title: Sprawa T-706/19: Skarga wniesiona w dniu 16 października 2019 r. – Micro Focus International i in./Komisja

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/35

      Skarga wniesiona w dniu 16 października 2019 r. – Micro Focus International i in./Komisja
      (Sprawa T-706/19)
      (2020/C 10/47)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Micro Focus International plc (Newbury, Zjednoczone Królestwo), Micro Focus International Holdings Ltd (Dublin, Irlandia) i Micro Focus Midco Ltd (Newbury) (przedstawiciele: J. Lesar, Solicitor, i K. Beal, QC)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżące wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo, dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżących lub którejkolwiek z nich;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez skarżące.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżące podnoszą dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zgodnie z zarzutem pierwszym Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, dokonując wyboru ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była przyjąć jako ramy odniesienia brytyjski system opodatkowania osób prawnych, a nie wyłącznie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ).

                  2.

                  Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie odniosła się do przepisów rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jako do formy odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego ustanowionego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.

                  3.

                  Zgodnie z zarzutem trzecim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej były traktowane w odmienny sposób.

                  4.

                  Zgodnie z zarzutem czwartym zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczy okoliczności, że nałożenie obciążenia podatkowego na ZSK spełniające przesłanki objęcia zwolnieniem ustanowionym we wskazanym rozdziale 9 jako kategoria narusza swobodę przedsiębiorczości skarżących przewidzianą w art. 49 TFUE.

                  6.

                  Zgodnie z zarzutem szóstym Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika [kapitalizacji].

                  7.

                  Zgodnie z zarzutem siódmym decyzja Komisji narusza zakaz dyskryminacji i ogólną zasadę równego traktowana w prawie Unii.

                  8.

                  Zgodnie z zarzutem ósmym Komisja również naruszyła prawo, stosując przez analogię przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która ratione temporis nie znajduje zastosowania do okoliczności niniejszej sprawy lub powołując się na przepisy tej dyrektywy w sposób nieuzasadniony.

                  9.

                  Zgodnie z zarzutem dziewiątym Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (do której należą skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, która powinna zostać odzyskana na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016 L 193, s. 1).


title: Sprawa C-833/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 4 września 2019 r. w sprawie T-308/18, Hamas/Rada, wniesione w dniu 14 listopada 2019 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/26

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 4 września 2019 r. w sprawie T-308/18, Hamas/Rada, wniesione w dniu 14 listopada 2019 r. przez Radę Unii Europejskiej
      (Sprawa C-833/19 P)
      (2020/C 10/35)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen, S. Van Overmeire, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Hamas

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Rada wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku w sprawie T-308/18;

                  —

                  wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia w odniesieniu do kwestii stanowiących przedmiot niniejszego odwołania; oraz

                  —

                  obciążenie strony skarżącej w sprawie T-308/18 kosztami poniesionymi przez Radę w pierwszej instancji oraz w niniejszym postępowaniu odwoławczym.

         Zarzuty i główne argumenty

      Po pierwsze Rada uważa, że Sąd naruszył prawo w ocenie zarzutu ósmego skargi o stwierdzenie nieważności, dotyczącego „braku uwierzytelnienia przedstawionego uzasadnienia”, gdy stwierdził, że uzasadnienia dotyczące zaskarżonych aktów powinny były zostać podpisane.
      Po drugie Rada zarzuca Sądowi, iż popełnił błąd poprzez brak stwierdzenia, że decyzje organów amerykańskich stanowiły wystarczającą podstawę do umieszczenia Hamasu w wykazie załączonym do zaskarżonych aktów.


title: Sprawa T-708/19: Skarga wniesiona w dniu 17 października 2019 r. – Bujar/Komisja

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/36

      Skarga wniesiona w dniu 17 października 2019 r. – Bujar/Komisja
      (Sprawa T-708/19)
      (2020/C 10/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Marcin Bujar (Woluwe-Saint-Lambert, Belgia) (przedstawiciel: R. Wardyn, lawyer)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 20 grudnia 2018 r.;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego i art. 7 ust. 1 OPW:

                              —

                              Liczbę lat uprawniających do emerytury uzyskanych z tytułu przeniesienia uprawnień powinno się obliczać na podstawie kwoty rzeczywiście przekazanej pomniejszonej o aprecjację kapitału między dniem złożenia wniosku o przeniesienie a dniem rzeczywistego przeniesienia;

                              —

                              Urząd Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych popełnił błąd, obliczając liczbę lat uprawniających do emerytury uzyskanych z tytułu przeniesienia uprawnień na podstawie kwoty przedstawionej przez organy administracji krajowej w decyzji tymczasowej, tymczasem kwota rzeczywiście przekazana stanowiła rezultat aprecjacji kapitału między dniem złożenia wniosku o przeniesienie a dniem rzeczywistego przeniesienia, jak również ponownego obliczenia wysokości uprawnień emerytalnych przez organ krajowy i aprecjacji kapitału za okres poprzedzający wniosek o przeniesienie.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący bezpodstawnego wzbogacenia Unii:

                              —

                              Obliczenie liczby lat uzyskanych z tytułu przeniesienia uprawnień na podstawie kwoty tymczasowej, która miała podlegać ponownemu obliczeniu i która jednoznacznie nie korespondowała z aprecjacją kapitału między dniem złożenia wniosku o przeniesienie a dniem rzeczywistego przeniesienia skutkowało bezpodstawnym wzbogaceniem Unii.


title: Sprawa C-599/18 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 14 listopada 2019 r. – Silec Cable, General Cable Corp./Komisja Europejska (Odwołanie – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek podziemnych i podmorskich kabli elektrycznych – Podział rynku w ramach projektów – Dowód naruszenia – Domniemanie niewinności – Przeinaczenie dowodów – Otwarte zdystansowanie się – Subiektywne postrzeganie przez pozostałych uczestników kartelu – Naruszenie popełnione przez kilka przedsiębiorstw stanowiących jeden i ten sam podmiot gospodarczy – Waga naruszenia popełnionego przez jedno z tych przedsiębiorstw – Ustalenie – „Marginalny” lub „przeciętny” uczestnik kartelu – Ustalenie – Zasada równego traktowania)

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/18

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 14 listopada 2019 r. – Silec Cable, General Cable Corp./Komisja Europejska
      (Sprawa C-599/18 P) (1)

      (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek podziemnych i podmorskich kabli elektrycznych - Podział rynku w ramach projektów - Dowód naruszenia - Domniemanie niewinności - Przeinaczenie dowodów - Otwarte zdystansowanie się - Subiektywne postrzeganie przez pozostałych uczestników kartelu - Naruszenie popełnione przez kilka przedsiębiorstw stanowiących jeden i ten sam podmiot gospodarczy - Waga naruszenia popełnionego przez jedno z tych przedsiębiorstw - Ustalenie - „Marginalny” lub „przeciętny” uczestnik kartelu - Ustalenie - Zasada równego traktowania)
      (2020/C 10/21)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Silec Cable, General Cable Corp. (przedstawiciele: I. Sinan, Barrister, C. Renner, Rechtsanwältin)

         Druga strona postępowania Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet, S. Baches Opi i F. Castilla Contreras, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Silec Cable SAS i General Cable Corp. zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 436 z 3.12.2018.


title: Sprawa T-710/19: Skarga wniesiona w dniu 17 października 2019 r. – Sthree and Sthree Overseas Holdings/Komisja

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/37

      Skarga wniesiona w dniu 17 października 2019 r. – Sthree and Sthree Overseas Holdings/Komisja
      (Sprawa T-710/19)
      (2020/C 10/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sthree plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i Sthree Overseas Holdings Ltd (Londyn) (przedstawiciele: J. Lesar, Solicitor, i K. Beal, QC)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżące wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo, dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżących lub którejkolwiek z nich;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez skarżące.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżące podnoszą osiem zarzutów.

                  1.

                  Zgodnie z zarzutem pierwszym Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, dokonując wyboru ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była przyjąć jako ramy odniesienia brytyjski system opodatkowania osób prawnych, a nie wyłącznie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ).

                  2.

                  Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie odniosła się do przepisów rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jako do formy odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego ustanowionego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.

                  3.

                  Zgodnie z zarzutem trzecim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej były traktowane w odmienny sposób.

                  4.

                  Zgodnie z zarzutem czwartym zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczy okoliczności, że nałożenie obciążenia podatkowego na ZSK spełniające przesłanki objęcia zwolnieniem ustanowionym we wskazanym rozdziale 9 jako kategoria narusza swobodę przedsiębiorczości skarżących przewidzianą w art. 49 TFUE.

                  6.

                  Zgodnie z zarzutem szóstym Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika [kapitalizacji].

                  7.

                  Zgodnie z zarzutem siódmym decyzja Komisji narusza zakaz dyskryminacji i ogólną zasadę równego traktowana w prawie Unii.

                  8.

                  Zgodnie z zarzutem ósmym Komisja również naruszyła prawo, stosując przez analogię przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która ratione temporis nie znajduje zastosowania do okoliczności niniejszej sprawy lub powołując się na przepisy tej dyrektywy w sposób nieuzasadniony.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016 L 193, s. 1).


title: Sprawa C-641/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München - Niemcy) – College Pension Plan of British Columbia/Finanzamt München Abteilung III (Odesłanie prejudycjalne – Swobodny przepływ kapitału – Opodatkowanie funduszy emerytalnych – Odmienne traktowanie funduszy emerytalnych będących rezydentami i funduszy emerytalnych niebędących rezydentami – Uregulowanie państwa członkowskiego zezwalające funduszom emerytalnym będącym rezydentami na obniżenie dochodu podlegającego opodatkowaniu poprzez odliczenie rezerw na wypłatę emerytur oraz na zaliczenie podatku pobranego od dywidend na poczet podatku dochodowego od osób prawnych – Porównywalność sytuacji – Względy uzasadniające)

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/3

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München - Niemcy) – College Pension Plan of British Columbia/Finanzamt München Abteilung III
      (Sprawa C-641/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ kapitału - Opodatkowanie funduszy emerytalnych - Odmienne traktowanie funduszy emerytalnych będących rezydentami i funduszy emerytalnych niebędących rezydentami - Uregulowanie państwa członkowskiego zezwalające funduszom emerytalnym będącym rezydentami na obniżenie dochodu podlegającego opodatkowaniu poprzez odliczenie rezerw na wypłatę emerytur oraz na zaliczenie podatku pobranego od dywidend na poczet podatku dochodowego od osób prawnych - Porównywalność sytuacji - Względy uzasadniające)
      (2020/C 10/03)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht München

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: College Pension Plan of British Columbia

         Strona przeciwna: Finanzamt München Abteilung III

         Sentencja

                  1)

                  Artykuły 63 i 65 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na podstawie którego dywidendy wypłacane przez spółkę będącą rezydentem na rzecz funduszu emerytalnego będącego rezydentem z jednej strony podlegają poborowi podatku u źródła, który może zostać w całości zaliczony na poczet należnego od takiego funduszu podatku dochodowego od osób prawnych oraz zwrócony, jeśli wysokość podatku pobranego u źródła przekracza wysokość należnego od funduszu podatku dochodowego od osób prawnych, a z drugiej strony nie przekładają się na podwyższenie zysku podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych lub przekładają się jedynie na umiarkowane jego podwyższenie związane z możliwością odliczenia od tego zysku rezerw na zobowiązania emerytalne, podczas gdy dywidendy wypłacane funduszowi emerytalnemu niebędącemu rezydentem podlegają poborowi podatku u źródła, który stanowi dla takiego funduszu podatek ostateczny, jeśli fundusz emerytalny niebędący rezydentem przeznacza otrzymane dywidendy na tworzenie rezerw na emerytury, które będzie musiał wypłacać w przyszłości, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.

                  2)

                  Artykuł 64 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie krajowe, na podstawie którego dywidendy wypłacane przez spółkę będącą rezydentem na rzecz funduszu emerytalnego będącego rezydentem z jednej strony podlegają poborowi podatku u źródła, który może zostać w całości zaliczony na poczet należnego od tego funduszu podatku dochodowego od osób prawnych oraz zwrócony, jeśli wysokość podatku pobranego u źródła przekracza wysokość należnego od funduszu podatku dochodowego od osób prawnych, a z drugiej strony nie przekładają się na podwyższenie zysku podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych lub przekładają się jedynie na umiarkowane jego podwyższenie związane z możliwością odliczenia od tego zysku rezerw przeznaczonych na zobowiązania emerytalne, podczas gdy dywidendy wypłacane funduszowi emerytalnemu niebędącemu rezydentem podlegają poborowi podatku u źródła, który stanowi dla takiego funduszu podatek ostateczny, nie może być dla celów tego przepisu traktatu uznane za ograniczenie istniejące w dniu 31 grudnia 1993 r.

         (1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.


title: SprawaC-476/18: Postanowienie prezesa dziewiątej izby Trybunału z dnia 24 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pesti Központi Kerületi Bíróság – Węgry) – PannonHitel Pénzügyi Zrt./WizzAir Hungary Légiközlekedési Kft.

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/27

      Postanowienie prezesa dziewiątej izby Trybunału z dnia 24 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pesti Központi Kerületi Bíróság – Węgry) – PannonHitel Pénzügyi Zrt./WizzAir Hungary Légiközlekedési Kft.
      (SprawaC-476/18) (1)

      (2020/C 10/36)
      Język postępowania: węgierski
      Prezes dziewiątej izby Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 352 z 1.10.2018.


title: Sprawa C-319/18 P: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 25 czerwca 2019 r. – Fred Olsen, SA/Naviera Armas, SA, Komisja Europejska (Odwołanie – Pomoc państwa – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Wyłączne prawo użytkowania infrastruktury portowej w Puerto de Las Nieves (Hiszpania) przyznane przedsiębiorstwu świadczącemu usługi w zakresie przewozów morskich – Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa, wydana po przeprowadzeniu wstępnego postępowania wyjaśniającego – Korzyść przyznana z zasobów państwowych – Kryterium inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej)

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/18

      Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 25 czerwca 2019 r. – Fred Olsen, SA/Naviera Armas, SA, Komisja Europejska
      (Sprawa C-319/18 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Wyłączne prawo użytkowania infrastruktury portowej w Puerto de Las Nieves (Hiszpania) przyznane przedsiębiorstwu świadczącemu usługi w zakresie przewozów morskich - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa, wydana po przeprowadzeniu wstępnego postępowania wyjaśniającego - Korzyść przyznana z zasobów państwowych - Kryterium inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej)
      (2020/C 10/22)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Fred Olsen, SA (przedstawiciele: adwokaci J.M. Rodríguez Cárcamo i A.M. Rodríguez Conde)

         Druga strona postępowania: Naviera Armas, SA (przedstawiciele: adwokaci J.L. Buendía Sierra i Á. Givaja Sanz), Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouchagiar, S. Noë i G. Luengo, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone jako oczywiście bezzasadne.

                  2)

                  Fred Olsen SA zostaje obciążona, poza własnymi kosztami związanymi z odwołaniem, kosztami poniesionymi przez Naviera Armas SA.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 268 z 30.7.2018.


title: Sprawa T-711/19: Skarga wniesiona w dniu 17 października 2019 r. – SSP Group i SSP Financing/Komisja

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/38

      Skarga wniesiona w dniu 17 października 2019 r. – SSP Group i SSP Financing/Komisja
      (Sprawa T-711/19)
      (2020/C 10/50)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: SSP Group plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i SSP Financing Ltd (Londyn) (przedstawiciele: J. Lesar, Solicitor, i K. Beal, QC)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżące wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo, dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżących lub którejkolwiek z nich;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez skarżące.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżące podnoszą dziesięć zarzutów.

                  1.

                  Zgodnie z zarzutem pierwszym Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, dokonując wyboru ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była przyjąć jako ramy odniesienia brytyjski system opodatkowania osób prawnych, a nie wyłącznie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ).

                  2.

                  Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie odniosła się do przepisów rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jako do formy odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego ustanowionego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.

                  3.

                  Zgodnie z zarzutem trzecim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej były traktowane w odmienny sposób.

                  4.

                  Zgodnie z zarzutem czwartym „całkowite” zwolnienie podatkowe zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371IB Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  5.

                  Zgodnie z zarzutem piątym zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczy okoliczności, że nałożenie obciążenia podatkowego na ZSK spełniające przesłanki objęcia zwolnieniem ustanowionym we wskazanym rozdziale 9 jako kategoria narusza swobodę przedsiębiorczości skarżących przewidzianą w art. 49 TFUE.

                  7.

                  Zgodnie z zarzutem siódmym Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika [kapitalizacji].

                  8.

                  Zgodnie z zarzutem ósmym decyzja Komisji narusza zakaz dyskryminacji i ogólną zasadę równego traktowana w prawie Unii.

                  9.

                  Zgodnie z zarzutem dziewiątym Komisja również naruszyła prawo, stosując przez analogię przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która ratione temporis nie znajduje zastosowania do okoliczności niniejszej sprawy lub powołując się na przepisy tej dyrektywy w sposób nieuzasadniony.

                  10.

                  Zgodnie z zarzutem dziesiątym Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (do której należą skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, która powinna zostać odzyskana na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016 L 193, s. 1).


title: SprawaC-745/18: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 21 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy - Polska) – JA/Skarb Państwa –Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Senat Rzeczypospolitej Polskiej, Prezes Rady Ministrów, Minister Sprawiedliwości, Minister Finansów

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/27

      Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 21 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy - Polska) – JA/Skarb Państwa –Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Senat Rzeczypospolitej Polskiej, Prezes Rady Ministrów, Minister Sprawiedliwości, Minister Finansów
      (SprawaC-745/18) (1)

      (2020/C 10/37)
      Język postępowania: polski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 164 z 13.5.2019.


title: SprawaC-322/18: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 20 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio - Włochy) – Schiaffini Travel SpA/Comune di Latina (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 – Usługi publiczne w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego – Artykuł 5 – Udzielanie zamówień prowadzących do zawarcia umów o świadczenie usług publicznych – Artykuł 5 ust. 2 – Bezpośrednie udzielenie zamówienia – Pojęcie „podmiotu wewnętrznego” – Artykuł 8 ust. 2 – Przepisy przejściowe)

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/19

      Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 20 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio - Włochy) – Schiaffini Travel SpA/Comune di Latina
      (SprawaC-322/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 - Usługi publiczne w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego - Artykuł 5 - Udzielanie zamówień prowadzących do zawarcia umów o świadczenie usług publicznych - Artykuł 5 ust. 2 - Bezpośrednie udzielenie zamówienia - Pojęcie „podmiotu wewnętrznego” - Artykuł 8 ust. 2 - Przepisy przejściowe)
      (2020/C 10/23)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Schiaffini Travel SpA

         Strona przeciwna: Comune di Latina

         przy udziale: Cilia Italia Srl, ATI costituita da Rossi Bus SpA e da Nuova Tesei Bus Srl, Régie autonome des transports parisiens (RATP)

         Sentencja

      Artykuł 5 oraz art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70, należy interpretować w ten sposób, że art. 5 ust. 2 tego rozporządzenia nie znajduje zastosowania do otwartego postępowania przetargowego w sprawie udzielenia koncesji na lokalne usługi publicznego transportu, które toczyło się przed dniem 3 grudnia 2019 r.

         (1)  Dz.U. C 285 z 13.8.2018.


title: Sprawa T-712/19: Skarga wniesiona w dniu 17 października 2019 r. – Hikma Pharmaceuticals i Hikma Pharmaceuticals International/Komisja

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/39

      Skarga wniesiona w dniu 17 października 2019 r. – Hikma Pharmaceuticals i Hikma Pharmaceuticals International/Komisja
      (Sprawa T-712/19)
      (2020/C 10/51)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Hikma Pharmaceuticals plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i Hikma Pharmaceuticals International Ltd (Londyn) (przedstawiciele: J. Lesar, Solicitor, i K. Beal, QC)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżące wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo, dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżących lub którejkolwiek z nich;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez skarżące.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżące podnoszą dziesięć zarzutów.

                  1.

                  Zgodnie z zarzutem pierwszym Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, dokonując wyboru ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była przyjąć jako ramy odniesienia brytyjski system opodatkowania osób prawnych, a nie wyłącznie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ).

                  2.

                  Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie odniosła się do przepisów rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jako do formy odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego ustanowionego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.

                  3.

                  Zgodnie z zarzutem trzecim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej były traktowane w odmienny sposób.

                  4.

                  Zgodnie z zarzutem czwartym „całkowite” zwolnienie podatkowe zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371IB Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  5.

                  Zgodnie z zarzutem piątym zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczy okoliczności, że nałożenie obciążenia podatkowego na ZSK spełniające przesłanki objęcia zwolnieniem ustanowionym we wskazanym rozdziale 9 jako kategoria narusza swobodę przedsiębiorczości skarżących przewidzianą w art. 49 TFUE.

                  7.

                  Zgodnie z zarzutem siódmym Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika [kapitalizacji].

                  8.

                  Zgodnie z zarzutem ósmym decyzja Komisji narusza zakaz dyskryminacji i ogólną zasadę równego traktowana w prawie Unii.

                  9.

                  Zgodnie z zarzutem dziewiątym Komisja również naruszyła prawo, stosując przez analogię przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która ratione temporis nie znajduje zastosowania do okoliczności niniejszej sprawy lub powołując się na przepisy tej dyrektywy w sposób nieuzasadniony.

                  10.

                  Zgodnie z zarzutem dziesiątym Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (do której należą skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, która powinna zostać odzyskana na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016 L 193, s. 1).


title: Sprawa C-687/17 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 listopada 2019 r. – Aanbestedingskalender BV, Negometrix BV, CTM Solution BV, Stillpoint Applications BV, Huisinga Beheer BV/Komisja Europejska, Królestwo Niderlandów, Republika Słowacji (Odwołanie – Pomoc państwa – Pomoc przyznana przez władze niderlandzkie na stworzenie i wprowadzenie platformy TenderNed do udzielania zamówień publicznych drogą elektroniczną – Decyzja stwierdzająca, że środek nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE)

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/4

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 listopada 2019 r. – Aanbestedingskalender BV, Negometrix BV, CTM Solution BV, Stillpoint Applications BV, Huisinga Beheer BV/Komisja Europejska, Królestwo Niderlandów, Republika Słowacji
      (Sprawa C-687/17 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - Pomoc przyznana przez władze niderlandzkie na stworzenie i wprowadzenie platformy TenderNed do udzielania zamówień publicznych drogą elektroniczną - Decyzja stwierdzająca, że środek nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE)
      (2020/C 10/04)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Aanbestedingskalender BV, Negometrix BV, CTM Solution BV, Stillpoint Applications BV, Huisinga Beheer BV (przedstawiciele: C. T. Dekker i L. Fiorilli, advocaten).)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: P.-J. Loewenthal i K. Herrmann, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Noort i M. Bulterman, pełnomocnicy), Republika Słowacji

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Aanbestedingskalender BV, Negometrix BV, CTM Solution BV, Stillpoint Applications BV iHuisinga Beheer BV zostają obciążone kosztami postępowania.

                  3)

                  Królestwo Niderlandów pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 94 z 12.3.2018.


title: Sprawa T-713/19: Skarga wniesiona w dniu 17 października 2019 r. – Cobham i Lockman Investments/Komisja

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/41

      Skarga wniesiona w dniu 17 października 2019 r. – Cobham i Lockman Investments/Komisja
      (Sprawa T-713/19)
      (2020/C 10/52)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Cobham plc (Wimborne, Zjednoczone Królestwo) i Lockman Investments Ltd (Wimborne) (przedstawiciele: J. Lesar, Solicitor, i K. Beal, QC)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżące wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżących lub którejkolwiek z nich;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżące.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżące podnoszą dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zgodnie z zarzutem pierwszym Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, dokonując wyboru ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była przyjąć jako ramy odniesienia brytyjski system opodatkowania osób prawnych, a nie wyłącznie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ).

                  2.

                  Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie odniosła się do przepisów rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jako do formy odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego ustanowionego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.

                  3.

                  Zgodnie z zarzutem trzecim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej były traktowane w odmienny sposób.

                  4.

                  Zgodnie z zarzutem czwartym zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczy okoliczności, że nałożenie obciążenia podatkowego na ZSK spełniające przesłanki objęcia zwolnieniem ustanowionym we wskazanym rozdziale 9 jako kategoria narusza swobodę przedsiębiorczości skarżących przewidzianą w art. 49 TFUE.

                  6.

                  Zgodnie z zarzutem szóstym Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika [kapitalizacji].

                  7.

                  Zgodnie z zarzutem siódmym decyzja Komisji narusza zakaz dyskryminacji i ogólną zasadę równego traktowana w prawie Unii.

                  8.

                  Zgodnie z zarzutem ósmym Komisja również naruszyła prawo, stosując przez analogię przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która ratione temporis nie znajduje zastosowania do okoliczności niniejszej sprawy lub powołując się na przepisy tej dyrektywy w sposób nieuzasadniony.

                  9.

                  Zgodnie z zarzutem dziewiątym Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (do której należą skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, która powinna zostać odzyskana na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016 L 193, s. 1).


title: Sprawa C-2/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Respublikos Konstitucinis Teismas - Litwa) – Lietuvos Respublikos Seimo narių grupė (Odesłanie prejudycjalne – Wspólna polityka rolna – Wspólna organizacja rynków – Mleko i przetwory mleczne – Rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 – Artykuł 148 ust. 4 – Umowa dostawy mleka surowego – Swobodne negocjowanie ceny – Zwalczanie niedozwolonych praktyk handlowych – Zakaz płacenia różnych cen producentom mleka surowego należącym do grupy utworzonej według sprzedawanej ilości dziennej oraz zakaz obniżania cen bez uzasadnienia)

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/4

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Respublikos Konstitucinis Teismas - Litwa) – Lietuvos Respublikos Seimo narių grupė
      (Sprawa C-2/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka rolna - Wspólna organizacja rynków - Mleko i przetwory mleczne - Rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 - Artykuł 148 ust. 4 - Umowa dostawy mleka surowego - Swobodne negocjowanie ceny - Zwalczanie niedozwolonych praktyk handlowych - Zakaz płacenia różnych cen producentom mleka surowego należącym do grupy utworzonej według sprzedawanej ilości dziennej oraz zakaz obniżania cen bez uzasadnienia)
      (2020/C 10/05)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos Respublikos Konstitucinis Teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Lietuvos Respublikos Seimo narių grupė

         Przy udziale: Lietuvos Respublikos Seimas

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 148 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2393 z dnia 13 grudnia 2017 r., należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu takiemu jak przewidziane w art. 3 ust. 3 pkt 1 Lietuvos Respublikos Ūkio subjektų, perkančių-parduodančių žalią pieną ir prekiaujančių pieno gaminiais, nesąžiningų veiksmų draudimo įstatymas Nr. XII-1907 (ustawy nr XII-1907 Republiki Litewskiej zakazującej nieuczciwych praktyk litewskich podmiotów gospodarczych skupujących i sprzedających mleko surowe oraz prowadzących obrót produktami mlecznymi) z dnia 25 czerwca 2015 r., zmienionej ustawą z dnia 22 grudnia 2015 r., które w celu zwalczania nieuczciwych praktyk handlowych zakazuje podmiotem skupującym mleko surowe płacenia różnej ceny zakupu producentom, których należy uznać za należących do tej samej grupy pod względem sprzedawanej dziennej ilości mleka surowego o tym samym składzie i jakości oraz dostarczanego na tych samych warunkach, o ile uregulowanie to jest odpowiednie dla zapewnienia realizacji zamierzonego celu i nie wykracza poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia, co powinien ustalić sąd odsyłający.

                  2)

                  Artykuł 148 ust. 4 rozporządzenia nr 1308/2013, zmienionego rozporządzeniem 2017/2393, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu takiemu jak przewidziane w art. 3 ust. 3 pkt 3 i art. 5 ustawy nr XII-1907 Republiki Litewskiej z dnia 25 czerwca 2015 r. zakazującej nieuczciwych praktyk litewskich podmiotów gospodarczych skupujących i sprzedających mleko surowe oraz prowadzących obrót produktami mlecznymi, zmienionej ustawą z dnia 22 grudnia 2015 r., które w celu zwalczania nieuczciwych praktyk handlowych zakazuje podmiotowi skupującemu mleko surowe obniżania bez uzasadnienia ceny uzgodnionej z producentem i uzależnia każde obniżenie ceny o ponad 3 % od uzyskania zezwolenia właściwego organu krajowego.

         (1)  Dz.U. C 104 z 19.3.2018.


title: Sprawa C-829/18: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 25 czerwca 2019 r.– (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Paris - France) – Crédit Logement SA/OE

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/28

      Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 25 czerwca 2019 r.– (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Paris - France) – Crédit Logement SA/OE
      (Sprawa C-829/18) (1)

      (2020/C 10/38)
      Język postępowania: francuski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 82 z 4.3.2019.


title: Sprawa T-240/17: Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2019 r. – Campine i Campine Recycling/Komisja (Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek recyklingu akumulatorów samochodowych ołowiowo-kwasowych – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Grzywny – Wartość kupna – Punkt 37 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do obrony – Dowód naruszenia – Pojęcie ciągłego lub powtarzającego się naruszenia – Czas trwania naruszenia – Przerwanie udziału w naruszeniu – Ograniczenie konkurencji ze względu na cel – Okoliczności łagodzące – Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/29

      Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2019 r. – Campine i Campine Recycling/Komisja
      (Sprawa T-240/17) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek recyklingu akumulatorów samochodowych ołowiowo-kwasowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Grzywny - Wartość kupna - Punkt 37 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Dowód naruszenia - Pojęcie ciągłego lub powtarzającego się naruszenia - Czas trwania naruszenia - Przerwanie udziału w naruszeniu - Ograniczenie konkurencji ze względu na cel - Okoliczności łagodzące - Nieograniczone prawo orzekania)
      (2020/C 10/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Campine NV (Beerse, Belgia) i Campine Recycling NV (Beerse) (przedstawiciele: adwokaci C. Verdonck, S. De Cock, Q. Silvestre i B. Gielen)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. van Schaik, S. Baches Opi i M. Farley, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające, tytułem głównym, do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2017) 900 final z dnia 8 lutego 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE (sprawa AT.40018 – Recykling akumulatorów samochodowych) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących, oraz, tytułem pomocniczym, do uchylenia grzywny nałożonej na nie w tej decyzji lub do obniżenia jej kwoty.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność art. 1 decyzji Komisji C(2017) 900 final z dnia 8 lutego 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE (sprawa AT.40018 – Recykling baterii samochodowych) w zakresie, w jakim odnosi się on do okresu od dnia 10 lutego 2010 r. do dnia 10 stycznia 2011 r. oraz do okresu od dnia 4 kwietnia 2011 r. do dnia 7 marca 2012 r. w części dotyczącej Campine NV i Campine Recycling NV.

                  2)

                     Stwierdza się nieważność art. 2 decyzji C(2017) 900 final w zakresie, w jakim ustala on kwotę grzywny nałożonej na Campine i Campine Recycling na poziomie 8 158 000 EUR.

                  3)

                     Kwota grzywny nałożonej na Campine i Campine Recycling w art. 2 decyzji C(2017) 900 final zostaje ustalona na 4 275 648 EUR.

                  4)

                     W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  5)

                     Campine i Campine Recycling pokrywają dwie trzecie własnych kosztów.

                  6)

                     Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz jedną trzecią kosztów poniesionych przez Campine i Campine Recycling.

         (1)  Dz.U. C 202 z 26.6.2017.


title: Sprawa C-424/18: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 20 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Veneto – Włochy) – Italy Emergenza Cooperativa Sociale, Associazione Volontaria di Pubblica Assistenza „Croce Verde”/Ulss 5 Polesana Rovigo, Regione del Veneto (Odesłanie prejudycjalne – Udzielanie zamówień publicznych na dostawy, roboty budowlane lub usługi – Dyrektywa 2014/24/UE – Artykuł 10 lit. h) – Wyłączenia szczególne dotyczące zamówień na usługi – Usługi transportu sanitarnego pacjentów – Pojęcie)

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/20

      Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 20 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Veneto – Włochy) – Italy Emergenza Cooperativa Sociale, Associazione Volontaria di Pubblica Assistenza „Croce Verde”/Ulss 5 Polesana Rovigo, Regione del Veneto
      (Sprawa C-424/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Udzielanie zamówień publicznych na dostawy, roboty budowlane lub usługi - Dyrektywa 2014/24/UE - Artykuł 10 lit. h) - Wyłączenia szczególne dotyczące zamówień na usługi - Usługi transportu sanitarnego pacjentów - Pojęcie)
      (2020/C 10/24)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Veneto

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Italy Emergenza Cooperativa Sociale, Associazione Volontaria di Pubblica Assistenza „Croce Verde”

         Strona pozwana: Ulss 5 Polesana Rovigo, Regione del Veneto

         przy udziale: Regione del Veneto, Croce Verde Adria, Italy Emergenza Cooperativa Sociale, Associazione Nazionale Pubbliche Assistenze (Organizzazione nazionale di volontariato) – ANPAS ODV, Associazione Nazionale Pubblica Assistenza (ANPAS) – Comitato regionale Liguria, Confederazione Nazionale delle Misericordie d’Italia

         Sentencja

      Artykuł 10 lit. h) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE w związku z motywem 28 tej dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania krajowego, zgodnie z którym z jednej strony usługi transportu sanitarnego, dla których wymagana jest w pojeździe obecność kierowcy pojazdów ratunkowych i co najmniej jednego ratownika posiadającego kwalifikacje i kompetencje wynikające z zaliczenia kursu i egzaminu w przedmiocie ratownictwa, a z drugiej strony usługi transportowe świadczone na podstawowych poziomach pomocy medycznej, wykonywane przy użyciu pojazdów ratowniczych, są objęte w braku akcji ratowniczej wyłączeniem określonym w tym przepisie.

         (1)  Dz.U. C 311 z 3.9.2018.


title: Sprawa C-475/18: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 20 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato - Włochy) – SATI - Società Autocooperative Trasporti Italiani SpA/Azienda di Trasporti Molisana – SpA (ATM) (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 – Usługi publiczne w zakresie transportu pasażerskiego – Artykuł 5 – Bezpośrednie udzielanie zamówień na świadczenie usług publicznych – Zakaz na mocy prawa krajowego – Artykuł 8 ust. 2 – System przejściowy)

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/20

      Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 20 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato - Włochy) – SATI - Società Autocooperative Trasporti Italiani SpA/Azienda di Trasporti Molisana – SpA (ATM)
      (Sprawa C-475/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 - Usługi publiczne w zakresie transportu pasażerskiego - Artykuł 5 - Bezpośrednie udzielanie zamówień na świadczenie usług publicznych - Zakaz na mocy prawa krajowego - Artykuł 8 ust. 2 - System przejściowy)
      (2020/C 10/25)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SATI - Società Autocooperative Trasporti Italiani SpA

         Strona pozwana: Azienda di Trasporti Molisana – SpA (ATM)

         Przy udziale: Regione Molise

         Sentencja

      Artykuł 5 i art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/91 i (EWG) nr 1107/70 należy interpretować w ten sposób, że art. 5 ust. 4 tego rozporządzenia nie ma zastosowania do decyzji właściwego organu władz lokalnych dotyczącej bezpośredniego udzielenia zamówienia na świadczenie usług publicznych transportu lokalnego podjętej przed dniem 3 grudnia 2019 r.

         (1)  Dz.U. C 399 z 5.11.2018.


title: Sprawa T-714/19: Skarga wniesiona w dniu 18 października 2019 r. – Smiths Group and Siti 1/Komisja

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/42

      Skarga wniesiona w dniu 18 października 2019 r. – Smiths Group and Siti 1/Komisja
      (Sprawa T-714/19)
      (2020/C 10/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Smiths Group plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i Siti 1 Ltd (Londyn) (przedstawiciele: J. Lesar, Solicitor, i K. Beal, QC)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżące wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżących lub którejkolwiek z nich;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżące.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżące podnoszą dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zgodnie z zarzutem pierwszym Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, dokonując wyboru ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była przyjąć jako ramy odniesienia brytyjski system opodatkowania osób prawnych, a nie wyłącznie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ).

                  2.

                  Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie odniosła się do przepisów rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jako do formy odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego ustanowionego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.

                  3.

                  Zgodnie z zarzutem trzecim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej były traktowane w odmienny sposób.

                  4.

                  Zgodnie z zarzutem czwartym zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczy okoliczności, że nałożenie obciążenia podatkowego na ZSK spełniające przesłanki objęcia zwolnieniem ustanowionym we wskazanym rozdziale 9 jako kategoria narusza swobodę przedsiębiorczości skarżących przewidzianą w art. 49 TFUE.

                  6.

                  Zgodnie z zarzutem szóstym Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika [kapitalizacji].

                  7.

                  Zgodnie z zarzutem siódmym decyzja Komisji narusza zakaz dyskryminacji i ogólną zasadę równego traktowana w prawie Unii.

                  8.

                  Zgodnie z zarzutem ósmym Komisja również naruszyła prawo, stosując przez analogię przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która ratione temporis nie znajduje zastosowania do okoliczności niniejszej sprawy lub powołując się na przepisy tej dyrektywy w sposób nieuzasadniony.

                  9.

                  Zgodnie z zarzutem dziesiątym Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (do której należą skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, która powinna zostać odzyskana na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016 L 193, s. 1).


title: Sprawy połączone od C-105/18 do C-113/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Asociación Española de la Industria Eléctrica (UNESA) (C-105/18), Energía de Galicia (Engasa) SA (C-106/18), Duerocanto SL (C-107/18), Corporación Acciona Hidráulica (Acciona) SLU (C-108/18), Associació de Productors i Usuaris d’Energia Elèctrica (C-109/18), José Manuel Burgos Pérez, María del Amor Guinea Bueno (C-110/18), Endesa Generación SA (C-111/18), Asociación de Empresas de Energías Renovables (APPA) (C-112/18), Parc del Segre SA, Electra Irache SL, Genhidro Generación Hidroeléctrica SL, Hicenor SL, Hidroeléctrica Carrascosa SL, Hidroeléctrica del Carrión SL, Hidroeléctrica del Pisuerga SL, Hidroeléctrica Santa Marta SL, Hyanor SL, Promotora del Rec dels Quatre Pobles SA (C-113/18)/Administración General del Estado (Odesłanie prejudycjalne – Zasada „zanieczyszczający płaci” – Dyrektywa 2000/60/WE – Artykuł 9 ust. 1 – Zwrot kosztów usług wodnych – Wspólne zasady rynku wewnętrznego energii elektrycznej – Dyrektywa 2009/72/WE – Artykuł 3 ust. 1 – Zasada niedyskryminacji – Artykuł 107 ust. 1 TFUE – Pomoc państwa – Opłata za korzystanie z wód śródlądowych w celu wytwarzania energii elektrycznej – Podatek nałożony wyłącznie na wytwórców energii hydroelektrycznej działających w miejscach położonych w dorzeczach znajdujących się na terytorium więcej niż jednej wspólnoty autonomicznej)

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/7

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Asociación Española de la Industria Eléctrica (UNESA) (C-105/18), Energía de Galicia (Engasa) SA (C-106/18), Duerocanto SL (C-107/18), Corporación Acciona Hidráulica (Acciona) SLU (C-108/18), Associació de Productors i Usuaris d’Energia Elèctrica (C-109/18), José Manuel Burgos Pérez, María del Amor Guinea Bueno (C-110/18), Endesa Generación SA (C-111/18), Asociación de Empresas de Energías Renovables (APPA) (C-112/18), Parc del Segre SA, Electra Irache SL, Genhidro Generación Hidroeléctrica SL, Hicenor SL, Hidroeléctrica Carrascosa SL, Hidroeléctrica del Carrión SL, Hidroeléctrica del Pisuerga SL, Hidroeléctrica Santa Marta SL, Hyanor SL, Promotora del Rec dels Quatre Pobles SA (C-113/18)/Administración General del Estado
      (Sprawy połączone od C-105/18 do C-113/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zasada „zanieczyszczający płaci” - Dyrektywa 2000/60/WE - Artykuł 9 ust. 1 - Zwrot kosztów usług wodnych - Wspólne zasady rynku wewnętrznego energii elektrycznej - Dyrektywa 2009/72/WE - Artykuł 3 ust. 1 - Zasada niedyskryminacji - Artykuł 107 ust. 1 TFUE - Pomoc państwa - Opłata za korzystanie z wód śródlądowych w celu wytwarzania energii elektrycznej - Podatek nałożony wyłącznie na wytwórców energii hydroelektrycznej działających w miejscach położonych w dorzeczach znajdujących się na terytorium więcej niż jednej wspólnoty autonomicznej)
      (2020/C 10/08)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Asociación Española de la Industria Eléctrica (UNESA) (C-105/18), Energía de Galicia (Engasa) SA (C-106/18), Duerocanto SL (C-107/18), Corporación Acciona Hidráulica (Acciona) SLU (C-108/18), Associació de Productors i Usuaris d’Energia Elèctrica (C-109/18), José Manuel Burgos Pérez, María del Amor Guinea Bueno (C-110/18), Endesa Generación SA (C-111/18), Asociación de Empresas de Energías Renovables (APPA) (C-112/18), Parc del Segre SA, Electra Irache SL, Genhidro Generación Hidroeléctrica SL, Hicenor SL, Hidroeléctrica Carrascosa SL, Hidroeléctrica del Carrión SL, Hidroeléctrica del Pisuerga SL, Hidroeléctrica Santa Marta SL, Hyanor SL, Promotora del Rec dels Quatre Pobles SA (C-113/18),

         Strona pozwana: Administración General del Estado

         Przy udziale: Iberdrola Generación SAU, Hidroeléctrica del Cantábrico SA

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 191 ust. 2 TFUE i art. 9 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/60/WE z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one istnieniu opłaty za korzystanie z wód śródlądowych w celu wytwarzania energii elektrycznej, takiej jak opłata będąca przedmiotem spraw rozpatrywanych w postępowaniach głównych, która nie zachęca do efektywnego użycia wody ani nie ustanawia mechanizmów na rzecz zachowania i ochrony publicznych zasobów wodnych i której sposób naliczania jest całkowicie oderwany od możliwości spowodowania szkód w publicznych zasobach wodnych i skoncentrowany jest wyłącznie na zdolności generowania przez wytwórców energii hydroelektrycznej dochodów.

                  2)

                  Zasadę niedyskryminacji przewidzianą w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona istnieniu opłaty takiej jak analizowana w postępowaniach głównych opłata za korzystanie z wód śródlądowych w celu wytwarzania energii elektrycznej, którą pobiera się wyłącznie od wytwórców energii hydroelektrycznej prowadzących działalność w miejscach położonych w dorzeczach rozciągających się na terytorium więcej niż jednej wspólnoty autonomicznej.

                  3)

                  Artykuł 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż badana w postępowaniach głównych opłata za korzystanie z wód śródlądowych w celu wytwarzania energii elektrycznej nie jest pobierana, po pierwsze, od wytwórców energii hydroelektrycznej prowadzących działalność w miejscach położonych w dorzeczach znajdujących się na terytorium jednej wspólnoty autonomicznej, a po drugie, od wytwórców energii elektrycznej, której źródłem nie jest woda, nie stanowi pomocy państwa, w rozumieniu tego postanowienia, na rzecz tych wytwórców, ponieważ w świetle właściwego układu odniesienia oraz celu, któremu służy ta opłata, nie znajdują się oni w sytuacji porównywalnej z sytuacją wytwórców energii hydroelektrycznej prowadzących działalność w miejscach położonych w dorzeczach rozciągających się na terytorium więcej niż jednej wspólnoty autonomicznej objętych rzeczoną opłatą, czego potwierdzenie należy jednak do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa T-241/18: Wyrok Sądu z dnia 21 listopada 2019 r. – Bruno/Komisja (Służba publiczna – Personel tymczasowy – Sposób funkcjonowania systemu emerytalno-rentowego – Odprawa – Płatności na rzecz krajowego lub prywatnego systemu emerytalno-rentowego po rozpoczęciu służby – Uprawnienia emerytalne nabyte wcześniej w ramach systemu krajowego – Artykuł 11 ust. 1 i art. 12 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – Zarzut niezgodności z prawem – Równość traktowania)

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/31

      Wyrok Sądu z dnia 21 listopada 2019 r. – Bruno/Komisja
      (Sprawa T-241/18) (1)

      (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Sposób funkcjonowania systemu emerytalno-rentowego - Odprawa - Płatności na rzecz krajowego lub prywatnego systemu emerytalno-rentowego po rozpoczęciu służby - Uprawnienia emerytalne nabyte wcześniej w ramach systemu krajowego - Artykuł 11 ust. 1 i art. 12 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Zarzut niezgodności z prawem - Równość traktowania)
      (2020/C 10/41)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Luigi Bruno (Woluwe-Saint-Pierre, Belgia) (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Mongin i R. Striani, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: C. Gonzalez Argüelles, T. Lazian i J. Van Pottelberge, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 270 TFUE, stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) z dnia 4 lipca 2017 r. oddalającej wniosek skarżącego o wypłacenie mu odprawy przewidzianej w art. 12 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i, tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenia nieważności kolejnej decyzji z dnia 18 stycznia 2018 r. oddalającej zażalenie skarżącego na wspomnianą decyzję.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Luigi Bruno zostaje obciążony kosztami postępowania.

                  3)

                     Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.


title: Sprawa C-285/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 31 stycznia 2019 r. w sprawie T-427/18, André Geske/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 5 kwietnia 2019 r. przez Andrégo Geske

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/21

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 31 stycznia 2019 r. w sprawie T-427/18, André Geske/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 5 kwietnia 2019 r. przez Andrégo Geske
      (Sprawa C-285/19 P)
      (2020/C 10/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: André Geske (przedstawiciel: adwokat S. Dahm)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 6 listopada 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dziesiąta izba) częściowo odrzucił odwołanie jako oczywiście niedopuszczalne, a częściowo oddalił jako oczywiście bezzasadne, i nakazał wnoszącemu odwołanie pokrycie własnych kosztów.


title: Sprawa T-716/19: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2019 r. – Interpipe Niko Tube i Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant/Komisja

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/43

      Skarga wniesiona w dniu 22 października 2019 r. – Interpipe Niko Tube i Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant/Komisja
      (Sprawa T-716/19)
      (2020/C 10/54)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Interpipe Niko Tube OOO (Nikopol, Ukraina) i Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant PAO (Dniepr, Ukraina) (przedstawiciel: B. Servais, lawyer)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/1295 z dnia 1 sierpnia 2019 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) 2018/1469 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu, z żelaza lub stali, pochodzących z Rosji i Ukrainy, w następstwie częściowego przeglądu okresowego, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2016/1036;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 2 ust. 3 akapit pierwszy, art. 2 ust. 4 akapit pierwszy, art. 2 ust. 6 zdanie pierwsze i art. 9 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2016/1036 („rozporządzenia podstawowego”) (1) oraz art. 2.2.2 zdanie pierwsze i art. 9.3 porozumienia antydumpingowego WTO, uwzględniając w obliczaniu marginesu dumpingu koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne („SG&A”) związane ze sprzedażą, poniesione przez stronę skarżącą na rzecz jej powiązanego krajowego przedsiębiorstwa handlowego.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, odejmując od ceny eksportowej strony skarżącej kwotę odpowiadającą kosztom SG&A powiązanego przedsiębiorstwa handlowego oraz hipotetyczny zysk niepowiązanego importera tytułem dostosowania na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) i art. 2 ust. 10 akapit pierwszy rozporządzenia podstawowego.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego i niezgodnie z prawem obliczyła margines dumpingu strony skarżącej, stosując inną metodę w celu ustalenia wartości normalnej i ceny eksportowej strony skarżącej niż metoda zastosowana w poprzednim postępowaniu, które doprowadziło do zastosowania środka poddanego przeglądowi.

                  4.

                  Zarzut czwarty, w którym strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawo strony skarżącej do obrony w zakresie, w jakim drugie dodatkowe ustalenia, otrzymane w tym samym dniu co dzień publikacji zaskarżonego rozporządzenia, zawierają nowe okoliczności faktyczne, co do których strona skarżąca nie miała możliwości się ustosunkować.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U, 2019, L 176, s. 21).


title: Sprawa C-233/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Brussel – Belgia) Zubair Haqbin/Federaal Agentschap voor de opvang van asielzoekers (Odesłanie prejudycjalne – Wnioskodawcy ubiegający się o ochronę międzynarodową – Dyrektywa 2013/33/UE – Artykuł 20 ust. 4 i 5 – Poważne naruszenie reguł obowiązujących w ośrodkach dla cudzoziemców lub szczególnie agresywne zachowanie – Zakres prawa państw członkowskich do określenia mających zastosowanie sankcji – Małoletni pozbawiony opieki – Ograniczenie lub cofnięcie świadczeń materialnych w ramach przyjmowania)

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/8

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Brussel – Belgia) Zubair Haqbin/Federaal Agentschap voor de opvang van asielzoekers
      (Sprawa C-233/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wnioskodawcy ubiegający się o ochronę międzynarodową - Dyrektywa 2013/33/UE - Artykuł 20 ust. 4 i 5 - Poważne naruszenie reguł obowiązujących w ośrodkach dla cudzoziemców lub szczególnie agresywne zachowanie - Zakres prawa państw członkowskich do określenia mających zastosowanie sankcji - Małoletni pozbawiony opieki - Ograniczenie lub cofnięcie świadczeń materialnych w ramach przyjmowania)
      (2020/C 10/09)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Arbeidshof te Brussel

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Zubair Haqbin

         Strona pozwana: Federaal Agentschap voor de opvang van asielzoekers

         Sentencja

      Artykuł 20 ust. 4 i 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową w świetle art. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że wśród sankcji, które można nałożyć na wnioskodawcę w przypadku poważnego naruszenia reguł obowiązujących w ośrodkach dla cudzoziemców oraz szczególnie agresywnego zachowania, państwo członkowskie nie może przewidzieć sankcji polegającej na cofnięciu, nawet czasowo, świadczeń materialnych w ramach przyjmowania w rozumieniu art. 2 lit. f) i g) tej dyrektywy związanych z zakwaterowaniem, wyżywieniem lub odzieżą, ponieważ jej skutkiem byłoby pozbawienie wnioskodawcy możliwości zaspokojenia najbardziej podstawowych potrzeb. Nałożenie innych sankcji na podstawie rzeczonego art. 20 ust. 4 powinno w każdych okolicznościach odbywać się z poszanowaniem warunków wymienionych w art. 20 ust. 5, między innymi tych związanych z poszanowaniem zasady proporcjonalności oraz godności ludzkiej. Jeżeli chodzi o małoletniego bez opieki, sankcje te, w świetle między innymi art. 24 karty praw podstawowych, powinny być stosowane ze szczególnym uwzględnieniem nadrzędnego interesu dziecka.

         (1)  Dz.U. C 211 z 18.6.2018.


title: Sprawa T-717/19: Skarga wniesiona w dniu 24 października 2019 r. – Associated British Foods i in./Komisja

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/44

      Skarga wniesiona w dniu 24 października 2019 r. – Associated British Foods i in./Komisja
      (Sprawa T-717/19)
      (2020/C 10/55)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Associated British Foods plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) oraz 5 innych skarżących (przedstawiciele: J. Lesar, Solicitor, i K. Beal, QC)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżące wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżących lub którejkolwiek z nich;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżące.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżące podnoszą dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zgodnie z zarzutem pierwszym Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, dokonując wyboru ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była przyjąć jako ramy odniesienia brytyjski system opodatkowania osób prawnych, a nie wyłącznie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ).

                  2.

                  Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie odniosła się do przepisów rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jako do formy odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego ustanowionego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.

                  3.

                  Zgodnie z zarzutem trzecim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej były traktowane w odmienny sposób.

                  4.

                  Zgodnie z zarzutem czwartym zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczy okoliczności, że wyjątek dotyczący „zbieżnych interesów” przewidziany w sekcji 371IE Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy Zjednoczonego Królestwa z 2010 r. w sprawie regulacji podatkowych (międzynarodowych i innych)] jest uzasadniony charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczy okoliczności, że nałożenie obciążenia podatkowego na ZSK spełniające przesłanki objęcia zwolnieniem ustanowionym we wskazanym rozdziale 9 jako kategoria narusza swobodę przedsiębiorczości skarżących przewidzianą w art. 49 TFUE.

                  7.

                  Zgodnie z zarzutem siódmym Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika [kapitalizacji].

                  8.

                  Zgodnie z zarzutem ósmym decyzja Komisji narusza zakaz dyskryminacji i ogólną zasadę równego traktowana w prawie Unii.

                  9.

                  Zgodnie z zarzutem dziewiątym Komisja również naruszyła prawo, stosując przez analogię przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która ratione temporis nie znajduje zastosowania do okoliczności niniejszej sprawy lub powołując się na przepisy tej dyrektywy w sposób nieuzasadniony.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016 L 193, s. 1).


title: Sprawa T-431/18: Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2019 r. – WN/Parlament (Służba publiczna – Akredytowani asystenci parlamentarni – Przedterminowe rozwiązanie umowy – Utrata zaufania – Prawo do obrony – Postępowanie pojednawcze – Oczywisty błąd w ocenie – Dyskryminacja ze względu na płeć – Urlop macierzyński – Obowiązek staranności)

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/31

      Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2019 r. – WN/Parlament
      (Sprawa T-431/18) (1)

      (Służba publiczna - Akredytowani asystenci parlamentarni - Przedterminowe rozwiązanie umowy - Utrata zaufania - Prawo do obrony - Postępowanie pojednawcze - Oczywisty błąd w ocenie - Dyskryminacja ze względu na płeć - Urlop macierzyński - Obowiązek staranności)
      (2020/C 10/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: WN (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Champetier)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: Í. Ní Riagáin Düro i M. Windisch, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE i mająca na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 28 września 2017 r. w sprawie rozwiązania zawartej ze skarżącą umowy o pracę w charakterze akredytowanego asystenta parlamentarnego i po drugie, uzyskanie zadośćuczynienia za krzywdę, której miała doznać skarżąca, w wyniku działania Parlamentu.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 319 z 10.9.2018.


title: Sprawa T-718/19: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2019 r. – The Weir Group i in./Komisja

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/45

      Skarga wniesiona w dniu 23 października 2019 r. – The Weir Group i in./Komisja
      (Sprawa T-718/19)
      (2020/C 10/56)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: The Weir Group plc (Glasgow, Zjednoczone Królestwo), TWG Investments (No.3) Ltd (Glasgow) i TWG Investments (No.4) Ltd (Glasgow) (przedstawiciele: J. Lesar, Solicitor, i K. Beal, QC)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżące wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżących lub którejkolwiek z nich;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżące.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżące podnoszą dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zgodnie z zarzutem pierwszym Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, dokonując wyboru ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była przyjąć jako ramy odniesienia brytyjski system opodatkowania osób prawnych, a nie wyłącznie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ).

                  2.

                  Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie odniosła się do przepisów rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jako do formy odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego ustanowionego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.

                  3.

                  Zgodnie z zarzutem trzecim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej były traktowane w odmienny sposób.

                  4.

                  Zgodnie z zarzutem czwartym zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczy okoliczności, że nałożenie obciążenia podatkowego na ZSK spełniające przesłanki objęcia zwolnieniem ustanowionym we wskazanym rozdziale 9 jako kategoria narusza swobodę przedsiębiorczości skarżących przewidzianą w art. 49 TFUE.

                  6.

                  Zgodnie z zarzutem szóstym Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika [kapitalizacji].

                  7.

                  Zgodnie z zarzutem siódmym decyzja Komisji narusza zakaz dyskryminacji i ogólną zasadę równego traktowana w prawie Unii.

                  8.

                  Zgodnie z zarzutem ósmym Komisja również naruszyła prawo, stosując przez analogię przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która ratione temporis nie znajduje zastosowania do okoliczności niniejszej sprawy lub powołując się na przepisy tej dyrektywy w sposób nieuzasadniony.

                  9.

                  Zgodnie z zarzutem dziesiątym Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (do której należą skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, która powinna zostać odzyskana na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016 L 193, s. 1).


title: Sprawa C-255/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio - Włochy) – State Street Bank International GmbH/Banca d'Italia (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2014/59/UE – Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji kredytowych – Krajowy mechanizm finansowania – Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – Fundusz krajowy – Artykuły 103 i 104 – Obowiązek składkowy – Składki ex ante i składki nadzwyczajne ex post – Obliczanie – Opóźnienia w transponowaniu dyrektywy – Rozporządzenie delegowane (UE) 2015/63 – Artykuły 12 i 14 – Pojęcie „zmiany statusu” – Wpływ na obowiązek składkowy)

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/9

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio - Włochy) – State Street Bank International GmbH/Banca d'Italia
      (Sprawa C-255/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2014/59/UE - Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji kredytowych - Krajowy mechanizm finansowania - Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji - Fundusz krajowy - Artykuły 103 i 104 - Obowiązek składkowy - Składki ex ante i składki nadzwyczajne ex post - Obliczanie - Opóźnienia w transponowaniu dyrektywy - Rozporządzenie delegowane (UE) 2015/63 - Artykuły 12 i 14 - Pojęcie „zmiany statusu” - Wpływ na obowiązek składkowy)
      (2020/C 10/10)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: State Street Bank International GmbH

         Strona przeciwna: Banca d'Italia

         przy udziale: Banco delle Tre Venezie SpA

         Sentencja

                  1)

                  Pojęcie „zmiany statusu” w rozumieniu art. 12 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono operację taką jak będąca przedmiotem postępowania głównego, w wyniku której instytucja przestaje w ciągu danego roku podlegać nadzorowi krajowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w następstwie połączenia transgranicznego poprzez jej przejęcie przez spółkę dominującą, i że w związku z tym operacja ta nie ma wpływu na obowiązek uiszczenia przez tę instytucję wszystkich składek zwyczajnych należnych za dany rok składkowy.

                  2)

                  Artykuł 12 ust. 2 rozporządzenia delegowanego 2015/63 należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do sytuacji, w której połączenie transgraniczne poprzez przejęcie instytucji działającej w danym państwie członkowskim przez jej spółkę dominującą z siedzibą w innym państwie członkowskim i wynikające z niego rozwiązanie owej przejętej instytucji nastąpiło w 2015 r., kiedy to ani krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, ani fundusz krajowy nie zostały jeszcze formalnie przez owo pierwsze państwo członkowskie ustanowione, a składki nie zostały jeszcze obliczone.

                  3)

                  Artykuł 104 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/UE oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 należy interpretować w ten sposób, że instytucja mająca siedzibę w państwie członkowskim, która połączyła się poprzez przejęcie ze spółką dominującą mającą siedzibę w innym państwie członkowskim przed dniem, w którym została ustanowiona składka nadzwyczajna przez krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w pierwszym państwie członkowskim, nie jest zobowiązana do zapłaty tej składki.

         (1)  Dz.U. C 249 z 16.7.2018.


title: Sprawa C-408/19 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 22 marca 2019 r. w sprawie T-657/18, Hochmann Marketing GmbH/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 24 maja 2019 r.

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/21

      Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 22 marca 2019 r. w sprawie T-657/18, Hochmann Marketing GmbH/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 24 maja 2019 r.
      (Sprawa C-408/19 P)
      (2020/C 10/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Hochmann Marketing GmbH (przedstawiciel: J. Jennings, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej
      Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (siódma izba) postanowieniem z dnia 31 października 2019 r. odrzucił odwołanie i orzekł, że wnosząca odwołanie pokrywa koszty własne.


title: Sprawa C-261/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 listopada 2019 r. – Komisja Europejska/Irlandia (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie – Niewykonanie – Dyrektywa 85/337/EWG – Zezwolenie na budowę i budowa parku wiatrowego – Przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko naturalne – Brak uprzedniej oceny oddziaływania na środowisko – Obowiązek legalizacji – Artykuł 260 ust. 2 TFUE – Żądanie nałożenia okresowej kary pieniężnej i ryczałtu)

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/10

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 listopada 2019 r. – Komisja Europejska/Irlandia
      (Sprawa C-261/18) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie - Niewykonanie - Dyrektywa 85/337/EWG - Zezwolenie na budowę i budowa parku wiatrowego - Przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko naturalne - Brak uprzedniej oceny oddziaływania na środowisko - Obowiązek legalizacji - Artykuł 260 ust. 2 TFUE - Żądanie nałożenia okresowej kary pieniężnej i ryczałtu)
      (2020/C 10/11)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Noll-Ehlers i J. Tomkin, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciele: M. Browne, G. Hodge i A. Joyce, pełnomocnicy, wspierani przez G. Gilmore, BL, J. Connolly’ego i G. Simonsa, SC)

         Sentencja

                  1)

                  Nie podejmując wszelkich środków niezbędnych do wykonania wyroku z dnia 3 lipca 2008 r., Komisja/Irlandia (C-215/06, EU:C:2008:380), Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 260 ust. 1 TFUE.

                  2)

                  Od Irlandii zasądza się zapłatę na rzecz Komisji Europejskiej ryczałtu w wysokości 5 000 000 EUR.

                  3)

                  Od Irlandii zasądza się zapłatę na rzecz Komisji okresowej kary pieniężnej w wysokości 15 000 EUR dziennie, licząc od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do dnia wykonania wyroku z dnia 3 lipca 2008 r., Komisja/Irlandia (C-215/06, EU:C:2008:380).

                  4)

                  Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 240 z 9.7.2018.


title: Sprawa C-409/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 22 marca 2019 r. w sprawie T-673/18, Hochmann Marketing GmbH/Komisja Europejska, wniesione w dniu 24 maja 2019 r. przez Hochmann Marketing GmbH

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/22

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 22 marca 2019 r. w sprawie T-673/18, Hochmann Marketing GmbH/Komisja Europejska, wniesione w dniu 24 maja 2019 r. przez Hochmann Marketing GmbH
      (Sprawa C-409/19 P)
      (2020/C 10/28)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Hochmann Marketing GmbH (przedstawiciel: J. Jennings, Rechtsanwalt)

         Inna strona postępowania: Rada Unii Europejskiej
      Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (siódma izba) postanowieniem z dnia 31 października 2019 r. oddalił odwołanie i postanowił, że wnosząca odwołanie pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-280/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias – Grecja) – Alain Flausch i in./Ypourgos Perivallontos kai Energeias i in. (Odesłanie prejudycjalne – Środowisko naturalne – Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne – Udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji i dostęp do wymiaru sprawiedliwości – Początek biegu terminów do wniesienia skargi)

text:
               13.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/11

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias – Grecja) – Alain Flausch i in./Ypourgos Perivallontos kai Energeias i in.
      (Sprawa C-280/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne - Udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji i dostęp do wymiaru sprawiedliwości - Początek biegu terminów do wniesienia skargi)
      (2020/C 10/12)
      Język postępowania: grecki

         Sąd odsyłający

      Symvoulio tis Epikrateias

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Alain Flausch, Andrea Bosco, Estiene Roger Jean Pierre Albrespy, Somateio „Syndesmos Iiton”, Somateio „Elliniko Diktyo – Filoi tis Fysis”, Somateio „Syllogos Prostasias kai Perithalpsis Agias Zois – SPPAZ”

         Strona pozwana: Ypourgos Perivallontos kai Energeias, Ypourgos Oikonomikon, Ypourgos Tourismou, Ypourgos Naftilias kai Nisiotikis Politikis

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie prowadziło związane z przedsięwzięciem działania w zakresie udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji na szczeblu siedziby właściwego regionalnego organu administracyjnego, a nie na szczeblu gminy, od której zależy lokalizacja tego przedsięwzięcia, w sytuacji gdy wdrożone konkretne szczegółowe zasady nie zapewniają skutecznego przestrzegania praw zainteresowanej społeczności, czego zbadanie należy do sądu krajowego.

                  2)

                  Artykuły 9 i 11 dyrektywy 2011/92 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które prowadzi do powołania się wobec członków zainteresowanej społeczności na upływ terminu na złożenie skargi rozpoczynającego bieg z chwilą ogłoszenia o zezwoleniu na przedsięwzięcie w Internecie, jeżeli owi członkowie zainteresowanej społeczności nie mieli wcześniej odpowiedniej możliwości uzyskania informacji dotyczących procedury udzielania zezwoleń na inwestycje zgodnie z art. 6 ust. 2 tej dyrektywy.

         (1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.