title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 marca 2015 r.#Auto- ja Kuljetusalan Työntekijäliitto AKT ry przeciwko Öljytuote ry i Shell Aviation Finland Oy.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez työtuomioistuin.#Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 2008/104/WE – Praca tymczasowa – Artykuł 4 ust. 1 – Zakazy i ograniczenia dotyczące korzystania z pracy pracowników tymczasowych – Uzasadnienia – Względy interesu ogólnego – Obowiązek przeprowadzenia przeglądu – Zakres.#Sprawa C-533/13.

text:
         WYROK TRYBUNAŁU (wielka izba)
      z dnia 17 marca 2015 r. (
            *1
         )
      „Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 2008/104/WE — Praca tymczasowa — Artykuł 4 ust. 1 — Zakazy i ograniczenia dotyczące korzystania z pracy pracowników tymczasowych — Uzasadnienia — Względy interesu ogólnego — Obowiązek przeprowadzenia przeglądu — Zakres”
      W sprawie C‑533/13
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez työtuomioistuin (Finlandia) postanowieniem z dnia 4 października 2013 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 9 października 2013 r., w postępowaniu:

         Auto- ja Kuljetusalan Työntekijäliitto AKT ry

      przeciwko

         Öljytuote ry,

         Shell Aviation Finland Oy,

      TRYBUNAŁ (wielka izba),
      w składzie: V. Skouris, prezes, K. Lenaerts, wiceprezes, R. Silva de Lapuerta, M. Ilešič, L. Bay Larsen, A. Ó Caoimh (sprawozdawca), C. Vajda i S. Rodin, prezesi izb, E. Juhász, A. Borg Barthet, J. Malenovský, E. Levits, C.G. Fernlund, J.L. da Cruz Vilaça i F. Biltgen, sędziowie,
      rzecznik generalny: M. Szpunar,
      sekretarz: I. Illéssy, administrator,
      uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 9 września 2014 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:

               —

               w imieniu Auto- ja Kuljetusalan Työntekijäliitto (AKT) ry przez A. Viljandera oraz J. Hellstena, asianajajat,

               —

               w imieniu Öljytuote ry oraz Shell Aviation Finland Oy przez A. Kriikkulę oraz M. Kärkkäinena, asianajajat,

               —

               w imieniu rządu fińskiego przez J.S. Heliskoskiego, działającego w charakterze pełnomocnika,

               —

               w imieniu rządu niemieckiego przez. T. Henzego oraz J. Möllera, działających w charakterze pełnomocników,

               —

               w imieniu rządu francuskiego przez D. Colasa oraz R. Coesme’a, działających w charakterze pełnomocników,

               —

               w imieniu rządu węgierskiego przez K. Szíjjártó oraz M. Fehéra, działających w charakterze pełnomocników,

               —

               w imieniu rządu polskiego przez B. Majczynę, działającego w charakterze pełnomocnika,

               —

               w imieniu rządu szwedzkiego przez A. Falk oraz C. Hagermana, działających w charakterze pełnomocników,

               —

               w imieniu rządu norweskiego przez I. Thue oraz D. Tønsetha, działających w charakterze pełnomocników,

               —

               w imieniu Komisji Europejskiej przez J. Enegrena oraz I. Koskinena, działających w charakterze pełnomocników,

         po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 20 listopada 2014 r.,
      wydaje następujący

         Wyrok

               1

               Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy interpretacji art. 4 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/104/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie pracy tymczasowej (Dz.U. L 327, s. 9).

               2

               Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy Auto- ja Kuljetusalan Työntekijäliitto AKT ry (zwaną dalej „AKT”), fińskim związkiem zawodowym pracowników, a Öljytuote ry, organizacją pracodawców, i Shell Aviation Finland Oy (zwaną dalej „SAF”), przedsiębiorstwem należącym do tej organizacji, w przedmiocie pracowników tymczasowych zatrudnionych przez SAF.

         Ramy prawne

         Prawo Unii

               3

               W rozdziale I dyrektywy 2008/104, zatytułowanym „Przepisy ogólne”, art. 4 tej dyrektywy, noszący tytuł „Przegląd ograniczeń lub zakazów”, przewiduje:
               „1.   Zakazy lub ograniczenia dotyczące korzystania z pracy tymczasowej uzasadnione są tylko ze względu na interes ogólny związany [względami interesu ogólnego, związanymi] w szczególności z ochroną pracowników tymczasowych, wymogami zdrowia i bezpieczeństwa w pracy lub potrzebą zapewnienia właściwego funkcjonowania rynku pracy i zapobiegania nadużyciom.
               2.   W terminie do dnia 5 grudnia 2011 r. państwa członkowskie, po konsultacji z partnerami społecznymi zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi, układami zbiorowymi pracy i praktykami, przeprowadzają przegląd wszelkich ograniczeń lub zakazów dotyczących korzystania z pracy tymczasowej, mający na celu zweryfikowanie, czy są one [nadal] uzasadnione względami wymienionymi w ust. 1.
               3.   Jeśli takie ograniczenia lub zakazy ustanowione są przez układy zbiorowe pracy, przegląd, o którym mowa w ust. 2, może być przeprowadzony przez partnerów społecznych, którzy wynegocjowali dany układ.
               4.   Ustępy 1, 2 i 3 nie naruszają krajowych wymogów w zakresie rejestracji, licencjonowania, certyfikacji, gwarancji finansowych ani monitorowania działania agencji pracy tymczasowej.
               5.   Państwa członkowskie informują Komisję o wynikach przeglądu, o którym mowa w ust. 2 i 3, do dnia 5 grudnia 2011 r.”.

               4

               Zgodnie z art. 11 ust. 1 tej dyrektywy nie później niż do dnia 5 grudnia 2011 r. państwa członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wdrożenia niniejszej dyrektywy lub zapewniają, że partnerzy społeczni wprowadzają niezbędne przepisy w drodze porozumienia.

         Prawo fińskie

               5

               Transpozycja dyrektywy 2008/104 do prawa krajowego nastąpiła za pośrednictwem przyjęcia ustawy zmieniającej Työsopimuslaki (55/2001) (ustawę nr 55/2001 w sprawie umów o pracę) oraz Tähetetyistä työntekijöistä annettu laki (1146/1999) (ustawę nr 1146/1999 w sprawie delegowanych pracowników).

               6

               Z informacji udostępnionych Trybunałowi wynika, że ustawodawstwo krajowe nie zawiera żadnego przepisu dotyczącego zakazów lub ograniczeń dotyczących pracy tymczasowej, takich jak zakazy lub ograniczenia, o których mowa w art. 4 ust. 1 tej dyrektywy. Rządowe uzasadnienie projektu ustawy w sprawie zmiany ww. ustaw przedstawione parlamentowi stanowi w tej kwestii, że „dyrektywa [2008/104] przewiduje, iż państwa członkowskie przeprowadzają przegląd wszelkich ograniczeń lub zakazów dotyczących korzystania z pracy tymczasowej. Chodzi o ciążący na państwach członkowskich jednorazowy obowiązek administracyjny dokonania przeglądu wszelkich ograniczeń i zakazów w zakresie pracy tymczasowej i poinformowania Komisji o wynikach owego przeglądu przed upływem terminu transpozycji [tej] dyrektywy. […] Przewidziany w art. 4 [tej dyrektywy] obowiązek dokonania przeglądu nie wymaga od państw członkowskich zmian ustawodawstwa, również wówczas, gdy nie wszystkie zakazy i ograniczenia w zakresie pracy tymczasowej mogły zostać uzasadnione ze względów wskazanych w art. 4 ust. 1”.

               7

               Po przeprowadzeniu przeglądu przewidzianego przez ten przepis dyrektywy rząd fiński w dniu 29 listopada 2011 r. poinformował Komisję o jego wynikach.

               8

               Generalny układ zbiorowy pracy zawarty w dniu 4 czerwca 1997 r. pomiędzy Teollisuuden ja Työnantajain Keskusliitto (TT, centralną federacją przemysłu i pracodawców), następnie Elinkeinoelämän keskusliitto (EK, centralną federacją pracodawców), a Suomen Ammattiliittojen Keskusjärjestö (SAK, centralną organizacją skupiającą fińskie związki zawodowe) definiuje między innymi warunki korzystania z pracowników zewnętrznych.

               9

               Zgodnie z brzmieniem art. 8 ust. 3 tego układu zbiorowego:
               „Przedsiębiorstwa są zobowiązane do ograniczenia korzystania z pracowników tymczasowych do sytuacji okresów zwiększonego natężenia pracy lub do innych zadań, ograniczonych w czasie lub ze względu na ich charakter, które nie mogą zostać wykonane przez własnych pracowników przedsiębiorstwa ze względu na pilny charakter tych zadań, ograniczony czas trwania, wymagane kwalifikacje zawodowe, specjalne urządzenia lub z podobnych powodów.
               Korzystanie z pracowników tymczasowych stanowi nieuczciwą praktykę, jeżeli pracownicy tymczasowi zatrudnieni przez przedsiębiorstwa‑użytkowników świadczą pracę przez długi okres w ramach zwykłej działalności danego przedsiębiorstwa wraz z jego stałymi pracownikami i pod tym samym kierownictwem.
               […]”.

               10

               Artykuł 29 ust. 1 układu zbiorowego pracy dla branży ciężarówek‑cystern oraz produktów naftowych (zwanego dalej „branżowym układem zbiorowym pracy”), którego stronami są Öljytuote ry i AKT, zawiera postanowienie o treści analogicznej do art. 8 ust. 3.

               11

               Zgodnie z § 7 Työehtosopimuslaki (436/1946) (ustawy nr 426/1946 w sprawie układów zbiorowych) naruszenia tych postanowień przez przedsiębiorstwo‑użytkownika korzystające z pracowników tymczasowych mogą skutkować zasądzeniem od tego przedsiębiorstwa kary pieniężnej do maksymalnej wysokości 29500 EUR.

         Postępowanie główne i pytania prejudycjalne

               12

               SAF jest przedsiębiorstwem dostarczającym paliwo dla samolotów na wielu lotniskach w Finlandii. Jego pracownicy mają za zadanie tankowanie samolotów, kontrolę jakości i inne zadania pomocnicze związane z samolotami na tych lotniskach.

               13

               Zgodnie z umową zawartą w roku 2010 z agencją pracy tymczasowej Ametro Oy SAF był zobowiązany do korzystania z pracowników tymczasowych zatrudnionych przez tę agencję w ramach zastępstwa za własnych pracowników znajdujących się na zwolnieniu chorobowym i w trakcie krótkotrwałych okresów zwiększenia natężenia pracy. Przed rokiem 2010 SAF korzystał z usług innej agencji pracy tymczasowej w celu wykonywania tych zadań.

               14

               W powództwie wytoczonym przed työtuomioistuin (sądem pracy) AKT dochodził zasądzenia od Öljytuote ry i SAF zapłaty grzywny na podstawie art. 7 Työoehtosopimuslaki z tytułu naruszenia § 29 ust. 1 mającego zastosowanie do branżowego układu zbiorowego pracy. AKT podnosi, że od roku 2008 SAF regularnie i stale zatrudnia pracowników tymczasowych do wykonywania zadań całkowicie identycznych z wykonywanymi przez jego własnych pracowników, co zdaniem AKT stanowi nieuczciwą praktykę w rozumieniu postanowień tego ostatniego przepisu układu zbiorowego. Pracownikom tymczasowym powierza się w przekonaniu AKT pracę w ramach zwykłej działalności przedsiębiorstwa, obok jego stałych pracowników i pod tym samym kierownictwem, podczas gdy nie dysponują oni szczególnymi kwalifikacjami zawodowymi. Ponadto ci pracownicy tymczasowi stanowią znaczną grupę pracowników w kategorii lat pracy przypadających na pracownika.

               15

               Pozwane w postępowaniu głównym podnoszą natomiast, że korzystanie z pracowników tymczasowych jest uzasadnione względami zgodnymi z prawem, ponieważ ma ono w istocie na celu zapewnienie zastępstwa pracowników podczas urlopów rocznych oraz nieobecności z powodu choroby. Ponadto podnoszą one, że § 29 ust. 1 mającego zastosowanie branżowego układu zbiorowego pracy jest niezgodny z art. 4 ust. 1 dyrektywy 2008/104. Ten przepis układu zbiorowego nie dotyczy bowiem ani ochrony pracowników tymczasowych, ani wymogów zdrowia i bezpieczeństwa w pracy. Nie zapewnia on również właściwego funkcjonowania rynku pracy i zapobiegania nadużyciom. Ponadto przepis ten zawiera w ich przekonaniu zakazy i ograniczenia pozbawiające pracodawców możliwości wyboru najlepszych form zatrudnienia z punktu widzenia ich działalności i zawężające możliwości agencji pracy tymczasowej w zakresie proponowania swoich usług przedsiębiorstwom. Nawet jeśli dyrektywa ta nie przewiduje tego wyraźnie, to zdaniem pozwanych w postępowaniu głównym sądy krajowe powinny odstąpić od stosowania zakazów i ograniczeń w dziedzinie pracy tymczasowej, które byłyby niezgodne z celami tej dyrektywy.

               16

               Przed wydaniem rozstrzygnięcia w zawisłej przed nim sprawie työtuomioistuin pragnie, by Trybunał doprecyzował zakres obowiązku ustanowionego w art. 4 ust. 1 dyrektywy 2008/104.

               17

               W kwestii tej sąd ów uważa, że co prawda nie można wykluczyć, iż przepis ten, czytany w powiązaniu z obowiązkiem przeprowadzenia przeglądu, ustanowionym w innych ustępach tego artykułu, ogranicza się do ustanowienia zwykłego jednorazowego obowiązku kontroli o charakterze proceduralnym, jednakże z brzmienia owego przepisu wynika w opinii tego sądu, że przepis ten stoi na przeszkodzie zakazom i ograniczeniom w dziedzinie pracy tymczasowej, chyba że byłyby one uzasadnione wskazanymi w tym przepisie względami interesu ogólnego. Jako przepis autonomiczny art. 4 ust. 1 dyrektywy 2008/104 nakłada zdaniem tego sądu na państwa członkowskie obowiązek czuwania nad tym, by ich porządek prawny nie zawierał w dziedzinie pracy tymczasowej takich nieuzasadnionych ograniczeń lub zakazów.

               18

               Zdaniem tego sądu realizacja celów dyrektywy wynikających z jej art. 2, polegających na uznaniu agencji pracy tymczasowych jako pracodawców, przy jednoczesnej konieczności określenia odpowiednich ram dla korzystania z pracy tymczasowej, by skutecznie przyczynić się do utworzenia miejsc pracy i rozwinięcia elastycznych form pracy, mogłaby stanąć pod znakiem zapytania, gdyby art. 4 ust. 1 dyrektywy nie miał tego zakresu. Ponadto dyrektywa 2008/104, zgodnie z jej motywem 22, pozostaje w szczególnym związku z art. 49 TFUE i 56 TFUE, dotyczącymi swobód przedsiębiorczości i przepływu usług. Tymczasem ograniczenia przewidziane w § 29 ust. 1 mającego zastosowanie układu zbiorowego pracy, dotyczące udostępnienia pracowników tymczasowych – czy to przez przedsiębiorstwo z siedzibą w Finlandii, czy też w innym państwie członkowskim – wydają się z tymi przepisami niezgodne.

               19

               Jeśli ta ostatnia interpretacja zostałaby podtrzymana, konieczne byłoby zweryfikowanie, czy art. 4 ust. 1 dyrektywy 2008/104 stoi na przeszkodzie temu przepisowi prawa krajowego, i w wypadku ustalenia, że tak jest – zbadanie, w jakim zakresie, wobec braku jakichkolwiek przepisów prawa krajowego dokonujących transpozycji owego przepisu tejże dyrektywy, podmiot prywatny mógłby powołać się wobec innego podmiotu prywatnego na niezgodność tego przepisu prawa krajowego z tym przepisem [dyrektywy].

               20

               W tych okolicznościach työtuomioistuin postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:

                        „1)

                        Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy [2008/104] należy interpretować w ten sposób, że na władze krajowe, włącznie z sądami, nałożony jest mający trwałe zastosowanie [stały] obowiązek zapewnienia dostępnymi im środkami, że nie obowiązują, względnie nie są stosowane, krajowe przepisy lub postanowienia układów zbiorowych pracy naruszające przepisy [tej] dyrektywy?

                        2)

                        Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy [2008/104] należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, wedle których korzystanie z pracowników tymczasowych jest dopuszczalne jedynie w wyszczególnionych przypadkach, takich jak wyrównanie okresów zwiększonego natężenia pracy, lub w przypadku prac, które nie mogą zostać wykonane przez stałych pracowników przedsiębiorstwa? Czy długoterminowe korzystanie z pracowników tymczasowych obok stałych pracowników przedsiębiorstwa w ramach zwykłych zadań przedsiębiorstwa może zostać zakwalifikowane jako zakazane korzystanie z pracowników tymczasowych?

                        3)

                        Jeżeli krajowe przepisy zostaną uznane za sprzeczne z dyrektywą [2008/104], jakimi środkami dysponuje sąd, aby osiągnąć cele [tej] dyrektywy, gdy chodzi o układ zbiorowy pracy wiążący podmioty prywatne?”.

         W przedmiocie pytań prejudycjalnych

               21

               Poprzez swoje pytanie pierwsze sąd odsyłający pyta w istocie, czy art. 4 ust. 1 dyrektywy 2008/104 należy interpretować w ten sposób, że nakłada on na władze państw członkowskich, włącznie z sądami krajowymi, obowiązek niestosowania jakichkolwiek przepisów prawa krajowego zawierających zakazy lub ograniczenia dotyczące korzystania z pracy pracowników tymczasowych, które nie byłyby uzasadnione przez względy interesu ogólnego w rozumieniu tegoż art. 4 ust. 1.

               22

               W opinii pozwanych w postępowaniu głównym i rządu węgierskiego z brzmienia art. 4 ust. 1 dyrektywy 2008/104, w szczególności ze sformułowania „uzasadnione są tylko”, wynika, że przepis ten zakazuje ustanawiania zakazów lub ograniczeń dotyczących korzystania z pracy tymczasowej, chyba że byłyby one uzasadnione względami interesu ogólnego, tym samym wyraźnie przyznając tym pracownikom, agencjom pracy tymczasowej i przedsiębiorstwom‑użytkownikom prawa, które mogą zostać powołane bezpośrednio przed władzami i sądami krajowymi.

               23

               Należy przypomnieć, że co prawda z brzmienia tego przepisu wynika, iż uregulowania krajowe zawierające zakazy lub ograniczenia dotyczące korzystania z pracy tymczasowej muszą zostać uzasadnione względami interesu ogólnego związanymi w szczególności z ochroną pracowników tymczasowych, wymogami zdrowia i bezpieczeństwa w pracy lub potrzebą zapewnienia właściwego funkcjonowania rynku pracy i zapobiegania nadużyciom.

               24

               Jednakże dla ustalenia dokładnego zakresu art. 4 ust. 1 dyrektywy 2008/104 należy dokonać całościowej lektury tego artykułu, przy uwzględnieniu kontekstu, w jaki się on wpisuje.

               25

               W kwestii tej należy zauważyć, że artykuł ów, zatytułowany „Przegląd ograniczeń lub zakazów”, należy do rozdziału dotyczącego przepisów ogólnych dyrektywy 2008/104.

               26

               I tak, po pierwsze, art. 4 ust. 2 i 3 przewiduje, że po przeprowadzeniu konsultacji z partnerami społecznymi państwa członkowskie bądź partnerzy społeczni, którzy wynegocjowali dany układ zawierający zakazy lub ograniczenia dotyczące korzystania z pracy tymczasowej, przeprowadzają w terminie do dnia 5 grudnia 2011 r. przegląd tych ograniczeń lub zakazów, „mający na celu zweryfikowanie, czy są one uzasadnione ze względów wymienionych w ust. 1”.

               27

               Po drugie, państwa członkowskie są zgodnie z art. 4 ust. 5 zobowiązane do poinformowania Komisji o wynikach przeglądu najpóźniej do tegoż samego dnia.

               28

               Z tego wynika, że art. 4 ust. 1 dyrektywy 2008/104, czytany w związku z innymi ustępami tego artykułu, jest skierowany wyłącznie do właściwych organów państw członkowskich, nakładając na nie obowiązek przeprowadzenia przeglądu ich ustawodawstwa krajowego, celem zapewnienia, że zakazy lub ograniczenia dotyczące korzystania z pracy tymczasowej pozostają nadal uzasadnione przez względy interesu ogólnego, a także – obowiązek poinformowania Komisji o wynikach przeglądu. Obowiązków tych nie mogą wypełnić sądy krajowe.

               29

               W zależności od wyniku tego przeglądu, który powinien zostać zakończony przed upływem daty odpowiadającej dacie upływu terminu transpozycji dyrektywy 2008/104 przewidzianemu w jej art. 11 ust. 1, państwa członkowskie, jako że są zobowiązane do wywiązania się w pełni ze zobowiązań ciążących na nich na mocy art. 4 ust. 1 tej dyrektywy, mogą znaleźć się w sytuacji, w której będą musiały zmodyfikować swoje uregulowanie krajowe dotyczące pracy tymczasowej.

               30

               Niemniej jednak w tym celu państwa członkowskie mogą uchylić zakazy lub ograniczenia, które nie mogły zostać uzasadnione w świetle tego przepisu, względnie dostosować te zakazy i ograniczenia, tak by ewentualnie mogły one zostać uzasadnione w świetle tego przepisu.

               31

               Z tego wynika, że art. 4 ust. 1 dyrektywy 2008/104, postrzegany przez pryzmat kontekstu, w jaki się wpisuje, należy rozumieć jako wytyczający ramy, w których ma następować działalność ustawodawcza państw członkowskich w dziedzinie zakazów lub ograniczeń korzystania z pracy tymczasowej, a nie jako nakładający obowiązek przyjęcia określonego uregulowania w tej dziedzinie.

               32

               W tych okolicznościach na pytanie pierwsze należy zatem odpowiedzieć, iż art. 4 ust. 1 dyrektywy 2008/104 powinien być interpretowany w ten sposób, że:

                        —

                        jest on skierowany wyłącznie do właściwych organów państw członkowskich, nakładając na nie obowiązek przeprowadzenia przeglądu ich ustawodawstwa krajowego, celem zapewnienia, że ewentualne zakazy lub ograniczenia dotyczące korzystania z pracy tymczasowej są uzasadnione, i w związku z tym

                        —

                        nie nakłada on na sądy krajowe obowiązku niestosowania jakichkolwiek przepisów prawa krajowego zawierających zakazy lub ograniczenia dotyczące korzystania z pracy pracowników tymczasowych, które nie są uzasadnione przez względy interesu ogólnego w rozumieniu tegoż art. 4 ust. 1.

               33

               W tych okolicznościach nie jest konieczne udzielanie odpowiedzi na pytania drugie i trzecie.

         W przedmiocie kosztów

               34

               Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.

               Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) orzeka, co następuje:

                     Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/104/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie pracy tymczasowej należy interpretować w ten sposób, że:

                        —

                           jest on skierowany wyłącznie do właściwych organów państw członkowskich, nakładając na nie obowiązek przeprowadzenia przeglądu ich ustawodawstwa krajowego, celem zapewnienia, że ewentualne zakazy lub ograniczenia dotyczące korzystania z pracy tymczasowej są uzasadnione, i w związku z tym

                        —

                           nie nakłada on na sądy krajowe obowiązku niestosowania jakichkolwiek przepisów prawa krajowego zawierających zakazy lub ograniczenia dotyczące korzystania z pracy pracowników tymczasowych, które nie są uzasadnione przez względy interesu ogólnego w rozumieniu tegoż art. 4 ust. 1.

                     Podpisy

            (
            *1
         )	Język postępowania: fiński.


title: Wyrok Sądu (druga izba) z dnia 13 kwietnia 2011 r. # Smart Technologies ULC przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego WIR MACHEN DAS BESONDERE EINFACH - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009. # Sprawa T-523/09.

text:
      Wyrok Sądu (druga izba) z dnia 13 kwietnia 2011 r. – Smart Technologies przeciwko OHIM (WIR MACHEN DAS BESONDERE EINFACH)
      (sprawa T‑523/09)
      Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego WIR MACHEN DAS BESONDERE EINFACH – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009
      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 7 ust. 1 lit b)) (por. pkt 33-37,
         40)

      Przedmiot

               Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 września 2009 r. (sprawa R 554/2009‑2) dotyczącą rejestracji oznaczenia
                  słownego WIR MACHEN DAS BESONDERE EINFACH jako wspólnotowego znaku towarowego.

            Informacje dotyczące sprawy

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Smart Technologies ULC

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Słowny znak towarowy WIR MACHEN DAS BESONDERE FINFACH dla towarów z klasy 9 – zgłoszenie do rejestracji nr 7355902

               Decyzja eksperta:

               Odmowa rejestracji

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Oddalenie odwołania

      Sentencja

                  1)

                  	Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  	Smart Technologies ULC zostaje obciążona kosztami postępowania.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 lipca 2006 r. # Maija T. I. Nikula. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Korkein hallinto-oikeus - Finlandia. # Zabezpieczenie społeczne - Świadczenia z tytułu choroby i macierzyństwa - Obliczanie składek - Rozporządzenie nr 1408/71- Prawo państwa członkowskiego do włączenia emerytur lub rent wypłaconych przez instytucję innego państwa członkowskiego do podstawy wymiaru składek - Emeryt lub rencista, który jest uprawniony do świadczeń na podstawie ustawodawstwa dwóch państw członkowskich. # Sprawa C-50/05.

text:
      Sprawa C‑50/05
      Postępowanie wszczęte przez
      Maiję T.I. Nikulę
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus)
      Zabezpieczenie społeczne – Świadczenia z tytułu choroby i macierzyństwa – Obliczanie składek – Rozporządzenie nr 1408/71– Prawo państwa członkowskiego do włączenia emerytur lub rent wypłaconych przez instytucję innego państwa członkowskiego do
         podstawy wymiaru składek – Emeryt lub rencista, który jest uprawniony do świadczeń na podstawie ustawodawstwa dwóch państw członkowskich

      Streszczenie wyroku
      Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Ubezpieczenie zdrowotne – Składki ubezpieczeniowe obciążające emerytów
            lub rencistów
      (art. 39 WE; rozporządzenie Rady nr 1408/71, art. 27 i art. 33 ust. 1)
      Artykuł 33 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem nr 118/97, nie stoi na
         przeszkodzie temu, by przy obliczaniu podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne w państwie członkowskim miejsca
         zamieszkania emeryta wypłacanych przez instytucje tego państwa członkowskiego, właściwego w zakresie udzielania świadczeń
         na podstawie art. 27 tego rozporządzenia, do podstawy tej włączone były poza emeryturami pobieranymi w państwie członkowskim
         miejsca zamieszkania emerytury wypłacane przez instytucje innego państwa członkowskiego, o ile wspomniane składki nie przewyższają
         wysokości emerytury wypłacanej w państwie członkowskim miejsca zamieszkania.

      Jednakże art. 39 WE stoi na przeszkodzie uwzględnianiu emerytur otrzymanych z instytucji innego państwa członkowskiego, jeśli
         składki zostały już opłacone w tym drugim państwie członkowskim od dochodów osiągniętych z pracy w tym ostatnim państwie członkowskim.
         Do zainteresowanych należy wykazanie, że takie wcześniejsze składki zostały opłacone.

      (por. pkt 37, 38 i sentencja)
WYROK TRYBUNAŁU (trzecia izba)
      z dnia 18 lipca 2006 r. (*)

      Zabezpieczenie społeczne – Świadczenia z tytułu choroby i macierzyństwa – Obliczanie składek – Rozporządzenie nr 1408/71– Prawo państwa członkowskiego do włączenia emerytur lub rent wypłaconych przez instytucję innego państwa członkowskiego do
         podstawy wymiaru składek – Emeryt lub rencista, który jest uprawniony do świadczeń na podstawie ustawodawstwa dwóch państw członkowskich

      W sprawie C‑50/05
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Korkein
         hallinto–oikeus (Finlandia) postanowieniem z dnia 4 lutego 2005 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 8 lutego 2005 r., w postępowaniu
         wszczętym przez:

      Maiję T. I. Nikula,

      TRYBUNAŁ (trzecia izba),
      w składzie: A. Rosas, prezes izby, J.‑P. Puissochet (sprawozdawca), A. Borg Barthet, U. Lõhmus i A. Ó Caoimh, sędziowie,
      rzecznik generalny: M. Poiares Maduro,
      sekretarz: C. Strömholm, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 12 stycznia 2006 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu Maiji T. I. Nikula przez M. Ekorre'a,
      –        w imieniu rządu fińskiego przez A. Guimaraes‑Purokoski i E. Bygglin, działające w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu rządu hiszpańskiego przez I. del Cuvilla Contrerasa, działającego w charakterze pełnomocnika,
      –        w imieniu rządu niderlandzkiego przez H. G. Sevenster i M. de Grave'a, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu rządu portugalskiego przez L. Fernandesa i S. Pizarra, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu rządu norweskiego przez I. Djupvik i K. Fløistad, działające w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez D. Martina i M. Huttunena, działających w charakterze pełnomocników,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 16 lutego 2006 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 33 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71
         z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących
         działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym
         rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. 1997, L 28, str. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1408/71”).

      2        Wniosek ten został przedstawiony w ramach skargi złożonej przez przed M. Nikula do Korkein hallinto–oikeus (najwyższy sąd
         administracyjny Finlandii) na decyzję Lapin verotuksen oikaisulautakunta (komisji inspekcji podatkowej Laponii) dotyczącą
         wysokości dochodów podlegających opodatkowaniu uwzględnionych w 2000 r. dla celów obliczenia składek na ubezpieczenie zdrowotne.

       Ramy prawne
       Uregulowania wspólnotowe
      3        Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71:

      „Osoby zamieszkujące terytorium jednego z państw członkowskich i do których stosują się przepisy niniejszego rozporządzenia
         podlegają obowiązkom i korzystają z praw wynikających z ustawodawstwa każdego państwa członkowskiego na tych samych warunkach
         co obywatele tego państwa, z zastrzeżeniem przepisów szczególnych zawartych w niniejszym rozporządzeniu”.

      4        Artykuł 27 tego rozporządzenia stanowi:

      „Emeryt lub rencista, który jest uprawniony do świadczeń na podstawie ustawodawstwa dwóch lub więcej państw członkowskich,
         w tym ustawodawstwa państwa członkowskiego, którego terytorium zamieszkuje, i który jest uprawniony na podstawie ustawodawstwa
         tego ostatniego państwa członkowskiego, uwzględniając, w odpowiednim przypadku, przepisy art. 18 oraz załącznika VI, otrzymuje,
         jak i członkowie jego rodziny, te świadczenia od instytucji miejsca zamieszkania i na rachunek tej instytucji, tak jak gdyby
         zainteresowany pobierał emeryturę lub rentę należną zgodnie z ustawodawstwem jedynie tego ostatniego państwa członkowskiego”.

      5        Zgodnie z art. 28a tego rozporządzenia:

      „Jeżeli emeryt lub rencista uprawniony do emerytury lub renty należnej na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego lub
         do emerytur lub rent należnych na podstawie ustawodawstwa dwóch lub więcej państw członkowskich zamieszkuje na terytorium
         państwa członkowskiego, zgodnie z ustawodawstwem, którego prawo do świadczeń rzeczowych nie jest uzależnione od warunków ubezpieczenia
         lub zatrudnienia i zgodnie z ustawodawstwem, którego nie jest należna żadna emerytura ani renta, koszt świadczeń rzeczowych
         udzielonych emerytowi lub renciście oraz członkom jego rodziny ponosi instytucja jednego z państw członkowskich właściwych
         w odniesieniu do emerytur i rent, określona zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 28 ust. 2, w takim zakresie, w jakim emeryt
         lub rencista i członkowie jego rodziny mieliby prawo do tych świadczeń zgodnie z ustawodawstwem stosowanym przez tę instytucję,
         gdyby zamieszkiwali na terytorium państwa członkowskiego, na którym znajduje się ta instytucja”.

      6        Artykuł 33 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi:

      „Instytucja państwa członkowskiego zobowiązana do wypłaty emerytury lub renty, która stosuje ustawodawstwo przewidujące potrącanie
         składek od emerytów lub rencistów, w odniesieniu do świadczeń z tytułu choroby i macierzyństwa, uprawniona jest do dokonywania
         tych potrąceń, których wysokość ustalana jest zgodnie z wymienionym ustawodawstwem, z emerytury lub renty należnej od niej,
         o ile świadczenia udzielane zgodnie z art. 27, 28, 28a, 29, 31 i 32 obciążają instytucję wymienionego państwa członkowskiego”.

       Uregulowania krajowe
      7        Na podstawie art. 1 ustawy o ubezpieczeniu zdrowotnym [sairausvakuutuslaki (364/1963)] wszystkie osoby zamieszkujące na terytorium
         Finlandii, niezależnie od ich przynależności państwowej, są ubezpieczone od ryzyka utraty zdrowia. Składki na ubezpieczenie
         zdrowotne są pobierane w ramach systemu podatkowego. Prawo ubezpieczonego do świadczeń nie jest związane z przekazanymi składkami.

      8        Artykuł 33 ust. 2 tej ustawy przewiduje, że składki ubezpieczeniowe opłacane przez ubezpieczonych są obliczane od całości
         dochodów uwzględnianych dla celów podatków miejscowych w odniesieniu do poprzedniego roku podatkowego.

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytanie prejudycjalne
      9        M. Nikula, emerytka zamieszkująca w Kemi (Finlandia) uzyskała w 2000 r., tytułem świadczeń emerytalnych, świadczenia z dwóch
         instytucji państw członkowskich: Królestwa Szwecji, w którym pracowała przez kilka lat, i Republiki Finlandii, państwa, na
         którego terytorium zamieszkuje.

      10      W roku podatkowym 2000 uznano, że M. Nikula podlega obowiązkowi podatkowemu głównie w Finlandii. Świadczenia, które uzyskała
         od instytucji szwedzkich zostały włączone do dochodu podlegającego opodatkowaniu na podstawie art. 18 ust. 1 i art. 25 ust. 3
         lit. d) umowy (26/1997) zawartej między państwami członkowskimi Rady Nordyckiej o unikaniu podwójnego opodatkowania w dziedzinie
         podatku dochodowego i podatku majątkowego.

      11      M. Nikula złożyła wniosek o zmianę podatku w ten sposób, by świadczenia pobrane z instytucji szwedzkich nie były uwzględniane
         w dochodzie podlegającym opodatkowaniu dla celów obliczania składek na ubezpieczenie zdrowotne. Decyzją z dnia 11 września
         2002 r. komisja inspekcji podatkowej Laponii oddaliła jej wniosek.

      12      M. Nikula odwołała się od tej decyzji do Rovaniemen hallinto–oikeus (sądu administracyjnego w Rovaniemi). Ten odrzucił skargę
         M. Nikuli postanowieniem z dnia 12 grudnia 2003 r.

      13      M. Nikula wszczęła postępowanie w celu uzyskania upoważnienia do wniesienia odwołania od postanowienia Rovaniemen hallinto–oikeus,
         natomiast w odwołaniu do Korkein hallinto–oikeus zawnioskowała o uchylenie tego postanowienia oraz o nieuwzględnianie świadczeń
         uzyskanych z instytucji szwedzkich w dochodzie podlegającym opodatkowaniu służącym za podstawę obliczania wymiaru składek
         na ubezpieczenie zdrowotne.

      14      W tych okolicznościach Korkein hallinto–oikeus postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym
         pytaniem prejudycjalnym:

      „Czy art. 33 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71 […] należy interpretować w ten sposób, że niezgodne z tym przepisem jest ? w przypadku
         gdy emeryt zgodnie z art. 27 rozporządzenia może ubiegać się o świadczenia w razie choroby i macierzyństwa jedynie od instytucji
         miejsca zamieszkania i na jej koszt ? obliczanie składek na ubezpieczenie zdrowotne w ten sposób, że w państwie członkowskim
         miejsca zamieszkania emeryta, jako podstawę wymiaru składek uwzględnia się oprócz emerytury, którą otrzymuje od państwa miejsca
         zamieszkania, także emeryturę, którą otrzymuje z innego państwa członkowskiego, jednakże tylko w takim zakresie, w jakim składki
         te nie przewyższają kwoty emerytury z państwa miejsca zamieszkania?”.

       W przedmiocie pytania prejudycjalnego
      15      Poprzez swoje pytanie sąd krajowy zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 33 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71 stoi na przeszkodzie
         temu, by przy obliczaniu podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne w państwie członkowskim miejsca zamieszkania
         emeryta wypłacanych przez instytucje tego państwa członkowskiego, do podstawy tej włączone były ? poza emeryturami pobieranymi
         w państwie członkowskim miejsca zamieszkania ? emerytury wypłacane przez instytucje innego państwa członkowskiego, o ile składka
         na ubezpieczenie zdrowotne nie przewyższa wysokości emerytury wypłacanej w państwie członkowskim miejsca zamieszkania.

       Uwagi przedstawione Trybunałowi
      16      Rządy hiszpański i portugalski uważają, że właściwe państwo członkowskie nie może, w oparciu o art. 33 ust. 1 rozporządzenia
         nr 1408/71, włączyć przy obliczaniu składek na ubezpieczenie zdrowotne emerytur lub rent przekazywanych przez instytucję innego
         państwa członkowskiego. Takie jest również stanowisko Komisji Wspólnot Europejskich, która uważa, że na podstawie ogólnej
         zasady, która została wyrażona w wyroku z dnia 10 maja 2001 r. w sprawie C‑389/99 Rundgren (Rec. str. I‑3731), właściwe państwo
         członkowskie może jedynie dokonywać potrąceń składek z emerytury lub renty należnej od instytucji tego ostatniego, z wyłączeniem
         emerytur lub rent wypłacanych przez instytucję innego państwa członkowskiego.

      17      Rządy te oraz Komisja opierają się w swym rozumowaniu na pkt 49 ww. wyroku w sprawie Rundgren, w którym stwierdzono, że z art. 33
         ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71 wynika, że to rozporządzenie upoważnia jedynie w określonych przypadkach właściwą instytucję
         tego państwa członkowskiego do dokonywania, w odniesieniu do m.in. świadczeń z tytułu choroby i macierzyństwa, potrąceń z emerytury
         lub renty należnej od niej, to znaczy faktycznie przez nią wypłaconej.

      18      Rządy fiński, niderlandzki i norweski przyznają, że istnieje związek pomiędzy kompetencją do dokonywania potrąceń z emerytury
         a obowiązkiem przyjęcia ciężaru świadczeń rzeczowych. Ciężar tych ostatnich świadczeń nie może spoczywać na instytucji państwa
         członkowskiego, która ma jedynie ewentualną kompetencję w zakresie emerytur (ww. wyrok w sprawie Rundgren, pkt 47). Stoją
         jednak na stanowisku, że związek ten, uznany w pkt 49 tego wyroku, nie zakazuje państwu członkowskiemu, w którym znajduje
         się instytucja właściwa w zakresie wypłaty świadczeń z ubezpieczenia zdrowotnego, określenia w jego ustawodawstwie podstawy
         dochodów uwzględnianych w celu obliczenia składek na ubezpieczenie zdrowotne. Wykładnię taką wspiera wyrażenie „ustalana jest
         zgodnie z wymienionym ustawodawstwem”, użyte w art. 33 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71. Wykonywanie tej właściwości byłoby
         po prostu podporządkowane obowiązkowi tej instytucji zapewnienia faktycznej wypłaty świadczeń danym świadczeniobiorcom.

      19      Rządy te uważają zatem, że w takiej sytuacji państwo członkowskie może postanowić o włączeniu do podstawy wymiaru składek
         na ubezpieczenie społeczne emerytur wypłaconych przez inne państwo członkowskie, przyznając, że wysokość tych składek nie
         może przewyższać wysokości emerytur wypłaconych w państwie członkowskim miejsca zamieszkania. W tym ostatnim przypadku składki
         nie mogą być potrącone w całości z emerytur wypłaconych w tym państwie członkowskim, jak powinno mieć miejsce, jak Trybunał
         orzekł w pkt 49 ww. wyroku w sprawie Rundgren.

       Ocena Trybunału
      20      Celem rozporządzenia nr 1408/71 jest – jak wskazują jego motywy drugi i czwarty – zapewnienie swobody przepływu we Wspólnocie
         Europejskiej pracowników najemnych i osób prowadzących działalność na własny rachunek, z poszanowaniem rozwiązań właściwych
         ustawodawstwu poszczególnych krajów w dziedzinie zabezpieczenia społecznego. W tym celu, jak wynika z motywów piątego, szóstego
         i dziesiątego, rozporządzenie przyjmuje jako zasadę równe traktowanie pracowników wobec różnych ustawodawstw krajowych oraz
         zmierza do zapewnienia w możliwie największym stopniu równego traktowania wszystkich osób wykonujących pracę na terytorium
         danego państwa członkowskiego, tak by uniknąć stawiania w niekorzystnej sytuacji pracowników korzystających ze swobody przepływu.
         System wprowadzony rozporządzeniem nr 1408/71 jest jedynie systemem koordynacyjnym i dotyczy między innymi określenia ustawodawstwa
         lub ustawodawstw właściwych w przypadku pracowników najemnych i osób prowadzących działalność na własny rachunek, którzy w różnych
         okolicznościach czynią użytek z prawa do swobody przepływu (wyrok z dnia 9 marca 2006 r. w sprawie C‑493/04 Piatkowski, Zb.Orz.
         str. I‑2369, pkt 19 i 20).

      21      Z postanowienia odsyłającego wynika, że M. Nikula, która mieszka w Finlandii, pobierała w 2000 r. emerytury zarówno od instytucji
         szwedzkiej, jak i fińskiej.

      22      Zgodnie z art. 27 rozporządzenia nr 1408/71, emeryt lub rencista, który jest uprawniony do świadczeń na podstawie ustawodawstwa
         dwóch lub kilku państw członkowskich, w tym państwa właściwego, na którego terytorium zamieszkuje, jest uprawniony do świadczeń
         rzeczowych na podstawie prawa państwa członkowskiego miejsca zamieszkania, tak jak gdyby pobierał emeryturę lub rentę należną
         zgodnie z ustawodawstwem jedynie tego ostatniego państwa członkowskiego.

      23      Stąd, to do Republiki Finlandii jako państwa członkowskiego miejsca zamieszkania M. Nikula, należy zapewnienie udzielania
         świadczeń rzeczowych. Państwo to jest na podstawie art. 33 ust. 1 tego rozporządzenia upoważnione do dokonywania potrąceń
         składek według warunków ustalonych w swoim ustawodawstwie.

      24      Do ustawodawstwa każdego państwa członkowskiego należy, wobec braku harmonizacji na poziomie wspólnotowym, określenie przesłanek
         dochodów uwzględnianych dla celów obliczania składek zabezpieczenia społecznego (zob. wyrok z dnia 26 stycznia 1999 r. w sprawie
         C‑18/95 Terhoeve, Rec. str. I‑345, pkt 51). Tym bardziej, jeśli uregulowania wspólnotowe wyraźnie odsyłają do prawa państwa
         członkowskiego, które jest wyznaczone jako państwo właściwe w zakresie potrącenia składek na ubezpieczenie zdrowotne. Istotne
         jest, by przy wykonywaniu swej kompetencji dane państwo członkowskie przestrzegało prawa wspólnotowego (zob. ww. wyrok w sprawie
         Terhoeve, pkt 34, oraz wyrok z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie C‑227/03 van Pommeren‑Bourgondiën, Zb.Orz. str. I‑6101, pkt 39).

      25      Ustawa fińska o ubezpieczeniu zdrowotnym przewiduje w art. 33 ust. 2, że składki na ubezpieczenie zdrowotne są obliczane na
         podstawie wszystkich dochodów uwzględnianych dla celów podatków miejscowych, w szczególności emerytur i rent wypłacanych przez
         inne państwa członkowskie tytułem poprzedniego roku podatkowego.

      26      Przeciwnie do twierdzeń Komisji oraz niektórych państw członkowskich, które uważają, że stanowisko Trybunału w ww. wyroku
         w sprawie Rundgren zakazuje zasadniczo, by państwo członkowskie mogło pobierać składki na ubezpieczenia społeczne od emerytur
         wypłacanych przez inne państwo członkowskie, rozwiązanie zaproponowane w tym wyroku nie stosuje się do sprawy w postępowaniu
         przed sądem krajowym.

      27      Sulo Rundgren, pochodzący z Finlandii i obywatel szwedzki od 18 lipca 1975 r. czerpał dochody jedynie z emerytur i dożywotnich
         rent wypłacanych przez Królestwo Szwecji. To państwo członkowskie wzięło na siebie koszt świadczeń rzeczowych.

      28      Stąd z jednej strony Republika Finlandii, nie wypłacając zainteresowanemu ani emerytury, ani renty, nie mogła zgodnie z art. 33
         ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71 „dokonywa[ć] […] potrąceń […] z emerytury lub renty należnej od niej”.

      29      Z drugiej strony na podstawie zasady, zgodnie z którą nie można wymagać od emeryta lub rencisty, ze względu na miejsce jego
         zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego, opłacania obowiązkowych składek ubezpieczeniowych dla pokrycia świadczeń
         wypłacanych przez instytucję innego państwa członkowskiego (wyrok z dnia 21 lutego 1991 r. w sprawie C‑140/88 Noij Rec. str. I‑387,
         pkt 14), Republika Finlandii nie mogła wymagać od S. Rundgrena opłacenia składek przewidzianych przez ustawodawstwo fińskie,
         gdyż uprawniony on był do świadczeń mających podobny przedmiot, które obciążały instytucję Królestwa Szwecji jako właściwego
         państwa członkowskiego w zakresie jego emerytury (ww. wyrok w sprawie Rundgren, pkt 56).

      30      O ile prawdą jest, że ustawodawstwo państwa członkowskiego, które nakłada na emerytów obowiązek opłacania składek w dodatkowym
         systemie zabezpieczenia społecznego, nie oferując odpowiadającej temu ochrony socjalnej, jest sprzeczne z zasadą swobodnego
         przepływu osób (wyrok z dnia 15 lutego 1996 r. w sprawie C‑53/95 Kemmler, Rec. str. I‑703, i z dnia 19 marca 2002 r. w sprawach
         połączonych C‑393/99 i C‑394/99 Hervein i in., Rec. str. I‑2829), to nie jest tak jednak w przypadku sprawy w postępowaniu
         przed sądem krajowym, skoro ustawodawstwo fińskie znajduje zastosowanie jako ustawodawstwo państwa miejsca zamieszkania, z wyłączeniem
         jakiegokolwiek innego ustawodawstwa, do wszystkich emerytów zamieszkujących na terytorium Finlandii.

      31      Stąd w przypadku, takim jak rozpatrywany w postępowaniu przed sądem krajowym, w którym instytucja państwa członkowskiego miejsca
         zamieszkania wypłaca emeryturę, a instytucja tego samego państwa zapewnia pokrycie wydatków z ubezpieczenia zdrowotnego, żaden
         przepis rozporządzenia nr 1408/71 nie zakazuje temu państwu obliczania wysokości składek na ubezpieczenie społeczne osoby
         zamieszkującej na jego terytorium od całości jej dochodów, pochodzących z emerytur wypłacanych w państwie członkowskim miejsca
         zamieszkania lub emerytur wypłacanych w innych państwach członkowskich.

      32      Jednakże bez względu na przyjęty sposób naliczania, wysokość składek nie może przewyższać wysokości emerytur wypłacanych przez
         instytucje państwa członkowskiego miejsca zamieszkania, gdyż jak zostało przypomniane w pkt 28 niniejszego wyroku, na podstawie
         art. 33 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71, składki na ubezpieczenie zdrowotne mogą być pobierane tylko od emerytur i rent wypłacanych
         przez państwo miejsca zamieszkania (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Rundgren, pkt 49).

      33      Ponadto wprowadzenie przez państwo miejsca zamieszkania systemu, który nie uwzględnia już opłaconych przez emerytów podczas
         ich aktywności zawodowej składek na ubezpieczenie zdrowotne w państwie członkowskim innym niż państwo miejsca zamieszkania,
         stanowiłoby przeszkodę w swobodnym przepływie osób. Skutkiem takiego systemu byłoby karanie tychże emerytów z tego tylko względu,
         że skorzystali z prawa do swobodnego przepływu oraz uprzywilejowanie tych, którzy pozostali w jednym państwie członkowskim
         w trakcie całego swego życia zawodowego.

      34      Trybunał orzekł, że art. 39 WE stoi na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie naliczało składki na ubezpieczenie zdrowotne
         emerytowanego pracownika, który podlega jego ustawodawstwu, na podstawie kwoty brutto emerytury uzupełniającej wypłacanej
         na podstawie porozumienia, którą pracownik ten pobiera w innym państwie członkowskim, nie uwzględniając okoliczności, że część
         kwoty brutto tej emerytury już została potrącona tytułem składek na ubezpieczenie zdrowotne w tym ostatnim państwie (wyrok
         z dnia 15 czerwca 2000 r. w sprawie C‑302/98 Sehrer, Rec. str. I‑4585, pkt 36).

      35      Aby zapobiec temu ryzyku i w celu zagwarantowania obywatelom państw członkowskich równości traktowania wewnątrz Wspólnoty
         w odniesieniu do różnych krajowych porządków prawnych, państwo członkowskie właściwe w dziedzinie świadczeń, które na podstawie
         swego ustawodawstwa, włącza zwykle do podstawy składek na ubezpieczenie zdrowotne emerytury lub renty wypłacane przez instytucje
         innych państw członkowskich, powinno wyłączyć z podstawy składek wysokość emerytur, od których składki zostały już opłacone
         przez tych emerytów w innych państwach, czy to opłaconych przez zainteresowanych z dochodu z pracy, czy też bezpośrednio potrąconych
         z tego dochodu.

      36      Do zainteresowanych należy wykazanie, że takie wcześniejsze składki były faktycznie opłacone.

      37      Na postawione pytanie należy zatem odpowiedzieć w ten sposób, że art. 33 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71 nie stoi na przeszkodzie
         temu, by przy obliczaniu podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne w państwie członkowskim miejsca zamieszkania
         emeryta wypłacanych przez instytucje tego państwa członkowskiego, właściwego w zakresie udzielania świadczeń na podstawie
         art. 27 tego rozporządzenia, do podstawy tej włączone były?, poza emeryturami pobieranymi w państwie członkowskim miejsca
         zamieszkania,? emerytury wypłacane przez instytucje innego państwa członkowskiego, o ile wspomniane składki nie przewyższają
         wysokości emerytury wypłacanej w państwie członkowskim miejsca zamieszkania.

      38      Jednakże art. 39 WE stoi na przeszkodzie uwzględnianiu emerytur otrzymanych z instytucji innego państwa członkowskiego, jeśli
         składki zostały już opłacone w tym drugim państwie członkowskim od dochodów osiągniętych z pracy w tym ostatnim państwie członkowskim.
         Do zainteresowanych należy wykazanie, że takie wcześniejsze składki zostały opłacone.

       W przedmiocie kosztów
      39      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:
      1)      Artykuł 33 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia
            społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających
            się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. nie
            stoi na przeszkodzie temu, by przy obliczaniu podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne w państwie członkowskim
            miejsca zamieszkania emeryta wypłacanych przez instytucje tego państwa członkowskiego, właściwego w zakresie udzielania świadczeń
            na podstawie art. 27 tego rozporządzenia, do podstawy tej włączone były, poza emeryturami pobieranymi w państwie członkowskim
            miejsca zamieszkania,? emerytury wypłacane przez instytucje innego państwa członkowskiego, o ile wspomniane składki nie przewyższają
            wysokości emerytury wypłacanej w państwie członkowskim miejsca zamieszkania.
      2)      Jednakże art. 39 WE stoi na przeszkodzie uwzględnianiu emerytur otrzymanych z instytucji innego państwa członkowskiego, jeśli
            składki zostały już opłacone w tym drugim państwie członkowskim od dochodów osiągniętych z pracy w tym ostatnim państwie członkowskim.
            Do zainteresowanych należy wykazanie, że takie wcześniejsze składki zostały opłacone.
      Podpisy
      * Język postępowania: fiński.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 stycznia 2005 r.#Nils Laurin Effing.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Oberster Gerichtshof - Austria.#Świadczenia rodzinne - Świadczenia alimentacyjne przyznane zaliczkowo przez Państwo Członkowskie małoletnim dzieciom - Dzieci osadzonego - Warunki przyznania świadczeń alimentacyjnych - Osadzony przekazany do innego Państwa Członkowskiego w celu odbycia tam swej kary - Art. 12 WE - Art. 3 i 13 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71.#Sprawa C-302/02.

text:
      Sprawa C‑302/02
      Postępowanie wszczęte w imieniu Nilsa Laurina Effinga
      [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez
      Oberster Gerichtshof (Austria)]
      Świadczenia rodzinne – Świadczenia alimentacyjne przyznane zaliczkowo przez Państwo Członkowskie małoletnim dzieciom – Dzieci osadzonego – Warunki przyznania świadczeń alimentacyjnych – Osadzony przekazany do innego Państwa Członkowskiego w celu odbycia tam kary – Artykuł 12 WE – Artykuł 3 i 13 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71
      Opinia rzecznika generalnego J. Kokott przedstawiona w dniu 25 maja 2004 r.  I–0000
      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 stycznia 2005 r.  I–0000
      Streszczenie wyroku
      1.     Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Przepisy wspólnotowe – Przedmiotowy zakres stosowania – Świadczenie wypłacone
            w formie zaliczki na poczet świadczenia alimentacyjnego dla małoletnich dzieci – Zobowiązany do alimentacji, odbywający karę
            pozbawienia wolności – Włączenie
      (rozporządzenie Rady nr 1408/71, art. 1 lit. u) pkt i) i art. 4 ust. 1 lit. h))
      2.     Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Przepisy wspólnotowe – Podmiotowy zakres stosowania – Osoba objęta ubezpieczeniem
            na wypadek bezrobocia w trakcie okresu odbywania kary pozbawienia wolności – Włączenie
      (rozporządzenie Rady nr 1408/71, art. 2 ust. 1)
      3.     Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Właściwe ustawodawstwo – Osoba, która zaprzestała wszelkiej działalności
            zawodowej na terytorium jednego Państwa Członkowskiego i przeniosła swoje miejsce zamieszkania do innego Państwa Członkowskiego
            – Osadzony, który rozpoczął odbywanie swej kary w jednym Państwie Członkowskim i został przeniesiony do innego Państwa Członkowskiego
            – Stosowanie ustawodawstwa tego ostatniego państwa
      (rozporządzenie Rady nr 1408/71, art. 13 ust. 2 lit. a) i f))
      4.     Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Świadczenia rodzinne – Osoba, która zaprzestała wszelkiej działalności
            zawodowej na terytorium jednego Państwa Członkowskiego i przeniosła swoje miejsce zamieszkania do innego Państwa Członkowskiego
            – Właściwe ustawodawstwo krajowe uzależniające przyznanie tych świadczeń od warunku zamieszkania – Dopuszczalność
      (art.  12 WE; rozporządzenie Rady nr 1408/71, art. 3)
      1.     Wyrażenie „wyrównujące koszty utrzymania rodziny”, znajdujące się w art. 1 lit. u) pkt i) rozporządzenia nr 1408/71 winno
         być interpretowane w taki sposób, że obejmuje ono także wkład publiczny do budżetu rodzinnego, mający na celu ulżenie kosztom
         związanym z utrzymaniem („Unterhalt”) dzieci. Z tego wynika, iż świadczenie takie jak zaliczka na poczet świadczeń alimentacyjnych,
         przewidziane przez österreichisches Bundesgesetz über die Gewährung von Vorschüssen auf den Unterhalt von Kindern (Unterhaltsvorschussgesetz)
         (austriacka ustawa federalna w sprawie przyznawania zaliczek na utrzymanie dzieci) i przyznane z uwagi na fakt, że ojciec
         dziecka, zobowiązany do alimentacji, odbywa karę pozbawienia wolności, stanowi świadczenie rodzinne w rozumieniu art. 4 ust. 1
         lit. h) rozporządzenia nr 1408/71.

      (por. pkt 27)
      2.     Osoba ma przymiot pracownika w rozumieniu rozporządzenia nr 1408/71 od momentu, w którym jest ubezpieczona choćby tylko od
         jednego ryzyka, w ramach ubezpieczenia obowiązkowego lub fakultatywnego, w systemie powszechnym lub szczególnym zabezpieczenia
         społecznego, o którym mowa w art. 1 lit. a) tego rozporządzenia i to niezależnie od istnienia stosunku pracy. Stąd, osoba,
         która była objęta ubezpieczeniem na wypadek bezrobocia w trakcie okresu, podczas którego odbywała karę pozbawienia wolności,
         jest pracownikiem w rozumieniu art. 2 ust. 1 tego rozporządzenia.

      (por. pkt 32‑33)
      3.     W okolicznościach, w których pracownik, w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71, zostaje jako osadzony przekazany
         z Państwa Członkowskiego, w którym zaprzestał wszelkiej działalności zawodowej i rozpoczął odbywanie swej kary, do innego
         Państwa Członkowskiego, z którego pochodzi, w celu odbycia tam reszty kary, ustawodawstwo tego ostatniego Państwa Członkowskiego
         jest w dziedzinie świadczeń rodzinnych i stosownie do postanowień art. 13 ust. 2 tego rozporządzenia ustawodawstwem właściwym.

      (por. pkt 44, 52 i sentencja)
      4.     O ile art. 12 WE i art. 3 rozporządzenia nr 1408/71 mają na celu wyeliminowanie dyskryminacji ze względu na przynależność
         państwową, która może wynikać z ustawodawstwa lub praktyk administracyjnych tego samego Państwa Członkowskiego, nie mogą one
         skutkować zakazem istnienia różnic w traktowaniu, które wynikają w danym przypadku z różnic między ustawodawstwami krajowymi
         dotyczącymi świadczeń rodzinnych, których zastosowanie wskazane jest w oparciu o reguły kolizyjne, takie jak te z art. 13
         ust. 2 rozporządzenia nr 1408/71.

      Przepisy te nie sprzeciwiają się temu, by w sytuacji, gdy pracownik jako osadzony został przekazany z Państwa Członkowskiego,
         w którym zaprzestał wszelkiej działalności zawodowej i rozpoczął odbywanie swej kary w innym Państwie Członkowskim, z którego
         pochodzi, w celu odbycia tam reszty kary, ustawodawstwo pierwszego Państwa Członkowskiego uzależniało przyznanie świadczeń
         rodzinnych, przewidzianych w prawie krajowym na rzecz członków rodziny takiego obywatela wspólnotowego, od spełnienia warunku,
         aby ten ostatni odbywał karę na terytorium tego państwa.

      (por. pkt 51–52 i sentencja)
WYROK TRYBUNAŁU (pierwsza izba)
      z dnia 20 stycznia 2005 r. (*)

      Świadczenia rodzinne – Świadczenia alimentacyjne przyznane zaliczkowo przez Państwo Członkowskie małoletnim dzieciom – Dzieci osadzonego – Warunki przyznania świadczeń alimentacyjnych – Osadzony przekazany do innego Państwa Członkowskiego w celu odbycia tam swej kary – Artykuł 12 WE – Artykuły 3 i 13 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71
      W sprawie C‑302/02
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Oberster
         Gerichtshof (Austria) postanowieniem z dnia 11 lipca 2002 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 26 sierpnia 2002 r., w postępowaniu
         wszczętym w imieniu:

      Nilsa Laurina Effinga
      TRYBUNAŁ (pierwsza izba),
      w składzie: P. Jann, prezes izby, A. Rosas, K. Lenaerts, S. von Bahr i K. Schiemann (sprawozdawca), sędziowie,
      rzecznik generalny: J. Kokott,
      sekretarz: R. Grass,
      uwzględniając procedurę pisemną,
      podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o wydaniu wyroku bez przeprowadzania rozprawy,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –       w imieniu rządu austriackiego przez E. Riedla, działającego w charakterze pełnomocnika,
      –       w imieniu rządu niemieckiego przez W.‑D. Ploessinga i A. Tiemann, działających w charakterze pełnomocników,
      –       w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez H. Michard i H. Kreppela, działających w charakterze pełnomocników,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 25 maja 2004 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1       Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy łącznej wykładni przepisów art. 12 WE oraz art. 3 rozporządzenia
         Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych,
         osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu
         zmienionym przez rozporządzenie (WE) nr 1386/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 czerwca 2001 r. (Dz.U. L 187, str. 1,
         zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1408/71”).

      2       Wniosek ten został złożony w ramach postępowania wszczętego w imieniu Nilsa Laurina Effinga, małoletniego, w przedmiocie uprawnienia
         zainteresowanego do dalszego otrzymywania zaliczek na poczet świadczeń alimentacyjnych.

       Ramy prawne
       Uregulowania wspólnotowe
       Rozporządzenie nr 1408/71
      3       Zgodnie z celami art. 42 WE rozporządzenie nr 1408/71 ma za zadanie koordynację krajowych ustawodawstw zabezpieczenia społecznego
         w kontekście swobodnego przepływu osób.

      4       Artykuł 2 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi:
      „Niniejsze rozporządzenie stosuje się do pracowników najemnych lub do osób prowadzących działalność na własny rachunek, lub
         do studentów, którzy podlegają lub podlegali ustawodawstwu jednego lub kilku Państw Członkowskich i są obywatelami jednego
         z Państw Członkowskich lub są bezpaństwowcami lub uchodźcami, zamieszkałymi na terytorium jednego z Państw Członkowskich,
         jak i do członków ich rodzin i do osób pozostałych przy życiu”.

      5       Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71, dotyczący równego traktowania, stanowi:
      „Osoby zamieszkujące terytorium jednego z Państw Członkowskich i do których stosują się przepisy niniejszego rozporządzenia
         podlegają obowiązkom i korzystają z praw wynikających z ustawodawstwa każdego Państwa Członkowskiego na tych samych warunkach
         co obywatele tego państwa, z zastrzeżeniem przepisów szczególnych zawartych w niniejszym rozporządzeniu”.

      6       Artykuł 4 ust. 1 lit. h) tego samego rozporządzenia, określający jego zakres przedmiotowy, stanowi:
      „Niniejsze rozporządzenie stosuje się do wszystkich ustawodawstw odnoszących się do działów zabezpieczenia społecznego, które
         dotyczą:

      […]
      h)      świadczeń rodzinnych”.
      7       Jeżeli chodzi o określenie właściwego ustawodawstwa, art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/71 stanowi:
      „Z zastrzeżeniem przepisów art. 14–17:
      a)      pracownik najemny zatrudniony na terytorium jednego Państwa Członkowskiego podlega ustawodawstwu tego państwa, nawet jeżeli
         zamieszkuje na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub jeżeli przedsiębiorstwo lub pracodawca, który go zatrudnia, ma
         swoją zarejestrowaną siedzibę lub miejsce prowadzenia działalności na terytorium innego Państwa Członkowskiego;

      b)      osoba prowadząca działalność na własny rachunek na terytorium jednego Państwa Członkowskiego podlega ustawodawstwu tego państwa,
         nawet jeżeli zamieszkuje na terytorium innego Państwa Członkowskiego;

      […]
      f)      osoba, która przestaje podlegać ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, a nie podlega ustawodawstwu innego Państwa Członkowskiego
         zgodnie z jedną z zasad ustanowionych w akapitach poprzednich lub zgodnie z jednym z wyjątków lub przepisów szczególnych,
         określonych w art. 14–17, podlega ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, na którego terytorium zamieszkuje, wyłącznie zgodnie
         z przepisami tego ustawodawstwa”.

      8       Artykuł 73 rozporządzenia nr 1408/71 zatytułowany „Pracownicy najemni lub osoby prowadzące działalność na własny rachunek,
         których członkowie rodziny zamieszkują w Państwie Członkowskim innym niż państwo właściwe” brzmi następująco:

      „Pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek podlegający ustawodawstwu Państwa Członkowskiego są
         uprawnieni, w odniesieniu do członków swojej rodziny, którzy zamieszkują terytorium innego Państwa Członkowskiego, do świadczeń
         rodzinnych przewidzianych przez ustawodawstwo pierwszego państwa, tak jakby zamieszkiwali oni terytorium tego państwa, z zastrzeżeniem
         przepisów załącznika VI”.

      9       Artykuł 74 tegoż rozporządzenia, zatytułowany „Bezrobotni, których członkowie rodziny mieszkają w Państwie Członkowskim innym
         niż państwo właściwe”, stanowi:

      „Bezrobotny będący uprzednio pracownikiem najemnym lub osobą prowadzącą działalność na własny rachunek, korzystający z zasiłków
         dla bezrobotnych zgodnie z ustawodawstwem danego Państwa Członkowskiego, są uprawnione, w odniesieniu do członków swojej rodziny,
         którzy zamieszkują na terytorium innego Państwa Członkowskiego, do świadczeń rodzinnych przewidzianych zgodnie z ustawodawstwem
         pierwszego państwa, tak jakby zamieszkiwali na terytorium tego państwa, z zastrzeżeniem przepisów załącznika VI”.

       Uregulowania krajowe
      10     Österreichisches Bundesgesetz über die Gewährung von Vorschüssen auf den Unterhalt von Kindern (Unterhaltsvorschussgesetz)
         (austriacka ustawa federalna w sprawie przyznawania zaliczek na utrzymanie dzieci, BGBl. 1985/451, zwana dalej „UVG”) przewiduje
         przyznawanie przez państwo zaliczek na świadczenia alimentacyjne.

      11     Stosownie do § 3 UVG przyznanie takiej zaliczki zależy przede wszystkim od istnienia tytułu egzekucyjnego na terytorium kraju.
         Jednakże § 4 UVG stanowi, że w pewnych przypadkach zaliczki są przyznawane, nawet jeżeli egzekucja obowiązku alimentacyjnego
         jest wątpliwa lub jeżeli prawo do alimentów nie zostało ustalone. W ten sposób § 4 pkt 3 UVG przewiduje, że zaliczki przyznawane
         są również:

      „w razie gdy orzeczeniem sądu w ramach procedury karnej zobowiązany do dostarczenia środków utrzymania został pozbawiony wolności
         na terytorium kraju na okres przekraczający jeden miesiąc i który z tego powodu nie jest w stanie wypełnić swych zobowiązań”.

       Konwencja o przekazywaniu osób skazanych
      12     W oparciu o Konwencję o przekazywaniu osób skazanych, sporządzoną dnia 21 marca 1983 r. w Strasburgu (zwaną dalej „konwencją”),
         do której dołączone zostały deklaracje Republiki Austrii (BGBl. 1986/ 524) oraz w oparciu o art. 76 Auslieferungs- und Rechtshilfegesetz
         (ustawy w sprawie ekstradycji i pomocy prawnej, ARGH, BGBl. 1979/529), osoby skazane na terytorium państwa sygnatariusza wspomnianej
         wyżej konwencji (państwo skazania) mogą, stosownie do § 2 tej ostatniej, wnosić o przekazanie ich na terytorium państwa, z którego
         pochodzą (państwo wykonania) w celu odbycia w tym państwie orzeczonej kary. Po złożeniu takiego wniosku, na mocy art. 9 ust. 1
         lit. b) konwencji, możliwe jest przekształcenie orzeczonej w państwie skazania kary w karę przewidzianą przez prawo państwa
         wykonania za takie samo przestępstwo.

      13     Stosownie do motywów konwencji celem takiego przekazywania jest w szczególności wspieranie resocjalizacji osób skazanych przez
         umożliwienie cudzoziemcom pozbawionym wolności wskutek przestępstwa odbywania orzeczonej kary w otoczeniu społecznym, z którego
         pochodzą.

      14     Od chwili jej wejścia w życie w Irlandii, tj. od dnia 1 listopada 1995 r., konwencja wiąże wszystkie Państwa Członkowskie.
         Weszła ona w życie w Austrii dnia 1 stycznia 1987 r., a w Niemczech dnia 1 lutego 1992 r.; została ona również ratyfikowana
         przez dziesięć nowych Państw Członkowskich.

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytanie prejudycjalne
      15     W postępowaniu przed sądem krajowym wnioskodawca, Nils Laurin Effing, kwestionuje decyzję władz austriackich o zaprzestaniu
         wypłacania zaliczek na poczet świadczeń alimentacyjnych, które otrzymywał na podstawie § 4 pkt 3 UVG.

      16     Jego ojciec, Ingo Effing, jest obywatelem niemieckim. Z informacji przedłożonych wraz z orzeczeniem odsyłającym wynika, iż
         wykazał on fakt stałego zamieszkania w Austrii, gdzie był zatrudniony. W tej kwestii rząd austriacki uściślił jednakże, że
         do dnia 30 czerwca 2001 r. zainteresowany był objęty austriackim systemem zabezpieczenia społecznego jako kupiec. Jeżeli chodzi
         o Nilsa Laurina Effinga, to jest on obywatelem austriackim. Pozostaje on pod opieką matki, z którą zamieszkuje w Austrii we
         wspólnym gospodarstwie domowym.

      17     Dnia 7 czerwca 2000 r. ojciec wnioskodawcy z postępowania przed sądem krajowym został tymczasowo aresztowany w Austrii, a następnie
         skazany na karę pozbawienia wolności. Nilsowi Laurinowi Effingowi przyznana została zatem, na podstawie § 4 pkt 3 UVG comiesięczna
         zaliczka na poczet świadczeń alimentacyjnych w wysokości 200,43 EUR na okres od 1 czerwca 2000 r. do 31 maja 2003 r.

      18     Ojciec Nilsa Laurina Effinga rozpoczął odbywanie kary pozbawienia wolności, na którą został skazany, w więzieniu Garsten w Austrii.
         Dnia 19 grudnia 2001 r. został przeniesiony do swego kraju ojczystego, Niemiec, w celu odbycia tam reszty kary. Według orzeczenia
         odsyłającego przekazanie to miało miejsce na podstawie konwencji.

      19     Według informacji przedłożonych przez rząd niemiecki, na podstawie art. 9 ust. 1 lit. b) konwencji, kara wymierzona w Austrii
         ojcu wnioskodawcy z postępowania przed sądem krajowym została przekształcona w karę pozbawienia wolności przewidzianą przez
         niemieckie ustawodawstwo. Rząd ten poinformował także, że w trakcie odbywania kary od lutego do lipca 2002 r., a także od września
         2002 do marca 2003 r., zainteresowany pracował, uzyskując wynagrodzenie, stosownie do obowiązku pracy, jaki nakłada na osadzonych
         prawo niemieckie. Z tych wynagrodzeń odprowadzone zostały składki z tytułu ubezpieczenia na wypadek bezrobocia, a także na
         ubezpieczenie zdrowotne. Dnia 3 kwietnia 2003 r. ojciec wnioskodawcy w postępowaniu przed sądem krajowym wyszedł na wolność.

      20     W następstwie przekazania do Niemiec ojca Nilsa Laurina Effinga Bezirksgericht Donaustadt (Austria), sąd pierwszej instancji,
         orzeczeniem z dnia 24 stycznia 2002 r. odmówił dalszej wypłaty zaliczek na poczet świadczeń alimentacyjnych otrzymywanych
         przez tego ostatniego, począwszy od końca grudnia 2001 r. Zdaniem tego sądu, przesłanki przyznania zaliczek nie były już spełniane
         z uwagi na fakt, iż ojciec wnioskodawcy z postępowania przed sądem krajowym był osadzony poza granicami kraju.

      21     Wskutek skargi wniesionej przez Nilsa Laurina Effinga Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien (Austria), działając jako sąd
         odwoławczy, utrzymał w mocy orzeczenie sądu pierwszej instancji. Przyznanie zaliczki na poczet świadczeń alimentacyjnych na
         podstawie § 4 pkt 3 UVG uzależnione jest, jego zdaniem, od spełnienia przesłanki odbywania kary przez daną osobę na terytorium
         austriackim.

      22     Nils Laurin Effing złożył wniosek o „rewizję” tego orzeczenia do Oberster Gerichtshof, podnosząc, że przekazanie osoby zobowiązanej
         do dostarczenia środków utrzymania do zakładu penitencjarnego innego Państwa Członkowskiego nie prowadzi do zaprzestania wypłacania
         zaliczek na poczet świadczeń alimentacyjnych. Według niego z § 4 pkt 3 UVG wynika, że wszystkie inne zakłady penitencjarne
         znajdujące się na terytorium Wspólnoty winny być traktowane jak zakład penitencjarny znajdujący się na terytorium austriackim.

      23     Oberster Gerichtshof jest zdania, że § 4 pkt 3 UVG należy rozumieć w ten sposób, że wyłącza on uprawnienie do otrzymania zaliczek
         na poczet świadczeń alimentacyjnych zstępnych będących na utrzymaniu cudzoziemców, którzy odbywają w kraju swego pochodzenia
         karę pozbawienia wolności, na którą zostali skazani w Austrii. W oparciu o prace legislacyjne dotyczące zmiany wcześniejszej
         wersji UVG w 1980 r. sąd ten podnosi, że małoletni, których rodzic zobowiązany do dostarczenia środków utrzymania zostaje
         aresztowany, są niewinnymi ofiarami przestępstw popełnionych przez ich wstępnego oraz że zasługują oni na troskę państwa.
         Jednocześnie zobowiązanie państwa austriackiego, jakie stąd wynika, tj. obowiązek dbałości o to, by skazani otrzymywali odpowiednie
         wynagrodzenie lub aby w inny sposób umożliwiono im wypełnianie ich obowiązku dostarczania środków utrzymania, winien ograniczać
         się do więźniów, którzy pracują oraz którzy są osadzeni w zakładzie penitencjarnym znajdującym się na terytorium kraju.

      24     Oceniając jednakże, że taka wykładnia § 4 pkt 3 UVG mogłaby stanowić dyskryminację ze względu na przynależność państwową,
         a w konsekwencji naruszenie przepisów art. 12 WE oraz art. 3 rozporządzenia nr 1408/71, Oberster Gerichtshof postanowił zawiesić
         postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:

      „Czy przepisy art. 12 WE w związku z art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 […] winny być interpretowane w taki sposób, że
         sprzeciwiają się one unormowaniu krajowemu, które stawia w gorszej sytuacji obywateli państw Wspólnoty, otrzymujących zaliczkę
         na poczet świadczeń alimentacyjnych, w sytuacji gdy ojciec zobowiązany do dostarczania środków utrzymania odbywa karę pozbawienia
         wolności w kraju swego pochodzenia (nie w Austrii), oraz czy dziecko obywatela niemieckiego, mieszkające w Austrii, jest dyskryminowane
         w związku z tym, że zaliczka na poczet świadczeń alimentacyjnych nie została mu przyznana z uwagi na fakt, że jego ojciec
         odbywa w swoim kraju pochodzenia (a nie w Austrii) karę pozbawienia wolności, na którą został skazany w Austrii?”.

       W przedmiocie pytania prejudycjalnego
       W przedmiocie zastosowania rozporządzenia nr 1408/71
      25     W pierwszej kolejności, w odniesieniu do zakresu przedmiotowego rozporządzenia nr 1408/71 należy zauważyć – jak już to zrobił
         sąd krajowy i strony, które przedstawiły uwagi Trybunałowi – że do Trybunału zwracano się już o wydanie orzeczenia dotyczącego
         rozporządzenia nr 1408/71 w zakresie kwalifikacji zaliczek na poczet świadczeń alimentacyjnych przewidzianych przez UVG (wyroki:
         z dnia 15 marca 2001 r. w sprawie C‑85/99 Offermanns, Rec. str. I‑2261 oraz z dnia 5 lutego 2002 r. w sprawie C‑255/99 Humer,
         Rec. str. I‑1205).

      26     Z powołanych wyżej wyroków w sprawach: Offermanns, pkt 49, i Humer, pkt 33, wynika, że zaliczki takie stanowią świadczenia
         rodzinne w rozumieniu § 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia nr 1408/71.

      27     W tym konkretnym przypadku wystarczy zatem uściślić, że okoliczność, iż zaliczki na poczet świadczeń alimentacyjnych przyznane
         zostały w oparciu o § 4 pkt 3 UVG, tj. z uwagi na fakt, że ojciec wnioskodawcy, zobowiązany do alimentacji, odbywał karę pozbawienia
         wolności, a nie na podstawie ogólnego unormowania § 3 UVG, nie może w żaden sposób wpłynąć na kwalifikację przedmiotowych
         zaliczek jako „świadczeń rodzinnych” w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia nr 1408/71. Według art. 1 lit. u) pkt i)
         tegoż rozporządzenia określenia „świadczenia rodzinne” oznaczają wszelkie świadczenia rzeczowe lub pieniężne, wyrównujące
         koszty utrzymania rodziny. W odniesieniu do tego Trybunał orzekł, że wyrażenie „wyrównujące koszty utrzymania rodziny”, znajdujące
         się w powołanym wyżej art. 1 lit. u) pkt i), winno być interpretowane w taki sposób, że obejmuje ono także wkład publiczny
         do budżetu rodzinnego, mający na celu ulżenie kosztom związanym z utrzymaniem („Unterhalt”) dzieci (powołany wyżej wyrok w
         sprawie Offermanns, pkt 41).

      28     Przyznanie zaliczek w oparciu o § 4 pkt 3 UVG wchodzi zatem również w przedmiotowy zakres rozporządzenia nr 1408/71.
      29     W drugiej kolejności, jeżeli chodzi o zakres podmiotowy rozporządzenia nr 1408/71, rząd austriacki twierdzi, że nie można
         uznać, że osadzony, który został przekazany do innego Państwa Członkowskiego w celu odbycia tam kary, jest pracownikiem najemnym,
         który czyni użytek ze swobody przepływu pracowników zagwarantowanej przez Traktat WE.

      30     W tym kontekście art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71 stanowi, że rozporządzenie stosuje się zarówno do pracowników najemnych
         lub do osób prowadzących działalność na własny rachunek, którzy podlegają lub podlegali ustawodawstwu jednego Państwa Członkowskiego
         lub kilku Państw Członkowskich, jak i do członków ich rodzin.

      31     Określenia „pracownik najemny” i „osoba prowadząca działalność na własny rachunek”, zawarte w powołanym wyżej przepisie, zostały
         zdefiniowane w art. 1 lit. a) tego rozporządzenia. Oznaczają one każdą osobę, która jest ubezpieczona w ramach jednego z systemów
         zabezpieczenia społecznego wymienionych w powołanym wyżej art. 1 lit. a) na wypadek ryzyka i na warunkach określonych w tym
         przepisie (wyroki: z dnia 3 maja 1990 r. w sprawie C‑2/89 Kits van Heijningen, Rec. str. I‑1755, pkt 9 oraz z dnia 30 stycznia
         1997 r. w sprawie C‑4/95 i C‑5/95 Stöber i Piosa Pereira, Rec. str. I‑511, pkt 27).

      32     Wynika stąd – czego Trybunał nie omieszkał przypomnieć w wyroku z dnia 12 maja 1998 r. w sprawie C‑85/96 Martínez Sala, Rec.
         str. I‑2691, pkt 36 – że osoba ma przymiot pracownika w rozumieniu rozporządzenia nr 1408/71 od momentu, w którym jest ubezpieczona
         choćby tylko od jednego ryzyka, w ramach ubezpieczenia obowiązkowego lub fakultatywnego, w systemie powszechnym lub szczególnym
         zabezpieczenia społecznego, o którym mowa w art. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71 i to niezależnie od istnienia stosunku
         pracy.

      33     W tych okolicznościach, wbrew argumentacji rządu austriackiego, prawidłowe jest uznanie przez rząd niemiecki i Komisję, że
         ojciec wnioskodawcy z postępowania przed sądem krajowym jest pracownikiem w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71,
         z uwagi na fakt, że był on objęty ubezpieczeniem na wypadek bezrobocia w trakcie większej części spornego okresu, tj. okresu,
         gdy był pozbawiony wolności w Niemczech. Ponadto występuje tu element transgraniczny, albowiem ojciec wnioskodawcy z postępowania
         przed sądem krajowym jest obywatelem niemieckim, który pracował na terytorium Republiki Austrii, Państwa Członkowskiego, gdzie,
         w okresie gdy był pozbawiony wolności, skorzystał z prawa do bycia przekazanym w celu odbycia swej kary w Państwie Członkowskim,
         z którego pochodził.

       W przedmiocie właściwego ustawodawstwa i w przedmiocie braku dyskryminacji ze względu na przynależność państwową
      34     Jeżeli chodzi o ustalenie właściwego ustawodawstwa, rząd austriacki utrzymuje, że w przypadku orzeczenia przez Trybunał, iż
         co do zasady rozporządzenie nr 1408/71 znajduje zastosowanie do osadzonych, którzy winni być uznani za pracowników najemnych,
         jako zasadnicze kryterium należy przyjąć podleganie wskazanego wyżej pracownika najemnego ustawodawstwu państwa zatrudnienia,
         stosownie do art. 13 ust. 2 lit. a) tego rozporządzenia. Oznaczać to będzie, że w sprawie niniejszej, nawet jeżeli rozporządzenie
         nr 1408/71 miałoby zastosowanie do osadzonych, przyznanie zaliczek na poczet świadczeń alimentacyjnych przewidzianych przez
         prawo austriackie nie byłoby możliwe po przekazaniu osadzonego dłużnika zobowiązania alimentacyjnego do innego Państwa Członkowskiego.

      35     Rząd ten uściśla ponadto, że gdyby to kryterium podlegania nie mogło być zastosowane, dla przykładu z uwagi na to, że nowe
         państwo wykonania kary nie przewiduje możliwości zatrudniania więźniów, trzeba będzie, stosownie do art. 13 ust. 2 lit. f)
         rozporządzenia nr 1408/71, oprzeć się na regułach prawnych dotyczących zabezpieczenia społecznego Państwa Członkowskiego zamieszkania.
         W niniejszej sprawie oznaczać to będzie, że nawet jeżeli rozporządzenie nr 1408/71 ma, co do zasady, zastosowanie do osadzonych,
         nie będzie już możliwe przyznanie zaliczek na poczet świadczeń alimentacyjnych przewidzianych przez prawo austriackie po przekazaniu
         osadzonego dłużnika zobowiązania alimentacyjnego do innego Państwa Członkowskiego.

      36     Co więcej, z art. 73 i 74 rozporządzenia nr 1408/71 wynika, jego zdaniem, że uprawnienie do świadczeń rodzinnych członków
         rodziny tego pracownika nie znajduje swej podstawy w ustawodawstwie miejsca zamieszkania danego członka rodziny, lecz w ustawodawstwie
         właściwego Państwa Członkowskiego, tj. tego, w którym pracownik jest zatrudniony.

      37     Komisja podnosi, że w postępowaniu przed sądem krajowym, zarówno prawo austriackie, jak i niemieckie, winno mieć zastosowanie.
         Odnosi się ona w tym względzie do art. 76 rozporządzenia nr 1408/71, który wprowadza zasady pierwszeństwa dla uniknięcia zbiegu
         praw do świadczeń rodzinnych. Przepis ten byłby zbędny, gdyby przy zastosowaniu reguł mających na celu uniknięcie kolizji
         ustaw zawsze przepisy jedynie jednego porządku prawnego miały zastosowanie.

      38     Należy stwierdzić w odniesieniu do tych różnych zapatrywań, że unormowania tytułu II rozporządzenia nr 1408/71, których część
         stanowi art. 13, tworzą kompletny i jednolity system przepisów mających na celu uniknięcie kolizji ustaw. Przepisy te mają
         na celu uniknięcie w szczególności równoczesnego stosowania kilku ustawodawstw krajowych i komplikacji, które mogą stąd wyniknąć
         (wyrok z dnia 11 czerwca 1998 r. w sprawie C‑275/96 Kuusijärvi, Rec. str. I‑3419, pkt 28).

      39     Prawo właściwe w przypadku pracownika znajdującego się w jednej z sytuacji objętych przepisami tytułu II rozporządzenia nr 1408/71
         musi być ustalone z uwzględnieniem powołanych wyżej przepisów. Chociaż – jak wskazuje rzecznik generalny w pkt 37 opinii –
         zastosowanie przepisów innego porządku prawnego nie jest mimo to wykluczone. Tak jak przypomina Komisja, sytuacja taka może
         mianowicie mieć miejsce, gdy oboje małżonkowie pracują w dwóch różnych Państwach Członkowskich, których ustawodawstwa przewidują
         każde z osobna przyznanie analogicznych świadczeń rodzinnych (zob. w tej kwestii wyrok z dnia 9 grudnia 1992 r. w sprawie
         C‑119/91 McMenamin, Rec. str. I‑6393). W niniejszej sprawie należy stwierdzić jednakże, że przedłożone Trybunałowi akta sprawy
         nie pozwalają przyjąć, że skarżący w postępowaniu przed sądem krajowym mógłby być objęty zakresem rozporządzenia nr 1408/71
         w charakterze innym niż jako „członek rodziny” jego ojca, w rozumieniu powołanego wyżej rozporządzenia.

      40     Artykuł 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71 wskazuje właściwe ustawodawstwo w sytuacji, w której pracownik, w rozumieniu
         rozporządzenia nr 1408/71, wykonuje działalność zarobkową. W takiej sytuacji właściwe jest ustawodawstwo państwa, w którym
         wykonuje on tę działalność.

      41     Z drugiej strony, art. 13 ust. 2 lit. f) rozporządzenia nr 1408/71 dotyczy sytuacji, w których ustawodawstwo jednego Państwa
         Członkowskiego przestaje mieć zastosowanie do zainteresowanego w szczególności z uwagi na fakt, że zaprzestał on swej aktywności
         zawodowej, przy czym ustawodawstwo innego Państwa Członkowskiego nadal nie znajduje do niego zastosowania w oparciu o reguły
         ustanowione w art. 13–17 tego rozporządzenia. W takim przypadku zainteresowany poddany jest ustawodawstwu Państwa Członkowskiego,
         w którym zamieszkuje.

      42     W kwestii wykładni art. 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71 prawdą jest, że przed dodaniem art. 13 ust. 2 lit. f)
         tego samego rozporządzenia, wyżej powołany przepis interpretowany był w taki sposób, że pracownik, który zaprzestał swej działalności
         wykonywanej na terytorium Państwa Członkowskiego i który wyjechał na terytorium innego Państwa Członkowskiego bez podejmowania
         tam zatrudnienia, pozostaje poddany ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, w którym ostatnio pracował, bez względu na czas,
         jaki upłynął od zaprzestania wykonywania przedmiotowej działalności i wygaśnięcia stosunku pracy (wyrok z dnia 12 czerwca
         1986 r. w sprawie 302/84 Ten Holder, Rec. str. 1821, pkt 15), chyba że zaprzestanie to jest definitywne (zob. wyroki: z dnia
         21 lutego 1991 r. w sprawie C‑140/88 Noij, Rec. str. I‑387, pkt 9 i 10 oraz z dnia 10 marca 1992 r. w sprawie C‑215/90 Twomey,
         Rec. str. I‑1823, pkt 10).

      43     Jednakże art. 13 ust. 2 lit. f) dodany do rozporządzenia nr 1408/71 wskutek wydania powołanego wyżej wyroku Ten Holder oznacza,
         że zaprzestanie wykonywania wszelkiej działalności zawodowej – czy to czasowe, czy definitywne – stawia daną osobę poza zakresem
         zastosowania tegoż art. 13 ust. 2 lit. a). Wspomniany wyżej art. 13 ust. 2 lit. f) stosuje się zatem w szczególności do osoby,
         która zaprzestała swej działalności zawodowej na terytorium jednego Państwa Członkowskiego i przeniosła swe miejsce zamieszkania
         na terytorium innego Państwa Członkowskiego (zob. powołany wyżej wyrok w sprawie Kuusijärvi, pkt 39– 42 i 50).

      44     Wynika z tych uwag, że w okolicznościach takich jak w postępowaniu przed sądem krajowym, gdzie osadzony zaprzestał wszelkiej
         działalności zawodowej w Państwie Członkowskim, w którym rozpoczął odbywanie swej kary, i na swoją prośbę został przekazany
         z zakładu penitencjarnego znajdującego się w tym Państwie Członkowskim do zakładu penitencjarnego znajdującego się w Państwie
         Członkowskim, z którego pochodził, aby tam odbyć pozostałą mu do odbycia karę piętnastu miesięcy pozbawienia wolności, właściwym
         ustawodawstwem dla zainteresowanego na mocy reguł kolizyjnych zawartych w art. 13 rozporządzenia nr 1408/71 nie może być ustawodawstwo
         Państwa Członkowskiego, z którego został przekazany.

      45     W tych zatem okolicznościach właściwym ustawodawstwem może być tylko ustawodawstwo Państwa Członkowskiego, w którym zainteresowany
         odbywa resztę swej kary. Wystarczy to do rozstrzygnięcia sporu w postępowaniu przed sądem krajowym bez konieczności ustalania,
         czy ustawodawstwo niemieckie winno w tym przypadku znaleźć zastosowanie, w oparciu o art. 13 ust. 2 lit. f) rozporządzenia
         nr 1408/71, jako ustawodawstwo państwa zamieszkania zainteresowanego, czy, ewentualnie, po uwzględnieniu twierdzeń zawartych
         w uwagach rządu niemieckiego, w oparciu o art. 13 ust. 2 lit. a) wspomnianego wyżej rozporządzenia, jako ustawodawstwo Państwa
         Członkowskiego, w którym zainteresowany prowadzi działalność zawodową.

      46     Należy skądinąd stwierdzić, że art. 73 i 74 tego samego rozporządzenia przewidują, że pracownicy poddani ustawodawstwu Państwa
         Członkowskiego (lub pracownicy pozostający bez pracy, korzystający z zasiłków dla bezrobotnych zgodnie z ustawodawstwem Państwa
         Członkowskiego) są uprawnieni do świadczeń rodzinnych przewidzianych ustawodawstwem pierwszego Państwa Członkowskiego na rzecz
         członków ich rodziny, którzy zamieszkują na terytorium innego Państwa Członkowskiego (w tej kwestii zob. w szczególności powołany
         wyżej wyrok w sprawie Kuusijärvi, pkt 68).

      47     Wynika stąd, że wykładni rozporządzenia nr 1408/71 nie można dokonywać w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie temu, by
         ustawodawstwo Państwa Członkowskiego uzależniało – w okolicznościach takich jak te w sporze przed sądem krajowym – przyznanie
         świadczeń rodzinnych członkom rodziny osoby, która zaprzestała wykonywania wszelkiej działalności zawodowej na jej terytorium,
         od spełnienia warunku, by osoba ta zachowała tam miejsce zamieszkania (zob. w podobnym znaczeniu powołany wyżej wyrok w sprawie
         Kuusijärvi, pkt 50 i 51).

      48     Jeżeli chodzi w szczególności o art. 3 wspomnianego wyżej rozporządzenia, należy przypomnieć, że przepis ten zakazuje wszelkiej
         dyskryminacji opartej na przynależności państwowej w odniesieniu do warunków, na jakich osoby podlegające temu rozporządzeniu
         uprawnione są do skorzystania z ustawodawstwa każdego Państwa Członkowskiego „z zastrzeżeniem przepisów szczególnych zawartych
         w niniejszym rozporządzeniu”. Jednakże, podobnie jak zostało już wcześniej ustalone, z art. 13 i 73 rozporządzenia nr 1408/71
         wynika, że w okolicznościach takich jak te w sporze przed sądem krajowym, gdzie ojciec wnioskodawcy w postępowaniu przez sądem
         krajowym zaprzestał wykonywania wszelkiej działalności zawodowej w Austrii i już tam nie mieszka, przyznanie świadczeń rodzinnych
         temu ostatniemu należy do właściwości ustawodawstwa niemieckiego.

      49     Z podobnych względów stwierdzić należy, że w okolicznościach takich jak te w sporze przed sądem krajowym art. 12 WE, do którego
         pytanie prejudycjalne również się odnosi w kontekście niemieckiego obywatelstwa ojca wnioskodawcy z postępowania przed sądem
         krajowym, tym bardziej nie sprzeciwia się stosowaniu ustawodawstwa, które – jak UVG – uzależnia przyznanie świadczeń rodzinnych
         członkom rodziny osadzonego od spełnienia warunku, by wspomniane wyżej skazanie odbywało się na własnym terytorium.

      50     Wreszcie należy w tym zakresie przypomnieć, że stosownie do postanowień art. 12 ust. 1 WE zakazana jest – w zakresie zastosowania
         traktatu i bez uszczerbku dla jego postanowień szczególnych – wszelka dyskryminacja ze względu na przynależność państwową.
         Norma ta wprowadzona została w odniesieniu do pracowników najemnych przez art. 39–42 WE, a także przez akty instytucji wspólnotowych
         przyjęte na podstawie tych przepisów, w tym w szczególności przez rozporządzenie nr 1408/71. Artykuł 3 tego rozporządzenia
         ma w szczególności na celu zapewnienie – stosownie do art. 39 WE – równości w kwestii zabezpieczenia społecznego bez względu
         na przynależność państwową na korzyść pracowników, do których ma zastosowanie to rozporządzenie (wyrok z dnia 28 czerwca 1978 r.
         w sprawie 1/78 Kenny, Rec. str. 1489, pkt 9 i 11).

      51     Ponadto, o ile art. 12 WE i art. 3 rozporządzenia nr 1408/71 mają na celu wyeliminowanie dyskryminacji ze względu na przynależność
         państwową, która może wynikać z ustawodawstwa lub praktyk administracyjnych tego samego Państwa Członkowskiego, nie mogą one
         skutkować zakazem istnienia różnic w traktowaniu, które wynikają w danym przypadku z różnic między ustawodawstwami krajowymi
         dotyczącymi świadczeń rodzinnych, których zastosowanie wskazane jest w oparciu o reguły kolizyjne, takie jak te z art. 13
         ust. 2 rozporządzenia nr 1408/71.

      52     Z całości powyższego wynika, że na zadane pytanie należy odpowiedzieć w ten sposób, że w okolicznościach takich, jak te w postępowaniu
         przed sądem krajowym, gdzie pracownik w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71 zostaje jako osadzony przekazany
         do Państwa Członkowskiego, z którego pochodzi, w celu odbycia tam reszty kary, ustawodawstwo tego Państwa Członkowskiego jest
         w dziedzinie świadczeń rodzinnych i stosownie do postanowień art. 13 ust. 2 tego rozporządzenia ustawodawstwem właściwym.
         Ani przepisy tego rozporządzenia, w tym w szczególności jego art. 3, ani art. 12 WE, nie sprzeciwiają się temu, by w takiej
         sytuacji ustawodawstwo Państwa Członkowskiego uzależniało przyznanie świadczeń rodzinnych, takich jak te, przewidziane przez
         UVG na rzecz członków rodziny takiego obywatela jednego z państw Wspólnoty, od spełnienia warunku, aby ten ostatni odbywał
         karę na terytorium tego państwa.

       W przedmiocie kosztów
      53     Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:
      1)      W okolicznościach takich, jak te w postępowaniu przed sądem krajowym, gdzie pracownik w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia
            Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych,
            osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu
            zmienionym przez rozporządzenie (WE) nr 1386/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 czerwca 2001 r., zostaje jako osadzony
            przekazany do Państwa Członkowskiego, z którego pochodzi, w celu odbycia tam reszty kary, ustawodawstwo tego Państwa Członkowskiego
            jest w dziedzinie świadczeń rodzinnych i stosownie do postanowień art. 13 ust. 2 tego rozporządzenia ustawodawstwem właściwym.
            Ani przepisy tego rozporządzenia, w tym w szczególności jego art. 3, ani art. 12 WE, nie sprzeciwiają się temu, by w takiej
            sytuacji ustawodawstwo Państwa Członkowskiego uzależniało przyznanie świadczeń rodzinnych, takich jak te, przewidziane przez
            österreichisches Bundesgesetz über die Gewährung von Vorschüssen auf den Unterhalt von Kindern (Unterhaltsvorschußgesetz)
            (austriacka ustawa federalna w sprawie przyznawania zaliczek na utrzymanie dzieci) na rzecz członków rodziny takiego obywatela
            wspólnotowego, od spełnienia warunku, aby ten ostatni odbywał karę na terytorium tego państwa.
      Podpisy
      * Język postępowania: niemiecki.


Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 kwietnia 1984 r. # Jean-Jacques Geist przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Sprawa 285/81 - Rév. I oraz Rév. II.


Wyrok Sądu (izba odwołań) z dnia 16 grudnia 2010 r. # Giorgio Lebedef przeciwko Komisji Europejskiej. # Odwołanie - Sprawy pracownicze - Urzędnicy. # Sprawa T-52/10 P.


Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 czerwca 1998 r. # Grundig Italiana SpA przeciwko Ministero delle Finanze. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Tribunale di Trento - Włochy. # Sprawa C-68/96.


Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 czerwca 1984 r. # Nordbutter GmbH & Co. KG i Bayerische Milchversorgungs GmbH przeciwko Republice Federalnej Niemiec. # Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Verwaltungsgericht Frankfurt am Main - Niemcy. # Sprawy połączone 187 oraz 190/83.


Wyrok Trybunału z dnia 8 kwietnia 2003 r. # Pippig Augenoptik GmbH & Co. KG przeciwko Hartlauer Handelsgesellschaft mbH i Verlassenschaft nach dem verstorbenen Franz Josef Hartlauer. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Oberster Gerichtshof - Austria. # Zbliżenie ustawodawstw - Dyrektywy 84/450/CEE i 97/55/CE. # Sprawa C-44/01.


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 września 2002 r. # Republik Österreich przeciwko Martin Huber. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Oberster Gerichtshof - Austria. # Rolnictwo - Podstawa prawna. # Sprawa C-336/00.


Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 lutego 1999 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii. # Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego. # Sprawa C-319/98.


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 29 stycznia 1998 r. # Südzucker Mannheim/Ochsenfurt AG przeciwko Hauptzollamt Mannheim. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Bundesfinanzhof - Niemcy. # Sprawa C-161/96.


Wyrok Trybunału z dnia 7 lutego 1984 r. # Jongeneel Kaas BV i inni przeciwko państwu niderlandzkiemu i Stichting Centraal Orgaan Zuivelcontrole. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Arrondissementsrechtbank 's-Gravenhage - Niderlandy. # Sprawa 237/82.


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 lipca 1996 r. # Siegfried Otte przeciwko Bundesrepublik Deutschland. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Hessischer Verwaltungsgerichtshof - Niemcy. # Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących. # Sprawa C-25/95.


Wyrok Sądu (czwarta izba) z dnia 7 października 2015 r.#Zentralverband des Deutschen Bäckerhandwerks eV przeciwko Komisji Europejskiej.#Chronione oznaczenie geograficzne – „Kołocz śląski” lub „Kołacz śląski” – Postępowanie w sprawie cofnięcia rejestracji – Podstawa prawna – Rozporządzenie (WE) nr 510/2006 – Rozporządzenie (WE) nr 1151/2012 – Podstawy cofnięcia rejestracji – Prawa podstawowe.#Sprawa T-49/14.


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 1 października 1998 r. # Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Rozliczenie rachunków. # Sprawa C-242/96.


Wyrok Trybunału z dnia 5 lipca 1967 r. # Kurt Colditz przeciwko Caisse d'assurance vieillesse des travailleurs salariés de Paris. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Cour d'appel de Paris - Francja. # Sprawa 9-67.