title: Sprawa T-477/14: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2014 r. – Caamaño Sistemas Metálicos i in. przeciwko Komisji

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/50

         Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2014 r. – Caamaño Sistemas Metálicos i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-477/14)
   2014/C 261/78
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Caamaño Sistemas Metálicos, SL (Coruña, Hiszpania); Blumaq, SA (Castellón, Hiszpania); Grupo Ibérica de Congelados, SA (Vigo, Hiszpania) i Inversiones Rentaragon, SA (Saragossa, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J.L. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i A. Lamadrid de Pablo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja zakwalifikowała w niej całokształt środków, której jej zdaniem stanowią tzw. hiszpański system leasingu podatkowego, jako niezgodną ze wspólnym rynkiem nową pomoc państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których Komisja wskazała inwestorów AIE jako beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on nakaz odzyskania rzekomej pomocy;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on rozstrzygnięcie w przedmiocie legalności prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty skargi są identyczne z podniesionymi przez skarżącą w sprawie T-700/13 Bankia przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-74/06: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 90 WE — Opłata rejestracyjna od przywożonych używanych pojazdów — Ustalanie wartości dla celów podatkowych — Utrata wartości przez pojazdy oparta wyłącznie na ich wieku — Publikacja kryteriów obliczania — Możliwość zaskarżenia stosowanej ryczałtowej metody obliczania)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/11

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-74/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 90 WE - Opłata rejestracyjna od przywożonych używanych pojazdów - Ustalanie wartości dla celów podatkowych - Utrata wartości przez pojazdy oparta wyłącznie na ich wieku - Publikacja kryteriów obliczania - Możliwość zaskarżenia stosowanej ryczałtowej metody obliczania)
   (2007/C 269/22)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: D. Triantafyllou, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciele: P. Mylonopoulos i K. Boskovits, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 90 WE — Dyskryminacyjne opodatkowanie przywożonych używanych pojazdów
   Sentencja

               1)

               Stosując przy ustalaniu dla celów podatkowych wartości pojazdów używanych przywożonych na terytorium Grecji z innego państwa członkowskiego tylko jedno kryterium utraty wartości, oparte wyłącznie na wieku pojazdu, oraz przyjmując obniżenie wartości o 7 % w przypadku samochodów mających od 6 do 12 miesięcy lub o 14 % w przypadku samochodów starszych niż rok, co nie gwarantuje, że należna opłata nie przekroczy, choćby tylko w niektórych przypadkach, kwoty opłaty rezydualnej zawartej w wartości podobnych używanych pojazdów już zarejestrowanych na terytorium kraju, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 90 WE.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Grecka oraz Komisja Wspólnot Europejskich ponoszą swoje własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 108 z 6.5.2006.


title: Sprawa C-275/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 2 czerwca 2010 r. — Residex Capital IV CV przeciwko Gemeente Rotterdam

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 2 czerwca 2010 r. — Residex Capital IV CV przeciwko Gemeente Rotterdam
   (Sprawa C-275/10)
   ()
   2010/C 246/30
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Residex Capital IV CV

      Strona pozwana: Gemeente Rotterdam

      Pytania prejudycjalne

   Czy, zgodnie z art. 88 ust. 3 zdanie ostatnie (obecnie art. 108 ust. 3), w takim przypadku jak rozpatrywany, w którym środek pomocowy został wykonany w ten sposób, że w wyniku udzielenia gwarancji wobec kredytodawcy kredytobiorca uzyskał od tego kredytodawcy kredyt, który nie zostałby mu przyznany w normalnych warunkach rynkowych sądy krajowe mają w ramach ciążącego na nich obowiązku wyeliminowania skutków takiego niezgodnego z prawem środka pomocowego obowiązek lub w każdym razie prawo do wycofania gwarancji nawet jeżeli nie prowadzi to jednocześnie do wycofania kredytu udzielonego w oparciu o tę gwarancję?


title: Sprawa C-386/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 14 sierpnia 2007 r. — Hospital Consulting Srl, ATI HC, Kodak SpA, Tecnologie Sanitarie SpA przeciwko Esaote SpA, ATI, Ital Tbs Telematic & Biomedical Service SpA, Draeger Medica Italia SpA, Officina Biomedica Divisione Servizi SpA

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 14 sierpnia 2007 r. — Hospital Consulting Srl, ATI HC, Kodak SpA, Tecnologie Sanitarie SpA przeciwko Esaote SpA, ATI, Ital Tbs Telematic & Biomedical Service SpA, Draeger Medica Italia SpA, Officina Biomedica Divisione Servizi SpA
   (Sprawa C-386/07)
   (2007/C 283/14)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Consiglio di Stato
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hospital Consulting Srl, ATI HC, Kodak SpA, Tecnologie Sanitarie SpA

      Strona pozwana: Esaote SpA, ATI, Ital Tbs Telematic & Biomedical Service SpA, Draeger Medica Italia SpA, Officina Biomedica Divisione Servizi SpA
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zakaz odchodzenia od minimalnych stawek wynagrodzeń i roszczeń ustalonych za usługi adwokackie stanowi środek faworyzujący członków zainteresowanej izby zawodowej, sprzeczny z art. 81 i 10 (dawniej art. 85 i 5) traktatu?

               2)

               Czy zabronienie sądowi schodzenia przy orzekaniu o kosztach sprawy poniżej granic minimalnych ustanowionych dla poszczególnych pozycji tabeli wskutek stosowania zakazu odchodzenia od minimalnych wstawek wynagrodzeń i roszczeń ustalonych za usługi adwokackie przekłada się na środek faworyzujący członków zainteresowanej izby zawodowej, sprzeczny z art. 81 i 10 (dawniej art. 85 i 5) traktatu?

               3)

               Czy obowiązek uzasadnienia przewidziany w każdym wypadku przy ustalaniu wynagrodzenia w wymiarze niższym od minimalnego, któremu zaprzecza praktyka sądu administracyjnego dokonującego ustalenia kosztów postępowania na podstawie elementów różnorodnej natury czerpanych z wyników sprawy, nie zaś z gospodarczej wartości sporu, nie stanowi ograniczenia stałego wykonywania zawodu adwokata w państwie członkowskim innym niż państwo uzyskania kwalifikacji zawodowych, gwarantowanego przez motyw siódmy dyrektywy nr 98/5/WE z dnia 16 lutego 1998 r. (1)?

      (1)  Dz.U. L 77, str. 36.


title: Sprawa C-424/09: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 kwietnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Christina Ioanni Toki przeciwko Ypourgos Ethnikis paideias kai Thriskevmaton (Dyrektywa 89/48/EWG — Artykuł 3 akapit pierwszy lit. a) i b) — Uznawanie dyplomów ukończenia studiów wyższych — Inżynier środowiska — Działalność zawodowa zrównana z regulowaną działalnością zawodową — Stosowany mechanizm uznawania — Pojęcie doświadczenia zawodowego)

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 kwietnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Christina Ioanni Toki przeciwko Ypourgos Ethnikis paideias kai Thriskevmaton
   (Sprawa C-424/09) (1)

   (Dyrektywa 89/48/EWG - Artykuł 3 akapit pierwszy lit. a) i b) - Uznawanie dyplomów ukończenia studiów wyższych - Inżynier środowiska - Działalność zawodowa zrównana z regulowaną działalnością zawodową - Stosowany mechanizm uznawania - Pojęcie doświadczenia zawodowego)
   2011/C 152/09
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Symvoulio tis Epikrateias.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Christina Ioanni Toki

      Strona pozwana: Ypourgos Ethnikis paideias kai Thriskevmaton

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Symvoulio tis Epikrateias — Wykładnia art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego trwających co najmniej trzy lata (Dz.U. L 19, s. 16) — Wykładnia art. 1 ust. 3 dyrektywy 2001/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 maja 2001 r. zmieniającej dyrektywy Rady 89/48/EWG i 92/51/EWG w sprawie ogólnego systemu uznawania kwalifikacji zawodowych oraz dyrektywy Rady 77/452/EWG/, 77/453/EWG, 78/686/EWG, 78/687/EWG, 78/1026/EWG, 78/1027/EWG, 80/154/EWG, 80/155/EWG, 85/384/EWG, 85/432/EWG, 85/433/EWG i 93/16/EWG dotyczące zawodów pielęgniarki ogólnej, lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej, architekta, farmaceuty i lekarza (Dz.U. L 206, s. 1) — Podjęcie zawodu regulowanego lub jego wykonywanie na takich samych warunkach jak obywatele krajowi — Zawód inżyniera środowiska — Pojęcie „doświadczenia zawodowego”

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 3 akapit pierwszy lit. b) dyrektywy Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego trwających co najmniej trzy lata, zmienionej dyrektywą 2001/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 maja 2001 r. należy dokonywać w ten sposób, że przewidziany w nim mechanizm uznawania znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy w państwie członkowskim pochodzenia rozpatrywany zawód jest objęty zakresem art. 1 lit. d) akapit drugi tej samej dyrektywy, niezależnie od tego, czy zainteresowany jest pełnoprawnym członkiem danego stowarzyszenia bądź organizacji.

               2)

               Aby móc uwzględnić do celów art. 3 akapit pierwszy lit. b) dyrektywy 89/48, zmienionej dyrektywą 2001/19, doświadczenie zawodowe, jakim wnioskodawca uzasadnia wniosek o uzyskanie zezwolenia na wykonywanie zawodu regulowanego w przyjmującym państwie członkowskim, powinno ono odpowiadać trzem następującym warunkom:

                           —

                           przywołane doświadczenie powinno polegać na wykonywaniu pracy w pełnym wymiarze czasu pracy przez okres co najmniej dwóch lat w ciągu ostatnich dziesięciu lat;

                           —

                           praca ta powinna polegać na stałym i systematycznym wykonywaniu zespołu czynności zawodowych charakteryzujących dany zawód w państwie członkowskim pochodzenia, przy czym nie jest konieczne, by ta praca obejmowała wszystkie te czynności, i

                           —

                           zawód, w postaci w jakiej zwykle jest wykonywany w państwie członkowskim pochodzenia, powinien być równoważny jeśli chodzi o zawierające się w nim czynności z zawodem, o którego wykonywanie wnioskodawca ubiega się w przyjmującym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa C-241/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles — Belgia) — Fluxys SA przeciwko Commission de régulation de l'électricité et du gaz (Creg) (Odesłanie prejudycjalne — Właściwość Trybunału — Częściowe wycofanie skargi przez skarżącą w postępowaniu krajowym — Zmiana odnośnych ram prawnych — Odpowiedź Trybunału nie jest już konieczna dla rozstrzygnięcia sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles — Belgia) — Fluxys SA przeciwko Commission de régulation de l'électricité et du gaz (Creg)
   (Sprawa C-241/09) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Właściwość Trybunału - Częściowe wycofanie skargi przez skarżącą w postępowaniu krajowym - Zmiana odnośnych ram prawnych - Odpowiedź Trybunału nie jest już konieczna dla rozstrzygnięcia sporu - Umorzenie postępowania)
   2011/C 55/12
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour d'appel de Bruxelles

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Fluxys SA

      Strona pozwana: Commission de régulation de l'électricité et du gaz (Creg)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour d'appel de Bruxelles — wykładnia art. 1, 2 i 18 dyrektywy 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 98/30/WE (Dz.U. L 176, s. 57) oraz art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1775/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 września 2005 r. w sprawie warunków dostępu do sieci przesyłowych gazu ziemnego (Dz.U. L 289, s. 1) — Rewizja z urzędu reguł ustalania całkowitego dochodu operatorów systemów w przypadku zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności w trakcie okresu regulacji — Zgodność z prawem wspólnotowym odrębnej taryfikacji działalności w zakresie tranzytu, innej niż stosowana w przypadku działalności w zakresie przesyłania i magazynowania

      Sentencja

   Nie ma już konieczności udzielania odpowiedzi na pytanie prejudycjalne przedstawione w sprawie C-241/09.

      (1)  Dz.U. C 205 z 29.8.2009.


title: Sprawa T-329/10: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2010 r. — Fraas przeciwko OHIM (Motyw przedstawiający kwadraty w kolorach czarnym, szarym, beżowym i ciemnoczerwonym)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/45

      Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2010 r. — Fraas przeciwko OHIM (Motyw przedstawiający kwadraty w kolorach czarnym, szarym, beżowym i ciemnoczerwonym)
      (Sprawa T-329/10)
      ()
      (2010/C 288/86)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: V. Fraas GmbH (Helmbrechts-Wüstenselbitz, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Würtenberger i R. Kunze)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie R 191/2010-4;

                  —

                  obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający wzór w kwadraty w kolorach czarnym, szarym, beżowym i ciemnoczerwonym dla towarów z klas 18, 24 i 25.

         Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

         Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

         Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ rozpatrywany znak ma charakter odróżniający, oraz naruszenie art. 75 i 76 rozporządzenia (WE) nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza nie ustosunkowała się do przedstawionej przez skarżącą obszernej argumentacji o charakterze faktycznym i prawnym.

         (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-126/09: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 12 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/44

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 12 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-126/09) (1)

   2010/C 63/74

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.


title: Sprawa F-79/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 26 maja 2008 r. — Braun-Neumann przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Renta rodzinna — Wypłata do wysokości 50 % z uwagi na drugiego małżonka pozostałego przy życiu — Niedopuszczalność — Opóźnienie w złożeniu zażalenia — Bezwzględnie wiążąca przesłanka procesowa — Podniesienie z urzędu — Zastosowanie w czasie regulaminu Sądu)

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/31

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 26 maja 2008 r. — Braun-Neumann przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-79/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Renta rodzinna - Wypłata do wysokości 50 % z uwagi na drugiego małżonka pozostałego przy życiu - Niedopuszczalność - Opóźnienie w złożeniu zażalenia - Bezwzględnie wiążąca przesłanka procesowa - Podniesienie z urzędu - Zastosowanie w czasie regulaminu Sądu)
   (2008/C 183/60)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Kurt-Wolfgang Braun-Neumann (Merzig, Niemcy) (przedstawiciel: P. Ames, avocat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: J. F. De Wachter, K. Zejdová i S. Seyr, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie wypłaty całej renty rodzinnej
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron pokryje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007 r., str. 31.


title: Sprawa T-280/14: Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Ineos Manufacturing Deutschland i in./Komisja (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/64

         Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Ineos Manufacturing Deutschland i in./Komisja
   (Sprawa T-280/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 294/78)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ineos Manufacturing Deutschland GmbH (Kolonia, Niemcy); Ineos Phenol GmbH (Gladbeck, Niemcy); i Ineos Vinyls Deutschland GmbH (Wilhelmshaven, Niemcy) (przedstawiciele: C. Arhold, L. Petersen, F.-A. Wesche, N. Wimmer i T. Woltering, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez C. von Donata i G. Quardt, adwokatów)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia określonego w art. 108 ust. 2 TFUE postępowania w przedmiocie środków wdrożonych przez Republikę Federalną Niemiec w formie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)].

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosku o dopuszczenie Urzędu Nadzoru EFTA do sprawy w charakterze interwenienta.

               3)

               Ineos Manufacturing Deutschland GmbH, Ineos Phenol GmbH i Ineos Vinyls Deutschland GmbH pokrywają koszty własne, a także poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa T-158/14: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2014 r. – JingAo Solar i in. przeciwko Radzie

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/34

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2014 r. – JingAo Solar i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-158/14)
   2014/C 159/46
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strony skarżące: JingAo Solar Co. Ltd (Ningjin, Chiny); Shanghai JA Solar Technology Co. Ltd (Szanghaj, Chiny); Yangzhou JA Solar Technology Co. Ltd (Yangzhou, Chiny); Hefei JA Solar Technology Co. Ltd (Hefei, Chiny); Shanghai JA Solar PV Technology Co. Ltd (Szanghaj); i JA Solar GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: A. Willems, S. De Knop i J. Charles, lawyers)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strony skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1239/2013 nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 325, s. 66) w zakresie, w jakim dotyczy ono stron skarżących;

               —

               obciążenie stron pozwanych kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strony skarżące podnoszą trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym strony skarżące utrzymują, że poprzez nałożenie środków wyrównawczych na moduły fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego i główne komponenty wysyłane z Chińskiej Republiki Ludowej, podczas gdy w zawiadomieniu o wszczęciu postepowania wymieniono jedynie moduły fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego i główne komponenty pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej, instytucje naruszyły art. 10 ust. 12 i 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 597/2009 (1).

               2.

               Zarzut drugi, w którym strony skarżące utrzymują, że poprzez nałożenie środków wyrównawczych na moduły fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego i główne komponenty, które nie były objęte dochodzeniem antysubsydyjnym, instytucje naruszyły art. 1 i 27 rozporządzenia Rady (WE) nr 597/2009.

               3.

               Zarzut trzeci, w którym strony skarżące podnoszą, że poprzez przeprowadzenie jednego dochodzenia w odniesieniu do dwóch odrębnych produktów (czyli modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego oraz ogniw) instytucje naruszyły art. 2 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 597/2009.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 188, s. 93).


title: Sprawa C-493/07: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Słowackiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/22/WE — Artykuł 26 ust. 3 — Łączność elektroniczna — Sieci i usługi — Jeden europejski numer alarmowy — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               13.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/4

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Słowackiej
   (Sprawa C-493/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2002/22/WE - Artykuł 26 ust. 3 - Łączność elektroniczna - Sieci i usługi - Jeden europejski numer alarmowy - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   (2008/C 236/06)
   Język postępowania: słowacki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Braun oraz J. Javorský, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Słowacka (przedstawiciel: J. Čorba, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do art. 26 ust. 3 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108, s. 51)
   Sentencja

               1)

               Nie zapewniając, że przedsiębiorstwa, które prowadzą publiczne sieci telefoniczne, udostępnią w stopniu technicznie możliwym władzom zajmującym się ratownictwem informacje o miejscu przebywania osoby wywołującej, w odniesieniu do wywołań jednego europejskiego numeru alarmowego „112”, Republika Słowacka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 26 ust. 3 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej).

               2)

               Republika Słowacka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 315 z 22.12.2007.


title: Sprawa C-83/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/32

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-83/07) (1)

   (2007/C 315/60)

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007.


title: Sprawa C-521/10 P: Postanowienie Trybunału z dnia 22 czerwca 2011 r. — Grúas Abril Asistencia, SL, przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Artykuł 119 regulaminu postępowania — Rzekome naruszenia postanowień prawa Unii w dziedzinie konkurencji — Wniosek o wszczęcie przez Komisję przeciwko państwu członkowskiemu postępowania w przedmiocie uchybienia zobowiązaniom)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/5

         Postanowienie Trybunału z dnia 22 czerwca 2011 r. — Grúas Abril Asistencia, SL, przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-521/10 P) (1)

   (Odwołanie - Artykuł 119 regulaminu postępowania - Rzekome naruszenia postanowień prawa Unii w dziedzinie konkurencji - Wniosek o wszczęcie przez Komisję przeciwko państwu członkowskiemu postępowania w przedmiocie uchybienia zobowiązaniom)
   2011/C 340/09
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Grúas Abril Asistencia, SL (przedstawiciel: R. García García, abogado)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i F. Castilla Contreras, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) z dnia 24 sierpnia 2010 r. w sprawie T-386/09 Grúas Abril Asistencia przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności pisma Komisji z dnia 7 sierpnia 2009 r., w którym instytucja ta poinformowała skarżącą, że fakty będące przedmiotem wniesionej przez nią do Komisji skargi nie pozwalają na wyciągnięcie wniosku, iż doszło do naruszenia art. 81 WE, 82 WE i 86 WE i że sprawie tej nie zostanie nadany dalszy bieg.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Grúas Abril Asistencia, SL, zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa T-39/12 P: Odwołanie wniesione w dniu 25 stycznia 2012 r. przez Roberto Di Tullio od wyroku wydanego w dniu 29 listopada 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-119/10 Di Tullio przeciwko Komisji

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/17

         Odwołanie wniesione w dniu 25 stycznia 2012 r. przez Roberto Di Tullio od wyroku wydanego w dniu 29 listopada 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-119/10 Di Tullio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-39/12 P)
   2012/C 109/39
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Roberto Di Tullio (Rovigo, Włochy) (przedstawiciele: S. Woog i T. Bontinck, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności wniesionego przez niego odwołania i w konsekwencji:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku wydanego w dniu 29 listopada 2011 r. przez trzecią izbę Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej w sprawie F-119/10, na mocy którego sąd ten oddalił jako bezzasadna wniesioną przez wnoszącego odwołanie skargę o stwierdzenie nieważności, na mocy której Komisja odmówiła mu przyznania urlopu na czas pełnienia służby wojskowej;

               —

               uwzględnienie żądań podniesionych przez wnoszącego odwołanie przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w dwóch instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa i błędnego oraz niedostatecznego uzasadnienia na etapie przeprowadzonego przez Sąd do spraw Służby Publicznej badania zarzutów podniesionych w pierwszej instancji i dotyczących naruszenia zasad uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia prawa i błędnego rozumienia zasad uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa i równości oraz racjonalności w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej nie ograniczył w niniejszej sprawie skutków w czasie swojego wyroku, w którym dokonał wykładni.


title: Sprawa T-342/09: Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2009 r. — Bard przeciwko OHIM — Braun Melsungen (PERFIX)

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/33

         Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2009 r. — Bard przeciwko OHIM — Braun Melsungen (PERFIX)
   (Sprawa T-342/09)
   2009/C 256/60
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: C.R. Bard, Inc. (Murray Hill, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: A. Bryson, barrister, O. Bray, A. Hobson i G. Warren, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: B. Braun Melsungen AG (Melsungen, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 czerwca 2009 r. w sprawie R 1577/2007-5; i

               —

               obciążenie OHIM lub B. Braun Melsungen AG kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „PREFIX” dla towarów z klasy 10

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: B. Braun Melsungen AG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy „PREFIX” dla towarów z klasy 10; międzynarodowy słowny znak towarowy „PREFIX” dla towarów z klasy 10

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009] ze względu na błędne uznanie przez Izbę Odwoławczą, że w przypadku spornych znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-287/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif — Luksemburg) — Tankreederei I SA przeciwko Directeur de l’administration des contributions directes (Swoboda świadczenia usług — Swobodny przepływ kapitału — Ulga podatkowa z tytułu inwestycji — Uzależnienie przyznania ulgi od rzeczywistej realizacji inwestycji na terytorium krajowym — Eksploatacja statków przeznaczonych do żeglugi rzecznej wykorzystywanych w innych państwach członkowskich)

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/12

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif — Luksemburg) — Tankreederei I SA przeciwko Directeur de l’administration des contributions directes
   (Sprawa C-287/10) (1)

   (Swoboda świadczenia usług - Swobodny przepływ kapitału - Ulga podatkowa z tytułu inwestycji - Uzależnienie przyznania ulgi od rzeczywistej realizacji inwestycji na terytorium krajowym - Eksploatacja statków przeznaczonych do żeglugi rzecznej wykorzystywanych w innych państwach członkowskich)
   2011/C 63/22
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal administratif

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Tankreederei I SA

      Strona pozwana: Directeur de l’administration des contributions directes

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal administratif de Luxembourg — Wykładnia art. 49 i 56 WE — Ulga podatkowa z tytułu inwestycji — Przepisy uzależniające możliwość skorzystania z tej ulgi od warunku, by inwestycja została zrealizowana w zakładzie położonym na terytorium krajowym i była rzeczywiście wykorzystywana na tym terytorium — Spółka prowadząca działalność w zakresie międzynarodowego transportu morskiego, mająca siedzibę i podlegająca opodatkowaniu w Luksemburgu, która dokonała inwestycji polegającej na nabyciu dobra wykorzystywanego głównie poza terytorium krajowym — Przeszkoda w swobodnym świadczeniu usług i swobodnym przepływie kapitału

      Sentencja

   Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi państwa członkowskiego, na mocy którego należy odmówić przyznania ulgi podatkowej z tytułu inwestycji przedsiębiorstwu, które prowadzi działalność jedynie w tym państwie członkowskim, wyłącznie na tej podstawie, że inwestycja, w odniesieniu do której wniesiono o przyznanie ulgi, została rzeczywiście zrealizowana na terytorium innego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010.


title: Sprawa C-289/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Rovaniemen hallinto-oikeus z dnia 15 lipca 2005 r. w sprawie Länsstyrelsen i Norrbottens län przeciwko Lapin liitto

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Rovaniemen hallinto-oikeus z dnia 15 lipca 2005 r. w sprawie Länsstyrelsen i Norrbottens län przeciwko Lapin liitto
   (Sprawa C-289/05)
   (2005/C 271/24)
   Język postępowania: fiński
   W dniu 19 lipca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Rovaniemen hallinto-oikeus (Finlandia), z dnia 15 lipca 2005 r. w sprawie Länsstyrelsen i Norrbottens län przeciwko Lapin liitto.
   Rovaniemen hallinto-oikeus zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na pytanie o wykładnię punktu 1.7 zasady nr 1 załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1685/2000 (1) (po zmianie punktu 1.8 zasady nr 1 załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1145/2003) (2).

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1685/2000 z dnia 28 lipca 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 w odniesieniu do warunków, jakie muszą spełniać wydatki na działania współfinansowane z funduszy strukturalnych, Dz.U. L 193 z 29.07.2000, str. 39.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1145/2003 z dnia 27 czerwca 2003 r. zmieniające rozporządzenie nr 1685/2000 ustanawiające szczegółowe zasady w odniesieniu do warunków, jakie muszą spełniać wydatki na działania współfinansowane z funduszy strukturalnych, Dz.U. L 160 z 28.06.2003, str. 48.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 9 grudnia 2004 r. w sprawie C-88/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2001/29/WE — Harmonizacja niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym — Brak przetransponowania w wyznaczonym terminie)

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/11

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 9 grudnia 2004 r.
   w sprawie C-88/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2001/29/WE - Harmonizacja niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym - Brak przetransponowania w wyznaczonym terminie)
   (2005/C 45/21)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-88/04 Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: K. Banks) przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (pełnomocnicy: R. Caudwell i K. Manji) mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną dnia 23 lutego 2004 r., Trybunał (szósta izba), w składzie: A. Borg Barthet, prezes izby, J.-P. Puissochet, J. Malenovský (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 9 grudnia 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.04.2004.


title: Sprawa T-411/07 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 marca 2008 r. — Aer Lingus Group przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Kontrola koncentracji — Decyzja uznająca koncentrację za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Artykuł 8 ust. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 139/2004 — Wniosek o zawieszenie wykonania i o zastosowanie środków tymczasowych — Środek niezgodny z podziałem kompetencji pomiędzy instytucjami — Kompetencje Komisji — Środki tymczasowe skierowane do interwenienta — Wniosek o zawieszenie wykonania — Dopuszczalność — Brak fumus boni iuris — Brak pilnego charakteru — Brak poważnej i nieodwracalnej szkody — Szkoda zależna od zdarzeń przyszłych i niepewnych — Niewystarczające powody — Wyważenie wszystkich interesów)

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/26

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 marca 2008 r. — Aer Lingus Group przeciwko Komisji
   (Sprawa T-411/07 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Kontrola koncentracji - Decyzja uznająca koncentrację za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Artykuł 8 ust. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 139/2004 - Wniosek o zawieszenie wykonania i o zastosowanie środków tymczasowych - Środek niezgodny z podziałem kompetencji pomiędzy instytucjami - Kompetencje Komisji - Środki tymczasowe skierowane do interwenienta - Wniosek o zawieszenie wykonania - Dopuszczalność - Brak fumus boni iuris - Brak pilnego charakteru - Brak poważnej i nieodwracalnej szkody - Szkoda zależna od zdarzeń przyszłych i niepewnych - Niewystarczające powody - Wyważenie wszystkich interesów)
   (2008/C 327/49)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Aer Lingus Group plc (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: A. Burnside, solicitor, i B. van de Walle de Ghelcke i T. Snels, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: X. Lewis, É. Gippini Fournier i S. Noë, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Ryanair Holdings plc (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: J. Swift, QC, V. Power, A. McCarthy i D. Hull, solicitors, G. Berrisch, adwokat)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych mający na celu, po pierwsze, nakazanie Komisji przyjęcie pewnych środków dotyczących udziału Ryanair Holdings plc w spółce skarżącej, a po drugie, tytułem żądania ewentualnego, o wydanie jakiegokolwiek innego postanowienia o skutku zbliżonym wobec Komisji lub Ryanair Holdings plc oraz, po trzecie, o zawieszenie wykonania decyzji Komisji z dnia 11 października 2007 r. C(2007) 4600 oddalającej wniosek skarżącej o wszczęcie postępowania na podstawie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. L 24, s. 1) i przyjęcie środków tymczasowych na podstawie art. 8 ust. 5 tego rozporządzenia
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.


title: Sprawa C-254/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel (Belgia) w dniu 8 maja 2013 r. — Orgacom BVBA przeciwko Vlaamse Landmaatschappij

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel (Belgia) w dniu 8 maja 2013 r. — Orgacom BVBA przeciwko Vlaamse Landmaatschappij
   (Sprawa C-254/13)
   2013/C 207/41
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van beroep te Brussel (Belgia).

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca apelację: Orgacom BVBA

      Druga strona postępowania: Vlaamse Landmaatschappij

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy opłatę przywozową, o której mowa w art. 21 § 5 decreet van 23 januari 1991 inzake de bescherming van het leefmilieu tegen de verontreiniging door meststoffen [rozporządzenia z dnia 23 stycznia 1991 r. w sprawie ochrony środowiska naturalnego przed zanieczyszczeniami spowodowanymi nawozami], należną jedynie w przypadku przywozu nadwyżki nawozu zwierzęcego, jak i innych nawozów, na terytorium regionu z innych państw członkowskich, niezależnie od tego, [czy] zostanie ona przetworzona, czy też wprowadzona do obrotu na terytorium regionu, pobieraną w związku z nadwyżką przywiezionego nawozu od importera, podczas gdy opłata za nadwyżkę nawozu wyprodukowaną na terytorium regionu jest pobierana od producenta, należy uważać za opłatę o skutku równoważnym z cłami przywozowymi w rozumieniu art. 30 TFUE, mimo iż państwo członkowskie, z którego nadwyżki nawozu zostały wywiezione, przewiduje nawet obniżenie tej opłaty w przypadku wywozu tych nadwyżek do innych państw członkowskich?

               2)

               Jeżeli opłaty przywozowej, o której mowa w art. 21 § 5 decreet van 23 januari 1991 inzake de bescherming van het leefmilieu tegen de verontreiniging door meststoffen [rozporządzenia z dnia 23 stycznia 1991 r. w sprawie ochrony środowiska naturalnego przed zanieczyszczeniami spowodowanymi nawozami], należnej jedynie w przypadku przywozu nadwyżki nawozu zwierzęcego, jak i innych nawozów, na terytorium regionu flamandzkiego z innych państw członkowskich, nie należy uważać za opłatę o skutku równoważnym z cłami przywozowymi, to czy tę opłatę przywozową należy uważać za, określony w art. 110 TFUE, dyskryminujący podatek od towarów z innych państw członkowskich, ponieważ w przypadku wyprodukowanych w kraju nawozów zwierzęcych pobierana jest podstawowa opłata przywozowa, stanowiąca część uregulowania krajowego, której stawka jest różna w zależności od metody produkcji, podczas gdy w przypadku importowanych nadwyżek nawozu, niezależnie od metody produkcji (m.in. pochodzenia zwierzęcego bądź zawartości P2O5N), opłata przywozowa jest pobierana w oparciu o jednolitą stawkę, wyższą aniżeli najniższa stawka podstawowej opłaty za nawóz zwierzęcy wyprodukowany na terytorium regionu flamandzkiego, wynosząca 0,00 EUR, mimo iż państwo członkowskie, z którego nadwyżki nawozu zostały wywiezione, przewiduje nawet obniżenie tej opłaty w przypadku wywozu tych nadwyżek do innych państw członkowskich?


               15.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 467/27

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2016 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-14/16)
   (2016/C 467/14)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 26 września 2016 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Carstena Zatschlera, Audur Ýr Steinarsdóttir i Øyvinda Bø, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1.

               Orzeczenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w rozdziale II pkt 17d w załączniku XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Rady 95/50/WE z dnia 6 października 1995 r. w sprawie ujednoliconych procedur kontroli drogowego transportu towarów niebezpiecznych), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia,

                           i.

                           nie zapewniając, aby reprezentatywna część dostaw towarów niebezpiecznych w transporcie drogowym była poddawana kontroli zgodnie z wymogiem art. 3 ust. 1;

                           ii.

                           nie stosując wykazu kontrolnego zawartego w załączniku I do dyrektywy przy dokonywaniu tych kontroli zgodnie z wymogiem art. 4 ust. 1;

                           iii.

                           nie zapewniając, aby kontrole przeprowadzane na podstawie dyrektywy były wyrywkowe i obejmowały możliwie dużą część sieci drogowej zgodnie z art. 4 ust. 2;

                           iv.

                           nie zapewniając, aby miejsca przeznaczone do tych kontroli umożliwiały doprowadzenie pojazdów do stanu zgodnego z przepisami lub, jeśli organy przeprowadzające kontrolę uznają to za właściwe, unieruchomienie ich na miejscu lub w miejscu do tego przeznaczonym przez wspomniane organy, o ile nie zagraża to bezpieczeństwu, zgodnie z wymogiem art. 4 ust. 3;

                           v.

                           nie zapewniając, aby tam, gdzie to stosowne, i o ile nie zagraża to bezpieczeństwu, próbki towarów transportowanych mogły być pobierane do kontroli przez laboratoria uznane przez właściwe organy zgodnie z art. 4 ust. 4;

                           vi.

                           nie zapewniając, aby kontrole nie trwały dłużej, niż jest to niezbędne zgodnie z wymogiem art. 4 ust. 5;

                           vii.

                           nie zapewniając, aby w przypadku stwierdzenia jednego lub większej liczby wykroczeń, w czasie drogowego transportu towarów niebezpiecznych, pojazdy mogły zostać unieruchomione albo na miejscu, albo też w miejscu do tego przeznaczonym przez organy przeprowadzające kontrolę i wezwane do doprowadzenia do zgodności z zasadami przed podjęciem dalszej podróży lub mogły zostać poddane dalszym właściwym środkom, zależnie od okoliczności czy też wymogów z zakresu bezpieczeństwa zgodnie z art. 5;

                           viii.

                           nie zapewniając, aby kontrole mogły także odbywać się w pomieszczeniach przedsiębiorstw zgodnie z art. 6 ust. 1; oraz

                           ix.

                           nie przesyłając Urzędowi Nadzoru EFTA rocznego sprawozdania wymaganego w art. 9 ust. 1.

               2.

               Obciążenie Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię najpóźniej do dnia 16 listopada 2015 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 16 września 2015 r. dotyczącej uchybienia przez Islandię zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w rozdziale II pkt 17d w załączniku XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Rady 95/50/WE z dnia 6 października 1995 r. w sprawie ujednoliconych procedur kontroli drogowego transportu towarów niebezpiecznych), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia.


title: Sprawa C-104/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 16 grudnia 2010 r. w sprawach połączonych T-231/06 i T-237/06 Królestwo Niderlandów (T-231/06) i Nederlandse Omroep Stichting (NOS) (T-237/06) przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 1 marca 2011 r. przez Stichting Nederlandse Publieke Omroep, dawniej Nederlandse Omroep Stichting (NOS)

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 16 grudnia 2010 r. w sprawach połączonych T-231/06 i T-237/06 Królestwo Niderlandów (T-231/06) i Nederlandse Omroep Stichting (NOS) (T-237/06) przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 1 marca 2011 r. przez Stichting Nederlandse Publieke Omroep, dawniej Nederlandse Omroep Stichting (NOS)
   (Sprawa C-104/11 P)
   2011/C 238/03
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Stichting Nederlandse Publieke Omroep, dawniej Nederlandse Omroep Stichting (NOS) (przedstawiciel: adwokat J.J. Feenstra)

      Inne strony postępowania: Królestwo Niderlandów, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawach połączonych T-231/06 i T-237/06;

               —

               jako że sprawa może zostać rozpoznana — stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2008/136/WE (1) z dnia 22 czerwca 2006 r. w sprawie finansowania ad hoc holenderskich nadawców wypełniających misję służby publicznej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami zarówno pierwszej instancji, jak i przed Trybunałem.

      Zarzuty i główne argumenty

                     Zarzut pierwszy:
                   Naruszenie art. 107, 108 i 296 TFUE przez to, że Sąd uznał płatności Fonds-Omroepreserve (FOR) (fundusz rezerwowy radiofonii) i transfer określonych utworzonych rezerw przez różnych niderlandzkich nadawców radiowych na rzecz Nederlandse Publieke Omroep (NPO) (niderlandzka radiofonia publiczna) niesłusznie i na podstawie niewystarczającego uzasadnienia jako formę przyznania nowej pomocy.
               Sąd nieprawidłowo zinterpretował i zastosował pojęcia pomocy, istniejącej pomocy i nowej pomocy w rozumieniu art. 107 i nast. TFUE, stwierdzając, że dostępność płatności pochodzących z FOR i transfer określonych utworzonych rezerw przez różnych niderlandzkich nadawców radiowych na rzecz NPO należy uznać za przyznanie nowej pomocy, oraz nie uzasadnił wystarczająco tego stwierdzenia.

                     Zarzut drugi:
                   Naruszenie prawa do obrony
               Sąd naruszył przyjęty w prawie unijnym wymóg zachowania prawa do obrony i praw procesowych zgodnie z art. 108 ust. 2 TFUE i rozporządzeniem (WE) nr 659/1999 (2), oddalając niesłusznie na podstawie nieprawidłowego i niewystarczającego uzasadnienia powołanie się skarżących na zachowanie prawa do obrony i orzekł, że prawo NPO do obrony nie zostało naruszone.

      (1)  Dz.U. 2008, L 49, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Rady z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa C-160/08: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/19

         Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-160/08)
   (2008/C 209/27)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: Kellerbauer i D. Kukovec)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie publikując ogłoszenia o udzielanych zamówieniach i udzielając zamówień na usługi w zakresie publicznych usług ratunkowych bez zaproszenia do składania ofert lub w sposób nieprzejrzysty, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążąc na mocy dyrektywy 92/50/EWG (1) i 2004/18/WE (2) oraz zasadom swobody przedsiębiorczości i swobodnego świadczenia usług (art. 43 i 49 WE),

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja wskazuje, że otrzymała szereg skarg na praktyki w zakresie udzielania zamówień w dziedzinie publicznych usług ratunkowych w Republice \federalnej Niemiec. W skargach tych wskazywano okoliczność, że zamówienia w tej dziedzinie co do zasady nie były przedmiotem zaproszenia do składania ofert, i nie były udzielane w sposób przejrzysty. Zdaniem Komisji ogólnie ograniczona ilość zaproszeń do składania ofert na usługi ratunkowe, które zostały ogłoszone na szczeblu europejskim przez zbiorowości lokalne, odpowiedzialne za zarządzanie publicznymi usługami ratunkowymi (13 ogłoszeń w okresie sześciu lat, przeprowadzonych przez jedynie 11 na 400 okręgów i okręgów miejskich istniejących w Niemczech) jest dodatkową wskazówką praktyki rozpowszechnionej w Niemczech, polegającej na przyznawaniu rzeczonych usług ratunkowych, bez zastosowania się do postanowień dyrektyw europejskich w dziedzinie udzielania zamówień i podstawowych zasad prawa wspólnotowego. Ponadto zamówienia te były przyznawane bez zastosowania środków mających na celu zagwarantowanie odpowiedniej przejrzystości i uniknięcie dyskryminacji.
   Poprzez swą praktykę udzielania zamówień Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy dyrektyw 92/50/EWG i 2004/18/WE oraz zasadom swobody przedsiębiorczości i swobodnego świadczenia usług zapisanych w art. 43 i 49 WE, a w szczególności zakazowi dyskryminacji przewidzianemu w ramach tych zasad.
   Zbiorowości lokalne, jako zarządzający usługami ratunkowymi, odpowiadają definicji „instytucji zamawiającej” w rozumieniu art. 1 lit. b) dyrektywy 92/50/EWG i art. 1 ust. 9 dyrektywy 2004/18/WE. Zdaniem Komisji jest ponadto bezsprzeczne, że zamówienia udzielane tytułem odpłatnym w dziedzinie publicznych usług ratunkowych są objęte przywołanymi dyrektywami i znacznie przekraczają progi wymagane dla zastosowania rzeczonych dyrektyw. W świetle wszystkich wskazanych okoliczności, rozpatrywane umowy o świadczenie usług powinny były zostać zawarte w trybie procedur wskazanych w dyrektywach i z uwzględnieniem ogólnych postanowień o równości traktowania i niedyskryminacji.
   Ponieważ niniejsza sprawa dotyczy umów prezentujących interes transgraniczny, udzielenie zamówień z pominięciem przejrzystości, naruszyło, poza dyrektywami 92/50EWG i 2004/18/WE, również zapisane w traktacie WE zasady ogólne swobody przedsiębiorczości i swobodnego świadczenia usług.
   Świadczenie usług ratunkowych takich jak usługi przewozu i usługi medyczne w ramach publicznych usług ratunkowych nie jest też objęte zakresem wyjątków przewidzianych w art. 55 WE w związku z art. 45 WE, w świetle których działalność, która w państwie członkowskim jest związana, choćby przejściowo, z wykonywaniem władzy publicznej, jest wyłączona z zakresu stosowania w tym państwie przepisów rozdziału o prawie przedsiębiorczości i swobodnym świadczeniu usług. Wyjątek zapisany w art. 45 traktatu WE, który jako odstępstwo od podstawowej swobody, musi podlegać ścisłej wykładni, ogranicza się wyłącznie do działalności, która, jako taka, stanowi bezpośredni i specyficzny udział w wykonywaniu władzy publicznej. Zagadnienie czy ma miejsce wykonywanie władzy publicznej nie zależy zatem od charakteru prawa publicznego ani od przewidzianej działalności. Decydujące znaczenie ma natomiast możliwości uczynienia przez władzę użytku z praw suwerennych i przymusu wobec obywatela.
   Komisja jest przekonana, że praktyka w zakresie udzielania zamówień w dziedzinie usług ratunkowych może – również z udziałem zagranicznych usługodawców – zostać zorganizowana w sposób zapewniający udostępnienie usług ratunkowych charakteryzujących się szybkością, wysokim poziomem i obejmujących cały przewidziany obszar, w całym państwie.

      (1)  Dz.U. L 209, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 134, str. 114.


title: Sprawa T-402/09 P: Postanowienie Sądu z dnia 5 maja 2011 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Przepisy dotyczące ubezpieczenia od ryzyka wypadku oraz chorób zawodowych urzędników Wspólnot Europejskich — Postępowanie w sprawie uznania zawodowego charakteru choroby — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne a w części oczywiście bezzasadne)

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/26

         Postanowienie Sądu z dnia 5 maja 2011 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-402/09 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Przepisy dotyczące ubezpieczenia od ryzyka wypadku oraz chorób zawodowych urzędników Wspólnot Europejskich - Postępowanie w sprawie uznania zawodowego charakteru choroby - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne a w części oczywiście bezzasadne)
   2011/C 186/48
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 20 lipca 2009 r. wydanego w sprawie F-86/07 Marcuccio przeciwko Komisji (niepublikowanego w Zbiorze), mające na celu uchylenie tego postanowienia.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone jako w części oczywiście niedopuszczalne a w części oczywiście bezzasadne.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w ramach postępowania w przedmiocie odwołania.

      (1)  Dz.U C 297 z 5.12.2009.


title: Sprawa C-369/07: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 7 lipca 2009 — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Pomoc państwa — Środki zmierzające do wykonania wyroku Trybunału — Artykuł 228 WE — Kary pieniężne — Grzywna — Ryczałt)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 7 lipca 2009 — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-369/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Pomoc państwa - Środki zmierzające do wykonania wyroku Trybunału - Artykuł 228 WE - Kary pieniężne - Grzywna - Ryczałt)
   2009/C 205/05
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Righini, I. Hadjiyiannis et D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciele: A. Samoni-Rantou et P. Mylonopoulos, agents, V. Christianos et P. Anestis, dikigoroi)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak wykonania wyroku Trybunału z dnia 12 maja 2005 r. w sprawie C-415/03 — Naruszenie art. 3 i 4 decyzji Komisji z dnia 11 grudnia 2002 r. 2003/372/WE w sprawie pomocy przyznanej przez Grecję Olympic Airways (Dz.U. L 132, s. 1) — Brak podjęcia środków w celu odzyskania pomocy niezgodnej z traktatem oraz pomocy przyznanej z naruszeniem prawa — Wniosek o nałożenie okresowej kary pieniężnej

      Sentencja

               1)

               Nie podejmując w dniu, w którym upłynął termin wyznaczony w uzasadnionej opinii, środków w zakresie wykonania wyroku z dnia 12 maja 2005 r. w sprawie C 415/03 Komisja przeciwko Grecji, dotyczących zwrotu pomocy uznanej za nielegalną i niezgodną ze wspólnym rynkiem, na podstawie art. 3 decyzji Komisji 2003/372/WE z dnia 11 grudnia 2002 r. w sprawie pomocy przyznanej przez Grecję spółce Olympic Airways, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej decyzji oraz na mocy art. 228 ust. 1 WE.

               2)

               Republika Grecka wpłaci Komisji Wspólnot Europejskich, na rachunek „Dochody własne Wspólnot Europejskich”, okresową karę pieniężną w wysokości 16 000 EUR za każdy dzień zwłoki w wykonaniu środków niezbędnych do zastosowania się do ww. wyroku z dnia 12 maja 2005 r. w sprawie Komisja przeciwko Grecji, począwszy od miesiąca po ogłoszeniu niniejszego wyroku, do czasu wykonania rzeczonego wyroku z dnia 12 maja 2005 r.

               3)

               Republika Grecka wpłaci Komisji Wspólnot Europejskich, na rachunek „Dochody własne Wspólnoty Europejskiej”, ryczałt w kwocie 2 milionów EUR.

               4)

               Republika Grecka pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa C-423/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 27 sierpnia 2010 r. — Delphi Deutschland GmbH przeciwko Hauptzollamt Düsseldorf

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 27 sierpnia 2010 r. — Delphi Deutschland GmbH przeciwko Hauptzollamt Düsseldorf
   (Sprawa C-423/10)
   ()
   2010/C 317/30
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Delphi Deutschland GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Düsseldorf

      Pytanie prejudycjalne

   Czy opisane bliżej w postanowieniu elektryczne elementy połączeniowe objęte są podpozycją 8536 69 Nomenklatury Scalonej w brzmieniu rozporządzeń Komisji (WE) nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 r. (1), nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. (2) oraz nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r. (3), przyjętych w celu zmiany załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej?

      (1)  Dz.U. L 327, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 286, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 301, s. 1.


title: Sprawa C-35/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 listopada 2011 r. w sprawie T-76/06 ASPLA przeciwko Komisji wniesione w dniu 25 stycznia 2012 r. przez Plasticos Españoles, S.A. (ASPLA)

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/15

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 listopada 2011 r. w sprawie T-76/06 ASPLA przeciwko Komisji wniesione w dniu 25 stycznia 2012 r. przez Plasticos Españoles, S.A. (ASPLA)
   (Sprawa C-35/12 P)
   2012/C 89/24
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Plasticos Españoles, S.A. (ASPLA) (przedstawiciele: E. Garayar Gutiérrez i M. Troncoso Ferrer, abogados)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uznanie niniejszego odwołania za dopuszczalne.

               —

               Uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie T–76/06 ASPLA przeciwko Komisji.

               —

               Tytułem żądania ewentualnego, znaczne obniżenie kwoty nałożonej przez Komisję i utrzymanej w mocy przez Sąd Unii Europejskiej grzywny, przy uwzględnieniu wymogów wywodzących się z zasad: proporcjonalności, równego traktowania i niedyskryminacji.

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

                     Zarzut pierwszy
                   dotyczy naruszenia art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) i orzecznictwa Trybunału dotyczącego tego postanowienia oraz mylnej interpretacji pojęcia jednolitego i ciągłego naruszenia, jak również naruszenia wymogów proceduralnych dotyczących ciężaru dowodu i postępowania dowodowego.
               Zdaniem wnoszącego odwołanie w zaskarżonym wyroku Sąd dokonał błędnej oceny dowodów przedstawionych przez Komisję w celu zastosowania do ASPLA pojęcia jednolitego i ciągłego naruszenia, zarówno względem zarzucanego wnoszącemu odwołanie uczestnictwa w naruszeniach dotyczących sektorów worków z otworami i toreb klockowych, jak również, w odniesieniu do posiadania przez ASPLA wiedzy na temat działań stanowiących naruszenie, do których doszło w podgrupach, w jakich wnoszący odwołanie nie uczestniczył i włączenie tego rodzaju działań do „ogólnego schematu kartelowego”.

               2)

                     Zarzut drugi
                   dotyczący naruszenia prawa ze względu na to, że Sąd uznał argument dotyczący nieprawidłowości danych o wielkości sprzedaży wziętych pod uwagę przy ustalaniu kary pieniężnej nałożonej na ASPLA za przedstawiony po terminie. Ewentualnie argument ten jest bezpośrednio związany z istnieniem bezwzględnych przeszkód procesowych, których brak oceny przez Sąd stanowi również naruszenie prawa.
               W odniesieniu do głównego zarzutu, naruszenie popełnione przez Trybunał wynika z faktu, że powyższy argument nie stanowi nowego zarzutu, lecz rozszerzenie zarzutu podniesionego wcześniej w skardze, jak również na samym użyciu danych o wielkości sprzedaży Grupo Armando Álvares, zamiast danych dotyczących ASPLA, przy ustaleniu sankcji.
               W odniesieniu do zarzutu podniesionego tytułem ewentualnym, naruszenie prawa polega na okoliczności, że Sąd nie zbadał ciążącego na Komisji zakresu obowiązku uzasadnienia względem sposobu obliczenia podstawowej kwota grzywny nałożonej na ASPLA.


title: Sprawa C-493/09: Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/21

         Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-493/09)
   2010/C 37/25
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: R. Lyal i M. Alfonso, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że obejmując dywidendy uzyskiwane przez fundusze emerytalne z siedzibą poza Portugalią wyższą stawką podatkową, niż stawka stosowana do dywidend uzyskiwanych przez fundusze emerytalne mające siedzibę na terytorium Portugalii, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 63 TFUE i art. 40 Porozumienia EOG;

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na mocy przepisów Estatuto dos Beneficios Fiscais (regulacji w sprawie przywilejów podatkowych) oraz Código do Imposto sobre o Rendimento das Pessoas Colectivas (kodeksu podatku od osób prawnych), dywidendy wpłacane do funduszy emerytalnych utworzonych i działających zgodnie z prawem portugalskim są w całości zwolnione z podatku od osób prawnych, podczas gdy dywidendy wpłacane do funduszy emerytalnych niemających siedziby na terytorium kraju objęte są tym podatkiem, którego stawka może się wahać między 20 % i 10 %, w zależności od tego, czy istnieje umowa dwustronna między Portugalią a państwem siedziby, a także, gdy ma to miejsce, od zapisów takiej umowy. Odpowiednie kwoty podatku od osób prawnych pobierane są u źródła, a pobranie to ma charakter ostateczny.
   Odmienne traktowanie ustanowione w portugalskim ustawodawstwie podatkowym na niekorzyść funduszy emerytalnych niemających siedziby w kraju sprawia, że inwestowanie w spółki portugalskie jest dla tych funduszy mniej interesujące i atrakcyjne. W związku z tym rzeczony reżim podatkowy stanowi ograniczenie zakazane przez art. 63 TFUE oraz art. 40 Porozumienia EOG.
   Dyskryminujące traktowanie funduszy emerytalnych niemających siedziby w kraju, które wywiera ujemne skutki na konkurencyjność rynków finansowych Unii Europejskiej oraz rentowność inwestycji dokonywanych przez fundusze emerytalne, nie znajduje uzasadnienia na podstawie żadnego ze względów podniesionych przez Republikę Portugalską.


title: Sprawa C-493/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 4 kwietnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/19

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 4 kwietnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej
   (Sprawa C-493/13) (1)

   2014/C 261/35
   Język postępowania: estoński
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Wykreślenie sprawy C-55/04

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/11

         Wykreślenie sprawy C-55/04 (1)

   (2004/C 251/20)
   Postanowieniem z dnia 15 lipca 2004 r. prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-55/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej.

      (1)  Dz.U. C 71 z 20.3.2004.


title: Sprawa T-550/08 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 czerwca 2009 r. — Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Decyzja Komisji nakładająca grzywnę — Wniosek o zawieszenie wykonania i zarządzenie środków tymczasowych (zwrot zapłaconej już grzywny i rezygnacja z gwarancji bankowej) — Brak fumus boni juris i brak pilnego charakteru)

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/22

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 czerwca 2009 r. — Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen przeciwko Komisji
   (Sprawa T-550/08 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Decyzja Komisji nakładająca grzywnę - Wniosek o zawieszenie wykonania i zarządzenie środków tymczasowych (zwrot zapłaconej już grzywny i rezygnacja z gwarancji bankowej) - Brak fumus boni juris i brak pilnego charakteru)
   2009/C 193/35
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: M. Dallmann i U. Krauthause, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Antoniadis i R. Saper, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C (2008) 5476 wersja ostateczna z dnia 1 października 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia EOG w sprawie COMP/39181 — wosk świecowy, w zakresie, w jakim nakłada ona na skarżącą grzywnę; wniosek o zwolnienie skarżącej z obowiązku ustanowienia gwarancji bankowej jako warunku cofnięcia obowiązku zapłaty; inne wnioski o zarządzenie środków tymczasowych.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zarządzenie środków tymczasowych zostaje odrzucony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.


title: Sprawa C-476/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 30 sierpnia 2013 r. — Heidemarie Retzlaff przeciwko easyJet Airline Co. Ltd

text:
               7.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 30 sierpnia 2013 r. — Heidemarie Retzlaff przeciwko easyJet Airline Co. Ltd
   (Sprawa C-476/13)
   2013/C 359/04
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę rewizyjną: Heidemarie Retzlaff

      Druga strona postępowania w przedmiocie skargi rewizyjnej: easyJet Airline Co. Ltd

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przyznane przez prawo krajowe roszczenie odszkodowawcze, którego celem jest zwrot dodatkowych kosztów podróży wynikających z odwołania zarezerwowanego lotu, może zostać potrącone z odszkodowania, o którym mowa w art. 7 rozporządzenia (1), jeżeli przewoźnik lotniczy spełnił obowiązki wynikające z art. 8 ust. 1 i art. 9 ust. 1 tego rozporządzenia?

               2)

               W przypadku, gdy potrącenie jest możliwe: Czy znajduje to zastosowanie również do kosztów lotu zastępczego do miejsca docelowego?

               3)

               W przypadku, gdy potrącenie jest możliwe: Czy przewoźnik lotniczy może dokonać potrącenia zawsze, czy też możliwość potrącenia uzależniona jest od tego, czy prawo krajowe je dopuszcza lub czy sąd uzna je za słuszne?

               4)

               W przypadku, gdy znajduje zastosowanie prawo krajowe lub do sądu należy wydanie decyzji uznaniowej: Czy odszkodowanie na podstawie art. 7 rozporządzenia ma na celu jedynie wynagrodzenie niedogodności i straty czasu doznanych przez pasażerów wskutek odwołania lotu, czy też również naprawienie szkód materialnych?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46, s. 1).


title: Sprawa C-355/04 P: Wniesione dnia 17 sierpnia 2004 r. przez Association SEGI, A. Zubimendi Izaga, A. Galarraga odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) wydanego dnia 7 czerwca 2004 r. w sprawie T-338/02: Association SEGI, A. Zubimendi Izaga, A. Galarraga przeciwko Radzie Unii Europejskiej wspieranej przez Królestwo Hiszpanii i Zjednoczone Królestwo

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/10

         Wniesione dnia 17 sierpnia 2004 r. przez Association SEGI, A. Zubimendi Izaga, A. Galarraga odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) wydanego dnia 7 czerwca 2004 r. w sprawie T-338/02: Association SEGI, A. Zubimendi Izaga, A. Galarraga przeciwko Radzie Unii Europejskiej wspieranej przez Królestwo Hiszpanii i Zjednoczone Królestwo
   (Sprawa C-355/04 P)
   (2004/C 251/18)
   Dnia 17 sierpnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) wydanego dnia 7 czerwca 2004 r. w sprawie T-338/02: Association SEGI, A. Zubimendi Izaga, A. Galarraga przeciwko Radzie Unii Europejskiej wspieranej przez Królestwo Hiszpanii i Zjednoczone Królestwo, złożone przez Association SEGI, A. Zubimendi Izaga, A. Galarraga.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               uznanie odwołania za zasadne oraz uchylenie zaskarżonego postanowienia;

               2)

               ostateczne orzeczenie na podstawie art. 61 Protokołu w sprawie Statutu Trybunału co do istoty sprawy i uwzględnienie żądań przedstawianych przez skarżących w pierwszej instancji, to znaczy: nakazania Radzie zapłacenia odszkodowania w wysokości 1.000.000 euro na rzecz stowarzyszenia SEGI oraz odszkodowań w wysokości po 100.000 euro na rzecz skarżących Araitz ZUBIMENDI IZAGA i Aritza GALARRAGA wraz z odsetkami od tych sum w wysokości 4,5 % od dnia wydania przez Trybunał wyroku do dnia zapłaty, a nadto obciążenie Rady własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Zgłoszone zarzuty i główne argumenty są identyczne jak w sprawie C-354/04 P.


title: Sprawa C-527/08: Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/20

         Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-527/08)
   (2009/C 19/37)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: K. Simonsson i A.A. Gilly, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy 2005/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie wzmocnienia ochrony portów (1) a w każdym razie nie informując Komisji o ich ustanowieniu Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 15 lipca 2007 r.

      (1)  Dz. U. L 310 s. 28.


title: Sprawa C-255/08: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 85/337/EWG — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne — Określenie progów — Rozmiar przedsięwzięcia — Niepełna transpozycja)

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/11

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-255/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 85/337/EWG - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne - Określenie progów - Rozmiar przedsięwzięcia - Niepełna transpozycja)
   2009/C 297/10
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. van Beek i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. M. Wissels i M. Noort, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprawidłowa transpozycja art. 4 ust. 2 i 3 w związku z załącznikami II i III do dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków niektórych publicznych i prywatnych przedsięwzięć dla środowiska, zmienionej dyrektywami 97/11/WE i 2003/35/WE (Dz.U. L 175, s.40)

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując wszystkich przepisów niezbędnych do tego, by przedsięwzięcia, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko, podlegały procedurze uzyskania pozwolenia i oceny skutków zgodnie z art. 4 ust. 2 i 3 w związku z załącznikami II i III do dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków niektórych publicznych i prywatnych przedsięwzięć dla środowiska, zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 i dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa F-127/14: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/60

         Skarga wniesiona w dniu 31 października 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-127/14)
   (2015/C 007/78)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat A. Salerno)

      Strona pozwana: Komisja

      Przedmiot i opis sporu

   Wniosek o stwierdzenie nieważności odmownej decyzji Komisji w sprawie przeprowadzenia ponownego obliczenia liczby dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury nabytych przez stronę skarżącą w ramach systemu emerytalnego Unii zgodnie z nowymi ogólnymi przepisami wykonawczymi dotyczącymi art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 27 stycznia 2014 r. oddalającej wniosek strony skarżącej o przeprowadzenie ponownego obliczenia dodatkowych lat służby zaliczonych do okresu uprawniającego do emerytury w następstwie przeniesienia uprawnień emerytalnych strony skarżącej z niemieckiego systemu emerytalnego do wspólnotowego systemu emerytalnego, wniesiony w dniu 6 stycznia 2014 r.;

               —

               obciążenie Komisji wszystkimi kosztami postępowania w niniejszej instancji i to bez względu na rozstrzygnięcie niniejszej skargi ze względu na to, że odpowiedź Komisji na zażalenie strony skarżącej była w tak małym stopniu dostosowana do brzmienia tego zażalenia, iż strona skarżąca była zmuszona zwrócić się do Sądu w celu rzeczywistego rozpatrzenia zarzutów, które podniosła.


title: Sprawa C-312/04: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środki własne Wspólnoty — Nierozliczone karnety TIR — Procedury dotyczące poboru należności przywozowych — Uchybienie — Nieudostępnienie należnych odpowiednich środków własnych i brak zapłaty odsetek za zwłokę)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-312/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środki własne Wspólnoty - Nierozliczone karnety TIR - Procedury dotyczące poboru należności przywozowych - Uchybienie - Nieudostępnienie należnych odpowiednich środków własnych i brak zapłaty odsetek za zwłokę)
   (2006/C 294/12)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Wilms i A. Weimar, pełnomocnicy)

      Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: H.G. Sevenster i J.G.M. van Bakel, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 2 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 10 ust. 1 i art. 11 rozporządzenia Rady (EWG, Euroatom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euroatom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz. U. L 155, str. 1) — Niewszczęcie w wyznaczonym terminie procedur dotyczących poboru ceł w wyniku nieprawidłowości w transporcie towarów przeprowadzonym na podstawie karnetu TIR — Nieudostępnienie w wyznaczonym terminie odpowiednich środków własnych i brak zapłaty odsetek za zwłokę
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz. U. C 228 z 11.09.2004


title: Sprawa T-498/13: Skarga wniesiona w dniu 16 września 2013 r. — Nanu-Nana Joachim Hoepp przeciwko OHIM — Vincci Hoteles (NAMMU)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/62

         Skarga wniesiona w dniu 16 września 2013 r. — Nanu-Nana Joachim Hoepp przeciwko OHIM — Vincci Hoteles (NAMMU)
   (Sprawa T-498/13)
   2013/C 344/115
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nanu-Nana Joachim Hoepp GmbH & Co. KG (Brema, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Nordemann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Vincci Hoteles, SA (Alcobendas, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 czerwca 2013 r. w sprawie R 611/2012-1; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „NAMMU” dla towarów i usług z klas 3, 32 i 44 — wspólnotowy znak towarowy nr 5 238 704

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Vincci Hoteles, SA

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: wniosek został oparty na art. 8 ust. 1 lit. b) w związku z art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa T-20/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 września 2008 r. — Kahla/Thüringen Porzellan przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pomoc istniejąca lub nowa pomoc — Przedsiębiorstwo przeżywające trudności — Zasada pewności prawa — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań — Kryterium inwestora prywatnego — Zgodność ze wspólnym rynkiem — Przesłanki)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/33

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 września 2008 r. — Kahla/Thüringen Porzellan przeciwko Komisji
   (Sprawa T-20/03) (1)

   (Pomoc państwa - Pomoc istniejąca lub nowa pomoc - Przedsiębiorstwo przeżywające trudności - Zasada pewności prawa - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań - Kryterium inwestora prywatnego - Zgodność ze wspólnym rynkiem - Przesłanki)
   (2008/C 285/58)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Kahla/Thüringen Porzellan GmbH (Kahla, Niemcy) (przedstawiciele: M. Schütte i S. Zühlke, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Kreuschitz i V. Di Bucci, pełnomocnicy, wspierani przez profesora C. Koeniga)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Freistaat Thüringen (Niemcy) (przedstawiciele: początkowo A. Weitbrecht i A. van Ysendyck, następnie A. Weitbrecht i M. Núñez-Müller, Rechtsanwälte) i Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: W.D. Plessing i M. Lumma, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/643/WE z dnia 13 maja 2003 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Niemcy na rzecz Kahla Porzellan GmbH i Kahla/Thüringen Porzellan GmbH (Dz.U. L 227, s. 12) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy środków finansowych przekazanych Kahla/Thüringen Porzellan GmbH.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Kahla/Thüringen Porzellan GmbH pokrywa własne koszty oraz jedną trzecią kosztów poniesionych przez Komisję. Komisja pokrywa dwie trzecie własnych kosztów.

               3)

               Kraj związkowy Turyngia i Republika Federalna Niemiec pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 70 z 22.3.2003.


title: Sprawa T-124/13: Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2013 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/18

         Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2013 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-124/13)
   2013/C 164/33
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri i P. Gentili, avvocati dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AST/125/12 mającym na celu utworzenie listy rezerwowej obejmującej 110 miejsc, służącej obsadzeniu wolnych stanowisk Asystentów (AST3) w dziedzinie audytu, finansów/księgowości i ekonomii/statystyki;

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AST/126/12 mającym na celu utworzenie listy rezerwowej obejmującej 78 miejsc, służącej obsadzeniu wolnych stanowisk Asystentów (AST3) w dziedzinie biologii/nauk przyrodniczych i medycznych chemii, fizyki i materiałoznawstwa, badań jądrowych, inżynierii lądowej i mechanicznej oraz inżynierii elektrycznej i elektronicznej;

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/248/13 mającym na celu utworzenie listy rezerwowej obejmującej 29 miejsc, służącej obsadzeniu wolnych stanowisk Administratora (AD6) w dziedzinie bezpieczeństwa budynków i inżynierii instalacji budowlanych;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 263, 264 i 266 TFUE.

                           —

                           Zdaniem skarżącej Komisja naruszyła moc wiążącą wyroku Trybunału w sprawie C-566/10 P stwierdzającego, że ogłoszenia o konkursie wskazujące wyłącznie angielski, francuski i niemiecki jako języki, które kandydaci w konkursach otwartych Unii mogą wskazać jako drugi język, są niezgodne z prawem.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 342 TFEU oraz art. 1 i 6 rozporządzenia nr 1/58 w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.

                           —

                           Skarżąca twierdzi w tym względzie, że poprzez wskazanie tylko trzech języków dopuszczalnych jako drugi język kandydatów w konkursach otwartych Unii, Komisja w praktyce narzuciła nowe rozporządzenie określające system językowy instytucji, naruszając wyłączną właściwość Rady w tej dziedzinie.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 12 WE (obecnie art. 18 TFUE), art. 22 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 6 ust. 3 UE, art. 1 § 2 i 3 załącznika III do regulaminu pracowniczego urzędników, art. 1 i 6 rozporządzenia nr 1/58 oraz art. 1d ust. 1 i 6, art. 27 akapit drugi i art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego urzędników.

                           —

                           Zdaniem skarżącej wprowadzone przez Komisję ograniczenie językowe jest dyskryminujące, ponieważ przytoczone przepisy zakazują narzucania obywatelom europejskim i urzędnikom instytucji europejskich ograniczeń językowych, które nie są przewidziane w sposób ogólny i obiektywny przez regulaminy wewnętrzne instytucji, o których mowa we wspomnianym już art. 6 rozporządzenia nr 1/58 i które dotychczas nie zostały wydane, i zakazują ustanawiania takich ograniczeń, o ile nie wynika to z konkretnego i uzasadnionego interesu służby.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia art. 6 ust. 3 UE w części, w jakiej ustanawia on zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań jako prawo podstawowe wynikające ze wspólnych tradycji konstytucjonalnych państw członkowskich.

                           —

                           Skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła oczekiwania obywateli dotyczące możliwości wyboru jako drugiego języka dowolnego spośród języków Unii, zgodnie z tym, tak jak było to zawsze praktykowane do 2007 r. i co zostało autorytatywnie potwierdzone w wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-566/210 P.

               5)

               Zarzut piąty dotyczy nadużycia władzy i naruszenia norm materialnych właściwych charakterowi i celowi ogłoszeń o konkursach (w szczególności art. 1d ust. 1 i 6, art. 28 lit. f), art. 27 akapit drugi, art. 34 ust. 3, art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego urzędników), a także zasady proporcjonalności.

                           —

                           Zdaniem skarżącej poprzez wprowadzenie prewencyjnego i ogólnego ograniczenia języków dopuszczalnych jako drugi język do trzech, Komisja w rzeczywistości antycypowała na etapie ogłoszenia o konkursie i określenia warunków udziału w konkursie sprawdzenie kompetencji językowych kandydatów, które powinny zostać ocenione w ramach konkursu. W tej sytuacji decydujące znaczenie ma znajomość języków, a nie kompetencje zawodowe.

               6)

               Zarzut szósty dotyczy naruszenia art. 18 i 24 ust. 4 TFUE, art. 22 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 2 rozporządzenia nr 1/58 oraz art. 1d ust. 1 i 6 regulaminu pracowniczego urzędników.

                           —

                           Skarżąca twierdzi, iż poprzez postanowienie, że zgłoszenia do udziału w konkursie obowiązkowo muszą być wysłane w języku angielskim, francuskim lub niemieckim i że w tym samym języku EPSO wysyła do kandydatów informacje dotyczące przebiegu konkursu, naruszone zostało prawo obywateli europejskich do porozumiewania się w ich własnym języku z instytucjami i nastąpiła dalsza dyskryminacja osób, które nie znają biegle tych trzech języków.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczy naruszenia art. 296 ust. 2 TFUE (brak uzasadnienia), a także zasady proporcjonalności i przeinaczenia stanu faktycznego.

                           —

                           Skarżąca podnosi, że ograniczenie do trzech języków Komisja uzasadniła wymogiem, aby nowi pracownicy od razu byli w stanie porozumiewać się w ramach instytucji. Uzasadnienie to przeinacza stan faktyczny, ponieważ nie jest tak, ze te trzy języki są najczęściej używane w różnych grupach językowych w ramach instytucji. Jest ono też nieproporcjonalne w stosunku do ograniczenia prawa podstawowego, jakim jest prawo do niedyskryminacji ze względów językowych.


title: Sprawa F-20/12: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2012 r. — ZZ przeciwko EIGE

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/35

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2012 r. — ZZ przeciwko EIGE
   (Sprawa F-20/12)
   2012/C 138/80
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i S. Woog)

      Strona pozwana: Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji pozwanego w sprawie przeniesienia z urzędu strony skarżącej ze stanowiska kierownika działań na stanowisko naczelnika sekcji, które to stanowisko nie wymaga posiadania kompetencji w zakresie zarządzania.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 8 września 2011 r. dyrektora EIGE w sprawie przydzielenia skarżącej stanowiska, które nie należy do stanowisk kierowniczych;

               —

               w rezultacie, nakazanie bezzwłocznego przywrócenia skarżącej na jej wcześniejsze stanowisko i wypłaty dodatku za sprawowanie funkcji kierowniczych z mocą wsteczną od dnia 1 czerwca 2010 r.;

               —

               obciążenie EIGE kosztami postępowania.