title: Sprawa T-481/10: Postanowienie Sądu z dnia 11 kwietnia 2011 r. — Département du Gers przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Środowisko naturalne i ochrona zdrowia ludzi — Genetycznie zmodyfikowana żywność i pasza — Akt niedotyczący skarżącego indywidualnie — Niedopuszczalność)

text:
               11.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 173/11

         Postanowienie Sądu z dnia 11 kwietnia 2011 r. — Département du Gers przeciwko Komisji
   (Sprawa T-481/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Środowisko naturalne i ochrona zdrowia ludzi - Genetycznie zmodyfikowana żywność i pasza - Akt niedotyczący skarżącego indywidualnie - Niedopuszczalność)
   2011/C 173/26
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Département du Gers (Francja) (przedstawiciele: S. Mabile i J.P. Mignard, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Bianchi i L. Pignataro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2010/429/UE z dnia 28 lipca 2010 r. zezwalającej na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę MON 88017 x MON 810 (MON-88Ø17-3 x MON ØØ81Ø-6), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych (Dz.U. L 201, s. 46).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Département du Gers pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie wniosków o dopuszczenie interwencji złożonych przez Parlament Europejski, Radę Unii, region Centre, region Pikardia, departament Haute-Garonne, region Bretania, region Poitou-Charentes, region Prowansja-Alpy-Wybrzeże Lazurowe, region Burgundia, region Midi-Pyrénées, region Owernia, region Pays de la Loire, region Rodan-Alpy, departament Côtes d’Armor, region Île de France i region Nord-Pas-de-Calais.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Sprawa T-671/11: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2011 r. — IPK International przeciwko Komisji

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/18

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2011 r. — IPK International przeciwko Komisji
   (Sprawa T-671/11)
   2012/C 65/33
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: IPK International — World Tourism Marketing Consultants GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: C. Pitschas, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 14 października 2011 r. (ENTR/R1/HHO/lsa — entr.r.1[2011]1183091) w zakresie, w jakim stronie skarżącej przyznano w niej odsetki jedynie w wysokości 158 618,27 EUR;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi, że strona pozwana naruszyła art. 266 TFUE poprzez błędne obliczenie odsetek odszkodowawczych i odsetek za zwłokę należnych na mocy wyroku Sądu z dnia 15 kwietnia 2011 r. w sprawie T-297/05 IPK International przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-417/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 8 czerwca 2011 r. w sprawie T-86/11 Bamba przeciwko Radzie, wniesione w dniu 10 sierpnia 2011 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/21

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 8 czerwca 2011 r. w sprawie T-86/11 Bamba przeciwko Radzie, wniesione w dniu 10 sierpnia 2011 r. przez Radę Unii Europejskiej
   (Sprawa C-417/11 P)
   2011/C 311/35
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop, B. Driessen i E.Dumitriu-Segnana, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Nadiany Bamba, Komisja Europejska

      Żądania

   Rada wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku wydanego przez Sąd (piąta izba w składzie powiększonym) w dniu 8 czerwca 2011 r. w sprawie T-86/11 Bamba przeciwko Radzie;

               —

               wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia w odniesieniu do kwestii stanowiących przedmiot niniejszego odwołania i oddalenie jako bezzasadnej skargi wniesionej przez Nadiany Bambę;

               —

               obciążenie Nadiany Bamby kosztami poniesionymi przez Radę w pierwszej instancji i w ramach postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania Rada wnosi dwa zarzuty.
   Tytułem zarzutu głównego wnosząca odwołania podnosi, że uzasadnienie zawarte w zakwestionowanych aktach spełnia wymogi ustanowione w art. 296 TFUE i w konsekwencji Sąd dopuścił się naruszenia prawa orzekając, iż zakwestionowane akty są w niewystarczającym stopniu uzasadnione. W motywach zakwestionowanych aktów Rada opisała bowiem wyczerpująco szczególną powagę sytuacji w Wybrzeżu Kości Słoniowej, która uzasadniała środki przyjęte wobec niektórych osób i podmiotów. Ponadto, Rada wyraźnie wskazała powody, dla których uznała, iż wobec Nadiany Bamby musiały zostać zastosowane rozpatrywane środki ograniczające.
   Tytułem zarzutu pomocniczego Rada podnosi, iż Sąd dopuścił się naruszenia prawa pomijając, w ramach oceny wywiązania się z obowiązku uzasadnienia, kontekst, w którym nastąpiło przyjęcie zakwestionowanych aktów i który jest dobrze znany Nadiany Bambie.


title: Sprawa T-115/14: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Aceitera General Deheza przeciwko Radzie

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/58

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Aceitera General Deheza przeciwko Radzie
   (Sprawa T-115/14)
   2014/C 112/75
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aceitera General Deheza SA (General Deheza, Argentyna) (przedstawiciele: adwokaci J.-F. Bellis i R. Luff)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. 2013 L 315, s. 2) w zakresie, w jakim przepisy te dotyczą strony skarżącej;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący popełnienia przez instytucje oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych poprzez stwierdzenie, że doszło do zniekształcenia cen soi i oleju sojowego, uzasadniającego zastosowanie art. 2 ust. 5 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (1).

               2.

               Zarzut drugi, w którym strona skarżąca podnosi, że art. 2 ust. 5 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, w znaczeniu nadanym mu przez instytucje w niniejszej sprawie, nie może być stosowany do przywozu z państwa będącego członkiem WTO, ponieważ takie stosowanie jest niezgodne z porozumieniem antydumpingowym WTO.

               3.

               Zarzut trzeci, w którym strona skarżąca utrzymuje, że ocena szkody nie uwzględnia czynników, które zrywają związek przyczynowy między domniemaną szkodą a domniemanym przywozem towarów po cenach dumpingowych, co stanowi naruszenie art. 3 ust. 7 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009 L 343, s. 51).


title: Sprawa T-416/10: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2012 r. — Yoshida Metal Industry przeciwko OHIM — Pi-Design i in. (Przedstawienie powierzchni z czarnymi kropkami) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy przedstawiający powierzchnię z czarnymi kropkami — Kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego — Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt ii) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/11

         Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2012 r. — Yoshida Metal Industry przeciwko OHIM — Pi-Design i in. (Przedstawienie powierzchni z czarnymi kropkami)
   (Sprawa T-416/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy przedstawiający powierzchnię z czarnymi kropkami - Kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego - Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt ii) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 184/19
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Yoshida Metal Industry Co. Ltd (Tsubame-shi, Japonia) (przedstawiciele: S. Verea, K. Muraro, M. Balestriero, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM byli również: Pi-Design AG (Triengen, Szwajcaria); Bodum France (Neuilly-sur-Seine, Francja); Bodum Logistics A/S (Billund, Dania) (przedstawiciel: H. Pernez, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 maja 2010 r. (sprawa R 1237/2008-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Pi-Design AG, Bodum France i Bodum Logistics A/S a Yoshida Metal Industry Co. Ltd.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 20 maja 2010 r. (sprawa R 1237/2008-1).

               2)

               OHIM pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Yoshida Metal Industry Co. Ltd.

               3)

               Pi-Design AG, Bodum France i Bodum Logistics A/S pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa F-35/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 29 czerwca 2010 r. — Visser-Fornt Raya przeciwko Europejskiemu Urzędowi Policji (Europolowi) (Służba publiczna — Personel Europolu — Nieodnowienie umowy o pracę — Umowa na czas nieokreślony — Artykuł 6 regulaminu pracowniczego mającego zastosowanie do pracowników Europolu — Zasada poszanowania prawa do obrony)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/68

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 29 czerwca 2010 r. — Visser-Fornt Raya przeciwko Europejskiemu Urzędowi Policji (Europolowi)
      (Sprawa F-35/09) (1)

      (Służba publiczna - Personel Europolu - Nieodnowienie umowy o pracę - Umowa na czas nieokreślony - Artykuł 6 regulaminu pracowniczego mającego zastosowanie do pracowników Europolu - Zasada poszanowania prawa do obrony)
      (2010/C 288/127)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Maria Teresa Visser-Fornt Raya (Haga, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo adwokat P. de Casparis, następnie adwokaci W. J. Dammingh i N. D. Dane)

         Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol) (przedstawiciele: D. Neumann i D. El Khoury, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów B. Wägenbaura i R. Van der Houta)

         Przedmiot sprawy

      Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w drodze której skarżąca została poinformowana o braku możliwości zaoferowania jej stałego zatrudnienia a także decyzji z dnia 7 stycznia 2009 r. oddalającej zażalenie złożone na pierwszą z decyzji.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w drodze której Europejski Urząd Policji (Europol) odmówił zawarcia z M. T. Visser-Fornt Rayą umowy na czas nieokreślony.

                  2)

                  Europol zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009, s. 26.


title: Sprawa C-226/06: Skarga wniesiona w dniu  17 maja 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/21

         Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-226/06)
   (2006/C 165/39)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Rozet i I. Kaufmann-Bühler, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu dostosowania się do art. 2, 10 ust. 1 i art. 12 ust. 3 i 4 dyrektywy Rady 89//391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (1) Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy, a także art. 10 i 249 WE;

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 89//391/EWG upłynął w dniu 31 grudnia 1992 r.
   Komisja zarzuca Republice Francuskiej, że uchybiła swym zobowiązaniom z art. 2, 10 ust. 1 i art. 12 ust. 3 i 4 dyrektywy 89//391 nie przyjmując wszelkich przepisów niezbędnych do jej prawidłowej transpozycji do prawa francuskiego.

      (1)  Dz.U. L 18,3 str. 1


title: Sprawa T-262/17: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2017 r. – Metrans/Komisja i INEA

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/47

         Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2017 r. – Metrans/Komisja i INEA
   (Sprawa T-262/17)
   (2017/C 239/60)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Metrans a.s. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat A. Schwarz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Agencja Wykonawcza ds. Innowacyjności i Sieci (INEA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności ze skutkiem natychmiastowym pozycji wymienionej pod kodem 2015-CZ-TM-0330-M zatytułowanej multimodalny terminal kontenerowy Paskov – faza III oraz pozycji wymienionej pod kodem 2015-CZ-TM-0406-W zatytułowanej intermodalny terminal transportowy Melnik – fazy 2 i 3 zawartych w załączniku do decyzji wykonawczej Komisji z dnia 5 sierpnia 2016 r. ustalającej – w wyniku zaproszenia do składania wniosków ogłoszonego w dniu 5 listopada 2015 r. w oparciu o wieloletni program prac – wykaz wniosków wybranych do uzyskania pomocy finansowej UE dotyczącej instrumentu „Łącząc Europę” (CEF) – sektor transportu;

               —

               rozwiązanie umowy o udzielenie dotacji albo posiłkowo stwierdzenie, że owa umowa zawarta w ramach instrumentu „Łącząc Europę” (CEF) – sektor transportu nr INEA/CEF/TRAN/M2015/1133813 między Agencją Wykonawczą ds. Innowacyjności i Sieci (INEA) a Advanced World Transport a.s. (AWT) (dotycząca działania 2015-CZ-TM-0330-M zatytułowanego multimodalny terminal kontenerowy Paskov) jest nieważna albo nakazanie, by INEA wypowiedziała ową umowę o udzielenie dotacji dotyczącą miasta Paskova;

               —

               rozwiązanie umowy o udzielenie dotacji albo posiłkowo stwierdzenie, że owa umowa zawarta w ramach instrumentu „Łącząc Europę” (CEF) – sektor transportu nr INEA/CEF/TRAN/M2015/1138714 między Agencją Wykonawczą ds. Innowacyjności i Sieci (INEA) a České přístavy, a.s. (porty czeskie) (dotycząca działania 2015-CZ-TM-0406-W zatytułowanego intermodalny terminal transportowy Melnik, fazy 2 i 3) jest nieważna albo nakazanie, by INEA wypowiedziała ową umowę o udzielenie dotacji dotyczącą miasta Melnika;

               —

               obciążenie INEA i Komisji solidarnie kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że sporny środek narusza podstawowe zasady ustanowione traktatami UE odnoszące się do ochrony wolnego rynku oraz konkurencji na rynku wewnętrznym.

                           —

                           Skarżący twierdzi między innymi, że ustanowienie rynku wewnętrznego i zapewnienie jego funkcjonowania należą do podstawnych zasad i zobowiązań, na których oparta jest Unia (artykuł 26 TFUE). Wszelkie środki przyjęte przez Unię muszą być w każdym wypadku zgodne z tą podstawową zasadą, a każdy środek sprzeczny z ową zasadą musi w każdym wypadku być proporcjonalny i pozostawać w zgodzie z zasadą pomocniczości.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że sporny środek narusza art. 93 TFUE oraz dalsze artykuły traktatu FUE (artykuły 3, 26, 93, 107, 119, art. 170 ust. 2, art. 171 ust. 1, protokół 8 oraz art. 1 tego protokołu, protokół 27).

                           —

                           Skarżący twierdzi między innymi, że sporny środek stanowi pomoc, która nie odpowiada potrzebom koordynacji transportu.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że sporny środek narusza rozporządzenie (UE) nr 1316/2013 oraz rozporządzenie (UE) nr 1315/2013, a także uregulowania uzupełniające.

                           —

                           Skarżący twierdzi między innymi, że dotacje nie zostały udzielone z poszanowaniem wszystkich niezbędnych wymogów (chociaż udzielono ich zgodnie z innymi unormowaniami UE), zatem owe dotacje nie powinny były zostać udzielone.


title: Sprawa C-37/16: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 18 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Minister Finansów/Stowarzyszenie Artystów Wykonawców Utworów Muzycznych i Słowno-Muzycznych SAWP (SAWP) (Odesłanie prejudycjalne — Opodatkowanie — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Transakcje podlegające opodatkowaniu — Pojęcie „odpłatnego świadczenia usług” — Uiszczanie opłat na rzecz organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi tytułem godziwej rekompensaty — Wyłączenie)

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/7

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 18 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Minister Finansów/Stowarzyszenie Artystów Wykonawców Utworów Muzycznych i Słowno-Muzycznych SAWP (SAWP)
   (Sprawa C-37/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Opodatkowanie - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Transakcje podlegające opodatkowaniu - Pojęcie „odpłatnego świadczenia usług” - Uiszczanie opłat na rzecz organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi tytułem godziwej rekompensaty - Wyłączenie))
   (2017/C 070/11)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Minister Finansów

      Strona pozwana: Stowarzyszenie Artystów Wykonawców Utworów Muzycznych i Słowno-Muzycznych SAWP (SAWP)

      przy udziale: Prokuratury Generalnej, Stowarzyszenia Zbiorowego Zarządzania Prawami Autorskimi Twórców Dzieł Naukowych i Technicznych Kopipol, Stowarzyszenia Autorów i Wydawców Copyright Polska

      Sentencja

   Dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienioną dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że podmioty praw do zwielokrotniania nie świadczą usług w rozumieniu tej dyrektywy na rzecz producentów i importerów czystych nośników oraz urządzeń do utrwalania i zwielokrotniania, od których organizacje zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi pobierają na rzecz tych podmiotów, ale we własnym imieniu, opłaty od sprzedaży tych urządzeń i nośników.

      (1)  Dz.U. C 145 z 25.4.2016.


title: Sprawa T-449/10: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2010 r. — ClientEarth i in. przeciwko Komisji

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/45

         Skarga wniesiona w dniu 20 września 2010 r. — ClientEarth i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-449/10)
   ()
   2010/C 346/90
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ClientEarth (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Transport & Environment (Bruksela, Belgia), European Environmental Bureau (Bruksela, Belgia) i BirdLife International (Cambridge, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Hockman, QC)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia 20 lipca 2010 r. stanowiącej odpowiedź odmowną zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 (1), w której Komisja odmówiła ujawnienia skarżącej niektórych dokumentów zawierających informacje środowiskowe;

               —

               nakazanie Komisji udostępnienia wszystkich żądanych dokumentów wskazanych podczas badania wniosku z dnia 2 kwietnia 2010 r. oraz wniosku potwierdzającego z dnia 8 czerwca 2010 r., chyba że są objęte bezwzględnym wyjątkiem na podstawie art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1049/2001, niezwłocznie i bez wprowadzania zmian redakcyjnych; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania zgodnie z art. 87 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżące wnoszą na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji o odrzuceniu wniosku skarżących o dostęp do niektórych dokumentów zawierających informacje środowiskowe dotyczące emisji gazów cieplarnianych pochodzących z produkcji biopaliw sporządzonych lub posiadanych przez Komisję w ramach opracowywania raportu przewidzianego w art. 19 ust. 6 dyrektywy 2009/28/WE (2).
   W uzasadnieniu skargi skarżące podnoszą następujące zarzuty:

               Po pierwsze twierdzą, że Komisja naruszyła art. 7 ust. 3 i art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ nie poinformowała o szczegółowych przyczynach uzasadniających wnioski o przedłużenia terminu przyznanych w dniach 27 kwietnia 2010 r i 29 czerwca 2010 r.

               Po drugie skarżące twierdzą, że Komisja naruszyła art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ nie poinformowała o szczegółowych przyczynach nieujawnienia każdego dokumentu. W dniu 20 lipca 2010 r. będącym datą wygaśnięcia terminu przewidzianego w rozporządzeniu, Komisja odmówiła udostępnienia wnioskowanych dokumentów i wbrew wymogom rozporządzenia i orzecznictwa nie przedstawiła szczegółowego uzasadnienia odmowy udostępnienia.

               Po trzecie skarżące utrzymują, iż pozwana naruszyła art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 ze względu na to, że nie przeprowadziła konkretnej, indywidualnej oceny treści każdego dokumentu. W dniu 20 lipca 2010 r. lub przed tym dniem będącym datą wygaśnięcia terminu przewidzianego w tym rozporządzeniu Komisja nie dokonała konkretnej, indywidualnej oceny lub nie poinformowała o niej oraz nie określiła czy omawiane dokumenty lub ich część objęte są wyjątkiem od ogólnej zasady, że wszystkie dokumenty mają zostać udostępnione

               Po czwarte podnoszą, że Komisja działała z naruszeniem art. 7 i 8 rozporządzenia nr 1049/2001 i z naruszeniem art. 6 rozporządzenia nr 1367/2006 (3), ponieważ uchybiła zobowiązaniom prawnym w toku dwuetapowego postępowania administracyjnego. Skarżące twierdzą, że Komisja odmówiła udostępnienia tych dokumentów lub powołania się na wyjątki w celu uzasadnienia ich nieudostępnienia.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U. 2009 L 140, s. 16).

      (3)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2006 L 264, s. 13).


title: Wykreślenie sprawy T-347/04

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/45

         Wykreślenie sprawy T-347/04 (1)

   (2005/C 182/83)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 24 maja 2005 r. prezes trzeciej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-347/04 Pascal Millot przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004


title: Sprawa C-649/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 19 grudnia 2016 r. – Peter Valach i in./Waldviertler Sparkasse Bank AG i in.

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 19 grudnia 2016 r. – Peter Valach i in./Waldviertler Sparkasse Bank AG i in.
   (Sprawa C-649/16)
   (2017/C 104/40)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Peter Valach, Alena Valachová, Europa SC ZV II a.s., Europa SC LV a.s., VAV Parking a.s., Europa SC BB a.s., Byty A s.r.o.

      Strona pozwana: Waldviertler Sparkasse Bank AG, Československá obchodná banka a.s., Miasto Banská Bystrica

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że powództwo mające za przedmiot żądanie odszkodowawcze z tytułu odpowiedzialności deliktowej, wniesione przeciwko członkom komitetu wierzycieli z powodu ich bezprawnego zachowania w trakcie głosowania nad planem naprawczym w postępowaniu w sprawie niewypłacalności przez właścicieli udziałów w spółce będącej niewypłacalną dłużniczką – co ma miejsce w przypadku skarżących nr 1 i 2 – oraz przez spółki projektowe, które pozostawały w stosunkach handlowych z niewypłacalną dłużniczką – co ma miejsce w przypadku skarżących nr 3–7 – dotyczy niewypłacalności w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1215/2012 i tym samym jest wyłączone z przedmiotowego zakresu stosowania tego rozporządzenia?

      (1)  Dz.U. L 351, s. 1.


title: Sprawa T-666/11: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2011 r. — Budziewska przeciwko OHMI — Puma AG Rudolf Dassler Sport (wyobrażenie pumy)

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/14

         Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2011 r. — Budziewska przeciwko OHMI — Puma AG Rudolf Dassler Sport (wyobrażenie pumy)
   (Sprawa T-666/11)
   2012/C 109/32
   Język skargi: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Danuta Budziewska (Łódź, Polska) (przedstawiciel: J. Masłowski, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Puma AG Rudolf Dassler Sport (Herzogenaurach, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie zaskarżonej decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 września 2011r. w sprawie R 1137/2010-3, oddalającej odwołanie strony skarżącej od decyzji unieważniające prawo do wzoru przemysłowego; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: wzór przemysłowy (wyobrażenie pumy) zarejestrowany pod numerem 697016-0001, na rzecz strony skarżącej opublikowany w biuletynie wzorów wspólnotowych z dnia 2 maja 2007r.

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: druga strona postępowania przed Izba Odwoławczą

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: projekt wzoru przemysłowego nie spełnia definicji wzoru, o którym mowa w art. 3 ust. a Rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz.U. L3 z 5.1.2002, str. 1), ponadto nie spełnia wymagań zawartych w art. 4-9 rzeczonego Rozporządzenia oraz inne przyczyny nieważności, na podstawie art. 25 ust.1 lit. c,d,e,f,g rzeczonego Rozporządzenia

      Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie prawa do wzoru przemysłowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 6 ust. 1 Rozporządzenia nr 6/2002 poprzez odmowę nadania indywidualnego charakteru wzorowi przemysłowemu zgłoszonemu przez stronę skarżącą.


title: Sprawa C-283/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice, Family Division (Anglia i Walia) w dniu 23 maja 2016 r. – M. S./P. S.

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice, Family Division (Anglia i Walia) w dniu 23 maja 2016 r. – M. S./P. S.
   (Sprawa C-283/16)
   (2016/C 279/27)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice, Family Division (Anglia i Walia)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa i wnioskodawczyni: M. S.

      Strona pozwana: P. S.

      Pytania prejudycjalne

               (i)

               Czy w sytuacji, gdy wierzyciel świadczeń alimentacyjnych zamierza wykonać w danym państwie członkowskim postanowienie, które uzyskał w innym państwie członkowskim, rozdział IV rozporządzenia 4/2009 (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie zobowiązań alimentacyjnych”) przyznaje mu prawo do skierowania wniosku o wykonanie tego postanowienia bezpośrednio do właściwego organu wezwanego państwa?

               (ii)

               Jeżeli odpowiedź na pytanie (i) jest twierdząca, to czy rozdział IV rozporządzenia w sprawie zobowiązań alimentacyjnych należy interpretować w ten sposób, że oznacza on, iż każde państwo członkowskie jest zobowiązane do ustanowienia procedury lub mechanizmu umożliwiającego uznanie tego prawa?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych (Dz.U. 2009, L 7, s. 1).


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 27 stycznia 2005 r. w sprawie C-15/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 75/439/EWG — Unieszkodliwianie olejów odpadowych — Priorytet przetwarzania przez regenerację)

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 27 stycznia 2005 r.
   w sprawie C-15/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 75/439/EWG - Unieszkodliwianie olejów odpadowych - Priorytet przetwarzania przez regenerację)
   (2005/C 82/03)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-15/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Grunwald i M. Konstantinidis) przeciwko Republice Austrii (pełnomocnicy: E. Riedl, M. Hauer oraz E. Wolfslehner) popieranej przez: Republikę Finlandii (pełnomocnik: T. Pynnä) oraz przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (pełnomocnik: K. Manji wspierany przez M. Demetriou), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 14 stycznia 2003 r., Trybunał (druga izba) w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Silva de Lapuerta (sprawozdawca), C. Gulmann, G. Arestis i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: K. Sztranc, administrator, wydał w dniu 27 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie przyjmując środków niezbędnych do nadania priorytetu przetwarzaniu olejów odpadowych przez ich regenerację, mimo że techniczne, ekonomiczne i organizacyjne ograniczenia na to pozwalają, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 75/439/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. w sprawie unieszkodliwiania olejów odpadowych, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 87/101/EWG z dnia 22 grudnia 1986 r.

               2)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Finlandii oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokryją koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 55 z 8.3.2000


title: Sprawa F-80/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. – CZ/ESMA (Służba publiczna — Zatrudnienie — Personel tymczasowy — Przedłużenie okresu próbnego — Zwolnienie po okresie próbnym)

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/47

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. – CZ/ESMA
   (Sprawa F-80/13) (1)

   ((Służba publiczna - Zatrudnienie - Personel tymczasowy - Przedłużenie okresu próbnego - Zwolnienie po okresie próbnym))
   (2015/C 034/55)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: CZ (przedstawiciele: adwokaci O. Kress i S. Bassis)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA) (przedstawiciele: R. Vasileva, pełnomocnik, wspierana przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przedłużenia okresu próbnego skarżącego oraz wydanej następnie decyzji w sprawie jego zwolnienia, a po drugie, żądanie naprawienia poniesionej według twierdzeń skarżącego szkody.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               2)

               Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez CZ.

      (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013, s. 51.


title: Sprawa T-176/14: Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Georgsmarienhütte/Komisja (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania — Skarga o stwierdzenie nieważności — Wniosek o zezwolenie na dostosowanie żądań — Brak nowych okoliczności — Niedopuszczalność)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/53

         Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Georgsmarienhütte/Komisja
   (Sprawa T-176/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania - Skarga o stwierdzenie nieważności - Wniosek o zezwolenie na dostosowanie żądań - Brak nowych okoliczności - Niedopuszczalność))
   (2015/C 294/64)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Georgsmarienhütte GmbH (Georgsmarienhütte, Niemcy) (przedstawiciele: H. Höfler, C. Kahle i V. Winkler, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez C. Renner, adwokata)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Urząd Nadzoru EFTA (przedstawiciele: początkowo X. Lewis, M. Schneider i C. Howdle, a następnie X. Lewis, M. Schneider, M. Moustakali i C. Perrin, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia określonego w art. 108 ust. 2 TFUE postępowania w przedmiocie środków wdrożonych przez Republikę Federalną Niemiec w formie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)].

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Wniosek o zezwolenie na dostosowanie żądań zawartych w niniejszej skardze w taki sposób, aby dotyczyły one decyzji Komisji C(2014) 8786 final z dnia 25 listopada 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.33995 (2013) (ex 2013/NN) – wdrożonej przez Republikę Federalną Niemiec jako wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych, zostaje odrzucony jako niedopuszczalny.

               3)

               Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosków o dopuszczenie Flachglas Torgau GmbH, Saint-Gobain Isover G+H AG, Kronotex GmbH & Co. KG, Kronoply GmbH, Bayer MaterialScience AG, Sabic Polyolefine GmbH, Ineos Manufacturing Deutschland GmbH, Ineos Phenol GmbH, Ineos Vinyls Deutschland GmbH, Advansa GmbH, Akzo Nobel Industrial Chemicals GmbH, Aurubis AG, CBW Chemie GmbH, CFB Chemische Fabrik Brunsbüttel GmbH & Co. KG, Clariant Produkte (Deutschland) GmbH, Dralon GmbH, Hahl Filaments GmbH, Messer Produktionsgesellschaft mbH Siegen, Messer Produktionsgesellschaft mbH Salzgitter, Nabaltec AG, Siltronic AG i Wacker Chemie AG do sprawy w charakterze interwenienta.

               4)

               Georgsmarienhütte GmbH pokrywa koszty własne, a także poniesione przez Komisję Europejską, w tym również te związane z postępowaniem w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego.

               5)

               Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa T-129/04: Skarga wniesiona dnia 1 kwietnia 2004  r. przez Develey Holding GmbH & Co. Beteiligungs KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (Znaki towarowe i Wzory)

text:
               26.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/6

         Skarga wniesiona dnia 1 kwietnia 2004  r. przez Develey Holding GmbH & Co. Beteiligungs KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (Znaki towarowe i Wzory)
   (Sprawa T-129/04)
   (2004/C 168/11)
   Język postępowania: niemiecki
   Dnia 1 kwietnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (Znaki towarowe i Wzory) przez Develey Holding GmbH & Co. Beteiligungs KG, z siedzibą w Unterhaching (Niemcy), reprezentowanej przez H. P. Kunza-Hallsteina i R. Kunza-Hallsteina, Rechtsanwälte, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (Znaki towarowe i Wzory) z dnia 20 stycznia 2004 r.;

               —

               obciążenie kosztami Urzędu Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (Znaki towarowe i Wzory).

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłoszony znak towarowy:

               Trójwymiarowy znak towarowy dla formy butelki plastikowej – zgłoszenie nr 2579381

               Towary lub usługi:

               Towary z klasy 29, 30 i 32 (m.in. koncentrat pomidorowy, mleko i produkty mleczne, majonezy, ketchup, napoje owocowe)

               Decyzja zaskarżona przed Izbą Odwoławczą:

               Odmowa zarejestrowania przez eksperta

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Odrzucenie odwołania

               Uzasadnienie skargi:

               Naruszenie art. 74 ust. 1 i art. 45 Rozporządzenia Rady nr 40/94 (1), naruszenie art. 73 Rozporządzenia Rady nr 40/94 poprzez fakt, iż pozwany Urząd oświadcza, że nie jest związany wcześniejszym zarejestrowaniem w Państwie Członkowskim oraz naruszenie art. 7 ust. 1 Rozporządzenia Rady nr 40/94.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, str. 1).


title: Sprawa C-229/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht — Niemcy) — Hogan Lovells International LLP przeciwko Bayer CropScience AG (Prawo patentowe — Środki ochrony roślin — Rozporządzenie (WE) nr 1610/96 — Dyrektywa 91/414/EWG — Dodatkowe świadectwo ochronne dla środków ochrony roślin — Wydanie świadectwa dla produktu, dla którego zostało wydane tymczasowe zezwolenie na wprowadzenie do obrotu)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/10

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht — Niemcy) — Hogan Lovells International LLP przeciwko Bayer CropScience AG
   (Sprawa C-229/09) (1)

   (Prawo patentowe - Środki ochrony roślin - Rozporządzenie (WE) nr 1610/96 - Dyrektywa 91/414/EWG - Dodatkowe świadectwo ochronne dla środków ochrony roślin - Wydanie świadectwa dla produktu, dla którego zostało wydane tymczasowe zezwolenie na wprowadzenie do obrotu)
   2011/C 13/16
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundespatentgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hogan Lovells International LLP

      Strona pozwana: Bayer CropScience AG

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundespatentgericht — Wykładnia art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1610/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 1996 r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla środków ochrony roślin (Dz.U. L 198, s. 30) — Przesłanki wydania dodatkowego świadectwa ochronnego — Możliwość wydania świadectwa na podstawie uprzedniego zezwolenia na wprowadzenie do obrotu wydanego zgodnie z art. 8 ust. 1 dyrektywy 91/414/EWG — Substancja czynna jodosulfuron

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1610/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 1996 r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla środków ochrony roślin należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, aby dodatkowe świadectwo ochronne zostało wydane dla środka ochrony roślin, dla którego wydane zostało, zgodnie z art. 8 ust. 1 dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lutego 2005 r., ważne zezwolenie na dopuszczenie do obrotu.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009.


title: Sprawa T-353/11: Wyrok Sądu z dnia 21 marca 2013 r. — Event przeciwko OHIM — CBT Comunicación Multimedia (eventer EVENT MANAGEMENT SYSTEMS) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego eventer EVENT MANAGEMENT SYSTEMS — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Event — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/18

         Wyrok Sądu z dnia 21 marca 2013 r. — Event przeciwko OHIM — CBT Comunicación Multimedia (eventer EVENT MANAGEMENT SYSTEMS)
   (Sprawa T-353/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego eventer EVENT MANAGEMENT SYSTEMS - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Event - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 129/34
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Event Holding GmbH & Co. KG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Schoenen i V. Töbelmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulaklos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: CBT Comunicación Multimedia, SL (Getxo, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 marca 2011 r. (sprawa R 939/2010-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Event Holding GmbH & Co. KG a CBT Comunicación Multimedia, SL.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Event Holding GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011.


title: Sprawa C-566/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal do Trabalho de Lisboa (Portugalia) w dniu 5 listopada 2013 r. — Jorge Ítalo Assis dos Santos przeciwko Banco de Portugal

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal do Trabalho de Lisboa (Portugalia) w dniu 5 listopada 2013 r. — Jorge Ítalo Assis dos Santos przeciwko Banco de Portugal
   (Sprawa C-566/13)
   2014/C 31/02
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal do Trabalho de Lisboa.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jorge Ítalo Assis dos Santos.

      Strona pozwana: Banco de Portugal.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 130 TFUE powinien być interpretowany w ten sposób, że przepis prawa krajowego, który nakłada na bank tego państwa członkowskiego obowiązek zawieszenia wypłaty świadczeń odpowiadających 13 i 14 miesiącowi pracy na rzecz emerytowanych pracowników tego banku, jest sprzeczny z postanowieniem art. 130, w zakresie, w jakim oznacza ingerencję rządu (to znaczy administracji centralne) w kompetencje decyzyjne banku, odnośnie jego polityki pracowniczej, z naruszeniem zasady autonomii i niezależności baków centralnych?

               2)

               Czy art. 123 TFUE powinien być interpretowany w ten sposób, że przepis prawa krajowego, który nakłada obowiązek przekazania na rzecz państwowej jednostki administracji pośredniej, pozostającej w zależności i pod opieką ministerstwa finansów, której przychody i wydatki widnieją w budżecie państwa, kwoty dodatków, których płatność została zawieszona, jest sprzeczny z art. 123, w zakresie w jakim narusza zasadę zakazu finansowania państwa przez banki centralne?

               3)

               Czy ograniczenie wypłaty świadczeń odpowiadających 13 i 14 miesiącowi pracy jedynie na rzecz pracowników emerytowanych, z wyłączeniem pracowników w stanie czynnym, narusza zasadę równości, w aspekcie zakazu dyskryminacji, ustanowionej w art. 20 i 21 karty praw podstawowych Unii Europejskiej (1)?

      (1)  Dz.U. 2000, C 364, S. 1.


title: Sprawa C-235/12 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 2 marca 2012 r. w sprawie T-594/11 H-Holding AG przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 14 maja 2012 r. przez H-Holding AG

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/22

         Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 2 marca 2012 r. w sprawie T-594/11 H-Holding AG przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 14 maja 2012 r. przez H-Holding AG
   (Sprawa C-235/12 P)
   2013/C 114/32
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: H-Holding AG (przedstawiciel: R. Závodný, advokát)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska
   Postanowieniem z dnia 28 lutego 2013 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (siódma izba) odrzucił odwołanie i postanowił, że wnosząca odwołanie pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-333/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 30 czerwca 2011 r. — Koninklijke Federatie van Belgische Transporteurs en Logistiek Dienstverleners (Febetra) przeciwko Państwu belgijskiemu

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 30 czerwca 2011 r. — Koninklijke Federatie van Belgische Transporteurs en Logistiek Dienstverleners (Febetra) przeciwko Państwu belgijskiemu
   (Sprawa C-333/11)
   2011/C 269/60
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Koninklijke Federatie van Belgische Transporteurs en Logistiek Dienstverleners (Febetra)

      Strona pozwana: Państwo belgijskie

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 37 konwencji TIR i art. 454 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 (1) z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie, w którym zostało stwierdzone naruszenie, w braku urzędowego stwierdzenia miejsca, w którym zostało popełnione naruszenie i dostarczonego w terminie przez poręczyciela dowodu przeciwnego uznaje się za państwo członkowskie, w którym zostało popełnione naruszenie także wtedy, gdy na podstawie miejsca przyjęcia karnetu TIR i zapieczętowania towarów bez dokładniejszego badania można stwierdzić, przez jakie państwo członkowskie na zewnętrznej granicy Wspólnoty towary zostały wprowadzone na obszar Wspólnoty niezgodnie z przepisami?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej, czy te same artykuły w związku z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady (EWG) 92/12 (2) z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie na zewnętrznej granicy Wspólnoty, na którego obszar towary zostały wprowadzone niezgodnie z przepisami, jest uprawnione także do poboru podatków akcyzowych, gdy towary w międzyczasie zostały wprowadzone na obszar innego państwa członkowskiego, gdzie zostały odkryte, zajęte i skonfiskowane?

      (1)  Dz.U. 253, s. 1

      (2)  Dz.U. 76, s. 1


title: Sprawa C-239/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hof van Beroep te Brussel z dnia 30 maja 2005 r. w sprawie B.V.B.A. Management, Training en Consultancy przeciwko Benelux-Merkenbureau

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hof van Beroep te Brussel z dnia 30 maja 2005 r. w sprawie B.V.B.A. Management, Training en Consultancy przeciwko Benelux-Merkenbureau
   (Sprawa C-239/05)
   (2005/C 217/50)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 3 czerwca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hof van Beroep te Brussel z dnia 30 maja 2005 r. w sprawie B.V.B.A. Management, Training en Consultancy przeciwko Benelux-Merkenbureau.
   Hof van Beroep te Brussel zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy urząd ds. znaków towarowych, po dokonaniu badania wszystkich istotnych okoliczności faktycznych z punktu widzenia zaistnienia bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji, zobowiązany jest do przedstawienia, w decyzji tymczasowej lub ostatecznej w sprawie zgłoszenia, wniosków odrębnie w odniesieniu do każdego z towarów i każdej z usług, dla których wniesiono o ochronę znaku towarowego?

               2.

               Czy istotne okoliczności faktyczne brane pod uwagę przez sąd w przypadku skargi na decyzję urzędu ds. znaków towarowych mogą różnić się z uwagi na upływ czasu pomiędzy datami orzekania, czy też sąd zobowiązany jest orzec jedynie na podstawie stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania decyzji przez urząd ds. znaków towarowych?

               3.

               Czy wykładnia dokonana przez Sąd w wyroku w sprawie Postkantoor (1) wyklucza taką wykładnię przepisów prawa krajowego dotyczących uprawnień sądu, że sąd ten nie może uwzględnić istotnych okoliczności faktycznych, które uległy zmianie, ani też orzec co do charakteru odróżniającego znaku towarowego dla każdego z towarów i każdej z usług samych w sobie?

      (1)  Wyrok z dnia 12 lutego 2004 r. w sprawie C-363/99 Koninklijke KPN Nederland


title: Sprawa C-421/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 13 września 2007 r. — Anklagemyndigheden przeciwko Frede Damgaardowi

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/35

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 13 września 2007 r. — Anklagemyndigheden przeciwko Frede Damgaardowi
   (Sprawa C-421/07)
   (2007/C 269/60)
   Język postępowania: duński
   Sąd krajowy
   Vestre Landsret (Dania)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Anklagemyndigheden

      Strona pozwana: Frede Damgaard.
   Pytanie prejudycjalne:
   Czy wykładni art. 86 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (1), z późniejszymi zmianami, należy dokonywać w ten sposób, że rozpowszechnianie przez osobę trzecią informacji o produkcie leczniczym, obejmujących w szczególności informację o leczniczych lub profilaktycznych właściwościach należy uważać za reklamę, nawet jeśli ta osoba trzecia działa z własnej inicjatywy i w całkowicie niezależny od wytwórcy lub sprzedawcy — z prawnego i faktycznego punktu widzenia — sposób?

      (1)  Dz.U. L 311, str. 67.


title: Sprawa T-648/14: Skarga wniesiona w dniu 2 września 2014 r. – Infusion Brands przeciwko OHIM (DUALTOOLS)

text:
               27.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 380/20

         Skarga wniesiona w dniu 2 września 2014 r. – Infusion Brands przeciwko OHIM (DUALTOOLS)
   (Sprawa T-648/14)
   2014/C 380/27
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Infusion Brands, Inc. (Myer Lake Circle Clearwater, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat K. Piepenbrink)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 lipca 2014 r. w sprawie R 398/2014-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy w kolorach białym, czarnym i zielonym zawierający element słowny „DUALTOOLS” dla towarów i usług z klas 7, 8 i 35 – zgłoszenie nr 1 2 0 27  496

      Decyzja eksperta: Częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-315/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2008 r. — Ercros przeciwko OHIM — Degussa (TAI CROS) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego TAI CROS — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe CROS, SOCIEDAD ANÓNIMA CROS i ERCROS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/23

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2008 r. — Ercros przeciwko OHIM — Degussa (TAI CROS)
   (Sprawa T-315/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego TAI CROS - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe CROS, SOCIEDAD ANÓNIMA CROS i ERCROS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2009/C 6/46)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Ercros, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat R. Thierie)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: R. Pethke, pełnomocnik)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również, interwenient przed Sądem: Degussa GmbH, dawniej Degussa AG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Schäffler)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 września 2006 r. (sprawa R 29/2006-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ercros, SA a Degussa GmbH.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ercros, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa T-569/13: Skarga wniesiona w dniu 28 października 2013 r. — Bimbo przeciwko OHIM — Cafe' do Brasil (Caffè KIMBO Espresso Napoletano)

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/25

         Skarga wniesiona w dniu 28 października 2013 r. — Bimbo przeciwko OHIM — Cafe' do Brasil (Caffè KIMBO Espresso Napoletano)
   (Sprawa T-569/13)
   2014/C 24/44
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bimbo, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat N. Fernández Fernández-Pacheco)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Cafe' do Brasil SpA (Melito di Napoli, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 sierpnia 2013 r. w sprawie R 1561/2012-4;

               —

               obciążenie interwenienta kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Cafe' do Brasil SpA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy w kolorach czerwonym, złotym, białym i czarnym zawierający elementy słowne „Caffè KIMBO Espresso Napoletano” dla szeregu towarów i usług z klas 30, 32 i 43 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 4 037 933

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Hiszpanii znak towarowy nr 291 655 dla słowa „BIMBO” dla towarów z klasy 30 i wcześniejszy powszechnie znany w Hiszpanii znak towarowy „BIMBO” dla towarów z klasy 30

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w części

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa T-257/17: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2017 r. – RE/Komisja

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/33

         Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2017 r. – RE/Komisja
   (Sprawa T-257/17)
   (2017/C 221/46)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: RE (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Dyrekcji ds. Bezpieczeństwa o oddaleniu ponownego wniosku skarżącego z dnia 20 stycznia 2017 r. o udzielnie dostępu do dokumentów;

               —

               nakazanie stronie pozwanej zapłatę na rzecz skarżącego sprawiedliwego i słusznego zadośćuczynienia za krzywdę spowodowaną bezprawną odmową rozpatrzenia wniosku o udzielenia skarżącemu dostępu do dokumentów z naruszeniem przepisów rozporządzenia nr 1049/2001 (1) oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej jej własnymi kosztami, a także kosztami poniesionymi przez skarżącego w toku niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności wspomnianej wyżej dorozumianej decyzji będącej przedmiotem skargi z dwóch powodów. Po pierwsze, z powodu braku uzasadnienia odmowy ujawnienia 15 dokumentów o dostęp, do których wnioskował skarżący, niewymienionych w decyzji z dnia 22 grudnia 2016 r. oddalającej pierwszy wniosek skarżącego o udzieleniu dostępu do dokumentów. Po drugie, brak uzasadnienia lub błędne uzasadnienie odmowy ujawnienia pozostałych dokumentów, jeżeliby uznać, że uzasadnienie decyzji z dnia 22 grudnia 2016 r. oddalającej pierwszy wniosek skarżącego o udzieleniu dostępu do dokumentów jest częścią dorozumianej decyzji będącej przedmiotem skargi.
   Wreszcie skarżący żąda zasądzenia stosownego zadośćuczynienia za krzywdę jaką odniósł w wyniku nieustannych opóźnień po stronie administracji oraz niezgodnej z prawem odmowy dostępu do wnioskowanych dokumentów, z naruszeniem przepisów rozporządzania nr 1049/2001.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, 2001, s. 43)


title: Sprawa C-177/13 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 13 lutego 2014 r. – Marek Marszałkowski przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Mar-Ko Fleischwaren GmbH & Co. KG [Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego elementy słowne „Walichnowy” i  „Marko”  — Sprzeciw właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego MAR-KO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd]

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/5

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 13 lutego 2014 r. – Marek Marszałkowski przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Mar-Ko Fleischwaren GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-177/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego elementy słowne „Walichnowy” i „Marko” - Sprzeciw właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego MAR-KO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd])
   2014/C 184/06
   Język postępowania: polski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Marek Marszałkowski (przedstawiciel: S. Sadkowski, radca prawny)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) z dnia 4 lutego 2013 r. w sprawie T-159/11 Marszałkowski przeciwko OHIM – Mar-Ko Fleischwaren (WALICHNOWY MARKO), na mocy którego Sąd oddalił skargę wniesioną na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 stycznia 2011 r. (sprawa R 760/2010-4), uchylającą decyzję Wydziału Sprzeciwów, którą oddalono sprzeciw wniesiony przez właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego „Mar-Ko”, zarejestrowanego dla towarów należących do klasy 29 porozumienia nicejskiego – Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1) i art. 48 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne i w pozostałym zakresie oddalone jako oczywiście bezzasadne.

               2)

               Marek Marszałkowski zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa C-75/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción n °3 de Ávila (Hiszpania) w dniu 11 lutego 2014 r. – Banco de Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria, SA przeciwko Franciscowi Javierowi Rodríguezowi Barberowi i Maríi Ángeles Barbero Gutiérrez

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 3 de Ávila (Hiszpania) w dniu 11 lutego 2014 r. – Banco de Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria, SA przeciwko Franciscowi Javierowi Rodríguezowi Barberowi i Maríi Ángeles Barbero Gutiérrez
   (Sprawa C-75/14)
   2014/C 135/28
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia e Instrucción de Ávila

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Banco de Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria, SA

      Strona pozwana: Francisco Javier Rodríguez Barbero y María Ángeles Barbero Gutiérrez

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodnie z dyrektywą Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, a w szczególności z art. 6 ust. 1 tej dyrektywy, oraz celem zagwarantowania ochrony konsumentów i użytkowników zgodnie z zasadami równoważności i skuteczności, w przypadku gdy sąd krajowy uzna, że dany warunek umowny dotyczący odsetek za zwłokę w umowach pożyczki hipotecznej jest nieuczciwy, musi on stwierdzić nieważność tego warunku i uznać, że nie jest on wiążący, czy też wręcz przeciwnie, musi miarkować wysokość odsetek za zwłokę, nakazując podmiotowi prowadzącemu egzekucję lub pożyczkodawcy przeliczenie tych odsetek?

               2)

               Czy drugi przepis przejściowy ustawy 1/2013 z dnia 14 maja 2013 r. nie oznacza niczego innego, jak ograniczenia ochrony interesów konsumenta, nakładając w sposób dorozumiany na sąd krajowy obowiązek miarkowania wysokości odsetek za zwłokę wynikających z warunku umownego, który został uznany za nieuczciwy, poprzez przeliczenie przewidzianych w umowie odsetek i utrzymanie w mocy nieuczciwego warunku, zamiast stwierdzenia nieważności takiego warunku i uznania, że nie jest on wiążący dla konsumenta?

               3)

               Czy drugi przepis przejściowy ustawy 1/2013 […] narusza dyrektywę Rady 93/13/EWG […], w szczególności zaś jej art. 6 ust. 1, stojąc na przeszkodzie stosowaniu zasad równoważności i skuteczności w dziedzinie ochrony konsumentów oraz powodując uniknięcie zastosowania sankcji nieważności oraz braku związania nieuczciwymi warunkami umownymi w zakresie naliczania odsetek za zwłokę w umowach pożyczki hipotecznej zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy 1/2013?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29.


title: Sprawa C-226/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 16 maja 2011 r. — Expedia Inc. przeciwko Autorité de la concurrence, Ministre de l'Économie, de l'Industrie et de l'Emploi, Société nationale des chemins de fer français (SNCF), Voyages-SNCF.Com, Agence Voyages-SNCF.Com, VFE Commerce, IDTGV

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 16 maja 2011 r. — Expedia Inc. przeciwko Autorité de la concurrence, Ministre de l'Économie, de l'Industrie et de l'Emploi, Société nationale des chemins de fer français (SNCF), Voyages-SNCF.Com, Agence Voyages-SNCF.Com, VFE Commerce, IDTGV
   (Sprawa C-226/11)
   2011/C 211/32
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation (Francja).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Expedia Inc.

      Strona pozwana: Autorité de la concurrence, Ministre de l'Économie, de l'Industrie et de l'Emploi, Société nationale des chemins de fer français (SNCF), Voyages-SNCF.Com, Agence Voyages-SNCF.Com, VFE Commerce, IDTGV.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 101 ust. 1 TFUE i art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by porozumienia, decyzje związków przedsiębiorstw i praktyki uzgodnione mogące mieć wpływ na handel pomiędzy państwami członkowskimi, ale które nie osiągają progów określonych przez Komisję Europejską w jej obwieszczeniu z dnia 22 grudnia 2001 r. w sprawie porozumień o mniejszym znaczeniu, które nie ograniczają odczuwalnie konkurencji na mocy art. 81 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (de minimis) (Dz.U. C 358/13) były ścigane i karane przez krajowy organ ochrony konkurencji zarówno na podstawie art. 101 ust. 1 TFUE, jak i przepisów krajowego prawa ochrony konkurencji?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003 L, s. 1).


title: Sprawa F-26/15: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2015 r. – ZZ/Parlament

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/44

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2015 r. – ZZ/Parlament
   (Sprawa F-26/15)
   (2015/C 127/62)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji odmownej w sprawie wniosku skarżącego o wypłacenie mu dodatku na zagospodarowanie w następstwie przeprowadzki z Jemenu do Brukseli, gdzie zamieszkuje jego żona, z która jest w separacji, a także żądanie zasądzenia od pozwanej zapłaty tego dodatku wraz z odsetkami.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia 15 kwietnia 2014 r.;

               —

               W razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Paramentu Europejskiego z dnia 17 listopada 2014 r.;

               —

               Zasądzenie od Parlamentu Europejskiego zapłaty na rzecz skarżącego dodatku na zagospodarowanie w wysokości miesięcznego wynagrodzenia podstawowego wraz z odsetkami naliczanymi od dat wymagalności tych kwot zgodnie z załącznikiem VII do regulaminu pracowniczego;

               —

               obciążenie Parlament kosztami postępowania.


title: Sprawa F-44/14: Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2014 r. – ZZ przeciwko Radzie

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/46

         Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2014 r. – ZZ przeciwko Radzie
   (Sprawa F-44/14)
   2014/C 212/59
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Rady o nieawansowaniu skarżącej do grupy zaszeregowania AD 13 oraz zasądzenie zadośćuczynienia za podnoszoną przez nią krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu jej do grupy zaszeregowania AD 13, w kształcie wynikającym z wykazu opublikowanego w dniu 26 września 2013 r., a także z odpowiedzi organu powołującego na zażalenie z dnia 7 lutego 2014 r.;

               —

               zasądzenie na jej rzecz zadośćuczynienia w kwocie 10  000 EUR;

               —

               obciążenie Rady kosztami poniesionymi w postępowaniu przez skarżącą.


title: Sprawa F-28/12: Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/31

         Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-28/12)
   2012/C 174/50
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji odmownej w sprawie wniosku skarżącego, po pierwsze, o to, by ze sprawozdania lekarskiego z dnia 28 lutego 2008 r. usunięto jedno zdanie, po drugie, o to, by w ten sposób sprostowane omawiane sprawozdanie lekarskie zostało przesłane lekarzowi wybranemu przez skarżącego i, po trzecie ogólnie, o to by z akt dotyczących wypadku przy pracy usunięto wszelkie informacje na temat — jak powtarza skarżący nieprawdziwej — okoliczności jakoby wykazano ostatecznie, że proszek, z którym skarżący miał do czynienia był białym proszkiem pochodzącym z egzemplarza czasopisma, które prenumerował.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji odmownej w sprawie żądań przedstawionych przez skarżącego we wniosku z dnia 23 grudnia 2010 r.;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie z dnia 10 lipca 2011 r. złożone na decyzję odmowną w sprawie wniosku z dnia 23 grudnia 2010 r.;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-414/16: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2016 r. – Drex Technologies/Rada

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/20

      Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2016 r. – Drex Technologies/Rada
      (Sprawa T-414/16)
      (2016/C 364/18)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Drex Technologies SA (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi strony skarżącej za dopuszczalną i zasadną;

                  —

                  w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. i aktów wykonawczych do niej w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów, które są co do istoty identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-411/16, Syriatel Mobile Telecom/Rada lub do nich podobne.


title: Sprawa T-94/10: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — Rütgers Germany i in. przeciwko ECHA

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/64

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — Rütgers Germany i in. przeciwko ECHA
   (Sprawa T-94/10)
   2010/C 113/96
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rütgers Germany GmbH (Castrop-Rauxel, Niemcy), Rütgers Belgium NV (Zelzate, Belgia), Deza, a.s. (Valašské Meziříčí, Republika Czeska), Industrial Química del Nalón, SA (Oviedo, Hiszpania), Bilbaína de Alquitranes, SA (Luchana-Baracaldo- Vizcaya, Hiszpania) (przedstawiciele: K. Van Maldegem, R. Cana, adwokaci, i P. Sellar, solicitor)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

      Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu w części, w jakiej dotyczy on oleju antracenowego;

               —

               obciążenie ECHA kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności, w części, decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów („ECHA”) (ED/68/2009) klasyfikującej olej antracenowy, numer CAS 90640-80-5 (zwany dalej „olejem antracenowym”) jako substancję spełniającą kryteria określone w art. 57 lit. d) i e) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (1) (zwanego dalej „REACH”), zgodnie z art. 59 REACH.
   Na podstawie zaskarżonej decyzji, o której skarżące dowiedziały się z komunikatu prasowego ECHA, olej antracenowy został dołączony do wykazu 14 substancji chemicznych kandydackiej listy substancji wzbudzających szczególnie duże obawy w celu ostatecznego umieszczenia jej w załączniku XIV do REACH. W zaskarżonym akcie wskazano, że olej antracenowy sklasyfikowano jako substancję wzbudzającą szczególnie duże obawy ze względu na to, że jest on substancją rakotwórczą, a także trwałą, wykazującą zdolność do biokumulacji i toksyczną oraz bardzo trwałą i wykazującą bardzo dużą zdolność do biokumulacji, zgodnie z kryteriami określonymi w załączniku XIII do REACH.
   Skarżące twierdzą, że zaskarżony akt narusza obowiązujące reguły dotyczące klasyfikowania substancji chemicznych jako substancji wzbudzających szczególnie duże obawy na podstawie REACH, przedstawiając w uzasadnieniu swej skargi cztery zarzuty.
   Po pierwsze podnoszą one, że decyzja jest niezgodna z prawem, gdyż wydano ją z naruszeniem podstawowych wymogów proceduralnych. W tym względzie skarżące utrzymują, że dokumentacja, na podstawie której wydano zaskarżony akt nie zawierała żadnych informacji na temat substancji alternatywnych, co stanowi naruszenie art. 59 ust. 3 oraz załącznika XV do REACH. Utrzymują także, iż pozwana istotnie zmieniła propozycję sklasyfikowania oleju antracenowego jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy, dodając do podstaw klasyfikacji art. 57 lit. a) i b), mimo braku kompetencji w tym względzie, co stanowi naruszenie art. 59 ust. 5 i 7 REACH.
   Po drugie skarżące twierdzą, że zaskarżony akt narusza zasadę niedyskryminacji i równego traktowania, gdyż dyskryminuje on olej antracenowy względem innych porównywalnych substancji, bez żadnego obiektywnego uzasadnienia.
   Po trzecie skarżące podnoszą, że ECHA popełniła oczywisty błąd w ocenie, klasyfikując olej antracenowy jako substancję trwałą, wykazującą zdolność do biokumulacji toksyczną oraz bardzo trwałą i wykazującą bardzo dużą zdolność do biokumulacji wyłącznie na podstawie właściwości jej składników, co nie znajduje podstawy w przepisach REACH.
   Po czwarte skarżące utrzymują, że zaskarżony akt narusza zasadę proporcjonalności. Jest on bowiem nieproporcjonalny do celów, których realizacji ma służyć, pod względem doboru dostępnych pozwanej środków oraz skali spowodowanych niedogodności.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1).


title: Sprawa C-451/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy) — Helmut Müller GmbH przeciwko Bundesanstalt für Immobilienaufgaben (Procedury udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane — Zamówienia publiczne na roboty budowlane — Pojęcie — Sprzedaż przez podmiot publiczny terenu, na którym kupujący zamierza później wykonać roboty budowlane — Roboty budowlane zgodne z celami rozwoju urbanistycznego określonymi przez jednostkę samorządu terytorialnego)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy) — Helmut Müller GmbH przeciwko Bundesanstalt für Immobilienaufgaben
   (Sprawa C-451/08) (1)

   (Procedury udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane - Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Pojęcie - Sprzedaż przez podmiot publiczny terenu, na którym kupujący zamierza później wykonać roboty budowlane - Roboty budowlane zgodne z celami rozwoju urbanistycznego określonymi przez jednostkę samorządu terytorialnego)
   2010/C 134/10
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Helmut Müller GmbH

      Strona pozwana: Bundesanstalt für Immobilienaufgaben

      Przy udziale: Gut Spascher Sand Immobilien GmbH, miasta Wildeshausen

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Düsseldorf — Wykładnia art. 1 ust. 2 lit. b) i art. 1 ust. 3 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114) — Pojęcia „zamówienia publiczne na roboty budowlane” i „koncesja na roboty budowlane” — Obowiązek zastosowania procedury udzielania zamówień publicznych do sprzedaży terenu przez osobę trzecią, gdy nabywca ma na tym terenie wykonać roboty budowlane zgodne z celami rozwoju urbanistycznego określonymi przez jednostkę samorządu terytorialnego, których projekt został przez tę jednostkę zaakceptowany przed zawarciem umowy sprzedaży

      Sentencja

               1)

               Pojęcie „zamówienia publiczne na roboty budowlane” w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, nie wymaga, by roboty będące przedmiotem zamówienia zostały wykonane materialnie lub fizycznie dla instytucji zamawiającej, jeżeli stanowią dla niej bezpośrednie przysporzenie w sensie gospodarczym. Dla spełnienia tej ostatniej przesłanki nie jest wystarczające wykonywanie przez instytucję zamawiającą kompetencji regulacyjnych w dziedzinie urbanizacji.

               2)

               Pojęcie „zamówienia publiczne na roboty budowlane” w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2004/18 wymaga, by wykonawca bezpośrednio lub pośrednio zobowiązał się do wykonania robót będących przedmiotem zamówienia oraz, by istniała możliwość dochodzenia wykonania tego zobowiązania na drodze sądowej na zasadach określonych w prawie krajowym.

               3)

               „Wymogi określone przez instytucję zamawiającą” w rozumieniu trzeciego wariantu podanego w art. 1 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2004/18 nie mogą oznaczać, że organ publiczny jedynie bada pewne przedkładane mu projekty budowlane lub wydaje decyzje należące do zakresu jego kompetencji w dziedzinie regulacji urbanistycznej.

               4)

               W okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym, wykluczona jest koncesja na roboty budowlane w rozumieniu art. 1 ust. 3 dyrektywy 2004/18.

               5)

               W okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym przepisy dyrektywy 2004/18 nie znajdują zastosowania do sytuacji, w której organ publiczny sprzedaje teren pewnemu przedsiębiorstwu, podczas gdy inny organ publiczny zamierza udzielić zamówienia publicznego na roboty budowlane na tym terenie, chociaż formalnie nie zdecydował jeszcze o udzieleniu tego zamówienia.

      (1)  Dz.U. C 6 z 10.1.2009.


title: Wyrok Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (trzecia izba) z dnia 16 września 2004 r. w sprawie C-366/02 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Halle [Niemcy]): Gerd Gschoßmann przeciwko Amt für Landwirtschaft und Flurneuordnung Süd (Wspólna polityka rolna — Rozporządzenia [EWG] nr 1765/92 i [WE] nr 1251/1999 — Regulacja dotycząca systemu wsparcia dla producentów roślin uprawnych — Rekompensata za obszary przeznaczone pod rośliny uprawne lub odłogowane — Wyłączenie gruntów będących „trwałymi plantacjami” — Pojęcie)

text:
               6.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/3

      WYROK TRYBUNAŁU SPRAWIEDLIWOŚCI WSPÓLNOT EUROPEJSKICH

   (trzecia izba)
   z dnia 16 września 2004 r.
   w sprawie C-366/02 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Halle [Niemcy]): Gerd Gschoßmann przeciwko Amt für Landwirtschaft und Flurneuordnung Süd (1)

   (Wspólna polityka rolna - Rozporządzenia [EWG] nr 1765/92 i [WE] nr 1251/1999 - Regulacja dotycząca systemu wsparcia dla producentów roślin uprawnych - Rekompensata za obszary przeznaczone pod rośliny uprawne lub odłogowane - Wyłączenie gruntów będących „trwałymi plantacjami” - Pojęcie)
   (2004/C 273/05)
   Język postępowania: niemiecki
   Dnia 14 października 2002 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na podstawie art. 234 WE, złożony na skutek postanowienia Verwaltungsgericht Halle (Sąd Administracyjny w Halle) (Niemcy) z dnia 30 września 2002 r. w postępowaniu pomiędzy Gerdem Gschoßmannem a Amt für Landwirtschaft und Flurneuordnung Süd (Urząd do spraw rolnictwa i nowej organizacji pól) (sprawa C-366/02). Trybunał Sprawiedliwości (trzecia izba) w składzie: sędzia A Rosas pełniący funkcję prezesa trzeciej izby oraz R. Schintgen (sprawozdawca) i N. Colneric, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 16 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1.

               Art. 9 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1765/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. ustanawiającego system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych oraz art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiającego system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych należy interpretować w ten sposób, że dla wyłączenia gruntów będących „trwałymi plantacjami” od rekompensaty nie jest konieczne, aby obszary te były zagospodarowane, szczególnie aby zastosowano środki owadobójcze lub dokonano zbioru.

               2.

               Art. 9 rozporządzenia nr 1765/92 oraz art. 7 rozporządzenia nr 1251/1999 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku produkcji jabłek wykorzystywanie gruntów jako trwałej kultury kończy się wtedy, gdy drzewa owocowe wykarczowano, nawet, gdy nie zostały one jeszcze usunięte. Jakkolwiek, podjęcie decyzji o wykarczowaniu drzew, jeśli nie zostanie ono przeprowadzona, nie zmienia faktu wykorzystywania gruntu jako trwałej plantacji.

               3.

               Art. 9 rozporządzenia nr 1765/92 oraz art. 7 rozporządzenia nr 1251/1999 należy interpretować w ten sposób, że grunty, nie wykorzystywane więcej jako trwałe plantacje, należy traktować jako grunty służące celom innym niż rolnicze, jeżeli zostanie udowodnione, że nie są przeznaczone do produkcji innych roślin lub hodowli zwierząt.

      (1)  Dz.U. C 305 z 7.12.2002.


title: Sprawa C-31/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővarosi Bíróság (Węgry) w dniu 26 stycznia 2009 r. — Nawras Bobol przeciwko Bevándorlási és Állampolgársági Hivatal

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővarosi Bíróság (Węgry) w dniu 26 stycznia 2009 r. — Nawras Bobol przeciwko Bevándorlási és Állampolgársági Hivatal
   (Sprawa C-31/09)
   (2009/C 82/28)
   Język postępowania: węgierski
   Sąd krajowy
   Fővarosi Bíróság
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Nawras Bobol.

      Strona pozwana: Bevándorlási és Állampolgársági Hivatal.
   Pytania prejudycjalne
   Do celów stosowania art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2004/83/WE (1):

               1)

               Czy należy uważać, że dana osoba korzysta z ochrony i pomocy agencji Narodów Zjednoczonych na tej wyłącznie podstawie, że ma prawo do takiej ochrony lub pomocy, czy też konieczne jest, by rzeczywiście otrzymała tę ochronę lub pomoc?

               2)

               Czy ustanie ochrony lub pomocy ze strony agencji dotyczy pobytu poza obszarem działań agencji, zaprzestania działalności agencji, okoliczności, że agencja nie może już przyznać ochrony lub pomocy, czy też obiektywnej przeszkody powodującej, że uprawniona osoba nie może otrzymać ochrony lub pomocy?

               3)

               Czy bycie beneficjentem dyrektywy oznacza uznanie statusu uchodźcy lub którejkolwiek z dwóch form pomocy wchodzących w zakres stosowania dyrektywy (status uchodźcy i status ochrony uzupełniającej) w zależności od decyzji państwa członkowskiego, czy też nie powoduje automatycznego uznania żadnej z tych form, lecz jedynie fakt podlegania podmiotowemu zakresowi stosowania dyrektywy?

      (1)  Dyrektywa Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony, Dz. U. L 304, s. 12.


title: Sprawa C-470/13: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Generali-Providencia Biztosító Zrt/Közbeszerzési Hatóság Közbeszerzési Döntőbizottság (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Zamówienia nieosiągające progu przewidzianego przez dyrektywę 2004/18/WE — Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE — Stosowanie — Określony interes transgraniczny — Powody wykluczenia podmiotu gospodarczego, — który dopuścił się naruszenia krajowych przepisów z zakresu konkurencji stwierdzonego wyrokiem wydanym przed upływem pięciu lat — Dopuszczalność — Proporcjonalność)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/10

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Generali-Providencia Biztosító Zrt/Közbeszerzési Hatóság Közbeszerzési Döntőbizottság
   (Sprawa C-470/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Zamówienia nieosiągające progu przewidzianego przez dyrektywę 2004/18/WE - Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE - Stosowanie - Określony interes transgraniczny - Powody wykluczenia podmiotu gospodarczego, - który dopuścił się naruszenia krajowych przepisów z zakresu konkurencji stwierdzonego wyrokiem wydanym przed upływem pięciu lat - Dopuszczalność - Proporcjonalność))
   (2015/C 065/14)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Generali-Providencia Biztosító Zrt

      Strona pozwana: Közbeszerzési Hatóság Közbeszerzési Döntőbizottság

      Sentencja

   Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE nie sprzeciwiają się stosowaniu uregulowania krajowego wykluczającego z uczestnictwa w postępowaniu przetargowym podmiot gospodarczy, który popełnił wykroczenie w świetle prawa konkurencji stwierdzone orzeczeniem sądu mającym powagę rzeczy osądzonej, za które to wykroczenie nałożona została na niego grzywna.

      (1)  Dz.U. C 367 z 14.12.2013.


title: Sprawa T-392/10: Skarga wniesiona w dniu 6 września 2010 r. — Euro-Information przeciwko OHIM (EURO AUTOMATIC CASH)

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/48

         Skarga wniesiona w dniu 6 września 2010 r. — Euro-Information przeciwko OHIM (EURO AUTOMATIC CASH)
   (Sprawa T-392/10)
   ()
   2010/C 301/77
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Euro-Information — Européenne de traitement de l’information (Strasburg, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Grolée)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie R 892/2010-2 w zakresie, w jakim odrzucono w niej zgłoszenie znaku towarowego nr 004114864 w odniesieniu do wymienionych towarów i usług z klas 9, 35, 36, 37, 38 i 42;

               —

               obciążenie OHIM kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed OHIM oraz w ramach niniejszego postępowania na podstawie art. 87 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „EURO AUTOMATIC CASH” dla towarów i usług należących do klas 9, 35, 36, 37, 38 i 42 — zgłoszenie nr 4114864

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uchylenie decyzji eksperta; częściowa odmowa rejestracji zgłoszonego znaku towarowego; decyzja wydana w następstwie wyroku Sądu z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie T-15/09 Euro-Information przeciwko OHMI (EURO AUTOMATIC CASH), niepublikowanego w Zbiorze

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009 ze względu na to, że zgłoszony znak towarowy nie jest opisowy, lecz przeciwnie, ma charakter odróżniający dla wszystkich towarów i usług, w odniesieniu do których jego zgłoszenie zostało odrzucone.


title: Sprawa C-526/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos Vyriausybės (Litwa) w dniu 7 października 2013 r. — Fast Bunkering Klaipėda UAB przeciwko Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

text:
               7.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos Vyriausybės (Litwa) w dniu 7 października 2013 r. — Fast Bunkering Klaipėda UAB przeciwko Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos
   (Sprawa C-526/13)
   2013/C 359/07
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos Vyriausybės

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Fast Bunkering Klaipėda UAB

      Strona pozwana: Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 148 lit. a) dyrektywy 2006/112 (1) należy interpretować w ten sposób, że oznacza on, iż zawarte w nim uregulowania dotyczące zwolnienia z podatku VAT mają zastosowanie nie tylko do dostaw na rzecz podmiotu eksploatującego statek przeznaczony do żeglugi na pełnym morzu, który to podmiot wykorzystuje dostarczone towary do zaopatrzenia statku, ale także do dostaw innych niż te realizowane na rzecz podmiotu eksploatującego statek, a mianowicie na rzecz pośrednika działającego w imieniu własnym, jeżeli w chwili dostawy ostateczne przeznaczenie towarów jest z góry znane i wykazane w należyty sposób, a potwierdzające to dowody zostają przedłożone władzom podatkowym zgodnie z przewidzianymi prawem wymogami?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1)