jest ubezpieczony, składek emerytalnych uiszczonych w ramach systemu zabezpieczenia społecznego jego własnego państwa, w którym wcześniej był ubezpieczony?

               2)

               Czy w następstwie sytuacji opisanej w pierwszym pytaniu, prawo do przeniesienia składek powinno być zapewnione również w braku szczególnego porozumienia pomiędzy z jednej strony państwem członkowskim pochodzenia pracownika lub jego zakładu emerytalnego a z drugiej strony podmiotem międzynarodowym?


title: Sprawa T-406/09: Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2014 r. – Donau Chemie przeciwko Komisji [Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek węglika wapnia i magnezu dla przemysłu metalurgicznego i gazowniczego w EOG, z wyłączeniem Irlandii, Hiszpanii, Portugalii i Zjednoczonego Królestwa — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ustalanie cen i podział rynku — Grzywny — Artykuł 23 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 — Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien — Okoliczności łagodzące — Współpraca w toku postępowania administracyjnego — Obowiązek uzasadnienia — Równość traktowania — Proporcjonalność — Wypłacalność]

text:
               30.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/17

         Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2014 r. – Donau Chemie przeciwko Komisji
   (Sprawa T-406/09) (1)

   ([Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek węglika wapnia i magnezu dla przemysłu metalurgicznego i gazowniczego w EOG, z wyłączeniem Irlandii, Hiszpanii, Portugalii i Zjednoczonego Królestwa - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ustalanie cen i podział rynku - Grzywny - Artykuł 23 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien - Okoliczności łagodzące - Współpraca w toku postępowania administracyjnego - Obowiązek uzasadnienia - Równość traktowania - Proporcjonalność - Wypłacalność])
   2014/C 202/20
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Donau Chemie AG (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: S. Polster, W. Brugger i M. Brodey, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo N. von Lingen i M. Kellerbauer, pełnomocnicy, wspierani przez profesora T. Eilmansbergera, a następnie N. von Lingen i M. Kellerbauer)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności art. 2 decyzji Komisji C(2009) 5791 wersja ostateczna z dnia 22 lipca 2009 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.396 – Odczynniki na bazie węglika wapnia i magnezu dla przemysłu metalurgicznego i gazowniczego) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżącej, a także – tytułem żądania ewentualnego – obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w rzeczonej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Kwota grzywny nałożonej na Donau Chemie AG na podstawie art. 2 lit. c) decyzji Komisji C(2009) 5791 wersja ostateczna z dnia 22 lipca 2009 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.396 – Odczynniki na bazie węglika wapnia i magnezu dla przemysłu metalurgicznego i gazowniczego) zostaje ustalona na 4,35 mln EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Donau Chemie pokrywa 90 % własnych kosztów oraz 90 % kosztów poniesionych przez Komisję Europejską. Komisja pokrywa 10 % własnych kosztów oraz 10 % kosztów poniesionych przez Donau Chemie.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.