title: Sprawa C-243/10: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/24

         Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-243/10)
   ()
   2010/C 209/34
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Grespan i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie podejmując w przewidzianym terminie wszelkich działań koniecznych w celu zniesienia systemu pomocy państwa, uznanej za niezgodną z prawem i wspólnym rynkiem, mocą decyzji Komisji z dnia 2 lipca 2008 r. w sprawie programu pomocy Ustawa regionalna nr 9 z 1998 r. — nadużycia w stosowaniu programu pomocy N 272/98 C 1/04 (ex NN 158/03 i CP 15/2003) [notyfikowana jako dokument nr C(2008) 2997), opublikowanej w Dz.U L 302 z 13.11.2008, s. 9-18], Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom państwa członkowskiego ciążącym na niej na mocy art. 2, 3 i 4 tej decyzji i traktatu FUE;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Komisja w decyzji 2008/854 stwierdza niezgodność ze wspólnym rynkiem systemu pomocy wynikającego z decyzji rady regionu Regione Sardegna nr 33/6 z 27 lipca 2000 r. w związku z art. 2 ustawy regionalnej nr 9 z dnia 11 marca 1998 r., ponieważ udzielała zgody na przyznanie pomocy pozbawionej efektu zachęty. W konsekwencji Komisja nakazuje zwrot przyznanej pomocy (zob. art. 2-4)

               2)

               Obfita korespondencja wymieniona pomiędzy władzami włoskimi a Komisją w następstwie przekazania do ich wiadomości decyzji 2008/854 wskazuje, że w blisko dwa lata po wydaniu przytoczonej decyzji władze włoskie nie odzyskały ani pomocy niezgodnej z prawem i wspólnym rynkiem przyznanej w ramach tego systemu pomocy, ani odsetek za zwłokę. Jest zatem oczywiste, że stosowane procedury krajowe nie pozwolił na „niezwłoczne i skuteczne” odzyskanie pomocy; w konsekwencji Włochy naruszyły zobowiązania ciążące na nich na mocy art. 2 i 3 decyzji 2008/854.

               3)

               Ponadto okazuje się, że żadne z wnioskowanych informacji nie zostały dostarczone przez władze włoskie w terminie określonym w art. 4 ust. 1 decyzji 2008/854. Należy zatem stwierdzić, ze Włochy nie zastosowały się do art. 4 decyzji.


title: Sprawa C-440/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia – Włochy) – Croce Amica One Italia Srl/Azienda Regionale Emergenza Urgenza (AREU) (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne na usługi — Dyrektywa 2004/18/WE — Dyrektywa 89/665/EWG — Podmiotowa sytuacja kandydata lub oferenta — Wstępne udzielenie zamówienia — Dochodzenie prowadzone względem przedstawiciela prawnego zwycięskiego oferenta — Decyzja instytucji zamawiającej o nieudzieleniu ostatecznie zamówienia i odwołaniu przetargu — Kontrola sądowa)

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/12

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia – Włochy) – Croce Amica One Italia Srl/Azienda Regionale Emergenza Urgenza (AREU)
   (Sprawa C-440/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne na usługi - Dyrektywa 2004/18/WE - Dyrektywa 89/665/EWG - Podmiotowa sytuacja kandydata lub oferenta - Wstępne udzielenie zamówienia - Dochodzenie prowadzone względem przedstawiciela prawnego zwycięskiego oferenta - Decyzja instytucji zamawiającej o nieudzieleniu ostatecznie zamówienia i odwołaniu przetargu - Kontrola sądowa))
   (2015/C 046/15)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Croce Amica One Italia Srl

      Strona pozwana: Azienda Regionale Emergenza Urgenza (AREU)

      przy udziale: Consorzio Lombardia Sanità

      Sentencja

               1)

               Artykuł 41 ust. 1, art. 43 i 45 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy nie są spełnione przesłanki zastosowania podstaw wykluczenia przewidzianych w tym art. 45, tenże przepis nie sprzeciwia się przyjęciu przez instytucję zamawiającą decyzji o rezygnacji z udzielenia zamówienia publicznego, w odniesieniu do którego wszczęty został przetarg oraz o nieudzieleniu ostatecznie tego zamówienia jedynemu oferentowi, który pozostał w przetargu i któremu wstępnie udzielono zamówienia.

               2)

               Prawo Unii w dziedzinie zamówień publicznych, a w szczególności art. 1 ust. 1 akapit trzeci dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. należy interpretować w ten sposób, że kontrola przewidziana w tym przepisie obejmuje kontrolę zgodności z prawem decyzji przyjętych przez instytucje zamawiające, która ma służyć zapewnieniu poszanowania odnośnych zasad prawa Unii lub przepisów krajowych transponujących te zasady, przy czym kontrola ta nie może być ograniczona wyłącznie do badania arbitralnego charakteru decyzji instytucji zamawiającej. Jednakże nie wyklucza to możliwości przyznania przez prawodawcę krajowego właściwym sądom krajowym uprawnienia w zakresie dokonania kontroli celowości.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawa T-153/16: Postanowienie Sądu z dnia 10 lutego 2017 r. – Acerga/Rada (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rybołówstwo — Ochrona zasobów rybołówstwa — Uprawnienia do połowów niektórych stad ryb i grup stad ryb w wodach Unii oraz dla unijnych statków rybackich w niektórych wodach nienależących do Unii — Związek — Brak indywidualnego oddziaływania — Akt wymagający przyjęcia środków wykonawczych — Niedopuszczalność)

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/36

         Postanowienie Sądu z dnia 10 lutego 2017 r. – Acerga/Rada
   (Sprawa T-153/16) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Rybołówstwo - Ochrona zasobów rybołówstwa - Uprawnienia do połowów niektórych stad ryb i grup stad ryb w wodach Unii oraz dla unijnych statków rybackich w niektórych wodach nienależących do Unii - Związek - Brak indywidualnego oddziaływania - Akt wymagający przyjęcia środków wykonawczych - Niedopuszczalność))
   (2017/C 112/50)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Asociación de armadores de cerco de Galicia (Acerga) (Sada, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat B. Huarte Melgar)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Westerhof Löfflerová i F. Florindo Gijón, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie wniesione na podstawie art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (UE) 2016/72 z dnia 22 stycznia 2016 r. ustalającego uprawnienia do połowów na 2016 rok dla niektórych stad ryb i grup stad ryb, stosowane w wodach Unii oraz – w odniesieniu do unijnych statków rybackich – w niektórych wodach nienależących do Unii oraz zmieniające rozporządzenie (UE) 2015/104 (Dz.U. 2016, L 22, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosku Komisji Europejskiej o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta.

               3)

               Asociación de armadores de cerco de Galicia (Acerga) zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 200 z 6.6.2016.


               18.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/20

         Złożenie ślubowania przez nowych członków Trybunału
   (2006/C 42/06)
   W dniu 10 stycznia 2006 r. ślubowanie przed Trybunałem złożyli L. Bay Larsen oraz E. Sharpston, mianowani odpowiednio na stanowisko sędziego i rzecznika generalnego Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich na mocy decyzji przedstawicieli rządów Państw Członkowskich Wspólnot Europejskich z dnia 20 lipca 2005 r. i z dnia 14 października 2005 r. (1)

      (1)  Dz.U. L 204 z dnia 5 sierpnia 2005 r., str. 11 i L 279 z dnia 22 października 2005 r., str. 70.


title: Sprawa C-178/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 11 kwietnia 2014 r. – Vario Tek GmbH przeciwko Hauptzollamt Düsseldorf

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 11 kwietnia 2014 r. – Vario Tek GmbH przeciwko Hauptzollamt Düsseldorf
   (Sprawa C-178/14)
   2014/C 223/02
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vario Tek GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Düsseldorf

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy okoliczność, że kamera wideo nie posiada możliwości stosowania funkcji zoom wyklucza jej zakwalifikowanie do podpozycji 8525 80 9 Nomenklatury scalonej w brzmieniu rozporządzeń Komisji nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. i nr 1006/2011 z dnia 27 września 2011 r. zmieniających załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1)?

               2.

               Gdyby na pytanie pierwsze udzielona została odpowiedź przecząca, czy rejestrująca kamera wideo nadaje się już wówczas do zapisu dźwięku i obrazu zarejestrowanego przez kamerę w rozumieniu CN 8525 80 91, gdy poprzez łącze USB kamery możliwe jest skopiowanie pliku wideo lub audio z innego urządzenia na konieczny do funkcjonowania kamery nośnik wymienny, przy czym pliku tego nie można odtworzyć wizualnie lub audytywnie za pomocą samej kamery?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (Dz.U. L, s. 284) w brzmieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. oraz rozporządzenia Komisji nr 1006/2011 z dnia 27 września 2011 r. zmieniających załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87, Dz.U. L 284, s. 1.


title: Wykreślenie częściowe sprawy T-122/05

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/45

         Wykreślenie częściowe sprawy T-122/05 (1)

   (2005/C 182/86)

      (Język postępowania: niemiecki)

   Postanowieniem z dnia 24 maja 2005 r., prezes pierwszej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie nazwy strony skarżącej Marenzi Privatstiftung z listy skarżących w sprawie T-122/05, Benkö i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Nieopublikowany dotychczas w Dz.U.


title: Sprawa T-482/08: Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2008 r. — Atlas Transport przeciwko OHIM — Hartmann (ATLAS TRANSPORT)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/38

         Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2008 r. — Atlas Transport przeciwko OHIM — Hartmann (ATLAS TRANSPORT)
   (Sprawa T-482/08)
   (2009/C 32/74)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Atlas Transport GmbH (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Hildebrandt, K. Schmidt-Hern i B. Weichhaus)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: A. Hartmann (Leer, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 września 2008 r. (sprawa R 1858/2007-4) oraz

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „Atlas Transport” dla usług transportowych (transport towarów) z klasy 39 (wspólnotowy znak towarowy nr 545 681)

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: A. Hartmann

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie wniosku i stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 15 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) oraz zasad 22 i 40 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 (2) poprzez zastosowanie błędnego kryterium w zakresie dowodu na okoliczność uzasadniającego utrzymanie praw używania znaku oraz błędną ocenę przedstawionych dowodów; błędne zastosowanie zasad procesowych dotyczących prawa do bycia wysłuchanym na podstawie art. 73 zdanie 3 rozporządzenia nr 40/94, obowiązku uzasadnienia na podstawie art. 73 zdanie 1 rozporządzenia nr 40/94 oraz skorzystania z zakresu swobodnego uznania.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji z dnia 13 grudnia 1995 r. rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1).


title: Sprawa C-467/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona — Hiszpania) — PADAWAN SL przeciwko Sociedad General de Autores y Editores (SGAE) (Zbliżanie ustawodawstw — Prawo autorskie i prawa pokrewne — Dyrektywa 2001/29/WE — Prawo do zwielokrotniania utworu — Wyjątki i ograniczenia — Wyjątek kopii na użytek prywatny — Pojęcie godziwej rekompensaty — Jednolita wykładnia — Wdrożenie przez państwa członkowskie — Kryteria — Granice — Opłata licencyjna za kopię na użytek prywatny nakładana na sprzęt, urządzenia i nośniki mające związek ze zwielokrotnianiem cyfrowym)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona — Hiszpania) — PADAWAN SL przeciwko Sociedad General de Autores y Editores (SGAE)
   (Sprawa C-467/08) (1)

   (Zbliżanie ustawodawstw - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Dyrektywa 2001/29/WE - Prawo do zwielokrotniania utworu - Wyjątki i ograniczenia - Wyjątek kopii na użytek prywatny - Pojęcie godziwej rekompensaty - Jednolita wykładnia - Wdrożenie przez państwa członkowskie - Kryteria - Granice - Opłata licencyjna za kopię na użytek prywatny nakładana na sprzęt, urządzenia i nośniki mające związek ze zwielokrotnianiem cyfrowym)
   2010/C 346/08
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Audiencia Provincial de Barcelona

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: PADAWAN SL

      Strona pozwana: Sociedad General de Autores y Editores (SGAE)
   przy udziale: Entidad de Gestión de Derechos de los Productores Audiovisuales (EGEDA), Asociación de Artistas Intérpretes o Ejecutantes — Sociedad de Gestión de España (AIE), Asociación de Gestión de Derechos Intelectuales (AGEDI), Centro Español de Derechos Reprográficos (CEDRO)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Audiencja Provincial de Barcelona — Wykładnia art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10) — Prawo do zwielokrotniania utworu — Wyjątki i ograniczenia — Godziwa rekompensata — System opłaty licencyjnej od sprzętu, urządzeń i nośników mających związek ze zwielokrotnianiem cyfrowym

      Sentencja

               1)

               Pojęcie godziwej rekompensaty w rozumieniu art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym stanowi autonomiczne pojęcie prawa Unii, które należy interpretować w sposób jednolity we wszystkich krajach członkowskich, gdzie wprowadzono wyjątek kopii na użytek prywatny, niezależnie od przyznanego tym państwom uprawnienia do ustalania w granicach określonych przez prawo Unii, a w szczególności przez tę dyrektywę, formy, szczegółowych warunków finansowania i pobierania oraz wysokości tej godziwej rekompensaty.

               2)

               Artykuł 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że „właściwa równowaga”, którą należy ustanowić pomiędzy zainteresowanymi podmiotami, wymaga, by godziwa rekompensata koniecznie była obliczana na podstawie kryterium szkody wyrządzonej twórcom chronionych utworów w następstwie wprowadzenia wyjątku kopii na użytek prywatny. Zgodne z wymogami tej „właściwej równowagi” jest ustalenie, że podmioty, które dysponują sprzętem, urządzeniami i nośnikami zwielokrotniania cyfrowego i które z tego tytułu prawnie lub faktycznie udostępniają ten sprzęt użytkownikom prywatnym lub świadczą tym użytkownikom usługi zwielokrotniania, są zobowiązane do finansowania godziwej rekompensaty, jako że podmioty te mają możliwość przeniesienia rzeczywistego ciężaru tego finansowania na użytkowników prywatnych.

               3)

               Artykuł 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że konieczny jest związek między stosowaniem opłaty licencyjnej przeznaczonej na finansowanie godziwej rekompensaty w odniesieniu do sprzętu, urządzeń oraz nośników zwielokrotniania cyfrowego a domniemanym przeznaczeniem tego sprzętu itd. do celów zwielokrotniania na użytek prywatny. W rezultacie stosowanie w sposób nieróżnicujący opłaty licencyjnej za kopię na użytek prywatny, w szczególności w odniesieniu do wspomnianego sprzętu, urządzeń oraz nośników zwielokrotniania cyfrowego nieudostępnionych użytkownikom prywatnym i w sposób oczywisty zastrzeżonych do innego użytku niż sporządzanie kopii do użytku prywatnego, nie jest zgodne z dyrektywą 2001/29.

      (1)  Dz.U. C 19 z 24.1.2009, str. 12.


title: Sprawa F-29/06: Skarga wniesiona w dniu  13 marca 2006 r.  — Arnaldos Rosauro i in. przeciwko Komisji

text:
               20.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/19

         Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2006 r. — Arnaldos Rosauro i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-29/06)
   (2006/C 121/37)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Andres Arnaldos Rosauro i inni [przedstawiciele: S. Rodrigues i A. Jaume, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji o powołaniu skarżących wraz z informacjami o wynagrodzeniu, jakie otrzymywali od dnia przeniesienia z kategorii C do kategorii B w zakresie, w jakim zostali powołani do grupy zaszeregowania B*3/B*4, a zachowali wynagrodzenie podstawowe sprzed zmiany kategorii przez zastosowanie współczynnika mnożącego;

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego o anulowaniu punktów dla celów awansu („dorobek punktowy”) skarżących w związku z ich przeniesieniem z kategorii C do kategorii B;

               —

               wskazanie organowi powołującemu skutków uchylenia, tzn. ze skutkiem wstecznym od dnia ich przeniesieniem z kategorii C do kategorii B: 1) powołania skarżących do grupy zaszeregowania B*5/B*6 przy zastosowaniu art. 2 załącznika XIII regulaminu pracowniczego, 2) przyznania im wynagrodzenia, do którego mają prawo na podstawie art. 2 ust. 2 załącznika XIII regulaminu pracowniczego bez czynnika mnożącego, 3) zachowanie, po przeniesieniu do kategorii B, punktów za zasługi oraz punktów z tytułu przeniesienia, które zgromadzili pracując na stanowiskach kategorii C.

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący są laureatami konkursu wewnętrznego zmiany kategorii COM/PB/04, ogłoszenie o którym zostało opublikowane przed datą wejścia w życie nowego regulaminu pracowniczego. Po tej dacie pozwana powołała ich do służby w wyższej kategorii, co nie oznaczało jednakże podwyższenia ich wynagrodzenia, a to w związku z zastosowaniem współczynnika mnożącego. Ponadto ich punkty dla celów awansu zostały sprowadzone do zera.
   W swojej skardze skarżący podnoszą trzy zarzuty, z których pierwszy dotyczy bezprawności ich powołania do grupy zaszeregowania B*3/B*4, gdyż odpowiednikami grup zaszeregowania wymienionych w ogłoszeniu o konkursie są grupy B*5/B*6, zgodnie z art. 2 załącznika XIII regulaminu pracowniczego.
   Jeśli chodzi o drugi zarzut, skarżący podnoszą, że zastosowanie do ich wynagrodzenia współczynnika mnożącego jest sprzeczne po pierwsze z regulaminem pracowniczym, który w żaden sposób nie wspomina o zastosowaniu takiego współczynnika w takiej sytuacji oraz po drugie z zasadą niedyskryminacji, zasadą poszanowania uzasadnionych oczekiwań, jak również zasadą praw nabytych.
   Wreszcie odnośnie do trzeciego zarzutu, skarżący podnoszą, iż anulowanie ich punktów dla celów awansu jest sprzeczne z duchem art. 45 a regulaminu pracowniczego oraz art. 5 załącznika XIII regulaminu pracowniczego, jak również z zasadą równości traktowania.


title: Sprawa T-514/09: Wyrok Sądu z dnia 23 listopada 2011 r. — bpost przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa UP — Codzienny transport i kolportaż Dziennika Urzędowego, książek, innych periodyków i publikacji — Odrzucenie oferty jednego oferenta i podjęcie decyzji o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi — Kryteria udzielenia zamówienia — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/12

         Wyrok Sądu z dnia 23 listopada 2011 r. — bpost przeciwko Komisji
   (Sprawa T-514/09) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa UP - Codzienny transport i kolportaż Dziennika Urzędowego, książek, innych periodyków i publikacji - Odrzucenie oferty jednego oferenta i podjęcie decyzji o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi - Kryteria udzielenia zamówienia - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Odpowiedzialność pozaumowna)
   2012/C 13/22
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: bpost NV van publiek recht, dawniej De Post NV van publiek recht (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci R. Martens, B. Schutyser i A. Van Vaerenbergh)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve i N. Bambara, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata P. Wytincka)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Publikacji Unii Europejskiej, przekazanej pismem z dnia 17 grudnia 2009 r., w sprawie odrzucenia oferty złożonej przez skarżącą w ramach procedury o udzielenie zamówienia publicznego nr 10234 dotyczącego codziennego transportu i kolportażu Dziennika Urzędowego, książek, innych periodyków i publikacji (Dz.U. 2009/S 176-253034), jak również decyzji o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi, oraz, po drugie, żądanie naprawienia szkody.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               bpost NV van publiek recht zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 51 z 27.2.2010.


title: Wyrok Trybunału z dnia 24 września 2014 r. w sprawie E-4/14 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Brak wdrożenia – dyrektywa 2007/23/WE w sprawie wprowadzania do obrotu wyrobów pirotechnicznych)

text:
               23.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/7

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 24 września 2014 r.
   w sprawie E-4/14
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Brak wdrożenia – dyrektywa 2007/23/WE w sprawie wprowadzania do obrotu wyrobów pirotechnicznych)
   (2015/C 131/07)
   W sprawie E-4/14 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 4 rozdziału XXIX załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2007/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 maja 2007 r. w sprawie wprowadzania do obrotu wyrobów pirotechnicznych), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA niezwłocznie o takich środkach, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 21 tego aktu oraz art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes i sędzia sprawozdawca) oraz sędziowie: Per Christiansen oraz Páll Hreinsson, wydał w dniu 24 września 2014 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Wydaje orzeczenie, że nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego, do którego następuje odniesienie w pkt 4 rozdziału XXIX załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2007/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 maja 2007 r. w sprawie wprowadzania do obrotu wyrobów pirotechnicznych), dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do tego porozumienia, Islandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 21 wspomnianego aktu i art. 7 Porozumienia.

               2.

               Obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawa T-387/12: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2012 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               20.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/15

         Skarga wniesiona w dniu 4 września 2012 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-387/12)
   2012/C 319/28
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: S. Fiorentino, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności, w części będącej przedmiotem niniejszej skargi, decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 22 czerwca 2012 r. nr 2012/336/UE (notyfikowanej jako dokument nr C(2012) 3838) wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Przedmiot niniejszej skargi ograniczony jest do ryczałtowych korekt finansowych dotyczących Republiki Włoskiej i odnoszących się do systemu pomocy dla producentów pomidorów przeznaczonych do przetworzenia na lata 2006, 2007 i 2008.
   W uzasadnieniu skarżąca podnosi tylko jeden zarzut dotyczący naruszenia art. 7 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 160, s. 103) i art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 209, s. 1).
   W ramach tego zarzutu skarżąca kwestionuje zastosowanie korekt finansowych dokonanych w drodze zaskarżonej decyzji w wysokości 2 % zrealizowanych wydatków, podnosząc, iż korekty te zostały dokonane, mimo że przedstawiono uznany przez Komisję dowód na brak znacznej szkody finansowej.
   Ponadto skarżąca kwestionuje wysokość tych korekt, w zakresie, w jakim ich konkretne ustalenie ma nieproporcjonalny i oczywiście nielogiczny charakter, ponieważ jest znacznie wyższe od potencjalnej szkody wynikającej z przypisanych władzom włoskim zachowań.


title: Sprawa C-258/10: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 4 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Dâmbovița — Rumunia) — Nicușor Grigore przeciwko Regia Națională a Pădurilor Romsilva — Direcția Silvică București (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Polityka społeczna — Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników — Dyrektywa 2003/88/WE — Organizacja czasu pracy — Pojęcie czasu pracy — Pojęcie maksymalnego tygodniowego wymiaru czasu pracy — Strażnik leśny, którego wymiar czasu pracy zgodnie z umową o pracę i obowiązującym zbiorowym układem pracy obejmuje 8 godzin na dobę i 40 godzin tygodniowo w nienormowanym rozkładzie czasu pracy — Przepisy krajowe przypisujące mu odpowiedzialność za każdą szkodę występującą w podlegającym mu obrębie leśnym — Kwalifikacja — Wpływ godzin nadliczbowych na wynagrodzenie i dodatki przysługujące zainteresowanemu)

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/9

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 4 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Dâmbovița — Rumunia) — Nicușor Grigore przeciwko Regia Națională a Pădurilor Romsilva — Direcția Silvică București
   (Sprawa C-258/10) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Polityka społeczna - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Dyrektywa 2003/88/WE - Organizacja czasu pracy - Pojęcie czasu pracy - Pojęcie maksymalnego tygodniowego wymiaru czasu pracy - Strażnik leśny, którego wymiar czasu pracy zgodnie z umową o pracę i obowiązującym zbiorowym układem pracy obejmuje 8 godzin na dobę i 40 godzin tygodniowo w nienormowanym rozkładzie czasu pracy - Przepisy krajowe przypisujące mu odpowiedzialność za każdą szkodę występującą w podlegającym mu obrębie leśnym - Kwalifikacja - Wpływ godzin nadliczbowych na wynagrodzenie i dodatki przysługujące zainteresowanemu)
   2011/C 186/15
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Tribunal Dâmbovița

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Nicușor Grigore

      Strona pozwana: Regia Națională a Pădurilor Romsilva — Direcția Silvică București

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Dâmbovița — Wykładnia art. 2 (pkt 1) i art. 6 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299, s. 9) — Pojęcie „czasu pracy” — Przepisy krajowe przypisujące strażnikowi leśnemu odpowiedzialność za każdą szkodę wyrządzoną w jego obrębie leśnym, mimo postanowień umowy o pracę, na mocy których wykonuje pracę w maksymalnym wymiarze 8 godzin na dobę — Pojęcie „maksymalnego tygodniowego wymiaru czasu pracy” — Rzeczywisty tygodniowy czas pracy przekraczający ustawowy maksymalny tygodniowy wymiar czasu pracy — Wpływ na wynagrodzenie i dodatki przysługujące zainteresowanemu

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 2 pkt 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu należy dokonywać w ten sposób, że okres w którym strażnik leśny, którego dzienny czas pracy zgodnie z umową o pracę obejmuje osiem godzin, jest zobowiązany zapewnić ochronę obrębu leśnego, ponosząc odpowiedzialność, stosownie do okoliczności, dyscyplinarną, majątkową, administracyjną lub karną, w zakresie szkód powstałych w podlegającym mu obrębie leśnym, niezależnie od chwili ich powstania, stanowi „czas pracy” w rozumieniu tego przepisu wyłącznie jeżeli charakter i zakres ciążącego na tym strażniku leśnym obowiązku zapewnienia ochrony oraz zasady odpowiedzialności znajdujące do niego zastosowanie wymagają jego obecności fizycznej na miejscu pracy i jeżeli w tym okresie musi on pozostawać do dyspozycji swego pracodawcy. Sąd krajowy powinien dokonać koniecznych ustaleń faktycznych i prawnych w szczególności w świetle znajdującego zastosowanie prawa krajowego w celu dokonania oceny, czy ma to miejsce w rozpatrywanej przez niego sprawie.

               2)

               Kwalifikacja okresu jako „czas pracy” w rozumieniu art. 2 pkt 1 dyrektywy 2003/88 nie zależy od udostępnienia służbowego mieszkania w podlegającym danemu strażnikowi leśnemu obrębie, o ile takie udostępnienie nie oznacza, że strażnik ten jest zobowiązany do fizycznej obecności w określonym przez pracodawcę miejscu i do pozostawania do dyspozycji pracodawcy, tak aby mógł on bezzwłocznie w razie potrzeby wypełnić odpowiednie zadania. Sąd krajowy powinien dokonać koniecznych ustaleń w celu dokonania oceny, czy ma to miejsce w rozpatrywanej przez niego sprawie.

               3)

               Wykładni art. 6 dyrektywy 2003/88 należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się on zasadniczo sytuacji, w której mimo iż umowa o pracę strażnika leśnego przewiduje maksymalnie 8 godzinny dzień pracy oraz maksymalnie 40 godzinny tydzień pracy, w rzeczywistości strażnik ten zapewnia, zgodnie z obowiązkami ustawowymi, ochronę podlegającego mu obrębu leśnego w sposób ciągły lub w sposób powodujący przekroczenie maksymalnego tygodniowego wymiaru czasu pracy przewidzianego w tym artykule. Sąd krajowy powinien dokonać koniecznych ustaleń w celu dokonania oceny, czy ma to miejsce w rozpatrywanej przez niego sprawie i stosownie do okoliczności, powinien sprawdzić, czy przesłanki określone w art. 17 ust. 1 dyrektywy 2003/88 lub w art. 22 ust. 1 tej dyrektywy dotyczące możliwego odstępstwa od wskazanego art. 6 są spełnione w sprawie toczącej się przed sądem krajowym.

               4)

               Wykładni dyrektywy 2003/88 należy dokonywać w ten sposób, że obowiązek pracodawcy wypłacenia wynagrodzeń oraz dodatków, które można uznać za wynagrodzenia za okres, w którym strażnik leśny jest zobowiązany zapewnić ochronę obrębu leśnego, za który ponosi odpowiedzialność nie jest objęty zakresem tej dyrektywy, lecz zakresem odpowiednich przepisów prawa krajowego.

      (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010.


title: Sprawa C-436/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – Lietuvos Respublikos aplinkos ministerijos Aplinkos projektų valdymo agentūra/„Alytaus regiono atliekų tvarkymo centras” UAB [Odesłanie prejudycjalne — Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 — Artykuł 3 ust. 1. — Finansowanie z Funduszu Spójności — Projekt rozwoju regionalnego systemu gospodarowania odpadami — Nieprawidłowości — Pojęcie „programu wieloletniego” — Ostateczne zakończenie programu wieloletniego — Termin przedawnienia]

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – Lietuvos Respublikos aplinkos ministerijos Aplinkos projektų valdymo agentūra/„Alytaus regiono atliekų tvarkymo centras” UAB
   (Sprawa C-436/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 - Artykuł 3 ust. 1. - Finansowanie z Funduszu Spójności - Projekt rozwoju regionalnego systemu gospodarowania odpadami - Nieprawidłowości - Pojęcie „programu wieloletniego” - Ostateczne zakończenie programu wieloletniego - Termin przedawnienia])
   (2017/C 277/04)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lietuvos Respublikos aplinkos ministerijos Aplinkos projektų valdymo agentūra

      Strona pozwana:„Alytaus regiono atliekų tvarkymo centras” UAB

      przy udziale: Lietuvos Respublikos finansų ministerija, „Skirnuva” UAB, „Parama” UAB, „Alkesta” UAB, „Dzūkijos statyba” UAB

      Sentencja

               1)

               Projekt, taki jak projekt rozpatrywany w postępowaniu głównym, który polega na utworzeniu systemu gospodarowania odpadami w określonym regionie i którego wdrożenie zaplanowano na kilka lat i jest ono finansowane ze środków Unii Europejskiej, mieści się w zakresie pojęcia „programu wieloletniego” w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich.

               2)

               Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować w ten sposób, że termin przedawnienia nieprawidłowości, której dopuszczono się w ramach „programu wieloletniego”, takiego jak projekt rozpatrywany w postępowaniu głównym, biegnie od dnia popełnienia owej nieprawidłowości – zgodnie z art. 3 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 2988/95, przy czym, jeśli chodzi o nieprawidłowość „ciągłą lub powtarzającą się”, termin przedawnienia biegnie od dnia, w którym nieprawidłowość ustała – zgodnie z art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 2988/95.
               Poza tym „program wieloletni” uznaje się za „ostatecznie zakończony” w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie rozporządzenia nr 2988/95 w dniu przewidzianym na zakończenie tego programu – zgodnie z przepisami, które go normują. W szczególności program wieloletni normowany rozporządzeniem Rady (WE) nr 1164/94 z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiającym Fundusz Spójności, zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 1264/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. oraz rozporządzeniem Rady (WE) nr 1265/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. oraz Aktem dotyczącym warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej należy uznać za „ostatecznie zakończony” w rozumieniu owego przepisu, w dniu wskazanym – w decyzji Komisji zatwierdzającej ten projekt – jako nieprzekraczalny termin zakończenia prac oraz dokonania płatności z tytułu związanych z nimi wydatków kwalifikowalnych, bez uszczerbku dla ewentualnego przedłużenia na mocy nowej decyzji Komisji w tym zakresie.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Sprawa C-89/06: Skarga wniesiona w dniu  14 lutego 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/18

         Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-89/06)
   (2006/C 86/34)
   Język postępowania: portugalski
   W dniu 14 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Antónia Caeirosa i Bernharda Schimę, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Portugalskiej.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, po pierwsze, iż nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/30/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 maja 2003 r. w sprawie wspierania użycia w transporcie biopaliw lub innych paliw odnawialnych, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 7 ust. 1 powołanej dyrektywy 2003/30/WE;

               —

               stwierdzenie, po drugie, iż nie podając tych przepisów niezwłocznie do wiadomości Komisji, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 7 ust. 1 powołanej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na transpozycję dyrektywy 2002/49/WE upłynął w dniu 31 grudnia 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 123, str. 42


title: Sprawa C-301/11: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 31 stycznia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów (Przepisy podatkowe — Przeniesienie siedziby dla celów podatkowych — Swoboda przedsiębiorczości — Artykuł 49 TFUE — Opodatkowanie niezrealizowanych zysków — Natychmiastowe opodatkowanie podatkiem wyjściowym)

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/4

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 31 stycznia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-301/11) (1)

   (Przepisy podatkowe - Przeniesienie siedziby dla celów podatkowych - Swoboda przedsiębiorczości - Artykuł 49 TFUE - Opodatkowanie niezrealizowanych zysków - Natychmiastowe opodatkowanie podatkiem wyjściowym)
   2013/C 86/05
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal oraz W. Roels, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels, J. Langer oraz M. de Ree, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i K. Petersen, pełnomocnicy), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, pełnomocnik), Republika Portugalska (przedstawiciel: L. Inez Fernandes, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Wykładnia art. 49 TFUE — Podatek wyjściowy nakładany na przedsiębiorstwa tracące siedzibę dla celów podatkowych w Niderlandach — Opodatkowanie niezrealizowanych zysków przedsiębiorstwa w przypadku zmiany siedziby przedsiębiorstwa, przeniesienia stałego oddziału lub przeniesienia aktywów do innego państwa członkowskiego

      Sentencja

               1)

               Poprzez przyjęcie i utrzymanie w mocy przepisów krajowych przewidujących opodatkowanie niezrealizowanych zysków w przypadku przeniesienia przedsiębiorstwa lub w przypadku przeniesienia statutowej lub rzeczywistej siedziby spółki do innego państwa członkowskiego Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 49 TFUE.

               2)

               Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Republika Federalna Niemiec, Królestwo Hiszpanii i Republika Portugalska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011.


title: Sprawa F-10/16: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2016 r. – ZZ/Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/51

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2016 r. – ZZ/Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich
   (Sprawa F-10/16)
   (2016/C 191/74)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci M. Vasileios, A. Christianos)

      Strona pozwana: Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich o odrzuceniu kandydatury skarżącego na stanowisko sekretarza generalnego biura rzecznika oraz zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania i zadośćuczynienia z powodu poniesionej przez skarżącego szkody i doznanej przez niego krzywdy.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 9 listopada 2015 r., mocą której zostały odrzucone zażalenia administracyjne skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 10 kwietnia 2015 r., którą nie dopuszczono skarżącego do rozmowy kwalifikacyjnej oraz decyzji z dnia 16 lipca 2015 r. o mianowaniu B.G. na stanowisko sekretarza generalnego biura Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich;

               —

               zasądzenie od Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich na rzecz skarżącego kwoty 112 472,64 EUR tytułem naprawienia poniesionej przez niego szkody;

               —

               zasądzenie od Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich na rzecz skarżącego kwoty 30 000 (trzydziestu tysięcy) EUR tytułem naprawienia doznanej przez niego krzywdy;

               —

               obciążenie Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich całością kosztów skarżącego.


title: Sprawa C-420/17: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Francuska

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/25

         Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Francuska
   (Sprawa C-420/17)
   (2017/C 300/29)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet i C. Hermes, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich środków niezbędnych do ustanowienia ogólnego systemu ochrony trznadla ortolana w departamencie Landy, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 5 dyrektywy Parlamentu i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa.

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja twierdzi, że Francja nie przyjęła dotąd spójnych i skoordynowanych środków ochronnych, niezbędnych do ustanowienia systemu ochrony trznadla ortolana, uchybiając w ten sposób zobowiązaniom wynikającym z dyrektywy 2009/147/WE (1).

      (1)  Dz.U. L 20 z 26.1.2010, s. 7.


title: Sprawa C-458/05: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 września 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Mohamed Jouini, Okay Gönen, Hasan Bajric, Gerald Huber, Manfred Ortner, Sükran Karacatepe, Franz Mühlberger, Nakil Bakii, Hannes Kranzler, Jürgen Mörth, Anton Schneeberger, Dietmar Susteric, Sascha Wörnhör, Aynur Savci, Elena Peter, Egon Schmöger, Mehmet Yaman, Dejan Preradovic, Andreas Mitter, Wolfgang Sorger, Franz Schachenhofer, Herbert Weiss, Harald Kaineder, Ognen Stajkovski, Jovica Vidovic przeciwko Princess Personal Service GmbH (PPS) (Polityka społeczna — Dyrektywa 2001/23/WE — Ochrona praw pracowniczych — Przejęcie przedsiębiorstwa — Pojęcie przejęcia — Agencja pracy czasowej)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/10

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 września 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Mohamed Jouini, Okay Gönen, Hasan Bajric, Gerald Huber, Manfred Ortner, Sükran Karacatepe, Franz Mühlberger, Nakil Bakii, Hannes Kranzler, Jürgen Mörth, Anton Schneeberger, Dietmar Susteric, Sascha Wörnhör, Aynur Savci, Elena Peter, Egon Schmöger, Mehmet Yaman, Dejan Preradovic, Andreas Mitter, Wolfgang Sorger, Franz Schachenhofer, Herbert Weiss, Harald Kaineder, Ognen Stajkovski, Jovica Vidovic przeciwko Princess Personal Service GmbH (PPS)
   (Sprawa C-458/05) (1)

   (Polityka społeczna - Dyrektywa 2001/23/WE - Ochrona praw pracowniczych - Przejęcie przedsiębiorstwa - Pojęcie „przejęcia’ - Agencja pracy czasowej)
   (2007/C 269/20)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberster Gerichtshof (Austria)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mohamed Jouini, Okay Gönen, Hasan Bajric, Gerald Huber, Manfred Ortner, Sükran Karacatepe, Franz Mühlberger, Nakil Bakii, Hannes Kranzler, Jürgen Mörth, Anton Schneeberger, Dietmar Susteric, Sascha Wörnhör, Aynur Savci, Elena Peter, Egon Schmöger, Mehmet Yaman, Dejan Preradovic, Andreas Mitter, Wolfgang Sorger, Franz Schachenhofer, Herbert Weiss, Harald Kaineder, Ognen Stajkovski, Jovica Vidovic

      Strona pozwana: Princess Personal Service GmbH (PPS)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof — Wykładnia art. 1 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. L 82, str. 16) — Zakres zastosowania — Pojęcie „części zakładu” — Przejęcie pracownika biurowego, dyrektora oddziału i doradcy klientów, dyrektora zarządzającego oraz jednej trzeciej pracowników czasowych i obsługiwanych przez nich klientów między dwoma agencjami pracy czasowej
   Sentencja
   Artykuł 1 ust. 1 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów należy interpretować w ten sposób, że dyrektywa ta ma zastosowanie, gdy część personelu administracyjnego i cześć pracowników czasowych zostaje przejęta przez inną agencję pracy czasowej w celu wykonywania tej samej pracy na rzecz tych samych klientów i gdy, czego oceny musi dokonać sąd odsyłający, składniki, które zostały przejęte, są same w sobie wystarczające dla dalszego świadczenia usług charakterystycznych dla działalności gospodarczej danego przedsiębiorstwa bez potrzeby korzystania z innych istotnych zasobów lub innych części tego przedsiębiorstwa.

      (1)  Dz.U. C 178 z 29.7.2006.


title: Sprawa C-82/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 11 grudnia 2014 r. w sprawie T-189/13 PP Nature-Balance Lizenz GmbH/Komisja Europejska, wniesione w dniu 20 lutego 2015 r. przez PP Nature-Balance Lizenz GmbH

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/11

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 11 grudnia 2014 r. w sprawie T-189/13 PP Nature-Balance Lizenz GmbH/Komisja Europejska, wniesione w dniu 20 lutego 2015 r. przez PP Nature-Balance Lizenz GmbH
   (Sprawa C-82/15 P)
   (2015/C 127/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: PP Nature-Balance Lizenz GmbH (przedstawiciele: adwokat M. Ambrosius)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Strona skarżąca wnosi o:

               —

               uchylenie wyroku Trybunału z dnia 11 grudnia 2014 r. w sprawie T-189/13;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej K(2013)369 w zakresie, w którym państwa członkowskie są na jej podstawie zobowiązane do zmiany pozwolenia poprzez skreślenie zastosowania lokomotorycznego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona wnosząca odwołanie podnosi łącznie pięć zarzutów:
   Zarzut pierwszy: naruszenie art. 116 dyrektywy 2001/83 (1) w związku z zasadą ostrożności
   Sąd powołuje się na zasadę ostrożności, by w odniesieniu do oceny korzyści uznać, iż zaistniały w wystarczającym stopniu poważne wątpliwości. Zasada ostrożności odnosi się jednakże do oceny ryzyka, a nie do oceny skuteczności produktu leczniczego.
   Zarzut drugi: naruszenie art. 116 dyrektywy 2001/83 w związku z uznaniem przez Sąd czterech badań za nowe informacje.
   Nowe informacje, które mogą zostać uwzględnione w ramach postępowania na podstawie art. 31 dyrektywy 2001/83 są jedynie takimi informacjami, które wyszły na jaw po udzieleniu pozwolenia lub po jego pierwszym przedłużeniu. Tymczasem Sąd uważa, że ocena Komitetu do spraw Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi (Committee for Medicinal Products for Human use) jest niezależna od oceny dokonywanej przez władze krajowe. W związku z tym informacja jest nowa już wówczas, gdy wskazany komitet jeszcze się nią nie zajął.
   Zarzut trzeci: naruszenie art. 116 dyrektywy 2001/83 w odniesieniu do uwzględnienia kryterium niewykazanej skuteczności
   Sąd uważa, że istnienie badań nienadających się do tego, by wykazać skuteczność jest wystarczające dla celów przyjęcia, że brak jest korzyści produktu leczniczego lub są one mniejsze, niż przyjęto. Powinien on był natomiast uznać, że należy uwzględnić w tym kontekście przyczyny niepowodzenia badania.
   Zarzut czwarty: przeinaczenie dowodów
   Sąd dopuścił się przeinaczenia dowodów stwierdzając, że brak jest sprzeczności pomiędzy oceną ryzyka nadwrażliwości przez Rapporteur, Co-Rapporteur i SAG-N w postępowaniu kontrolnym a oceną Komitetu do spraw Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi.
   Zarzut piąty: naruszenie art. 10a dyrektywy 2001/83 oraz załącznika do dyrektywy
   Sąd naruszył art. 10 a dyrektywy 2001/83 oraz załącznik I do dyrektywy poprzez przyjęcie, że przepis ten ma zastosowanie jedynie w ramach nowych postępowań w sprawie pozwolenia. Ponadto zaakceptowanie przez Sąd faktu, że Komitet do spraw Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi skoncentrował się zaledwie na 4 badaniach, podczas gdy istnieje łącznie ponad 80 badań dotyczących tolperyzonu, stanowi naruszenie art. 10 a dyrektywy 2001/83.

      (1)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, Dz.U. L 311, s. 67 .


title: Sprawa C-554/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 września 2010 r. w sprawie T-452/04 Editions Jacob przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 26 listopada 2010 r. przez Lagardère SCA

text:
               12.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/5

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 września 2010 r. w sprawie T-452/04 Editions Jacob przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 26 listopada 2010 r. przez Lagardère SCA
   (Sprawa C-554/10 P)
   2011/C 46/08
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Lagardère SCA (przedstawiciele: A. Winckler, F. de Bure i J.-B. Pinçon, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Éditions Odile Jacob SAS, Komisja Europejska, Wendel Investissement SA

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu z dnia 13 września 2010 r. w sprawie T-452/04, w którym stwierdzono nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 30 lipca 2004 r. dotyczącej zatwierdzenia Wendel Investissement jako nabywcy aktywów zbywanych w ramach procedury kontroli koncentracji COMP/M.2978 — Lagardère/Natexis/VUP;

               —

               oddalenie skargi na tę decyzję wniesionej do Sądu przez Odile Jacob;

               —

               obciążenie Odile Jacob całością kosztów powstałych w niniejszej sprawie, zarówno w postępowaniu pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania strona wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty.
   W ramach zarzutu pierwszego Lagardère twierdzi, że Sąd naruszył prawo, opierając się na zarzucie niezgodności z prawem decyzji o zatwierdzeniu pełnomocnika, w celu uzasadnienia stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej zatwierdzenia nabywcy aktywów.
   W ramach zarzutu drugiego, który składa się z czterech części, wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd naruszył prawo, uznając, że obecność przedstawiciela pełnomocnika w zarządzie Editis jako niezależnej osoby trzeciej mogła uzasadniać stwierdzenie nieważności decyzji o zatwierdzeniu nabywcy aktywów. Wniosek taki jest wynikiem wypaczenia pewnych faktów, oczywistych braków uzasadnienia a także szeregu naruszeń prawa. Tak więc Sąd naruszył prawo, dokonując błędnej wykładni pojęcia niezależności (pierwsza część zarzutu); w uzasadnieniu wyroku Sąd nie wykazał, w jaki sposób istniejące powiązanie między przedstawicielem pełnomocnika a Editis mogło wypaczyć treść sprawozdania przedstawionego przez pełnomocnika Komisji (druga część zarzutu); Sąd wypaczył fakty i obarczył zaskarżony wyrok oczywistym brakiem uzasadnienia, uznając, że sprawozdanie pełnomocnika wywarło decydujący wpływ na treść decyzji o zatwierdzeniu nabywcy aktywów (trzecia część zarzutu); wreszcie Sąd naruszył prawo, stwierdzając nieważność decyzji o zatwierdzeniu nabywcy aktywów, nie wykazawszy w jakim zakresie jej treść byłaby inna, gdyby nie wystąpiły zarzucane nieprawidłowości (czwarta część zarzutu).


title: Sprawa T-101/13: Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2013 r. — Aer Lingus przeciwko Komisji

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/31

         Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2013 r. — Aer Lingus przeciwko Komisji
   (Sprawa T-101/13)
   2013/C 101/60
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aer Lingus Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: D. Piccinin, Barrister, i A. Burnside, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 14 listopada 2012 r. wydanej na podstawie klauzuli 1.4.9 zobowiązań przyjętych zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (1) wobec Komisji przez International Consolidated Airlines Group (IAG) jako warunku zatwierdzenia przez tą instytucję nabycia przez IAG przedsiębiorstwa British Midlands Limited (bmi) i dotyczącej przeprowadzonej oceny ofert przydziałów czasu na start lub lądowanie na lotnisku Heathrow, które IAG powinna udostępnić zgodnie z ww. zobowiązaniami oraz klasyfikacji przedstawionej przez spółkę Virgin Atlantic Airways (Virgin) oferty przydziałów czasowych dla trasy Londyn Heathrow–Edynburg wyżej od oferty przedstawionej w tym zakresie przez spółkę Aer Lingus Limited (Aer Lingus);

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący błędu w interpretacji ww. zobowiązań. Zdaniem skarżącej Komisja błędnie zinterpretowała służące ocenie ofert określone w klauzuli 1.4.10.c) tych zobowiązań kryterium dotyczące zaplanowanej przez uczestniczącą w przetargu linię lotniczą oferty połączeń z innymi przewoźnikami powietrznymi. Komisja zinterpretowała to kryterium w taki sposób, że obejmuje ono zamierzone przez Virgin plany w zakresie przewozu pasażerów na trasie Londyn Heathrow–Edynburg swymi własnymi połączeniami z lotami długodystansowymi, choć w rzeczywistości kryterium to ogranicza się do tranzytu pasażerów dla innych przewoźników lotniczych.

               2)

               Zarzut drugi oparty na tym, że nie uwzględniono odpowiednio opinii pełnomocnika ds. nadzoru (Monitoring Trustee) (2). Skarżąca twierdzi, że Komisja uchybiła spoczywającemu na niej obowiązkowi odpowiedniego uwzględnienia opinii tego pełnomocnika lub też odpowiedniego uzasadnienia, dlaczego tego nie uczyniła, w czworaki sposób:

                           —

                           Komisja uchybiła spoczywającemu na niej obowiązkowi uwzględnienia opinii tego pełnomocnika ds. nadzoru lub też odpowiedniego uzasadnienia, dlaczego tego nie uczyniła, w zakresie dotyczącym przewagi Aer Lingus w zakresie połączeń międzyliniowych;

                           —

                           Komisja uchybiła spoczywającemu na niej obowiązkowi uwzględnienia opinii tego pełnomocnika ds. nadzoru lub też odpowiedniego uzasadnienia, dlaczego tego nie uczyniła, w zakresie dotyczącym przewagi Aer Lingus w zakresie kosztów operacyjnych i analizy wrażliwości rynkowej;

                           —

                           Komisja uchybiła spoczywającemu na niej obowiązkowi uwzględnienia opinii tego pełnomocnika ds. nadzoru lub też odpowiedniego uzasadnienia, dlaczego tego nie uczyniła, w zakresie dotyczącym sposobu, w jaki należy łącznie przeanalizować różnego rodzaju środki, aby uzyskać klasyfikację o charakterze ogólnym.

                           —

                           Komisja nie zwróciła się do pełnomocnika ds. nadzoru o opinię w przedmiocie przewag w zakresie zagregowanego przydzielania przedziałów czasowych.

               3)

               Zarzut trzeci oparty na oczywistym błędzie w ocenie. Skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie wyciągając wniosek, iż ze złożonej Aer Lingus oferty nie wynikała presja konkurencyjna, która była co najmniej „zasadniczo podobna” do presji wynikającej z oferty złożonej przez Virgin. Zdaniem skarżącej Komisja popełniła błąd zarówno w ocenie presji konkurencyjnej wynikającej z ofert przedstawionych w odniesieniu do trasy Londyn Heathrow–Edynburg, jak i w ocenie zysków, jakie mogą zostać osiągnięte dzięki przyznaniu wszystkich tras jednemu przewoźnikowi powietrznemu zamiast przyznania trasy Londyn Heathrow–Edynburg spółce Aer Lingus, a pozostałych tras — spółce Virgen.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 138/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw) (Dz.U. 2004 L 24, s. 1)

      (2)  Osoba powołana w ramach nabycia bmi przez IAG po to, aby nadzorować wywiązywanie się przez IAG z przyjętych przez nią zobowiązań.


title: Sprawa C-558/15: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto – Portugalia) – Alberto José Vieira de Azevedo i in./CED Portugal Unipessoal, Lda, Instituto de Seguros de Portugal – Fundo de Garantia Automóvel (Odesłanie prejudycjalne — Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowanie obowiązku ubezpieczania tej odpowiedzialności — Dyrektywa 2000/26/WE — Artykuł 4 ust. 5 — Zakład ubezpieczeń — Przedstawiciel wyznaczony do rozpatrywania i zaspokajania roszczeń — Wystarczające uprawnienia do reprezentacji — Bierna legitymacja procesowa)

text:
               13.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/7

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto – Portugalia) – Alberto José Vieira de Azevedo i in./CED Portugal Unipessoal, Lda, Instituto de Seguros de Portugal – Fundo de Garantia Automóvel
   (Sprawa C-558/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowanie obowiązku ubezpieczania tej odpowiedzialności - Dyrektywa 2000/26/WE - Artykuł 4 ust. 5 - Zakład ubezpieczeń - Przedstawiciel wyznaczony do rozpatrywania i zaspokajania roszczeń - Wystarczające uprawnienia do reprezentacji - Bierna legitymacja procesowa))
   (2017/C 046/08)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal da Relação do Porto

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Alberto José Vieira de Azevedo, Maria da Conceição Ferreira da Silva, Carlos Manuel Ferreira Alves, Rui Dinis Ferreira Alves, Vítor José Ferreira Alves

      Strona pozwana: CED Portugal Unipessoal, Lda, Instituto de Seguros de Portugal – Fundo de Garantia Automóvel

      przy udziale: Instituto de Seguros de Portugal – Fundo de Acidentes de Trabalho

      Sentencja

   Artykuł 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/26/WE z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, zmieniającej dyrektywy Rady 73/239/EWG i 88/357/EWG (czwartej dyrektywy w sprawie ubezpieczeń komunikacyjnych), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/14/WE z dnia 11 maja 2005 r., należy interpretować w ten sposób, iż nie nakłada on na państwa członkowskie obowiązku ustanowienia, że przedstawiciel wyznaczony, zgodnie z tym artykułem, do rozpatrywania i zaspokajania roszczeń powypadkowych może sam zostać pozwany, zamiast reprezentowanego przez niego zakładu ubezpieczeń, przed sądem krajowym rozpatrującym powództwo odszkodowawcze wytoczone przez stronę poszkodowaną objętą zakresem stosowania określonym w art. 1 dyrektywy 2000/26 zmienionej dyrektywą 2005/14.

      (1)  Dz.U. C 16 z 18.1.2016.


title: Sprawa C-45/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 listopada 2010 r. w sprawie T-404/09 Deutsche Bahn AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 2 lutego 2011 r. przez Deutsche Bahn AG

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/9

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 listopada 2010 r. w sprawie T-404/09 Deutsche Bahn AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 2 lutego 2011 r. przez Deutsche Bahn AG
   (Sprawa C-45/11 P)
   2011/C 130/18
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Deutsche Bahn AG (przedstawiciel: adwokat K. Schmidt-Hern)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 12 listopada 2010 r. w sprawie T-404/09;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 lipca 2009 r. (sprawa R 379/2009-1);

               —

               obciążenie Urzędy Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie jest skierowane przeciwko wyrokowi Sądu, na mocy którego została oddalona skarga wnoszącej odwołanie o stwierdzenie decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 23 lipca 2009 r. dotycząca odrzucenia dokonanego przez nią zgłoszenia graficznego znaku towarowego składającego się z horyzontalnego połączenia kolorów szarego i czerwonego.
   Wnosząca odwołanie podnosi naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009, które opiera w sumie na czterech podstawach.
   Po pierwsze, Sąd przeprowadził analizę charakteru odróżniającego w odniesieniu do innego oznaczenia niż zgłoszony znak towarowy. Sąd nie rozpatrzył oznaczenia jako całości, tylko wziął pod uwagę ogólnie kombinację kolorów jasnoszarego i czerwonego w odcieniu używanym w sygnalizacji świetlnej. W niniejszej sprawie nie zostały uwzględnione osobliwości systematyki barw, mimo że konkretne określenie tych kolorów w spornym znaku towarowym stanowiło część zgłoszenia i konkretyzowało oznaczenie.
   Po drugie, przy ocenie charakteru odróżniającego Sąd nie wziął pod uwagę, dla jakich konkretnie usług znak został zgłoszony, i rozważył niezdolność do podlegania ochronie w stosunku do zupełnie innych towarów. Rzekomy brak charakteru odróżniającego znaku został wywiedziony w zaskarżonym wyroku z faktu, że niektóre przedmioty tudzież towary są zwykle produkowane w rozpatrywanych barwach (części lokomotyw i szafki rozdzielcze przy trakcjach kolejowych, sygnalizacja ruchu, szlabany i znaki drogowe w zakresie ruchu kolejowego, jak również pociągi i krawędzie peronów). Zgłoszony znak towarowy nie został jednak zgłoszony dla tych towarów. Sąd nie wyjaśnił, dlaczego ewentualna niezdolność omawianego znaku do podlegania ochronie w odniesieniu do określonych towarów z zakresu ruchu czy też ruchu kolejowego, uzasadnia niezdolność do podlegania ochronie zgłoszonego usługowego znaku towarowego.
   Po trzecie, przy ocenie charakteru odróżniającego omawianego znaku Sąd przyjął niewłaściwe podstawy prawne, ponieważ uznał charakter odróżniający znaków towarowych i znaków usługowych za identyczny. Sąd nie wziął pod uwagę, że różne kategorie oznaczeń niekoniecznie muszą być postrzegane przez odbiorców w ten sam sposób. O ile konsument nie jest być może przyzwyczajony do tego, by z samego koloru towarów lub ich opakowania, bez jakichkolwiek elementów graficznych czy słownych, wywodzić informacje na temat ich pochodzenia, zważywszy że towary i opakowania są zwykle barwne, o tyle w przypadku usług sytuacja wygląda zupełnie inaczej. Jako że usługi są ze swej natury bezbarwne, sposób postrzegania przez konsumenta barw w kontekście usług będzie całkowicie odmienny od sposobu ich postrzegania w związku z towarami. W rezultacie ocena charakteru odróżniającego kolorów musi się różnić w zależności od tego, czy mamy do czynienia z towarami czy z usługami.
   Po czwarte, przy dokonywaniu oceny charakteru odróżniającego konkretnego znaku Sąd wypaczył jednoznaczne okoliczności faktyczne i nie uzasadnił w wystarczającym stopniu swego wyroku. Sąd bez żadnego uzasadnienia stwierdził, że horyzontalne kolorowe paski stanowią powszechnie przyjęte elementy dekoracyjne nanoszone na pociągi. Pominięto przy tym, że w niniejszym przypadku chodziło o ocenę charakteru odróżniającego konkretnego kolorowego znaku towarowego, a nie o paski na wagonach kolejowych ogólnie. Jednocześnie Sąd nie uwzględnił, że sporny znak towarowy został zgłoszony nie dla wagonów kolejowych, a dla usług należących do klasy 39. Wreszcie wnosząca odwołanie przedstawiła obszerne wywody dotyczące tego, że kolorowych elementów używanych w ruchu kolejowym nie można uznać za elementy dekoracyjne, a za wskazanie pochodzenia. Sąd w ogóle nie ustosunkował się do tych argumentów wnoszącej odwołanie.


title: Sprawa T-194/09: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2009 r. — Lan Airlines przeciwko OHIM — Air Nostrum (LÍNEAS AÉREAS DEL MEDITERRÁNEO LAM)

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/18

         Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2009 r. — Lan Airlines przeciwko OHIM — Air Nostrum (LÍNEAS AÉREAS DEL MEDITERRÁNEO LAM)
   (Sprawa T-194/09)
   2009/C 167/36
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Lan Airlines, SA (przedstawiciel: adwokaci E. Armijo Chávarri i A. Castán Pérez-Gómez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Air Nostrum, Lineas Aéreas del Mediterráneo, SA (Manises, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               potwierdzenie wpływu niniejszego pisma wraz z załącznikami i wniesienia w terminie i we właściwej formie skargi na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie R 0107/2008-4 oraz po przeprowadzeniu właściwego postępowania wydanie wyroku stwierdzającego nieważność wspomnianej decyzji z wyraźnym obciążeniem Urzędu kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo S.A.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „LINEAS AEREAS DEL MEDITERRANEO LAM” (zgłoszenie nr 4 448 061) dla usług z klasy 39.

      Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy „LAN” (nr 3 350 899) dla usług z klas 35, 39 i 43; graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „LAN”, któremu towarzyszy gwiazda (nr 3 694 957) dla usług z klasy 39

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Nieprawidłowe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (obecnie rozporządzenia nr 207/2009).


               17.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 40/18

         Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2004 r. przez Stowarzyszenie Bankierów i Maklerów Giełdowych Islandii przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-9/04)
   (2005/C 40/11)
   Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 23 listopada 2004 r. przez Stowarzyszenie Bankierów i Maklerów Giełdowych Islandii, reprezentowane przez Dr Hansa-Jörga Niemeyera z Hengeler Mueller, avenue Cortenbergh 1118, B-1000 Bruksela oraz Dr Ralfa Sauera z Hengeler Mueller, Charlottenstraße 35/36, D-10117 Berlin, Niemcy.
   Skarżący twierdzi, iż Trybunał powinien:

               1)

               Unieważnić decyzję Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 11 sierpnia 2004 r., decyzja 213/04/COL (Icelandic Housing Financing Fund); oraz

               2)

               Obciążyć Urząd Nadzoru EFTA kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone w sprawie:

               —

               Skarżący jest stowarzyszeniem wszystkich islandzkich banków komercyjnych i działa jako ich bank obsługujący i rozliczeniowy.

               —

               Icelandic Housing Financing Fund („HFF”) udziela kredytów podstawowych klientom indywidualnym na budowę lub zakup domów mieszkalnych oraz kredytów uzupełniających dla osób o niskich dochodach.

               —

               Skarżący twierdzi, że kredyty podstawowe stanowią zwykłą usługę bankową i że HFF, będący de facto monopolem państwowym narusza swobodę świadczenia usług, swobodę przedsiębiorczości oraz swobodny przepływ kapitału.

               —

               Decyzją 213/04/COL z dnia 11 sierpnia 2004 r. Urząd Nadzoru EFTA uznał system oferowany przez HFF za zgodny z zasadami dotyczącymi pomocy państwa na podstawie art. 59 ust. 2 EOG.

               —

               Skarżący twierdzi, że Urząd Nadzoru EFTA:

                           —

                           nie wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku wszczęcia formalnego postępowania;

                           —

                           naruszył podstawowe wymogi proceduralne, nie przedstawiając należytych powodów wymaganych przez art. 16 Porozumienia o Nadzorze i Trybunale; oraz

                           —

                           mylnie zinterpretował i zastosował art. 59 ust. 2 EOG


title: Sprawa T-527/09: Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2010 r. — Ayadi przeciwko Komisji

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/31

         Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2010 r. — Ayadi przeciwko Komisji
   (Sprawa T-527/09)
   2010/C 148/56
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Chafiq Ayadi (przedstawiciele: H. Miller, solicitor, B. Emmerson i S. Cox, barristers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 954/2009 w zakresie w jakim dotyczy ono skarżącego;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie strona skarżąca wnosi o stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 954/2009 z dnia 13 października 2009 r. zmieniającego po raz 114. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami, w zakresie w jakim skarżący został umieszczony w wykazie osób fizycznych i prawnych, jednostek organizacyjnych i podmiotów, których fundusze i środki gospodarcze zostały zamrożone zgodnie z tym przepisem.
   Skarżący przedstawia cztery zarzuty na poparcie swojej skargi.
   Po pierwsze, skarżący twierdzi, iż Komisja nadużyła swojej władzy umieszczając skarżącego w załączniku I do rozporządzenia nr 881/2002 bez zbadania w sposób uważny i bezstronny wszystkich istotnych okoliczności sprawy.
   Po drugie, skarżący twierdzi, że zaskarżone rozporządzenie zostało wydane z naruszeniem jego prawa do skutecznej kontroli sądowej, z uwagi na to, że rozporządzenie nie opiera się na żadnych dowodach, i w konsekwencji Sąd nie jest nawet w stanie zacząć spełniać swój obowiązek polegający na badaniu tychże dowodów.
   Po trzecie, skarżący podnosi, że zaskarżone rozporządzenie zostało wydane z naruszeniem jego prawa do obrony. Utrzymuje on, że Komisja nie przedstawiła żadnych dowodów, lecz ograniczyła się do twierdzeń znajdujących się w oświadczeniu Komitetu ds. Sankcji. Wobec braku dowodów, skarżący nie był w stanie wypowiedzieć się przed Komisją, co do wadliwości tych dowodów czy istniejących nieporozumień.
   Po czwarte, twierdzi on, iż zamrażając jego fundusze, zarówno retrospektywnie jak i na czas nieokreślony w przyszłości, zaskarżone rozporządzenie stanowi nieuzasadnione ograniczenie jego podstawowego prawa własności.


title: Sprawa T-649/16: Skarga wniesiona w dniu 12 września 2016 r. – Bernaldo de Quirós/Komisja

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/57

         Skarga wniesiona w dniu 12 września 2016 r. – Bernaldo de Quirós/Komisja
   (Sprawa T-649/16)
   (2016/C 402/67)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Belén Bernaldo de Quirós (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego w osobie dyrektor generalnej DG ds. Edukacji i Kultury Komisji Europejskiej z dnia 30 listopada 2015 r. o przesunięciu B. Bernaldo de Quirós ze stanowiska kierownika wydziału „Biuro ds. praktyk” EAC.C.4 na stanowisko doradcy ds. modernizacji nauczania DG EAC.B;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie i nadużycia władzy.

                           —

                           Skarżąca uważa, że zaskarżona decyzja jest obarczona oczywistym błędem w kwestii interesu służby i równoważności stanowisk. Podnosi, że jej przeniesienie na stanowisko doradcy do spraw modernizacji nauczania nie jest uzasadnione interesem służby, tylko chęcią jej zwierzchników zastosowania wobec niej izolacji zawodowej i kary dyscyplinarnej z wyprzedzeniem. Decyzja obarczona jest więc nadużyciem władzy, ponieważ takie przeniesienie jest ponadto wbrew interesowi służby, zważywszy na kompetencje skarżącej i konieczność obsadzenia wakatów kierowników wydziałów w DG EAC.

                           —

                           Uważa również, że jej przeniesienie nastąpiło z naruszeniem zasady równoważności stanowisk. Nowe zadania, które przydzielono skarżącej, są bowiem ze względu na swój charakter, wagę i zakres poniżej zadań powierzanych doradcy w grupie zaszeregowania AD13. Ponadto stanowisko nie odpowiada rzeczywistym potrzebom służby, wymaganym przez art. 2 decyzji C(2008)5029/2.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym oraz obowiązku staranności administracji.

                           —

                           Skarżąca uważa, że decyzja o jej przeniesieniu nie została wydana w sposób gwarantujący jej prawo do bycia wysłuchaną, gdyż nie mogła ona skutecznie przedstawić swojego punktu widzenia na temat projektu decyzji o przeniesieniu. Do tego dochodzi naruszenie obowiązku staranności administracji, gdyż organ powołujący ani w ogóle nie wziął pod uwagę interesów skarżącej, ani nie próbował obiektywnie zrównoważyć interesów służby i skarżącej, w szczególności poprzez rozważenie zatrudnienia jej na stanowisku kierownika wydziału.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia decyzji Komisji C(2008) 5029/2 z dnia 9 sierpnia 2008 r. dotyczącej obowiązków doradcy.

                           —

                           Skarżąca podnosi naruszenie decyzji C(2008) 5029/2 w wersji skonsolidowanej z dnia 7 lipca 2016 r., ponieważ DG EAC przekroczyła przydzielony jej limit doradców i nie wykazała, że stanowisko doradcy do spraw modernizacji nauczania, na które przeniesiono skarżącą, było zgodne z prawem.


title: Sprawa C-187/09: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/7

         Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-187/09)
   2009/C 167/13
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: O. Beynet, S. Walker, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2006/40/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. dotyczącej emisji z systemów klimatyzacji w pojazdach silnikowych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 70/156/EWG, a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o ich ustanowieniu, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy oraz traktatu.

               —

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 4 stycznia 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 161, s. 12


title: Sprawa C-92/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2009 r. w sprawie określenie T-476/08 Media-Saturn-Holding GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) wniesione w dniu 17 lutego 2010 r. przez Media-Saturn-Holding GmbH

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/27

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2009 r. w sprawie określenie T-476/08 Media-Saturn-Holding GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) wniesione w dniu 17 lutego 2010 r. przez Media-Saturn-Holding GmbH
   (Sprawa C-92/10 P)
   2010/C 113/42
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Media-Saturn-Holding GmbH (przedstawiciele: adwokaci C.R. Haarmann i E. Warnke)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 15 grudnia 2009 r. w sprawie T-476/08;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 28 sierpnia 2008 r. wydanej w postępowaniu odwoławczym R 591/2008-4;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą, Sądem Unii Europejskiej i Trybunałem Sprawiedliwości.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie dotyczy wyroku Sądu, w którym oddalił on skargę wnoszącej odwołanie o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 28 sierpnia 2008 r. o odrzuceniu zgłoszenia graficznego znaku towarowego „BEST BUY”. Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd dokonał błędnej z prawnego punktu widzenia i nietrafnej wykładni przewidzianych w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (zwanego dalej: „rozporządzeniem nr 40/94”) bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji znaków towarowych, które pozbawione są charakteru odróżniającego. Zarzut odwołania dzieli się na następujące trzy części:

               Po pierwsze, Sąd w sposób niedopuszczalny wywiódł brak odróżniającego charakteru z oceny innego znaku towarowego niż rzeczywiście zgłoszony. Sąd dokonał badania charakteru odróżniającego w stosunku do stanowiącego przedmiot innego postępowania przed Sądem oznaczenia zawierającego prawidłowo zapisany element słowny „BEST BUY”. W przeciwieństwie do tego innego oznaczenia w przypadku zgłoszonego przez wnoszącą odwołanie znaku towarowego element słowny „BEST BUY” wyłaniałby się, ze względu na wyróżnienie litery „B” będącej pierwszą literą słów „BEST” i „BUY”, dopiero po dodatkowym zastanowieniu. Jako że odróżniający element, który wynika z odmiennego i niezgodnego z zasadami zapisu, może wystarczyć do osiągnięcia wymaganego minimum charakteru odróżniającego, Sąd przy rozpatrywaniu tego charakteru nie powinien był opierać się na wcześniejszej decyzji dotyczącej oznaczenia, któremu tej szczególnej cechy właśnie brakuje.

               Po drugie, Sąd zlekceważył zasadę, że stwierdzenie charakteru odróżniającego albo jego braku w przypadku złożonego znaku towarowego jest zależne od analizy całego znaku. W zaskarżonym wyroku brak jest takiego całościowego spojrzenia. Sąd zbadał każdy element z osobna pod kątem, czy może on samodzielnie nadać oznaczeniu charakter odróżniający, na co następnie automatycznie udzielano odpowiedzi przeczącej, gdy zdaniem Sądu taka część składowa nie miała sama w sobie charakteru odróżniającego. W wyroku zabrakło całościowej analizy zgłoszonego znaku towarowego, w ramach której nie można wykluczyć wniosku, że suma poszczególnych elementów niepodlegających ochronie stanowić będzie jako całość znak towarowy, który może zostać objęty ochroną.

               Po trzecie, Sąd posłużył się przy badaniu charakteru odróżniającego zbyt restrykcyjnym kryterium oceny. Uznał on, że postrzeganie znaku towarowego „w pierwszej kolejności” jako sformułowania reklamowego wystarcza, aby na pytanie, czy istnieją podstawy odmowy rejestracji w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 udzielić odpowiedzi twierdzącej. Jest to jednak nieprawidłowa interpretacja zasad prawnych dotyczących art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, które zostały skonkretyzowane przez Trybunał Sprawiedliwości. Zachwalająca konotacja słownego znaku towarowego nie wyklucza, że pomimo tego nadaje się on do zagwarantowania konsumentom pochodzenia oznaczonych towarów lub usług. Taki znak towarowy niewątpliwie może być postrzegany przez właściwy krąg odbiorców równocześnie jako sformułowanie reklamowe i jako wskazanie pochodzenia handlowego. W tym względzie Sąd powinien był przynajmniej podać, z jakich powodów nie jest tak w przypadku zgłoszonego znaku towarowego.


title: Sprawa C-362/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance du VII ème arrondissement de Paris (Francja) w dniu 2 sierpnia 2007 r. — Kip Europe SA, Kip UK Ltd, Caretrex Logistiek BV i Utax GmbH przeciwko Administration des douanes i Direction générale des douanes et droits indirects

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance du VIIème arrondissement de Paris (Francja) w dniu 2 sierpnia 2007 r. — Kip Europe SA, Kip UK Ltd, Caretrex Logistiek BV i Utax GmbH przeciwko Administration des douanes i Direction générale des douanes et droits indirects
   (Sprawa C-362/07)
   (2007/C 269/42)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal d'instance du VIIème arrondissement de Paris
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Kip Europe SA, Kip UK Ltd, Caretrex Logistiek BV i Utax GmbH

      Strona pozwana: Administration des douanes i Direction générale des douanes et droits indirects
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy funkcja kopiowania wielofunkcyjnego urządzenia określonego w tym postępowaniu typu, przeznaczonego do działania w połączeniu bezpośrednim lub w sieci z jednym lub większą ilością komputerów, lecz przystosowanego, jedynie w odniesieniu do funkcji kopiowania, do działania samodzielnego, stanowi „niepolegającą na przetwarzaniu danych specyficzną funkcję” w rozumieniu przypisu 5E do akapitu 84 Nomenklatury Scalonej?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej, czy istnienie takiej specyficznej funkcji, w odniesieniu do której wyraźnie stwierdzono, że nie nadaje ona towarowi jego zasadniczego charakteru, jest w stanie wykluczyć możliwość zaklasyfikowania go do akapitu 84, ze względu na zastosowanie przypisu 5E, pomimo istnienia związanych z przetwarzaniem danych funkcji druku i skanowania?

               3)

               Czy w takim przypadku i w odniesieniu do sprzętu składającego się z trzech fizycznie odrębnych modułów (drukarka, skaner i komputer) nie należałoby zastosować klasyfikacji na podstawie reguły ogólnej 3b?

               4)

               Ujmując rzecz bardziej ogólnie, czy prawidłowa wykładnia Systemu Zharmonizowanego i Nomenklatury Scalonej musi pociągnąć za sobą zaklasyfikowanie drukarek określonego w tym postępowaniu typu do pozycji taryfowych nr 8471 60 lub 9009 12 00?

               5)

               Czy rozporządzenie Komisji (WE) nr 400/2006 z dnia 8 marca 2006 r. (1) jest nieważne, w szczególności ze względu na to, że jest ono sprzeczne z Systemem Zharmonizowanym, z Nomenklaturą Scaloną oraz należącymi do Ogólnych Reguł Interpretacji Systemu Zharmonizowanego i Nomenklatury Scalonej regułami 1 i 3b, w zakresie, w jakim opiera się ono na pojęciu „funkcji nadającej urządzeniu jego zasadniczy charakter” i skutkowałoby zaklasyfikowaniem drukarek określonego tu typu do pozycji taryfowej nr 9009 12 00?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 400/2006 z dnia 8 marca 2006 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej (Dz.U. L 70, str. 9).


title: Sprawa T-312/15: Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2016 r. – Market Watch/EUIPO – Glaxo Group (MITOCHRON) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MITOCHRON — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy MIVACRON — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/19

         Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2016 r. – Market Watch/EUIPO – Glaxo Group (MITOCHRON)
   (Sprawa T-312/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MITOCHRON - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy MIVACRON - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 232/25)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Market Watch Franchise & Consulting, Inc. (Freeport, Bahamy) (przedstawiciel: adwokat J. Korab)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: pełnomocnik S. Bonne)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Glaxo Group Ltd (Brentford, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, i A. Smith, solicitor)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 marca 2015 r. (sprawa R 507/2014-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Glaxo Group Ltd a Market Watch Franchise & Consulting, Inc.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Market Watch Franchise & Consulting, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 270 z 17.8.2015.


title: Sprawa C-634/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Oberösterreich (Austria) w dniu 30 listopada 2015 r. – Susanne Sokoll-Seebacher i Manfred Naderhirn

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Oberösterreich (Austria) w dniu 30 listopada 2015 r. – Susanne Sokoll-Seebacher i Manfred Naderhirn
   (Sprawa C-634/15)
   (2016/C 326/12)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landesverwaltungsgericht Oberösterreich

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Susanne Sokoll-Seebacher, Manfred Naderhirn

      Druga strona postępowania: Agnes Hemetsberger, Mag. Jungwirth und Mag. Fabian OHG i in.
   Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2016 r. Trybunał (ósma izba) orzekł, co następuje:
   Wyrok z dnia 13 lutego 2014 r., Sokoll-Seebacher (C-367/12, EU:C:2014:68), należy interpretować w ten sposób, że ustalone w rozpatrywanej regulacji krajowej kryterium sztywnej granicy liczby „osób do zaopatrzenia na stałe” przy badaniu zapotrzebowania na nową aptekę publiczną ogólnie nie może mieć zastosowania w żadnej konkretnej sytuacji, która poddawana jest badaniu.


title: Sprawa C-583/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 15 października 2008 r. w sprawie T-66/04, Christos Gogos przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 24 grudnia 2008 r. przez Christosa Gogosa

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/39

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 15 października 2008 r. w sprawie T-66/04, Christos Gogos przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 24 grudnia 2008 r. przez Christosa Gogosa
   (Sprawa C-583/08 P)
   (2009/C 44/67)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Christos Gogos (przedstawiciele: adwokaci N. Korogiannakis i P. Katsimani)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o zaszeregowaniu skarżącego do kategorii A7 oraz decyzji z dnia 24 listopada 2003 r. odrzucającej jego zażalenie;

               —

               skorzystanie przez Trybunał z przysługującej mu kompetencji do orzekania co do istoty i przyznanie skarżącemu odszkodowania w łącznej kwocie 538 121,79 EUR tytułem naprawienia szkody, wynikającej z niezgodnego z prawem zachowania Komisji i wspomnianej decyzji, której skutki — w wyniku reformy administracyjnej — będą odczuwalne przez całe życie skarżącego;

               —

               przyznanie odszkodowania i zadośćuczynienia w łącznej kwocie 50 000 EUR tytułem znacznego opóźnienia przy wydaniu wyroku w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącego zarówno w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji jak i w niniejszym postępowaniu.

         Zarzuty i główne argumenty
   W drodze odwołania od wyroku z dnia 15 października 2008 r. w sprawie T-66/04 Christos Gogos przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, skarżący Christos Gogos przedstawia przede wszystkim dwa zarzuty na uzasadnienie swych żądań, które mają na celu uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji:
   Po pierwsze podnosi on, iż uzasadnienie wyroku obarczone jest brakami i błędami w odniesieniu do pięciu z sześciu zarzutów przedstawionych przezeń w pierwszej instancji.
   Po drugie skarżący podnosi, że znaczący czas trwania postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji nie jest uzasadniony obiektywnymi powodami. Ponadto wskazuje, że poniósł on majątkową szkodę i odniósł krzywdę w wyniku tych opóźnień.