title: Sprawa C-48/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, na posiedzeniu w ośrodku zamiejscowym w Haarlem (Niderlandy) w dniu 3 lutego 2017 r. – X/Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, na posiedzeniu w ośrodku zamiejscowym w Haarlem (Niderlandy) w dniu 3 lutego 2017 r. – X/Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
   (Sprawa C-48/17)
   (2017/C 112/34)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Den Haag

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: X

      Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy biorąc pod uwagę cel, treść i zakres rozporządzenia Dublin (1) i dyrektywy w sprawie procedur azylowych (2), państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, musi udzielić odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie przewidziany w art. 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (3) w terminie dwóch tygodni?

               2)

               Jeśli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi przeczącej, czy należy zatem, uwzględniając art. 5 ust. 2 zdanie ostatnie rozporządzenia wykonawczego, zastosować termin maksymalnie miesiąca przewidziany w art. 20 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 343/2003 (4) (obecnie art. 25 ust. 1 rozporządzenia Dublin)?

               3)

               Jeśli na pytania pierwsze i drugie należy udzielić odpowiedzi przeczącej, czy państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, dysponuje – jeżeli uwzględnić zawarte w art. 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego wyrażenie „beijvert” [„dokłada wszelkich starań”] – rozsądnym terminem na udzielenie odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie?

               4)

               Jeśli państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, powinno rzeczywiście udzielić odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie przewidziany w art. 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego w rozsądnym terminie, czy termin ten jest jeszcze rozsądny po upływie siedmiu i pół tygodnia, jak ma to miejsce w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym? Jeśli na to pytanie należy udzielić odpowiedzi przeczącej, to jak należy rozumieć „rozsądny termin”?

               5)

               Jeśli państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, nie udzieli odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie ani w terminie dwóch tygodni, ani w rozsądnym terminie, to jakie należy wyciągnąć z tego konsekwencje? Czy w takim przypadku za merytoryczne rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu złożonego przez cudzoziemca odpowiedzialne jest wnioskujące państwo członkowskie, czy też odpowiedzialne jest państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek?

               6)

               Jeśli należy uznać, że ze względu na brak odpowiedzi we właściwym czasie na wniosek o ponowne rozpatrzenie przewidziany w art. 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, staje się odpowiedzialne za merytoryczne rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu, to w jakim terminie wnioskujące państwo członkowskie, a mianowicie druga strona postępowania w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym, powinno przekazać cudzoziemcowi tę informację?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, Dz.U. 2013, L 180, s. 31.

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej, Dz.U. 2013, L 180, s. 60.

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1560/2003 z dnia 2 września 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego, Dz.U. 2003, L 222, s. 3 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 6, s. 20.

      (4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiające kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego, Dz.U. 2003, L 50, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 6, s. 109.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 marca 2005 r. w sprawie C-342/03: Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Wspólna polityka handlowa — Konserwy z tuńczyka pochodzące z Tajlandii i Filipin — Mediacja w ramach WTO — Rozporządzenie (WE) nr 975/2003 — Kontyngent taryfowy)

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 10 marca 2005 r.
   w sprawie C-342/03: Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej (1)

   (Wspólna polityka handlowa - Konserwy z tuńczyka pochodzące z Tajlandii i Filipin - Mediacja w ramach WTO - Rozporządzenie (WE) nr 975/2003 - Kontyngent taryfowy)
   (2005/C 115/09)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-342/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, wniesioną w dniu 4 sierpnia 2003 r., Królestwo Hiszpanii, (pełnomocnik: N. Díaz Abad) przeciwko Radzie Unii Europejskiej, (pełnomocnicy: M. Bishop i D. Canga Fano), popieranej przez: Komisję Wspólnot Europejskich, (pełnomocnicy: X. Lewis i R. Vidal Puig) Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, N. Colneric, J. N. Cunha Rodrigues, M. Ilešič (sprawozdawca) i E. Levits, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 10 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania, z wyjątkiem kosztów Komisji Wspólnot Europejskich, która poniesie swoje koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 226 z 20.09.2003.


title: Sprawa C-387/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie zarządzenia Amtsgericht Dresden wydanego dnia 7 września 2004 r. w sprawie ogłoszenia upadłości Volkera Donatha

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie zarządzenia Amtsgericht Dresden wydanego dnia 7 września 2004 r. w sprawie ogłoszenia upadłości Volkera Donatha
   (Sprawa C-387/04)
   (2004/C 262/48)
   Dnia 10 września 2004 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie zarządzenia Amtsgericht Dresden (Sąd Rejonowy, Drezno, Niemcy) wydanego dnia 7 września 2004 r. w sprawie ogłoszenia upadłości Volkera Donatha.
   Amtsgericht Dresden zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy sąd Państwa Członkowskiego, w którym zgłoszony został wniosek dłużnika o wszczęcie postępowania w sprawie ogłoszenia upadłości, pozostaje właściwy do wydania orzeczenia w kwestii wszczęcia postępowania w sprawie ogłoszenia upadłości także wtedy, gdy dłużnik przeniesie – po zgłoszeniu wniosku, lecz przed wszczęciem postępowania – główny ośrodek podstawowej działalności na teren innego Państwa Członkowskiego, czy też wówczas właściwy jest sąd innego Państwa Członkowskiego?


title: Sprawa T-340/16: Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2016 r. – Flatworld Solutions/EUIPO – Outsource2India (Outsource 2 India)

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/47

         Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2016 r. – Flatworld Solutions/EUIPO – Outsource2India (Outsource 2 India)
   (Sprawa T-340/16)
   (2016/C 305/63)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Flatworld Solutions Pvt. Ltd (Bengaluru, Indie) (przedstawiciele: adwokaci S. Gillert, K. Vanden Bossche, B. Köhn-Gerdes i J. Schumacher)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Outsource2India Ltd (Friedrichshafen, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Outsource2India Ltd

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „Outsource 2 India” – wspólnotowy znak towarowy nr 6 035 547

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 kwietnia 2016 r. w sprawie R 611/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               utrzymanie w mocy decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 3 lutego 2015 r.;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-263/08: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2008 r. — Becker Flugfunkwerk GmbH przeciwko OHIM — Herman Becker Automotive Systems (BECKER AVIONIC SYSTEMS)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/55

         Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2008 r. — Becker Flugfunkwerk GmbH przeciwko OHIM — Herman Becker Automotive Systems (BECKER AVIONIC SYSTEMS)
   (Sprawa T-263/08)
   (2008/C 223/98)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Becker Flugfunkwerk GmbH (Rheinmünster, Niemcy) (przedstawiciel: O. Griebenow, lawyer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Harman Becker Automotive Systems GmbH (Karlsbad, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 kwietnia 2008 r. w sprawie R 398/2007-1; oraz

               —

               oddalenie sprzeciwu Nr B 484.503 dotyczącego zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 1.829.563.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „BECKER AVIONIC SYSTEMS” dla towarów z klasy 9, zgłoszenie nr 1.829.563

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: uczestnik postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: brytyjski słowny znak towarowy „BECKER”, dla towarów z klasy 9; niemiecki graficzny znak towarowy nr 1.039.843 „BECKER”, dla towarów z klasy 9; niemiecki graficzny znak towarowy nr 1.016.927 „BECKER”, dla towarów z klasy 37; fiński słowny znak towarowy nr 116.880 „BECKER”, dla towarów z klasy 9; grecki słowny znak towarowy nr 82.339 „BECKER”, dla towarów z klasy 9; międzynarodowy słowny znak towarowy nr 473.178 „BECKER”, dla towarów z klasy 9.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uznać sprzeciw w odniesieniu do wszystkich spornych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 40/94 ponieważ nie ma prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd pomiędzy spornymi znakami towarowymi.


title: Sprawa T-684/14: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2014 r. – Krka przeciwko Komisji

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/34

         Skarga wniesiona w dniu 19 września 2014 r. – Krka przeciwko Komisji
   (Sprawa T-684/14)
   (2014/C 431/57)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Krka Tovarna Zdravil d.d. (Novo Mesto, Słowenia) (przedstawiciele: adwokaci T. Ilešič i M. Kocmut)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2014) 4955 final z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie AT.39612 – Perindopril (Servier), doręczonej skarżącej w dniu 11 lipca 2014 r., w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej, w szczególności art. 4, art. 7 ust. 4 lit. a), art. 8 i art. 9;

               —

               obciążenie Komisji wszystkimi kosztami i wydatkami, które skarżąca poniosła w związku z tym postępowaniem oraz

               —

               podjęcie innych kroków, które Sąd uzna za niezbędne.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja nie dokonała właściwej analizy kontekstu prawnego, faktycznego i gospodarczego sytuacji skarżącej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja doszła do błędnego wniosku, iż skarżąca i Servier były rzeczywistymi lub ewentualnymi konkurentami w rozumieniu art. 101 TFUE.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że błędny wniosek Komisji, iż ugoda patentowa zawarta przez skarżącą z Servierem ograniczyła konkurencję ze względu na cel w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE, opiera się na błędnej analizie stanu faktycznego i prawnego oraz na błędnym zastosowaniu ustalonych zasad dotyczących ograniczeń ze względu na cel.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący, tego, że Komisja naruszyła prawo do obrony skarżącej, dokonując niespójnej oceny umowy zbycia i licencji oraz niesłusznie stwierdziła, że umowa ta stanowi ograniczenie konkurencji ze względu na cel w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja niesłusznie stwierdziła, że umowy zawarte przez skarżącą z Servierem skutkowały ograniczeniem konkurencji w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący tego, że Komisja nie dokonała właściwej oceny argumentów podniesionych przez skarżącą na podstawie art. 101 ust. 3 TFUE.


title: Sprawa T-579/10: Wyrok Sądu z dnia 7 maja 2013 r. — macros consult przeciwko OHIM — MIP Metro (makro) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy makro — Firma macros consult GmbH — Prawo nabyte przed zgłoszeniem wspólnotowego znaku towarowego dające właścicielowi prawo do zakazania używania zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego — Niezarejestrowane oznaczenia chronione prawem niemieckim — Artykuł 5 Markengesetz — Artykuł 8 ust. 4, art. 53 ust. 1 lit. c) i art. 65 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               22.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/8

         Wyrok Sądu z dnia 7 maja 2013 r. — macros consult przeciwko OHIM — MIP Metro (makro)
   (Sprawa T-579/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy makro - Firma macros consult GmbH - Prawo nabyte przed zgłoszeniem wspólnotowego znaku towarowego dające właścicielowi prawo do zakazania używania zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego - Niezarejestrowane oznaczenia chronione prawem niemieckim - Artykuł 5 Markengesetz - Artykuł 8 ust. 4, art. 53 ust. 1 lit. c) i art. 65 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 178/13
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: macros consult GmbH (przedstawiciele: początkowo adwokat T. Raible, następnie adwokat M. Daubenmerkl)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo R. Manea, a następnie przez G. Schneider, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J.C. Plate i R. Kaase)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 października 2010 r. (sprawa R 339/2009-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy macros consult GmbH — Unternehmensberatung für Wirtschafts- und Finanztechnologie a MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               macros consult GmbH — Unternehmensberatung für Wirtschafts- und Finanztechnologie zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 19.2.2011.


title: Sprawa C-386/13: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Cypryjskiej

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/34

         Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Cypryjskiej
   (Sprawa C-386/13)
   2013/C 260/63
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Hetsch, K. Herrmann i M. Patakia)

      Strona pozwana: Republika Cypryjska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE (1) w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE (2) oraz 2003/30/WE (3) a w każdym razie, nie powiadamiając o tych przepisach Komisji, Republika Cypryjska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 27 ust. 1 wspomnianej dyrektywy;

               —

               zasądzenie od Republiki Cypryjskiej zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE okresowej kary pieniężnej w wysokości 11 404,80 EUR dziennie, licząc od dnia ogłoszenia wyroku Trybunału;

               —

               obciążenie Republiki Cypryjskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. dotyczy promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych i zmiany i w następstwie uchylenia dyrektyw 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (zwana dalej „dyrektywą 2009/28/WE”). Zgodnie z art. 1 wspomnianej dyrektywy ustanawia ona wspólne ramy dla promowania energii ze źródeł odnawialnych. Określa ona obowiązkowe krajowe cele ogólne w odniesieniu do całkowitego udziału energii ze źródeł odnawialnych w końcowym zużyciu energii brutto i w odniesieniu do udziału energii ze źródeł odnawialnych w transporcie. Ustanawia ona zasady dotyczące statystycznych przekazów między państwami członkowskimi, wspólnych projektów między państwami członkowskimi i z państwami trzecimi, gwarancji pochodzenia, procedur administracyjnych, informacji i szkoleń oraz dostępu energii ze źródeł odnawialnych do sieci elektroenergetycznej. Określa ona kryteria zrównoważonego rozwoju dla biopaliw i biopłynów.

               2)

               Zgodnie z art. 27 dyrektywy 2009/28/WE państwa członkowskie powinny przyjąć przepisy krajowe niezbędne do wykonania tej dyrektywy do dnia 5 grudnia 2010 r. i powiadomić Komisję o środkach, które podejmują; omawiane powiadomienie stanowi integralną część obowiązku transpozycji dyrektyw UE do prawa krajowego i obowiązku lojalnej współpracy a co znajduje również odzwierciedlenie w art. 260 ust. 3 TFUE.

               3)

               Na podstawie korespondencji z władzami cypryjskimi i zgłoszonych przepisów krajowych, w toku postępowania poprzedzającego wniesienie skargi i przed podjęciem decyzji o wniesieniu niniejszej skargi, Komisja stwierdziła, że Republika Cypryjska nie przyjęła wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do pełnego dostosowania krajowych ram prawnych do przepisów dyrektywy 2009/28/WE i postanowiła wnieść na podstawie art. 258, w związku z art. 260 ust. 3 TFUE, skargę o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w celu stwierdzenia przez Trybunał, że Republika Cypryjska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 27 ust. 1 wspomnianej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 140, z 5.6.2009, s. 16–62

      (2)  Dz.U. L 283, z 27.10.2001, s. 33–40

      (3)  Dz.U. L 140, z 17.5.2003, s. 42–46


title: Sprawa C-427/12: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/12

         Skarga wniesiona w dniu 19 września 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-427/12)
   2012/C 355/20
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Smulders, C. Zadra, E. Manhaeve, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 80 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych (1) w zakresie, w którym przepis ten przewiduje przyjęcie środków ustanawiających opłaty wnoszone na rzecz Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) w drodze aktu wykonawczego zgodnie z art. 291 TFUE, a nie w drodze aktu delegowanego zgodnie z art. 290 TFUE;

               —

               utrzymanie w mocy skutków unieważnionego przepisu oraz wszelkich aktów przyjętych na jego podstawie do czasu wejścia w życie, w rozsądnym terminie, nowego, zastępującego go przepisu;

               —

               obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

         Tytułem pomocniczym, gdyby Trybunał uznał, że powyższy wniosek o stwierdzenie nieważności w części jest niedopuszczalny,

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia w całości;

               —

               utrzymanie w mocy skutków wskazanego rozporządzenia oraz wszelkich aktów przyjętych na jego podstawie do czasu wejścia w życie, w rozsądnym terminie, nowej, zastępującej go regulacji;

               —

               obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja podnosi na poparcie swej skargi zarzut dotyczący naruszenia traktatu, a w szczególności systemu przekazywania uprawnień prawodawczych, które prawodawca Unii może przekazywać na rzecz Komisji na podstawie art. 290 i 291 TFUE.
   Komisja podnosi, że Rada i Parlament błędnie zadecydowały o przyznaniu Komisji kompetencji wykonawczych na podstawie art. 291 TFUE celem ustanowienia opłat wnoszonych na rzecz Europejskiej Agencji Chemikaliów. Zdaniem Komisji, akt który ma ona przyjąć na podstawie art. 80 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 należy bowiem uznać za akt delegowany w rozumieniu art. 290 TFUE, ponieważ ma on na celu uzupełnienie niektórych, innych niż istotnych, elementów aktu ustawodawczego. Mając na uwadze charakter przekazania uprawnień na rzecz Komisji, a także przedmiot aktu podlegającego przyjęciu na podstawie owych uprawnień, tego rodzaju akt powinien być przyjęty zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 290 TFUE, a nie zgodnie z procedurą art. 291 TFUE.

      (1)  Dz.U. L 167, s. 1.


title: Sprawa T-122/07: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2007 r. — Siemens i VA TECH Transmission & Distribution przeciwko Komisji

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/31

         Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2007 r. — Siemens i VA TECH Transmission & Distribution przeciwko Komisji
   (Sprawa T-122/07)
   (2007/C 140/52)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Siemens Aktiengesellschaft Österreich (Wiedeń, Austria) i VA TECH Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: H. Wollmann i F. Urlesberger, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stwierdza się w nim, że skarżące naruszyły art. 81 WE i art. 53 porozumienia o EOG w okresie od 20 września 1998 r. do 13 grudnia 2000 r., od 1 kwietnia 2002 r. do 9 października 2002 r. oraz od 21 stycznia 2004 r. do 11 maja 2004 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 tej decyzji w zakresie dotyczącym skarżących;

               —

               ewentualnie, obniżenie grzywien nałożonych na skarżące w art. 2 ust. 1 tej decyzji do wysokości nieprzekraczającej 1 980 000 EUR;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące kwestionują decyzję Komisji C(2006) 6762 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r. w sprawie COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową. W zaskarżonej decyzji na skarżące oraz inne przedsiębiorstwa zostały nałożone grzywny z tytułu naruszenia art. 81 WE i art. 53 porozumienia o EOG. Zdaniem Komisji, skarżące brały udział w serii porozumień i uzgodnionych praktyk w sektorze rozdzielnic z izolacją gazową.
   Po pierwsze skarżące opierają swoją skargę na naruszeniu art. 81 ust. 1 WE i art. 23 rozporządzenia (WE) nr 1/2003. (1) W związku z tym podnoszą one, że grzywna nałożona na spółkę VA TECH Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG jest nieproporcjonalnie wysoka w porównaniu z grzywnami nałożonymi na inne przedsiębiorstwa. Skarżące dodają, że przyjęty przez Komisję sposób podziału całkowitej kwoty grzywien między poszczególne przedsiębiorstwa naruszał zasadę ne bis in idem. Skarżące twierdzą jeszcze, że Komisja niewłaściwie oceniła czas trwania naruszenia. Ponadto, Komisja miała uznać bez przekonującego dowodu, że do dnia 13 grudnia 2000 r. celem lub skutkiem zarzucanego naruszenia było ograniczenie konkurencji w obrębie Wspólnoty. Wreszcie w związku z pierwszym zarzutem prawnym skarżące podnoszą, że przy ustalaniu grzywien niesłusznie nie uwzględniono okoliczności łagodzących oraz komunikatu w sprawie współpracy.
   Po drugie skarżące podnoszą, że Komisja dopuściła się naruszenia istotnych wymogów proceduralnych. W związku z tym wskazują one na naruszenie prawa do przedstawienia stanowiska.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, str. 1).


title: Sprawa T-290/04: Skarga wniesiona dnia 21 lipca 2004 r. przez Miguela Teixeira Gaspar, Pedra Paixão Telhada, Ricarda Jorge da Silva Seara Pinto de Amorim i Fernanda Miguela Santoss Ribeiro przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/36

         Skarga wniesiona dnia 21 lipca 2004 r. przez Miguela Teixeira Gaspar, Pedra Paixão Telhada, Ricarda Jorge da Silva Seara Pinto de Amorim i Fernanda Miguela Santoss Ribeiro przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa T-290/04)
   (2004/C 262/69)
   Język postępowania: portugalski
   Dnia 21 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) przez Miguela Teixeira Gaspar, Pedra Paixão Telhada, Ricarda Jorge da Silva Seara Pinto de Amorim i Fernanda Miguela Santosa Ribeiro zamieszkałych q Parede i Brandosa (Portugalia), reprezentowanych przez adwokatów Anę Clarę Santos i Ines Alòves Guerra.
   Skarżący wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji czwartej izby OHIM z dnia 17 marca 2004 r., w sprawie R 0682/2001-4, notyfikowanej skarżącym dnia 18 maja 2004 r.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy

               João Pedro Lamúrias Escoval

               Znak wspólnotowy będący przedmiotem wniosku

               Znak graficzny „MOONSPELL” – wniosek nr 483438, używany dla produktów i usług klasy 41 (taśma muzyczna)

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia będącego przedmiotem sprzeciwu

               Skarżący

               Znak towarowy lub oznaczenie będące przedmiotem sprzeciwu

               Znak imienny „MOONSPELL” używany przez skarżących dla produktów i usług klasy 41 (taśma muzyczna)

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów

               Odrzucenie sprzeciwu

               Decyzja Izby Odwoławczej

               Oddalenie skargi

               Argumenty przywołane w skardze

               Naruszenie art. 8 ust. 1, 2 litera c) i 4 oraz art. 75 i 76 Rozporządzenia Rady 40/94 (1). Znak w sposób powszechnie używany przez skarżących w momencie wniesienia wniosku do przedmiotowego rejestru. Niedbała ocena dowodów przedstawionych przez skarżących.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa T-554/10: Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2010 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Frontex

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/54

         Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2010 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Frontex
   (Sprawa T-554/10)
   ()
   2011/C 30/95
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis i M. Dermitzakis, lawyers)

      Strona pozwana: European Agency for the Management of Operational Cooperation at the External Borders (FRONTEX)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji FRONTEX o odrzuceniu oferty skarżącej przedstawionej w otwartym postępowaniu przetargowym Frontex/OP/98/2010 — EOROSUR szeroki projekt pilotażowy (Dz.U. 2010, S 90-134098) oraz wszystkich późniejszych decyzji FRONTEX, w tym decyzji o udzieleniu zamówienia wybranemu oferentowi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji FRONTEX o odrzuceniu oferty skarżącej przedstawionej w ramach części 1 i 6 otwartego postępowania przetargowego Frontex/OP/87/2010 — umowa ramowa (Dz.U. 2010, S 66-098323) oraz wszystkich późniejszych decyzji FRONTEX, w tym decyzji o udzieleniu zamówienia wybranemu oferentowi;

               —

               zasądzenie od FRONTEX na rzecz skarżącej odszkodowania w wysokości 9 358 915,00 EUR w związku ze szkodą poniesioną wskutek spornego postępowania przetargowego;

               —

               zasądzenie od FRONTEX na rzecz skarżącej odszkodowania w wysokości 935 891,00 EUR w związku z utratą możliwości i w związku ze szkodą w reputacji i wiarygodności; oraz

               —

               obciążenie FRONTEX poniesionymi przez skarżącą kosztami postępowania i innymi kosztami oraz wydatkami związanymi z niniejszą skargą, nawet w wypadku jej oddalenia.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie skarżąca żąda stwierdzenia nieważności decyzji pozwanej z dni 16 września 2010 r. i 20 października 2010 r. o odrzuceniu oferty skarżącej przedstawionej w postępowaniu przetargowym Frontex/OP/98/2010 — EOROSUR szeroki projekt pilotażowy (Dz.U. 2010, S 90-134098) oraz w ramach części 1 i 6 otwartego postępowania przetargowego Frontex/OP/87/2010 — umowa ramowa (Dz.U. 2010, S 66-098323), a ponadto wszystkich późniejszych decyzji FRONTEX, w tym decyzji o udzieleniu zamówienia wybranemu oferentowi. Skarżąca żąda ponadto zasądzenia odszkodowania w związku ze szkodą poniesioną wskutek postępowania przetargowego.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi następujące zarzuty.
   Po pierwsze skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła art. 100 ust. 2 rozporządzenia finansowego (1) — obowiązek wskazania podstaw decyzji — bowiem FRONTEX odmówił przedstawienia skarżącej wystarczającego uzasadnienia lub wyjaśnienia.
   Ponadto skarżąca podnosi, że pozwana dopuściła się wielu poważnych błędów w ocenie, naruszyła zasadę niedyskryminacji i nie dochowała kryteriów wykluczenia, naruszając w ten sposób art. 93 ust. 1 lit. f) i art. 94 rozporządzenia finansowego.
   Wreszcie, skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła zasadę dobrej administracji, ponieważ niezgodnie z prawem pomieszała kryteria oceny i przyznania zamówienia.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002 L 248, s. 1)


title: Sprawa T-557/17: Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2017 r. – Liaño Reig/SRB

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/24

         Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2017 r. – Liaño Reig/SRB
   (Sprawa T-557/17)
   (2017/C 357/32)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Carmen Liaño Reig (Alcobendas, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat F. López Antón)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               na podstawie przedstawionych w motywach 3.1–3.4 niniejszej skargi względów stwierdzenie nieważności aktu, o którym mowa w art. 6 pkt 1 lit. d) zaskarżonej decyzji, nakazującego zamianę na akcje nowej emisji Banco Popular Español S.A. instrumentu w Tier II związanego z obligacjami podporządkowanymi wyemitowanymi przez BPE Financiaciones S.A. o numerze ISIN XS0550098569 wskazanymi jako #4, w zakresie w jakim akt ten jest niedopuszczalny i sprzeczny z rozporządzeniem i z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej;

               —

               w wypadku gdyby Sąd uwzględnił żądanie podniesione w poprzednim punkcie, zważywszy, że na podstawie motywu 91 i art. 85 ust. 4 akapit ostatni dyrektywy unieważnienie decyzji organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji pozostaje bez wpływu na wszelkie późniejsze czynności administracyjne lub transakcje na podstawie unieważnionej decyzji, zgodnie z przepisami tego artykułu, zasądzenie od SRB na podstawie art. 87 ust. 3 rozporządzenia zapłaty na rzecz skarżącej odszkodowania za stratę poniesioną z powodu stwierdzenia nieważności decyzji, o której mowa w poprzednim punkcie.
               W tym celu poniesiona przez skarżącą szkoda jest określona na bieżącą wartość w dniu zapłaty kwoty 50 000 EUR odpowiadającej wartości nominalnej obligacji z datą wykupu w dniu 22 października 2020 r. wyemitowanej przez BPE Financiaciones S.A. o numerze ISIN XS0550098569, będącą w posiadaniu skarżącej w dniu wydania decyzji, powiększonej o odsetki obliczone według stałej rocznej stopy oprocentowania w wysokości 6,873 %, którą przyniosłaby wspomniana obligacja od dnia 7 czerwca 2017 r. (data wydania decyzji) do dnia 22 października 2020 r. (data wykupu tej obligacji);

               —

               tytułem ewentualnym względem żądań wskazanych w poprzednich punktach i na podstawie motywu 3.5 niniejszej skargi, zasądzenie od SRB zapłaty odszkodowania na rzecz skarżącej odpowiadającego kwocie, jaką skarżąca otrzymałaby jako posiadacz obligacji o numerze ISIN XS0550098569 wyemitowanej przez BPE Financiaciones S.A., gdyby spółka ta została zlikwidowana w dniu wydania decyzji z powodu standardowego postępowania upadłościowego, uwzględniając, że skarżąca nie otrzymała żadnego rekompensaty lub wynagrodzenia ani w następstwie zamiany na akcje nowej emisji Banco Popular Español S.A. wspomnianej obligacji, której była posiadaczem, ani na podstawie przeniesienia tych akcji na rzecz Banco Santander S.A.;

               —

               w przypadku gdyby BPE Financiaciones S.A. nie spełniał (jak twierdzi skarżąca) określonych w hiszpańskich przepisach przesłanek wszczęcia w odniesieniu do wspomnianej spółki standardowego postępowania upadłościowego zakończonego jej likwidacją w dniu wydania decyzji, kwota odszkodowania, którą powinna otrzymać skarżąca, jest ustalona na 50 000 EUR i odpowiada wartości nominalnej wspomnianej obligacji wyemitowanej przez wspomnianą spółkę, której to obligacji spółka ta była posiadaczem;

               —

               w przypadku gdyby były spełnione określone w hiszpańskich przepisach przesłanki wszczęcia standardowego postępowania upadłościowego zakończonego likwidacją BPE Financiaciones S.A w dniu wydania decyzji, żądana kwota odszkodowania będzie odpowiadała kwocie wynikającej z wyceny, którą należy przeprowadzić zgodnie z art. 20 ust. 16–18 rozporządzenia;

               —

               tytułem ewentualnym względem żądań wskazanych w poprzednich punktach i na podstawie motywu 3.6 niniejszej skargi, zasądzenie od SRB zapłaty tytułem odszkodowania na rzecz skarżącej proporcjonalnej kwoty, która byłaby jej należna w przypadku gdyby zostały zamienione na akcje Banco Popular Español S.A. wszystkie wyemitowane przez Banco Popular Español S.A. Istniejące w dniu wydania decyzji obligacje podporządkowane, które nie zostały zamienione na akcje tej instytucji zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. d) decyzji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa T-319/04: Skarga wniesiona dnia 27 lipca 2004 r. przez Port Support Customs Rotterdam BV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/48

         Skarga wniesiona dnia 27 lipca 2004 r. przez Port Support Customs Rotterdam BV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-319/04)
   (2004/C 262/90)
   Język postępowania: niderlandzki
   Dnia 27 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesiona przez Port Support Customs Rotterdam BV z siedzibą w Rotterdamie (Królestwo Niderlandów), reprezentowany przez T. M. Jansena.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 18 maja 2004 r.,

               —

               nakazanie pozwanej, by przedstawiła skarżącemu informacje i przesłała kopię dokumentów, o których udostępnienie wnioskował.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący wystąpił o dostęp do sprawozdania służbowego Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) dotyczącego obuwia i wyrobów tekstylnych pochodzących z Kambodży. Uzyskał on tylko częściowy dostęp do sprawozdania i wobec tego wystąpił również o uzyskanie dostępu do nieujawnionych części sprawozdania. Dostępu tego nie uzyskał.
   Na poparcie swojego wniosku skarżący wskazuje na naruszenie art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 z dnia 30 maja 2001 r. Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji. (1) Skarżący wskazuje, że Komisja nie udzieliła odpowiedzi na jego wniosek potwierdzający.

      (1)  Dz.U. L 145, str. 43.


title: Sprawa C-59/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 7 lutego 2014 r. – Firma Ernst Kollmer Fleischimport und -export przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 7 lutego 2014 r. – Firma Ernst Kollmer Fleischimport und -export przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-59/14)
   2014/C 142/17
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Firma Ernst Kollmer Fleischimport und -export

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy konieczną przesłanką nieprawidłowości wymaganej do rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia zgodnie z art. 3 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95 i zdefiniowanej w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95 (1), w przypadku gdy naruszenie przepisów prawa wspólnotowego zostało stwierdzone dopiero po wystąpieniu szkody, jest, by obok działania lub zaniechania ze strony podmiotu gospodarczego spowodowana została szkoda w ogólnym budżecie Unii lub w budżetach, które są zarządzane przez Unię, tak że termin przedawnienia zaczyna biec dopiero od momentu wystąpienia szkody czy też termin przedawnienia zaczyna biec niezależnie od momentu wystąpienia szkody z chwilą działania lub zaniechania ze strony podmiotu gospodarczego, które stanowi naruszenie przepisów prawa wspólnotowego?

               2)

               Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze brzmi w ten sposób, że termin przedawnienia zaczyna biec dopiero z momentem wystąpienia szkody, to czy w związku z żądaniem zwrotu ostatecznie przyznanej refundacji wywozowej szkoda w rozumieniu art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95 powstaje już w momencie, gdy eksporterowi wypłacono kwotę równą refundacji wywozowej w rozumieniu art. 5 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 565/80, nie zwracając przy tym zabezpieczenia w rozumieniu art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 565/80, czy też szkoda powstaje dopiero w momencie zwrotu zabezpieczenia lub ostatecznego przyznania refundacji wywozowej?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich, Dz.U. L 312, s. 1.


title: Sprawy połączone C-463/10 P i C-475/10 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 października 2011 r. — Deutsche Post AG i Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Pomoc państwa — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Artykuł 10 ust. 3 — Decyzja nakazująca udzielenie informacji — Akt zaskarżalny w rozumieniu art. 263 TFUE)

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 października 2011 r. — Deutsche Post AG i Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawy połączone C-463/10 P i C-475/10 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Artykuł 10 ust. 3 - Decyzja nakazująca udzielenie informacji - Akt zaskarżalny w rozumieniu art. 263 TFUE)
   2011/C 355/10
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Deutsche Post AG (przedstawiciele: J. Sedemund i T. Lübbig, Rechtsanwälte), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze, J. Möller i N. Graf Vitzthum, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Martenczuk i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) z dnia 14 lipca 2010 r. w sprawie T-570/08 Deutsche Post przeciwko Komisji, w którym Sąd uwzględnił zarzut niedopuszczalności podniesiony przez Komisję i w ten sposób odrzucił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w piśmie Komisji z dnia 30 października 2008 r. zawierającym nakaz udzielenia informacji w postępowaniu dotyczącym pomocy państwa dla spółki Deutsche Post AG — Błędna wykładnia pojęcia „akt zaskarżalny” w rozumieniu art. 230 WE — Nieuwzględnienie rodzaju i skutków prawnych zaskarżonego aktu — Naruszenie zasady skutecznej ochrony sądowej

      Sentencja

               1)

               Uchyla się postanowienia Sądu Unii Europejskiej z dnia 14 lipca 2010 r. w sprawach T-570/08 Deutsche Post przeciwko Komisji oraz T-571/08 Niemcy przeciwko Komisji.

               2)

               Oddala się zarzuty niedopuszczalności podniesione przed Sądem Unii Europejskiej przez Komisję Europejską.

               3)

               Zwraca się sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Unii Europejskiej w celu wydania orzeczenia w przedmiocie podniesionych przez spółkę Deutsche Post (T-570/08) oraz Republikę Federalną Niemiec (T-571/08) wniosków o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 30 października 2008 r. nakazującej Republice Federalnej Niemiec udzielić informacji w ramach postępowania w sprawie pomocy państwa dla spółki Deutsche Post AG.

               4)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawach.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 32 z 7.2.2009 .

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/1

         (2009/C 44/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 32 z 7.2.2009.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 19 z 24.1.2009.

      Dz.U. C 6 z 10.1.2009.

      Dz.U. C 327 z 20.12.2008.

      Dz.U. C 313 z 6.12.2008.

      Dz.U. C 301 z 22.11.2008.

      Dz.U. C 285 z 8.11.2008.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-192/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 13 kwietnia 2017 r. – Cobra SpA/Ministero dello Sviluppo Economico

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 13 kwietnia 2017 r. – Cobra SpA/Ministero dello Sviluppo Economico
   (Sprawa C-192/17)
   (2017/C 231/09)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnosząca odwołanie: Cobra SpA

      Druga strona postępowania: Ministero dello Sviluppo Economico

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywę 1999/5/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że producent, który stosuje procedurę przewidzianą w akapicie drugim załącznika III, przy występowaniu zharmonizowanych norm, które określają zestaw zasadniczych testów radiowych do wykonania, powinien zwrócić się do jednostki notyfikowanej i w konsekwencji dołączyć do oznakowania CE (poświadczającego zgodność z zasadniczymi wymogami określonymi tą dyrektywą) numer identyfikacyjny tej jednostki notyfikowanej?

               2)

               W wypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: Czy producent, który po zastosowaniu procedury przewidzianej w akapicie drugim załącznika III, przy występowaniu zharmonizowanych norm określających zestaw zasadniczych testów radiowych do wykonania, zwrócił się jednak z własnej woli do jednostki notyfikowanej o potwierdzenie wykazu wyżej wymienionych testów, powinien dołączyć do oznakowania CE poświadczającego zgodność z zasadniczymi wymogami określonymi w dyrektywie 1999/5/WE numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej?

               3)

               W wypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy producent, który po zastosowaniu procedury przewidzianej w akapicie drugim załącznika III, przy występowaniu zharmonizowanych norm określających zestaw zasadniczych testów radiowych do wykonania, i po zwróceniu się jednak z własnej woli do jednostki notyfikowanej o potwierdzenie wykazu wyżej wymienionych testów dołączył z własnej woli do produktu numer identyfikacyjny wspomnianej jednostki, powinien umieścić numer identyfikacyjny tej jednostki także na produkcie i jego opakowaniu?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1999/5/WE z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności (Dz.U. L 91, s. 10).


title: Sprawa T-369/05: Skarga wniesiona w dniu  23 września 2005 r. – Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/35

         Skarga wniesiona w dniu 23 września 2005 r.– Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji
   (Sprawa T-369/05)
   (2005/C 296/72)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Skarżąca: Królestwo Hiszpanii (Przedstawiciel: D. Fernando Díez Morena)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 15 lipca 2005 r. (2005/555/2685) w części dotyczącej korekt finansowych przeprowadzonych względem Hiszpanii w zakresie modernizacji i restrukturyzacji winnic oraz w zakresie środków usprawniających produkcję i obrót miodem,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i podstawowe argumenty
   Niniejsza skarga kierowana jest przeciwko decyzji Komisji z dnia 15 lipca 2005 r. (2005/555/CE) wyłączającej się z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez różne Państwa Członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji EFOGR. Wyłączenia zawarte w powołanej decyzji obejmują między innymi korekty finansowe, które dotyczą Królestwa Hiszpanii, zastosowane w sektorach owoców i warzyw, mleka, składowania w magazynach państwowych, wina i tytoniu, premii za zwierzęta i sektorze miodu.
   Niniejsza skarga dotyczy wyłącznie korekty kwot wypłaconych w ramach odszkodowania za utratę przychodów w sektorze wina (4.790.799,61 euro) i korekty dokonanej w związku z włączeniem do finansowania z EFOGR VAT w sektorze miodu (58.315,34 euro). Skarżące Państwo utrzymuje, że Komisja opiera się na zwężającej wykładni rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina (1). Państwo to sprzeciwia się również systemowi VAT w usprawnianiu produkcji i obrotu miodem.
   Władze hiszpańskie uważają, że:

               —

               utrata przychodu nie jest związana z wykarczowaniem, lecz z samą uprawą, oraz

               —

               twierdzenie Komisji, iż VAT nie może być uznawany za interwencje zmierzającą do ustabilizowania rynków, a w związku z tym nie może być finansowany z Sekcji Gwarancji EFOGR, jest pozbawione jakiejkolwiek podstawy prawnej.

      (1)  Dz.U. L 179, z 14.7.1999, str. 1.


title: Sprawa T-381/09: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2009 r. — RWE Transgas przeciwko Komisji

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/22

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2009 r. — RWE Transgas przeciwko Komisji
   (Sprawa T-381/09)
   2009/C 297/33
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: RWE Transgas a.s. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciele: adwokaci W. Deselaers, D. Seeliger i S. Einhaus)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności pkt 89 lit. a) zdanie trzecie decyzji Komisji C(2009) 4694 z dnia 12 czerwca 2009 r., zgodnie z którym rezerwacje skarżącej i Gazpromu należy rozpatrywać łącznie i nie mogą one przekraczać razem 50 % tak długo, jak istnieją między nimi długoterminowe i istotne porozumienia w sprawie dostaw gazu;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności decyzji w całości, i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca, importer gazu do Republiki Czeskiej, kwestionuje pismo z dnia 12 czerwca 2009 r. adresowane przez Komisję do niemieckiego organu regulacji energetyki Bundesnetzagentur, w którym Komisja wzywa ten organ do zmiany niektórych aspektów odstępstwa przyznanego w odniesieniu do projektu gazociągu Ostseepipeline-Anbindungsleitung (zwanego dalej „OPAL”) na podstawie art. 22 dyrektywy 2003/55/WE (1). Skarżąca krytykuje to, że jeden z wymogów Komisji prowadzi do ograniczenia dostępu skarżącej do zdolności transportowych w punktach wyjścia OPAL w Republice Czeskiej bądź do uniemożliwienia jej tego dostępu.
   Na poparcie skargi skarżąca twierdzi po pierwsze, że pozwana naruszyła przysługujące jej prawo do bycia wysłuchanym, gdyż nie dała jej możliwości do zajęcia stanowiska w kwestii ciążącego na niej wymogu przed jego nałożeniem.
   Po drugie, skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła jej prawo dostępu do akt, gdyż nie umożliwiła jej wglądu do akt postępowania.
   Wreszcie skarżąca zarzuca pozwanej, że błędnie zastosowała art. 22 ust. 4 dyrektywy 2003/55/WE oraz naruszyła zasadę proporcjonalności, zasadę równości i obowiązek uzasadnienia (art. 253 WE).

      (1)  Dyrektywa 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 98/30/WE (Dz.U. L 176, s. 57).


title: Sprawa T-243/09: Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2009 r. — Fedecom przeciwko Komisji

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/43

         Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2009 r. — Fedecom przeciwko Komisji
   (Sprawa T-243/09)
   2009/C 205/78
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Fédération de l’Organisation Economique Fruits et Légumes (Fedecom) (Paryż, Francja) (przedstawiciel: C. Galvez, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 230 akapit czwarty traktatu WE;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 203 wersja ostateczna z dnia 28 stycznia 2009 r. (1), w której Komisja uznała za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc państwa przyznaną przez Republikę Francuską producentom owoców i warzyw w ramach „planów interwencyjnych” zmierzającą do ułatwienia handlu produktami rolnymi zbieranymi we Francji i nakazała Republice Francuskiej odzyskanie tej pomocy.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty dotyczące:

               —

               niewłaściwej interpretacji pojęcia pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE w zakresie, w jakim Komisja uznała, że omawiane dobrowolne składki wpłacane przez producentów w ramach planu na rok gospodarczy (udziały producentów) stanowią zasoby państwa;

               —

               niewłaściwej interpretacji przepisów art. 87 ust. 3 WE w zakresie, w jakim Komisja uznała, że środki wdrażane w ramach planów interwencyjnych były niezgodne ze wspólnym rynkiem nie przeprowadziwszy uprzednio szczegółowej analizy każdego planu interwencyjnego;

               —

               naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań w zakresie, w jakim bezczynność Komisji w okresie dziesięciu lat, w którym podczas gdy Komisja była z pewnością poinformowana o istnieniu planów interwencyjnych, mogła wzbudzić uzasadnione oczekiwania producentów co do prawidłowości planów interwencyjnych.

      (1)  Dz.U. L 127, s. 11.


title: Sprawa C-390/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 2 października 2009 r. — Reti Televisive Italiane SpA (RTI) przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Communicazioni

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 2 października 2009 r. — Reti Televisive Italiane SpA (RTI) przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Communicazioni
   (Sprawa C-390/09)
   2009/C 312/32
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Reti Televisive Italiane SpA (RTI)

      Strona pozwana: Autorità per le Garanzie nelle Communicazioni

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 18 i art. 18a dyrektywy 89/552/EWG (1) ze zmianami wprowadzonymi dyrektywą 97/36/WE (2) należy uważać za przepisy w wystarczającym stopniu precyzyjne i bezwarunkowe w taki sposób, że mogą one po upływie terminu transpozycji mieć pierwszeństwo nad sprzecznymi z nimi przepisami prawa wewnętrznego i uzupełniać, zgodnie z prawidłową wykładnią art. 249 akapit trzeci traktatu przepisy krajowe obowiązujące w tym względzie i czy mogą one podlegać wykonaniu przez organ administracyjny taki jak AGCOM, który posiada uprawnienia wykonawcze w stosunku do prawa krajowego?

               2)

               Czy art. 18 i art. 18a dyrektywy 89/552/EWG ze zmianami wprowadzonymi dyrektywą 97/36/WE należy interpretować w ten sposób, że w zakresie wykraczającym poza obowiązkowy minimalny czas trwania okienek eksploatacyjnych telezakupów wynoszący 15 minut wszelkie uzupełniające formy telezakupów, nawet jeśli ich czas trwania przekracza 3 minuty ale jest krótszy niż 15 minut należy kwalifikować jako „informację o charakterze telezakupów”, która podlega czasowym ograniczeniom ustanowionym dla informacji reklamowych?

               3)

               Czy art. 1 lit. c), art. 10, art. 11 i art. 18 ust. 3 dyrektywy 89/552/EWG ze zmianami wprowadzonymi dyrektywą 97/36/WE należy interpretować w ten sposób, że informacje nadawcy o jego własnych programach nadawane nieodpłatnie są objęte zakresem pojęcia reklamy dla celów stosowania do nich sposobów odróżnienia informacji reklamowych od reszty programu i włączania reklamy w ramy transmisji telewizyjnych?

               4)

               Czy art. 1 lit. c), art. 10, art. 11 i art. 18 ust. 3 dyrektywy 89/552/EWG ze zmianami wprowadzonymi dyrektywą 97/36/WE należy interpretować w ten sposób, że działalność informacji i komunikacji instytucjonalnej, o której mowa we włoskiej ustawie nr 150 z dnia 7 czerwca 2000 r., włącznie z informacjami użyteczności społecznej i w interesie publicznym jest objęta zakresem pojęcia reklamy dla celów stosowania do niej sposobów odróżnienia informacji reklamowych od reszty programu i włączania reklamy w ramy transmisji telewizyjnych?

      (1)  Dz. U. L 298, s. 23.

      (2)  Dz. U. L 265, s. 42.


title: Sprawa T-86/15: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2015 r. – Aston Martin Lagonda/OHIM (Przedstawienie osłony chłodnicy umiejscowionej na przodzie pojazdu silnikowego)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/58

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2015 r. – Aston Martin Lagonda/OHIM (Przedstawienie osłony chłodnicy umiejscowionej na przodzie pojazdu silnikowego)
   (Sprawa T-86/15)
   (2015/C 138/75)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aston Martin Lagonda Ltd (Gaydon, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: D. Farnsworth, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Wspólnotowy znak towarowy należący do kategorii „inne” przedstawiający osłonę chłodnicy umiejscowioną na przodzie pojazdu silnikowego – zgłoszenie nr 12 218 418

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie R 1795/2014-2

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim podtrzymano w niej stanowisko eksperta, że zgłoszony znak towarowy był prima facie pozbawiony charakteru odróżniającego w stosunku do przedmiotowych towarów i usług;

               —

               dopuszczenie publikacji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 12 218 418; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-416/06: Postanowienie Sądu z dnia 21 stycznia 2011 r. — Sumitomo Chemical Agro Europe przeciwko Komisji

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/27

         Postanowienie Sądu z dnia 21 stycznia 2011 r. — Sumitomo Chemical Agro Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-416/06) (1)

   2011/C 89/53
   Język postępowania: angielski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.


title: Sprawa T-435/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 czerwca 2009 r. — Danjaq przeciwko OHIM — Mission Productions (Dr. No) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Dr. No — Sprzeciw właściciela niezarejestrowanych słownych znaków towarowych i oznaczeń Dr. No i Dr. NO — Brak przesłanki wcześniejszych znaków towarowych — Brak oznaczenia odróżniającego używanego w obrocie handlowym — Artykuł 8 ust. 1 lit. a) i b), art. 8 ust. 2 lit. c) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. a) i b), art. 8 ust. 2 lit. c) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009] — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 73 rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/16

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 czerwca 2009 r. — Danjaq przeciwko OHIM — Mission Productions (Dr. No)
   (Sprawa T-435/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Dr. No - Sprzeciw właściciela niezarejestrowanych słownych znaków towarowych i oznaczeń Dr. No i Dr. NO - Brak przesłanki wcześniejszych znaków towarowych - Brak oznaczenia odróżniającego używanego w obrocie handlowym - Artykuł 8 ust. 1 lit. a) i b), art. 8 ust. 2 lit. c) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. a) i b), art. 8 ust. 2 lit. c) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009] - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 73 rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2009/C 193/22
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Danjaq, LLC (Santa Monica, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: G. Hobbs, QC, G. Hollingworth, barrister, S. Skrein i L. Berg, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Mission Productions Gesellschaft für Film-, Fernseh- und Veranstaltungsproduktion mbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Lewinsky)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 września 2005 r. (sprawa R 1118/2004-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Danjaq, LLC a Mission Productions Gesellschaft für Film-, Fernseh- und Veranstaltungsproduktion mbH.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Danjaq, LLC zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006.


title: Sprawa C-517/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Namur – Belgia) – Proximus SA, dawniej Belgacom SA, który wstąpił w miejsce Belgacom Mobile SA/Province de Namur (Odesłanie prejudycjalne — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Dyrektywa 97/13/WE — Artykuły 4 i 11 — Dyrektywa 2002/20/WE — Artykuł 6 — Wymogi związane z ogólnym zezwoleniem i prawami użytkowania radiowych częstotliwości i numerów oraz szczegółowe obowiązki — Artykuł 13 — Opłata za prawo instalowania urządzeń — Zakres stosowania — Uregulowania prowincjonalne — Opłata od słupów lub urządzeń nadawczo-odbiorczych sieci telefonii ruchomej)

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Namur – Belgia) – Proximus SA, dawniej Belgacom SA, który wstąpił w miejsce Belgacom Mobile SA/Province de Namur
   (Sprawa C-517/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Dyrektywa 97/13/WE - Artykuły 4 i 11 - Dyrektywa 2002/20/WE - Artykuł 6 - Wymogi związane z ogólnym zezwoleniem i prawami użytkowania radiowych częstotliwości i numerów oraz szczegółowe obowiązki - Artykuł 13 - Opłata za prawo instalowania urządzeń - Zakres stosowania - Uregulowania prowincjonalne - Opłata od słupów lub urządzeń nadawczo-odbiorczych sieci telefonii ruchomej))
   (2016/C 068/03)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de première instance de Namur

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Proximus SA, dawniej Belgacom SA, który wstąpił w miejsce Belgacom Mobile SA

      Strona pozwana: Province de Namur

      Sentencja

   Artykuły 6 i 13 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach) należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by opłata taka jak opłata sporna w postępowaniu głównym została nałożona na osobę fizyczną lub prawną użytkującą słup lub urządzenie nadawczo-odbiorcze sieci telefonii ruchomej.

      (1)  Dz.U. C 352 z 30.11.2013.


title: Sprawa C-617/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-496/07 Repsol Lubricantes y Especialidades i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu w dniu 27 listopada 2013 r. przez Repsol Lubricantes y Especialidades

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-496/07 Repsol Lubricantes y Especialidades i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu w dniu 27 listopada 2013 r. przez Repsol Lubricantes y Especialidades
   (Sprawa C-617/13 P)
   2014/C 24/28
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Repsol Lubricantes y Especialidades, S.A., Repsol Petróleo, S.A. y Repsol, S. A. (przedstawiciele: L. Ortiz Blanco, J.L. Buendía Sierra, M. Muñoz de Juan, Á. Givaja Sanz i A. Lamadrid de Pablo, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               1)

               uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie dotyczącym:

                           —

                           przypisania odpowiedzialności solidarnej spółkom Repsol Petróleo, SA, i Repsol YPF, SA (obecnie Repsol, SA),

                           —

                           błędnego uwzględnienia przy obliczaniu grzywny okresu 1998-2002,

                           —

                           błędnego uwzględnienia przez Sąd ustalonej przez Komisję kwoty podstawowej grzywny z naruszeniem przysługującego mu prawa nieograniczonego orzekania i zasady proporcjonalności;

               2)

               stwierdzenie nieważności spornej decyzji w tym zakresie;

               3)

               zmniejszenia, w ramach przysługującego mu prawa nieograniczonego orzekania, kwoty grzywny o wartość uznaną przezeń za odpowiednią;

               4)

               stwierdzenie nieuzasadnionej przewlekłości postępowania przed Sądem, efektem której doszło do naruszenia prawa do skutecznego środka prawnego oraz zasady, zgodnie z którą sprawa winna zostać sprawiedliwie rozpatrzona w rozsądnym terminie (art. 47 Karty i art. 6 EKPC);

               5)

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               W pierwszej kolejności Repsol twierdzi, że doszło do naruszenia prawa przy stosowaniu w wyroku metody służącej ocenie dowodów przedstawionych na poparcie twierdzenia o pełnej i rzeczywistej samodzielności gospodarczej spółki zależnej Repsol Lubricantes y Especialidades, SA; w dalszej kolejności podnosi ona brak uzasadnienia.

               2)

               W drugiej kolejności Repsol twierdzi, że w zaskarżonym wyroku dokonano błędnej wykładni komunikatu o łagodzeniu sankcji z 2002 r.

               3)

               W trzeciej kolejności Repsol stoi na stanowisku, że wyrok ten narusza art. 261 TFUE i zasadę proporcjonalności ze względu na to, iż Sąd uchybił ciążącemu na nim w ramach prawa nieograniczonego orzekania obowiązkowi kontroli w zakresie dotyczącym grzywien nakładanych w sprawach z zakresu konkurencji.

               4)

               Repsol podnosi wreszcie, że, nie wydając rozstrzygnięcia w rozsądnym terminie, Sąd ze względu dopuścił się naruszenia art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (1) i art. 6 Europejskiej konwencji praw człowieka.

      (1)  Dz.U. 2000, C 364, s 1.


title: Sprawa T-155/12: Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2012 r. — Schulze przeciwko OHIM — NKL (Klassiklotterie)

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/31

         Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2012 r. — Schulze przeciwko OHIM — NKL (Klassiklotterie)
   (Sprawa T-155/12)
   2012/C 165/52
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Hans Gerd Schulze (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Lodigkeit)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: NKL Nordwestdeutsche Klassenlotterie (Hamburg)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 30 stycznia 2012 r. (sprawa R 600/2011-4) w zakresie dotyczącym odmowy rejestracji znaku towarowego „Klassiklotterie”;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Klassiklotterie” dla towarów i usług z klas 28, 35 i 41 (zgłoszenie nr 8 554 354).

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: NKL Nordwestdeutsche Klassenlotterie

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Niemiecki słowny znak towarowy „NKL-Klassiklotterie”, zarejestrowany dla towarów i usług z klas 16, 35 i 41 (znak towarowy nr 2 904 650).

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-6/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Symvoulion tis Epikrateias (Grecja), wydanym dnia 17 listopada 2004 r. w sprawie MEDIPAC - Th. KAZANTZIDIS przeciwko VENIZELEIO-PANANEIO (PE.S.Y KRITIS)

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Symvoulion tis Epikrateias (Grecja), wydanym dnia 17 listopada 2004 r. w sprawie MEDIPAC - Th. KAZANTZIDIS przeciwko VENIZELEIO-PANANEIO (PE.S.Y KRITIS)
   (Sprawa C-6/05)
   (2005/C 69/14)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 5 stycznia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Symvoulion tis Epikrateias (Grecja), wydanym w dniu 17 listopada 2004 r. w sprawie MEDIPAC - Th. KAZANTZIDIS przeciwko VENIZELEIO-PANANEIO (PE.S.Y KRITIS). Symvoulion tis Epikrateias zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy podczas przetargu, regulowanego przez dyrektywę Rady 93/36/EWG, mającego na celu dostawę wyrobów medycznych w rozumieniu dyrektywy 93/42/EWG, gdy kryterium tego przetargu jest najniższa cena, instytucja zamawiająca, działająca w charakterze nabywcy towarów, może podczas fazy oceny technicznej odrzucić – na mocy przepisów ww. dyrektywy 93/42/EWG w zw. z dyrektywą 93/36/EWG – ofertę dotyczącą produktów medycznych noszących oznakowanie CE, które zostały poddane kontroli jakości przeprowadzonej przez organ uprawniony do certyfikacji, jako nie do przyjęcia ze względów technicznych, powołując się na zasadnicze zarzuty związane z ochroną zdrowia publicznego i szczególnym użyciem, do jakiego towary te mają być przeznaczone i dla jakiego zostały uznane za nieprzystosowane i niewłaściwe (gdy jest oczywiste, że zasadność tych zarzutów, w przypadku ich zakwestionowania, jest poddana kontroli właściwego sądu)?

               2)

               Czy – w przypadku udzielenia pozytywnej odpowiedzi na poprzedzające pytanie – instytucja zamawiająca, działająca w charakterze nabywcy przedmiotowych towarów, może od razu uznać z wyżej przedstawionych powodów, że produkty medyczne noszące oznakowanie CE są niewłaściwe dla przewidzianego użycia, czy też należy wcześniej zastosować klauzule ochronne zawarte w dyrektywie 93/42/EWG i ww. decyzji międzyministerialnej nr DY/oik.2480/1994, które pozwalają właściwemu organowi – w Grecji ministerstwu zdrowia, zapobiegania i ubezpieczeń społecznych, reprezentowanemu przez dyrekcję do spraw technologii biomedycznej – na przyjęcie środków albo zgodnie z procedurą z art. 8 dyrektywy, gdy produkty medyczne, mimo prawidłowej instalacji, utrzymywania i stosowania zgodnie z przewidzianym zastosowaniem mogą zagrażać zdrowiu i/lub bezpieczeństwu pacjentów lub użytkowników, albo na podstawie art. 18 dyrektywy, w przypadku, gdyby zostało ustalone, że oznakowanie CE zostało umieszczone bezprawnie?

               3)

               Czy – w świetle odpowiedzi udzielonej na drugie pytanie, i zakładając, że należy najpierw zastosować ww. klauzule ochronne – instytucja zamawiająca powinna zaczekać do zakończenia procedury rozpoczętej na podstawie art. 8 lub art. 18 dyrektywy 93/42/EWG i czy jest ona związana jej wynikiem w tym znaczeniu, że jest ona zobowiązana do nabycia przedmiotowego towaru, nawet jeżeli dowiedziono, że jego użycie może stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego i że jest on ogólnie niewłaściwy dla użycia, do jakiego przeznacza instytucja zamawiająca?


title: Sprawa C-98/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil n o 7 de Madrid (Hiszpania) w dniu 4 marca 2008 r. — Asociación de Gestión de Derechos Intelectuales (AGEDI) i Asociación de Artistas Intérpretes o Ejecutantes — Sociedad de Gestión de España (AIE) przeciwko Sogecable, S.A. i Canal Satélite Digital S.L.

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 7 de Madrid (Hiszpania) w dniu 4 marca 2008 r. — Asociación de Gestión de Derechos Intelectuales (AGEDI) i Asociación de Artistas Intérpretes o Ejecutantes — Sociedad de Gestión de España (AIE) przeciwko Sogecable, S.A. i Canal Satélite Digital S.L.
   (Sprawa C-98/08)
   (2008/C 128/39)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Juzgado de lo Mercantil no 7 de Madrid
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Asociación de Gestión de Derechos Intelectuales (AGEDI) i Asociación de Artistas Intérpretes o Ejecutantes — Sociedad de Gestión de España (AIE)

      Strona pozwana: Sogecable, S.A. i Canal Satélite Digital S.L.
   Pytanie prejudycjalne
   Czy prawo wspólnotowe, a konkretnie dyrektywa Rady 92/100/EWG (1) z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej, upoważnia państwa członkowskie do ustanowienia normy, takiej jak zawarta w art. 109 ust. 1 Ley 22/1987 de Propiedad Intelectual z dnia 11 listopada 1987 r., która przyznaje producentom rozpowszechnianych publicznie fonogramów wyłączne prawo do wyrażania zgody na ich publiczne odtwarzanie i kopiowanie?

      (1)  Dz.U. L 346, str. 61.


title: Sprawa C-336/10: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 8 kwietnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Craiova — Rumunia) — Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Târgu-Jiu, Administrația Fondului pentru Mediu przeciwko Victor Vinel Ijac (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Podatki wewnętrzne — Artykuł 110 TFUE — Podatek od zanieczyszczeń pobierany przy pierwszej rejestracji pojazdów samochodowych)

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/8

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 8 kwietnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Craiova — Rumunia) — Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Târgu-Jiu, Administrația Fondului pentru Mediu przeciwko Victor Vinel Ijac
   (Sprawa C-336/10) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Podatki wewnętrzne - Artykuł 110 TFUE - Podatek od zanieczyszczeń pobierany przy pierwszej rejestracji pojazdów samochodowych)
   2011/C 211/13
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Curtea de Apel Craiova

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Târgu-Jiu, Administrația Fondului pentru Mediu

      Strona pozwana: Victor Vinel Ijac

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Curtea de Apel Craiova — Rejestracja używanych pojazdów uprzednio zarejestrowanych w innych państwach członkowskich — Podatek od zanieczyszczeń pobierany przy pierwszej rejestracji pojazdu samochodowego w danym państwie członkowskim — Zgodność przepisów krajowych z art. 110 TFUE

      Sentencja

   Artykuł 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ustanowieniu przez państwo członkowskie podatku od zanieczyszczeń pobieranego przy pierwszej rejestracji pojazdu samochodowego w tym państwie członkowskim, jeżeli ten środek podatkowy zostaje ukształtowany w sposób zniechęcający do wprowadzania do ruchu w tymże państwie członkowskim pojazdów używanych nabytych w innych państwach członkowskich, nie zniechęcając równocześnie do nabywania na rynku krajowym pojazdów używanych w tym samym wieku i o takim samym stopniu zużycia.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.10.2010.


title: Sprawa C-371/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Tivoli (Włochy) w dniu 3 sierpnia 2012 r. — Enrico Petillo i Carlo Petillo przeciwko Unipol

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Tivoli (Włochy) w dniu 3 sierpnia 2012 r. — Enrico Petillo i Carlo Petillo przeciwko Unipol
   (Sprawa C-371/12)
   2012/C 295/44
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Tivoli

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Enrico Petillo, Carlo Petillo

      Strona pozwana: Unipol

      Pytanie prejudycjalne

   Czy w świetle dyrektyw 72/166/EWG (1), 84/5/EWG (2), 90/232/EWG (3) i 2009/103/WE (4), które regulują obowiązkowe ubezpieczenie w sprawie odpowiedzialności cywilnej wynikającej z ruchu pojazdów mechanicznych, dozwolone jest przewidzenie w wewnętrznych przepisach prawnych państwa członkowskiego — w drodze obowiązkowej kwantyfikacji ex lege wyłącznie szkód powstałych w związku z wypadkami drogowymi — ograniczenia faktycznego (pod względem kwantyfikacji) odpowiedzialności za szkody niemajątkowe, których naprawienia dochodzi się od osób (towarzystw ubezpieczeniowych) zobowiązanych zgodnie z tymi dyrektywami do zapewnienia obowiązkowego ubezpieczenia szkód związanych z ruchem pojazdów mechanicznych?

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. L 103, s. 1).

      (2)  Druga dyrektywa Rady z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych (Dz.U. 1984, L 8, s. 17).

      (3)  Trzecia dyrektywa Rady z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 129, s. 33).

      (4)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. L 263, s. 11).


title: Sprawa C-331/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu (Rumunia) w dniu 18 czerwca 2013 r. — Ilie Nicolae Nicula przeciwko Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Sibiu, Administrația Fondului pentru Mediu

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu (Rumunia) w dniu 18 czerwca 2013 r. — Ilie Nicolae Nicula przeciwko Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Sibiu, Administrația Fondului pentru Mediu
   (Sprawa C-331/13)
   2013/C 260/40
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul Sibiu

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ilie Nicolae Nicula

      Strona pozwana: Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Sibiu, Administrația Fondului pentru Mediu

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 17, 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 110 TFUE a także zasady pewności prawa i zasady zakazu reformatio in peius, które to obydwie są usankcjonowane w prawie [Unii] oraz w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości (1) można dokonywać w ten sposób, iż rzeczone postanowienia i zasady stoją na przeszkodzie aktowi normatywnemu takiemu jak dekret-ustawa 9/2013?

      (1)  Wyroki: z dnia 3 grudnia 1998 r. w sprawie C-381/97 Belgocodex, Rec. s. I-8153 i z dnia 12 października 1978 r. w sprawie 10/78 Belbouab, Rec. s. 1915.


title: Sprawa T-542/08: Postanowienie Sądu z dnia 17 maja 2011 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko ECHA

text:
               23.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 219/21

         Postanowienie Sądu z dnia 17 maja 2011 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko ECHA
   (Sprawa T-542/08) (1)

   2011/C 219/33
   Język postępowania: angielski
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


               10.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/10

         Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2016 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-10/16)
   (2016/C 413/09)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 3 sierpnia 2016 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Carstena Zatschlera, Øyvinda Bø i Marlene Lie Hakkebo, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w rozdziale VIII pkt 6a i 6e w załączniku II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/68/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku urządzeń ciśnieniowych), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia, nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wykonania art. 13 przywołanego aktu lub nie powiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o ich przyjęciu;

               2)

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię przed dniem 13 marca 2016 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 13 stycznia 2016 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy 2014/68/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku urządzeń ciśnieniowych, przywołanej w rozdziale VIII pkt 6a i 6e załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do Porozumienia („akt prawny”),

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego, Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z aktu prawnego oraz art. 7 Porozumienia EOG.


title: Sprawa C-495/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 15 października 2010 r. — Centre hospitalier universitaire de Besançon przeciwko Thomasowi Dutrueux i Caisse primaire d'assurance maladie du Jura

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 15 października 2010 r. — Centre hospitalier universitaire de Besançon przeciwko Thomasowi Dutrueux i Caisse primaire d'assurance maladie du Jura
   (Sprawa C-495/10)
   ()
   2011/C 30/21
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Centre hospitalier universitaire de Besançon

      Strona pozwana: Thomas Dutrueux, Caisse primaire d'assurance maladie du Jura

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy, zważywszy na postanowienie art. 13 dyrektywy 85/374/EWG z dnia 25 lipca 1985 r. (1), dyrektywa ta pozwala na ustanowienie systemu odpowiedzialności opartego na szczególnej sytuacji pacjentów publicznych jednostek opieki zdrowotnej, przyznającego pacjentom w szczególności prawo do uzyskania od tych jednostek, nawet w braku winy tych jednostek, naprawienia szkód spowodowanych wadliwością wykorzystywanych przez nie produktów i urządzeń, bez uszczerbku dla możliwości wniesienia przez jednostkę powództwa na podstawie gwarancji przeciwko producentowi?

               2)

               Czy dyrektywa ogranicza możliwość określenia przez państwa członkowskie odpowiedzialności osób, które w ramach świadczenia usług wykorzystują wadliwe urządzenia lub produkty i w ten sposób powodują szkody u osób korzystających ze świadczenia?

      (1)  Dyrektywa Rady 85/374/EWG z dnia 25 lipca 1985 r., w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe (Dz.U L 210, s. 29).


title: Sprawa C-175/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie (Rumunia) w dniu 20 kwietnia 2015 r. – Taser International Inc./SC Gate 4 Business SRL, Cristian Mircea Anastasiu

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie (Rumunia) w dniu 20 kwietnia 2015 r. – Taser International Inc./SC Gate 4 Business SRL, Cristian Mircea Anastasiu
   (Sprawa C-175/15)
   (2015/C 236/33)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Taser International Inc.

      Strona pozwana: SC Gate 4 Business SRL, Cristian Mircea Anastasiu

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że wyrażenie „jeżeli sąd państwa członkowskiego nie ma jurysdykcji na podstawie innych przepisów niniejszego rozporządzenia” oznacza również sytuację, w której strony umowy cesji praw do znaku towarowego zarejestrowanego w państwie członkowskim Unii Europejskiej, jednoznacznie i niepodważalnie uzgodniły, że jurysdykcja do rozpatrywania wszelkich sporów dotyczących wypełnienia zobowiązań umownych przysługuje sądom państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej i w którym powód ma miejsce zamieszkania (siedzibę), zaś powód wytoczył powództwo przed sąd państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na którego terytorium miejsce zamieszkania (siedzibę) ma pozwany?
   W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej:
   Czy art. 23 wspomnianego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nie odnosi się do umowy dotyczącej jurysdykcji na rzecz państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej, przez co sąd, przed który wytoczono powództwo zgodnie z art. 2 rozporządzenia ustala jurysdykcję według krajowych przepisów prawa międzynarodowego?
   Czy można uznać, że spór, którego przedmiotem jest wykonanie, w wyniku orzeczenia sądowego, obowiązku scedowania praw do znaku towarowego zarejestrowanego w państwie członkowskim Unii Europejskiej, przyjętego w umowie zawartej między stronami tegoż sporu odnosi się do praw, dla których „wymagane jest zgłoszenie lub zarejestrowanie” w rozumieniu art. 22 ust. 4 rozporządzenia, biorąc pod uwagę fakt, iż zgodnie z prawem państwa, w którym zarejestrowany został znak towarowy, cesja praw do znaku towarowego podlega wpisowi do rejestru znaków towarowych i publikacji w biuletynie urzędowym własności przemysłowej?
   W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej, czy art. 24 rozporządzenia stoi na przeszkodzie temu, aby sąd, przed który wytoczono powództwo zgodnie z art. 2 rozporządzenia, w sytuacji takiej jak opisana powyżej w pytaniu wstępnym, stwierdził, że nie ma jurysdykcji do rozstrzygnięcia sprawy, nawet jeśli pozwany wdał się w spór przed tym sądem, w tym w ostatniej instancji, bez podnoszenia zarzutu braku jurysdykcji sądu?

      (1)  Dz.U. L 12, s. 1.


title: Sprawa C-155/09: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/4

         Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-155/09)
   2009/C 167/07
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: R. Lyal i D. Triantafyllou)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 18 WE, art. 39 WE i art. 43 WE w związku z art.12 WE (na mocy art. 28, 31 i 4 porozumienia o EOG) w zakresie w jakim utrudnia korzystanie z podstawowych swobód wynikających z tych przepisów

                           —

                           zwalniając z podatku od przeniesienia własności nieruchomości wyłącznie osoby stale zamieszkujące w Grecji z pominięciem osób zamierzających osiedlić się w Grecji w przyszłości;

                           —

                           przyznając pod pewnymi warunkami zwolnienie z podatku od przeniesienia własności nieruchomości w Grecji wyłącznie obywateli greckich podczas nabycia pierwszego lokalu mieszkalnego w Grecji z wyraźną dyskryminacją osób nie będących obywatelami greckimi;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Ze zwolnienia z podatku od przeniesienia własności nieruchomości korzystają głównie obywatele greccy. Okoliczność wykluczenia z tego zwolnienia obywateli wspólnotowych, którzy nie rezydują jeszcze w Grecji stanowi dyskryminację ze względu na narodowość, która czyni trudniejszym zakup pierwszego lokalu mieszkalnego w tym państwie przez obywateli innych państw członkowskich. Ta dyskryminacyjna przeszkoda jest potwierdzona i wzmocniona przez wyraźne ograniczenie tego wyłączenia do obywateli greckich.
   Środek ten nie ułatwia dostępu rezydentów do własności lokali mieszkalnych, z braku odpowiednich zobowiązań w zakresie użytkowania nieruchomości. Ponadto jest on zbyt daleko idący, gdyż rzeczywiste miejsce zamieszkania może być sprawdzane poprzez deklaracje kupujących z załączonymi wpisami do rejestrów oraz kontrole.
   Co się tyczy wyraźnego ograniczenia wyłączenia do obywateli greckich za granicą nie jest ono uzasadnione chęcią ich repatriacji gdyż cel ten jest sprzeczny z zasadą swobody przepływu.


title: Sprawa T-467/12: Skarga wniesiona w dniu 25 października 2012 r. — Tridium przeciwko OHIM — q-bus Mediatektur (SEDONA FRAMEWORK)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/38

         Skarga wniesiona w dniu 25 października 2012 r. — Tridium przeciwko OHIM — q-bus Mediatektur (SEDONA FRAMEWORK)
   (Sprawa T-467/12)
   2013/C 9/70
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tridium, Inc. (Richmond, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat M. Nentwig)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: q-bus Mediatektur GmbH (Berlin, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 2 sierpnia 2012 r. w sprawie R 1943/2011-2; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SEDONA FRAMEWORK” dla towarów z klasy 9 — zgłoszenie nr 9067372

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: q-bus Mediatektur GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny międzynarodowy znak towarowy „~sedna” zarejestrowany pod nr. 934023 dla towarów z klasy 9

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009