title: Sprawa C-139/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona — Hiszpania) — Joan Cuadrench Moré przeciwko Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV (Transport lotniczy — Odszkodowanie i pomoc dla pasażerów — Odmowa przyjęcia na pokład, odwołanie lub duże opóźnienie lotów — Termin na wytoczenie powództwa)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona — Hiszpania) — Joan Cuadrench Moré przeciwko Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV
   (Sprawa C-139/11) (1)

   (Transport lotniczy - Odszkodowanie i pomoc dla pasażerów - Odmowa przyjęcia na pokład, odwołanie lub duże opóźnienie lotów - Termin na wytoczenie powództwa)
   2013/C 26/10
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Provincial de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Joan Cuadrench Moré

      Strona pozwana: Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Audiencia Provincial de Barcelona — Wykładnia art. 5 i 6 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46, s. 1) — Brak terminu na wytoczenie powództwa — Artykuł 35 Konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego (konwencja montrealska), zatwierdzonej decyzją Rady z dnia 5 kwietnia 2001 r. (Dz.U. L 194, s. 38) — Prawo właściwe

      Sentencja

   Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, należy interpretować w ten sposób, że termin na wytoczenie powództwa o odszkodowanie, o którym mowa w art. 5 i 7 tego rozporządzenia, jest ustalany zgodnie z przepisami każdego państwa członkowskiego w dziedzinie przedawnienia roszczeń.

      (1)  Dz.U. C 179 z 18.6.2011.


title: Sprawa C-133/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 18 marca 2015 r. – H.C. Chavez-Vilchez i in./Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank (Svb) i in.

text:
               1.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 18 marca 2015 r. – H.C. Chavez-Vilchez i in./Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank (Svb) i in.
   (Sprawa C-133/15)
   (2015/C 178/10)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Centrale Raad van Beroep.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony wnoszące apelację: H.C. Chavez-Vilchez, P. Pinas, U. Nikolic, X.V. Garcia Perez, J. Uwituze, Y.R.L. Wip, I.O. Enowassam, A.E. Guerrero Chavez

      Drugie strony postępowania: Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank (Svb), College van burgemeester en wethouders van de gemeente Arnhem, College van burgemeester en wethouders van de gemeente ’s-Gravenhage, College van burgemeester en wethouders van de gemeente ’s-Hertogenbosch, College van burgemeester en wethouders van de gemeente Amsterdam, College van burgemeester en wethouders van de gemeente Rijswijk, College van burgemeester en wethouders van de gemeente Rotterdam

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 20 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie odmówiło przyznania prawa pobytu na swoim terytorium obywatelowi państwa trzeciego sprawującemu na co dzień faktyczną opiekę nad swoim małoletnim dzieckiem będącym obywatelem tego państwa członkowskiego?

               2)

               Czy dla odpowiedzi na to pytanie ma znaczenie fakt, że pieczę w aspekcie prawnym, finansowym lub uczuciowym nad tym dzieckiem sprawuje nie tylko i wyłącznie tenże rodzic, a ponadto, że nie jest wykluczone, iż drugi rodzic, będący obywatelem tego państwa członkowskiego mógłby być w stanie zaopiekować się tym dzieckiem? Czy w takim przypadku rodzic będący obywatelem państwa trzeciego musi uprawdopodobnić w dostatecznym stopniu, że drugi rodzic nie może zaopiekować się dzieckiem, tak że jeżeli rodzic będący obywatelem państwa trzeciego spotka się z odmową przyznania mu prawa pobytu dziecko będzie zmuszone do opuszczenia terytorium Unii?


title: Postanowienie Trybunału z dnia 20 stycznia 2009 r. — Jörn Sack przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Sprawa C-38/08 P) (Odwołanie — Służba publiczna — Wynagrodzenie — Niezastosowanie dodatku funkcyjnego przewidzianego dla szefów wydziałów względem doradcy prawnego w grupie zaszeregowania A*14 — Zasada równego traktowania)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/21

         Postanowienie Trybunału z dnia 20 stycznia 2009 r. — Jörn Sack przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

      (Sprawa C-38/08 P)
       (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Wynagrodzenie - Niezastosowanie dodatku funkcyjnego przewidzianego dla szefów wydziałów względem doradcy prawnego w grupie zaszeregowania A*14 - Zasada równego traktowania)
   2009/C 141/36
   Język postępowania: niemiecki

      Parties

      Strona skarżąca: Jörn Sack (przedstwiciel: D. Mahlo, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Wägenbaur i J. Currall, pełnomocnicy

      Objet

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 11 grudnia 2007 r. w sprawie T-66/05 Jörn Sack przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę mającą za przedmiot żądanie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczących wymiaru wynagrodzenia skarżącego za miesiące od maja 2004 r. do lutego 2005 r., żądanie ponownego obliczenia wynagrodzenia za te miesiące i żądanie stwierdzenia nieważności wyraźnej decyzji oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącego — Niezastosowanie dodatku funkcyjnego przewidzianego dla szefów wydziałów względem doradcy prawnego w Służbie Prawnej Komisji w grupie zaszeregowania A*14, koordynującego grupę roboczą — Naruszenie zasady równego traktowania

      Dispositif

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               J. Sack zostaje obciążony, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Komisję Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008


title: Sprawa T-261/00: Postanowienie Sądu z dnia 12 grudnia 2012 r. — Sacaim i in. przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Obniżenie wysokości składek na zabezpieczenie społeczne przyznane na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecja i Chioggia — Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakazująca odzyskanie wypłaconej pomocy — Skarga częściowo oczywiście niedopuszczalna i częściowo oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/23

         Postanowienie Sądu z dnia 12 grudnia 2012 r. — Sacaim i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-261/00) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Obniżenie wysokości składek na zabezpieczenie społeczne przyznane na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecja i Chioggia - Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakazująca odzyskanie wypłaconej pomocy - Skarga częściowo oczywiście niedopuszczalna i częściowo oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)
   2013/C 38/40
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Sacaim SpA (Wenecja, Włochy); Alfier Costruzioni Srl (Wenecja); Azin Asfalti Srl (Wenecja); Barbato Srl (Wenecja); Camata Costruzioni Sas (Wenecja); Dal Carlo Mario & C. Srl (Wenecja); Impresa Costruzioni Civili e Montaggi Srl (ICCEM) (Marghera, Włochy); Rossi Renzo Costruzioni Srl (Marcon, Włochy); Vettore Costruzioni Srl (Wenecja); ACEA — Associazione dei Costruttori Edili ed Affini di Venezia e Provincia (Wenecja); i Comitato „Venezia vuole vivere” (Marghera) (przedstawiciele: A. Vianello, M. Merola, A. Sodano i M. Pappalardo, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, pełnomocnik, wspierany przez adwokata A. Dal Ferra)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Włoska (przedstawiciele: początkowo U. Leanza, następnie I. Braguglia, następnie R. Adam i wreszcie I. Bruni, pełnomocnicy, wspierani przez G. Aiella i P. Gentilego, avvocati dello Stato)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995 (Dz.U. 2000, L 150, s. 50).

      Sentencja

               1)

               Podniesiony przez Komisję zarzut niedopuszczalności zostaje pozostawiony do rozstrzygnięcia w wyroku.

               2)

               Skarga w części zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna, a w pozostałej części zostaje oddalona jako w sposób oczywisty pozbawiona podstawy prawnej.

               3)

               Sacaim SpA, Alfier Costruzioni Srl, Azin Asfalti Srl, Barbato Srl, Camata Costruzioni Sas, Dal Carlo Mario & C. Srl, Impresa Costruzioni Civili e Montaggi Srl (ICCEM), Rossi Renzo Costruzioni Srl, Vettore Costruzioni Srl, ACEA — Associazione dei Costruttori Edili ed Affini di Venezia e Provincia i Comitato „Venezia vuole vivere” pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

               4)

               Republika Włoska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 355 z 9.12.2000.


title: Sprawa C-459/09 P: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 września 2010 r. — Dominio de la Vega, SL przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Ambrosio Velasco SA (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego DOMINIO DE LA VEGA — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy PALACIO DE LA VEGA — Istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd na części obszaru Unii — Ocena podobieństwa między znakami towarowymi — Element dominujący)

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/7

         Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 września 2010 r. — Dominio de la Vega, SL przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Ambrosio Velasco SA
   (Sprawa C-459/09 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego DOMINIO DE LA VEGA - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy PALACIO DE LA VEGA - Istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd na części obszaru Unii - Ocena podobieństwa między znakami towarowymi - Element dominujący)
   2011/C 80/12
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Dominio de la Vega, SL (przedstawiciele: E. Caballero Oliver i A. Sanz-Bermell y Martínez, abogados)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik), Ambrosio Velasco SA (przedstawiciel: E. Armijo Chávarri, abogado)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 16 września 2009 r. w sprawie T-458/07 Dominio de la Vega przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 października 2007 r. (sprawa R 1431/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ambrosio Velasco, SA a Dominio de la Vega, SL

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Dominio de la Vega SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa T-594/14: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Makhlouf przeciwko Radzie

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/17

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Makhlouf przeciwko Radzie
   (Sprawa T-594/14)
   2014/C 361/24
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Rami Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci E. Ruchat i C. Cornet d’Elzius)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               w rezultacie zasądzenie od Unii Europejskiej obowiązku naprawienia wszystkich szkód poniesionych przez stronę skarżącą w kwocie 5 00  000 EUR;

               —

               tytułem subsydiarnym, wydanie postanowienia o zasięgnięciu opinii biegłego w celu ustalenia wielkości szkody poniesionej przez stronę skarżącą;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej koszami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-592/14 Makhlouf/Rada lub do nich podobne.


title: Sprawa T-1/13: Wyrok Sądu z dnia 4 lipca 2014 r. – Advance Magazine Publishers przeciwko OHIM – Montres Tudor (GLAMOUR) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GLAMOUR — Wcześniejszy międzynarodowy znak towarowy TUDOR GLAMOUR — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/32

         Wyrok Sądu z dnia 4 lipca 2014 r. – Advance Magazine Publishers przeciwko OHIM – Montres Tudor (GLAMOUR)
   (Sprawa T-1/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GLAMOUR - Wcześniejszy międzynarodowy znak towarowy TUDOR GLAMOUR - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 282/41
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Advance Magazine Publishers, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci T. Raab, H. Lauf i V. Ahmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Montres Tudor SA (Genewa, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci J.P. de Oliveira Vaz Miranda de Sousa i C. Sueiras Villalobos)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 października 2012 r. (sprawa R 213/2012-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Montres Tudor SA a Advance Magazine Publishers, Inc.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Advance Magazine Publishers, Inc zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 86 z 23.3.2013.


title: Sprawa C-485/14: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 lipca 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Francuska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swobodny przepływ kapitału — Artykuł 63 TFUE i art. 40 porozumienia EOG — Podatek od nieodpłatnego przeniesienia własności — Zwolnienie — Spadki i darowizny — Odmienne traktowanie — Podmioty mające siedzibę w innym państwie członkowskim — Brak dwustronnej umowy w sprawie opodatkowania)

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/12

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 lipca 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Francuska
   (Sprawa C-485/14) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swobodny przepływ kapitału - Artykuł 63 TFUE i art. 40 porozumienia EOG - Podatek od nieodpłatnego przeniesienia własności - Zwolnienie - Spadki i darowizny - Odmienne traktowanie - Podmioty mające siedzibę w innym państwie członkowskim - Brak dwustronnej umowy w sprawie opodatkowania))
   (2015/C 311/14)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: J.F. Brakeland i W. Roels, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: D. Colas i J.S. Pilczer, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Zwalniając z podatku od nieodpłatnego przeniesienia własności darowizny i spadki przekazywane na rzecz organizacji publicznych lub użyteczności publicznej wyłącznie, jeżeli organizacje te mają siedzibę we Francji albo w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w państwie będącym stroną porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r., które zawarło z Francją umowę dwustronną, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 63 TFUE oraz art. 40 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 7 z 12.1.2015.


title: Sprawa T-243/10: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2010 r. — Rungis express przeciwko OHIM — Žito (MARESTO)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/40

         Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2010 r. — Rungis express przeciwko OHIM — Žito (MARESTO)
   (Sprawa T-243/10)
   ()
   2010/C 234/73
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Rungis express AG (Meckenheim, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt U. Feldmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: ŽITO prehrambena industrija d.d. (Ljubljana, Słowenia)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie R 691/2009-1;

               —

               oddalenie sprzeciwu strony pozwanej.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: znak słowny MARESTO dla towarów należących do klasy 29

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: ŽITO prehrambena industrija d.d.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: znak graficzny przedstawiający kucharza i zawierający element słowny „M·A·E·S·T·R·O” dla towarów należących do klas 29 i 30, krajowy znak graficzny zawierający element słowny „M·A·E·S·T·R·O” dla towarów należących do klas 29, 30 i 43 oraz krajowy znak słowny „BRAVO, MAESTRO !” dla towarów należących do klas 29, 30 i 43

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b), c) i d) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) w zakresie, w jakim znaki towarowe, na które powołano się w sprzeciwie nie posiadają charakteru odróżniającego lub są wyłącznie opisowe

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie C-460/01: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 i 2454/93 — Wspólnotowy tranzyt zewnętrzny — Organy celne — Procedury dotyczące poboru należności przywozowych — Terminy — Uchybienie — Środki własne Wspólnot — Udostępnienie — Termin — Uchybienie — Odsetki za opóźnienie — Dane Państwo Członkowskie — Brak zapłaty)

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 14 kwietnia 2005 r.
   w sprawie C-460/01: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 i 2454/93 - Wspólnotowy tranzyt zewnętrzny - Organy celne - Procedury dotyczące poboru należności przywozowych - Terminy - Uchybienie - Środki własne Wspólnot - Udostępnienie - Termin - Uchybienie - Odsetki za opóźnienie - Dane Państwo Członkowskie - Brak zapłaty)
   (2005/C 132/01)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-460/01, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 28 listopada 2001 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: G. Wilms i H. M. H. Speyart) przeciwko Królestwu Niderlandów (pełnomocnik: H. G. Sevenster), Trybunał (druga izba) w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Schintgen i J. N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca),sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 14 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Pomiędzy dniem 1 stycznia 1991 r. a dniem 31 grudnia 1995 r. Królestwo Niderlandów,

                           —

                           nie podejmując kroków w celu zaksięgowania długu celnego oraz innych należności i w celu powiadomienia o tej kwocie dłużnika najpóźniej w trzy dni po terminie określonym odpowiednio w art. 3 ust. 3 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1854/89 z dnia 14 czerwca 1989 r. dotyczącego zaksięgowania i warunków zapłaty kwot należności przywozowych lub wywozowych wynikających z długu celnego oraz w art. 218 ust. 3 i art. 221 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny lub terminie późniejszym wynikającym z zastosowania rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1182/71 z dnia 3 czerwca 1971 r. określającego zasady mające zastosowanie do okresów, dat i terminów, gdy w terminie trzech miesięcy od daty przekazania przez urząd wyjścia powiadomienia, że przesyłka nie została przedstawiona na czas w urzędzie przeznaczenia, główny zobowiązany z operacji wspólnotowego tranzytu zewnętrznego nie dostarczył dowodu prawidłowości realizacji danej operacji tranzytu,

                           —

                           nie udostępniając Komisji w stosownym czasie odpowiednich środków własnych oraz

                           —

                           odmawiając zapłaty odpowiednich odsetek za opóźnienie,

                     uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy 11 a ust. 2 akapit drugi zdanie drugie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1062/87 z dnia 27 marca 1987 r. w sprawie przepisów w celu wykonania procedury tranzytu wspólnotowego i niektórych uproszczeń tej procedury, art. 49 ust. 2 zdanie trzecie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1214/92 z dnia 21 kwietnia 1992 r. w sprawie przepisów w celu wykonania procedury tranzytu wspólnotowego oraz niektórych uproszczeń tej procedury oraz art. 379 ust. 2 zdanie trzecie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, jak również na podstawie art. 2, 9, 10 i 11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot.

               2)

               Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami.

      (1)  Dz.U. C 84 z 06.04.2002.


title: Sprawa T-195/06: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2006 r. — Solvay Solexis przeciwko Komisji

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/43

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2006 r. — Solvay Solexis przeciwko Komisji
   (Sprawa T-195/06)
   (2006/C 212/74)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Solvay Solexis S.p.A. (Przedstawiciele: adwokaci Tommaso Salonico i Gian Luca Zampa)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               częściowe stwierdzenie nieważności decyzji, w szczególności art. 1, 2 i 3, oraz w konsekwencji obniżenie sankcji nałożonej na Solexis;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z całkowitą lub częściową zapłatą sankcji lub ustanowieniem gwarancji bankowej.

         Zarzuty i główne argumenty
   Decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie to ta sama decyzja co w sprawie T-185/06 L'Air Liquide przeciwko Komisji. W decyzji tej stwierdzono, że Solexis jest odpowiedzialna solidarnie z Edison S.p.A. za grzywnę w wysokości 25,619 mln euro. U źródeł odpowiedzialności skarżącej leży wyłącznie zachowanie spółki Ausimont S.p.A., która w momencie zaistnienia spornych faktów była całkowicie kontrolowana przez spółkę Edison.
   Na poparcie swoich żądań skarżąca podnosi, że sankcja nałożona na nią w decyzji będącej przedmiotem sporu jest wadliwa z powodu:

               —

               błędnego ustalenia czasu trwania naruszenia; naruszenie to miało miejsce od maja/września 1997 r. do maja 2000 r., a nie — jeśli chodzi o skarżącą — od maja 1995 r. do grudnia 2000 r.;

               —

               błędnego stwierdzenia w odniesieniu do istoty ewentualnego wpływu i zastosowania na rynku objętym naruszeniem, jak również w odniesieniu do biernej roli, jaką skarżąca odgrywała w okresie między majem 1995 r. a majem/wrześniem 1997 r.;

               —

               braku jej uczestnictwa w porozumieniu w sprawie ograniczenia mocy. Komisja nie uwzględniła przy nakładaniu sankcji, że spółka Ausimont nigdy nie uczestniczyła — ani w 1997 r., ani potem — w kartelu dotyczącym obniżenia/ograniczenia mocy produkcyjnej. Zatem naruszenie, które można by przypisać spółce Ausimont, jest mniej poważne aniżeli naruszenie popełnione przez inne przedsiębiorstwa, z uwagi na jego mniejszy wpływ na konkurencję, jak również przy zastosowaniu podstawowych zasad równego traktowania, słuszności i proporcjonalności;

               —

               nieuwzględnienia jej współpracy. Pozwana nie przyznała bowiem skarżącej żadnej korzyści w związku z wykazaną przez nią współpracą, ani po jej udziale w postępowaniu mającym na celu łagodzenie sankcji, ani z powodu okoliczności łagodzących przewidzianych w wytycznych.

         Wreszcie skarżąca powołuje się na naruszenie zasady proporcjonalności.


title: Sprawa C-416/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywy 91/628/EWG i 93/119/WE — Rozporządzenie (WE) nr 1/2005 — Ochrona zwierząt podczas transportu i podczas uboju lub zabijania — Strukturalne i ogólne naruszenie reguł wspólnotowych)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-416/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywy 91/628/EWG i 93/119/WE - Rozporządzenie (WE) nr 1/2005 - Ochrona zwierząt podczas transportu i podczas uboju lub zabijania - Strukturalne i ogólne naruszenie reguł wspólnotowych)
   2009/C 267/17
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Tserepa-Lacombe i F. Erlbacher, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciele: S. Charitaki, S. Papaïoannou i E.-M. Mamouna, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 5, 8, 9 i 18 ust. 2 dyrektywy Rady z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i zmieniającej dyrektywy 90/425/EWG i 91/496/EWG (Dz.U. L 340, str. 17) — Naruszenie art. 5 ust. 4, art. 6 ust. 1, art. 13 ust. 3 i 4, art. 15 ust. 1, art. 25, 26 i art. 27 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniającego dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE i rozporządzenie (WE) nr 1255/97 (Dz.U. 2005 L 3 str. 1) — Naruszenie art. 3, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 i art. 8 dyrektywy Rady 93/119/WE z dnia 22 grudnia 1993 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas uboju lub zabijania (Dz.U. L 340, str. 21)

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując środków koniecznych do:

                           —

                           przeprowadzania przez właściwe władze obowiązkowych kontroli planów trasy;

                           —

                           ustanowienia w portach promowych lub w ich pobliżu miejsc odpoczynku dla zwierząt po ich rozładowaniu ze statków;

                           —

                           zapewnienia skutecznej realizacji kontroli środków transportu i zwierząt;

                           —

                           zapewnienia przestrzegania przepisów dotyczących ogłuszania zwierząt przy uboju oraz

                           —

                           zapewnienia odpowiednich inspekcji i kontroli ubojni,

                     Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 5 część A ust. 2 lit. d) ppkt i) tiret pierwsze oraz art. 8 dyrektywy Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i zmieniającej dyrektywy 90/425/EWG oraz 91/496/EWG, zmienionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 806/2003 z dnia 14 kwietnia 2003 r., oraz pkt 48 ppkt 7 lit. b) rozdziału VII załącznika do tej dyrektywy, zmienionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 806/2003, a także art. 3, art. 5 ust. 1 lit. d), art. 6 ust. 1 i art. 8 dyrektywy Rady 93/119/WE z dnia 22 grudnia 1993 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas uboju lub zabijania.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Grecka zostaje obciążona dwiema trzecimi kosztów. Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona jedną trzecią kosztów.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


title: Sprawa T-417/09: Skarga wniesiona w dniu 16 października 2009 r. — Poslovni Sistem Mercator przeciwko OHIM — Mercator Multihull (MERCATOR STUDIOS)

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/33

         Skarga wniesiona w dniu 16 października 2009 r. — Poslovni Sistem Mercator przeciwko OHIM — Mercator Multihull (MERCATOR STUDIOS)
   (Sprawa T-417/09)
   2009/C 297/50
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Poslovni Sistem Mercator, d.d. (Lublana, Słowenia) (przedstawiciele: adwokaci M. Curell Aguila i J. Güell Serra)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stronami postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Mercator Multihull, Inc. (Vancouver, Kanada)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 lipca 2009 r. w sprawie R 1031/2008-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Mercator Multihull, Inc.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „MERCATOR STUDIOS” dla towarów z klasy 42

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Słowenii graficzny znak towarowy „Mercator” dla usług z klas 35, 36, 39, 41 i 42 oraz dla towarów z klas 1–6, 8–11, 13–34; zarejestrowany w Słowenii graficzny znak towarowy „Mercator Slovenska Košarica” dla towarów i usług z klas 1–6, 8–11, 13–34, 39, 41, 43 i 44; międzynarodowy znak towarowy „Mercator” dla towarów z klas 1–6, 8–11, 13, 14, 16–18, 20–33 oraz dla usług z klas 36, 41 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009] ze względu na niedokonanie przez Izbę Odwoławczą całościowej analizy odpowiednich czynników, a zamiast tego oddalenie sprzeciwu na tej podstawie, że usługi są różne, oraz niepoprawną ocenę podstawy sprzeciwu opartej na przepisie art. 8 ust. 5.


title: Sprawa C-60/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerisches Landessozialgericht — Niemcy) — Grete Schlepps przeciwko Deutsche Rentenversicherung Oberbayern

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/26

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerisches Landessozialgericht — Niemcy) — Grete Schlepps przeciwko Deutsche Rentenversicherung Oberbayern
   (Sprawa C-60/06) (1)

   (2008/C 128/47)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006.


title: Sprawa C-535/07: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/32

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-535/07)
   (2008/C 51/55)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: R. Sauer i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (1), względnie z art. 6 ust. 2 w związku art. 7 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (2), w ten sposób, że

                           a)

                           obszary najbardziej odpowiednie w Austrii pod względem liczby i powierzchni dla zachowania gatunków ptactwa nie zostały prawidłowo sklasyfikowane („Hansag” w kraju związkowym Burgenland) lub rozgraniczone („Niedere Tawern” w kraju związkowym Styria) na podstawie kryteriów ornitologicznych jako obszary specjalnej ochrony zgodnie z art. 4 ust. 1 lub 2 dyrektywy ptasiej i

                           b)

                           część sklasyfikowanych dotychczas specjalnych obszarów ochrony nie otrzymała ochrony prawnej spełniającej wymogi określone w art. 4 ust. 1 lub 2 dyrektywy ptasiej lub art. 6 ust. 2 w związku z art. 7 dyrektywy siedliskowej;

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Artykuł 4 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 79/409/EWG (dyrektywa ptasia) zobowiązuje państwa członkowskie do sklasyfikowania jako obszarów specjalnej ochrony (OSO) wszystkich obszarów najbardziej odpowiednich pod względem liczby i powierzchni dla zachowania gatunków wymienionych w załączniku I do dyrektywy oraz do podjęcia odpowiednich działań w odniesieniu do regularnie występujących gatunków wędrownych niewymienionych w załączniku I. BSG powinien otrzymać status prawny, który jest odpowiedni dla zagwarantowania m.in. zachowania i rozmnażania gatunków ptaków wymienionych w załączniku I do dyrektywy oraz rozmnażania, pierzenia i zimowania regularnie występujących gatunków wędrownych niewymienionych w załączniku I. Ponieważ zgodnie z art. 7 dyrektywy Rady 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (dyrektywa siedliskowa) obowiązki wynikające m.in. z art. 6 ust. 2 tej dyrektywy w odniesieniu do OSO zastępują obowiązki wynikające z art. 4 ust. 4 zdanie pierwsze dyrektywy ptasiej, status ochrony prawnej powinien gwarantować ponadto, że nie dojdzie tam do pogorszenia stanu siedlisk gatunków, dla których obszary te zostały sklasyfikowane, ani do istotnego niepokojenia tych gatunków.
   Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom wynikającym z tych przepisów prawa wspólnotowego, nie dokonując klasyfikacji obszaru „Hansag” jako OSO, nie wyznaczając granic OSO „Niedere Tawern” zgodnie z wymogami dyrektywy ptasiej i w końcu nie przyznając części sklasyfikowanych dotychczas OSO ochrony prawnej spełniającej wymogi ww. przepisów.
   Chociaż Republika Austrii uznaje konieczność sklasyfikowania obszaru „Hansag” jako OSO i wielokrotnie potwierdziła zamiar dokonania takiej klasyfikacji, nie wykonała swojego obowiązku dokonania klasyfikacji przed upływem terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii.
   Wyznaczenie granic obszaru „Niedere Tawern” niezgodne z wymogami dyrektywy ptasiej dotyczy z jednej strony niewystarczającego uwzględnienia wymaganych siedlisk mornela, a z drugiej strony niewystarczającego uwzględnienia stwierdzonych siedlisk określonych gatunków ptaków leśnych lub gatunków dzięcioła zielonosiwego (Picus canus) i jarząbka (Bonasa bonasia). Państwa członkowskie mają wprawdzie pewien zakres uznania przy wyborze i wyznaczaniu OSO, jest on jednak ograniczony tym, że klasyfikacja tych obszarów podlega określonym kryteriom ornitologicznym wymienionym w dyrektywie. W szczególności przy wyborze i wyznaczaniu granic OSO państwo członkowskie nie jest uprawnione do uwzględniania wymogów ekonomicznych, o których mowa w art. 2 dyrektywy ptasiej lub art. 6 ust. 4 dyrektywy siedliskowej.
   Jeżeli chodzi o status ochrony prawnej sklasyfikowanych dotychczas OSO w Austrii, dla obszaru, który spełnia kryteria klasyfikacji jako OSO, należy podjąć „specjalne środki ochrony” występującego tam ptactwa, a ponadto należy dokładnie ustalić niezbędne środki ochrony i dostosować je do szczególnych warunków środowiskowych danego OSO i występujących tam gatunków. Zawarte w prawnych instrumentach ochrony specjalne cele ochrony danych gatunków w rozumieniu art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy ptasiej względnie specjalne cele ochrony w rozumieniu art. 6 ust. 2 dyrektywy siedliskowej wraz z koniecznymi konkretnymi działaniami i obowiązkami (zakazy i nakazy) w odniesieniu do danego obszaru muszą mieć również charakter wiążący i być wystarczająco znane. Po sprawdzeniu regulacji obowiązujących w poszczególnych krajach związkowych można stwierdzić, że przewidziany w nich status ochrony prawnej nie odpowiada ww. wymogom i dlatego zgodnie z przepisami dyrektywy ptasiej i siedliskowej nie może być uznany za wystarczający.

      (1)  Dz.U. L 103, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 206, s. 7.


title: Sprawa T-35/16: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2016 r. – Sony Computer Entertainment Europe/OHIM – Vieta Audio (Vita)

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/42

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2016 r. – Sony Computer Entertainment Europe/OHIM – Vieta Audio (Vita)
   (Sprawa T-35/16)
   (2016/C 106/49)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sony Computer Entertainment Europe Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Malynicz, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Vieta Audio, SA (Barcelona, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Vita” – wspólnotowy znak towarowy nr 9 993 361

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 listopada 2015 r. w sprawie R 2232/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM i Vieta Audio, SA kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-333/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swobodny przepływ towarów — Artykuły 28 WE i 30 WE — Ograniczenie ilościowe w przywozie — Środki o skutku równoważnym — System uprzedniego zezwolenia — Środki pomocnicze w przetwarzaniu i środki spożywcze, do których przygotowania wykorzystano środki pomocnicze w przetwarzaniu pochodzące z innych państw członkowskich, w których są one legalnie produkowane lub sprzedawane — Procedura pozwalająca przedsiębiorcom na uzyskiwanie wpisu takich substancji do pozytywnego wykazu — Klauzula wzajemnego uznania — Krajowe ramy regulacyjne stwarzające stan braku pewności prawa po stronie przedsiębiorców)

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-333/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swobodny przepływ towarów - Artykuły 28 WE i 30 WE - Ograniczenie ilościowe w przywozie - Środki o skutku równoważnym - System uprzedniego zezwolenia - Środki pomocnicze w przetwarzaniu i środki spożywcze, do których przygotowania wykorzystano środki pomocnicze w przetwarzaniu pochodzące z innych państw członkowskich, w których są one legalnie produkowane lub sprzedawane - Procedura pozwalająca przedsiębiorcom na uzyskiwanie wpisu takich substancji do „pozytywnego wykazu” - Klauzula wzajemnego uznania - Krajowe ramy regulacyjne stwarzające stan braku pewności prawa po stronie przedsiębiorców)
   2010/C 63/12
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: B. Stromsky, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i R. Loosli-Surrans, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 28 WE — System uprzedniego zezwolenia dla środków pomocniczych w przetwarzaniu i środków spożywczych, do których przygotowania wykorzystano środki pomocnicze w przetwarzaniu pochodzące z innych państw członkowskich, w których są one legalnie produkowane lub sprzedawane — Brak uzasadnienia lub nieprzestrzeganie zasady proporcjonalności

      Sentencja

               1)

               Wprowadzając nieprzestrzegający zasady proporcjonalności system uprzedniego zezwolenia dla środków pomocniczych w przetwarzaniu i środków spożywczych, do których przygotowania wykorzystano środki pomocnicze w przetwarzaniu pochodzące z innych państw członkowskich, w których są one legalnie produkowane lub sprzedawane, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 28 WE.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008.


title: Sprawy połączone T-694/13 i T-2/15: Wyrok Sądu z dnia 23 listopada 2016 r. – Ipatau/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Białorusi — Zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Ograniczenia wjazdu i przejazdu przez terytorium Unii — Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób, których te środki ograniczające dotyczą — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie — Proporcjonalność)

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/30

         Wyrok Sądu z dnia 23 listopada 2016 r. – Ipatau/Rada
   (Sprawy połączone T-694/13 i T-2/15) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Białorusi - Zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Ograniczenia wjazdu i przejazdu przez terytorium Unii - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób, których te środki ograniczające dotyczą - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie - Proporcjonalność))
   (2017/C 014/35)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Vadzim Ipatau (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciel: adwokat M. Michalauskas)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Naert i B. Driessen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji 2013/534/WPZiB z dnia 29 października 2013 r. zmieniającej decyzję 2012/642/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi (Dz.U. 2013, L 288, s. 69), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1054/2013 z dnia 29 października 2013 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. 2013, L 288, s. 1), decyzji Rady 2014/750/WPZiB z dnia 30 października 2014 r. zmieniającej decyzję Rady 2012/642/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi (Dz.U. 2014, L 311, s. 39) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1159/2014 z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 2014, L 311, s. 2) w zakresie, w jakom akty te dotyczą skarżacego

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Vadzim Ipatau zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 93 z 29.3.2014.


title: Sprawa C-192/13 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 września 2014 r. – Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie – Fundusz Spójności – Zmniejszenie pomocy finansowej – Przyjęcie decyzji przez Komisję Europejską – Istnienie terminu – Brak dochowania wyznaczonego terminu – Konsekwencje)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/14

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 września 2014 r. – Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Europejskiej
      (Sprawa C-192/13 P) (1)

      ((Odwołanie - Fundusz Spójności - Zmniejszenie pomocy finansowej - Przyjęcie decyzji przez Komisję Europejską - Istnienie terminu - Brak dochowania wyznaczonego terminu - Konsekwencje))
      (2014/C 395/16)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, pełnomocnik)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i D. Recchia, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej Hiszpania/Komisja (T-235/11, EU:T:2013:49) zostaje uchylony.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2011) 1023 wersja ostateczna z dnia 18 lutego 2011 r. obniżającej wymiar pomocy przyznanej z Funduszu Spójności na etapy projektu zatytułowane „Dostawa i instalacja infrastruktury kolejowej na linii kolei dużych prędkości Madryt-Saragossa-Barcelona-granica francuska. Odcinek Madryt-Lérida”. (CCI 1999.ES.16.C.PT.001), „Linia kolei dużych prędkości Madryt-Barcelona. Odcinek Lérida-Martorell (platforma, etap 1)” (CCI 2000.ES.16.C.PT.001), „Linia kolei dużych prędkości Madryt-Saragossa-Barcelona-granica francuska. Dostęp kolejowy do nowego dworca w Saragossie” (CCI 2000.ES.16.C.PT.003), „Linia kolei dużych prędkości Madryt-Barcelona-granica francuska. Odcinek Lérida-Martorell. Pododcinek X-A (Olérdola-Avinyonet del Penedés)” (CCI 2001.ES.16.C.PT.007) oraz „Nowy dostęp kolejowy do linii kolei dużych prędkości w Lewancie. Pododcinek La Gineta-Albacete (platforma)” (CCI 2004.ES.16.C.PT.014).

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa koszty Królestwa Hiszpanii oraz własne koszty, poniesione zarówno w pierwszej instancji, jak również w niniejszym postępowaniu odwoławczym.

         (1)  Dz.U. C 178 z 22.6.2013.


title: Sprawa C-441/04: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  23 lutego 2006 r.  (wniosek Landesgericht Klagenfurt o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — A-Punkt Schmuckhandels GmbH przeciwko Claudii Schmidt (Swobodny przepływ towarów — Artykuły 28 WE i 30 WE — Środki o skutku równoważnym — Akwizycja w domu — Sprzedaż ozdób ze srebra — Zakaz)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/18

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 lutego 2006 r. (wniosek Landesgericht Klagenfurt o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — A-Punkt Schmuckhandels GmbH przeciwko Claudii Schmidt
   (Sprawa C-441/04) (1)

   (Swobodny przepływ towarów - Artykuły 28 WE i 30 WE - Środki o skutku równoważnym - Akwizycja w domu - Sprzedaż ozdób ze srebra - Zakaz)
   (2006/C 131/32)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Landesgericht Klagenfurt
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: A-Punkt Schmuckhandels GmbH

      Strona pozwana: Claudia Schmidt
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landesgericht Klagenfurt — Wykładnia art. 28 WE i art. 29 WE — Przepisy krajowe zabraniające sprzedaży ozdób ze srebra, złota i platyny poprzez akwizycję w domu
   Sentencja
   Artykuł 28 WE nie stoi w sprzeczności z przepisem krajowym, w którym Państwo Członkowskie zakazuje na swoim terytorium sprzedaży i zbierania zamówień na ozdoby ze srebra poprzez akwizycję w domu, jeśli przepis taki znajduje zastosowanie wobec wszystkich zainteresowanych podmiotów gospodarczych ze względu na to, że dotyczy on w ten sam sposób, prawnie i faktycznie, handlu towarami krajowymi i handlu towarami pochodzącymi z innych Państw Członkowskich. Zadaniem sądu krajowego jest ustalenie, czy — biorąc pod uwagę okoliczności zawisłego przed nim sporu — zastosowanie przepisu krajowego może zapobiegać dostępowi do rynku towarów pochodzących z innych Państw Członkowskich lub utrudniać ten dostęp w większym stopniu, niż utrudnia on dostęp do rynku towarom krajowym oraz — jeśli ta sytuacja ma miejsce — zbadanie, czy rozpatrywany przepis jest uzasadniony celem interesu ogólnego w rozumieniu nadanym temu pojęciu przez orzecznictwo Trybunału lub jednym z celów wyliczonych w art. 30 WE, a także — czy przepis ten jest proporcjonalny do tego celu.

      (1)  Dz.U. C 314 z 18.12.2004


title: Sprawa F-103/11: Skarga wniesiona w dniu 11 października 2011 r. — ZZ przeciwko EBI

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/25

         Skarga wniesiona w dniu 11 października 2011 r. — ZZ przeciwko EBI
   (Sprawa F-103/11)
   2012/C 6/46
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: N. Thieltgen, adwokat)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji prezesa EBI o niepodjęciu żadnego działania w następstwie postępowania wyjaśniającego dotyczącego zarzucanego molestowania psychicznego i o stwierdzeniu nieważności wniosku końcowego komitetu prowadzącego postępowanie wyjaśniające oraz żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności wniosku końcowego komitetu prowadzącego postępowanie wyjaśniające, zawartego w jego opinii z dnia 11 lipca 2011 r. w zakresie, w jakim stwierdza on brak okoliczności, które mogłyby zostać zakwalifikowane jako molestowanie strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji prezesa EBI z dnia 27 lipca 2011 r.;

               —

               stwierdzenie, że strona skarżąca była ofiarą okoliczności będących przejawem molestowania;

               —

               nakazanie EBI położenia kresu temu molestowaniu;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji prezesa EBI z dnia 1 września 2011 r.;

               —

               stwierdzenie istnienia niezgodnego z prawem działania administracji, za które odpowiedzialność ponosi EBI;

               —

               określenie odpowiedzialności EBI względem strony skarżącej w odniesieniu do niezgodności z prawem decyzji prezesa EBI z dnia 27 lipca 2011 r., okoliczności będących przejawem molestowania, których strona skarżąca była ofiarą oraz niezgodnego z prawem działania administracji, za które odpowiedzialność ponosi EBI;

               —

               zasądzenie od EBI odszkodowania i zadośćuczynienia z tytułu szkód fizycznych, krzywd i szkód materialnych, poniesionych i doznanych przez stronę skarżącą w przeszłości i w przyszłości, wynikających z niezgodności z prawem decyzji prezesa EBI z dnia 27 lipca 2011 r., molestowania psychicznego, którego strona skarżąca była obiektem i niezgodnego z prawem działania administracji, za które odpowiedzialność ponosi EBI, powiększonych o odsetki za zwłokę;

               —

               jeżeli chodzi o niezgodność z prawem pisma prezesa z dnia 27 lipca 2011 r.:

                           —

                           z tytułu szkody wynikającej z utraty wynagrodzenia: 113 100 EUR;

                           —

                           z tytułu krzywdy: 50 000 EUR;

               —

               jeżeli chodzi o molestowanie psychiczne, którego strona skarżąca była obiektem:

                           —

                           z tytułu szkody wynikającej z utraty wynagrodzenia i uszczerbku dla kariery: 132 100 EUR;

                           —

                           z tytułu krzywdy: 50 000.

                           —

                           z tytułu spowodowanych kosztów: 13 361,93 EUR;

               —

               jeżeli chodzi o niezgodne z prawem działanie administracji, za które odpowiedzialność ponosi EBI:

                           —

                           z tytułu naruszenia przez EBI spoczywającego na nim obowiązku zachowania poufności i ochrony danych osobowych: 10 000 EUR;

                           —

                           w związku z incydentem, który miał miejsce przy okazji przesłuchiwania świadków: 40 000 EUR;

               —

               obciążenie EBI kosztami postępowania.


title: Sprawa C-22/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove (Słowacja) w dniu 17 stycznia 2012 r. — Katarína Haasová przeciwko Rastislavowi Petríkowi, Blance Holingovej

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove (Słowacja) w dniu 17 stycznia 2012 r. — Katarína Haasová przeciwko Rastislavowi Petríkowi, Blance Holingovej
   (Sprawa C-22/12)
   2012/C 98/22
   Język postępowania: słowacki

      Sąd krajowy

   Krajský súd v Prešove

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Katarína Haasová

      Strona pozwana: Rastislav Petrík, Blanka Holingová

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 1 ust. 1 dyrektywy 90/232/EWG Rady z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (1) w związku z art. 3 ust. 1 dyrektywy 72/166/EWG (2) należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego (takiemu jak art. 4 ustawy nr 381/2001 w sprawie umowy obowiązkowego ubezpieczenia od szkód wynikających z używania pojazdów silnikowych i art. 6 ustawy [Republiki Czeskiej] nr 168/1999 o ubezpieczeniu od odpowiedzialności za szkody spowodowane używaniem pojazdów) zgodnie z którym odpowiedzialność cywilna wynikająca z używania pojazdów silnikowych nie obejmuje wyrażonej w formie pieniężnej szkody niemajątkowej poniesionej przez osoby ocalałe z wypadku drogowego będącego następstwem używania pojazdów silnikowych?

               2)

               W przypadku udzielenia na pierwsze pytanie odpowiedzi, iż wspomniany przepis prawa krajowego nie jest sprzeczny z prawem wspólnotowym, czy wykładni art. 4 ust. 1, 2 i 4 ustawy nr 381/2001 w sprawie umowy obowiązkowego ubezpieczenia od szkód wynikających z używania pojazdów silnikowych i art. 6 ustawy [Republiki Czeskiej] nr 168/1999 o ubezpieczeniu od odpowiedzialności za szkody spowodowane używaniem pojazdów, należy dokonywać w ten sposób, iż nie stoją one na przeszkodzie temu, aby sąd krajowy, zgodnie z art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 90/232/EWG […] w związku z art. 3 ust. 1 dyrektywy 72/166/EWG przyznał osobom ocalałym z wypadku drogowego będącego następstwem używania pojazdów silnikowych, jako podmiotom poszkodowanym, również prawo do zadośćuczynienia pieniężnego z tytułu szkody niemajątkowej?

      (1)  Dz.U. L 129, s. 33.

      (2)  Dyrektywa 72/166/EWG Rady z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. L 103, s. 1).


title: Sprawa C-368/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Baranya Megyei Bíróság — Republika Węgierska) — Pannon Gép Centrum Kft przeciwko APEH Központi Hivatal Hatósági Főosztály Dél-dunántúli Kihelyezett Hatósági Osztály (Szósta dyrektywa VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Prawo do odliczenia podatku naliczonego — Uregulowanie krajowe karzące każdy błąd formalny na fakturze utratą prawa do odliczenia)

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Baranya Megyei Bíróság — Republika Węgierska) — Pannon Gép Centrum Kft przeciwko APEH Központi Hivatal Hatósági Főosztály Dél-dunántúli Kihelyezett Hatósági Osztály
   (Sprawa C-368/09) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Prawo do odliczenia podatku naliczonego - Uregulowanie krajowe karzące każdy błąd formalny na fakturze utratą prawa do odliczenia)
   2010/C 246/18
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Baranya Megyei Bíróság

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pannon Gép Centrum Kft

      Strona pozwana: APEH Központi Hivatal Hatósági Főosztály Dél-dunántúli Kihelyezett Hatósági Osztály

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Baranya Megyei Bíróság — Wykładnia art. 17 ust. 1, art. 18 ust. 1 i art. 22 ust. 3 lit. a) i b) dyrektywy 77/388/EWG: szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s.1), a także dyrektywy Rady 2001/115/WE z dnia 20 grudnia 2001 r. zmieniającej dyrektywę 77/388/EWG w celu uproszczenia, modernizacji i harmonizacji ustanowionych warunków fakturowania w zakresie podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 15, s.24) — Utrata prawa do odliczenia przez usługobiorcę z powodu błędnej daty zakończenia robót wskazanej w fakturze wystawionej przez wykonawcę — Uregulowanie krajowe karzące każdy błąd formalny na fakturze pozbawieniem prawa do odliczenia

      Sentencja

   Artykuł 167, art. 178 lit. a), art. 220 pkt 1 i art. 226 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej powinny być interpretowane w ten sposób, iż sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu lub praktyce krajowej, na podstawie których organy krajowe odmawiają podatnikowi prawa do odliczenia od należnej od niego kwoty podatku VAT kwoty podatku należnego lub zapłaconego w związku z usługami, które zostały wyświadczone na jego rzecz z tego powodu, iż pierwotna faktura, znajdująca się w posiadaniu podatnika w chwili dokonywania odliczenia, zawierała błędną datę wykonania usług, oraz że brak było ciągłości numeracji na następnie skorygowanej fakturze i nocie korygującej unieważniającej pierwotną fakturę, jeżeli zostały spełnione przesłanki materialne odliczenia oraz przed podjęciem decyzji przez dany organ podatnik dostarczył mu skorygowaną fakturę, wskazującą prawidłową datę wykonania usług, nawet jeżeli brak jest ciągłości numeracji na tej fakturze i nocie korygującej unieważniającej pierwotną fakturę.

      (1)  Dz.U. C 11 z 16.1.2010.


title: Sprawa C-398/09: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret — Dania) — Lady & Kid A/S, Direct Nyt ApS, A/S Harald Nyborg Isenkram- og Sportsforretning, KID-Holding A/S przeciwko Skatteministeriet (Brak zwrotu nienależnie pobranego podatku — Bezpodstawne wzbogacenie spowodowane związkiem istniejącym pomiędzy wprowadzeniem tego podatku a zniesieniem innych podatków)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/7

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret — Dania) — Lady & Kid A/S, Direct Nyt ApS, A/S Harald Nyborg Isenkram- og Sportsforretning, KID-Holding A/S przeciwko Skatteministeriet
   (Sprawa C-398/09) (1)

   (Brak zwrotu nienależnie pobranego podatku - Bezpodstawne wzbogacenie spowodowane związkiem istniejącym pomiędzy wprowadzeniem tego podatku a zniesieniem innych podatków)
   2011/C 311/08
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lady & Kid A/S, Direct Nyt ApS, A/S Harald Nyborg Isenkram- og Sportsforretning, KID-Holding A/S

      Strona pozwana: Skatteministeriet

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Østre Landsret — Wykładnia wyroku Trybunału w sprawie C-192/95 Comateb i in. oraz zasad prawa wspólnotowego w zakresie zwrotu świadczenia nienależnego — Odmowa zwrotu podatku krajowego uznanego za niezgodny z prawem wspólnotowym, mająca za podstawę bezpodstawne wzbogacenie spowodowane bezpośrednim związkiem istniejącym pomiędzy wprowadzeniem niezgodnego z prawem podatku a zniesieniem innych podatków pobieranych na innej podstawie — Brak zwrotu powodujący, że importerzy znajdują się w sytuacji mniej korzystnej niż podmioty nabywające podobne towary krajowe ze względu na fakt, iż pierwsi z nich uiszczają z tytułu niezgodnego z prawem podatku proporcjonalnie większe kwoty niż ci drudzy.

      Sentencja

   Przepisy prawa Unii dotyczące zwrotu świadczenia nienależnego należy interpretować w ten sposób, że zwrot świadczenia nienależnego może prowadzić do bezpodstawnego wzbogacenia wyłącznie w sytuacji, gdy kwoty nienależnie uiszczone przez podatnika z tytułu podatku pobranego w państwie członkowskim z naruszeniem prawa Unii zostały przerzucone bezpośrednio na nabywcę. W rezultacie prawo Unii sprzeciwia się sytuacji, w której państwo członkowskie odmawia zwrotu niezgodnego z prawem podatku z uwagi na fakt, że kwoty uiszczone nienależnie przez podatnika zostały zrównoważone przez uzyskanie oszczędności w następstwie jednoczesnego zniesienia innych opłat, ponieważ takie wyrównanie nie może być w świetle prawa Unii postrzegane jako bezpodstawne wzbogacenie w związku z tym podatkiem.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa T-228/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 grudnia 2006 r. — Organisation des Modjahedines du peuple d'Iran przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w ramach walki z terroryzmem — Zamrożenie funduszy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Prawo do obrony — Uzasadnienie — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Skarga o odszkodowanie)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/28

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 grudnia 2006 r. — Organisation des Modjahedines du peuple d'Iran przeciwko Radzie
   (Sprawa T-228/02) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w ramach walki z terroryzmem - Zamrożenie funduszy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Prawo do obrony - Uzasadnienie - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Skarga o odszkodowanie)
   (2006/C 331/63)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Organisation des Modjahedines du peuple d'Iran (Auvers-sur-Oise, Francja) (Przedstawiciele: adwokat J.-P. Spitzer, D. Vaughan, QC oraz adwokat É. De Boissieu)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (Przedstawiciele: M. Vitsentzatos i M. Bishop, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Przedstawiciele: początkowo J.E. Collins, następnie R. Caudwell i C. Gibbs, pełnomocnicy, wspierani przez S. Moore, barrister)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze, skarga o stwierdzenie nieważności wspólnego stanowiska Rady 2002/340/WPZiB z dnia 2 maja 2002 r. aktualizującego wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu (Dz.U. L 116, str. 75), wspólnego stanowiska Rady 2002/462/WPZiB z dnia 17 czerwca 2002 r. aktualizującego wspólne stanowisko 2001/931 i uchylającego wspólne stanowisko 2002/340 (Dz.U. L 160, str. 32), jak również decyzji Rady 2002/460/WE z dnia 17 czerwca 2002 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzję 2002/334/WE (Dz.U. L 160, str. 26) w zakresie, w jakim nazwa skarżącej została umieszczona na liście osób, grup i podmiotów, do których powyższe przepisy znajdują zastosowanie, oraz po drugie, skarga o odszkodowanie.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje częściowo odrzucona jako niedopuszczalna i częściowo oddalona jako bezzasadna w zakresie, w jakim ma ona na celu stwierdzenie nieważności wspólnego stanowiska Rady 2005/936/WPZiB z dnia 21 grudnia 2005 r. aktualizującego wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB i uchylającego wspólne stanowisko 2005/847/WPZiB.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2005/930/WE z dnia 21 grudnia 2005 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzję 2005/848/WE w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej.

               3)

               Wniosek o odszkodowanie zostaje odrzucony jako niedopuszczalny.

               4)

               Rada pokrywa własne koszty i cztery piąte kosztów skarżącej.

               5)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 247 z 12.10.2002.


title: Sprawa T-305/13: Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2015 r. – SACE i Sace BT/Komisja (Pomoc państwa — Ubezpieczenie kredytów eksportowych — Pokrycie reasekuracyjne udzielone przez przedsiębiorstwo publiczne swej spółce zależnej — Wkłady kapitałowe mające pokryć straty spółki zależnej — Pojęcie pomocy państwa — Możliwość przypisania państwu — Kryterium inwestora prywatnego — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/18

         Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2015 r. – SACE i Sace BT/Komisja
   (Sprawa T-305/13) (1)

   ((Pomoc państwa - Ubezpieczenie kredytów eksportowych - Pokrycie reasekuracyjne udzielone przez przedsiębiorstwo publiczne swej spółce zależnej - Wkłady kapitałowe mające pokryć straty spółki zależnej - Pojęcie pomocy państwa - Możliwość przypisania państwu - Kryterium inwestora prywatnego - Obowiązek uzasadnienia))
   (2015/C 262/23)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Servizi assicurativi del commercio estero SpA (SACE) (Rzym, Włochy); i Sace BT SpA (Rzym) (przedstawiciele: M. Siragusa i G. Rizza, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Conte, D. Grespan i K. Walkerová, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony skarżącej: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierany przez S. Fiorentina, avvocato dello Stato)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2014/525/UE z dnia 20 marca 2013 r. w sprawie środków SA.23425 (11/C) (ex NN 41/10) wdrożonych przez Włochy w 2004 i 2009 r. na rzecz SACE BT S.p.A. (Dz.U. 2014, L 239, s. 24)

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 2 akapit drugi decyzji Komisji 2014/525/UE z dnia 20 marca 2013 r. w sprawie środków SA.23425 (11/C) (ex NN 41/10) wdrożonych przez Włochy w 2004 i 2009 r. na rzecz SACE BT S.p.A.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Servizi assicurativi del commercio estero SpA (SACE) i Sace BT ponoszą własne koszty, w tym również te związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

               4)

               Komisja Europejska ponosi własne koszty, w tym również te związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

               5)

               Republika Włoska ponosi własne koszty, w tym również te związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa T-45/09: Postanowienie Sądu z dnia 22 marca 2010 r. — Al Barakaat International Foundation przeciwko Komisji

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/51

         Postanowienie Sądu z dnia 22 marca 2010 r. — Al Barakaat International Foundation przeciwko Komisji
   (Sprawa T-45/09) (1)

   2010/C 148/87

      Język postępowania: szwedzki

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009.


title: Sprawa C-114/12: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 4 września 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej Skarga o stwierdzenie nieważności – Działanie zewnętrzne Unii Europejskiej – Umowy międzynarodowe – Ochrona praw pokrewnych organizacji nadawczych – Negocjacje dotyczące konwencji Rady Europy – Decyzja Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich upoważniająca do wspólnego udziału w negocjacjach Unii i jej państw członkowskich – Artykuł 3 ust. 2 TFUE – Wyłączna kompetencja zewnętrzna Unii

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/2

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 4 września 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej
      (Sprawa C-114/12) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Działanie zewnętrzne Unii Europejskiej - Umowy międzynarodowe - Ochrona praw pokrewnych organizacji nadawczych - Negocjacje dotyczące konwencji Rady Europy - Decyzja Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich upoważniająca do wspólnego udziału w negocjacjach Unii i jej państw członkowskich - Artykuł 3 ust. 2 TFUE - Wyłączna kompetencja zewnętrzna Unii)
      (2014/C 395/02)
      Język postępowania: angielskii

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, P. Hetsch, L. Gussetti i J. Samnadda pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwan: Parlament Europejski (przedstawiciele: R. Passos i D. Warin, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: H. Legal, J.-P. Hix, F. Florindo Gijón i M. Balta, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, E. Ruffer, D. Hadroušek i J. Králová, pełnomocnicy), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze, B. Beutler i N. Graf Vitzthum, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels i J. Langer, pełnomocnicy), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: początkowo M. Szpunar, B. Majczyna, M. Drwięcki i E. Gromnicka, następnie troje ostatnich, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: C. Murrell, pełnomocnik, wspierana przez R. Palmera, barrister)

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie z dnia 19 grudnia 2011 r. w sprawie uczestnictwa Unii Europejskiej i jej państw członkowskich w negocjacjach dotyczących Konwencji Rady Europy o ochronie praw organizacji nadawczych.

                  2)

                  Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

                  3)

                  Republika Czeska, Republika Federalna Niemiec, Królestwo Niderlandów, Rzeczpospolita Polska, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Parlament Europejski pokrywają własne koszty

         (1)  Dz.U. C 138 z 12.5.2012.


title: Sprawa F-64/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 30 czerwca 2015 r. – Z/Trybunał Sprawiedliwości (Służba publiczna — Urzędnicy — Sprawozdanie z oceny — Zwłoka w sporządzeniu sprawozdania z oceny — Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga o odszkodowanie lub zadośćuczynienie)

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/39

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 30 czerwca 2015 r. – Z/Trybunał Sprawiedliwości
   (Sprawa F-64/13) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Sprawozdanie z oceny - Zwłoka w sporządzeniu sprawozdania z oceny - Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie lub zadośćuczynienie))
   (2015/C 262/52)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Z (przedstawiciele: adwokat F. Rollinger)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości (przedstawiciel: A. V. Placco, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny skarżącej dotyczącego okresu od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2008 r. oraz zasądzenie od pozwanej zapłaty zadośćuczynienia.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Z pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013, s. 30.


title: Sprawa T-30/10: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2010 r. — Reagens przeciwko Komisji

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/39

         Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2010 r. — Reagens przeciwko Komisji
   (Sprawa T-30/10)
   2010/C 80/64
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Reagens SpA (San Giorgio di Piano, Włochy) (przedstawiciele B. O'Connor, L. Toffoletti, D. Gullo i E. De Giorgi, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009)8682 wersja ostateczna z dnia 11 listopada 2009 r. (sprawa COMP/38.589 — stabilizatory termiczne) w odniesieniu do stabilizatorów cynowych w całości bądź w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżącej;

               —

               stwierdzenie, że skutkiem obowiązywania terminów określonych w art. 25 rozporządzenia nr 1/2003 jest wyłączenie możliwości nałożenia grzywny na skarżącą;

               —

               w drugiej kolejności stwierdzenie, że Komisja popełniła błąd, wymierzając wobec skarżącej grzywnę w wysokości 10 791 000 EUR, a w razie konieczności dostosowanie kwoty grzywny do odpowiedniego poziomu, przy uwzględnieniu ograniczonego charakteru ewentualnego naruszenia przez skarżącą art. 101 TFUE po 1996 r.;

               —

               wszczęcie dochodzenia dotyczącego kwestii zastosowania pkt 35 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien w odniesieniu do Chemson i Baerlocher, a także w odniesieniu do wszystkich uwag przedstawionych przez adresatów decyzji dotyczących stabilizatorów cynowych po doręczeniu pisma w sprawie przedstawienia zarzutów;

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi w swej skardze o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009)8682 wersja ostateczna z dnia 11 listopada 2009 r. w zakresie, w jakim w decyzji tej skarżą obciążono odpowiedzialnością za popełnienie naruszenia art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.589 — stabilizatory termiczne) i nałożono na nią grzywnę.
   W uzasadnieniu swych twierdzeń skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               Po pierwsze skarżąca twierdzi, iż Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych w odniesieniu do stabilizatorów cynowych, polegający na uznaniu, że skarżąca uczestniczyła w naruszeniu art. 81 WE (obecnie art. 101 TFUI) po okresie przypadającym na lata 1996–1997.

               Po drugie skarżąca utrzymuje, że Komisja popełniła oczywisty błąd dotyczący zastosowania art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1) w okolicznościach faktycznych istniejących na rynku stabilizatorów cynowych, a w szczególności uznając, że zachowane zostały terminy określone w tym artykule. Według skarżącej brak udowodnienia naruszenia w odniesieniu okresu po 1996–1997 r. oznacza, że decyzja o nałożeniu na skarżącą grzywny wydana została po upływie okresu przedawnienia, w świetle zawartych w tym artykule uregulowań przewidujących pięcioletni lub dziesięcioletni okres przedawnienia.

               Po trzecie skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji i uzasadnione oczekiwania skarżącej co do tego, że instytucja ta będzie prowadzić dochodzenie najlepiej, jak będzie w stanie, w rygorystyczny i staranny sposób i że nie pominie dowodów istnienia konkurencji. Skarżąca twierdzi nadto, iż Komisja naruszyła jej prawo do obrony przez to, że nie zbadała w odpowiedni sposób dowodów przedstawionych przez skarżącą w odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów, a także podczas przesłuchania stron, ani też nie umożliwiła skarżącej ponownego wglądu do nieobjętych klauzulą poufności akt dochodzenia.

               Po czwarte skarżąca utrzymuje, że Komisja naruszyła zasadę nakazującą traktowanie wszystkich przedsiębiorstw jako równych wobec prawa, poprzez błędne zastosowanie wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien (2). Skarżąca podnosi dalej, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności, gdyż grzywna nałożona na skarżącą była nieproporcjonalna w stosunku do grzywien nałożonych na wszystkich innych adresatów decyzji w sprawie stabilizatorów cynowych, a w szczególności na spółkę Baerlocher.

               Po piąte skarżąca zarzuca Komisji zakłócenie Konkurencji na wspólnym rynku, stanowiące naruszenie art. 101 TFUI i wynikające z błędnego zastosowania przez tę instytucję wytycznych w sprawie grzywien.

               Skarżąca twierdzi wreszcie, że Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji, przez to, że nie przeprowadziła dochodzenia starannie i terminowo, a także prawo skarżącej do obrony przez to, że nie kontynuowała dochodzenia w okresie, w którym do Sądu składano wnioski o objęcie dokumentów ochroną ze względu na poufność informacji wymienianych między adwokatem a klientem w sprawie Akzo (3).

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1)

      (2)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (Dz.U. C 210, s. 2)

      (3)  Wyrok Sądu z dnia 17 września 2007 r. w sprawach połączonych T-125/03 i T-253/03 Akzo Nobel Chemicals i Akcros Chemicals przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II-3523


title: Sprawa T-3/11: Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2015 r. – Portugalia/Komisja [EFOGR — Sekcja „Gwarancja” — EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Braki w systemie identyfikacji działek rolnych i systemie informacji geograficznej (LPIS-GIS) oraz w dokonywaniu kontroli na miejscu i w obliczaniu sankcji (lata 2005-2007)]

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/13

         Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2015 r. – Portugalia/Komisja
   (Sprawa T-3/11) (1)

   ([EFOGR - Sekcja „Gwarancja” - EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Braki w systemie identyfikacji działek rolnych i systemie informacji geograficznej (LPIS-GIS) oraz w dokonywaniu kontroli na miejscu i w obliczaniu sankcji (lata 2005-2007)])
   (2015/C 262/16)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L.Inez Fernandes, M. Figueiredo i J. Saraiva de Almeida, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i P. Rossi)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2010/668/UE z dnia 4 listopada 2010 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 288, s. 24), w zakresie, w jakim z powodu „[n]iedociągnięć w systemie LPIS-GIS [systemie identyfikacji działek rolnych i systemie informacji geograficznej] w przeprowadzaniu kontroli na miejscu oraz w naliczaniu sankcji” w latach od 2005 do 2007 dokonała ona korekt finansowych wobec Republiki Portugalskiej w kwocie 4 0 6 90  655,11 EUR.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 139 z 7.5.2011.


title: Sprawa C-290/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli (Włochy) w dniu 11 czerwca 2012 r. — Oreste Della Rocca przeciwko Poste Italiane SpA

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli (Włochy) w dniu 11 czerwca 2012 r. — Oreste Della Rocca przeciwko Poste Italiane SpA
   (Sprawa C-290/12)
   2012/C 243/17
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Napoli

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Oreste Della Rocca

      Strona pozwana: Poste Italiane SpA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy uwzględniając uwagę, o której mowa w pkt 36 postanowienia Trybunału Sprawiedliwości z dnia 15 września 2010 r. w sprawie C-386/09 Briot, dyrektywa 1999/70/WE (1) a zwłaszcza jej klauzula 2 odnosi się również do stosunku pracy tymczasowej pomiędzy outsourcingowanym pracownikiem i agencją pracy tymczasowej lub pomiędzy outsourcingowanym pracownikiem i użytkownikiem a więc czy dyrektywa 1999/70/WE normuje rzeczone stosunki?

               2)

               Czy w braku innych środków zapobiegawczych, przepis zezwalający na określenie końcowej daty umowy o pracę z agencją pracy tymczasowej oraz na odnowienie tej umowy nie na podstawie względów technicznych, organizacyjnych lub produkcyjnych odnoszących się do agencji w związku z konkretnym stosunkiem pracy tymczasowej, lecz na podstawie względów ogólnych odnoszących się do outsourcingowanego pracownika niezwiązanych z konkretnym stosunkiem pracy, spełnia wymogi, o których mowa w klauzuli 5 ust.1 lit. a) dyrektywy 1999/70/WE lub też może on stanowić obejście samej dyrektywy; czy obiektywne względy, o których mowa w klauzuli 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 1999/70/WE muszą być określone w dokumencie i dotyczyć konkretnego stosunku pracy tymczasowej i jego odnowienia, z uwagi na co odniesienie do mających obiektywny charakter ogólnych względów, które uzasadniały zawarcie umowy outsourcingu jest nieodpowiednie by spełnić warunki klauzuli 5 lit. a)?

               3)

               Czy klauzula 5 dyrektywy 1999/70/WE stoi na przeszkodzie temu by konsekwencjami nadużycia obciążony był podmiot trzeci, w niniejszym przypadku użytkownik?

      (1)  Dz.U. L 175, s. 43


title: Sprawa T-273/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 maja 2008 r. — Fagor Brandt przeciwko Komisji

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/30

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 maja 2008 r. — Fagor Brandt przeciwko Komisji
   (Sprawa T-273/04) (1)

   (2008/C 183/56)

      Język postępowania: francuski

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 251 z 9.10.2004.


title: Sprawa F-57/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 7 listopada 2007 r. — Hinderyckx przeciwko Radzie (Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2005 r. — Niewpisanie na listę urzędników awansowanych — Naruszenie art. 45 regulaminu pracowniczego — Porównanie zasług — Sprawozdania z oceny pochodzące z różnych instytucji)

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/34

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 7 listopada 2007 r. — Hinderyckx przeciwko Radzie
   (Sprawa F-57/06) (1)

   (Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2005 r. - Niewpisanie na listę urzędników awansowanych - Naruszenie art. 45 regulaminu pracowniczego - Porównanie zasług - Sprawozdania z oceny pochodzące z różnych instytucji)
   (2008/C 37/55)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Jacques Hinderyckx (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: J. Martin, avocat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Sigm i M. Bauer, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżącego do grupy B*8 w postępowaniu w sprawie awansu za 2005 r. oraz zasądzenie odszkodowania
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rada Unii Europejskiej poniesie oprócz własnych kosztów, jedną trzecią kosztów J. Hinderyckx'a.

               3)

               J. Hinderyckx poniesie dwie trzecie kosztów własnych.

      (1)  Dz.U. C 178 z 29.7.2006 r., str. 34.


title: Sprawa C-138/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen Sad Sofia-grad (Bułgaria) w dniu 15 marca 2010 r. — DP grup EOOD przeciwko Direktor na Agentsia „Mitnitsi”

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen Sad Sofia-grad (Bułgaria) w dniu 15 marca 2010 r. — DP grup EOOD przeciwko Direktor na Agentsia „Mitnitsi”
   (Sprawa C-138/10)
   2010/C 148/25
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administrativen Sad Sofia-grad.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: DP grup EOOD

      Strona pozwana: Direktor na Agentsia „Mitnitsi”

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w okolicznościach postępowania przed sądem krajowym art. 63 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (1) należy interpretować w ten sposób, że organ celny jest zobowiązany jedynie do przeprowadzenia kontroli zgodności zgłoszenia celnego z wymogami określonymi w art. 62 tego rozporządzenia, polegającej na tym, że dokonuje on jedynie kontroli dokumentów w zakresie określonym w art. 68 rozporządzenia, aby podjąć decyzję o przyjęciu zgłoszenia celnego wyłącznie na podstawie przedłożonych dokumentów, gdy powstała wątpliwość co do prawidłowości kodu taryfy celnej towaru i do określenia tego kodu niezbędna jest opinia rzeczoznawcy?

               2)

               Czy decyzję organu celnego o niezwłocznym przyjęciu zgłoszenia celnego zgodnie z art. 63 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny w okolicznościach postępowania przed sądem krajowym należy uważać za decyzję organu celnego w rozumieniu art. 4 pkt 5 w związku z art. 8 ust. 1 tiret pierwsze Kodeksu Celnego, i to w odniesieniu do całej treści złożonego zgłoszenia celnego, gdy jednocześnie zachodzą następujące okoliczności:

                           a)

                           decyzja organu celnego o przyjęciu zgłoszenia celnego została podjęta wyłącznie na podstawie dokumentów przedłożonych wraz ze zgłoszeniem;

                           b)

                           w ramach dokonywania niezbędnych kontroli przed przyjęciem zgłoszenia celnego istniało podejrzenie, że zgłoszony kod taryfy celnej towaru nie jest prawidłowy;

                           c)

                           w ramach dokonywania niezbędnych kontroli przed przyjęciem zgłoszenia celnego informacje dotyczące składu zgłoszonego towaru, mające znaczenie dla prawidłowego określenia kodu taryfy celnej, były niepełne;

                           d)

                           w ramach kontroli przed przyjęciem zgłoszenia celnego pobrana została próbka na potrzeby sporządzenia opinii służącej prawidłowemu określeniu kodu taryfy celnej towaru?

               3)

               Czy w okolicznościach postępowania przed sądem krajowym art. 63 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny należy interpretować w ten sposób:

                           a)

                           że zezwala on na kwestionowanie przed sądem zgodności z prawem przyjęcia zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru,
                           czy też w ten sposób,

                           b)

                           że przyjęcie zgłoszenia celnego nie jest zaskarżalne, ponieważ powoduje ono jedynie zatrzymanie zgłoszenia towarów przez organ celny i określenie momentu powstania długu celnego w przywozie i nie stanowi ono żadnej decyzji organu celnego w przedmiocie prawidłowej klasyfikacji taryfowej i wysokości ceł należnych na podstawie tego zgłoszenia?

      (1)  Dz.U. L 302, s. 1.


title: Sprawa C-167/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 3 lutego 2011 r. w sprawie T-584/08 Cantiere navale De Poli SpA przeciwko Komisji, wniesione w dniu 5 kwietnia 2011 r. przez Cantiere navale De Poli SpA

text:
               11.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 173/7

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 3 lutego 2011 r. w sprawie T-584/08 Cantiere navale De Poli SpA przeciwko Komisji, wniesione w dniu 5 kwietnia 2011 r. przez Cantiere navale De Poli SpA
   (Sprawa C-167/11 P)
   2011/C 173/15
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Cantiere navale De Poli SpA w upadłości z możliwością zawarcia układu z wierzycielami (przedstawiciele: A. Abate i A. Franchi)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uwzględnienie odwołania mającego na celu uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 3 lutego 2011 r. oraz stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 21 października 2008 r. oraz w miarę możliwości i w razie potrzeby, orzeczenie w przedmiocie zasadności skargi wszczynającej postępowanie w sprawie;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie spawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie żąda uchylenia wyroku Sądu z dnia 3 lutego 2011 r. wydanego w sprawie T-584/08, Cantiere navale De Poli przeciwko Komisji, podnosząc w tym zakresie następujące zarzuty:

               a)

               uchybień proceduralnych polegających na braku uzasadnienia w zakresie:

                           —

                           wykładni teleologicznej rozporządzenia Rady (WE) nr 1177/2002 z dnia 27 czerwca 2002 r. dotyczącego tymczasowego mechanizmu ochrony dla przemysłu stoczniowego (zwanego dalej „rozporządzeniem TMO”) (1) w celu określenia realizowanych przez Radę celów dla ochrony interesów stoczni wspólnotowych, które poniosły szkodę w wyniku nieuczciwej konkurencji ze strony stoczni koreańskich;

                           —

                           związku (w ramach hierarchii źródeł prawa) pomiędzy rozporządzeniem TMO a rozporządzeniem Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 88 Traktatu WE (2);

                           —

                           odwołania się do zasady subsydiarności w celu określenia norm regulujących termin powiadomienia Komisji przez państwa członkowskie o środkach pomocy przez nie podjętych.

               b)

               naruszenia przepisów prawa wspólnotowego w zakresie:

                           —

                           wykonywania w czasie uprawnień państw członkowskich dotyczących powiadomienia Komisji o pomocy ustanowionej w ramach rozporządzenia TMO;

                           —

                           uprawnień Komisji odnośnie dokonania oceny „zgodności ze wspólnym rynkiem” pomocy przewidzianej tym rozporządzeniem;

                           —

                           reżimu stosunków prawnych ustanowionych pod rządami tego rozporządzenia po jego wygaśnięciu (w dniu 31 marca 2005 r.);

                           —

                           zastosowania zasady równego traktowania oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań.

      (1)  Dz.U. L 172, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 140, s. 1.


               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/5

         Złożenie ślubowania przez nowych członków Sądu Pierwszej Instancji
   2009/C 267/09
   H. Kanninen i J. Schwarcz, mianowani decyzjami przedstawicieli rządów państw członkowskich Wspólnot Europejskich z dnia 25 lutego 2009 r. (1) i z dnia 8 lipca 2009 r. (2), sędziami Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich na okres odpowiednio od dnia 1 września 2009 r. do dnia 31 sierpnia 2010 r., w przypadku H. Kanninena, i na okres od dnia 7 października 2009 r. do dnia 31 sierpnia 2010 r., w przypadku J. Schwarcza, złożyli w dniu 6 października 2009 r. ślubowanie przed Trybunałem.

      (1)  Dz. L 56 z dnia 28 lutego 2009 r., s. 17

      (2)  Dz. U. L 181 z dnia 14 lipca 2009 r., s. 25


title: Sprawa T-79/14: Wyrok Sądu z dnia 1 marca 2016 r. – Secop/Komisja (Pomoc państwa — Ratowanie zagrożonych przedsiębiorstw — Pomoc w formie gwarancji państwa — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym — Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego — Poważne trudności — Uprawnienia procesowe zainteresowanych stron)

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/29

         Wyrok Sądu z dnia 1 marca 2016 r. – Secop/Komisja
   (Sprawa T-79/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Ratowanie zagrożonych przedsiębiorstw - Pomoc w formie gwarancji państwa - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego - Poważne trudności - Uprawnienia procesowe zainteresowanych stron))
   (2016/C 136/41)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Secop GmbH (Flensburg, Niemcy) (przedstawiciele: U. Schnelle i C. Aufdermauer, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati, T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2013) 9119 final z dnia 18 grudnia 2013 r. dotyczącej pomocy państwa SA.37640 – Pomoc w celu ratowania ACC Compressors SpA – Włochy

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Secop GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 85 z 22.3.2014.