title: Sprawa F-101/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 25 września 2014 r. – Osorio i in. przeciwko EEAS (Służba publiczna – Wynagrodzenie – Personel EEAS zatrudniony w państwach trzecich – Decyzja organu powołującego zmieniająca wykaz państw trzecich, w których warunki życia są równorzędne ze zwykłymi warunkami w Unii – Akt o charakterze generalnym – Dopuszczalność skargi – Coroczna ocena dodatku ze względu na warunki życia – Zniesienie)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/65

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 25 września 2014 r. – Osorio i in. przeciwko EEAS
      (Sprawa F-101/13) (1)

      ((Służba publiczna - Wynagrodzenie - Personel EEAS zatrudniony w państwach trzecich - Decyzja organu powołującego zmieniająca wykaz państw trzecich, w których warunki życia są równorzędne ze zwykłymi warunkami w Unii - Akt o charakterze generalnym - Dopuszczalność skargi - Coroczna ocena dodatku ze względu na warunki życia - Zniesienie))
      (2014/C 395/78)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Carla Osorio (Pointe aux Canonniers, Mauritius) i inni (przedstawiciel: S. Orlandi, avocat)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt i M. Silva, pełnomocnicy)

         Przedmiot sprawy

      Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 19 grudnia 2012 r., która weszła w życie w dniu 1 lipca 2013 r., o nieprzyznawaniu już urzędnikom zatrudnionym w Republice Mauritiusu dodatku ze względu na warunki życia, przewidzianego w art. 10 załącznika X do regulaminu pracowniczego.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Carla Osorio i inni skarżący, których nazwiska zostały wymienione w załączniku ponoszą własne koszty postępowania.

                  3)

                  Europejska Służba Działań Zewnętrznych pokrywa własne koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 367 z 14.12.2013, s. 41.


title: Sprawa F-101/10: Skarga wniesiona w dniu 15 października 2010 r. — Massez i in. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/63

         Skarga wniesiona w dniu 15 października 2010 r. — Massez i in. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa F-101/10)
   ()
   2011/C 30/124
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Lieven Massez (Luksemburg, Luksemburg) i in. (przedstawiciele: adwokaci A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności rozliczeń zaległego wynagrodzenia skarżących za okres od lipca do grudnia 2009 r. oraz rozliczeń ich wynagrodzenia od dnia 1 stycznia 2010 r. w ramach corocznego dostosowania wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników na podstawie rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1296/2009 z dnia 23 grudnia 2009 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komitetu do spraw zażaleń Trybunału Sprawiedliwości z dnia 29 czerwca 2010 r. oddalającej zażalenia skarżących na rozliczenia zaległego wynagrodzenia za okres od lipca do grudnia 2009 r. oraz rozliczenia wynagrodzenia od dnia 1 stycznia 2010 r.;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Sprawiedliwości w sprawie sporządzenia rozliczeń zaległego wynagrodzenia skarżących za okres od lipca do grudnia 2009 r. oraz rozliczeń wynagrodzenia od dnia 1 stycznia 2010 r.;

               —

               zasądzenie od Trybunału Sprawiedliwości wypłacenia skarżącym zaległego wynagrodzenia, powiększonego o odsetki za zwłokę;

               —

               obciążenie Trybunału Sprawiedliwości kosztami postępowania.


title: Sprawa C-418/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 4 lipca 2012 r. w sprawie T-329/11, TME SpA — Termomeccanica Ecologia przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 14 września 2012 r. przez TME SpA — Termomeccanica Ecologia

text:
               1.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/3

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 4 lipca 2012 r. w sprawie T-329/11, TME SpA — Termomeccanica Ecologia przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 14 września 2012 r. przez TME SpA — Termomeccanica Ecologia
   (Sprawa C-418/12 P)
   2012/C 373/03
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: TME SpA — Termomeccanica Ecologia (przedstawiciele: C. Malinconico, S. Fidanzia i A. Gigliola, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               Uchylenie postanowienia Sądu z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie T-329/11, notyfikowanego w dniu 9 lipca 2012 r., z powodów przedstawionych w uzasadnieniu, a w konsekwencji:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 20 kwietnia 2011 r. wykluczającej konieczność wszczęcia w stosunku do Rumunii postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom w związku z naruszeniem zasad i dyrektyw wspólnotowych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych oraz „Practical Guide to contract procedures financed from the General Budget of the European Communities in the context of external actions”;

               —

               zasądzenie od Komisji Europejskiej odszkodowania w wysokości 18 955 106 EUR albo w większej lub mniejszej kwocie uznanej za słuszną za szkody poniesione przez TME z powodu naruszenia prawa wspólnotowego popełnionego przez samą Komisję Europejską;

               —

               tytułem żądania ewentualnego — zasądzenie od Komisji Europejskiej odszkodowania za szkody związane z utratą szansy przez TME w wysokości 3 791 021 EUR albo w większej lub mniejszej kwocie uznanej za słuszną;

               —

               tytułem dalszego żądania ewentualnego — zasądzenie od Komisji Europejskiej odszkodowania za szkodę wynikającą ze zwłoki Komisji Europejskiej w wykonywaniu jej funkcji odpowiadającego całkowitej kwocie wydatków poniesionych przez TME w wysokości 73 044,32 albo w większej lub mniejszej kwocie uznanej za słuszną;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   TME twierdzi, że Komisja jest zobowiązana, na mocy postanowienia 2.4.12 PRAG i postanowienia 37 w tomie I oferty, do wydania uzasadnionej opinii („opinion”) w przedmiocie procedury zaskarżonej przez TME. Zdaniem TMA Komisja nie spełniła tego obowiązku.
   Ponadto według TME Komisja dopuściła się błędu, nie podejmując po otrzymaniu skargi TME z dnia 10 grudnia 2008 r. działań zmierzających do naprawienia oczywistego naruszenia prawa wspólnotowego i odzyskania środków finansowych przyznanych państwu rumuńskiemu w związku z przedmiotowym przetargiem.


title: Sprawa T-486/14: Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2016 r. – Stavytskyi/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie — Zamrożenie środków finansowych — Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Umieszczenie nazwiska skarżącego — Dowód zasadności umieszczenia w wykazie)

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/39

         Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2016 r. – Stavytskyi/Rada
   (Sprawa T-486/14) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Umieszczenie nazwiska skarżącego - Dowód zasadności umieszczenia w wykazie))
   (2016/C 098/51)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Edward Stavytskyi (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: J. Grayston, solicitor, P. Gjørtler, G. Pandey, D. Rovetta i M. Gambardella, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i J.P. Hix, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Rady 2014/216/WPZiB z dnia 14 kwietnia 2014 r. wykonującej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 111, s. 91) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 381/2014 z dnia 14 kwietnia 2014 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 111, s. 33 i sprostowanie: Dz.U. L 350, s. 16) w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego zostało umieszczone w wykazie osób, podmiotów i organów, do których stosuje się środki ograniczające.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Rady 2014/216/WPZiB z dnia 14 kwietnia 2014 r. wykonującej decyzję Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 381/2014 z dnia 14 kwietnia 2014 r. wykonującego rozporządzenie Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim akty te dotyczą Edwarda Stavytskyiego.

               2)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez E. Stavytskyiego.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 czerwca 2005 r. w sprawie T-158/03 Industrias Químicas del Vallés SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Dyrektywa 91/414/EWG — Środki ochrony roślin — Substancje czynne — Metalaksyl — Procedura udzielania zezwoleń — Dokumentacja skrócona i dokumentacja kompletna — Terminy — Zasada proporcjonalności — Nadużycie władzy)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/35

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 28 czerwca 2005 r.
   w sprawie T-158/03 Industrias Químicas del Vallés SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Dyrektywa 91/414/EWG - Środki ochrony roślin - Substancje czynne - Metalaksyl - Procedura udzielania zezwoleń - Dokumentacja skrócona i dokumentacja kompletna - Terminy - Zasada proporcjonalności - Nadużycie władzy)
   (2005/C 217/79)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie T-158/03 Industrias Químicas del Vallés SA, z siedzibą w Mollet del Vallés (Hiszpania), początkowo reprezentowana przez adwokatów C. Fernández Vicién, J. Sabatera Marotiasa i P. González-Espejo, a następnie przez adwokatów C. Fernández Vicién, J. Sabatera Marotiasa i I. Moreno-Tapia Rivas, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: S. Pardo Quintillán i B. Doherty, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/308/CE z dnia 2 maja 2003 r. dotyczącej niewłączania metalaksylu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną (Dz.U. L 113, str. 8), Sąd Pierwszej Instancji (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes, N.J. Forwood i S. Papasavvas, sędziowie; sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 28 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Industrias Químicas del Vallés SA, ponosi koszty niniejszej instancji, włączając w to koszty poniesione w postępowaniu w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 158 z 5.7.2003


title: Sprawa C-335/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Chemnitz (Niemcy) w dniu 3 sierpnia 2006 r. — Steffen Schubert przeciwko Landkreis Mittlerer Erzgebirgskreis

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Chemnitz (Niemcy) w dniu 3 sierpnia 2006 r. — Steffen Schubert przeciwko Landkreis Mittlerer Erzgebirgskreis
   (Sprawa C-335/06)
   (2006/C 261/20)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Chemnitz (Niemcy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Steffen Schubert.

      Strona pozwana: Landkreis Mittlerer Erzgebirgskreis.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodnie z art. 1 ust. 2 i art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. (1) państwo członkowskie może żądać od posiadacza prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim, aby złożył on do władz krajowych wniosek o uznanie prawa do skorzystania z tego uprawnienia do kierowania pojazdami w kraju, jeżeli uprzednio posiadaczowi zagranicznego wspólnotowego prawa jazdy odebrano prawo jazdy w kraju bądź zostało ono w inny sposób uchylone?
               Jeżeli odpowiedź będzie przecząca:

               2)

               Czy art. 1 ust. 2 w związku z art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/439/EWG należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie może na swoim terytorium odmówić uznania uprawnienia do kierowania pojazdami na podstawie prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim, jeżeli uprzednio posiadaczowi zagranicznego wspólnotowego prawa jazdy odebrano prawo jazdy w kraju bądź zostało ono w inny sposób uchylone, gdy upłynął zarządzony w związku z tym środkiem termin ponownego wydania prawa jazdy w kraju, zanim wydano prawo jazdy w innym państwie członkowskim i jeżeli na podstawie obiektywnych przesłanek (brak miejsca zamieszkania w państwie członkowskim, które wydało prawo jazdy i bezskuteczny wniosek o ponowne wydanie prawa jazdy w kraju) należy wnioskować, że poprzez uzyskanie zagranicznego wspólnotowego prawa jazdy miało nastąpić obejście ścisłych materialnych wymogów postępowania w sprawie ponownego wydania prawa jazdy, w szczególności badania medyczno-psychologicznego?

      (1)  Dz.U. L 237, str. 1.


title: Sprawa C-64/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 września 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Linz — Austria) — postępowanie karne przeciwko Ernstowi Engelmannowi (Swoboda świadczenia usług — Swoboda przedsiębiorczości — Uregulowanie krajowe ustanawiające system koncesji na prowadzenie gier losowych w kasynach — Otrzymanie koncesji zastrzeżone jedynie dla spółek akcyjnych z siedzibą na terytorium krajowym — Udzielenie wszystkich koncesji przy całkowitym braku postępowania przetargowego)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/9

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 września 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Linz — Austria) — postępowanie karne przeciwko Ernstowi Engelmannowi
      (Sprawa C-64/08) (1)

      (Swoboda świadczenia usług - Swoboda przedsiębiorczości - Uregulowanie krajowe ustanawiające system koncesji na prowadzenie gier losowych w kasynach - Otrzymanie koncesji zastrzeżone jedynie dla spółek akcyjnych z siedzibą na terytorium krajowym - Udzielenie wszystkich koncesji przy całkowitym braku postępowania przetargowego)
      (2010/C 288/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd krajowy

      Landesgericht Linz

         Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

      Ernst Engelmann

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landesgericht Linz — Wykładnia art. 43 WE i art. 49 WE — Uregulowanie krajowe zakazujące, pod groźbą sankcji karnych, prowadzenia gier losowych w kasynach bez uzyskania koncesji udzielanej przez właściwe władze, zastrzegające jednak możliwość otrzymania takiej koncesji, o okresie ważności maksymalnie 15 lat, wyłącznie dla spółek akcyjnych z siedzibą na terytorium krajowym, które nie mają oddziałów w innych państwach.

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 43 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego, które zastrzega prowadzenie gier losowych w ośrodkach gier wyłącznie dla podmiotów z siedzibą na terytorium tego państwa członkowskiego.

                  2)

                  Obowiązek przejrzystości wynikający z art. 43 WE i 49 WE a także z zasad równego traktowania i niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową sprzeciwia się udzieleniu wszystkich koncesji na prowadzenie ośrodków gier na terytorium państwa członkowskiego, przy całkowitym braku postępowania przetargowego.

         (1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008.


title: Sprawa C-297/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 17 czerwca 2014 r. – Dr. Rüdiger Hobohm przeciwko Benedikt Kampik Ltd & Co. KG, Benedikt Aloysius Kampik, Mar Mediterraneo Werbe- und Vertriebsgesellschaft für Immobilien SL

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 17 czerwca 2014 r. – Dr. Rüdiger Hobohm przeciwko Benedikt Kampik Ltd & Co. KG, Benedikt Aloysius Kampik, Mar Mediterraneo Werbe- und Vertriebsgesellschaft für Immobilien SL
   (Sprawa C-297/14)
   2014/C 303/29
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dr. Rüdiger Hobohm

      Strona pozwana: Benedikt Kampik Ltd & Co. KG, Benedikt Aloysius Kampik, Mar Mediterraneo Werbe- und Vertriebsgesellschaft für Immobilien SL

      Pytania prejudycjalne

   Czy konsument może na podstawie art. 15 ust. 1 lit. c) alternatywa druga w związku z art. 16 ust. 1 alternatywa druga rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 (1) z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych wytoczyć powództwo przed sąd właściwy ze względu na swoje miejsce zamieszkania przeciwko swojemu kontrahentowi wykonującemu działalność zawodową lub gospodarczą w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, gdy wprawdzie umowa stanowiąca podstawę powództwa nie wchodzi bezpośrednio w zakres takiej działalności kontrahenta, która jest kierowana do państwa członkowskiego będącego miejscem zamieszkania konsumenta, to jednak umowa ta służy urzeczywistnieniu zysku gospodarczego, który jest celem uprzednio zawartej między stronami i już zrealizowanej innej umowy, objętej zakresem zastosowania cytowanych na wstępie przepisów?

      (1)  Dz.U. L 12, s. 1.


title: Sprawa T-519/14: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2014 r. – Grupo Morera & Vallejo y DSA przeciwko Komisji

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/49

         Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2014 r. – Grupo Morera & Vallejo y DSA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-519/14)
   2014/C 303/58
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Grupo Morera & Vallejo, SL (Sewilla, Hiszpania), DSA, Defensa y Servicios del Asegurado, SA (Sewilla, Hiszpania) (przedstawiciele: E. Navarro Varona, P. Vidal Martínez i G. Canalejo Lasarte, abogados)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie na podstawie art. 263 TFUE nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła w niej istnienie pomocy państwa i nakazała jej odzyskanie od inwestorów;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1, 2 i 4.1 tej decyzji w zakresie, w jakim Komisja wskazała w nich tych inwestorów AIE jako beneficjentów pomocy, którzy winni dokonać jej zwrotu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, uznanie za bezskuteczny skierowany do inwestorów zawarty w art. 4.1 in fine nakaz odzyskania pomocy jako sprzeczny z zasadami pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań ze względu na to, że nakaz odzyskania pomocy nie może zostać skierowany wcześniej niż nastąpiła publikacja decyzji o wszczęciu postępowania;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 tej decyzji i uznanie za niezgodną z prawem zaproponowaną w jej pkt 263 i 167 metodologię określania rzekomej korzyści, której wartość winni zwrócić inwestorzy i której wartość winna zostać ze względu na pewne wartości obniżona;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4.1 zaskarżonej decyzji dotyczącego „zakazu przenoszenia ciężaru odzyskania pomocy na inne podmioty” ze względu na to, że zawiera on rozstrzygnięcie w przedmiocie legalności zawieranych z podmiotami trzecimi postanowień umownych w przedmiocie kwot, jakie inwestorzy winni zwrócić państwu hiszpańskiemu, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty podniesione w tej sprawie są podobne do tych podniesionych już w sprawach T-401/14, Duro Felguera/Komisja, T-700/13, Bankia/Komisja i T-500/14, Derivados del Flúor/Komisja.


title: Sprawa C-119/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny w Warszawie – Polska) – Biuro podróży „Partner” sp. z o.o. sp. k. w Dąbrowie Górniczej/Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 93/13/EWG — Dyrektywa 2009/22/WE — Ochrona konsumentów — Skutek erga omnes wpisu nieuczciwych warunków umownych do rejestru jawnego — Kara pieniężna nałożona na przedsiębiorcę, który stosował warunki uznane za tożsame z warunkami wpisanymi do wspomnianego rejestru — Przedsiębiorca, który nie był stroną w postępowaniu zakończonym stwierdzeniem nieuczciwego charakteru danego warunku umownego — Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Pojęcie „sądu krajowego, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego”)

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/7

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny w Warszawie – Polska) – Biuro podróży „Partner” sp. z o.o. sp. k. w Dąbrowie Górniczej/Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
   (Sprawa C-119/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 93/13/EWG - Dyrektywa 2009/22/WE - Ochrona konsumentów - Skutek erga omnes wpisu nieuczciwych warunków umownych do rejestru jawnego - Kara pieniężna nałożona na przedsiębiorcę, który stosował warunki uznane za tożsame z warunkami wpisanymi do wspomnianego rejestru - Przedsiębiorca, który nie był stroną w postępowaniu zakończonym stwierdzeniem nieuczciwego charakteru danego warunku umownego - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Pojęcie „sądu krajowego, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego”))
   (2017/C 053/08)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Apelacyjny w Warszawie

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Biuro podróży „Partner” sp. z o.o. sp. k. w Dąbrowie Górniczej

      Strona pozwana: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

      Sentencja

               1)

               Artykuł 6 ust. 1 i art. 7 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich w związku z art. 1 i 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/22/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie nakazów zaprzestania szkodliwych praktyk w celu ochrony interesów konsumentów należy w świetle art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by stosowanie postanowień wzorców umów o treści tożsamej z treścią postanowień uznanych za niedozwolone prawomocnym wyrokiem sądu i wpisanych do krajowego rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone mogło zostać uznane w stosunku do innego przedsiębiorcy, który nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wpisem owych postanowień do wspomnianego rejestru, za działanie bezprawne, stanowiące podstawę nałożenia kary pieniężnej z tego tytułu, pod warunkiem – czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego – że przedsiębiorcy temu przysługuje skuteczny środek prawny zarówno przeciwko decyzji uznającej tożsamość porównywanych postanowień, obejmujący kwestię, czy – przy uwzględnieniu wszystkich istotnych okoliczności właściwych danej sprawie – owe postanowienia są materialnie identyczne, zwłaszcza pod względem wywoływanych przez nie szkodliwych dla konsumentów skutków, jak i przeciwko decyzji ustalającej w danym wypadku kwotę kary pieniężnej.

               2)

               Artykuł 267 akapit trzeci TFUE należy interpretować w ten sposób, że sąd taki jak sąd odsyłający, którego orzeczenia wydane w ramach sporu takiego jak spór w postępowaniu głównym mogą stać się przedmiotem skargi kasacyjnej, nie może zostać zakwalifikowany jako „sąd krajowy, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego”.

      (1)  Dz.U. C 198 z 15.6.2015.


title: Sprawa T-424/11: Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2014 r. – ClientEarth przeciwko Komisji

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/34

         Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2014 r. – ClientEarth przeciwko Komisji
   (Sprawa T-424/11)
   2014/C 303/43
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ClientEarth (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci O. Brouwer, F. Heringa i J. Wolfhagen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji odmawiającej udzielenia skarżącemu dostępu do dokumentów wnioskowanych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, doręczonej skarżącemu w piśmie z dnia 3 kwietnia 2014 r. o sygnaturze SG.B.4/LR/rc – sg.dsg2.b.4(2014) 1028887;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania zgodnie z art. 87 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami poniesionymi przez ewentualnych interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżący domaga się stwierdzenia nieważności decyzji Komisji odmawiającej udzielenia dostępu do sprawozdania Komisji w sprawie oceny skutków, a także opinii Rady ds. Oceny Skutków w sprawie dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska dotyczącej transpozycji trzeciego filaru konwencji z Århus do prawa Unii Europejskiej i państw członkowskich.
   Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty:

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku zastosowania art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001 (1) oraz naruszenia przez Komisję obowiązku uzasadnienia. W ocenie skarżącego Komisja błędnie zinterpretowała i zastosowała przewidziany w tym przepisie wyjątek od zasady dostępu do dokumentów, jako że dokumenty, o które się zwrócono, nie wchodzą w skład procesu podejmowania decyzji przez Komisję. Skarżący podnosi też, że Komisja nie uzasadniła dlaczego przepis ten ma zastosowanie.

               2.

               Zarzut drugi, podniesiony pomocniczo, dotyczący błędnego zastosowania art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001 oraz naruszenia obowiązku uzasadnienia. W ocenie skarżącego nawet gdyby przepis ten miał zastosowanie, Komisja nie wykazała, że udostępnienie mu żądanych dokumentów naruszyłoby proces podejmowania decyzji przez tę instytucję oraz nie udzieliła konkretnych wyjaśnień w tym zakresie.

               3.

               Zarzut trzeci, podniesiony pomocniczy, dotyczący błędnego zastosowania kryterium nadrzędnego interesu publicznego, o którym mowa w art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001, oraz naruszenia obowiązku uzasadnienia. W ocenie skarżącego nawet gdyby przepis ten miał zastosowanie, Komisja błędnie zinterpretowała i zastosowała kryterium wyważenia nadrzędnego interesu publicznego oraz nie wykazała, że nadrzędny interes publiczny nie przemawia za udostępnieniem żądanych dokumentów. Skarżący podnosi też, że wyjaśnienia Komisji w tym względzie są niewystarczające.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 1, t. 3, s. 331).


title: Sprawy połączone C-511/15 i C-512/15: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 12 października 2016 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Prekršajni Sud u Bjelovaru – Chorwacja) – Renata Horžić (C-511/15), Siniša Pušić (C-512/15)/Privredna banka Zagreb d.d., Božo Prka (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Umowy o kredyt konsumencki — Dyrektywa 2008/48/WE — Umowa o kredyt dotyczący nieruchomości — Zmienna stopa oprocentowania — Obowiązki ciążące na kredytodawcy — Przepisy prawa krajowego mające zastosowanie do umów obowiązujących w dniu wejścia w życie tych przepisów — Brak możliwości stosowania dyrektywy 2008/48)

text:
               19.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 475/8

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 12 października 2016 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Prekršajni Sud u Bjelovaru – Chorwacja) – Renata Horžić (C-511/15), Siniša Pušić (C-512/15)/Privredna banka Zagreb d.d., Božo Prka
   (Sprawy połączone C-511/15 i C-512/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Umowy o kredyt konsumencki - Dyrektywa 2008/48/WE - Umowa o kredyt dotyczący nieruchomości - Zmienna stopa oprocentowania - Obowiązki ciążące na kredytodawcy - Przepisy prawa krajowego mające zastosowanie do umów obowiązujących w dniu wejścia w życie tych przepisów - Brak możliwości stosowania dyrektywy 2008/48))
   (2016/C 475/11)
   Język postępowania: chorwacki

      Sąd odsyłający

   Prekršajni Sud u Bjelovaru

      Strony w postępowaniach głównych

      Oskarżyciele: Renata Horžić (C-511/15), Siniša Pušić (C-512/15)

      Obwinieni: Privredna banka Zagreb d.d., Božo Prka

      Sentencja

   Artykuł 23 i art. 30 ust. 1 dyrektywy 2008/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/201/EWG należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom prawa krajowego takim jak te rozpatrywane w postępowaniach głównych, które to przepisy wymagają od kredytodawcy, pod rygorem sankcji karnych, przestrzegania obowiązków dotyczących zmiennej stopy oprocentowania w odniesieniu do umów o kredyt obowiązujących w dniu wejścia w życie tych przepisów, ponieważ te umowy o kredyt nie należą do przedmiotowego zakresu stosowania owej dyrektywy, a ponadto obowiązki te nie stanowią transpozycji tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016.


title: Sprawa C-25/13: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 30 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo n °17 de Barcelona – Hiszpania) – France Telecom España, SA przeciwko Organismo de Gestión Tributaria de la Diputación de Barcelona (Odesłanie prejudycjalne — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Dyrektywa 2002/20/WE — Pobierana od operatorów świadczących usługi łączności elektronicznej opłata za użytkowanie dla celów prywatnych i za szczególne korzystanie z lokalnego mienia publicznego — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Odpowiedź, która może zostać w sposób jednoznaczny wyprowadzona z orzecznictwa)

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/18

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 30 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 17 de Barcelona – Hiszpania) – France Telecom España, SA przeciwko Organismo de Gestión Tributaria de la Diputación de Barcelona
   (Sprawa C-25/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Dyrektywa 2002/20/WE - Pobierana od operatorów świadczących usługi łączności elektronicznej opłata za użytkowanie dla celów prywatnych i za szczególne korzystanie z lokalnego mienia publicznego - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Odpowiedź, która może zostać w sposób jednoznaczny wyprowadzona z orzecznictwa))
   2014/C 112/21
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 17 de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: France Telecom España, SA

      Strona pozwana: Organismo de Gestión Tributaria de la Diputación de Barcelona

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Juzgado de lo Contencioso Administrativo no 17 de Barcelona – Wykładnia art. 13 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach) (Dz.U. L 108, s. 21) – Opłaty za prawo użytkowania oraz prawo instalowania urządzeń – Gminne mienie publiczne – Przeniesienie praw i przeniesienie zarządu użytkowaniem

      Sentencja

   Uwzględniając wyrok z dnia 12 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-55/11, C-57/11 i C-58/11 Vodafone España i France Telecom España, wykładni prawa Unii należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się ono stosowaniu opłaty z tytułu użytkowania i korzystania z zasobów znajdujących się nad lub pod własnością publiczną lub prywatną w rozumieniu art. 13 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach) w odniesieniu do świadczących usługi łączności elektronicznej operatorów, którzy nie są właścicielami tych zasobów.

      (1)  Dz.U. C 108 z 13.04.2013.


title: Sprawa T-328/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 października 2008 r. — Wilms przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga o odszkodowanie — Służba publiczna — Awans — Przyznanie punktów pierwszeństwa)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/25

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 października 2008 r. — Wilms przeciwko Komisji
   (Sprawa T-328/04) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie - Służba publiczna - Awans - Przyznanie punktów pierwszeństwa)
   (2008/C 313/44)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Günter Wilms (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci M. van der Woude i V. Landes a następnie adwokat M. van der Woude)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo H. Tserepa-Lacombe i V. Joris, a następnie V. Joris i G. Berscheid, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata D. Waelbroecka)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności:

               —

               decyzji dyrektora generalnego służby prawnej Komisji przyznającej skarżącemu tylko jeden punkt pierwszeństwa dyrekcji generalnej z tytułu procesu przyznawania awansów 2003, doręczonej skarżącemu w dniu 2 lipca 2003 r. i potwierdzonej decyzją organu powołującego doręczoną w dniu 19 grudnia 2003;

               —

               decyzji organu powołującego nieprzyznającej skarżącemu żadnego punktu specjalnego pierwszeństwa za dodatkowe obowiązki w interesie instytucji z tytułu procesu przyznawania awansów 2003, doręczonej przy użyciu systemu Sysper 2 w dniu 19 grudnia 2003 r.;

               —

               następujących decyzji: decyzji organu powołującego przyznającej skarżącemu w sumie 19 punktów z tytułu procesu przyznawania awansów 2003; listy zasług urzędników grupy zaszeregowania A6 w procesie przyznawania awansów 2003, opublikowanej w Informacjach administracyjnych nr 69-2003 z dnia 13 listopada 2003 r.; listy urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania A5 z tytułu procesu przyznawania awansów 2003, opublikowanej w Informacjach administracyjnych nr 73-2003 z dnia 27 listopada 2003 r.; w każdym razie, decyzji odmawiającej wpisania nazwiska skarżącego na te listy;

               —

               ile zachodzi taka potrzeba, decyzji organu powołującego z dnia 14 czerwca 2004 r. oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącego w dniu 12 lutego 2004 r.;

               —

               decyzji organu powołującego z dnia 17 kwietnia 2007 r. nieprzyznającej skarżącemu żadnego punktu dodatkowego pierwszeństwa z tytułu procesu przyznawania awansów 2003;

         i żądanie 5 tys. EUR odszkodowania.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji ustalających sumę punktów awansu skarżącego na 19 i odmawiających wpisania skarżącego na listę urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania A5 z tytułu procesu przyznawania awansów 2003.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004.


title: Sprawa C-300/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złoóżny postanowieniem Bundesfinanzhof z dnia 17 maja 2005 r. w sprawie Hauptzollamt Hamburg-Jonas przeciwko ZVK Zuchtvieh-Kontor GmbH

text:
               1.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złoóżny postanowieniem Bundesfinanzhof z dnia 17 maja 2005 r. w sprawie Hauptzollamt Hamburg-Jonas przeciwko ZVK Zuchtvieh-Kontor GmbH
   (Sprawa C-300/05)
   (2005/C 243/14)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 27 lipca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesfinanzhof z dnia 17 maja 2005 r. w sprawie Hauptzollamt Hamburg-Jonas przeciwko ZVK Zuchtvieh-Kontor GmbH.
   Bundesfinanzhof zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy czas załadunku i rozładunku należy do „czasu podróży” w rozumieniu punktu 48 ust. 4 lit. d) załącznika do dyrektywy 91/628/EWG (1) dotyczącej ochrony zwierząt podczas transportu (w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę 95/29/EG (2))?

      (1)  Dz.U. L 340, str. 17

      (2)  Dz.U. L 148, str. 52


title: Sprawa T-287/11: Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2011 r. — Heitkamp BauHolding przeciwko Komisji

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/21

         Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2011 r. — Heitkamp BauHolding przeciwko Komisji
   (Sprawa T-287/11)
   2011/C 238/39
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Heitkamp BauHolding (Herne, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt W. Niemann)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 26 stycznia 2011 r. w brzmieniu nadanym jej przez sprostowanie z dnia 15 kwietnia 2011 r. (zgodnie z dotychczasowym stanem wiedzy strony skarżącej dotychczas nieopublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej);

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

               —

               Klauzula przewidująca możliwość przenoszenia strat (Sanierungsklausel) zawarta w § 8 lit. c) ust. 1 lit. a) niemieckiej Körperschaftssteuergesetz (ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zwanej dalej „KStG”) nie stanowi środka pomocy państwa w rozumieniu art. 107 TFUE. Pozwana popełniła błąd już na etapie klasyfikacji systemu referencji, jako że za punkt wyjścia przyjęła system referencji „Przepisy przewidujące odliczenie straty przez osoby prawne, w których dochodzi do zakupu udziałów lub akcji”. W rzeczywistości system referencji stanowi raczej czasowo nieograniczona możliwość przenoszenia strat, która — jako emanacja obiektywnej ceny netto — obowiązuje również w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.

               —

               Przewidziany w § 8 lit. c) KStG brak możliwości przeniesienia straty musi być zatem kwalifikowany jako wyjątek, podczas gdy klauzula przewidująca możliwość przeniesienia straty zawarta w § 8 lit. c) ust. 1 lit. a) KStG, stanowi wyjątek od tego wyjątku, a więc de facto ustanawia ona zasadę ogólną, która wyraża zasadę proporcjonalności obowiązku podatkowego względem uzyskiwanego dochodu (Leistungsfähigkeitsprinzip) również w przypadku przedsiębiorstw wymagających restrukturyzacji.

               —

               Pozwana przyznaje co prawda, że „system referencji stanowi niemiecki system podatku dochodowego od osób prawnych w obecnie obowiązującym brzmieniu”, nie zauważa jednak, że wraz z wejściem w życie Wachstumsbeschleunigungsgesetz (ustawy w sprawie przyspieszenia wzrostu gospodarczego) sytuacja prawa w Republice Federalnej Niemiec uległa zmianie. Po wprowadzeniu uregulowania dotyczącego cichej rezerwy (Stille-Reserve-Klausel) w § 8 lit. c) KStG w przypadku zmiany udziałowców przedsiębiorstwa, które nie wymaga restrukturyzacji dochodzi do odliczania i przenoszenia strat do wysokości cichej rezerwy. W związku z tym uregulowanie dotyczące cichej rezerwy może być w stosunku do przedsiębiorstw, które nie wymagają restrukturyzacji uważane za odpowiednik klauzuli przewidującej możliwość przenoszenia strat obowiązującej względem przedsiębiorstw znajdujących się w sytuacji kryzysowej, ponieważ w innym przypadku przedsiębiorstwa wymagające restrukturyzacji zostałyby potraktowane mniej korzystnie także na poziomie strukturalnym.

               —

               Kwestionowane przez pozwaną odmienne traktowanie przedsiębiorstw wymagających i niewymagających restrukturyzacji przez klauzulę przewidującą możliwość przenoszenia strat nie stanowi w tym zakresie środka o charakterze selektywnym, lecz konkretyzację zasady proporcjonalności obowiązku podatkowego względem uzyskiwanego dochodu, znajdującej od zawsze oparcie w konstytucji niemieckiej (Grundgesetz). To odmienne traktowanie stanowi element wewnętrznej logiki systemu referencji. Klauzula przewidująca możliwość przeniesienia straty jest więc w tym zakresie zgodna z podstawowymi i wiodącymi zasadami niemieckiego systemu podatkowego.

               —

               Z punktu widzenia podstawowych zasad systemu wprowadzenie klauzuli przewidującej możliwość przeniesienie straty w § 8 lit. c) KStG stanowi w każdym razie środek „uzasadniony przez charakter bądź wewnętrzną strukturę systemu podatkowego”, który odzwierciedla jego wewnętrzną strukturę jedynie w części.


title: Sprawa C-353/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 31 lipca 2007 r. — Sanofi Aventis SpA przeciwko Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA)

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 31 lipca 2007 r. — Sanofi Aventis SpA przeciwko Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA)
   (Sprawa C-353/07)
   (2007/C 247/11)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sanofi Aventis SpA

      Strona pozwana: Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA)
   Pytania prejudycjalne

               1)

               W dalszej części, po przepisach zawartych w art. 2 i 3 (1), które dotyczą relacji między władzami państwa członkowskiego i przedsiębiorstwami farmaceutycznymi — przewidując określenie ceny produktu leczniczego lub podjęcie decyzji co do jej podniesienia na wniosek tych [ostatnich], ale pod warunkiem zatwierdzenia przez właściwe władze, czyli w wyniku dialogu między samym przedsiębiorstwem a władzami właściwymi w zakresie kontroli wydatków na produkty lecznicze — art. 4 ust. 1 reguluje sytuację, „gdy ceny na wszystkie produkty lecznicze lub na pewne ich grupy zostały zamrożone”, określając takie zamrożenie cen jako ogólny środek, którego utrzymanie uzależnione jest od kontroli, przeprowadzanej co najmniej raz do roku, w świetle kryteriów makroekonomicznych występujących w państwie członkowskim.
               Przepis przyznaje właściwym władzom 90-dniowy terminy na podjęcie decyzji, stanowiąc, że po jego upływie ogłaszają one czy i jakie obniżki lub podwyżki cen zostaną wprowadzone.
               Należy rozstrzygnąć kwestie,
               czy przepis ten w części, która odnosi się do „[ewentualnych obniżek cen]”, należy rozumieć w ten sposób, że oprócz ogólnego środka w postaci zamrożenia cen na wszystkie produkty lecznicze lub niektóre ich grupy, można zastosować inny ogólny środek w postaci obniżenia cen na wszystkie produkty lecznicze lub niektóre ich grupy, czy też „[ewentualne obniżenie cen]” odnosi się wyłącznie do produktów leczniczych, których ceny zostały zamrożone;

               2)

               czy art. 4 ust. 1, w części w której zobowiązuje właściwe władze państwa członkowskiego do sprawdzenia co najmniej raz do roku, w przypadku zamrożenia cen, czy warunki makroekonomiczne usprawiedliwiają utrzymanie niezmienionych zamrożonych cen, należy interpretować w ten sposób, że jeżeli w odpowiedzi na pytanie pierwsze zostanie uznane, że dopuszcza się obniżenie cen, możliwe jest odwołanie się do takiego środka wielokrotnie w ciągu roku oraz wielokrotnie w ciągu kilku la (od 2002 r. do 2010 r.);

               3)

               czy w rozumieniu wspomnianego art. 4, interpretowanego w świetle założeń przyjętych zgodnie z głównym celem środków kontroli cen produktów leczniczych, jakim jest „wspieranie zdrowia publicznego poprzez zapewnienie odpowiedniego zaopatrzenia w produkty lecznicze dostępne po umiarkowanych cenach oraz unikanie różnic we wspomnianych środkach mogących wpływać na handel produktami leczniczymi wewnątrz Wspólnoty lub zakłócać go” — możliwe jest przyjęcie środków, które odwołują się do „przewidywanej” a nie „ustalonej” kwoty wydatków (pytanie obejmuje obydwa przypadki);

               4)

               czy można uznać, że obowiązek wskazania obiektywnych i przejrzystych kryteriów, umożliwiających kontrolę działań właściwych władz (w odniesieniu do okresu do dnia 31 grudnia 2006 r.) i ustawodawcy (od dnia 1 stycznia 2007 r.) jest w pełni spełniony poprzez określenie wymogów związanych z progiem wydatków na produkty lecznicze, jaki każde państwo członkowskie jest uprawnione ustalić, oraz wymogów związanych z ich ograniczeniem, a w szczególności poprzez dane dotyczące wszystkich wydatków na zdrowie lub bardziej szczegółowo dane dotyczące wyłącznie wydatków na produkty lecznicze;

               5)

               czy wynikające z dyrektywy zasady przejrzystości i uczestnictwa przedsiębiorstw zainteresowanych zamrożeniem lub ogólnym obniżeniem cen produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że powinno się przewidzieć w każdej sytuacji możliwości odstępstwa od narzuconej ceny (art. 4 ust. 2) oraz rzeczywisty udział przedsiębiorstwa przedstawiającego wniosek, w wyniku czego władze administracyjne w przypadku ewentualnej odmowy są zobowiązane taką odmowę uzasadnić.

      (1)  Dyrektywa Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotycząca przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych (Dz.U. L 40, str. 8).


title: Sprawa T-185/06: Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2011 r. — Air liquide przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Nadtlenek wodoru i nadboran sodu — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/20

         Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2011 r. — Air liquide przeciwko Komisji
   (Sprawa T-185/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Nadtlenek wodoru i nadboran sodu - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Obowiązek uzasadnienia)
   2011/C 226/37
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Air liquide, société anonyme pour l’étude et l’exploitation des procédés Georges Claude (Paryż, Francja) (przedstawiciele: R. Saint-Esteben, M. Pittie i P. Honoré, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Arbault i O. Beynet, a następnie V. Bottka, P. Van Nuffel i B. Gencarelli, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2006) 1766 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 [p]orozumienia o EOG (sprawa COMP/F/38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran sodu) w zakresie dotyczącym skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2006) 1766 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran sodu) w zakresie, w jakim dotyczy Air liquide, SA pour l’étude et l’exploitation des procédés Georges Claude.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa T-256/13: Wyrok Sądu z dnia 1 października 2014 r. – Włochy przeciwko Komisji (Polityka społeczna – Programy działań Wspólnoty na rzecz młodzieży – Częściowy zwrot wypłaconego finansowania – Niekwalifikowanie się niektórych kwot – Przekroczenie progu przewidzianego dla określonej kategorii działań – Wdrożenie przez agencje krajowe procedur odzyskiwania nienależnie wypłaconych kwot od beneficjentów końcowych)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/44

      Wyrok Sądu z dnia 1 października 2014 r. – Włochy przeciwko Komisji
      (Sprawa T-256/13) (1)

      ((Polityka społeczna - Programy działań Wspólnoty na rzecz młodzieży - Częściowy zwrot wypłaconego finansowania - Niekwalifikowanie się niektórych kwot - Przekroczenie progu przewidzianego dla określonej kategorii działań - Wdrożenie przez agencje krajowe procedur odzyskiwania nienależnie wypłaconych kwot od beneficjentów końcowych))
      (2014/C 395/54)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierany przez W. Ferrante, avvocato dello Stato)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: C. Cattabriga, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, pisma Komisji Ares (2013) 237719 z dnia 22 lutego 2013 r., skierowanego do Agenzia nazionale per i giovani (krajowej agencji ds. młodzieży, Włochy), zapowiadającego sporządzenie noty debetowej na kwotę wynoszącą ogółem 1 486 485,90 EUR, składającą się z kwoty w wysokości 52 036,24 EUR z tytułu wydatków poniesionych na szkolenia w zakresie wolontariatu europejskiego oraz kwoty w wysokości 183 729,72 EUR z tytułu kwot nieodzyskanych przez Agenzia nazionale per i giovani od beneficjentów końcowych w odniesieniu do okresu do 2000 do 2004 r. oraz, po drugie, pisma Komisji Ares (2013) 267064 z dnia 28 lutego 2013 r., skierowanego do Dipartimento della gioventù e del servizio civile nazionale (departamentu ds. młodzieży i krajowej służby cywilnej, Włochy), w którym zawarte były wnioski z końcowej oceny poświadczenia wiarygodności oraz z rocznego sprawozdania wskazanej agencji za rok 2011.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 178 z 22.6.2013.


title: Sprawa F-62/15: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2015 r. – ZZ i ZZ/Parlament

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/49

         Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2015 r. – ZZ i ZZ/Parlament
   (Sprawa F-62/15)
   (2015/C 213/79)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji obniżających współczynnik korygujący mający zastosowanie do emerytury skarżących, zamieszkałych w Danii, wynikających z ich odcinków emerytury za czerwiec 2014 r. oraz zadośćuczynienie krzywdzie doznanej z racji rozbieżnych i wewnętrznie sprzecznych informacji udzielanych na uzasadnienie zaskarżonych decyzji.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji zawartych w odcinkach emerytury z czerwca 2014 r., w drodze których współczynnik korygujący mający zastosowanie do emerytury skarżących uległ obniżeniu z dniem 1 stycznia 2014 r.;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania oraz nakazanie mu zapłaty kwoty określonej ex aequo et bono tytułem zadośćuczynienia za wyrządzoną krzywdę.


title: Sprawa T-214/04: Skarga wniesiona dnia 8 czerwca 2004 r. przez Royal County of Berkshire Polo Club Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/28

         Skarga wniesiona dnia 8 czerwca 2004 r. przez Royal County of Berkshire Polo Club Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-214/04)
   (2004/C 217/50)
   Język postępowania do określenia na mocy art. 131§2 regulaminu – język, w którym została sporządzona skarga: angielski
   Dnia 8 czerwca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) przez Royal County of Berkshire Polo Club Ltd., z siedzibą w Windsorze (Zjednoczone Królestwo), reprezentowaną przez J. H. Maitland Walker, Solicitor, i D. McFarland, Barrister.
   Drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą było The Polo/Lauren Company LP.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 25 marca 2004 r. w sprawie R 273/2002-1 odrzucającej zgłoszenie strony skarżącej;

               —

               obciążenie kosztami Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający znak towarowy:

               Strona skarżąca

               Zgłoszony znak towarowy:

               Graficzny znak towarowy „ROYAL COUNTY OF BERKSHIRE POLO CLUB” dla towarów z klasy 3 (preparaty do czyszczenia itd.)

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na który powołano się w sprzeciwie:

               Polo Lauren Company LP

               Sporny znak towarowy lub oznaczenie:

               Krajowe znaki towarowe, graficzny i słowny, zawierające słowo „POLO”

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów; odmowa rejestracji

               Uzasadnienie skargi:

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (1). Strona skarżąca podnosi, że przedmiotowe znaki towarowe nie są do siebie podobne.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, str.1).


title: Sprawa T-85/15: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2015 r. – Alfa Wassermann Hungary/OHIM – Pharma Mar (YLOELIS)

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/43

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2015 r. – Alfa Wassermann Hungary/OHIM – Pharma Mar (YLOELIS)
   (Sprawa T-85/15)
   (2015/C 118/55)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alfa Wassermann Hungary kft (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciele: adwokaci M. Best, U. Pfleghar i S. Schäffner)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Pharma Mar, SA (Colmenar Viejo, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „YLOELIS” – zgłoszenie nr 1 0 9 14  431

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie R 1100/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 24 lutego 2014 r. (postępowanie w sprawie sprzeciwu nr B 2 0 66  184);

               —

               oddalenie sprzeciwu nr B 2 0 66  184 w całości;

               —

               obciążenie OHIM i wnoszącego sprzeciw kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia  24 listopada 2005 r.  w sprawie C-506/03 Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Pomoc finansowa — Studium wykonalności — Umowa o przeniesienie praw własności intelektualnej)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 24 listopada 2005 r.
   w sprawie C-506/03 Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Pomoc finansowa - Studium wykonalności - Umowa o przeniesienie praw własności intelektualnej)
   (2006/C 36/12)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-506/04, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, wniesioną w dniu 26 listopada 2003 r., Republika Federalna Niemiec (pełnomocnik: M. Lumpa, wspierany przez adwokata C. von Donata) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: G. Zavvos i C. Schmidt, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura), Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenaerts, pełniący funkcję prezesa czwartej izby, M. Ilešič i E. Levits (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: K. Sztranc, administrator, wydał w dniu 24 listopada 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Skarga zostaje oddalona.

               2.

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 47 z 21.2.2004


title: Sprawa T-171/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 czerwca 2008 r. — Avaya przeciwko OHIM — ZyXEL Communications (VANTAGE CNM)

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/30

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 czerwca 2008 r. — Avaya przeciwko OHIM — ZyXEL Communications (VANTAGE CNM)
   (Sprawa T-171/07) (1)

   (2008/C 183/58)

      Język postępowania: angielski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007.


title: Sprawa C-428/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank ‘s-Gravenhage — Niderlandy) — Monsanto Technology LLC przeciwko Cefetra BV i in. (Własność przemysłowa i handlowa — Ochrona prawna wynalazków biotechnologicznych — Dyrektywa 98/44/WE — Artykuł 9 — Patent chroniący produkt zawierający albo stanowiący informację genetyczną — Materiał zawierający opatentowany produkt — Ochrona — Przesłanki)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/7

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank ‘s-Gravenhage — Niderlandy) — Monsanto Technology LLC przeciwko Cefetra BV i in.
   (Sprawa C-428/08) (1)

   (Własność przemysłowa i handlowa - Ochrona prawna wynalazków biotechnologicznych - Dyrektywa 98/44/WE - Artykuł 9 - Patent chroniący produkt zawierający albo stanowiący informację genetyczną - Materiał zawierający opatentowany produkt - Ochrona - Przesłanki)
   2010/C 234/10
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank ‘s-Gravenhage

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Monsanto Technology LLC

      Strona pozwana: Cefetra BV, Cefetra Feed Service BV, Cefetra Futures BV, Alfred C. Toepfer International GmbH

      Interwenient popierający stronę pozwaną: państwo argentyńskie

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank ‘s-Gravenhage — Wykładnia art. 9 dyrektywy 98/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 1998 r. w sprawie ochrony prawnej wynalazków biotechnologicznych (Dz.U. L 213, s. 13) — Zakres ochrony prawnej przyznanej przez patent — Produkt (sekwencja DNA) stanowiący część materiału (mączki sojowej) przywiezionego do Unii Europejskiej — Bezwzględna ochrona przyznana sekwencji DNA przez przepisy krajowe — Patent udzielony przed uchwaleniem dyrektywy — Artykuły 27 i 30 porozumienia TRIPS

      Sentencja

               1)

               Artykuł 9 dyrektywy 98/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 1998 r. w sprawie ochrony prawnej wynalazków biotechnologicznych należy interpretować w ten sposób, że nie przyznaje on ochrony praw z patentu w okolicznościach takich, jak stan faktyczny przed sądem krajowym, w sytuacji, gdy opatentowany produkt znajduje się w mączce sojowej, gdzie nie spełnia on funkcji, w odniesieniu do której został opatentowany, jednakże spełniał ją wcześniej w roślinie soi, z której powstała omawiana mączka w drodze przetworzenia lub też mógłby on ewentualnie ponownie spełniać tę funkcję po jego wyizolowaniu z mączki i wprowadzeniu do komórki organizmu żywego.

               2)

               Artykuł 9 dyrektywy dokonuje wyczerpującej harmonizacji w odniesieniu do ochrony, którą przyznaje, tak iż zakazuje on, by przepisy krajowe przyznawały bezwzględną ochronę opatentowanemu produktowi jako takiemu, niezależnie od tego, czy spełnia on swoją funkcję w materiale, w skład którego wchodzi.

               3)

               Powoływanie się przez właściciela patentu udzielonego przed uchwaleniem dyrektywy na bezwzględną ochronę opatentowanego produktu przysługującą mu na mocy ówcześnie obowiązującego prawa krajowego byłoby niezgodne z art. 9 dyrektywy.

               4)

               Artykuły 27 i 30 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej, zawartego w załączniku 1C do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO), sporządzonego w Marakeszu dnia 15 kwietnia 1994 r. i zatwierdzonego decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotyczącą zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach rundy urugwajskiej (1986–1994), pozostają bez wpływu na wykładnię art. 9 dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa F-54/05: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 września 2008 r. — Ehrhardt przeciwko Parlamentowi

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/67

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 września 2008 r. — Ehrhardt przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-54/05) (1)

   (2008/C 301/130)

      Język postępowania: francuski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy w związku z zawarciem ugody.

      (1)  Dz.U. C 229 z 17.9.2005, s. 29.


title: Sprawa T-180/06: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2006 r. — Fränkischer Weinbauverband przeciwko OHIM (trójwymiarowy znak towarowy Bocksbeutel )

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/34

         Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2006 r. — Fränkischer Weinbauverband przeciwko OHIM (trójwymiarowy znak towarowy „Bocksbeutel”)
   (Sprawa T-180/06)
   (2006/C 212/61)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Fränkischer Weinbauverbande.V. (Würzburg, Niemcy) (Przedstawiciel: N. Hetzelt i A. Weigand, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 kwietnia 2006 r. (sprawa R 0479/2004-1)

               —

               nakazanie pozwanemu opublikowania na podstawie art. 40 rozporządzenia nr 40/94 wspólnotowego znaku towarowego nr 002323301 oraz

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Trójwymiarowy znak wspólny „Bocksbeutel” dla towarów i usług z klas 32, 33 i 42 (zgłoszenie nr 323 301)

      Decyzja eksperta: Częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Zgłoszony znak towarowy winien podlegać ochronie, ponieważ wykazuje minimum charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) w zw. z art. 64 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1). Ponadto zaskarżona decyzja narusza zasadę równego traktowania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa F-42/09: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2009 r. — Esneau-Kappé przeciwko Europolowi

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/63

         Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2009 r. — Esneau-Kappé przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-42/09)
   2009/C 180/116
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Anne Esneau-Kappé (Haga, Niderlandy) (przedstawiciel: P. de Casparis)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w drodze której skarżąca została poinformowana o braku możliwości zaoferowania jej stałego zatrudnienia a także decyzji z dnia 7 stycznia 2009 r. odrzucającej zażalenie złożone na pierwszą z decyzji.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w drodze której strona pozwana poinformowała skarżącą o braku możliwości zaoferowania jej stałego zatrudnienia a także decyzji z dnia 7 stycznia 2009 r. w przedmiocie zażalenia, w której stwierdzono że zarzuty podniesione przez skarżącą w stosunku do decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r. są bezzasadne;

               —

               obciążenie Europolu kosztami postępowania.


title: Sprawa C-348/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 kwietnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal — Zjednoczone Królestwo) — Boehringer Ingelheim KG, Boehringer Ingelheim Pharma GmbH & Co. KG przeciwko Swingward Ltd, oraz Boehringer Ingelheim KG, Boehringer Ingelheim Pharma GmbH & Co. KG przeciwko Dowelhurst Ltd, oraz Glaxo Group Ltd przeciwko Swingward Ltd, oraz Glaxo Group Ltd, The Wellcome Foundation Ltd przeciwko Dowelhurst Ltd, oraz SmithKline Beecham plc, Beecham Group plc, SmithKline & French Laboratories Ltd przeciwko Dowelhurst Ltd, oraz Eli Lilly and Co. przeciwko Dowelhurst Ltd (Własność przemysłowa i handlowa — Prawo do znaku towarowego — Produkty lecznicze — Przywóz równoległy — Przepakowywanie produktu opatrzonego znakiem towarowym)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 kwietnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal — Zjednoczone Królestwo) — Boehringer Ingelheim KG, Boehringer Ingelheim Pharma GmbH & Co. KG przeciwko Swingward Ltd, oraz Boehringer Ingelheim KG, Boehringer Ingelheim Pharma GmbH & Co. KG przeciwko Dowelhurst Ltd, oraz Glaxo Group Ltd przeciwko Swingward Ltd, oraz Glaxo Group Ltd, The Wellcome Foundation Ltd przeciwko Dowelhurst Ltd, oraz SmithKline Beecham plc, Beecham Group plc, SmithKline & French Laboratories Ltd przeciwko Dowelhurst Ltd, oraz Eli Lilly and Co. przeciwko Dowelhurst Ltd
   (Sprawa C-348/04) (1)

   (Własność przemysłowa i handlowa - Prawo do znaku towarowego - Produkty lecznicze - Przywóz równoległy - Przepakowywanie produktu opatrzonego znakiem towarowym)
   (2007/C 96/07)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   Court of Appeal
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Boehringer Ingelheim KG, Boehringer Ingelheim Pharma GmbH & Co.KG, Glaxo Group Ltd, The Wellcome Foundation Ltd, SmithKline Beecham plc, Beecham Group plc, Smith Kline & French Laboratories Ltd, Eli Lilly and Co.

      Strona pozwana: Swingward Ltd, Dowelhurst Ltd
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Court of Appeal — Swoboda przepływu towarów — Użycie znaku towarowego przez podmiot dokonujący przywozu równoległego produktu leczniczego — Zmiana opakowania — Przesłanki wprowadzenia do obrotu ustalone w wyroku Trybunału w połączonych sprawach C-247/93, C-429/93 i C-436/93, Bristol-Myers Squibb przeciwko Paranova — Wykładnia
   Sentencja

               1)

               Artykuł 7 ust. 2 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, w brzmieniu zmienionym porozumieniem o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. winien być interpretowany w ten sposób, że uprawniony do znaku towarowego może zasadnie sprzeciwiać się dalszemu wprowadzaniu do obrotu produktu leczniczego przywożonego z innego państwa członkowskiego w oryginalnym opakowaniu wewnętrznym i zewnętrznym, z dodatkową etykietą nałożoną przez podmiot dokonujący przywozu, chyba że:

                           —

                           zostanie ustalone, iż korzystanie przez uprawnionego z prawa do znaku towarowego w celu sprzeciwienia się wprowadzaniu do obrotu produktu z nową etykietą opatrzonego tym znakiem towarowym przyczynia się do sztucznego podziału rynków pomiędzy państwami członkowskimi;

                           —

                           zostanie wykazane, że nowa etykieta nie może naruszyć oryginalnego stanu produktu wewnątrz opakowania;

                           —

                           na nowym opakowaniu zostanie wyraźnie wymieniony podmiot, który dokonał nałożenia nowej etykiety, jak również nazwa wytwórcy produktu;

                           —

                           wygląd produktu z nową etykietą nie będzie w stanie zaszkodzić renomie znaku towarowego i podmiotu do niego uprawnionego; etykieta nie może być zatem uszkodzona, złe jakości lub nieschludna, a także

                           —

                           podmiot dokonujący przywozu zawiadomi uprawnionego do znaku towarowego przed wprowadzeniem produktu z nową etykietą do sprzedaży i dostarczy mu, na żądanie, próbkę tego produktu.

               2)

               Wymóg, by przepakowanie produktu leczniczego polegające na zastosowaniu nowego opakowania i ponownym nałożeniu znaku towarowego lub na nałożeniu nowej etykiety na opakowanie zawierające ten produkt było niezbędne w celu dalszego wprowadzania go do obrotu w państwie członkowskim przywozu, czyli jedna z przesłanek, których spełnienie zgodnie z art. 7 ust. 2 dyrektywy 89/104, w brzmieniu zmienionym porozumieniem o Europejskim Obszarze Gospodarczym, uniemożliwia uprawnionemu do znaku towarowego sprzeciwianie się takiemu wprowadzaniu produktu do obrotu, odnosi się wyłącznie do faktu przepakowania, a nie do sposobu lub stylu, w jakim zostało ono dokonane.

               3)

               Wymóg, by wygląd przepakowanego produktu nie był w stanie zaszkodzić renomie znaku towarowego i podmiotu do niego uprawnionego, stanowiący na mocy art. 7 ust. 2 dyrektywy 89/104, w brzmieniu zmienionym porozumieniem o Europejskim Obszarze Gospodarczym, przesłankę uniemożliwienia uprawnionemu do znaku towarowego sprzeciwiania się w sposób zasadny dalszemu wprowadzaniu do obrotu produktu medycznego w przypadku, gdy podmiot dokonujący przywozu równoległego przepakował produkt do nowego opakowania i ponownie umieścił na nim znak towarowy, bądź nałożył nową etykietą na opakowanie produktu, nie jest ograniczony do przypadków, w których opakowanie po dokonanym przepakowaniu jest uszkodzone, złej jakości lub nieschludne.

               4)

               Kwestia, czy okoliczność, że podmiot dokonujący przywozu równoległego:

                           —

                           nie umieścił znaku towarowego na nowym opakowaniu zewnętrznym produktu („de-branding”), lub

                           —

                           umieścił na tym opakowaniu swoje własne logo lub identyfikację graficzną lub też oznaczenie firmowe lub oznaczenie używane dla wielu różnych towarów („co-branding”), lub

                           —

                           nakleił dodatkową etykietę na tym opakowaniu w taki sposób, że zasłania ona całkowicie lub częściowo znak towarowy uprawnionego, lub

                           —

                           nie zamieścił na dodatkowej etykiecie informacji, że znak towarowy należy do uprawnionego, lub też

                           —

                           wydrukował swoją nazwę wielkimi literami,

                     może szkodzić renomie znaku towarowego, jest kwestią faktyczną, której oceny musi dokonać sąd krajowy z uwzględnieniem konkretnych okoliczności każdej sprawy.

               5)

               W sytuacjach takich, jak rozpatrywane w postępowaniach przed sądem krajowym, na podmiotach dokonujących przywozu równoległego spoczywa obowiązek wykazania, że zaistniały następujące przesłanki:

                           —

                           korzystanie przez uprawnionego z praw do znaku towarowego w celu sprzeciwienia się wprowadzaniu do obrotu przepakowanych produktów z tym znakiem towarowym przyczynia się do sztucznego podziału rynków pomiędzy państwami członkowskimi;

                           —

                           przepakowywanie nie może naruszyć oryginalnego stanu produktu zawartego w opakowaniu;

                           —

                           na nowym opakowaniu wyraźnie wymieniony jest podmiot, który dokonał przepakowania, jak również nazwa wytwórcy produktu;

                           —

                           wygląd przepakowanego produktu nie jest w stanie zaszkodzić renomie znaku towarowego i podmiotu do niego uprawnionego; opakowanie nie jest zatem uszkodzone, złej jakości lub nieschludne;

                           —

                           podmiot dokonujący przywozu zawiadomił uprawnionego do znaku towarowego przed wprowadzeniem przepakowanego produktu do sprzedaży i dostarczył mu, na żądanie, próbkę przepakowanego produktu,

                     których spełnienie uniemożliwia uprawnionemu do znaku towarowego sprzeciwianie się w sposób uzasadniony dalszemu wprowadzaniu do obrotu przepakowanego produktu leczniczego.
               Jeśli chodzi o przesłankę wykazania, że przepakowanie nie może naruszyć oryginalnego stanu produktu zawartego w opakowaniu, to wystarczy, by podmiot dokonujący przywozu równoległego przedstawił dowody pozwalające na uzasadnione przypuszczenie, że została ona spełniona. To samo odnosi się a fortiori do przesłanki, zgodnie z którą wygląd produktu przepakowanego nie może szkodzić renomie znaku towarowego i podmiotu do niego uprawnionego. Gdy podmiot dokonujący przywozu uprawdopodobni tę okoliczność, to na uprawnionym do znaku towarowego, który jest w stanie lepiej ocenić, czy przepakowanie może naruszyć jego renomę lub renomę znaku, spoczywał będzie obowiązek wykazania, że do naruszenia renomy doszło.

               6)

               Jeżeli podmiot dokonujący importu równoległego zaniechał wcześniejszego zawiadomienia uprawnionego do znaku towarowego o przepakowanym produkcie, to w przypadku każdego późniejszego przywozu tego produktu dopuszcza się on naruszenia praw do znaku, o ile nie dokonał takiego zawiadomienia. Sankcja z tytułu naruszenia musi być nie tylko proporcjonalna, ale również na tyle skuteczna i odstraszająca, by zagwarantować pełną skuteczność dyrektywy 89/104. Przepis krajowy, na mocy którego w przypadku tego rodzaju naruszenia, uprawnionemu do znaku towarowego przysługuje prawo dochodzenia roszczeń pieniężnych na tych samych warunkach, jak w przypadku podrabiania produktów, nie jest sam w sobie sprzeczny z zasadą proporcjonalności. Jednakże sąd krajowy winien w każdej konkretnej sprawie określić kwotę należnego świadczenia pieniężnego z uwzględnieniem w szczególności rozmiaru szkody wyrządzonej uprawnionemu do znaku towarowego w wyniku naruszenia, którego dopuścił się podmiot dokonujący przywozu równoległego oraz z poszanowaniem zasady proporcjonalności.

      (1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004.


title: Sprawa T-26/08: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2008 r. — Laboratoriós Wellcome de Portugal Lda przeciwko OHIM — Serono Genetics Institute (FAMOXIN)

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/30

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2008 r. — Laboratoriós Wellcome de Portugal Lda przeciwko OHIM — Serono Genetics Institute (FAMOXIN)
   (Sprawa T-26/08)
   (2008/C 92/62)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Laboratoriós Wellcome de Portugal Lda (Algés, Portugalia) (przedstawiciel: R. Gilbey, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Serono Genetics Institute SA (Evry, Francja)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 listopada 2007 r. w sprawie R10/2007-1 i uznanie za zasadny wniesionego przez skarżącą wniosku o unieważnienie;

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich wydanych przez OHIM w stosunku do skarżącej rozstrzygnięć w przedmiocie kosztów i obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: słowny znak towarowy „FAMOXIN” dla towarów i usług z klasy 5 — wspólnotowy znak towarowy nr 2 491 298

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Sereno Genetics Institute SA

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: słowny krajowy znak towarowy „LANOXIN” dla towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Unieważnień: odrzucenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) jak również art. 52 i 56 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 z uwagi na to, iż izba odwoławcza uznała, że wcześniejszy znak towarowy był używany dla „preparatów farmaceutycznych zwierających digoksynę, przeznaczonych do leczenia chorób układu krążenia” a nie dla „preparatów farmaceutycznych zwierających digoksynę” i dlatego, że dokonała błędnej oceny danego kręgu odbiorców, poziomu uwagi różnych kategorii danego kręgu odbiorców oraz podobieństwa między kolidującymi ze sobą znakami towarowymi i towarami.


title: Sprawa C-150/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Craiova (Rumunia) w dniu 14 marca 2016 r. – Fondul Proprietatea SA/Complexul Energetic Oltenia SA

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Craiova (Rumunia) w dniu 14 marca 2016 r. – Fondul Proprietatea SA/Complexul Energetic Oltenia SA
   (Sprawa C-150/16)
   (2016/C 200/13)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Craiova

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa w pierwszej instancji i wnosząca apelację: Fondul Proprietatea SA

      Strona pozwana w pierwszej instancji i wnosząca apelację: Complexul Energetic Oltenia SA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy uchwała walnego zgromadzenia akcjonariuszy, przyjęta głosem państwa rumuńskiego reprezentowanego przez Ministerul Economiei – Departamentul pentru energie, działającego w charakterze akcjonariusza, który posiada 77,17 % kapitału zakładowego COMPLEXUL ENERGETIC OLTENIA SA, w której to uchwale wyrażono zgodę na wygaśnięcie długu SC ELECTROCENTRALE GRUP SA w wysokości 28 709 475,13 RON wobec COMPLEXUL ENERGETIC OLTENIA SA poprzez datio in solutum w postaci składnika majątkowego, składającego się z dóbr wpisanych pod numerem 70301 księgi wieczystej gminy Chișcani, okręg Brăila, i w której postanowiono o zapłacie na rzecz SC ELECTROCENTRALE GRUP SA różnicy między wartością rynkową składnika majątkowego a wartością wierzytelności COMPLEXUL ENERGETIC OLTENIA SA, stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a mówiąc dokładniej: (i) czy chodzi o środek finansowany przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych, ii) czy ma on charakter selektywny oraz iii) czy ma on wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi?

               2)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy taka pomoc państwa podlegała obowiązkowi zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 TFUE?


title: Sprawa C-62/11: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessisches Landessozialgericht, Darmstadt — Niemcy) — Land Hessen przeciwko Florence Feyerbacher (Protokół w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i EBC — Artykuł 36 — Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich — Artykuły 13, 15, 23 — Porozumienie w sprawie siedziby EBC — Artykuł 15 — Możliwość stosowania do pracowników EBC przepisów niemieckiego prawa socjalnego przewidujących zasiłek rodzicielski)

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/8

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessisches Landessozialgericht, Darmstadt — Niemcy) — Land Hessen przeciwko Florence Feyerbacher
   (Sprawa C-62/11) (1)

   (Protokół w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i EBC - Artykuł 36 - Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich - Artykuły 13, 15, 23 - Porozumienie w sprawie siedziby EBC - Artykuł 15 - Możliwość stosowania do pracowników EBC przepisów niemieckiego prawa socjalnego przewidujących zasiłek rodzicielski)
   2012/C 295/13
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Hessisches Landessozialgericht, Darmstadt

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Land Hessen

      Strona pozwana: Florence Feyerbacher

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hessisches Landessozialgericht, Darmstadt — Wykładnia art. 15 porozumienia z dnia 18 września 1998 r. zawartego pomiędzy rządem Republiki Federalnej Niemiec a Europejskim Bankiem Centralnym w sprawie siedziby tej instytucji w związku z art. 36 Protokołu w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego — Prawo urzędnika Europejskiego Banku Centralnego posiadającego obywatelstwo niemieckie do zasiłku rodzicielskiego na podstawie prawa niemieckiego — Kwalifikacja porozumienia w sprawie siedziby Europejskiego Banku Centralnego jako części prawa Unii lub umowy prawa międzynarodowego — Możliwość zastosowania przepisów niemieckiego prawa socjalnego przewidujących zasiłek rodzicielski względem pracowników Europejskiego Banku Centralnego

      Sentencja

   Artykuł 15 porozumienia z dnia 18 września 1998 r. zawartego pomiędzy rządem niemieckim a Europejskim Bankiem Centralnym w sprawie siedziby Europejskiego Banku Centralnego w związku z art. 36 Protokołu w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego w brzmieniu załączonym do traktatu WE nie wyklucza możliwości przyznania przez Republikę Federalną Niemiec zasiłku takiego, jaki jest przedmiotem sporu przed sądem krajowym.

      (1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011.


title: Sprawa C-23/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sø- og Handelsretten (Dania) w dniu 16 stycznia 2014 r. , Post Danmark A/S przeciwko Konkurrencerådet

text:
               15.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sø- og Handelsretten (Dania) w dniu 16 stycznia 2014 r., Post Danmark A/S przeciwko Konkurrencerådet
   (Sprawa C-23/14)
   2014/C 78/10
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Sø- og Handelsretten

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Post Danmark A/S

      Strona pozwana: Konkurrencerådet

      Interwenient: Bring Citymail Denmark A/S

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W oparciu o jakie wytyczne należy dokonać rozstrzygnięcia w przedmiocie tego, czy stosowanie przez przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą opartego o standardowy próg obrotów systemu rabatowego mającego określone w pkt 10-11 odesłania prejudycjalnego cechy charakterystyczne stanowi sprzeczne z art. 82 WE nadużycie pozycji dominującej?
               Trybunał proszony jest o wyjaśnienie w swej odpowiedzi tego, jakie znaczenie dla tej oceny ma kwestia, czy progi, na których opiera się system rabatowy, są określane w taki sposób, że ten system znajduje zastosowanie do większości klientów na rynku?
               Trybunał proszony jest o wyjaśnienie następnie w swej odpowiedzi tego, czy i jakie znaczenie dla takiej przeprowadzanej na podstawie art. 82 WE oceny mają stosowane przez to zajmujące dominującą pozycję przedsiębiorstwo ceny oraz ponoszone przez nie koszty (znaczenie testu przeprowadzanego w oparciu o kryterium równie skutecznego konkurenta).
               Trybunał proszony jest również o wyjaśnienie tego, jaką rolę odgrywają w tym kontekście cechy charakterystyczne danego rynku, łącznie z kwestią tego, czy te cechy charakterystyczne mogą uzasadniać wykazanie tego skutku w postaci wykluczenia za pomocą badań i analiz innych niż test przeprowadzany w oparciu o kryterium równie skutecznego konkurenta (zob. w tym względzie pkt 24 komunikatu Komisji o art. 82).

               2)

               Jak prawdopodobny i poważny musi być antykonkurencyjny efekt systemu rabatowego mającego określone w pkt 10-11 odesłania prejudycjalnego cechy charakterystyczne, aby znajdował do niego zastosowanie art. 82 WE?

               3)

               Uwzględniając odpowiedzi udzielone na pytania 1-2, jakie szczególne okoliczności muszą zostać wzięte przez sąd krajowy przy ocenie tego, czy system rabatowy, w okolicznościach takich jak te opisane we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym (cechy charakterystyczne rynku i systemu rabatowego), w konkretnym przypadku musi lub jest w stanie wywierać na tym rynku taki efekt w postaci wykluczenia, że stanowi to nadużycie, do którego ma zastosowanie art. 82 traktatu WE?
               Czy w związku z powyższym istnieje wymóg, aby taki efekt w postaci wykluczenia był znaczący?


title: Sprawa T-475/09: Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2011 r. — ATB Norte przeciwko OHIM — Bricocenter Italia (BRICO CENTER) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BRICO CENTER — Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe ATB CENTROS DE BRICOLAGE Brico Centro i CENTROS DE BRICOLAGE BricoCentro — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/24

         Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2011 r. — ATB Norte przeciwko OHIM — Bricocenter Italia (BRICO CENTER)
   (Sprawa T-475/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BRICO CENTER - Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe ATB CENTROS DE BRICOLAGE Brico Centro i CENTROS DE BRICOLAGE BricoCentro - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 232/42
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ATB Norte, SL (Burgos, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci P. López Ronda, G. Macias Bonilla, H. Curtis-Oliver i G. Marín Raigal, następnie adwokat F. Brandolini Kujman)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: O. Montalto i G. Mannucci, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Bricocenter Italia Srl (Rozzano, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Ghidini, M. Mergati i C. Signorini)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 września 2009 r. (sprawa R 500/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między ATB Norte, SL a Bricocenter Italia Srl.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 24 września 2009 r. (sprawa R 500/2008-4) w zakresie dotyczącym uwzględnienia odwołania Bricocenter Italia Srl w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą w odniesieniu do usług „reklama”, „zarządzanie w działalności handlowej” i „administrowanie działalności handlowej” objętych zgłoszeniem wspólnotowego znaku towarowego.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               ATB Norte, SL, Bricocenter Italia i OHIM pokrywają własne koszty poniesione w związku z postępowaniem przed Sądem.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa C-330/13: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Burgas – Bułgaria) – Łukojł Neftochim Burgas AD przeciwko Naczałnik na Mitniczeski punkt Pristaniszte Burgas Centyr pri Mitnica Burgas (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna taryfa celna — Nomenklatura scalona — Klasyfikacja towarów — Towar opisany jako „olej ciężki, olej smarowy lub pozostały olej do przeprowadzenia procesu specyficznego”  — Pozycje 2707 i  2710  — Składniki aromatyczne i składniki niearomatyczne — Związek między Nomenklaturą scaloną a Systemem Zharmonizowanym)

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/14

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Burgas – Bułgaria) – Łukojł Neftochim Burgas AD przeciwko Naczałnik na Mitniczeski punkt Pristaniszte Burgas Centyr pri Mitnica Burgas
   (Sprawa C-330/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólna taryfa celna - Nomenklatura scalona - Klasyfikacja towarów - Towar opisany jako „olej ciężki, olej smarowy lub pozostały olej do przeprowadzenia procesu specyficznego” - Pozycje 2707 i 2710 - Składniki aromatyczne i składniki niearomatyczne - Związek między Nomenklaturą scaloną a Systemem Zharmonizowanym))
   2014/C 282/19
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd Burgas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Łukojł Neftochim Burgas AD

      Strona pozwana: Naczałnik na Mitniczeski punkt Pristaniszte Burgas Centyr pri Mitnica Burgas

      Sentencja

               1)

               Kryterium, które należy uwzględnić w celu dokonania klasyfikacji produktu posiadającego właściwości takie jak produkt będący przedmiotem postępowania głównego do pozycji 2707 lub do pozycji 2710 Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1006/2011 z dnia 27 września 2011 r., jest masa składników aromatycznych w stosunku do składników niearomatycznych.

               2)

               Wyrażenie „składniki aromatyczne” zawarte w dziale 27 Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87, zmienionym rozporządzeniem nr 1006/2011, powinno być interpretowane jako mające szersze znaczenie niż wyrażenie „węglowodory aromatyczne”.

               3)

               Do sądów krajowych należy co do zasady ustalenie najbardziej właściwej metody w celu określenia zawartości składników aromatycznych w danym produkcie dla potrzeb dokonania klasyfikacji tego produktu do pozycji 2707 lub do pozycji 2710 Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87, zmienionym rozporządzeniem nr 1006/2011.

               4)

               Punkt 1 not wyjaśniających do Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87, zmienionym rozporządzeniem nr 1006/2011, dotyczących podpozycji 2707 99 91 i 2707 99 99 tej Nomenklatury scalonej należy interpretować w ten sposób, że nie ma on charakteru wyczerpującego, co oznacza, iż produkt należący do pozycji 2707 rzeczonej Nomenklatury scalonej, który nie może być jednak zaklasyfikowany do szczegółowej podpozycji, powinien być zaklasyfikowany do podpozycji 2707 99 99 tejże Nomenklatury scalonej.

      (1)  Dz.U. C 245 z 24.8.2013.


title: Sprawa T-201/07: Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2007 r. — Agencja Wydawnicza Technopol/OHIM (333)

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/35

         Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2007 r. — Agencja Wydawnicza Technopol/OHIM (333)
   (Sprawa T-201/07)
   (2007/C 183/69)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Agencja Wydawnicza „Technopol” Sp. z o.o., (przedstawiciel: D. Rzążewska, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie w całości nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 marca 2007 r., nr R 1277/2006-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: znak słowny „333” dla towarów zawartych w klasie 16.

      Decyzja eksperta: odmowa rejestracji

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: błędne zastosowanie przepisów art. 7, ust. 1 b) i c) rozporządzenia Nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1), jako że według skarżącej oznaczenie „333” nie jest ani opisowe ani niewyróżniające dla wskazanych towarów.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) Nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r., Dz.U. L 11, str. 1