title: Sprawa T-73/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 18 lutego 2016 r. przez Carla De Nicolę od wyroku wydanego w dniu 18 grudnia 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-37/12 De Nicola/EBI

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/38

         Odwołanie wniesione w dniu 18 lutego 2016 r. przez Carla De Nicolę od wyroku wydanego w dniu 18 grudnia 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-37/12 De Nicola/EBI
   (Sprawa T-73/16 P)
   (2016/C 118/44)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat G. Ferabecoli)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie niniejszego odwołania i poprzez częściową zmianę zaskarżonego wyroku uchylenie pkt 2 sentencji oraz pkt 59-61, 63-69 i 71 samego wyroku;

               —

               w konsekwencji stwierdzenie, że EBI stosował wobec C. De Nicoli mobbing i zasądzenie od EBI zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez C. De Nicolę albo, pomocniczo, przekazanie sprawy do innej izby Sądu do spraw Służby Publicznej, zasiadającej w innym składzie sędziowskim celem ponownego wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie uchylonych części wyroku; pod warunkiem wykonania żądanej ekspertyzy lekarskiej;

               —

               obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie jest skierowane przeciwko wyrokowi Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 18 grudnia 2015 r. De Nicola/Europejski Bank Inwestycyjny (F-37/12).
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do zarzutów i głównych argumentów podnoszonych w sprawie T-70/16 P De Nicola/EBI.


title: Przydział sędziów do izb

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/22

         Przydział sędziów do izb
   (2007/C 42/40)
   W dniu 15 stycznia 2007 r. Sąd Pierwszej Instancji postanowił zmienić skład izb na okres rozpoczynający się w dniu 15 stycznia 2007 r., a kończący się w dniu 31 sierpnia 2007 r., w związku z podjęciem funkcji sędziego przez T. Tchipeva i V. Ciucă, i przydzielił sędziów do izb w następujący sposób:

                  Pierwsza izba w powiększonym składzie pięciu sędziów:

                           B. Vesterdorf, prezes izby, J. D. Cooke, R. García-Valdecasas, I. Labucka, M. Prek i V. Ciucă, sędziowie;

                  Pierwsza izba w składzie trzech sędziów:

                           J. D. Cooke, prezes izby

                                       a)

                                       R. García-Valdecasas i V. Ciucă, sędziowie;

                                       b)

                                       I. Labucka i M. Prek, sędziowie;

                  Druga izba w powiększonym składzie pięciu sędziów:

                           K.J. Pirrung, prezes izby, A. Meij, N.J. Forwood, I. Pelikánová i S.S. Papasavvas, sędziowie;

                  Druga izba w składzie trzech sędziów:

                           K.J. Pirrung, prezes izby

                                       a)

                                       A. Meij i I. Pelikánová, sędziowie;

                                       b)

                                       N.J. Forwood i S.S. Papasavvas, sędziowie;

                  Trzecia izba w powiększonym składzie pięciu sędziów:

                           M. Jaeger, prezes izby, V. Tiili, J. Azizi, E. Cremona, O. Czúcz i T. Tchipev, sędziowie;

                  Trzecia izba w składzie trzech sędziów:

                           M. Jaeger, prezes izby

                                       a)

                                       V. Tiili, O. Czúcz i T. Tchipev, sędziowie;

                                       b)

                                       J. Azizi i E. Cremona, sędziowie;

                  Czwarta izba w powiększonym składzie pięciu sędziów:

                           H. Legal, prezes izby, I. Wiszniewska-Białecka, V. Vadapalas, E. Moavero Milanesi i N. Wahl, sędziowie;

                  Czwarta izba w składzie trzech sędziów:

                           H. Legal, prezes izby

                                       a)

                                       V. Vadapalas i N. Wahl, sędziowie;

                                       b)

                                       I. Wiszniewska-Białecka i E. Moavero Milanesi, sędziowie;

                  Piąta izba w powiększonym składzie pięciu sędziów:

                           M. Vilaras, prezes izby, E. Martins Ribeiro, F. Dehousse, D. Šváby i K. Jürimäe, sędziowie;

                  Piąta izba w składzie trzech sędziów:

                           M. Vilaras, prezes izby

                                       a)

                                       E. Martins Ribeiro i K. Jürimäe, sędziowie;

                                       b)

                                       F. Dehousse i D. Šváby, sędziowie.

         W pierwszej izbie w powiększonym składzie pięciu sędziów sędziami zasiadającymi wraz z prezesem izby aby utworzyć skład pięciu sędziów będą trzej sędziowie zasiadający w składzie, przed którym rozpoczęło się rozpoznanie sprawy, oraz sędzia z innego składu, który będzie wyznaczany na zmianę, zgodnie z porządkiem przewidzianym w artykule 6 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji.
   W trzeciej izbie w powiększonym składzie pięciu sędziów sędziami zasiadającymi wraz z prezesem izby aby utworzyć skład pięciu sędziów będą:

               —

               jeśli rozpoznanie sprawy zaczęło się przed składem wymienionym w pkt a), trzej sędziowie zasiadający w tym składzie i dwaj sędziowie ze składu b);

               —

               jeśli rozpoznanie sprawy zaczęło się przed składem wymienionym w pkt b), trzej sędziowie zasiadający w tym składzie i dwaj sędziowie ze składu a) wyznaczani na zmianę.

         W trzeciej izbie w składzie trzech sędziów prezes izby będzie zasiadać albo z sędziami wymienionymi w pkt b) albo z dwoma spośród trzech sędziów wymienionych w pkt a), w zależności od tego, do jakiego składu należeć będzie sędzia sprawozdawca. Aby utworzyć skład trzech sędziów składu a), sędzia nie zasiadający w składzie wyznaczany będzie na zmianę spośród trzech sędziów z tego składu.
   W drugiej, czwartej i piątej izbie w składzie trzech sędziów prezes izby zasiadać będzie albo z sędziami wymienionymi w pkt a) albo z sędziami wymienionymi w pkt b), w zależności od tego, do którego składu należeć będzie sędzia sprawozdawca.
   W sprawach, w których sprawozdawcą będzie prezes izby, będzie on zasiadać z sędziami z obu składów na zmianę, według kolejności wpływu spraw, z zastrzeżeniem spraw połączonych.
   Kryteria przydziału spraw izbom
   W dniu 15 stycznia 2007 r., na podstawie art. 12 regulaminu, Sąd ustalił następujące kryteria przydziału spraw izbom na okres rozpoczynający się w dniu 15 stycznia 2007 r., a kończący się w dniu 31 sierpnia 2007 r.:

               1.

               Sprawy przydzielane są z dniem wpływu skargi izbom w składzie trzech sędziów, z zastrzeżeniem późniejszego zastosowania art. 14 i 51 regulaminu.

               2.

               Sprawy rozdzielane są izbom na zmianę, zgodnie z kolejnością rejestracji spraw w sekretariacie, w ramach trzech niezależnych list ustalonych na podstawie kryterium rodzaju sprawy:

                           —

                           sprawy dotyczące stosowania zasad konkurencji obowiązujących przedsiębiorstwa, zasad dotyczących pomocy przyznawanej przez państwa i zasad dotyczących ochrony handlu;

                           —

                           sprawy dotyczące praw własności intelektualnej, o których mowa w art. 130 § 1 regulaminu;

                           —

                           wszystkie pozostałe sprawy.

                     W ramach tych list co piąty raz trzecia izba brana będzie pod uwagę dwa razy z rzędu.
               Prezes Sądu będzie mógł zmienić opisaną wyżej kolejność, aby uwzględnić przypadki spraw powiązanych lub by zapewnić równomierne obciążenie pracą.


title: Sprawa T-251/16 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 20 lipca 2016 r. – Dyrektor generalny OLAF-u/Komisja (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Prawo instytucjonalne — Decyzja o uchyleniu immunitetu jurysdykcyjnego dyrektora generalnego OLAF-u — Akt mogący podważyć niezależność dyrektora generalnego — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/28

         Postanowienie prezesa Sądu z dnia 20 lipca 2016 r. – Dyrektor generalny OLAF-u/Komisja
   (Sprawa T-251/16 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Prawo instytucjonalne - Decyzja o uchyleniu immunitetu jurysdykcyjnego dyrektora generalnego OLAF-u - Akt mogący podważyć niezależność dyrektora generalnego - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2016/C 326/50)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Dyrektor generalny Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (przedstawiciele: L. Jelínek, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów G.M. Robertiego i I. Peregę)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Banks, J.P. Keppenne i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 278 i 279 TFUE i mające na celu orzeczenie o zawieszeniu wykonania decyzji C(2016) 1449 final Komisji z dnia 2 marca 2016 r. dotyczącej wniosku o uchylenie immunitetu.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Postanowienie z dnia 6 czerwca 2016 r. wydane w sprawie T-251/16 R zostaje uchylone.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-145/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour de cassation (Belgia) z dnia 17 marca 2005 r. w sprawie Levi Strauss & C° przeciwko Casucci Spa

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour de cassation (Belgia) z dnia 17 marca 2005 r. w sprawie Levi Strauss & Co przeciwko Casucci Spa
   (Sprawa C-145/05)
   (2005/C 132/31)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 31 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour de cassation (Belgia) z dnia 17 marca 2005 r. w sprawie Levi Strauss & Co przeciwko Casucci Spa.
   Cour de cassation (Belgia) zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy dla określenia zakresu ochrony znaku towarowego uzyskanego zgodnie z prawem w związku z jego mocą odróżniającą, przewidzianego w art. 5 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (1), sąd powinien uwzględnić sposób postrzegania go przez dany krąg odbiorców w chwili rozpoczęcia używania podobnego znaku towarowego lub oznaczenia, któremu zarzuca się, że narusza on prawo do znaku towarowego?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej, czy sąd może uwzględnić postrzeganie przez dany krąg odbiorców w jakimkolwiek momencie w okresie, który następuje po rozpoczęciu używania znaku lub oznaczenia, któremu zarzuca się naruszenie prawa do znaku? W szczególności, czy może on uwzględnić sposób postrzegania znaku przez dany krąg odbiorców w chwili orzekania?

               3)

               Jeżeli, poprzez zastosowanie kryteriów określonych w pkt 1 sąd stwierdza naruszenie prawa do znaku towarowego, czy jest uzasadnione, co do zasady, nakazanie zaprzestania używania oznaczenia stanowiącego naruszenie?

               4)

               Czy rozstrzygnięcie byłoby odmienne, jeżeli znak towarowy powoda utracił moc odróżniającą w całości lub w części po rozpoczęciu używania stanowiącego naruszenie, ale jedynie w przypadku, gdy utrata ta wynika w całości lub w części z działania lub zaniedbania uprawnionego z tego znaku?

      (1)  Dz.U. L 40 z 11.2.1989, str. 1


title: Sprawa C-308/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgerichts Frankfurt am Main w dniu 20 czerwca 2011 r. — Chemische Fabrik Kreussler & Co. GmbH przeciwko John O. Butler GmbH

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgerichts Frankfurt am Main w dniu 20 czerwca 2011 r. — Chemische Fabrik Kreussler & Co. GmbH przeciwko John O. Butler GmbH
   (Sprawa C-308/11)
   2011/C 282/02
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht Frankfurt am Main

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Chemische Fabrik Kreussler & Co. GmbH

      Strona pozwana: John O. Butler GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dla celów zdefiniowania pojęcia „działanie farmakologiczne” zawartego w art. 1 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/83/WE (1) zmienionej dyrektywą 2004/27/WE (2) można się posłużyć opracowanymi pod przewodnictwem Komisji Europejskiej wytycznymi w sprawie rozgraniczenia produktów leczniczych i wyrobów medycznych „Medical Devices: Guidance document”, zgodnie z którymi konieczne jest współdziałanie pomiędzy molekułami danej substancji a składnikiem komórkowym, określanym zwykle jako receptor, co skutkuje bezpośrednią reakcją albo blokuje reakcję innego agonisty?

               2)

               Jeśli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: czy pojęcie działania farmakologicznego wymaga, by doszło do współdziałania pomiędzy molekułami danej substancji a składnikami komórkowymi osoby stosującej substancję, czy też wystarczające jest współdziałanie danej substancji ze składnikiem komórkowym niestanowiącym części ludzkiego ciała?

               3)

               Jeśli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź przecząca, lub żadna z dwóch definicji wskazanych w pytaniu drugim nie jest właściwa: jaką inną definicją należy się posłużyć?

      (1)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, Dz.U. L 311, s. 67.

      (2)  Dyrektywa 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniająca dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, Dz.U. L 136, s. 34.


title: Sprawa T-405/12: Skarga wniesiona w dniu 10 września 2012 r. — FH (*) przeciwko Komisji

text:
                  27.10.2012

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 331/32

         Skarga wniesiona w dniu 10 września 2012 r. —  FH (*1) przeciwko Komisji
         (Sprawa T-405/12)
         (2012/C 331/61)
         Język postępowania: francuski

            Strony

            Strona skarżąca: FH (*1) (przedstawiciele: adwokaci É. Boigelot i R. Murru)

            Strona pozwana: Komisja Europejska

            Żądania

         Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                     —

                     uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

                     —

                     w związku z powyższym,

                                 —

                                 przed wydaniem orzeczenia, tytułem środków dowodowych, nakazanie przedstawienia umowy ramowej DI/06350-00, która została jakoby zawarta między Komisją a spółką Intrasoft;

                                 —

                                 stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 10 lipca 2012 r. oraz w konsekwencji sprostowania z dnia 11 lipca 2012 r.;

                                 —

                                 nakazanie Komisji Europejskiej naprawienia szkody poniesionej przez stronę skarżącą, której wartość wycenia się na ogólną kwotę 12 500 EUR, z zastrzeżeniem możliwości jej podwyższenia w toku postępowania;

                                 —

                                 w każdym razie, obciążenie pozwanej całością kosztów, zgodnie z art. 87 regulaminu postępowania przed Sądem Unii.

            Zarzuty i główne argumenty

         Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                     1)

                     Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady obowiązku uzasadnienia, uzasadnionych oczekiwań i prawa do obrony, ponieważ skarżący został ustnie poinformowany o spornej decyzji w sprawie odebrania mu ze skutkiem natychmiastowym przepustek do budynków Komisji, która to decyzja znajduje się wyłącznie w protokole z wysłuchania skarżącego przez służby ds. zasobów ludzkich i ochrony Komisji. Skarżący podnosi, że sporna decyzja nie podaje, co skłoniło Komisję do podjęcia takiej decyzji, oraz że podstawa prawna decyzji została skarżącemu podana w sprostowaniu, po tym, jak decyzja wywarła skutki.

                     2)

                     Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady domniemania niewinności, ponieważ wydaje się, że zaskarżona decyzja opiera się jedynie na fakcie, że skarżący był przesłuchiwany przez belgijską policję w ramach dochodzenia, które dotyczy nie jego, lecz jednego z jego przyjaciół z dzieciństwa, z którym odbywał on od czasu do czasu rozmowy telefoniczne.

                     3)

                     Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności, ponieważ Komisja zakazała skarżącemu wstępu do budynków Komisji, mimo że nie postawiono mu żadnych zarzutów i nie dotyczy go omawiane śledztwo policji.

            (*1)  Informacje usunięto lub zastąpiono w ramach ochrony danych osobowych i/lub poufności.


title: Sprawa T-402/15: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2015 – Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/57

         Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2015 – Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-402/15)
   (2015/C 311/62)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 11 maja 2015 r. (notyfikowanej jako dokument nr C (2015) 3228) dotyczącej odmowy wniesienia wkładu finansowego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na rzecz dużego projektu „Europejskie centrum usług wspólnych – inteligentne systemy logistyczne”, stanowiącego część programu operacyjnego „Innowacyjna Gospodarka”, objętego pomocą strukturalną w ramach celu Konwergencja w Polsce,

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 41 ust. 1 w zw. z art. 56 ust. 3 i 60 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 oraz zasady lojalnej współpracy poprzez dokonanie oceny projektu w sposób wykraczający poza kryteria wyboru, ustalone przez Komitet Monitorujący, pomimo że kryteria te nie były kwestionowane przez Komisję na etapie ich ustalania, a także zarzut naruszenia art. 41 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 poprzez rażące przekroczenie terminu oceny projektu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący błędnej wykładni warunków przyznania współfinansowania ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego („EFRR”) poprzez przyjęcie, że współfinansowane mogą być wyłącznie inwestycje o największym potencjale rozprzestrzeniania się (dyfuzji) innowacji oraz zarzut błędnej oceny projektu poprzez przyjęcie, że nie zapewnia on zgodności z programem operacyjnym „Innowacyjna Gospodarka” ze względu na brak innowacyjności.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący błędnej wykładni warunków przyznania współfinansowania ze środków EFRR poprzez przyjęcie, że współfinansowane mogą być wyłącznie inwestycje tworzące miejsca pracy wymagające wysokich kwalifikacji oraz zarzut błędnej oceny projektu poprzez przyjęcie, że nie tworzy on miejsc pracy wymagających wysokich kwalifikacji.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący błędnej oceny projektu poprzez przyjęcie, że nie zapewnia on realizacji celów programu operacyjnego „Innowacyjna Gospodarka” ze względu na brak wartości dodanej oraz brak efektu zachęty.


title: Sprawa F-64/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 8 lipca 2010 r. — Bergström przeciwko Komisji (Służba publiczna — Powołanie — Członkowie personelu tymczasowego powołani na urzędników — Kandydaci wpisani na listę rezerwy przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego — Przepisy przejściowe dotyczące zaszeregowania do grupy przy zatrudnieniu — Zaszeregowanie do grupy na podstawie nowych mniej korzystnych przepisów — Artykuł 5 ust. 4 i art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/55

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 8 lipca 2010 r. — Bergström przeciwko Komisji
   (Sprawa F-64/06) (1)

   (Służba publiczna - Powołanie - Członkowie personelu tymczasowego powołani na urzędników - Kandydaci wpisani na listę rezerwy przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego - Przepisy przejściowe dotyczące zaszeregowania do grupy przy zatrudnieniu - Zaszeregowanie do grupy na podstawie nowych mniej korzystnych przepisów - Artykuł 5 ust. 4 i art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego)
   2010/C 234/99
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ragnar Bergström (Linkebeek, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci T. Bontinck i J. Feld, następnie adwokaci T. Bontinck i S. Woog)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i H. Krämer, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Arpio Santacruz i I. Šulce, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 10 sierpnia 2005 r., w której skarżący, członek personelu tymczasowego i laureat konkursu otwartego COM/A/3/02, został powołany na urzędnika i zaszeregowany do grupy A*6, stopień 2, na podstawie przepisów załącznika XIII do regulaminu pracowniczego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda strona pokrywa swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 165 z 15.7.2006, s. 36.


title: Sprawa C-462/15: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 28 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – Verners Pudāns/Valsts ieņēmumu dienests [Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Wspólna polityka rolna — Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 — Systemy wsparcia bezpośredniego — Artykuł 29 ust. 1 — Obowiązek przekazywania płatności w całości beneficjentom — Podatek dochodowy]

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/7

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 28 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – Verners Pudāns/Valsts ieņēmumu dienests
   (Sprawa C-462/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Wspólna polityka rolna - Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 - Systemy wsparcia bezpośredniego - Artykuł 29 ust. 1 - Obowiązek przekazywania płatności w całości beneficjentom - Podatek dochodowy])
   (2016/C 279/11)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca w pierwszej instancji: Verners Pudāns

      Strona pozwana w pierwszej instancji: Valsts ieņēmumu dienests

      Sentencja

   Artykuł 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on obowiązywaniu przepisów krajowych takich jak będące przedmiotem postępowania głównego, które obejmują podatkiem dochodowym płatności przekazywane w ramach systemów wsparcia wymienionych w załączniku I do tego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 381 z 16.11.2015.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie C-31/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywy 2002/19/WE, 2002/20/WE i 2002/21/WE — Sieć i usługi — Łączność elektroniczna — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/11

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 14 lipca 2005 r.
   w sprawie C-31/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywy 2002/19/WE, 2002/20/WE i 2002/21/WE - Sieć i usługi - Łączność elektroniczna - Brak transpozycji w przepisanym terminie)
   (2005/C 271/20)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-31/05, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M. Shotter) przeciwko Republice Francuskiej (pełnomocnicy: G. de Bergues i S. Ramet), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 28 stycznia 2005 r., Trybunał (piąta izba) w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, P. Kūris (sprawozdawca) i G. Arestis, sędziowie; rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 14 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektyw 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie), 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) i 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tych dyrektyw.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 02.04.2005


title: Sprawa T-175/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 czerwca 2008 r. — Coca-Cola przeciwko OHIM — San Polo (MEZZOPANE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego MEZZOPANE — Wcześniejsze słowne znaki towarowe MEZZO i MEZZOMIX — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd)

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/21

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 czerwca 2008 r. — Coca-Cola przeciwko OHIM — San Polo (MEZZOPANE)
   (Sprawa T-175/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego MEZZOPANE - Wcześniejsze słowne znaki towarowe MEZZO i MEZZOMIX - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd)
   (2008/C 197/35)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: The Coca-Cola Company (Atlanta, Georgia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci E. Armijo Chávarri i A. Castán Pérez-Gómez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: O. Montalto i L. Rampini, pełnomocnicy)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: San Polo Srl (Montalcino, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Casucci i F. Luciani)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 kwietnia 2006 r. (sprawa R 99/2005-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między The Coca-Cola Company a San Polo Srl.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               The Coca-Cola Company zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa T-363/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 września 2008 r. — Honda Motor Europe przeciwko OHIM — Seat (MAGIC SEAT) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MAGIC SEAT — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy SEAT — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94)

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/24

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 września 2008 r. — Honda Motor Europe przeciwko OHIM — Seat (MAGIC SEAT)
   (Sprawa T-363/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MAGIC SEAT - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy SEAT - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94)
   (2008/C 272/45)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Honda Motor Europe Ltd (Slough, Berkshire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, i N. Cordell, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: S. Laitinen i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również, interwenient przed Sądem: Seat, SA (Barcelona, Hiszpania)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 września 2006 r. (sprawa R 960/2005-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Seat, SA a Honda Motor Europe Ltd
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Honda Motor Europe Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  19 stycznia 2006 r.  w sprawie C-330/03 Colegio de Ingenieros de Caminos, Canales y Puertos przeciwko Administración del Estado (wniosek Tribunal Supremo o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Swobodny przepływ pracowników — Uznawanie dyplomów — Dyrektywa 89/48/EWG — Zawód inżyniera — Częściowe i ograniczone uznawanie kwalifikacji zawodowych — Artykuł 39 WE i art. 43 WE)

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 19 stycznia 2006 r.
   w sprawie C-330/03 Colegio de Ingenieros de Caminos, Canales y Puertos przeciwko Administración del Estado (1) (wniosek Tribunal Supremo o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Swobodny przepływ pracowników - Uznawanie dyplomów - Dyrektywa 89/48/EWG - Zawód inżyniera - Częściowe i ograniczone uznawanie kwalifikacji zawodowych - Artykuł 39 WE i art. 43 WE)
   (2006/C 60/04)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-330/03 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) postanowieniem z dnia 21 lipca 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 29 lipca 2003 r., w postępowaniu Colegio de Ingenieros de Caminos, Canales y Puertos przeciwko Administración del Estado, przy udziale: Giuliano Mauro Imo, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Schiemann, N. Colneric, E. Juhász i E. Levits (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 19 stycznia 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Dyrektywa Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata nie stoi na przeszkodzie temu, by władze Państwa Członkowskiego, do których posiadacz dyplomu uzyskanego w innym Państwie Członkowskim złożył wniosek o zezwolenie na podjęcie zawodu regulowanego w tym Państwie Członkowskim uwzględniły jego wniosek częściowo, jeśli posiadacz dyplomu o to właśnie zabiega, ograniczając zakres zezwolenia do tych działalności, do których podjęcia dyplom ten uprawnia w Państwie Członkowskim, w którym został uzyskany.

               2.

               Artykuł 39 WE i art. 43 WE nie stoją na przeszkodzie temu, by Państwo Członkowskie nie mogło przyznawać częściowego dostępu do zawodu, jeśli braki w wykształceniu zainteresowanego w porównaniu z wykształceniem wymaganym w przyjmującym Państwie Członkowskim mogą być faktycznie zniesione poprzez zastosowanie środków wyrównawczych przewidzianych w art. 4 ust. 1 dyrektywy 89/48. Natomiast art. 39 WE i art. 43 WE stoją na przeszkodzie temu, by Państwo Członkowskie nie przyznawało takiego częściowego dostępu, jeśli wnosi o to zainteresowany i gdy różnice pomiędzy dziedzinami działalności są tak poważne, że w rzeczywistości należałoby przebyć pełny cykl kształcenia, chyba, że odmowa takiego częściowego dostępu jest uzasadniona bezwzględnymi wymogami interesu ogólnego, właściwymi do zagwarantowania realizacji zamierzonego celu i niewykraczającymi ponad to, co jest niezbędne do jego osiągnięcia.

      (1)  Dz.U. C 226 z 20.9.2003 r.


title: Sprawa F-5/10: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2010 r. — Clarke przeciwko OHIM

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/54

         Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2010 r. — Clarke przeciwko OHIM
   (Sprawa F-5/10)
   2010/C 63/96
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Nicole Clarke (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: H. Tettenborn, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Przedmiot i opis sporu

   Z jednej strony stwierdzenie nieważności zawartej w umowie skarżącej klauzuli przewidującej automatyczne rozwiązanie umowy o pracę w przypadku nieumieszczenia jej nazwiska na liście rezerwowej sporządzonej w wyniku zewnętrznego konkursu zorganizowanego na potrzeby OHIM. Z drugiej strony stwierdzenie, że konkurs OHIM/AD/01/07, OHIM/AD/02/07, OHIM/AST/01/07 i OHIM/AST/02/07 nie wywołuje żadnych skutków w zakresie jej umowy o pracę. Ponadto zasądzenie od OHIM odszkodowania i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie decyzji zawartych w piśmie OHIM z dnia 12 marca 2009 r., zgodnie z którym stosunek pracy skarżącej zostaje rozwiązany z zachowaniem ośmiomiesięcznego okresu wypowiedzenia począwszy od dnia 16 marca 2009 r., i stwierdzenie dalszego istnienia stosunku pracy skarżącej. W zakresie, w jakim Sąd uzna to za stosowne, skarżąca wnosi o uchylenie uważanych przez skarżącą za niesamodzielne decyzji zawartych w pismach OHIM z dnia 3 sierpnia 2009 r. (ustalenie trzymiesięcznego terminu) i z dnia 9 października 2009 r. (oddalenie zażalenia);

               —

               uchylenie lub stwierdzenie nieważności klauzuli rozwiązującej zawartej w art. 5 umowy o pracę skarżącej z OHIM, a posiłkowo

                           —

                           oświadczenie, że również w przyszłości rozwiązanie umowy o pracę skarżącej nie może opierać się na klauzuli rozwiązującej zawartej w jej umowie;

                           —

                           stwierdzenie, że w każdym razie wymienione w piśmie OHIM z dnia 12 marca 2009 r. postępowania konkursowe nie były w stanie wywołać negatywnych skutków klauzuli rozwiązującej;

               —

               zasądzenie od OHIM zadośćuczynienia za doznaną przez skarżącą w wyniku wskazanej w żądaniu pierwszym decyzji krzywdę w stosownej wysokości określonej przez Sąd;

               —

               na wypadek gdyby z uwagi na bezprawne działanie OHIM w chwili wydania orzeczenia przez Sąd skarżąca nie świadczyła już rzeczywiście pracy, mimo dalszego istnienia stosunku pracy, lub gdyby OHIM wypłacił już na rzecz skarżącej zaległe należności:

                           —

                           zasądzenie od OHIM na rzecz skarżącej — przy jednoczesnym nakazaniu OHIM dalszego zatrudniania skarżącej jako członka personelu i przywrócenia jej do pracy — odszkodowania za doznaną przez nią szkodę, w szczególności przez zapłatę wszystkich ewentualnie zaległych kwot i zwrot wszystkich pozostałych wydatków powstałych po stronie skarżącej w wyniku bezprawnego działania OHIM (po potrąceniu zasiłku dla bezrobotnych);

                           —

                           posiłkowo na wypadek gdyby z prawnych lub faktycznych względów zaistniałych w rozpatrywanym przypadku przywrócenie skarżącej do pracy lub dalsze jej zatrudnienie na dotychczasowych warunkach nie było możliwe — zasądzenie od OHIM na rzecz skarżącej odszkodowania za szkodę powstałą w wyniku niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę w wysokości wynoszącej różnicę między rzeczywiście osiąganym dochodem a dochodem, którego skarżąca mogła się spodziewać, gdyby umowa obowiązywała dalej, z uwzględnieniem świadczeń na rzecz ubezpieczenia emerytalnego i innych szczególnych roszczeń;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.


title: Sprawa C-9/10: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2010 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/34

         Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2010 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa C-9/10)
   2010/C 80/57
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (Przedstawiciele: N. Korogiannakis i M. Dermitzakis, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji OPOCE w sprawie odrzucenia oferty skarżącej, złożonej w przetargu otwartym AO 10224 na „Publikacje elektroniczne” (1), część 2, doręczonej skarżącej pismem z dnia 29 października 2009 r. oraz dalszych związanych z nią decyzji OPOCE, w tym decyzji o udzieleniu zamówienia wybranym wykonawcom;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji OPOCE o udzieleniu zamówień Siveco/Intrasoft i Engineering/Intrasofitn w ramach wymienionego wyżej przetargu, cześć 3, doręczonej skarżącej pismem z dnia 29 października 2009 r., w razie gdyby jedno przedsiębiorstwo było powiązane, bezpośrednio lub pośrednio, z obydwiema umowami ramowymi;

               —

               Zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącej odszkodowania z tytułu szkody poniesionej w związku z powyższym przetargiem, w kwocie 260 760 EUR;

               —

               Nakazanie pozwanej pokrycia kosztów postępowania i innych wydatków skarżącej poniesionych w związku z niniejszą skargą nawet w przypadku oddalenia niniejszej skargi.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie skarżąca żąda stwierdzenia nieważności wydanej przez pozwaną decyzji o odrzuceniu oferty skarżącej, złożonej w ramach przetargu otwartego na usługi publikacji elektronicznych (AO 10224) (część 2) oraz o udzieleniu zamówienia wybranemu wykonawcy (części 2 i 3). Skarżąca żąda również odszkodowania za poniesione w związku z przetargiem szkody.
   Na poparcie swoich żądań skarżąca podnosi dwa zarzuty.
   Po pierwsze, skarżąca podnosi, że pozwana popełniła liczne i oczywiste błędy w ocenie i że odmówiła podania skarżącej wystarczającego uzasadnienia lub wytłumaczenia, z naruszeniem rozporządzenia finansowego (2) i przepisów wykonawczych do niego oraz dyrektywy 2004/18/WC (3) i art. 253 WE.
   Po drugie, skarżąca utrzymuje, że pozwana popełniła oczywiste błędy w ocenie i nie podała uzasadnienia w odniesieniu do oferty skarżącej, ponieważ negatywne opinie wyrażone przez komisję przetargową były niejasne, błędne, niczym nie poparte i bezzasadne.

      (1)  Dz.U. 2009/S 109-156511

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot (Dz.U. 2002 L 248, s. 1).

      (3)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. 2004 L 134, s. 114).


title: Sprawa C-374/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesgerichtshof (Niemcy) z dnia  21 lipca 2005 r.  w sprawie Gintec International Import-Export GmbH przeciwko Verband Sozialer Wettbewerb e.V.

text:
               10.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesgerichtshof (Niemcy) z dnia 21 lipca 2005 r. w sprawie Gintec International Import-Export GmbH przeciwko Verband Sozialer Wettbewerb e.V.
   (Sprawa C-374/05)
   (2005/C 315/21)
   język postępowania: niemiecki
   W dniu 21 lipca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesgerichtshof (Niemcy) z dnia 12 października 2005 r. w sprawie Gintec International Import-Export GmbH przeciwko Verband Sozialer Wettbewerb e.V.
   Bundesgerichtshof (Niemcy) zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy przepisy dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (1) w wersji nadanej dyrektywą 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. (2), dotyczące powoływania się na oświadczenia osób trzecich niebędących specjalistami w danej dziedzinie oraz reklamy związanej z losowaniem nagród określają nie tylko minimalne granice zakazu reklamy produktów leczniczych adresowanej do ogółu społeczeństwa, lecz również jej granice maksymalne?

               2)

               W przypadku, gdyby odpowiedź na pierwsze pytanie była twierdząca:

                           a)

                           Jeżeli reklamodawca podaje wyniki ankiety przeprowadzonej wśród osób trzecich niebędących specjalistami w tej dziedzinie, wykazujące ogólnie pozytywną ocenę reklamowanego produktu leczniczego, nie wskazując do jakich wskazań terapeutycznych się ona odnosi, to czy ma tu miejsce nieodpowiednie lub wprowadzające w błąd odniesienie do „właściwości uzdrawiających” w rozumieniu art. 90 lit. j) dyrektywy 2001/83/WE?

                           b)

                           Czy brak wyraźnego zakazu reklamy związanej z losowaniem nagród w dyrektywie 2001/83/WE oznacza, że jest ona zasadniczo dozwolona, czy też art. 87 ust. 3 tej dyrektywy zawiera klauzulę generalną, stanowiącą podstawę do wydania przepisu zakazującego internetowej reklamy związanej z comiesięcznym losowaniem nagród o nieznacznej wartości?

               3)

               Czy odpowiedzi na powyższe pytania stosują się analogiczne do dyrektywy Rady 92/28/EWG z dnia 31 marca 1992 r. w sprawie reklamowania produktów leczniczych przeznaczonych dla ludzi (3)?

      (1)  Dz.U. L 311, str. 67

      (2)  Dz.U. L 136, str. 34

      (3)  Dz.U. L 113, str. 13


title: Sprawa T-300/05: Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2005 r.– Republika Cypru przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/19

         Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2005 r.– Republika Cypru przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-300/05)
   (2005/C 271/38)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Cypru [Przedstawiciel: Petros Kliridis]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 651/2005 (1)

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zaskarżone rozporządzenie zmienia rozporządzenie nr 60/2004 (2) ustanawiające środki przejściowe w sektorze cukru w następstwie przystąpienia nowych Państw Członkowskich. Skarżąca wnosi o stwierdzenie jego nieważności powołując się w pierwszej kolejności na brak kompetencji Komisji do jego wydania. W szczególności skarżąca utrzymuje, że na mocy art. 41 Aktu o Przystąpieniu z 2003 r. Komisja jest upoważniona do przyjmowania środków przejściowych, które są niezbędne do ułatwienia przejścia z istniejącego w nowych Państwach Członkowskich systemu na system wynikający z zastosowania wspólnej polityki rolnej. Jednak, zdaniem skarżącej, Komisja nie wykazała, że przyjęte środki tego rodzaju były niezbędne, a zatem nie miała kompetencji do ich przyjęcia. Ponadto skarżąca podnosi, że art. 41 należy dokładnie tak rozumieć, że dopuszcza jedynie przyjęcie środków, które są korzystne dla nowych Państw Członkowskich. Jednak zdaniem skarżącej środki przyjęte w nowym rozporządzeniu nie są korzystne dla nowych Państw Członkowskich, lecz przeciwnie — są dla nich ciężarem.
   W podobnym kontekście skarżąca powołuje się na niewystarczające uzasadnienie, ponieważ nie wyjaśniono w dostateczny sposób, jakie powody doprowadziły do przyjęcia omawianego rozporządzenia. Oprócz tego skarżąca podnosi, że została naruszona zasada proporcjonalności, ponieważ, w jej opinii, Komisja nie wykazała, że w ogóle było niezbędne przyjęcie jakichkolwiek środków, podczas gdy Komisja mogła w każdym razie przyjąć inne środki, aby uniknąć powstania nadwyżek cukru w nowych Państwach Członkowskich bez potrzeby przyjmowania takich środków, jakie zawiera wspomniane rozporządzenie.
   Skarżąca twierdzi ponadto, iż rozporządzenie narusza została zasadę niedziałania prawa wstecz, ponieważ nakłada obowiązki w zakresie ilości cukru zgromadzonych przed jego wejściem w życie.
   Wreszcie Skarżąca zarzuca Komisji naruszenie zasady równego traktowania oraz zakazu niedyskryminacji, ponieważ, jak utrzymuje, omawiane rozporządzenie przewiduje zróżnicowane traktowanie przedsiębiorstw z nowych Państw Członkowskich i ze starych Państw Członkowskich, jeśli chodzi o konsekwencje wynikające z analogicznej, jeśli nie z identycznej sytuacji.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 651 z dnia 28 kwietnia 2005 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 60/2004 ustanawiające środki przejściowe w sektorze cukru w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, Dz.U. L 108 z 29.4.2005, str. 3

      (2)  Dz.U. L 9, str. 8.


title: Sprawa C-395/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 19 sierpnia 2014 r. – Vodafone GmbH przeciwko Bundesrepublik Deutschland

text:
               20.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 19 sierpnia 2014 r. – Vodafone GmbH przeciwko Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-395/14)
   2014/C 372/15
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę rewizyjną: Vodafone GmbH

      Druga strona postępowania: Bundesrepublik Deutschland

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 7 ust. 3 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej(dyrektywy ramowej) (1) należy interpretować w ten sposób, iż krajowy organ regulacyjny – który zobowiązał operatora mającego znaczącą pozycję rynkową do świadczenia usług zakańczania połączeń w sieciach telefonii komórkowej i w odniesieniu do pobieranych za nie opłat ustanowił wobec tego operatora obowiązek uzyskania zezwolenia zgodnie z postępowaniem przewidzianym w wyżej wymienionej dyrektywie – jest zobowiązany do ponownego przeprowadzania postępowania przewidzianego w art. 7 ust. 3 dyrektywy 2002/21/WE przed wydaniem każdego zezwolenia na pobieranie konkretnie zaproponowanych opłat?

      (1)  Dz.U. L 108, s. 33.


title: Sprawa C-165/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 3 kwietnia 2017 r. – Morgan Stanley & Co International plc/Ministre de l’Économie et des Finances

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 3 kwietnia 2017 r. – Morgan Stanley & Co International plc/Ministre de l’Économie et des Finances
   (Sprawa C-165/17)
   (2017/C 213/26)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Morgan Stanley & Co International plc

      Strona pozwana: Ministre de l’Économie et des Finances

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w sytuacji, w której koszty poniesione przez oddział założony w pierwszym państwie członkowskim są przeznaczone wyłącznie do realizacji transakcji zakładu głównego spółki w innym państwie członkowskim, przepisy art. 17 ust. 2, 3 i 5 oraz art. 19 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (1), powtórzone w art. 168, 169 i 173–175 dyrektywy 2006/112/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że oznaczają one, iż państwo członkowskie oddziału stosuje do tych kosztów proporcję podlegającą odliczeniu właściwą dla oddziału, ustaloną na podstawie transakcji dokonanych przez oddział w państwie jego rejestracji i zasad mających zastosowanie w tym państwie członkowskim, czy proporcję podlegającą odliczeniu właściwą dla zakładu głównego, czy też szczególną proporcję podlegającą odliczeniu łączącą zasady obowiązujące w państwach członkowskich rejestracji oddziału i zakładu głównego, w szczególności z uwzględnieniem ewentualnego istnienia systemu wyboru opodatkowania transakcji podatkiem od wartości dodanej?

               2)

               Jakie zasady należy stosować w szczególnej sytuacji, w której koszty poniesione przez oddział zostały wykorzystane jednocześnie do realizacji przez ów oddział transakcji w państwie jego rejestracji i do realizacji transakcji zakładu głównego spółki, w szczególności w świetle pojęcia kosztów ogólnych i proporcji podlegającej odliczeniu?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. 1977, L 145, s. 1).

      (2)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa F-51/13: Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2013 r. — ZZ i in. przeciwko EFI

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/26

         Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2013 r. — ZZ i in. przeciwko EFI
   (Sprawa F-51/13)
   (2013/C 226/35)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Europejski Fundusz Inwestycyjny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji zawartych w rozliczeniach wynagrodzenia za miesiąc luty 2013 r., określających coroczną waloryzację wynagrodzeń na poziomie 1,8 % za rok 2013 oraz stwierdzenie nieważności późniejszych rozliczeń wynagrodzeń. Związane z pierwszym żądaniem, żądanie zasądzenia od instytucji zapłaty odszkodowania i zadośćuczynienia za podniesione przez skarżących szkody i doznane przez nich krzywdy.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w rozliczeniach wynagrodzenia skarżących za miesiąc luty 2013 r., określającej coroczną waloryzację wynagrodzeń na poziomie 1,8 % za rok 2013, i, w związku z tym, stwierdzenie nieważności podobnych decyzji zawartych w późniejszych rozliczeniach wynagrodzenia;

               —

               zasądzenie od pozwanego zapłaty tytułem naprawienia szkody (i) niewypłaconej kwoty wynagrodzenia, odpowiadającej wynikowi zastosowania corocznej waloryzacji za rok 2013, bądź podwyżki wynagrodzenia w wysokości 1,8 % za okres od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.; (ii) niewypłaconej kwoty wynagrodzenia będącej konsekwencją zastosowania corocznej waloryzacji w wysokości 1,8 % za rok 2013 do kwot wynagrodzenia, które zostaną wypłacone począwszy od stycznia 2014 r.; (iii) odsetek za zwłokę od niewypłaconych kwot należnego wynagrodzenia do momentu całkowitego wypłacenia należnych kwot, przy czym stawkę odsetek za zwłokę należy obliczyć w oparciu o stawkę odsetek stosowanych przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, obowiązujących w odnośnym okresie, podwyższonych o trzy punkty i (iv) odszkodowania z tytułu utraty siły nabywczej;

               —

               zasądzenie od pozwanego kwoty 1 000 EUR na rzecz każdego ze skarżących tytułem zadośćuczynienia doznanej przez nich krzywdzie;

               —

               obciążenie EFI kosztami postępowania.


title: Sprawa C-535/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 października 2009 r. w sprawie T-324/05 Republika Estońska przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 18 grudnia 2009 r. przez Republikę Estońską

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/28

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 października 2009 r. w sprawie T-324/05 Republika Estońska przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 18 grudnia 2009 r. przez Republikę Estońską
   (Sprawa C-535/09 P)
   2010/C 63/46
   Język postępowania: estoński

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Republika Estońska (przedstawiciel: L. Uibo)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Łotewska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości zaskarżonego wyroku;

               —

               uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Estonia uważa, że należy uchylić wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (zwanego dalej „Sądem”) z następujących względów:

               1)

               Sąd wypaczył dowody i zastosował w niewłaściwy sposób zasadę kolegialności przewidzianą w art. 219 WE.

               2)

               Sąd dokonał błędnej wykładni aktu o przystąpieniu oraz rozporządzenia nr 60/2004 (1).

                           a)

                           Sąd dokonał błędnej wykładni art. 6 rozporządzenia nr 60/2004, uznając, iż pojęcie „zapasów” w nim zawarte obejmuje również zapasy domowe.

                                       —

                                       Sąd zbyt wąsko określił cel rozporządzenia nr 60/2004 i części 4 pkt 2 załącznika IV do aktu o przystąpieniu, uznając, że polega on na uniknięciu „wszelkich” zakłóceń.

                                       —

                                       Sąd dokonał błędnej wykładni art. 7 ust. 1 i art. 6 rozporządzenia nr 60/2004, nakładając na państwa członkowskie obowiązek wyeliminowania nadwyżek cukru, który nie ma podstawy prawnej.

                           b)

                           Sąd dokonał błędnej wykładni art. 6 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 60/2004, ponieważ niesłusznie ograniczył zakres stosowania tego aktu i wyłączył spod tego zakresu okoliczności, w których zapasy cukru są gromadzone w Estonii.

                                       —

                                       Sąd popełnił błąd przy ocenie dowodów i wypaczył je w ramach analizy przedstawionego przez Estonię argumentu, że gromadzenie zapasów domowych odgrywa istotną rolę w konsumpcji i kulturze estońskiej.

                                       —

                                       Sąd nie dokonał poprawnej oceny uzasadnionych oczekiwań Estonii wynikających z zapewnień udzielonych przez Komisję w toku negocjacji akcesyjnych.

                                       —

                                       Sąd nie ocenił w poprawny sposób wkładu Unii Europejskiej w gromadzenie zapasów.

               3)

               Sąd niesłusznie uznał, że Komisja nie naruszyła obowiązku uzasadnienia.

               4)

               Sąd niesłusznie uznał, że Komisja nie naruszyła zasady dobrej wiary.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 60/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiające środki przejściowe w sektorze cukru w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz.U. L 9, s. 8).


title: Sprawa C-449/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance d'Orléans (Francja) w dniu 12 sierpnia 2013 r. — CA Consumer Finance przeciwko Ingrid Bakkaus i in.

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance d'Orléans (Francja) w dniu 12 sierpnia 2013 r. — CA Consumer Finance przeciwko Ingrid Bakkaus i in.
   (Sprawa C-449/13)
   2013/C 313/20
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal d'instance d'Orléans.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: CA Consumer Finance.

      Strona pozwana: Ingrid Bakkaus, Charline Bonato z domu Savary, Florian Bonato.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki (1) należy interpretować w ten sposób, że do pożyczkodawcy należy przedstawienie dowodu na prawidłowe i pełne wykonanie ciążących na nim obowiązków w trakcie redagowania i wykonywania umowy kredytowej wynikających z prawa krajowego transponującego dyrektywę?

               2)

               Czy dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki sprzeciwia się temu, aby dowód prawidłowego i pełnego wykonanie obowiązków ciążących na pożyczkodawcy mógł zostać przedstawiony jedynie w drodze standardowego warunku znajdującego się w umowie kredytowej, dotyczącego uznania przez konsumenta wykonania przez kredytodawcę obowiązków, nie potwierdzonego przez żadne dokumenty sporządzone bądź to przez kredytodawcę, bądź to przez kredytobiorcę?

               3)

               Czy art. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby weryfikacja zdolności kredytowej konsumenta była dokonywana jedynie na podstawie informacji zadeklarowanych przez konsumenta, bez rzeczywistego sprawdzenia tych informacji za pomocą innych środków?

               4)

                           —

                           Czy art. 5 ust. 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki powinien być interpretowany w ten sposób, że kredytodawca nie może dostarczać konsumentowi adekwatnych wyjaśnień, jeżeli uprzednio nie zbadał jego sytuacji finansowej i jego potrzeb?

                           —

                           Czy art. 5 ust. 6 dyrektywy 2008/48/WE powinien być interpretowany w ten sposób, ze sprzeciwia się on temu, aby adekwatne wyjaśnienia udzielane konsumentowi wynikały jedynie z informacji umownych zawartych w umowie kredytowej bez sporządzania szczególnego dokumentu?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. L 133, s. 66)


title: Sprawa C-42/09: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 2 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/28

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 2 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-42/09) (1)

   2010/C 51/48

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa T-401/11 P: Wyrok Sądu z dnia 10 lipca 2014 r. – Missir Mamachi di Lusignano przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Odpowiedzialność pozaumowna — Szkoda na osobie poniesiona przez bliskich zmarłego urzędnika — Szkoda, jakiej urzędnik doznał przed swoją śmiercią — Podział kompetencji między Sądem a Sądem do spraw Służby Publicznej — Zasada zgodności pomiędzy wnioskiem o odszkodowanie i zadośćuczynienie a zażaleniem na decyzję odmowną w sprawie tego wniosku)

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/30

         Wyrok Sądu z dnia 10 lipca 2014 r. – Missir Mamachi di Lusignano przeciwko Komisji
   (Sprawa T-401/11 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Odpowiedzialność pozaumowna - Szkoda na osobie poniesiona przez bliskich zmarłego urzędnika - Szkoda, jakiej urzędnik doznał przed swoją śmiercią - Podział kompetencji między Sądem a Sądem do spraw Służby Publicznej - Zasada zgodności pomiędzy wnioskiem o odszkodowanie i zadośćuczynienie a zażaleniem na decyzję odmowną w sprawie tego wniosku))
   2014/C 292/36
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Livio Missir Mamachi di Lusignano, działający w imieniu własnym, jak również w charakterze ustawowego przedstawiciela spadkobierców Alessandra Missira Mamachiego di Lusignano, swojego syna, byłego urzędnika Komisji Europejskiej (Kerkhove Avelgem, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci F. Di Gianni, R. Antonini, G. Coppo i A. Scalini, a następnie adwokaci F. Di Gianni, G. Coppo i A. Scalini)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Martin, B. Eggers i L. Pignataro-Nolin, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 12 maja 2011 r. w sprawie F-50/09 Missir Mamachi di Lusignano przeciwko Komisji zmierzające do uchylenia tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 12 maja 2011 r. w sprawie F-50/09 Missir Mamachi di Lusignano przeciwko Komisji zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa F-50/09 zostaje przekazana Sądowi, tak aby sąd ten mógł ją rozpoznać jako sąd pierwszej instancji na podstawie art. 268 TFUE i 340 TFUE.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2014.


title: Sprawa F-11/11: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2011 r. — Bouillez i in. przeciwko Radzie

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/30

         Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2011 r. — Bouillez i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa F-11/11)
   2011/C 139/56
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Vincent Bouillez (Overijse, Belgia) i inni (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nieawansowaniu skarżących do wyższej grupy zaszeregowania w ramach postępowania w sprawie awansów za 2010 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 3 listopada 2010 r. o oddaleniu zażaleń skarżących;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżących do wyższej grupy zaszeregowania w ramach postępowania w sprawie awansów za 2010 r.

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.


title: Sprawa C-38/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 września 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 49 TFUE — Przepisy podatkowe — Przeniesienie domicylu podatkowego — Przeniesienie aktywów — Natychmiastowe opodatkowanie podatkiem wyjściowym)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 września 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-38/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 49 TFUE - Przepisy podatkowe - Przeniesienie domicylu podatkowego - Przeniesienie aktywów - Natychmiastowe opodatkowanie podatkiem wyjściowym)
   2012/C 355/02
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, G. Braga da Cruz i P. Guerra e Andrade, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes i J. Menezes Leitão, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciel: C. Vang, pełnomocnik), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: C. Blaschke i K. Petersen, pełnomocnicy), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: M. Muñoz Pérez i A. Rubio González, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i N. Rouam, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels i M. de Ree, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciel: J. Heliskoski, pełnomocnik), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk i S. Johannesson, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: S. Hathaway i A. Robinson, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 49 TFUE i art. 31 EOG — Przepisy podatkowe, na mocy których spółki rezygnujące z rezydencji podatkowej w Portugalii lub przenoszące aktywa do innego państwa mają obowiązek natychmiastowego uiszczenia podatku wyjściowego

      Sentencja

               1)

               Poprzez przyjęcie i utrzymanie w mocy art. 76 A i 76 B Código do Imposto sobre o Rendimento das Pessoas Colectivas (kodeksu podatku dochodowego od osób prawnych) — mających zastosowanie do przypadku przeniesienia przez portugalską spółkę siedziby statutowej i faktycznego zarządu do innego państwa członkowskiego lub do przypadku przeniesienia przez spółkę niebędącą rezydentem Portugalii części lub całości aktywów przydzielonych położonemu w Portugalii stałemu zakładowi z Portugalii do innego państwa członkowskiego — które przewidują natychmiastowe opodatkowanie cichych rezerw związanych z danymi aktywami, lecz nie przewidują go w odniesieniu do cichych rezerw wynikających z operacji czysto krajowych, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 49 TFUE.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawa C-103/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Reisch Montage AG przeciwko Kiesel Baumaschinen Handels GmbH (Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 6 pkt 1) — Kilku pozwanych — Powództwo wniesione w państwie członkowskim przeciwko upadłemu mającemu miejsce zamieszkania w tym państwie oraz współpozwanemu mającemu miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim — Niedopuszczalność powództwa przeciwko upadłemu — Jurysdykcja sądu, do którego wniesiono powództwo, w stosunku do współpozwanego)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/12

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Reisch Montage AG przeciwko Kiesel Baumaschinen Handels GmbH
   (Sprawa C-103/05) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 6 pkt 1) - Kilku pozwanych - Powództwo wniesione w państwie członkowskim przeciwko upadłemu mającemu miejsce zamieszkania w tym państwie oraz współpozwanemu mającemu miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim - Niedopuszczalność powództwa przeciwko upadłemu - Jurysdykcja sądu, do którego wniesiono powództwo, w stosunku do współpozwanego)
   (2006/C 224/21)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberster Gerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Reisch Montage AG

      Strona pozwana: Kiesel Baumaschinen Handels GmbH
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof — Wykładnia art. 6 pkt 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, str. 1) — Kilku pozwanych — Powództwo wniesione w państwie członkowskim przeciwko osobie mającej miejsce zamieszkania w tym państwie oraz współpozwanemu mającemu miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim — Niedopuszczalność powództwa przeciwko tej osobie z powodu upadłości — Jurysdykcja sądu, do którego wniesiono powództwo, w stosunku do współpozwanego
   Sentencja
   Artykuł 6 pkt 1 rozporządzenia Rady (WE) z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że w przypadku takim, jak w sprawie przed sądem krajowym, przepis ten może być powoływany w ramach powództwa wniesionego w państwie członkowskim przeciwko pozwanemu mającemu siedzibę lub miejsce zamieszkania w tym państwie oraz przeciwko współpozwanemu mającemu siedzibę lub miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, nawet gdy powództwo to od chwili jego wniesienia jest niedopuszczalne w stosunku do pierwszego pozwanego na mocy uregulowania krajowego

      (1)  Dz.U. C 132 z 28.05.2005


title: Sprawa T-136/13: Postanowienie Sądu z dnia 14 stycznia 2014 r. — Hanwha SolarOne i in. przeciwko Parlamentowi i in.

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/28

      Postanowienie Sądu z dnia 14 stycznia 2014 r. — Hanwha SolarOne i in. przeciwko Parlamentowi i in.
      (Sprawa T-136/13) (1)

      (2014/C 71/52)
      Język postępowania: angielski
      Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 123 z 27.4.2013.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  19 stycznia 2006 r.  w sprawie C-547/03 P Asian Institute of Technology (AIT) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Program Asia-Invest — Wezwanie do składania propozycji — Umowa — Artykuł 111 regulaminu Sądu — Oczywista niedopuszczalność — Brak interesu prawnego — Artykuł 64 regulaminu Sądu — Środki organizacji postępowania — Żądanie przedstawienia dokumentów — Wezwanie stron do złożenia oświadczeń pisemnych dotyczących niektórych aspektów sporu)

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 19 stycznia 2006 r.
   w sprawie C-547/03 P Asian Institute of Technology (AIT) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Odwołanie - Program Asia-Invest - Wezwanie do składania propozycji - Umowa - Artykuł 111 regulaminu Sądu - Oczywista niedopuszczalność - Brak interesu prawnego - Artykuł 64 regulaminu Sądu - Środki organizacji postępowania - Żądanie przedstawienia dokumentów - Wezwanie stron do złożenia oświadczeń pisemnych dotyczących niektórych aspektów sporu)
   (2006/C 74/02)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-547/03 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 Statutu Trybunału Sprawiedliwości, które wpłynęło do Trybunału w dniu 22 grudnia 2003 r., wniesione przez Asian Institute of Technology (AIT), z siedzibą w Pathumthani (Tajlandia), (przedstawiciel: H. Teissier du Cross, avocat), w której drugą stroną jest Komisja Wspólnot Europejskich, (pełnomocnicy: P.-J. Kuijper i B. Schöfer), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, J. Makarczyk, R. Silva de Lapuerta, P. Kūris i G. Arestis (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: K. Sztranc, wydał w dniu 19 stycznia 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Asian Institute of Technology (AIT) zostaje obciążony kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 41 z 21.02.2004


title: Sprawa T-139/10: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2010 r. — Milux przeciwko OHIM (REFLUXCONTROL)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/39

         Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2010 r. — Milux przeciwko OHIM (REFLUXCONTROL)
   (Sprawa T-139/10)
   2010/C 148/65
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Milux Holding SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat J. Bojs)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 13 stycznia 2010 r. w sprawie R 1134/209-4; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „REFLUXCONTROL” dla towarów i usług z klas 9, 10 i 44

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie rozporządzenia Rady nr 207/2009, ze względu na to, że Izba Odwoławcza błędnie zastosowała zasadę niedyskryminacji do stanu faktycznego sprawy; ewentualnie naruszenie art. 7 ust. 1 lit b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ze względu na to, że Izba Odwoławcza doszła do błędnego wniosku, że zgłoszony znak towarowy nie ma wystarczającego samoistnego charakteru odróżniającego.


title: Sprawa F-51/08 RENV: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 13 grudnia 2011 r. — Stols przeciwko Radzie (Służba publiczna — Urzędnicy — Przekazanie sprawy Sądowi po uchyleniu wyroku — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2007 r. — Porównanie osiągnięć — Oczywisty błąd w ocenie — Brak — Uzasadnienie decyzji — Zbędny element uzasadnienia — Zarzut nieistotny dla sprawy)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/43

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 13 grudnia 2011 r. — Stols przeciwko Radzie
   (Sprawa F-51/08 RENV) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Przekazanie sprawy Sądowi po uchyleniu wyroku - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2007 r. - Porównanie osiągnięć - Oczywisty błąd w ocenie - Brak - Uzasadnienie decyzji - Zbędny element uzasadnienia - Zarzut nieistotny dla sprawy)
   2012/C 32/84
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Willem Stols (Halsteren, Niderlandy) (przedstawiciele: S. Rodrigues, A. Blot i C. Bernard-Glanz, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciel: M. Bauer, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nieumieszczeniu nazwiska skarżącego na liście osób awansowanych na stopień AST 11 w postępowaniu w sprawie awansu za rok 2007.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga W. Stolsa zostaje oddalona.

               2)

               Willem Stols pokrywa swoje własne koszty, jak również koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej w sprawie F-51/08.

               3)

               Willem Stols i Rada Unii Europejskiej pokrywają swoje własne koszty poniesione w sprawie T-175/09 P oraz w sprawie niniejszej.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008, s. 34.


title: Wniosek do Trybunału EFTA o wydanie opinii doradczej, złożony przez sąd okręgowy w Oslo (Oslo tingrett) w dniu 12 października 2010 r. , w związku ze sprawą Philip Morris Norway AS przeciwko Staten/Helse- og omsorgsdepartementet (Sprawa E-16/10)

text:
               17.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 50/5

         Wniosek do Trybunału EFTA o wydanie opinii doradczej, złożony przez sąd okręgowy w Oslo (Oslo tingrett) w dniu 12 października 2010 r., w związku ze sprawą Philip Morris Norway AS przeciwko Staten/Helse- og omsorgsdepartementet
   (Sprawa E-16/10)
   2011/C 50/05
   W dniu 19 października 2010 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek z dnia 12 października 2010 r. złożony przez sąd okręgowy w Oslo (Oslo tingrett), o wydanie w sprawie Philip Morris Norway AS przeciwko Staten v/Helse- og omsorgsdepartementet opinii doradczej dotyczącej następujących kwestii:

               1.

               Czy z art. 11 Porozumienia EOG wynika, że ogólny zakaz umieszczania wyrobów tytoniowych w widocznych miejscach stanowi środek o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych w swobodnym przepływie towarów?

               2.

               Zakładając istnienie ograniczenia, jakie kryteria byłyby decydujące przy ustalaniu, czy zakaz umieszczania wyrobów tytoniowych w widocznym miejscu byłby właściwy i konieczny z punktu widzenia zdrowia publicznego, mając na względzie cel, jakim jest ograniczenie palenia tytoniu w społeczeństwie w ogóle, a w szczególności wśród młodych ludzi?


title: Sprawa C-438/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curte de Apel Bacău (Rumunia) w dniu 13 września 2010 r. — Lilia Druțu przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Bacău, Administrația Finanțelor Publice Bacău

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curte de Apel Bacău (Rumunia) w dniu 13 września 2010 r. — Lilia Druțu przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Bacău, Administrația Finanțelor Publice Bacău
   (Sprawa C-438/10)
   ()
   2010/C 328/23
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Curtea de Apel Bacău

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lilia Druțu

      Strona pozwana: Direcția Generală a Finanțelor Publice Bacău, Administrația Finanțelor Publice Bacău

      Pytania prejudycjalne

               1)

               [C]zy art. 110 akapit pierwszy (uprzednio art. 90 WE) traktatu stoi na przeszkodzie nałożeniu podatku wewnętrznego, którego uiszczenie jest przesłanką pierwszej rejestracji w Rumunii pojazdów silnikowych zarejestrowanych wcześniej w państwie członkowskim Unii Europejskiej, w sytuacji, gdy samochody już zarejestrowane w Rumunii mogą być przedmiotem obrotu bez stosowania takiego podatku.

               2)

               Ponieważ art. 110 akapit drugi traktatu ma na celu wyeliminowanie tych elementów, które chronią rynek krajowy i naruszają zasady konkurencji rządzące rynkiem wspólnotowym, należy ustalić czy wprowadzenie niektórych zwolnień z podatku od zanieczyszczeń, którymi objęte są również samochody produkcji krajowej, jest środkiem ochrony krajowego sektora produkcji samochodów?


title: Sprawa T-49/05: Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2005 r. przez Reckitt Benckiser N.V. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/27

         Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2005 r. przez Reckitt Benckiser N.V. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-49/05)
   (2005/C 106/59)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 31 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Reckitt Benckiser N.V., z siedzibą w Hoofddorp (Niderlandy) reprezentowanej przez adwokata G.S.P. Vos, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 11 listopada 2004 r.;

               —

               zezwolenie na rejestrację zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 2 792 554;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Znak trójwymiarowy przedstawiający kształt towaru będącego prostokątną tabletką o niebieskiej warstwie wierzchniej z czerwonymi cętkami i zatopionej w niej mieniącej się kuli z macicy perłowej oraz białym spodzie o zielonych cętkach, zgłoszony dla towarów należących do klasy 1 (produkty do zmiękczania wody itp.) oraz klasy 3 (produkty do prania wstępnego itp.)

               Decyzja eksperta:

               Odmowa rejestracji

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Oddalenie odwołania

               Podniesione zarzuty:

               Wadliwe zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 (1)

               Wadliwe zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 40/94

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz. U. L nr 11 z dnia 14 stycznia 1994 r., str. 1.


title: Sprawa T-84/06: Skarga wniesiona w dniu  13 marca 2006 r.  — Onderlinge Waarborgmaatschappij Azivo Algemeen Ziekenfonds De Volharding przeciwko Komisji

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/27

         Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2006 r. — Onderlinge Waarborgmaatschappij Azivo Algemeen Ziekenfonds De Volharding przeciwko Komisji
   (Sprawa T-84/06)
   (2006/C 108/48)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Onderlinge Waarborgmaatschappij Azivo Algemeen Ziekenfonds De Volharding U.A. ('s-Gravenhage, Niderlandy) [Przedstawiciel(-e): adwokaci G. van der Wal i T. Boesman,]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 3 maja 2005 r. (sprawy N 541/2004 i N 542/2004),

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca jest zakładem ubezpieczeń zdrowotnych, w którym ubezpieczonych jest około 150 000 osób. Wspomniani ubezpieczeni mają w zasadzie większe potrzeby, jeśli chodzi o usługi medyczne, aniżeli przeciętny ubezpieczony w Niderlandach, dlatego skarżąca od dłuższego czasu osiągała gorsze wyniki od innych zakładów ubezpieczeń zdrowotnych. Słabe wyniki były spowodowane wadami systemu wyrównawczego.
   W swojej skardze skarżąca kwestionuje decyzję Komisji (1) zezwalającą zgodnie z art. 87 WE i art. 88 WE na pomoc, którą Niderlandy zgłosiły w ramach nowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych. Pomoc ta dotyczyła tworzenia przez kasy chorych rezerw finansowych oraz systemu wyrównywania ryzyka (2).
   Zdaniem skarżącej Komisja popełniła błąd w ocenie sposobu funkcjonowania systemu wyrównywania ryzyka i w konsekwencji zbadała go w niewystarczający sposób. W związku z tym decyzja narusza art. 86 ust. 2 WE i jest niezrozumiała, a przynajmniej niewystarczająco uzasadniona.
   Komisja niesłusznie zezwoliła także na system wyrównywania ryzyka na podstawie art. 86 ust. 2 WE. Wadliwy system wyrównywania ryzyka doprowadził do przyznania większej kompensacji wielu zakładom ubezpieczeń zdrowotnych aniżeli było to wymagane dla pokrycia kosztów wynikających z publicznych zobowiązań do świadczeń, podczas gdy wskutek deficytu wiele innych zakładów ubezpieczeń uzyskało niewystarczającą kompensację.
   Poza tym Komisja ze względu na złożoność zgłoszonego systemu pomocy powinna była wszcząć formalną procedurę na podstawie art. 88 ust. 2 WE. W istocie we wstępnej fazie procedury wszczętej na podstawie art. 88 ust. 3 Komisja napotkała poważne trudności w stwierdzeniu zgodności systemu pomocy ze wspólnym rynkiem, ponieważ nie dysponowała wystarczającymi informacjami.
   Wreszcie skarżąca twierdzi, że Komisja przy wydaniu zaskarżonej decyzji niesłusznie nie uwzględniła okoliczności, że nowy niderlandzki system zdrowotny jest niezgodny z dyrektywą w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie (3), z art. 43 WE oraz z art. 49 WE. W związku z tym skarżąca zwraca w szczególności uwagę na zakaz różnicowania składek, obowiązek akceptacji oraz system wyrównywania ryzyka. Poza tym uważa ona, że Komisja niesłusznie i sprzecznie z art. 253 WE nie uzasadniła, dlaczego była zdania, iż trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie, art. 43 WE oraz art. 49 WE w związku z art. 87 WE oraz art. 86 ust. 2 WE nie stały na przeszkodzie zgłoszonej pomocy państwowej.

      (1)  Dz.U. 2005, C 324, str. 30.

      (2)  Pomoc N 541/04 i N 542/2004.

      (3)  Dyrektywa Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniająca dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie) (Dz.U. L 228, str. 1).


title: Sprawa C-235/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 25 kwietnia 2016 r. – Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED)/Consejo de Gobierno del Principado de Asturias

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 25 kwietnia 2016 r. – Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED)/Consejo de Gobierno del Principado de Asturias
   (Sprawa C-235/16)
   (2016/C 260/29)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo, Sala de lo Contencioso-Administrativo, Sección Segunda

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED)

      Strona pozwana: Consejo de Gobierno del Principado de Asturias

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeczne z nimi jest istnienie regionalnego podatku obciążającego działanie dużych przedsiębiorstw handlowych, których powierzchnia użytkowa ekspozycji i sprzedaży detalicznej przekracza 3 999 m2 ze względu na wpływ, jaki działanie to może wywierać na ład przestrzenny, środowisko naturalne i handel miejski w tym regionie, lecz mającego zastosowanie niezależnie od tego, czy te przedsiębiorstwa handlowe znajdują się rzeczywiście na skonsolidowanym obszarze miejskim i nakładanego w praktyce przede wszystkim na przedsiębiorstwa z innych państw członkowskich, jeśli i) podatek ten nie ma zastosowania w przypadku podmiotu prowadzącego indywidualne i zbiorcze przedsiębiorstwa handlowe, z których każde ma nieprzekraczającą 4 000 m2 powierzchnię użytkową ekspozycji i sprzedaży detalicznej, niezależnie od tego, ile wynosi ta łączna powierzchnia użytkowa wszystkich prowadzonych przez dany podmiot przedsiębiorstw; ii) z tego podatku zwolnione są duże indywidualne przedsiębiorstwa handlowe o powierzchni użytkowej ekspozycji i sprzedaży detalicznej nieprzekraczającej 10 000 m2, jeśli zajmują się wyłącznie i jedynie sprzedażą artykułów ogrodniczych, pojazdów, materiałów budowlanych, maszyn i zaopatrzenia dla przemysłu?

               2)

               Czy art. 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że niedozwoloną pomoc państwa w rozumieniu tego postanowienia stanowi nieopodatkowanie asturyjskim IGEC indywidualnych i zbiorczych przedsiębiorstw handlowych, których powierzchnia użytkowa ekspozycji i sprzedaży detalicznej nie przekracza 4 000 m2 oraz dużych indywidualnych przedsiębiorstw handlowych, których powierzchnia użytkowa wykorzystywana do ekspozycji i sprzedaży detalicznej nie przekracza 10 000 m2, jeśli zajmują się wyłącznie i jedynie sprzedażą artykułów ogrodniczych, pojazdów, materiałów budowlanych, maszyn i zaopatrzenia dla przemysłu?


title: Sprawa T-63/10: Wyrok Sądu z dnia 3 października 2012 r. — Jurašinović przeciwko Radzie (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Wniosek o przyznanie dostępu do dokumentów wymienianych z Międzynarodowym Trybunałem Karnym dla byłej Jugosławii w trakcie procesu — Odmowa dostępu — Ryzyko naruszenia ochrony stosunków międzynarodowych — Ryzyko naruszenia ochrony postępowań sądowych i porad prawnych)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/23

         Wyrok Sądu z dnia 3 października 2012 r. — Jurašinović przeciwko Radzie
   (Sprawa T-63/10) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Wniosek o przyznanie dostępu do dokumentów wymienianych z Międzynarodowym Trybunałem Karnym dla byłej Jugosławii w trakcie procesu - Odmowa dostępu - Ryzyko naruszenia ochrony stosunków międzynarodowych - Ryzyko naruszenia ochrony postępowań sądowych i porad prawnych)
   2012/C 355/49
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ivan Jurašinović (Angers, Francja) (przedstawiciele: M. Jarry i N. Amara-Lebret, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo C. Fekete i K. Zieleśkiewicz, następnie C. Fekete i J. Herrmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Zasadniczo żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady z dnia 7 grudnia 2009 r. odmawiającej skarżącemu dostępu do decyzji dotyczących przekazania Międzynarodowemu Trybunałowi Karnemu dla byłej Jugosławii dokumentów, których żądano w ramach procesu Ante Gotowiny oraz całości korespondencji, jaką w ramach tego procesu wymieniały między sobą instytucje Unii Europejskiej i ten sąd, w tym ewentualnych załączników, w szczególności pierwotnych wniosków o udostępnienie dokumentów pochodzących zarówno od tego sądu jak i adwokatów A. Gotowiny.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność Rady Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2009 r. odmawiającej Ivanowi Jurašinovićowi dostępu do decyzji dotyczących przekazania Międzynarodowemu Trybunałowi Karnemu dla byłej Jugosławii dokumentów, których żądano w ramach procesu Ante Gotowiny oraz całości korespondencji, jaką w ramach tego procesu wymieniały między sobą instytucje Unii Europejskiej i ten sąd, w tym ewentualnych załączników, w szczególności pierwotnych wniosków o udostępnienie dokumentów pochodzących zarówno od tego sądu jak i adwokatów A. Gotowiny — w zakresie w jakim odmówiono dostępu do korespondencji, jaką wymieniały między sobą instytucje Unii Europejskiej i rzeczony sąd, a także do dokumentów innych niż sprawozdania Misji Obserwacyjnej Wspólnoty Europejskiej załączone do tej korespondencji.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokryje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa T-223/10: Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2010 r. — Regione Puglia przeciwko Komisji

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/56

         Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2010 r. — Regione Puglia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-223/10)
   2010/C 179/95
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Regione Puglia (Bari, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Brunelli, A. Aloia)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Unieważnienie noty obciążeniowej nr 3241001630 wydanej w dniu 26 lutego 2010 r. przez Komisję Europejską.

               —

               Obciążenie pozwanej kosztami postępowania, wynagrodzeniami i opłatami oraz ryczałtowymi wydatkami ogólnymi.

      Zarzuty i główne argumenty

   Przedmiotem niniejszej skargi jest nota obciążeniowa z dnia 26 lutego 2010 r. wydana przez pozwaną na podstawie decyzji C(2009) 10350 z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie anulowania części wkładu z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) do Programu Operacyjnego POR Puglia w zakresie Celu 1 2000-2006. Decyzja ta była przedmiotem skargi Regione Puglia i Włoch w sprawach T-84/10 (1) i T-117/10 (2).
   W uzasadnieniu skargi skarżąca powołuje się na:

               —

               Nieważność decyzji C(2009) 10350 z dnia 22 grudnia 2009 r. na podstawie zarzutów i głównych argumentów przywołanych w sprawie T-84/10.

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 448/2001 z dnia 2 marca 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 dotyczącego zarządzania i systemów kontroli pomocy udzielanej w ramach funduszy strukturalnych (3), który przewiduje zwiększenie o 1,5 % stopy procentowej stosowanej przez EBC w stosunku do głównych operacji refinansowych, w zakresie w jakim zaskarżona nota obciążeniowa przewiduje stopę procentową, opublikowaną w Dz.U. w dniu 1 kwietnia 2010 r., zwiększoną o 3,5 %.

      (1)  Dz.U. C 113, z 1.5.2010, s. 58

      (2)  dotychczas nieopublikowana w Dz.U.

      (3)  Dz.U. L 64, z 6.3.2001, s. 13