title: Sprawa C-13/09: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/21

         Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-13/09)
   (2009/C 55/36)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: C. Cattabriga i S. Mortoni, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy Komisji 2006/86/WE (1) z dnia 24 października 2006 r. wykonującej dyrektywę 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie wymagań dotyczących możliwości śledzenia, powiadamiania o poważnych i niepożądanych reakcjach i zdarzeniach oraz niektórych wymagań technicznych dotyczących kodowania, przetwarzania, konserwowania, przechowywania i dystrybucji tkanek i komórek ludzkich, a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o ich ustanowieniu, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 11 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2006/86 upłynął w dniu 1 września 2007 r.

      (1)  Dz. U. L 294, s 32.


title: Sprawa F-135/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. — Marenco przeciwko REA (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Zatrudnienie — Ogłoszenie o przyjmowaniu zgłoszeń do pracy REA/2011/TA/PO/AD 5 — Nieumieszczenie na liście rezerwy kadrowej — Prawidłowość postępowania w sprawie naboru — Stałość składu komisji do spraw naboru)

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/29

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. — Marenco przeciwko REA
   (Sprawa F-135/12) (1)

   (Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Zatrudnienie - Ogłoszenie o przyjmowaniu zgłoszeń do pracy REA/2011/TA/PO/AD 5 - Nieumieszczenie na liście rezerwy kadrowej - Prawidłowość postępowania w sprawie naboru - Stałość składu komisji do spraw naboru)
   2014/C 39/53
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Claudia Marenco (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues, A. Blot i A. Tymen)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA) (przedstawiciele: S. Payan-Lagrou, pełnomocnik, B. Wägenbaur, adwokat)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o nieumieszczeniu strony skarżącej na liście rezerwy kadrowej konkursu REA/2011/TA/PO/AD5.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność doręczonej Claudii Marenco wiadomością elektroniczną z dnia 12 marca 2012 r. decyzji, którą komisja do spraw naboru dla ogłoszenia o przyjmowaniu zgłoszeń do pracy REA/2011/TA/PO/AD 5 odmówiła po ponownym zbadaniu umieszczenia nazwiska C. Marenco na liście rezerwy kadrowej w następstwie postępowania w sprawie naboru.

               2)

               Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez C. Marenco.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013, s. 74.


title: Sprawa C-288/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First Tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 24 lipca 2009 r. — British Sky Broadcasting Group przeiwko The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First Tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 24 lipca 2009 r. — British Sky Broadcasting Group przeiwko The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs
   (Sprawa C-288/09)
   2009/C 256/16
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   First Tier Tribunal (Tax Chamber).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: British Sky Broadcasting Group plc.

      Strona pozwana: The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy set-top box o specyfikacji Sky+ set top box model DRX 280 należy zaklasyfikować do podpozycji 8528 71 13 zgodnie z rozporządzeniem Komisji nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r (1), zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87, niezależnie od not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej, przyjętych przez Komisję w dniu 7 maja 2008 r. (2008/C 112/03), dotyczących podpozycji 8521 90 00 i podpozycji 8528 71 13?

               2)

               Czy art. 12 ust. 5 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (2), w brzmieniu po zmianach, zobowiązuje krajowe władze celne do wydawania wiążących informacji taryfowych, które zgodne są z notami wyjaśniającymi do Nomenklatury Scalonej, dopóki te noty wyjaśniające nie zostaną uznane za sprzeczne z właściwymi przepisami Nomenklatury Scalonej, w tym z regułami ogólnymi interpretacji Nomenklatury Scalonej, czy też krajowe władze celne mogą wyrazić swój własny pogląd i nie brać pod uwagę noty wyjaśniającej, w przypadku, gdy uznają, że jest ona sprzeczna z Nomenklaturą Scaloną?

               3)

               W przypadku, gdy set-top box o specyfikacji Sky+ set top box model DRX 280 należy zaklasyfikować do podpozycji 8521 90 00, czy zastosowanie pozytywnej stawki celnej będzie sprzeczne z prawem wspólnotowym ze względu na naruszenie zobowiązań Wspólnoty wynikających z Porozumienia w sprawie handlu produktami technologii informacyjnej i art. II: 1 lit. b) Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r., czy też klasyfikacja do pozycji 8521 powoduje, że sporny towar pozostaje poza zakresem właściwej części Porozumienia w sprawie handlu produktami technologii informacyjnej?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 286, s. 1).

      (2)  Dz.U. 1992, L 302, s. 1.


title: Sprawa T-368/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 maja 2008 r. — Rath przeciwko OHMI — Sanorell Pharma (Immunocel)

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/30

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 maja 2008 r. — Rath przeciwko OHMI — Sanorell Pharma (Immunocel)
   (Sprawa T-368/06) (1)

   (2008/C 183/57)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007.


title: Sprawa T-93/12: Postanowienie Sądu z dnia 12 lipca 2012 r. — Gas przeciwko OHIM — Grotto (BLUE JEANS GAS)

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/23

         Postanowienie Sądu z dnia 12 lipca 2012 r. — Gas przeciwko OHIM — Grotto (BLUE JEANS GAS)
   (Sprawa T-93/12) (1)

   2012/C 273/44
   Język postępowania: francuski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 126 z 28.4.2012.


title: Sprawa T-487/04: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2004 r. przez Falcon Sporting Goods AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/33

         Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2004 r. przez Falcon Sporting Goods AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-487/04)
   (2005/C 57/56)
   Język skargi: francuski
   W dniu 15 grudnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Falcon Sporting Goods AG z siedzibą w Zug (Szwajcaria), reprezentowanej przez adwokata Jörga Weigella przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji R 176/2004-2 drugiej Izby Odwoławczej Urzędu z dnia 29 września 2004 r.;

               —

               obciążenie Urzędu całością kosztów.

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłoszony znak towarowy:

               znak towarowy słowny „BIN LADIN” dla towarów i usług należących do klas 9, 12, 14, 18, 25, 28, 35 i 41 - zgłoszenie nr 2 223 907

               Decyzja eksperta:

               odmowa rejestracji

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               odrzucenie odwołania

               Powołane zarzuty:

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit. f)rozporządzenia Rady nr 40/94. Skarżąca podnosi, że rejestracja zgłoszonego znaku nie byłaby ani sprzeczna z zasadami porządku publicznego, ani z dobrymi obyczajami.


title: Postanowienie Prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 lipca 2004 r. w sprawie T-78/04 R, Sumitomo Chemical (UK) plc przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Środek tymczasowy — Rozporządzenie (WE) nr 2032/2003 — Produkty biobójcze — Dopuszczalność wniosku)

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/17

      POSTANOWIENIE PREZESA SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 2 lipca 2004 r.
   w sprawie T-78/04 R, Sumitomo Chemical (UK) plc przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Środek tymczasowy - Rozporządzenie (WE) nr 2032/2003 - Produkty biobójcze - Dopuszczalność wniosku)
   (2004/C 251/33)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-78/04 R, Sumitomo Chemical (UK) plc, reprezentowanej przez C. Mereugo i K. Van Maldegema, adwokatów, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: X. Lewis i F. Simonetti, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o zawieszenie wykonania art. 5 ust. 1 i 2 oraz załączników II i V do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2032/2003 z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1896/2000 (Dz.U. L 307, str. 1), prezes Sądu wydał w dniu 2 lipca 2004 r. postanowienie, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje odrzucony.

               2)

               Zastrzega się rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów.


title: Sprawa C-399/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Constitucional, Madryt, Hiszpania, w dniu 28 lipca 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Stefanowi Melloniemu, w którym drugą stroną postępowania jest Ministerio Fiscal

text:
               1.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 290/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Constitucional, Madryt, Hiszpania, w dniu 28 lipca 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Stefanowi Melloniemu, w którym drugą stroną postępowania jest Ministerio Fiscal
   (Sprawa C-399/11)
   2011/C 290/08
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Constitucional

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Postępowanie karne przeciwko: Stefano Melloni

      Druga strona postępowania: Ministerio Fiscal

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW (1) w brzmieniu obecnie obowiązującym, nadanym decyzją ramową 2009/299/WSiSW (2), należy interpretować w ten sposób, że zakazuje on sądom krajowym w przypadkach wskazanych w tym przepisie uzależnienia wykonania europejskiego nakazu aresztowania od warunku, iż sprawa zakończona danym wyrokiem skazującym będzie mogła być ponownie rozpatrzona w celu zapewnienia oskarżonemu prawa do obrony?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW jest zgodny z wymogami wynikającymi z prawa do skutecznej ochrony sądowej i sprawiedliwego procesu zawartymi w art. 47 oraz z prawem od obrony zawartym w art. 48 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

               3)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy art. 53 interpretowany zgodnie z wykładnia systemową w związku z prawami zawartymi w artykułach 47 i 48 Karty zezwala państwu członkowskiemu na uzależnienie przekazania osoby skazanej zaocznie od umożliwienia ponownego rozpoznania sprawy zakończonej danym wyrokiem skazującym w państwie wydającym nakaz, poprzez przyznanie w ten sposób tym prawom szerszego poziomu ochrony, niż wynikający z prawa Unii Europejskiej, w celu uniknięcia wykładni ograniczającej lub naruszającej prawo podstawowe zawarte w konstytucji państwa członkowskiego?

      (1)  Decyzja Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. L 190, s.1).

      (2)  Decyzja Rady z dnia 26 lutego 2009 r., zmieniająca decyzje ramowe 2002/584/WSiSW, 2005/214/WSiSW, 2006/783/WSiSW, 2008/909/WSiSW oraz 2008/947/WSiSW i tym samym wzmacniająca prawa procesowe osób oraz ułatwiająca stosowanie zasady wzajemnego uznawania do orzeczeń wydanych pod nieobecność danej osoby na rozprawie (Dz.U. L 81, s. 24)


title: Sprawa C-129/06: Postanowienie Trybunału z dnia 12 grudnia 2006 r. — Autosalone Ispra Snc przeciwko Europejskiej Wspólnocie Energii Atomowej (Odwołanie — Odpowiedzialność pozaumowna Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej — Wylanie kolektora ściekowego — Przeinaczenie — Środki dowodowe)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/10

         Postanowienie Trybunału z dnia 12 grudnia 2006 r. — Autosalone Ispra Snc przeciwko Europejskiej Wspólnocie Energii Atomowej
   (Sprawa C-129/06) (1)

   (Odwołanie - Odpowiedzialność pozaumowna Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej - Wylanie kolektora ściekowego - Przeinaczenie - Środki dowodowe)
   (2007/C 82/20)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Autosalone Ispra Snc (przedstawiciel: adwokat B. Casu)

      Druga strona postępowania: Europejska Wspólnota Energii Atomowej reprezentowana przez Komisję Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. de March, pełnomocnik, i adwokat A. Dal Ferro)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 30 listopada 2005 r. w sprawie T-250/02 Autosalene Iskra przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił żądanie stwierdzenia odpowiedzialności Wspólnoty za szkody rzekomo poniesione przez skarżącą w wyniku wylania kolektora ściekowego, którego eksploatacja podlega wspólnemu centrum badawczemu w Iskrze — Naruszenie przepisów proceduralnych w odniesieniu do ciężaru dowodu
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Autosalone Iskra Snc zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 108 z 6.5.2006 r.


title: Wykreślenie sprawy C-511/04

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/33

         Wykreślenie sprawy C-511/04 (1)

   (2005/C 217/75)

      (Język postępowania: portugalski)

   Postanowieniem z dnia 4 maja 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-511/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej.

      (1)  Dz.U. C 45 z 19.2.2005.


title: Sprawa C-248/06: Skarga wniesiona w dniu  2 czerwca 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/26

         Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-248/06)
   (2006/C 178/42)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: R. Lyal i L. Escobar Guerrero, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że utrzymując w mocy mniej korzystny system odliczeń kosztów związanych z działalnością badawczą i rozwojową oraz innowacjami technologicznymi dokonywanymi za granicą, niż system znajdujący zastosowanie do kosztów ponoszonych w Hiszpanii, co wynika z brzmienia nadanego art. 35 tekstu jednolitego Ley del Impuesto de Sociedades (ustawy o o podatku od spółek), zatwierdzonego przez Real Decreto Legislativo nr 4/2004 z dnia 5 marca 2004 r., Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom w zakresie swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, które na nim ciążą na mocy art. 43 i 49 traktatu WE i odpowiednich przepisów porozumienia o Europejskich Obszarze Gospodarczym;

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Naruszenie swobody przedsiębiorczości (art. 43 i 48 WE oraz art. 31 EOG): ograniczenie terytorialne polegające na tym, że przedmiotem odliczenia od podatku od spółek mogą być jedynie koszty poniesione na działalność badawczą, rozwojową i na innowacje technologiczne, które zostały rzeczywiście dokonane na terytorium kraju, stanowi czynnik ograniczający swobodę przedsiębiorczości hiszpańskich spółek inwestujących w badania, rozwój i innowacje technologiczne poza terytorium hiszpańskim, przyznając korzyści jedynie tym spółkom, które dokonują takich samych inwestycji w Hiszpanii, w szczególności zaś spółki, które posiadają swoją główną siedzibę w innym państwie członkowskim i działają w Hiszpanii za pośrednictwem przedsiębiorstwa zależnego.
   Naruszenie swobody świadczenia usług (art. 49 WE i art. 36 EOG): koszty działalności w zakresie badań, rozwoju i innowacji technologicznych zleconej poza terytorium Hiszpanii nie podlegają odliczeniu od podatku od spółek. Ograniczenie to stanowi przeszkodę dla swobody świadczenia usług przewidzianej w traktacie.


title: Sprawa C-548/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Mons (Belgia) w dniu 28 października 2016 r. – État belge/Biologie Dr Antoine SPRL

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Mons (Belgia) w dniu 28 października 2016 r. – État belge/Biologie Dr Antoine SPRL
   (Sprawa C-548/16)
   (2017/C 030/22)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d'appel de Mons

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: État belge

      Strona pozwana: Biologie Dr Antoine SPRL

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zgodna z zasadami sporządzania bilansu ustanowionymi w czwartej dyrektywie Rady z dnia 25 lipca 1978 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek (dyrektywa78/660/EWG, Dz.U. L 222 z dnia 14 sierpnia 1978 r., s. 11), które to zasady stanowią, że:

               —

               roczne sprawozdanie finansowe powinno przedstawiać w sposób prawdziwy i rzetelny stan aktywów i pasywów spółki, jej sytuację finansową oraz wynik finansowy (art. 2 ust. 3 dyrektywy);

               —

               rezerwy na zobowiązania i koszty mają pokrywać straty lub zobowiązania, których charakter jest jasno określony, a których poniesienie według stanu na dzień bilansowy jest prawdopodobne lub pewne, ale nie jest znana ich dokładna kwota lub data wystąpienia (art. 20 ust. 1 dyrektywy);

               —

               wycena musi odbywać się zgodnie z zasadą ostrożnej wyceny, w szczególności:

                           —

                           można uwzględniać jedynie zyski zrealizowane do dnia bilansowego;

                           —

                           należy uwzględnić wszystkie przewidywalne zobowiązania i potencjalne straty powstające w trakcie danego roku obrotowego lub roku poprzedniego, nawet jeżeli takie zobowiązania czy straty pojawiły się między datą bilansu a dniem, na który został on sporządzony [art. 31 ust. 1 lit. c) pkt aa), bb) dyrektywy];

               —

               należy uwzględnić dochody i koszty dotyczące danego roku obrotowego, niezależnie od daty płatności takiego przychodu lub poniesienia kosztu [art. 31 ust. 1 lit. d) dyrektywy];

               —

               składniki pozycji aktywów i pasywów muszą być wyceniane odrębnie [art. 31 ust. 1 lit. e) dyrektywy];

         jest sytuacja, gdy w celu uwzględnienia ryzyka, które przyjmuje wystawca opcji w wyniku podjętego zobowiązania, spółka będąca wystawcą opcji może zaksięgować cenę zbycia opcji jako przychód w trakcie roku obrachunkowego, w którym rzeczona opcja zostaje zrealizowana, lub po upływie okresu jej obowiązywania, [zamiast] zaksięgować ją w trakcie roku obrotowego, w którym nastąpiło zbycie opcji i otrzymana została ostatecznie jej cena, a ryzyko obciążające wystawcę opcji wycenić oddzielnie poprzez utworzenie rezerwy?


title: Sprawa T-291/13: Postanowienie Sądu z dnia 10 listopada 2014 r. – Eleftheriou i Papachristofi przeciwko Komisji i EBC (Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie — Program wsparcia na rzecz stabilności Cypru — Protokół ustaleń w sprawie polityki szczególnych warunków gospodarczych zawarty między Republiką Cypryjską a EMS — Właściwość Sądu — Związek przyczynowy — Skarga częściowo niedopuszczalna, a częściowo oczywiście pozbawiona podstaw prawnych)

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/29

         Postanowienie Sądu z dnia 10 listopada 2014 r. – Eleftheriou i Papachristofi przeciwko Komisji i EBC
   (Sprawa T-291/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie - Program wsparcia na rzecz stabilności Cypru - Protokół ustaleń w sprawie polityki szczególnych warunków gospodarczych zawarty między Republiką Cypryjską a EMS - Właściwość Sądu - Związek przyczynowy - Skarga częściowo niedopuszczalna, a częściowo oczywiście pozbawiona podstaw prawnych))
   (2015/C 026/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strony skarżące: Andreas Eleftheriou (Derinia, Cypr); Eleni Eleftheriou (Derinia); Lilia Papachristofi (Derinia) (przedstawiciele: C. Paschalides, solicitor i adwokat A. Paschalides)

      Strony pozwane: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Smulders i J. P. Keppenne, pełnomocnicy); Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: A. Sáinz de Vicuña Barroso, N. Lenihan i F. Athanasiou, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów W. Bussiana, W. Devroe i D. Artsa)

      Przedmiot

   Po pierwsze, skarga stwierdzenie nieważności pkt 1.23-1.27 protokołu ustaleń w sprawie polityki szczególnych warunków gospodarczych zawartego między Republiką Cypryjską a europejskim mechanizmem stabilności (EMS) w dniu 26 kwietnia 2013 r., oraz po drugie, żądanie zasądzenia odszkodowania za szkodę, jaką miałaby ponieść skarżąca z uwagi na włączenie pkt 1.23–1.27 protokołu ustaleń do tego aktu oraz naruszenie ciążącego na Komisji obowiązku nadzorowania.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Andreas Eleftheriou, Eleni Eleftheriou i Lilia Papachristofi pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską i Europejski Bank Centralny (EBC).

      (1)  Dz.U. C 226 z 3.8.2013.


title: Sprawa C-542/07 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. — Imagination Technologies Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Odmowa rejestracji — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 7 ust. 3 — Uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania — Używanie po dniu dokonania zgłoszenia do rejestracji)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/8

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. — Imagination Technologies Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-542/07 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Odmowa rejestracji - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 7 ust. 3 - Uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania - Używanie po dniu dokonania zgłoszenia do rejestracji)
   2009/C 180/13
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Imagination Technologies Ltd (przedstawiciele: M. Edenborough, barrister, P. Brownlow i N. Jenkins, solicitors)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 20 września 2007 r. w sprawie T-461/04 Imagination Technologies Ltd przeciwko OHIM (Pure Digital), na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności na decyzję R 108/2004-2 Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 16 września 2004 r. oddalającą odwołanie od decyzji eksperta odmawiającej rejestracji słownego znaku towarowego „PURE DIGITAL” dla towarów i usług z klas 9 i 38

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Imagination Technologies Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008.


title: Sprawa T-366/09: Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2012 r. — Insula przeciwko Komisji (Klauzula arbitrażowa — Umowy w sprawie finansowania projektów w zakresie badań i rozwoju — Umowy Ecres, El Hierro, Islands 2010, Opet I, Opet II, Opet Ola, Respire, Sustainable Communities i Virtual Campus — Brak udokumentowania i niezgodność z postanowieniami umownymi części zadeklarowanych wydatków — Zwrot zaliczek lub wypłaconych kwot — Niedopuszczalność części skargi — Powództwo wzajemne Komisji)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/17

         Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2012 r. — Insula przeciwko Komisji
   (Sprawa T-366/09) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Umowy w sprawie finansowania projektów w zakresie badań i rozwoju - Umowy Ecres, El Hierro, Islands 2010, Opet I, Opet II, Opet Ola, Respire, Sustainable Communities i Virtual Campus - Brak udokumentowania i niezgodność z postanowieniami umownymi części zadeklarowanych wydatków - Zwrot zaliczek lub wypłaconych kwot - Niedopuszczalność części skargi - Powództwo wzajemne Komisji)
   2012/C 217/34
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Conseil scientifique international pour le développement des îles (Insula) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.-D. Simonet i P. Marsal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. M. Rouchaud-Joët i F. Mirza, następnie A. M. Rouchaud-Joët i D. Calciu, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów L. Defalque i S. Woog)

      Przedmiot

   Skarga zmierzająca do tego, aby Sąd — na podstawie art. 238 WE — po pierwsze, orzekł, że wierzytelność Komisji w kwocie 114 996,82 EUR jest bezzasadna, a po drugie, uznał za w części zasadną wierzytelność Komisji w kwocie 253 617,08 EUR oraz zasądził od Komisji na rzecz skarżącej odszkodowanie w wysokości 146 261,06 EUR — tytułem żądania głównego — i w wysokości 573 273,42 EUR — tytułem żądania ewentualnego.

      Sentencja

               1)

               Skarga wniesiona przez Conseil scientifique international pour le développement des îles (Insula) zostaje oddalona.

               2)

               Insula zostaje zobowiązana do zapłaty na rzecz Komisji Europejskiej należności głównej wynoszącej 114 996,82 EUR, powiększonej o odsetki za zwłokę według stopy 2,5 % rocznie od dnia 16 sierpnia 2009 r. do dnia całkowitej zapłaty wskazanej należności głównej.

               3)

               Insula zostaje zobowiązana do zapłaty na rzecz Komisji należności głównej wynoszącej 253 617,08 EUR, powiększonej o odsetki za zwłokę według stopy 2,5 % rocznie od dnia 8 września 2009 r. do dnia całkowitej zapłaty wskazanej należności głównej.

               4)

               W pozostałym zakresie powództwo wzajemne Komisji zostaje oddalone.

               5)

               Insula pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009.


title: Sprawa C-16/07 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 października 2008 r. — Marguerite Chetcuti przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Sprawy pracownicze — Konkurs wewnętrzny dla jednej instytucji — Odrzucenie kandydatury — Warunki dopuszczenia)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 października 2008 r. — Marguerite Chetcuti przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-16/07 P) (1)

   (Odwołanie - Sprawy pracownicze - Konkurs wewnętrzny dla jednej instytucji - Odrzucenie kandydatury - Warunki dopuszczenia)
   (2008/C 301/13)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Marguerite Chetcuti (przedstawiciel: adwokat M.-A. Lucas)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Joris i K. Herrmann, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 8 listopada 2006 r. w sprawie T-357/04 Chetcuti przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił skargę wnoszącej odwołanie o uchylenie decyzji komisji konkursowej z dnia 22 czerwca 2004 r. odrzucającej jej kandydaturę oraz późniejszych aktów postępowania konkursowego — Naruszenie art. 4, 27 i 29 ust. 1 lit. b) regulaminu pracowniczego, w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 kwietnia 2004 r. Pojęcie „konkurs wewnętrzny” oraz cel naboru, polegający na zapewnieniu instytucji osób spełniających „najwyższe wymogi w zakresie kompetencji, wydajności i uczciwości” Dopuszczalność członków personelu pomocniczego
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               M. Chetcuti zostaje obciążona kosztami odwołania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawy połączone C-249/12 i C-250/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 listopada 2013 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Inalta Curte de Casație și Justiție — Rumunia) — Corina-Hrisi Tulică przeciwko Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală de Soluționare a Contestațiilor (C-249/12), Călin Ion Plavoșin przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Timiș — Serviciul Soluționare Contestații, Activitatea de Inspecție Fiscală — Serviciul de Inspecție Fiscală Timiș (C-250/12) (Podatki — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 73 i 78 — Transakcje dotyczące nieruchomości dokonane przez osoby fizyczne — Uznanie tych transakcji za czynności podlegające opodatkowaniu — Określenie należnego podatku VAT wobec braku ustaleń stron w tej kwestii przy zawieraniu umowy — Możliwość lub brak możliwości odzyskania przez dostawcę podatku VAT od nabywcy — Konsekwencje)

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 listopada 2013 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Inalta Curte de Casație și Justiție — Rumunia) — Corina-Hrisi Tulică przeciwko Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală de Soluționare a Contestațiilor (C-249/12), Călin Ion Plavoșin przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Timiș — Serviciul Soluționare Contestații, Activitatea de Inspecție Fiscală — Serviciul de Inspecție Fiscală Timiș (C-250/12)
   (Sprawy połączone C-249/12 i C-250/12) (1)

   (Podatki - Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 73 i 78 - Transakcje dotyczące nieruchomości dokonane przez osoby fizyczne - Uznanie tych transakcji za czynności podlegające opodatkowaniu - Określenie należnego podatku VAT wobec braku ustaleń stron w tej kwestii przy zawieraniu umowy - Możliwość lub brak możliwości odzyskania przez dostawcę podatku VAT od nabywcy - Konsekwencje)
   2014/C 9/14
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Inalta Curte de Casație și Justiție

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Corina-Hrisi Tulică (C-249/12), Călin Ion Plavoșin (C-250/12)

      Strona pozwana: Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală de Soluționare a Contestațiilor (C-249/12), Direcția Generală a Finanțelor Publice Timiș — Serviciul Soluționare Contestații, Activitatea de Inspecție Fiscală — Serviciul de Inspecție Fiscală Timiș (C-250/12)

      Przedmiot

   Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Inalta Curte de Casație și Justiție — Wykładnia art. 73 i 78 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Podstawa opodatkowania — Transakcje dotyczące nieruchomości, dokonane przez osoby fizyczne, niepodlegające opodatkowaniu podatkiem VAT — Uznanie wskazanych transakcji przez władze krajowe za transakcje opodatkowane — Ustalenie podstawy opodatkowania w braku wzmianki dotyczącej podatku VAT przy zawarciu umowy — Odliczenie kwoty podatku VAT od ceny umowy lub doliczenie go do całkowitej ceny zapłaconej przez nabywcę

      Sentencja

   Dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, a w szczególności jej art. 73 i 78 należy interpretować w ten sposób, że jeżeli cena towaru została ustalona przez strony bez żadnej wzmianki dotyczącej podatku od wartości dodanej, a dostawca tego towaru jest osobą zobowiązaną z tytułu podatku od wartości dodanej należnego w związku z czynnością podlegającą opodatkowaniu, ustalona cena, w przypadku gdy dostawca nie może odzyskać od nabywcy podatku od wartości dodanej, którego żąda organ podatkowy, powinna być uznana za cenę obejmującą już podatek od wartości dodanej.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012.


               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/1

         2010/C 317/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 301 z 6.11.2010.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 288 z 23.10.2010.

      Dz.U. C 274 z 9.10.2010.

      Dz.U. C 260 z 25.9.2010.

      Dz.U. C 246 z 11.9.2010.

      Dz.U. C 234 z 28.8.2010.

      Dz.U. C 221 z 14.8.2010.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-59/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 3 lutego 2016 r. – The Shirtmakers BV/Staatssecretaris van Financiën

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 3 lutego 2016 r. – The Shirtmakers BV/Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-59/16)
   (2016/C 145/25)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: The Shirtmakers BV

      Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 32 ust. 1 lit. e) pkt i) Wspólnotowego Kodeksu Celnego należy interpretować w ten sposób, że pod pojęciem „kosztów transportu” należy rozumieć kwoty, zafakturowane przez faktycznych przewoźników, także wtedy, gdy faktyczni przewoźnicy zafakturowali owe kwoty nie bezpośrednio nabywcy przywiezionych towarów, ale innemu podmiotowi gospodarczemu, który zawarł umowy przewozu na rzecz nabywcy przywiezionych towarów z faktycznymi przewoźnikami i w związku ze swoimi staraniami związanymi z organizacją przewozu zafakturował powyższe kwoty nabywcy?


title: Sprawa T-218/13: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2013 r. — Nutrexpa przeciwko OHIM — Kraft Foods Italia Intellectual Property (Cuétara Maria ORO)

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/26

         Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2013 r. — Nutrexpa przeciwko OHIM — Kraft Foods Italia Intellectual Property (Cuétara Maria ORO)
   (Sprawa T-218/13)
   2013/C 189/54
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Nutrexpa, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokaci J. Grau Mora, M. Ferrándiz Avendaño i Y. Sastre Canet)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Kraft Foods Italia Intellectual Property Srl (Mediolan, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 lutego 2013 r. (sprawa R 245/2011-1) w zakresie dotyczącym odrzucenia zgłoszenia (graficznego) wspólnotowego znaku towarowego nr 8 481 863„Cuétara Maria ORO”, należącego do NUTREXPA, dla „konserwowanych, mrożonych, suszonych i gotowanych owoców i warzyw; galaretek, dżemów, kompotów; produktów mlecznych” z klasy 29 i dla „kawy, herbaty, kakao, tapioki, sago, nienaturalnej kawy; mąki i produktów zbożowych; chleba, wyrobów cukierniczych i słodyczy; lodów; miodku, melasy (syropów); drożdży, proszku do pieczenia; sosów (przyprawy), ciastek” z klasy 30, który w konsekwencji powinien zostać zarejestrowany przez OHIM;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „Cuétara Maria ORO” — zgłoszenie nr 8 481 863 dla towarów z klas 5, 29 i 30

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Kraft Foods Italia Intellectual Property Srl

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowe zawierające element słowny „ORO” dla towarów z klas 29 i 30

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-444/04: Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2004 r. przez France Télécom przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/26

         Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2004 r. przez France Télécom przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-444/04)
   (2005/C 31/49)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 5 listopada 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga spółki France Télécom z siedzibą w Paryżu reprezentowanej przez adwokatów: Antoine'a Gosset-Grainville'a i Stéphane'a Hautbourga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr C(2004) 3060, z dnia 2 sierpnia 2004 r. dotyczącej pomocy państwa przyznanej przez Francję na rzecz France Télécom;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty podnoszone przez skarżącą w niniejszej sprawie są identyczne z podnoszonymi przez skarżącą w sprawie T-425/04.


title: Sprawa T-373/15: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2015 r. – Ja zum Nürburgring/Komisja

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/17

         Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2015 r. – Ja zum Nürburgring/Komisja
   (Sprawa T-373/15)
   (2015/C 337/20)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ja zum Nürburgring e.V. (Norymberga, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci D. Frey, M. Rudolph i S. Eggerath

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności w części decyzji Komisji C(2014) 3634 wersja ostateczna z dnia 1 października 2014 r. dotyczącej pomocy państwa Niemiec SA.31550 (2012/C) (ex 2012/NN) na rzecz Nürburgringu,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący błędnego ustalenia stanu faktycznego istotnego dla sprawy
               Skarżąca podniosła, że Komisja naruszyła art. 108 w związku z art. 107 TFUE oraz art. 17 TUE poprzez brak wykonania obowiązku kontroli w zakresie pomocy państwa i przyjęcie jako podstawy decyzji w punktach decydujących dla rozstrzygnięcia sprawy błędnego stanu faktycznego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu przy ocenie podniesionego potwierdzenia finansowania
               W tym aspekcie podniesiono, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie w zakresie, w którym stwierdziła, że nabywca wartości majątkowych sprzedanych w drodze postępowania ofertowego przedłożył potwierdzenie finansowania wystawione przez partnera finansującego.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 i art. 108 TFUE, art. 4 ust. 4 i art. 14 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1) oraz oczywistych błędów w ocenie
               W ramach zarzutu trzeciego skarżąca podniosła między innymi, że ograniczenia konkurencji na całym rynku spowodowane bezprawnymi pomocami zostały wzmocnione poprzez sprzedaż. Ponadto, ze względu ciągłości gospodarczej obowiązek zwrotu powinien objąć nabywcę wartości majątkowych sprzedanych w postępowaniu ofertowym. Dodała ona, że zbycie stanowi nową pomoc państwa na rzecz nabywcy.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 107 i art. 108 TFUE oraz oczywistych błędów w ocenie
               Skarżąca podniosła zasadniczo w tym zakresie, że procedura zbycia nie została przeprowadzona w ramach przejrzystego i wolnego od dyskryminacji postępowania ofertowego, i że w związku z tym dane przedmioty majątkowe nie zostały sprzedane po cenie rynkowej.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 108 ust. 2 TFUE i art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr. 659/1999 w związku z negatywnym badaniem prawa pomocy państwa
               Skarżąca podniosła w ramach tego zarzutu, że Komisja naruszyła art. 108 ust. 2 TFUE i art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 659/1999 poprzez brak zakwalifikowania zbycia w ramach postępowania ofertowego jako nowej pomocy państwa i brak wszczęcia formalnej procedury kontrolnej. Dodała, że Komisja powinna była powziąć wątpliwości co do zgodności tej pomocy z wspólnym rynkiem.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia
               Zdaniem skarżącej Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia wynikający z art. 296 ust. 2 TFUE oraz z art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, poprzez brak uzasadnienia lub niewystarczające uzasadnienie istotnych stwierdzeń, na których opiera się zaskarżona decyzja.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia praw proceduralnych skarżącej poprzez niewystarczające odniesienie się do jej stanowiska
               Skarżąca podniosła w ramach tego zarzutu, że Komisja naruszyła prawa proceduralne skarżącej poprzez brak odniesienia się do jej twierdzeń.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczący naruszenia praw proceduralnych skarżącej poprzez stwierdzenie, że zbycie nie stanowi nowej pomocy państwa
               W tym zakresie podniesiono, że Komisja naruszyła prawa proceduralne skarżącej, względnie przepisy odnoszące się do formy poprzez stwierdzenie, pomimo formalnego zażalenia skarżącej, że zbycie na rzecz nabywcy wartości majątkowych w postępowaniu ofertowym nie należało zakwalifikować jako pomocy państwa. Poprzez to stwierdzenie w sposób dorozumiany odmówiła ona wszczęcia formalnego postępowania kontrolnego. Poprzez niezgodne z prawem zaniechanie wszczęcia formalnego postępowania kontrolnego Komisja naruszyła prawo skarżącej do przedstawienia stanowiska.

               9.

               Zarzut dziewiąty dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji
               Wreszcie podniesiono, że Komisja ani nie zbadała wszystkich istotnych aspektów, ani nie uwzględniła w odpowiedni sposób aspektów wskazanych przez skarżącą.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. [108 TFUE] (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa F-50/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 16 listopada 2012 r. — Ciora przeciwko Komisji (Służba publiczna — Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/198/10 — Niedopuszczenie do konkursu — Skarga — Niedopełnienie wymogów postępowania poprzedzającego wniesienie skargi — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/32

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 16 listopada 2012 r. — Ciora przeciwko Komisji
   (Sprawa F-50/12)
   (Służba publiczna - Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/198/10 - Niedopuszczenie do konkursu - Skarga - Niedopełnienie wymogów postępowania poprzedzającego wniesienie skargi - Oczywista niedopuszczalność)
   2013/C 46/64
   Język postępowania: rumuński

      Strony

      Strona skarżąca: Cătălin Ion Ciora (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat M. Bondoc)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/AD/198/10 Kierownicy działów posiadający obywatelstwo rumuńskie (AD9) o nieuwzględnieniu kandydatury skarżącego.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               M. Ciora pokrywa własne koszty.


title: Sprawa T-195/12: Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2012 r. — Nuna International przeciwko OHIM — Nanu-Nana Joachim Hoepp (nuna)

text:
               14.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/9

         Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2012 r. — Nuna International przeciwko OHIM — Nanu-Nana Joachim Hoepp (nuna)
   (Sprawa T-195/12)
   2012/C 209/14
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nuna International BV (Erp, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat A. Alpera Plazas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Nanu-Nana Joachim Hoepp GmbH & Co. (Brema, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 lutego 2012 r. w sprawie R 476/2011-1; oraz

               —

               dopuszczenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego dla wszystkich towarów wskazanych w zgłoszeniu.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „nuna” dla towarów należących do klas 12, 18, 20, 21, 25 i 28 — zgłoszenie nr 6239743

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Nanu-Nana Joachim Hoepp GmbH & Co.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zgłoszenie nr 6218879 słownego znaku towarowego „NANU” jako wspólnotowego znaku towarowego; słowny wspólnotowy znak towarowy nr 6218945 „NANA” zarejestrowany dla towarów i usług należących do klas 4, 6, 8, 11, 14, 16, 18, 20, 21, 24, 26, 28, 30, 34 i 35; słowny wspólnotowy znak towarowy nr 6217814 „NANU-NANA” zarejestrowany dla towarów i usług należących do klas 16, 18, 20, 21, 24, 25, 28 i 35; niemiecki słowny znak towarowy nr 36647710 „NANU”; niemiecki słowny znak towarowy nr 39804075 „NANA”; niemiecki słowny znak towarowy nr 1054703 „NANU-NANA”; słowny międzynarodowy znak towarowy nr 557176 „NANU-NANA”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji, uwzględnienie sprzeciwu i odmowa rejestracji wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-22/09: Postanowienie Sądu z dnia 15 kwietnia 2010 r. — Katjes Fassin przeciwko OHIM (forma twarzy pandy) (Wspólnotowy znak towarowy — Odmowa rejestracji przez eksperta — Wycofanie zgłoszenia — Umorzenie postępowania)

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/40

      Postanowienie Sądu z dnia 15 kwietnia 2010 r. — Katjes Fassin przeciwko OHIM (forma twarzy pandy)
      (Sprawa T-22/09) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Odmowa rejestracji przez eksperta - Wycofanie zgłoszenia - Umorzenie postępowania)
      (2010/C 161/63)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Katjes Fassin GmbH & Co. KG (Emmerich am Rhein, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Schmitz)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciele: początkowo C. Jenewein, następnie C. Jenewein i G. Schneider, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 listopada 2008 r. w sprawie R 1299/2006-4, mającą za przedmiot zgłoszenie trójwymiarowego znaku towarowego przedstawiającego twarz niedźwiedzia pandy w kolorze czarnym, białym i czerwonym jako wspólnotowego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa C-156/15: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – „Private Equity Insurance Group” SIA/„Swedbank” AS (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2002/47/WE — Zakres stosowania — Pojęcia „zabezpieczenia finansowego”, „odpowiednich zobowiązań finansowych” i „ustanowienia zabezpieczenia finansowego” — Możliwość zrealizowania zabezpieczenia finansowego niezależnie od wszczęcia postępowania upadłościowego — Umowa bieżącego rachunku bankowego zawierająca klauzulę dotyczącą zabezpieczenia finansowego w formie gwarancji)

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – „Private Equity Insurance Group” SIA/„Swedbank” AS
   (Sprawa C-156/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2002/47/WE - Zakres stosowania - Pojęcia „zabezpieczenia finansowego”, „odpowiednich zobowiązań finansowych” i „ustanowienia zabezpieczenia finansowego” - Możliwość zrealizowania zabezpieczenia finansowego niezależnie od wszczęcia postępowania upadłościowego - Umowa bieżącego rachunku bankowego zawierająca klauzulę dotyczącą zabezpieczenia finansowego w formie gwarancji))
   (2017/C 014/06)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„Private Equity Insurance Group” SIA

      Strona pozwana:„Swedbank” AS

      Sentencja

   Dyrektywę 2002/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych należy interpretować w ten sposób, że przyznaje ona przyjmującemu zabezpieczenie finansowe takie jak zabezpieczenie będące przedmiotem postępowania głównego, zgodnie z którym środki zdeponowane na rachunku bankowym stanowią dla banku zabezpieczenie finansowe w formie gwarancji w odniesieniu do wszystkich wierzytelności banku względem posiadacza rachunku, prawo realizacji tej gwarancji niezależnie od wszczęcia postępowania upadłościowego względem dającego zabezpieczenie, wyłącznie jeżeli, po pierwsze, środki będące przedmiotem rzeczonego zabezpieczenia zostały wpłacone na odnośny rachunek przed wszczęciem tego postępowania lub jeżeli środki te zostały wpłacone w dniu jego wszczęcia, a bank przedstawił dowód, że nie wiedział i nie mógł wiedzieć o rozpoczęciu tego postępowania, oraz po drugie, jeżeli posiadacz rzeczonego rachunku nie mógł rozporządzać tymi środkami po ich wpłaceniu na tenże rachunek.

      (1)  Dz.U. C 198 z 15.6.2015.


title: Sprawa T-190/08: Wyrok Sądu z dnia 25 października 2011 r. — CHEMK i KF przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz żelazokrzemu pochodzącego z byłej jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Chin, Egiptu, Kazachstanu i Rosji — Określenie ceny eksportowej — Marża zysku — Zobowiązanie cenowe — Szkoda — Związek przyczynowy — Wniosek — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/14

         Wyrok Sądu z dnia 25 października 2011 r. — CHEMK i KF przeciwko Radzie
   (Sprawa T-190/08) (1)

   (Dumping - Przywóz żelazokrzemu pochodzącego z byłej jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Chin, Egiptu, Kazachstanu i Rosji - Określenie ceny eksportowej - Marża zysku - Zobowiązanie cenowe - Szkoda - Związek przyczynowy - Wniosek - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia)
   2011/C 355/21
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Chelyabinsk electrometallurgical integrated plant OAO (CHEMK) (Czelabińsk, Rosja) oraz Kuzneckie ferrosplavy OAO (KF) (Nowokuźnieck, Rosja) (przedstawiciel: P. Vander Schueren, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo J.-P. Hix, następnie J.-P. Hix i B. Driessen, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez G. Berrischa i G. Wolfa, a następnie przez G. Berrischa, adwokatów)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo H. van Vliet i K. Talabér-Ritz, następnie H. van Vliet i M. França, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności w części rozporządzenia Rady (WE) nr 172/2008 z dnia 25 lutego 2008 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz żelazokrzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, Egiptu, Kazachstanu, byłej jugosłowiańskiej Republiki Macedonii i Rosji (Dz.U. L 55, s. 6) w zakresie dotyczącym skarżących

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Chelyabinsk electrometallurgical integrated plant OAO (CHEMK) i Kuzneckie ferrosplavy OAO (KF) pokrywają własne koszty, jak również koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008.


               10.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/1

         2009/C 244/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 233 z 26.9.2009.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 220 z 12.9.2009.

      Dz.U. C 205 z 29.8.2009.

      Dz.U. C 193 z 15.8.2009.

      Dz.U. C 180 z 1.8.2009.

      Dz.U. C 167 z 18.7.2009.

      Dz.U. C 153 z 4.7.2009.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-625/10: Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/12

         Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-625/10)
   2011/C 103/21
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.P. Keppenne i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że ze względu na niewystarczające środki przyjęte w celu wdrożenia pierwszego pakietu kolejowego Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy:

                           —

                           art. 6 ust. 3 i załącznika II do 91/440/EWG ze zmianami (1) oraz art. 14 ust. 2 dyrektywy 2001/14/WE (2);

                           —

                           art. 6 ust. 2-5 dyrektywy 2001/14/WE;

                           —

                           art. 11 dyrektywy 2001/14/WE;

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu Komisja podnosi dwa zarzuty.
   W pierwszej kolejności Komisja zarzuca stronie pozwanej, że nie zastosowała się do wszystkich obowiązków ustanowionych przez pierwszy pakiet kolejowy, który ustala nie tylko rozdzielenie jednostek zapewniających świadczenie usług transportu kolejowego (we Francji, SNCF) od jednostek zobowiązanych do zarządzania infrastrukturą (we Francji, RFF), lecz również to, że funkcje zwane podstawowymi polegające na alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej, pobieraniu opłat za używanie infrastruktury i przyznawaniu licencji są zapewnione przez niezależne organy. Tymczasem SNCF jest zobowiązana do pełnienia niektórych funkcji podstawowych w zakresie przyznawania tras, które wykonuje za pośrednictwem Direction des Circulations Ferroviaires (DCF). Zdaniem Komisji ta wyspecjalizowana służba nie jest niezależna od SNCF na płaszczyźnie prawnej ani na płaszczyznach organizacyjnej i decyzyjnej.
   W drugiej kolejności Komisja twierdzi, że uregulowania krajowe nie dokonują prawidłowej i pełnej transpozycji wymogów dyrektywy 2001/14/WE dotyczących sporządzenia planu wykonania dotyczącego pobierania opłat za dostęp do infrastruktury kolejowej. Francuskie ustawodawstwo budzi również wątpliwości w zakresie w jakim nie przewiduje wystarczających środków zachęty do zmniejszania kosztów zapewniania infrastruktury i wielkości opłat za dostęp.

      (1)  Dyrektywa Rady 91/440/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych (Dz.U. L 237, s. 25).

      (2)  Dyrektywa 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawanie świadectw bezpieczeństwa (Dz.U. L 75, s. 29).


title: Sprawa T-686/14: Wyrok Sądu z dnia 4 lutego 2016 r. – Włochy/Komisja (EFOGR — Sekcja Gwarancji — EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Owoce i warzywa — Sektor przetwarzania pomidorów — Pomoc dla organizacji producentów — Wydatki poniesione przez Włochy — Proporcjonalność — Powaga rzeczy osądzonej)

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/32

         Wyrok Sądu z dnia 4 lutego 2016 r. – Włochy/Komisja
   (Sprawa T-686/14) (1)

   ((EFOGR - Sekcja Gwarancji - EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Owoce i warzywa - Sektor przetwarzania pomidorów - Pomoc dla organizacji producentów - Wydatki poniesione przez Włochy - Proporcjonalność - Powaga rzeczy osądzonej))
   (2016/C 106/36)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierany przez adwokata G. Galluzzo, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Bianchi i K. Skelly, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2014/458/UE z dnia 9 lipca 2014 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 205, s. 62) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy Republiki Włoskiej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 395 z 10.11.2014.


title: Sprawa C-218/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken — Niemcy) — Lokman Emrek przeciwko Vladowi Sabranovicowi (Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 15 ust. 1 lit. c) — Jurysdykcja w sprawach dotyczących umów zawieranych z udziałem konsumentów — Ewentualne ograniczenie tej jurysdykcji do umów zawieranych na odległość — Związek przyczynowy pomiędzy działalnością gospodarczą lub zawodową kierowaną do państwa miejsca zamieszkania konsumenta za pośrednictwem Internetu a zawarciem umowy)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/14

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken — Niemcy) — Lokman Emrek przeciwko Vladowi Sabranovicowi
   (Sprawa C-218/12) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 15 ust. 1 lit. c) - Jurysdykcja w sprawach dotyczących umów zawieranych z udziałem konsumentów - Ewentualne ograniczenie tej jurysdykcji do umów zawieranych na odległość - Związek przyczynowy pomiędzy działalnością gospodarczą lub zawodową kierowaną do państwa miejsca zamieszkania konsumenta za pośrednictwem Internetu a zawarciem umowy)
   2013/C 367/23
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Saarbrücken

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lokman Emrek

      Strona pozwana: Vlado Sabranovic

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landgericht Saarbrücken — Wykładnia art. 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1) — Jurysdykcja w sprawach dotyczących umów zawieranych z udziałem konsumentów — Sytuacja, w której przedsiębiorca posiada stronę internetową „skierowaną” do innego państwa członkowskiego, gdzie konsument ma swoje miejsce zamieszkania — Konieczność istnienia związku przyczynowego pomiędzy tą działalnością a zawarciem umowy przez konsumenta — Ewentualne ograniczenie jurysdykcji w sprawach dotyczących umów zawieranych z udziałem konsumentów do umów zawieranych na odległość

      Sentencja

   Artykuł 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że nie wymaga on istnienia związku przyczynowego między środkiem wykorzystanym dla skierowania działalności gospodarczej bądź zawodowej do państwa członkowskiego miejsca zamieszkania konsumenta, mianowicie stroną internetową, a zawarciem umowy z tym konsumentem. Istnienie takiego związku przyczynowego stanowi jednakże wskazówkę co do istnienia związku pomiędzy umową a taką działalnością.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 lutego 2005 r. w sprawie T-108/03 Elisabeth von Pezold przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (EFOGR — Leśnictwo — Decyzja zatwierdzająca program rozwoju wsi — Skarga o stwierdzenie nieważności — Osoby fizyczne lub prawne — Akty prawne dotyczące ich indywidualnie — Brak właściwości — Niedopuszczalność)

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/21

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 28 lutego 2005 r.
   w sprawie T-108/03 Elisabeth von Pezold przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (EFOGR - Leśnictwo - Decyzja zatwierdzająca program rozwoju wsi - Skarga o stwierdzenie nieważności - Osoby fizyczne lub prawne - Akty prawne dotyczące ich indywidualnie - Brak właściwości - Niedopuszczalność)
   (2005/C 155/41)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-108/03 Elisabeth von Pezold, zamieszkała w Pöls (Austria), reprezentowana przez adwokata R. von Pezolda, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: G. Braun, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot przedmiot skargę o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 14 lipca 2000 r. w sprawie zatwierdzenia programu rozwoju wsi w Republice Austrii na okres 2000-2006, Sąd (trzecia izba), w składzie: M. Jaeger, prezes, V. Tiili i O. Czúcz, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 28 lutego 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Skarga zostaje odrzucona.

               2

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 19.7.2003


title: Sprawa T-32/09 P: Postanowienie Sądu z dnia 28 października 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi — Odwołanie oczywiście bezzasadne — Odwołanie wzajemne ograniczone do kwestii kosztów)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/41

         Postanowienie Sądu z dnia 28 października 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-32/09 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi - Odwołanie oczywiście bezzasadne - Odwołanie wzajemne ograniczone do kwestii kosztów)
   2010/C 346/82
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. dal Ferro)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie F-18/07 Marcuccio przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze), mające na celu uchylenie tego postanowienia.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone jako oczywiście bezzasadne.

               2)

               Odwołanie wzajemne zostaje odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne.

               3)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję w ramach postępowania w przedmiocie odwołania.

               4)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty w ramach postępowania w przedmiocie odwołania wzajemnego.

      (1)  Dz.U C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa C-577/15 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 grudnia 2016 r. – SV Capital OÜ/Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB), Komisja Europejska [Odwołanie — Wniosek o wszczęcie postępowania wyjaśniającego w sprawie estońskiego i fińskiego organu nadzoru — Decyzja Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego (EUNB) — Decyzja komisji odwoławczej europejskich urzędów nadzoru — Rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 — Artykuły 17 i 60 — Komisja odwoławcza — Termin do wniesienia skargi — Usprawiedliwiony błąd]

text:
               13.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 grudnia 2016 r. – SV Capital OÜ/Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB), Komisja Europejska
   (Sprawa C-577/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Wniosek o wszczęcie postępowania wyjaśniającego w sprawie estońskiego i fińskiego organu nadzoru - Decyzja Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego (EUNB) - Decyzja komisji odwoławczej europejskich urzędów nadzoru - Rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 - Artykuły 17 i 60 - Komisja odwoławcza - Termin do wniesienia skargi - Usprawiedliwiony błąd])
   (2017/C 046/09)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: SV Capital OÜ (przedstawiciel: M. Greinoman, vandeadvokaat)

      Druga strona postępowania: Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) (przedstawiciele: J. Overett Somnier i Z. J. Giotaki, pełnomocnicy, wspierani przez F. Tuytschaevera, advocaat), Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Mölls i K. P. Wojcik, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               SV Capital OÜ pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB).

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 16 z 18.1.2016.


title: Sprawa T-667/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 19 września 2016 r. przez Pietera De Meyera od wyroku wydanego w dniu w dniu 20 lipca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-113/15, Adriaen i in./Komisja

text:
               28.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 441/20

      Odwołanie wniesione w dniu 19 września 2016 r. przez Pietera De Meyera od wyroku wydanego w dniu w dniu 20 lipca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-113/15, Adriaen i in./Komisja
      (Sprawa T-667/16 P)
      (2016/C 441/25)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Pieter De Meyer (Bruksela, Belgia) i osiem innych osób (przedstawiciel: adwokat R. Rata)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania

      Wnoszący odwołanie wnoszą do Sądu o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 20 lipca 2016 r. w sprawie F-113/15;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego Komisji Europejskiej z dnia 14 listopada 2014 r., wydanej w formie Informacji Administracyjnych nr 41-2014, ustanawiającej listę urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu (2014) w zakresie, w jakim nazwiska wnoszących odwołanie nie zostały na niej ujęte;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej jej własnymi kosztami oraz kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszących odwołanie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnoszą trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa przy oddaleniu pierwszego zarzutu skarżących jako niezasadnego. Wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd do spraw Służby Publicznej popełnił cztery zasadnicze naruszenia prawa w odniesieniu do pierwszego zarzutu:

                              —

                              po pierwsze, wbrew obowiązującemu orzecznictwu, Sąd ten ustalił, że nie ma potrzeby badania zgodności z prawem czynności organu powołującego, jeżeli organ powołujący twierdzi, że wypełnił swoje prawne obowiązki i zobowiązania;

                              —

                              po drugie, Sąd ten naruszył prawo poprzez niedopuszczenie jako dowodu sprawozdania wspólnego komitetu monitorującego i poprzez rzeczywiste nieuwzględnienie wykazanego braku porównywalności źródeł informacji, z których korzystał organ powołujący;

                              —

                              po trzecie, Sąd ten naruszył prawo poprzez pominięcie – bez uzasadnienia – istnienia argumentu i dowodu przedstawionych przez skarżących w odniesieniu do matematycznej oceny metodologii organu powołującego polegającej na literalnym ocenianiu, jak również całej drugiej części pierwszego zarzutu skarżących;

                              —

                              po czwarte, Sąd ten naruszył prawo poprzez przyjęcie domniemania, że brak rzeczywistego porównania osiągnięć nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie awansu.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia przez Sąd prawa w odniesieniu do drugiego zarzutu skargi:

                              —

                              po pierwsze, poprzez arbitralne ograniczenie zakresu i możliwości stosowania art. 25 regulaminu pracowniczego, jak również praw podstawowych skarżących na gruncie prawa Unii w sposób niezgodny z zamiarem ustawodawcy Unii;

                              —

                              po drugie, poprzez oddalenie drugiego zarzutu skargi jako niezasadnego na oczywiście błędnych podstawach

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący braku przeprowadzenia bezstronnej i skutecznej kontroli sądowej, co doprowadziło do naruszenia prawa skarżących do skutecznego środka prawnego; wnoszący odwołanie podnoszą, że:

                              —

                              po pierwsze, sędzia sprawozdawca, wykazując subiektywną stronniczość, zawarł stwierdzenia oceniające w sprawozdaniu przygotowawczym na rozprawę, które przesądziło o rozstrzygnięciu w kwestii zarzutów skarżących;

                              —

                              po drugie, prezes tego Sądu nie zdecydował o wyłączeniu sędziego i przekazaniu sprawy innej izbie, przyznając jednak, że kwestionowane stwierdzenia oceniające zostały skopiowane i wklejone oraz że pochodziły z innej sprawy, dotyczącej innych skarżących;

                              —

                              po trzecie, Sąd wybiórczo pominął i oddalił kluczowe argumenty i dowód, bez rozważenia lub zbadania. Podsumowując, wnoszący odwołanie uważają, że ich prawo do skutecznego środka prawnego zostało przez Sąd naruszone, gdyż nie przeprowadził on bezstronnej i skutecznej kontroli sądowej.


title: Sprawa C-126/15: Skarga wniesiona w dniu 12 marca 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/16

         Skarga wniesiona w dniu 12 marca 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska
   (Sprawa C-126/15)
   (2015/C 155/18)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braga da Cruz i F. Tomat, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że obejmując paczki papierosów, które już zostały opodatkowane i dopuszczone do konsumpcji w danym roku, zakazem wprowadzenia do obrotu i publicznej sprzedaży po upływie okresu – zbyt krótkiego – określonego w art. 27 rozporządzenia nr 1295/2007 ministerstwa finansów i administracji publicznej, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 7 i 9 akapit pierwszy oraz art. 39 ust. 3 dyrektywy 2008/118/WE (1) w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego oraz naruszyła zasadę proporcjonalności.

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

                     Artykuły 7 i 9 dyrektywy 2008/118/WE i zasada proporcjonalności

                           —

                           Z art. 7 dyrektywy 2008/118/WE (zwanej dalej „dyrektywą”) wynika, że podatek akcyzowy od wyrobów tytoniowych staje się wymagalny w momencie dopuszczenia do konsumpcji, według obowiązującej wówczas stawki. Artykuł 9 dyrektywy stanowi, że stosuje się warunki wymagalności i stawki podatku akcyzowego obowiązujące w dniu, w którym podatek akcyzowy staje się wymagalny. Po dopuszczeniu do konsumpcji danych wyrobów regulacje podatkowe UE nie zawierają żadnych przepisów nadających państwom członkowskim prawo nakładania na te wyroby, uwzględniając moment dopuszczenia do konsumpcji, dodatkowego podatku akcyzowego w stosunku do już należnego lub ograniczania ich dystrybucji ze względów podatkowych.

                           —

                           W Portugalii, zgodnie z rozporządzeniem nr 1295/2007 ministerstwa finansów i administracji publicznej (zwanym dalej „rozporządzeniem”), paczki papierosów posiadające przyklejoną banderolę z danego roku gospodarczego mogą być wprowadzane do obrotu i sprzedawane jedynie do końca trzeciego miesiąca roku następującego po tym wskazanym na banderoli, czyli po roku dopuszczenia do konsumpcji. Przejściowo, zgodnie z przepisami rozporządzenia, ustanowiono, że termin do sprzedaży upływa z końcem maja 2008 r. dla paczek papierosów opatrzonych banderolą z 2007 r. i z końcem kwietnia 2009 r. dla wyrobów z banderolą z 2008 r.

                           —

                           W tym względzie Komisja stwierdza, że portugalskie przepisy naruszają art. 7 i 9 akapit pierwszy dyrektywy, choć nie wyklucza możliwości, że przepisy te są uzasadnione względami interesu publicznego.

                           —

                           Jednak Komisja utrzymuje, że uzasadnienie tych przepisów podnoszone przez Portugalię w uprzednim postępowaniu administracyjnym (zapobieganie oszustwom podatkowym i unikaniu opodatkowania, ochrona zdrowia publicznego, zwalczanie nielegalnego handlu wyrobami tytoniowymi i zapewnienie wpływów z podatków) nie jest dopuszczalne, gdyż stanowi naruszenie zasady proporcjonalności.

               2.

                     Artykuł 39 ust. 3 dyrektywy 2008/118/WE i zasada proporcjonalności

                           —

                           Artykuł 39 ust. 3 dyrektywy stanowi, że państwa członkowskie zapewniają, aby oznaczenia podatkowe nie stanowiły przeszkód dla swobodnego przemieszczania wyrobów akcyzowych. Zakaz zawarty w rozporządzeniu stwarza takie przeszkody, gdyż stanowi, że paczki papierosów z przyklejoną banderola z danego roku gospodarczego mogą być sprzedawane i wprowadzane do obrotu tylko do końca trzeciego miesiąca roku następującego po tym wskazanym na banderoli. Obawa importerów, że nie uda im sią pozbyć towaru, który nie może być sprzedawany, jeżeli ulegnie zmianie stawka akcyzy, może zniechęcać ich do normlanych zakupów, zwłaszcza z innych państw członkowskich, i w ten sposób mieć wpływ na handel w stopniu przekraczającym to, co niezbędne dla uniknięcia, na przykład, nadmiernego dopuszczenia do konsumpcji przed podniesieniem podatku akcyzowego.

                           —

                           W związku z tym Komisja uważa, że zakaz sprzedaży i wprowadzania do obrotu wynikający z rozporządzenia stwarza przeszkody w swobodnym przemieszczaniu wyrobów w rozumieniu art. 39 ust. 3 dyrektywy i wykracza poza to, co niezbędne dla zapobieżenia uchylaniu się od opodatkowania, unikania opodatkowania lub nadużyciom. Jest więc on również niezgodny z art. 39 ust. 3 dyrektywy i narusza zasadę proporcjonalności.

      (1)  Dyrektywa Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylająca dyrektywę 92/12/EWG (Dz.U. L 9, s. 12 ).


title: Sprawa T-261/07: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2007 r. — Komisja przeciwko Banca di Roma

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/52

         Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2007 r. — Komisja przeciwko Banca di Roma
   (Sprawa T-261/07)
   (2007/C 211/99)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: adwokat A. Colabianchi oraz F. Amato i M. Wilderspin)

      Strona pozwana: Banca di Roma
   Żądania strony skarżącej

               —

               nakazanie SpA Banca di Roma z siedzibą we Włoszech, Rzym (00144), Viale Umberto Tupini nr 180, reprezentowanej przez aktualnego przedstawiciela prawnego, realizacji na rzecz Komisji Europejskiej przejętej gwarancji bankowej z dnia 28 października 1989 r.;

               —

               w konsekwencji nakazanie SpA Banca di Roma z siedzibą we Włoszech, Rzym (00144), Viale Umberto Tupini nr 180, reprezentowanej przez aktualnego przedstawiciela prawnego, zapłaty na rzecz Komisji Europejskiej z siedzibą w Belgii, Bruksela (1039), Rue de la Loi nr 200, kwoty 412 607,41 euro wraz z odsetkami w wysokości 94,37 euro dziennie od dnia 30 grudnia 2006 r. do chwili zapłaty lub innej kwoty ustalonej zgodnie z zasadą słuszności;

               —

               obciążenie SpA Banca di Roma z siedzibą we Włoszech, Rzym (00144), Viale Umberto Tupini nr 180, reprezentowanej przez aktualnego przedstawiciela prawnego, kosztami postępowania włącznie z kosztami Komisji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga wniesiona została zgodnie z art. 238 WE na podstawie klauzuli arbitrażowej zawartej w gwarancji wystawionej przez Banco di Roma (obecnie Banca di Roma) w dniu 29 października 1989 r. na rzecz Komisji.
   Decyzją C(89) 1241 z dnia 2 sierpnia 1989 r. (1) Komisja nałożyła kary pieniężne na czternastu producentów siatek zbrojeniowych zgrzewanych, m in. na Ferriere Nord SpA, z powodu udziału w porozumieniach i uzgodnionych praktykach naruszających art. 85 (obecnie art. 81) ust. 1 traktatu WE. Na Ferriere Nord nałożona została grzywna w wysokości 320 000 ECU.
   Zgodnie z art. 4 Ferriere Nord miała zapłacić grzywnę w ciągu trzech miesięcy od doręczenia decyzji, z zastrzeżeniem możliwości wystawienia gwarancji bankowej pokrywającej cały dług składający się z kwoty głównej i odsetek.
   Ferriere Nord przekazała Komisji listem poleconym z dnia 30 października 1989 r., które wpłynęło w dniu 7 listopada 1989 r., pismo z dnia 26 października 1989 r., w którym Banco di Roma (obecnie Banca di Roma) — oddział Udine, Włochy, wystawił na rzecz Komisji gwarancję zapłaty zarówno grzywny w wysokości 320 000 ECU, jak również odsetek liczonych od dnia 15 listopada 1989 r. do chwili ostatecznej zapłaty.
   Sąd wyrokiem z dnia 27 września 2006 r. w sprawie T-153/04 (2) orzekł, że „uprawnienie Komisji do wykonania decyzji w sprawie siatek zbrojeniowych zgrzewanych” zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/74 jest przedawnione (pkt 53 i 58 tego wyroku).
   Zdaniem skarżącej wyrok ten nie ma jednak wpływu na wystawioną przez Banca di Roma gwarancję, ponieważ Banca di Roma ze względu na autonomiczność tej gwarancji zgodnie z prawem włoskim (które znajduje zastosowanie do tych okoliczności) jest zobowiązane do realizacji gwarancji na zwykłe żądanie Komisji i nie może przy tym podnosić przeciwko niej zarzutów, które ewentualnie mogłaby podnosić Ferriere Nord.

      (1)  Dz.U. L 260, str. 1.

      (2)  Dotychczas nieopublikowany w Zbiorze.


title: Sprawa T-303/04: Skarga wniesiona dnia 29 lipca 2004 r. przez European Dynamics SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/40

         Skarga wniesiona dnia 29 lipca 2004 r. przez European Dynamics SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-303/04)
   (2004/C 262/77)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 29 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez European Dynamics S.A., z siedzibą w Atenach, Grecja, reprezentowaną przez S. Pappasa, adwokata.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszenia Komisji o przetargu nr 2003/S249-221337 ESP-DIMA;

               —

               stwierdzenie nieważności zaproszenia Komisji do składania ofert nr PO/2003/192 (ESP-DIMA);

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 4 czerwca 2004 r., przyznającej ofercie konsorcjum European Dynamics tylko drugie miejsce, po ofercie podmiotu wygrywającego przetarg;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 14 lipca 2004 r., odmawiającej uwzględnienia odwołania strony skarżącej od wyniku przetargu;

               —

               obciążenie Komisji kosztami i wydatkami (w tym kosztami i wydatkami prawnymi) poniesionymi przez European Dynamics w związku z niniejszą skargą.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca należy do konsorcjum, które wygrało przetarg na świadczenie usług w zakresie oprogramowania sieciowego ESP Lot 5. Przetarg na oprogramowanie dotyczące zarządzania danymi/informacjami ESP Lot 4 wygrało inne konsorcjum.
   Zdaniem skarżącej, przetarg zaskarżony w niniejszym postępowaniu, ESP-DIMA, oparty był na błędnym założeniu, że świadczenie usług w zakresie zarządzania danymi i informacjami stanowi nowy rynek i że zakres korzystania z ESP Lot 4 przekroczył wszelkie oczekiwania. Skarżąca twierdzi, że Komisja nieprawidłowo przydzieliła ESP Lot 4 pracę, która, zdaniem skarżącej, należała do zakresu ESP Lot 5. Skarżąca twierdzi, że w rezultacie Komisja zmuszona była do zwiększenia prognozy budżetowej dla ESP Lot 4 i rozpisania nowego przetargu ESP-DIMA, podczas gdy faktyczne kwoty wydatkowane na ESP Lot 5 były niższe niż przewidziane.
   Skarżąca twierdzi ponadto, że Komisja naruszyła istotny wymóg procedury przetargowej w ten sposób, że pomiędzy co najmniej jednym z członków komitetu oceniającego a skarżącą istniał konflikt interesów.
   Wreszcie, skarżąca twierdzi, że przyznanie jej drugiego miejsca wśród zwycięskich oferentów przetargu ESP-DIMA nie zostało wystarczająco uzasadnione. Skarżąca podnosi także, że Komisja odmówiła ujawnienia informacji związanych z raportem z oceny.


title: Sprawa T-367/15: Wyrok Sądu z dnia 5 kwietnia 2017 r. – Renfe-Operadora/EUIPO (AVE) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy AVE — Częściowe unieważnienie — Odwołanie wniesione do izby odwoławczej w języku innym niż język postępowania — Niedopuszczalność odwołania do izby odwoławczej — Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego — Obowiązek należytej staranności)

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/23

         Wyrok Sądu z dnia 5 kwietnia 2017 r. – Renfe-Operadora/EUIPO (AVE)
   (Sprawa T-367/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy AVE - Częściowe unieważnienie - Odwołanie wniesione do izby odwoławczej w języku innym niż język postępowania - Niedopuszczalność odwołania do izby odwoławczej - Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego - Obowiązek należytej staranności))
   (2017/C 161/32)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Renfe-Operadora, Entidad Pública Empresarial (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J.B. Devaureix i M.I. Hernández Sandoval)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 kwietnia 2015 r. (sprawa R 712/2014-5) dotyczącą wniosku o przywrócenie stanu poprzedniego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Renfe-Operadora, Entidad Pública Empresarial zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 346 z 19.10.2015.


title: Sprawa C-136/16: Postanowienie prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 10 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça – Portugalia) – Sociedade Metropolitana de Desenvolvimento SA/Banco Santander Totta SA

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/17

         Postanowienie prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 10 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça – Portugalia) – Sociedade Metropolitana de Desenvolvimento SA/Banco Santander Totta SA
   (Sprawa C-136/16) (1)

   (2017/C 161/23)
   Język postępowania: portugalski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 165 z 10.5.2016.


title: Sprawa T-104/15: Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2015 r. – Militos Symvouleftiki/Komisja

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/32

         Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2015 r. – Militos Symvouleftiki/Komisja
   (Sprawa T-104/15)
   (2015/C 155/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Militos Symvouleftiki AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: S. Pappas, lawyer)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji z dnia 16 grudnia 2014 r., oddalającej jako bezzasadny wniosek o badanie zgodności z prawem złożony przez skarżącą w dniu 23 października 2014 r. i utrzymującej w mocy decyzję z dnia 23 września 2014 r. Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego, dotyczącą braku kwalifikowalności wynagrodzenia wypłaconego udziałowcom skarżącej tytułem kosztów personelu w dwóch projektach skutecznie zrealizowanych przez skarżącą, a mianowicie projekie „Go Green – Green Business is smart Business” (umowa nr 510424-LLP-1-2010-1-GR-LEONARDO-LMP) i projekcie „LadybizIT” (umowa nr 2011-3052-518310-LLP-1-2011-1-GR-LEONARDO-LAM), oraz uznanie za kwalifikowalne jako koszty personelu w danym projekcie stosownych kosztów odpowiadających „dodatkowym” usługom świadczonym przez Olgę Stavropoulou, Pavlosa Aravantinosa oraz p. Karamanlisa, alternatywnie, uznanie za kwalifikowalne wyłącznie kosztów odpowiadających „dodatkowym” usługom świadczonym przez Olgę Stavropoulou i Pavlosa Aravantinosa w dwóch spornych projektach na podstawie art. II.14 umowy o dotację i załącznika III do niej i podlegających zapłacie na rzecz skarżącej;

               —

               obciążenie Komisji jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą w ramach niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie, jakiego dopuściła się Komisja.

                           —

                           Komisja nie uwzględniła faktu, że rozróżnienie pomiędzy „zwykłymi” a „dodatkowymi” usługami świadczonymi przez udziałowców w kontekście spornych projektów mogło być dokonane z uwzględnieniem charakteru takich usług, brzmienia i ducha postanowień obowiązującego wówczas statutu skarżącej, a także postanowień uchwały walnego zgromadzenia udziałowców skarżącej z dnia 20 grudnia 2010 r.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący drugiego oczywistego błędu w ocenie, jakiego dopuściła się Komisja.

                           —

                           Analiza Komisji, zgodnie z którą status administratora jako taki uniemożliwia mu świadczenie innych usług na rzecz skarżącej na podstawie umowy o pracę wykazującej istnienie rzeczywistego stosunku podporządkowania, jest sprzeczna z utrwalonym orzecznictwem sądów Unii Europejskiej. W każdym wypadku skarżąca dostarczyła Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego oraz Komisji dostatecznych dowodów wykazujących, że kontrola sprawowana przez kierownika projektu nad administratorem była rzeczywista i spełniała kryteria ustanowione przez orzecznictwo w odniesieniu do istnienia rzeczywistego stosunku podporządkowania.


title: Sprawa C-389/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal, Manchester (Zjednoczone Królestwo) w dniu 10 sierpnia 2007 r. — Azlan Group plc przeciwko Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal, Manchester (Zjednoczone Królestwo) w dniu 10 sierpnia 2007 r. — Azlan Group plc przeciwko Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs
   (Sprawa C-389/07)
   (2007/C 283/17)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   VAT and Duties Tribunal, Manchester.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Azlan Group plc

      Strona pozwana: Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy Nomenklaturę Scaloną (rozporządzenie Rady [EWG] nr 2658/87 (1) zmienione rozporządzeniem Komisji [WE] nr 1734/96) należy interpretować w ten sposób, że wymaga ona, aby reprezentatywne próbki towarów będące przedmiotem sporu pomiędzy stronami klasyfikowane były jako „Maszyny do automatycznego przetwarzania danych i urządzenia do tych maszyn” w pozycji 8471, (czy też w odpowiedniej pozycji działu 84 dotyczącej części, czyli w pozycji 8473)?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze w odniesieniu do jednej lub więcej reprezentatywnych próbek towaru będących przedmiotem sporu pomiędzy stronami niniejszego postępowania, czy Nomenklaturę Scaloną należy interpretować w ten sposób, że wymaga ona, aby tego rodzaju towary klasyfikowane były jako „Aparatura do telefonii i telegrafii przewodowej, włączając przewodowe aparaty telefoniczne ze słuchawką bezprzewodową oraz aparatura telekomunikacyjna do systemów przewodowych na prąd nośny lub do systemów przewodowych cyfrowych, elektryczna; wideofony” w pozycji 8517 [czy też we właściwej pozycji obejmującej części, czyli 8517 lub 8548 zgodnie z uwagą 2 lit. b) lub c) do sekcji XVI]?

               3)

               Czy reprezentatywne próbki towaru takie jak te będące przedmiotem sporu pomiędzy stronami niniejszego postępowania, jako mogące służyć do łączenia sieci LAN, zawsze należy klasyfikować w dziale 84, czy też towary te spełniają w takiej sytuacji szczególną funkcję, inną niż przetwarzanie danych w rozumieniu uwagi 5 lit. e) do działu 84?

               4)

               W świetle odpowiedzi na powyższe pytania, jak należy klasyfikować elementy obudowy?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, Dz.U. L 256, str. 1.


title: Sprawa C-335/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 lipca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Zasoby własne — Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych — Odpowiedzialność finansowa państw członkowskich — Niewywiezione nadwyżki zapasów cukru)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/3

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 lipca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-335/12) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zasoby własne - Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych - Odpowiedzialność finansowa państw członkowskich - Niewywiezione nadwyżki zapasów cukru))
   2014/C 315/04
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: A. Caeiros, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, J. Gomes, P. Rocha i A Cunha, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Republika Portugalska ze względu na odmowę udostępnienia Komisji Europejskiej kwoty 7 85  078,50 EUR z tytułu opłat za nadwyżki cukru niewywiezione w następstwie swego przystąpienia do Wspólnoty Europejskiej uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 10 WE, art. 254 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej oraz dostosowań w traktatach, art. 7 decyzji Rady 85/257/EWG, Euratom z dnia 7 maja 1985 r. w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot, art. 4, 7 i 8 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 579/86 z dnia 28 lutego 1986 r. ustanawiającego szczegółowe zasady dla zapasów produktów w sektorze cukru znajdujących się w Hiszpanii i Portugalii w dniu 1 marca 1986 r., zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3332/86 z dnia 31 października 1986 r., oraz art. 2, 11 i 17 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot Europejskich.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 303 z 6.10.2012.