title: Sprawa T-286/18: Wyrok Sądu z dnia 11 września 2019 r. – Azarov/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie – Zamrożenie środków finansowych – Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie – Ciążący na Radzie obowiązek ustalenia, czy decyzja organu państwa trzeciego została przyjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/48

      Wyrok Sądu z dnia 11 września 2019 r. – Azarov/Rada
      (Sprawa T-286/18) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie - Ciążący na Radzie obowiązek ustalenia, czy decyzja organu państwa trzeciego została przyjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej)
      (2019/C 399/57)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Mykola Yanovych Azarov (Kijów, Ukraina) (przedstawiciele: adwokaci A. Egger i G. Lansky)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Bauerschmidt i P. Mahni, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/333 z dnia 5 marca 2018 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2018, L 63, s. 48) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/326 z dnia 5 marca 2018 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2018, L 63, s. 5) w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego zostało utrzymane w wykazie osób, podmiotów i organów, do których stosuje się te środki ograniczające.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2018/333 z dnia 5 marca 2018 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/326 z dnia 5 marca 2018 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim nazwisko Mykoly Yanovycha Azarova zostało utrzymane w wykazie osób, podmiotów i organów, do których stosuje się te środki ograniczające.

                  2)

                     Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 240 z 9.7.2018.


title: Sprawa C-900/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 6 grudnia 2019 r. – One Voice, Ligue pour la protection des oiseaux/Ministre de la Transition écologique et solidaire

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/43

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 6 grudnia 2019 r. – One Voice, Ligue pour la protection des oiseaux/Ministre de la Transition écologique et solidaire
      (Sprawa C-900/19)
      (2020/C 54/47)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: One Voice, Ligue pour la protection des oiseaux

         Strona pozwana: Ministre de la Transition écologique et solidaire

         Interwenient: Fédération nationale des Chasseurs

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepis art. 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby państwa członkowskie zezwalały na stosowanie środków, urządzeń lub metod chwytania lub zabijania, które mogłyby prowadzić – choćby w minimalnym stopniu i wyłącznie tymczasowo – do dodatkowych odłowów? Jeśli tak, jakie kryteria – mając w szczególności na uwadze ograniczone proporcje lub skalę dodatkowych odłowów, co do zasady nieśmiercionośny charakter dozwolonej metody polowania oraz obowiązek uwolnienia przypadkowo schwytanych okazów bez poważnych okaleczeń – można przyjąć, aby uznać, że kryterium selektywności ustanowione tym przepisem zostało spełnione?

                  2)

                  Czy dyrektywę z dnia 30 listopada 2009 r. należy interpretować w ten sposób, że cel polegający na ochronie stosowania tradycyjnych metod i środków polowania na ptaki dla celów rekreacyjnych i w zakresie, w jakim spełnione są wszystkie inne przesłanki ustanowione w art. 9 ust. 1 lit. c) może uzasadniać brak innego zadowalającego rozwiązania, w rozumieniu tego przepisu dyrektywy, zezwalając tym samym na odstąpienie od ogólnego zakazu stosowania tych metod i środków łowieckich, ustanowionego art. 8 ust. tej dyrektywy?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. 2010, L 20, s. 7).


title: Sprawa T-831/19: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2019 r. – Palírna U Zeleného stromu/EUIPO – Bacardi (BLEND 42 FIRST CZECH BLENDED VODKA)

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/56

      Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2019 r. – Palírna U Zeleného stromu/EUIPO – Bacardi (BLEND 42 FIRST CZECH BLENDED VODKA)
      (Sprawa T-831/19)
      (2020/C 54/62)
      Język skargi: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: Palírna U Zeleného stromu a.s. (Uście nad Łabą, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat T. Chleboun)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Bacardi & Co. Ltd (Meyrin, Szwajcaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego BLEND 42 FIRST CZECH BLENDED VODKA w kolorach białym, czerwonym, szarym, jasnoniebieskim, ciemnoniebieskim i pomarańczowym – zgłoszenie nr 12 946 182

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 września 2019 r. w sprawie R 2533/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  połączenie postępowań ze skarg na decyzję strony pozwanej z dnia 5 września 2019 r. w sprawach R 2531/2018-2, R 2532/2018-2 i R 2533/2018-2;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej i interwenienta kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-854/19: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2019 r. – Franz Schröder/EUIPO – RDS Design (MONTANA)

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/60

      Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2019 r. – Franz Schröder/EUIPO – RDS Design (MONTANA)
      (Sprawa T-854/19)
      (2020/C 54/65)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Franz Schröder GmbH & Co. KG (Delbrück-Nordhagen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci L. Pechan i N. Fangmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: RDS Design ApS (Allerød, Dania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „MONTANA” – unijny znak towarowy nr 10 708 881

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 października 2019 r. w sprawie R 2393/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uwzględnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku i unieważnienie prawa do unijnego znaku towarowego nr 10 708 881 dla zakwestionowanych towarów i usług;

                  —

                  obciążenie EUIPO i ewentualnie drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w toku postępowania odwoławczego.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-855/19: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2019 r. – Franz Schröder/EUIPO – RDS Design (MONTANA)

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/61

      Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2019 r. – Franz Schröder/EUIPO – RDS Design (MONTANA)
      (Sprawa T-855/19)
      (2020/C 54/66)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Franz Schröder GmbH & Co. KG (Delbrück-Nordhagen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci L. Pechan i N. Fangmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: RDS Design ApS (Allerød, Dania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego „MONTANA” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 211 278

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 października 2019 r. w sprawie R 1006/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uwzględnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku i uznanie skutków rejestracji międzynarodowej nr 1 211 278 za nieważne w odniesieniu do Unii Europejskiej dla zakwestionowanych towarów;

                  —

                  obciążenie EUIPO i ewentualnie drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w toku postępowania odwoławczego.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-45/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 29 stycznia 2020 r. – E / Finanzamt N

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 29 stycznia 2020 r. – E / Finanzamt N
      (Sprawa C-45/20)
      (2020/C 191/06)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: E

         Druga strona postępowania: Finanzamt N

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 168 lit. a) w związku z art. 167 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) stoi na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, zgodnie z którym prawo do odliczenia podatku naliczonego jest wykluczone w przypadkach, w których istnieje prawo wyboru zaliczenia przy nabyciu usług, jeżeli przed upływem ustawowego terminu złożenia rocznej deklaracji podatku obrotowego nie została podjęta decyzja o zaliczeniu możliwa do stwierdzenia przez organy podatkowe?

                  2)

                  Czy art. 168 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej stoi na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, zgodnie z którym jeżeli brak jest (wystarczających) przesłanek zaliczenia do aktywów przedsiębiorstwa, zakłada się lub istnieje odpowiednie domniemanie zaliczenia do sfery prywatnej?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-58/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht (Austria) w dniu 4 lutego 2020 r. – K / Finanzamt Linz

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht (Austria) w dniu 4 lutego 2020 r. – K / Finanzamt Linz
      (Sprawa C-58/20)
      (2020/C 191/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: K

         Pozwany organ: Finanzamt Linz

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 135 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2006/112/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „zarządzanie specjalnymi funduszami inwestycyjnymi” oznacza również wykonywanie zadań podatkowych powierzone przez spółkę zarządzającą osobie trzeciej polegających na zapewnieniu zgodnego z prawem opodatkowania dochodów z funduszy inwestycyjnych uzyskiwanych przez posiadaczy jednostek uczestnictwa?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-103/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugalia) w dniu 27 lutego 2020 r. – RC/Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugalia) w dniu 27 lutego 2020 r. – RC/Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-103/20)
      (2020/C 191/13)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: RC

         Strona przeciwna: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 12, 18, 39, 43 i 56 WE stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak to będące przedmiotem postępowania głównego, które poddaje zyski kapitałowe wynikające ze zbycia nieruchomości położonej w państwie członkowskim przez osobę będącą rezydentem innego państwa członkowskiego, co do zasady, odmiennemu traktowaniu pod względem podatkowym niż to, które miałoby zastosowanie w odniesieniu do tego samego rodzaju transakcji do zysków kapitałowych osiągniętych przez osobę będącą rezydentem w państwie, w którym znajduje się wspomniana nieruchomość, lecz które to uregulowanie przewiduje możliwość, że zgodnie z wyborem podatnika niebędącego rezydentem ów podatnik będzie opodatkowany w taki sam sposób jak podatnik będący rezydentem?

                  2)

                  W szczególności, czy wyżej wymienione przepisy prawa Unii stoją na przeszkodzie współistnieniu:

                              i)

                              przepisu przewidującego zastosowanie specjalnej stawki podatku wynoszącej 28 % do zysków kapitałowych z nieruchomości osiągniętych przez osoby niebędące rezydentami?;

                              ii)

                              przepisu przewidującego, że całość zysków kapitałowych osiągniętych w ciągu roku, odnoszących się do zbycia dokonanego przez osoby będące rezydentami, uwzględnia się jedynie w wysokości 50 % ich wartości?; oraz

                              iii)

                              przepisu przewidującego, że osoby będące rezydentami w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej mogą wybrać opodatkowanie według ogólnych stawek podatku mających zastosowanie do osób będących rezydentami (zamiast specjalnej stawki podatku mającej zastosowanie do osób niebędących rezydentami), pod warunkiem że zostaną skumulowane wszystkie ich dochody, w tym dochody uzyskane na terytorium tego państwa i poza nim, na takich samych warunkach, jakie mają zastosowanie do osób będących rezydentami?

                  3)

                  Innymi słowy, czy przepisy prawa Unii stoją na przeszkodzie temu, by osoba niebędąca rezydentem musiała wybierać między

                              i)

                              opodatkowaniem w wysokości 100 % podatku według specjalnej stawki podatkowej, lub

                              ii)

                              opodatkowaniem w wysokości 50 %, tak samo jak osoby będące rezydentami, według stawek podatku mających zastosowanie do osób będących rezydentami, pod warunkiem że wszystkie jej dochody zostaną skumulowane na tych samych warunkach, które mają zastosowanie do osób będących rezydentami?


title: Sprawa T-505/19: Postanowienie Sądu z dnia 31 marca 2020 r. – Merly / Parlament [Skarga o stwierdzenie nieważności – Służba publiczna – Akredytowany asystent parlamentarny – Urlop okolicznościowy z tytułu urodzenia dzieci przez matkę zastępczą – Odpowiedź na żądanie udzielenia informacji – Brak niekorzystnego aktu – Niedopuszczalność]

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/17

      Postanowienie Sądu z dnia 31 marca 2020 r. – Merly / Parlament
      (Sprawa T-505/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Służba publiczna - Akredytowany asystent parlamentarny - Urlop okolicznościowy z tytułu urodzenia dzieci przez matkę zastępczą - Odpowiedź na żądanie udzielenia informacji - Brak niekorzystnego aktu - Niedopuszczalność)
      (2020/C 191/22)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Grégory Merly (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat T. Oeyen)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Windisch i C. González Argüelles, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności rzekomej decyzji odmownej Parlamentu z dnia 30 października 2018 r. w sprawie przyznania skarżącemu urlopu specjalnego, równoważnego z urlopem macierzyńskim lub specjalnym, do którego uprawnieni są rodzice adopcyjni.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Grégory Merly zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 305 z 9.9.2019


title: Sprawa T-499/19: Postanowienie Sądu z dnia 31 marca 2020 r. – ZU / ESDZ [Skarga o stwierdzenie nieważności – Służba publiczna – Urzędnicy – Zwolnienie chorobowe – Negatywna opinii służby medycznej – Zmiany w informatycznym systemie zarządzania personelem – Akty niepodlegające zaskarżeniu – Akty niewywołujące niekorzystnych skutków – Nieprawidłowość postępowania poprzedzającego wniesienie skargi – Przedwczesna skarga – Niedopuszczalność]

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/16

      Postanowienie Sądu z dnia 31 marca 2020 r. – ZU / ESDZ
      (Sprawa T-499/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Służba publiczna - Urzędnicy - Zwolnienie chorobowe - Negatywna opinii służby medycznej - Zmiany w informatycznym systemie zarządzania personelem - Akty niepodlegające zaskarżeniu - Akty niewywołujące niekorzystnych skutków - Nieprawidłowość postępowania poprzedzającego wniesienie skargi - Przedwczesna skarga - Niedopuszczalność)
      (2020/C 191/21)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ZU (przedstawiciel: adwokat C. Bernard-Glanz)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: R. Spac i S. Marquardt, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji ESDZ z dnia 31 sierpnia 2018 r. i z dnia 10 stycznia 2019 r. oraz pisma Komisji Europejskiej z dnia 30 sierpnia 2018 r. przewidującej obniżenie wymiaru zwolnienia chorobowego skarżącego oraz ewentualnie decyzji Komisji z dnia 1 kwietnia 2019 r. oddalającej jego zażalenie z dnia 30 listopada 2018 r. na to pismo oraz na każdą kolejną ewentualną decyzję o obniżeniu wymiaru jego corocznego urlopu wypoczynkowego o czas jego nieobecności w dniach 28–31 sierpnia 2018 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  ZU pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 348 z 14.10.2019.


title: Sprawa T-96/20: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2020 r. – Gruppe Nymphenburg Consult / EUIPO (Limbic® Types)

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/18

      Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2020 r. – Gruppe Nymphenburg Consult / EUIPO (Limbic® Types)
      (Sprawa T-96/20)
      (2020/C 191/25)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Gruppe Nymphenburg Consult AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunze i G. Würtenberger)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy Limbic® Types – zgłoszenie nr 12 316 469

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Wielkiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 grudnia 2019 r. w sprawie R 1276/2017-G

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001

                  —

                  Naruszenie art. 72 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001

                  —

                  Naruszenie art. 95 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001

                  —

                  Naruszenie art. 96 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-152/20: Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2020 r. – BSH Hausgeräte/EUIPO (Home Connect)

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/21

      Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2020 r. – BSH Hausgeräte/EUIPO (Home Connect)
      (Sprawa T-152/20)
      (2020/C 191/28)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: BSH Hausgeräte GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat Rechtsanwalt S. Biagosch)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Home Connect – zgłoszenie nr 18 077 851

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 stycznia 2020 r. w sprawie R 1751/2019-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-153/20: Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2020 r. – Bachmann / EUIPO (LIGHTYOGA)

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/22

      Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2020 r. – Bachmann / EUIPO (LIGHTYOGA)
      (Sprawa T-153/20)
      (2020/C 191/29)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Gabriele Bachmann (Bad Grönenbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Weil)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy LIGHTYOGA – zgłoszenie nr 18 054 218

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 grudnia 2019 r. w sprawie R 2346/2019-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uwzględnienie odwołania;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-181/20: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2020 r. – Griba / CPVO (Stark Gugger)

text:
               8.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/31

      Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2020 r. – Griba / CPVO (Stark Gugger)
      (Sprawa T-181/20)
      (2020/C 191/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Griba Baumschulgenossenschaft landwirtschaftliche Gesellschaft (Terlan, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Würtenberger)

         Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO)

         Dane dotyczące postępowania przed CPVO

         Sporne wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin: odmiana jabłka Stark Gugger – wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin nr 2011/1918

         Zaskarżona decyzja: decyzja Izby Odwoławczej CPVO z dnia 24 stycznia 2020 r. w sprawie A 008/2018

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie CPVO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 76 rozporządzenia Rady (UE) nr 2100/94;

                  —

                  naruszenie art. 8 rozporządzenia Rady (UE) nr 2100/94;

                  —

                  naruszenie art. 57 ust. 3 rozporządzenia Rady (UE) nr 2100/94;

                  —

                  naruszenie art. 75 rozporządzenia Rady (UE) nr 2100/94;

                  —

                  naruszenie zasady równego traktowania.


title: Sprawa T-803/19: Postanowienie Sądu z dnia 16 czerwca 2020 r. – etc-gaming i Casino-Equipment / Komisja [Skarga o odszkodowanie – Brak ustanowienia przez Unię odrębnego, skutecznego środka prawnego mającego na celu zaradzenie niewystąpieniu przez sądy krajowe z wnioskiem do Trybunału o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/26

      Postanowienie Sądu z dnia 16 czerwca 2020 r. – etc-gaming i Casino-Equipment / Komisja
      (Sprawa T-803/19) (1)

      (Skarga o odszkodowanie - Brak ustanowienia przez Unię odrębnego, skutecznego środka prawnego mającego na celu zaradzenie niewystąpieniu przez sądy krajowe z wnioskiem do Trybunału o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2020/C 262/35)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: etc-gaming GmbH (Wiedeń, Austria) i Casino-Equipment Vermietungs GmbH (Wiedeń) (przedstawiciel: adwokat A. Schuster)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati, G. Braun i L. Malferrari, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie zmierzające do naprawienia szkody, jaką skarżące miały ponieść wskutek braku ustanowienia przez Unię Europejską odrębnego, skutecznego środka prawnego mającego na celu zaradzenie niewystąpieniu przez sądy krajowe z wnioskiem do Trybunału o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  etc-gaming GmbH i Casino-Equipment Vermietungs GmbH zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 45 z 10.2.2020.


title: Sprawa C-160/19 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 grudnia 2020 r. – Comune di Milano / Komisja Europejska [Odwołanie – Pomoc państwa – Sektor transportu lotniczego – Usługi obsługi naziemnej w portach lotniczych Mediolan-Linate (Włochy) i Mediolan-Malpensa (Włochy) – Wkłady kapitałowe przekazane przez podmiot zarządzający tymi portami lotniczymi do zależnej od niej w 100 % spółki świadczącej te usługi – Publiczne udziały w podmiocie zarządzającym – Decyzja uznająca te środki pomocy państwa za bezprawnie przyznane i niezgodne z rynkiem wewnętrznym – Artykuł 107 ust. 1 TFUE – Pojęcia „zasobów państwowych”, „środka, który można przypisać państwu” i „korzyści gospodarczej” – Zasada podmiotu prywatnego – Kryterium inwestora prywatnego – Ciężar dowodu – Złożone oceny ekonomiczne – Dogłębność kontroli sądowej – Przeinaczenie dowodów]

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/6

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 grudnia 2020 r. – Comune di Milano / Komisja Europejska
      (Sprawa C-160/19 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - Sektor transportu lotniczego - Usługi obsługi naziemnej w portach lotniczych Mediolan-Linate (Włochy) i Mediolan-Malpensa (Włochy) - Wkłady kapitałowe przekazane przez podmiot zarządzający tymi portami lotniczymi do zależnej od niej w 100 % spółki świadczącej te usługi - Publiczne udziały w podmiocie zarządzającym - Decyzja uznająca te środki pomocy państwa za bezprawnie przyznane i niezgodne z rynkiem wewnętrznym - Artykuł 107 ust. 1 TFUE - Pojęcia „zasobów państwowych”, „środka, który można przypisać państwu” i „korzyści gospodarczej” - Zasada podmiotu prywatnego - Kryterium inwestora prywatnego - Ciężar dowodu - Złożone oceny ekonomiczne - Dogłębność kontroli sądowej - Przeinaczenie dowodów)
      (2021/C 44/06)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Comune di Milano (przedstawiciele: A. Mandarano, E. Barbagiovanni, S. Grassani i L. Picciano, avvocati)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Recchia, G. Conte i D. Grespan, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Comune di Milano zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 131 z 8.4.2019.


title: Sprawa C-718/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 października 2020 r. w sprawie T-307/18, Zhejiang Jiuli Hi-Tech Metals / Komisja, wniesione w dniu 28 grudnia 2020 r. przez Zhejiang Jiuli Hi-Tech Metals Co. Ltd

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/7

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 października 2020 r. w sprawie T-307/18, Zhejiang Jiuli Hi-Tech Metals / Komisja, wniesione w dniu 28 grudnia 2020 r. przez Zhejiang Jiuli Hi-Tech Metals Co. Ltd
      (Sprawa C-718/20 P)
      (2021/C 98/09)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Zhejiang Jiuli Hi-Tech Metals Co. Ltd (przedstawiciele: K. Adamantopoulos, dikigoros, P. Billiet, advocaat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku w całości;

                  —

                  uwzględnienie żądań wysuniętych przez wnoszącą odwołanie w jej skardze do Sądu oraz stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/330 (1) w zakresie, w jakim dotyczy ono wnoszącej odwołanie, zgodnie z art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości;

                  —

                  obciążenie strony przeciwnej poniesionymi przez wnoszącą odwołanie kosztami postępowania odwoławczego oraz kosztami postępowania przed Sądem w sprawie T-307/18.

            Tytułem żądania ewentualnego wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości o:

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi w celu wydania przez niego orzeczenia w przedmiocie któregokolwiek z zarzutów wnoszącej odwołanie, jeśli uzasadnia to stan postępowania; oraz

                  —

                  postanowienie, iż rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgodnie z zarzutem pierwszym Sąd naruszył prawo poprzez stwierdzenie, że Komisja ujawniła wnoszącej odwołanie w niniejszej sprawie wszystkie najważniejsze ustalenia i fakty w odpowiednim czasie. Gdyby Komisja wywiązała się ze swych obowiązków ciążących na niej na podstawie art. 20 ust. 2 i 4 rozporządzenia (UE) 2016/1036 (2) (zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”), wnosząca odwołanie przedstawiłaby Komisji użyteczne uwagi, a wynikające z nich ustalenia w przedmiocie dumpingu byłyby dla wnoszącej odwołanie korzystne. Sąd przeinaczył również okoliczności faktyczne poprzez stwierdzenie, że wartość normalna dla kategorii okładzinowych i wiertniczych SSSPT (przewodów rurowych i rur, bez szwu, ze stali nierdzewnej) wnoszącej odwołanie została ustalona poprzez odniesienie do numerów kontrolnych produktu zgłoszonych przez producenta indyjskiego.
      Zgodnie z zarzutem drugim Sąd naruszył w zaskarżonym wyroku prawo poprzez stwierdzenie, że zgodność z prawem przyjętych na podstawie art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego aktów Unii nie może być przedmiotem kontroli w świetle protokołu o przystąpieniu Chińskiej Republiki Ludowej do WTO. Tytułem zarzutu ewentualnego wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył w zaskarżonym wyroku prawo poprzez brak uznania, że art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego stanowi wyjątek od art. 2 ust. 1–6 tego rozporządzenia, który może być stosowany w szczególności do przywozu z Chin do Unii wyłącznie na podstawie postanowień art. 15 akapit pierwszy lit. d) protokołu o przystąpieniu Chin do WTO i tak długo, jak postanowienia te pozostają w mocy. Wykorzystanie przez Komisję Indii jako państwa analogicznego w przypadku wnoszącej odwołanie było błędne zarówno na gruncie prawa Unii, jak i prawa WTO. Podejście to doprowadziło do ustalenia przez Komisję bardzo wysokiego marginesu dumpingu w odniesieniu do wnoszącej odwołanie, podczas gdy taki margines w ogóle by nie istniał, gdyby Komisja zamiast tego zastosowała wobec wnoszącej odwołanie przepisy art. 2 ust. 1–6 rozporządzenia podstawowego. Ponadto Sąd w ogóle nie zajął się kwestią niedokładnych informacji przekazanych Komisji przez producenta indyjskiego w pkt 154 zaskarżonego wyroku, a w konsekwencji w dalszych jego częściach, chociaż prawidłowo przedstawił ten argument wnoszącej odwołanie w pkt 150 zaskarżonego wyroku.
      Zgodnie z zarzutem trzecim ustalenia Sądu są obarczone błędami w zakresie stosowania art. 2 ust. 10 i 11 oraz art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, które nakładają na instytucje Unii obowiązek zapewnienia w przypadku wnoszącej odwołanie obiektywnego porównania wartości normalnej z ceną eksportową wnoszącej odwołanie.
      Zgodnie z zarzutem czwartym ustalenia Sądu naruszają prawo i przeinaczają okoliczności faktyczne. Metoda przyjęta przez Komisję w celu określenia współczynników mających zastosowanie do wartości normalnej SSSPT typu „C” wnoszącej odwołanie, jak również w celu ustalenia wartości normalnej jej okładzinowych i wiertniczych SSSPT była błędna i nie zapewniła uzyskania obiektywnej wartości normalnej w odniesieniu do wnoszącej odwołanie, stosownie do art. 2 rozporządzenia podstawowego, co skutkowało uzyskaniem w odniesieniu do niej znacznie zawyżonych marginesów dumpingu. Te ustalenia Sądu całkowicie pomijają również orzecznictwo Organu Apelacyjnego WTO w sprawie EC Fasteners.
      Zgodnie z zarzutem piątym Sąd naruszył prawo poprzez uwzględnienie w swych ustaleniach dotyczących wpływu podcięcia cenowego SSSPT wnoszącej odwołanie na Unię cen SSSPT wnoszącej odwołanie stosowanych w procedurach celnych uszlachetniania czynnego.

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/330 z dnia 5 marca 2018 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych przewodów rurowych i rur, bez szwu, ze stali nierdzewnej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 (Dz.U. 2018, L 63, s. 15).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 21).


title: Sprawa T-121/19: Wyrok Sądu z dnia 3 lutego 2021 r. – Ruhorimbere / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do bycia wysłuchanym – Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach – Oczywisty błąd w ocenie – Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających – Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego – Domniemanie niewinności – Proporcjonalność – Zarzut niezgodności z prawem]

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/24

      Wyrok Sądu z dnia 3 lutego 2021 r. – Ruhorimbere / Rada
      (Sprawa T-121/19) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do bycia wysłuchanym - Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach - Oczywisty błąd w ocenie - Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających - Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego - Domniemanie niewinności - Proporcjonalność - Zarzut niezgodności z prawem)
      (2021/C 98/26)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Éric Ruhorimbere (Mbuji-Mayi, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, H. Marcos Fraile, S. Van Overmeire i M.C. Cadilhac, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2018/1940 z dnia 10 grudnia 2018 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2018, L 314, s. 47) oraz po drugie, decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2018/1931 z dnia 10 grudnia 2018 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2018, L 314, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Éric Ruhorimbere zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawa T-40/21: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2021 r. – Słowacja / Komisja

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/30

      Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2021 r. – Słowacja / Komisja
      (Sprawa T-40/21)
      (2021/C 98/34)
      Język postępowania: słowacki

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocniczka)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2020/1734 z dnia 18 listopada 2020 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1) w zakresie, w jakim zastosowano w niej wobec Republiki Słowackiej korektę finansową dotyczącą środka „Pomoc bezpośrednia niezwiązana z produkcją” za rok budżetowy 2016 (i dotyczącą lat składania wniosków 2013 i 2014) w łącznej kwocie 19 656 905,11 EUR;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi jedyny zarzut dotyczący naruszenia art. 52 ust. 4 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 (2) w związku z art. 34 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 908/2014 (3) w zakresie, w jakim w stosunku do Republiki Słowackiej nie przestrzegano gwarancji proceduralnych, które przepisy te gwarantują.
      W ramach swojego zarzutu skarżąca twierdzi, że na podstawie decyzji wykonawczej 2020/1734 Komisja wyłącza poniesioną przez Republikę Słowacką w ramach EFRG kwotę 19 656 905,11 EUR z finansowania przez Unię Europejską, która to kwota stanowi część korekty finansowej dotyczącej środka „Pomoc bezpośrednia niezwiązana z produkcją” za rok budżetowy 2016 (system jednolitej płatności obszarowej – niedociągnięcia w jakości aktualizacji LPIS, kontroli na miejscu i wszczynaniu odzyskiwania środków – rok składania wniosków 2015). Zdaniem skarżącej kwota ta obejmuje lata składania wniosków 2013 i 2014, które nie były przedmiotem dochodzenia.

         (1)  Dz.U. 2020, L 390, s. 10.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013, L 347, s. 549).

         (3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 908/2014 z dnia 6 sierpnia 2014 r. ustanawiające zasady dotyczące stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, przepisów dotyczących kontroli, zabezpieczeń i przejrzystości (Dz.U. 2014, L 255, s. 59).


title: Sprawa C-649/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 23 września 2020 r. w sprawach połączonych T-515/13 RENV i T-719/13 RENV, Królestwo Hiszpanii/Komisja Europejska, wniesione w dniu 1 grudnia 2020 r. przez Królestwo Hiszpanii

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/13

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 23 września 2020 r. w sprawach połączonych T-515/13 RENV i T-719/13 RENV, Królestwo Hiszpanii/Komisja Europejska, wniesione w dniu 1 grudnia 2020 r. przez Królestwo Hiszpanii
      (Sprawa C-649/20 P)
      (2021/C 110/13)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: S. Centeno Huerta i S. Jiménez García, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie wyroku Sądu z dnia 23 września 2020 r., Królestwo Hiszpanii i in./Komisja wydanego w sprawach połączonych T-515/13 RENV i T-719/13 RENV, EU:T:2020:434.

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2014/200/UE z dnia 17 lipca 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.21233 C/11 (ex NN/11, ex CP 137/06) wdrożonej przez Hiszpanię – System podatkowy stosowany do niektórych umów leasingu finansowego, zwany również hiszpańskim systemem leasingu finansowego (1).

                  —

                  Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  Sąd naruszył art. 47 Karty [praw podstawowych Unii Europejskiej] w związku z art. 256 TFUE poprzez brak uzasadnienia w odniesieniu do analizy selektywności, o której mowa w art. 107 ust. 1 TFUE i zasad odzyskania pomocy.

                  2.

                  Sąd naruszył prawo przy wykładni art. 107 ust. 1 TFUE w odniesieniu do selektywności środka.

                  3.

                  Sąd naruszył prawo przy wykładni i stosowaniu zasad uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa w ramach kontroli pomocy, o której mowa w art. 108 TFUE poprzez swą metodę analizy i poprzez pozbawienie skuteczności obydwu zasad.

                  4.

                  Sąd naruszył prawo przy wykładni i stosowaniu zasad stosowanych do odzyskania pomocy.

         (1)  Dz.U. 2014, L 144, s. 1.


title: Sprawa C-33/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 18 stycznia 2021 r. – Istituto nazionale per l’assicurazione contro gli infortuni sul lavoro (INAIL), Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS) / Ryanair DAC

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 18 stycznia 2021 r. – Istituto nazionale per l’assicurazione contro gli infortuni sul lavoro (INAIL), Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS) / Ryanair DAC
      (Sprawa C-33/21)
      (2021/C 110/26)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Istituto nazionale per l’assicurazione contro gli infortuni sul lavoro (INAIL), Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)

         Druga strona postępowania: Ryanair DAC

         Pytania prejudycjalne

      Czy pojęcie „osoby zatrudnionej w przeważającej mierze na terytorium państwa członkowskiego, w którym zamieszkuje”, zawarte w art. 14 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) [rozporządzenia nr 1408/71 (1) w brzmieniu zmienionym], w obszarze lotnictwa i personelu latającego [rozporządzenie (EWG) nr 3922/91 (2)] można interpretować analogicznie do pojęcia, które art. 19 pkt 2 lit. a) [rozporządzenia (WE) nr 44/2001 (3)] (w zakresie współpracy sądowej w sprawach cywilnych, sprawach jurysdykcyjnych oraz indywidualnych umów o pracę [rozporządzenie (WE) nr 44/2001]) określa jako „miejsce, w którym pracownik zazwyczaj świadczy pracę”, zgodnie z orzecznictwem TSUE przytoczonym w uzasadnieniu?

         (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. 1971, L 149, s. 2).

         (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3922/91 z dnia 16 grudnia 1991 r. w sprawie harmonizacji wymagań technicznych i procedur administracyjnych w dziedzinie lotnictwa cywilnego (Dz.U. 1991, L 373, s. 4).

         (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1).


title: Sprawa C-723/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 29 grudnia 2020 r. – Postępowanie upadłościowe w stosunku do majątku Galapagos S.A., przy uczestnictwie DE jako syndyka masy upadłościowej, Galapagos BidCo. S.a.r.l., Hauck Aufhäuser Fund Services S.A. i Prime Capital S.A.

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 29 grudnia 2020 r. – Postępowanie upadłościowe w stosunku do majątku Galapagos S.A., przy uczestnictwie DE jako syndyka masy upadłościowej, Galapagos BidCo. S.a.r.l., Hauck Aufhäuser Fund Services S.A. i Prime Capital S.A.
      (Sprawa C-723/20)
      (2021/C 128/17)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Dłużniczka: Galapagos S.A.

         Dalsi uczestnicy postępowania: DE jako syndyk masy upadłościowej, Galapagos BidCo. S.a.r.l., Hauck Aufhäuser Fund Services S.A. i Prime Capital S.A.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wykładni art. 3 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/848 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie postępowania upadłościowego (1) [zwanego dalej „rozporządzeniem (UE) 2015/848”] należy dokonać w ten sposób, że spółka będąca dłużnikiem, której siedziba statutowa znajduje się na terytorium państwa członkowskiego, nie ma głównego ośrodka podstawowej działalności na terytorium drugiego państwa członkowskiego, w którym znajduje się miejsce jej głównego zarządu, jak można to ustalić na podstawie obiektywnych i rozpoznawalnych dla osób trzecich czynników, jeżeli spółka będąca dłużnikiem w okolicznościach takich jak te występujące w postępowaniu głównym przeniosła miejsce głównego zarządu z trzeciego do drugiego państwa członkowskiego, podczas gdy w trzecim państwie członkowskim złożono w odniesieniu do niej wniosek o wszczęcie głównego postępowania upadłościowego, który nie został jeszcze rozstrzygnięty?

                  2.

                  W wypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy wykładni art. 3 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2015/848 należy dokonywać w ten sposób, że

                              a)

                              sądy państwa członkowskiego, na terytorium którego znajduje się główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika w chwili złożenia wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego, zachowują jurysdykcję międzynarodową do jego wszczęcia, jeżeli dłużnik dokonał przeniesienia głównego ośrodka swojej podstawowej działalności na terytorium innego państwa członkowskiego po złożeniu wniosku, lecz przed wszczęciem postępowania, a

                              b)

                              ta utrzymująca się jurysdykcja międzynarodowa sądów danego państwa członkowskiego wyłącza jurysdykcję sądów innego państwa członkowskiego w odniesieniu do dalszych wniosków o wszczęcie głównego postępowania upadłościowego, które po przeniesieniu głównego ośrodka podstawowej działalności dłużnika do innego państwa członkowskiego wpływają do sądu tego innego państwa członkowskiego?

         (1)  Dz.U. 2015, L 141 s. 19.


title: Sprawa C-18/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 12 stycznia 2021 r. – Uniqa Versicherungen AG / VU

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 12 stycznia 2021 r. – Uniqa Versicherungen AG / VU
      (Sprawa C-18/21)
      (2021/C 128/19)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: Uniqa Versicherungen AG

         Druga strona postępowania: VU

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 20 i 26 rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiającego postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty (1) należy interpretować w ten sposób, że przepisy te stoją na przeszkodzie przerwaniu biegu 30-dniowego terminu na wniesienie sprzeciwu od europejskiego nakazu zapłaty, przewidzianego w art. 16 ust. 2 tego rozporządzenia, na mocy § 1 ust. 1 austriackiej Bundesgesetz betreffend Begleitmaßnahmen zu COVID-19 in der Justiz (ustawy federalnej o środkach towarzyszących COVID-19 w kontekście sprawowania wymiaru sprawiedliwości), zgodnie z którym w postępowaniach mających za przedmiot sprawy cywilne bieg wszystkich terminów procesowych, które rozpoczynały swój bieg po dniu 21 marca 2020 r. lub które nie upłynęły do tego dnia, ulega przerwaniu do dnia 30 kwietnia 2020 r. włącznie i terminy te rozpoczynają biec na nowo począwszy od dnia 1 maja 2020 r.?

         (1)  Dz.U. 2006, L 399, s. 1.


title: Sprawa C-52/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Liège (Belgia) w dniu 28 stycznia 2021 r. – Pharmacie populaire – La Sauvegarde SCRL / État belge – SPF Finances

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Liège (Belgia) w dniu 28 stycznia 2021 r. – Pharmacie populaire – La Sauvegarde SCRL / État belge – SPF Finances
      (Sprawa C-52/21)
      (2021/C 128/27)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d'appel de Liège

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Pharmacie populaire – La Sauvegarde SCRL

         Strona przeciwna: État belge – SPF Finances

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu lub praktyce krajowej, zgodnie z którą spółki mające stałe miejsce prowadzenia działalności w jednym państwie członkowskim, korzystające z usług spółek mających stałe miejsce prowadzenia działalności w drugim państwie członkowskim, aby uniknąć określenia przez organy podatkowe zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych obejmującego 100 lub 50 procent kwot wynikających z faktur wystawionych przez te ostatnie spółki, są obowiązane sporządzać i przekazywać organom podatkowym deklaracje jednostkowe i deklaracje zbiorcze dotyczące tych wydatków, podczas gdy w przypadku korzystania przez nie z usług spółek będących rezydentami, uniknięcie określenia przez organy podatkowe wskazanego zobowiązania podatkowego nie jest uwarunkowane takim obowiązkiem?


title: Sprawa C-65/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-639/18, SGL Carbon SE/Komisja, wniesione w dniu 2 lutego 2021 r. przez SGL Carbon SE

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/25

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-639/18, SGL Carbon SE/Komisja, wniesione w dniu 2 lutego 2021 r. przez SGL Carbon SE
      (Sprawa C-65/21 P)
      (2021/C 128/32)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: SGL Carbon SE (przedstawiciele: P. Sellar, advocaat, adwokaci K. Van Maldegem, M. Grunchard)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Hiszpanii i Europejska Agencja Chemikaliów

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania; oraz

                  —

                  rozstrzygnięcie o kosztach w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy dotyczący tego, że stwierdzenie przez Sąd, iż argument wnoszącego odwołanie, że Komisja popełniła oczywisty błąd, nie musiał koniecznie również oznaczać argumentu, iż Komisja naruszyła obowiązek staranności, jest błędne pod względem prawnym.
      Zarzut drugi dotyczący tego, że Sąd naruszył prawo, gdy zastosował domniemany brak przejrzystości prawnej pkt 4.1.3.5.5 załącznika I do rozporządzenia nr 1272/2008 (1) jako podstawę oddalenia argumentacji prawnej faktycznie podniesionej przez wnoszącego odwołanie.
      Zarzut trzeci dotyczący tego, że w celu usprawiedliwienia nieuwzględnienia przez Komisję nierozpuszczalności w wodzie paku, wysokotemperaturowej smoły węglowej (CTPHT) Sąd nie mógł oprzeć się na ustaleniu, że ramy prawne były złożone. Sąd zajął odmienne stanowisko we wcześniejszej sprawie powiązanej (sprawa T-689/13 DEP, Bilbaína de Alquitranes SA i in. Komisja Europejska). Bez jakiegokolwiek wyjaśnienia w przedmiocie zajęcia odmiennego stanowiska, rozumowanie Sądu jest niewystarczające i wewnętrznie sprzeczne.
      Zarzut czwarty dotyczący tego, że Sąd niesłusznie zastosował kryterium zwykłej, należytej staranności. Poprzez stwierdzenie, że Komisja zachowała się w taki sposób, w jaki zachowałby się każdy inny zwykły, działający z należytą starannością organ administracyjny, Sąd zastosował niewłaściwy i nieodpowiedni element porównania w celu oceny należytej staranności i zwyczajnego charakteru Komisji.
      Zarzut piąty dotyczący tego, że uzasadnienie Sądu jest niewystarczające i wewnętrznie sprzeczne w zakresie, w jakim Sąd orzekł, bez wskazania żadnego dowodu i jedynie w oparciu o opinię rzecznika generalnego, iż Komisja mogła mieć trudności przy korygowaniu swego oczywistego błędu w ocenie, tym samym sugerując, iż podejście Komisji należy usprawiedliwić.
      Zarzut szósty dotyczący tego, że Sąd naruszył prawo, gdy uznał, że błąd Komisji można usprawiedliwić poprzez powołanie się na zasadę ostrożności, ponieważ zgodnie z utrwalonym orzecznictwem na tę zasadę nie można się powoływać podczas klasyfikacji substancji.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniające i uchylające dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (Dz.U. 2008, L 353, s. 1).


title: Sprawa T-75/21: Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2021 r. – Mendes de Almeida / Rada Unii Europejskiej

text:
               12.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/42

      Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2021 r. – Mendes de Almeida / Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa T-75/21)
      (2021/C 128/50)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Ana Carla Mendes de Almeida (Sobreda, Portugalia) (przedstawiciele: R. Leandro Vasconcelos i M. Marques de Carvalho, adwokaci)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (UE) 2020/1117 z dnia 27 lipca 2020 r. w sprawie powołania prokuratorów europejskich w Prokuraturze Europejskiej w zakresie, w jakim powołuje na stanowisko prokuratora europejskiego w Prokuraturze Europejskiej jako pracownika zatrudnionego na czas określony w grupie zaszeregowania AD 13 na nieodnawialną trzyletnią kadencję rozpoczynającą się w dniu 29 lipca 2020 r. José Eduarda Moreirę Alvesa d’Oliveirę Guerrę, kandydata wyznaczonego przez Portugalię;

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania obydwu stron.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 3 zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasad mających zastosowanie do powoływania prokuratorów europejskich, gwarantujących niezależność Prokuratury Europejskiej. Skarżąca twierdzi, że zakwestionowanie przez rząd portugalski w piśmie wysłanym do Rady Unii Europejskiej z dnia 29 listopada 2019 r. klasyfikacji dokonanej przez komisję selekcyjną, o której mowa w art. 14 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 20017/1939, kandydatów przedstawionych przez sam rząd ze wskazaniem innego wybranego przez siebie kandydata oraz uwzględnienie tego przez Radę, zagraża konstrukcji procedury powoływania prokuratorów europejskich. Konstrukcja ta ma na celu zapewnienie niezależności Prokuratury Europejskiej i prokuratorów europejskich. Legitymacja prokuratorów europejskich pochodzi od instytucji Unii biorących udział w procesie powoływania, a w szczególności od Rady Unii Europejskiej, ale także od Parlamentu Europejskiego, a nie od rządów krajowych. Wspomniane pismo rządu portugalskiego i jego uwzględnienie przez Radę poważnie zagrażają niezależności, a tym samym wiarygodności Prokuratury Europejskiej i prokuratorów europejskich.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w założeniach decyzji. Skarżąca twierdzi między innymi, że wysłane w dniu 29 listopada 2019 r. przez rząd portugalski do Rady pismo zawierało dwa poważne błędy, do których przyznał się sam rząd portugalski. Polegały one na określeniu wybranego przez rząd portugalski kandydata jako „o Procurador-Geral Adjunto José Guerra” [zastępca prokuratora generalnego José Guerra] oraz na twierdzeniu, że ów prokurator pełnił funkcje śledcze i oskarżycielskie w ważnym postępowaniu w dziedzinie przestępstw godzących w interesy finansowe Unii Europejskiej. Tymczasem, prokurator powołany w zaskarżonym akcie ani nie był zastępcą prokuratora generalnego, ani też nie uczestniczył we wspomnianym postępowaniu na etapie śledztwa. Oczywiście Rada zaprzecza znaczeniu owych dwóch błędów w podjętej decyzji, jak również nie powołała się ona na nie, poprawiając je, opierając się na pozostałych argumentach rządu portugalskiego w zaskarżonym piśmie. W rzeczywistości Rada rozpatrzyła jedynie kwestię błędów dopiero po tym, jak omawiane okoliczności ujrzały światło dzienne, uzyskując duży rozgłos zarówno w Portugalii, jak i w Europie.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący nadużycia władzy. Skarżąca podnosi, że cele, jakie przyświecały przyznaniu kompetencji Radzie Unii Europejskiej w dziedzinie wyboru i powoływania prokuratorów europejskich, polegają na zapewnieniu niezależności organu, jak również na powoływaniu najbardziej wykwalifikowanych kandydatów, którzy oferować będą wszystkie gwarancje niezależności przy pełnieniu funkcji prokuratora europejskiego. Interwencja rządu portugalskiego i działanie Rady miały na celu, a przynajmniej przyniosły inne skutki niż wyżej wspomniane. Wybór i następujące po nim powołanie za pomocą zaskarżonego aktu prokuratora portugalskiego, niekoniecznie przyczynia się do powołania najbardziej wykwalifikowanych kandydatów, którzy będą oferowali wszystkie gwarancje niezależności przy wykonywaniu funkcji prokuratora europejskiego, za szkodą dla celów wynikających z ww. rozporządzeń i decyzji oraz legitymacji powoływanych prokuratorów i wiarygodności samego organu.


title: Sprawa C-676/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Aragón (Hiszpania) w dniu 11 grudnia 2020 r. – ASADE – Asociación Estatal de Entidades de Servicios de Atención a Domicilio / Consejería de Sanidad de la Diputación General de Aragón

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Aragón (Hiszpania) w dniu 11 grudnia 2020 r. – ASADE – Asociación Estatal de Entidades de Servicios de Atención a Domicilio / Consejería de Sanidad de la Diputación General de Aragón
      (Sprawa C-676/20)
      (2021/C 138/22)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Aragón

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: ASADE – Asociación Estatal de Entidades de Servicios de Atención a Domicilio

         Strona przeciwna: Consejería de Sanidad de la Diputación General de Aragón

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy krajowe, które zezwalają instytucjom zamawiającym na zawieranie partnerstwa z podmiotami prywatnymi o celu niezarobkowym – nie tylko ze stowarzyszeniami wolontariackimi – w celu świadczenia wszelkiego rodzaju usług społecznych na rzecz osób w zamian za zwrot kosztów, bez stosowania procedur przewidzianych w dyrektywie w sprawie zamówień publicznych [2014/24/UE] i niezależnie od wartości szacunkowej, w oparciu o samo tylko zakwalifikowanie wspomnianych podmiotów jako podmiotów niepodlegających zasadom dotyczącym zamówień publicznych, są zgodne z prawem Unii, a mianowicie z art. 49 TFUE (1) oraz art. 76 i 77 (w związku z art. 74 i załącznikiem XIV) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. (2)?

                  2)

                  Czy przepisy krajowe, które w odniesieniu do świadczenia usług zdrowotnych lub społecznych w interesie ogólnym pozwalają na pominięcie przepisów w dziedzinie udzielania zamówień publicznych poprzez wykorzystanie metody partnerstwa jako uzupełnienia lub zastąpienia zarządzania przy użyciu własnych środków, nie ze względu na okoliczność, że metoda ta jest najbardziej odpowiednia dla świadczenia danych usług, lecz w celu osiągnięcia określonych celów polityki społecznej, które mają wpływ na sposób świadczenia usług lub których wymaga się od podmiotu odpowiedzialnego za ich świadczenie, by mógł zostać wybrany, i to nawet gdy zastosowanie wciąż mają zasady jawności, konkurencji i przejrzystości, są zgodne z prawem Unii, a mianowicie z art. 49 TFUE oraz art. 76 i 77 (w związku z art. 74 i załącznikiem XIV) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r.?

                  3)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, czy zastrzeżenie tej metody działania wyłącznie na rzecz podmiotów o celu niezarobkowym – nie tylko na rzecz stowarzyszeń wolontariackich – jest zgodne z prawem Unii, to znaczy z wymienionymi wyżej przepisami, a ponadto z art. 15 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (3), nawet przy poszanowaniu zasady przejrzystości i jawności?

                  4)

                  Czy w świetle art. 15 ust. 2 lit. b) dyrektywy usługowej [2006/123/WE] można uznać, że przyznanie instytucjom zamawiającym uprawnienia dyskrecjonalnego do korzystania z partnerstwa w celu powierzenia zarządzania usługami o charakterze społecznym i zdrowotnym podmiotom o celu niezarobkowym jest równoważne uzależnieniu dostępu do tych usług od formy prawnej? W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na to pytanie, czy przepisy krajowe takie jak te rozpatrywane, w odniesieniu do których państwo nie powiadomiło Komisji o zawarciu w nich wymogu dotyczącego formy prawnej, są ważne w świetle art. 15 ust. 7 dyrektywy usługowej?

                  5)

                  Na wypadek, gdyby odpowiedzi na powyższe pytania były twierdzące, czy art. 49 i 56 TFUE, art. 76 i 77 (w związku z art. 74 i załącznikiem XIV) dyrektywy w sprawie zamówień publicznych [2014/24/UE] oraz art. 15 ust. 2 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że przy dokonywaniu wyboru podmiotu o celu niezarobkowym (nie tylko stowarzyszeń wolontariackich), z którym zawarte zostanie partnerstwo dotyczące świadczenia wszelkiego rodzaju usług społecznych na rzecz osób – nie tylko usług wymienionych w art. 2 ust. 2 lit. j) wspomnianej dyrektywy – zezwalają one instytucjom zamawiającym na uwzględnienie wśród kryteriów kwalifikacji posiadania siedziby w miejscowości lub na obszarze geograficznym, gdzie świadczona będzie usługa?

         (1)  Dz.U. 2012, C 326, s. 47.

         (2)  Dz.U. 2014, L 94, s. 65 (w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE).

         (3)  Dz.U. 2006, L 376, s. 36.


title: Sprawa C-865/19: Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 30 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance de Rennes – Francja) – Caisse de Crédit Mutuel Le Mans Pontlieue / OG

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/28

      Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 30 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance de Rennes – Francja) – Caisse de Crédit Mutuel Le Mans Pontlieue / OG
      (Sprawa C-865/19) (1)

      (2021/C 138/34)
      Język postępowania: francuski
      Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 54 z 17.2.2020.


title: Sprawa T-55/21: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2021 r. – Stadtwerke Leipzig / Komisja

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/37

      Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2021 r. – Stadtwerke Leipzig / Komisja
      (Sprawa T-55/21)
      (2021/C 138/48)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Stadtwerke Leipzig GmbH (Lipsk, Niemcy) (przedstawiciele: I. Zenke i T. Heymann, Rechtsanwälte)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 17 września 2019 r. uznającej koncentrację E.ON/Innogy za zgodną z rynkiem wewnętrznym, sprawa M.8870 (Dz.U. 2020, C 379, s. 16);

                  —

                  nakazanie pozwanej przedłożenia akt sprawy M.8870 i M.8871 dotyczących rozmów między pozwaną a stronami koncentracji przed i w trakcie postępowania w przedmiocie koncentracji, dotyczących oddzielnego zgłoszenia poszczególnych etapów transakcji oraz dotyczących wymiany poglądów pozwanej w postępowaniu;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania, włącznie z powstałymi po stronie skarżącej kosztami zastępstwa procesowego oraz kosztami podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga jest oparta na trzech zarzutach, które w zasadniczym zakresie są identyczne lub podobne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-53/21, EVH/Komisja.


title: Sprawa T-60/21: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2021 r. –Naturstrom / Komisja

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/39

      Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2021 r. –Naturstrom / Komisja
      (Sprawa T-60/21)
      (2021/C 138/52)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Naturstrom AG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: I. Zenke i T. Heymann, Rechtsanwälte)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 17 września 2019 r. uznającej koncentrację E.ON/Innogy za zgodną z rynkiem wewnętrznym, sprawa M.8870 (Dz.U. 2020, C 379, s. 16);

                  —

                  nakazanie pozwanej przedłożenia akt sprawy M.8870 i M.8871 dotyczących rozmów między pozwaną a stronami koncentracji przed i w trakcie postępowania w przedmiocie koncentracji, dotyczących oddzielnego zgłoszenia poszczególnych etapów transakcji oraz dotyczących wymiany poglądów pozwanej w postępowaniu;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania, włącznie z powstałymi po stronie skarżącej kosztami zastępstwa procesowego oraz kosztami podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga jest oparta na trzech zarzutach, które w zasadniczym zakresie są identyczne lub podobne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-53/21, EVH/Komisja.


title: Sprawa T-65/21: Skarga wniesiona w dniu w dniu 29 stycznia 2021 r. – enercity / Komisja

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/42

      Skarga wniesiona w dniu w dniu 29 stycznia 2021 r. – enercity / Komisja
      (Sprawa T-65/21)
      (2021/C 138/57)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: enercity AG (Hanower, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt C. Schalast)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 17 września 2019 r., sprawa M.8870;

                  —

                  Połączenie kumulatywnie spraw w rozumieniu art. 68 (5) regulaminu postępowania przed Sądem ze skargami dotyczącymi sprawy M.8870 ze względu na ich powiązanie do celów łącznego wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga na decyzję Komisji z dnia 17 września 2021 r. uznającą koncentrację E.ON/Innogy za zgodną z rynkiem wewnętrznym, sprawa M.8870 (Dz.U. 2020, C 379, s. 16) jest oparta na jednym zarzucie, który w zasadniczym zakresie jest identyczny lub podobny z zarzutem podniesionym w sprawie T-63/21, Stadtwerke Frankfurt am Main/Komisja.


title: Sprawa T-93/21: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2021 r. – Creaticon / EUIPO – Paul Hartmann (SK SKINTEGRA THE RARE MOLECULE)

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/46

      Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2021 r. – Creaticon / EUIPO – Paul Hartmann (SK SKINTEGRA THE RARE MOLECULE)
      (Sprawa T-93/21)
      (2021/C 138/62)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Creaticon d.o.o. (Zagrzeb, Chorwacja) (przedstawiciel: P. Krmpotić, lawyer)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Paul Hartmann AG (Heidenheim, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego SK SKINTEGRA THE RARE MOLECULE –rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 424 199

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 grudnia 2020 r. w sprawie R 847/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zezwolenie na rejestrację znaku towarowego nr 1 424 199 w odniesieniu do odpowiednich towarów z klasy 3;

                  —

                  pomocniczo, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  zobowiązanie EUIPO do zwrotu kosztów poniesionych przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie zasad równego traktowania i pewności prawa.


title: Sprawa T-95/21: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2021 r. – Portugalia/Komisja

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/47

      Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2021 r. – Portugalia/Komisja
      (Sprawa T-95/21)
      (2021/C 138/63)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Portugalska (Lisbona, Portugalia) (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, P. Barros da Costa, M. J. Marques, L. Borrego i A. M. Soares de Freitas, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów M. Gorjão-Henriquesa i A. Saavedrę).

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  nakazanie przekazania do akt sprawy – zgodnie z żądaniami zawartymi w niniejszej skardze – dokumentów dotyczących postępowania administracyjnego, które doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1 oraz art. 4 i 6 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 4 grudnia 2020 r. C(2020)8550 final „w sprawie systemu pomocy SA.21259 (2018/C) (ex2018/NN) wdrożonego przez Portugalię na rzecz wolengo obszaru celnego Madery (ZFM) – System III”;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa, ponieważ przedmiotowy środek ma charakter ogólny, a nie selektywny i nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczy tego, że Komisja nie wykazała, że kryterium zakłócenia konkurencji i kryterium skutków dla handlu między państwami członkowskimi zostały spełnione.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa w zakresie stosowania art. 108 TFUE i art. 21–23 rozporządzenia (UE) 2015/1589 ze względu na to, że pomoc jest pomocą istniejącą.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia prawa, ponieważ system III dotyczący wolnego obszaru celnego Madery (ZFM) został wdrożony zgodnie z decyzjami Komisji z 2007 r. i 2013 r. oraz art. 107 i 108 TFUE.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący błędu w zakresie podstawy faktycznej decyzji lub niedostatecznego uzasadnienia, ponieważ wymogi systemu podatkowego i nadzór nad nim sprawowany przez władze krajowe są w stanie zapewnić kontrolę systemu III dotyczącego ZFM.

                  6.

                  Zarzut szósty, dotyczący błędu w zakresie podstawy faktycznej decyzji lub niedostatecznego uzasadnienia, ponieważ Republika Portugalska przeprowadziła kontrole w zakresie wymogu tworzenia/utrzymywania miejsc pracy.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący naruszenia ogólnych zasad prawa Unii. Skarżąca podnosi w szczególności naruszenie prawa do obrony, zasad pewności prawa i dobrej administracji, a także brak uzasadnienia.


title: Sprawa C-586/16 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 marca 2021 r. – Sun Pharmaceutical Industries Ltd, dawniej Ranbaxy Laboratories Ltd, Ranbaxy (UK) Ltd / Komisja Europejska [Odwołanie – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Produkty lecznicze – Rynek leków przeciwdepresyjnych (citalopram) – Ugody w sporach dotyczących patentów na proces, zawartych między wytwórcą oryginalnych produktów leczniczych będącym uprawnionym z tych patentów a wytwórcami generycznych produktów leczniczych – Artykuł 101 TFUE – Potencjalna konkurencja – Ograniczenie ze względu na cel – Kwalifikacja – Obliczanie kwoty grzywny]

text:
               31.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/2

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 marca 2021 r. – Sun Pharmaceutical Industries Ltd, dawniej Ranbaxy Laboratories Ltd, Ranbaxy (UK) Ltd / Komisja Europejska
      (Sprawa C-586/16 P) (1)

      (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Produkty lecznicze - Rynek leków przeciwdepresyjnych (citalopram) - Ugody w sporach dotyczących patentów na proces, zawartych między wytwórcą oryginalnych produktów leczniczych będącym uprawnionym z tych patentów a wytwórcami generycznych produktów leczniczych - Artykuł 101 TFUE - Potencjalna konkurencja - Ograniczenie ze względu na cel - Kwalifikacja - Obliczanie kwoty grzywny)
      (2021/C 206/02)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Sun Pharmaceutical Industries Ltd, dawniej Ranbaxy Laboratories Ltd, Ranbaxy (UK) Ltd (przedstawiciele: R. Vidal, solicitor, B. Kennely, QC, i L. Penny, solicitor)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castilla Contreras, T. Vecchi, B. Mongin i C. Vollrath, pełnomocnicy, których wspierali B. Rayment, barrister, D. Bailey, barrister, G. Peretz, QC, i S. Kingston, SC)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo D. Guðmundsdóttir, Z. Lavery i D. Robertson, pełnomocnicy, których wspierał J. Holmes, QC, następnie D. Guðmundsdóttir, pełnomocniczka, którą wspierał J. Holmes, QC)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Sun Pharmaceutical Industries Ltd i Ranbaxy (UK) Ltd zostają obciążone własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii I Irlandii Północnej pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 30 z 30.1.2017.


title: Sprawa C-588/16 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 marca 2021 r. – Generics (UK) Ltd / Komisja Europejska [Odwołanie – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Produkty lecznicze – Rynek leków przeciwdepresyjnych (citalopram) – Ugody w sporach dotyczących patentów na proces, zawierane między będącym uprawnionym z tych patentów wytwórcą oryginalnych produktów leczniczych a wytwórcami generycznych produktów leczniczych – Artykuł 101 TFUE – Potencjalna konkurencja – Ograniczenie ze względu na cel – Kwalifikacja – Obliczanie kwoty grzywny]

text:
               31.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/3

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 marca 2021 r. – Generics (UK) Ltd / Komisja Europejska
      (Sprawa C-588/16 P) (1)

      (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Produkty lecznicze - Rynek leków przeciwdepresyjnych (citalopram) - Ugody w sporach dotyczących patentów na proces, zawierane między będącym uprawnionym z tych patentów wytwórcą oryginalnych produktów leczniczych a wytwórcami generycznych produktów leczniczych - Artykuł 101 TFUE - Potencjalna konkurencja - Ograniczenie ze względu na cel - Kwalifikacja - Obliczanie kwoty grzywny)
      (2021/C 206/03)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Generics (UK) Ltd (przedstawiciele: I. Vandenborre, advocaat, T. Goetz, Rechtsanwalt i M. Brealey, QC

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castilla Contreras, T. Vecchi i B. Mongin oraz C. Vollrath, pełnomocnicy, wspierani przez B. Raymenta i D. Bailey’a, barristers, G. Peretza, QC, i S. Kingstona, SC)

         Interwenient na poparcie żądań stronu pozwanej w postępowaniu w pierwszej instancji: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo D. Guðmundsdóttir, Z. Lavery i D. Robertson, pełnomocnicy, wspierani przez J. Holmesa, QC, następnie D. Guðmundsdóttir, pełnomocnik, wspierany przez J. Holmesa, QC)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Generics (UK) Ltd pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 30 z 30.1.2017 R.


title: Sprawa C-591/16 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 marca 2021 r. – H. Lundbeck A/S, Lundbeck Ltd / Komisja Europejska, European Federation of Pharmaceutical Industries and Associations (EFPIA) [Odwołanie – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Produkty lecznicze – Rynek leków przeciwdepresyjnych (citalopram) – Ugody w sporach dotyczących patentów na proces, zawierane między będącym uprawnionym z tych patentów wytwórcą oryginalnych produktów leczniczych a wytwórcami generycznych produktów leczniczych – Artykuł 101 TFUE – Potencjalna konkurencja – Ograniczenie ze względu na cel – Kwalifikacja – Obliczanie kwoty grzywny – Sprzedaż mająca bezpośredni lub pośredni związek z naruszeniem]

text:
               31.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/3

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 marca 2021 r. – H. Lundbeck A/S, Lundbeck Ltd / Komisja Europejska, European Federation of Pharmaceutical Industries and Associations (EFPIA)
      (Sprawa C-591/16 P) (1)

      (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Produkty lecznicze - Rynek leków przeciwdepresyjnych (citalopram) - Ugody w sporach dotyczących patentów na proces, zawierane między będącym uprawnionym z tych patentów wytwórcą oryginalnych produktów leczniczych a wytwórcami generycznych produktów leczniczych - Artykuł 101 TFUE - Potencjalna konkurencja - Ograniczenie ze względu na cel - Kwalifikacja - Obliczanie kwoty grzywny - Sprzedaż mająca bezpośredni lub pośredni związek z naruszeniem)
      (2021/C 206/04)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: H. Lundbeck A/S, Lundbeck Ltd (przedstawiciele: początkowo R. Subiotto, QC, i T. Kuhn, Rechtsanwalt, a następnie R. Subiotto, QC)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castilla Contreras, T. Vecchi, B. Mongin i C. Vollrath, pełnomocnicy, których wspierali B. Rayment i D. Bailey, barristers, G. Peretz, QC, i S. Kingston, SC), European Federation of Pharmaceutical Industries and Associations (EFPIA) (przedstawiciele: F. Carlin, barrister, i N. Niejahr, Rechtsanwältin)

         Interwenient popierający żądania Komisji Europejskiej: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo D. Guðmundsdóttir, Z. Lavery i D. Robertson, pełnomocnicy, których wspierali J. Turner, QC, J. Holmes, QC, M. Demetriou, QC, i T. Sebastian, barrister, a następnie D. Guðmundsdóttir, pełnomocniczka, którą wspierali J. Turner, QC, J. Holmes, QC, i M. Demetriou, QC, i T. Sebastian, barrister)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  H. Lundbeck A/S i Lundbeck Ltd pokrywają poza własnymi kosztami również koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  European Federation of Pharmaceutical Industries and Associations (EFPIA) pokrywa własne koszty.

                  4)

                  Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 30 z 30.1.2017.


title: Sprawa C-601/16 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 marca 2021 r. – Arrow Group ApS, Arrow Generics Ltd / Komisja Europejska [Odwołanie – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Produkty lecznicze – Rynek leków przeciwdepresyjnych (citalopram) – Ugody w sporach dotyczących patentów na proces, zawierane między będącym uprawnionym z tych patentów wytwórcą oryginalnych produktów leczniczych a wytwórcami generycznych produktów leczniczych – Artykuł 101 TFUE – Potencjalna konkurencja – Ograniczenie ze względu na cel – Kwalifikacja – Obliczanie kwoty grzywny]

text:
               31.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/4

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 marca 2021 r. – Arrow Group ApS, Arrow Generics Ltd / Komisja Europejska
      (Sprawa C-601/16 P) (1)

      (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Produkty lecznicze - Rynek leków przeciwdepresyjnych (citalopram) - Ugody w sporach dotyczących patentów na proces, zawierane między będącym uprawnionym z tych patentów wytwórcą oryginalnych produktów leczniczych a wytwórcami generycznych produktów leczniczych - Artykuł 101 TFUE - Potencjalna konkurencja - Ograniczenie ze względu na cel - Kwalifikacja - Obliczanie kwoty grzywny)
      (2021/C 206/05)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona wnosząca odwołanie: Arrow Group ApS, Arrow Generics Ltd (przedstawiciele: C. Firth, solicitor, S. Kon solicitor, i C. Humpe, solicitor)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castilla Contreras, T. Vecchi, B. Mongin i C. Vollrath, pełnomocnicy, których wspierali B. Rayment, barrister i D. Bailey, barrister, G. Peretz, QC i S. Kingston, SC)

         Interwenient popierający żądania Komisji Europejskiej: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo D. Guðmundsdóttir, Z. Lavery i D. Robertson, pełnomocnicy, których wspierali J. Holmes, QC, następnie D. Guðmundsdóttir, pełnomocniczka, którą wspierał J. Holmes, QC)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Arrow Group ApS i Arrow Generics Ltd pokrywają, poza własnymi kosztami również koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 30 z 30.1.2017.


title: Sprawa C-611/16 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 marca 2021 r. – Xellia Pharmaceuticals ApS, Alpharma, LLC, dawniej Zoetis Products LLC / Komisja Europejska [Odwołanie – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Produkty lecznicze – Rynek leków przeciwdepresyjnych (citalopram) – Ugody w sporach dotyczących patentów na proces, zawierane między będącym uprawnionym z tych patentów wytwórcą oryginalnych produktów leczniczych a wytwórcami generycznych produktów leczniczych – Artykuł 101 TFUE – Potencjalna konkurencja – Ograniczenie ze względu na cel – Kwalifikacja – Obliczanie kwoty grzywny – Prawo do obrony – Rozsądny termin – Utrata dokumentów wskutek upływu czasu – Ogólny obowiązek ostrożności – Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 – Artykuł 23 ust. 2 akapit drugi – Górna granica grzywny – Uwzględnienie roku obrotowego poprzedzającego rok wydania decyzji Komisji Europejskiej – Ostatni rok obrotowy prowadzonej normalnie działalności gospodarczej]

text:
               31.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/5

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 marca 2021 r. – Xellia Pharmaceuticals ApS, Alpharma, LLC, dawniej Zoetis Products LLC / Komisja Europejska
      (Sprawa C-611/16 P) (1)

      (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Produkty lecznicze - Rynek leków przeciwdepresyjnych (citalopram) - Ugody w sporach dotyczących patentów na proces, zawierane między będącym uprawnionym z tych patentów wytwórcą oryginalnych produktów leczniczych a wytwórcami generycznych produktów leczniczych - Artykuł 101 TFUE - Potencjalna konkurencja - Ograniczenie ze względu na cel - Kwalifikacja - Obliczanie kwoty grzywny - Prawo do obrony - Rozsądny termin - Utrata dokumentów wskutek upływu czasu - Ogólny obowiązek ostrożności - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 23 ust. 2 akapit drugi - Górna granica grzywny - Uwzględnienie roku obrotowego poprzedzającego rok wydania decyzji Komisji Europejskiej - Ostatni rok obrotowy prowadzonej normalnie działalności gospodarczej)
      (2021/C 206/06)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Xellia Pharmaceuticals ApS, Alpharma, LLC, dawniej Zoetis Products LLC (przedstawiciel: D.W. Hull, solicitor)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castilla Contreras, T. Vecchi, B. Mongin i C. Vollrath, pełnomocnicy, których wspierali B. Rayment i D. Bailey, barristers, G. Peretz, QC, i S. Kingston, SC)

         Interwenient popierający żądania Komisji Europejskiej: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo D. Guðmundsdóttir, Z. Lavery i D. Robertson, pełnomocnicy, których wspierał J. Holmes, QC, a następnie D. Guðmundsdóttir, pełnomocniczka, którą wspierał J. Holmes, QC)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Xellia Pharmaceuticals ApS i Alpharma LLC pokrywają poza własnymi kosztami również koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 30 z 30.1.2017.


title: Sprawa C-614/16 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 marca 2021 r. – Merck KGaA / Komisja Europejska, Generics (UK) Ltd [Odwołanie – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Produkty lecznicze – Rynek leków przeciwdepresyjnych (citalopram) – Ugody w sporach dotyczących patentów na proces, zawierane między będącym uprawnionym z tych patentów wytwórcą oryginalnych produktów leczniczych a wytwórcami generycznych produktów leczniczych – Artykuł 101 TFUE – Potencjalna konkurencja – Ograniczenie ze względu na cel – Kwalifikacja – Obliczanie kwoty grzywny]

text:
               31.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/5

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 marca 2021 r. – Merck KGaA / Komisja Europejska, Generics (UK) Ltd
      (Sprawa C-614/16 P) (1)

      (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Produkty lecznicze - Rynek leków przeciwdepresyjnych (citalopram) - Ugody w sporach dotyczących patentów na proces, zawierane między będącym uprawnionym z tych patentów wytwórcą oryginalnych produktów leczniczych a wytwórcami generycznych produktów leczniczych - Artykuł 101 TFUE - Potencjalna konkurencja - Ograniczenie ze względu na cel - Kwalifikacja - Obliczanie kwoty grzywny)
      (2021/C 206/07)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Merck KGaA (przedstawiciele: B. Bär-Bouyssière, solicitor i S. Smith, solicitor, R. Kreisberger, QC i D. Mackersie, barrister)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Vecchi, F. Castilla Contreras, B. Mongin i C. Vollrath, pełnomocnicy, których wspierali B. Rayment, barrister i D. Bailey, barrister, G. Peretz, QC i S. Kingston, SC), Generics (UK) Ltd

         Interwenient popierający żądania strony pozwanej w postępowaniu w pierwszej instancji: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo D. Guðmundsdóttir, Z. Lavery i D. Robertson, pełnomocnicy, których wspierał J. Holmes, QC, następnie D. Guðmundsdóttir, pełnomocniczka, którą wspierał J. Holmes, QC)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Merck KGaA pokrywa, poza własnymi kosztami również koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 30 z 30.1.2017.