title: Sprawa C-692/20: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2020 r. – Komisja Europejska / Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/28

      Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2020 r. – Komisja Europejska / Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
      (Sprawa C-692/20)
      (2021/C 53/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Armenia, P.-J. Loewenthal, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, że nie podjąwszy działań koniecznych w celu wykonania wyroku Trybunału w sprawie C-503/17, Komisja/Zjednoczone Królestwo, EU:C:2018:831, Zjednoczone Królestwo nie wypełniło zobowiązań ciążących na tym państwie na podstawie art. 260 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 127 i 131 Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (1);

                  —

                  nakazanie Zjednoczonemu Królestwu, na podstawie art. 260 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 127 i 131 Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, zapłaty na rzecz Komisji:

                  —

                  kary w wysokości 268 878,50 EUR dziennie od dnia wydania wyroku w niniejszym postępowaniu do dnia, w którym Zjednoczone Królestwo wykona wyrok w sprawie C-503/17;

                  —

                  ryczałtu w wysokości 35 873,20 EUR pomnożonego przez liczbę dni od daty wydania wyroku w sprawie C-503/17 do dnia, w którym Zjednoczone Królestwo wykona ten wyrok lub do dnia wydania wyroku w niniejszym postępowaniu, którakolwiek z tych dat okaże się wcześniejsza, przy czym minimalna wysokość ryczałtu to 8 901 000 EUR;

                  —

                  obciążenie Zjednoczonego Królestwa kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W wyroku w sprawie C-503/17, Komisja/Zjednoczone Królestwo, EU:C:2018:831, Trybunał uznał, że nie cofnąwszy uprawnienia do stosowania banderolowanego paliwa do celów tankowania prywatnej rekreacyjnej jednostki pływającej, Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie dyrektywy Rady, (2) 95/60/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie banderolowania olejów napędowych i nafty. Ponieważ Zjednoczone Królestwo nie podjęło działań koniecznych do wykonania tego wyroku, Komisja postanowiła wnieść sprawę do Trybunału.
      W skardze Komisja proponuje, na podstawie art. 260 TFUE w związku z art. 127 i 131 Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, aby Trybunał nałożył na Zjednoczone Królestwo karę w wysokości 268 878,50 EUR dziennie od dnia wydania wyroku w niniejszym postępowaniu do dnia, w którym Zjednoczone Królestwo wykona wyrok w sprawie C-503/17, oraz ryczałt w wysokości 35 873,20 EUR pomnożonego przez liczbę dni od daty wydania wyroku w sprawie C-503/17 do dnia, w którym Zjednoczone Królestwo wykona ten wyrok lub do dnia wydania wyroku w niniejszym postępowaniu, którakolwiek z tych dat okaże się wcześniejsza, przy czym minimalna wysokość ryczałtu to 8 901 000 EUR.

         (1)  Dz.U. 2019, C 384 I, s. 1.

         (2)  Dz.U. 1995, L 291, s. 46.


title: Sprawa T-187/18: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – VP / Cedefop [Służba publiczna – Personel tymczasowy – Wniosek o przedłużenie umowy o pracę na czas nieokreślony – Decyzja o nieprzedłużeniu – Oczywisty błąd w ocenie – Prawo do bycia wysłuchanym – Artykuł 26 regulaminu pracowniczego – Odpowiedzialność – Szkoda majątkowa – Krzywda]

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/30

      Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – VP / Cedefop
      (Sprawa T-187/18) (1)

      (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Wniosek o przedłużenie umowy o pracę na czas nieokreślony - Decyzja o nieprzedłużeniu - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 26 regulaminu pracowniczego - Odpowiedzialność - Szkoda majątkowa - Krzywda)
      (2021/C 53/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: VP (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Strona pozwana: Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (przedstawiele: M. Brugia, pełnomocnik, wspierana przez adwokatów T. Bontincka i A. Guillerme)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie mające na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Cedefop z dnia 12 maja 2017 r. o nieprzedłużeniu na czas nieokreślony zawartej przez skarżącą umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego oraz w razie potrzeby decyzji z dnia 1 grudnia 2017 r. o oddaleniu zażalenia z dnia 9 sierpnia 2017 r. na decyzję z dnia 12 maja 2017 r., a po drugie, naprawienie szkody majątkowej i krzywdy, których skarżąca miała doznać wskutek tych decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop) z dnia 12 maja 2017 r. o nieprzedłużeniu zawartej przez VP umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 1 grudnia 2017 r. o oddaleniu zażalenia wniesionego przez VP.

                  3)

                  Cedefop zapłaci 30 000 EUR tytułem odszkodowania za szkodę majątkową wyrządzoną VP.

                  4)

                  Cedefop zapłaci 10 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną VP.

                  5)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  6)

                  Cedefop zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 166 z 14.5.2018.


title: Sprawy połączone C-818/18 P i C-6/19 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. – The Yokohama Rubber Co. Ltd / Pirelli Tyre SpA (C-818/18 P), Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) / Pirelli Tyre SpA (C-6/19 P) [Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji lub unieważnienia – Oznaczenie tworzone wyłącznie przez kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego – Rozporządzenie (WE) nr 40/94 – Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) – Oznaczenie tworzone przez kształt nieprzedstawiający istotnej części towaru]

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/3

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. – The Yokohama Rubber Co. Ltd / Pirelli Tyre SpA (C-818/18 P), Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) / Pirelli Tyre SpA (C-6/19 P)
      (Sprawy połączone C-818/18 P i C-6/19 P) (1)

      (Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji lub unieważnienia - Oznaczenie tworzone wyłącznie przez kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) - Oznaczenie tworzone przez kształt nieprzedstawiający istotnej części towaru)
      (2021/C 289/04)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         (Sprawa C-818/18 P)

         Wnosząca odwołanie: The Yokohama Rubber Co. Ltd (przedstawiciele: D. Martucci i F. Boscariol de Roberto, avvocati)

         Druga strona postępowania: Pirelli Tyre SpA (przedstawiciele: T.M. Müller i F. Togo, Rechtsanwälte), Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: J. Ivanauskas, pełnomocnik)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: European Association of Trade Mark Owners (Marques) (przedstawiciel: M. Viefhues, Rechtsanwalt)

         (Sprawa C-6/19 P)

         Wnoszący odwołanie: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: J. Ivanauskas, pełnomocnik)

         Druga strona postępowania: Pirelli Tyre SpA (przedstawiciele: T.M. Müller i F. Togo, Rechtsanwälte), The Yokohama Rubber Co. Ltd (przedstawiciele: D. Martucci i F. Boscariol de Roberto, avvocati)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: European Association of Trade Mark Owners (Marques) (przedstawiciel: M. Viefhues, Rechtsanwalt)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołania w sprawach C-818/18 P i C-6/19 P zostają oddalone.

                  2)

                  The Yokohama Rubber Co. Ltd i Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zostają obciążeni, w częściach równych, poza ich własnymi kosztami dotyczącymi postępowań odwoławczych w sprawach C-818/18 P i C-6/19 P, kosztami poniesionymi przez Pirelli Tyre SpA dotyczącymi tych postępowań.

                  3)

                  European Association of Trade Mark Owners (Marques) pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 148 z 29.4.2019.


title: Sprawa C-546/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – BZ / Westerwaldkreis [Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Polityka imigracyjna – Powrót nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich – Dyrektywa 2008/115/WE – Artykuł 2 ust. 1 – Zakres stosowania – Obywatel państwa trzeciego – Skazanie w państwie członkowskim – Artykuł 3 pkt 6 – Zakaz wjazdu – Względy porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego – Cofnięcie decyzji nakazującej powrót – Zgodność z prawem zakazu wjazdu]

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/5

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – BZ / Westerwaldkreis
      (Sprawa C-546/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Polityka imigracyjna - Powrót nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich - Dyrektywa 2008/115/WE - Artykuł 2 ust. 1 - Zakres stosowania - Obywatel państwa trzeciego - Skazanie w państwie członkowskim - Artykuł 3 pkt 6 - Zakaz wjazdu - Względy porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego - Cofnięcie decyzji nakazującej powrót - Zgodność z prawem zakazu wjazdu)
      (2021/C 289/06)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BZ

         Strona przeciwna: Westerwaldkreis

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 2 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich należy interpretować w ten sposób, że dyrektywa ta ma zastosowanie do zakazu wjazdu i pobytu orzeczonego przez państwo członkowskie, które nie skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 2 ust. 2 lit. b) wspomnianej dyrektywy, wobec obywatela państwa trzeciego przebywającego na jego terytorium i objętego decyzją o deportacji ze względów bezpieczeństwa publicznego i porządku publicznego, na podstawie wcześniejszego wyroku skazującego.

                  2)

                  Dyrektywę 2008/115 należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie utrzymaniu w mocy zakazu wjazdu i pobytu orzeczonego przez państwo członkowskie wobec obywatela państwa trzeciego przebywającego na jego terytorium i objętego prawomocną decyzją o deportacji, przyjętą ze względów bezpieczeństwa publicznego i porządku publicznego na podstawie wcześniejszego wyroku skazującego, jeśli cofnięto decyzję nakazującą powrót przyjętą w odniesieniu do tego obywatela przez wspomniane państwo członkowskie – pomimo że ta decyzja o deportacji uprawomocniła się.

         (1)  Dz.U. C 348 z 14.10.2019.


title: Sprawa C-624/19: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Watford Employment Tribunal – Zjednoczone Królestwo) – K i in., L, M, N i in., O, P, Q, R, S, T / Tesco Stores Ltd [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Równość wynagrodzeń pracowników płci męskiej i żeńskiej – Artykuł 157 TFUE – Bezpośrednia skuteczność – Pojęcie „pracy takiej samej wartości” – Żądania zmierzające do korzystania z równości wynagrodzenia za pracę takiej samej wartości – Jedyne źródło – Pracownicy różnej płci mający tego samego pracodawcę – Różne zakłady – Porównanie]

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/6

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Watford Employment Tribunal – Zjednoczone Królestwo) – K i in., L, M, N i in., O, P, Q, R, S, T / Tesco Stores Ltd
      (Sprawa C-624/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Równość wynagrodzeń pracowników płci męskiej i żeńskiej - Artykuł 157 TFUE - Bezpośrednia skuteczność - Pojęcie „pracy takiej samej wartości” - Żądania zmierzające do korzystania z równości wynagrodzenia za pracę takiej samej wartości - Jedyne źródło - Pracownicy różnej płci mający tego samego pracodawcę - Różne zakłady - Porównanie)
      (2021/C 289/08)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Watford Employment Tribunal

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: K i in., L, M, N i in., O, P, Q, R, S, T

         Strona pozwana: Tesco Stores Ltd

         Sentencja

      Artykuł 157 TFUE należy interpretować w ten sposób, że jest on bezpośrednio skuteczny w sporach między jednostkami, w których podnosi się nieprzestrzeganie zasady równości wynagrodzeń pracowników płci męskiej i żeńskiej za pracę „takiej samej wartości”, o której mowa w tym artykule.

         (1)  Dz.U. C 357 z 21.10.2019.


title: Sprawa C-784/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad – Varna – Bułgaria) – „TEAM POWER EUROPE” EOOD / Direktor na Teritorialna direktsia na Natsionalna agentsia za prihodite – Varna [Odesłanie prejudycjalne – Pracownicy migrujący – Zabezpieczenie społeczne – Właściwe ustawodawstwo – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Artykuł 12 ust. 1 – Delegowanie – Pracownicy tymczasowi – Rozporządzenie (WE) nr 987/2009 – Artykuł 14 ust. 2 – Zaświadczenie A 1 – Ustalenie państwa członkowskiego, w którym pracodawca normalnie prowadzi swą działalność – Pojęcie „znacznej części działalności, innej niż działalność związana z samym zarządzaniem wewnętrznym” – Brak udostępniania pracowników tymczasowych na terytorium państwa członkowskiego, w którym pracodawca ma siedzibę]

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/8

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad – Varna – Bułgaria) – „TEAM POWER EUROPE” EOOD / Direktor na Teritorialna direktsia na Natsionalna agentsia za prihodite – Varna
      (Sprawa C-784/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pracownicy migrujący - Zabezpieczenie społeczne - Właściwe ustawodawstwo - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Artykuł 12 ust. 1 - Delegowanie - Pracownicy tymczasowi - Rozporządzenie (WE) nr 987/2009 - Artykuł 14 ust. 2 - Zaświadczenie A 1 - Ustalenie państwa członkowskiego, w którym pracodawca normalnie prowadzi swą działalność - Pojęcie „znacznej części działalności, innej niż działalność związana z samym zarządzaniem wewnętrznym” - Brak udostępniania pracowników tymczasowych na terytorium państwa członkowskiego, w którym pracodawca ma siedzibę)
      (2021/C 289/11)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administrativen sad – Varna

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„TEAM POWER EUROPE” EOOD

         Strona przeciwna: Direktor na Teritorialna direktsia na Natsionalna agentsia za prihodite – Varna

         Sentencja

      Artykuł 14 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego należy interpretować w ten sposób, że agencja pracy tymczasowej z siedzibą w danym państwie członkowskim musi – aby mogła być uznana za „normalnie prowadzącą […] swą działalność” w tym państwie członkowskim w rozumieniu art. 12 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 465/2012 z dnia 22 maja 2012 r. – istotną część swojej działalności polegającej na udostępnianiu pracowników tymczasowych wykonywać na rzecz przedsiębiorstw-użytkowników mających siedzibę i prowadzących działalność na terytorium wspomnianego państwa członkowskiego.

         (1)  Dz.U. C 27 z 27.1.2020.


title: Sprawa C-76/20: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad – Varna – Bułgaria) – „BalevBio” EOOD / Teritorialna direktsia Severna morska, Agentsia „Mitnitsi”, [Odesłanie prejudycjalne – Wspólna taryfa celna – Klasyfikacja taryfowa – Nomenklatura scalona – Towary składające się z różnych materiałów – Włókna roślinne – Żywica melaminowa – Pozycje 3924 i 4419 – Towary opisane jako „kubki bambusowe”]

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/13

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad – Varna – Bułgaria) – „BalevBio” EOOD / Teritorialna direktsia Severna morska, Agentsia „Mitnitsi”,
      (Sprawa C-76/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Towary składające się z różnych materiałów - Włókna roślinne - Żywica melaminowa - Pozycje 3924 i 4419 - Towary opisane jako „kubki bambusowe”)
      (2021/C 289/18)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administrativen sad – Varna

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„BalevBio” EOOD

         Strona przeciwna: Teritorialna direktsia Severna morska, Agentsia „Mitnitsi”

         przy udziale: Okrazhna prokuratura – Varnenska

         Sentencja

      Nomenklaturę scaloną, zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie Nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2016/1821 z dnia 6 października 2016 r., należy interpretować w ten sposób, że towary opisane jako „kubki bambusowe”, składające się w 72,33 % z włókien roślinnych i w 25,2 % z żywicy melaminowej, z zastrzeżeniem oceny przez sąd odsyłający wszystkich dostępnych mu okoliczności faktycznych, należy zaklasyfikować do pozycji 3924 tej nomenklatury, a konkretnie do jej podpozycji 3924 10 00.

         (1)  Dz.U. C 161 z 11.5.2020.


title: Sprawa C-194/20: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Düsseldorf – Niemcy) – BY, CX, FU, DW, EV / Stadt Duisburg [Odesłanie prejudycjalne – Układ stowarzyszeniowy EWG – Turcja – Decyzja nr 1/80 – Artykuły 6 i 7 – Legalne zatrudnienie – Artykuł 9 – Dostęp dzieci pracownika tureckiego do szkolnictwa – Prawo pobytu – Odmowa]

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/15

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Düsseldorf – Niemcy) – BY, CX, FU, DW, EV / Stadt Duisburg
      (Sprawa C-194/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Układ stowarzyszeniowy EWG – Turcja - Decyzja nr 1/80 - Artykuły 6 i 7 - Legalne zatrudnienie - Artykuł 9 - Dostęp dzieci pracownika tureckiego do szkolnictwa - Prawo pobytu - Odmowa)
      (2021/C 289/20)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BY, CX, FU, DW, EV

         Druga strona postępowania: Stadt Duisburg

         Sentencja

      Artykuł 9 zdanie pierwsze decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją należy interpretować w ten sposób, że nie mogą się na niego powoływać dzieci tureckie, których rodzice nie spełniają przesłanek ustanowionych w art. 6 i 7 tej decyzji.

         (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2020.


title: Sprawa C-280/20: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski rayonen sad – Bułgaria) – ZN / Generalno konsulstvo na Republika Bulgaria v grad Valensia, Kralstvo Ispania [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Ustalenie jurysdykcji międzynarodowej sądów państwa członkowskiego – Artykuł 5 ust. 1 – Pracownik będący obywatelem państwa członkowskiego – Umowa zawarta z konsulatem tego państwa członkowskiego w innym państwie członkowskim – Funkcje wykonywane przez pracownika – Brak wykonywania prerogatyw władzy publicznej]

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/16

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski rayonen sad – Bułgaria) – ZN / Generalno konsulstvo na Republika Bulgaria v grad Valensia, Kralstvo Ispania
      (Sprawa C-280/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Ustalenie jurysdykcji międzynarodowej sądów państwa członkowskiego - Artykuł 5 ust. 1 - Pracownik będący obywatelem państwa członkowskiego - Umowa zawarta z konsulatem tego państwa członkowskiego w innym państwie członkowskim - Funkcje wykonywane przez pracownika - Brak wykonywania prerogatyw władzy publicznej)
      (2021/C 289/22)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Sofiyski rayonen sad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: ZN

         Strona pozwana: Generalno konsulstvo na Republika Bulgaria v grad Valensia, Kralstvo Ispania

         Sentencja

      Artykuł 5 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych w związku z motywem 3 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że znajduje on zastosowanie do celów ustalenia jurysdykcji międzynarodowej sądów państwa członkowskiego do rozpoznania sporu między pracownikiem pochodzącym z danego państwa członkowskiego, niewykonującym funkcji objętych zakresem wykonywania władzy publicznej, a urzędem konsularnym tego państwa członkowskiego znajdującym się na terytorium innego państwa członkowskiego.

         (1)  Dz.U. C 287 z 31.8.2020.


title: Sprawa C-108/20: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Berlin-Brandenburg – Niemcy) – HR / Finanzamt Wilmersdorf [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuły 167 i 168 – Prawo do odliczenia naliczonego VAT – Odmowa – Oszustwo – Łańcuch dostaw – Odmowa prawa do odliczenia, jeżeli podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że poprzez nabycie towaru uczestniczył w transakcji związanej z oszustwem w zakresie VAT]

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/17

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Berlin-Brandenburg – Niemcy) – HR / Finanzamt Wilmersdorf
      (Sprawa C-108/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 167 i 168 - Prawo do odliczenia naliczonego VAT - Odmowa - Oszustwo - Łańcuch dostaw - Odmowa prawa do odliczenia, jeżeli podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że poprzez nabycie towaru uczestniczył w transakcji związanej z oszustwem w zakresie VAT)
      (2021/C 289/24)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Berlin-Brandenburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: HR

         Strona przeciwna: Finanzamt Wilmersdorf

         Sentencja

      Dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona praktyce krajowej, zgodnie z którą odmawia się skorzystania z prawa do odliczenia naliczonego VAT podatnikowi, który nabył towary będące przedmiotem oszustwa w zakresie VAT popełnionego na wcześniejszym etapie obrotu w łańcuchu dostaw i który o nim wiedział lub powinien był wiedzieć, mimo że nie brał czynnego udziału w tym oszustwie.

         (1)  Dz.U. C 201 z 15.6.2020.


title: Sprawa C-471/20: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 23 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Mons – Belgia) – Centre d’Enseignement Secondaire Saint-Vincent de Soignies ASBL / FS [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 ust. 2 i art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Polityka społeczna – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Organizacja czasu pracy – Dyrektywa 2003/88/WE – Maksymalny tygodniowy wymiar czasu pracy – Okres rozliczeniowy – Artykuł 16 – Odstępstwa – Artykuł 17 i 18 – Wychowawca w internacie, wykonujący obowiązki w zakresie nadzoru, pełniący również dyżur nocny – Sposób obliczania odpoczynku wyrównawczego]

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/18

      Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 23 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Mons – Belgia) – Centre d’Enseignement Secondaire Saint-Vincent de Soignies ASBL / FS
      (Sprawa C-471/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 ust. 2 i art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Polityka społeczna - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Organizacja czasu pracy - Dyrektywa 2003/88/WE - Maksymalny tygodniowy wymiar czasu pracy - Okres rozliczeniowy - Artykuł 16 - Odstępstwa - Artykuł 17 i 18 - Wychowawca w internacie, wykonujący obowiązki w zakresie nadzoru, pełniący również dyżur nocny - Sposób obliczania odpoczynku wyrównawczego)
      (2021/C 289/25)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour du travail de Mons

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: Centre d’Enseignement Secondaire Saint-Vincent de Soignies ASBL

         Druga strona postępowania: FS

         Sentencja

      Artykuł 17 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że praca wychowawcy w internacie, odpowiedzialnego za pełnienie w internacie dyżuru nocnego, jest objęta zakresem zastosowania rzeczonego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 9 z 11.1.2021.


title: Sprawa C-40/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Timişoara (Rumunia) w dniu 26 stycznia 2021 r. – T.A.C. / ANI

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Timişoara (Rumunia) w dniu 26 stycznia 2021 r. – T.A.C. / ANI
      (Sprawa C-40/21)
      (2021/C 289/29)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Timişoara

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: T.A.C.

         Strona pozwana: ANI

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zasadę proporcjonalności kar, ustanowioną w art. 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że ma ona zastosowanie również do czynów innych niż formalnie określane jako przestępstwa w prawie krajowym, lecz które można uznać za „oskarżenie” w rozumieniu art. 6 europejskiej konwencji praw człowieka, w świetle kryteriów wypracowanych w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, w szczególności kryterium surowości kary, tak jak w wypadku postępowania głównego w odniesieniu do oceny konfliktu interesów, która może prowadzić do zastosowania kary dodatkowej w postaci zakazu pełnienia wybieralnych urzędów publicznych przez okres trzech lat?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy zasadę proporcjonalności kar, ustanowioną w art. 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisowi krajowych przepisów wykonawczych, zgodnie z którym w wypadku stwierdzenia konfliktu interesów osoby pełniącej wybieralny urząd publiczny sankcja dodatkowa w postaci zakazu pełnienia wybieralnego urzędu publicznego przez okres trzech lat jest stosowana automatycznie, z mocy prawa (ope legis), bez możliwości nałożenia kary proporcjonalnej do popełnionego naruszenia?

                  3)

                  Czy prawo do podejmowania pracy, zagwarantowane w art. 15 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu, zagwarantowane w art. 47 karty należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowych przepisów wykonawczych, zgodnie z którym w wypadku stwierdzenia konfliktu interesów osoby pełniącej wybieralny urząd publiczny sankcja dodatkowa w postaci zakazu pełnienia wybieralnego urzędu publicznego przez okres trzech lat jest stosowana automatycznie, z mocy prawa (ope legis), bez możliwości nałożenia kary proporcjonalnej do popełnionego naruszenia?


title: Sprawa C-109/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-535/19, H.R. Participations / EUIPO – Hottinger Investment Management (JCE HOTTINGUER), wniesione w dniu 22 lutego 2021 r. przez H.R. Participations SA

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/21

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-535/19, H.R. Participations / EUIPO – Hottinger Investment Management (JCE HOTTINGUER), wniesione w dniu 22 lutego 2021 r. przez H.R. Participations SA
      (Sprawa C-109/21 P)
      (2021/C 289/30)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: H.R. Participations SA (przedstawiciele: P. Wilhelm i J. Rossi, avocats)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Hottinger Investment Management Ltd
      Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył H.R. Participations SA jej własnymi kosztami.


title: Sprawa C-181/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Katowicach (Polska) w dniu 23 marca 2021 r. – G. przeciwko M.S.

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Katowicach (Polska) w dniu 23 marca 2021 r. – G. przeciwko M.S.
      (Sprawa C-181/21)
      (2021/C 289/31)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Katowicach

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: G.

         Strona pozwana: M.S.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 2 i 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej („TUE”) oraz art. 6 ust. 1–3 TUE w związku z art. 47 karty praw podstawowych („KPP”) należy rozumieć w ten sposób, że:

                              a)

                              nie jest sądem ustanowionym na podstawie ustawy w rozumieniu prawa Unii sąd, w którego składzie zasiada osoba powołana na stanowisko sędziego w tym sądzie w procedurze pomijającej udział organów samorządu sędziowskiego obsadzonych w większości niezależnie od władzy wykonawczej i ustawodawczej w sytuacji, w której w świetle dorobku konstytucyjnego państwa członkowskiego udział organu samorządu sędziowskiego spełniającego te wymogi w procedurze powołania sędziego jest niezbędny, biorąc pod uwagę kontekst instytucjonalny i strukturalny, zważywszy, że:

                                          —

                                          wymóg opiniowania kandydatury na stanowisko sędziowskie spoczywał na zgromadzeniach sędziów, a został on pominięty w sposób celowy wbrew przepisom krajowym i stanowisku tego organu samorządu sędziowskiego;

                                          —

                                          obecna Krajowa Rada Sądownictwa wybrana sprzecznie z polskimi przepisami konstytucyjnymi i ustawowymi nie jest organem niezależnym i nie zasiadają w niej przedstawiciele środowiska sędziowskiego powołani w jej skład niezależnie od władzy wykonawczej i ustawodawczej a tym samym nie doszło do skutecznego złożenia wniosku o powołanie na urząd sędziego przewidzianego w prawie krajowym;

                                          —

                                          uczestnikom konkursu nominacyjnego nie przysługiwało odwołanie do sądu w rozumieniu art. 2 i 19 ust. 1 TUE oraz art. 6 ust. 1–3 TUE w związku z art. 47 karty praw podstawowych.

                              b)

                              nie spełnia wymogów sądu niezależnego powołanego na podstawie ustawy sąd w którego składzie zasiada osoba powołana na stanowisko sędziego w tym sądzie w procedurze uzależnionej od arbitralnej ingerencji władzy wykonawczej i pomijającej udział organów samorządu sędziowskiego obsadzonych w większości niezależnie od władzy wykonawczej i ustawodawczej lub innego organu zapewniającego obiektywną ocenę kandydata, w świetle tego, że udział organów samorządu sędziowskiego lub innego organu niezależnego od władzy wykonawczej oraz ustawodawczej i zapewniającego obiektywną ocenę kandydata w procedurze powołania sędziego jest w kontekście europejskiej tradycji prawnej zakorzenionej w ww. przepisach TUE i KPP oraz stanowiącej fundament unii prawa jaką jest Unia Europejska niezbędny dla uznania, że sąd krajowy gwarantuje wymagany poziom skutecznej ochrony sądowej w sprawach objętych prawem Unii, a w konsekwencji zapewniona jest zasada trójpodziału i równowagi władz oraz zasada państwa prawa;

                  2)

                  Czy art. 2 i art. 19 ust. 1 TUE w związku z art. 47 KPP należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, gdy w składzie sądu zasiada osoba powołana w warunkach opisanych w punkcie 1:

                              a)

                              stoją one na przeszkodzie w stosowaniu przepisów prawa krajowego, które badanie zgodności z prawem powołania takiej osoby na urząd sędziego przekazują do wyłącznej właściwości izby Sądu Najwyższego, składającej się wyłącznie z osób powołanych na urząd sędziego w warunkach opisanych w punkcie 1, i które zarazem nakazują pozostawienie bez rozpoznania zarzutów dotyczących powołania na urząd sędziego, przy uwzględnieniu kontekstu instytucjonalnego oraz systemowego;

                              b)

                              wymagają one, w celu zapewnienia skuteczności prawa europejskiego, takiej wykładni przepisów prawa krajowego, która umożliwi sądowi z urzędu wyłączenie takiej osoby od rozpoznania sprawy na podstawie – stosowanych przez analogię – przepisów o wyłączeniu sędziego, który jest niezdolny do orzekania [iudex inhabilis].


title: Sprawa C-250/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 21 kwietnia 2021 r. – Szef Krajowej Administracji Skarbowej przeciwko O. Funduszowi Inwestycyjnemu Zamkniętemu reprezentowanemu przez O S.A.

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 21 kwietnia 2021 r. – Szef Krajowej Administracji Skarbowej przeciwko O. Funduszowi Inwestycyjnemu Zamkniętemu reprezentowanemu przez O S.A.
      (Sprawa C-250/21)
      (2021/C 289/36)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Naczelny Sąd Administracyjny

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Szef Krajowej Administracji Skarbowej

         Strona pozwana: O. Fundusz Inwestycyjny Zamknięty reprezentowany przez O S.A.

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 135 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) należy interpretować w ten sposób, że zwolnienie, które przepis ten przewiduje dla transakcji dotyczących udzielania kredytów, pośrednictwa kredytowego lub zarządzania kredytami, ma zastosowanie do opisanej w postępowaniu głównym umowy o subpartycypację?

         (1)  Dz. Urz. 2006, L 347, s.1


title: Sprawa T-71/18: Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2021 r. – Włochy / Komisja [System językowy – Ogłoszenie o konkursie otwartym celem naboru administratorów w dziedzinach ekonomia finansowa i makroekonomia – Znajomość języków – Ograniczenie wyboru języka 2 konkursu do trzech języków – Rozporządzenie nr 1 – Artykuł 1d ust. 1, art. 27 i art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego – Dyskryminacja ze względu na język – Interes służby – Proporcjonalność]

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/33

      Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2021 r. – Włochy / Komisja
      (Sprawa T-71/18) (1)

      (System językowy - Ogłoszenie o konkursie otwartym celem naboru administratorów w dziedzinach ekonomia finansowa i makroekonomia - Znajomość języków - Ograniczenie wyboru języka 2 konkursu do trzech języków - Rozporządzenie nr 1 - Artykuł 1d ust. 1, art. 27 i art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego - Dyskryminacja ze względu na język - Interes służby - Proporcjonalność)
      (2021/C 289/49)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, którą wspomagał P. Gentili, avvocato dello Stato)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Vernier, G. Gattinara i D. Milanowska, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: S. Jiménez García, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 263 TFUE wniosek zmierzający do stwierdzenia nieważności ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/339/17, ogłoszonym w celu wyłonienia listy rezerwy kadrowej administratorów (AD 7) w następujących dziedzinach: 1) ekonomia finansowa i 2) makroekonomia (Dz.U. 2017, C 386 A, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/339/17, ogłoszonym w celu wyłonienia listy rezerwy kadrowej administratorów (AD 7) w następujących dziedzinach: 1) ekonomia finansowa i 2) makroekonomia.

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Republikę Włoską.

                  3)

                  Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.


title: Sprawa T-436/17: Postanowienie Sądu z dnia 2 czerwca 2021 r. – ClientEarth i in. / Komisja [REACH – Decyzja Komisji zatwierdzająca niektóre zastosowania żółtego sulfochromianu ołowiu i czerwonego chromianu(VI) molibdenianu(VI) siarczanu(VI) ołowiu – Artykuł 64 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 – Wewnętrzna procedura odwoławcza dotycząca decyzji w sprawie zezwolenia na wprowadzenie do obrotu – Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 – Utrata interesu prawnego – Umorzenie postępowania]

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/35

      Postanowienie Sądu z dnia 2 czerwca 2021 r. – ClientEarth i in. / Komisja
      (Sprawa T-436/17) (1)

      (REACH - Decyzja Komisji zatwierdzająca niektóre zastosowania żółtego sulfochromianu ołowiu i czerwonego chromianu(VI) molibdenianu(VI) siarczanu(VI) ołowiu - Artykuł 64 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 - Wewnętrzna procedura odwoławcza dotycząca decyzji w sprawie zezwolenia na wprowadzenie do obrotu - Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 - Utrata interesu prawnego - Umorzenie postępowania)
      (2021/C 289/51)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ClientEarth (Londyn, Zjednoczone Królestwo), European Environmental Bureau (EEB) (Bruksela, Belgia), The International Chemical Secretariat (Göteborg, Szwecja), International POPs Elimination Network (IPEN) (Göteborg) (przedstawiciel: A. Jones, solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara, R. Lindenthal i K. Mifsud-Bonnici, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: C. Meyer Seitz, H. Shev, L. Zettergren, A. Alriksson, J. Lundberg i H. Eklinder, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Europejska Agencja Chemikaliów (przedstawiciele: M. Heikkilä, W. Broere i F. Becker, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Komisji C(2017) 2914 final z dnia 2 maja 2017 r. oddalającej wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej złożony na podstawie art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2006, L 264, s. 13) w sprawie decyzji wykonawczej Komisji C(2016) 5644 final dotyczącej zezwolenia na niektóre zastosowania żółtego sulfochromianu ołowiu i czerwonego chromianu(VI) molibdenianu(VI) siarczanu(VI) ołowiu zgodnie z art. 60 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396 s. 1; sprostowanie Dz.U. 2007, L 136, s. 3), a po drugie, stwierdzenie nieważności tej decyzji wykonawczej.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa oprócz własnych kosztów koszty poniesione ClientEarth, European Environmental Bureau (EEB), The International Chemical Secretariat i International POPs Elimination Network (IPEN).

                  3)

                  Królestwo Szwecji i Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 300 z 11.9.2017.


title: Sprawa T-281/21: Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2021 r. – Nowhere / EUIPO – Junguo Ye (APE TEES)

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/40

      Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2021 r. – Nowhere / EUIPO – Junguo Ye (APE TEES)
      (Sprawa T-281/21)
      (2021/C 289/56)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Nowhere Co. Ltd (Tokio, Japonia) (przedstawiciel: adwokat R. Kunze)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Junguo Ye (Elche, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „APE TEES” w kolorach czarnym i brązowym – zgłoszenie nr 14 319 578

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 lutego 2021 r. w sprawie R 2474/2017-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez nią w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem Sprzeciwów.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-303/21: Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2021 r. – FC / EASO

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/46

      Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2021 r. – FC / EASO
      (Sprawa T-303/21)
      (2021/C 289/62)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: FC (przedstawiciel: adwokat B. Christianos)

         Strona pozwana: Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w sprawie oddalenia zażalenia złożonego przez skarżącą w dniu 26 marca 2021 r. na podstawie art. 90 ust. 2 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej oraz

                  —

                  obciążenie pozwanego wszystkimi kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:
      Zaskarżona decyzja jest obarczona naruszeniem zasady ekonomii procesowej i naruszeniem prawa skarżącej do skutecznego środka prawnego z następujących powodów:

                  1.

                  naruszenie prawa do obrony skarżącej, ponieważ pozwany w dalszym ciągu nie wiąże postępowania dyscyplinarnego z błędami i naruszeniami praw podstawowych popełnionymi przez pozwanego na wcześniejszym etapie, to znaczy na początkowym etapie postępowania dyscyplinarnego, które wywołują skutki także na drugim etapie postępowania dyscyplinarnego oraz

                  2.

                  naruszenie prawa skarżącej do bycia wysłuchaną.


title: Sprawa T-313/21: Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2021 r. – SAS Cargo Group i in. / Komisja

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/49

      Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2021 r. – SAS Cargo Group i in. / Komisja
      (Sprawa T-313/21)
      (2021/C 289/66)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: SAS Cargo Group A/S (Kastrup, Dania), Scandinavian Airlines System Denmark-Norway-Sweden (Sztokholm, Szwecja), SAS AB (Sztokholm) (przedstawiciele: adwokaci B. Creve, M. Kofmann, J. Killick i G. Forwood)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zasądzenie od Unii Europejskiej reprezentowanej przez Komisję Europejską zapłaty:

                              a)

                              odszkodowania na rzecz strony skarżącej w wysokości 14 438 793,21 EUR z tytułu szkody spowodowanej brakiem zapłaty przez Komisję prawidłowej kwoty odsetek od zwróconej grzywny za okres od dnia 15 lutego 2011 r. do dnia 8 marca 2016 r., na podstawie art. 266 akapit pierwszy TFUE, zgodnie z wyrokiem z dnia 16 grudnia 2015 r., SAS Cargo Group A/S i in./Komisja (sprawa T-56/11) lub w przeciwnym razie, kwoty odszkodowania za okres, jaki Sąd uzna za stosowny i według takiej stopy oprocentowania;

                              b)

                              odsetek – na rzecz strony skarżącej według stopy oprocentowania Europejskiego Banku Centralnego (EBC) dla jego operacji refinansujących, powiększonej o 3,5 punktu procentowego – od odszkodowania, o którym mowa w lit. a), za okres od dnia 8 marca 2016 r. do dnia całkowitej zapłaty, przy czym odsetki te są odsetkami zwykłymi liczonymi do dnia 4 lutego 2021 r. i odsetkami składanymi od dnia 5 lutego 2021 r., lub w przeciwnym razie zasądzenie odsetek od odszkodowania, o którym owa w lit. a) za okres, jaki Sąd uzna za stosowny i według takiej stopy oprocentowania i metody obliczeniowej (odsetki zwykłe lub składane) i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 263 TFUE;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 25 marca 2021 oddalającej wniosek strony skarżącej o naprawienie szkód z tytułu odpowiedzialności pozaumownej.

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej całością kosztów niniejszego postępowania poniesionych zarówno przez Komisję jak i stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi o odszkodowanie strona skarżąca podnosi jeden zarzut, w ramach którego twierdzi ona, że Komisja nie wypłaciła stronie skarżącej odsetek w prawidłowej wysokości w następstwie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2010) 7694 final z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 porozumienia między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego towarowego (sprawa A.39258 – Lotniczy transport towarowy).
      W uzasadnieniu skargi o stwierdzenie nieważności storna skarżąca podnosi dwa zarzuty:

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Komisja Europejska naruszyła prawo stwierdzając w zaskarżonej decyzji, że roszczenie strony skarżącej z tytułu odpowiedzialności pozaumownej na podstawie art. 340 TFUE uległo przedawnieniu na podstawie art. 46 statutu.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym Komisja Europejska naruszyła prawo w zaskarżonej decyzji posługując się art. 85a ust. 2 rozporządzenia Komisji nr 2342/2002 jako podstawą prawną oddalenia wniosku strony skarżącej o wypłatę odszkodowanie, w sytuacji gdy (i) rozporządzenie nr 2342/2002 nie obowiązywało w chwili zajścia okoliczności sporu oraz (ii) zgodność z art. 90 rozporządzenia nr 1268/2012 (oraz mutatis mutandis art. 85a ust. 2 rozporządzenia Komisji nr 2342/2002) nie zwalnia Komisji z obowiązku zapłaty odsetek za zwłokę zgodnie z art. 266 akapit pierwszy TFUE.


title: Sprawa T-316/21: Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2021 r. – Worldwide Machinery / EUIPO – Scaip (SUPERIOR MANUFACTURING)

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/51

      Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2021 r. – Worldwide Machinery / EUIPO – Scaip (SUPERIOR MANUFACTURING)
      (Sprawa T-316/21)
      (2021/C 289/69)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Worldwide Machinery Ltd (Channelview, Teksas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat B. Woltering)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Scaip SpA (Parma, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „SUPERIOR MANUFACTURING” – unijny znak towarowy nr 11 385 333

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 marca 2021 r. w sprawie R 873/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 12 marca 2020 r. wydanej w postępowaniu nr 28 762 C w sprawie unieważnienia prawa do znaku w zakresie, w jakim wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do unijnego znaku towarowego (nr 11 385 333) został oddalony;

                  —

                  stwierdzenie wygaśnięcia zaskarżonego unijnego znaku towarowego w odniesieniu do następujących towarów: Klasa 12: urządzenia z napędem własnym wykorzystywane do budowy rurociągów do przesyłu ropy naftowej, gazu i wody; pojazdy lądowe, mianowicie urządzenia z napędem własnym do instalacji rur; zestawy do przekształcania pojazdów lądowych wyposażonych w gąsienice w pojazdy lądowe wyposażone w urządzenia z napędem własnym do instalacji rur; łyżki przesiewające; podnośniki przyssawkowe; uchwyty hydrauliczne; giętarki do rur z napędem własnym;

                  —

                  zwrot kosztów poniesionych przez nią w postępowaniu przed Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 58 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-597/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ondernemingsrechtbank Antwerpen – Belgia) – Mircom International Content Management & Consulting (M.I.C.M.) Limited / Telenet BVBA [Odesłanie prejudycjalne – Własność intelektualna – Prawo autorskie i prawa pokrewne – Dyrektywa 2001/29/WE – Artykuł 3 ust. 1 i 2 – Pojęcie „podawania do publicznej wiadomości” – Pobieranie poprzez sieć równorzędną (peer-to-peer) pliku zawierającego chroniony utwór z jednoczesnym podaniem do wiadomości segmentów tego pliku w celu ich zamieszczania – Dyrektywa 2004/48/WE – Artykuł 3 ust. 2 – Nadużywanie środków, procedur i środków naprawczych – Artykuł 4 – Osoby uprawnione do występowania o zastosowanie środków, procedur i środków naprawczych – Artykuł 8 – Prawo do informacji – Artykuł 13 – Pojęcie „uszczerbku” – Rozporządzenie (UE) 2016/679 – Artykuł 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. f) – Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych – Zgodność przetwarzania z prawem – Dyrektywa 2002/58/WE – Artykuł 15 ust. 1 – Przepisy ustawowe mające na celu ograniczenie zakresu praw i obowiązków – Prawa podstawowe – Artykuł 7 i 8, art. 17 ust. 2 oraz art. 47 akapit pierwszy Karty praw podstawowych Unii Europejskiej]

text:
               2.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/2

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ondernemingsrechtbank Antwerpen – Belgia) – Mircom International Content Management & Consulting (M.I.C.M.) Limited / Telenet BVBA
      (Sprawa C-597/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Dyrektywa 2001/29/WE - Artykuł 3 ust. 1 i 2 - Pojęcie „podawania do publicznej wiadomości” - Pobieranie poprzez sieć równorzędną (peer-to-peer) pliku zawierającego chroniony utwór z jednoczesnym podaniem do wiadomości segmentów tego pliku w celu ich zamieszczania - Dyrektywa 2004/48/WE - Artykuł 3 ust. 2 - Nadużywanie środków, procedur i środków naprawczych - Artykuł 4 - Osoby uprawnione do występowania o zastosowanie środków, procedur i środków naprawczych - Artykuł 8 - Prawo do informacji - Artykuł 13 - Pojęcie „uszczerbku” - Rozporządzenie (UE) 2016/679 - Artykuł 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. f) - Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych - Zgodność przetwarzania z prawem - Dyrektywa 2002/58/WE - Artykuł 15 ust. 1 - Przepisy ustawowe mające na celu ograniczenie zakresu praw i obowiązków - Prawa podstawowe - Artykuł 7 i 8, art. 17 ust. 2 oraz art. 47 akapit pierwszy Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)
      (2021/C 310/02)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Ondernemingsrechtbank Antwerpen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Mircom International Content Management & Consulting (M.I.C.M.) Limited

         Strona pozwana: Telenet BVBA

         Przy udziale: Proximus NV, Scarlet Belgium NV

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 3 ust. 1 i 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/29/WE z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że podawaniem do publicznej wiadomości w rozumieniu tego przepisu jest zamieszczanie z urządzenia końcowego użytkownika sieci równorzędnej (peer-to-peer) na urządzeniu końcowym innych użytkowników tej sieci uprzednio pobranych przez tego użytkownika segmentów pliku medialnego zawierającego chroniony utwór, choć te pobrane segmenty nadają się jako takie do wykorzystania dopiero po osiągnięciu pewnego określonego w procentach minimum ilościowego. Bez znaczenia jest przy tym to, że ze względu na konfigurację oprogramowania do wymiany plików BitTorrent client zamieszczanie to odbywa się automatycznie w sytuacji, gdy użytkownik zarejestrował to oprogramowanie na urządzeniu końcowym, z którego dokonywane jest to zamieszczanie, udzielając zgody na jego stosowanie po należytym poinformowaniu go o jego właściwościach.

                  2)

                  Dyrektywę 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej należy interpretować w ten sposób, że podmiot, który stał się w drodze umowy podmiotem pewnych praw własności intelektualnej, jednak sam ich nie wykonuje, lecz ogranicza się do dochodzenia roszczeń odszkodowawczych od podmiotów, które w jego ocenie naruszają te prawa, może co do zasady skorzystać ze środków, procedur i środków naprawczych przewidzianych w rozdziale II tej dyrektywy, chyba że na mocy ustanowionego w art. 3 ust. 2 tej dyrektywy ogólnego obowiązku i po przeprowadzeniu całościowego i szczegółowego badania zostanie stwierdzone, że żądanie ich zastosowania ma znamiona nadużycia prawa. W szczególności, jeśli chodzi o żądanie udzielenia informacji skierowane na podstawie art. 8 tej dyrektywy, należy je również odrzucić wówczas, gdy jest ono nieuzasadnione lub nieproporcjonalne, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.

                  3)

                  Artykuł 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. f) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych) w związku z art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/136/WE z dnia 25 listopada 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on co do zasady ani systematycznej rejestracji przez podmiot praw własności intelektualnej oraz dla niego przez osobę trzecią adresów IP użytkowników sieci równorzędnych (peer-to-peer), których łącza internetowe miały być wykorzystywane do działań naruszających prawa własności intelektualnej, ani udostępnieniu temu podmiotowi praw własności intelektualnej czy też osobie trzeciej nazwisk i adresów pocztowych tych użytkowników celem wniesienia do sądu cywilnego powództwa o odszkodowanie za szkodę, jaka miała zostać wyrządzona przez tych użytkowników, pod warunkiem jednak, że żądania i wnioski kierowane w tym względzie przez ten podmiot czy też osobę trzecią są uzasadnione, proporcjonalne i nie mają znamion nadużycia oraz znajdują podstawę prawną w krajowym środku ustawodawczym w rozumieniu art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58 zmienionej dyrektywą 2009/136, który ogranicza zakres zastosowania zasad ustanowionych w art. 5 i 6 tej dyrektywy po zmianach.

         (1)  Dz.U. C 383 z 11.11.2019.


title: Sprawy połączone C-58/20 i C-59/20: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht – Austria) – K (C-58/20), DBKAG (C-59/20) / Finanzamt Österreich, dawniej Finanzamt Linz [Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 135 ust. 1 – Zwolnienia – Zarządzanie specjalnymi funduszami inwestycyjnymi – Outsourcing – Świadczenie usług przez osobę trzecią]

text:
               2.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/7

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht – Austria) – K (C-58/20), DBKAG (C-59/20) / Finanzamt Österreich, dawniej Finanzamt Linz
      (Sprawy połączone C-58/20 i C-59/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 135 ust. 1 - Zwolnienia - Zarządzanie specjalnymi funduszami inwestycyjnymi - Outsourcing - Świadczenie usług przez osobę trzecią)
      (2021/C 310/07)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: K (C-58/20), DBKAG (C-59/20)

         Strona przeciwna: Finanzamt Österreich, dawniej Finanzamt Linz

         Sentencja

      Artykuł 135 ust. 1 lit. g) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że usługi świadczone przez osoby trzecie na rzecz spółek zarządzających specjalnymi funduszami inwestycyjnymi, takie jak zadania podatkowe polegające na zapewnieniu zgodnego z prawem krajowym opodatkowania dochodów otrzymywanych przez posiadaczy jednostek uczestnictwa oraz przyznanie prawa do korzystania z oprogramowania służącego wyłącznie do przeprowadzenia obliczeń istotnych dla zarządzania ryzykiem i do pomiaru rentowności, są objęte zwolnieniem przewidzianym w tym przepisie, jeżeli pozostają w nierozerwalnym związku z zarządzaniem specjalnymi funduszami inwestycyjnymi i są świadczone wyłącznie dla celów zarządzania takimi funduszami, pomimo że takie świadczenie usług nie było w całości przedmiotem outsourcingu.

         (1)  Dz.U. C 191 z 8.6.2020.


title: Sprawa C-153/20 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 17 czerwca 2021 r. – Republika Litewska / Komisja Europejska, Republika Czeska [Odwołanie – Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) i Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) – Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską – Wydatki poniesione przez Republikę Litewską – Rozporządzenie (UE) nr 65/2011 – Kontrole administracyjne – Kontrola na miejscu – Jakość kontroli – Status wnioskodawcy – Sztucznie stworzone warunki – Wydatki poniesione w ramach przedsięwzięć]

text:
               2.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/8

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 17 czerwca 2021 r. – Republika Litewska / Komisja Europejska, Republika Czeska
      (Sprawa C-153/20 P) (1)

      (Odwołanie - Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) i Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) - Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską - Wydatki poniesione przez Republikę Litewską - Rozporządzenie (UE) nr 65/2011 - Kontrole administracyjne - Kontrola na miejscu - Jakość kontroli - Status wnioskodawcy - Sztucznie stworzone warunki - Wydatki poniesione w ramach przedsięwzięć)
      (2021/C 310/08)
      Język postępowania: litewski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Republika Litewska (przedstawiciele: R. Dzikovič i K. Dieninio, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Sauka i A. Steiblytė, pełnomocnicy), Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Pavliš i J. Vláčil, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Republika Litewska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Republika Czeska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 215 z 29.6.2020.


title: Sprawa C-641/20: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 5 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail de Liège – Belgia) – VT / Centre public d’action sociale de Líège (CPAS) [Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Dyrektywa 2008/115/WE – Powrót nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich – Decyzja nakazująca powrót – Skarga – Tymczasowe prawo pobytu i prawo do pomocy społecznej podczas okresu, w którym skarga jest zawisła]

text:
               2.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/8

      Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 5 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail de Liège – Belgia) – VT / Centre public d’action sociale de Líège (CPAS)
      (Sprawa C-641/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Dyrektywa 2008/115/WE - Powrót nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich - Decyzja nakazująca powrót - Skarga - Tymczasowe prawo pobytu i prawo do pomocy społecznej podczas okresu, w którym skarga jest zawisła)
      (2021/C 310/09)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal du travail de Liège

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: VT

         Strona pozwana: Centre public d’action sociale de Liège (CPAS)

         Sentencja

      Artykuły 5 i 13 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich w świetle art. 19 ust. 2 i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 14 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, które nie przyznaje skutku zawieszającego z mocy prawa skardze wniesionej przez obywatela państwa trzeciego na decyzję nakazującą powrót w rozumieniu art. 3 pkt 4 wspomnianej dyrektywy, która to decyzja została wydana wobec niego w następstwie cofnięcia mu przez właściwy organ statusu uchodźcy na podstawie art. 11 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony, i w związku z tym tymczasowego prawa do pobytu oraz do zapewnienia zaspokojenia podstawowych potrzeb do chwili wydania orzeczenia w przedmiocie tej skargi w wyjątkowym przypadku, w którym obywatel ten, cierpiący na poważną chorobę, może wskutek wykonania tej decyzji zostać narażony na poważne ryzyko ciężkiego i nieodwracalnego pogorszenia stanu zdrowia. W tych ramach sąd krajowy rozpatrujący spór, którego rozstrzygniecie jest związane z ewentualnym skutkiem zawieszającym decyzji nakazującej powrót, powinien uznać, że skarga wniesiona na tę decyzję wywołuje z mocy prawa skutek zawieszający, o ile skarga ta zawiera argumentację, która nie wydaje się oczywiście bezpodstawna i która ma na celu wykazanie, iż wykonanie tej decyzji naraziłoby obywatela państwa trzeciego na poważne ryzyko ciężkiego i nieodwracalnego pogorszenia stanu zdrowia.

         (1)  Dz.U. C 44 z 8.2.2021.


title: Sprawa C-699/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Nysie (Polska) w dniu 21 grudnia 2020 r. – Centraal Justitieel Incassobureau, Ministerie van Veiligheid en Justitie (CJIB) przeciwko AP

text:
               2.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Nysie (Polska) w dniu 21 grudnia 2020 r. – Centraal Justitieel Incassobureau, Ministerie van Veiligheid en Justitie (CJIB) przeciwko AP
      (Sprawa C-699/20)
      (2021/C 310/12)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy w Nysie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Centraal Justitieel Incassobureau, Ministerie van Veiligheid en Justitie (CJIB)

         Strona pozwana: AP
      Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2021 r. Trybunał (szósta izba) uznał wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Sąd Rejonowy w Nysie, II Wydział Karny (Polska), za oczywiście niedopuszczalny.


title: Sprawa T-415/20: Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2021 r. – KT / EBI [Służba publiczna – Personel EBI – Postępowanie dyscyplinarne – Zwolnienie z poważnej przyczyny – Prawo do obrony – Przesłuchanie świadków – Delegowanie uprawnień – Przygotowanie zaskarżonej decyzji – Rozsądny termin – Bezstronność – Ochrona danych osobowych – Proporcjonalność]

text:
               2.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/25

      Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2021 r. – KT / EBI
      (Sprawa T-415/20) (1)

      (Służba publiczna - Personel EBI - Postępowanie dyscyplinarne - Zwolnienie z poważnej przyczyny - Prawo do obrony - Przesłuchanie świadków - Delegowanie uprawnień - Przygotowanie zaskarżonej decyzji - Rozsądny termin - Bezstronność - Ochrona danych osobowych - Proporcjonalność)
      (2021/C 310/32)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: KT (przedstawiciel: adwokat K. Levi)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: K. Carr i M. Loizou, pełnomocnicy, wspierani przez adwokat A. Duron)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE i na art. 50a Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EBI z dnia 24 marca 2020 r., mocą której zastosowano wobec niej tytułem kary dyscyplinarnej zwolnienie z poważnej przyczyny, bez zachowania okresu wypowiedzenia, lecz z odprawą.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  KT pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI).

         (1)  Dz.U. C 297 z 7.9.2020.


title: Sprawa T-198/20: Postanowienie Sądu z dnia 8 czerwca 2021 r. – Shindler i in. / Rada [Skarga o stwierdzenie nieważności – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Umowa o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z Unii i Euratomu – Decyzja Rady w sprawie zawarcia umowy o wystąpieniu – Obywatele Zjednoczonego Królestwa – Utrata obywatelstwa Unii – Brak indywidualnego oddziaływania – Akt nieregulacyjny – Niedopuszczalność]

text:
               2.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/27

      Postanowienie Sądu z dnia 8 czerwca 2021 r. – Shindler i in. / Rada
      (Sprawa T-198/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Umowa o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z Unii i Euratomu - Decyzja Rady w sprawie zawarcia umowy o wystąpieniu - Obywatele Zjednoczonego Królestwa - Utrata obywatelstwa Unii - Brak indywidualnego oddziaływania - Akt nieregulacyjny - Niedopuszczalność)
      (2021/C 310/35)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Harry Shindler (Porto d’Ascoli, Włochy) oraz 9 innych skarżących, których nazwiska zostały wymienione w załączniku do postanowienia (przedstawiciel: adwokat J. Fouchet)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer, R. Meyer i J. Ciantar, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniosek na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie całkowitej lub częściowej nieważności, po pierwsze, Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz.U. 2020, L 29, s. 7) oraz, po drugie, decyzji Rady (UE) 2020/135 z dnia 30 stycznia 2020 r. w sprawie zawarcia Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz.U. 2020, L 29, s. 1),

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Postępowanie w przedmiocie wniosków Komisji Europejskiej i British in Europe o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

                  3)

                  Harry Shindler i pozostali skarżący, których nazwiska zostały wymienione w załączniku, pokrywają poza własnymi kosztami koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej, z wyjątkiem kosztów związanych z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

                  4)

                  Harry Shindler i pozostali skarżący, których nazwiska zostały wymienione w załączniku, Rada, Komisja i British in Europe pokrywają własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 201 z 15.6.2020.


title: Sprawa T-565/20: Postanowienie Sądu z dnia 14 czerwca 2021 r. – TrekStor / EUIPO – Zagg (Pokrowiec ochronny na sprzęt komputerowy) [Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający pokrowiec ochronny na sprzęt komputerowy – Podstawa unieważnienia – Nieuprawnione użycie dzieła chronionego przez przepisy z zakresu prawa autorskiego jednego z państw członkowskich – Artykuł 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 – Wniosek o przesłuchanie świadków – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               2.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/34

      Postanowienie Sądu z dnia 14 czerwca 2021 r. – TrekStor / EUIPO – Zagg (Pokrowiec ochronny na sprzęt komputerowy)
      (Sprawa T-565/20) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający pokrowiec ochronny na sprzęt komputerowy - Podstawa unieważnienia - Nieuprawnione użycie dzieła chronionego przez przepisy z zakresu prawa autorskiego jednego z państw członkowskich - Artykuł 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Wniosek o przesłuchanie świadków - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2021/C 310/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: TrekStor GmbH (Bensheim, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, A. Schönfleisch i N. Willich)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Zagg Inc. (Midvale, Utah, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci T. Schmitz i M. Breuer)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 czerwca 2020 r. (sprawa R 297/2019-3), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między TrekStor a Zagg.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  TrekStor GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 378 z 9.11.2020.


title: Sprawa T-312/21: Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2021 r. – SY / Komisja Europejska

text:
               2.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/36

      Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2021 r. – SY / Komisja Europejska
      (Sprawa T-312/21)
      (2021/C 310/48)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: SY (przedstawiciel: adwokat T. Walberer)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu, na podstawie art. 270 TFUE, art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego, art. 263 TFUE i art. 265 TFUE, o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności listy rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/374/19–1, decyzji o zatrudnieniu kandydatów z listy rezerwowej, decyzji komisji konkursowej z dnia 21 kwietnia 2021 r. i z dnia 14 stycznia 2021 r. o nieumieszczeniu strony skarżącej na liście rezerwy kadrowej w dziedzinie konkurencji, „załącznika” do ogłoszenia o konkursie EPSO/AD/374/19–1 z dnia 5 listopada 2020 r. oraz wezwania strony skarżącej do stawiennictwa z dnia 20 listopada 2020 r.;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej z dnia 21 kwietnia 2021 r. i z dnia 14 stycznia 2021 r. w odniesieniu do strony skarżącej oraz udzielenie pozwanej w wyroku konkretnych wskazówek koniecznych do należytego przywrócenia sytuacji prawnej strony skarżącej sprzed naruszeń prawa, co umożliwiłoby pozwanej wpisanie strony skarżącej na listę rezerwową, od razu lub po ponownej ocenie jej wyników, stwierdzenie nieważności „załącznika” do ogłoszenia o konkursie EPSO/AD/374/19–1 z dnia 5 listopada 2020 r. oraz wezwania strony skarżącej do stawiennictwa w dniu 20 listopada 2020 r.;

                  —

                  stwierdzenie, że strona pozwana naruszyła art. 265 TFUE, ponieważ nie wydała w stosunku do strony skarżącej decyzji w odpowiedzi na zażalenie z dnia 17 stycznia 2021 r.;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: zmiana warunków konkursu z mocą wsteczną jest niezgodna z prawem z uwagi na brak podstawy prawnej i sprzeczność z prawem, jak również naruszenie jasności prawa, obowiązku uzasadnienia i prawa do udziału.

                  2.

                  Zarzut drugi: naruszenie zakazu dyskryminacji w związku z istniejącą wcześniej chorobą strony skarżącej, ponieważ pozwana nie zapewniła mu szczególnych warunków podczas egzaminu.

                  3.

                  Zarzut trzeci: strona skarżąca była dyskryminowana ze względu na to, że nie dorównywała innym uczestnikom czysto elektronicznej oceny zintegrowanej.

                  4.

                  Zarzut czwarty: strona skarżąca była dyskryminowana w stosunku do pracowników strony pozwanej.


title: Sprawa C-249/20 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 25 listopada 2021 r. – Komisja Europejska/UG [Odwołanie – Służba publiczna – Członek personelu kontraktowego – Umowa na czas nieokreślony – Rozwiązanie – Powody zwolnienia z pracy – Przeinaczenie – Krzywda – Dopuszczalność – Brak rozstrzygnięcia w przedmiocie jednego z żądań]

text:
               31.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/9

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 25 listopada 2021 r. – Komisja Europejska/UG
      (Sprawa C-249/20 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Członek personelu kontraktowego - Umowa na czas nieokreślony - Rozwiązanie - Powody zwolnienia z pracy - Przeinaczenie - Krzywda - Dopuszczalność - Brak rozstrzygnięcia w przedmiocie jednego z żądań)
      (2022/C 51/10)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Mongin i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: UG (przedstawiciele: początkowo M. Richard i P. Junqueira de Oliveira, następnie M. Richard, adwokaci)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 2 kwietnia 2020 r., UG/Komisja (T-571/17, niepublikowany, EU:T:2020:141) zostaje uchylony w zakresie, w jakim stwierdzono w nim nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 17 października 2016 r. o rozwiązaniu z UG umowy o pracę na czas nieokreślony, stwierdzono istnienie naruszenia prawa mogącego skutkować powstaniem odpowiedzialności tej instytucji i odrzucono jako niedopuszczalne żądanie UG dotyczące zadośćuczynienia za krzywdę.

                  2)

                  Sprawa zostaje przekazana do Sądu Unii Europejskiej celem ponownego rozpoznania.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U. C 348 z 19.10.2020.


title: Sprawa C-96/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 11 lutego 2022 r. – Companhia de Distribuição Integral Logista Portugal, S.A./Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               16.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 11 lutego 2022 r. – Companhia de Distribuição Integral Logista Portugal, S.A./Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-96/22)
      (2022/C 198/35)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Supremo Tribunal Administrativo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Companhia de Distribuição Integral Logista Portugal, S.A.

         Strona przeciwna: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy stanowią ograniczenia ilościowe przywozu lub środki o skutku równoważnym w rozumieniu art. 34 TFUE limity ilościowe dotyczące wprowadzenia do swobodnego obrotu wskazane w art. 106 Código dos Impostos Especiais do Consumo (kodeksu podatków akcyzowych, zwanej dalej „CIEC”) w zakresie, w jakim określają, że podmioty gospodarcze mogą dopuścić do obrotu w ciągu ostatniego kwartału każdego roku ilości papierosów, które nie przekraczają średniej miesięcznej ilości papierosów wprowadzonych do swobodnego obrotu w trakcie bezpośrednio poprzedzających 12 miesięcy?

                  2)

                  Czy opodatkowanie według stawki obowiązującej w dniu złożenia deklaracji podatkowej ilości papierosów, która przekracza limit ilościowy wprowadzenia do swobodnego obrotu przewidziany w art. 106 ust. 2 CIEC, zgodnie z ust. 7 tego samego artykułu, jest sprzeczne z zasadami dotyczącymi wymagalności podatku akcyzowego, wprowadzonymi przez art. 7 i 9 dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. (1).?

         (1)  Dyrektywa Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylająca dyrektywę 92/12/EWG, Dz.U. 2009, L 9, s. 12.


title: Sprawa C-61/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden (Niemcy) w dniu 1 lutego 2022 r. – RL/Landeshauptstadt Wiesbaden

text:
               30.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden (Niemcy) w dniu 1 lutego 2022 r. – RL/Landeshauptstadt Wiesbaden
      (Sprawa C-61/22)
      (2022/C 213/30)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Wiesbaden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: RL

         Strona pozwana: Landeshauptstadt Wiesbaden

         Pytanie prejudycjalne

      Czy obowiązek umieszczania i przechowywania odcisków palców w dowodach osobistych na podstawie art. 3 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2019/1157 (1) narusza prawo Unii wyższego rzędu, w szczególności

                  a)

                  art. 77 ust. 3 TFUE,

                  b)

                  art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

                  c)

                  art. 35 ust. 10 RODO (2)

            i w związku z tym jest nieważny z jednego z tych powodów?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1157 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie poprawy zabezpieczeń dowodów osobistych obywateli Unii i dokumentów pobytowych wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin korzystającym z prawa do swobodnego przemieszczania się (Dz.U. 2019, L 188, s. 67)

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1).


title: Sprawa T-196/20: Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2020 r. – Chanel / EUIPO – Innovative Cosmetic Concepts (INCOCO)

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/40

      Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2020 r. – Chanel / EUIPO – Innovative Cosmetic Concepts (INCOCO)
      (Sprawa T-196/20)
      (2020/C 201/53)
      Język skargi: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Chanel (Neuilly-sur-Seine, Francja) (przedstawiciel: adwokat J. Passa)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Innovative Cosmetic Concepts LLC (Clifton, New Jersey, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego INCOCO – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 189 828

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 stycznia 2020 r. w sprawie R 194/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie zasady dobrej administracji.


title: Sprawa T-20/20: Postanowienie Sądu z dnia 23 kwietnia 2020 r. – Intertranslations (Intertransleïsions) Metafraseis / Parlament

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/56

      Postanowienie Sądu z dnia 23 kwietnia 2020 r. – Intertranslations (Intertransleïsions) Metafraseis / Parlament
      (Sprawa T-20/20) (1)

      (2020/C 201/73)
      Język postępowania: angielski
      Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejetru.

         (1)  Dz.U. C 95 z 23.3.2020.


title: Sprawa C-803/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 31 października 2019 r. – TN / WWK Lebensversicherung auf Gegenseitigkeit, VP

text:
               27.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/2

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 31 października 2019 r. – TN / WWK Lebensversicherung auf Gegenseitigkeit, VP
      (Sprawa C-803/19)
      (2020/C 247/02)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: TN

         Strona pozwana: WWK Lebensversicherung auf Gegenseitigkeit, VP

         Uczestnik postępowania: UO
      Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (ósma izba) postanowieniem z dnia 28 maja 2020 r. orzeka, co następuje:
      Artykuł 35 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 1 dyrektywy 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotyczącej ubezpieczeń na życie oraz art. 185 ust. 1 w związku z art. 186 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym w przypadku odstąpienia od umowy ubezpieczenia przez ubezpieczającego podatek od składek ubezpieczeniowych, należny od ubezpieczającego oraz pobierany i odprowadzany na rzecz państwa przez ubezpieczyciela, jest wyłączony z kwot, które ubezpieczyciel musi zwrócić ubezpieczającemu, wobec czego ubezpieczający musi żądać zwrotu podatku od administracji podatkowej lub ewentualnie odszkodowania od ubezpieczyciela, jeżeli obowiązujące na podstawie prawa mającego zastosowanie do umowy ubezpieczenia przepisy proceduralne dotyczące uzyskania zwrotu tych kwot zapłaconych tytułem podatku od składek ubezpieczeniowych nie mogą podważyć skuteczności prawa odstąpienia od umowy, które przysługuje ubezpieczającemu na mocy prawa Unii, co powinien sprawdzić sąd odsyłający.


title: Sprawa C-52/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 21 listopada 2019 r. w sprawie T-527/18, K.A. Schmersal Holding / EUIPO – Tecnium (tec.nicum), wniesione w dniu 30 stycznia 2020 r. przez K.A. Schmersal Holding GmbH & Co. KG

text:
               27.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/3

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 21 listopada 2019 r. w sprawie T-527/18, K.A. Schmersal Holding / EUIPO – Tecnium (tec.nicum), wniesione w dniu 30 stycznia 2020 r. przez K.A. Schmersal Holding GmbH & Co. KG
      (Sprawa C-52/20 P)
      (2020/C 247/03)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: K.A. Schmersal Holding GmbH & Co. KG (przedstawiciel: A. Haudan, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 28 maja 2020 r., Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) uznał, że odwołanie nie zostaje przyjęte do rozpoznania i że K.A. Schmersal Holding GmbH & Co. KG pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-83/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 17 lutego 2020 r. (skorygowany w dniu 16 kwietnia 2020 r.) – BPC Lux 2 Sàrl i in. / Banco de Portugal i in.

text:
               27.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 17 lutego 2020 r. (skorygowany w dniu 16 kwietnia 2020 r.) – BPC Lux 2 Sàrl i in. / Banco de Portugal i in.
      (Sprawa C-83/20)
      (2020/C 247/06)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Supremo Tribunal Administrativo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BPC Lux 2 Sàrl, BPC UKI LP, Bennett Offshore Restructuring Fund Inc.,Bennett Restructuring Fund LP, Queen Street Limited, BTG Pactual Global Emerging Markets and Macro Master Fund LP, BTG Pactual Absolute Return II Master Fund LP, CSS LLC, Beltway Strategic Opportunities Fund LP, EJF Debt Opportunities Master Fund LP, TP Lux HoldCo Sàrl, VR Global Partners LP, CenturyLink Inc. Defined Benefit Master Trust, City of New York Group Trust, Dignity Health, GoldenTree Asset Management Lux Sàrl, GoldenTree High Yield Value Fund Offshore 110 Two Ltd, San Bernardino County Employees Retirement Association, EJF DO Fund (Cayman) LP, Massa Insolvente da Espírito Santo Financial Group SA

         Druga strona postępowania: Banco de Portugal, Banco Espírito Santo SA, Novo Banco SA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy prawo Unii, a w szczególności art. 17 [Karty praw podstawowych Unii Europejskiej] oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE (1) z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającą ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającą dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012, w szczególności jej art. 36, 73 i 74, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych takich jak opisane powyżej, które zostały zastosowane w drodze środka w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji polegającego na utworzeniu instytucji pomostowej i wydzieleniu aktywów oraz które przy częściowej transpozycji wspomnianej dyrektywy i przed upływem terminu jej transpozycji:

                              a)

                              nie przewidywały dokonania rozsądnej, ostrożnej i realistycznej wyceny aktywów i pasywów instytucji kredytowej objętej środkiem w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przed jego przyjęciem;

                              b)

                              nie przewidywały zapłaty ewentualnej rekompensaty opartej na wycenie wskazanej w lit. a) powyżej na rzecz instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją lub, w odpowiednim przypadku, na rzecz osób uprawnionych z tytułu akcji lub z innych tytułów własności, a zamiast tego przewidywały jedynie, że ewentualna różnica dochodu ze zbycia banku pomostowego zostanie zwrócona pierwotnej instytucji kredytowej lub jej masie upadłości;

                              c)

                              nie przewidywały, że akcjonariusze instytucji objętej środkiem w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji są uprawnieni do otrzymania kwoty nie niższej niż szacowana kwota, którą otrzymaliby, gdyby jednostka została całkowicie zlikwidowana w ramach zwykłego postępowania upadłościowego, i przewidywały ten mechanizm zabezpieczenia jedynie w odniesieniu do wierzycieli, których roszczenia nie zostały przeniesione; oraz

                              d)

                              nie przewidywały wyceny innej niż ta, o której mowa w lit. a), mającej na celu ustalenie, czy akcjonariuszom i wierzycielom zapewniono by bardziej korzystne traktowanie, gdyby instytucja kredytowa objęta działaniem w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji została objęta zwykłym postępowaniem upadłościowym?

                  2)

                  Czy w świetle orzecznictwa Trybunału zawartego w wyroku z dnia 18 grudnia 1997 r., Inter-Environnement Wallonie [sprawa C-129/96 (2), orzecznictwo powtórzone następnie przez Trybunał], przepisy krajowe takie jak opisane w niniejszej sprawie, które dokonują częściowej transpozycji dyrektywy 2014/59/UE, mogą poważnie zagrozić osiągnięciu rezultatu przewidzianego w tej dyrektywie, w szczególności w jej art. 36, 73 i 74, w kontekście stosowania środka w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji?

         (1)  Dz.U. L 173, s. 190.

         (2)  EU:C:1997:628.


title: Sprawa C-97/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 19 grudnia 2019 r. w sprawie T-40/19, Amigüitos pets & life / EUIPO – Société des produits Nestlé, wniesione w dniu 24 lutego 2020 r. przez Société des produits Nestlé SA

text:
               27.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/5

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 19 grudnia 2019 r. w sprawie T-40/19, Amigüitos pets & life / EUIPO – Société des produits Nestlé, wniesione w dniu 24 lutego 2020 r. przez Société des produits Nestlé SA
      (Sprawa C-97/20 P)
      (2020/C 247/07)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Société des produits Nestlé SA (przedstawiciele: A. Jaeger-Lenz, C. Elkemann i A. Lambrecht, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Amigüitos pets & life SA (przedstawiciel: N.A. Fernández Fernández-Pacheco, abogado), Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył wnoszącą odwołanie jej własnymi kosztami.