title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 października 2004 r. w sprawie C-189/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów (Uchybienie zobowiązaniom Państwa — Swobodne świadczenie usług — Ograniczenia — Prywatne agencje ochrony)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/19

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 7 października 2004 r.
   w sprawie C-189/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa - Swobodne świadczenie usług - Ograniczenia - Prywatne agencje ochrony)
   (2004/C 300/39)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-189/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. Patakia i W. Wils) przeciwko Królestwu Niderlandów (pełnomocnicy: H.G. Sevenster, C. Wissels i N.A.J. Bel), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia na podstawie art. 226 WE, wniesioną dnia 5 maja 2003 r., Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, (sprawozdawca), prezes izby, A. Rosas, R. Silva de Lapuerta, K. Lenaerts i S. von Bahr, sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 7 października 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Uchwalając w ramach ustawy z dnia 24 października 1997 r. o prywatnych agencjach ochrony i agencjach detektywistycznych przepisy, które:

                           —

                           ustanawiają wymóg, nie uwzględniając obowiązków, którym zagraniczny usługodawca podlega w Państwie Członkowskim jego siedziby, by przedsiębiorstwa pragnące świadczyć usługi na terytorium niderlandzkim, jak również ich menedżerowie, posiadali zezwolenie, oraz które nakładają opłaty za uzyskanie tego zezwolenia, a także

                           —

                           ustanawiają wymóg, by członkowie personelu tych agencji oddelegowani z kraju siedziby do Niderlandów posiadali dokument tożsamości wydany przez władze niderlandzkie w zakresie, w jakim przepisy te nie uwzględnią dla celów tego wymogu kontroli, której podmioty świadczące usługi transgraniczne podlegają w Państwie Członkowskim ich pochodzenia,

                     Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 49 WE.

               2)

               Królestwo Niderlandów poniesie trzy czwarte kosztów Komisji Wspólnot Europejskich. W pozostałym zakresie każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 158 z 5.7.2003.


title: Sprawa T-95/12 P: Odwołanie wniesione w dniu 28 lutego 2012 r. przez Willema Stolsa od wyroku wydanego w dniu 13 grudnia 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-51/08 RENV, Stols przeciwko Radzie

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/22

         Odwołanie wniesione w dniu 28 lutego 2012 r. przez Willema Stolsa od wyroku wydanego w dniu 13 grudnia 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-51/08 RENV, Stols przeciwko Radzie
   (Sprawa T-95/12 P)
   2012/C 126/43
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Willem Stols (Halsteren, Niderlandy) (przedstawiciele: S. Rodrigues, A. Blot i C. Bernard-Glanz, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie niniejszego odwołania za dopuszczalne;

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie F-51/08 RENV;

               —

               uwzględnienie żądań zgłoszonych przez wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi następujące zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa przez Sąd do spraw Służby Publicznej przy ocenie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego oraz oczywistego błędu w ocenie, poprzez:

                           —

                           użycie kryterium nieprzewidzianego w art. 45 ust. 1 regulaminu (ad pkt 46 i 47 zaskarżonego wyroku)

                           —

                           uzasadnienie wyroku w sposób niewystarczający oraz podważający podział na dwie grupy funkcyjne przewidziany w art. 5 regulaminu pracowniczego (ad pkt 52–54 zaskarżonego wyroku);

                           —

                           zawarcie w uzasadnieniu nieprawidłowych ustaleń oraz błędną interpretację kryterium językowego, o którym mowa w art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego (ad pkt 50 i 51 zaskarżonego wyroku).

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący przyjęcia przez Sąd do spraw Służby Publicznej — przy badaniu zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia art. 59 ust. 1 regulaminu pracowniczego — wniosku oczywiście nieprawidłowego pod względem prawnym, ponieważ Sąd oddalił zarzut drugi jako niemający znaczenia dla sprawy z uwagi na niepotwierdzenie się zarzutu pierwszego, podczas gdy to Sąd dopuścił się kilkukrotnego naruszenia prawa, stwierdzając, że zarzut ten się nie potwierdził (ad pkt 59 i 60 zaskarżonego wyroku).


               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/6

         2009/C 297/02
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 282 z 21.11.2009.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 267 z 7.11.2009.

      Dz.U. C 256 z 24.10.2009.

      Dz.U. C 244 z 10.10.2009.

      Dz.U. C 233 z 26.9.2009.

      Dz.U. C 220 z 12.9.2009.

      Dz.U. C 205 z 29.8.2009.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa F-89/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 19 marca 2015 r. – Marcuccio/Komisja (Wykluczenie przedstawiciela strony z postępowania — Niewyznaczenie nowego przedstawiciela — Skarżący, który nie odpowiada na wezwania Sądu — Umorzenie postepowania)

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/48

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 19 marca 2015 r. – Marcuccio/Komisja
   (Sprawa F-89/13) (1)

   ((Wykluczenie przedstawiciela strony z postępowania - Niewyznaczenie nowego przedstawiciela - Skarżący, który nie odpowiada na wezwania Sądu - Umorzenie postepowania))
   (2015/C 146/66)
   Język postępowania: woski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat A.)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie dokonania trzech potraceń w wysokości 504,67 EUR z renty inwalidzkiej skarżącego w styczniu, lutym i marcu 2013 r.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Umarza się postepowanie w sprawie F-89/13 Marcuccio/Komisja.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25. 1.2014, s. 39.


title: Sprawa T-35/09: Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2010 r. — Procaps przeciwko OHIM — Biofarma (PROCAPS) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PROCAPS — Wcześniejsze słowne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe PROCAPTAN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Podobieństwo towarów i usług — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/17

         Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2010 r. — Procaps przeciwko OHIM — Biofarma (PROCAPS)
   (Sprawa T-35/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PROCAPS - Wcześniejsze słowne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe PROCAPTAN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Podobieństwo towarów i usług - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 195/26
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Procaps, SA (Barranquilla, Kolumbia) (przedstawiciel: adwokat M. Vidal-Quadras Trias de Bes)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: Ó. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Biofarma SAS (Neuilly-sur-Seine, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Ruiz López i V. Gil Vega)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 listopada 2008 r. (sprawa R 867/2007-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Biofarma SAS a Procaps, SA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Procaps, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa T-26/05: Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2005 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/26

         Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2005 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-26/05)
   (2005/C 69/46)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 18 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Republiki Włoskiej reprezentowanej przez Antoniego Cingolo, avvocyto dello Stato, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Republika Włoska wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               stwierdzenie nieważności:

                           —

                           pisma z dnia 9 listopada 2004 r. DOCUP - Emilia-Romagna

                           —

                           pisma z dnia 10 listopada 2004 r. PON Ricerca

                           —

                           pisma z dnia 12 listopada 2004 r. DOCUP Piemonte, POR Calabria, POR Molise, DOCUP Toscana, POR Sicilia, DOCUP Marche, DOCUP Friuli-Venezia Giulia, POR Campania, DOCUP Liguria

                           —

                           pisma z dnia 16 listopada 2004 r. DOCUP Lombardia, DOCUP Veneto

                           —

                           pisma z dnia 17 listopada 2004 r. DOCUP Lazio

                           —

                           pisma z dnia 18 listopada 2004 r. PON Sviluppo Imprenditoriale Locale

                           —

                           pisma z dnia 22 listopada 2004 r. POR Sicilia

                           —

                           pisma z dnia 24 listopada 2004 r. POR Puglia

                           —

                           pisma z dnia 29 listopada 2004 r. DOCUP PA Trento

                           —

                           pisma z dnia 16 grudnia 2004 r. POR Puglia

                           —

                           pisma z dnia 17 grudnia 2004 r. POR Campania

                           —

                           pisma z dnia 10 stycznia 2005 r. PON Sviluppo Imprenditoriale Locale

               2)

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są tożsame z tymi, które zostały podniesione w sprawie T-345/04 Republika Włoska przeciwko Komisji. (1)

      (1)  Dz.U. UE C 262 z 23.10.2004, str. 55


title: Sprawa T-658/15: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – García Rey/Parlament

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/71

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – García Rey/Parlament
   (Sprawa T-658/15)
   (2016/C 048/79)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Marcos García Rey (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat N. Pirc Musar)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji A(2015)8661 C Parlamentu Europejskiego z dnia 16 września 2015 r., w której oddalono wniosek potwierdzający strony skarżącej o udzielenie dostępu do niektórych dokumentów dotyczących informacji o kosztach podróży, dietach, dodatkach na ogólne wydatki i o wydatkach na personel członków Parlamentu Europejskiego;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą zgodnie z art. 134 i 140 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami poniesionymi przez wszelkich interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 (1) w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001 (2), ponieważ żądane dane osobowe nie są chronione na podstawie prawa Unii;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001, ponieważ odmówiono dostępu do żądanych informacji, mimo że przesłanki ujawnienia były spełnione;

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia określonego w art. 2 i 4 rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 6 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001 ogólnego obowiązku rozpatrzenia każdego indywidualnego dokumentu;

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 6 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ odmowa udzielenia częściowego dostępu do żądanych dokumentów jest bezzasadna;

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku przedstawienia uzasadnienia wskazanego w art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ Parlament nie udzielił odpowiedzi na wszystkie argumenty strony skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001 L 8, s. 1).


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  6 października 2005 r.  w sprawie C-291/03 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal, Manchester): MyTravel plc przeciwko Commissioners of Customs & Excise (Szósta dyrektywa VAT — System dla biur podróży — Imprezy turystyczne — Usługi nabyte od osób trzecich oraz usługi własne — Sposób obliczania podatku)

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 6 października 2005 r.
   w sprawie C-291/03 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal, Manchester): MyTravel plc przeciwko Commissioners of Customs & Excise (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - System dla biur podróży - Imprezy turystyczne - Usługi nabyte od osób trzecich oraz usługi własne - Sposób obliczania podatku)
   (2005/C 296/06)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-291/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez VAT and Duties Tribunal, Manchester (Zjednoczone Królestwo) postanowieniem z dnia 30 czerwca 2003, które wpłynęło do Trybunału w dniu 4 lipca 2003, w postępowaniu MyTravel plc przeciwko Commissioners of Customs & Excise, Trybunał (trzecia izba) w składzie: A. Rosas, prezes izby, A. Borg Barthet (sprawozdawca), J.-P. Puissochet, S. von Bahr i U. Lõhmus, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: M. M. Ferreira, główny administrator, wydał w dniu 6 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Biuro podróży lub organizator wycieczek, który złożył deklarację podatku VAT za dany okres podatkowy stosując metodę obliczania przewidzianą w przepisach krajowych transponujących szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, jest uprawniony do ponownego obliczenia swojego zobowiązania podatkowego stosując metodę uznaną przez Trybunał za zgodną z prawem wspólnotowym, zgodnie z warunkami przewidzianymi w prawie krajowym, które muszą być zgodne z zasadami równoważności oraz skuteczności.

               2)

               Artykuł 26 szóstej dyrektywy 77/388 należy interpretować w ten sposób, że biuro podróży lub organizator wycieczek, który w ramach imprezy turystycznej świadczy podróżnym usługi nabyte od osób trzecich oraz usługi własne, jest w zasadzie zobowiązany do wyodrębnienia części ceny imprezy turystycznej przypadającej na usługi własne na podstawie ich wartości rynkowej, o ile wartość ta może zostać określona. W takim przypadku podatnik może zastosować kryterium rzeczywistych kosztów, wyłącznie jeżeli wykaże, że kryterium to dokładnie odzwierciedla rzeczywistą strukturę imprezy turystycznej. Stosowanie kryterium wartości rynkowej nie jest uzależnione ani od warunku, aby było ono mniej skomplikowane od metody opartej na kosztach rzeczywistych, ani od tego, aby metoda ta prowadziła do ustalenia zobowiązania z tytułu podatku VAT jednakowego lub zbliżonego do ustalonego według metody kosztów rzeczywistych. W konsekwencji:

                           —

                           biuro podróży lub organizator wycieczek nie może stosować metody opartej na wartości rynkowej wedle swobodnego uznania oraz

                           —

                           ostatnia z wymienionych metod znajduje zastosowanie do usług własnych, których wartość rynkową można określić, nawet wtedy, gdy w tym samym okresie podatkowym wartość niektórych usług własnych wchodzących w skład imprezy turystycznej nie może zostać określona, ponieważ podatnik nie sprzedaje podobnych usług poza imprezami turystycznymi.

               3)

               Do sądu krajowego należy określenie, w świetle okoliczności zawisłego przed nim sporu, wartości rynkowej przelotów zapewnionych w tym przypadku w ramach imprez turystycznych. Sąd krajowy może określić wspomnianą wartość rynkową na podstawie średnich wartości. W tym kontekście rynkiem najbardziej odpowiednim może być rynek bazujący na miejscach sprzedanych innym organizatorom wycieczek.

      (1)  Dz.U. C 213 z 6.9.2003


title: Sprawa T-73/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  16 maja 2006 r.  — Martin Magone przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie — Oczywisty błąd w ocenie — Obowiązek uzasadnienia — Nadużycie władzy — Molestowanie psychiczne)

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/26

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 maja 2006 r. — Martin Magone przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-73/05) (1)

   (Urzędnicy - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie - Oczywisty błąd w ocenie - Obowiązek uzasadnienia - Nadużycie władzy - Molestowanie psychiczne)
   (2006/C 165/50)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Alejandro Martin Magone (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciel: É. Boigelot, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: L. Lozano Palacios i K. Herrmann, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej za 2003 r. i po drugie żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia oszacowanych ex aequo et bono na kwotę 39 169,67 EUR.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2005


title: Sprawa F-59/13: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2013 r. — ZZ przeciwko ESDZ

text:
               10.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/14

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2013 r. — ZZ przeciwko ESDZ
   (Sprawa F-59/13)
   2013/C 233/23
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. de Abreu Caldas, A. Coolen, É. Marchal i S. Orlandi)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej uwzględnienia wniosku skarżącego dotyczącego zmiany kwalifikacji jego następujących po sobie umów o pracę w charakterze pracownika kontraktowego do zadań pomocniczych na umowę o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na czas nieokreślony oraz uznania okresu przepracowanego jako pracownik kontraktowy do zadań pomocniczych za okres służby ukończony w charakterze pracownika kontraktowego

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu wniosku skarżącego;

               —

               zmiana kwalifikacji umowy o pracę w charakterze pracownika kontraktowego do zadań pomocniczych na umowę o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na czas nieokreślony zgodnie z art. 3 bis warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (BBSB),

               —

               obciążenie ESDZ kosztami postępowania.


title: Sprawa C-427/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Banca Antoniana Popolare Veneta spa, incorporante la Banca Nazionale dell’Agricoltura spa przeciwko Ministero dell’Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate (VAT — Zwrot nienależnie uiszczonego podatku — Przepisy krajowe przewidujące możliwość wystąpienia o zwrot nienależnego świadczenia przed różnymi organami sądowymi w różnych terminach, w zależności od tego, czy chodzi o usługobiorcę, czy o usługodawcę — Możliwość żądania przez usługobiorcę zwrotu podatku od usługodawcy po wygaśnięciu terminu na złożenie przez tego ostatniego wniosku do organów podatkowych — Zasada skuteczności)

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Banca Antoniana Popolare Veneta spa, incorporante la Banca Nazionale dell’Agricoltura spa przeciwko Ministero dell’Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate
   (Sprawa C-427/10) (1)

   (VAT - Zwrot nienależnie uiszczonego podatku - Przepisy krajowe przewidujące możliwość wystąpienia o zwrot nienależnego świadczenia przed różnymi organami sądowymi w różnych terminach, w zależności od tego, czy chodzi o usługobiorcę, czy o usługodawcę - Możliwość żądania przez usługobiorcę zwrotu podatku od usługodawcy po wygaśnięciu terminu na złożenie przez tego ostatniego wniosku do organów podatkowych - Zasada skuteczności)
   2012/C 39/08
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Banca Antoniana Popolare Veneta spa, incorporante la Banca Nazionale dell’Agricoltura spa

      Strona pozwana: Ministero dell’Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte suprema di cassazione — Wykładnia art. 17 ust. 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Zwrot nienależnie uiszczonego podatku — Przepisy krajowe przewidujące możliwość wystąpienia o zwrot przed różnymi organami sądowymi w różnych terminach, w zależności od tego czy chodzi o nabywcę/zleceniodawcę usług poboru podatku (termin dziesięcioletni) czy o sprzedającego/usługodawcę (termin dwuletni) — Możliwość żądania przez nabywcę/zleceniodawcę zwrotu podatku od sprzedającego/usługodawcy po wygaśnięciu terminu na złożenie wniosku przez tego ostatniego — Zasady neutralności podatkowej, skuteczności i niedyskryminacji.

      Sentencja

   Zasada skuteczności nie sprzeciwia się przepisom krajowym dotyczącym zwrotu nienależnego świadczenia, które przewidują dłuższy termin przedawnienia roszczenia o zwrot nienależnego świadczenia na podstawie prawa cywilnego zgłaszanego przez usługobiorcę względem usługodawcy będącego podatnikiem podatku od wartości dodanej niż szczególny termin przedawnienia roszczenia o zwrot na podstawie prawa podatkowego zgłaszanego przez owego usługodawcę względem organów podatkowych, o ile podatnik ten może rzeczywiście żądać zwrotu owego podatku od wskazanych organów. Ten ostatni z wskazanych warunków nie jest spełniony, gdy zastosowanie tego rodzaju przepisów prowadzi do całkowitego pozbawienia podatnika prawa do uzyskania od organów podatkowych zwrotu nienależnie uiszczonego podatku od wartości dodanej, który ów podatnik sam zobowiązany był zwrócić usługobiorcy.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa C-267/05: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia  7 lutego 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court-Chancery Division) — Oakley Inc przeciwko Animal Ltd i in.

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/14

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 lutego 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court-Chancery Division) — Oakley Inc przeciwko Animal Ltd i in.
   (Sprawa C-267/05) (1)

   (2006/C 154/37)

      Język postępowania: angielski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 229 z 17.9.2005


title: Sprawa T-438/05: Skarga wniesiona w dniu  14 grudnia 2005 r.  — Daishowa Seiki przeciwko OHIM

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/14

         Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2005 r. — Daishowa Seiki przeciwko OHIM
   (Sprawa T-438/05)
   (2006/C 96/27)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Daishowa Sieki Co. Ltd (Osaka, Japonia) [Przedstawiciel: T. Krüger, Rechtsanwalt]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Tengelmann Warenhandelsgesellschaft KG (Mülheim, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji R 928/2004-1 Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 września 2005 r.,

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania w niniejszym postępowaniu oraz w postępowaniu odwoławczym R 928/2004-1.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „BIG PLUS” dla towarów z klasy 7 (obrabiarki z metali, części do nich i imaki narzędziowe) — zgłoszenie nr 1 073 964
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Tengelmann Warenhandelsgesellschaft KG
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Krajowy graficzny znak towarowy „Plus” dla towarów należących między innymi do klas 6 i 8
   Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ po pierwsze z uwagi na brak podobieństwa towarów i znaków towarowych i po drugie z uwagi na to, że charakter odróżniający znaku, na który powołano się w sprzeciwie, ogranicza się jedynie do jego graficznego przedstawienia, nie istnieje jakiekolwiek prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do spornych znaków towarowych.


title: Sprawa C-259/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Civil Division) (England and Wales) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 26 maja 2010 r. — Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs przeciwko The Rank Group PLC

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Civil Division) (England and Wales) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 26 maja 2010 r. — Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs przeciwko The Rank Group PLC
   (Sprawa C-259/10)
   ()
   2010/C 209/39
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal (Civil Division) (England and Wales) (Zjednoczone Królestwo).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs.

      Strona pozwana: The Rank Group PLC.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zróżnicowane traktowanie pod względem podatku VAT:

                           (i)

                           świadczenia usług, które są identyczne z punktu widzenia konsumentów lub

                           (ii)

                           świadczenia usług podobnych, które zaspokajają te same potrzeby konsumentów

                     jest samo w sobie wystarczające do ustalenia, że nastąpiło naruszenie zasady neutralności podatkowej, czy też należy wziąć pod uwagę (a jeśli tak, to w jaki sposób):

                           a)

                           kontekst regulacyjny i gospodarczy,

                           b)

                           czy istnieje konkurencja pomiędzy identycznymi usługami, lub ewentualnie, podobnymi usługami będącymi przedmiotem analizy,

                           c)

                           czy zróżnicowane traktowanie pod względem podatku VAT doprowadziło do zakłócenia konkurencji?

               2)

               Czy podatnik, którego świadczenia są na gruncie prawa krajowego opodatkowane podatkiem VAT [ze względu na skorzystanie przez państwo członkowskie ze swobodnego uznania przysługującego mu na podstawie art. 13 część B lit. f) szóstej dyrektywy VAT (1)], jest uprawniony do żądania zwrotu podatku VAT zapłaconego z tytułu tych świadczeń na podstawie naruszenia zasady neutralności podatkowej, wynikającego ze sposobu traktowania pod względem podatku VAT innych świadczeń (zwanych dalej „świadczeniami porównywanymi”), jeżeli:

                           a)

                           na gruncie prawa krajowego świadczenia porównywane były opodatkowane podatkiem VAT, lecz

                           b)

                           organ podatkowy państwa członkowskiego stosował praktykę traktowania świadczeń porównywanych jako zwolnionych z podatku VAT?

               3)

               Jeżeli odpowiedź na pytanie 2 jest twierdząca, jakie postępowanie stanowi odpowiednią praktykę, a w szczególności:

                           a)

                           czy jest konieczne, by organ podatkowy złożył jasne i jednoznaczne oświadczenie, że świadczenia porównywane będą traktowane jako zwolnione z podatku VAT,

                           b)

                           czy ma znaczenie, że w chwili składania oświadczenia organ podatkowy nie w pełni i nieprawidłowo zrozumiał fakty istotne dla prawidłowego traktowania świadczeń porównywanych pod względem podatku VAT, oraz

                           c)

                           czy ma znaczenie, że podatnik nie rozliczał, a organ podatkowy nie domagał się podatku VAT z tytułu świadczeń porównywanych, ale później organ podatkowy przystąpił do odzyskiwania tego podatku z uwzględnieniem zwykłych terminów przedawnienia na gruncie prawa krajowego?

               4)

               Jeżeli różnica w traktowaniu pod względem podatkowym wynika ze stałej praktyki krajowych organów podatkowych, opartej na powszechnie przyjętym rozumieniu rzeczywistego sensu prawa krajowego, to czy dla istnienia naruszenia zasady neutralności podatkowej ma jakiekolwiek znaczenie, że:

                           (i)

                           organy podatkowe zmieniają następnie swoją praktykę,

                           (ii)

                           sąd krajowy następnie orzeka, że zmieniona praktyka odzwierciedla właściwy sens prawa krajowego,

                           (iii)

                           ze względu na zasady prawa krajowego i/lub prawa europejskiego, w tym zasady: uzasadnionych oczekiwań, estoppel, pewności prawa, niedziałania prawa wstecz, oraz/lub na terminy przedawnienia, państwo członkowskie nie może pobrać podatku VAT od świadczeń uznanych uprzednio za zwolnione

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).


title: Sprawa C-104/10: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland — Irlandia) — Patrick Kelly przeciwko National University of Ireland (University College, Dublin) (Dyrektywy 76/207/EWG, 97/80/WE i 2002/73/WE — Dostęp to kształcenia zawodowego — Zasada równego traktowania kobiet i mężczyzn — Odrzucenie kandydatury — Dostęp kandydata ubiegającego się o kształcenie zawodowe do informacji dotyczących kwalifikacji innych kandydatów)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/12

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland — Irlandia) — Patrick Kelly przeciwko National University of Ireland (University College, Dublin)
   (Sprawa C-104/10) (1)

   (Dyrektywy 76/207/EWG, 97/80/WE i 2002/73/WE - Dostęp to kształcenia zawodowego - Zasada równego traktowania kobiet i mężczyzn - Odrzucenie kandydatury - Dostęp kandydata ubiegającego się o kształcenie zawodowe do informacji dotyczących kwalifikacji innych kandydatów)
   2011/C 269/19
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Ireland

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Patrick Kelly

      Strona pozwana: National University of Ireland (University College, Dublin)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Ireland — Wykładnia art. 4 ust. dyrektywy Rady 97/80/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej ciężaru dowodu w sprawach dyskryminacji ze względu na płeć (Dz.U 1998, L 14, s.6), art. 4 dyrektywy Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy (Dz.U. L 39, s. 40) i art. 3 dyrektywy 2002/73/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. zmieniającej dyrektywę Rady 76/207/EWG (Dz.U. 269, s.15) — Kandydat, który nie uzyskał dostępu do kształcenia zawodowego i który zarzuca naruszenie zasady równego traktowania — Wniosek o uzyskanie dostępu do informacji na temat kwalifikacji innych kandydatów

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 97/80/WE Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej ciężaru dowodu w sprawach dyskryminacji ze względu na płeć należy dokonywać w ten sposób, że nie uprawnia on kandydata ubiegającego się o kształcenie zawodowe, który uważa, że odmówiono mu dostępu do takiego kształcenia z uwagi na nieprzestrzeganie zasady równego traktowania, do uzyskania informacji posiadanych przez organizatora rzeczonego kształcenia dotyczących kwalifikacji innych kandydatów ubiegających się o takie kształcenie, tak aby był on w stanie przedstawić zgodnie z omawianym przepisem „fakty, z których można domniemywać istnienie bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji”.
               Nie można jednak wykluczyć, że odmówienie przez stronę pozwaną dostępu do informacji w kontekście przedstawiania takich faktów może zagrozić realizacji celu wytyczonego przez omawianą dyrektywę, a tym samym pozbawić zwłaszcza art. 4 ust. 1 tejże dyrektywy jego skuteczności (effet utile). Do sądu krajowego należy weryfikacja, czy tak jest w przypadku sprawy w postępowaniu głównym.

               2)

               Wykładni art. 4 dyrektywy Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy lub art. 1 pkt 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/73/WE z dnia 23 września 2002 r. zmieniającej dyrektywę 76/207 należy dokonywać w ten sposób, że nie uprawniają one kandydata ubiegającego się o kształcenie zawodowe do uzyskania informacji posiadanych przez organizatora rzeczonego kształcenia dotyczących kwalifikacji innych kandydatów na takie studia ani dlatego że kandydat ten uważa, iż nie miał dostępu do rzeczonego kształcenia „na podstawie takich samych kryteriów” jak inni kandydaci oraz że stał się przedmiotem dyskryminacji ze względu na płeć, o której mowa w tymże art. 4, ani dlatego że kandydat ten twierdzi, że stał się przedmiotem dyskryminacji ze względu na płeć, o której mowa w omawianym art. 1 pkt 3, jeżeli chodzi o dostęp do tego kształcenia zawodowego.

               3)

               W przypadku gdy kandydat ubiegający się kształcenie zawodowe może powołać się na dyrektywę 97/80, aby uzyskać informacje będące w posiadaniu organizatora tego kształcenia dotyczące kwalifikacji innych ubiegających się o to kształcenie kandydatów, na to prawo dostępu mogą mieć wpływ normy prawa Unii dotyczące poufności.

               4)

               Obowiązek przewidziany w art. 267 ust. 3 TFUE nie ulega zmianie w zależności od tego, czy w danym państwie członkowskim funkcjonuje kontradyktoryjny, czy też inkwizycyjny system prawa.

      (1)  Dz.U. C 134 z 22.5.10


title: Sprawa T-245/08: Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2008 r. — Iranian Tobacco przeciwko OHIM — AD Bulgartabac (TIR 20 FILTER CIGARETTES)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/51

         Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2008 r. — Iranian Tobacco przeciwko OHIM — AD Bulgartabac (TIR 20 FILTER CIGARETTES)
   (Sprawa T-245/08)
   (2008/C 223/90)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Iranian Tobacco Company (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat M. Beckensträter)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: AD Bulgartabac Holding (Sofia, Bułgaria)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 11 kwietnia 2008 r. w sprawie R 0708/2007-1, doręczonej w dniu 21 kwietnia 2008 r.;

               —

               obciążenie uczestnika postępowania przed OHIM nadającymi się do refundacji kosztami, w tym kosztami postępowania głównego obejmującymi koszty poniesione przez stronę pozwaną;

               —

               ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 11 kwietnia 2008 r. oraz decyzji z dnia 7 marca 2007 r. w sprawie 1414C oraz stwierdzenie, że wniosek zgłoszony przez uczestnika postępowania przed OHIM w dniu 8 listopada 2005 r. był niedopuszczalny.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: graficzny znak towarowy „TIR 20 FILTER CIGARETTES” dla towarów z klasy 34 (wspólnotowy znak towarowy nr 400 804).

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca.

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: AD Bulgartabac Holding.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania wniesionego przez skarżącą.

      Podniesione zarzuty: niedokonanie analizy przesłanek dopuszczalności wniosku złożonego przez AD Bulgartabac Holding, które OHIM powinien był wziąć pod uwagę z urzędu, co sprzeczne jest z prawem wspólnotowym, rozporządzeniem (WE) nr 40/94 (1) oraz innymi zasadami postępowania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994 L 11, s. 1).


title: Sprawa T-82/08: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Guardian Industries i Guardian Europe przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek szkła płaskiego w EOG — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ustalanie cen — Dowód naruszenia — Obliczanie kwot grzywien — Wyłączenie sprzedaży wewnętrznej — Obowiązek uzasadnienia — Równość traktowania — Okoliczności łagodzące)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/19

         Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Guardian Industries i Guardian Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-82/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek szkła płaskiego w EOG - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ustalanie cen - Dowód naruszenia - Obliczanie kwot grzywien - Wyłączenie sprzedaży wewnętrznej - Obowiązek uzasadnienia - Równość traktowania - Okoliczności łagodzące)
   2012/C 355/39
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Guardian Industries Corp. (Dover, Delaware, Stany Zjednoczone) i Guardian Europe Sàrl (Dudelange, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci S. Völcker, F. Louis, A. Vallery, C. Eggers i H.G. Kamann)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 28 listopada 2007 r. C(2007) 5791 wersja ostateczna dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 (WE) i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.165 — Szkło płaskie) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących oraz obniżenia kwoty nałożonej na nie w tej decyzji grzywny.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Guardian Industries Corp. i Guardian Europe Sàrl zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008.


title: Sprawa C-290/09: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 lutego 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo per la Sardegna) — Telecom Italia SpA przeciwko Regione autonoma della Sardegna, en presence de Space SpA et Passamonti Srl. i in.

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/28

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 lutego 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo per la Sardegna) — Telecom Italia SpA przeciwko Regione autonoma della Sardegna, en presence de Space SpA et Passamonti Srl. i in.
   (Sprawa C-290/09) (1)

   2010/C 134/45

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 233 z 26.9.2009.


title: Sprawa T-321/13: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2013 r. — Adorisio i in. przeciwko Komisji

text:
               10.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/12

         Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2013 r. — Adorisio i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-321/13)
   2013/C 233/21
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Adorisio i 367 innych (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Sciaudone, L. Dezzani, D. Contini, R. Sciaudone i S. Frazzani)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 22 lutego 2013 r. (C(2013) 1053 wersja ostateczna) dotyczącej pomocy państwa SA. 35382 (2013/N) –Niderlandy (Rescue SNS REAAL 2013), (Dz.U. C 104, s. 3);

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE i oczywistego błędu w ocenie, jako że:

                           —

                           kwestionowana pomoc nie dotyczy nadzwyczajnych okoliczności, lecz raczej nieudolności zarządu SNS REAAL i jego słabych umiejętności w zakresie prowadzenia działalności;

                           —

                           podnoszone zaburzenie gospodarki w Niderlandach nie jest poważne. Władze niderlandzkie nie wykazały istnienia poważnych problemów społecznych i gospodarczych;

                           —

                           podnoszone zaburzenie nie dotyczy nawet jednego całego sektora gospodarki, tym bardziej całej gospodarki Niderlandów. Rząd niderlandzki nie wykazał bowiem, że upadłość SNS Bank miałaby skutki systemowe dla niderlandzkiego systemu finansowego oraz, ogólniej, dla całej niderlandzkiej gospodarki i w związku z tym nie przedstawił liczbowego oszacowania potencjalnych konsekwencji upadłości banku dla całej gospodarki.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/99 (1), jako że decyzja Komisji zawiera szereg warunków nałożonych przez Komisję, których celem jest zmiana zgłoszonych środków, co jest niezgodne z art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/99. Zgodnie z tym przepisem na etapie badania wstępnego Komisja nie ma kompetencji pozwalającej jej na interweniowanie w zgłoszony środek pomocy państwa i jego zmianę poprzez warunki lub inne żądania nakładane na państwa członkowskie.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 4 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/99, jako że istniały dowody i okoliczności uzasadniające poważne wątpliwości co do zgodności środka ze wspólnym rynkiem, takie jak niespójność pomiędzy stwierdzeniem Komisji „that Dutch banks performed well in the latest round of EBA (European Banking Authority) stress tests thanks to a favourable weighting of risk-weighted assets (including mortgage loans) and should be able to withstand a heightened level of defaults” [, że niderlandzkie banki dobrze wypadły w ostatniej rundzie testów odporności na kryzys, przeprowadzonych przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego, dzięki korzystnemu wyważeniu aktywów obciążonych wysokim stopniem ryzyka (włącznie z kredytami hipotecznymi) i powinny być w stanie oprzeć się podwyższonemu poziomowi niedoborów] a pasywną akceptacją argumentu władz niderlandzkich, w myśl którego niderlandzki sektor bankowy jest słaby i wykorzystanie niderlandzkiego DGS (systemu gwarantowania depozytów) pogorszy sytuację sektora, czy też fakt, że zaskarżona decyzja zawiera warunki stanowiące kolejną oczywistą wskazówkę, iż wszczęcie formalnej procedury dochodzenia było niezbędne.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa skarżącego, jako że:

                           —

                           brak jest dowodów na to, że odwołanie strony skarżącej dotyczące środków pomocy państwa było przedmiotem jakiegokolwiek badania, czy analizy. Nie było to bowiem przywołane w zaskarżonej decyzji;

                           —

                           strona skarżąca nie została poinformowana w żaden sposób o zaskarżonej decyzji.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, jako że:

                           —

                           stosowanie przepisów regulujących pomoc państwa nie może naruszać innych praw UE, takich jak prawo własności. W niniejszej sprawie Komisja nie mogła polegać na wywłaszczeniu inwestycji bez choćby poddania analizie, czy akt ten był wykonywany zgodnie z prawem. Wywłaszczenie jest per se naruszeniem prawa własności i Komisja nie mogła była zignorować tych okoliczności w dokonywanej przez siebie ocenie;

                           —

                           Komisja powinna była zweryfikować warunki takiego wywłaszczenia, tak aby móc zdecydować, czy był to aspekt, na którym mogła oprzeć dokonywaną ocenę pomocy.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) NR 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1.)


title: Sprawa C-491/09: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 kwietnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/16

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 kwietnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-491/09) (1)

   2010/C 195/24

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa C-292/15: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vergabekammer Südbayern – Niemcy) – Hörmann Reisen GmbH/Stadt Augsburg, Landkreis Augsburg [Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Usługi publiczne w zakresie autobusowego transportu pasażerskiego — Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 — Artykuł 4 ust. 7 — Podwykonawstwo — Wymóg samodzielnego świadczenia znaczącej części publicznych usług transportu pasażerskiego przez podmiot świadczący usługi publiczne — Zakres — Artykuł 5 ust. 1 — Postępowanie w sprawie udzielania zamówienia — Udzielenie zamówienia publicznego zgodnie z dyrektywą 2004/18/WE]

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/20

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vergabekammer Südbayern – Niemcy) – Hörmann Reisen GmbH/Stadt Augsburg, Landkreis Augsburg
   (Sprawa C-292/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Usługi publiczne w zakresie autobusowego transportu pasażerskiego - Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 - Artykuł 4 ust. 7 - Podwykonawstwo - Wymóg samodzielnego świadczenia znaczącej części publicznych usług transportu pasażerskiego przez podmiot świadczący usługi publiczne - Zakres - Artykuł 5 ust. 1 - Postępowanie w sprawie udzielania zamówienia - Udzielenie zamówienia publicznego zgodnie z dyrektywą 2004/18/WE])
   (2017/C 006/24)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Vergabekammer Südbayern

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hörmann Reisen GmbH

      Strona pozwana: Stadt Augsburg, Landkreis Augsburg

      Sentencja

               1)

               Artykuł 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 należy interpretować w ten sposób, że w postępowaniu o udzielenie zamówienia na usługi publiczne autobusowego transportu pasażerskiego art. 4 ust. 7 tego rozporządzenia ma zastosowanie do tego zamówienia.

               2)

               Artykuł 4 ust. 7 rozporządzenia nr 1370/2007 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by instytucja zamawiająca ustaliła na 70 % udział samodzielnego świadczenia usługi przez podmiot odpowiedzialny za prowadzenie i realizację świadczenia usługi publicznej autobusowego transportu pasażerskiego, takiej jak ta rozpatrywana w postępowaniu głównym.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa T-571/11: Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2011 r. — El Corte Inglés przeciwko OHIM — Chez Gerard (CLUB GOURMET)

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/19

         Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2011 r. — El Corte Inglés przeciwko OHIM — Chez Gerard (CLUB GOURMET)
   (Sprawa T-571/11)
   2012/C 13/41
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Seijo Veiguela i J.L. Rivas Zurdo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Groupe Chez Gerard Restaurants Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 28 lipca 2011 r. w sprawie R 1946/2010-1;

               —

               obciążenie kosztami OHIM oraz interwenienta w przypadku, gdy wstąpi do postępowania i sprzeciwi się skardze.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Groupe Chez Gerard Restaurants Ltd.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „CLUB GOURMET” dla towarów z klas 16, 21, 29, 30, 32 i 33

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny krajowy znak towarowy „CLUB DEL GOURMET, EN … El Corte Inglés”, zgłoszenia słownego krajowego znaku towarowego „EL SITIO DEL GOURMET” i znaków towarowych krajowego i wspólnotowego „CLUB DEL GOURMET” dla usług z klasy 35

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b oraz art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-550/14: Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2014 r. – Volkswagen przeciwko OHIM (COMPETITION)

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/24

         Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2014 r. – Volkswagen przeciwko OHIM (COMPETITION)
   (Sprawa T-550/14)
   2014/C 329/33
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy) (przedstawiciel: U. Sander, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie R 2082/2013-1 oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „COMPETITION” dla towarów i usług z klas 12, 28, 35 i 37 – wspólnotowe zgłoszenie znaku nr 1 1 7 69  171

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: odrzucenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-117/10: Wyrok Sądu z dnia 28 marca 2014 r. – Włochy przeciwko Komisji [EFRR — Zmniejszenie pomocy finansowej — Program operacyjny na lata 2000-2006 dla regionu Puglia (Włochy) w zakresie celu 1 — Poważne wady w systemach zarzadzania i kontroli mogące prowadzić do nieprawidłowości systemowych — Zasada partnerstwa — Proporcjonalność — Artykuł 39 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 — Artykuły 4, 8, 9 i 10 rozporządzenia (WE) nr 438/2001 — Obowiązek uzasadnienia — Brak właściwości]

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/17

         Wyrok Sądu z dnia 28 marca 2014 r. – Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-117/10) (1)

   ([EFRR - Zmniejszenie pomocy finansowej - Program operacyjny na lata 2000-2006 dla regionu Puglia (Włochy) w zakresie celu 1 - Poważne wady w systemach zarzadzania i kontroli mogące prowadzić do nieprawidłowości systemowych - Zasada partnerstwa - Proporcjonalność - Artykuł 39 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 - Artykuły 4, 8, 9 i 10 rozporządzenia (WE) nr 438/2001 - Obowiązek uzasadnienia - Brak właściwości])
   2014/C 151/21
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierany przez P. Gentiliego, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Steiblytė i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej C (2009) 10350 z dnia 22 grudnia 2009 r. wersja ostateczna zmniejszającej pomoc finansową Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego przyznaną Republice Włoskiej na podstawie decyzji Komisji C (2000) 2349 z dnia 8 sierpnia 2000 r. zatwierdzającej regionalny program operacyjny POR Puglia na lata 2000-2006 w zakresie celu 1.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska pokrywa koszty własne i koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.2010.


title: Wykreślenie sprawy T-306/99

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/43

         Wykreślenie sprawy T-306/99 (1)

   (2004/C 228/99)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 11 maja 2004 r., prezes drugiej izby w składzie powiększonym Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-306/99, Oliecentrum Nederland B.V., popieranej przez Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 63 z 4.3.2000.


title: Sprawa F-45/10: Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2010 r. — Kaser przeciwko Komisji

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/60

         Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2010 r. — Kaser przeciwko Komisji
   (Sprawa F-45/10)
   ()
   2010/C 221/96
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ferdinand Kaser (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Schober)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej CMS 07/046 odwołującej skarżącego ze stanowiska, bez zmniejszenia uprawnień emerytalnych, ze skutkiem od dnia 15 sierpnia 2009 r., jak również stwierdzenie nieważności wszystkich decyzji wydanych względem skarżącego w okresie pomiędzy wrześniem 2003 r. a jego odwołaniem, a po drugie wniosek o odszkodowanie.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji CMS 07/046 ze względu na molestowanie, błąd w zarządzaniu i naruszenie prawa do bycia wysłuchanym;

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich decyzji wydanych przez organ powołujący względem skarżącego w okresie od września 2003 r. do chwili jego odwołania ze względu na molestowanie i błąd w zarządzaniu wynikający z naruszenia prawa skarżącego do bycia wysłuchanym;

               —

               umożliwienie skarżącemu bycia wysłuchanym na podstawie art. 7 ust. 1 i art. 24 regulaminu pracowniczego i odniesienie się do wniosków złożonych w lutym 2008 r. i w marcu 2008 r.;

               —

               przyznanie skarżącemu symbolicznego 1 EUR tytułem odszkodowania celem naprawienia krzywdy i uszczerbku na karierze, jaki poniósł, w sposób przedstawiony w skardze, ponieważ celem skargi nie jest uzyskanie kwoty pieniężnej, lecz odzyskanie godności i reputacji zawodowej skarżącego.


title: Sprawa C-588/10: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 stycznia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny Izba Finansowa Wydział I — Polska) — Minister Finansów przeciwko Kraft Foods Polska SA (Podatki — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 90 ust. 1 — Obniżenie ceny po dokonaniu dostawy — Przepisy krajowe uzależniające obniżenie podstawy opodatkowania od posiadania przez dostawcę towarów lub usług potwierdzenia otrzymania korekty faktury doręczonego przez nabywcę towarów lub usług — Zasada neutralności podatku VAT — Zasada proporcjonalności)

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 stycznia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny Izba Finansowa Wydział I — Polska) — Minister Finansów przeciwko Kraft Foods Polska SA
   (Sprawa C-588/10) (1)

   (Podatki - Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 90 ust. 1 - Obniżenie ceny po dokonaniu dostawy - Przepisy krajowe uzależniające obniżenie podstawy opodatkowania od posiadania przez dostawcę towarów lub usług potwierdzenia otrzymania korekty faktury doręczonego przez nabywcę towarów lub usług - Zasada neutralności podatku VAT - Zasada proporcjonalności)
   2012/C 73/07
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Naczelny Sąd Administracyjny Izba Finansowa Wydział I

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Minister Finansów

      Strona pozwana: Kraft Foods Polska SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Naczelny Sąd Administracyjny — Wykładnia art. 90 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Podstawa opodatkowania — Obniżenie ceny po dokonaniu dostawy — Przepisy krajowe uzależniające obniżenie podstawy opodatkowania od uzyskania korekty faktury potwierdzonej przez drugą stronę umowy

      Sentencja

   Wymóg polegający na uzależnieniu obniżenia podstawy opodatkowania wynikającej z pierwotnej faktury od posiadania przez podatnika potwierdzenia otrzymania korekty faktury doręczonego przez nabywcę towarów lub usług mieści się w pojęciu warunków, o których mowa w art. 90 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.
   Zasady neutralności podatku od wartości dodanej oraz proporcjonalności co do zasady nie sprzeciwiają się takiemu wymogowi. Jednakże, jeżeli uzyskanie przez podatnika, będącego dostawcą towarów lub usług, tego rodzaju potwierdzenia jest w rozsądnym terminie niemożliwe lub nadmiernie utrudnione, to nie można mu odmówić wykazania przed organami podatkowymi danego państwa członkowskiego przy użyciu innych środków, po pierwsze, że dochował on należytej staranności w okolicznościach danej sprawy celem upewnienia się, że nabywca towarów lub usług jest w posiadaniu korekty faktury i że zapoznał się z nią oraz, po drugie, że dana transakcja została w rzeczywistości zrealizowana na warunkach określonych w owej korekcie faktury.

      (1)  Dz.U. C 89 z 19.3.2011.


title: Sprawa C-565/08: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2008 r. — Komisja przeciwko Republice Włoskiej

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/12

         Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2008 r. — Komisja przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-565/08)
   (2009/C 55/19)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Traversa i L. Prete, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że ustanawiając przepisy nakładające na adwokatów obowiązek przestrzegania taryf maksymalnych, Republika Włoska uchybiła obowiązkom ciążącym na niej na mocy art. 43 WE i 49 WE,

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Ustalenie obowiązkowych taryf maksymalnych dla działalności sądowej i pozasądowej adwokatów stanowi ograniczenie swobody przedsiębiorczości w rozumieniu art. 43 WE, oraz ograniczenie swobody świadczenia usług w rozumieniu art. 49 WE. Obowiązkowy próg maksymalny, który musi zostać zastosowany niezależnie od jakości świadczonej pracy, wymaganego nakładu pracy i kosztów poniesionych przy jej realizacji, może czynić włoski rynek usług prawniczych mniej atrakcyjnym dla podmiotów zagranicznych. Adwokaci mający siedziby w innych państwach członkowskich są zatem zniechęcani do ustanowienia siedziby we Włoszech lub do czasowego świadczenia tam ich usług.
   W pierwszej kolejności znajduje to wyjaśnienie w okoliczności, że konieczność zastosowania się do nowego systemu taryfikacji (ponadto niezwykle złożonego) prowadzi do dodatkowych kosztów, które mogą utrudniać wykonywanie podstawowych swobód przewidzianych w traktacie.
   W drugiej kolejności, maksymalny limit progu stanowi inne ograniczenie swobody przepływu usług prawniczych na rynku wewnętrznym, gdyż utrudnia to prawidłowe wynagradzanie jakości działalności prowadzonej przez adwokatów mających siedzibę w innych państwach członkowskich niż Włochy, co odwodzi w konsekwencji pewnych adwokatów stosujących honoraria wyższe od ustalonych we włoskich przepisach na podstawie charakterystyki rynku włoskiego, od czasowego świadczenia ich usług we Włoszech lub założenia siedziby w tym państwie.
   Wreszcie brak elastyczności włoskiego systemu taryfikacji utrudnia adwokatom (w tym mającym siedzibę za granicą) składanie ofert ad hoc w szczególnych sytuacjach i/lub szczególnym klientom, na przykład, proponowanie ryczałtu w zakresie określonych usług prawniczych za ustaloną cenę, lub proponowanie na podstawie wspólnego cennika zespołu usług prawniczych świadczonych w różnych państwach członkowskich. Ustawodawstwo włoskie może zatem prowadzić do spadku konkurencyjności adwokatów mających siedzibę za granicą, gdyż pozbawia ich skutecznych technik penetracji włoskiego rynku usług prawniczych.
   Ponadto, sporny środek nie wydaje się ani właściwy do osiągnięcia w ogólnym interesie celów przywołanych przez władze włoskie, ani najmniej ograniczający spośród środków prowadzących do tego celu. W szczególności, nie jest on właściwy dla zapewnienia dostępu do wymiaru sprawiedliwości osobom najmniej uprzywilejowanym, lub zagwarantowania ochrony adresatom usług prawniczych lub zapewnienia dobrego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Nie jest on też proporcjonalny w świetle okoliczności, że istnieją inne środki znacznie mniej ograniczające wobec adwokatów mających siedzibę zagranicą i równie (lub bardziej) odpowiednie dla osiągnięcia celów w zakresie ochrony przywołanych przez władze włoskie.
   Wreszcie władze włoskie nie wyjaśniły czy te alternatywne środki mające mniej ograniczający charakter w odniesieniu do adwokatów mających siedzibę w innym państwie członkowskim, zostały zbadane, ani nie przedstawiły powodów dla których realizowany interes ogólny nie jest już chroniony przez przepisy regulujące zawód adwokata w innych państwach członkowskich Wspólnoty.


title: Sprawy połączone T-115/09 i T-116/09: Wyrok Sądu z dnia 14 lutego 2012 r. — Electrolux i Whirlpool Europe przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pomoc na restrukturyzację dla producenta dużych urządzeń gospodarstwa domowego zgłoszona przez Republikę Francuską — Decyzja uznająca pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem pod pewnymi warunkami — Oczywiste błędy w ocenie — Wytyczne dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw)

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/21

         Wyrok Sądu z dnia 14 lutego 2012 r. — Electrolux i Whirlpool Europe przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-115/09 i T-116/09) (1)

   (Pomoc państwa - Pomoc na restrukturyzację dla producenta dużych urządzeń gospodarstwa domowego zgłoszona przez Republikę Francuską - Decyzja uznająca pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem pod pewnymi warunkami - Oczywiste błędy w ocenie - Wytyczne dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw)
   2012/C 89/33
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Electrolux AB (Sztokholm, Szwecja) (przedstawiciele: F. Wijckmans i H. Burez, adwokaci) (sprawa T-115/09) i Whirlpool Europe BV (Breda, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo F. Tuytschaever i B. Bellen, a następnie H. Burez i F. Wijckmans, adwokaci) (sprawa T-116/09)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i C. Giolito, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo G. de Bergues i A.L. Vendrolini, a następnie G. de Bergues i J. Gstalter, pełnomocnicy); Fagor France SA (Rueil-Malmaison, Francja) (przedstawiciele: J. Derenne i A. Müller-Rappard, adwokaci)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2009/485/WE z dnia 21 października 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 44/07 (ex N 460/07), której Francja zamierza udzielić na rzecz przedsiębiorstwa FagorBrandt (Dz.U. 2009, L 160, s. 11).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2009/485/WE z dnia 21 października 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 44/07 (ex N 460/07), której Francja zamierza udzielić na rzecz przedsiębiorstwa FagorBrandt.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Electrolux AB i Whirlpool Europe BV.

               3)

               Republika Francuska i Fagor France SA ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 113 z 16.5.2009.


title: Sprawa T-883/16 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 21 lipca 2017 r. – Polska/Komisja (Środek tymczasowy — Rynek wewnętrzny gazu ziemnego — Dyrektywa 2009/73/WE — Wniosek Bundesnetzagentur mający na celu zmianę warunków wyłączenia spod przepisów Unii w związku z eksploatacją gazociągu OPAL — Decyzja Komisji w sprawie zmiany warunków wyłączenia spod przepisów Unii — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/34

         Postanowienie prezesa Sądu z dnia 21 lipca 2017 r. – Polska/Komisja
   (Sprawa T-883/16 R)
   ((Środek tymczasowy - Rynek wewnętrzny gazu ziemnego - Dyrektywa 2009/73/WE - Wniosek Bundesnetzagentur mający na celu zmianę warunków wyłączenia spod przepisów Unii w związku z eksploatacją gazociągu OPAL - Decyzja Komisji w sprawie zmiany warunków wyłączenia spod przepisów Unii - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2017/C 293/41)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, M. Kawnik i K. Rudzińska, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Litewska (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas i R. Krasuckaitė, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i R. Kanitz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 278 i 279 TFUE o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2016) 6950 final z dnia 28 października 2016 r. w sprawie zmiany warunków wyłączenia gazociągu OPAL z obowiązku stosowania zasad dostępu stron trzecich do sieci oraz regulacji taryfowej ustalonych w dyrektywie 2003/55/WE.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Postanowienie z dnia 23 grudnia 2016 r., Polska/Komisja (T-883/16 R) zostaje uchylone.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-404/11 P: Postanowienie Trybunału z dnia 2 lutego 2012 r. — Elf Aquitaine SA przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek chloranu sodu — Pojęcie przedsiębiorstwa — Domniemanie wywierania decydującego wpływu — Zakres tego domniemania — Dowody niepozwalające na obalenie domniemania — Grzywna indywidualna — Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/11

         Postanowienie Trybunału z dnia 2 lutego 2012 r. — Elf Aquitaine SA przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-404/11 P) (1)

   (Odwołanie - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek chloranu sodu - Pojęcie przedsiębiorstwa - Domniemanie wywierania decydującego wpływu - Zakres tego domniemania - Dowody niepozwalające na obalenie domniemania - Grzywna indywidualna - Nieograniczone prawo orzekania)
   2012/C 133/20
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Elf Aquitaine SA (przedstawiciele: adwokaci E. Morgan de Rivery i E. Lagathu)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Gippini Fournier i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) z dnia 17 maja 2011 r. w sprawie T-299/08 Elf Aquitaine przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez wnoszącą odwołanie na decyzję Komisji C(2008) 2626 wersja ostateczna z dnia 11 czerwca 2008 r. dotyczącą postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.695 — Chloran sodu) — Konkurencja — Kartel — Naruszenie zasad kompetencji powierzonych i proporcjonalności — Oczywiście błędna wykładnia — Naruszenie prawa do obrony, zasad słuszności i równości stron — Obowiązek uzasadnienia — Nielegalność grzywny indywidualnej

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Elf Aquitaine SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 298 z 8.10.2011.


title: Sprawa C-414/06: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Lidl Belgium GmbH & Co. KG przeciwko Finanzamt Heilbronn (Swoboda przedsiębiorczości — Podatki bezpośrednie — Uwzględnienie strat poniesionych przez stały zakład położony w państwie członkowskim i należący do spółki mającej statutową siedzibę w innym państwie członkowskim)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Lidl Belgium GmbH & Co. KG przeciwko Finanzamt Heilbronn
   (Sprawa C-414/06) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Podatki bezpośrednie - Uwzględnienie strat poniesionych przez stały zakład położony w państwie członkowskim i należący do spółki mającej statutową siedzibę w innym państwie członkowskim)
   (2008/C 171/09)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lidl Belgium GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Finanzamt Heilbronn
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 43WE i 56 WE — Odliczenie od podlegającego opodatkowaniu zysku spółki krajowej strat wynikających z działalności stałego zakładu położonego w innym państwie członkowskim — Odrzucenie możliwości odliczenia na podstawie umowy dwustronnej o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej z tym państwem członkowskim
   Sentencja
   Artykuł 43 WE nie sprzeciwia się temu, aby spółka mająca siedzibę w państwie członkowskim nie mogła odliczyć od swojej podstawy opodatkowania strat związanych z należącym do niej stałym zakładem położonym w innym państwie członkowskim, o ile, na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, dochody tego zakładu są opodatkowane w tym ostatnim państwie członkowskim, w którym straty te mogą zostać uwzględnione w ramach opodatkowania dochodu tego stałego zakładu w następnych latach podatkowych.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa C-8/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven — Niderlandy) — T-Mobile Netherlands BV, KPN Mobile NV, Orange Nederland NV, Vodafone Libertel NV przeciwko Raad van bestuur van de Nederlandse Mededingingsautoriteit (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Artykuł 81 ust. 1 WE — Pojęcie uzgodnionej praktyki — Związek przyczynowy między uzgodnieniem a zachowaniem przedsiębiorstw na rynku — Ocena dokonywana na podstawie zasad prawa krajowego — Wystarczający charakter jednorazowego spotkania lub konieczność istnienia trwałego i regularnego uzgodnienia)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/12

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven — Niderlandy) — T-Mobile Netherlands BV, KPN Mobile NV, Orange Nederland NV, Vodafone Libertel NV przeciwko Raad van bestuur van de Nederlandse Mededingingsautoriteit
   (Sprawa C-8/08) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Artykuł 81 ust. 1 WE - Pojęcie „uzgodnionej praktyki” - Związek przyczynowy między uzgodnieniem a zachowaniem przedsiębiorstw na rynku - Ocena dokonywana na podstawie zasad prawa krajowego - Wystarczający charakter jednorazowego spotkania lub konieczność istnienia trwałego i regularnego uzgodnienia)
   2009/C 180/20
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: T-Mobile Netherlands BV, KPN Mobile NV, Orange Nederland NV, Vodafone Libertel NV

      Strona pozwana: Raad van bestuur van de Nederlandse Mededingingsautoriteit

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — College van Beroep voor het bedrijfsleven — Wykładnia art. 81 WE — Pojęcie uzgodnionej praktyki — Konieczność istnienia związku przyczynowego między uzgodnieniem a zachowaniem przedsiębiorstw na rynku — Ocena dokonywana lub nie na podstawie zasad prawa krajowego — Wystarczający charakter jednorazowego uzgodnienia lub konieczność istnienia trwałego i regularnego uzgodnienia

      Sentencja

               1)

               Uzgodniona praktyka ma cel antykonkurencyjny w rozumieniu art. 81 ust. 1 WE, gdy, ze względu na swoją treść i cele oraz kontekst gospodarczy i prawny, w jaki się wpisuje, może konkretnie zapobiec, ograniczyć lub zakłócić konkurencję wewnątrz wspólnego rynku. Nie jest konieczne, aby doszło do rzeczywistego zapobieżenia, ograniczenia lub zakłócenia konkurencji, ani aby zaistniał bezpośredni związek pomiędzy uzgodnioną praktyką a cenami konsumenckimi. Wymiana informacji pomiędzy konkurentami realizuje cel antykonkurencyjny jeżeli może wyeliminować niepewność co do zachowania planowanego przez przedmiotowe przedsiębiorstwa.

               2)

               W ramach oceny istnienia związku przyczynowego między uzgodnieniem a zachowaniem na danym rynku, w którym uczestniczą przedmiotowe przedsiębiorstwa, którego istnienie jest wymagane dla stwierdzenia zaistnienia uzgodnionej praktyki w rozumieniu art. 81 ust. 1 WE, sąd krajowy ma obowiązek, z zastrzeżeniem dowodu przeciwnego, który muszą przedstawić zainteresowane przedsiębiorstwa, zastosowania domniemania istnienia tego związku, ustanowionego w orzecznictwie Trybunału, zgodnie z którym należy domniemywać, iż przedsiębiorstwa te, jeżeli dalej działają na rynku, uwzględniają informacje uzyskane od swych konkurentów.

               3)

               W zakresie, w jakim przedsiębiorstwo uczestniczące w uzgodnieniu dalej działa na danym rynku, domniemanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy uzgodnieniem a zachowaniem tego przedsiębiorstwa na tym rynku ma zastosowanie, nawet jeżeli uzgodnienie zostało oparte tylko i wyłącznie na jednorazowym spotkaniu.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawy połączone T-192/01 i T-245/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 września 2009 r. — Lior przeciwko Komisji oraz Komisja przeciwko Lior (Klauzula arbitrażowa — Programy Thermie i Altener II — Umowy dotyczące projektów w dziedzinie promowania odnawialnych źródeł energii i oszczędności energii — Dopuszczalność — Żądanie zapłaty — Uzasadnienie kosztów — Wniosek o zwrot wypłaconych zaliczek — Odszkodowanie)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/34

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 września 2009 r. — Lior przeciwko Komisji oraz Komisja przeciwko Lior
   (Sprawy połączone T-192/01 i T-245/04) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Programy Thermie i Altener II - Umowy dotyczące projektów w dziedzinie promowania odnawialnych źródeł energii i oszczędności energii - Dopuszczalność - Żądanie zapłaty - Uzasadnienie kosztów - Wniosek o zwrot wypłaconych zaliczek - Odszkodowanie)
   2009/C 282/63
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca w sprawie T-192/01: Lior GEIE (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo V. Marien i J. Choucroun, następnie V. Marien, adwokaci)

      Strona pozwana w sprawie T-192/01: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo H. Støvlbæk, pełnomocnik, wspierany przez adwokata M. Brę, następnie H. Støvlbæk i M. Konstantinidis, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

      Strona skarżąca w sprawie T-254/04: Komisja Wspólnot Europejskich (Bruksela, Belgia)

      Strona pozwana w sprawie T-254/04: Komisja Lior GEIE i Lior International NV (Hoeilaart, Belgia) (przedstawiciel: V. Marien)

      Przedmiot sprawy

   Dwie skargi na podstawie art. 238 WE wniesione odpowiednio przez Lior GEIE i przez Komisję w związku z siedmioma umowami zawartymi pomiędzy Komisją i Liorem w ramach programu Thermie i jedną umową zawartą pomiędzy Komisją i Liorem w ramach programu Altener II.

      Sentencja wyroku

               1)

               Od Liora GEIE zasądza się zapłatę następujących kwot na rzecz Komisji:

                           —

                           6 156,75 EUR z tytułu umowy Biogaz, umowy Biomasse i umowy Maxibrochure bioclimatique, wraz z odsetkami począwszy od dnia 28 lutego 2002 r. według stopy procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny do jego podstawowych operacji refinansujących w EUR obowiązującej w lutym 2002 r., powiększonymi o jeden i pół punktu do dnia 31 grudnia 2002 r. oraz o trzy i pół punktu począwszy od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia całkowitej zapłaty;

                           —

                           16 325,11 EUR z tytułu umowy Biomasse, wraz z odsetkami począwszy od dnia 30 czerwca 2002 r. według stopy procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny do jego podstawowych operacji refinansujących w EUR obowiązującej w czerwcu 2002 r., powiększonymi o jeden i pół punktu do dnia 31 grudnia 2002 r. oraz o trzy i pół punktu począwszy od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia całkowitej zapłaty;

                           —

                           3 980 EUR z tytułu umowy Wind Energy, wraz z odsetkami począwszy od dnia 15 stycznia 2002 r. według stopy procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny do jego podstawowych operacji refinansujących w EUR obowiązującej w styczniu 2002 r., powiększonymi o plus jeden i pół punktu do dnia 31 grudnia 2002 r. oraz o trzy i pół punktu począwszy od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia całkowitej zapłaty;

                           —

                           36 000 EUR z tytułu umowy Transport, wraz z odsetkami począwszy od dnia 31 sierpnia 2001 r. według stopy procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny do jego podstawowych operacji refinansujących w EUR obowiązującej w sierpniu 2001 r., powiększonymi o jeden i pół punktu do dnia 31 grudnia 2002 r. oraz o trzy i pół punktu począwszy od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia całkowitej zapłaty;

                           —

                           36 000 EUR z tytułu umowy Photovoltaïque, wraz z odsetkami począwszy od dnia 31 sierpnia 2001 r. według stopy procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny do jego podstawowych operacji refinansujących w EUR obowiązującej w sierpniu 2001 r., powiększonymi o jeden i pół punktu do dnia 31 grudnia 2002 r. oraz o trzy i pół punktu począwszy od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia całkowitej zapłaty.

               2)

               Od Liora zasądza się zapłatę na rzecz Komisji kwoty 32 800 EUR z tytułu umowy Agores, wraz z odsetkami począwszy od dnia 28 lutego 2003 r. według stopy procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny do jego podstawowych operacji refinansujących w EUR obowiązującej w lutym 2003 r., powiększonymi o jeden i pół punktu do dnia całkowitej zapłaty.

               3)

               Umarza się postępowanie w zakresie żądań Komisji w sprawie T-245/04 mających na celu pociągnięcie Lior International NV do solidarnej odpowiedzialności z tytułu zapłaty kwot należnych przez Liora.

               4)

               Lior pokrywa, oprócz własnych kosztów związanych z postępowaniem głównym w sprawach połączonych T-192/01 i T-245/04, jedną czwartą kosztów Komisji związanych z tym postępowaniem.

               5)

               Lior pokrywa całość kosztów związanych z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego w sprawie T-192/01 R.

               6)

               Komisja pokrywa trzy czwarte własnych kosztów związanych z postępowaniem głównym w sprawie T-192/01 oraz trzy czwarte własnych kosztów związanych z postępowaniem wszczętym przeciwko Liorowi w sprawie T-245/04.

               7)

               Komisja pokrywa własne koszty związane ze skargą wniesioną przeciwko Lior International w sprawie T-245/04.

               8)

               Lior International pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 303 z 27.10.2001.


title: Sprawa C-44/09: Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/29

         Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-44/09)
   (2009/C 69/54)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. van Beek, M. Karanasou-Apostolopoulou)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2004/113/WE (1) z dnia 13 grudnia 2004 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług, a w każdym razie nie powiadamiając o tych środkach Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2004/113/WE do prawa krajowego upłynął w dniu 21 grudnia 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 373 z 21.12.2004, s. 37.


title: Sprawa T-317/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2008 r. — Komisja przeciwko B2 Test (Klauzula arbitrażowa — Umowa zawarta w ramach programu jednostkowego badań i rozwoju technologicznego, w tym prezentacji, w dziedzinie technologii przemysłowych i technologii materiałowych (1994-1998) — Niedotrzymanie warunków umowy — Zwrot kwoty zaliczki wypłaconej przez Komisję)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/27

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2008 r. — Komisja przeciwko B2 Test
   (Sprawa T-317/07) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Umowa zawarta w ramach programu jednostkowego badań i rozwoju technologicznego, w tym prezentacji, w dziedzinie technologii przemysłowych i technologii materiałowych (1994-1998) - Niedotrzymanie warunków umowy - Zwrot kwoty zaliczki wypłaconej przez Komisję)
   (2009/C 6/55)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Escobar Guerrero, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów E. Boutiera i J. Marthana

      Strona pozwana: B2 Test SA (Gardanne, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. Baffert)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na podstawie art. 238 WE, mająca na celu zasądzenie od pozwanej zwrotu kwoty zaliczki wypłaconej przez Wspólnotę Europejską w ramach umowy BRST-CT-98-5452, a także odsetek za zwłokę.
   Sentencja wyroku

               1)

               Od B2 Test SA zostaje zasądzona na rzecz Komisji kwota główna 43 437,94 EUR, powiększona o odsetki za zwłokę w wysokości ustawowych odsetek obowiązujących we Francji, od dnia 31 lipca 2002 r. do dnia całkowitej spłaty długu.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               B2 Test zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa T-28/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 listopada 2007 r. — RheinfelsQuellen H. Hövelmann przeciwko OHIM (VOM URSPRUNG HER VOLLKOMMEN) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego VOM URSPRUNG HER VOLLKOMMEN — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/36

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 listopada 2007 r. — RheinfelsQuellen H. Hövelmann przeciwko OHIM (VOM URSPRUNG HER VOLLKOMMEN)
   (Sprawa T-28/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego VOM URSPRUNG HER VOLLKOMMEN - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2007/C 315/68)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: RheinfelsQuellen H. Hövelmann GmbH & Co. KG (Duisburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci W. Kellenter i A. Lambrecht)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 listopada 2005 r. (sprawa R 1179/2004-2), dotyczącą zgłoszenia do rejestracji słownego znaku towarowego VOM URSPRUNG HER VOLLKOMMEN jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               RheinfelsQuellen H. Hövelmann GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006.


title: Sprawa C-389/06: Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 11 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/33

         Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 11 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-389/06) (1)

   (2007/C 297/55)

      Język postępowania: francuski

   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 261 z 28.10.2006.


title: Sprawa T-101/10: Postanowienie Sądu z dnia 19 marca 2012 r. Polska przeciwko Komisji

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/28

         Postanowienie Sądu z dnia 19 marca 2012 r. Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-101/10) (1)

   2012/C 133/55
   Język postępowania: polski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa T-289/07: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2007 r. — Caisse Nationale des Caisses d'Épargne et de Prévoyance przeciwko Komisji

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/18

         Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2007 r. — Caisse Nationale des Caisses d'Épargne et de Prévoyance przeciwko Komisji
   (Sprawa T-289/07)
   (2007/C 235/32)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Caisse Nationale des Caisses d'Épargne et de Prévoyance (CNCEP) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: F. Sureau, D. Théophile, É. Renaudeau, avocats)
   Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europoejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 2110 wersja ostateczna z dnia 10 maja 2007 r. wydanej na podstawie art. 86 ust. 3 WE, dotyczącej specjalnych praw dystrybucji książeczek oszczędnościowych A oraz niebieskich książeczek oszczędnościowych zastrzeżonych dla Banque Postale, Caisses d'Épargne oraz Crédit Mutuel

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżąca żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2007) 2110 wersja ostateczna z dnia 10 maja 2007 r. uznającej za niezgodne z art. 86 ust. 1 WE, w związku z art. 43 WE i 49 WE, przepisy francuskiego Code Monétaire et Financier (kodeksu monetarnego i finansowego) zastrzegające prawa specjalne do dystrybucji książeczek oszczędnościowych A oraz niebieskich książeczek oszczędnościowych dla trzech instytucji kredytowych, czyli Banque Postale, Caisses d'Épargne et de Prévoyance oraz Crédit Mutuel.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi sześć zarzutów.
   Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia istotnych wymogów proceduralnych w ten sposób, że Komisja nie przestrzegała prawa do obrony skarżącej i w ten sposób, że decyzja nie została uzasadniona.
   Co do istoty skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła przepisy, stwierdzając, że prawa specjalne do dystrybucji książeczek oszczędnościowych A oraz niebieskich książeczek oszczędnościowych same w sobie stanowią ograniczenie swobody przedsiębiorczości. Zdaniem skarżącej Komisja popełniła błąd w ocenie, stwierdzając, że te prawa specjalne czynią w praktyce mniej atrakcyjnym korzystanie ze swobód wspólnotowych we Francji.
   Ponadto skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza prawo oraz obarczona jest błędami w ocenie przez to, że Komisja stwierdziła, iż prawa specjalne nie mogły być uzasadnione na podstawie art. 86 ust. 2 WE, oraz obarczona jest błędem w ocenie przez to, że Komisja stwierdziła, iż nie mogły być one uzasadnione nadrzędnymi względami interesu publicznego.
   Wreszcie skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła praco, oceniając przedmiotowy przepis krajowy w świetle zasady swobody przepływu usług.