title: Sprawa C-38/06: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Objęty zwolnieniem celnym przywóz sprzętu o zastosowaniu wyłącznie wojskowym)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-38/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Objęty zwolnieniem celnym przywóz sprzętu o zastosowaniu wyłącznie wojskowym)
   2010/C 113/02
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Wilms i M. Afonso, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, Â. Seiça Neves, J. Gomes i C. Guerra Santos, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Królestwo Danii (przedstawiciel: J. Molde, pełnomocnik), Republika Grecka (przedstawiciele: E.-M. Mamouna i M. K. Boskovits, pełnomocnicy), Republika Włoska (przedstawiciele: I. Bruni, pełnomocnik, G. De Bellis, avvocato dello Stato), Republika Finlandii (przedstawiciel: A. Guimaraes-Purokoski)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2, 9, 10 i 11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 155, s. 1), oraz w okresie od dnia 31 maja 2000 r. rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 130, s. 1) — Przywóz, z zastosowaniem zwolnienia celnego, sprzętu wojskowego i towarów o podwójnym zastosowaniu cywilnym i wojskowym.

      Sentencja

               1)

               Odmawiając obliczenia i udostępnienia Komisji Wspólnot Europejskich środków własnych należnych z tytułu przywozu sprzętu i wyposażenia o zastosowaniu wyłącznie wojskowym dokonanego w okresie od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2002 r., a także odmawiając uiszczenia odsetek za zwłokę od tych należności, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążyły, odpowiednio, na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 1355/96 z dnia 8 lipca 1996 r. — w okresie od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 30 maja 2000 r. i na mocy tych samych przepisów rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot — w okresie od dnia 31 maja 2000 r. do dnia 31 grudnia 2002 r.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Danii, Republika Grecka, Republika Włoska i Republika Finlandii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.3.2006.


title: Sprawa C-347/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 18 lipca 2014 r. – New Media Online GmbH przeciwko Bundeskommunikationssenat

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 18 lipca 2014 r. – New Media Online GmbH przeciwko Bundeskommunikationssenat
   (Sprawa C-347/14)
   2014/C 329/07
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: New Media Online GmbH

      Zaskarżony organ: Bundeskommunikationssenat

      Przy udziale: Bundeskanzler

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 ust. 1 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE (1) z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) należy interpretować w ten sposób, że można stwierdzić, iż forma i treść analizowanej usługi są w wymagany sposób porównywalne z formą i treścią rozpowszechniania telewizyjnego, gdy tego rodzaju usługi są także oferowane w przekazach telewizyjnych, które mogą być uznane za usługi masowego przekazu przeznaczone do odbioru przez znaczną część ogółu odbiorców i mogące mieć na nią wyraźny wpływ?

               2)

               Czy art. 1 ust. 1 lit. a) ppkt (i) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) należy interpretować w ten sposób, że badając podstawowy cel oferowanej usługi w przypadku elektronicznych wersji gazet, można brać pod uwagę tylko tę część, w której są udostępniane w większości krótkie filmy wideo wykorzystywane w innych działach witryny internetowej tego elektronicznego medium tylko do uzupełnienia artykułów tekstowych gazety online?

      (1)  Dz.U. L 95,s. 1.


title: Wyrok Trybunału (w pełnym składzie) z dnia 13 lipca 2004 r. w sprawie C-27/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Art. 104 WE — Rozporządzenie (WE) nr 1467/97 — Pakt Stabilności i Wzrostu — Nadmierny deficyt budżetowy — Decyzje Rady w trybie art. 104 ust. 8 i 9 WE — Brak wymaganej większości głosów — Decyzje nie przyjęte — Skarga przeciwko decyzjom o „nieprzyjęciu formalnych instrumentów zawartych w zaleceniach Komisji” — Niedopuszczalność — Skarga przeciwko „wnioskom Rady”)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/16

      WYROK TRYBUNAŁU

   (w pełnym składzie)
   z dnia 13 lipca 2004 r.
   w sprawie C-27/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Radzie Unii Europejskiej (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Art. 104 WE - Rozporządzenie (WE) nr 1467/97 - Pakt Stabilności i Wzrostu - Nadmierny deficyt budżetowy - Decyzje Rady w trybie art. 104 ust. 8 i 9 WE - Brak wymaganej większości głosów - Decyzje nie przyjęte - Skarga przeciwko decyzjom o „nieprzyjęciu formalnych instrumentów zawartych w zaleceniach Komisji” - Niedopuszczalność - Skarga przeciwko „wnioskom Rady”)
   (2004/C 228/31)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-27/04: Komisja Wspólnot Europejskich, (pełnomocnicy: M. Petite, A. van Solinge oraz P. Aalto) przeciwko Radzie Unii Europejskiej (pełnomocnicy: J.-C. Piris, T. Middleton oraz J. Monteiro), w przedmiocie wniosków o stwierdzenie nieważności aktów prawnych Rady z dnia 25 listopada 2003 r., a mianowicie:

               —

               decyzji o nieprzyjęciu, w stosunku do Republiki Francuskiej i Republiki Federalnej Niemiec, formalnych instrumentów zawartych w zaleceniach Komisji w trybie art. 104 ust. 8 i 9 WE;

               —

               wniosków przyjętych w stosunku do każdego z powyższych dwóch Państw Członkowskich, zatytułowanych „wnioski Rady w przedmiocie oceny działań podjętych przez [odpowiednio Republikę Francuską i Republikę Federalną Niemiec] w odpowiedzi na zalecenia wystosowane przez Radę w trybie art. 104 ust. 7 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz analiza nowych środków zmierzających do zredukowania deficytu celem zaradzenia sytuacji nadmiernego deficytu”, albowiem wnioski te pociągają za sobą zawieszenie procedur nadmiernego deficytu, uciekanie się do instrumentu nie przewidzianego w Traktacie oraz zmianę zaleceń podjętych przez Radę w trybie art. 104 ust. 7 WE,

         Trybunał (w pełnym składzie) w składzie V. Skouris, prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas, C. Gulmann (sprawozdawca), J.-P. Puissochet i J. N. Cunha Rodrigues, prezesi izb, R. Schintgen, F. Macken i K. Lenaerts, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał dnia 13 lipca 2004 r. wyrok, zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Skarga Komisji Wspólnot Europejskich, jako zmierzająca do uzyskania stwierdzenia nieważności nieprzyjęcia przez Radę Unii Europejskiej instrumentów formalnych zawartych w zaleceniach Komisji na mocy art. 104 ust. 8 i 9 WE, jest niedopuszczalna.

               2)

               Wnioski Rady z dnia 25 listopada 2003 r. przyjęte w stosunku odpowiednio do Republiki Francuskiej i Republiki Federalnej Niemiec, jako zawierające decyzję zawieszenia procedury nadmiernego deficytu oraz decyzję zmieniającą zalecenia uprzednio przyjęte przez Radę w trybie art. 104 ust. 7 WE, są nieważne.

               3)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 35 z 7.2.2004.


title: Sprawa C-300/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen – Belgia) – Imtech Marine Belgium NV/Radio Hellenic SA (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 805/2004 — Europejski tytuł egzekucyjny dla roszczeń bezspornych — Warunki nadania zaświadczenia — Prawa dłużnika — Kontrola orzeczenia)

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen – Belgia) – Imtech Marine Belgium NV/Radio Hellenic SA
   (Sprawa C-300/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 805/2004 - Europejski tytuł egzekucyjny dla roszczeń bezspornych - Warunki nadania zaświadczenia - Prawa dłużnika - Kontrola orzeczenia))
   (2016/C 068/12)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van beroep te Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Imtech Marine Belgium NV

      Strona pozwana: Radio Hellenic SA

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 19 rozporządzenia (WE) nr 805/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie utworzenia europejskiego tytułu egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych w świetle art. 288 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że przepis ten nie nakłada na państwa członkowskie obowiązku wprowadzenia w prawie krajowym procedury kontroli takiej jak ta, o której mowa w rzeczonym art. 19.

               2)

               Wykładni art. 19 ust. 1 rozporządzenia nr 805/2004 należy dokonywać w ten sposób, że aby nadać orzeczeniu wydanemu zaocznie zaświadczenie europejskiego tytułu wykonawczego, sąd, do którego wpłynął stosowny wniosek, powinien upewnić się, że jego prawo krajowe pozwala, rzeczywiście i bez wyjątku, na pełną, co do prawa i co do faktów, kontrolę takiego orzeczenia w obu wypadkach wskazanych w tym przepisie oraz że umożliwia przywrócenie terminów do zaskarżenia orzeczenia dotyczącego wierzytelności bezspornej nie tylko w wypadku siły wyższej, ale także wówczas, gdy inne nadzwyczajne okoliczności, niezależne od woli dłużnika, uniemożliwiły mu zakwestionowanie danej wierzytelności.

               3)

               Wykładni art. 6 rozporządzenia nr 805/2004 należy dokonywać w ten sposób, że nadanie orzeczeniu zaświadczenia europejskiego tytułu egzekucyjnego, o co można wnosić w każdym czasie, powinno być zastrzeżone dla sądu.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa C-183/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Fazenda Pública przeciwko Banco Mais SA [Podatki — VAT — Dyrektywa 77/388/EWG — Artykuł 17 ust. 5 akapit trzeci lit. c) — Artykuł 19 — Odliczenie podatku naliczonego — Transakcje leasingu finansowego — Towary i usługi o mieszanym przeznaczeniu — Zasada ustalania kwoty mającego zastosowanie odliczenia podatku VAT — System wyjątków — Warunki]

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/13

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Fazenda Pública przeciwko Banco Mais SA
   (Sprawa C-183/13) (1)

   ([Podatki - VAT - Dyrektywa 77/388/EWG - Artykuł 17 ust. 5 akapit trzeci lit. c) - Artykuł 19 - Odliczenie podatku naliczonego - Transakcje leasingu finansowego - Towary i usługi o mieszanym przeznaczeniu - Zasada ustalania kwoty mającego zastosowanie odliczenia podatku VAT - System wyjątków - Warunki])
   2014/C 315/18
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal Administrativo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Fazenda Pública

      Strona pozwana: Banco Mais SA

      Sentencja

   Artykuł 17 ust. 5 akapit trzeci lit. c) szóstej dyrektywy VAT Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku powinien być interpretowany w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, aby państwo członkowskie w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym zobowiązało bank, który prowadzi w szczególności działalność leasingu finansowego, do wliczenia do licznika i mianownika ułamka służącego obliczeniu jednej i tej samej części podlegającej odliczeniu dla wszystkich jego towarów i usług o mieszanym przeznaczeniu jedynie tej części rat leasingowych, które odpowiadają odsetkom, jeżeli wykorzystanie tych towarów i usług jest spowodowane przede wszystkim finansowaniem tych umów i zarządzaniem nimi, co należy do oceny sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 189 z 29.6.2013.


title: Sprawa C-323/05: Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/15

         Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu
   (Sprawa C-323/05)
   (2005/C 271/28)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 24 sierpnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Antonia Aresu i Nicolę Yerrell, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Zjednoczonemu Królestwu.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów (1), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy Traktatu WE.

               2)

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin do dokonania transpozycji dyrektywy do krajowego porządku prawnego upłynął w dniu 15 stycznia 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 11 z 15.01.2002, str. 4.


title: Sprawa C-1/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Cartier parfums – lunettes SAS, Axa Corporate Solutions Assurance SA przeciwko Ziegler France SA, Montgomery transports Sàrl, Inko Trade s.r.o., Jaroslav Mateja, Groupama transport (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 27 ust. 2 — Zawisłość sporu — Artykuł 24 — Umowa dotycząca jurysdykcji — Stwierdzenie jurysdykcji sądu, przed który najpierw wytoczono powództwo, z powodu wdania się w spór bez podniesienia zarzutu braku jurysdykcji przez strony bądź z powodu wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia)

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/12

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Cartier parfums – lunettes SAS, Axa Corporate Solutions Assurance SA przeciwko Ziegler France SA, Montgomery transports Sàrl, Inko Trade s.r.o., Jaroslav Mateja, Groupama transport
   (Sprawa C-1/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 27 ust. 2 - Zawisłość sporu - Artykuł 24 - Umowa dotycząca jurysdykcji - Stwierdzenie jurysdykcji sądu, przed który najpierw wytoczono powództwo, z powodu wdania się w spór bez podniesienia zarzutu braku jurysdykcji przez strony bądź z powodu wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia))
   2014/C 112/14
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Cartier parfums – lunettes SAS, Axa Corporate Solutions Assurance SA

      Strona pozwana: Ziegler France SA, Montgomery transports Sàrl, Inko Trade s.r.o., Jaroslav Mateja, Groupama transport

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Cour de cassation (Francja) – Wykładnia art. 27 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1) – Zawisłość sporu – Stwierdzenie jurysdykcji sądu, przed który najpierw wytoczono powództwo, jeżeli strony nie podniosły zarzutu braku jego jurysdykcji, bądź z powodu wydania przez ten sąd orzeczenia prawomocnego z jakiegokolwiek powodu

      Sentencja

   Artykuł 27 ust 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że – z wyłączeniem sytuacji, w której sąd, przed który powództwo wytoczono później, miałby posiadać jurysdykcję wyłączną na podstawie tego rozporządzenia – jurysdykcję sądu, przed który najpierw wytoczono powództwo, należy uważać za stwierdzoną w rozumieniu tego przepisu, gdy nie stwierdził on z urzędu braku swojej jurysdykcji i gdy żadna ze stron nie podniosła zarzutu braku jego jurysdykcji przed zajęciem stanowiska względnie do czasu zajęcia stanowiska uznawanego przez krajowe prawo procesowe za podjęcie przed tym sądem po raz pierwszy obrony co do istoty.

      (1)  Dz.U. C 63 z 2.3.2013.


title: Sprawa C-200/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 9 lutego 2010 r. w sprawie T-340/07 Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 26 kwietnia 2010 r. przez Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/21

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 9 lutego 2010 r. w sprawie T-340/07 Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 26 kwietnia 2010 r. przez Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE
   (Sprawa C-200/10 P)
   2010/C 179/35
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (przedstawiciel: N. Korogiannakis, Δικηγόρος)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu, zobowiązanie Komisji do naprawienia szkody poniesionej przez wnoszącą odwołanie w związku z naruszeniem obowiązków umownych w ramach wykonania umowy EDC-53007 EEBO/27873 dotyczącej projektu „e-Content Exposure and Business Opportunities” i obciążenie Komisji kosztami postępowania oraz innego rodzaju kosztami i wydatkami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie, związanymi z postępowaniem wstępnym, również w przypadku oddalenia niniejszego odwołania oraz poniesionymi w postępowaniu odwoławczym, jeśli zostanie ono uwzględnione.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd oddalił przedstawione przez nią argumenty nie przedstawiając w tym zakresie wystarczająco jasnego uzasadnienia.
   Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się błędu co do prawa przyjmując błędną interpretację art. 7 ust. 6 umowy, który odnosi się do obowiązku stron polegającego na podjęciu wszelkich odpowiednich środków zmierzających do zaniechania lub ograniczenia nakładów od chwili doręczenia pisma Komisji informującego strony o rozwiązaniu umowy.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie T-402/02 August Storck KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Graficzny znak towarowy przedstawiający kształt zwiniętego opakowania dla cukierków (kształt papierka od cukierka) — Cel zgłoszenia — Bezwzględna podstawa odmowy — Art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania — Art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Prawo do przedstawienia swoich uwag — Art. 73 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Badanie stanu faktycznego z urzędu — Art. 74 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/22

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 10 listopada 2004 r.
   w sprawie T-402/02 August Storck KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Graficzny znak towarowy przedstawiający kształt zwiniętego opakowania dla cukierków (kształt papierka od cukierka) - Cel zgłoszenia - Bezwzględna podstawa odmowy - Art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania - Art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Prawo do przedstawienia swoich uwag - Art. 73 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Badanie stanu faktycznego z urzędu - Art. 74 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2005/C 19/48)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-402/02, August Storck KG, z siedzibą w Berlinie (Niemcy), reprezentowanej przez adwokatów H. Wrage-Mokenthina, T. Rehera, A. Heisego i I. Robra, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: B. Müller i G. Schneider), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 października 2002 r. (sprawa R 0256/2001-2), odmawiającej rejestracji znaku towarowego przedstawiającego zwinięte opakowanie (kształt papierka od cukierka), Sąd Pierwszej Instancji (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes, V. Tiili i M. Vilaras, sędziowie; sekretarz: B. Pastor, zastępca sekretarza, wydał w dniu 10 listopada 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Skarga zostaje oddalona;

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 8.3.2003.


title: Sprawa C-527/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 28 listopada 2007 r. — The Queen na wniosek Generics (UK) LTD przeciwko Licensing Authority (działającemu poprzez Medicines and Healthcare Products Regulatory Agency)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/36

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 28 listopada 2007 r. — The Queen na wniosek Generics (UK) LTD przeciwko Licensing Authority (działającemu poprzez Medicines and Healthcare Products Regulatory Agency)
   (Sprawa C-527/07)
   (2008/C 22/64)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: The Queen na wniosek Generics (UK) LTD

      Strona pozwana: Licensing Authority (działający poprzez Medicines and Healthcare Products Regulatory Agency)
   Pytania prejudycjalne

               1)

               W przypadku gdy produkt leczniczy nie mieszczący się w zakresie załącznika do rozporządzenia 2309/93 (1) został wprowadzony do obrotu w państwie członkowskim (Austrii), na podstawie jego krajowej procedury udzielania pozwoleń, przed przystąpieniem tego państwa członkowskiego do EOG lub Wspólnoty Europejskiej, oraz:

                           a)

                           to państwo członkowskie następnie przystąpiło kolejno do EOG i do Wspólnoty, a wypełniając warunki przystąpienia dokonało transpozycji do swego prawa krajowego przepisów dotyczących udzielania pozwoleń zawartych w dyrektywie 65/65 (obecnie dyrektywa 2001/83 (2)), przy czym nie miały zastosowania w tym względzie żadne przepisy przejściowe;

                           b)

                           przedmiotowy produkt pozostawał w obrocie w tym państwie członkowskim przez kilka lat po przystąpieniu tego państwa do EOG i do Wspólnoty Europejskiej;

                           c)

                           po przystąpieniu tego państwa członkowskiego do EOG i do Wspólnoty Europejskiej pozwolenie na wprowadzenie do obrotu przedmiotowego produktu zostało zmienione poprzez dodanie nowego wskazania i zmiana ta została uznana przez władze tego państwa członkowskiego za zgodną z wymogami prawa wspólnotowego;

                           d)

                           dokumentacja dotycząca tego produktu nie była aktualizowana zgodnie z dyrektywą 65/65 (obecnie dyrektywa 2001/83) po przystąpieniu tego państwa członkowskiego do EOG i do Wspólnoty Europejskiej; i

                           e)

                           następnie udzielono pozwolenia na podstawie art. 6 dyrektywy 2001/83 dla produktu zawierającego ten sam aktywny składnik i został on wprowadzony do obrotu we Wspólnocie;

                     czy taki produkt leczniczy może zostać uznany za „referencyjny produkt leczniczy, który jest lub był dopuszczony do obrotu na mocy art. 6 […] w państwie członkowskim” w rozumieniu art. 10 ust. 1 dyrektywy 2001/83, a jeśli tak, to które z powyższych warunków są decydujące w tym względzie?

               2)

               W przypadku gdy właściwe władze państwa członkowskiego odniesienia niesłusznie oddalą wniosek o pozwolenie na wprowadzenie do obrotu złożony na podstawie art. 10 ust. 1 dyrektywy 2001/83 w ramach procedury zdecentralizowanej określonej w tej dyrektywie, na tej podstawie, że produkt leczniczy, o którym mowa w pytaniu 1 powyżej, nie jest „referencyjnym produktem leczniczym” w rozumieniu art. 10 ust. 1, jakie są wytyczne Trybunału Sprawiedliwości, o ile są, co do tego, jakie okoliczności sąd krajowy powinien wziąć pod uwagę przy rozstrzyganiu, czy naruszenie prawa wspólnotowego jest wystarczająco istotne w rozumieniu wyroku w sprawie Brasserie du Pêcheur i Factortame?

      (1)  Dz.U. L 214, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 311, str. 67.


title: Sprawa C-19/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien — Austria) — Wood Floor Solutions Andreas Domberger GmbH przeciwko Silva Trade, SA (Jurysdykcja sądowa, uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Jurysdykcja szczególna — Artykuł 5 pkt 1 lit. a) i b) tiret drugie — Świadczenie usług — Umowa przedstawicielstwa handlowego — Wykonywanie umowy w kilku państwach członkowskich)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/14

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien — Austria) — Wood Floor Solutions Andreas Domberger GmbH przeciwko Silva Trade, SA
   (Sprawa C-19/09) (1)

   (Jurysdykcja sądowa, uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Jurysdykcja szczególna - Artykuł 5 pkt 1 lit. a) i b) tiret drugie - Świadczenie usług - Umowa przedstawicielstwa handlowego - Wykonywanie umowy w kilku państwach członkowskich)
   2010/C 113/19
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht Wien — Austria

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Wood Floor Solutions Andreas Domberger GmbH

      Strona pozwana: Silva Trade, SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Wien (Austria) — Wykładnia art. 5 ust. 1 lit. a) i lit. b) tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, s. 1) — Właściwość szczególna — Zakres zastosowania — Skarga o odszkodowanie z tytułu wypowiedzenia umowy o świadczenie usług — Usługi świadczone na podstawie umowy w różnych państwach członkowskich

      Sentencja

               1)

               Artykuł 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych powinien być interpretowany w ten sposób, iż przepis ten ma zastosowanie w przypadku świadczenia usług w kilku państwach członkowskich.

               2)

               Wykładni art. 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia nr 44/2001 należy dokonywać w ten sposób, że w przypadku świadczenia usług w kilku państwach członkowskich sądem właściwym dla rozpoznania wszystkich roszczeń wynikających z umowy jest sąd, w którego obszarze właściwości znajduje się główne miejsce świadczenia usług. W przypadku umowy przedstawicielstwa handlowego miejscem tym jest główne miejsce świadczenia usług przez tego przedstawiciela, wynikające z postanowień umowy, a także, w braku takich postanowień, miejsce rzeczywistego wykonania umowy, a w przypadku niemożności ustalenia tego miejsca na tej podstawie, miejsce, w którym przedstawiciel ma miejsce zamieszkania lub siedzibę.

      (1)  Dz.U. C 82 z 4.4.2009.


title: Sprawa C-346/07: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 13 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/32

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 13 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-346/07) (1)

   (2008/C 64/50)

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa T-134/15: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2015 r. – salesforce.com/OHIM (SOCIAL.COM)

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/32

         Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2015 r. – salesforce.com/OHIM (SOCIAL.COM)
   (Sprawa T-134/15)
   (2015/C 171/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Salesforce.com Inc. (San Francisco, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci A. Nordemann, M. Maier)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „SOCIAL.COM” – zgłoszenie nr 1 2 2 45  411

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 stycznia 2015 r. w sprawie R 1752/2014-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-255/11: Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2011 r. — Fellah przeciwko Radzie

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/28

         Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2011 r. — Fellah przeciwko Radzie
   (Sprawa T-255/11)
   2011/C 211/61
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Zakaria Fellah (Nowy Jork, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciel: adwokat G. Collard)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że w części dotyczącej strony skarżącej, pana Zakarii FELLAH, rozporządzenie Rady UE nr 330/2011 z dnia 6 kwietnia 2011 r. oraz decyzja Rady 2011/221/WPZiB z dnia 6 kwietnia 2011 r., opublikowane w dniu 7 kwietnia 2011 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, nie są uzasadnione faktami;

               —

               w rezultacie

                           —

                           stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady UE nr 330/2011 z dnia 6 kwietnia 2011 r. oraz decyzji Rady 2011/221/WPZiB z dnia 6 kwietnia 2011 r.;

                           —

                           ewentualnie, nakazanie, by nazwisko pana Zakarii FELLAH zostało usunięte z wykazów załączonych do tego rozporządzenia i tej decyzji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, ponieważ motywy wpisania nazwiska strony skarżącej do wykazu osób i podmiotów, do których stosuje się środki ograniczające były stereotypowe i nie zawierały żadnej konkretnej okoliczności faktycznej pozwalającej ocenić właściwość wspomnianego wpisu.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie, ponieważ:

                           —

                           zarzuca się stronie skarżącej, że uczestniczyła w finansowaniu administracji pana L. Gbagbo, podczas gdy po pierwsze, strona skarżąca wykonywała zasadniczo obowiązki u pana L. Gbagbo, gdy ten był uznawany przez wspólnotę międzynarodową za prawnie usankcjonowaną głowę państwa i po drugie, strona skarżąca nie dysponowała środkami, które pozwalałyby jej na finansowanie administracji pana L. Gbagbo;

                           —

                           zaskarżone akt ukazały się bezprzedmiotowo w dniu 11 kwietnia 2011 r., ponieważ pan L. Gbagbo został w tym dniu zatrzymany.


title: Sprawa F-73/11: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/53

         Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-73/11)
   2011/C 282/101
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues, C. Bernard-Glanz i A. Blot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o niedopuszczeniu skarżącego do etapu oceny zintegrowanej konkursu otwartego EPSO/AD/181/10.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (zwanego dalej „EPSO”) z dnia 20 sierpnia 2010 r. i z dnia 15 września 2010 r. powiadamiającej skarżącego, że nie został dopuszczony do etapu oceny zintegrowanej konkursu otwartego EPSO/AD/181/10 (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”);

               —

               łącznie ze stwierdzeniem nieważności w wymaganym zakresie decyzji EPSO z dnia 15 kwietnia 2011 r. oddalającej jego zażalenie z dnia 10 listopada 2010 r. na wspomnianą decyzję (zwanej dalej „decyzją o oddaleniu”);

               —

               w konsekwencji nakazanie jego ponownego włączenia do procedury wyboru, w razie potrzeby poprzez przeprowadzenie nowego cyklu testów;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-485/04: Skarga wniesiona dnia 25 listopada 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/8

         Skarga wniesiona dnia 25 listopada 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-485/04)
   (2005/C 31/17)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 25 listopada 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez G. Valero Jordanę i D. Recchię, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Włoskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/17/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 marca 2003 r. zmieniającej dyrektywę 98/70/WE (2) odnoszącą się do jakości benzyny i olejów napędowych, a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin do wprowadzenia w życie dyrektywy upłynął dnia 30 czerwca 2002 r.

      (1)  Dz.U. L 76, str. 10.

      (2)  Dz.U. L 350, str. 58.


title: Sprawa T-903/16: Skarga wniesiona w dniu 119 grudnia 2016 r. – RE/Komisja Europejska

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/41

         Skarga wniesiona w dniu 119 grudnia 2016 r. – RE/Komisja Europejska
   (Sprawa T-903/16)
   (2017/C 053/50)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: RE (Abu Dhabi, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               nakazanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej SEC 10.20/06/15 z dnia 12 października 2016 r. w części dotyczącej rozporządzenia nr 45/2001, oraz nakazanie stronie pozwanej zapłatę na rzecz skarżącego słusznego zadośćuczynienia w wysokości dziesięciu tysięcy euro (10 000 EUR) za krzywdę spowodowaną bezprawną odmową udzielenia skarżącemu dostępu do jego danych osobowych;

               —

               nakazanie stronie pozwanej przedstawienia dokumentu dotyczącego rekrutacji skarżącego zgodnie z art. 91 lit. c regulaminu postępowania przez Sądem lub, ewentualnie, podania tego dokumentu do wiadomości Sądu zgodnie z art. 104 wspomnianego regulaminu oraz nakazanie stronie pozwanej zapłatę na rzecz skarżącego zadośćuczynienia w wysokości trzydziestu tysięcy euro (30 000 EUR) za krzywdę wyrządzoną nieetycznym i bezprawnym przetwarzaniem jego danych osobowych w toku dochodzenia;

               —

               obciążenie strony pozwanej jej własnymi kosztami, a także kosztami poniesionymi przez skarżącego w toku niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi o stwierdzenie nieważności skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja jest obarczona całkowitym brakiem uzasadnienia, ponieważ nie powołano się w niej na żaden wyjątek, który mógłby uzasadnić odmowę udzielenia skarżącemu dostępu to danych osobowych.
   Ponadto, skarżący podnosi, że w zakresie, w jakim w zaskarżonej decyzji odmówiono skarżącemu dostępu do jego danych osobowych w oparciu o przewidziany w art. 20 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 45/2001 (1) wyjątek dotyczący ochrony dochodzenia, decyzję tę należy uznać za niezgodną z prawem, ponieważ nie wykazano w niej, w jaki sposób taki wyjątek nadal był stosowany po zakończeniu dochodzenia dotyczącego skarżącego.
   Skarżący następnie podnosi, że oddalenie w zaskarżonej decyzji jego szczególnego wniosku o uzyskanie dostępu do danych w formie okrojonej/przeredagowanej, złożonego po raz pierwszy wraz ze skargą z dnia 21 września 2016 r., należy uznać za niezgodne z prawem, ponieważ we wspomnianej decyzji nie przedstawiono żadnych powodów, dla których ujawnienie skarżącemu danych osobowych w formie okrojonej było w tym przypadku niemożliwie, w szczególności po zakończeniu dochodzenia.
   W uzasadnieniu żądana wypłaty zadośćuczynienia skarżący podnosi, że doznał krzywdy w wyniku niezgodnej z prawem odmowy przez Dyrekcję Generalną ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa udzielenia mu dostępu do danych osobowych, że doznał znaczącej krzywdy w zakresie awansu zawodowego w wyniku bezprawnego przetwarzania danych osobowych przez wspomnianą dyrekcję, a w szczególności w wyniku bezprawnego ujawnienia informacji dotyczących dochodzenia w celu utrudnienia rozwoju jego kariery, której do krzywdzie nie można zadośćuczynić wyłącznie poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. W tym kontekście skarżący wnosi do Sądu o uwzględnienie dwóch dokumentów w celu rozpatrzenia przedstawionego przez skarżącego żądania zadośćuczynienia za krzywdę spowodowaną postępowaniem administracji i nakazanie stronie pozwanej wypłaty zadośćuczynienia za tę krzywdę.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8, s. 1)


title: Sprawa T-636/11: Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2013 r. — Hostel drap przeciwko OHIM — Aznar Textil (MY drap) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego MY drap — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znaku towarowy BON DRAP — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/74

         Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2013 r. — Hostel drap przeciwko OHIM — Aznar Textil (MY drap)
   (Sprawa T-636/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego MY drap - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znaku towarowy BON DRAP - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 225/164
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Hostel drap, SL (Monistrol de Montserrat, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat C. Prat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: O. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Aznar Textil, SL (Paterna, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 września 2011 r. (sprawa R 2127/2010-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Aznar Textil, SL a Hostel drap, SL.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Hostel drap, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012.


title: Sprawa T-53/08: Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/33

         Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-53/08)
   (2008/C 79/64)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: S. Fiorentino, Avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 5400 wersja ostateczna z dnia 20 listopada 2007 r., doręczonej w dniu 21 listopada 2007 r., w sprawie pomocy państwa nr C 36/A/2006 (ex NN 38/2006), którą Włochy przyznały na rzecz ThyssenKrupp, Cementir i Nuova Terni Industrie Chimiche.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na mocy zaskarżonej decyzji pomoc państwa przekazana przez Włochy na rzecz ThyssenKrupp, Cementir i Nuova Terni Industrie Chimiche, a także pomoc przyznana, ale jeszcze nie przekazana tym samym beneficjentom, w formie korzystnych warunków cenowych na dostawy energii elektrycznej została uznana za niezgodą ze wspólnym rynkiem.
   Na poparcie swych żądań skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               (1)

               Naruszenie art. 87 ust. 1 i art. 88 ust. 3 WE oraz błędną rekonstrukcję okoliczności faktycznych. Komisja nie uznała w decyzji, że sporny przepis wydany przez państwo włoskie nie stanowił pomocy państwa, jako że nie przyniósł korzyści gospodarczej. W rzeczywistości przepis przedłużający obowiązywanie preferencyjnych taryf opłat za energię elektryczną, które mają zastosowanie do przedsiębiorstw uczestniczących w postępowaniu, następców prawnych spółki Terni SpA, stanowił należną część odszkodowania za wywłaszczenie przyznanego wcześniej spółce Terni SpA, bowiem przepisy prawne wydane później przewidywały dłuższy czas trwania koncesji na produkcję wywłaszczonej energii.

               (2)

               Naruszenie art. 87 i art. 88 ust. 3 WE oraz błędną rekonstrukcję okoliczności faktycznych. Komisja nie uznała w decyzji, że sporny przepis wydany przez państwo włoskie nie stanowił pomocy państwa, jako że pomocy nie przyznano przy użyciu zasobów państwowych. W rzeczywistości ciężar obowiązywania przepisu jest ponoszony przez pozostałych użytkowników korzystających z usługi dostaw energii.

               (3)

               Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych w związku z brakiem czynności dochodzeniowych oraz naruszenie prawa do obrony. Komisja uznała w decyzji, że wyniki analizy ekonomicznej dotyczącej wszystkich strat poniesionych przez Terni wskutek wywłaszczenia oraz wszystkich korzyści uzyskanych przez tą spółkę z tytułu odszkodowania były nieistotne, ponieważ przydatność mechanizmu odszkodowawczego może być oceniana jedynie ex ante, to jest w momencie wywłaszczenia. Analizę przeprowadzono zgodnie z wcześniejszymi wytycznymi Komisji. Komisja, uznawszy w oderwaniu za nieistotną analizę, której przeprowadzenia wcześniej zażądała, powinna była podjąć dalsze czynności dochodzeniowe i ponownie otworzyć dyskusję w sprawie sposobu przeprowadzenia badania.


title: Sprawa C-285/10: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 9 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Campsa Estaciones de Servicio SA przeciwko Administración del Estado (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 11 część A ust. 1 i art. 27 — Podstawa opodatkowania — Rozciągnięcie zasad dotyczących wykorzystywania na potrzeby własne na transakcje pomiędzy stronami powiązanymi w przypadkach cen oczywiście niższych od zwykłych cen rynkowych)

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/7

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 9 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Campsa Estaciones de Servicio SA przeciwko Administración del Estado
   (Sprawa C-285/10) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 11 część A ust. 1 i art. 27 - Podstawa opodatkowania - Rozciągnięcie zasad dotyczących wykorzystywania na potrzeby własne na transakcje pomiędzy stronami powiązanymi w przypadkach cen oczywiście niższych od zwykłych cen rynkowych)
   2011/C 226/11
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Campsa Estaciones de Servicio SA

      Strona pozwana: Administración del Estado

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Supremo — Wykładnia art. 6, 11 i 27 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — Wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Rozciągnięcie zasad dotyczących wykorzystywania na potrzeby własne towarów i usług transakcje pomiędzy podmiotami powiązanymi w przypadku cen znacznie niższych od cen rynkowych

      Sentencja

   Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku powinna być interpretowana w ten sposób, iż sprzeciwia się ona temu, aby państwo członkowskie stosowało do transakcji takich, jak sporne w postępowaniu przed sądem krajowym, dokonanych pomiędzy stronami powiązanymi, które uzgodniły cenę oczywiście niższą od zwykłej ceny rynkowej, inną zasadę ustalania podstawy opodatkowania niż ogólna zasada przewidziana w art. 11 część A ust. 1 lit. a) tej dyrektywy, poprzez rozciągnięcie na nie stosowania zasad ustalania podstawy opodatkowania dotyczących przekazania lub wykorzystania towarów lub usług na potrzeby prywatne podatnika w rozumieniu art. 5 ust. 6 i art. 6 ust. 2 rzeczonej dyrektywy, jeżeli owo państwo członkowskie nie postępowało zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 27 tej dyrektywy w celu uzyskania upoważnienia na wprowadzenie takiego środka stanowiącego odstępstwo od rzeczonej zasady ogólnej.

      (1)  Dz.U. C 246 z 11.9.2010.


title: Sprawa C-485/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 13 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/27

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 13 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-485/06) (1)

   (2008/C 128/50)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 listopada 2004 r. w sprawie T-360/03 Frischpack GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Trójwymiarowy znak towarowy — Kształt pudełka na ser — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Charakter odróżniający)

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/21

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 23 listopada 2004 r.
   w sprawie T-360/03 Frischpack GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Trójwymiarowy znak towarowy - Kształt pudełka na ser - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Charakter odróżniający)
   (2005/C 31/41)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-360/03, Frischpack GmbH & Co. KG, z siedzibą w Mailling bei Schönau (Niemcy), reprezentowanej przez adwokata P. Bornemanna, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowanemu przez U. Pfleghara i G. Schneidera, działających w charakterze pełnomocników, mającej za przedmiot skargę na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 września 2003 r. (sprawa R 236/2003-2), dotyczącej rejestracji trójwymiarowego znaku towarowego (pudełko na ser), Sąd Pierwszej Instancji (piąta izba), w składzie: P. Lindh, prezes, R. García-Valdecasas i D. Šváby, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 23 listopada 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 304 z 13.12.2003.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie T-50/00, Dalmine SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Konkurencja — Porozumienia — Rynki niespojonych rur stalowych — Okres naruszenia — Grzywny)

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/13

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 8 lipca 2004 r.
   w sprawie T-50/00, Dalmine SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Konkurencja - Porozumienia - Rynki niespojonych rur stalowych - Okres naruszenia - Grzywny)
   (2004/C 239/26)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T-50/00, Dalmine SpA, z siedzibą w Dalmine (Włochy), reprezentowana przez M. Siragusa oraz F. Moretti'ego, adwokatów, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. Erhart, A. Whelan oraz A. Dal Ferro, adwokat, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), której przedmiotem był wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/382/WE z dnia 8 grudnia 1999 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa IV/E-1/35.860-B – Niespojone rury stalowe) lub, posiłkowo, wniosek o obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą, Sąd Pierwszej Instancji (druga izba), w składzie: N. J. Forwood, prezes, J. Pirrung i A. W. H. Meij, sędziowie; sekretarz: J. Plingers, administrator, wydał w dniu 8 lipca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Art. 1 ust. 2 decyzji Komisji 2003/382/WE z dnia 8 grudnia 1999 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa IV/E-1/35.860-B – Niespojone rury stalowe) stwierdza się jako nieważny w zakresie, w jakim utrzymuje on istnienie naruszenia zarzucanego skarżącej przez ten przepis przed 1 stycznia 1991 r.

               2)

               Kwotę grzywny nałożonej na skarżącą przez art. 4 decyzji Komisji 2003/382/WE ustala się w wysokości 10 080 000 euro.

               3)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałej części.

               4)

               Skarżąca i Komisja ponoszą swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 149 z 27.5.2000.


title: Sprawa T-353/06: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Vermeer Infrastructuur przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Niderlandzki rynek bitumu do nawierzchni drogowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Istnienie i zakwalifikowanie porozumienia — Ograniczenie konkurencji — Wytyczne w sprawie stosowania art. 81 WE do porozumień o współpracy horyzontalnej — Obliczenie kwoty grzywien — Waga i czas trwania naruszenia — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/16

         Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Vermeer Infrastructuur przeciwko Komisji
   (Sprawa T-353/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Niderlandzki rynek bitumu do nawierzchni drogowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Istnienie i zakwalifikowanie porozumienia - Ograniczenie konkurencji - Wytyczne w sprawie stosowania art. 81 WE do porozumień o współpracy horyzontalnej - Obliczenie kwoty grzywien - Waga i czas trwania naruszenia - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony)
   2012/C 355/29
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Vermeer Infrastructuur BV (Hoofddorp, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat M. Slotboom)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. Bouquet i A. Nijenhuis, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów F. Wijckmansa, F. Tuytschaevera i L. Gyselena, następnie A. Bouquet, A. Nijenhuis i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy, wspierani przez F. Wijckmansa i. Tuytschaevera)

      Przedmiot

   Żądanie, tytułem głównym, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 (WE) (sprawa COMP/F/38.456 — Asfalt (Niderlandy)), w szczególności w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej, oraz, tytułem ewentualnym, obniżenia kwoty nałożonej na nią grzywny.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Vermeer Infrastructuur BV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007.


title: Sprawa C-547/15: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – Interservice d.o.o. Koper/Sándor Horváth [Odesłanie prejudycjalne — Wspólnotowy kodeks celny — Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 — Artykuł 96 — Procedura tranzytu zewnętrznego — Pojęcie „przewoźnika” — Brak przedstawienia towarów w urzędzie celnym przeznaczenia — Odpowiedzialność — Podwykonawca przewozu, który przekazał towary głównemu przewoźnikowi na parkingu urzędu celnego przeznaczenia i ponownie objął pieczę nad tym towarami przy okazji dalszego przewozu]

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/17

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – Interservice d.o.o. Koper/Sándor Horváth
   (Sprawa C-547/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólnotowy kodeks celny - Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Artykuł 96 - Procedura tranzytu zewnętrznego - Pojęcie „przewoźnika” - Brak przedstawienia towarów w urzędzie celnym przeznaczenia - Odpowiedzialność - Podwykonawca przewozu, który przekazał towary głównemu przewoźnikowi na parkingu urzędu celnego przeznaczenia i ponownie objął pieczę nad tym towarami przy okazji dalszego przewozu])
   (2017/C 053/20)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kúria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Interservice d.o.o. Koper

      Strona pozwana: Sándor Horváth

      Sentencja

               1)

               Pojęcie „przewoźnika” mającego obowiązek przedstawienia towarów w nienaruszonym stanie w urzędzie celnym przeznaczenia wskazany w art. 96 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 648/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r., należy interpretować w ten sposób, że pojęcie to oznacza każdą osobę, w tym podwykonawcę przewozu, która faktycznie wykonuje przewóz towarów objętych procedurą wspólnotowego tranzytu zewnętrznego i przyjmuje ów transport, wiedząc o tym, że owe towary zostały objęte tą procedurą.

               2)

               Artykuł 96 ust. 2 rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 648/2005, należy interpretować w ten sposób, że podwykonawca przewozu, taki jak ten w postępowaniu głównym, który, po pierwsze, przekazał przewoźnikowi głównemu towary wraz z dokumentem tranzytowym na parkingu urzędu celnego przeznaczenia, i po drugie, ponownie objął pieczę nad tymi towarami przy okazji dalszego przewozu, miał obowiązek upewnić się, że towary te zostały przedstawione w urzędzie celnym przeznaczenia, i może być pociągnięty do odpowiedzialności za brak takiego przedstawienia, jedynie gdy wiedział, w chwili ponownego objęcia pieczy nad rzeczonymi towarami, że procedura tranzytu nie została prawidłowo zakończona, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie C-114/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Artykuł 28 WE — Środki o skutku równoważnym — Odebranie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu fito-farmaceutycznego produktu odniesienia — Brak okresu przejściowego dla importerów równoległych pozwalającego im na upłynnienie zapasów)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/17

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 14 lipca 2005 r.
   w sprawie C-114/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Artykuł 28 WE - Środki o skutku równoważnym - Odebranie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu fito-farmaceutycznego produktu odniesienia - Brak okresu przejściowego dla importerów równoległych pozwalającego im na upłynnienie zapasów)
   (2005/C 217/32)
   język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-114/04 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego wniesioną w dniu 3 marca 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich, (pełnomocnik: B. Schima) przeciwko Republice Federalnej Niemiec, (pełnomocnicy: W.-D. Plessing i M. Lumma) Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, N. Colneric, J. N. Cunha Rodrigues, M. Ilešič i E. Levits (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 14 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie ustanowiwszy dla importerów równoległych rozsądnego terminu pozwalającego im na upłynnienie zapasów w przypadku odebrania pozwolenia na wprowadzenie do obrotu fito-farmaceutycznego produktu odniesienia Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 28 WE.

               2.

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.04.2004.


               22.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/34

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2016 r. przez dra Gerharda Spitzera przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-2/16)
   (2016/C 347/06)
   W dniu 23 lutego 2016 r. do Trybunału EFTA została wniesiona skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA przez dra Gerharda Spitzera, reprezentowanego przez adwokata Antoniusa Falknera, Lettstrasse 18, FL-9490 Vaduz.
   Skarżący twierdzi, że Trybunał EFTA powinien:

               1)

               uchylić decyzję Urzędu Nadzoru EFTA nr 425/15/COL z dnia 25 listopada 2015 r.; oraz

               2)

               obciążyć Urząd Nadzoru EFTA kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarżący, dr Gerhard Spitzer, jest obywatelem austriackim mieszkającym w Republice Południowej Afryki. Jest on od początku lat 90. klientem LLB AG – przedsiębiorstwa, którego pakiet większościowy należy do Księstwa Liechtensteinu.

               —

               Sprawa dotyczy wniosku o uznanie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA o zamknięciu sprawy dotyczącej skargi na Księstwo Liechtensteinu dotyczącej nieprzestrzegania i nieprawidłowego stosowania dyrektywy 2002/47/WE.

               —

               Skarżący twierdzi, że na Urzędzie Nadzoru EFTA ciążył obowiązek wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego dotyczącego nieprzestrzegania i nieprawidłowego stosowania przez Liechtenstein dyrektywy 2002/47/WE i że urząd ten, uchybiając temu zobowiązaniu, naruszył prawa skarżącego.


title: Sprawa T-227/14: Wyrok Sądu z dnia 7 października 2015 r. – CBM/OHIM – Aeronautica Militare (Trecolore) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Trecolore — Wcześniejsze słowne i graficzne, krajowe i wspólnotowe znaki towarowe FRECCE TRICOLORI — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)]

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/47

         Wyrok Sądu z dnia 7 października 2015 r. – CBM/OHIM – Aeronautica Militare (Trecolore)
   (Sprawa T-227/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Trecolore - Wcześniejsze słowne i graficzne, krajowe i wspólnotowe znaki towarowe FRECCE TRICOLORI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)])
   (2015/C 398/59)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CBM Creative Brands Marken GmbH (Zurich, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci U. Lüken, M. Grundmann i N. Kerger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Aeronautica Militare – Stato Maggiore (Rzym, Włochy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 stycznia 2014 r. (sprawa R 253/2013-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Aeronautica Militare – Stato Maggiore a CBM Creative Brands Marken GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               CBM Creative Brands Marken GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 245 z 28.7.2014.


title: Sprawa C-498/06: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social Único de Algeciras — Hiszpania) — Maira María Robledillo Núñez przeciwko Fondo de Garantía Salarial (Fogasa) (Polityka społeczna — Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy — Dyrektywa 80/987/EWG zmieniona przez dyrektywę 2002/74/WE — Artykuł 3 akapit pierwszy i art. 10 lit. a) — Odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy ustalone w toku pozasądowego postępowania pojednawczego — Zapłata zapewniana przez instytucję udzielającą gwarancji — Zapłata uzależniona od wydania orzeczenia sądowego — Zasady równości i niedyskryminacji)

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social Único de Algeciras — Hiszpania) — Maira María Robledillo Núñez przeciwko Fondo de Garantía Salarial (Fogasa)
   (Sprawa C-498/06) (1)

   (Polityka społeczna - Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy - Dyrektywa 80/987/EWG zmieniona przez dyrektywę 2002/74/WE - Artykuł 3 akapit pierwszy i art. 10 lit. a) - Odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy ustalone w toku pozasądowego postępowania pojednawczego - Zapłata zapewniana przez instytucję udzielającą gwarancji - Zapłata uzależniona od wydania orzeczenia sądowego - Zasady równości i niedyskryminacji)
   (2008/C 92/10)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Juzgado de lo Social Único de Algeciras
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Maira María Robledillo Núñez

      Strona pozwana: Fondo de Garantía Salarial (Fogasa)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Juzgado de lo Social Único de Algeciras — Wykładnia art. 3 dyrektywy Rady 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. L 283, str. 23) w brzmieniu nadanym dyrektywą 2002/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r (Dz.U. L 270, str. 10) — Zakres gwarancji udzielanej przez instytucje gwarancyjne — Odszkodowanie w przypadku niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy- Uregulowanie krajowe, które dla wypłaty takiego odszkodowania wymaga wyroku lub decyzji administracyjnej — Zasada równości i zakaz dyskryminacji
   Sentencja
   Przepis art. 3 akapit pierwszy dyrektywy Rady 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy, zmienionej przez dyrektywę 2002/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r., powinno się rozumieć w ten sposób, iż państwo członkowskie ma prawo wykluczyć odszkodowania, przyznane z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy, z zakresu gwarancji zapłaty, którą zapewnia instytucja udzielająca gwarancji na mocy tego przepisu, jeśli odszkodowania te zostały uznane w akcie ugody pozasądowej, zaś rzeczone wykluczenie, obiektywnie uzasadnione, stanowi środek konieczny do uniknięcia nadużyć w rozumieniu art. 10 lit. a) tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007.


title: Sprawa C-235/09: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 kwietnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — DHL Express France SAS, dawniej DHL International SA przeciwko Chronopost SA (Własność intelektualna — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 98 ust. 1 — Zakaz działań stanowiących naruszenie orzeczony przez sąd w sprawach wspólnotowych znaków towarowych — Zakres terytorialny — Środki przymusu mogące towarzyszyć takiemu zakazowi — Skutki wywoływane na terytorium innych państw członkowskich niż państwo sądu rozpatrującego sprawę)

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 kwietnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — DHL Express France SAS, dawniej DHL International SA przeciwko Chronopost SA
   (Sprawa C-235/09) (1)

   (Własność intelektualna - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 98 ust. 1 - Zakaz działań stanowiących naruszenie orzeczony przez sąd w sprawach wspólnotowych znaków towarowych - Zakres terytorialny - Środki przymusu mogące towarzyszyć takiemu zakazowi - Skutki wywoływane na terytorium innych państw członkowskich niż państwo sądu rozpatrującego sprawę)
   2011/C 179/02
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: DHL Express France SAS, dawniej DHL International SA

      Strona pozwana: Chronopost SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation — Wykładnia art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1) w związku z art. 1, 14 i 94 tego rozporządzenia — Powództwo o naruszenie praw do znaku towarowego — Terytorialny zakres stosowania zakazu wydanego przez sąd w sprawach wspólnotowych znaków towarowych — Możliwość orzeczenia przez ten sąd wraz ze wspomnianym zakazem środków przymusu mających zastosowanie na terytorium wszystkich państw członkowskich, w których skuteczny jest zakaz kontynuowania działań stanowiących naruszenie

      Sentencja

               1)

               Artykuł 98 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 3288/94 z dnia 22 grudnia 1994 r., należy interpretować w ten sposób, że zakres zakazu kontynuowania działań stanowiących naruszenie lub stwarzających groźbę naruszenia prawa do wspólnotowego znaku towarowego orzeczony przez sąd w sprawach wspólnotowych znaków towarowych, którego właściwość znajduje podstawę w art. 93 ust. 1–4 i art. 94 ust. 1 tego rozporządzenia, rozciąga się co do zasady na całość terytorium Unii.

               2)

               Artykuł 98 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 40/94, zmienionego rozporządzeniem nr 3288/94, należy interpretować w ten sposób, że środek przymusu, taki jak okresowa kara pieniężna, orzeczony przez sąd w sprawach wspólnotowych znaków towarowych na podstawie własnego prawa krajowego w celu zapewnienia przestrzegania wydanego przez ten sąd zakazu kontynuowania działań stanowiących naruszenie lub stwarzających groźbę naruszenia wywołuje skutki w państwach członkowskich innych niż państwo, w którym sąd ten ma siedzibę, na które to państwa rozciąga się terytorialny zakres takiego zakazu, pod warunkiem spełnienia przesłanek określonych w rozdziale III rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, odnoszących się do uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych. Jeżeli prawo krajowe jednego z tych innych państw członkowskich nie przewiduje żadnego środka przymusu analogicznego do orzeczonego przez wspomniany sąd, cel, jakiemu służy taki środek, winien zostać osiągnięty przez właściwy sąd tego państwa członkowskiego poprzez odwołanie się do właściwych przepisów własnego prawa krajowego, które w porównywalny sposób będą w stanie zapewnić przestrzeganie pierwotnie orzeczonego zakazu.

      (1)  Dz.U. C 205 z 29.8.2009.


title: Sprawa F-38/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 30 września 2013 r. — BP przeciwko FRA (Służba publiczna — Personel Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej — Członek personelu kontraktowego — Niezawarcie kolejnej umowy o pracę na czas określony ze skutkiem zawarcia umowy na czas nieokreślony — Przeniesienie do innego departamentu do czasu wygaśnięcia umowy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/32

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 30 września 2013 r. — BP przeciwko FRA
      (Sprawa F-38/12) (1)

      (Służba publiczna - Personel Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej - Członek personelu kontraktowego - Niezawarcie kolejnej umowy o pracę na czas określony ze skutkiem zawarcia umowy na czas nieokreślony - Przeniesienie do innego departamentu do czasu wygaśnięcia umowy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie)
      (2014/C 71/60)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: BP (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

         Strona pozwana: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) (przedstawiciele: M. Kjærum, pełnomocnik, wspierany przez B. Wägenbaura)

         Przedmiot sprawy

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej o niezawarciu ze skarżącą kolejnej umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego oraz decyzji o jej przeniesieniu do innego departamentu agencji, jak również żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia za jakoby poniesioną szkodę i jakoby doznaną krzywdę

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  BP pokrywa całość własnych kosztów i zostaje obciążona całością kosztów poniesionych przez Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 138 z 12.5.2012, s. 37.


title: Sprawa T-190/12: Wyrok Sądu z dnia 22 kwietnia 2015 r. – Tomana i in./Rada i Komisja (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Zimbabwe — Ograniczenia wjazdu na terytorium Unii i przejazdu przez nie — Zamrożenie funduszy — Podstawa prawna — Oczywisty błąd w ocenie — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Prawa podstawowe — Proporcjonalność)

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/10

         Wyrok Sądu z dnia 22 kwietnia 2015 r. – Tomana i in./Rada i Komisja
   (Sprawa T-190/12) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Zimbabwe - Ograniczenia wjazdu na terytorium Unii i przejazdu przez nie - Zamrożenie funduszy - Podstawa prawna - Oczywisty błąd w ocenie - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawa podstawowe - Proporcjonalność))
   (2015/C 190/11)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Johannes Tomana, (Harare, Zimbabwe) oraz 120 innych skarżących, których nazwiska i nazwy zostały wymienione w załączniku do wyroku, (przedstawiciele: początkowo D. Vaughan, QC, M. Lester, R. Lööf, barristers, oraz M. O’Kane, solicitor, następnie D. Vaughan, M. Lester i R. Lööf)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen, M. Veiga i A. Vitro, pełnomocnicy); Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Konstantinidis, T. Scharf i E. Georgieva, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: E. Jenkinson, C. Murrell i M. Holt, pełnomocnicy, wspierani przez S. Lee, barrister)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2012/97/WPZiB z dnia 17 lutego 2012 r. zmieniającej decyzję 2011/101/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Zimbabwe (Dz.U. L 47, s. 50), rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 151/2012 z dnia 21 lutego 2012 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 314/2004 dotyczące niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Zimbabwe (Dz.U. L 49, s. 2) oraz decyzji wykonawczej Rady 2012/124/WPZiB z dnia 27 lutego 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/101/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Zimbabwe (Dz.U. L 54, s. 20) w zakresie, w jakim te akty dotyczą skarżących.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Johannes Tomana oraz 120 pozostałych skarżących, których nazwiska i nazwy zostały wymienione w załączniku do wyroku, pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej i Komisję Europejską.

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 194 z 30.6.2012.


title: Sprawa C-522/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 lipca 2012 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Würzburg — Niemcy) — Doris Reichel-Albert przeciwko Deutsche Rentenversicherung Nordbayern (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Rozporządzenie (WE) nr 987/2009 — Artykuł 44 ust. 2 — Badanie prawa do emerytury — Uwzględnienie okresów przeznaczonych na wychowywanie dzieci, ukończonych w innym państwie członkowskim — Zastosowanie — Artykuł 21 TFUE — Swoboda przemieszczenia się obywateli)

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 lipca 2012 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Würzburg — Niemcy) — Doris Reichel-Albert przeciwko Deutsche Rentenversicherung Nordbayern
   (Sprawa C-522/10) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Rozporządzenie (WE) nr 987/2009 - Artykuł 44 ust. 2 - Badanie prawa do emerytury - Uwzględnienie okresów przeznaczonych na wychowywanie dzieci, ukończonych w innym państwie członkowskim - Zastosowanie - Artykuł 21 TFUE - Swoboda przemieszczenia się obywateli)
   2012/C 295/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Sozialgericht Würzburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Doris Reichel-Albert

      Strona pozwana: Deutsche Rentenversicherung Nordbayern

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Sozialgericht Würzburg — Wykładnia art. 44 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 284, s. 1) — Warunki uwzględniania okresów sprawowania opieki nad dzieckiem, ukończonych w innym państwie członkowskim w ramach badania prawa do emerytury — Uregulowanie krajowe, uzależniające uwzględnienie tych okresów od warunku, aby zainteresowana osoba, w okresie sprawowania opieki nad dzieckiem albo bezpośrednio przed urodzeniem dziecka, wykonywała w tym państwie pracę najemną albo działalność na własny rachunek i ukończyła obowiązkowe okresy składkowe, który to warunek może w konsekwencji prowadzić do tego, że okres sprawowania opieki nad dzieckiem nie zostanie uwzględniony ani w państwie członkowskim miejsca zamieszkania w okresie sprawowania opieki nad dzieckiem, ani we właściwym państwie członkowskim

      Sentencja

   W sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu przed sądem krajowym art. 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nakłada on na właściwą instytucję pierwszego państwa członkowskiego obowiązek uwzględnienia, dla celów przyznania emerytury, okresów przeznaczonych na wychowywanie dzieci, ukończonych w drugim państwie członkowskim, tak jak gdyby okresy te zostały ukończone na jego terytorium krajowym, w przypadku osoby, która wykonywała działalność zawodową wyłącznie w tym pierwszym państwie członkowskim i która w chwili narodzin dzieci tymczasowo przestała pracować i ze względów czysto rodzinnych przeniosła miejsce pobytu do drugiego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa C-355/11: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven — Niderlandy) — G. Brouwer przeciwko Staatssecretaris van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie (Dyrektywa 91/629/EWG — Minimalne normy ochrony cieląt — Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 — Wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej — Ustawodawstwo krajowe transponujące dyrektywę 91/629/EWG i stwierdzające zastosowanie przewidzianych w niej podstawowych wymogów w zakresie zarządzania w szczególności w przypadku cieląt utrzymywanych w gospodarstwie produkcji mleka)

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/6

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven — Niderlandy) — G. Brouwer przeciwko Staatssecretaris van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie
   (Sprawa C-355/11) (1)

   (Dyrektywa 91/629/EWG - Minimalne normy ochrony cieląt - Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 - Wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej - Ustawodawstwo krajowe transponujące dyrektywę 91/629/EWG i stwierdzające zastosowanie przewidzianych w niej podstawowych wymogów w zakresie zarządzania w szczególności w przypadku cieląt utrzymywanych w gospodarstwie produkcji mleka)
   2012/C 227/08
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   College van Beroep voor het Bedrijfsleven

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: G. Brouwer

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — College van Beroep voor het Bedrijfsleven — Wykładnia dyrektywy Rady z dnia 19 listopada 1991 r. ustanawiająca minimalne normy ochrony cieląt (Dz.U. L 340, s. 28) i art. 4 i 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001(Dz.U. L 270, s. 1) — Ustawodawstwo krajowe transponujące dyrektywę i stwierdzające zastosowanie podstawowych wymogów w zakresie zarządzania nie tylko w przypadku cieląt przeznaczonych do hodowli oraz do tuczenia, lecz również w przypadku cieląt przeznaczonych do celów utrzymywania krów mlecznych

      Sentencja

   Dyrektywę Rady z dnia 19 listopada 1991 r. ustanawiająca minimalne normy ochrony cieląt zmieniona rozporządzeniem Rady (WE) nr 806/2003 z dnia 14 kwietnia 2003 r. należy interpretować w ten sposób, że wymóg przewidziany w art. 4 owej dyrektywy, wedle którego warunki hodowli cieląt powinny być zgodne z ustanowionymi w załączniku do tej dyrektywy ogólnymi przepisami, pośród których pkt 8 owego załącznika zakazuje, poza wyjątkami, utrzymywania cieląt na uwięzi, ma zastosowanie do cieląt utrzymywanych przez rolnika w gospodarstwie produkcji mleka do celów rolniczych.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa T-90/15: Wyrok Sądu z dnia 16 marca 2016 r. – Schoeller Corporation/OHIM – Sqope (SCOPE) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy SCOPE — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/40

         Wyrok Sądu z dnia 16 marca 2016 r. – Schoeller Corporation/OHIM – Sqope (SCOPE)
   (Sprawa T-90/15) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy SCOPE - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009])
   (2016/C 156/53)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Schoeller Corporation GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. van Ackeren)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Sqope SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat M.C. Simon)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 listopada 2014 r. (sprawa R 2381/2013-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Sqope SA a Schoeller Corporation GmbH.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 21 listopada 2014 r. (sprawa R 2381/2013-1).

               2)

               OHIM i Sqope SA pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Schoeller Corporation GmbH.

      (1)  Dz.U. C 118 z 13.4.2015.


title: Sprawa T-751/14: Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2015 r. – Hikari Miso/OHMI – Nishimoto Trading (Hikari) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Hikari — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy HIKARI — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)]

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/51

         Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2015 r. – Hikari Miso/OHMI – Nishimoto Trading (Hikari)
   (Sprawa T-751/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Hikari - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy HIKARI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)])
   (2016/C 038/67)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hikari Miso Co. Ltd (Simosuwa-machi, Japonia) (przedstawiciel: D. McFarland, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: H. O’Neill, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Nishimoto Trading Co. Ltd (Santa Fe Springs, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: G. Pritchard, barrister)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 września 2014 r. (sprawa R 2394/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Nishimoto Trading Co. Ltd a Hikari Miso Co. Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Hikari Miso Co. Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 7 z 12.1.2015.


title: Sprawa C-133/12 P: Odwołanie od postanowienia Sadu (siódma izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-202/10 Stichting Woonlinie i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 9 marca 2012 r. przez Stichting Woonlinie i in.

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/8

         Odwołanie od postanowienia Sadu (siódma izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-202/10 Stichting Woonlinie i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 9 marca 2012 r. przez Stichting Woonlinie i in.
   (Sprawa C-133/12 P)
   2012/C 138/13
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Stichting Woonlinie, Stichting Allee Wonen, Woningstichting Volksbelang, Stichting WoonInvest, Stichting Woonstede (przedstawiciele: adwokaci P. Glazener i E. Henny oraz prof. L. Hancher)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości lub w części postanowienia [Sądu (siódma izba) z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-203/10] zgodnie z zarzutami podniesionymi w niniejszym odwołaniu

               —

               przekazanie sprawy do Sądu w celu ponownego rozpatrzenia, zgodnie z orzeczeniem Trybunału;

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia przez Sąd prawa Unii, błędnej oceny odnośnych okoliczności faktycznych i niewłaściwego uzasadnienia postanowienia, ograniczonego do uznania wnoszących odwołanie za potencjalnych beneficjentów środków pomocowych, które zostały zaakceptowane przez Komisję. Sąd nie wziął pod uwagę, że zanim została wydana decyzja (1) [C(2009) 9963 def.], wnoszące odwołanie korzystały z istniejących środków pomocy, które w wyniku decyzji musiały zostać zmienione. Wobec tego wnoszące odwołanie nie są jedynie potencjalnymi beneficjentami zmienionych środków pomocowych, lecz również rzeczywistymi beneficjentami istniejących środków pomocowych. Zaskarżona decyzja dotyczy ich zatem indywidualnie jako występujących w tym drugim charakterze.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia przez Sąd prawa Unii, błędnej oceny odnośnych okoliczności faktycznych i niewłaściwego uzasadnienia postanowienia, w którym stwierdził, że wnoszące odwołanie nie należą do zamkniętego kręgu przedsiębiorstw działających w sektorze mieszkalnictwa socjalnego. Czysto teoretyczna możliwość, że określona grupa beneficjentów środka pomocowego zostanie w przyszłości rozszerzona nie wystarcza, aby nie uznać jej za grupę zamkniętą. Ponadto istniejące przedsiębiorstwa mieszkalnictwa socjalnego stanowią grupę zamkniętą, zważywszy że decyzja dotyczy ich w stopniu poważniejszym niż hipotetycznego podmiotu, który po jej wydaniu uzyskałoby status przedsiębiorstwa prowadzącego działalność w zakresie mieszkalnictwa socjalnego.

      (1)  Decyzja Komisji C(2009) 9963 wersja ostateczna z dnia 15 grudnia 2009 r. dotycząca programów pomocy E 2/2005 i N 642/2009 — Niderlandy — Pomoc istniejąca i pomoc specjalna na projekty dla spółek mieszkalnictwa socjalnego


title: Sprawa F-38/08: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2008 r. — Liotti przeciwko Komisji

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/26

         Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2008 r. — Liotti przeciwko Komisji
   (Sprawa F-38/08)
   (2008/C 158/48)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Amerigo Liotti (Senningerberg, Luxemburg) (przedstawiciel: F. Frabetti, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za okres od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej (REC/CDR) skarżącego za okres referencyjny od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa C-72/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 18 lutego 2011 r. — Generalbundesanwalt przy Bundesgerichtshof przeciwko Mohsenowi Afrasiabiemu, Behzadzie Sahabiemu i Heinzowi Ulrich Kesselowi

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 18 lutego 2011 r. — Generalbundesanwalt przy Bundesgerichtshof przeciwko Mohsenowi Afrasiabiemu, Behzadzie Sahabiemu i Heinzowi Ulrich Kesselowi
   (Sprawa C-72/11)
   2011/C 252/23
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Generalbundesanwalt przy Bundesgerichtshof

      Strona pozwana: Mohsen Afrasiabi, Behzad Sahabi i Heinz Ulrich Kessel

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dla udostępnienia zasobów gospodarczych w rozumieniu art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 423/2007 (1) niezbędne jest, aby zasoby gospodarcze mogły zostać wykorzystane, w czasie następującym bezpośrednio po ich udostępnieniu, przez osobę bądź organizację objęte wykazem, do uzyskania środków pieniężnych lub usług? Czy też art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 423/2007 należy interpretować w ten sposób, że zakaz pośredniego udostępnienia obejmuje dostarczenie i montaż zdolnych do spełnienia swojej funkcji, lecz niegotowych do użycia zasobów gospodarczych (w tym wypadku pieca próżniowego) na rzecz osoby trzeciej znajdującej się w Iranie, z użyciem których osoba trzecia zamierza w późniejszym czasie wyprodukować towary na rzecz osoby prawnej, podmiotu lub organu, o których mowa w załącznikach IV i V do rozporządzenia nr 423/2007?

               2)

               Czy art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 423/2007 należy interpretować w ten sposób, że obejście zakazu może mieć miejsce tylko wtedy, gdy sprawca dostosuje swoje działanie z formalnego punktu widzenia — jednocześnie jednak jedynie pozornie — do zakazów wynikających z art. 7 ust. 1-3 rozporządzenia nr 423/2007, tak że nawet w ramach najszerszej wykładni tych przepisów działanie to nie jest już objęte zakresem norm ustanawiających zakazy? Czy w związku z tym stany faktyczne wypełniające znamiona zakazu obejścia zakazu i zakazu udostępnienia zasobów gospodarczych wzajemnie się wykluczają? W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej: czy zachowanie, które nie jest (jeszcze) objęte zakazem (pośredniego) udostępnienia może jednak stanowić obejście w rozumieniu art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 423/2007?
               Czy też art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 423/2007 stanowi klauzulę generalną, pod którą można subsumować każde działanie, które w konsekwencji prowadzi do udostępnienia zasobów gospodarczych osobie, bądź organizacji objętych wykazem?

               3)

               Czy znamię strony podmiotowej „świadomie i umyślnie” w rozumieniu art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 423/2007 wymaga po pierwsze wiedzy o powodowanym, bądź zamierzonym obejściu zakazu udostępnienia zasobów gospodarczych i ponadto również bardziej rozbudowanego elementu woli, przynajmniej w tym sensie, że sprawca godzi się na obejście zakazu? Czy też sprawca musi chcieć obejść zakaz, tak że musi on działać umyślnie?
               Czy też może świadome obejście zakazu nie jest konieczne, wystarczy natomiast, aby sprawca uważał obejście zakazu za możliwe i godził się na nie?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 423/2007 z dnia 19 kwietnia 2007 r. dotyczące środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 103, s. 1)