title: Sprawa T-52/15: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2015 r. – Sharif University of Technology/Rada

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/52

         Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2015 r. – Sharif University of Technology/Rada
   (Sprawa T-52/15)
   (2015/C 138/70)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sharif University of Technology (Teheran, Iran) (przedstawiciel: M. Happold, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności załącznika do decyzji Rady 2014/776/WPZiB, załącznika II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB, załącznika do rozporządzenia wykonawczego Rady (EU) nr 1202/2014 oraz załącznika IX do rozporządzenia Rady (EU) nr 267/2012 w zakresie, w jakim te załączniki dotyczą skarżącego;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego zadośćuczynienia za skutki naruszenia jego reputacji działaniami Rady; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W swojej skardze skarżący zmierza do uzyskania stwierdzenia nieważności załącznika do decyzji Rady 2014/776/WPZiB (1), załącznika II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB (2), załącznika do rozporządzenia wykonawczego Rady (EU) nr 1202/2014 (3) oraz załącznika IX do rozporządzenia Rady (EU) nr 267/2012 w zakresie, w jakim te załączniki dotyczą skarżącego (4).
   Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty.
   Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Radę prawa skarżącego do obrony oraz prawa do skutecznej ochrony sądowej.
   Zarzut drugi dotyczący popełnienia przez Radę oczywistego błędu w ocenie wskutek podjęcia decyzji o zastosowaniu wobec skarżącego środków ograniczających.
   Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez Radę prawa własności skarżącego oraz zasady proporcjonalności.
   Zarzut czwarty dotyczący nadużycia przez Radę władzy wskutek objęcia skarżącego środkami ograniczającymi.

      (1)  Decyzja Rady 2014/776/WPZiB z dnia 7 listopada 2014 r. zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 325, s. 19 ).

      (2)  Decyzja Rady z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195,s. 39).

      (3)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1202/2014 z dnia 7 listopada 2014 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 325,s. 3).

      (4)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1).


title: Sprawa C-406/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu 21 października 2009 r. — Realchemie Nederland BV przeciwko Bayer CropScience AG

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu 21 października 2009 r. — Realchemie Nederland BV przeciwko Bayer CropScience AG
   (Sprawa C-406/09)
   2009/C 312/41
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Realchemie Nederland BV

      Strona pozwana: Bayer CropScience AG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie „spraw cywilnych i handlowych” zawarte w art. 1 rozporządzenia Bruksela I (1) należy interpretować w ten sposób, że ma ono również zastosowanie do uznania i wykonania orzeczenia obejmującego zasądzenie kary porządkowej na podstawie § 890 niemieckiego kodeksu postępowania cywilnego (Zivilprozessordung)?

               2)

               Czy art. 14 dyrektywy w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej należy interpretować w ten sposób, że przepis ten ma również zastosowanie do postępowania w sprawie wykonania [orzeczenia], które to postępowanie dotyczy:

                           (i)

                           wydanego w innym państwie członkowskim orzeczenia w przedmiocie naruszenia praw własności intelektualnej,

                           (ii)

                           wydanego w innym państwie członkowskim orzeczenia, na mocy którego nałożono karę porządkową lub grzywnę w celu przymuszenia w związku z niezastosowaniem się do zakazu naruszania prawa własności intelektualnej,

                           (iii)

                           wydanych w innym państwie członkowskim orzeczeń w sprawie określenia kosztów, opartych na orzeczeniach wskazanych w pkt (i) i (ii)?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001 L 12, s. 1).


title: Sprawa F-8/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 23 września 2008 r. — Tolios i in. przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/67

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 23 września 2008 r. — Tolios i in. przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa F-8/06) (1)

   (2008/C 301/132)

      Język postępowania: francuski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.3.2006, s. 35.


title: Sprawa T-469/07: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2013 r. — Philips Lighting Poland i Philips Lighting BV przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Dumping — Przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL-i) pochodzących z Chin, Wietnamu, Pakistanu i Filipin — Wygaśnięcie środków antydumpingowych — Przegląd — Artykuł 4 ust. 1, art. 5 ust. 4 i art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (obecnie art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 4 i art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009) — Pojęcie przemysłu wspólnotowego — Określenie szkody — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/28

         Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2013 r. — Philips Lighting Poland i Philips Lighting BV przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-469/07) (1)

   (Dumping - Przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL-i) pochodzących z Chin, Wietnamu, Pakistanu i Filipin - Wygaśnięcie środków antydumpingowych - Przegląd - Artykuł 4 ust. 1, art. 5 ust. 4 i art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (obecnie art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 4 i art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009) - Pojęcie przemysłu wspólnotowego - Określenie szkody - Obowiązek uzasadnienia)
   2013/C 252/44
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Philips Lighting Poland S.A. (Piła, Polska) i Philips Lighting BV (Eindhoven, Niderlandy) (przedstawiciele: L. Catrain González, adwokat i E. Wright, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo: J.-P. Hix, pełnomocnik, wspierany przez G. Berrischa i G. Wolfa, adwokatów, a następnie: J.-P. Hix i B. Driessen, pełnomocnicy, wspierani przez G. Berrischa)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Hangzhou Duralamp Electronics Co., Ltd (Hangzhou, Chiny) (przedstawiciele: M. Gambardella i V. Villante, adwokaci); oraz GE Hungary Ipari és Kereskedelmi Zrt. (GE Hungary Zrt) (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciel: P. De Baere, adwokat)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy); i Osram GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: R. Bierwagen, adwokat)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1205/2007 z dnia 15 października 2007 r. nakładającego, w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96, cła antydumpingowe na przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL-i) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i rozszerzającego zakres stosowania na przywóz tego samego produktu wysyłanego z Socjalistycznej Republiki Wietnamu, Islamskiej Republiki Pakistanu i Republiki Filipin (Dz.U. L 272, s. 1.).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Philips Lighting Poland S.A. i Philips Lighting BV pokrywają własne koszty, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej, z wyjątkiem kosztów poniesionych przez nią w związku z interwencją Hangzhou Duralamp Electronics Co., Ltd i GE Hungary Ipari és Kereskedelmi Zrt (GE Hungary Zrt), oraz koszty poniesione przez Osram GmbH.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

               4)

               Hangzhou Duralamp Electronics i GE Hungary pokrywają, każda z nich, własne koszty, jak również koszty poniesione przez Radę związane z ich interwencją.

      (1)  Dz.U. C 51 z 23.2.2008.


title: Sprawa T-312/08: Postanowienie Sądu z dnia 24 marca 2010 r. — Ellinikos Niognomon przeciwko Komisji

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/50

         Postanowienie Sądu z dnia 24 marca 2010 r. — Ellinikos Niognomon przeciwko Komisji
   (Sprawa T-312/08) (1)

   2010/C 134/81

      Język postępowania: angielski

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008.


title: Sprawa C-328/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 11 lipca 2012 r. — Ralph Schmidt (syndyk masy upadłościowej Aletty Zimmermann) przeciwko Lilly Hertel

text:
               6.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 11 lipca 2012 r. — Ralph Schmidt (syndyk masy upadłościowej Aletty Zimmermann) przeciwko Lilly Hertel
   (Sprawa C-328/12)
   2012/C 303/26
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ralph Schmidt (syndyk masy upadłościowej Aletty Zimmermann)

      Strona pozwana: Lilly Hertel

      Pytania prejudycjalne

   Przedstawione zostaje następujące pytanie dotyczące wykładni art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (1):
   Czy sądy państwa członkowskiego, na którego terytorium wszczęto postępowanie upadłościowe dotyczące majątku dłużnika, mają jurysdykcję do rozpoznania powództwa o unieważnienie czynności prawnej upadłego skierowanego przeciwko pozwanemu wierzycielowi, którego miejsce zamieszkania lub statutowa siedziba znajduje się poza obszarem państwa członkowskiego?

      (1)  Dz.U. L 160, s. 1.


title: Sprawa T-430/15: Wyrok Sądu z dnia 30 września 2016 r. – Flowil International Lighting/EUIPO – Lorimod Prod Com (Silvania Food) (Unijny znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Silvania Food — Wcześniejsze unijne znaki towarowe SYLVANIA — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/42

         Wyrok Sądu z dnia 30 września 2016 r. – Flowil International Lighting/EUIPO – Lorimod Prod Com (Silvania Food)
   (Sprawa T-430/15) (1)

   ((Unijny znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Silvania Food - Wcześniejsze unijne znaki towarowe SYLVANIA - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009))
   (2016/C 419/54)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Flowil International Lighting (Holding) BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: J. Güell Serra, avocat)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: SC Lorimod Prod Com, Srl (Simleul Silvaniei, Rumunia)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 maja 2015 r. (sprawa R 616/2014 2) odnośnie do postępowania w sprawie sprzeciwu toczącego się między Flowil International Lighting (Holding) i SC Lorimod Prod Com.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Flowil International Lighting (Holding) BV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2015.


title: Sprawa C-233/07: Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/12

         Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-233/07)
   (2007/C 170/21)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán und P. Andrade)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Portugalska uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 2, 3 i 5 decyzji Komisji 2001/720/WE z dnia 8 października 2001 r. w sprawie przyznania Portugalii zezwolenia na odstępstwo w odniesieniu do oczyszczania ścieków komunalnych gminy Costa do Estoril (1) w ten sposób, że

                           —

                           przed wprowadzeniem do morza ścieków komunalnych gminy Costa do Estoril nie poddała ich przynajmniej zaawansowanej obróbce wstępnej lub dezynfekcji zgodnie z art. 2 decyzji 2001/720;

                           —

                           przed wprowadzeniem do morza ścieki komunalne gminy Costa do Estoril poza sezonem kąpielowym nie zostały poddane przynajmniej obróbce wstępnej zgodnie z art. 3 decyzji 2001/720;

                           —

                           dopuściła, iż wprowadzanie ścieków gminny Costa do Estoril ma negatywne skutki dla środowiska;

               —

               obciążenie Republika Portugalii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Portugalia zwróciła się w 1999 r. do Komisji o zezwolenie na poddanie ścieków gminy Costa do Estoril wprowadzanych do Oceanu Atlantyckiego w pobliżu Ästuar des Tejo mniej dokładnej obróbce.
   Po stwierdzeniu, że przesłanki zastosowania odstępstwa na podstawie dyrektywy 91/271/EWG (2) zostały spełnione, Komisja przychyliła się do wniosku Portugalii decyzją 2001/720.
   Z odpowiedzi administracji portugalskiej na wezwanie i uzasadnioną opinię wynika, że Republika Portugalska nie zastosowała się do wspomnianych artykułów decyzji 2001/720.

      (1)  Dz.U. L 269, str. 14.

      (2)  Dyrektywa Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotycząca oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135, str. 40).


title: Sprawy połączone C-217/15 i C-350/15: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 kwietnia 2017 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale di Santa Maria Capua Vetere – Włochy) – postępowania karne przeciwko Massimowi Orsiniemu (C-217/15), Lucianowi Baldettiemu (C-350/15) (Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 2 i 273 — Ustawodawstwo krajowe przewidujące sankcję administracyjną i sankcję karną za te same czyny w związku z niezapłaceniem podatku od wartości dodanej — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 50 — Zasada ne bis in idem — Tożsamość osoby podejrzanej lub ukaranej — Brak)

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 kwietnia 2017 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale di Santa Maria Capua Vetere – Włochy) – postępowania karne przeciwko Massimowi Orsiniemu (C-217/15), Lucianowi Baldettiemu (C-350/15)
   (Sprawy połączone C-217/15 i C-350/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 2 i 273 - Ustawodawstwo krajowe przewidujące sankcję administracyjną i sankcję karną za te same czyny w związku z niezapłaceniem podatku od wartości dodanej - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 50 - Zasada ne bis in idem - Tożsamość osoby podejrzanej lub ukaranej - Brak))
   (2017/C 168/05)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Santa Maria Capua Vetere

      Strony w postępowaniach karnych

   Massimo Orsi (C-217/15), Luciano Baldetti (C-350/15)

      Sentencja

   Artykuł 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on obowiązywaniu przepisu krajowego takiego jak będący przedmiotem postępowania głównego, który umożliwia prowadzenie postępowań karnych w związku z niezapłaceniem podatku od wartości dodanej po tym, jak za te same czyny nałożona została ostateczna sankcja podatkowa, w sytuacji gdy sankcja ta została nałożona na spółkę posiadającą osobowość prawną, a wskazane postępowania karne zostały wszczęte przeciwko osobie fizycznej.

      (1)  Dz.U. C 245 z 27.7.2015.

      Dz.U. C 311 z 21.9.2015.


title: Sprawa C-574/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – PGE Górnictwo i Energetyka Konwencjonalna S.A./Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (Odesłanie prejudycjalne — Pomoc państwa — Długoterminowe umowy sprzedaży mocy i energii elektrycznej — Rekompensaty z tytułu dobrowolnego rozwiązania umów — Decyzja Komisji stwierdzająca zgodność pomocy państwa z rynkiem wewnętrznym — Sprawdzanie przez sąd krajowy zgodności pomocy państwa z prawem — Roczna korekta kosztów osieroconych — Moment uwzględnienia przynależności wytwórcy energii do grupy kapitałowej)

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/8

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – PGE Górnictwo i Energetyka Konwencjonalna S.A./Prezes Urzędu Regulacji Energetyki
   (Sprawa C-574/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Długoterminowe umowy sprzedaży mocy i energii elektrycznej - Rekompensaty z tytułu dobrowolnego rozwiązania umów - Decyzja Komisji stwierdzająca zgodność pomocy państwa z rynkiem wewnętrznym - Sprawdzanie przez sąd krajowy zgodności pomocy państwa z prawem - Roczna korekta kosztów osieroconych - Moment uwzględnienia przynależności wytwórcy energii do grupy kapitałowej))
   (2016/C 419/09)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Najwyższy

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: PGE Górnictwo i Energetyka Konwencjonalna S.A.

      Strona pozwana: Prezes Urzędu Regulacji Energetyki

      Sentencja

               1)

               Artykuł 107 TFUE i art. 4 ust. 3 TUE w związku z art. 4 ust. 2 decyzji Komisji 2009/287/WE z dnia 25 września 2007 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Polskę w ramach umów długoterminowych sprzedaży mocy i energii elektrycznej oraz pomocy państwa, której Polska planuje udzielić w ramach rekompensaty z tytułu dobrowolnego rozwiązania umów długoterminowych sprzedaży mocy i energii elektrycznej, należy interpretować w taki sposób, że sprzeczna jest z nimi sytuacja, w której, po zbadaniu przez Komisję programu pomocowego w świetle wydanego przez nią komunikatu z dnia 26 lipca 2001 r. dotyczącego metodologii analizy pomocy państwa związanej z kosztami osieroconymi i uznaniu jej jeszcze przed wdrożeniem za zgodną z rynkiem wewnętrznym, organy i sądy krajowe przy wdrażaniu tej pomocy dokonują ponownej weryfikacji jej zgodności z przyjętymi w tej metodologii zasadami.

               2)

               Artykuł 4 ust. 1 i 2 decyzji 2009/287 w świetle komunikatu Komisji z dnia 26 lipca 2001 r. dotyczącego metodologii analizy pomocy państwa związanej z kosztami osieroconymi należy interpretować w taki sposób, że w okolicznościach takich jak okoliczności sprawy rozpatrywanej w postępowaniu głównym ustanawia on wymóg, zgodnie z którym przy określaniu rocznej korekty rekompensaty kosztów osieroconych, którą należy wypłacić wytwórcy należącemu do grupy kapitałowej, należy uwzględnić tę przynależność i, co za tym idzie, wynik finansowy grupy w momencie dokonywania tej korekty.

      (1)  Dz.U. C 89 z 16.3.2015.


title: Sprawa C-545/09: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/31

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-545/09)
   2010/C 63/51
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall, B. Eggers, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że art. 12 ust. 4 lit. a) Konwencji określającej statut szkół europejskich (1) należy interpretować i stosować w taki sposób, by zapewnić, aby nauczyciele oddelegowani przez państwo członkowskie mieli w trakcie swojego oddelegowania takie same możliwości awansu w zakresie statusu i płacy, którymi się cieszą nauczyciele zatrudni w tym państwie członkowskim, i że wykluczenie pewnych nauczycieli oddelegowanych przez Zjednoczone Królestwo podczas ich oddelegowania z dostępu do korzystniejszych skal płacowych (znanych pod różnymi nazwami: „płaca progowa”, „system doskonałych nauczycieli”, „nauczyciele o zaawansowanych umiejętnościach”) i innych dodatkowych świadczeń (takich jak „płatności z tytułu odpowiedzialności za uczenie i kształcenie”), a także awansu w zakresie obowiązujących skal płacowych dostępnych dla nauczycieli zatrudnionych w szkołach państwowych w Anglii i Walii jest niezgodne z art. 14 ust. 4 lit. a) i art. 25 ust. 1 konwencji;

               —

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga wnoszona jest na podstawie art. 26 Konwencji określającej statut szkół europejskich (zwanej dalej „konwencją”) w celu uzyskania orzeczenia dotyczącego wykładni i stosowania art. 12 ust. 4 lit. a) i art. 25 ust. 1 konwencji.
   Zgodnie z konwencją nauczyciele w szkołach europejskich oddelegowywani są przez ich państwa członkowskie pochodzenia. Artykuł 12 ust. 4 lit. a) konwencji stanowi, że oddelegowani nauczyciele „zachowują prawa do awansu zawodowego i emerytury gwarantowane im przez postanowienia obowiązujące w ich krajach”. Mimo to wynagrodzenia nauczycieli oddelegowanych przez Zjednoczone Królestwo są „zamrażane” na okres oddelegowania. Tym samym nauczyciele oddelegowywani do szkół europejskich są pozbawieni dostępu do korzystniejszych skal płacowych (znanych pod różnymi nazwami: „płaca progowa”, „system doskonałych nauczycieli”, „nauczyciele o zaawansowanych umiejętnościach”) i innych dodatkowych świadczeń (takich jak „płatności z tytułu odpowiedzialności za uczenie i kształcenie”), a także awansu w zakresie obowiązujących skal płacowych dostępnych dla nauczycieli zatrudnionych w szkołach państwowych w Anglii i Walii.
   Jest to sprzeczne z literą i celem art. 12 ust. 4 lit. a) konwencji. Ogranicza to prawa emerytalne nauczycieli, o których mowa, oraz ich perspektywy kontynuowania kariery po powrocie do Wielkiej Brytanii. Ponadto ma to negatywny wpływ na budżet unijny, na którym ciąży różnica pomiędzy niższą płacą krajową a wyrównaniem wspólnotowym dla oddelegowanych nauczycieli.
   Artykuł 12 ust. 4 lit. a) konwencji i w konsekwencji art. 25 ust. 1 konwencji należy zatem interpretować i stosować w taki sposób, by zagwarantować oddelegowanym nauczycielom pełny dostęp do korzystniejszych skal płacowych, awansu w zakresie obecnie obowiązujących skal płacowych i pozostałych świadczeń.

      (1)  Dz.U. L 212, 17.8.1994, s. 3.


title: Sprawa C-453/06: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 12 kwietnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — 01051 Telecom GmbH przeciwko Republice Federalnej Niemiec przy udziale: Vodafone D2 GmbH

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/29

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 12 kwietnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — 01051 Telecom GmbH przeciwko Republice Federalnej Niemiec przy udziale: Vodafone D2 GmbH
   (Sprawa C-453/06) (1)

   (2007/C 96/62)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa C-519/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 19 listopada 2012 r. — OTP Bank Nyilvánosan Működő Részvénytársaság przeciwko Hochtief Solutions AG

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 19 listopada 2012 r. — OTP Bank Nyilvánosan Működő Részvénytársaság przeciwko Hochtief Solutions AG
   (Sprawa C-519/12)
   2013/C 46/24
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kúria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: OTP Bank Nyilvánosan Működő Részvénytársaság.

      Strona pozwana: Hochtief Solutions AG.

      Pytania prejudycjalne

   Czy należy uznać, że przedmiotem postępowania, w rozumieniu art. 5 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. (1) jest umowa lub roszczenie wynikające umowy, w sytuacji gdy sprawa dotyczy roszczenia między stronami, których nie łączy bezpośredni stosunek umowny, w której to sprawie powodowa spółka handlowa, która udzieliła kredytu, występuje przeciwko spółce (zagranicznej) będącej udziałowcem — posiadającym w spornym przedziale czasowym wpływ umożliwiający bezpośrednią kontrolę — spółki handlowej, która otrzymała kredyt, przy czym spółka powodowa podnosi, że spółka będąca udziałowcem jest odpowiedzialna za długi zaciągnięte przez spółkę kontrolowaną?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, s. 1)


title: Sprawa C-611/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 7 listopada 2012 r. w sprawie T-114/11, Giordano przeciwko Komisji wniesione w dniu 31 grudnia 2012 r. przez Jeana-François Giordana

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/9

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 7 listopada 2012 r. w sprawie T-114/11, Giordano przeciwko Komisji wniesione w dniu 31 grudnia 2012 r. przez Jeana-François Giordana
   (Sprawa C-611/12 P)
   2013/C 71/15
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Jean-François Giordano (przedstawiciele: adwokaci D. Rigeade i A. Scheuer)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku z dnia 7 listopada 2012 r. wydanego przez Sąd w sprawie T-114/11.

         W konsekwencji:

               —

               stwierdzenie, że w następstwie przyjęcia rozporządzenia Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. (1) Jean-François Giordano poniósł szkodę;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz Jeana-François Giordana kwoty pięciuset czterdziestu dwóch tysięcy pięciuset dziewięćdziesięciu czterech euro (542 594 EUR) z tytułu szkody powiększonej o ustawowe odsetki i opłaty włącznie z kapitalizacją wspomnianych odsetek;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi sześć zarzutów na poparcie odwołania.
   Po pierwsze, twierdzi on, że Sąd popełnił błąd, uznając, że szkoda, na którą wnoszący odwołanie się powołuje, nie jest rzeczywista i pewna, podczas gdy przedwczesne zaprzestanie działalności połowowej spowodowało po jego stronie szkodę sprowadzającą się do utraty możliwości złowienia całości swej kwoty.
   Po drugie, wnoszący odwołanie uważa, że Sąd naruszył art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 (2) oraz popełnił oczywisty błąd w ocenie. Zgodnie z art. 7 ww. rozporządzenia, jedynie poważne zagrożenie ochrony zasobów wodnych stanowi podstawę przyjęcia przez Komisję środków nadzwyczajnych. Tymczasem Komisja nie wykazała, że w roku połowowym 2008 maksymalny poziom połowu tuńczyka błękitnopłetwego został przekroczony.
   Po trzecie, wydanie rozporządzenia (WE) nr 530/2008 poskutkowało ograniczeniem działalności wnoszącego odwołanie z naruszeniem art. 15 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, który stanowi, że każdy ma prawo do podejmowania pracy oraz wykonywania swobodnie wybranego lub zaakceptowanego zawodu.
   Po czwarte, wydanie rozporządzenia (WE) nr 530/2008, które wprowadza zakaz połowów tuńczyka błękitnopłetwego od dnia 16 czerwca 2008 r., narusza zdaniem wnoszącego odwołanie zasadę pewności prawa, podczas gdy podmiot prawa powinien dysponować jasnymi i stałymi przepisami.
   Po piąte, wydanie rozporządzenia (WE) nr 530/2008 narusza zasadę uzasadnionych oczekiwań. Zdaniem wnoszącego odwołanie podmiot prawa powinien bowiem dysponować rozsądnym zapewnieniem, że otrzymane zobowiązania zostaną spełnione. Ponieważ połów tuńczyka błękitnopłetwego był początkowo dopuszczalny we Francji do dnia 30 czerwca 2008 r., wnoszący odwołanie miał podstawy by oczekiwać, że będzie mógł dokonywać połowu do tego dnia.
   Wreszcie, wydanie rozporządzenia (WE) nr 530/2008 naruszyło przysługujące wnoszącemu odwołanie prawo własności, które jednak jest chronione w art. 1 protokołu pierwszego do europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC). Ponieważ łowiony tuńczyk błękitnopłetwy stanowi mienie w rozumieniu tego artykułu, efektem przedwczesnego zaprzestania połowu wnoszący odwołanie poniósł poważną szkodę majątkową i został pozbawiony wirtualnej wierzytelności.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. ustanawiające środki nadzwyczajne w odniesieniu do statków rybackich do połowów okrężnicą prowadzących połowy tuńczyka błękitnopłetwego w Atlantyku, na wschód od 45° długości geograficznej zachodniej, oraz w Morzu Śródziemnym (Dz.U. L 155, s. 9).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. L 358, s. 59).


title: Sprawa T-314/13: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2013 r. — Republika Portugalska przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/23

         Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2013 r. — Republika Portugalska przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-314/13)
   (2013/C 226/32)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, pełnomocnik, M. Gorjão Henriques i J. da Silva Sampaio, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 1 i 2 decyzji Komisji Europejskiej C(2013) 1870 wersja ostateczna;

               —

               Stwierdzenie, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania rozporządzenie (WE) nr 16/2003 (1), a konkretnie jego art. 7 z powodu naruszenia istotnych wymogów formalnych, naruszenia rozporządzenia (WE) nr 1164/94 (2), a w każdym razie z powodu naruszenia ogólnych zasad prawnych obowiązujących w porządku prawnym UE;

               —

               Stwierdzenie, ze Komisja Europejska ma obowiązek dokonania zapłaty dłużnego salda;

               —

               Pomocniczo:

                           a)

                           stwierdzenie przedawnienia roszczenia o zwrot wypłaconych już kwot oraz prawa do zachowania jeszcze nie zapłaconego salda;

                           b)

                           stwierdzenie obowiązku zmniejszenia korekt zastosowanych przez Komisje Europejską w związku z ewentualnymi nieprawidłowościami, które spowodowały brak zapłaty całego salda i brak zwroty wszystkich wydatków wypłaconych po 3 czerwca 2003 r., lecz zafakturowanych pomiędzy czerwcem 2002 r. a lutym 2003 r.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy: bezprawność rozporządzenia (WE) nr 16/2003 z powodu naruszenia istotnych wymogów formalnych i naruszenia nadrzędnego hierarchicznie przepisu.
               Rozporządzenie (WE) nr 16/2003 jest niezgodne z prawem ponieważ nie zostało przyjęte przez kolegium komisarzy zgodnie z procedurą uprawnienia, procedurą pisemną, ani też zgodnie z inną procedurą uproszczoną zgodnie z regulaminem wewnętrznym Komisji Europejskiej, (3) w brzmieniu obowiązującym w dacie przyjęcia rzeczonego rozporządzenia, ani nie jest zgodne z przepisem art. 18 regulaminu wewnętrznego Komisji w brzmieniu obowiązującym w chwili jego przyjęcia, w zakresie, w jakim Komisja dokonuje wykładni art. 7 rozporządzenia (WE) nr 16/2003 w sposób sprzeczny z rozporządzeniem (WE) nr 1164/94.

               2)

               Zarzut drugi: naruszenie przepisów europejskich dotyczących kwalifikowalności wydatków
               Zaskarżona decyzja narusza właściwe przepisy prawne traktatu, w szczególności w zakresie tego, czy wydatki zapłacone po i w trakcie okresu kwalifikowalnego, pomimo że nie były przedmiotem wcześniejszej faktury, stanowią wydatki kwalifikujące się do finansowania europejskiego.

               3)

               Zarzut trzeci: naruszenie zasad uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa i związania administracji wcześniejszymi decyzjami
               Komisja Europejska dotychczas miała utrwaloną praktykę w zakresie wykładni spornego przepisu w kierunku bronionym przez Republikę Portugalską
               Wykładnia ta pochodziła z uprawnionych źródeł Komisji Europejskiej i została podana do wiadomości Republiki Portugalskiej, podobnie jak i do wiadomości innych państw członkowskich, a jej treść była wyraźnie takiego rodzaju, ze Republika Portugalska mogła słusznie oczekiwać, że zostaną zakwalifikowane faktury otrzymane wcześniej i zapłacone po tym, jak kompletny wniosek wpłynął do Komisji Europejskiej.
               Narzucenie wykładni obecnie bronionej przez Komisję w sposób oczywisty narusza zasadę pewności prawa poprzez nałożenie istotnych ciężarów finansowych na Republikę Portugalską, przy czym wykładnia ta nie jest oczywista ani precyzyjna.

               4)

               Zarzut czwarty: naruszenie zasady proporcjonalności
               O ile prawdą jest, że zgodnie z art. H załącznika II do rozporządzenia ((WE) nr 1164/94 Komisja Europejska może dokonywać korekt finansowych, jakie uzna za konieczne, co może oznaczać całkowite lub częściowe zawieszenie pomocy przyznanej na projekt, to jednak instytucja ta jest zobowiązana przestrzegać zasady proporcjonalności z uwagi na okoliczności konkretnego przypadku, podobnie jak i uwzględnić rodzaj nieprawidłowości oraz zakres możliwego wpływu finansowego ewentualnych braków systemu zarządzania lub kontroli. W tym znaczeniu niezrozumiałe jest, jak można było całkowicie znieść przyznana pomoc, skoro korekta w wysokości 100 % ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy braki w systemie zarządzania i kontroli są tak istotne, lub stwierdzona nieprawidłowość tak poważna, że stanowią one całkowite naruszenie zasad wspólnotowych, co czyni wszystkie wypłaty niezgodnymi z prawem.
               Trudności interpretacyjne przemawiają za złagodzeniem, co zawsze powinno być uwzględniane przez Komisję Europejską. Z uwagi na opisane okoliczności, istnieją mniej restrykcyjne środki — na przykład zastosowanie zmniejszonej stawki, lub nawet brak zastosowania jakiejkolwiek korekty — które osiągnęłyby zamierzony cel.

               5)

               Zarzut piąty, pomocniczy: przedawnienie
               W każdym razie, wydatki dokonane przed dniem 3 czerwca 2003 r. są już przedawnione, ponieważ ostatnia faktura jest z dnia 28 lutego 2003 r., to jest trzy miesiące i dwa dni przed odnośna datą.
               Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2988/95 (4) z dnia 18 grudnia, termin przedawnienia dla dochodzenia roszczeń wynosi cztery lata liczone od dnia dokonania nieprawidłowości.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 16/2003 z dnia 6 stycznia 2003 r. ustanawiające specjalne szczegółowe zasady dla wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1164/94 w zakresie kwalifikowania wydatków w kontekście środków częściowo finansowanych przez Fundusz Spójności (Dz.U. L 2, S. 7).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1164/94 z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiające Fundusz Spójności (Dz.U. L 130, s. 1).

      (3)  Dz.U. L 308 z 8.12.2000, s. 26.

      (4)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, s. 1).


title: Sprawa T-22/10: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2010 r. — Esprit International przeciwko OHIM — Marc O'Polo International (Przedstawienie litery e umieszczonej na kieszeni spodni)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/42

         Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2010 r. — Esprit International przeciwko OHIM — Marc O'Polo International (Przedstawienie litery „e” umieszczonej na kieszeni spodni)
   (Sprawa T-22/10)
   2010/C 100/66
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Esprit International LP (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat M. Treis)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Marc O’Polo International GmbH (Stephanskirchen, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie R 1666/2008-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający literę „e” umieszczoną na kieszeni spodni dla towarów z klas 18 i 25 (zgłoszenie nr 5 089 859)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Marc O’Polo International GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: W szczególności zarejestrowany w Niemczech graficzny znak towarowy nr 303 03 672 przedstawiający literę „e” dla towarów z klas 18 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa C-125/09: Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Cypru

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/31

         Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Cypru
   (Sprawa C-125/09)
   2009/C 141/53
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Zavvos i A. Nijenhuis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Cypru

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie przez Trybunał, że nie zapewniając przyznania prawa drogi w odniesieniu do własności publicznej w rozsądnym terminie, w sposób całkowity i przejrzysty, Republika Cypru uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 11 ust. 1 dyrektywy ramowej i art. 4 ust. 1 dyrektywy o zezwoleniach

               —

               obciążenie Republiki Cypru kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Z informacji przekazanych służbom Komisji wynika, że w wyniku długotrwałych i nieskoordynowanych procedur na Cyprze drugi operator telefonii komórkowej nie miał możliwości skutecznego zainstalowania własnej sieci w celu świadczenia usług komunikacji elektronicznej w ramach konkurencji z ATHK, która zarządza już założoną siecią.

               2.

               Komisja upomina Republikę Cypru, gdyż wynikiem zachowania właściwych cypryjskich władz publicznych (władze gminne i/lub powiatowe) jest to, że drugi operator telefonii komórkowej nie dysponuje wymaganymi pozwoleniami budowlanymi na gruncie prawa krajowego i zatem można uważać, że funkcjonowanie jego sieci w aktualnym stanie, która ma w zamyśle odpowiadać rygorystycznemu warunkowi pokrycia określonego obszaru geograficznego, który został zawarty w uzyskanym przez niego pozwoleniu, narusza prawo cypryjskie.

               3.

               Komisja uważa, że sytuacja ta wywołuje znaczną niekorzyść jeśli chodzi o działalność drugiego podmiotu zarządzającego siecią telefonii komórkowej. Jako że nie dokończył on rozwoju należącej doń sieci ma możliwość oferowania końcowym użytkownikom całkowitego pokrycia geograficznego tylko za pomocą krajowych usług roamingu, które udostępniane mu są po cenach hurtowych przez ATHK. Wynika z tego, że aktualnie, drugi operator jest uzależniony od krajowych usług roamingu udostępnianych po cenach hurtowych przez ATHK w odniesieniu do 20 % ogółu realizowanych przez niego połączeń. Dlatego, ponieważ jego sieć nie oferuje pełnego pokrycia geograficznego, drugi operator ponosi koszty majątkowe o charakterze zewnętrznym, związane z korzystaniem z krajowych usług roamingu udostępnianych po cenach hurtowych przez ATHK i jest od tych usług zależny.

               4.

               Zdaniem Komisji, te opóźnienia w przyznaniu drugiemu operatorowi telefonii komórkowej prawa drogi w odniesieniu do własności publicznej i w celu instalacji kabli i anten stanowi naruszenie art. 11 ust. 1 dyrektywy ramowej, który stanowi, że właściwe władze działają na podstawie przejrzystych i ogólnie dostępnych procedur, bez dyskryminacji i bez zwłoki.

               5.

               Republika Cypru podnosi, że oczekiwano, iż dekret, który miał zostać przyjęty natychmiast po głosowaniu nad projektem ustawy obejmie swoim zakresem także inne istotne elementy kodeksu, takie jak przepis o 6 tygodniach i ogólnie wszystkie przepisy § 4 kodeksu. Jednakże ww. dekret nigdy nie został przyjęty i zatem sytuacja zasadniczo nie uległa zmianie. Tak więc, Komisja uważa że dyrektywa ramowa i dyrektywa o zezwoleniach nie są aktualnie stosowane w sposób prawidłowy na Cyprze jeśli chodzi o przyznawanie pozwoleń budowlanych.

               6.

               W efekcie, pełne stosowanie art. 4 ust. 1 dyrektywy o zezwoleniach i art. 11 ust. 1 dyrektywy ramowej nie jest zagwarantowane aż do momentu oficjalnego wprowadzenia oczekiwanych środków wykonawczych kodeksu, gdyż w sytuacji braku udoskonalenia niezbędnych procedur i w szczególności przyjęcia dekretu nowe przepisy dotyczące pozwoleń budowlanych nie mogły wejść w życie.


title: Sprawa T-19/13: Postanowienie Sądu z dnia 29 czerwca 2015 r. – Frank Bold/Komisja (Środowisko naturalne — Dyrektywa 2003/87/WE — Systemowi handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Decyzja przyznająca Republice Czeskiej fakultatywny przejściowy przydział bezpłatnych uprawnień do emisji na potrzeby modernizacji produkcji energii elektrycznej — Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w sprawie decyzji — Brak środka o charakterze indywidualnym — Decyzja Komisji stwierdzająca niedopuszczalność wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w sprawie decyzji — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna i w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/44

         Postanowienie Sądu z dnia 29 czerwca 2015 r. – Frank Bold/Komisja
   (Sprawa T-19/13) (1)

   ((Środowisko naturalne - Dyrektywa 2003/87/WE - Systemowi handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Decyzja przyznająca Republice Czeskiej fakultatywny przejściowy przydział bezpłatnych uprawnień do emisji na potrzeby modernizacji produkcji energii elektrycznej - Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w sprawie decyzji - Brak środka o charakterze indywidualnym - Decyzja Komisji stwierdzająca niedopuszczalność wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w sprawie decyzji - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna i w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej))
   (2015/C 311/47)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Frank Bold Society, dawniej Ekologický právní servis (Brno, Republika Czeska) (przedstawiciel: P. Černý, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo P. Oliver i L. Pignataro-Nolin, następnie L. Pignataro-Nolin i J. Tomkin, pełnomocnicy)

      Interweniet na poparcie żądań strony pozwanej: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, T. Müller i D. Hadroušek, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2012) 8382 wersja ostateczna z dnia 12 listopada 2012 r. odrzucającej jako niedopuszczalny wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w sprawie decyzji Komisji C(2012) 4576 wersja ostateczna z dnia 6 lipca 2012 r. przyznającej Republice Czeskiej fakultatywny przejściowy przydział bezpłatnych uprawnień do emisji na potrzeby modernizacji produkcji energii elektrycznej, a po drugie, stwierdzenie nieważności tej ostatniej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Frank Bold Society pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Republika Czeska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 79 z 16.3.2013.


title: Sprawa T-42/06: Skarga wniesiona w dniu  13 lutego 2006 r.  — Gollnisch przeciwko Parlamentowi

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/36

         Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2006 r. — Gollnisch przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-42/06)
   (2006/C 86/73)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Bruno Gollnisch (Limonest, Francja) [przedstawiciel: W. de Saint Just, avocat]

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 13 grudnia 2005 r. w sprawie przyjęcia sprawozdania nr A6-376/2005,

               —

               zasądzenie na rzecz B. Gollnischa kwoty 8 000 euro tytułem zadośćuczynienia za krzywdę moralną,

               —

               zasądzenie ponadto na rzecz skarżącego kwoty 4 000 euro z tytułu poniesionych kosztów adwokata i przygotowania skargi.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, poseł do Parlamentu Europejskiego, wnosi w skardze o stwierdzenie nieważności przyjętej przez Parlament na posiedzeniu plenarnym w dniu 13 grudnia 2005 r. uchwały w sprawie przyjęcia sprawozdania komisji ds. prawnych nr A6-376/2005 dotyczącego wypowiedzi skarżącego podczas konferencji prasowej i w konsekwencji pozbawienia go immunitetu oraz przywilejów. Żąda ponadto zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej jak twierdzi doznał wskutek przyjęcia zaskarżonego aktu.
   Na poparcie skargi skarżący podnosi szereg zarzutów, opartych w szczególności na niezgodności z prawem co do formy zaskarżonego aktu Parlamentu, jego rzekomej niezgodności z ogólnymi zasadami prawa, jak zasada bezpieczeństwa prawnego i zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań, a także rzekomych uchybień proceduralnych przy jego przyjmowaniu. Twierdzi również, że zaskarżony akt jest sprzeczny z utrwaloną praktyką komisji ds. prawnych Parlamentu w zakresie swobody wypowiedzi i fumus persecutionis oraz że narusza on niezależność posła, poprzez zaprzeczenie, iż w trakcie wspomnianej konferencji prasowej wypowiadał się w ramach swojej krajowej i europejskiej działalności politycznej.


title: Sprawa T-7/09: Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2009 r. — Schunk przeciwko OHIM (część oprawki zaciskowej w kształcie cylindra)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/46

         Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2009 r. — Schunk przeciwko OHIM (część oprawki zaciskowej w kształcie cylindra)
   (Sprawa T-7/09)
   (2009/C 69/101)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Schunk GmbH & Co. KG Spann- und Greiftechnik (Lauffen am Neckar, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Koppe-Zagouras)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji R 1109/2007-1 Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 31 października 2008 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Inny znak towarowy przedstawiający część oprawki zaciskowej w kształcie cylindra dla towarów z klasy 7 i 8 (zgłoszenie nr 3 098 894).

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ zgłoszony znak towarowy wykazuje wymagane minimum charakteru odróżniającego. Ponadto zgłoszony znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania na podstawie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawy połączone od T-350/04 do T-352/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 października 2006 r. — Bitburger Brauerei przeciwko OHIM — Anheuser-Busch (BUD, American Bud i Anheuser Busch Bud) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BUD — Zgłoszenia graficznych wspólnotowych znaków towarowych American Bud i Anheuser Busch Bud — Wcześniejsze słowne i graficzne krajowe znaki towarowe zawierające wyraz bit — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94)

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/14

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 października 2006 r. — Bitburger Brauerei przeciwko OHIM — Anheuser-Busch (BUD, American Bud i Anheuser Busch Bud)
   (Sprawy połączone od T-350/04 do T-352/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BUD - Zgłoszenia graficznych wspólnotowych znaków towarowych American Bud i Anheuser Busch Bud - Wcześniejsze słowne i graficzne krajowe znaki towarowe zawierające wyraz „bit” - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94)
   (2006/C 310/26)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Bitburger Brauerei Th. Simon GmbH (Bitburg, Niemcy) (przedstawiciel: M. Huth-Dierig, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM, występująca przed Sądem w charakterze interwenienta: Anheuser-Busch, Inc. (Saint Louis, Missouri, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: A. Renck, V. von Bomhard, A. Pohlmann, D. Ohlgart i B. Goebel, adwokaci)
   Przedmiot
   Trzy skargi na decyzje Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 czerwca 2004 r., wydane w sprawach R 447/2002-2, R 451/2002-2 i R 453/2002-2, związanych z postępowaniami w sprawach sprzeciwu pomiędzy Bitburger Brauerei Th. Simon GmbH a Anheuser-Busch, Inc.
   Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Bitburger Brauerei Th. Simon GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 19 z 22.1.2005.


title: Sprawa C-505/06: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria regionale di Genova — Włochy) — Agenzia Dogane Circoscrizione Doganale di Genova przeciwko Euricom SpA (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Wspólnotowy kodeks celny — Uszlachetnianie czynne — Układ stowarzyszeniowy — Uprzedni wywóz ryżu do państwa trzeciego związanego układem przyznającym preferencje celne — Artykuł 216 kodeksu celnego)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/14

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria regionale di Genova — Włochy) — Agenzia Dogane Circoscrizione Doganale di Genova przeciwko Euricom SpA
   (Sprawa C-505/06) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu - Wspólnotowy kodeks celny - Uszlachetnianie czynne - Układ stowarzyszeniowy - Uprzedni wywóz ryżu do państwa trzeciego związanego układem przyznającym preferencje celne - Artykuł 216 kodeksu celnego)
   (2008/C 64/20)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Commissione tributaria regionale di Genova
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Agenzia Dogane Circoscrizione Doganale di Genova

      Strona pozwana: Euricom SpA
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Commissione tributaria regionale di Genova — Wykładnia art. 114, art. 115 ust. 1 i 3 oraz art. 216 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. L 302, str. 1) — Ryż wywieziony w ramach procedury uszlachetniania czynnego do państwa trzeciego związanego umową o preferencjach celnych
   Sentencja
   Artykuł 216 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r. znajduje zastosowanie do operacji uszlachetniania czynnego, o których mowa w art. 115 ust. 1 lit. b) wskazanego rozporządzenia, w których produkty kompensacyjne zostały wywiezione ze Wspólnoty Europejskiej przed przywozem towarów przeznaczonych do uszlachetnienia.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.


title: Sprawa T-325/09 P: Wyrok Sądu z dnia 21 września 2011 r. — Adjemian i in. przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Pracownicy — Umowa o pracę na czas określony — Odmowa zawarcia nowej umowy o pracę lub przedłużenia umowy o pracę na czas nieokreślony — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony — Dyrektywa 1999/70/WE — Artykuł 88 WZIP — Decyzja Komisji w sprawie maksymalnego czasu zatrudnienia niestałego personelu w jej służbach)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/16

         Wyrok Sądu z dnia 21 września 2011 r. — Adjemian i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-325/09 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Pracownicy - Umowa o pracę na czas określony - Odmowa zawarcia nowej umowy o pracę lub przedłużenia umowy o pracę na czas nieokreślony - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony - Dyrektywa 1999/70/WE - Artykuł 88 WZIP - Decyzja Komisji w sprawie maksymalnego czasu zatrudnienia niestałego personelu w jej służbach)
   2011/C 319/32
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Vahan Adjemian (Angera, Włochy) oraz 175 pracowników i byłych pracowników Komisji Europejskiej, których nazwiska są wymienione w załączniku do wyroku (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis oraz É. Marchal)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall oraz D. Martin, pełnomocnicy) oraz Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer oraz K. Zieleśkiewicz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. w sprawach połączonych F-134/07 i F-8/08 Adjemian i in. przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego wyroku

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. w sprawach połączonych F-134/07 i F-8/08 Adjemian i in. przeciwko Komisji zostaje uchylony w części umarzającej postępowanie w przedmiocie żądań skarżących w sprawie F-134/07, których nazwiska znajdują się w załączniku, skierowanych przeciwko decyzjom oddalającym ich zażalenia.

               2)

               W pozostałej części odwołanie zostaje oddalone.

               3)

               Skarga wniesiona przez skarżących w sprawie F-134/07, których nazwiska znajdują się w załączniku, zostaje oddalona w zakresie, w jakim skarga ta zmierzała do stwierdzenia nieważności decyzji oddalających ich zażalenia.

               4)

               Vahan Adjemian i 175 pracowników i byłych pracowników Komisji Europejskiej, których nazwiska znajdują się w załączniku, pokrywają swoje własne koszty i koszty poniesione przez Komisję i Radę Unii Europejskiej w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 256 z 24.10.2009.


title: Sprawa C-395/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n° 33 de Barcelona – Hiszpania) – Mohamed Daouidi/Bootes Plus SL, Fondo de Garantía Salarial, Ministerio Fiscal (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 2000/78/WE — Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy — Artykuły 1–3 — Zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność — Istnienie „niepełnosprawności” — Pojęcie „długotrwale naruszonej sprawności fizycznej, umysłowej, intelektualnej lub sensorycznej” — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuły 3, 15, 21, 30, 31, 34 i 35 — Zwolnienie pracownika znajdującego się przez nieokreślony okres w sytuacji czasowej niezdolności do pracy w rozumieniu prawa krajowego)

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 33 de Barcelona – Hiszpania) – Mohamed Daouidi/Bootes Plus SL, Fondo de Garantía Salarial, Ministerio Fiscal
   (Sprawa C-395/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2000/78/WE - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Artykuły 1–3 - Zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność - Istnienie „niepełnosprawności” - Pojęcie „długotrwale naruszonej sprawności fizycznej, umysłowej, intelektualnej lub sensorycznej” - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 3, 15, 21, 30, 31, 34 i 35 - Zwolnienie pracownika znajdującego się przez nieokreślony okres w sytuacji czasowej niezdolności do pracy w rozumieniu prawa krajowego))
   (2017/C 030/08)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social no 33 de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Mohamed Daouidi

      Strona pozwana: Bootes Plus SL, Fondo de Garantía Salarial, Ministerio Fiscal

      Sentencja

   Dyrektywę Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że:

               —

               fakt, że z powodu wypadku przy pracy dana osoba znajduje się przez nieokreślony okres w sytuacji czasowej niezdolności do pracy w rozumieniu prawa krajowego, nie oznacza sam w sobie, że ograniczenie zdolności tej osoby można zakwalifikować jako „długotrwałe” w rozumieniu definicji „niepełnosprawności” wskazanej w tej dyrektywie, rozpatrywanej w świetle Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych, zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2010/48/WE z dnia 26 listopada 2009 r.;;

               —

               wskazówki pozwalające stwierdzić, iż takie ograniczenie jest „długotrwałe”, obejmują w szczególności fakt, że w dacie podnoszonego dyskryminującego zachowania niezdolność danej osoby nie wskazuje ściśle określonej perspektywy jej ustania w krótkim terminie, lub fakt, że ta niezdolność może się istotnie przedłużyć przed wyzdrowieniem wspomnianej osoby, oraz

               —

               w ramach rozpatrywania tego „długotrwałego” charakteru sąd odsyłający powinien uwzględnić wszystkie czynniki obiektywne w oparciu o materiały, którymi dysponuje, a w szczególności w oparciu o dokumenty i zaświadczenia dotyczące stanu tej osoby, sporządzone w oparciu o aktualną wiedzę oraz aktualne dane medyczne i naukowe.

      (1)  Dz.U. C 354 z 26.10.2015.


title: Sprawa T-350/08: Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2008 r. — Papierfabrik Hamburger-Spremberg przeciwko Komisji

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/43

         Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2008 r. — Papierfabrik Hamburger-Spremberg przeciwko Komisji
   (Sprawa T-350/08)
   (2008/C 272/86)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Papierfabrik Hamburger-Spremberg (GmbH & Co KG (Spremberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Polster)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 2 kwietnia 2008 r., C(2008) 1107 wersja ostateczna, w sprawie pomocy państwa N 582/2007 — Niemcy, zgodnie z którą pomoc regionalna na rzecz Propapier PM 2 GmbH & Co KG jest zgodna z traktatem WE,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji C(2008) 1107 wersja ostateczna z dnia 2 kwietnia 2008 r., w której Komisja stwierdziła zgodność z traktatem WE pomocy regionalnej udzielonej przez Republikę Federalną Niemiec na rzecz Propapier PM 2.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty:
   W pierwszej kolejności skarżąca zarzuca Komisji, że nie otwierając formalnej procedury kontrolnej, naruszyła art. 88 ust. 2 WE, art. 4 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1) oraz pkt 68 i nast. wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej na lata 2007–2013 (2).
   W drugim zarzucie skarżąca podnosi naruszenie obowiązku uzasadnienia, jeżeli chodzi o wyłączny charakter wytycznych regionalnych, konieczność uwzględnienia rynku makulatury zaopatrującego rynek surowej tektury falistej oraz ocenę pozycji konkurencyjnej beneficjenta pomocy Propapier PM 2 na tych rynkach i na wtórnym wobec nich rynku tektury falistej.
   W końcu powołując się na związane z przedsięwzięciem inwestycyjnym zakłócenie konkurencji na ogółem trzech rynkach produktów, skarżąca podnosi niezgodność pomocy regionalnej przyznanej Propapier PM 2 ze wspólnym rynkiem.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).

      (2)  Dz.U. 2006, C 54, s. 13.


title: Sprawa T-423/09: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2009 r. — Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials przeciwko Radzie

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/38

         Skarga wniesiona w dniu 22 października 2009 r. — Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials przeciwko Radzie
   (Sprawa T-423/09)
   2009/C 312/62
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials Co. Ltd (Dashiqiao City, Chine) (przedstawiciele: J.-F. Bellis et R. Luff, avocats)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               stwierdzenie nieważności cła antydumpingowego nałożonego na skarżącą rozporządzeniem Rady (WE) nr 826/2009 z dnia 7 września 2009 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1659/2005 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów cegieł magnezytowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2009, L 240/7), w zakresie w jakim ustanowione w nim cło antydumpingowe przekracza cło jakie znajdowałoby zastosowanie jeżeli zostałoby określone na podstawie metody stosowanej w dochodzeniu pierwotnym z uwzględnieniem braku zwrotu chińskiego podatku VAT przy wywozie zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego;

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżąca będąca spółką z siedzibą w Chinach zwraca się o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 826/2009 z dnia 7 września 2009 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1659/2005 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów cegieł magnezytowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1), w zakresie w jakim nałożone w nim cło antydumpingowe przekracza cło jakie znajdowałoby zastosowanie, jeżeli zostałoby określone na podstawie metody stosowanej w dochodzeniu pierwotnym z uwzględnieniem braku zwrotu chińskiego podatku VAT przy wywozie zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (2) (rozporządzenie podstawowe).
   Skarżąca na poparcie swojej skargi podnosi dwa zarzuty.
   Po pierwsze, skarżąca uważa, że metoda stosowana przez Komisję przy uwzględnieniu braku zwrotu podatku VAT przy wywozie w przeglądzie w wyniku którego przyjęto zaskarżone rozporządzenie narusza zasadę rzetelnego porównania między ceną eksportową i normalną wartością ustanowioną w art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. Zamiast bowiem odliczyć od ceny eksportowej niezwróconą kwotę podatku VAT przy wywozie, jak uczyniła w dochodzeniu pierwotnym, Komisja porównała cenę eksportową z normalną wartością wraz z podatkiem VAT opierając się na błędnej wykładni art. 2 ust. 10 lit. B) rozporządzenia podstawowego.
   Po drugie, skarżąca twierdzi, że rozporządzenie narusza również art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, w zakresie w jakim metoda zastosowana przy uwzględnieniu braku zwrotu podatku VAT przy porównaniu ceny eksportowej i normalnej wartości różni się znacząco od tej stosowanej w dochodzeniu pierwotnym bez jakiegokolwiek ważnego uzasadnienia.

      (1)  Dz.U. L 240, s. 7.

      (2)  Dz.U. L 56, s. 1.


title: Sprawa C-350/13: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 5 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (dawniej Augstākās tiesas Senāts) – Łotwa) – Antonio Gramsci Shipping Corp. i in. przeciwko Aivarsowi Lembergsowi (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Uznawanie i wykonywanie środków tymczasowych i zabezpieczających — Stwierdzenie nieważności pierwotnej decyzji — Podtrzymanie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Umorzenie postępowania)

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/7

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 5 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (dawniej Augstākās tiesas Senāts) – Łotwa) – Antonio Gramsci Shipping Corp. i in. przeciwko Aivarsowi Lembergsowi
   (Sprawa C-350/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Uznawanie i wykonywanie środków tymczasowych i zabezpieczających - Stwierdzenie nieważności pierwotnej decyzji - Podtrzymanie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Umorzenie postępowania))
   2014/C 261/10
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa (dawniej Augstākās tiesas Senāts)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Antonio Gramsci Shipping Corp., Apollo Holdings Corp., Arctic Seal Shipping Co. Ltd, Atlantic Leader Shipping Co. Ltd, Cape Wind Trading Co.Ltd, Clipstone Navigation SA, Dawnlight Shipping Co. Ltd, Dzons Rids Shipping Co., Faroship Navigation Co. Ltd, Gaida Shipping Co., Gevostar Shipping Co. Ltd, Hose Marti Shipping Co., Imanta Shipping Co. Ltd, Kemeri Navigation Co., Klements Gotvalds Shipping Co., Latgale Shipping Co. Ltd, Limetree Shipping Co. Ltd, Majori Shipping Co. Ltd, Noella Marītime Co. Ltd, Razna Shipping Co., Sagewood Trading Inc., Samburga Shipping Co. Ltd, Saturn Trading Co., Taganroga Shipping Co., Talava Shipping Co. Ltd, Tangent Shipping Co. Ltd, Viktorio Shipping Co., Wilcox Holding Ltd, Zemgale Shipping Co. Ltd, Zoja Shipping Co. Ltd

      Strona pozwana: Aivars Lembergs

      Sentencja

   Postępowanie w sprawie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, przedstawionego przez Augstākās tiesas Senāts (Łotwa) postanowieniem z dnia 12 czerwca 2013 r., zostaje umorzone.

      (1)  Dz.U. C 252 z 31.8.2013.


title: Sprawa C-687/15: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2015 r. – Komisja Europejska/Rada Unii Europejskiej

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/24

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2015 r. – Komisja Europejska/Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-687/15)
   (2016/C 068/32)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher, L. Nicolae, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności konkluzji Rady na Światową Konferencję Radiokomunikacyjną 2015 (WRC-15) Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego (ITU), przyjętych przez Radę w dniu 26 października 2015 r. w trakcie 3419-tej sesji Rady w Luksemburgu;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               W skardze Komisja wnosi o stwierdzenie nieważności „konkluzji Rady na Światową Konferencję Radiokomunikacyjną 2015 (WRC-15) Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego (ITU)”, przyjętych w dniu 26 października 2015 r. w trakcie 3419-tej sesji Rady w Luksemburgu.

               2.

               Skarga opiera się na jednym zarzucie, zgodnie z którym przyjmując konkluzje na Światową Konferencję Radiokomunikacyjną 2015 (WRC-15) Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego (ITU), zamiast wydania decyzji jak proponowała Komisja, Rada naruszyła art. 218 ust. 9 TFEU, który znajduje zastosowanie do ustalenia stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na WRC-15.

               3.

               W tym względzie Komisja twierdzi po pierwsze, że art. 218 ust. 9 TFEU znajduje zastosowanie do stanowiska jakie ma być zajęte w imieniu Unii, w sytuacji takiej jak w niniejszej sprawie gdzie Unia Europejska zajmuje określoną pozycję w ramach dane organizacji międzynarodowej, jak w tym przypadku – członka sektora, która zgodnie z art. 3 ust. 2 Konstytucji ITU, przyznaje Unii Europejskiej pewne prawa w [ramach] działalności organizacji.

               4.

               Po drugie, Komisja uważa, że zmiany Regulaminów Radiokomunikacyjnych, dla których Komisja zaproponowała ustalenie stanowiska jakie ma być zajęte, zgodnie z art. 218 ust. 9 TFEU, powodują skutki prawne w rozumieniu tego przepisu, zgodnie z znajdującymi zastosowanie międzynarodowymi ramami prawnymi, jak i odpowiednimi przepisami Unii.

               5.

               Po trzecie, Komisja argumentuje, iż pozostałe przesłanki zastosowania art. 218 ust. 9 TFEU zostały również spełnione w niniejszej sprawie skoro organy ITU są organami „utworzonymi przez umowę” oraz akty w stosunku, do których Komisja zaproponowała ustalenie stanowiska jakie ma być zajęte, nie „[nie uzupełniają] lub [nie zmieniają] ram instytucjonaln[ych] umowy”.


title: Sprawa C-242/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Mannheim – Niemcy) – Saatgut-Treuhandverwaltungs GmbH/Gerhard und Jürgen Vogel GbR, Jürgen Vogel, Gerhard Vogel [Odesłanie prejudycjalne — Wspólnotowa ochrona odmian roślin — Rozporządzenie (WE) nr 2100/94 — Odstępstwo przewidziane w art. 14 — Korzystanie przez rolnika z materiału ze zbioru chronionej odmiany roślin bez upoważnienia posiadacza prawa — Obowiązek zapłaty przez rolników godziwego wynagrodzenia za to korzystanie — Termin, w jakim należy uiścić to wynagrodzenie, aby móc skorzystać z odstępstwa — Możliwość powołania się przez posiadacza prawa do ochrony odmiany na art. 94 — Naruszenie]

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/15

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Mannheim – Niemcy) – Saatgut-Treuhandverwaltungs GmbH/Gerhard und Jürgen Vogel GbR, Jürgen Vogel, Gerhard Vogel
   (Sprawa C-242/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólnotowa ochrona odmian roślin - Rozporządzenie (WE) nr 2100/94 - Odstępstwo przewidziane w art. 14 - Korzystanie przez rolnika z materiału ze zbioru chronionej odmiany roślin bez upoważnienia posiadacza prawa - Obowiązek zapłaty przez rolników godziwego wynagrodzenia za to korzystanie - Termin, w jakim należy uiścić to wynagrodzenie, aby móc skorzystać z odstępstwa - Możliwość powołania się przez posiadacza prawa do ochrony odmiany na art. 94 - Naruszenie])
   (2015/C 279/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Mannheim

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Saatgut-Treuhandverwaltungs GmbH

      Strona pozwana: Gerhard und Jürgen Vogel GbR, Jürgen Vogel, Gerhard Vogel

      Sentencja

   Aby móc skorzystać z przewidzianego w art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin odstępstwa od obowiązku uzyskania upoważnienia od posiadacza prawa do ochrony danej odmiany roślin, rolnik, który wykorzystał materiał rozmnożeniowy chronionej odmiany roślin uzyskany z własnej uprawy (materiał siewny z gospodarstwa) bez zawarcia na to uprzednio umowy z posiadaczem prawa do ochrony danej odmiany roślin, jest zobowiązany do zapłaty godziwego wynagrodzenia należnego na podstawie tego art. 14 ust. 3 tiret czwarte w terminie upływającym na koniec roku gospodarczego, w którym to wykorzystanie miało miejsce, to jest najpóźniej w dniu 30 czerwca następującym po dniu powtórnego wysiewu.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa F-101/13: Skarga wniesiona w dniu 7 października 2013 r. — ZZ przeciwko EEAS

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/41

         Skarga wniesiona w dniu 7 października 2013 r. — ZZ przeciwko EEAS
   (Sprawa F-101/13)
   2013/C 367/74
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: S. Orlandi, avocat)

      Strona pozwana: EEAS

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 19 grudnia 2012 r., która weszła w życie w dniu 1 lipca 2013 r., o nieprzyznawaniu więcej urzędnikom zatrudnionym w Republice Mauritiusu dodatku ze względu na warunki życia, przewidzianego w art. 10 załącznika X do regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o uchyleniu z dniem 1 lipca 2013 r. wszystkich pobieranych przez skarżących dodatków ze względu na warunki życia w rozumieniu art. 10 załącznika X do regulaminu pracowniczego;

               —

               obciążenie EEAS kosztami postępowania.


title: Sprawa C-88/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Palermo — Włochy) — Assessorato del Lavoro e della Previdenza Sociale przeciwko Seasoft Spa

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/27

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Palermo — Włochy) — Assessorato del Lavoro e della Previdenza Sociale przeciwko Seasoft Spa
      (Sprawa C-88/10) (1)

      ()
      (2010/C 288/50)
      Język postępowania: włoski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa T-127/14 P: Odwołanie wniesione w dniu 21 lutego 2014 r. przez Alvaro Sesma Merino od wyroku wydanego w dniu 11 grudnia 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-125/12 Sesma Merino przeciwko OHIM

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/31

         Odwołanie wniesione w dniu 21 lutego 2014 r. przez Alvaro Sesma Merino od wyroku wydanego w dniu 11 grudnia 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-125/12 Sesma Merino przeciwko OHIM
   (Sprawa T-127/14 P)
   2014/C 184/53
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Alvaro Sesma Merino (El Campello, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie F-125/12 i wydanie orzeczenia zgodnie z żądaniami skarżącego przedstawionymi w tamtym postępowaniu;

               —

               posiłkowo, po uchyleniu ww. wyroku odesłanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej;

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny (appraisal report) dotyczącego skarżącego za rok 2011 w jego brzmieniu z dnia 1 lutego 2012 r. oraz wiadomości elektronicznych pozwanego z dnia 2 lutego 2012 r., godz. 14.51 oraz z dnia 2 lutego 2012 r., godz. 15.49 w zakresie, w jakim zawierają one wyznaczenie celów skarżącemu przez OHIM na okres od dnia 1 października 2011 r. do dnia 30 września 2012 r.;

               —

               zasądzenie od OHIM na rzecz skarżącego zadośćuczynienia za krzywdę w odpowiedniej wysokości ustalonej według uznania Sądu;

               —

               obciążenie OHIM kosztami całego postępowania – czyli postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej oraz postępowania odwoławczego przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników

                           —

                           Wnoszący odwołanie twierdzi, że wbrew poglądowi bronionemu w zaskarżonym wyroku wyznaczenie celów stanowi niewątpliwie środek, który dotyczy bezpośrednio i indywidualnie pozycji prawnej zainteresowanego i jest w stanie wpłynąć bezpośrednio na określoną sytuację prawną.

                           —

                           W tym względzie wnoszący odwołanie podnosi między innymi, że Sąd do spraw Służby Publicznej zbadał tylko, czy wyznaczenie celów wywołuje wiążące skutki prawne dla przyszłej oceny urzędnika, zamiast zbadać, czy wyznaczenie celów wywołuje samo w sobie skutki prawne dla wnoszącego odwołanie, na co w każdym razie należałoby odpowiedzieć twierdząco. Wnoszący odwołanie zarzuca, że Sąd do spraw Służby Publicznej dokonał pomieszania wyznaczenia celów z oceną skarżącego. Ponadto sprzeczne z obowiązkiem dochowania należytej staranności i zasadą proporcjonalności i tym samym zasadą państwa prawa jest, by urzędnik był zobowiązany znosić przez cały rok nieakceptowalne w danym przypadku warunki pracy, nie mogąc się bezpośrednio przed nimi bronić.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa podstawowego do skutecznej ochrony sądowej zgodnie z art. 6 ust. 1 EKPC i art. 47 karty praw podstawowych

                           —

                           Wnoszący odwołanie zarzuca naruszenie prawa podstawowego do skutecznej ochrony sądowej z powodu braku badania co do istoty. Wskazuje on, że zarzucił naruszenie innych praw podstawowych oraz twierdzi, że takie naruszenie stanowi w każdym razie niekorzystny akt w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników. Odwołanie się do postępowania w sprawie późniejszej oceny narusza prawo podstawowe do skutecznej ochrony sądowej.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia praw logiki

                           —

                           Wnoszący odwołanie twierdzi w tym miejscu, że traktowanie wyznaczenia celów jako zwykłej czynności przygotowawczej do oceny stanowi naruszenie praw logiki.

                           —

                           To samo odnosi się do oświadczenia Sądu do spraw Służby Publicznej, zgodnie z którym także wyznaczenie celów może pod pewnymi warunkami zostać uznane za niekorzystny akt w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników. Właśnie badanie tych warunków stanowi jednak, w opinii wnoszącego odwołanie, badanie zasadności. Tym samym Sąd do spraw Służby Publicznej przyznaje konieczność możliwości ochrony prawnej, której odmawia jednak – w niekonsekwentny sposób – z powodu niedopuszczalności.


title: Sprawa C-79/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 sierpnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/34

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 sierpnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty
   (Sprawa C-79/07) (1)

   (2007/C 297/63)

      Język postępowania: maltański

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawa C-275/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgericht w Sigmaringen z dnia 12 maja 2005 r. w sprawie Alois Kibler jun. przeciwko Land Baden -Württemberg (interwenienci: Manfred Ott i Konrad Leiprecht)

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgericht w Sigmaringen z dnia 12 maja 2005 r. w sprawie Alois Kibler jun. przeciwko Land Baden -Württemberg (interwenienci: Manfred Ott i Konrad Leiprecht)
   (Sprawa C-275/05)
   (2005/C 229/14)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 6 lipca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgericht w Sigmaringen z dnia 12 maja 2005 r. w sprawie Alois Kibler jun. przeciwko Land Baden -Württemberg (interwenienci: Manfred Ott i Konrad Leiprecht).
   Verwaltungsgericht w Sigmaringen zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy regulacja krajowa, zgodnie z którą w przypadku zwrotu wydzierżawionej części przedsiębiorstwa odpowiednia odnośna liczba dla wykorzystywanej przy produkcji mleka powierzchni przedsiębiorstwa dzierżawcy wraca z powrotem na wydzierżawiającego wraz z częścią przedsiębiorstwa, nawet wówczas gdy ten ostatni w momencie zwrotu nie jest już producentem mleka, nie ma zamiaru ponownego podjęcia produkcji mleka, a także nie zamierza następnie wydzierżawić producentowi mleka, jest zgodna z art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 857/84 (1) w wersji rozporządzenia (EWG) nr 590/85 (2), jak również z art. 7 pkt 2, 3 i 4 rozporządzenia (EWG) nr 1546/88 (3)?

               2)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie, czy regulacja krajowa, zgodnie z którą w przypadku zakończenia stosunku dzierżawy odnośna liczba w całości pozostaje u dzierżawcy części przedsiębiorstwa, jest zgodna z art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 857/84 w wersji rozporządzenia (EWG) nr 590/85, jak również z art. 7 pkt 4 rozporządzenia (EWG) nr 1546/88, nawet jeżeli zakończenie stosunku najmu nastąpiło w drodze dobrowolnego porozumienia stron?

      (1)  Dz.U. L 90, str. 13.

      (2)  Dz.U. L 68, str. 1.

      (3)  Dz.U. L 139, str. 12.


title: Sprawa T-307/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 stycznia 2009 r. — Hansgrohe przeciwko OHIM (AIRSHOWER) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego AIRSHOWER — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/23

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 stycznia 2009 r. — Hansgrohe przeciwko OHIM (AIRSHOWER)
   (Sprawa T-307/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego AIRSHOWER - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2009/C 55/41)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Hansgrohe AG (Schiltach, Niemcy) (przedstawiciele: S. Weidert i J. Zehnsdorf, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo G. Schneider, następnie G. Schneider i S. Schäffner, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 maja 2007 r. (sprawa R 1281/2006-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego AIRSHOWER jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Hansgrohe AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007.


title: Sprawa T-8/11: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Bank Kargoshaei i in. przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Iranu w celu przeciwdziałania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Uzasadnione oczekiwania — Przegląd zastosowanych środków ograniczających — Błąd w ocenie — Równość traktowania — Podstawa prawna — Istotne wymogi proceduralne — Proporcjonalność — Prawo własności)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/31

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Bank Kargoshaei i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-8/11) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Iranu w celu przeciwdziałania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Uzasadnione oczekiwania - Przegląd zastosowanych środków ograniczających - Błąd w ocenie - Równość traktowania - Podstawa prawna - Istotne wymogi proceduralne - Proporcjonalność - Prawo własności)
   2013/C 325/52
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bank Kargoshaei (Teheran, Iran); Bank Melli Iran Investment Company (Teheran); Bank Melli Iran Printing and Publishing Company (Teheran); Cement Investment & Development Co. (Teheran); Mazandaran Cement Company (Teheran); Melli Agro-chemical Company (Teheran) i Shomal Cement Co. (Teheran) (przedstawiciele: początkowo adwokaci L. Defalque i S. Woog, następnie adwokaci L. Defalque i C. Malherbe)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i R. Liudvinaviciute-Cordeiro, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U L 281, s. 81), rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1), decyzji Rady 2011/783/WPZIB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB (Dz.U. L 319, s. 71), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 319, s. 11) i rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1), a po drugie, żądanie stwierdzenia nieważności każdego przyszłego rozporządzenia lub każdej przyszłej decyzji, obowiązujących na dzień zamknięcia ustnego etapu postępowania, uzupełniających lub zmieniających jeden z zaskarżonych aktów.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona i w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa oprócz własnych kosztów koszty poniesione przez Bank Kargoshaei, Bank Melli Iran Investment Company, Bank Melli Iran Printing and Publishing Company, Cement Investment & Development Co., Mazandaran Cement Company, Melli Agro-chemical Company i Shomal Cement Co.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011.


title: Sprawa C-329/11: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Paris — Francja) — Alexandre Achughbabian przeciwko Préfet du Val-de-Marne (Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Dyrektywa 2008/115/WE — Wspólne normy i procedury w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich — Przepis krajowy przewidujący karę pozbawienia wolności i grzywny w wypadku nielegalnego pobytu na terytorium krajowym)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/12

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Paris — Francja) — Alexandre Achughbabian przeciwko Préfet du Val-de-Marne
   (Sprawa C-329/11) (1)

   (Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Dyrektywa 2008/115/WE - Wspólne normy i procedury w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich - Przepis krajowy przewidujący karę pozbawienia wolności i grzywny w wypadku nielegalnego pobytu na terytorium krajowym)
   2012/C 32/20
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour d'appel de Paris

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Alexandre Achughbabian

      Strona pozwana: Préfet du Val-de-Marne

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour d'appel de Paris — Wykładnia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 348, s. 98) — Zgodność przepisu krajowego przewidującego wymierzenie kary pozbawienia wolności obywatelowi państwa trzeciego wyłącznie z powodu nielegalnego wjazdu lub pobytu na terytorium krajowym — Umieszczenie w ośrodku detencyjnym celem wydalenia — Ewentualna niezgodność zatrzymania z prawem

      Sentencja

   Wykładni dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich należy dokonywać w ten sposób, że:

               —

               sprzeciwia się ona uregulowaniu państwa członkowskiego poddającemu nielegalny pobyt sankcjom karnym, jeśli uregulowanie to zezwala na poddanie karze pozbawienia wolności obywatela państwa trzeciego, który przebywając nielegalnie na terytorium tego państwa członkowskiego i nie chcąc dobrowolnie opuścić tego terytorium, nie został poddany środkom przymusu w rozumieniu art. 8 tej dyrektywy i wobec którego, zakładając, że został umieszczony w ośrodku detencyjnym celem przygotowania i realizacji wydalenia, nie upłynął maksymalny termin stosowania tego środka detencyjnego, oraz

               —

               nie sprzeciwia się ona takiemu uregulowaniu, jeśli zezwala ono na poddanie karze pozbawienia wolności obywatela państwa trzeciego, wobec którego zastosowano postępowanie w sprawie powrotu określone w omawianej dyrektywie i który nadal nielegalnie przebywa na rozpatrywanym terytorium, a brak jest uzasadnionego powodu przemawiającego przeciwko powrotowi.

      (1)  Dz.U. C 298 z 8.10.2011.


title: Sprawa T-286/07: Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2007 r. — Torres przeciwko OHIM — Torres de Anguix (TORRES de ANGUIX)

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/16

         Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2007 r. — Torres przeciwko OHIM — Torres de Anguix (TORRES de ANGUIX)
   (Sprawa T-286/07)
   (2007/C 235/30)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Miguel Torres, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Armijo Chávarri, M. Baz de San Ceferino i A. Castán Pérez-Gómez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Torres de Anguix, S.L.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 maja 2007 r. w sprawie R 707/2006-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: TORRES DE ANGUIX, S.L.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „TORRES de ANGUIX” dla towarów i usług z klas 33, 35 i 39 (zgłoszenie nr 3.283.652)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „TORRES” (wspólnotowy znak towarowy nr 1752526) dla towarów z klasy 33 i różne inne wspólnotowe, międzynarodowe i krajowe znaki towarowe zawierające słowo „TORRES” samo lub w połączeniu z innymi słowami lub grafiką.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i uchylenie zaskarżonej decyzji odrzucającej zgłoszenie.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (1) z uwagi na istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do kolidujących znaków towarowych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994 L 11, str. 1).