title: Sprawa C-135/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — X-GmbH/Finanzamt Stuttgart — Körperschaften (Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ kapitału — Przepływ kapitału pomiędzy państwami członkowskimi i państwami trzecimi — Klauzula standstill — Uregulowania krajowe państwa członkowskiego dotyczące spółek pośrednich z siedzibą w państwach trzecich — Zmiana tych uregulowań, a następnie przywrócenie uregulowań obowiązujących wcześniej — Dochody spółki z siedzibą w państwie trzecim uzyskane z faktu posiadania wierzytelności wobec spółki mającej siedzibę w państwie członkowskim — Włączenie takich dochodów do podstawy opodatkowania podatnika mającego rezydencję podatkową w państwie członkowskim — Ograniczenie swobody przepływu kapitału — Względy uzasadniające)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/10

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — X-GmbH/Finanzamt Stuttgart — Körperschaften
      (Sprawa C-135/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ kapitału - Przepływ kapitału pomiędzy państwami członkowskimi i państwami trzecimi - Klauzula standstill - Uregulowania krajowe państwa członkowskiego dotyczące spółek pośrednich z siedzibą w państwach trzecich - Zmiana tych uregulowań, a następnie przywrócenie uregulowań obowiązujących wcześniej - Dochody spółki z siedzibą w państwie trzecim uzyskane z faktu posiadania wierzytelności wobec spółki mającej siedzibę w państwie członkowskim - Włączenie takich dochodów do podstawy opodatkowania podatnika mającego rezydencję podatkową w państwie członkowskim - Ograniczenie swobody przepływu kapitału - Względy uzasadniające)
      (2019/C 139/07)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: X-GmbH

         Druga strona postępowania: Finanzamt Stuttgart — Körperschaften

         Sentencja

                  1)

                  Klauzulę standstill przewidzianą w art. 64 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że art. 63 ust. 1 TFUE nie wyklucza stosowania ograniczenia w przepływie kapitału do lub z państw trzecich, gdy ten przepływ dotyczy inwestycji bezpośrednich, a owo ograniczenie istniało co do istoty w dniu 31 grudnia 1993 r. na podstawie uregulowań państwa członkowskiego, mimo że jego zakres rozszerzono po tej dacie na udziały, które nie dotyczą inwestycji bezpośrednich.

                  2)

                  Klauzulę standstill przewidzianą w art. 64 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że zakaz zawarty w art. 63 ust. 1 TFUE ma zastosowanie do ograniczenia w przepływie kapitału do lub z państw trzecich, dotyczącym inwestycji bezpośrednich, jeżeli krajowe uregulowania podatkowe leżące u podstaw tego ograniczenia zostały istotnie zmienione po dniu 31 grudnia 1993 r. wskutek przyjęcia ustawy, która weszła w życie, lecz została zastąpiona — zanim jeszcze zaczęto ją stosować w praktyce — przez uregulowania identyczne w swej istocie z uregulowaniami, które obowiązywały w dniu 31 grudnia 1993 r., chyba że stosowanie tej ustawy odroczono na podstawie prawa krajowego, tak że pomimo jej wejścia w życie nie obowiązywała ona w zakresie transgranicznego przepływu kapitału, o którym mowa w art. 64 ust. 1 TFUE, co powinien zbadać sąd odsyłający.

                  3)

                  Artykuł 63 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego, zgodnie z którymi dochody, których spółka z siedzibą w państwie trzecim nie uzyskała w ramach własnej działalności, takie jak dochody zakwalifikowane jako „dochody pośrednie mające charakter inwestycji kapitałowych” w rozumieniu tych uregulowań, zostają włączone, proporcjonalnie do posiadanych udziałów, do podstawy opodatkowania podatnika będącego rezydentem tego państwa członkowskiego, jeżeli ów podatnik posiada co najmniej 1 % udziałów w rzeczonej spółce i jeżeli dochody te są objęte w tym państwie trzecim niższą stawką opodatkowania niż stawka obowiązująca w danym państwie członkowskim, chyba że istnieją ramy prawne przewidujące w szczególności zobowiązania umowne upoważniające krajowe organy podatkowe tego państwa członkowskiego do skontrolowania w stosownym przypadku prawdziwości informacji dotyczących tej spółki, przekazanych w celu wykazania, że udział wspomnianego podatnika w owej spółce nie stanowi sztucznego rozwiązania.

         (1)  Dz.U. C 221 z 10.7.2017.


title: Sprawa C-388/17: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 28 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen — Szwecja) — Konkurrensverket/SJ AB (Odesłanie prejudycjalne — Procedury udzielania zamówień w sektorze transportu — Dyrektywa 2004/17/WE — Zakres stosowania — Artykuł 5 — Działalność obejmująca dostawy lub obsługę sieci świadczących usługi dla odbiorców publicznych w dziedzinie transportu kolejowego — Udzielenie przez krajowe kolejowe przedsiębiorstwo publiczne świadczące usługi transportowe zamówienia dotyczącego umów na usługi sprzątania pociągów należących do tego przedsiębiorstwa — Brak publikacji uprzedniego ogłoszenia o zamówieniu)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/11

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 28 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen — Szwecja) — Konkurrensverket/SJ AB
      (Sprawa C-388/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Procedury udzielania zamówień w sektorze transportu - Dyrektywa 2004/17/WE - Zakres stosowania - Artykuł 5 - Działalność obejmująca dostawy lub obsługę sieci świadczących usługi dla odbiorców publicznych w dziedzinie transportu kolejowego - Udzielenie przez krajowe kolejowe przedsiębiorstwo publiczne świadczące usługi transportowe zamówienia dotyczącego umów na usługi sprzątania pociągów należących do tego przedsiębiorstwa - Brak publikacji uprzedniego ogłoszenia o zamówieniu)
      (2019/C 139/08)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Högsta förvaltningsdomstolen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Konkurrensverket

         Strona pozwana: SJ AB

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 5 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, należy interpretować w ten sposób, że stwierdza się istnienie sieci w obszarze usług transportu kolejowego w rozumieniu tego przepisu, gdy usługi transportowe są świadczone zgodnie z przepisami ustawodawstwa krajowego stanowiącego transpozycję dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/34/UE z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie utworzenia jednolitego europejskiego obszaru kolejowego, na infrastrukturze kolejowej zarządzanej przez organ krajowy, który dokonuje alokacji zdolności przepustowej tej infrastruktury, nawet jeśli organ ten jest zobowiązany do realizacji wniosków przedsiębiorstw kolejowych dopóty, dopóki nie zostaną osiągnięte granice tej zdolności przepustowej.

                  2)

                  Artykuł 5 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2004/17 należy interpretować w ten sposób, że działalność prowadzona przez przedsiębiorstwo kolejowe, które świadczy usługi transportu dla ogółu odbiorców, wykonując swoje prawo do korzystania z sieci kolejowej, stanowi „obsługę sieci” w rozumieniu tej dyrektywy.

         (1)  Dz.U. C 293 z 4.9.2017.


title: Sprawa C-497/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d’appel de Versailles — Francja) — Oeuvre d’assistance aux bêtes d’abattoirs (OABA)/Ministre de l'Agriculture et de l’Alimentation, Bionoor, Ecocert France, Institut national de l’origine et de la qualité (INAO) (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 13 TFUE — Dobrostan zwierząt — Rozporządzenie (WE) nr 1099/2009 — Ochrona zwierząt podczas ich uśmiercania — Szczególne metody uboju wymagane przez obrzędy religijne — Rozporządzenie (WE) nr 834/2007 — Artykuł 3 i art. 14 ust. 1 lit. b) ppkt (viii) — Zgodność z produkcją ekologiczną — Rozporządzenie (WE) nr 889/2008 — Artykuł 57 akapit pierwszy — Logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/12

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d’appel de Versailles — Francja) — Oeuvre d’assistance aux bêtes d’abattoirs (OABA)/Ministre de l'Agriculture et de l’Alimentation, Bionoor, Ecocert France, Institut national de l’origine et de la qualité (INAO)
      (Sprawa C-497/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 13 TFUE - Dobrostan zwierząt - Rozporządzenie (WE) nr 1099/2009 - Ochrona zwierząt podczas ich uśmiercania - Szczególne metody uboju wymagane przez obrzędy religijne - Rozporządzenie (WE) nr 834/2007 - Artykuł 3 i art. 14 ust. 1 lit. b) ppkt (viii) - Zgodność z produkcją ekologiczną - Rozporządzenie (WE) nr 889/2008 - Artykuł 57 akapit pierwszy - Logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej)
      (2019/C 139/09)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour administrative d’appel de Versailles

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Oeuvre d’assistance aux bêtes d’abattoirs (OABA)

         Strona pozwana: Ministre de l’Agriculture et de l’Alimentation, Bionoor, Ecocert France, Institut national de l’origine et de la qualité (INAO)

         Sentencja

      Rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91, a w szczególności jego art. 3 i art. 14 ust. 1 lit. b) ppkt (viii), odczytywane w świetle art. 13 TFUE, należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala ono na umieszczanie logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej, o którym mowa w art. 57 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia nr 834/2007, zmienionego rozporządzeniem (UE) nr 271/2010 z dnia 24 marca 2010 r., na produktach pochodzących ze zwierząt poddanych ubojowi rytualnemu bez uprzedniego ogłuszenia, przeprowadzanemu w warunkach określonych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1099/2009 z dnia 24 września 2009 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas ich uśmiercania, w szczególności w jego art. 4 ust. 4.

         (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


title: Sprawa C-505/17 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 28 lutego 2019 r. — Groupe Léa Nature/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Debonair Trading Internacional Lda (Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 — Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „SO’BiO ētic” — Słowne i graficzne wspólnotowe i krajowe znaki towarowe zawierające element słowny „SO…?” — Sprzeciw właściciela — Odmowa rejestracji)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/13

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 28 lutego 2019 r. — Groupe Léa Nature/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Debonair Trading Internacional Lda
      (Sprawa C-505/17 P) (1)

      (Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 - Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „SO’BiO ētic” - Słowne i graficzne wspólnotowe i krajowe znaki towarowe zawierające element słowny „SO…?” - Sprzeciw właściciela - Odmowa rejestracji)
      (2019/C 139/10)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Groupe Léa Nature (przedstawiciel: adwokat E. Baud)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: K. Markakis i D. Botis, pełnomocnicy), Debonair Trading Internacional Lda (przedstawiciel: T. Alkin, barrister)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

                  2)

                  Groupe Léa Nature SA pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Debonair Trading Internacional Lda i Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 437 z 18.12.2017.


title: Sprawa C-563/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 27 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo — Portugalia) — Associação Peço a Palavra i in./Conselho de Ministros (Odesłanie prejudycjalne — Swoboda przedsiębiorczości — Rozporządzenie (WE) nr 1008/2008 — Przedsiębiorstwo transportu lotniczego — Postępowanie reprywatyzacyjne — Sprzedaż akcji reprezentujących do 61 % kapitału zakładowego — Warunki — Obowiązek utrzymywania siedziby i rzeczywistego zarządu w danym państwie członkowskim — Obowiązki użyteczności publicznej — Obowiązek utrzymywania i rozwoju istniejącego krajowego centrum operacyjnego (hub)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/13

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 27 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo — Portugalia) — Associação Peço a Palavra i in./Conselho de Ministros
      (Sprawa C-563/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swoboda przedsiębiorczości - Rozporządzenie (WE) nr 1008/2008 - Przedsiębiorstwo transportu lotniczego - Postępowanie reprywatyzacyjne - Sprzedaż akcji reprezentujących do 61 % kapitału zakładowego - Warunki - Obowiązek utrzymywania siedziby i rzeczywistego zarządu w danym państwie członkowskim - Obowiązki użyteczności publicznej - Obowiązek utrzymywania i rozwoju istniejącego krajowego centrum operacyjnego (hub)
      (2019/C 139/11)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Supremo Tribunal Administrativo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Associação Peço a Palavra, João Carlos Constantino Pereira Osório, Maria Clara Marques Pires Sarmento Franco, Sofia da Silva Santos Arauz, Maria João Galhardas Fitas

         Strona pozwana: Conselho de Ministros

         przy udziale: Parpública — Participações Públicas SGPS SA, TAP — Transportes Aéreos Portugueses SGPS SA

         Sentencja

                  1)

                  Dyrektywę 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącą usług na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, iż nie jest ona właściwa dla celów badania zgodności z prawem Unii niektórych wymogów dotyczących działalności wykonywanej przez spółkę transportu lotniczego nałożonych na nabywcę udziału kwalifikowanego w kapitale zakładowym tej spółki, a w szczególności wymogu, zgodnie z którym jest on zobowiązany do wykonywania obowiązków użyteczności publicznej, a także utrzymania i rozwoju krajowego centrum operacyjnego (hub) tej spółki.

                  2)

                  Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, aby w specyfikacji warunków zamówienia regulującej warunki, jakim podlega postępowanie reprywatyzacyjne spółki transportu lotniczego, zostały zawarte:

                              —

                              wymóg nakładający na nabywcę udziału stanowiącego przedmiot wspomnianego postępowania reprywatyzacyjnego obowiązek posiadania zdolności gwarantującej wykonanie obowiązków użyteczności publicznej ciążących na owej spółce transportu lotniczego, oraz

                              —

                              wymóg nakładający na owego nabywcę obowiązek utrzymania siedziby i rzeczywistego zarządu wspomnianej spółki transportu lotniczego w danym państwie członkowskim, o ile przeniesienie głównego przedsiębiorstwa tej spółki poza to państwo członkowskie wiązałoby się dla niej z utratą praw przewozowych, przyznanych jej przez bilateralne umowy zawarte pomiędzy wspomnianym państwem członkowskim a państwami trzecimi, z którymi państwo to łączą szczególne więzi historyczne, kulturalne i społeczne, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.
                              Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się on temu, aby w specyfikacji warunków zamówienia znajdował się wymóg zapewnienia przez nabywcę wspomnianego udziału utrzymania i rozwoju istniejącego krajowego centrum operacyjnego (hub).

         (1)  Dz.U. C 424 z 11.12.2017.


title: Sprawa C-567/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas — Litwa) — „Bene Factum” UAB/Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos (Odesłanie prejudycjalne — Postanowienia podatkowe — Podatki akcyzowe — Dyrektywa 92/83/EWG — Artykuł 27 ust. 1 lit. b) — Zwolnienia — Pojęcie „produktów nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi” — Kryteria oceny)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/14

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas — Litwa) — „Bene Factum” UAB/Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos
      (Sprawa C-567/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Postanowienia podatkowe - Podatki akcyzowe - Dyrektywa 92/83/EWG - Artykuł 27 ust. 1 lit. b) - Zwolnienia - Pojęcie „produktów nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi” - Kryteria oceny)
      (2019/C 139/12)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: –„Bene Factum” UAB

         Strona przeciwna: Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 27 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych należy interpretować w ten sposób, że znajduje on zastosowanie do alkoholu etylowego skażonego zgodnie z wymogami państwa członkowskiego, zawartego w produktach kosmetycznych lub środkach higieny jamy ustnej, które, choć nie są przeznaczone jako takie do spożycia przez ludzi, są jednak spożywane jako napoje alkoholowe przez niektóre osoby.

                  2)

                  Artykuł 27 ust. 1 lit. b) dyrektywy 92/83 należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do alkoholu etylowego skażonego zgodnie z wymogami państwa członkowskiego, zawartego w produktach kosmetycznych lub środkach higieny jamy ustnej, które, choć nie są przeznaczone jako takie do spożycia przez ludzi, są spożywane jako napoje alkoholowe przez niektóre osoby, jeżeli podmiot dokonujący przywozu tych produktów z danego państwa członkowskiego w celu umożliwienia w państwie członkowskim przeznaczenia ich dystrybucji przez inne osoby na rzecz konsumentów końcowych, wie, że są one również spożywane jako napoje alkoholowe, i zleca ich produkcję oraz etykietowanie, biorąc tę okoliczność pod uwagę w celu zwiększenia sprzedaży

         (1)  Dz.U. C 402 z 27.11.2017.


title: Sprawa C-579/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeits- und Sozialgericht Wien — Austria) — BUAK Bauarbeiter-Urlaubs- u. Abfertigungskasse/Gradbeništvo Korana d.o.o. (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 — Artykuł 1 ust. 1 — Zakres stosowania — Sprawy cywilne i handlowe — Artykuł 1 ust. 2 — Dziedziny wyłączone — Zabezpieczenie społeczne — Artykuł 53 — Wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego wykonalność orzeczenia wydanego przez sąd wydania — Wyrok dotyczący powództwa organu zabezpieczenia społecznego o zapłatę przez pracodawcę składek z tytułu wynagrodzenia urlopowego w związku z delegowaniem przez niego pracowników — Wykonywanie działalności orzeczniczej przez sąd, do którego wniesiono powództwo)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/15

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeits- und Sozialgericht Wien — Austria) — BUAK Bauarbeiter-Urlaubs- u. Abfertigungskasse/Gradbeništvo Korana d.o.o.
      (Sprawa C-579/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Artykuł 1 ust. 1 - Zakres stosowania - Sprawy cywilne i handlowe - Artykuł 1 ust. 2 - Dziedziny wyłączone - Zabezpieczenie społeczne - Artykuł 53 - Wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego wykonalność orzeczenia wydanego przez sąd wydania - Wyrok dotyczący powództwa organu zabezpieczenia społecznego o zapłatę przez pracodawcę składek z tytułu wynagrodzenia urlopowego w związku z delegowaniem przez niego pracowników - Wykonywanie działalności orzeczniczej przez sąd, do którego wniesiono powództwo)
      (2019/C 139/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Arbeits- und Sozialgericht Wien

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: BUAK Bauarbeiter-Urlaubs- u. Abfertigungskasse

         Strona pozwana: Gradbeništvo Korana d.o.o.

         Sentencja

      Wykładni art. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy dokonywać w ten sposób, że powództwo podmiotu zbiorowego prawa publicznego o zapłatę przez pracodawcę składek z tytułu wynagrodzenia urlopowego w związku z delegowaniem przez tego pracodawcę do państwa członkowskiego pracowników niemających w tym państwie zwykłego miejsca pracy lub w związku z wynajmem pracowników do tego państwa członkowskiego lub o zapłatę przez pracodawcę mającego siedzibę poza terytorium tego państwa członkowskiego w związku z zatrudnieniem pracowników mających zwykłe miejsce pracy w tym państwie wchodzi w zakres stosowania tego rozporządzenia, o ile normy regulujące takie powództwo nie stanowią odstępstw od przepisów prawa powszechnego, a w szczególności nie wyłączają możliwości skontrolowania przez sąd, do którego wniesiono to powództwo, prawidłowości danych, w oparciu o które stwierdzono istnienie wspomnianego roszczenia, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 424 z 11.12.2017.


title: Sprawa C-581/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg — Niemcy) — Martin Wächtler/Finanzamt Konstanz (Odesłanie prejudycjalne — Umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie swobodnego przepływu osób — Przeniesienie miejsca zamieszkania osoby fizycznej z państwa członkowskiego do Szwajcarii — Opodatkowanie niezrealizowanych zysków kapitałowych z tytułu udziałów w spółce — Podatki bezpośrednie — Swobodny przepływ osób prowadzących działalność na własny rachunek — Równość traktowania)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/16

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg — Niemcy) — Martin Wächtler/Finanzamt Konstanz
      (Sprawa C-581/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie swobodnego przepływu osób - Przeniesienie miejsca zamieszkania osoby fizycznej z państwa członkowskiego do Szwajcarii - Opodatkowanie niezrealizowanych zysków kapitałowych z tytułu udziałów w spółce - Podatki bezpośrednie - Swobodny przepływ osób prowadzących działalność na własny rachunek - Równość traktowania)
      (2019/C 139/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Baden-Württemberg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Martin Wächtler

         Druga strona postępowania: Finanzamt Konstanz

         Sentencja

      Postanowienia umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób, podpisanej w Luksemburgu w dniu 21 czerwca 1999 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one obowiązywaniu systemu opodatkowania państwa członkowskiego, który w sytuacji, gdy obywatel państwa członkowskiego — osoba fizyczna — prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Szwajcarii, przenosi swoje miejsce zamieszkania z państwa członkowskiego, którego system podatkowy jest rozpatrywany, do Konfederacji Szwajcarskiej, przewiduje pobranie w chwili tego przeniesienia podatku należnego od niezrealizowanych zysków związanych z udziałami w spółce posiadanymi przez tego obywatela, podczas gdy w przypadku zachowania miejsca zamieszkania w tym samym państwie członkowskim pobór podatku następuje dopiero w chwili zrealizowania zysków kapitałowych, czyli przy zbyciu danych udziałów.

         (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2018.


title: Sprawa C-670/17 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 lutego 2019 r. — Republika Grecka/Komisja Europejska (Odwołanie — Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) — Sekcja Orientacji — Zmniejszenie pomocy finansowej — Rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 — Program operacyjny — Korekty finansowe — Artykuł 39 — Podstawa prawna — Przepisy przejściowe)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/17

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 lutego 2019 r. — Republika Grecka/Komisja Europejska
      (Sprawa C-670/17 P) (1)

      (Odwołanie - Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) - Sekcja Orientacji - Zmniejszenie pomocy finansowej - Rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 - Program operacyjny - Korekty finansowe - Artykuł 39 - Podstawa prawna - Przepisy przejściowe)
      (2019/C 139/15)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Republika Grecka (przedstawiciele: G. Kanellopoulos, A. Vasilopoulou i I. Pachi, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i J. Aquilina, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 19 września 2017 r., Grecja/Komisja (T-327/15, niepublikowany, EU:T:2017:631), zostaje uchylony.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji C(2015) 1936 final z dnia 25 marca 2015 r. w sprawie zastosowania korekty finansowej do pomocy z Sekcji Orientacji EFOGR programu operacyjnego CCI 2000GR061PO021 (Grecja — Cel 1 — Rekonstrukcja terenów wiejskich).

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Republikę Grecką zarówno w postępowaniu pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.

         (1)  Dz.U. C 42 z 5.2.2018.


title: Sprawa C-9/18: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 28 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Karlsruhe — Niemcy) — postępowanie karne przeciwko Detlefowi Meynowi (Odesłanie prejudycjalne — Transport — Dyrektywa 2006/126/WE — Wzajemne uznawanie praw jazdy — Odmowa uznania prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim — Uprawnienie do kierowania pojazdami ustalone na podstawie prawa jazdy)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/18

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 28 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Karlsruhe — Niemcy) — postępowanie karne przeciwko Detlefowi Meynowi
      (Sprawa C-9/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport - Dyrektywa 2006/126/WE - Wzajemne uznawanie praw jazdy - Odmowa uznania prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim - Uprawnienie do kierowania pojazdami ustalone na podstawie prawa jazdy)
      (2019/C 139/16)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Karlsruhe

         Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

      Detlef Meyn

         Sentencja

      Przepisy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/126/WE z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie odmówiło uznania prawa jazdy należącego do osoby mającej miejsce zamieszkania na jego terytorium, wydanego przez inne państwo członkowskie bez badania umiejętności, na podstawie prawa jazdy, które zostało wydane przez inne państwo członkowskie i które samo zostało uzyskane w drodze wymiany prawa jazdy wydanego przez państwo trzecie.

         (1)  Dz.U. C 39 z 16.4.2018.


title: Sprawa C-14/18 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 28 lutego 2019 r. — Alfamicro — Sistemas de computadores, Sociedade Unipessoal, Lda./Komisja Europejska (Odwołanie — Klauzula arbitrażowa — Artykuł 272 TFUE — Pojęcie „skargi o ustalenie istnienia stosunku prawnego lub prawa” — Artykuł 263 TFUE — Pojęcie „decyzji administracyjnej” — Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach programu ramowego na rzecz konkurencyjności i innowacji (KIP) (2007 — 2013) — Sprawozdanie z audytu stwierdzające brak kwalifikowalności niektórych poniesionych wydatków)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/18

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 28 lutego 2019 r. — Alfamicro — Sistemas de computadores, Sociedade Unipessoal, Lda./Komisja Europejska
      (Sprawa C-14/18 P) (1)

      (Odwołanie - Klauzula arbitrażowa - Artykuł 272 TFUE - Pojęcie „skargi o ustalenie istnienia stosunku prawnego lub prawa” - Artykuł 263 TFUE - Pojęcie „decyzji administracyjnej” - Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach programu ramowego na rzecz konkurencyjności i innowacji (KIP) (2007 - 2013) - Sprawozdanie z audytu stwierdzające brak kwalifikowalności niektórych poniesionych wydatków)
      (2019/C 139/17)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Alfamicro — Sistemas de computadores, Sociedade Unipessoal, Lda. (przedstawiciele: G. Gentil Anastácio i D. Pirra Xarepe, advogados)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Estrada de Solà i M. M. Farrajota, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Alfamicro — Sistemas de computadores, Sociedade Unipessoal, Lda zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 72 z 26.2.2018.


title: Sprawy połączone C-202/18 i C-238/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 lutego 2019 r. — Ilmārs Rimšēvičs (C-202/18), Europejski Bank Centralny (EBC) (C-238/18)/Republika Łotewska (Europejski System Banków Centralnych — Skarga oparta na art. 14.2 akapit drugi statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego — Wydana przez organ krajowy decyzja zawieszająca prezesa krajowego banku centralnego w obowiązkach)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/19

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 lutego 2019 r. — Ilmārs Rimšēvičs (C-202/18), Europejski Bank Centralny (EBC) (C-238/18)/Republika Łotewska
      (Sprawy połączone C-202/18 i C-238/18) (1)

      (Europejski System Banków Centralnych - Skarga oparta na art. 14.2 akapit drugi statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego - Wydana przez organ krajowy decyzja zawieszająca prezesa krajowego banku centralnego w obowiązkach)
      (2019/C 139/18)
      Język postępowania: łotewski

         Strony

         Strona skarżąca: Ilmārs Rimšēvičs (przedstawiciele: S. Vārpiņš, M. Kvēps, I. Pazare, advokāti) (C-202/18), Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: C. Zilioli, K. Kaiser i C. Kroppenstedt, pełnomocnicy, wspierani przez D. Sarmienta Ramíreza-Escudera, abogado, oraz V. Čuske-Jurjevą, advokāte) (C-238/18)

         Strona pozwana: Republika Łotewska (przedstawiciele: I. Kucina i J. Davidoviča, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Sprawy C-202/18 i C-238/18 zostają połączone do celu wydania wyroku.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność wydanej przez Korupcijas novēršanas un apkarošanas birojs (urząd antykorupcyjny, Łotwa) decyzji z dnia 19 lutego 2018 r. w zakresie, w jakim nałożono w niej na Ilmārsa Rimšēvičsa zakaz pełnienia obowiązków prezesa banku centralnego Łotwy.

                  3)

                  Republika Łotewska pokrywa, oprócz własnych kosztów, również koszty poniesione przez Europejski Bank Centralny (EBC).

         (1)  Dz.U. C 161 z 07.05.2018.


title: Sprawa C-278/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 28 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo — Portugalia) — Manuel Jorge Sequeira Mesquita/Fazenda Pública (Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Szósta dyrektywa 77/388/EWG — Zwolnienie — Artykuł 13 część B lit. b) — Dzierżawa i najem nieruchomości — Pojęcie — Umowa przekazania uprawy gruntów rolnych obsadzonych winoroślą)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/20

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 28 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo — Portugalia) — Manuel Jorge Sequeira Mesquita/Fazenda Pública
      (Sprawa C-278/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Szósta dyrektywa 77/388/EWG - Zwolnienie - Artykuł 13 część B lit. b) - Dzierżawa i najem nieruchomości - Pojęcie - Umowa przekazania uprawy gruntów rolnych obsadzonych winoroślą)
      (2019/C 139/19)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Supremo Tribunal Administrativo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Manuel Jorge Sequeira Mesquita

         Druga strona postępowania: Fazenda Pública

         Sentencja

      Artykuł 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, należy interpretować w ten sposób, że zwolnienie z podatku od wartości dodanej przysługujące z tytułu dzierżawy i najmu nieruchomości, o którym mowa w tym przepisie, ma zastosowanie do umowy przekazania uprawy gruntów rolnych obsadzonych winoroślą spółce prowadzącej działalność w sektorze uprawy winorośli, zawartej na okres jednego roku podlegający automatycznemu przedłużeniu, w zamian za czynsz płatny na koniec każdego rocznego okresu.

         (1)  Dz.U. C 259 z 23.7.2018.


title: Sprawa C-771/18: Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2018 r. — Komisja Europejska/Węgry

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/20

      Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2018 r. — Komisja Europejska/Węgry
      (Sprawa C-771/18)
      (2019/C 139/20)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Węgry

         Żądania strony skarżącej

      Komisja wnosi do Trybunału o:

                  —

                  stwierdzenie, że Węgry uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy art. 14 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 714/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1228/2003 (1) oraz art. 13 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 715/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków dostępu do sieci przesyłowych gazu ziemnego i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1775/2005 (2), poprzez nieuwzględnienie kosztów rzeczywiście ponoszonych przez operatorów systemu.

                  —

                  stwierdzenie, że Węgry uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy art. 37 ust. 17 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE (3) oraz art. 41 ust. 17 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 2003/55/WE (4), poprzez brak ustanowienia odpowiedniej procedury gwarantującej prawo do odwołania od decyzji krajowego organu regulacyjnego zgodnie z ww. przepisami dyrektyw 2009/72/WE i 2009/73/WE.

                  —

                  obciążenie Węgier kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Artykuł 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 714/2009 i art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 715/2009 ustanawiają zasadę zorientowania taryf za korzystanie z sieci na koszty.
      Jednakże obowiązujące na Węgrzech ustawa o energii elektrycznej i ustawa o gazie ziemnym nie zezwalają na to, by przy ustalaniu taryf za korzystanie z sieci krajowy organ regulacyjny brał pod uwagę wszystkie faktycznie ponoszone przez operatorów sieci koszty, takie jak podatek specjalny od sieci energetycznych i koszty związane z prowizjami za operacje bankowe.
      Komisja uważa, że żadne obiektywne względy nie uzasadniają uniemożliwienia krajowemu organowi regulacyjnemu uwzględnienia wspominanych kosztów przy ustalaniu taryf za korzystanie z sieci.
      Ponadto zgodnie z art. 37 ust. 17 dyrektywy 2009/72/WE i art. 41 ust. 17 dyrektywy 2009/73/WE państwa członkowskie powinny zapewnić ustanowienie na poziomie krajowym odpowiednich mechanizmów przewidujących, że strona, której dotyczy decyzja krajowego organu regulacyjnego, ma prawo do odwołania się do organu niezależnego od zaangażowanych stron oraz od jakiegokolwiek rządu.
      W przekonaniu Komisji Węgry nie ustanowiły odpowiedniej procedury gwarantującej prawo do odwołania od decyzji krajowego organu regulacyjnego.

         (1)  Dz.U. 2009, L 211, s. 15.

         (2)  Dz.U. 2009, L 211, s. 36.

         (3)  Dz.U. 2009, L 211, s. 55.

         (4)  Dz.U. 2009, L 211, s. 94.


title: Sprawa C-777/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 11 grudnia 2018 r. — WO/Vas Megyei Kormányhivatal

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 11 grudnia 2018 r. — WO/Vas Megyei Kormányhivatal
      (Sprawa C-777/18)
      (2019/C 139/21)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: WO.

         Strona pozwana: Vas Megyei Kormányhivatal.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy uregulowanie krajowe, takie jak sporne w sporze w postępowaniu głównym, które w związku ze zwrotem kosztów transgranicznej opieki zdrowotnej wyłącza możliwość udzielenia zgody po wyświadczeniu usługi opieki zdrowotnej w innym państwie członkowskim bez uprzedniego udzielenia zgody również w sytuacji, gdy oczekiwanie na uprzednią zgodę stwarzałoby rzeczywiste zagrożenie, iż stan zdrowia pacjenta ulegnie pogorszeniu w nieodwracalny sposób, stanowi ograniczenie sprzeczne z art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE)?

                  2)

                  Czy system państwa członkowskiego dotyczący udzielania zgody, który w związku ze zwrotem kosztów transgranicznej opieki zdrowotnej wyłącza możliwość późniejszego udzielenia zgody również w sytuacji, gdy oczekiwanie na uprzednią zgodę stwarzałoby rzeczywiste zagrożenie, iż stan zdrowia pacjenta ulegnie pogorszeniu w nieodwracalny sposób, jest zgodny z zasadami konieczności i proporcjonalności ustanowionymi w art. 8 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/24/UE (1) z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej, a także z zasadą swobodnego przemieszczania się pacjentów?

                  3)

                  Czy uregulowanie krajowe, które niezależnie od stanu zdrowia pacjenta występującego z wnioskiem o zwrot kosztów, ustanawia 31 dniowy termin proceduralny dla wydania przez właściwy organ uprzedniej zgody i 23 termin na odmowę jego uznania, jest zgodne z przesłanką rozsądnego terminu proceduralnego uwzględniającego szczególny stan chorobowy, pilność i indywidualne okoliczności, która została ustanowiona w art. 9 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/24/UE z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej? Właściwy organ może zbadać w odniesieniu do wniosku, czy usługa opieki zdrowotnej jest pokryta ubezpieczeniem społecznym, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy może ona być wyświadczona w terminie uzasadnionym z medycznego punktu widzenia przez finansowany ze środków publicznych podmiot świadczący usługi opieki zdrowotnej, podczas gdy w przypadku odpowiedzi przeczącej, ocenia jakość, bezpieczeństwo i stosunek kosztów do skuteczności usługi świadczonej przez usługodawcę wskazanego przez pacjenta.

                  4)

                  Czy art. 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego należy interpretować w ten sposób, że jedynie wówczas można wystąpić o zwrot kosztów transgranicznych usług opieki zdrowotnej, gdy pacjent wystąpi z wnioskiem o udzielenie uprzedniej zgody do właściwej instytucji? Czy raczej w ten sposób, że art. 20 ust. 1 nie wyklucza sam z siebie w takim przypadku wystąpienia z wnioskiem o udzielenie późniejszej zgody o zwrot kosztów?

                  5)

                  Czy jest objęta zakresem art. 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego sytuacja, w której pacjent przemieszcza się do innego państwa członkowskiego po uzyskaniu konkretnej wizyty w celu badania medycznego i wizyty prowizyjnej w celu ewentualnej operacji lub interwencji medycznej następnego dnia po badaniu medycznym, a z powodu stanu zdrowia pacjenta rzeczywiście dochodzi do operacji lub interwencji medycznej? Czy w tym przypadku możliwe jest w rozumieniu art. 20 ust. 1 złożenie wniosku o udzielenie późniejszej zgody w celu zwrotu kosztów?

                  6)

                  Czy jest objęta pojęciem leczenia planowanego w rozumieniu art. 26 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 (3) z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego sytuacja, w której pacjent przemieszcza się do innego państwa członkowskiego po uzyskaniu konkretnej wizyty w celu badania medycznego i wizyty prowizyjnej w celu ewentualnej operacji lub interwencji medycznej następnego dnia po badaniu medycznym, a z powodu stanu zdrowia pacjenta rzeczywiście dochodzi do operacji lub interwencji medycznej? Czy w tym przypadku możliwe jest w rozumieniu art. 20 ust. 1 złożenie wniosku o udzielenie późniejszej zgody w celu zwrotu kosztów? Czy w przypadku pilnego i ratującego życie świadczenia opieki zdrowotnej, o którym mowa w art. 26ust. 3, uregulowanie wymaga również uprzedniej zgody w sytuacji określonej w art. 26 ust. 1?

         (1)  Dz.U. 2011, L 88, s. 45.

         (2)  Dz.U. 2004, L 166, s. 1.

         (3)  Dz.U. 2009, L 284, s. 1.


title: Sprawa C-807/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 20 grudnia 2018 r. — Telenor Magyarország Zrt./Nemzeti Média- és Hírközlési Hatóság Elnöke

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 20 grudnia 2018 r. — Telenor Magyarország Zrt./Nemzeti Média- és Hírközlési Hatóság Elnöke
      (Sprawa C-807/18)
      (2019/C 139/22)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Törvényszék.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Telenor Magyarország Zrt..

         Strona pozwana: Nemzeti Média- és Hírközlési Hatóság Elnöke.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy porozumienie handlowe pomiędzy dostawcą usługi dostępu do internetu i użytkownikiem końcowym, na podstawie którego dostawca stosuje do użytkownika końcowego taryfę zerową w stosunku do określonych aplikacji (to znaczy, transmisja spowodowana przez daną aplikację nie jest wliczana do celów konsumpcji danych, jak również nie powoduje obniżenia prędkości transmisji po skonsumowaniu umówionej ilości danych), i zgodnie z którym dostawca ten stosuje dyskryminację wpisaną w warunki umowy handlowej zawartej z ostatecznym konsumentem, skierowaną wyłącznie przeciwko ostatecznemu użytkownikowi, który jest stroną tego porozumienia, a nie przeciwko użytkownikowi, który nie jest stroną tego porozumienia, należy interpretować w świetle art. 3 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2120 z dnia 25 listopada 2015 r. (1) ustanawiającego środki dotyczące dostępu do otwartego internetu oraz zmieniającego dyrektywę 2002/22/WE w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, a także rozporządzenie (UE) nr 531/2012 w sprawie roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii (zwanego dalej „rozporządzeniem”)?

                  2)

                  Czy w przypadku odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie prejudycjalne art. 3 ust. 3 rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że w celu oceny istnienia naruszenia — biorąc pod uwagę również motyw 7 rozporządzenia — konieczna jest ocena oparta na wpływie i na rynku, która ustali, czy przyjęte przez dostawcę usługi dostępu do internetu środki rzeczywiście ograniczają, a jeżeli tak, to w jakim zakresie, prawa, jakie art. 3 ust. 1 przyznaje końcowemu użytkownikowi?

                  3)

                  Niezależnie od pierwszego i drugiego pytania prejudycjalnego, czy art. 3 ust. 3 rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że ustanowiony w nim zakaz ma charakter powszechny i obiektywny, tak że na jego podstawie zakazane jest jakiekolwiek zarządzenie ruchem, które ustanawia różnice pomiędzy określonymi treściami rozpowszechnianymi przez internet, i to niezależnie od tego, czy dostawca usługi dostępu do internetu ustanawia je w drodze porozumienia, praktyki handlowej lub w drodze innego rodzaju zachowania?

                  4)

                  Czy w przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie można również oceniać istnienie naruszenia art. 3 ust. 3 rozporządzenia tylko z tego powodu, że istnieje dyskryminacja, bez konieczności dokonywania dodatkowo oceny rynku i wpływu, z którego to względu nie będzie konieczna ocena zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia?

         (1)  Dz.U. 2015, L 310, s. 1.


title: Sprawa C-811/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Canarias (Hiszpania) w dniu 21 grudnia 2018 r. — KA/Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS) i Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS)

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Canarias (Hiszpania) w dniu 21 grudnia 2018 r. — KA/Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS) i Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS)
      (Sprawa C-811/18)
      (2019/C 139/23)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Canarias

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa i wnosząca odwołanie: KA

         Druga strona postępowania: Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS) i Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS).

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 157 TFUE należy interpretować w ten sposób, że „dodatek macierzyński” używany do obliczania składkowych emerytur, rent rodzinnych lub rent z tytułu trwałej niezdolności do pracy, taki jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym, z którego w sposób bezwzględny i bezwarunkowy wykluczeni są będący emerytami czy też rencistami ojcowie, którzy mogą wykazać, że podjęli się opieki nad swoimi dziećmi, powoduje dyskryminację w zakresie wynagrodzenia między pracownicami-matkami a pracownikami-ojcami?

                  2)

                  Czy zakaz dyskryminacji ze względu na płeć ustanowiony w art. 4 ust.1 dyrektywy Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak to zawarte w art. 60 Real Decreto Legislativo 8/2015 por el que se aprueba el texto refundido de la Ley General de la Seguridad Social (królewskiego dekretu ustawodawczego nr 8/2015 z dnia 30 października, na mocy którego przyjęto ujednolicony tekst ustawy ogólnej o zabezpieczeniu społecznym), wyłączający w sposób bezwzględny i bezwarunkowy z ustanowionego w nim dodatku służącego zwiększeniu wysokości emerytury, renty rodzinnej lub renty z tytułu trwałej niezdolności do pracy, będących emerytami czy też rencistami ojców, którzy mogą wykazać, że podjęli się opieki nad swoimi dziećmi?

                  3)

                  Czy art. 2 ust. 2, 3 i 4 oraz art. 5 dyrektywy Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy (2) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie środkowi takiemu jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym, wyłączającemu w sposób bezwzględny i bezwarunkowy z ustanowionego w nim dodatku służącego zwiększeniu wysokości emerytury, renty rodzinnej lub renty z tytułu trwałej niezdolności do pracy, będących emerytami czy też rencistami ojców, którzy mogą wykazać, że podjęli się opieki nad swoimi dziećmi?

                  4)

                  Czy uniemożliwienie powodowi dostępu do podwyżki świadczenia wynikającej z zastosowania hiszpańskiego „dodatku macierzyńskiego” jest sprzeczne z zakazem dyskryminacji zawartym w art. 21 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (2000/C 364/01)?

         (1)  Dz.U. 1979, L 6, s. 24

         (2)  Dz.U. 1976, L 39, s. 40


title: Sprawa C-836/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Hiszpania) w dniu 28 grudnia 2018 r. — Subdelegación del Gobierno en Ciudad Real/RH

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha (Hiszpania) w dniu 28 grudnia 2018 r. — Subdelegación del Gobierno en Ciudad Real/RH
      (Sprawa C-836/18)
      (2019/C 139/24)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Subdelegación del Gobierno en Ciudad Real

         Druga strona postępowania: RH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wymóg, aby obywatel hiszpański, który nie skorzystał z prawa do przemieszczania się, musiał spełnić wymagania określone w art. 7 ust. 1 Real Decreto 240/2007, jako warunek niezbędny do uznania prawa pobytu jego małżonka będącego obywatelem państwa trzeciego zgodnie z art. 7 ust. 2 wspomnianego Real Decreto, może — w przypadku niespełnienia rzeczonych wymagań — stanowić naruszenie art. 20 TFUE, jeżeli w wyniku odmowy uznania tego prawa obywatel hiszpański byłby zmuszony do opuszczenia terytorium Unii jako całości?
                  W odniesieniu do powyższego należy wziąć pod uwagę, że art. 68 hiszpańskiego kodeksu cywilnego wprowadza obowiązek wspólnego pożycia małżonków.

                  2)

                  Czy, w każdym przypadku i niezależnie od powyższego, stanowi naruszenie art. 20 TFUE, na wyżej wymienionych warunkach, praktyka państwa hiszpańskiego polegająca na automatycznym stosowaniu przepisów art. 7 Real Decreto 240/2007 i odmowie zezwolenia na pobyt członka rodziny obywatela Unii, który to obywatel Unii nigdy nie skorzystał ze swobody przemieszczania się, tylko i wyłącznie z powodu niespełnienia przez niego wymogów określonych we wspomnianym przepisie, przy czym nie dokonano konkretnej i zindywidualizowanej oceny, czy między tym obywatelem Unii a obywatelem państwa trzeciego istnieje zależność tego rodzaju, że — z jakiejkolwiek przyczyny i biorąc pod uwagę zaistniałe okoliczności — powoduje ona, iż w przypadku odmowy uznania prawa pobytu obywatela państwa trzeciego obywatel Unii nie mógłby zostać rozdzielony od członka rodziny, od którego jest zależny, i musiałby opuścić terytorium Unii?
                  Powyższe należy rozpatrywać w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, m.in. wyroku z dnia 8 maja 2018 r., C-82/16, K. A. i in. przeciwko Belgische Staat (1).

         (1)  Wyrok z dnia 8 maja 2018 r. K.A. i in (Łączenie rodzin w Belgii) (C82/16, EU:C:2018:308).


title: Sprawa C-21/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden (Niderlandy) w dniu 15 stycznia 2019 r. — postępowanie karne przeciwko XN

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden (Niderlandy) w dniu 15 stycznia 2019 r. — postępowanie karne przeciwko XN
      (Sprawa C-21/19)
      (2019/C 139/25)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden na posiedzeniu w Arnhem

         Strona w postępowaniu głównym

      XN

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy substancja, która nie jest produktem ubocznym w rozumieniu dyrektywy ramowej w sprawie odpadów (1) — z definicji nie jest również produktem ubocznym pochodzenia zwierzęcego w rozumieniu rozporządzenia w sprawie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego z 2009 r., a w związku z tym substancja ta nie jest — zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 (2) — wyłączona z zakresu stosowania tego ostatniego rozporządzenia? Czy też nie jest wykluczone, że dana substancja jest objęta definicją produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego w rozumieniu rozporządzenia w sprawie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego z 2009 r., jeśli nie spełnia ona warunków określonych w art. 5 ust. 1 dyrektywy ramowej w sprawie odpadów, tak iż nie jest ona w sposób oczywisty objęta zakresem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1013/2006?

                  2.

                  W jaki sposób należy w kontekście art. 1 pkt 3 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 rozumieć przemieszczenie odpadów podlegających w zakresie zezwoleń wymogom wynikającym z rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 (3) — obecnie rozporządzenia [1069/]2009 (4): Czy przemieszczanie obejmuje przewóz produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego (z jednego kraju do drugiego), niezależnie od kategorii, do której należy przewożony materiał? Czy też chodzi o transport materiałów wskazanych w art. 48 rozporządzenia w sprawie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego z 2009 r. (uprzednio art. 8 rozporządzenia [WE] nr 1774/2002), ograniczających się do produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego oraz produktów pochodnych w rozumieniu tego przepisu, to jest materiałów kategorii 1, kategorii 2 i niektórych ich produktów pochodnych, w tym przetworzonego białka zwierzęcego uzyskanego z materiału kategorii 3?

                  3.

                  Jeżeli przez przemieszczanie odpadów, które w zakresie zezwoleń podlega wymogom przewidzianym w rozporządzeniu (WE) nr 1774/2002 — obecnie w rozporządzeniu 1069/2009 — należy rozumieć przewóz produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego (z jednego kraju do drugiego) w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, niezależnie od kategorii, do której należy przewożony materiał, to czy art.1 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 należy interpretować w ten sposób, że chodzi również o przemieszczanie mieszanin produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i innych materiałów, a jeśli tak, to czy ma znaczenie stosunek ilościowy między ubocznymi produktami pochodzenia zwierzęcego i innymi substancjami? Czy też produkt uboczny pochodzenia zwierzęcego traci charakter produktu ubocznego pochodzenia zwierzęcego w rozumieniu rozporządzenia w sprawie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego z 2009 r. i w wyniku połączenia z inną substancją staje się odpadem w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1013/2006?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy, Dz.U. 2008, L 312, s. 3.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2016 r. w sprawie przemieszczania odpadów, Dz.U. 2006, L 190, s 1.

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, Dz.U. 2002, L 273, s. 1.

         (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002, Dz.U. 2009, L 300, s. 1.


title: Sprawa C-22/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden (Niderlandy) w dniu 15 stycznia 2019 r. — postępowanie karne przeciwko YO

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden (Niderlandy) w dniu 15 stycznia 2019 r. — postępowanie karne przeciwko YO
      (Sprawa C-22/19)
      (2019/C 139/26)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden na posiedzeniu w Arnhem

         Strona w postępowaniu głównym

      YO

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy substancja, która nie jest produktem ubocznym w rozumieniu dyrektywy ramowej w sprawie odpadów (1) — z definicji nie jest również produktem ubocznym pochodzenia zwierzęcego w rozumieniu rozporządzenia w sprawie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego z 2009 r., a w związku z tym substancja ta nie jest — zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 (2) — wyłączona z zakresu stosowania tego ostatniego rozporządzenia? Czy też nie jest wykluczone, że dana substancja jest objęta definicją produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego w rozumieniu rozporządzenia w sprawie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego z 2009 r., jeśli nie spełnia ona warunków określonych w art. 5 ust. 1 dyrektywy ramowej w sprawie odpadów, tak iż nie jest ona w sposób oczywisty objęta zakresem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1013/2006?

                  2.

                  W jaki sposób należy w kontekście art. 1 pkt 3 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 rozumieć przemieszczenie odpadów podlegających w zakresie zezwoleń wymogom wynikającym z rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 (3) — obecnie rozporządzenia [1069/]2009 (4): Czy przemieszczanie obejmuje przewóz produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego (z jednego kraju do drugiego), niezależnie od kategorii, do której należy przewożony materiał? Czy też chodzi o transport materiałów wskazanych w art. 48 rozporządzenia w sprawie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego z 2009 r. (uprzednio art. 8 rozporządzenia [WE] nr 1774/2002), ograniczających się do produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego oraz produktów pochodnych w rozumieniu tego przepisu, to jest materiałów kategorii 1, kategorii 2 i niektórych ich produktów pochodnych, w tym przetworzonego białka zwierzęcego uzyskanego z materiału kategorii 3?

                  3.

                  Jeżeli przez przemieszczanie odpadów, które w zakresie zezwoleń podlega wymogom przewidzianym w rozporządzeniu (WE) nr 1774/2002 — obecnie w rozporządzeniu 1069/2009 — należy rozumieć przewóz produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego (z jednego kraju do drugiego) w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, niezależnie od kategorii, do której należy przewożony materiał, to czy art.1 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 należy interpretować w ten sposób, że chodzi również o przemieszczanie mieszanin produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i innych materiałów, a jeśli tak, to czy ma znaczenie stosunek ilościowy między ubocznymi produktami pochodzenia zwierzęcego i innymi substancjami? Czy też produkt uboczny pochodzenia zwierzęcego traci charakter produktu ubocznego pochodzenia zwierzęcego w rozumieniu rozporządzenia w sprawie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego z 2009 r. i w wyniku połączenia z inną substancją staje się odpadem w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1013/2006?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy, Dz.U. 2008, L 312, s. 3.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2016 r. w sprawie przemieszczania odpadów, Dz.U. 2006, L 190, s 1.

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, Dz.U. 2002, L 273, s. 1.

         (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002, Dz.U. 2009, L 300, s. 1.


title: Sprawa C-23/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden (Niderlandy) w dniu 15 stycznia 2019 r. — postępowanie karne przeciwko P.F. Kamstra Recycling

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden (Niderlandy) w dniu 15 stycznia 2019 r. — postępowanie karne przeciwko P.F. Kamstra Recycling
      (Sprawa C-23/19)
      (2019/C 139/27)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden na posiedzeniu w Arnhem

         Strona w postępowaniu głównym

      P.F. Kamstra Recycling BV

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy substancja, która nie jest produktem ubocznym w rozumieniu dyrektywy ramowej w sprawie odpadów (1) — z definicji nie jest również produktem ubocznym pochodzenia zwierzęcego w rozumieniu rozporządzenia w sprawie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego z 2009 r., a w związku z tym substancja ta nie jest — zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 (2) — wyłączona z zakresu stosowania tego ostatniego rozporządzenia? Czy też nie jest wykluczone, że dana substancja jest objęta definicją produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego w rozumieniu rozporządzenia w sprawie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego z 2009 r., jeśli nie spełnia ona warunków określonych w art. 5 ust. 1 dyrektywy ramowej w sprawie odpadów, tak iż nie jest ona w sposób oczywisty objęta zakresem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1013/2006?

                  2.

                  W jaki sposób należy w kontekście art. 1 pkt 3 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 rozumieć przemieszczenie odpadów podlegających w zakresie zezwoleń wymogom wynikającym z rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 (3) — obecnie rozporządzenia [1069/]2009 (4): Czy przemieszczanie obejmuje przewóz produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego (z jednego kraju do drugiego), niezależnie od kategorii, do której należy przewożony materiał? Czy też chodzi o transport materiałów wskazanych w art. 48 rozporządzenia w sprawie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego z 2009 r. (uprzednio art. 8 rozporządzenia [WE] nr 1774/2002), ograniczających się do produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego oraz produktów pochodnych w rozumieniu tego przepisu, to jest materiałów kategorii 1, kategorii 2 i niektórych ich produktów pochodnych, w tym przetworzonego białka zwierzęcego uzyskanego z materiału kategorii 3?

                  3.

                  Jeżeli przez przemieszczanie odpadów, które w zakresie zezwoleń podlega wymogom przewidzianym w rozporządzeniu (WE) nr 1774/2002 — obecnie w rozporządzeniu 1069/2009 — należy rozumieć przewóz produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego (z jednego kraju do drugiego) w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, niezależnie od kategorii, do której należy przewożony materiał, to czy art.1 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 należy interpretować w ten sposób, że chodzi również o przemieszczanie mieszanin produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i innych materiałów, a jeśli tak, to czy ma znaczenie stosunek ilościowy między ubocznymi produktami pochodzenia zwierzęcego i innymi substancjami? Czy też produkt uboczny pochodzenia zwierzęcego traci charakter produktu ubocznego pochodzenia zwierzęcego w rozumieniu rozporządzenia w sprawie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego z 2009 r. i w wyniku połączenia z inną substancją staje się odpadem w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1013/2006?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy, Dz.U. 2008, L 312, s. 3.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2016 r. w sprawie przemieszczania odpadów, Dz.U. 2006, L 190, s 1.

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, Dz.U. 2002, L 273, s. 1.

         (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002, Dz.U. 2009, L 300, s. 1.


title: Sprawa C-24/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad voor Vergunningsbetwistingen (Belgia) w dniu 15 stycznia 2019 r. — A, B, C, D, E/Gewestelijke stedenbouwkundige ambtenaar van het departement Ruimte Vlaanderen, afdeling Oost-Vlaanderen

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad voor Vergunningsbetwistingen (Belgia) w dniu 15 stycznia 2019 r. — A, B, C, D, E/Gewestelijke stedenbouwkundige ambtenaar van het departement Ruimte Vlaanderen, afdeling Oost-Vlaanderen
      (Sprawa C-24/19)
      (2019/C 139/28)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad voor Vergunningsbetwistingen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: A, B, C, D, E.

         Strona przeciwna: Gewestelijke stedenbouwkundige ambtenaar van het departement Ruimte Vlaanderen, afdeling Oost-Vlaanderen.

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 2 lit. a) i art. 3 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42/WE (1) skutkują tym, że art. 99 besluit van de Vlaamse regering van 23 december 2011 tot wijziging van het besluit van de Vlaamse regering van 6 februari 1991 houdende de vaststelling van het Vlaams reglement betreffende de milieuvergunning (rozporządzenia z dnia 23 grudnia 2011 r. zmieniającego rozporządzenie rządu flamandzkiego z dnia 6 lutego 1991 r. w sprawie ustanowienia flamandzkiego systemu zezwoleń środowiskowych) i besluit van de Vlaamse regering van 1 juni 1995 houdende algemene en sectorale bepalingen inzake milieuhygiëne (rozporządzenia rządu flamandzkiego z dnia 1 czerwca 1995 r. ustanawiającego przepisy ogólne i sektorowe) w zakresie aktualizacji wymienionych rozporządzeń stosownie do ewolucji technicznej, które afdeling 5.20.6 betreffende de installaties voor het opwekken van elektriciteit (rozdział 5.20.6 dotyczący instalacji do wytwarzania energii za pomocą wiatru) wprowadza do VLAREM II, jak również Omzendbrief „Afwegingskader en randvoorwaarden voor de inplanting van windturbines” van 2006 (okólnik dotyczący ram oceny i warunków ramowych budowy turbin wiatrowych z 2006 r.) [zwane dalej łącznie „przedmiotowymi instrumentami], obydwa zawierające różne przepisy dotyczące budowy wiatraków, między innymi środki ostrożnościowe, normy w zakresie zacienienia, jak również hałasu, w zależności od strefy planistycznej, należy kwalifikować jako »plan lub program« w rozumieniu przepisów dyrektywy? Jeżeli okaże się, że dla ustanowienia przedmiotowych instrumentów musiała być przeprowadzona ocena wpływu na środowisko, to czy Raad [voor Vergunningsbetwistingen] może regulować obowiązywanie w czasie niezgodnych z prawem skutków tych instrumentów? Należy przy tym zadać kilka pytań cząstkowych:

                  1.

                  Czy instrument realizujący założenia polityczne, taki jak analizowany omzendbrief (okólnik), w przypadku którego upoważnienie do jego wydania opiera się na swobodzie uznania i wolności decyzyjnej danego organu, w związku z czym w odniesieniu do którego brak jest faktycznego wskazania organu właściwego do ustanowienia „planu lub programu” i w odniesieniu do którego nie przewidziano również formalnej procedury jego przyjęcia, może być uznany za plan lub program w rozumieniu art. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42?

                  2.

                  Czy dla uznania za „plan lub program” w rozumieniu art. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42 wystarczające jest, że realizujący założenia polityczne instrument lub zasada o charakterze ogólnym, takie jak przedmiotowe instrumenty, przewidują częściowe ograniczenie marginesu oceny udzielającego zezwolenia organu, nawet jeżeli nie ustanawiają one wymogu, niezbędnego warunku udzielenia zezwolenia albo nie mają na celu ustalania ram dla przyszłego udzielenia zezwolenia na inwestycję, pomimo iż prawodawca Unii wskazał, że ów cel stanowi element definicji „planu lub programu”?

                  3.

                  Czy instrument realizujący założenia polityczne, którego ustanowienie jest motywowane względami pewności prawa, a zatem stanowi zupełnie swobodną decyzję, taki jak przedmiotowy omzendbrief (okólnik), może zostać zdefiniowany jako „plan lub program” w rozumieniu art. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42 i czy taka wykładnia nie stoi w sprzeczności z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, zgodnie z którym wykładnia celowościowa dyrektywy nie może fundamentalnie odbiegać od wyrażonej wyraźnie woli prawodawcy Unii?

                  4.

                  Czy rozdział 5.20.6 VLAREM II, zawierający zasady, których sformułowanie nie jest obowiązkowe, może zostać zdefiniowany jako „plan lub program” w rozumieniu art. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42 i czy taka wykładnia nie stoi w sprzeczności z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, zgodnie z którym wykładnia celowościowa dyrektywy nie może fundamentalnie odbiegać od wyrażonej wyraźnie woli prawodawcy Unii?

                  5.

                  Czy instrument realizujący założenia polityczne i normatywne rozporządzenie rządowe, takie jak przedmiotowe instrumenty, posiadające ograniczoną wartość informacyjną, a przynajmniej niestanowiące ram, z których można by wywodzić jakiekolwiek prawo do wykonania projektu i z których nie wynika prawo do ram, wskazujących w jaki sposób można uzyskać zezwolenie na projekt, mogą zostać uznane za „plan lub program”, które „ustalają ramy dla przyszłego zezwolenia” w rozumieniu art. 2 lit. a) i art. 3 ust. 2 dyrektywy 2001/42 i czy taka wykładnia nie stoi w sprzeczności z orzecznictwem Trybunału, zgodnie z którym wykładnia celowościowa dyrektywy nie może fundamentalnie odbiegać od wyrażonej wyraźnie woli prawodawcy Unii?

                  6.

                  Czy instrument realizujący założenia polityczne, taki jak Omzendbrief (okólnik): EME/2006/01- RO/2006/02, posiadający wyłącznie wartość informacyjną i/lub normatywne rozporządzenie rządowe, takie jak rozdział 5.20.6 VLAREM II, które ustala wyłącznie progi minimalne dla udzielenia zezwolenia, a przy tym jako zasada o charakterze ogólnym posiada autonomiczny status; z których obydwa zawierają jedynie ograniczoną ilość kryteriów i warunków; oraz z których żadne nie jest samodzielnie determinujące dla chociaż jednego kryterium lub warunku, a zatem w stosunku do których można argumentować, że na podstawie obiektywnych danych można wykluczyć, że mogą one mieć istotne skutki dla środowiska; mogą zostać uznane za „plan lub program” w związku z art. 2 lit. a) i art. 3 ust. 1 i 2 dyrektywy 2001/42 i czy mogą one zatem — ze względu na okoliczność, że ustanawiają one zasady i procedury kontrolne mające zastosowanie do danego sektora — być uznawane za czynności ustanawiające kompletny zbiór kryteriów i warunków zatwierdzania i wykonywania jednego lub więcej projektów, które potencjalnie mogą powodować znaczący wpływ na środowisko?

                  7.

                  Jeżeli na poprzednie pytanie zostanie udzielona odpowiedź przecząca, to czy organ sądowy może ustalić to samodzielnie, po tym, jak rozporządzenie lub quasi-ustawa (takie jak przedmiotowe normy VLAREM i Omzendbrief) zostaną ustanowione?

                  8.

                  Jeżeli z odpowiedzi na pytania prejudycjalne będzie wynikało, że przedmiotowe instrumenty są niezgodne z prawem, to czy organ sądowy, właściwy jedynie pośrednio, na zasadzie wyjątku, którego orzeczenie ma skutek jedynie inter partes, może orzec o utrzymaniu w mocy skutków niezgodnego z prawem rozporządzenia i/lub niezgodnego z prawem Omzendbrief (okólnika), jeżeli niezgodne z prawem instrumenty przyczyniają się do osiągnięcia celu polegającego na ochronie środowiska, do którego to celu zmierza również dyrektywa w rozumieniu art. 288 TFUE i jeżeli spełnione są przewidziane w prawie Unii wymogi takiego utrzymania w mocy skutków aktu prawnego (określone w wyroku Association France Nature Environnement [sprawa C-379/15])?

                  9.

                  Jeżeli na pytanie ósme zostanie udzielona odpowiedź przecząca, to czy organ sądowy może orzec o utrzymaniu w mocy skutków zaskarżonego projektu, aby w ten sposób spełnić pośrednio (określone w wyroku Association France Nature Environnement) wymogi, jakie prawo Unii stawia w stosunku do takiego utrzymania w mocy skutków prawnych planu lub programu, który jest niezgodny z dyrektywą 2001/42?

         (1)  Dyrektywa 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko, Dz.U. 2011, L 197, s. 30.


title: Sprawa C-39/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 23 stycznia 2019 r. — Telenor Magyarország Zrt./Nemzeti Média- és Hírközlési Hatóság Elnöke

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/31

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 23 stycznia 2019 r. — Telenor Magyarország Zrt./Nemzeti Média- és Hírközlési Hatóság Elnöke
      (Sprawa C-39/19)
      (2019/C 139/29)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Telenor Magyarország Zrt.

         Druga strona postępowania: Nemzeti Média- és Hírközlési Hatóság Elnöke

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy porozumienie handlowe pomiędzy dostawcą usługi dostępu do internetu i użytkownikiem końcowym, na podstawie którego dostawca stosuje do użytkownika końcowego taryfę zerową w stosunku do określonych aplikacji (to znaczy, transmisja spowodowana przez daną aplikację nie jest wliczana do celów zużycia danych, jak również nie powoduje obniżenia prędkości transmisji po wykorzystaniu umówionego limitu danych), i zgodnie z którym dostawca ten stosuje dyskryminację wpisaną w warunki umowy handlowej zawartej z ostatecznym konsumentem, skierowaną wyłącznie przeciwko ostatecznemu użytkownikowi, który jest stroną tego porozumienia, a nie przeciwko użytkownikowi, który nie jest stroną tego porozumienia, należy interpretować w świetle art. 3 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2120 z dnia 25 listopada 2015 r. ustanawiającego środki dotyczące dostępu do otwartego internetu oraz zmieniającego dyrektywę 2002/22/WE w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (1), a także rozporządzenie (UE) nr 531/2012 w sprawie roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii (zwanego dalej „rozporządzeniem”)?

                  2)

                  Czy w przypadku odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie prejudycjalne art. 3 ust. 3 rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że aby uznać, że istnieje naruszenie — biorąc pod uwagę również motyw 7 rozporządzenia — konieczna jest ocena oparta na wpływie i na rynku, która ustali, czy przyjęte przez dostawcę usługi dostępu do internetu środki rzeczywiście ograniczają, a jeżeli tak, to w jakim zakresie, prawa, jakie art. 3 ust. 1 przyznaje końcowemu użytkownikowi?

                  3)

                  Niezależnie od pierwszego i drugiego pytania prejudycjalnego, czy art. 3 ust. 3 rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że ustanowiony w nim zakaz ma charakter bezwarunkowy, powszechny i obiektywny, tak że na jego podstawie zakazane jest jakiekolwiek zarządzanie transmisją danych, które ustanawia różnice pomiędzy określonymi treściami rozpowszechnianymi przez internet, i to niezależnie od tego, czy dostawca usługi dostępu do internetu ustanawia je w drodze porozumienia, praktyki handlowej lub w drodze innego rodzaju zachowania?

                  4)

                  Czy w przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie można również uznać istnienie naruszenia art. 3 ust. 3 rozporządzenia tylko z tego powodu, że istnieje dyskryminacja, bez konieczności dokonywania dodatkowo oceny rynku i wpływu, z którego to względu nie będzie konieczna ocena zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia?

         (1)  Dz.U. 2015, L 310, s. 1.


title: Sprawa C-40/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgierski) w dniu 23 stycznia 2019 r. — EY/Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/32

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgierski) w dniu 23 stycznia 2019 r. — EY/Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal
      (Sprawa C-40/19)
      (2019/C 139/30)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: EY.

         Strona pozwana: Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 47 karty praw podstawowych i art. 31 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/3[2]/UE (1) (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie procedur”) — w świetle art. 6 i 13 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka — należy interpretować w ten sposób, że jest możliwe, aby państwo członkowskie zapewniło prawo do skutecznego środka prawnego nawet w przypadku, gdy jego sądy nie mogą zmieniać decyzji wydanych w ramach procedur azylowych, ale mogą jedynie stwierdzić nieważność tych decyzji i zobowiązać organ administracyjny do przeprowadzenia nowego postępowania?

                  2)

                  Czy art. 47 karty praw podstawowych i art. 31 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/3[2]/UE (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie procedur”) –w świetle art. 6 i 13 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka — należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie państwa członkowskiego ustanawiające jeden wiążący termin 60 dni łącznie dla sądowych postępowań azylowych, niezależnie od jakichkolwiek indywidualnych okoliczności i bez uwzględnienia szczególnych okoliczności sprawy oraz ewentualnych trudności dowodowych, jest zgodne ze wspomnianymi przepisami?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.U. 2013, L 180, s. 60).


title: Sprawa C-42/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 24 stycznia 2019 r. — SONAECOM, SGPS, SA/Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/33

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 24 stycznia 2019 r. — SONAECOM, SGPS, SA/Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-42/19)
      (2019/C 139/31)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Supremo Tribunal Administrativo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SONAECOM, SGPS, SA

         Druga strona postępowania: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy odliczenie przez wnoszącą odwołanie Sonaecom SGPS podatku naliczonego za usługi doradztwa w zakresie badania rynku w perspektywie nabycia udziałów w kapitale spółek, jeżeli przedmiotowe nabycie nie doszło do skutku, jest zgodne z przepisami dotyczącymi odliczeń VAT ustanowionymi w szóstej dyrektywie VAT (1), a konkretnie w art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 17 ust. 1, 2 i 5?

                  2)

                  Czy odliczenie przez wnoszącą odwołanie Sonaecom SGPS podatku naliczonego od zapłaty BCP prowizji za zorganizowanie i opracowanie struktury pożyczki obligacyjnej, której zaciągnięcie planowano w celu włączenia się do struktury finansowania spółek, w których wnosząca odwołanie posiada udziały, który to podatek, gdy rozpatrywane inwestycje nie doszły do skutku, obciążył w całości Sonae, SGPS, spółkę dominującą grupy, jest zgodne z przepisami dotyczącymi odliczeń VAT ustanowionymi w szóstej dyrektywie VAT, a konkretnie w art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 17 ust. 1, 2 i 5?

         (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. 1977, L 145, s. 1).


title: Sprawa C-43/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugalia) w dniu 24 stycznia 2019 r. — Vodafone Portugal — Comunicações Pessoais, SA/Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/34

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugalia) w dniu 24 stycznia 2019 r. — Vodafone Portugal — Comunicações Pessoais, SA/Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-43/19)
      (2019/C 139/32)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Vodafone Portugal — Comunicações Pessoais, SA

         Druga strona postępowania: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 2 ust. 1 lit. c), art. 9, 24, 72 i 73 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. należy interpretować w ten sposób, iż stanowi świadczenie usług podlegające VAT okoliczność, że operator telekomunikacyjny obciąża swoich byłych klientów (którym przyznał korzyści promocyjne mogące obejmować nieodpłatność kosztów instalacji, aktywacji usług, możliwości przeniesienia numeru lub kosztów urządzeń lub stosowanie taryf specjalnych w zamian za zobowiązanie do zachowania okresu obowiązywania umowy, który nie został zachowany z przyczyn leżących po stronie klientów) kwotą, która z mocy prawa nie może przekraczać kosztów poniesionych przez przedsiębiorstwo będące usługodawcą w celu instalacji usługi i powinna być proporcjonalna do korzyści przyznanej klientowi, ustalonej i określonej ilościowo w umowie, w związku z czym nie może ona automatycznie odpowiadać całkowitej wartości kwot pozostałych do zapłaty w dniu rozwiązania umowy?

                  2)

                  Czy w świetle wyżej wymienionych przepisów okoliczność, że takie kwoty są wymagane po rozwiązaniu umowy, gdy operator nie świadczy już usług klientowi, oraz że nie miało miejsca żadne konkretne korzystanie z usług po rozwiązaniu umowy, wyklucza uznanie wspomnianych kwot za zapłatę za świadczenie usług?

                  3)

                  Czy w świetle wyżej wymienionych przepisów należy wykluczyć, że rzeczona kwota stanowi zapłatę za świadczenie usług ze względu na okoliczność, iż operator i jego byli klienci określili z góry, z mocy prawa, w ramach uprzednio sformułowanej umowy standardowej, wzór do obliczenia kwoty, jaką byli klienci będą musieli zapłacić w przypadku niezachowania okresu obowiązywania przewidzianego w umowie o świadczenie usług?

                  4)

                  Czy w świetle wyżej wymienionych przepisów należy wykluczyć, że wspomniana kwota stanowi zapłatę za świadczenie usług, jeżeli sporna kwota nie odpowiada tej, którą operator otrzymałby w ciągu pozostałego okresu obowiązywania umowy, gdyby umowa nie została rozwiązana?


title: Sprawa C-66/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken (Niemcy) w dniu 29 stycznia 2019 r. — JC/Kreissparkasse Saarlouis

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/35

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken (Niemcy) w dniu 29 stycznia 2019 r. — JC/Kreissparkasse Saarlouis
      (Sprawa C-66/19)
      (2019/C 139/33)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Saarbrücken

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: JC

         Strona pozwana: Kreissparkasse Saarlouis

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 10 ust. 2 lit. p) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG (1) należy interpretować w ten sposób, że do wymaganych informacji dotyczących „okresu” lub „innych warunków korzystania z prawa do odstąpienia” należą przesłanki rozpoczęcia biegu terminu na odstąpienie?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
                  Czy pozostaje w sprzeczności z art. 10 ust. 2 lit. p) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG wykładnia, zgodnie z którą informacja o odstąpieniu jest „jasna” i „zwięzła”, jeżeli w odniesieniu do rozpoczęcia biegu terminu na odstąpienie sama w sobie nie określa w pełni obowiązkowych danych wymaganych dla rozpoczęcia tego biegu, ale odsyła w tym względzie do przepisu prawa krajowego — w tym przypadku do § 492 ust. 2 BGB [Bürgerliches Gesetzbuch — niemieckiego kodeksu cywilnego] w wersji obowiązującej do dnia 12 czerwca 2014 r. — który z kolei odsyła do dalszych przepisów krajowych — w tym przypadku do art. 247 §§ 3-13 EGBGB [Einführungsgesetz zum Bürgerlichen Gesetzbuche — przepisów wprowadzających do niemieckiego kodeksu cywilnego] w wersji obowiązującej do dnia 12 czerwca 2014 r. — i w związku z tym konsument zmuszony jest do zapoznania się z licznymi przepisami ustawowymi w różnych aktach prawnych, aby uzyskać jasność co do tego, jakie obowiązkowe dane należy podać, aby termin na odstąpienie od jego umowy pożyczki rozpoczął bieg?

                  3)

                  W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie (i gdy nie istnieją zasadnicze wątpliwości wobec odesłania do przepisów krajowych):
                  Czy pozostaje w sprzeczności z art. 10 ust. 2 lit. p) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG wykładnia, zgodnie z którą informacja o odstąpieniu jest „jasna” i „zwięzła” jeśli odesłanie do przepisu prawa krajowego — w tym przypadku do § 492 ust. 2 BGB w wersji obowiązującej od dnia 30 lipca 2010 r. do dnia 12 czerwca 2014 r. — i zawarte w nim dalsze odesłanie — w tym przypadku do art. 247 §§ 3-13 EGBGB w wersji obowiązującej od dnia 4 sierpnia 2011 r. do dnia 12 czerwca 2014 r. [Or. 3] — z konieczności prowadzi do tego, że konsument poza zwykłą lekturą przepisów musi dokonać prawnej subsumpcji — na przykład, czy pożyczka została mu udzielona na warunkach zwykłych dla umów zabezpieczonych prawami rzeczowymi na nieruchomości i dotyczących ich tymczasowego finansowania albo czy istnieją umowy powiązane — aby uzyskać jasność co do tego, jakie obowiązkowe dane należy podać, aby termin na odstąpienie od jego umowy pożyczki rozpoczął bieg?

         (1)  Dz.U. 2008, L 133, s. 66.


title: Sprawa C-67/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 21 stycznia 2019 r. — KD/Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/36

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 21 stycznia 2019 r. — KD/Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal
      (Sprawa C-67/19)
      (2019/C 139/34)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: KD.

         Strona pozwana: Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 47 karty praw podstawowych i art. 31 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/3[2]/UE (1) (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie procedur”) — w świetle art. 6 i 13 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka — należy interpretować w ten sposób, że jest możliwe, aby państwo członkowskie zapewniło prawo do skutecznego środka prawnego nawet w przypadku, gdy jego sądy nie mogą zmieniać decyzji wydanych w ramach procedur azylowych, ale mogą jedynie stwierdzić nieważność tych decyzji i zobowiązać organ administracyjny do przeprowadzenia nowego postępowania?

                  2)

                  Czy art. 47 karty praw podstawowych i art. 31 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/3[2]/UE (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie procedur”) –w świetle art. 6 i 13 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka — należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie państwa członkowskiego ustanawiające jeden wiążący termin 60 dni łącznie dla sądowych postępowań azylowych, niezależnie od jakichkolwiek indywidualnych okoliczności i bez uwzględnienia szczególnych okoliczności sprawy oraz ewentualnych trudności dowodowych, jest zgodne ze wspomnianymi przepisami?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.U. 2013, L 180, s. 60).


title: Sprawa C-73/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) w dniu 31 stycznia 2019 r. — Belgische Staat, reprezentowane przez Minister van Werk, Economie en Consumenten, belast met Buitenlandse handel, Belgische Staat, reprezentowane przez Directeur-Generaal van de Algemene Directie Economische Inspectie, Directeur-Generaal van de Algemene Directie Economische Inspectie/Movic BV, Events Belgium BV, Leisure Tickets & Activities International BV

text:
               15.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/36

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) w dniu 31 stycznia 2019 r. — Belgische Staat, reprezentowane przez Minister van Werk, Economie en Consumenten, belast met Buitenlandse handel, Belgische Staat, reprezentowane przez Directeur-Generaal van de Algemene Directie Economische Inspectie, Directeur-Generaal van de Algemene Directie Economische Inspectie/Movic BV, Events Belgium BV, Leisure Tickets & Activities International BV
      (Sprawa C-73/19)
      (2019/C 139/35)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hof van beroep te Antwerpen

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący apelację: Belgische Staat, reprezentowane przez Minister van Werk, Economie en Consumenten, belast met Buitenlandse handel, Belgische Staat, reprezentowane przez Directeur-Generaal van de Algemene Directie Economische Inspectie, Directeur-Generaal van de Algemene Directie Economische Inspectie

         Druga strona postępowania: Movic BV, Events Belgium BV, Leisure Tickets & Activities International BV

         Pytania prejudycjalne

      Czy postępowanie w przedmiocie powództwa zmierzającego do stwierdzenia i zaniechania stanowiących naruszenie praktyk rynkowych i/lub handlowych w stosunku do konsumentów, które zostało wniesione na podstawie art. 14 wet van 30 juli 2013 betreffende de verkoop van toegangsbewijzen tot evenementen i art. VII.7 WER przez władze belgijskie przeciwko spółkom niderlandzkim kierującym z terytorium Niderlandów swoją ofertę odprzedaży biletów na wydarzenia odbywające się w Belgii za pośrednictwem portali internetowych głównie do belgijskich klientów, jest sprawą cywilną lub handlową w rozumieniu art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1), a także czy wydane w takim postępowaniu orzeczenie sądu może z tych względów zostać objęte zakresem stosowania tego rozporządzenia?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) (Dz.U. 2012, L 351, s. 1).