title: Sprawa T-387/18: Wyrok Sądu z dnia 13 lutego 2020 r. – Delta-Sport / EUIPO – Delta Enterprise (DELTA SPORT) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego DELTA SPORT – Wcześniejszy hiszpański słowny znak towarowy COLCHON DELTA – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy DELTA – Względna podstawa odmowy rejestracji – Podobieństwo towarów – Podobieństwo oznaczeń – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/28

      Wyrok Sądu z dnia 13 lutego 2020 r. – Delta-Sport / EUIPO – Delta Enterprise (DELTA SPORT)
      (Sprawa T-387/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego DELTA SPORT - Wcześniejszy hiszpański słowny znak towarowy COLCHON DELTA - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy DELTA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Podobieństwo towarów - Podobieństwo oznaczeń - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 103/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Delta-Sport Handelskontor GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Krogmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i H. O’Neill, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Delta Enterprise Corp. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat M. Decker)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 kwietnia 2018 r. (sprawa 1894/2017–5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Delta Enterprise a Delta-Sport Handelskontor.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

                  2)

                  Delta-Sport Handelskontor GmbH pokrywa koszty poniesione w związku z niniejszym postępowaniem przez EUIPO i Delta Enterprise Corp.

         (1)  Dz.U. C 285 z 13.8.2018.


title: Sprawa T-8/19: Wyrok Sądu z dnia 13 lutego 2020 r. – Repsol / EUIPO (INVENTEMOS EL FUTURO) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego INVENTEMOS EL FUTURO – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/29

      Wyrok Sądu z dnia 13 lutego 2020 r. – Repsol / EUIPO (INVENTEMOS EL FUTURO)
      (Sprawa T-8/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego INVENTEMOS EL FUTURO - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 103/40)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Repsol, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J.-B. Devaureix i J.C. Erdozain López)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele:. Palmero Cabezas i H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 października 2018 r. (sprawa R 1173/2018-2), dotyczącą wniosku o rejestrację oznaczenia słownego INVENTEMOS EL FUTURO jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Repsol, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 72 z 25.2.2019.


title: Sprawa T-388/19: Postanowienie Sądu z dnia 29 stycznia 2020 r. – WV / ESDZ (Skarga o stwierdzenie nieważności – Służba publiczna – Urzędnicy – Artykuł 24 regulaminu pracowniczego – Wniosek o udzielenie wsparcia – Oddalenie wniosku – Artykuł 90 ust. 1 i 2 regulaminu pracowniczego – Przekroczenie terminu – Usprawiedliwiony błąd – Niedopuszczalność)

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/29

      Postanowienie Sądu z dnia 29 stycznia 2020 r. – WV / ESDZ
      (Sprawa T-388/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Służba publiczna - Urzędnicy - Artykuł 24 regulaminu pracowniczego - Wniosek o udzielenie wsparcia - Oddalenie wniosku - Artykuł 90 ust. 1 i 2 regulaminu pracowniczego - Przekroczenie terminu - Usprawiedliwiony błąd - Niedopuszczalność)
      (2020/C 103/41)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: WV (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt i R. Spac, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji dorozumianej ESDZ prawdopodobnie z dnia 4 września 2017 r. oddalającej wniosek skarżącej o udzielenie wsparcia oraz, po drugie, decyzji ESDZ z dnia 28 marca 2018 r. oddalającej zażalenie skarżącej z dnia 29 listopada 2017 r. na dorozumianą decyzję oddalającą.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  WV zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 352 z 1.10.2018.


title: Sprawa T-471/18: Postanowienie Sądu z dnia 29 stycznia 2020 r. – WV / ESDZ [Skarga o stwierdzenie nieważności – Służba publiczna – Urzędnicy – Wstrzymanie wypłaty części wynagrodzenia – Nieusprawiedliwione nieobecności – Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania – Uchybienie wymogom formalnym – Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/30

      Postanowienie Sądu z dnia 29 stycznia 2020 r. – WV / ESDZ
      (Sprawa T-471/18) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Służba publiczna - Urzędnicy - Wstrzymanie wypłaty części wynagrodzenia - Nieusprawiedliwione nieobecności - Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania - Uchybienie wymogom formalnym - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2020/C 103/42)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: WV (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt i R. Spac, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji ESDZ z dnia 27 listopada 2017 r. w sprawie wstrzymania wypłaty części wynagrodzenia do 72 dni kalendarzowych i, po drugie, w razie potrzeby, decyzji ESDZ z dnia 2 maja 2018 r. oddalającej zażalenie skarżącego złożone w dniu 3 stycznia 2018 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje w części odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna, a w części oddalona jako prawnie oczywiście bezzasadna.

                  2)

                  WV zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 364 z 8.10.2018.


title: Sprawa T-6/19: Postanowienie Sądu z dnia 31 stycznia 2020 r. – Irish Wind Farmers’ Association i in./Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Pomoc państwa – Korzyści podatkowe przyznane przez Irlandię na rzecz producentów paliw kopanych – Pismo Komisji – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Niedopuszczalność]

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/30

      Postanowienie Sądu z dnia 31 stycznia 2020 r. – Irish Wind Farmers’ Association i in./Komisja
      (Sprawa T-6/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Korzyści podatkowe przyznane przez Irlandię na rzecz producentów paliw kopanych - Pismo Komisji - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
      (2020/C 103/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Irish Wind Farmers’ Association Clg (Kilkenny, Irlandia), Carrons Windfarm Ltd (Shanagolden, Irlandia), Foyle Windfarm Ltd (Dublin, Irlandia), Greenoge Windfarm Ltd (Bunclody, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci M. Segura Catalán i M. Clayton)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Grønfeldt, K. Herrmann i S. Noë, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności pisma Komisji z dnia 25 października 2018 r. w przedmiocie pomocy państwa, jaką miała wdrożyć Irlandia na rzecz producentów paliw kopalnych.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 93 z 11.3.2019.


title: Sprawa T-43/19: Postanowienie Sądu z dnia 29 stycznia 2020 r. – WV / ESDZ (Skarga o odszkodowanie – Służba publiczna – Urzędnicy – Przekroczenie terminu – Niedopuszczalność)

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/31

      Postanowienie Sądu z dnia 29 stycznia 2020 r. – WV / ESDZ
      (Sprawa T-43/19) (1)

      (Skarga o odszkodowanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Przekroczenie terminu - Niedopuszczalność)
      (2020/C 103/44)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: WV (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt i R. Spac, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE, po pierwsze, o stwierdzenia nieważności decyzji ESDZ z dnia 28 marca 2018 r. oddalającej wniosek skarżącej o odszkodowanie i, w razie potrzeby, decyzji ESDZ z dnia 26 października 2018 r. oddalającej zażalenie złożone przez skarżącą w dniu 26 czerwca 2018 r. oraz, po drugie, o naprawienie szkody, jaką skarżąca w swej ocenie poniosła w związku z postępowaniem ESDZ wobec niej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  WV zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 103 z 18.3.2019.


title: Sprawa T-33/20: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2020 r. – IE / ECDC

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/32

      Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2020 r. – IE / ECDC
      (Sprawa T-33/20)
      (2020/C 103/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: IE (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Champetier)

         Strona pozwana: Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny strony skarżącej za 2018 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 7 października 2019 r. oddalającej zażalenie strony skarżącej z dnia 6 czerwca 2019 r.;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 43 regulaminu pracowniczego i art. 2.3 przepisów wykonawczych ECDC nr 20 w sprawie oceny personelu tymczasowego ECDC.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący popełnienia przez pozwaną oczywistych błędów w ocenie.

                  3.

                  Zarzut trzeci, naruszenia przez pozwaną obowiązku staranności.

                  4.

                  Zarzut czwarty, naruszenia przez pozwaną prawa strony skarżącej do bycia wysłuchaną.


title: Sprawa T-44/20: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2020 r.– Chanel / EUIPO – Huawei Technologies (Przedstawienie koła zawierającego dwie przeplatające się krzywe)

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/32

      Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2020 r.– Chanel / EUIPO – Huawei Technologies (Przedstawienie koła zawierającego dwie przeplatające się krzywe)
      (Sprawa T-44/20)
      (2020/C 103/46)
      Język skargi: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Chanel (Neuilly-sur-Seine, Francja) (przedstawiciel: adwokat J. Passa)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Huawei Technologies Co. Ltd (Shenzhen, Chiny)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego (Przedstawienie koła zawierającego dwie przeplatające się krzywe) – zgłoszenie nr 17 248 642

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 listopada 2019 r. w sprawie R 1041/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim uznano w niej, że kolidujące ze sobą oznaczenia, w pozycji, w jakiej zostały złożone, nie są do siebie podobne;

                  —

                  stwierdzenie nieważności tej decyzji w zakresie, w jakim odmówiono w niej co do zasady dokonania porównania tych oznaczeń, w sytuacji w której objęte spornym zgłoszeniem do rejestracji oznaczenie zostało obrócone o 90o w stosunku do kierunku, w którym zostało złożone;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-60/20: Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2020 r. – Enosi Mastichoparagogon Chiou/EUIPO (MASTIHACARE)

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/33

      Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2020 r. – Enosi Mastichoparagogon Chiou/EUIPO (MASTIHACARE)
      (Sprawa T-60/20)
      (2020/C 103/47)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Enosi Mastichoparagogon Chiou (Chios, Grecja) (przedstawiciel: adwokat A.E. Malami)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego MASTIHACARE – zgłoszenie nr 1388895

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 listopada 2019 r. w sprawie R 692/2019-1

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  zezwolenie na międzynarodową rejestrację wskazującą Unię Europejską znaku towarowego MASTIHACARE – zgłoszenie nr 1388895 dla wszystkich towarów należących do klasy 3;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania zgodnie z art. 190 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 (1);

                  —

                  naruszenie art. 7 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 ze względu na brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji wydanej przez Izbę Odwoławczą.

         (1)  Rozporządzenie (UE) 2017/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2017 r. (Dz.U. 2017, L 154, s. 1–99).


title: Sprawa T-65/20: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2020 r. – Kneissl Holding / EUIPO – LS 9 (KNEISSL)

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/34

      Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2020 r. – Kneissl Holding / EUIPO – LS 9 (KNEISSL)
      (Sprawa T-65/20)
      (2020/C 103/48)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Kneissl Holding GmbH (Ebbs, Austria) (przedstawiciele: adwokaci O. Nilgen i A. Kockläuner)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: LS 9 GmbH (Monachium, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy KNEISSL – unijny znak towarowy nr 291 377

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 listopada 2019 r. w sprawie R 2262/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim unieważniono w niej prawo do unijnego znaku towarowego nr 291 377 KNEISSL w odniesieniu do towarów „torby sportowe” z klasy 18, jak również „odzież sportowa, odzież rekreacyjna, odzież odporna na zmienne warunki atmosferyczne, kombinezony narciarskie, spodnie narciarskie, kurtki narciarskie, bielizna, nakrycia głowy” z klasy 25, oraz oddalenie odnośnego wniosku o unieważnienie prawa do znaku;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-70/20: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2020 r. – Metamorfoza / EUIPO – Tiesios kreivės (MUSEUM OF ILLUSIONS)

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/35

      Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2020 r. – Metamorfoza / EUIPO – Tiesios kreivės (MUSEUM OF ILLUSIONS)
      (Sprawa T-70/20)
      (2020/C 103/49)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Metamorfoza d.o.o. (Zagrzeb, Chorwacja) (przedstawiciel: adwokat A. Bijelić,)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Tiesios kreivės (Wilno, Litwa)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego MUSEUM OF ILLUSIONS – zgłoszenie nr 17 263 336

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 grudnia 2019 r. w sprawie R 663/2019-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  rozpoznanie sprawy i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-74/20: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2020 r. – IJ / Parlament

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/35

      Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2020 r. – IJ / Parlament
      (Sprawa T-74/20)
      (2020/C 103/50)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: IJ (przedstawiciele: adwokatki L. Levi, M. Vandenbussche i A. Champetier)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną,

            oraz w związku z tym

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 10 października 2018 r. o zastosowaniu do skarżącej zastrzeżenia, o którym mowa w art. 100 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej;

                  —

                  w stosownym razie stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 29 października 2019 r. oddalającej zażalenie skarżącej z dnia 8 stycznia 2019 r.;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 100 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (WZIP). Skarżąca podnosi, że zastosowanie tego zastrzeżenia w jej przypadku stanowi naruszenie art. 100 WZIP, który należy interpretować ściśle oraz zgodnie z zasadą swobodnego przepływu pracowników z art. 45 TFUE. Artykuł 100 WZIP należy interpretować także zgodnie z art. 34 i 35 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą praw podstawowych”») oraz art. 12 i 13 Europejskiej karty społecznej. Pomocniczo, skarżąca podnosi zarzut niezgodności z prawem art. 100 WZIP, ponieważ narusza on art. 45 TFUE, art. 34 i 35 karty praw podstawowych i art. 12 i 13 Europejskiej karty społecznej.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji zapisanej w art. 1d regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i art. 21 karty praw podstawowych. Skarżąca uważa, że zastosowanie do niej zastrzeżenia pozbawiło ją na pięć lat określonych elementów świadczeń inwalidzkich, a ponadto stanowi dyskryminację zakazaną przez art. 1d regulaminu pracowniczego i art. 21 karty praw podstawowych.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia obowiązku staranności. Administracja naruszyła ciążący na niej obowiązek staranności, mimo że była tym bardziej do niej zobowiązana ze względu na delikatny stan zdrowia zainteresowanego pracownika.


title: Sprawa T-75/20: Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2020 r. – Abitron Germany / EUIPO – Hetronic International (NOVA)

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/36

      Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2020 r. – Abitron Germany / EUIPO – Hetronic International (NOVA)
      (Sprawa T-75/20)
      (2020/C 103/51)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Abitron Germany GmbH (Langquaid, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Matschke)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Hetronic International, Inc. (Oklahoma City, Oklahoma, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy NOVA – unijny znak towarowy nr 13 711 718

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 grudnia 2019 r. w sprawie R 521/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  unieważnienie słownego unijnego znaku towarowego NOVA nr 13 711 718

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-76/20: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2020 r. – Republika Czeska / Komisja

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/37

      Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2020 r. – Republika Czeska / Komisja
      (Sprawa T-76/20)
      (2020/C 103/52)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Pavliš, O. Serdula i J. Vláčil, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) CCI 2014CZ06RDNP 001 z dnia 28 listopada 2019 r. o zawieszeniu płatności okresowych związanych z programem rozwoju obszarów wiejskich Republiki Czeskiej w latach 2014-2020 i dotyczących wydatków dokonanych w okresie od dnia 16 października 2018 r. do dnia 31 grudnia 2018 r. i od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 marca 2019 r. [notyfikowanej jako dokument C(2019) 8647 final];

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 41 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem 1306/2013”). Komisja niesłusznie uważa, że subwencje, których dotyczą przedmiotowe wydatki, zostały przyznane z naruszeniem przepisów prawa krajowego. Przedmiotowe przepisy prawa krajowego nie mogły jednak zostać naruszone, ponieważ nie odnoszą się one wcale do tego rodzaju subwencji, których dotyczą zawieszone płatności.

                  2.

                  Zarzut drugi również dotyczy naruszenia art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013. Nawet gdyby przedmiotowe przepisy krajowe odnosiły się do tego rodzaju subwencji (quod non), część zawieszonych płatności dotyczy projektów, do których owe przepisy nie mają zastosowania ze względów czasowych.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 [r.] w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013, L 347, s. 549).


title: Sprawa T-80/20: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2020 r. – IM / EBI i EFI

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/38

      Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2020 r. – IM / EBI i EFI
      (Sprawa T-80/20)
      (2020/C 103/53)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: IM (przedstawiciel: adwokat D. Giabbani)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny i Europejski Fundusz Inwestycyjny

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi pod względem formalnym;

                  —

                  stwierdzenie zasadności tej skargi co do istoty sprawy;

                  —

                  stwierdzenie, że usunięcie IM z postępowania rekrutacyjnego było niezgodne z prawem i stanowiło wynik nadużycia władzy;

                  —

                  stwierdzenie, że postepowanie w sprawie naboru nowego Dyrektora Naczelnego jest nieważne, w związku z czym należy również stwierdzić nieważność mianowania nowego Dyrektora Naczelnego, o którym powiadomiono w dniu 13 grudnia 2019 r.;

                  —

                  w konsekwencji, uzyskanie ogłoszenia, że mianowanie nowego Dyrektora Naczelnego Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego jest nieważne;

                  —

                  obciążenie pozwanych kosztami i wydatkami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 20 statutu Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego, zgodnie z którym „Dyrektor Naczelny jest wyznaczany na okres do5 lat i może być wyznaczony ponownie”.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia aktu powołania skarżącego z dnia 5 marca 2014 r. i załącznika do niego, ponieważ dokumenty te oraz przedłużenie kadencji skarżącego po dniu 15 marca 2017 r. wskazują na porozumienie umożliwiające mu pracę do 67 roku życia, a nawet dłużej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący dyskryminacji bezpośredniej ze względu na wiek skarżącego. Skarżący uważa, że odrzucając jego kandydaturę wyłącznie ze względu na jego wiek, komisja rekrutacyjna naruszyła zasadę niedyskryminacji.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia poufności i danych osobowych skarżącego. Skarżący podnosi, że powołując się na treść aktu powołania jako podstawę swojej decyzji, komisja rekrutacyjna przyznała, że dowiedziała się o dokumencie, którego nie powinna była posiadać i który zawierał dane osobowe skarżącego.


title: Sprawa C-384/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 lutego 2020 r. – Komisja Europejska / Królestwo Belgii [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Artykuł 49 TFUE – Usługi na rynku wewnętrznym – Dyrektywa 2006/123/WE – Artykuł 25 ust. 1 i 2 – Ograniczenia w prowadzeniu działalności wielodyscyplinarnej przez księgowych]

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/10

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 lutego 2020 r. – Komisja Europejska / Królestwo Belgii
      (Sprawa C-384/18) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 49 TFUE - Usługi na rynku wewnętrznym - Dyrektywa 2006/123/WE - Artykuł 25 ust. 1 i 2 - Ograniczenia w prowadzeniu działalności wielodyscyplinarnej przez księgowych)
      (2020/C 137/11)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Tserepa-Lacombe i L. Malferrari, pełnomocnicy)

         Strona przeciwna: Królestwo Belgii (przedstawiciele: L. Van den Broeck, M. Jacobs i C. Pochet, pełnomocniczki, wspierane przez C. Smits i D. Grisaya, avocats, oraz M. Vossen, G. Lievensa i F. Haemersa)

         Sentencja

                  1)

                  Zakazując łączenia działalności księgowego z działalnością brokera, agenta ubezpieczeniowego, agenta nieruchomości lub wszelką działalnością z zakresu bankowości lub usług finansowych, oraz upoważniając izby Institut professionnel des comptables et fiscalistes agréés (instytutu zawodowego biegłych księgowych i doradców podatkowych) do wydawania zakazów łączenia działalności księgowego z jakąkolwiek działalnością rzemieślniczą, rolniczą i handlową, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 25 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym oraz na mocy art. 49 TFUE.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Królestwo Belgii zostaje obciążone własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 285 z 13.8.2018.


title: Sprawa C-717/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Hof van Beroep te Gent – Belgia) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko X [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach karnych – Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW – Europejski nakaz aresztowania – Artykuł 2 ust. 2 – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania – Zniesienie weryfikacji pod kątem podwójnej odpowiedzialności karnej za popełniony czyn – Warunki – Przestępstwo zagrożone w wydającym nakaz państwie członkowskim karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi przynajmniej trzy lata – Zmiana ustawodawstwa karnego wydającego nakaz państwa członkowskiego między datą popełnienia czynów a datą wydania europejskiego nakazu aresztowania – Wersja ustawy, którą należy wziąć pod uwagę w celu weryfikacji górnej granicy kary co najmniej trzech lat]

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/18

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Hof van Beroep te Gent – Belgia) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko X
      (Sprawa C-717/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Europejski nakaz aresztowania - Artykuł 2 ust. 2 - Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania - Zniesienie weryfikacji pod kątem podwójnej odpowiedzialności karnej za popełniony czyn - Warunki - Przestępstwo zagrożone w wydającym nakaz państwie członkowskim karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi przynajmniej trzy lata - Zmiana ustawodawstwa karnego wydającego nakaz państwa członkowskiego między datą popełnienia czynów a datą wydania europejskiego nakazu aresztowania - Wersja ustawy, którą należy wziąć pod uwagę w celu weryfikacji górnej granicy kary co najmniej trzech lat)
      (2020/C 137/22)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hof van Beroep te Gent

         Strona w postępowaniu głównym

      X

         Sentencja

      Artykuł 2 ust. 2 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi należy interpretować w ten sposób, że w celu sprawdzenia, czy przestępstwo, w związku z którym wydano europejski nakaz aresztowania, jest zagrożone w wydającym nakaz państwie członkowskim karą pozbawienia wolności lub środkiem zabezpieczającym polegającym na pozbawieniu wolności, których górna granica wynosi przynajmniej trzy lata, tak jak jest ono zdefiniowane w prawie wydającego nakaz państwa członkowskiego, wykonujący nakaz organ sądowy powinien wziąć pod uwagę prawo wydającego nakaz państwa członkowskiego w wersji mającej zastosowanie do czynów leżących u podstaw sprawy, w ramach której wydano europejski nakaz aresztowania.

         (1)  Dz.U. C 35 z 28.1.2019.


title: Sprawa C-803/18: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 27 lutego 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – AAS „BALTA” / UAB „GRIFS AG” [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Artykuł 15 pkt 5 i art. 16 pkt 5 – Ubezpieczenie obejmujące „duże ryzyko” – Klauzula prorogacyjna uzgodniona pomiędzy ubezpieczającym i ubezpieczycielem – Możliwość powołania się na tę klauzulę wobec ubezpieczonego]

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/21

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 27 lutego 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – AAS „BALTA” / UAB „GRIFS AG”
      (Sprawa C-803/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Artykuł 15 pkt 5 i art. 16 pkt 5 - Ubezpieczenie obejmujące „duże ryzyko” - Klauzula prorogacyjna uzgodniona pomiędzy ubezpieczającym i ubezpieczycielem - Możliwość powołania się na tę klauzulę wobec ubezpieczonego)
      (2020/C 137/27)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AAS „BALTA”

         Strona przeciwna: UAB „GRIFS AG”

         Sentencja

      Artykuł 15 pkt 5 i art. 16 pkt 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że klauzula prorogacyjna przewidziana w umowie ubezpieczenia obejmującej „duże ryzyko” w rozumieniu tego ostatniego przepisu, zawartej przez ubezpieczającego i ubezpieczyciela, nie może być powoływana wobec ubezpieczonego na podstawie tej umowy, który nie jest profesjonalnym uczestnikiem obrotu w sektorze ubezpieczeń, który nie wyraził zgody na tę klauzulę i który ma miejsce zamieszkania względnie siedzibę w innym państwie członkowskim niż ubezpieczający i ubezpieczyciel.

         (1)  Dz.U. C 82 z 4.3.2019.


title: Sprawa C-836/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 27 lutego 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha – Hiszpania) – Subdelegación del Gobierno en Ciudad Real / RH [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 20 TFUE – Obywatelstwo Unii Europejskiej – Obywatel Unii, który nigdy nie skorzystał ze swobody przemieszczania się – Wniosek współmałżonka będącego obywatelem państwa trzeciego o wydanie karty pobytu czasowego – Oddalenie – Obowiązek utrzymania małżonka – Brak wystarczających zasobów obywatela Unii – Obowiązek wspólnego pożycia małżonków – Krajowe ustawodawstwo i praktyka – Możliwość skutecznego korzystania z istoty praw przyznanych obywatelom Unii – Pozbawienie]

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/22

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 27 lutego 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha – Hiszpania) – Subdelegación del Gobierno en Ciudad Real / RH
      (Sprawa C-836/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 20 TFUE - Obywatelstwo Unii Europejskiej - Obywatel Unii, który nigdy nie skorzystał ze swobody przemieszczania się - Wniosek współmałżonka będącego obywatelem państwa trzeciego o wydanie karty pobytu czasowego - Oddalenie - Obowiązek utrzymania małżonka - Brak wystarczających zasobów obywatela Unii - Obowiązek wspólnego pożycia małżonków - Krajowe ustawodawstwo i praktyka - Możliwość skutecznego korzystania z istoty praw przyznanych obywatelom Unii - Pozbawienie)
      (2020/C 137/28)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Subdelegación del Gobierno en Ciudad Real

         Strona pozwana: RH

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 20 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie oddaleniu przez państwo członkowskie wniosku w sprawie łączenia rodziny złożonego przez będącego obywatelem państwa trzeciego małżonka obywatela Unii Europejskiej, który posiada obywatelstwo tego państwa członkowskiego i nigdy nie skorzystał ze swobody przemieszczania się – na tej wyłącznie podstawie, że ten obywatel Unii nie posiada wystarczających zasobów dla siebie i małżonka, by nie stanowić obciążenia dla krajowego systemu pomocy społecznej i bez zbadania, czy obywatel Unii i obywatel państwa trzeciego pozostają w stosunku zależności tego rodzaju, że w przypadku odmowy przyznania temu obywatelowi państwa trzeciego pochodnego prawa pobytu ów obywatel Unii byłby zmuszony do opuszczenia terytorium Unii rozpatrywanego jako całość i w ten sposób zostałby pozbawiony możliwości skutecznego korzystania z istoty praw przysługujących mu ze względu na jego status.

                  2)

                  Artykuł 20 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stosunek zależności mogący uzasadniać przyznanie pochodnego prawa pobytu na podstawie tego artykułu nie istnieje wyłącznie z tego powodu, że obywatel państwa członkowskiego, który jest pełnoletni i nigdy nie skorzystał ze swobody przemieszczania się, oraz jego małżonek, który jest pełnoletnim obywatelem państwa trzeciego, są zobowiązani do wspólnego pożycia na podstawie obowiązków wynikających z małżeństwa zgodnie z prawem państwa członkowskiego, którego obywatelstwo posiada obywatel Unii.

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawa C-79/19 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 27 lutego 2020 r. – Republika Litewska / Komisja Europejska [Odwołanie – EFOGR, EFRG i EFRROW – Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską – Wydatki poniesione przez Republikę Litewską – Wsparcie przechodzenia na wcześniejszą emeryturę – Rozporządzenie (WE) nr 1257/1999 – Artykuł 33m ust. 1 – Przeinaczenie dowodów]

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/23

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 27 lutego 2020 r. – Republika Litewska / Komisja Europejska
      (Sprawa C-79/19 P) (1)

      (Odwołanie - EFOGR, EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską - Wydatki poniesione przez Republikę Litewską - Wsparcie przechodzenia na wcześniejszą emeryturę - Rozporządzenie (WE) nr 1257/1999 - Artykuł 33m ust. 1 - Przeinaczenie dowodów)
      (2020/C 137/30)
      Język postępowania: litewski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Republika Litewska (przedstawiciele: początkowo R. Krasuckaitė, następnie K. Dieninis, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Jokubauskaitė i J. Aquilina, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Republika Litewska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 131 z 8.4.2019.


title: Sprawa C-183/19 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 3 grudnia 2019 r. – Fruits de Ponent, SCCL / Komisja Europejska [Odwołanie – Wspólna polityka rolna (WPR) – Rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 – Rynek owoców miękkich – Zakłócenia, które wystąpiły w roku gospodarczym 2014 – Tymczasowe nadzwyczajne środki wspierające producentów – Skarga o stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej]

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/26

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 3 grudnia 2019 r. – Fruits de Ponent, SCCL / Komisja Europejska
      (Sprawa C-183/19 P) (1)

      (Odwołanie - Wspólna polityka rolna (WPR) - Rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 - Rynek owoców miękkich - Zakłócenia, które wystąpiły w roku gospodarczym 2014 - Tymczasowe nadzwyczajne środki wspierające producentów - Skarga o stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej)
      (2020/C 137/34)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Fruits de Ponent, SCCL (przedstawiciele: M. Roca Junyent, R. Vallina Hoset i A. Sellés Marco, abogados)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, W. Farrell i A. Sauka, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Fruits de Ponent SCCL zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 148 z 29.4.2019.


title: Sprawa C-78/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 14 lutego 2020 r. – postępowanie karne przeciwko M.B.

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/39

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 14 lutego 2020 r. – postępowanie karne przeciwko M.B.
      (Sprawa C-78/20)
      (2020/C 137/54)
      Język postępowania: słowacki

         Sąd odsyłający

      Najvyšší súd Slovenskej republiky

         Strony w postępowaniu głównym

      M.B.
      Generálna prokuratúra Slovenskej republiky

         Pytanie prejudycjalne

      Czy wymogi, które zgodnie z art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 (1) musi spełniać europejski nakaz aresztowania jako decyzja sądowa, powinny mieć zastosowanie również do informacji uzupełniających dostarczonych na podstawie art. 15 ust. 2 tej decyzji ramowej, jeżeli dla celów decyzji organu sądowego wykonującego nakaz w istotny sposób uzupełniają one lub zmieniają treść pierwotnie wydanego europejskiego nakazu aresztowania?

         (1)  Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, Dz.U. 2002, L 190, s. 1; wyd. spec. w jęz .polskim rozdz. 19, tom 6, s. 34.


title: Sprawa T-60/19: Postanowienie Sądu z dnia 9 marca 2020 r. – Cypr / EUIPO – Filotas Bellas & Yios (Halloumi Vermion) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Unieważnienie prawa do znaku towarowego służące za podstawę wniosku o unieważnienie prawa do znaku – Umorzenie postępowania]

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/13

      Postanowienie Sądu z dnia 9 marca 2020 r. – Cypr / EUIPO – Filotas Bellas & Yios (Halloumi Vermion)
      (Sprawa T-60/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Unieważnienie prawa do znaku towarowego służące za podstawę wniosku o unieważnienie prawa do znaku - Umorzenie postępowania)
      (2020/C 191/17)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Cypryjska (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, i V. Marsland, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája i H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Filotas Bellas & Yios AE (Alexandreia, Grecja)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 listopada 2018 r. (sprawa R 2296/2017-4), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku towarowego między Republiką Cypryjską a Filotas Bellas & Yios.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Republika Cypryjska pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 112 z 25.3.2019.


title: Sprawa C-659/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez 202001434 – Hiszpania) – postępowanie karne przeciwko VW (Odesłanie prejudycjalne – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Dyrektywa 2013/48/UE – Artykuł 3 ust. 2 – Prawo dostępu do adwokata – Okoliczności, w których prawo dostępu do adwokata powinno zostać zapewnione – Brak stawiennictwa – Odstępstwa od prawa dostępu do adwokata – Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Prawo do skutecznej ochrony sądowej)

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/13

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez 202001434 – Hiszpania) – postępowanie karne przeciwko VW
      (Sprawa C-659/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Dyrektywa 2013/48/UE - Artykuł 3 ust. 2 - Prawo dostępu do adwokata - Okoliczności, w których prawo dostępu do adwokata powinno zostać zapewnione - Brak stawiennictwa - Odstępstwa od prawa dostępu do adwokata - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Prawo do skutecznej ochrony sądowej)
      (2020/C 215/15)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Instrucción no 4 de Badalona

         Strona w postępowaniu głównym w sprawie karnej

      VW

         Sentencja

      Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/48/UE z dnia 22 października 2013 r. w sprawie prawa dostępu do adwokata w postępowaniu karnym i w postępowaniu dotyczącym europejskiego nakazu aresztowania oraz w sprawie prawa do poinformowania osoby trzeciej o pozbawieniu wolności i prawa do porozumiewania się z osobami trzecimi i organami konsularnymi w czasie pozbawienia wolności, a w szczególności jej art. 3 ust. 2 w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu interpretowanemu w orzecznictwie krajowym w ten sposób, że zgodnie z nim na etapie karnego postępowania przygotowawczego korzystanie z prawa dostępu do adwokata może zostać ze względu na brak stawiennictwa podejrzanego lub oskarżonego – i to po wystosowaniu wezwania do stawiennictwa przed sądem prowadzącym postępowanie przygotowawcze – opóźnione do chwili wykonania wydanego przeciwko zainteresowanemu krajowego nakazu aresztowania.

         (1)  Dz.U. C 35 z 28.1.2019.


title: Sprawa C-769/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 12 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Caisse d’assurance retraite et de la santé au travail d’Alsace-Moselle / SJ, Ministre chargé de la Sécurité sociale [Odesłanie prejudycjalne – Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Artykuł 5 lit. b) – Podwyższenie wysokości emerytury – Uwzględnienie zasiłku wypłacanego na opiekę nad dzieckiem niepełnosprawnym w innym państwie członkowskim – Zasada zrównania okoliczności faktycznych]

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/14

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 12 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Caisse d’assurance retraite et de la santé au travail d’Alsace-Moselle / SJ, Ministre chargé de la Sécurité sociale
      (Sprawa C-769/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Artykuł 5 lit. b) - Podwyższenie wysokości emerytury - Uwzględnienie zasiłku wypłacanego na opiekę nad dzieckiem niepełnosprawnym w innym państwie członkowskim - Zasada zrównania okoliczności faktycznych)
      (2020/C 215/16)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Caisse d’assurance retraite et de la santé au travail d’Alsace-Moselle

         Strona pozwana: SJ, Ministre chargé de la Sécurité sociale

         Sentencja

                  1)

                  Wykładni art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 988/2009 z dnia 16 września 2009 r., należy dokonywać w ten sposób, że pomoc na integrację dzieci i młodzieży niepełnosprawnych intelektualnie, o której mowa w § 35a księgi ósmej Sozialgesetzbuch (niemieckiego kodeksu socjalnego), nie stanowi świadczenia w rozumieniu owego art. 3, a zatem nie jest objęta zakresem przedmiotowym stosowania tego rozporządzenia.

                  2)

                  Wykładni art. 5 rozporządzenia nr 883/2004, zmienionego rozporządzeniem nr 988/2009, należy dokonywać w ten sposób, że:

                              —

                              zasiłek z tytułu opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem, o którym mowa w art. L. 541 1 francuskiego kodeksu zabezpieczenia społecznego, i pomoc na integrację dzieci i młodzieży niepełnosprawnych intelektualnie, o której mowa w § 35a księgi ósmej Sozialgesetzbuch, nie mogą być uznane za świadczenia równoważne w rozumieniu art. 5 lit. a) tego rozporządzenia;

                              —

                              zasada zrównania okoliczności faktycznych ustanowiona w art. 5 lit. b) rozporządzenia nr 883/2004 ma zastosowanie w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym. Do właściwych władz francuskich należy zatem ustalenie, czy w niniejszym przypadku wykazane zostało wystąpienie okoliczności wymagane zgodnie z tym przepisem. W tym względzie organy te powinny uwzględnić podobne okoliczności zaistniałe w Niemczech, tak jakby miały one miejsce na ich własnym terytorium.

         (1)  Dz.U. C 54 z 11.2.2019.


title: Sprawa C-832/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 12 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Helsingin hovioikeus – Finlandia) – A i in. / Finnair Oyj [Odesłanie prejudycjalne – Transport lotniczy – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Artykuły 5 i 7 – Prawo do odszkodowania w przypadku opóźnienia lub odwołania lotu – Prawo do wielokrotnego odszkodowania w przypadku opóźnienia lub odwołania dotyczących nie tylko rezerwacji pierwotnej, lecz także kolejnej rezerwacji, dokonanej w ramach zmiany planu podróży – Zakres – Zwolnienie z obowiązku odszkodowania – Pojęcie „nadzwyczajnych okoliczności” – Część „on condition” – Usterki techniczne związane z przeglądem samolotu]

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/16

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 12 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Helsingin hovioikeus – Finlandia) – A i in. / Finnair Oyj
      (Sprawa C-832/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Artykuły 5 i 7 - Prawo do odszkodowania w przypadku opóźnienia lub odwołania lotu - Prawo do wielokrotnego odszkodowania w przypadku opóźnienia lub odwołania dotyczących nie tylko rezerwacji pierwotnej, lecz także kolejnej rezerwacji, dokonanej w ramach zmiany planu podróży - Zakres - Zwolnienie z obowiązku odszkodowania - Pojęcie „nadzwyczajnych okoliczności” - Część „on condition” - Usterki techniczne związane z przeglądem samolotu)
      (2020/C 215/18)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Helsingin hovioikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: A i in.

         Strona pozwana: Finnair Oyj

         Sentencja

                  1)

                  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, a w szczególności jego art. 7 ust. 1, należy interpretować w ten sposób, że pasażer linii lotniczych, który otrzymał odszkodowanie z tytułu odwołania lotu i zaakceptował zaoferowany mu lot alternatywny, w sytuacji gdy przewoźnikiem lotniczym realizującym lot alternatywny jest ten sam przewoźnik, który obsługiwał odwołany lot, może dochodzić odszkodowania z tytułu opóźnienia lotu alternatywnego, jeżeli opóźnienie to osiąga wymiar, który uprawnia do uzyskania odszkodowania.

                  2)

                  Artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że przewoźnik lotniczy nie może w celu uwolnienia się od obowiązku odszkodowania powoływać się na „nadzwyczajne okoliczności” w rozumieniu tego przepisu, związane z wystąpieniem usterki tzw. części „on condition”, tj. części, którą wymienia się wyłącznie w przypadku jej usterki, również gdy stale dysponuje on zapasową częścią zamienną, chyba że – czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego – tego rodzaju usterka stanowi zdarzenie, które ze względu na swój charakter lub źródło nie wpisuje się w ramy normalnego wykonywania działalności danego przewoźnika lotniczego i nie pozwala mu na skuteczne nad nim zapanowanie, przy czym usterki tej nie należy uważać za tego rodzaju zdarzenie, jeśli jest ona co do zasady nierozerwalnie związana z systemem funkcjonowania samolotu.

         (1)  Dz.U. C 93 z 11.3.2019.


title: Sprawa C-182/19: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 26 marca 2020 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) – Zjednoczone Królestwo] – Pfizer Consumer Healthcare Ltd / Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs [Odesłanie prejudycjalne – Wspólna taryfa celna – Nomenklatura scalona – Klasyfikacja taryfowa – Pozycje 3005 i 3824 – Plastry i pasy samonagrzewające się w celu łagodzenia bólu – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/1140 – Nieważność]

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/19

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 26 marca 2020 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) – Zjednoczone Królestwo] – Pfizer Consumer Healthcare Ltd / Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs
      (Sprawa C-182/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólna taryfa celna - Nomenklatura scalona - Klasyfikacja taryfowa - Pozycje 3005 i 3824 - Plastry i pasy samonagrzewające się w celu łagodzenia bólu - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/1140 - Nieważność)
      (2020/C 215/22)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      First-tier Tribunal (Tax Chamber)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Pfizer Consumer Healthcare Ltd

         Strona przeciwna: Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

         Sentencja

      Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1140 z dnia 8 lipca 2016 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej jest nieważne.

         (1)  Dz.U. C 172 z 20.5.2019.


title: Sprawa T-716/17: Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – Germanwings / Komisja [Pomoc państwa – Sektor lotniczy – Pomoc przyznana przez Włochy na rzecz portów lotniczych na Sardynii – Decyzja uznająca pomoc za częściowo zgodną i za częściowo niezgodną z rynkiem wewnętrznym – Możliwość przypisania państwu – Beneficjenci – Korzyść dla przedsiębiorstw lotniczych będących kontrahentami – Zasada podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej – Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi – Naruszenie konkurencji – Obowiązek uzasadnienia – System pomocy – Pomoc de minimis – Odzyskanie]

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/26

      Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – Germanwings / Komisja
      (Sprawa T-716/17) (1)

      (Pomoc państwa - Sektor lotniczy - Pomoc przyznana przez Włochy na rzecz portów lotniczych na Sardynii - Decyzja uznająca pomoc za częściowo zgodną i za częściowo niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Możliwość przypisania państwu - Beneficjenci - Korzyść dla przedsiębiorstw lotniczych będących kontrahentami - Zasada podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi - Naruszenie konkurencji - Obowiązek uzasadnienia - System pomocy - Pomoc de minimis - Odzyskanie)
      (2020/C 215/31)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Germanwings GmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Martin-Ehlers)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i S. Noë, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2017/1861 z dnia 29 lipca 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.33983 (2013/C) (ex 2012/NN) (ex 2011/N) – wdrożonej przez Włochy – Rekompensata dla portów lotniczych na Sardynii z tytułu obowiązków świadczenia usługi publicznej (UOIG) (Dz.U. 2017, L 268, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Germanwings GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 412 z 4.12.2017.


title: Sprawa T-234/20: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2020 r. – HB / EIB

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/43

      Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2020 r. – HB / EIB
      (Sprawa T-234/20)
      (2020/C 215/55)
      Język postępowania angielski

         Strony

         Strona skarżąca: HB (przedstawiciel: adwokat C. Bernard-Glanz)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności (i) sprawozdania na temat wyników pracy w 2017 r. oraz (ii) decyzji komisji odwoławczej oddalającej zażalenie strony skarżącej na sprawozdanie na temat wyników pracy w 2017 r.;

                  —

                  zasądzenie od strony pozwanej kwoty 50 000 EUR tytułem odszkodowania za utratę szansy wraz z odsetkami ustawowymi od dnia ogłoszenia wyroku do dnia całkowitej zapłaty;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie żądania stwierdzenia nieważności sprawozdania na temat wyników pracy strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji i prawa do poufności w zakresie, w jakim X, przedstawiając w ramach sprawozdania na temat wyników pracy uwagi na temat rzekomego niewłaściwego zachowania strony skarżącej wobec kierownika wyższego szczebla w czerwcu 2017 r., naruszył zasadę dobrej administracji, jak również prawo strony skarżącej do poufności.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie i nadużycia władzy, ponieważ strona skarżąca twierdzi, że w okresie sprawozdawczym była nękana przez X, i że w rezultacie (i) X nie zachował obiektywizmu przy ocenie jej wyników i w związku z tym obarczył swoje uwagi i oceny oczywistym błędem oraz (ii) sprawozdanie z oceny zostało sporządzone z zamiarem wyrządzenia szkody skarżącej i w związku z tym jest obarczone wadą w postaci nadużycia władzy.

            Na poparcie swojego żądania o stwierdzenie nieważności decyzji komijsi odwoławczej strona skarżąca podnosi dwa kolejne zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący nieprawidłowości proceduralnych, w zakresie w jakim komisja odwoławcza dopuściła się nieprawidłowości proceduralnych (nieprawidłowe zawiadomienie o przesłuchaniu, nieprawidłowe wydanie decyzji pod nieobecność zainteresowanej), w braku których wynik postępowania mógł być inny.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym, w zakresie w jakim w wyniku popełnionych nieprawidłowości proceduralnych strona skarżąca nie była obecna podczas przesłuchania przez komisję odwoławczą i w związku z tym nie została wysłuchana.

            Na poparcie swojej skargi o odszkodowanie strona skarżąca podnosi, że odrzucając niezgodnie z prawem jej wniosek o wszczęcie postępowania ugodowego, strona pozwana pozbawiła ją szansy na polubowne załatwienie sprawy i uniknięcie postępowania przed Sądem.


title: Sprawa T-240/20: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2020 r. – Arnaoutakis / Parlament

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/44

      Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2020 r. – Arnaoutakis / Parlament
      (Sprawa T-240/20)
      (2020/C 215/56)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Stavros Arnaoutakis (Heraklion, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci A. Schmitt i A. Grosjean)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
      orzeczenie,

                  —

                  że niniejsza skarga jest dopuszczalna;

                  —

                  w razie potrzeby, tytułem środków organizacji postępowania lub środków dowodowych, że Parlament Europejski jest zobowiązany do przedłożenia opinii wydanych przez służbę prawną Parlamentu Europejskiego, które zdaniem strony skarżącej zostały sporządzone w dniach 16 lipca 2018 r. i 3 grudnia 2018 r., z zastrzeżeniem braku pewności co do dokładnej daty, lecz w każdym razie przed przyjęciem przez Prezydium Parlamentu decyzji z dnia 10 grudnia 2018 r. zmieniającej przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego (2018/C 466/02, Dziennik Urzędowy z dnia 28 grudnia 2018 r., C 466/8);

                  —

                  na podstawie art. 263 TFUE, że zaskarżona decyzja indywidualna, doręczona stronie skarżącej przez wydział ds. wynagrodzeń i uprawnień socjalnych posłów Dyrekcji Generalnej ds. Finansów Parlamentu Europejskiego, dotycząca praw strony skarżącej do uzupełniających (dobrowolnych) świadczeń emerytalnych jest nieważna, ponieważ decyzja ta stanowiła wykonanie wprowadzonego ww. decyzją prezydium z dnia 10 grudnia 2018 r. podwyższenia wieku uprawniającego do otrzymywania uzupełniających (dobrowolnych) świadczeń emerytalnych, należnych stronie skarżącej od wieku 63 do 65 lat, poczynając od dnia 1 stycznia 2019 r.;

                  —

                  na podstawie art. 277 TFUE, że ww. decyzja, przyjęta przez Prezydium Parlamentu w dniu 10 grudnia 2018 r., jest nieważna lub nie może być stosowana w zakresie, w jakim zmienia ona przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego, a dokładniej w zakresie, w jakim podwyższa ona wiek uprawniający do uzupełniających (dobrowolnych) świadczeń emerytalnych wymagalnych od dnia 1 stycznia 2019 r.

                  —

                  że Parlament zostaje obciążony kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący braku kompetencji Prezydium ratione materiae.

                              —

                              po pierwsze, decyzja Prezydium z dnia 10 grudnia 2018 r. (zwana dalej „decyzją Prezydium”) została przyjęta z naruszeniem statutu posła do Parlamentu Europejskiego, przyjętego decyzją Parlamentu Europejskiego z dnia 28 września 2005 r., 2005/684/WE, Euratom (Dz.U. 2005, L 262, s. 1) (zwanego dalej „statutem”). Decyzja Prezydium jest między innymi sprzeczna z przepisami art. 27 statutu, który zobowiązuje do pozostawienia w mocy „praw nabytych” lub „w trakcie nabywania”.

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium ustanawia podatek, przewidując odprowadzanie specjalnego podatku w wysokości 5 % kwoty nominalnej świadczenia emerytalnego, podczas gdy ustanawianie podatku nie należy w myśl art. 233 ust. 2 TFUE do kompetencji Prezydium.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych.

                              —

                              po pierwsze, strona skarżąca zarzuca Prezydium, że przyjęło decyzję, nie przestrzegając zasad, których wymaga art. 233 TFUE.

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium jest niedostatecznie uzasadniona i w ten sposób narusza obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 akapit drugi TFUE i w art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia praw nabytych i praw w trakcie nabywania oraz zasady uzasadnionych oczekiwań.

                              —

                              po pierwsze, decyzja Prezydium narusza prawa nabyte i prawa w trakcie nabywania wynikające zarówno z ogólnych zasad prawa jak i statutu, który wyraźnie zobowiązuje do utrzymania ich „w pełni” (art. 27).

                              —

                              po drugie, decyzja prezydium narusza zasadę uzasadnionych oczekiwań.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności oraz zasad równości traktowania i niedyskryminacji.

                              —

                              po pierwsze, naruszenia praw strony skarżącej są nieproporcjonalne w odniesieniu do celów, których osiągnięciu ma służyć decyzja Prezydium.

                              —

                              po drugie, należy orzec, że decyzja Prezydium nie może być stosowana z powodu naruszenia zasad równości traktowania i niedyskryminacji.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący naruszenia zasady pewności prawa oraz braku przepisów przejściowych.

                              —

                              po pierwsze, decyzja Prezydium narusza zasadę pewności prawa, ponieważ niezgodnie z prawem wiążą się z nią skutki wsteczne.

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium narusza zasadę pewności prawa, ponieważ nie zawiera przepisów przejściowych.


title: Sprawy połączone C-370/17 i C-37/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Bobigny, Cour de cassation – Francja) – Caisse de retraite du personnel navigant professionnel de l'aéronautique civile (CRPNPAC) / Vueling Airlines SA (C-370/17), Vueling Airlines SA / Jean-Luc Poignant (C-37/18). [Odesłanie prejudycjalne – Pracownicy migrujący – Zabezpieczenie społeczne – Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 – Właściwe ustawodawstwo – Artykuł 14 pkt 1 lit. a) – Pracownicy delegowani – Artykuł 14 pkt 2 lit. a) ppkt (i) – Osoba zwykle zatrudniona na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich i zatrudniona w oddziale lub w stałym przedstawicielstwie, które przedsiębiorstwo posiada na terytorium państwa członkowskiego innego niż to, w którym ma swoją zarejestrowaną siedzibę – Rozporządzenie (EWG) nr 574/72 – Artykuł 11 ust. 1 lit. a) – Artykuł 12a ust. 1a – Zaświadczenie E 101 – Skutek wiążący – Uzyskanie zaświadczenia lub powołanie się na zaświadczenie w sposób noszący znamiona oszustwa – Uprawnienie sądu przyjmującego państwa członkowskiego do stwierdzenia oszustwa i odmowy uwzględnienia zaświadczenia – Artykuł 84a ust. 3 rozporządzenia nr 1408/71 – Współpraca między właściwymi instytucjami – Powaga rzeczy osądzonej wyroku karnego w postępowaniu cywilnym – Pierwszeństwo prawa Unii]

text:
               6.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/2

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Bobigny, Cour de cassation – Francja) – Caisse de retraite du personnel navigant professionnel de l'aéronautique civile (CRPNPAC) / Vueling Airlines SA (C-370/17), Vueling Airlines SA / Jean-Luc Poignant (C-37/18).
      (Sprawy połączone C-370/17 i C-37/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pracownicy migrujący - Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Właściwe ustawodawstwo - Artykuł 14 pkt 1 lit. a) - Pracownicy delegowani - Artykuł 14 pkt 2 lit. a) ppkt (i) - Osoba zwykle zatrudniona na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich i zatrudniona w oddziale lub w stałym przedstawicielstwie, które przedsiębiorstwo posiada na terytorium państwa członkowskiego innego niż to, w którym ma swoją zarejestrowaną siedzibę - Rozporządzenie (EWG) nr 574/72 - Artykuł 11 ust. 1 lit. a) - Artykuł 12a ust. 1a - Zaświadczenie E 101 - Skutek wiążący - Uzyskanie zaświadczenia lub powołanie się na zaświadczenie w sposób noszący znamiona oszustwa - Uprawnienie sądu przyjmującego państwa członkowskiego do stwierdzenia oszustwa i odmowy uwzględnienia zaświadczenia - Artykuł 84a ust. 3 rozporządzenia nr 1408/71 - Współpraca między właściwymi instytucjami - Powaga rzeczy osądzonej wyroku karnego w postępowaniu cywilnym - Pierwszeństwo prawa Unii)
      (2020/C 222/02)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal de grande instance de Bobigny, Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Caisse de retraite du personnel navigant professionnel de l'aéronautique civile (CRPNPAC) C-370/17), Vueling Airlines SA (C-37/18)

         Strona pozwana: Vueling Airlines SA (C-370/17, Jean-Luc Poignant (C-37/18)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 11 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 647/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r., należy interpretować w ten sposób, że sądy państwa członkowskiego, do których wniesiono powództwo w ramach toczącego się przeciwko pracodawcy postępowania sądowego dotyczącego okoliczności wskazujących na uzyskanie lub wykorzystanie w sposób noszący znamiona oszustwa zaświadczeń E 101 wydanych na podstawie art. 14 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem nr 118/97, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 631/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r., w odniesieniu do pracowników świadczących pracę w tym państwie członkowskim, mogą stwierdzić istnienie oszustwa i w konsekwencji nie uwzględnić tych zaświadczeń wyłącznie po ustaleniu, że:

                              —

                              po pierwsze, procedura przewidziana w art. 84a ust. 3 tego rozporządzenia została wszczęta niezwłocznie, a właściwej instytucji wydającego państwa członkowskiego umożliwiono ponowne rozpatrzenie zasadności wydania wspomnianych zaświadczeń w świetle konkretnych dowodów przedstawionych przez właściwą instytucję przyjmującego państwa członkowskiego, które wskazują, że zaświadczenia te zostały uzyskane lub powołano się na nie w sposób noszący znamiona oszustwa, oraz

                              —

                              po drugie, właściwa instytucja wydającego państwa członkowskiego w rozsądnym terminie nie dokonała ponownego rozpatrzenia ani nie zajęła stanowiska w przedmiocie tych dowodów, ewentualnie unieważniając lub wycofując rozpatrywane zaświadczenia

                  2)

                  Artykuł 11 ust. 1 rozporządzenia nr 574/72, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem nr 118/97, zmienionego rozporządzeniem nr 647/2005, i zasadę pierwszeństwa prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie – w przypadku gdy pracodawca został skazany w przyjmującym państwie członkowskim wyrokiem karnym opartym na prawomocnym stwierdzeniu oszustwa dokonanym z naruszeniem prawa Unii – zasądzeniu przez sąd cywilny tego państwa członkowskiego, który na mocy zasady prawa krajowego jest związany powagą rzeczy osądzonej przez sąd karny w postępowaniu cywilnym, od tego pracodawcy, wyłącznie ze względu na to skazanie wyrokiem karnym, odszkodowania na rzecz pracowników lub instytucji emerytalnej tego państwa członkowskiego, poszkodowanych tymże oszustwem.

         (1)  Dz.U. C 283 z 28.8.2017.

         Dz.U. C 112 z 26.3.2018.


title: Sprawy połączone C-715/17, C-718/17 i C-719/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 2 kwietnia 2020 r. – Komisja Europejska / Rzeczpospolita Polska; Komisja / Węgry; Komisja / Republika Czeska [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Decyzje (UE) 2015/1523 i (UE) 2015/1601 – Artykuł 5 ust. 2 i 4 – 11 każdej z tych decyzji – Środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Republiki Greckiej i Republiki Włoskiej – Nadzwyczajna sytuacja charakteryzująca się nagłym napływem obywateli państw trzecich na terytorium niektórych państw członkowskich – Relokacja tych obywateli na terytorium innych państw członkowskich – Procedura relokacji – Obowiązek regularnego podawania przez państwa członkowskie, nie rzadziej niż co trzy miesiące, liczby osób ubiegających się o udzielenie ochrony międzynarodowej, które można szybko relokować na ich terytorium – Pozostałe obowiązki w celu dokonania rzeczywistej relokacji – Interesy państw członkowskich związane z bezpieczeństwem narodowym lub porządkiem publicznym – Możliwość powołania się przez państwo członkowskie na art. 72 TFUE w celu odstąpienia od stosowania aktów prawa Unii o charakterze obligatoryjnym]

text:
               6.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/3

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 2 kwietnia 2020 r. – Komisja Europejska / Rzeczpospolita Polska; Komisja / Węgry; Komisja / Republika Czeska
      (Sprawy połączone C-715/17, C-718/17 i C-719/17) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Decyzje (UE) 2015/1523 i (UE) 2015/1601 - Artykuł 5 ust. 2 i 4 – 11 każdej z tych decyzji - Środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Republiki Greckiej i Republiki Włoskiej - Nadzwyczajna sytuacja charakteryzująca się nagłym napływem obywateli państw trzecich na terytorium niektórych państw członkowskich - Relokacja tych obywateli na terytorium innych państw członkowskich - Procedura relokacji - Obowiązek regularnego podawania przez państwa członkowskie, nie rzadziej niż co trzy miesiące, liczby osób ubiegających się o udzielenie ochrony międzynarodowej, które można szybko relokować na ich terytorium - Pozostałe obowiązki w celu dokonania rzeczywistej relokacji - Interesy państw członkowskich związane z bezpieczeństwem narodowym lub porządkiem publicznym - Możliwość powołania się przez państwo członkowskie na art. 72 TFUE w celu odstąpienia od stosowania aktów prawa Unii o charakterze obligatoryjnym)
      (2020/C 222/03)
      Języki postępowania: czeski, węgierski i polski

         Strony

         (Sprawa C-715/17)

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Stobiecka-Kuik, G. Wils i A. Tokár, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: E. Borawska-Kędzierska i B. Majczyna, pełnomocnicy)

         Interwenci popierający Rzeczpospolitą Polską: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil, J. Pavliš i A. Brabcová, pełnomocnicy), Węgry (przedstawiciel: Z. Fehér, pełnomocnik)

         (Sprawa 718/17)

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: Z. Malůšková, A. Stobiecka-Kuik, G. Wils i A. Tokár, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Węgry (przedstawiciele: Z. Fehér i G. Koós, pełnomocnicy)

         Interwenci popierający Węgry: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil, J. Pavliš i A. Brabcová, pełnomocnicy), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: E. Borawska-Kędzierska i B. Majczyna, pełnomocnicy)

         (Sprawa 719/17)

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: Z. Malůšková, A. Stobiecka-Kuik, G. Wils i A. Tokár, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil, J. Pavliš i A. Brabcová, pełnomocnicy)

         Interwenci popierający Republikę Czeską: Węgry (przedstawiciel: Z. Fehér, pełnomocnik), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: E. Borawska-Kędzierska i B. Majczyna, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Sprawy C-715/17, C-718/17 i C-719/17 zostają połączone do celów wydania wyroku.

                  2)

                  Nie podając regularnie, nie rzadziej niż co trzy miesiące, odpowiedniej liczby osób ubiegających się o udzielenie ochrony międzynarodowej, które można szybko relokować na jej terytorium, Rzeczpospolita Polska od dnia 16 marca 2016 r. uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążyły na mocy art. 5 ust. 2 decyzji Rady (UE) 2015/1523 z dnia 14 września 2015 r. ustanawiającej środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji i art. 5 ust. 2 decyzji Rady (UE) 2015/1601 z dnia 22 września 2015 r. ustanawiającej środki tymczasowe w obszarze ochrony międzynarodowej na rzecz Włoch i Grecji, a w konsekwencji pozostałym zobowiązaniom dotyczącym relokacji, które na niej ciążyły na mocy art. 5 ust. 4–11 każdej z tych dwóch decyzji.

                  3)

                  Nie podając regularnie, nie rzadziej niż co trzy miesiące, odpowiedniej liczby osób ubiegających się o udzielenie ochrony międzynarodowej, które można szybko relokować na ich terytorium, Węgry od dnia 25 grudnia 2015 r. uchybiły zobowiązaniom, które na nich ciążyły na mocy art. 5 ust. 2 decyzji 2015/1601, a w konsekwencji pozostałym zobowiązaniom dotyczącym relokacji, które na nich ciążyły na mocy art. 5 ust. 4–11 tej decyzji.

                  4)

                  Nie podając regularnie, nie rzadziej niż co trzy miesiące, odpowiedniej liczby osób ubiegających się o udzielenie ochrony międzynarodowej, które można szybko relokować na jej terytorium, Republika Czeska od dnia 13 sierpnia 2016 r. uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążyły na mocy art. 5 ust. 2 decyzji 2015/1523 i art. 5 ust. 2 decyzji 2015/1601, a w konsekwencji pozostałym zobowiązaniom dotyczącym relokacji, które na niej ciążyły na mocy art. 5 ust. 4–11 każdej z tych dwóch decyzji.

                  5)

                  Rzeczpospolita Polska pokrywa własne koszty w sprawach C-715/17, C-718/17 i C-719/17 oraz koszty poniesione przez Komisję w sprawie C-715/17.

                  6)

                  Węgry pokrywają własne koszty w sprawach C-715/17, C-718/17 i C-719/17 oraz koszty poniesione przez Komisję w sprawie C-718/17.

                  7)

                  Republika Czeska pokrywa własne koszty w sprawach C-715/17, C-718/17 i C-719/17 oraz koszty poniesione przez Komisję w sprawie C-719/17.

         (1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.


title: Sprawy połączone C-103/18 i C-429/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 marca 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Juzgado Contencioso-Administrativo n.° 8 de Madrid, Juzgado Contencioso-Administrativo n.° 14 de Madrid – Hiszpania) – Domingo Sánchez Ruiz (C-103/18), Berta Fernández Álvarez i in. (C-429/18) / Comunidad de Madrid (Servicio Madrileño de Salud) [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 1999/70/WE – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Klauzula 5 – Pojęcie „kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy zawieranych na czas określony” – Niedochowanie przez pracodawcę ustawowego terminu ostatecznego obsadzenia stanowiska zajmowanego tymczasowo przez pracownika zatrudnionego na czas określony – Dorozumiane przedłużanie stosunku pracy z roku na rok – Zajmowanie przez pracownika zatrudnionego na czas określony tego samego stanowiska w ramach dwóch następujących po sobie powołań – Pojęcie „obiektywnych powodów” uzasadniających odnawianie kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy zawieranych na czas określony – Poszanowanie podstaw zatrudnienia przewidzianych w uregulowaniu krajowym – Konkretne badanie ujawniające, że kolejne odnowienie stosunków pracy zawieranych na czas określony ma na celu zaspokajanie stałych i długookresowych potrzeb kadrowych pracodawcy – Środki mające na celu zapobieganie nadużyciom wynikającym z wykorzystywania kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy zawieranych na czas określony oraz w stosownym przypadku karanie takich nadużyć – Postępowania w sprawie naboru mające na celu obsadzenie w sposób ostateczny stanowisk zajmowanych tymczasowo przez pracowników zatrudnionych na czas określony – Przekształcenie statusu pracowników zatrudnionych na czas określony w „niestały personel zatrudniony na czas nieokreślony” – Przyznanie pracownikowi odszkodowania równoważnego odszkodowaniu wypłacanemu w przypadku niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy – Stosowanie Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony bez względu na okoliczność, że pracownik godził się na kolejne odnowienia umów na czas określony – Klauzula 5 pkt 1 – Brak obowiązku odstąpienia przez sądy krajowe od stosowania niezgodnego uregulowania krajowego]

text:
               6.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/5

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 marca 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Juzgado Contencioso-Administrativo n.o 8 de Madrid, Juzgado Contencioso-Administrativo n.o 14 de Madrid – Hiszpania) – Domingo Sánchez Ruiz (C-103/18), Berta Fernández Álvarez i in. (C-429/18) / Comunidad de Madrid (Servicio Madrileño de Salud)
      (Sprawy połączone C-103/18 i C-429/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 1999/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzula 5 - Pojęcie „kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy zawieranych na czas określony” - Niedochowanie przez pracodawcę ustawowego terminu ostatecznego obsadzenia stanowiska zajmowanego tymczasowo przez pracownika zatrudnionego na czas określony - Dorozumiane przedłużanie stosunku pracy z roku na rok - Zajmowanie przez pracownika zatrudnionego na czas określony tego samego stanowiska w ramach dwóch następujących po sobie powołań - Pojęcie „obiektywnych powodów” uzasadniających odnawianie kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy zawieranych na czas określony - Poszanowanie podstaw zatrudnienia przewidzianych w uregulowaniu krajowym - Konkretne badanie ujawniające, że kolejne odnowienie stosunków pracy zawieranych na czas określony ma na celu zaspokajanie stałych i długookresowych potrzeb kadrowych pracodawcy - Środki mające na celu zapobieganie nadużyciom wynikającym z wykorzystywania kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy zawieranych na czas określony oraz w stosownym przypadku karanie takich nadużyć - Postępowania w sprawie naboru mające na celu obsadzenie w sposób ostateczny stanowisk zajmowanych tymczasowo przez pracowników zatrudnionych na czas określony - Przekształcenie statusu pracowników zatrudnionych na czas określony w „niestały personel zatrudniony na czas nieokreślony” - Przyznanie pracownikowi odszkodowania równoważnego odszkodowaniu wypłacanemu w przypadku niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy - Stosowanie Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony bez względu na okoliczność, że pracownik godził się na kolejne odnowienia umów na czas określony - Klauzula 5 pkt 1 - Brak obowiązku odstąpienia przez sądy krajowe od stosowania niezgodnego uregulowania krajowego)
      (2020/C 222/04)
      Język postępowania: hiszpański

         Sądy odsyłające

      Juzgado Contencioso-Administrativo n.o 8 de Madrid, Juzgado Contencioso-Administrativo n.o 14 de Madrid

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Domingo Sánchez Ruiz (C-103/18), Berta Fernández Álvarez i in. (C-429/18)

         Druga strona postępowania: Comunidad de Madrid (Servicio Madrileño de Salud)

         Sentencja

                  1)

                  Klauzulę 5 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r. i stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie lub partnerzy społeczni nie mogą wyłączyć z pojęcia „kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy zawieranych na czas określony” w rozumieniu tego postanowienia sytuacji, w której pracownik zatrudniony na podstawie stosunku pracy na czas określony – mianowicie do chwili ostatecznego obsadzenia wakującego stanowiska, na którym został zatrudniony – zajmował w ramach kilku powołań to samo stanowisko pracy nieprzerwanie przez szereg lat oraz w sposób stały i ciągły wykonywał te same obowiązki, przy czym ustawiczne utrzymywanie tego pracownika na tym wakującym stanowisku było konsekwencją niedochowania przez pracodawcę ustawowego obowiązku przeprowadzenia w wyznaczonym terminie postępowania w sprawie naboru mającego na celu obsadzenie wspomnianego wakującego stanowiska w sposób ostateczny, a jego stosunek pracy był z tego względu w sposób dorozumiany przedłużany z roku na rok.

                  2)

                  Klauzulę 5 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r. i stanowiącego załącznik do dyrektywy 1999/70, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie ustawodawstwu i orzecznictwu krajowemu, na mocy których kolejne odnowienie stosunków pracy zawieranych na czas określony uważa się za uzasadnione „obiektywnymi powodami” w rozumieniu pkt 1 lit. a) tej klauzuli jedynie na tej podstawie, że odnowienie to odpowiada podstawom zatrudnienia wskazanym w tym ustawodawstwie, czyli względom konieczności, pilności lub celowi realizacji programów o charakterze tymczasowym, koniunkturalnym lub nadzwyczajnym, w zakresie, w jakim takie ustawodawstwo i orzecznictwo krajowe nie zapobiega temu, by dany pracodawca zaspakajał w praktyce za pomocą takich odnowień stałe i długookresowe potrzeby kadrowe.

                  3)

                  Klauzulę 5 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r. i stanowiącego załącznik do dyrektywy 1999/70, należy interpretować w ten sposób, że do sądu krajowego należy dokonanie oceny, zgodnie całością mających zastosowanie norm prawa krajowego, czy przeprowadzanie postępowań w sprawie naboru mających na celu obsadzenie w sposób ostateczny stanowisk zajmowanych tymczasowo przez pracowników zatrudnionych w ramach stosunków pracy na czas określony, przekształcenie statusu tych pracowników w „niestały personel zatrudniony na czas nieokreślony” oraz przyznanie wspomnianym pracownikom odszkodowania równoważnego odszkodowaniu wypłacanemu w przypadku niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy stanowią odpowiednie środki do zapobiegania nadużyciom wynikającym z wykorzystywania kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy zawieranych na czas określony i w stosownym przypadku karania tych nadużyć lub też stanowią równoważne rozwiązanie prawne w rozumieniu tego postanowienia.

                  4)

                  Klauzulę 2, klauzulę 3 pkt 1 i klauzulę 5 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r. i stanowiącego załącznik do dyrektywy 1999/70, należy interpretować w ten sposób, że w przypadku nadużywania przez pracodawcę publicznego kolejnych stosunków pracy zawieranych na czas określony okoliczność, iż dany pracownik godził się na nawiązanie lub odnowienie tych stosunków pracy, nie może z tego punktu widzenia skutkować tym, że zachowanie tego pracodawcy traci wszelki charakter nadużycia, tak że to porozumienie ramowe nie miałoby zastosowania do sytuacji tego pracownika.

                  5)

                  Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że nie nakłada ono na sąd krajowy rozpatrujący spór pomiędzy pracownikiem a pracodawcą publicznym obowiązku odstąpienia od stosowania uregulowania krajowego, które jest niezgodne z klauzulą 5 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy 1999/70.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.

         Dz.U. C 373 z 15.10.2018.


title: Sprawa C-228/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 2 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – Gazdasági Versenyhivatal / Budapest Bank Nyrt. i in. [Odesłanie prejudycjalne – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Artykuł 101 ust. 1 TFUE – Systemy płatności kartą – Porozumienie międzybankowe ustalające poziom opłat interchange – Porozumienie ograniczające konkurencję zarówno ze względu na cel, jak i ze względu na skutek – Pojęcie ograniczenia konkurencji „ze względu na cel”]

text:
               6.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/6

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 2 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – Gazdasági Versenyhivatal / Budapest Bank Nyrt. i in.
      (Sprawa C-228/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Artykuł 101 ust. 1 TFUE - Systemy płatności kartą - Porozumienie międzybankowe ustalające poziom opłat interchange - Porozumienie ograniczające konkurencję zarówno ze względu na cel, jak i ze względu na skutek - Pojęcie ograniczenia konkurencji „ze względu na cel”)
      (2020/C 222/05)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Kúria

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Gazdasági Versenyhivatal

         Strona pozwana: Budapest Bank Nyrt., ING Bank NV Magyarországi Fióktelepe, OTP Bank Nyrt., Kereskedelmi és Hitelbank Zrt., Magyar Külkereskedelmi Bank Zrt., ERSTE Bank Hungary Nyrt., Visa Europe Ltd, MasterCard Europe SA

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 101 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, by uznać, że jedno i to samo antykonkurencyjne zachowanie ma jednocześnie cel i skutek w postaci ograniczenia konkurencji w rozumieniu tego postanowienia.

                  2)

                  Artykuł 101 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że porozumienie międzybankowe, które ustala na jedną i tę samą kwotę opłatę interchange należną przy transakcji płatności kartą bankom wydającym karty oferowane przez spółki świadczące usługi płatności kartą działające na danym rynku krajowym, nie może zostać zakwalifikowane jako porozumienie, którego „celem” jest zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji w rozumieniu tego postanowienia, chyba że można uznać, iż porozumienie to ze względu na jego treść, cele i kontekst przedstawia wystarczający stopień szkodliwości dla konkurencji, by zostało tak zakwalifikowane, co powinien sprawdzić sąd odsyłający.

         (1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.