title: Sprawa C-441/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 8 lipca 2020 r. w sprawie T-110/17, Jiangsu Seraphim Solar System / Komisja, wniesione w dniu 21 września 2020 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/22

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 8 lipca 2020 r. w sprawie T-110/17, Jiangsu Seraphim Solar System / Komisja, wniesione w dniu 21 września 2020 r. przez Radę Unii Europejskiej
      (Sprawa C-441/20 P)
      (2020/C 378/27)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: H. Marcos Fraile, pełnomocnik, N. Tuominen, adwokat)

         Druga strona postępowania: Jiangsu Seraphim Solar System Co. Ltd, Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  odrzucenie wniesionej w pierwszej instancji skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia; oraz

                  —

                  obciążenie strony skarżącej poniesionymi przez Radę kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz postępowania odwoławczego.

            Tytułem żądania ewentualnego:

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

                  —

                  rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Po pierwsze, Sąd naruszył prawo, orzekając, że skarga jest dopuszczalna.
      Strona skarżąca powinna wykazać legitymację procesową na podstawie art. 263 TFUE, w szczególności bezpośrednie oddziaływanie oraz interes prawny w odniesieniu do art. 2 zaskarżonego rozporządzenia (1). Cła antydumpingowe, należne jako skutek prawny unieważnienia faktur, podlegają zapłacie krajowym organom celnym nie przez stronę skarżącą, lecz przez inną spółkę, Seraphim Solar System GmbH. Rada uważa zatem, że strona skarżąca nie wykazała istnienia bezpośredniego oddziaływania oraz interesu prawnego, a Sąd popełnił błąd, uznając, że zostało to przez nią wykazane.
      Ponadto, strona skarżąca nie może, ze względu na upływ terminu przedawnienia, podnieść zarzutu niezgodności z prawem na podstawie art. 277 TFUE zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wynikającym z wyroków w sprawach TWD Textilwerke Deggendorf i Nachi Europe.
      Wreszcie, kwestia dopuszczalności skarg przeciwko rozporządzeniu nr 1238/2013 (2) i rozporządzeniu nr 1239/2013 (3) jest całkowicie jasna również w świetle wyroku w sprawie SolarWorld, w którym orzeczono, że art. 3 rozporządzenia nr 1238/2013 oraz art. 2 rozporządzenia nr 1239/2013 nie mogą zostać oddzielone od reszty tych aktów.
      Po drugie, Sąd naruszył prawo, uznając, że art. 8 i 13 rozporządzeń podstawowych „wyczerpują” możliwość pobrania ceł od przywozów, które naruszyły zobowiązanie, oraz że jakiekolwiek inne podejście prowadzi do uznania pobrania ceł jako dokonanego „z mocą wsteczną”.
      Stanowisko Sądu opiera się na błędnym rozumieniu rozporządzeń podstawowych. Artykuł 10 ust. 5 i art. 16 ust. 5 rozporządzeń podstawowych dotyczą w zasadzie skutków stwierdzenia, że zobowiązanie zostało naruszone. Jest to równoznaczne z „mocą wsteczną w rozumieniu rozporządzeń podstawowych”, czyli nałożeniem ostatecznych ceł antydumpingowych/wyrównawczych nie później niż 90 dni od zastosowania środków tymczasowych do przywozów podlegających rejestracji zgodnie z art. 14 ust. 5 i art. 24 ust. 5 rozporządzeń podstawowych.
      Rozpatrywana sytuacja, czyli naruszenie zobowiązania i tego skutki, ma wyraźnie inny charakter. Jedynym ograniczeniem przewidzianym przez art. 10 ust. 5 i art. 16 ust. 5 rozporządzeń podstawowych jest to, że takiego pobrania z mocą wsteczną nie należy stosować do przywozu dokonanego w ciągu 90-dniowego okresu przed naruszeniem lub wycofaniem zobowiązania.
      Ponadto nie może istnieć moc wsteczna, gdy cła zostają nałożone od początku i przewiduje się jedynie wyjątek od ich pobrania. Poprzez zobowiązanie producent eksportujący unika bowiem stosowania rozpatrywanych ceł, jeżeli przesłanki w tym zakresie są spełnione. Niemniej dług celny powstanie, gdy zgłaszający zdecyduje o dopuszczeniu towarów do swobodnego obrotu, czyli bez pobrania cła antydumpingowego, i okaże się, że naruszono jeden lub kilka warunków tego zobowiązania.
      Po trzecie, Sąd naruszył prawo, uznając, że art. 14 ust. 1 i art. 24 ust. 1 rozporządzeń podstawowych nie upoważniają Radę do ustanowienia systemu monitorowania zobowiązań obejmującego unieważnianie faktur.
      Artykuł 14 ust. 1 i art. 24 ust. 1 rozporządzeń podstawowych przyznają Radzie bardzo szerokie uprawnienia przy przyjmowaniu rozporządzenia nakładającego cła, jak wyjaśnił Trybunał Sprawiedliwości w sprawie Deichmann. Dlatego też Sąd naruszył prawo, uznając, że Rada nie ma uprawnienia do ustanowienia systemu monitorowania zobowiązań obejmującego unieważnianie faktur.
      Stanowisko Sądu jest sprzeczne z zamiarem prawodawcy. W prawie Unii brak jest uzasadnienia dla takiej daleko idącej ochrony podmiotu gospodarczego, który narusza dobrowolnie podjęte przez niego zobowiązania oraz, jak w niniejszej sprawie, nie kwestionuje nawet istnienia tych naruszeń. Stanowisko to jest również bardziej rygorystyczne niż to co jest wymagane na podstawie prawa Światowej Organizacji Handlu (WTO), więc stawia Unię w sytuacji mniej korzystnej w porównaniu z partnerami handlowymi innych członków WTO.
      Dodatkowo, zaskarżony wyrok sprawia, że zobowiązania stają się nieproporcjonalnie ryzykowne dla Komisji. Podjęcie zobowiązań niesie ze sobą ryzyko po stronie Unii, jak i trudności w monitorowaniu porozumienia. Podstawowym obowiązkiem strony przyjmującej zobowiązanie jest w rzeczywistości współpraca z Komisją i zapewnienie w ten sposób sprawnego monitorowania właściwego spełnienia zobowiązania. Bez tej gwarancji Komisja byłaby pozostawiona z całym ryzykiem, podczas gdy każdy, kto naruszył zobowiązanie, mógłby zachować wszelkie korzyści uzyskane w wyniku naruszenia. Interpretacja ta mija się także z celem skutecznej ochrony przemysłu Unii przed wyrządzającym szkodę dumpingiem/subsydiowaniem, które są (ewentualnie) niwelowane poprzez zobowiązanie.

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2016/2146 z dnia 7 grudnia 2016 r. w sprawie wycofania przyjęcia zobowiązania w odniesieniu do dwóch producentów eksportujących zgodnie z decyzją wykonawczą 2013/707/UE potwierdzającą przyjęcie zobowiązania złożonego w związku z postępowaniem antydumpingowym i postępowaniem antysubsydyjnym dotyczącym przywozu modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej na okres obowiązywania środków ostatecznych (Dz.U. 2016, L 333, s. 4).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1238/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2013, L 325, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1239/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładające ostateczne cło wyrównawcze na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2013, L 325, s. 66).


title: Sprawa T-437/16: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Włochy / Komisja [System językowy – Ogłoszenie o konkursie otwartym celem naboru administratorów w dziedzinie audytu – Znajomość języków – Ograniczenie wyboru drugiego języka konkursu do angielskiego, francuskiego i niemieckiego – Język wykorzystywany do komunikacji – Rozporządzenie nr 1 – Artykuł 1d ust. 1, art. 27 i art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego – Dyskryminacja ze względu na język – Względy uzasadniające – Interes służby – Proporcjonalność]

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/25

      Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Włochy / Komisja
      (Sprawa T-437/16) (1)

      (System językowy - Ogłoszenie o konkursie otwartym celem naboru administratorów w dziedzinie audytu - Znajomość języków - Ograniczenie wyboru drugiego języka konkursu do angielskiego, francuskiego i niemieckiego - Język wykorzystywany do komunikacji - Rozporządzenie nr 1 - Artykuł 1d ust. 1, art. 27 i art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego - Dyskryminacja ze względu na język - Względy uzasadniające - Interes służby - Proporcjonalność)
      (2020/C 378/28)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik; wspierana przez P. Gentiliego, avvocato dello Stato)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i D. Milanowska, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stroną skarżącą: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: L. Aguilera Ruiz, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/322/16 mającego na celu stworzenie list rezerwy kadrowej administratorów w dziedzinie audytu (AD 5/AD 7) (Dz.U. 2016, C 171 A, s. 1)

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/322/16 w celu stworzenia list rezerwy kadrowej administratorów w dziedzinie audytu (AD 5/AD 7).

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Republikę Włoską.

                  3)

                  Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 371 z 10.10.2016.


title: Sprawa T-745/17: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Kerkosand/Komisja [Pomoc państwa – Pomoc przeznaczona na projekt inwestycyjny w zachodniej Słowacji – Regionalna pomoc inwestycyjna – Odrzucenie skargi do Komisji – Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń – Warunki wyłączenia – Artykuł 14 rozporządzenia (UE) nr 651/2014 – Zakres uprawnień kontrolnych Komisji – Wytyczne w sprawie pomocy regionalnej na lata 2014 – 2020 – Pojęcie MŚP – Artykuł 3 ust. 2 i 3 załącznika I do rozporządzenia nr 651/2014 – Dane wykorzystywane do określania liczby personelu i kwot finansowych oraz okresy referencyjne – Artykuł 4 załącznika I do rozporządzenia nr 651/2014 – Wątpliwości co do zgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym – Artykuł 4 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2015/1589 – Poważne trudności]

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/26

      Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Kerkosand/Komisja
      (Sprawa T-745/17) (1)

      (Pomoc państwa - Pomoc przeznaczona na projekt inwestycyjny w zachodniej Słowacji - Regionalna pomoc inwestycyjna - Odrzucenie skargi do Komisji - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Warunki wyłączenia - Artykuł 14 rozporządzenia (UE) nr 651/2014 - Zakres uprawnień kontrolnych Komisji - Wytyczne w sprawie pomocy regionalnej na lata 2014 – 2020 - Pojęcie MŚP - Artykuł 3 ust. 2 i 3 załącznika I do rozporządzenia nr 651/2014 - Dane wykorzystywane do określania liczby personelu i kwot finansowych oraz okresy referencyjne - Artykuł 4 załącznika I do rozporządzenia nr 651/2014 - Wątpliwości co do zgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym - Artykuł 4 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2015/1589 - Poważne trudności)
      (2020/C 378/30)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Kerkosand spol. s r. o. (Šajdíkove Humence, Słowacja) (przedstawiciele: adwokaci A. Rosenfeld i C. Holtmann)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Blanck i A. Bouchagiar, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2017) 5050 final z dnia 20 lipca 2017 r. dotyczącej pomocy inwestycyjnej na rzecz słowackiego producenta piasku krzemionkowego NAJPI a. s. [SA.38121 (2016/FC) – Słowacja] (Dz.U. 2017, C 336, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2017) 5050 final z dnia 20 lipca 2017 r. dotyczącej pomocy inwestycyjnej na rzecz słowackiego producenta piasku krzemionkowego NAJPI a. s. [SA.38121 (2016/FC) – Słowacja].

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 42 z 5.2.2018.


title: Sprawa T-143/18: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Société générale / EBC [Polityka gospodarcza i pieniężna – Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi – Składki na rzecz systemu gwarancji depozytów lub jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w postaci nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty – Zadania powierzone EBC – Szczególne uprawnienia nadzorcze EBC – Artykuł 4 ust. 1 lit. f), art. 16 ust. 1 lit. c) i art. 16 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 – Środek nakładający obowiązek odliczenia skumulowanej kwoty wartości nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty od kapitału podstawowego Tier I – Brak przeprowadzenia indywidualnego przeglądu]

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/27

      Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Société générale / EBC
      (Sprawa T-143/18) (1)

      (Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Składki na rzecz systemu gwarancji depozytów lub jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w postaci nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty - Zadania powierzone EBC - Szczególne uprawnienia nadzorcze EBC - Artykuł 4 ust. 1 lit. f), art. 16 ust. 1 lit. c) i art. 16 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 - Środek nakładający obowiązek odliczenia skumulowanej kwoty wartości nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty od kapitału podstawowego Tier I - Brak przeprowadzenia indywidualnego przeglądu)
      (2020/C 378/31)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Société générale (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: E. Koupepidou, R. Bax i F. Bonnard, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga oparta na art. 263 TFUE i zmierzająca do stwierdzenia częściowej nieważności, po pierwsze, decyzji EBC ECB/SSM/2017-O2RNE8IBXP4R0TD8PU41/174 z dnia 19 grudnia 2017 r., a po drugie, decyzji EBC ECB-SSM-2019-FRSOG-10 z dnia 14 lutego 2019 r.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność pkt 5 decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) ECB/SSM/2017-O2RNE8IBXP4R0TD8PU41/174 z dnia 19 grudnia 2017 r., a także art. 3 załącznika A do niej oraz pkt 5 decyzji EBC ECB-SSM-2019-FRSOG-10 z dnia 14 lutego 2019 r. i art. 3 załącznika do niej, w zakresie w jakim dotyczą Société générale.

                  2)

                  EBC zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa T-50/19: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Casual Dreams / EUIPO – López Fernández (Dayaday) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Dayaday – Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe DAYADAY i dayaday – Względne podstawy odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001) – Renoma – Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego]

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/29

      Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Casual Dreams / EUIPO – López Fernández (Dayaday)
      (Sprawa T-50/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Dayaday - Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe DAYADAY i dayaday - Względne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001) - Renoma - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego)
      (2020/C 378/34)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Casual Dreams, SLU (Manresa, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A.B. Padial Martínez)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. O'Neill, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Miguel Ángel López Fernández (Fuensalida, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 listopada 2018 r. (sprawa R 2097/2018-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Casual Dreams a M.Á. Lópezem Fernándezem.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 16 listopada 2018 r. (sprawa R 2097/2018-5) w zakresie, w jakim dotyczy ona następujących towarów:

                              —

                              „okularów polaryzacyjnych”, „gogli zimowych”, „okularów dla rowerzystów”, „okularów ochronnych do uprawiania sportu”, „gogli do pływania”, ujętych w klasie 9;

                              —

                              „ściereczek toaletowych [do mycia się]”, „wyrobów tekstylnych i substytutów wyrobów tekstylnych”, „tkanin”, „tkanin nieujętych w innych klasach”, ujętych w klasie 24.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 103 z 18.3.2019.


title: Sprawa T-144/19: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Kludi / EUIPO – Adlon Brand (ADLON) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ADLON – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy ADLON – Dowód renomy wcześniejszego znaku towarowego – Zasada 19 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 7 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625] – Stosowanie prawa w czasie – Nieprzedstawienie dokumentów w odpowiednim terminie – Uznanie przysługujące izbie odwoławczej – Artykuł 95 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Względna podstawa odmowy rejestracji – Naruszenie renomy – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/001 – Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego]

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/30

      Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Kludi / EUIPO – Adlon Brand (ADLON)
      (Sprawa T-144/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ADLON - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy ADLON - Dowód renomy wcześniejszego znaku towarowego - Zasada 19 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 7 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625] - Stosowanie prawa w czasie - Nieprzedstawienie dokumentów w odpowiednim terminie - Uznanie przysługujące izbie odwoławczej - Artykuł 95 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Naruszenie renomy - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/001 - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego)
      (2020/C 378/35)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Kludi GmbH & Co. KG (Menden, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Zafar)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Fischer i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Adlon Brand GmbH & Co. KG (Düren, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Baronikians, E. Saarmann i N. Dimmler)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 listopada 2018 r. (sprawa R 1500/2018-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Adlon Brand a Kludi.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Kludi GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawa T-187/19: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Glaxo Group/EUIPO (odcień koloru fioletowego) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie unijnego znaku towarowego tworzonego przez odcień koloru fioletowego – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania – Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/30

      Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Glaxo Group/EUIPO (odcień koloru fioletowego)
      (Sprawa T-187/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie unijnego znaku towarowego tworzonego przez odcień koloru fioletowego - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 378/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Glaxo Group Ltd (Brentford, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, S. Baran, barrister i R. Jacob, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Hanne i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 stycznia 2019 r. (sprawa R 1870/2017-1), dotyczącą wniosku o rejestrację oznaczenia tworzonego przez odcień koloru fioletowego jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Glaxo Group Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 172 z 20.5.2019.


title: Sprawa T-589/19: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Gothe i Kunz / EUIPO – Aldi Einkauf (FAIR ZONE) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego FAIR ZONE – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy FAIR – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/31

      Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Gothe i Kunz / EUIPO – Aldi Einkauf (FAIR ZONE)
      (Sprawa T-589/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego FAIR ZONE - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy FAIR - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 378/37)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Oliver Gothe (Kolonia, Niemcy) i Martin Kunz (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat K. Kruse)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, C. Fürsen, i M. Minkner)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 lipca 2019 r. (sprawa R 2253/2018-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Aldi Einkauf z jednej strony a O. Gothem i M. Kunzem z drugiej strony.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Oliver Gothe i Martin Kunz zostają obciążeni kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 337 z 7.10.2019.


title: Sprawa T-625/19: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Daw/EUIPO (SOS Innenfarbe) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SOS Innenfarbe – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Brak charakteru opisowego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001]

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/31

      Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Daw/EUIPO (SOS Innenfarbe)
      (Sprawa T-625/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SOS Innenfarbe - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru opisowego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001)
      (2020/C 378/38)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Daw SE (Ober-Ramstadt, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Haberl)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 lipca 2019 r. (sprawa R 277/2019-4), dotyczącą zgłoszenia oznaczenia słownego SOS Innenfarbe jako znaku towarowego Unii Europejskiej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Daw SE zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 372 z 4.11.2019.


title: Sprawa T-669/19: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Novomatic / EUIPO – Brouwerij Haacht (PRIMUS) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego PRIMUS – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy PRIMUS – Wcześniejszy słowny znak towarowy Beneluksu PRIMUS – Względna podstawa odmowy rejestracji – Naruszenie renomy – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/32

      Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Novomatic / EUIPO – Brouwerij Haacht (PRIMUS)
      (Sprawa T-669/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego PRIMUS - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy PRIMUS - Wcześniejszy słowny znak towarowy Beneluksu PRIMUS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Naruszenie renomy - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 378/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Novomatic AG (Gumpoldskirchen, Austria) (przedstawiciel: adwokat W. Mosing)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Brouwerij Haacht NV (Boortmeerbeek, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci G. Glas i E. Taelman)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 lipca 2020 r. (sprawa R 2528/2018-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Brouwerij Haacht a Novomatic.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Novomatic AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 399 z 25.11.2019.


title: Sprawa T-879/19: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Sumol + Compal Marcas / EUIPO – Jacob (Dr. Jacob’s essentials) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Dr. Jacob’s essentials – Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy COMPAL ESSENCIAL – Wcześniejsze graficzne międzynarodowe i krajowe znaki towarowe FRUTA essencial, COMPAL essencial i Compal FRUTA essencial – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/33

      Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Sumol + Compal Marcas / EUIPO – Jacob (Dr. Jacob’s essentials)
      (Sprawa T-879/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Dr. Jacob’s essentials - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy COMPAL ESSENCIAL - Wcześniejsze graficzne międzynarodowe i krajowe znaki towarowe FRUTA essencial, COMPAL essencial i Compal FRUTA essencial - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 378/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sumol + Compal Marcas, SA (Carnaxide, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat A. de Sampaio)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Söder i V. Ruzek, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Ludwig Manfred Jacob (Heidesheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Berlit)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 października 2019 r. (sprawa R 1025/2019-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Sumol + Compal Marcas a L. Jacobem.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Sumol + Compal Marcas, SA, zostaje obciążona kosztami niniejszego postępowania.

         (1)  Dz.U. C 61 z 24.2.2020.


title: Sprawa T-81/20: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Klose/EUIPO (Przedstawienie prostokąta z trzema kolorowymi segmentami) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego prostokąt z trzema kolorowymi segmentami – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/33

      Wyrok Sądu z dnia 9 września 2020 r. – Klose/EUIPO (Przedstawienie prostokąta z trzema kolorowymi segmentami)
      (Sprawa T-81/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego prostokąt z trzema kolorowymi segmentami - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 378/41)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Anne-Marie Klose (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat I. Seher)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Söder, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 grudnia 2019 r. (sprawa R 1955/2019-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego prostokąt z trzema kolorowymi segmentami jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Anne-Marie Klose zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 114 z 6.4.2020.


title: Sprawa T-131/20: Wyrok Sądu z dnia 2 września 2020 r. – IR / Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Prawa i obowiązki urzędnika – Oddelegowanie w interesie służby – Artykuł 37 akapit pierwszy lit. a) tiret pierwsze regulaminu pracowniczego – Artykuł 38 regulaminu pracowniczego – Odmowa przedłużenia oddelegowania – Obowiązek dbałości – Prawo do obrony]

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/34

      Wyrok Sądu z dnia 2 września 2020 r. – IR / Komisja
      (Sprawa T-131/20) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Prawa i obowiązki urzędnika - Oddelegowanie w interesie służby - Artykuł 37 akapit pierwszy lit. a) tiret pierwsze regulaminu pracowniczego - Artykuł 38 regulaminu pracowniczego - Odmowa przedłużenia oddelegowania - Obowiązek dbałości - Prawo do obrony)
      (2020/C 378/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: IR (przedstawiciele: adwokaci S. Pappas i A. Pappas)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Bohr i I. Melo Sampaio, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Komisji z dnia 2 lipca 2019 r. oddalającej wniosek Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop) o przedłużenie okresu oddelegowania skarżącego w ramach jego służb o kolejny rok i, po drugie, decyzji z dnia 23 stycznia 2020 r. oddalającej zażalenie skarżącego na decyzję z dnia 2 lipca 2019 r.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 2 lipca 2019 r. oddalającej wniosek Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop) o przedłużenie okresu oddelegowania IR w ramach jego służb o kolejny rok.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 11.5.2020.


title: Sprawa T-529/19: Postanowienie Sądu z dnia 10 września 2020 r. – ADESO/Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Umowy o udzielenie dotacji dotyczące projektów „Your Environment is Your Life” i „Social Safety Net for Poor and Vulnerable Households in Northern Regions of Somalia/Somaliland Phase II” – Koszty niekwalifikowalne – Noty obciążeniowe – Pismo potwierdzające – Status aktu zaskarżalnego – Umowny charakter sporu – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Akt wpisujący się w ramy czysto umowne, z którymi jest nierozerwalnie związany – Niedopuszczalność]

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/34

      Postanowienie Sądu z dnia 10 września 2020 r. – ADESO/Komisja
      (Sprawa T-529/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Umowy o udzielenie dotacji dotyczące projektów „Your Environment is Your Life” i „Social Safety Net for Poor and Vulnerable Households in Northern Regions of Somalia/Somaliland Phase II” - Koszty niekwalifikowalne - Noty obciążeniowe - Pismo potwierdzające - Status aktu zaskarżalnego - Umowny charakter sporu - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Akt wpisujący się w ramy czysto umowne, z którymi jest nierozerwalnie związany - Niedopuszczalność)
      (2020/C 378/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: African Development Solutions (ADESO) (Nairobi, Kenia) (przedstawiciel: adwokat R. Martens)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Estrada de Solà, M. Ilkova i A. Katsimerou, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji zawartej jakoby w piśmie z dnia 10 maja 2019 r. dotyczącym odzyskania pewnych kwot wypłaconych w ramach umów o udzielenie dotacji dotyczących projektów „Your Environment is Your Life” (FED/2013/313–770) i „Social Safety Net for Poor and Vulnerable Households in Northern Regions of Somalia/Somaliland Phase II” (FED/2013/316–291).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  African Development Solutions (ADESO) zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 357 z 21.10.2019.


title: Sprawa T-645/19: Postanowienie Sądu z dnia 9 września 2020 r. – IMG / Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Współpraca na rzecz rozwoju – Wykonywanie budżetu Unii w ramach zarządzania pośredniego – Wykonanie wyroku Trybunału – Pismo Komisji, w którym żąda ona przedłożenia określonych dokumentów – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Akt przygotowawczy – Niedopuszczalność – Skarga o odszkodowanie – Ścisły związek z żądaniami skargi o stwierdzenie nieważności – Zawisłość sporu – Niedopuszczalność – Uchybienie wymogom formalnym – Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania – Oczywista niedopuszczalność]

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/35

      Postanowienie Sądu z dnia 9 września 2020 r. – IMG / Komisja
      (Sprawa T-645/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Współpraca na rzecz rozwoju - Wykonywanie budżetu Unii w ramach zarządzania pośredniego - Wykonanie wyroku Trybunału - Pismo Komisji, w którym żąda ona przedłożenia określonych dokumentów - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Akt przygotowawczy - Niedopuszczalność - Skarga o odszkodowanie - Ścisły związek z żądaniami skargi o stwierdzenie nieważności - Zawisłość sporu - Niedopuszczalność - Uchybienie wymogom formalnym - Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania - Oczywista niedopuszczalność)
      (2020/C 378/44)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: International Management Group (IMG) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i J.-Y. de Cara)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i J. Norris, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze, oparte na art. 263 TFUE żądanie mające na celu stwierdzenie nieważności pisma Komisji z dnia 18 lipca 2019 r., którym Komisja, w ramach wykonywania wyroku z dnia 31 stycznia 2019 r. International Management Group/Commission (C-183/17 P i C-184/17 P, EU:C:2019:78), wzywa skarżącą do przedłożenia określonych dokumentów, a po drugie, oparte na art. 268 TFUE żądanie mające na celu uzyskanie naprawienia szkody, której skarżąca miała doznać z powodu tego pisma i decyzji Komisji, których nieważność stwierdzono rzeczonym wyrokiem.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  International Management Group (IMG) zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 399 z 25.11.2019.


title: Sprawa T-512/20: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2020 r. – TrekStor / EUIPO – Zagg (Pokrowce ochronne na sprzęt komputerowy)

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/36

      Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2020 r. – TrekStor / EUIPO – Zagg (Pokrowce ochronne na sprzęt komputerowy)
      (Sprawa T-512/20)
      (2020/C 378/46)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: TrekStor GmbH (Lorsch, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, A. Schönfleisch i N. Willich)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Zagg Inc. (Salt Lake City, Utah, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 1 253 876-0001

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 czerwca 2020 r. w sprawie R 294/2019-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  nakazanie EUIPO unieważnienia prawa do spornego wzoru zgodnie z art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.


title: Sprawa T-522/20: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2020 r. – Carpatair / Komisja

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/37

      Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2020 r. – Carpatair / Komisja
      (Sprawa T-522/20)
      (2020/C 378/47)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Carpatair SA (Temesz, Rumunia) (przedstawiciele: adwokaci J. Rivas Andrés i A. Manzaneque Valverde)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o pomocy państwa SA.31662 – C/2011 (ex NN/2011) – wdrożonej przez Rumunię na rzecz międzynarodowego portu lotniczego w Timişoarze – Wizz Air;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego naruszenia prawa w zaskarżonej decyzji w odniesieniu do selektywnego charakteru Zbioru Informacji Lotniczych (AIP) z 2010 r.

                              —

                              Jak uznały sądy rumuńskie, zniżki zawarte w AIP z 2010 r. skutkowały przyznaniem pomocy państwa Wizz Air w porcie lotniczym w Timişoarze.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych oraz naruszenia prawa w odniesieniu do stwierdzenia, że uzgodnienia między operatorem portu lotniczego a Wizz Air nie przysporzyły nienależnej korzyści Wizz Air.

                              —

                              Po pierwsze, zachowanie operatora portu lotniczego nie było porównywalne z zachowaniem podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej. Po drugie, Komisja błędnie oceniła uzgodnienia jako odosobnione okoliczności i nie wzięła pod uwagę elementów o decydującym znaczeniu dla kryterium podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej. Przewidywalny rozwój w chwili przyjęcia uzgodnień prowadził do skutków, które nie były korzystne dla operatora portu lotniczego średnio- i długoterminowo.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa ze względu na niedochowanie przez Komisję obowiązku staranności w odniesieniu do twierdzenia skarżącej dotyczącego dyskryminacji cenowej w porcie lotnicznym w Timişoarze.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest obarczona naruszeniem prawa z uwagi nieuwzględnienie pomocy państwa udzielonej Wizz Air za pośrednictwem obniżonej opłaty za ochronę.


title: Sprawa T-540/20: Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2020 r. – Jushi Egypt for Fiberglass Industry / Komisja

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/38

      Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2020 r. – Jushi Egypt for Fiberglass Industry / Komisja
      (Sprawa T-540/20)
      (2020/C 378/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Jushi Egypt for Fiberglass Industry SAE (Ain Sukhna, Egipt) (przedstawiciele: B. Servais i V. Crochet, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) – skarga na podstawie art. 263 ust. 4 TFEU o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/870 z dnia 24 czerwca 2020 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła wyrównawczego nałożonego na przywóz produktów z włókien ciągłych szklanych pochodzących z Egiptu oraz stanowiącego o pobraniu ostatecznego cła wyrównawczego z tytułu zarejestrowanego przywozu produktów z włókien ciągłych szklanych pochodzących z Egiptu, w zakresie w jakim dotyczy ono skarżącej;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej oraz ewentualnych interwenientów popierających żądania strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym decyzja Komisji dotycząca wyrównania wkładów finansowych przyznanych skarżącej przez chińskie organy publiczne narusza art. 2 lit. a) i b), art. 3 ust. 1 lit. a), art. 4 ust. 2 i 3 oraz art. 28 rozporządzenia podstawowego oraz prawo do obrony rządu egipskiego.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym decyzja Komisji dotycząca przyznania skarżącej gruntów narusza jej prawo do obrony oraz art. 30 rozporządzenia podstawowego, a także art. 3 ust. 2, art. 5 i art. 6 lit. d) rozporządzenia podstawowego.

                  3.

                  Zarzut trzeci, zgodnie z którym decyzja Komisji o wyrównaniu systemu obniżki przywozowych taryf celnych dla przywożonych materiałów wykorzystywanych przez Jushi do sprzedaży produktów z włókna szklanego na rzecz krajowych powiązanych klientów narusza art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt ii), art. 3 ust. 2 i art. 5 rozporządzenia podstawowego.

                  4.

                  Zarzut czwarty, zgodnie z którym decyzja Komisji o wyrównaniu traktowania podatkowego strat z tytułu różnic kursowych narusza art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 2 lit. c) rozporządzenia podstawowego.

                  5.

                  Zarzut piąty, zgodnie z którym przyjęta przez Komisję metodologia ustalania marginesu podcięcia cenowego w odniesieniu do skarżącej narusza art. 1 ust. 1, art. 2 lit. d), art. 8 ust. 1, 2 i 5 rozporządzenia podstawowego.


title: Sprawa T-565/20: Skarga wniesiona w dniu 10 września 2020 r. – TrekStor / EUIPO – Zagg (Pokrowce ochronne na sprzęt komputerowy))

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/39

      Skarga wniesiona w dniu 10 września 2020 r. – TrekStor / EUIPO – Zagg (Pokrowce ochronne na sprzęt komputerowy))
      (Sprawa T-565/20)
      (2020/C 378/50)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: TrekStor GmbH (Bensheim, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, A. Schönfleisch i N. Willich)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Zagg Inc. (Salt Lake City, Utah, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 1 253 876–0003

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 czerwca 2020 r. w sprawie R 297/2020-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  nakazanie EUIPO unieważnienia prawa do spornego wzoru zgodnie z art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.


title: Sprawa T-569/20: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2020 r. – Stichting Comité N 65 Ondergronds Helvoirt / Komisja

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/40

      Skarga wniesiona w dniu 7 września 2020 r. – Stichting Comité N 65 Ondergronds Helvoirt / Komisja
      (Sprawa T-569/20)
      (2020/C 378/51)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Stichting Comité N 65 Ondergronds Helvoirt (Helvoirt, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci T. Malfait i A. Croes, avocats)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 6 lipca 2006 r., w której wniosek strony skarżącej o przeprowadzenie wewnętrznej procedury odwoławczej w odniesieniu do decyzji o zamknięciu akt CHAP (2019) 2512 na podstawie art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1367/2006 uznano za niedopuszczalny;

                  —

                  przekazanie sprawy Komisji, aby instytucja ta uznała wniosek za dopuszczalny i wydała rozstrzygnięcie co do istoty;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 1 i art. 9 ust 2 i 3 konwencji z Aarhus, art. 216 TFUE, a także art. 1 ust. 1 lit. d), art. 2 ust. 1 lit. g), art. 2 ust. 2 oraz art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1367/2006”).

                              —

                              W zaskarżonej decyzji Komisja uznała, że złożony przez stronę skarżącą wniosek o przeprowadzenie procedury odwoławczej nie jest dopuszczalny, ponieważ dotyczy on aktu administracyjnego przyjętego przez Komisję jako organ nadzoru. Akty tego rodzaju są, na podstawie art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1367/2006, wyłączone z zakresu zastosowania procedury odwoławczej przewidzianej w art. 10 tego rozporządzenia. Decyzja ta jest niezgodna z prawem, ponieważ wniosek o przeprowadzenie procedury odwoławczej dotyczy decyzji Komisji wydanej w ramach postępowania w przedmiocie skargi, wobec czego Komisja zajęła jedynie stanowisko co do wykładni i nie działała jako organ nadzoru (jak na przykład w postępowaniu w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego). Decyzja jest zatem objęta przedmiotowym zakresem stosowania procedury odwoławczej przewidzianej w art. 10 rozporządzenia nr 1367/2006.

                              —

                              Wydając decyzję stwierdzającą niedopuszczalność, Komisja naruszyła cele rozporządzenia nr 1367/2006 i konwencji z Aarhus, a w szczególności gwarancję rzeczywistego dostępu do wymiaru sprawiedliwości w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego.

                              —

                              Posiłkowo, na wypadek uznania, że w świetle art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1367/2006 decyzja wydana przez Komisję po rozpoznaniu skargi nie jest objęta zakresem stosowania procedury odwoławczej przewidzianej w art. 10 rozporządzenia nr 1367/2006 (quod non), należałoby przyjąć, że art. 10 rozporządzenia nr 1367/2006 w związku z art. 2 ust. 1 lit. g) tego rozporządzenia jest sprzeczny z konwencją z Aarhus i wyjątkowo odstąpić od jego zastosowania z uwagi na niezgodność z prawem.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 5 konwencji z Aarhus, art. 2 i 8 EKPC, art. 2 i 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 3 ust. 3, art. 9, art. 168 ust. 1 i art. 191 ust. 1 i 2 TFUE, a także art. 6, 7 i 23 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (zwanej dalej „dyrektywą 2008/50”) oraz załączników III i IV sekcja B do tej dyrektywy.

                              —

                              W zaskarżonej decyzji Komisja nie wypowiedziała się co do istoty sprawy, a tym samym nie uwzględnia faktu, że władze niderlandzkie wciąż badają jakość powietrza wzdłuż dróg o dużym natężeniu ruchu, przebiegających przez obszary zabudowane (takie jak Helvoirt), w odległości ponad 10 m. od krawężnika i że z tego względu nie są stwierdzane przekroczenia norm w dziedzinie czystości powietrza, skutkujące wystąpieniem dobrze znanych zagrożeń dla zdrowia. Ta stosowana przez władze niderlandzkie praktyka jest sprzeczna z załącznikiem III sekcja C do dyrektywy 2008/50, w którym opisano sposób przeprowadzania oceny jakości powietrza i rozmieszczania punktów poboru prób i który przewiduje w szczególności, że oceny należy dokonywać w miarę możliwości w odległości od krawężnika nie większej niż 10 m.

                              —

                              Komisja nie uwzględniła także faktu, że władze niderlandzkie kwalifikują okolice Helvoirt jako obszar pozamiejski, mimo że chodzi tu o obszar miejski, wobec czego przyjęty do wykonania obliczeń model jest błędny. Opisana okoliczność również skutkuje tym, że nie stwierdza się przekroczeń norm dotyczących zanieczyszczenia powietrza.

                              —

                              Ponadto Komisja nie uwzględniła faktu, że ze względu na stosowanie tej niezgodnej z prawem praktyki nie tylko nie stwierdzano żadnych przekroczeń norm, ale także, w efekcie, nie sporządzono planu ochrony jakości powietrza dla okolicy Helvoirt, mimo że władze niderlandzkie są do tego zobowiązane na podstawie art. 23 ust. 1 dyrektywy 2008/50.

                              —

                              Komisja nie uwzględniła wreszcie faktu, że w efekcie stosowania tej niezgodnej z prawem praktyki władze niderlandzkie naruszyły nie tylko przysługujące wszystkim obywatelom Unii prawo dostępu do prawidłowych informacji z dziedziny środowiska naturalnego, ale także przysługujące im prawo do życia i dobrego zdrowia.


title: Sprawa T-583/20: Skarga wniesiona w dniu 23 września 2020 r. – Italia Wanbao-ACC/Komisja

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/41

      Skarga wniesiona w dniu 23 września 2020 r. – Italia Wanbao-ACC/Komisja
      (Sprawa T-583/20)
      (2020/C 378/52)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Italia Wanbao-ACC Srl (Borgo Vabelluna, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Ferrari i F. Filì)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                     Tytułem żądania głównego

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 15 maja 2020 r, sprawa M.8947, Nidec/Whirlpool (Embraco Business), C(2020) 3118 final, opublikowanej w dniu 14 lipca 2020 r. (zwanej dalej „decyzją 2”).

                  —

                     Tytułem żądania ewentualnego

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji 2 w części, w której nakazuje odstąpienie od zakazu ponownego przejęcia w rozumieniu pkt 5 zobowiązań w odniesieniu do aktywów, patentów, praw własności intelektualnej i know-how, praw do technologii, projektów dotyczących rozwoju, umów i stosunków z klientami i dostawcami, wykazów klientów, innych danych, informacji i pracowników związanych z wersją VSD gamy Delta.

                  —

                     W każdym wypadku

                  —

                  Obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

                  —

                  Podjęcie wszelkich innych środków, jakie Trybunał uzna za stosowne.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga dotyczy decyzji Komisji z dnia 15 maja 2019 r. usuwającej warunek „wykluczający ponowne przejęcie” spośród warunków dotyczących przejęcia przez Nidec Corporation kontroli nad sektorem sprężarek chłodniczych należącym do Whirlpool Corporation [sprawa M.8947 – Nidec/Whirlpool (EMBRACO BUSINESS)], który to warunek przewidziano w decyzji z dnia 12 kwietnia 2019 r. uznającej koncentrację za zgodną z rynkiem wewnętrznym, lecz poddając to uznanie pewnym warunkom.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzuty pierwszy i drugi dotyczące błędnego zastosowania i interpretacji przepisów prawnych, a także przeinaczenia dowodów

                              —

                              Skarżąca podnosi w tym względzie, że zmiana zobowiązań strukturalnych, takich jak rozpatrywane w niniejszej sprawie, może zostać zatwierdzona przez Komisję wyłącznie w wyjątkowych sytuacjach, to znaczy kiedy mają miejsce zmiany sytuacji rynkowej (i) o istotnej wadze, (ii) mające stały charakter oraz (iii) nieprzewidywalne. Ponadto (iv) przestał istnieć problem z zakresu konkurencji, który spowodował przyjęcie zobowiązań. Warunki wskazane w ppkt (i)-(iv) są łączne. Tymczasem żaden z tych warunków nie jest spełniony w niniejszej sprawie.

                              —

                              W odniesieniu do warunku dotyczącego istotnej wagi, o którym mowa w ppkt (i) oraz w odniesieniu do ustania problemów z zakresu konkurencji związanych z przyjęciem zobowiązań, o którym mowa w ppkt (iv), analiza dowodów przeprowadzona przez Komisję okazuje się, zdaniem skarżącej, zupełnie przeinaczona, a interpretacja oraz ocena tych dowodów oczywiście pozbawiona sensu.

                  2.

                  Zarzuty trzeci i czwarty dotyczące niewystarczającego charakteru postępowania dowodowego i niewystarczającego uzasadnienia oraz sprzeczności z wcześniejszymi decyzjami.

                              —

                              Skarżąca podnosi w tym względzie, że zawarta w decyzji analiza udziałów w rynku koncentruje się jedynie na danych dotyczących ilości, a zupełnie nie uwzględnia danych dotyczących wartości. Taka postawa nie tylko prowadzi do częściowej analizy, ale wydaje się również sprzeczna z decyzją Komisji z dnia 12 kwietnia 2019 r., sprawa M.8947, C(2019) 2734 final.

                              —

                              Skarżąca podnosi także, nadal w odniesieniu do danych dotyczących udziałów w rynku, że ponadto, iż decyzja 2 opiera się wyłącznie na oszacowaniach przedstawionych przez Nidec, to znaczy jedyny podmiot gospodarczy na rynku, który jest zresztą bezpośrednio zainteresowaną stroną. Komisja powinna była co najmniej zgromadzić dane również od innych podmiotów gospodarczych (poprzez żądania udzielenia informacji, tak zwane „testy rynkowe”).


title: Sprawa T-589/20: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2020 r. – Calzaturificio Emmegiemme Shoes/EUIPO – Inticom (MAIMAI MADE IN ITALY)

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/43

      Skarga wniesiona w dniu 24 września 2020 r. – Calzaturificio Emmegiemme Shoes/EUIPO – Inticom (MAIMAI MADE IN ITALY)
      (Sprawa T-589/20)
      (2020/C 378/53)
      Język skargi: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Calzaturificio Emmegiemme Shoes Srl (Surano, Włochy) (przedstawiciel: adwokat R. Fragalà)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Inticom SpA (Gallarate, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy MAIMAI MADE IN ITALY – zgłoszenie nr 11 266 624

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 lipca 2020 r. w sprawie R 1874/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  pomocniczo i wstępnie na podstawie art. 256 ust. 3 w związku z art. 263 ust. 1 i art. 267 ust. 1 lit. b) TFUE, orzeczenie w przedmiocie zgodności z prawem przepisu art. 18 ust. 1 decyzji 2018–9 Prezydium Izb Odwoławczych z dnia 12 listopada 2018 r., w przypadku, gdy nie przewidziano obowiązku zmiany składu izby odwoławczej w razie odwołania się od decyzji w sprawie sprzeciwu, przekazanej do ponownego rozpoznania z powodu błędnego zastosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 lub jakiejkolwiek reguły prawnej związanej z jego stosowaniem, ponieważ omawiany przepis jest sprzeczny z bezwzględnie obowiązującymi zasadami „dobrej administracji” i „skutecznego środka prawnego/sprawiedliwego procesu sądowego”, określonymi w art. 41 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

                  —

                  zasadniczo i co do istoty na podstawie art. 72 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001, zmianę lub uchylenie zaskarżonej decyzji – wraz z przekazaniem sprawy do innej Izby Odwoławczej lub nawet w składzie powiększonym na podstawie art. 165 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 – w zakresie, w jakim została ona wydana z naruszeniem przepisów określających pewną formę, z naruszeniem TFUE, z naruszeniem lub błędnym zastosowaniem rozporządzenia (UE) 2017/1001 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenia delegowanego Komisji 2018/625;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Niezgodność z prawem art. 18 ust. 1 decyzji Prezydium Izb Odwoławczych 2018–9 z dnia 12 listopada 2018 r. w sprawie organizacji izb, ze względu na to, że jest on sprzeczny z art. 41 i 47 karty praw podstawowych.

                  —

                  Nieprawidłowości proceduralne i formalne w zaskarżonej decyzji:

                              i)

                              naruszenie art. 24 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji 2018/625 i art. 3 ust. 4 i 5 decyzji 2020–1 Prezydium Izb Odwoławczych z dnia 27 lutego 2020 r. oraz naruszenie zasad rzetelnego procesu i postępowania kontradyktoryjnego, określonych w art. 47 karty praw podstawowych;

                              ii)

                              naruszenie art. 55 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia delegowanego Komisji 2018/625 oraz naruszenie zasad rzetelnego procesu i postępowania kontradyktoryjnego, określonych w art. 47 karty praw podstawowych;

                              iii)

                              naruszenie art. 54 ust. 1 lit. a), b), c) i d) decyzji Prezydium Izb Odwoławczych 2020–1 z dnia 27 lutego 2020 r. i art. 27 ust. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji 2018/625 oraz naruszenie zasad rzetelnego procesu i postępowania kontradyktoryjnego, określonych w art. 47 karty praw podstawowych;

                              iv)

                              naruszenie lub niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 1 akapit drugi lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

                  —

                  Naruszenie lub niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 oraz art. 10 ust. 2 i 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625.


title: Sprawa T-593/20: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2020 r. – Tirrenia di navigazione / Komisja

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/44

      Skarga wniesiona w dniu 28 września 2020 r. – Tirrenia di navigazione / Komisja
      (Sprawa T-593/20)
      (2020/C 378/54)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Tirrenia di navigazione SpA(Rzym, Włochy) (przedstawiciele: B. Nascimbene i F. Rossi Dal Pozzo, avvocati)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części wskazanej w skardze a w szczególności w odniesieniu do art. 2, 3 i 4;

                  —

                  tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności art. 6 i 7 decyzji, które nakazują odzyskanie domniemanej pomocy, stwierdzając, że odzyskanie odbywa się w sposób bezzwłoczny i skuteczny;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga jest skierowana przeciwko art. 2, 3, i 4 decyzji C (2020) 1110 final z dnia 2 marca 2020 r. W decyzji tej Komisja stwierdziła, że rekompensaty z tytułu obowiązku użyteczności publicznej przyznane spółce Tirrenia AS od 2009 r, a następnie jej nabywcy, przedsiębiorstwu Compagnia Italiana di Navigazione, za świadczenie usług przewozu promowego we Włoszech są zgodne z uregulowaniami Unii Europejskiej w dziedzinie pomocy państwa.
      Stwierdziła ona z drugiej strony, że inne środki przyznane na rzecz Tirrenia AS są niezgodne z uregulowaniami Unii Europejskiej w dziedzinie pomocy państwa. Komisja uznała ponadto, że rekompensaty z tytułu obowiązku użyteczności publicznej przyznane w latach 1992 à 2008 na rzecz spółek z dawnej grupy Tirrenia (Adriatica, Caremar, Saremar, Siremar i Toremar) są zgodne z uregulowaniami Unii Europejskiej w dziedzinie pomocy państwa z wyjątkiem pomocy dotyczącej konkretnej trasy, która to pomoc została uznana za niezgodną.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 2 TFUE, a także wytycznych z 2004 r. w sprawie ratowania i restrukturyzacji.

                              —

                              Skarżąca podnosi w tym względzie, że z zaskarżonej decyzji Komisja naruszyła prawo przy zastosowaniu art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE, a także w odniesieniu do wytycznych z 2004 r., ponieważ uznała, że pomoc przyznana na ratowanie spółki Tirrenia AS została przedłużona niezgodnie z prawem i była niezgodna z rynkiem wewnętrznym.

                              —

                              W tym względzie skarżąca wyjaśnia, że:

                                          —

                                          a) plan restrukturyzacji istniał przed upływem przedmiotowego sześciomiesięcznego terminu; plan ten był „realistyczny, spójny i dalekosiężny”, aby przywrócić rentowność części przedsiębiorstwa Tirrenia w zależności od wyników, został całkowicie i w pełni wdrożony dzięki prywatyzacji części przedsiębiorstwa Tirrenia;

                                          —

                                          b) całkowite oddanie w ramach jednej płatności całej kwoty pomocy na ratowanie w zupełności wypełniło zobowiązanie do zwrotu pożyczki zagwarantowanej na sfinalizowane procesu prywatyzacji przy wykorzystaniu kwot uzyskanych z tytułu ceny zbycia aktywów przedsiębiorstwa;

                                          —

                                          c) dochowana została podstawowa zasada, na której była oparta decyzja w sprawie ratowania, a mianowicie umożliwienie części przedsiębiorstwa Tirrenia zapewnienia ciągłości usług transportu morskiego za pomocą czasowego i podlegającego zwrotowi środka wsparcia, bez powodowania przerwy w istotnej usłudze publicznej w okresie aż do zakończenia procesu prywatyzacji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 2 TFUE w odniesieniu do zwolnienia z zapłaty niektórych podatków.

                              —

                              Skarżąca podnosi w tym względzie, że sporne zwolnienie podatkowe podlega warunkom określonym w sposób ogólny w odniesieniu do postępowań upadłościowych i że, jak zostało to przyznane w zaskarżonej decyzji, obecnie nie można jeszcze przewidzieć, czy będzie mogła spełnić warunek dotyczący istnienia dodatniej różnicy pomiędzy aktywami przedsiębiorstwa na początku nadzwyczajnego postępowania administracyjnego z jednej strony i aktywami pozostałymi pod koniec nadzwyczajnego postępowania administracyjnego z drugiej strony.

                              —

                              W związku z tym zwolnienie z podatku dochodowego od osób prawnych jest całkowicie uzależnione od wystąpienia zdarzeń przyszłych i niepewnych, co do chwili obecnej uniemożliwia konsolidację wszelkich korzyści spółki Tirrenia AS i czyni całkowicie potencjalnym, jak zostało to przyznane w zaskarżonej decyzji, wystąpienie takiej korzyści w przyszłości. W konsekwencji, w świetle wszystkich warunków przewidzianych w prawie krajowym, aby uzyskać przedmiotową korzyść, nie można powiedzieć, że hipotetyczna korzyść wynikająca ze zwolnienia z podatku została uzyskana przez spółkę Tirrenia AS. Wobec tego wspomniane zwolnienie nie mieści się w zakresie pojęcia pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 2 TFUE, a wiec nie stanowi pomocy państwa.

                              —

                              Ponadto, w dalszym ciągu zakładając, że warunki przedmiotowego zwolnienia podatkowego będą mogły zostać w przyszłości spełnione, wątpliwe jest, czy stanie się tak przy całkowitej likwidacji spółki Tirrenia.

                              —

                              Skarżąca wyjaśnia, że gdyby przedmiotowy środek miał rzeczywiście stanowić korzyść, Tirrenia AS nie uczestniczy w wymianie handlowej w Unii ani nie zajmuje żadnej pozycji na rynku krajowym, którą mogłaby utrzymać lub poprawić, i w ten sposób zmniejszyć szanse przedsiębiorstw z siedzibą w innych państwach członkowskich na wejście na rynek włoski.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady pewności prawa i zasady dobrej administracji w związku z czasem trwania postępowania.

                              —

                              Skarżąca twierdzi, że czas trwania postępowania wyjaśniającego, którego dotyczy niniejszy zarzut, był zbyt długi, wbrew zasadzie pewności prawa i dobrej administracji.


title: Sprawa T-596/20: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2020 r. – Roller / EUIPO – Flex Equipos de Descanso (DORMILLO)

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/46

      Skarga wniesiona w dniu 29 września 2020 r. – Roller / EUIPO – Flex Equipos de Descanso (DORMILLO)
      (Sprawa T-596/20)
      (2020/C 378/55)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Roller GmbH & Co. KG (Gelsenkirchen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Zürbig)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Flex Equipos de Descanso, SA (Getafe, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego DORMILLO – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 410 451

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 czerwca 2020 r. w sprawie R 2846/2019-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  oddalenie sprzeciwu wniesionego przez stronę wnoszącą sprzeciw w zakresie, w jakim sprzeciw ten ma na celu odmowę przyznania ochrony w Unii rejestracji międzynarodowej nr 1410451 w odniesieniu do wszystkich spornych towarów i usług objętych klasami 20, 24 i 35;

                  —

                  przyznanie na terytorium Unii ochrony spornej międzynarodowej rejestracji DORMILLO nr 1410451 w odniesieniu do wszystkich spornych towarów i usług;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 72 ust. 2 w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-601/20: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2020 r. – Tirrenia di navigazione / Komisja

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/46

      Skarga wniesiona w dniu 29 września 2020 r. – Tirrenia di navigazione / Komisja
      (Sprawa T-601/20)
      (2020/C 378/56)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Tirrenia di navigazione SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: B. Nascimbene i F. Rossi Dal Pozzo, avvocati)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w odniesieniu do art. 1 ust. 3;

                  —

                  tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji, który nakazuje odzyskanie domniemanej pomocy, stwierdzając, że odzyskanie odbywa się w sposób bezzwłoczny i skuteczny;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga ma na celu stwierdzenie decyzji Komisji C(2020) 1108 final z dnia 2 marca 2020 r. w sprawie pomocy państwa C 64/99 (ex NN 68/99) wdrożonej przez Włochy na rzecz towarzystw żeglugowych Adriatica, Caremar, Siremar, Saremar i Toremar (Grupy Tirrenia) [decyzja (UE) 2020/1411], w zakresie, w jakim w art. 1 ust. 3 uznaje za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc dla spółki Adriatica za okres styczeń 1992 r. – lipiec 1994 r. w odniesieniu do połączenia Brindisi–Korfu–Igoumenitsa–Patras i w art. 2 nakazuje Włochom odzyskanie jej od beneficjenta.
      Na poparcie skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasad postępowania dotyczących okresu przedawnienia dla odzyskania pomocy uznanej za bezprawną i niezgodną z rynkiem wewnętrznym.

                              —

                              Skarżąca podnosi w tym względzie, że swoją decyzją pozwana naruszyła art. 17 rozporządzenia proceduralnego [rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej], ma mocy uprawnienia Komisji w zakresie windykacji pomocy podlegają 10-letniemu okresowi przedawnienia. Skarżąca podnosi, że ten termin przedawnienia został przekroczony.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący błędnego zastosowania zasad w dziedzinie pomocy państwa, błędnego zastosowania pomocy jako nowej, niezgodności z prawem decyzji uznającej pomoc państwa za nową i niezgodną z rynkiem wewnętrznym, a także naruszenia obowiązku uzasadnienia i zasady proporcjonalności.

                              —

                              Skarżąca podnosi w tym względzie, że pozwana niesłusznie uznała za nową pomoc rekompensatę z tytułu obowiązku użyteczności przyznaną spółce Adriatica. Skarżąca uważa, że finansowanie obowiązku użyteczności publicznej nałożonego na spółkę Adriatica wchodzi zakres systemu pomocy ustanowionego w 1936 r. i że kolejne zmiany tego systemu nie zmieniły jego rzeczywistego charakteru, tak aby zmienić go w system nowej pomocy.

                              —

                              Ponadto zdaniem skarżącej pozwana niesłusznie uznała rekompensatę z tytułu obowiązku użyteczności przyznaną spółce Adriatica za okres styczeń 1992 r. – lipiec 1994 r. w odniesieniu do połączenia Brindisi–Korfu–Igoumenitsa–Patras za pomoc niezgodną z rynkiem wewnętrznym. Skarżąca podnosi, że niezgodność pomocy udzielonej spółce Adriatica z rynkiem wewnętrznym wynika z udziału tej spółki w owym okresie, w kartelu mającym na celu ustalanie cen dla przewozów samochodów ciężarowych na połączeniu Brindisi–Korfu–Igoumenitsa–Patras.

                              —

                              W odniesieniu do zarzutu drugiego skarżąca twierdzi, że pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia spoczywającemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja jest zatem obarczona niewystarczającym uzasadnieniem uniemożliwiającym Sądowi dokonanie kontroli jego zgodności z prawem.

                              —

                              Skarżąca podnosi także naruszenie zasady proporcjonalności.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady pewności prawa i zasady dobrej administracji w związku z czasem trwania postępowania, a ponadto dotyczący znaczenia, jakie ma dla niniejszego przypadku zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań.

                              —

                              Skarżąca podnosi w tym względzie, że czas postępowania które doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji, był – w całość – zbyt długi i że wobec zasada pewności prawa i zasada dobrej administracji zostały naruszone. Ponadto czas trwania postępowania wzbudził zaufanie skarżącej, że dotyczące jej środki nie zostaną uznane za nową i niezgodną z rynkiem wewnętrznym pomoc państwa. Skarżąca wobec tego twierdzi, że pozwana nie mogła nakazać odzyskania pomocy, ponieważ byłoby to niezgodne z ogólną zasadą prawa Unii.


title: Sprawa T-53/20: Postanowienie Sądu z dnia 18 września 2020 r. – Entreprise commune IMI 2 / CHS

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/48

      Postanowienie Sądu z dnia 18 września 2020 r. – Entreprise commune IMI 2 / CHS
      (Sprawa T-53/20) (1)

      (2020/C 378/57)
      Język postępowania: angielski
      Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 114 z 6.4.2020.


title: Sprawa T-334/20: Postanowienie Sądu z dnia 8 września 2020 r. – KH / SEAE

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/48

      Postanowienie Sądu z dnia 8 września 2020 r. – KH / SEAE
      (Sprawa T-334/20) (1)

      (2020/C 378/59)
      Język postępowania: francuski
      Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 247 z 27.7.2020.


title: Sprawa C-595/18 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 27 stycznia 2021 r. – The Goldman Sachs Group Inc. / Komisja Europejska, Prysmian SpA, Prysmian Cavi e Sistemi Srl [Odwołanie – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek kabli elektrycznych – Podział rynku w ramach projektów – Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 – Artykuł 23 ust. 2 – Możliwość przypisania noszącego znamiona naruszenia zachowania jednej spółki innej spółce – Domniemanie rzeczywistego wywierania decydującego wpływu – Podmiot kontrolujący 100 % praw głosu związanych z akcjami innej spółki]

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/5

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 27 stycznia 2021 r. – The Goldman Sachs Group Inc. / Komisja Europejska, Prysmian SpA, Prysmian Cavi e Sistemi Srl
      (Sprawa C-595/18 P) (1)

      (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek kabli elektrycznych - Podział rynku w ramach projektów - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 23 ust. 2 - Możliwość przypisania noszącego znamiona naruszenia zachowania jednej spółki innej spółce - Domniemanie rzeczywistego wywierania decydującego wpływu - Podmiot kontrolujący 100 % praw głosu związanych z akcjami innej spółki)
      (2021/C 88/04)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: The Goldman Sachs Group Inc. (przedstawiciele: A. Mangiaracina, avvocatessa, J. Koponen, advokat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejksa (przedstawiciele: P. Rossi, C. Sjödin, T. Vecchi i J. Norris, pełnomocnicy), Prysmian SpA, Prysmian Cavi e Sistemi Srl (przedstawiciele: C. Tesauro i L. Armati, avvocati)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  The Goldman Sachs Group Inc. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Prysmian SpA i Prysmian Cavi e Sistemi Srl pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 445 z 10.12.2018.


title: Sprawa C-764/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 stycznia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Ayuntamiento de Pamplona / Orange España SAU [Odesłanie prejudycjalne – Zezwolenie dotyczące sieci i usług łączności elektronicznej – Opłata komunalna z tytułu zajmowania lub użytkowania mienia publicznego – Dyrektywa 2002/20/WE – Zastosowanie do przedsiębiorstw świadczących usługi telefonii stacjonarnej i dostępu do Internetu – Pojęcia „sieci łączności elektronicznej” i „usług łączności elektronicznej” – Artykuł 12 – Opłaty administracyjne – Artykuł 13 – Opłaty za prawo użytkowania oraz instalowania urządzeń – Zakres stosowania – Ograniczenia dotyczące wykonywania kompetencji podatkowej państw członkowskich]

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/6

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 stycznia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Ayuntamiento de Pamplona / Orange España SAU
      (Sprawa C-764/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zezwolenie dotyczące sieci i usług łączności elektronicznej - Opłata komunalna z tytułu zajmowania lub użytkowania mienia publicznego - Dyrektywa 2002/20/WE - Zastosowanie do przedsiębiorstw świadczących usługi telefonii stacjonarnej i dostępu do Internetu - Pojęcia „sieci łączności elektronicznej” i „usług łączności elektronicznej” - Artykuł 12 - Opłaty administracyjne - Artykuł 13 - Opłaty za prawo użytkowania oraz instalowania urządzeń - Zakres stosowania - Ograniczenia dotyczące wykonywania kompetencji podatkowej państw członkowskich)
      (2021/C 88/05)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: Ayuntamiento de Pamplona

         Druga strona postępowania: Orange España SAU

         Sentencja

                  1)

                  Dyrektywę 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywę o zezwoleniach), zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/140/WE z dnia 25 listopada 2009 r., należy interpretować w ten sposób, iż ma ona zastosowanie również do przedsiębiorstw świadczących usługi telefonii stacjonarnej i dostępu do Internetu.

                  2)

                  Artykuły 12 i 13 dyrektywy o zezwoleniach, zmienionej dyrektywą 2009/140, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które nakłada na przedsiębiorstwa będące właścicielami infrastruktury lub sieci niezbędnych dla łączności elektronicznej, które wykorzystują je w celu świadczenia usług telefonii stacjonarnej i dostępu do Internetu, opłatę, której wysokość ustala się wyłącznie w zależności od rocznych dochodów brutto osiągniętych przez te przedsiębiorstwa na terytorium danego państwa członkowskiego.

         (1)  Dz.U. C 112 z 25.3.2019.


title: Sprawy połączone C-229/19 i C-289/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 stycznia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam, Gerechtshof Den Haag – Niderlandy) – Dexia Nederland BV / XXX (C-229/19), Z (C-289/19) [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Artykuł 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 – Ocena nieuczciwego charakteru warunków umowy – Warunek ustalający z góry możliwy zysk wierzyciela w przypadku rozwiązania umowy – Znacząca nierównowaga wynikających z umowy praw i obowiązków stron – Moment, w którym należy oceniać występowanie znaczącej nierównowagi – Stwierdzenie nieuczciwego charakteru warunku umowy – Konsekwencje – Zastąpienie nieuczciwego warunku umowy przepisem prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym]

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/7

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 stycznia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam, Gerechtshof Den Haag – Niderlandy) – Dexia Nederland BV / XXX (C-229/19), Z (C-289/19)
      (Sprawy połączone C-229/19 i C-289/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Artykuł 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 - Ocena nieuczciwego charakteru warunków umowy - Warunek ustalający z góry możliwy zysk wierzyciela w przypadku rozwiązania umowy - Znacząca nierównowaga wynikających z umowy praw i obowiązków stron - Moment, w którym należy oceniać występowanie znaczącej nierównowagi - Stwierdzenie nieuczciwego charakteru warunku umowy - Konsekwencje - Zastąpienie nieuczciwego warunku umowy przepisem prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym)
      (2021/C 88/07)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Gerechtshof te Amsterdam, Gerechtshof Den Haag

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: Dexia Nederland BV

         Druga strona postępowania: XXX (C-229/19), Z (C-289/19),

         Sentencja

                  1)

                  Przepisy dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że warunek znajdujący się w obarczonej ryzykiem umowie zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem, takiej jak umowa leasingu akcji, należy uznać za nieuczciwy, jeżeli w świetle okoliczności towarzyszących zawarciu umowy i występujących w chwili jej zawarcia warunek ten może spowodować znaczącą nierównowagę wynikających z tej umowy praw i obowiązków stron w trakcie wykonywania tej umowy, i to nawet wówczas, gdy wspomniana nierównowaga może wystąpić tylko wtedy, gdy zachodzą pewne okoliczności lub też gdy, w innych okolicznościach, wspomniany warunek mógłby przynieść korzyść konsumentowi. W tej sytuacji do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy warunek umowy ustalający z góry zysk, jaki uzyska przedsiębiorca w przypadku przedterminowego rozwiązania umowy, mógł w świetle okoliczności towarzyszących zawarciu umowy spowodować, od chwili zawarcia tej umowy, taką nierównowagę.

                  2)

                  Przepisy dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorca, który jako sprzedawca nałożył na konsumenta warunek uznany przez sąd krajowy za nieuczciwy, a w konsekwencji bezskuteczny – w przypadku gdy umowa może dalej obowiązywać bez tego warunku – nie może dochodzić ustawowego odszkodowania przewidzianego w przepisie prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym, który miałby zastosowanie w braku wspomnianego warunku.

         (1)  Dz.U. C 187 z 3.6.2019.

         Dz.U. C 280 z 19.8.2019.


title: Sprawa C-361/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 stycznia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven – Niderlandy) – De Ruiter vof / Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit [Odesłanie prejudycjalne – Wspólna polityka rolna – System wsparcia dla rolników – Rozporządzenie (UE) nr 1306/2013 – Artykuł 97 ust. 1 i art. 99 ust. 1 – Płatności bezpośrednie – Zmniejszenia i wykluczenia w przypadku nieprzestrzegania przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności – Ustalenie roku, który należy uwzględnić, aby określić procentową wielkość zmniejszenia – Proporcjonalne, skuteczne i odstraszające kary – Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 809/2014 – Artykuł 73 ust. 4 akapit pierwszy lit. a)]

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/8

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 stycznia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven – Niderlandy) – De Ruiter vof / Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
      (Sprawa C-361/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka rolna - System wsparcia dla rolników - Rozporządzenie (UE) nr 1306/2013 - Artykuł 97 ust. 1 i art. 99 ust. 1 - Płatności bezpośrednie - Zmniejszenia i wykluczenia w przypadku nieprzestrzegania przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności - Ustalenie roku, który należy uwzględnić, aby określić procentową wielkość zmniejszenia - Proporcjonalne, skuteczne i odstraszające kary - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 809/2014 - Artykuł 73 ust. 4 akapit pierwszy lit. a))
      (2021/C 88/08)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      College van Beroep voor het bedrijfsleven

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: De Ruiter vof

         Strona przeciwna: Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

         Sentencja

      Artykuł 97 ust. 1 akapit pierwszy i art. 99 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 oraz art. 73 ust. 4 akapit pierwszy lit. a) rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności należy interpretować w ten sposób, że zmniejszenia płatności bezpośrednich z powodu nieprzestrzegania przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności należy obliczać na podstawie płatności, które zostały lub mają zostać przyznane w odniesieniu do roku, w którym taka niezgodność wystąpiła.

         (1)  Dz.U. C 270 z 12.8.2019.


title: Sprawa C-466/19 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 28 stycznia 2021 r. – Qualcomm, Inc., Qualcomm Europe, Inc. / Komisja Europejska [Odwołanie – Konkurencja – Nadużycie pozycji dominującej – Rynek chipsetów podstawowego pasma UMTS – Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 – Artykuł 18 ust. 3 – Decyzja w sprawie żądania informacji – Konieczność żądanych informacji – Proporcjonalność – Ciężar dowodu – Samooskarżenie]

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/10

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 28 stycznia 2021 r. – Qualcomm, Inc., Qualcomm Europe, Inc. / Komisja Europejska
      (Sprawa C-466/19 P) (1)

      (Odwołanie - Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Rynek chipsetów podstawowego pasma UMTS - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 18 ust. 3 - Decyzja w sprawie żądania informacji - Konieczność żądanych informacji - Proporcjonalność - Ciężar dowodu - Samooskarżenie)
      (2021/C 88/10)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Qualcomm, Inc., Qualcomm Europe, Inc. (przedstawiciele: M. Pinto de Lemos Fermiano Rato, avocat, M. Davilla, dikigoros)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet, G. Conte, M. Farley i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Qualcomm Inc. i Qualcomm Europe Inc. zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 263 z 5.8.2019.


title: Sprawa C-649/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 stycznia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko IR [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Dyrektywa 2012/13/UE – Artykuły 4–7 – Pouczenia o prawach zawarte w załącznikach I i II – Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW – Prawo do informacji w postępowaniu karnym – Pouczenie o prawach w przypadku zatrzymania – Prawo do informacji dotyczących oskarżenia – Prawo dostępu do materiałów sprawy – Osoba zatrzymana na podstawie europejskiego nakazu aresztowania w państwie członkowskim wykonującym nakaz]

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/10

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 stycznia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko IR
      (Sprawa C-649/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Dyrektywa 2012/13/UE - Artykuły 4–7 - Pouczenia o prawach zawarte w załącznikach I i II - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Prawo do informacji w postępowaniu karnym - Pouczenie o prawach w przypadku zatrzymania - Prawo do informacji dotyczących oskarżenia - Prawo dostępu do materiałów sprawy - Osoba zatrzymana na podstawie europejskiego nakazu aresztowania w państwie członkowskim wykonującym nakaz)
      (2021/C 88/11)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Spetsializiran nakazatelen sad

         Strona w postępowaniu głównym w sprawie karnej

      IR

         przy udziale: Spetsializirana prokuratura

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 4, w szczególności art. 4 ust. 3, art. 6 ust. 2 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym należy interpretować w ten sposób, że wskazane w nich prawa nie mają zastosowania do osób zatrzymanych w celu wykonania europejskiego nakazu aresztowania.

                  2)

                  Rozpatrzenie trzeciego i czwartego pytania prejudycjalnego nie wykazało żadnej okoliczności mogącej wywrzeć wpływ na ważność decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., w świetle art. 6 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 413 z 9.12.2019.


title: Sprawa C-787/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 27 stycznia 2021 r. – Komisja Europejska / Republika Austrii [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuły 306 – 310 – Procedura szczególna dla biur podróży – Stosowanie do wszystkich rodzajów klientów – Przepisy krajowe wyłączające usługi turystyczne świadczone podatnikom wykorzystującym je na potrzeby swojego przedsiębiorstwa – Artykuł 73 – Podstawa opodatkowania – Określenie łącznej podstawy opodatkowania dla kategorii usług lub dla wszystkich usług świadczonych w danym okresie rozliczeniowym – Niezgodność]

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/11

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 27 stycznia 2021 r. – Komisja Europejska / Republika Austrii
      (Sprawa C-787/19) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 306 – 310 - Procedura szczególna dla biur podróży - Stosowanie do wszystkich rodzajów klientów - Przepisy krajowe wyłączające usługi turystyczne świadczone podatnikom wykorzystującym je na potrzeby swojego przedsiębiorstwa - Artykuł 73 - Podstawa opodatkowania - Określenie łącznej podstawy opodatkowania dla kategorii usług lub dla wszystkich usług świadczonych w danym okresie rozliczeniowym - Niezgodność)
      (2021/C 88/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Wasmeier i J. Jokubauskaitė, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Austrii (przedstawiciele: F. Koppensteiner i A. Posch, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Poprzez wyłączenie z procedury szczególnej podatku od wartości dodanej (VAT) mającej zastosowanie do biur podróży usług turystycznych świadczonych podatnikom wykorzystującym je na potrzeby swojego przedsiębiorstwa, oraz poprzez zezwolenie biurom podróży – w zakresie, w jakim stosuje się wobec nich tę procedurę szczególną – na określenie podstawy opodatkowania VAT łącznie dla kategorii usług lub dla wszystkich usług świadczonych w danym okresie rozliczeniowym, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 73 i art. 306-310 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

                  2)

                  Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 413 z 9.12.2019.


title: Sprawa C-266/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 31 marca 2020 r. w sprawie T-499/19, ZU/ESDZ, wniesione w dniu 15 czerwca 2020 r. przez ZU

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/11

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 31 marca 2020 r. w sprawie T-499/19, ZU/ESDZ, wniesione w dniu 15 czerwca 2020 r. przez ZU
      (Sprawa C-266/20 P)
      (2021/C 88/13)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: ZU (przedstawiciele: adwokat: C. Bernard-Glanz)

         Druga strona postępowania: Europejska Służba Działań Zewnętrznych
      Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości (siódma izba) postanowił częściowo odrzucić odwołanie jako oczywiście niedopuszczalne oraz częściowo oddalić je jako oczywiście bezzasadne, a także obciążył wnoszącego odwołanie własnymi kosztami.