title: Sprawa T-768/14: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2014 r. – ANKO/Komisja

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/35

         Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2014 r. – ANKO/Komisja
   (Sprawa T-768/14)
   (2015/C 065/49)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: ANKO AE Antiprosopeion, Emporeiou kai Viomichanias (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: V. Christianos, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że kwota 3 77  733,93 EUR wypłacona przez Komisję skarżącej z tytułu projektu POCEMON odpowiada wydatkom kwalifikowalnym oraz że w związku z tym skarżąca nie jest zobowiązana zwrócić tej kwoty jako otrzymanej nienależnie, jak również

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy odpowiedzialności Komisji na podstawie art. 272 TFUE w związku z umową nr 216088 dotyczącą wykonania projektu „Point Of CarE MONitoring and Diagnostics for Autoimmune Diseases” (POCEMON). W szczególności skarżąca utrzymuje, że choć wykonała ona swoje zobowiązania umowne, Komisja – z naruszeniem wspomnianej umowy, jak również zasady dobrej wiary, zakazu nadużycia prawa i zasady proporcjonalności – zażądała zwrotu kwot wypłaconych ANKO, twierdząc, iż nie stanowią one wydatków kwalifikowalnych.
   Z tego powodu skarżąca utrzymuje, po pierwsze, że Komisja opiera się na całkowicie bezpodstawnych argumentach, które w każdym razie nie zostały wykazane w celu odrzucenia praktycznie wszystkich wydatków ANKO jako niekwalifikowalnych i zażądania zwrotu kwoty wypłaconej ANKO na rzecz projektu POCEMON. Po drugie, podnosi ona, że odrzucając 98,68 % należnego wkładu z tego powodu, że rzekomo nie odpowiada on wydatkom kwalifikowalnym, jakie skarżąca powinna była ponieść na potrzeby projektu, Komisja narusza zasadę zakazu nadużycia prawa i zasadę proporcjonalności.


title: Sprawa T-293/05: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2005 r. przez Maurizia Caldarone'a przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/38

         Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2005 r. przez Maurizia Caldarone'a przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-293/05)
   (2005/C 229/79)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 26 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Maurizia Caldarone'a, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez adwokatów Stéphane'a Rodriguesa i Alice Jaume, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie decyzji organu uprawnionego do mianowania z dnia 12 kwietnia 2005 r. wydanej w odpowiedzi na zażalenie złożone przez skarżącego, oraz sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego, sporządzonego za okres od 1 stycznia 2003 r. do 21 sierpnia 2003 r.,

               —

               wskazanie Komisji skutków, jakie niesie z sobą uchylenie zaskarżonej decyzji, w szczególności uchylenie sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej w 2003 r. za okres od 15 września 2003 r. do 31 grudnia 2003 r., sporządzonego na podstawie zaskarżonego sprawozdania,

               —

               stwierdzenie pozaumownej odpowiedzialności Wspólnoty wynikającej z zaskarżonej decyzji,

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego odszkodowania za poniesioną szkodę i zadośćuczynienia za krzywdę w wysokości 3000 EUR,

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, urzędnik Komisji, kwestionuje w niniejszej skardze sprawozdanie z przebiegu jego kariery zawodowej za okres od 1 stycznia 2003 r. do 21 sierpnia 2003 r., wskazując m. in. na niespójność między ocenami osób oceniających oraz oczywiste błędy w ocenie. Skarżący wskazuje ponadto na naruszenie obowiązku uzasadnienia, prawa do obrony, a także zasady dobrej administracji i ochrony uzasadnionych oczekiwań.


title: Sprawa F-87/13: Skarga wniesiona w dniu 13 września 2013 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/69

         Skarga wniesiona w dniu 13 września 2013 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-87/13)
   2013/C 344/129
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciele: A. Salerno, B. Cortese, avocats)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego w sprawie nowego rozdziału praw dostępu do skrzynki pocztowej związku zawodowego SAFE.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               stwierdzenie istnienia odpowiedzialności po stronie Parlamentu Europejskiego za powstanie doznanej przez skarżących krzywdy oraz poniesionej przez nich szkody ze względu na zaskarżoną decyzję oraz przyznanie im zadośćuczynienia i odszkodowania, które naprawiłyby ww. krzywdę i szkodę;

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.


title: Sprawa C-506/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawach połączonych T-144/07, T-147/07, T-148/07, T-149/07, T-150/07 i T-154/07, ThyssenKrupp Liften Ascenseurs i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 30 września 2011 r. przez ThyssenKrupp AG

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/24

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawach połączonych T-144/07, T-147/07, T-148/07, T-149/07, T-150/07 i T-154/07, ThyssenKrupp Liften Ascenseurs i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 30 września 2011 r. przez ThyssenKrupp AG
   (Sprawa C-506/11 P)
   2011/C 347/34
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: ThyssenKrupp AG (przedstawiciel: M. Klusmann i S. Thomas, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi o

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawach połączonych T-144/07, T-147/07, T-148/07, T-149/07, T-150/07 i T-154/07 (ThyssenKrupp Liften Ascenseurs i in. przeciwko Komisji) w zakresie, w jakim oddala skargę i dotyczy wnoszącej odwołanie;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, dalsze zmniejszenie grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie w art. 2 zaskarżonej decyzji Komisji Europejskiej z dnia 21 lutego 2007 r.;

               —

               tytułem dalszego żądania ewentualnego, zwrócenie Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi w przedmiotowym odwołaniu w ramach siedmiu zarzutów niewłaściwość Komisji, naruszenie istotnych przepisów proceduralnych, naruszenie traktatu WE wzgl. traktatu FUE oraz naruszenie norm prawnych podlegających zastosowaniu w ramach wykonania tych traktatów, jak również nadużycie swobodnego uznania i naruszenie praw podstawowych:

               Po pierwsze, wnosząca odwołanie zarzuca, że Sąd błędnie potwierdził właściwość Komisji do przeprowadzenia postępowania. Stoi ona na stanowisku, że Sąd powinien był stwierdzić nieważność decyzji Komisji z uwagi na niemożność zastosowania art. 101 TFUE (dawny art. 81 WE) ze względu na brak znaczenia międzypaństwowego zarzucanych nielegalnych działań o charakterze lokalnym. Nawet przy przyjęciu przez Sąd stosowania art. 101 TFUE, miał on obowiązek uwzględnić, że właściwość Komisji jest niezgodna z systemem właściwości równoległej na podstawie rozporządzenia 1/2003 (1) utworzonym w następstwie komunikatu dotyczącego współpracy w ramach sieci organów ds. konkurencji. Wreszcie, Sąd nie ocenił należycie, że późniejsze wszczęcie postępowania przez Komisję stanowi naruszenie objętej ochroną na gruncie praw podstawowych zasady pewności i legalności kar.

               Po drugie, Sąd nie ocenił należycie, że zachodzi naruszenie zasady ne bis in idem, ponieważ Komisja zlekceważyła wydaną przed wszczęciem postępowania przez krajowy urząd ds. karteli na korzyść wnoszącej odwołanie decyzję zwalniającą ją z sankcji.

               Po trzecie, wnosząca odwołanie zarzuca, że Sąd błędnie pod względem prawnym potwierdził decyzję Komisji poprzez nałożenie solidarnej odpowiedzialności wnoszącej odwołanie oraz jej spółek zależnych. Wnosząca odwołanie bezspornie sama nie uczestniczyła w nielegalnych działaniach. Przypisaniu obcego działania na podstawie błędnej przesłanki odpowiedzialności jednostki gospodarczej stoi na przeszkodzie zasada osobistej odpowiedzialności, zasada in dubio pro reo oraz prawo do uczciwego postępowania sądowego.

               Po czwarte, Sąd nie ocenił należycie, że potwierdzenie odpowiedzialności wnoszącej odwołanie jako podmiotu obwinionego za całość narusza zasadę osobistej odpowiedzialności. Pomocniczo, wnosząca odwołanie zarzuca, że Sąd naruszył prawo poprzez potwierdzenie decyzji Komisji w zakresie braku odpowiedniej wysokości udziałów w kapitale spółki koniecznej dla przypisania odpowiedzialności i tym samym wyrok zawiera błąd w uzasadnieniu.

               Po piąte, wnosząca odwołanie zarzuca, że Sąd w swoim wyroku uchybił spoczywającemu na nim obowiązkowi dokonania obszernej kontroli, przeprowadzając w sposób niewystarczający kontrolę nieproporcjonalnego sposobu ustalenia wyjściowej kwoty grzywny, współczynnika odstraszającego oraz wielokrotnego ukarania równoległych naruszeń, jak również błędne oceniając współpracę wnoszącej odwołanie i tym samym naruszając podstawowe prawo do uczciwego postępowania sądowego i zawartą tam gwarancję ochrony prawa. W każdym razie wyrok zawiera błąd w uzasadnieniu w zakresie, w jakim potwierdza stanowiące odchylenie od praktyki decyzyjnej wielokrotne ukaranie grzywną.

               Po szóste, zarzuca się naruszenie zasady proporcjonalności oraz zasady równego traktowania w zakresie określenia kwoty wyjściowej względem naruszenia dotyczącego Niemiec, ponieważ obrót osiągnięty bez związku z nielegalnym zachowaniem również został uwzględniony przy obliczaniu kwoty wyjściowej, mimo że sprzeciwiały się temu względy nadrzędne. W tym względzie, Sąd właściwie przyjął zróżnicowane uzasadnienie względem Schindlera, natomiast zaniechał tego zróżnicowania niezgodnie z prawem względem wnoszącej odwołanie.

               Po siódme, zarzuca się błędne ustalenie kwoty wyjściowej grzywny dotyczącej niderlandzkiego rynku, którego pojemność została w pełni uwzględniona pomimo nieznacznego objęcia kartelem.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu; Dz.U. L 1, s. 1.


title: Sprawa C-446/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem tribunal de première instance de Bruxelles z dnia  7 grudnia 2005 r.  w sprawie Procureur du Roi — Strony cywilne: Union des Dentistes et Stomatologistes de Belgique, U.P.R i Jean Totolidis przeciwko Ioannisowi Doulamisowi

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem tribunal de première instance de Bruxelles z dnia 7 grudnia 2005 r. w sprawie Procureur du Roi — Strony cywilne: Union des Dentistes et Stomatologistes de Belgique, U.P.R i Jean Totolidis przeciwko Ioannisowi Doulamisowi
   (Sprawa C-446/05)
   (2006/C 48/30)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 14 grudnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem tribunal de première instance de Bruxelles z dnia 7 grudnia 2005 r. w sprawie Procureur du Roi — Strony cywilne: Union des Dentistes et Stomatologistes de Belgique, U.P.R i Jean Totolidis przeciwko Ioannisowi Doulamisowi.
   Tribunal de première instance de Bruxelles zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy art. 81 WE w związku z art. 3 ust. 1 lit. g) WE oraz art. 10 akapit drugi WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie ustawie krajowej, w tym przypadku ustawie z dnia 15 kwietnia 1958 r. dotyczącej reklamy w zakresie opieki dentystycznej, która zakazuje (jakimkolwiek podmiotom i) podmiotom świadczącym usługi w zakresie opieki dentystycznej, w ramach wolnego zawodu lub gabinetu dentystycznego, dostarczania — pośredniego lub bezpośredniego — jakiejkolwiek reklamy w zakresie opieki dentystycznej?


title: Sprawa F-97/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 16 czerwca 2011 r. — Kersten przeciwko Komisji

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/58

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 16 czerwca 2011 r. — Kersten przeciwko Komisji
   (Sprawa F-97/10) (1)

   2011/C 252/131
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2011, s. 41.


title: Sprawa T-538/13: Skarga wniesiona w dniu 10 października 2013 r. — Verein Natura Havel i Vierhaus przeciwko Komisji

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/66

         Skarga wniesiona w dniu 10 października 2013 r. — Verein Natura Havel i Vierhaus przeciwko Komisji
   (Sprawa T-538/13)
   2013/C 344/122
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Verein Natura Havel eV (Berlin, Niemcy); i H.P. Vierhaus (Berlin) (przedstawiciel: O. Austilat, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej ‒ Dyrekcji Generalnej ds. Środowiska ‒ z dnia 24 czerwca 2013 r. oraz ‒ Sekretariatu Generalnego ‒ z dnia 3 września 2013 r., którymi to decyzjami odmówiono dostępu do pisma Komisji z dnia 30 maja 2013 r. dotyczącego wezwania do usunięcia uchybienia w celu wszczęcia postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego nr 2013/4000 przeciwko Republice Federalnej Niemiec;

               —

               obciążenie strony pozwanej jej własnymi kosztami oraz kosztami strony skarżącej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy: naruszenie przysługującego skarżącym prawa dostępu do informacji
               Strona skarżąca twierdzi w pierwszej kolejności, że zaskarżona decyzja Komisji narusza jej prawo do informacji wynikające z art. 15 ust. 3 TFUE, art. 42 karty praw podstawowych, art. 10 ust. 1 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1). Strona skarżąca podnosi, że przytoczone przepisy mają na celu stworzenie możliwie największej przejrzystości oraz że wymagana jest wąska wykładnia wyjątków. Ponadto utrzymuje ona, że zgodnie z orzecznictwem stawia się wysokie wymagania wobec dowodu na istnienie poważnego naruszenia dochodzenia. Zaskarżona decyzja nie czyni temu zadość.

               2)

               Zarzut drugi: błędne w świetle prawa badanie częściowego dostępu
               Strona skarżąca twierdzi ponadto, że badanie, jakim Komisja odmawia jedynie częściowego dostępu do informacji, jest błędne w świetle prawa. Rozważania w tej kwestii przedstawione w decyzji są nietrafne i naruszają zasadę proporcjonalności.

               3)

               Zarzut trzeci: naruszenie obowiązku uzasadnienia
               Zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów stawianych obowiązkowi uzasadnienia.

               4)

               Zarzut czwarty: naruszenie art. 10 ust. 1 zdanie drugie europejskiej Konwencji o ochronie prawa człowieka i podstawowych wolności
               Strona skarżąca powołuje się ponadto na naruszenie jej prawa do otrzymywania informacji bez ingerencji władz publicznych, które to prawo wynika z art. 10 ust. 1 zdanie drugie europejskiej Konwencji o ochronie prawa człowieka i podstawowych wolności.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa C-409/13: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Rada Unii Europejskiej/Komisja Europejska (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc makrofinansowa dla państw trzecich — Decyzja Komisji o wycofaniu projektu rozporządzenia ramowego — Artykuł 13 ust. 2 TUE i art. 17 TUE — Artykuł 293 TFUE — Zasada kompetencji powierzonych — Zasada równowagi instytucjonalnej — Zasada lojalnej współpracy — Artykuł 296 TFUE — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Rada Unii Europejskiej/Komisja Europejska
   (Sprawa C-409/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc makrofinansowa dla państw trzecich - Decyzja Komisji o wycofaniu projektu rozporządzenia ramowego - Artykuł 13 ust. 2 TUE i art. 17 TUE - Artykuł 293 TFUE - Zasada kompetencji powierzonych - Zasada równowagi instytucjonalnej - Zasada lojalnej współpracy - Artykuł 296 TFUE - Obowiązek uzasadnienia))
   (2015/C 198/05)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: G. Maganza, A. de Gregorio Merino i I. Gurov, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Smulders, P. Van Nuffel i M. Clausen, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil i J. Škeřík, pełnomocnicy), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciel: T. Henze, pełnomocnik), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. Sampol Pucurull, pełnomocnik), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, D. Colas i N. Rouam, pełnomocnicy), Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez P. Gentilego, avvocato dello Stato), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman, B. Koopman i J. Langer, pełnomocnicy), Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik), Republika Finlandii (przedstawiciel: H. Leppo, pełnomocnik), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: U. Persson i A. Falk, pełnomocnicy) oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: V. Kaye, pełnomocnik, wspierana przez R. Palmera, barrister)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Czeska, Republika Federalna Niemiec, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Republika Włoska, Królestwo Niderlandów, Republika Słowacka, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.


title: Sprawa C-351/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Zollamt Linz Wels przeciwko Laki DOOEL (Wspólnotowy kodeks celny — Rozporządzenie wykonawcze do kodeksu celnego — Artykuł 555 ust. 1 lit. c) i art. 558 ust. 1 — Pojazd wprowadzony na obszar celny w ramach procedury odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z należności celnych — Pojazd wykorzystywany w ruchu wewnętrznym — Nieprawidłowe wykorzystywanie — Powstanie długu celnego — Organy krajowe właściwe w sprawie poboru należności celnych)

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Zollamt Linz Wels przeciwko Laki DOOEL
   (Sprawa C-351/10) (1)

   (Wspólnotowy kodeks celny - Rozporządzenie wykonawcze do kodeksu celnego - Artykuł 555 ust. 1 lit. c) i art. 558 ust. 1 - Pojazd wprowadzony na obszar celny w ramach procedury odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z należności celnych - Pojazd wykorzystywany w ruchu wewnętrznym - Nieprawidłowe wykorzystywanie - Powstanie długu celnego - Organy krajowe właściwe w sprawie poboru należności celnych)
   2011/C 226/12
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Zollamt Linz Wels

      Strona pozwana: Laki DOOEL

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgerichtshof — Wykładnia art. 204 ust. 1 lit. a) i art. 215 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustawiającego wspólnotowy kodeks ceny (Dz.U. L 302, s. 1), art. 555 ust. 1 lit. c) i art. 558 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (Dz.U. L 253, s. 1) oraz art. 61 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Drogowy transport towarów w Unii Europejskiej — Korzystanie z pojazdu nieobjętego zezwoleniem w państwie członkowskim przeznaczenia towarów — Miejsce powstania długu celnego — Właściwość państwa członkowskiego wywozu lub przeznaczenia

      Sentencja

   Artykuł 555 ust. 1 i art. 558 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 993/2001 z dnia 4 maja 2001 r., należy interpretować w ten sposób, że nieprawidłowość w wykorzystywaniu pojazdu będącego przedmiotem przywozu do Unii Europejskiej w ramach procedury całkowitego zwolnienia z należności celnych i wykorzystywanego w ruchu wewnętrznym powstaje w chwili przekroczenia granicy państwa członkowskiego, w którym pojazd poruszał się z naruszeniem krajowych przepisów prawa przewozowego, to jest w sytuacji braku zezwolenia na rozładunek w państwie członkowskim rozładunku, przy czym organy tego właśnie państwa są właściwe w zakresie poboru wymienionych należności celnych.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.10.2010.


title: Sprawa C-87/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2010 r. w sprawie T-286/08 Fidelio KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 25 lutego 2011 r. przez Fidelio KG

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2010 r. w sprawie T-286/08 Fidelio KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 25 lutego 2011 r. przez Fidelio KG
   (Sprawa C-87/11 P)
   2011/C 152/19
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Fidelio KG (przedstawiciel: adwokat M. Gail)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie T-286/08;

               —

               uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Sąd niesłusznie przyjął, że w przypadku zgłoszenia oznaczenia „Hallux” dla „artykułów ortopedycznych” i „obuwia” występuje bezwzględna podstawa odmowy rejestracji w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94. Nie da się zrozumieć dlaczego Sąd wbrew twierdzeniom skarżącej przychylił się do argumentacji Urzędu i wyszedł z założenia, że „hallux”, łacińskie określenie dużego palca stanowi zwyczajowy skrót określenia „hallux valgus” czyli zniekształcenia dużego palca. Takie działanie Sądu wykracza poza ramy zasady badania z urzędu i ponadto narusza obowiązek uzasadnienia.
   Poza tym Sąd dokonał nieprawidłowego ustalenia towarów i kategorii towarów. Jako że pojęcie „artykuły ortopedyczne” ma bardzo szeroki zakres i wystarcza gdy podstawa odmowy rejestracji odnosi się jedynie do części towarów Urząd ma możliwość wskazania dowolnej ilości rodzajów towarów w celu odmowy rejestracji określonego rodzaju towarów. Tej okoliczności Sąd nie wziął pod uwagę.
   Jeżeli chodzi o obuwie Sąd wyszedł z błędnego założenia, że istnieje kategoria towarów zwana „obuwiem oferującym komfort noszenia”. W rzeczywistości nie ma jednak żadnej różnicy między obuwiem ogólnym i tak zwanym obuwiem oferującym komfort noszenia.
   Dodatkowo przy określaniu właściwego kręgu odbiorców dla odpowiednio „artykułów ortopedycznych” i „obuwia” Sąd kierował się rozważaniami niemającymi znaczenia dla sprawy. Zdaniem wnoszącej odwołanie, w tym względzie należy oprzeć się na przeciętnym odbiorcy. Taki przeciętny odbiorca nie zna jednak łaciny ani nie posiada wiedzy na temat zniekształcenia stopy zwanego hallux valgus. Znaku towarowego „Hallux” nie można zatem traktować jako znaku opisowego.
   Wreszcie Sąd dopuścił się naruszenia art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 nie przeprowadzając analizy oznaczenia „Hallux” w oparciu o ten przepis.


title: Sprawa C-166/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof —Austria) — Rudi Heger GmbH przeciwko Finanzamt Graz-Stadt (Szósta dyrektywa VAT — Miejsce opodatkowania — Artykuł 9 — Świadczenie usług związanych z nieruchomościami — Przeniesienie prawa do połowu ryb na określonej części rzeki)

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof —Austria) — Rudi Heger GmbH przeciwko Finanzamt Graz-Stadt
   (Sprawa C-166/05) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Miejsce opodatkowania - Artykuł 9 - Świadczenie usług związanych z nieruchomościami - Przeniesienie prawa do połowu ryb na określonej części rzeki)
   (2006/C 261/10)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Rudi Heger GmbH

      Strona pozwana: Finanzamt Graz-Stadt
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgerichtshof — Wykładnia art. 9 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku — Ustalenie miejsca opodatkowania — Pojęcie świadczenia usług związanych z nieruchomościami — Odpłatne przeniesienie prawa do połowu ryb na określonej części rzeki
   Sentencja
   Przeniesienie praw do dokonywania połowów w formie odpłatnej cesji zezwoleń na dokonywanie połowów stanowi świadczenie usług związanych z nieruchomościami w rozumieniu art. 9 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku.

      (1)  Dz.U. C 143 Z 11.06.2005.


title: Sprawa F-83/09: Skarga wniesiona w dniu 15 października 2009 r. — Kalmár przeciwko Europolowi

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/80

         Skarga wniesiona w dniu 15 października 2009 r. — Kalmár przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-83/09)
   2010/C 24/152
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Andreas Kalmár (Haga, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat D. Coppens)

      Strona pozwana: Europol

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Europolu z dni 4 i 24 lutego 2009 r. dotyczących odpowiednio zwolnienia skarżącego ze skutkiem od dnia 4 maja 2009 r. i jego zawieszenia. Ponadto, żądanie przywrócenia skarżącego do pracy i naprawienia szkody i krzywdy przez niego odniesionych.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności pierwotnych decyzji Europolu z dni 4 i 24 lutego 2009 r. oraz decyzji z dnia 18 lipca 2009 r. wydanej w następstwie złożenia zażalenia i nakazanie Europolowi umożliwienia A. Kalmárowi ponownego podjęcia pracy;

               —

               nakazanie Europolowi zapłaty wynagrodzenia za okres od dnia nieprawidłowego rozwiązania umowy do dnia, w którym umowa utraciłaby ważność w normalnych okolicznościach;

               —

               nakazanie Europolowi zapłaty kwoty 25 000 EUR tytułem naprawienia krzywdy;

               —

               obciążenie Europolu kosztami postępowania.


title: Sprawa T-194/09: Wyrok Sądu z dnia 8 lutego 2011 r. — Lan Airlines przeciwko OHIM — Air Nostrum (LINEAS AEREAS DEL MEDITERRANEO LAM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego LINEAS AEREAS DEL MEDITERRANEO LAM — Wcześniejsze wspólnotowe, słowny i graficzny, znaki towarowe LAN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/16

         Wyrok Sądu z dnia 8 lutego 2011 r. — Lan Airlines przeciwko OHIM — Air Nostrum (LINEAS AEREAS DEL MEDITERRANEO LAM)
   (Sprawa T-194/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego LINEAS AEREAS DEL MEDITERRANEO LAM - Wcześniejsze wspólnotowe, słowny i graficzny, znaki towarowe LAN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 89/36
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Lan Airlines, SA (Renca, Chile) (przedstawiciele: E. Armijo Chávarri i A. Castán Pérez-Gómez, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: O. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo, SA (Manises, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 lutego 2009 r. (sprawa R 107/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Lan Airlines, SA a Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo, SA

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Lan Airlines, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009.


title: Sprawa T-251/17: Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2017 r. – Robert Bosch/EUIPO (Simply. Connected.)

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/44

         Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2017 r. – Robert Bosch/EUIPO (Simply. Connected.)
   (Sprawa T-251/17)
   (2017/C 195/59)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Robert Bosch GmbH (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Völker i M. Pemsel)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „Simply. Connected.” – zgłoszenie nr 14 814 057

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 marca 2017 r. w sprawie R 948/2016-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 64 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 263 TFUE;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-477/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Eintragungsausschuss bei der Bayerischen Architektenkammer/Hans Angerer (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2005/36/WE — Artykuł 10 — Uznawanie kwalifikacji zawodowych — Dostęp do zawodu architekta — Dokumenty niewyszczególnione w pkt 5.7.1 załącznika V — Pojęcia „przyczyn szczególnych i wyjątkowych” i „architekta”)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Eintragungsausschuss bei der Bayerischen Architektenkammer/Hans Angerer
   (Sprawa C-477/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2005/36/WE - Artykuł 10 - Uznawanie kwalifikacji zawodowych - Dostęp do zawodu architekta - Dokumenty niewyszczególnione w pkt 5.7.1 załącznika V - Pojęcia „przyczyn szczególnych i wyjątkowych” i „architekta”))
   (2015/C 198/06)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Eintragungsausschuss bei der Bayerischen Architektenkammer

      Strona pozwana: Hans Angerer

      przy udziale: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht, Landesanwaltschaft Bayern als Vertreter des öffentlichen Interesses

      Sentencja

               1)

               Artykuł 10 lit. c) dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, zmienionej rozporządzeniem Komisji (WE) nr 279/2012 z dnia 6 kwietnia 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że wnioskodawca, który zamierza skorzystać z przewidzianego w rozdziale I tytułu III tej dyrektywy ogólnego systemu uznawania dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, powinien oprócz posiadania dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji niewyszczególnionego w pkt 5.7.1 załącznika V do wspomnianej dyrektywy wykazać również występowanie „przyczyn szczególnych i wyjątkowych”.

               2)

               Artykuł 10 lit. c) dyrektywy 2005/36, zmienionej rozporządzeniem nr 279/2009, należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „przyczyn szczególnych i wyjątkowych” w rozumieniu tego przepisu odnosi się do okoliczności, ze względu na które wnioskodawca nie posiada dokumentu wyszczególnionego w pkt 5.7.1 załącznika V do tej dyrektywy, przy założeniu, iż wspomniany wnioskodawca nie może powołać się na to, że posiada kwalifikacje zawodowe dające mu w rodzimym państwie członkowskim dostęp do zawodu innego niż ten, który zamierza wykonywać w przyjmującym państwie członkowskim.

               3)

               Artykuł 10 lit. c) dyrektywy 2005/36, zmienionej rozporządzeniem nr 279/2009, należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „architekta”, o którym mowa w tym przepisie, należy definiować z uwzględnieniem ustawodawstwa przyjmującego państwa członkowskiego, a w następstwie – że niekoniecznie wymaga ono, by wnioskodawca wykazywał się wykształceniem i doświadczeniem, które obejmuje nie tylko czynności techniczne z zakresu planowania i nadzoru budowlanego oraz wykonania obiektów budowlanych, lecz także czynności dotyczące projektowania artystycznego, planowania przestrzeni miejskiej, zarządzania oraz ewentualnie konserwacji zabytków.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawa T-641/14: Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2014 r. – Dellmeier przeciwko OHIM – Dell (LEXDELL)

text:
               27.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 380/18

         Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2014 r. – Dellmeier przeciwko OHIM – Dell (LEXDELL)
   (Sprawa T-641/14)
   2014/C 380/24
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alexandra Dellmeier (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Khöber)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Dell, Inc. (Round Rock, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 4 czerwca 2014 r. dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu nr B 1  698 2892 wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 008114779 „LEXDELL” i oddalenie sprzeciwu w całości;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania przed Sądem;

               —

               wyznaczenie daty rozprawy, na wypadek gdyby Sąd nie był w stanie dokonać ustaleń bez przeprowadzenia rozprawy.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „LEXDELL” dla towarów i usług z klas 16, 25, 41 i 45 – zgłoszenie nr 8 1 14  779

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Dell, Inc.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „DELL” zarejestrowany pod nrem 6 4 20  641

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-367/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 14 lipca 2015 r. – Stowarzyszenie „Oławska Telewizja Kablowa” w Oławie przeciwko Stowarzyszeniu Filmowców Polskich w Warszawie

text:
               11.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 14 lipca 2015 r. – Stowarzyszenie „Oławska Telewizja Kablowa” w Oławie przeciwko Stowarzyszeniu Filmowców Polskich w Warszawie
   (Sprawa C-367/15)
   (2016/C 007/13)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Najwyższy

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Stowarzyszenie „Oławska Telewizja Kablowa” w Oławie

      Strona pozwana: Stowarzyszenie Filmowców Polskich w Warszawie

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 13 dyrektywy 2004/48 WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania prawa własności intelektualnej (1), może być interpretowany w ten sposób, że uprawniony, którego autorskie prawa majątkowe zostały naruszone może żądać naprawienia wyrządzonej mu szkody na zasadach ogólnych, albo bez konieczności wykazywania szkody i związku przyczynowego pomiędzy zdarzeniem naruszającym jego prawa a szkodą domagać się zapłaty sumy pieniężnej w wysokości odpowiadającej dwukrotności, a w przypadku zawinionego naruszenia – trzykrotności stosownego wynagrodzenia, skoro art. 13 dyrektywy 2004/48 przewiduje, że o odszkodowaniu decyduje sąd, który bierze pod uwagę okoliczności wymienione w art. 13 ust. 1 pkt a, a tylko alternatywnie w niektórych przypadkach może ustanowić odszkodowanie ryczałtowe, uwzględniając elementy wymienione w art. 13 ust. 1 pkt b dyrektywy?

               2)

               Czy przyznanie, na żądanie strony, określonego z góry odszkodowania ryczałtowego, które stanowi dwukrotność lub trzykrotność stosownego wynagrodzenia jest dopuszczalne na podstawie art. 13 dyrektywy, zważywszy, że w pkt 26 jej preambuły przewiduje się, iż celem dyrektywy nie jest wprowadzenie odszkodowań o charakterze kary?

      (1)  Dz.U. L 157, s.45; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 17 Tom 002 P. 32 – 39.


title: Sprawa T-131/06: Skarga wniesiona w dniu  4 maja 2006 r.  — Sonia Rykiel Création et Diffusion de Modèles przeciwko OHIM — Cuadrado (SONIA SONIA RYKIEL)

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/28

         Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2006 r. — Sonia Rykiel Création et Diffusion de Modèles przeciwko OHIM — Cuadrado (SONIA SONIA RYKIEL)
   (Sprawa T-131/06)
   (2006/C 165/55)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Sonia Rykiel Création et Diffusion de Modèles (Paryż, Francja) [Przedstawiciel: adwokat E. Baud]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Cuadrado S.A. (Paterna, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 stycznia 2006 r. w sprawie R 329/2005-1,

               —

               obciążenie kosztami postępowania strony pozwanej i w przypadku jego przystąpienia — interwenienta.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Sonia Rykiel Création et Diffusion de Modèles

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „SONIA SONIA RYKIEL” dla towarów z klas 3, 9, 14, 18 i 25 (zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 1035625)
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Cuadrado S.A.
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Krajowe znaki towarowe „SONIA” dla towarów z klas 24 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu w odniesieniu do towarów z klasy 25

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie zgłoszenia dla wszystkich towarów z klasy 25

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 43 ust. 3 i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40//94


title: Sprawa T-466/14: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2016 r. – Hiszpania/Komisja [Unia celna — Przywóz produktów z tuńczyka pochodzących z Salwadoru — Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych — Wniosek o niedokonywanie pokrycia należności celnych przywozowych — Artykuł 220 ust. 2 lit. b) i art. 236 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 — Prawo do dobrej administracji w ramach art. 872a rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 — Błąd właściwych władz, którego w racjonalny sposób nie można wykryć]

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/24

         Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2016 r. – Hiszpania/Komisja
   (Sprawa T-466/14) (1)

   ([Unia celna - Przywóz produktów z tuńczyka pochodzących z Salwadoru - Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych - Wniosek o niedokonywanie pokrycia należności celnych przywozowych - Artykuł 220 ust. 2 lit. b) i art. 236 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 - Prawo do dobrej administracji w ramach art. 872a rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 - Błąd właściwych władz, którego w racjonalny sposób nie można wykryć])
   (2017/C 038/32)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo A. Rubio González, a następnie V. Ester Casas, abogados del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Arenas, A. Caeiros i B.-R. Killmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 2363 final z dnia 14 kwietnia 2014 r., w której stwierdza się, że w konkretnym przypadku umorzenie należności celnych przywozowych jest uzasadnione w pewnej kwocie, lecz nie jest ono uzasadnione w innej kwocie (sprawa REM/02/2013), w zakresie, w jakim decyzja ta stwierdza, że umorzenie należności celnych przywozowych w wysokości 14 417 193,41 EUR jest bezzasadne.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 261 z 11.8.2014.


title: Sprawa C-664/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā apgabaltiesa (Łotwa) w dniu 13 grudnia 2013 r. — VAS „Ceļu satiksmes drošības direkcija” , Latvijas Republikas Satiksmes ministrija przeciwko Kaspars Nīmanis

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā apgabaltiesa (Łotwa) w dniu 13 grudnia 2013 r. — VAS „Ceļu satiksmes drošības direkcija”, Latvijas Republikas Satiksmes ministrija przeciwko Kaspars Nīmanis
      (Sprawa C-664/13)
      (2014/C 71/15)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Administratīvā apgabaltiesa.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: VAS „Ceļu satiksmes drošības direkcija”, Latvijas Republikas Satiksmes ministrija.

         Strona pozwana: Kaspars Nīmanis.

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 12 dyrektywy 2006/126/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy w związku z pierwszym zdaniem drugiego motywu tej dyrektywy, powinien być interpretowany w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego, które stanowi, że jedynym sposobem wykazania, że dana osoba ma miejsce zwykłego pobytu w rzeczonym państwie (Łotwa), jest zgłoszone miejsce zamieszkania tej osoby?. Przez „zgłoszone miejsce zamieszkania” należy rozumieć obowiązek danej osoby zgodnie z uregulowaniem krajowym wpisania się do rejestru państwowego w celu podania do wiadomości jej dostępności pod zadeklarowanym adresem dla celów jej stosunków prawnych z państwem i administracją lokalną.

         (1)  Dz.U. L 403, s. 18.


title: Sprawa C-676/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 2 października sprawie T-627/13, The Tea Board/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 15 grudnia 2015 r. przez The Tea Board

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 2 października sprawie T-627/13, The Tea Board/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 15 grudnia 2015 r. przez The Tea Board
   (Sprawa C-676/15 P)
   (2016/C 106/18)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: The Tea Board (przedstawiciel: M.C. Maier, A. Nordemann, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu z dnia 2 października 2015 r. w sprawie T-627/13 w zakresie, w jakim Sąd oddalił skargę w odniesieniu do następujących usług objętych zgłoszeniem znaku towarowego z klas 35 i 38:

                  Usługi doradztwa biznesowego w zakresie tworzenia i eksploatacji punktów sprzedaży detalicznej i central zakupów w zakresie sprzedaży detalicznej i reklamy; usługi w zakresie promocji sprzedaży (dla osób trzecich), reklamy, zarządzanie działalnością handlową, administrowanie działalnością handlową, reklama za pośrednictwem sieci komputerowej, rozpowszechnianie materiałów reklamowych (ulotki, prospekty, bezpłatne gazety, próbki), prenumerata gazet dla osób trzecich; informacja o działalności gospodarczej; organizacja wystaw i imprez w celach handlowych lub reklamowych, zarządzanie reklamą, wynajmowanie powierzchni reklamowej, reklama radiowa i telewizyjna, sponsorowanie reklam (klasa 35).

                  Telekomunikacja, przesyłanie informacji i obrazów wspomagane komputerowo, usługi przekazu telewizji interaktywnej w zakresie prezentacji produktów, komunikacja przez terminale komputerowe, łączność za pomocą światowych sieci komputerowych (usługi dotyczące transmisji), otwarta i zamknięta (klasa 38).

               —

               w razie potrzeby odesłanie sprawy do Sądu;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Odwołanie ma na celu częściowe uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-627/13 z dnia 2 października 2015 r. w zakresie, w jakim Sąd oddalił w nim skargę w odniesieniu do usług objętych zakwestionowanym znakiem towarowym z klas 35 i 38.

               2.

               Odwołanie opiera się na dwóch zarzutach: na naruszeniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1) oraz na naruszeniu art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.

               3.

               W opinii wnoszącego odwołanie podstawowa funkcja wspólnotowego znaku wspólnego w rozumieniu art. 66 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, składającego się z oznaczenia, które służy oznaczeniu geograficznego pochodzenia objętych nim towarów, nie ma na celu wskazywania pochodzenia handlowego, lecz tylko gwarantowanie wspólnego pochodzenia towarów lub usług oferowanych i sprzedawanych pod tym znakiem towarowym, tzn. że towary pochodzą z przedsiębiorstwa mieszczącego się w regionie geograficznym przyjętym jako wspólnotowy znak wspólny i uprawnionego do używania wspólnotowego znaku wspólnego.

               4.

               W rezultacie zdaniem wnoszącego odwołanie należy stwierdzić, że na mocy art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 pochodzenie geograficzne należy wziąć pod uwagę jako istotny czynnik albo przy ocenie podobieństwa rozpatrywanych towarów lub usług, albo przy dokonywaniu całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

               5.

               Z tego względu przy porównywaniu towarów lub usług oznaczonych wspólnotowym znakiem wspólnym w rozumieniu art. 66 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, składającym się z oznaczenia geograficznego, z towarami lub usługami oznaczonymi indywidualnym wspólnotowym znakiem towarowym nie jest w opinii wnoszącego odwołanie decydujące, czy rozpatrywane towary i usługi są podobne pod względem charakteru, przeznaczenia, końcowych odbiorców lub kanałów dystrybucji. Należy raczej zbadać, czy rozpatrywane towary i usługi mogą mieć to samo pochodzenie geograficzne.

               6.

               Dokonywana przez wnoszącego odwołanie wykładnia art. 66 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 wynika z:

                           1)

                           wewnętrznej logiki rozporządzenia nr 207/2009, w szczególności okoliczności, że

                                       i.

                                       art. 66 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 stanowi wyjątek w ramach rozporządzenia nr 207/2009, gdyż zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 nie są rejestrowane znaki towarowe, które składają się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć w obrocie do oznaczania pochodzenia geograficznego towarów lub świadczenia usługi,

                                       ii.

                                       zgodnie z art. 67 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 regulamin używania wspólnotowego znaku wspólnego składającego się z oznaczenia geograficznego musi umożliwiać wszystkim osobom, których towary lub usługi pochodzą z danego obszaru geograficznego, uzyskanie członkostwa w organizacji, która jest właścicielem znaku, i w rezultacie wspólnotowy znak wspólny składający się z oznaczenia geograficznego nigdy nie pozwala odróżnić towarów lub usług członków organizacji, która jest właścicielem znaku, od towarów lub usług innych przedsiębiorstw.

                           2)

                           wykładni tego przepisu w świetle rozporządzenia nr 1151/2012 (2) i w świetle porozumienia TRIPS, zgodnie z którą oznaczenia geograficzne powinny cieszyć się wysokim poziomem ochrony, a przedstawienie towaru, które w sposób wprowadzający odbiorców w błąd co do pochodzenia geograficznego tego towaru wskazuje lub sugeruje, że towar ten pochodzi z obszaru geograficznego innego niż rzeczywiste miejsce pochodzenia, powinno być zakazane.

               7.

               Wnoszący odwołanie jest zdania, że właściwości ustalone przez Sąd w odniesieniu do DARJEELING można także przenieść na usługi takie jak doradztwo biznesowe i usługi telekomunikacji i są one w stanie zwiększyć atrakcyjność kwestionowanego znaku towarowego w tym względzie. Ponadto wnoszący odwołanie wskazuje, że Sąd nie przedstawił w wyroku uzasadnionych powodów, dla których właściwości kojarzone ze znakiem towarowym DARJEELING nie mogłyby zostać przypisane usługom z klas 35 i 38, co samo w sobie jest naruszeniem prawa.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 343, s. 1).


title: Sprawa C-97/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 27 lutego 2015 r. – Sprengen/Pakweg Douane BV/Staatssecretaris van Financiën

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 27 lutego 2015 r. – Sprengen/Pakweg Douane BV/Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-97/15)
   (2015/C 171/19)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sprengen/Pakweg Douane BV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy uwagę 5C akapit ostatni do działu 84 CN – ewentualnie z uwzględnieniem załączników A i B do Information Technology Agreement – należy interpretować w ten sposób, że urządzenia takie jak opisane w niniejszym wyroku urządzenia screenplay należy klasyfikować jako „napędy dysków twardych” do podpozycji 8471 70 50 CN, chociaż posiadają cechy i właściwości, które umożliwiają im odtwarzanie na odbiorniku telewizyjnym lub monitorze wideo zapisanych na twardych dyskach danych multimedialnych po ich przetworzeniu na sygnały analogowe?

               2)

               Jeżeli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi przeczącej: Czy pozycję 8521 CN należy interpretować wtedy w ten sposób, że urządzenia takie jak screenplay należy klasyfikować do tej pozycji nawet wtedy, gdy funkcja odtwarzania wideo nie jest ich jedyną funkcją, lecz funkcją podstawową?


title: Sprawa C-188/04: Skarga Komisji Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej, złożona dnia 22 kwietnia 2004 r.

text:
               26.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/2

         Skarga Komisji Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej, złożona dnia 22 kwietnia 2004 r.
   (Sprawa C-188/04)
   (2004/C 168/04)
   Dnia 22 kwietnia 2004 r. Komisja Wspólnot Europejskich, reprezentowana przez K. Wiednera i G. Bambara, działających w charakterze pełnomocników, złożyła do Trybunału Wspólnot Europejskich skargę przeciwko Republice Włoskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że ze względu na fakt, iż przedsiębiorstwo ANAS S.p.A. udzieliło koncesji na budowę i zarządzanie autostradą o nazwie „Pedemontana Veneta Ovest” w drodze koncesji bezpośredniej dla Società per l'autostrada Brescia-Verona-Vicenza-Padova p.a., wprowadzonej w życie za pomocą umowy zawartej dnia 7 grudnia 1999 r., nie poprzedzonej ogłoszeniem o zamówieniu, przy braku przesłanek do tego, Republika Włoska naruszyła zobowiązania, jakie ciążą na niej na mocy dyrektywy Rady 93/37/EWG (1) z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, w szczególności art. 3 ust. 1 i art. 11 ust. 3, 6 i 7 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Zdaniem Komisji udzielenie koncesji na roboty budowlane i zarządzanie autostradą o nazwie „Pedemontana Veneta Ovest” przez ANAS, bez uprzedniego ogłoszenia o zamówieniu publicznym, jest sprzeczne z postanowieniami dyrektywy 93/37/EWG, w szczególności art. 3 ust. 1 i art. 11 ust. 3, 6 i 7 tej dyrektywy.
   Art. 3 dyrektywy przewiduje stosowanie niektórych reguł dotyczących ogłoszeń na poziomie Wspólnoty, jeżeli instytucje zamawiające zawierają umowę dotyczącą koncesji na roboty budowlane, a wartość tej umowy przekracza 5 000 000 euro. W szczególności zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy instytucje zamawiające, które zamierzają udzielić koncesji na roboty budowlane, informują o swoim zamiarze w ogłoszeniu przesyłanym do Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich zgodnie z ust. 7 tego artykułu.
   Ze względu na to, że umowa o budowę i zarządzanie autostradą o nazwie „Pedemontana Veneta Ovest” opiewa na kwotę około 350 mln euro, bez wątpienia powinna ona była być przedmiotem ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. L 199 z 9.8.1993, str. 54.


title: Sprawa C-161/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Puglia – Włochy) – Idrodinamica Spurgo Velox i in. przeciwko Acquedotto Pugliese SpA (Zamówienia publiczne — Gospodarka wodna — Dyrektywa 92/13/EWG — Skuteczne i szybkie procedury odwoławcze — Terminy do wniesienia skargi — Data rozpoczęcia biegu tych terminów)

text:
               30.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/9

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Puglia – Włochy) – Idrodinamica Spurgo Velox i in. przeciwko Acquedotto Pugliese SpA
   (Sprawa C-161/13) (1)

   ((Zamówienia publiczne - Gospodarka wodna - Dyrektywa 92/13/EWG - Skuteczne i szybkie procedury odwoławcze - Terminy do wniesienia skargi - Data rozpoczęcia biegu tych terminów))
   2014/C 202/10
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Puglia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Idrodinamica Spurgo Velox, Giovanni Putignano e figli srl, Cogeir srl, Splendor Sud srl, Sceap srl

      Strona pozwana: Acquedotto Pugliese SpA

      przy udziale: Tundo srl, Giovanni XXIII Soc. coop. arl

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunale Amministrativo Regionale per la Puglia – Wykładnia art. 1, 2a, 2c i 2f dyrektywy Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynującej przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (Dz.U. L 76, s. 14) – Termin do wniesienia skargi – Początek biegu – Przepisy krajowe przewidujące, że termin do wniesienia skargi biegnie od dnia zawiadomienia skarżącego o ostatecznej decyzji o udzieleniu zamówienia – Skarżący, który dowiedział się o naruszeniu przepisów w dziedzinie udzielania zamówień publicznych po wspomnianym zawiadomieniu

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 1 i 3 oraz art. 2a ust. 2 akapit ostatni dyrektywy Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynującej przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji, zmienionej dyrektywą 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r., należy interpretować w ten sposób, że termin na wniesienie skargi o stwierdzenie nieważności decyzji o udzieleniu zamówienia powinien biec od nowa, w sytuacji gdy podmiot zamawiający przyjął nową decyzję, po przyjęciu tej decyzji o udzieleniu zamówienia, lecz przed podpisaniem umowy, mogącą mieć wpływ na zgodność z prawem rzeczonej decyzji o udzieleniu zamówienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się od chwili zawiadomienia oferentów o późniejszej decyzji lub w jego braku – od chwili, w której zapoznali się oni z tą decyzją.
   W sytuacji gdy oferent po upływie terminu na wniesienie środka odwoławczego przewidzianego w przepisach krajowych dowiaduje się o uchybieniu, które miałoby zostać popełnione przed przyjęciem decyzji o udzieleniu zamówienia, prawo wniesienia środka odwoławczego od tej decyzji przysługuje mu wyłącznie w tym terminie, chyba że wyraźny przepis prawa krajowego gwarantuje takie prawo zgodnie z prawem Unii.

      (1)  Dz.U. C 189 z 29.6.2013.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie C-398/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa — Dyrektywa 75/442/EWG — Środowisko naturalne — Gospodarka odpadami)

text:
               10.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 27 maja 2004 r.
   w sprawie C-398/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa - Dyrektywa 75/442/EWG - Środowisko naturalne - Gospodarka odpadami)
   (2004/C 179/02)
   język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-398/02, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: G. Valero Jordana i M. Konstadinis) przeciwko Królestwu Hiszpanii (pełnomocnik: L. Fraguas Gadea) o stwierdzenie, że nie podejmując niezbędnych środków w celu zapewnienia stosowania art. 4, 9 i 13 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów (Dz.U. L 194 str. 39), z uwzględnieniem zmian wprowadzonych dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r. (Dz.U. L 78 str. 32) w odniesieniu do miejsca unieszkodliwiania położonego w La Bañeza (Hiszpania), Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom nałożonym na nie przedmiotową dyrektywą,Trybunał (czwarta izba) w składzie: J. N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca), prezes izby, J.-P. Puissochet i F. Macken, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Graas, wydał w dniu 27 maja 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               że nie podejmując niezbędnych środków w celu zagwarantowania stosowania art. 4, 9 i 13 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów (Dz.U. L 194 str. 39), z uwzględnieniem zmian wprowadzonych dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r. (Dz.U. L 78 str. 32) w odniesieniu do miejsca unieszkodliwiania położonego w La Bañeza (Hiszpania), Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom nałożonym na nie przedmiotową dyrektywą,

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami.

      (1)  Dz.U. C 323 z 21.12.2002.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 października 2004 r. w sprawie C-60/03 (wniosek Bundesarbeitsgericht o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Wolff & Müller GmbH & Co. KG przeciwko José Filipe Pereira Félix (Art. 49 WE — Ograniczenia w swobodnym świadczeniu usług — Przedsiębiorstwa sektora budowlanego — Podwykonawstwo — Zobowiązanie przedsiębiorstwa jako poręczyciela do zapłaty wynagrodzenia minimalnego pracownikom zatrudnionym przez podwykonawcę)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/18

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 12 października 2004 r.
   w sprawie C-60/03 (wniosek Bundesarbeitsgericht o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Wolff & Müller GmbH & Co. KG przeciwko José Filipe Pereira Félix (1)

   (Art. 49 WE - Ograniczenia w swobodnym świadczeniu usług - Przedsiębiorstwa sektora budowlanego - Podwykonawstwo - Zobowiązanie przedsiębiorstwa jako poręczyciela do zapłaty wynagrodzenia minimalnego pracownikom zatrudnionym przez podwykonawcę)
   (2004/C 300/36)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-60/03, mającej za przedmiot skierowany na mocy art. 234 WE przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) postanowieniem z dnia 6 listopada 2002 r., który wpłynęło do Trybunału w dniu 14 lutego 2003 r., wniosek, o wydanie, w ramach sporu zawisłego przed tym sądem, między Wolff & Müller GmbH & Co. KG a José Filipe Pereira Félix, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans (sprawozdawca), prezes izby, C. Gulmann, R. Schintgen, F. Macken i N. Colneric sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał 12 października 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:
   Art. 5 dyrektywy 96/717WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, interpretowany w świetle art. 49 WE, w przypadku takim jak w postępowaniu przed sądem krajowym, nie stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, na mocy których przedsiębiorstwo budowlane zlecające innemu przedsiębiorstwu wykonanie robót budowlanych odpowiada jako poręczyciel, który zrezygnował z podniesienia zarzutu uprzedniego niewytoczenia powództwa dłużnikowi, za zobowiązania tego przedsiębiorstwa lub wynajętego przez niego podwykonawcy do wypłaty wynagrodzenia minimalnego pracownikowi lub składek do wspólnej instytucji stworzonej na mocy układu zbiorowego, gdy wynagrodzenie minimalne stanowi kwotę należną pracownikowi po odliczeniu podatków i składek na ubezpieczenie społeczne oraz fundusz pracy lub po odliczeniu świadczeń odpowiadających ubezpieczeniu społecznemu (wynagrodzenie netto), jeśli celem priorytetowym tych przepisów nie jest ochrona wynagrodzenia pracownika lub taka ochrona jest jedynie ich celem wtórnym.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.5.2003.


title: Sprawa T-188/11: Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2011 r. — Chiboub przeciwko Radzie

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/38

         Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2011 r. — Chiboub przeciwko Radzie
   (Sprawa T-188/11)
   2011/C 145/64
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mohamed Slim Ben Mohamed Hassen Ben Salah Chiboub (Abou Dabi, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciel: adwokat G. Perrot)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/72/WPZiB z dnia 31 stycznia 2011 r. w zakresie, w jakim wywołuje niekorzystne skutki dla Mohameda Slima Ben Mohameda Hassena Ben Salah Chibouba;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej 2011/79/WPZiB z dnia 4 lutego 2011 r., wydanej na podstawie decyzji Rady 2011/72/WPZiB z dnia 31 stycznia 2011 r., w zakresie, w jakim wywołuje niekorzystne skutki dla Mohameda Slima Ben Mohameda Hassena Ben Salah Chibouba;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia (UE) nr 101/2011 z dnia 4 lutego 2011 r., wydanego na podstawie decyzji Rady 2011/72/WPZiB z dnia 31 stycznia 2011 r., w zakresie, w jakim wywołuje niekorzystne skutki dla Mohameda Slima Ben Mohameda Hassena Ben Salah Chibouba;

               —

               w rezultacie orzeczenie, że Rada jest zobowiązana do pokrycia kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia praw podstawowych a w szczególności prawa do obrony, ponieważ decyzja 2011/72/WPZiB nakłada kary na stronę skarżącą i wyrządza jej znaczną szkodę, chociaż strona skarżąca nie została wcześniej wysłuchana a tym samym, w następstwie, nie miała możliwości skutecznego przedstawienia swojego stanowiska.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia, prawa do skutecznej ochrony sądowej i domniemania niewinności, ponieważ strona skarżąca została ujęta na spornej liście, chociaż nie została wcześniej przesłuchana i nie wskazano jej faktycznych i prawnych podstaw uzasadniających wpisanie na tę listę.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy oczywistego błędu w ocenie, ponieważ strona skarżąca nie może być oskarżona o nadużycia finansowe celem prania pieniędzy, gdyż omawiane środki pochodzą z FIFA, od której strona skarżąca otrzymywała wynagrodzenie w latach 2006– 2010 w ramach różnych umów.


title: Sprawa T-181/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 kwietnia 2008 r. — Eurocopter przeciwko OHIM (STEADYCONTROL) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego STEADYCONTROL — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/20

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 kwietnia 2008 r. — Eurocopter przeciwko OHIM (STEADYCONTROL)
   (Sprawa T-181/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego STEADYCONTROL - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 116/35)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Eurocopter SAS (Marignane, Francja) (przedstawiciele: początkowo adwokat E. Soler Borda, następnie adwokat R. Zeineh)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 marca 2007 r. (sprawa R 8/2006-4) dotyczącą wniosku o rejestrację słownego znaku towarowego STEADYCONTROL w charakterze wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Eurocopter SAS zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007.


title: Sprawa F-61/12: Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2012 r. — ZZ i ZZ przeciwko Komisji

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/38

         Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2012 r. — ZZ i ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-61/12)
   2012/C 227/65
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, A. Coolen, J.N. Louis, É. Marchal i S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności propozycji przeniesienia uprawnień emerytalnych nabytych przed podjęciem służby w Komisji na podstawie obliczenia uwzględniającego nowe ogólne przepisy wykonawcze, wchodzące w życie po złożeniu wniosków przez skarżących.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji oddalających zażalenia skarżących, dotyczących stosowania ogólnych przepisów wykonawczych i stawek aktuarialnych, obowiązujących w chwili złożenia przez nich wniosków o przeniesienie uprawnień emerytalnych;

               —

               O ile zaistnieje taka potrzeba, stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie obliczenia dodatkowych uprawnień emerytalnych nabytych przed podjęciem służby w Komisji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-206/10: Postanowienie Sądu z dnia 12 czerwca 2012 r. — Vesteda Groep przeciwko Komisji (Pomoc państwa — System pomocy przyznany przez Niderlandy na rzecz spółek mieszkalnictwa społecznego — Pomoc istniejąca — Decyzja zatwierdzająca zobowiązania państwa członkowskiego — Skarga o stwierdzenie nieważności — Legitymacja procesowa — Niedopuszczalność)

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/20

         Postanowienie Sądu z dnia 12 czerwca 2012 r. — Vesteda Groep przeciwko Komisji
   (Sprawa T-206/10) (1)

   (Pomoc państwa - System pomocy przyznany przez Niderlandy na rzecz spółek mieszkalnictwa społecznego - Pomoc istniejąca - Decyzja zatwierdzająca zobowiązania państwa członkowskiego - Skarga o stwierdzenie nieważności - Legitymacja procesowa - Niedopuszczalność)
   2012/C 227/31
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Vesteda Groep BV (Maastricht, Niderlandy) (przedstawiciele: G. van der Wal i T. Boesman, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet, S. Noë i S. Thomas, pełnomocnicy, wspierani przez H. Gilliamsa, adwokata)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 9963 wersja ostateczna z dnia 15 grudnia 2009 r. dotyczącej pomocy państwa E 2/2005 i N 642/2009 — Niderlandy — pomoc istniejąca i pomoc specjalna na projekty dla spółek mieszkalnictwa społecznego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Vesteda Groep BV pokryje swoje koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010


title: Sprawa T-624/11: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2011 r. — Yueqing Onesto Electric przeciwko OHIM — Ensto (ONESTO)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/38

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2011 r. — Yueqing Onesto Electric przeciwko OHIM — Ensto (ONESTO)
   (Sprawa T-624/11)
   2012/C 32/76
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Yueqing Onesto Electric Co. Ltd (Zhejiang, Chiny) (przedstawiciel: adwokat B. Piepen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Ensto Oy (Porvoo, Finlandia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 września 2011 r. w sprawie R 2535/2010-2; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „ONESTO” dla towarów z klasy 9 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr W00909305

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Ensto Oy

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 1980242 „ENSTO” dla towarów z klas 7, 9 i 11; słowny wspólnotowy znak towarowy nr 40600 „ENSTO” dla towarów z klas 7, 9 i 11; zarejestrowany w Finlandii słowny znak towarowy „ENSTO” dla towarów z klas 7, 9 i 11

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 ze względu na błędne uznanie przez Izbę Odwoławczą, że w przypadku wcześniejszego znaku towarowego i zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-122/17: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2017 r. – Devin/EUIPO – Haskovo (DEVIN)

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/47

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2017 r. – Devin/EUIPO – Haskovo (DEVIN)
   (Sprawa T-122/17)
   (2017/C 121/67)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Devin AD (Devin, Bułgaria) (przedstawiciel: B. Van Asbroeck, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Haskovo Chamber of Commerce and Industry (Haskovo, Bułgaria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „DEVIN” – unijny znak towarowy nr 9 408 865

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 grudnia 2016 r. w sprawie R 579/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie nr 9 559;

               —

               oddalenie w całości lub przynajmniej w części złożonego do Wydziału Unieważnień wniosku o unieważnienie unijnego znaku towarowego „DEVIN” nr 9408865 w odniesieniu do wszystkich wskazanych towarów objętych klasą 32;

               —

               nakazanie EUIPO pokrycia własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez stronę skarżącą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z jego art. 7 ust. 1 lit. c);

               —

               W zakresie, w jakim Izba Odwoławcza nie naruszyła art. 7 ust. 1 lit. c), naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-201/08: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2008 r. — Market Watch przeciwko OHIM — Ares Trading (SEROSLIM)

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/27

         Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2008 r. — Market Watch przeciwko OHIM — Ares Trading (SEROSLIM)
   (Sprawa T-201/08)
   (2008/C 197/49)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Market Watch Franchise & Consulting, Inc. (Freeport, Wyspy Bahama) (przedstawiciel: adwokat J.E. Korab)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Ares Trading, SA (Aubonne, Szwajcaria)
   Żądania strony skarżącej

               —

               dopuszczenie skargi wniesionej przez skarżącą;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 marca 2008 r. w sprawie R 0805/2007-2 i odrzucenie wniosku drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą, mającego na celu unieważnienie spornego wspólnotowego znaku towarowego;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SEROSLIM” dla towarów i usług z klas 3, 5 i 35 — zgłoszenie nr 4 113 321
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Druga strona w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „SEROSTIM” dla towarów z klasy 5 — wspólnotowy znak towarowy nr 2 405 694

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do wszystkich towarów z klasy 5 oraz w odniesieniu do „mydeł, odżywek w płynie do włosów i past do zębów” z klasy 3

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ najważniejszym elementem oceny istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd jest całościowe wrażenie wywierane na właściwym kręgu odbiorców przez te dwa znaki towarowe. Ponadto istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, które byłoby istotne z punktu widzenia prawa znaków towarowych, zależy w tym kontekście od licznych okoliczności, włączając w to, aczkolwiek niewyczerpująco, rozpoznawalność rozpatrywanego znaku, skojarzenia, jakie używane lub zarejestrowane oznaczenie może wywoływać, jak również stopień podobieństwa między znakiem towarowym a oznaczeniem lub między oznaczonymi towarami i usługami.


title: Sprawa C-124/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 12 marca 2015 r. – Salutas Pharma GmbH/Hauptzollamt Hannover

text:
               1.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 12 marca 2015 r. – Salutas Pharma GmbH/Hauptzollamt Hannover
   (Sprawa C-124/15)
   (2015/C 178/09)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Salutas Pharma GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hannover

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni Nomenklatury scalonej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (1) w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1777/2001 z dnia 7 września 2001 r. (2) należy dokonywać w ten sposób, że tabletki musujące zawierające 500 mg wapnia każda, które są stosowane do profilaktyki i leczenia niedoboru wapnia oraz do wspomagania określonej terapii mającej na celu profilaktykę i leczenie osteoporozy, i w odniesieniu do których na etykiecie zalecane maksymalne dzienne spożycie dla dorosłych wynosi trzy tabletki (= 1  500 mg), należy zaklasyfikować do podpozycji 3004 9000?

      (1)  Dz.U. L 256, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 240, s. 4.


title: Sprawa T-467/15: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2015 r. – Drex Technologies/Rada

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/34

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2015 r. – Drex Technologies/Rada
   (Sprawa T-467/15)
   (2015/C 337/37)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Drex Technologies SA (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności powództwa strony skarżącej;

               —

               w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2015/837 z dnia 28 maja 2015 r. i dalszych aktów wykonawczych do niej w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które są co do istoty identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-432/11 Makhlouf/Rada (1) lub podobne do nich.

      (1)  Dz.U. C 290, s. 13.


title: Sprawa T-84/10: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2010 r. — Regione Puglia przeciwko Komisji

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/58

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2010 r. — Regione Puglia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-84/10)
   2010/C 113/89
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Regione Puglia (Bari, Włochy) (przedstawiciele: F. Brunelli i A. Aloia, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji,

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania, wynagrodzeniami i opłatami oraz ryczałtowymi wydatkami ogólnymi.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga ma na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2009) 10350 z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie likwidacji części wkładu z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) do Programu Operacyjnego PO Puglia w zakresie Celu 1 (2000-2006), przy zachowaniu wyłącznie uprawnień określonych w art. 4.
   O zastosowanie tego środka wniesiono na podstawie precyzyjnych zarzutów, którymi Regione Puglia zakwestionował legalność i zasadność zarzutów podniesionych przez Komisję przeciwko niemu i stwierdza, że metody stosowane przez Komisję dla oceny wyników kontroli w 2007 i 2009 są błędne i niezgodne z prawem.
   W szczególności, Regione Puglia twierdzi, że decyzja została podjęta w następujących okolicznościach:

               —

               kontrole przeprowadzone przez inspektorów wspólnotowych, które stanowiły podstawę decyzji nie zostały wykonane w sposób prawidłowy ani szczegółowy;

               —

               ich ustalenia w zakresie każdej transzy i każdego środka, oraz w zakresie ogółu przeprowadzonych kontroli, nie są potwierdzone ani poparte przez badane i przedstawione dokumenty, a w każdym razie dokonano ich z pominięciem niezbędnej oceny przepisów sektorowych;

               —

               w każdym razie przeprowadzone oceny nie są odpowiednie z metodologicznego punktu widzenia, dla wsparcia i uzasadnienia ostatecznych ustaleń Komisji, które ponadto są bezpodstawne, gdyż nie zostały prawidłowo uzasadnione ani udowodnione.

         Ponadto Komisja nie uwzględniła następujących elementów:

               —

               odmiennych wyników kontroli prowadzonych przez europejski Trybunał Obrachunkowy oraz włoskie Ministerstwo Gospodarki i Finansów;

               —

               uwag i zarzutów przedstawionych w każdym przypadku przez Regione, w sposób szczegółowy, udokumentowany i dotyczący konkretnych okoliczności, w odpowiedzi na zarzuty i pytania Komisji, oraz ponadto,
               Komisja naruszyła obowiązek współpracy w stosunkach między Komisją a beneficjentami finansowania w zakresie w jakim poczyniła ustalenia i wyciągnęła z nich wnioski przed otrzymaniem i weryfikacją odpowiedzi i wyjaśnień, których żądała od Regione Puglia.


title: Sprawa T- 30/05: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2005 r. przez William Prym GmbH & Co. KG i Prym Consumer GmbH & Co. KG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/25

         Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2005 r. przez William Prym GmbH & Co. KG i Prym Consumer GmbH & Co. KG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T- 30/05)
   (2005/C 106/57)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 28 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga William Prym GmbH & Co. KG i Prym Consumer GmbH & Co. KG z siedzibą w Stolberg (Niemcy), reprezentowanych przez adwokata H.J. Meyer-Lindemanna, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżące wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji:

               —

               o ostateczne stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2004) 4221 (końcowy) z dnia 26 października 2004 r. w sprawie COMP/F-1/38.338-PO/igły w części, w jakiej dotyczy ona skarżących;

               —

               ewentualnie, o uchylenie lub (tytułem dalszego żądania ewentualnego) obniżenie grzywny nałożonej solidarnie na skarżące w wysokości 30 000 000 euro;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, iż w okresie pomiędzy 10 września 1994 r. a 31 grudnia 1999 r. skarżące oraz inne przedsiębiorstwa naruszyły art. 81 ust. 1 WE poprzez uczestnictwo w praktykach uzgodnionych i zawarciu szeregu porozumień o charakterze formalnie dwustronnym, które należy uznać za porozumienia trójstronne, których celem i skutkiem był po pierwsze podział europejskiego rynku pasmanterii metalowej prowadzący do podziału rynku produktowego na rynek igieł do szycia ręcznego i igieł specjalnych oraz dalsze rynki igieł i rynki innej pasmanterii metalowej, a po drugie podział europejskiego rynku igieł prowadzący do geograficznego podziału rynku igieł.
   Skarga jest oparta na trzech zarzutach. Pierwszy zarzut wskazuje na naruszenie prawa do uczciwego przesłuchania i obowiązku uzasadnienia. Zdaniem skarżących pozwana niedostatecznie wyjaśniła wiele argumentów skarżących i jest niejasne, dlaczego przyjęła istnienie szczególnie rażącego naruszenia. Również uzasadnienie wysokości grzywny jest czysto formalne, zatem skarżące nie mogą ocenić, czy zostały uwzględnione korzystne dla nich okoliczności. Wreszcie skarżące podnoszą, iż uzasadnienie zostało później sprostowane.
   W ramach drugiego zarzutu skarżące wskazują na wiele rzekomych błędów materialnych przy zastosowaniu art. 81 ust. 1 WE. Skarżącej ad. 1 nie można było wymierzyć żadnej grzywny, ponieważ nie należało przypisać jej zachowania skarżącej ad. 2. Ponadto pozwana nie uwzględniła, że druga skarżąca poniosła straty na przedmiotowych produktach, że porozumienie o geograficznym podziale rynku jest warunkiem wejścia innego zainteresowanego przedsiębiorstwa na rynek igieł z uszkiem, oraz że zatem porozumienie to ograniczało konkurencję, która bez niego byłaby całkowicie niemożliwa. Ponadto pozwana mylnie oceniła rozmiar i siłę gospodarczą tego innego przedsiębiorstwa.
   Trzeci zarzut skargi dotyczy wymiaru grzywny. Zdaniem skarżących tak wysoka grzywna stanowi sankcję podobną sankcjom przewidzianym w prawie karnym, dla wymierzenia której nie jest wystarczający przepis art. 23 ust. 3 rozporządzenia (1), ponieważ sam ustawodawca ma dostatecznie precyzyjnie określić, na jakiej zasadzie winien opierać się szczegółowo wymiar grzywny. W każdym razie grzywna ta jest sprzeczna z art. 23 ust. 2 rozporządzenia 1/2003, ponieważ wynosi ona ponad 10 % całkowitego obrotu każdej z dwóch skarżących i jest całkowicie nieproporcjonalna do gospodarczych skutków naruszenia, jak również do grzywny wymierzonej innemu zainteresowanemu przedsiębiorstwu. Ponadto skarżące zostały pokrzywdzone poprzez arbitralne rozdzielenie postępowania „pasmanteria metalowa: igły” od postępowania „pasmanteria metalowa: zapięcia”. Wreszcie pozwana zaniedbała uwzględnienia różnych okoliczności łagodzących przemawiających na korzyść skarżących i przyznania im obniżenia grzywny wobec niekwestionowania stanu faktycznego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu, Dz.U. L 1 z 4.1. 2003., str. 1


title: Sprawa C-619/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail de Bruxelles — Belgia) — Patricia Dumont de Chassart przeciwko Office national d'allocations familiales pour travailleurs salariés (ONAFTS) (Zabezpieczenie społeczne — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuł 72, art. 78 ust. 2 lit. b) i art. 79 ust. 1 lit. a) — Świadczenia rodzinne dla sierot — Sumowanie okresów ubezpieczenia i zatrudnienia — Okresy ukończone przez rodzica pozostałego przy życiu w innym państwie członkowskim — Brak uwzględnienia)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/16

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail de Bruxelles — Belgia) — Patricia Dumont de Chassart przeciwko Office national d'allocations familiales pour travailleurs salariés (ONAFTS)
   (Sprawa C-619/11) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 72, art. 78 ust. 2 lit. b) i art. 79 ust. 1 lit. a) - Świadczenia rodzinne dla sierot - Sumowanie okresów ubezpieczenia i zatrudnienia - Okresy ukończone przez rodzica pozostałego przy życiu w innym państwie członkowskim - Brak uwzględnienia)
   2013/C 114/22
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal du travail de Bruxelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Patricia Dumont de Chassart

      Strona pozwana: Office national d'allocations familiales pour travailleurs salariés (ONAFTS)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal du travail de Bruxelles — Wykładnia art. 17 WE, art. 39 WE i art. 43 WE, jak również art. 72 i art. 79 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2) — Świadczenia dla sierot w państwie członkowskim miejsca zamieszkania — Dopuszczalność, w świetle zasad równego traktowania i niedyskryminacji, przepisu wspólnotowego uzależniającego nabycie prawa do świadczeń od ukończenia określonych okresów ubezpieczenia przez zmarłego rodzica, z wyłączeniem rodzica pozostałego przy życiu — Korzystniejszy przepis krajowy, pozwalający również pracownikowi pozostałemu przy życiu na korzystanie z zasad zrównania okresów ubezpieczenia — Mniej korzystne traktowanie pracowników, którzy są pozostałymi przy życiu rodzicami, którzy skorzystali z prawa do swobodnego przemieszczania się — Dyskryminacja

      Sentencja

   Artykuł 72, art. 78 ust. 2 lit. b) i art. 79 ust. 1 akapit drugi lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i zaktualizowanym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 1399/1999 z dnia 29 kwietnia 1999 r. należy interpretować w ten sposób, że jeżeli ustawodawstwo krajowe przewiduje, że zarówno zmarły rodzic, jak i rodzic pozostały przy życiu, o ile mają oni status pracowników, mogą uzasadnić nabycie prawa do świadczenia dla sierot, to przepisy te wymagają, aby okresy ubezpieczenia i zatrudnienia, ukończone w innym państwie członkowskim przez rodzica pozostałego przy życiu, były uwzględniane na potrzeby sumowania okresów niezbędnych dla nabycia prawa do świadczenia w pierwszym z tych państw członkowskich. Nie ma w tej kwestii znaczenia, że rodzic pozostały przy życiu nie mógłby powołać się na żaden okres ubezpieczenia, ani zatrudnienia w tym państwie członkowskim w okresie referencyjnym, określonym przez to uregulowanie krajowe dla nabycia tego prawa.

      (1)  Dz.U. C 49 z 18.2.2012


title: Sprawa T-12/06: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2011 r. — Deltafina przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Włoski rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ustalanie cen i podział rynku — Zwalnianie z grzywien — Współpraca — Grzywny — Proporcjonalność — Waga naruszenia — Okoliczności łagodzące)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/32

         Wyrok Sądu z dnia 9 września 2011 r. — Deltafina przeciwko Komisji
   (Sprawa T-12/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Włoski rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ustalanie cen i podział rynku - Zwalnianie z grzywien - Współpraca - Grzywny - Proporcjonalność - Waga naruszenia - Okoliczności łagodzące)
   2011/C 311/53
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Deltafina SpA (Orvieto, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci R. Jacchia, A. Terranova, I. Van Bael, J.F. Bellis i F. Di Gianni)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. Whelan i F. Amato, następnie A. Whelan i V. Di Bucci, oraz w końcu É. Gippini Fournier i L. Malferrari, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2005) 4012 wersja ostateczna z dnia 20 października 2005 r. dotyczącej procedury przewidzianej w art. 81 ust. 1 (WE) (sprawa COMP/C.38.281/B.2 — Surowiec tytoniowy — Włochy) lub, tytułem żądania ewentualnego, obniżenia kwoty grzywny nałożonej na Deltafinę w art. 2 tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Deltafina SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006.