title: Sprawy połączone T-426/10 i T-575/10 oraz sprawa T-440/12: Postanowienie Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. – Moreda-Riviere Trefilerías/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek stali sprężającej – Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Decyzja zmieniająca decyzję pierwotną i pozostająca bez wpływu na kwotę nałożonej na skarżącą grzywny – Brak interesu prawnego – Częściowa oczywista niedopuszczalność)

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/30

      Postanowienie Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. – Moreda-Riviere Trefilerías/Komisja
      (Sprawy połączone T-426/10 i T-575/10 oraz sprawa T-440/12) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek stali sprężającej - Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Decyzja zmieniająca decyzję pierwotną i pozostająca bez wpływu na kwotę nałożonej na skarżącą grzywny - Brak interesu prawnego - Częściowa oczywista niedopuszczalność)
      (2015/C 073/40)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Moreda-Riviere Trefilerías, SA (Gijón, Hiszpania) (przedstawiciele: w sprawach T-426/10 i T-575/10, F. González Díaz i A. Tresandi Blanco, a w sprawie T-440/12 początkowo F. González Díaz i P. Herrero Prieto, a następnie F. González Díaz i A. Tresandi Blanco, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i V. Bottka oraz, w sprawie T-440/12, C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy, wspierani w sprawach T-426/10 i T-440/12 przez L. Ortiza Blanca, adwokata)

         Przedmiot

      Żądania stwierdzenia nieważności i zmiany decyzji Komisji C (2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/38344 – Stal sprężająca), zmienionej decyzją Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r. oraz decyzją Komisji C (2011) 2269 wersja ostateczna z dnia 4 kwietnia 2011 r., a także pismem dyrektora generalnego ds. konkurencji Komisji COMP/G2/DVE/nvz/79465 z dnia 25 lipca 2012 r.

         Sentencja

                  1)

                  Przedstawione w sprawie T-426/10 żądania stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r. zmieniającej decyzję Komisji C (2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) (Sprawa COMP/38344 – Stal sprężająca) zostają odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne.

                  2)

                  Skarga w sprawie T-575/10 zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie w przedmiocie pozostałych zarzutów i żądań nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

                  4)

                  Moreda-Riviere Trefilerías, SA ponosi koszty związane z zarzutami i żądaniami skierowanymi wobec decyzji Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r., zmieniającej decyzję Komisji C (2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącą postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) (Sprawa COMP/38344 – Stal sprężająca) przedstawionymi w sprawie T-426/10, a także koszty związane ze sprawą T-575/10.

         (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.


title: Sprawa T-41/07: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2007 r. — IPK International — World Tourism Marketing Consultants przeciwko Komisji

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/47

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2007 r. — IPK International — World Tourism Marketing Consultants przeciwko Komisji
   (Sprawa T-41/07)
   (2007/C 82/99)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: IPK International — World Tourism Marketing Consultants (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Pitschas)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 4 grudnia 2006 r. C (2006) 6452 w sprawie odzyskania środków w wysokości 318 000 EUR wraz z odsetkami za zwłokę;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca zwraca się przeciwko decyzji Komisji z dnia 4 grudnia 2006 r. C (2006) 6452 w sprawie odzyskania środków, które skarżąca otrzymała na projekt ECODATA jako zaliczkę przed cofnięciem decyzji udzielającej zamówienie. Decyzja ta wydana została na podstawie art. 256 WE.
   Uchylenie decyzji w sprawie przyznania pomocy na utworzenie bazy danych turystyki ekologicznej w Europie nastąpiło w drodze decyzji Komisji z dnia 13 maja 2005 r. i zostało zaskarżone przez skarżącą do Sądu Pierwszej Instancji (zob. sprawa T-297/05).
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z prawem. Oparta jest ona sprzecznej z prawem decyzji uchylającej i automatycznie podziela sprzeczność z prawem tej decyzji. Ponadto jest ona jednostronnym aktem prawnym, chociaż podnoszone tą decyzją roszczenie ma charakter umowny i z tego powodu może być dochodzone jedynie w drodze cywilnoprawnej przed właściwymi sądami krajowymi państwa członkowskiego.


title: Sprawa F-78/09: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 22 czerwca 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Skarga o odszkodowanie — Zwrot kosztów — Zarzut skargi równoległej — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/58

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 22 czerwca 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-78/09) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Skarga o odszkodowanie - Zwrot kosztów - Zarzut skargi równoległej - Oczywista niedopuszczalność)
   2010/C 234/106
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji odrzucającej wniosek skarżącego o uzyskanie zwrotu kosztów poniesionych przez niego w sprawie T-18/04, którymi została obciążona strona pozwana wyrokiem z dnia 10 czerwca 2008 r. Po drugie, żądanie naprawienia poniesionej szkody i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga L. Marcuccia zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Każda strona pokrywa swoje koszty.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009, s. 43.


title: Sprawa T-235/11: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2011 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/30

         Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2011 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-235/11)
   2011/C 186/56
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. Muñoz Pérez)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 1023 wersja ostateczna z dnia 18 lutego 2011 r. w zakresie, w jakim obniżona zastała wysokość pomocy z Funduszu Spójności na następujące etapy realizacji projektów:

                           —

                           „Suministro y montaje de materiales de vía en la Línea de Alta Velocidad Madrid-Zaragoza-Barcelona-Frontera francesa. Tramo Madrid-Lleida” (CCI nr 1999.ES.16.CPT.001)

                           —

                           „Línea de Alta Velocidad ferroviaria Madrid-Barcelona. Tramo Lleida-Martorell (Plataforma, 1a fase)” (CCI nr 2000.ES.16.C.PT.001)

                           —

                           „Línea de Alta Velocidad Madrid-Zaragoza-Barcelona-Frontera francesa. Accesos a Zaragoza” (CCI no 2000.ES.16.C.PT.003)

                           —

                           „Línea de Alta Velocidad Madrid-Zaragoza-Barcelona-Frontera francesa. Tramo Lleida-Martorell. Subtramo X-A (Olérdola — Avinyonet del Penedés” (CCI nr 2001.ES.16.C.PT.007) y

                           —

                           „Nuevo acceso ferroviario de Alta Velocidad a Levante. Subtramo La Gineta-Albacete (Plataforma)” (CCI nr 2004.ES.16.C.PT.014);

               —

               tytułem żądania ewentualnego, częściowe stwierdzenie nieważności tej decyzji w zakresie dotyczącym korekt zastosowanych w odniesieniu do zmian, o których mowa w niniejszej skardze, skutkujące zmniejszeniem kwot korekt do 27 047 647 EUR;

               —

               w każdym razie obciążenie pozwanej instytucji kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. H ust. 2 załącznika II rozporządzenia Rady 1164/94 z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiającego Fundusz Spójności (Dz.U. L 130, s. 1), ze względu na to, że Komisja wydała tą decyzję nie dotrzymując terminu trzech miesięcy od zorganizowanego przez nią przesłuchania.

               2)

               Zarzut drugi, oparty, w zakresie dotyczącym umów o świadczenie usług, na naruszeniu, ze względu na niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przez Komisję, art. 20, ust. 2 lit. e) dyrektywy Rady 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (Dz.U. L 82, s. 40), a także, w zakresie dotyczącym umów w przedmiocie robót budowlanych i usług będących przedmiotem korekt, na naruszeniu, ze względu na niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przez Komisję, art. 20 ust. 2 lit. f) tej samej dyrektywy ze względu na to, że udzielenie zamówienia na usługi dodatkowe różni się koncepcyjnie od przewidzianej w hiszpańskim prawie zamówień publicznych zmiany zamówienia w trakcie jego realizacji w taki sposób, iż ta zmiana nie wchodzi w zakres zastosowana ww. dyrektywy.

               3)

               Zarzut trzeci, uzupełniający w stosunku do poprzedniego i dotyczący wyłącznie umów w przedmiocie robót budowlanych i usług będących przedmiotem korekt, oparty na naruszeniu art. 20 ust. 2 lit. f) dyrektywy 93/38 ze względu na to, że spełnione zostały wszystkie przesłanki udzielenia przez władze hiszpańskie, w ramach procedury negocjacyjnej z pominięciem ogłoszeń, zamówienia na prace dodatkowe realizowane na pięciu etapach projektu, których dotyczą korekty.


title: Sprawa F-96/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 2 lutego 2012 r. — Makaronidis przeciwko Komisji

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/28

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 2 lutego 2012 r. — Makaronidis przeciwko Komisji
   (Sprawa F-96/11) (1)

   2012/C 126/55
   Język postępowania: grecki
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Skarga nie została opublikowana w Dz.U.


title: Sprawa C-362/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 5 czerwca 2008 r. w sprawie T-141/05 Internationaler Hilfsfonds eV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 7 sierpnia 2008 r. przez Internationaler Hilfsfonds eV

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/11

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 5 czerwca 2008 r. w sprawie T-141/05 Internationaler Hilfsfonds eV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 7 sierpnia 2008 r. przez Internationaler Hilfsfonds eV
   (Sprawa C-362/08 P)
   (2008/C 272/20)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Internationaler Hilfsfonds eV (przedstawiciel: H. Laltenecker, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 5 czerwca 2008 r.,

               —

               ostateczne rozstrzygnięcie sprawy i stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu Komisji z dnia 14 lutego 2005 r. (art. 54 statutu Trybunału),

               —

               w drugiej kolejności skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd,

               —

               obciążenie Komisji ogółem kosztów postępowania i kosztów poniesionych przez wnoszącego odwołanie.

         Zarzuty i główne argumenty
   Sąd Pierwszej Instancji oddalił skargę wnoszącego odwołanie o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, którą odmówiono mu dostępu do określonych dokumentów dotyczących umowy LIEN 97-2011 w sprawie współfinansowania organizowanego w Kazachstanie programu pomocy medycznej, uzasadniając to w sposób następujący: skarga skierowana jest wobec aktu, który jedynie potwierdził wcześniejszą decyzję, która stała się prawomocna, a na wypadek gdyby zaskarżony akt nie miałby być aktem jedynie potwierdzającym, nie można go również uznać za decyzję, którą można zaskarżyć w rozumieniu rozporządzenia nr 1049/2001.
   Wyrok ten wykazuje istotne wady zarówno pod względem prawnym, jak i oceny okoliczności faktycznych.
   Po pierwsze, jeżeli chodzi o kwalifikację zaskarżonego aktu, Sąd nie uwzględnił, że decyzja Komisji, którą skierowała wcześniej do wnoszącego odwołanie jako odpowiedź na wniosek potwierdzający w rozumieniu art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001, powinna była zostać uznana za nieważną, gdyż nie została sporządzona przez sekretarza generalnego Komisji i nie zawierała ani uzasadnienia, ani pouczenia o środkach prawnych. Ponieważ w konsekwencji odpowiedź ta nie miała skutków prawnych, pismo to nie może być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności. Stąd tylko zaskarżony akt, tzn. odpowiedź Komisji na nowy wniosek wnoszącego odwołanie, może być uznany za decyzję ostateczną, którą — wbrew stanowisku Sądu — faktycznie poprzedziła ponowna i całościowa ocena sytuacji przez Komisję. Zaskarżony akt nie może więc być „aktem jedynie potwierdzającym”, ponieważ nonsensem jest potwierdzenie czegoś, co pod względem prawnym nic nie znaczy. Sąd nie zbadał jednak ważności pod względem prawnym wcześniejszej decyzji Komisji, co doprowadziło do błędnej kwalifikacji zaskarżonego aktu Komisji.
   Po drugie, stwierdzenie Sądu, że zaskarżony akt jest odpowiedzią na pierwszy wniosek w rozumieniu rozporządzenia nr 1049/2001 i z tego powodu nie może być uznany za decyzję, którą można zaskarżyć, należy tłumaczyć błędną wykładnią art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001. Sąd przeoczył, że przepis ten umożliwia wprawdzie złożenie drugiego wniosku, ale nie czyni go bezwzględnie koniecznym. W obliczu tego oraz wobec odmownej postawy Komisji wyrażanej w całym postępowaniu przed wniesieniem skargi wnoszący odwołanie nie był już zobowiązany do składania kolejnego wniosku. Wnoszący odwołanie wniósł w trakcie postępowania o zapisanie jego uwagi co do charakteru tego przepisu w protokole z posiedzenia, gdyż był on w tej kwestii niepełny. Oddalając wniosek o sprostowanie protokołu z posiedzenia, Sąd popełnił ponadto błąd proceduralny.


title: Sprawa C-110/11: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Minister van Financiën przeciwko G. in 't Veld

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/23

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Minister van Financiën przeciwko G. in 't Veld
   (Sprawa C-110/11) (1)

   2011/C 232/40
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 160 z 28.5.2011.


title: Sprawa T-477/04: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2004 r. przez Aktieselskabet af 21. November 2001 przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/21

         Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2004 r. przez Aktieselskabet af 21. November 2001 przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-477/04)
   (2005/C 69/38)
   Język, w którym wniesiona została skarga: angielski
   W dniu 14 grudnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Aktieselskabet af 21. November 2001 z siedzibą w Brande (Dania), reprezentowanej przez C. Barretta Christiansena, lawyer, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również TDK Kabushiki Kaisha (TDK Corporation) z siedzibą w Tokio (Japonia).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji R 364/2003-1 z dnia 7 października 2004 r. Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               skarżąca

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               słowny znak towarowy TDK dla towarów z klasy 25 (odzież, obuwie, nakrycia głowy) – numer zgłoszenia 1214675

               Właściciel znaku lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               TDK Kabushiki Kaisha

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Słowne i graficzne towarowe znaki wspólnotowe i krajowe TDK dla towarów z klasy 9 (urządzenia do nagrywania itd.)

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odmowa rejestracji

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Nieuwzględnienie odwołania

               Podniesione zarzuty:

               Art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 40/94 nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie.


title: Sprawa F-5/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 19 września 2011 r. — Mariën przeciwko Komisji

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/40

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 19 września 2011 r. — Mariën przeciwko Komisji
   (Sprawa F-5/11) (1)

   2012/C 138/101
   Język postępowania: angielski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 139 z 7.5.2011, s. 30.


title: Sprawa C-515/13: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 26 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – Ingeniørforeningen i Danmark, działające w imieniu Poula Landina/Tekniq, działająca w imieniu ENCO A/S – VVS (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 2000/78/WE — Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy — Artykuł 2 ust. 1 i ust. 2 lit. a) — Artykuł 6 ust. 1 — Odmienne traktowanie ze względu na wiek — Uregulowanie krajowe przewidujące niewypłacanie odpraw z tytułu zwolnienia pracownikom uprawnionym z chwilą odejścia do emerytury w ramach powszechnego systemu emerytalnego)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/11

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 26 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – Ingeniørforeningen i Danmark, działające w imieniu Poula Landina/Tekniq, działająca w imieniu ENCO A/S – VVS
   (Sprawa C-515/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2000/78/WE - Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy - Artykuł 2 ust. 1 i ust. 2 lit. a) - Artykuł 6 ust. 1 - Odmienne traktowanie ze względu na wiek - Uregulowanie krajowe przewidujące niewypłacanie odpraw z tytułu zwolnienia pracownikom uprawnionym z chwilą odejścia do emerytury w ramach powszechnego systemu emerytalnego))
   (2015/C 138/13)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ingeniørforeningen i Danmark, działające w imieniu Poula Landina

      Strona pozwana: Tekniq, działająca w imieniu ENCO A/S – VVS

      Sentencja

   Artykuł 2 ust. 1 i 2 oraz art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, iż nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak sporne w postępowaniu głównym, zgodnie z którym w przypadku zwolnienie pracownikowi, który był nieprzerwanie zatrudniony w tym samym przedsiębiorstwie przez okres 12, 15 lub 18 lat, pracodawca wypłaca z chwilą odejścia tego pracownika odprawę w wysokości odpowiednio jednego, dwóch lub trzech miesięcznych wynagrodzeń, lecz odprawa ta nie przysługuje, gdy w chwili rozwiązania stosunku pracy pracownik ma możliwość otrzymywania emerytury w ramach powszechnego systemu emerytalnego, jeżeli, po pierwsze, uregulowanie to jest obiektywnie i racjonalnie uzasadnione zgodnym z prawem celem polityki zatrudnienia i rynku pracy oraz, po drugie, stanowi ono właściwy i konieczny środek służący realizacji tego celu. Do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy jest tak w tym wypadku.

      (1)  Dz.U. C 359 z 7.12.2013.


title: Sprawa C-16/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Gudrun Schwemmer przeciwko Agentur für Arbeit Villingen-Schwenningen — Familienkasse (Zabezpieczenie społeczne — Rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i 574/72 — Świadczenia rodzinne — Reguły zapobiegające kumulacji — Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/71 — Artykuł 10 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 574/72 — Dzieci zamieszkujące w państwie członkowskim ze swoją matką, spełniającą przesłanki do pobierania tam świadczeń rodzinnych, których zatrudniony w Szwajcarii ojciec, spełniający a priori przesłanki do otrzymywania tam świadczeń rodzinnych tego samego rodzaju na podstawie prawa szwajcarskiego, nie złożył wniosku o przyznanie świadczeń)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Gudrun Schwemmer przeciwko Agentur für Arbeit Villingen-Schwenningen — Familienkasse
   (Sprawa C-16/09) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i 574/72 - Świadczenia rodzinne - Reguły zapobiegające kumulacji - Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/71 - Artykuł 10 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 574/72 - Dzieci zamieszkujące w państwie członkowskim ze swoją matką, spełniającą przesłanki do pobierania tam świadczeń rodzinnych, których zatrudniony w Szwajcarii ojciec, spełniający a priori przesłanki do otrzymywania tam świadczeń rodzinnych tego samego rodzaju na podstawie prawa szwajcarskiego, nie złożył wniosku o przyznanie świadczeń)
   2010/C 346/13
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gudrun Schwemmer

      Strona pozwana: Agentur für Arbeit Villingen-Schwenningen — Familienkasse

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 76 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2) oraz art. 10 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 074, s. 1), w ich brzmieniu zmienionym — Ustalenie państwa zobowiązanego do wypłaty świadczeń rodzinnych — Reguły zapobiegające kumulacji — Dzieci zamieszkujące w państwie członkowskim ze swą matką, spełniającą warunki do otrzymywania tam zasiłków rodzinnych, których zamieszkały w Szwajcarii ojciec spełnia warunki do pobierania zasiłków rodzinnych tego samego rodzaju na podstawie prawa szwajcarskiego, lecz umyślnie wstrzymuje się od złożenia wniosku o przyznanie zasiłków w celu zaszkodzenia swej byłej żonie — Kindergeld

      Sentencja

   Wykładni art. 76 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz art. 10 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia nr 1408/71, w ich brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 647/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r., należy dokonywać w ten sposób, że prawo, które nie jest uzależnione od warunków ubezpieczenia, zatrudnienia czy prowadzenia działalności na własny rachunek, do świadczeń należnych na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego, w którym zamieszkuje rodzic z dziećmi, na rzecz których świadczenia te są przyznawane, nie może być częściowo zawieszone w sytuacji, takiej jak rozpatrywana w postępowaniu przed sądem krajowym, w której były małżonek, będący drugim rodzicem tych dzieci byłby zasadniczo uprawniony do świadczeń rodzinnych na podstawie ustawodawstwa państwa, w którym jest zatrudniony, na podstawie wyłącznie prawa krajowego tego państwa lub na podstawie art. 73 rozporządzenia nr 1408/71, lecz faktycznie nie pobiera tych świadczeń ze względu na to, że nie złożył w tym celu odpowiedniego wniosku.

      (1)  Dz.U. C 90 z 18.4.2009.


title: Sprawa C-376/12: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 17 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio — Włochy) — Sky Italia Srl przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Commissione di Garanzia dell’Attuazione della Legge sullo Sciopero nei Servizi Pubblici Essenziali (Sieci i usługi komunikacji elektronicznej — Dyrektywa 2002/20/WE — Artykuł 12 — Opłaty administracyjne nakładane na przedsiębiorstwa z danego sektora — Krajowe przepisy wymagające od podmiotów z sektora łączności elektronicznej uiszczenia opłaty przeznaczonej na pokrycie kosztów funkcjonowania krajowych organów regulacyjnych)

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/2

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 17 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio — Włochy) — Sky Italia Srl przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Commissione di Garanzia dell’Attuazione della Legge sullo Sciopero nei Servizi Pubblici Essenziali
   (Sprawa C-376/12) (1)

   (Sieci i usługi komunikacji elektronicznej - Dyrektywa 2002/20/WE - Artykuł 12 - Opłaty administracyjne nakładane na przedsiębiorstwa z danego sektora - Krajowe przepisy wymagające od podmiotów z sektora łączności elektronicznej uiszczenia opłaty przeznaczonej na pokrycie kosztów funkcjonowania krajowych organów regulacyjnych)
   2013/C 377/03
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sky Italia Srl

      Strona pozwana: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Commissione di Garanzia dell’Attuazione della Legge sullo Sciopero nei Servizi Pubblici Essenziali

      Przy udziale: Television Broadcasting System SpA, Wind Telecomunicazioni SpA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo per il Lazio — Wykładnia art. 12 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach) (Dz.U. L 108, s. 21) — Opłaty administracyjne nakładane na przedsiębiorstwa — Przepisy przewidujące, że wszystkie niefinansowane przez państwo koszty krajowych organów regulacyjnych są nakładane na przedsiębiorstwa z danego sektora proporcjonalnie do dochodów uzyskiwanych przez nie z tytułu sprzedaży towarów lub świadczenia usług w tym sektorze

      Sentencja

   Artykuł 12 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach) należy interpretować w ten sposób, iż przepis ten nie stoi na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego takim jak przepisy w postępowaniu głównym, na których mocy przedsiębiorstwa świadczące usługi łączności elektronicznej lub udostępniające sieć łączności elektronicznej są zobowiązane uiszczać opłatę mającą na celu pokrycie wszystkich kosztów ponoszonych przez krajowy organ regulacyjny i niefinansowanych przez państwo, której kwota jest określana proporcjonalnie do uzyskiwanych przez te przedsiębiorstwa dochodów, pod warunkiem, że opłata ta ma na celu wyłącznie pokrycie kosztów związanych z działalnością wspomnianą w art. 12 ust. 1 lit. a), że całkowite dochody uzyskiwane z tytułu rzeczonej opłaty nie przewyższają całkowitych kosztów związanych z tą działalnością oraz że opłata ta jest nakładana na przedsiębiorstwa w sposób obiektywny, przejrzysty i proporcjonalny, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 311 z 13.10.2012


title: Sprawa T-386/06: Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2011 r. — Pegler przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor złączy miedzianych i ze stopów miedzi — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Grzywny — Skutek odstraszający)

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/23

         Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2011 r. — Pegler przeciwko Komisji
   (Sprawa T-386/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor złączy miedzianych i ze stopów miedzi - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Grzywny - Skutek odstraszający)
   2011/C 145/35
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pegler Ltd (Doncaster, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: R. Thompson, QC, i A. Collinson, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Nijenhuis i V. Bottka, pełnomocnicy, wspierani przez S. Kinsellę i K. Daly’ego, solicitors)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2006) 4180 z dnia 20 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F-1/38.121 — Złącza) oraz, tytułem ewentualnym, wniosek o obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 decyzji Komisji C(2006) 4180 z dnia 20 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F-1/38.121 — Złącza) w zakresie, w jakim wspomniany artykuł stanowi, że Pegler Ltd uczestniczyła w naruszeniu w okresie od dnia 31 grudnia 1988 r. do dnia 29 października 1993 r.

               2)

               Wysokość grzywny nałożonej w art. 2 lit. h) decyzji C(2006) 4180, za której zapłatę solidarnie ponosi odpowiedzialność Pegler Ltd, ustala się na kwotę 3,4 mln EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007


title: Sprawa C-455/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 2 czerwca 2016 r. w sprawach połączonych od T-426/10 do T-429/10 i od T-438/12 do T-441/12, Moreda-Riviere Trefilerías i in./Komisja, wniesione w dniu 12 sierpnia 2016 r. przez Moreda-Riviere Trefilerías, S.A.

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 2 czerwca 2016 r. w sprawach połączonych od T-426/10 do T-429/10 i od T-438/12 do T-441/12, Moreda-Riviere Trefilerías i in./Komisja, wniesione w dniu 12 sierpnia 2016 r. przez Moreda-Riviere Trefilerías, S.A.
   (Sprawa C-455/16 P)
   (2016/C 392/17)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Moreda-Riviere Trefilerías, S.A. (przedstawiciele: F. González Díaz, A. Tresandi Blanco, V. Romero Algarra, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku wydanego przez Sąd w dniu 2 czerwca 2016 r. w sprawach od T-438/12 do T-441/12, a w szczególności w sprawie T-440/12 Moreda–Riviere Trefilerías S.A./Komisja Europejska;

               —

               obciążenie Komisji kosztami związanymi z postępowaniem w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa uznając za niedopuszczalny zarzut oparty na naruszeniu przysługującego skarżącej prawa do obrony.

               2.

               Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa stosując błędne kryterium prawne przy ocenie drugiego żądania dotyczącego braku zdolności płatniczej i, co tym idzie, dopuszczalności skargi.

               3.

               Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa przy ocenie dowodów, które miał w oczywisty sposób przeinaczyć, nie korzystając z nieograniczonego prawa orzekania i naruszając prawo do skutecznej ochrony sądowej oraz obowiązek uzasadnienia.


title: Sprawa T-123/17 R: Postanowienie wiceprezesa Sądu z dnia 10 kwietnia 2017 r. – Exaa Abwicklungsstelle für Energieprodukte/ACER. [Postępowanie w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego — Energia — Decyzja ACER oddalająca wniosek skarżącej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta w sprawie A-001-2017 (skonsolidowana) — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/29

         Postanowienie wiceprezesa Sądu z dnia 10 kwietnia 2017 r. – Exaa Abwicklungsstelle für Energieprodukte/ACER.
   (Sprawa T-123/17 R)
   ([Postępowanie w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego - Energia - Decyzja ACER oddalająca wniosek skarżącej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta w sprawie A-001-2017 (skonsolidowana) - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2017/C 195/41)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Exaa Abwicklungsstelle für Energieprodukte AG (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: B. Rajal, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER) (przedstawiciele: P. Martinet i E. Tremmel, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 278 i 279 TFUE i mające na celu zawieszenie wykonania decyzji ACER z dnia 17 lutego 2017 r. oddalającej wniosek skarżącej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta w sprawie A-001-2017 (skonsolidowana).

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-109/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 6 marca 2014 r. – Finanzamt Hamburg-Mitte przeciwko Marenave Schiffahrts AG

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 6 marca 2014 r. – Finanzamt Hamburg-Mitte przeciwko Marenave Schiffahrts AG
   (Sprawa C-109/14)
   2014/C 159/17
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Finanzamt Hamburg-Mitte

      Strona pozwana: Marenave Schiffahrts AG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Według jakiej metody oblicza się (proporcjonalne) odliczenie podatku przez holding wynikające ze świadczeń powodujących naliczenie podatku w [Or. 2] związku z pozyskaniem kapitału w celu nabycia udziałów w spółkach zależnych, jeżeli holding później (tak jak zamierzano to od samego początku) świadczy różne usługi podlegające opodatkowaniu na rzecz tych spółek?

               2)

               Czy przepis art. 4 ust. 4 akapit drugi szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej (1) dotyczący uznania kilku podmiotów za jednego podatnika stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym (po pierwsze) jedynie osoba prawna – ale nie spółka osobowa – może zostać włączona do przedsiębiorstwa innego podatnika (tzw. podmiotu nadrzędnego) i które (po drugie) zakłada, że ta osoba prawna pod względem finansowym, ekonomicznym i organizacyjnym (w rozumieniu stosunku nadrzędności i podporządkowania) „włączona jest do przedsiębiorstwa podmiotu nadrzędnego”?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie: czy podatnik może powoływać się bezpośrednio na art. 4 ust. 4 akapit drugi szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej?

      (1)  Dz.U. L 145, s. 1.


title: Sprawa C-152/03: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia  21 lutego 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof) — Hans-Jürgen Ritter-Coulais, Monique Ritter-Coulais/Finanzamt Germersheim (Ustawodawstwo podatkowe — Podatek dochodowy — Artykuł 48 traktatu EWG (po zmianie art. 48 traktatu WE, obecnie, po zmianie, art. 39 WE) — Uregulowania krajowe ograniczające uwzględnianie nieuzyskanych dochodów z najmu nieruchomości położonych na terytorium innego państwa członkowskiego)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 lutego 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof) — Hans-Jürgen Ritter-Coulais, Monique Ritter-Coulais/Finanzamt Germersheim
   (Sprawa C-152/03) (1)

   (Ustawodawstwo podatkowe - Podatek dochodowy - Artykuł 48 traktatu EWG (po zmianie art. 48 traktatu WE, obecnie, po zmianie, art. 39 WE) - Uregulowania krajowe ograniczające uwzględnianie nieuzyskanych dochodów z najmu nieruchomości położonych na terytorium innego państwa członkowskiego)
   (2006/C 131/03)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hans-Jürgen Ritter-Coulais, Monique Ritter-Coulais

      Strona pozwana: Finanzamt Germersheim
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 43 i 56 WE — Przepisy krajowe dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych ograniczające możliwość odliczenia strat wynikających z wynajmu nieruchomości lub stosowanie tzw. ujemnej klauzuli progresywności jedynie w odniesieniu do strat dotyczących nieruchomości położonych na terytorium danego państwa
   Sentencja
   Artykuł 48 traktatu EWG (po zmianie art. 48 traktatu WE, obecnie, po zmianie, art. 39 WE) powinien być interpretowany w ten sposób, iż sprzeciwia się on przepisom krajowym, takim jak te będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, które nie zezwalają osobom fizycznym uzyskującym w jednym z państw członkowskich dochody ze stosunku pracy i podlegającym w nim nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, na domaganie się, w celu określenia stawki podatkowej mającej zastosowanie do dochodów uzyskiwanych w tym państwie, uwzględnienia nieuzyskanych dochodów z tytułu najmu, wynikłych z korzystania przez nich na cele mieszkaniowe z budynku mieszkalnego położonego w innym państwie członkowskim, podczas gdy same dochody z najmu takiego budynku zostałyby uwzględnione.

      (1)  Dz.U. C 158 z 05.07.2003.


               13.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/19

         Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej, złożony przez Hæstiréttur Íslands, z dnia 8 maja 2007 r. w sprawie HOB vín ehf przeciwko Faxaflóahafnir sf.
   (Sprawa E-6/07)
   (2007/C 301/11)
   W dniu 21 maja 2007 r. kancelaria Trybunału otrzymała pismo z dnia 8 maja 2007 r. skierowane do Trybunału EFTA, w którym Hæstiréttur Íslands (Sąd Najwyższy Islandii) zwraca się z wnioskiem o wydanie opinii doradczej w sprawie HOB vín ehf przeciwko Faxaflóahafnir sf., w odniesieniu do następujących kwestii:

               1.

               Czy nakładanie opłat przez spółkę, będącą własnością kilku gmin, w związku z przywozem napojów alkoholowych z innych państw EOG za pośrednictwem portu będącego własnością tej spółki, wchodzi w zakres przepisów art. 10, 11 lub 14 Porozumienia EOG? Pytanie wynika z przesłanki, że prowadzenie działalności portowej nie jest postrzegane w świetle prawa jako działalność publiczna; opłaty nakładane są w oparciu o uprawnienie posiadające umocowanie prawne i mają one pokryć koszt świadczonych usług i stanowić udział w kosztach wspólnej działalności portowej.

               2.

               Jeśli odpowiedź na pierwsze pytanie potwierdza stosowanie któregokolwiek w wyżej wymienionych przepisów Porozumienia EOG, to czy przepis ten wyklucza pobieranie takich opłat jak te, o których mowa w pytaniu pierwszym? Pytanie to opiera się na przesłance, że za przywóz napojów alkoholowych pobierane są wyższe opłaty niż za przywóz napojów bezalkoholowych oraz że napoje alkoholowe w Islandii na ogół pochodzą z importu, m. in. z innych państw EOG.


title: Sprawa C-367/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 sierpnia 2007 r. — Baxter SpA przeciwko Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA) i in.

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 sierpnia 2007 r. — Baxter SpA przeciwko Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA) i in.
   (Sprawa C-367/07)
   (2007/C 247/19)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Baxter SpA

      Strona pozwana: Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA) i inni
   Pytania prejudycjalne

               1)

               W dalszej części, po przepisach zawartych w art. 2 i 3 (1), które dotyczą relacji między władzami państwa członkowskiego i przedsiębiorstwami farmaceutycznymi — przewidując określenie ceny produktu leczniczego lub podjęcie decyzji co do jej podniesienia na wniosek tych [ostatnich], ale pod warunkiem zatwierdzenia przez właściwe władze, czyli w wyniku dialogu między samym przedsiębiorstwem a władzami właściwymi w zakresie kontroli wydatków na produkty lecznicze — art. 4 ust. 1 reguluje sytuację, „gdy ceny na wszystkie produkty lecznicze lub na pewne ich grupy zostały zamrożone”, określając takie zamrożenie cen jako ogólny środek, którego utrzymanie uzależnione jest od kontroli, przeprowadzanej co najmniej raz do roku, w świetle kryteriów makroekonomicznych występujących w państwie członkowskim.
               Przepis przyznaje właściwym władzom 90-dniowy terminy na podjęcie decyzji, stanowiąc, że po jego upływie ogłaszają one czy i jakie obniżki lub podwyżki cen zostaną wprowadzone.
               Należy rozstrzygnąć kwestie,
               czy przepis ten w części, która odnosi się do „[ewentualnych obniżek cen]”, należy rozumieć w ten sposób, że oprócz ogólnego środka w postaci zamrożenia cen na wszystkie produkty lecznicze lub niektóre ich grupy, można zastosować inny ogólny środek w postaci obniżenia cen na wszystkie produkty lecznicze lub niektóre ich grupy, czy też „[ewentualne obniżenie cen]” odnosi się wyłącznie do produktów leczniczych, których ceny zostały zamrożone;

               2)

               czy art. 4 ust. 1, w części w której zobowiązuje właściwe władze państwa członkowskiego do sprawdzenia co najmniej raz do roku, w przypadku zamrożenia cen, czy warunki makroekonomiczne usprawiedliwiają utrzymanie niezmienionych zamrożonych cen, należy interpretować w ten sposób, że jeżeli w odpowiedzi na pytanie pierwsze zostanie uznane, że dopuszcza się obniżenie cen, możliwe jest odwołanie się do takiego środka wielokrotnie w ciągu roku oraz wielokrotnie w ciągu kilku la (od 2002 r. do 2010 r.);

               3)

               czy w rozumieniu wspomnianego art. 4, interpretowanego w świetle założeń przyjętych zgodnie z głównym celem środków kontroli cen produktów leczniczych, jakim jest „wspieranie zdrowia publicznego poprzez zapewnienie odpowiedniego zaopatrzenia w produkty lecznicze dostępne po umiarkowanych cenach oraz unikanie różnic we wspomnianych środkach mogących wpływać na handel produktami leczniczymi wewnątrz Wspólnoty lub zakłócać go” — można uznać, że przyjęcie środków, które odwołują się do „przewidywanej” a nie „ustalonej” kwoty wydatków jest zgodne z prawem wspólnotowym (pytanie obejmuje obydwa przypadki);

               4)

               czy wymogi dotyczące przestrzegania progów wydatków na produkty lecznicze, które każde państwo członkowskie jest uprawnione ustalić, powinny być szczególnie związane z samymi wydatkami na produkty lecznicze czy też państwo członkowskie jest uprawnione do uwzględnienia również danych dotyczących innych wydatków związanych ze zdrowiem;

               5)

               czy wynikające z dyrektywy zasady przejrzystości i uczestnictwa przedsiębiorstw zainteresowanych zamrożeniem lub ogólnym obniżeniem cen produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że powinno się przewidzieć w każdej sytuacji możliwości odstępstwa od narzuconej ceny (art. 4 ust. 2) oraz rzeczywisty udział przedsiębiorstwa przedstawiającego wniosek, w wyniku czego władze administracyjne w przypadku ewentualnej odmowy są zobowiązane taką odmowę uzasadnić.

      (1)  Dyrektywa Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotycząca przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych (Dz.U. L 40, str. 8).


title: Sprawa C-611/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma sala) wydanego w dniu 23 września 2015 r. w sprawie T-426/13 L’Oreal/EUIPO, wniesione w dniu 19 listopada 2015 r. przez L’Oreal SA

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma sala) wydanego w dniu 23 września 2015 r. w sprawie T-426/13 L’Oreal/EUIPO, wniesione w dniu 19 listopada 2015 r. przez L’Oreal SA
   (Sprawa C-611/15 P)
   (2016/C 314/11)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnosząca odwołanie: L'Oréal SA (przedstawiciele: H. Granado Carpenter i L. Polo Carreño, abogadas)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej i Cosmética Cabinas, S.L.
   Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2016 r. Trybunał (dziewiąta izba) w części odrzucił i w pozostałym zakresie oddalił odwołanie oraz postanowił, że L’Oréal SA pokryje własne koszty.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 września 2004 r. w sprawie C-168/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywy 89/655/EWG i 95/63/WE — Nieprawidłowa transpozycja — Dodatkowy okres dostosowawczy)

text:
               6.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 14 września 2004 r.
   w sprawie C-168/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywy 89/655/EWG i 95/63/WE - Nieprawidłowa transpozycja - Dodatkowy okres dostosowawczy)
   (2004/C 273/15)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-168/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: I. Martínez del Peral), przeciwko Królestwu Hiszpanii (pełnomocnik: L. Fragua Gadea) mającej za przedmiot skargę na uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego na podstawie art. 226 WE, wniesioną w dniu 11 kwietnia 2003 r., Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, J. N. Cunha Rodrigues, J.-P. Puissochet, R. Schintgen i N. Colneric (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: M. R. Grass, wydał w dniu 14 września 2004 wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Przewidując, w ust. 1 przepisów przejściowych dekretu królewskiego nr 1215/1997 z dnia 18 lipca 1997 r. ustanawiającego minimalne wymagania w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny użytkowania sprzętu roboczego przez pracowników, dodatkowy okres dostosowawczy dla sprzętu roboczego przekazanego do użytku pracownikom w przedsiębiorstwie lub zakładzie przed dniem 27 sierpnia 1997 r., Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 89/655/EWG z dnia 30 listopada 1989 r. dotyczącej minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny użytkowania sprzętu roboczego przez pracowników podczas pracy (druga dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. l dyrektywy 89/391/EWG), zmienionej dyrektywą Rady 95/63/WE z dnia 5 grudnia 1995 r.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 135 z 7.6.2003


title: Sprawa C-320/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 27 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret — Dania) — Malaysia Dairy Industries Pte. Ltd przeciwko Ankenævnet for Patenter og Varemærker (Zbliżanie ustawodawstw — Dyrektywa 2008/95/WE — Artykuł 4 ust. 4 lit. g) — Znaki towarowe — Warunki uzyskania i utrzymania prawa do znaku towarowego — Odmowa lub unieważnienie rejestracji — Pojęcie złej wiary zgłaszającego — Wiedza zgłaszającego o istnieniu zagranicznego znaku towarowego)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/36

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 27 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret — Dania) — Malaysia Dairy Industries Pte. Ltd przeciwko Ankenævnet for Patenter og Varemærker
   (Sprawa C-320/12) (1)

   (Zbliżanie ustawodawstw - Dyrektywa 2008/95/WE - Artykuł 4 ust. 4 lit. g) - Znaki towarowe - Warunki uzyskania i utrzymania prawa do znaku towarowego - Odmowa lub unieważnienie rejestracji - Pojęcie złej wiary zgłaszającego - Wiedza zgłaszającego o istnieniu zagranicznego znaku towarowego)
   2013/C 225/62
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Højesteret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Malaysia Dairy Industries Pte. Ltd

      Strona pozwana: Ankenævnet for Patenter og Varemærker

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Højesteret — Artykuł 4 ust. 4 lit. g) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 299, s. 25) — Odmowa zarejestrowania albo nieważność znaku towarowego — Pojęcie złej wiary — Wnioskodawca, który miał świadomość istnienia zagranicznego znaku towarowego w chwili składania wniosku — Unieważnienie rejestracji plastikowej butelki na mleko w charakterze znaku towarowego z tego względu, iż wnioskodawca w chwili składania wniosku był świadom istnienia podobnego wcześniejszego znaku towarowego, którym za granicą posługiwała się spółką będąca konkurentem wnioskodawcy

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 4 ust. 4 lit. g) dyrektywy 2008/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy dokonywać w ten sposób, że pojęcie złej wiary w rozumieniu tego przepisu jest autonomicznym pojęciem prawa Unii, które powinno być interpretowane w sposób jednolity w Unii Europejskiej.

               2)

               Wykładni art. 4 ust. 4 lit. g) dyrektywy 2008/95 należy dokonywać w ten sposób, że aby wykazać istnienie złej wiary dokonującego zgłoszenie do rejestracji znaku towarowego w rozumieniu tego przepisu, należy uwzględnić wszystkie istotne czynniki występujące w danej sprawie i istniejące w chwili dokonywania zgłoszenia do rejestracji. Okoliczność, że dokonujący takiego zgłoszenia wie lub powinien wiedzieć, że osoba trzecia używa znaku towarowego za granicą w chwili dokonywania zgłoszenia, nie wystarcza sama w sobie do tego, aby wykazać istnienie w rozumieniu tego przepisu złej wiary dokonującego takie zgłoszenie.

               3)

               Wykładni art. 4 ust. 4 lit. g) dyrektywy 2008/95 należy dokonywać w ten sposób, że nie pozwala on państwom członkowskim na ustanowienie szczególnego systemu ochrony zagranicznych znaków towarowych, który różni się od tego ustanowionego w tym przypisie i oparty jest na fakcie, że dokonujący zgłoszenia do rejestracji znaku towarowego wiedział lub powinien był wiedzieć o zagranicznym znaku towarowym.

      (1)  Dz.U. C 258 z 25.8.2012.


title: Sprawa C-501/04: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Ubezpieczenia bezpośrednie inne niż ubezpieczenia na życie i bezpośrednie ubezpieczenie na życie — Dyrektywy 92/49/EWG i 2002/83/WE — Przeniesienie portfela — Prawo do rozwiązania umów — Dopuszczalność)

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-501/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Ubezpieczenia bezpośrednie inne niż ubezpieczenia na życie i bezpośrednie ubezpieczenie na życie - Dyrektywy 92/49/EWG i 2002/83/WE - Przeniesienie portfela - Prawo do rozwiązania umów - Dopuszczalność)
   (2007/C 235/03)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: E. Traversa i R. Vidal Puig, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (Przedstawiciel: J.M Rodríguez Cárcamo)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niewykonanie zobowiązań wynikających z art. 12 ust. 6 dyrektywy Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniającej dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie) (Dz.U. L 228, str. 1) i art. 14 ust. 5 dyrektywy 2002/83/WE Rady i Parlamentu Europejskiego z dnia 5 listopada 2002 r. dotyczącej ubezpieczeń na życie (Dz.U. L 345 z 19.12.2002, str. 1) — Ustawa krajowa dyskryminująca ubezpieczycieli z innych państw członkowskich
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 19 z 22.1.2005.


title: Sprawa T-408/15: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2016 r. – Globo Comunicação e Participações/EUIPO (dźwiękowy znak towarowy) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie dźwiękowego znaku towarowego — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/38

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2016 r. – Globo Comunicação e Participações/EUIPO (dźwiękowy znak towarowy)
   (Sprawa T-408/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie dźwiękowego znaku towarowego - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2016/C 392/48)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Globo Comunicação e Participações S/A (Rio de Janeiro, Brazylia) (przedstawiciele: adwokaci E. Gaspar i M.E. De Moro-Giafferri)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 maja 2015 r. (sprawa R 2945/2014-5) dotyczącą zgłoszenia do rejestracji dźwiękowego znaku towarowego jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Globo Comunicação e Participações S/A zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2015.


title: Sprawa T-265/10: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2010 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/53

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2010 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-265/10)
   ()
   2010/C 221/85
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: Nuria Díaz Abad, abogado del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 15 kwietnia 2010 r. zawieszającej wnioski o płatności okresowe złożone przez Hiszpanię w dniu 11 grudnia 2009 r. ze względów wymienionych w pkt I uzasadnienia wniosku;

               —

               orzeczenie o zasadności żądania zapłaty przez Komisję Europejską odsetek za zwłokę w rzeczywistej zapłacie wnioskowanych płatności okresowych niesłusznie zatrzymanych, oraz

               —

               obciążenie pozwanej Instytucji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko decyzji Komisji o wstrzymaniu określonych płatności określonych we wniosku o płatności okresowe złożonym przez Hiszpanię w dniu 11 grudnia 2009 r. Ów wniosek o płatności okresowe w łącznej wysokości 27 754 408,38 EUR odpowiada Programowi operacyjnemu pomocy wspólnotowej z Europejskiego Funduszu Socjalnego w ramach celu konkurencyjność i zatrudnienie dla Wspólnoty Autonomicznej Galicji (CCI 2007ES052PO004).
   Podniesione zarzuty i główne argumenty są tożsame z zarzutami i głównymi argumentami podniesionymi w sprawie T-263/10 Hiszpania przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-217/11: Wyrok Sądu z dnia 29 kwietnia 2015 r. – Staelen/Rzecznik Praw Obywatelskich (Odpowiedzialność pozaumowna — Rozpatrzenie przez Rzecznika Praw Obywatelskich skargi dotyczącej zarządzania listą odpowiednich kandydatów do konkursu otwartego — Uprawnienia dochodzeniowe — Obowiązek staranności — Utrata szansy — Krzywda)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/27

         Wyrok Sądu z dnia 29 kwietnia 2015 r. – Staelen/Rzecznik Praw Obywatelskich
   (Sprawa T-217/11) (1)

   ((Odpowiedzialność pozaumowna - Rozpatrzenie przez Rzecznika Praw Obywatelskich skargi dotyczącej zarządzania listą odpowiednich kandydatów do konkursu otwartego - Uprawnienia dochodzeniowe - Obowiązek staranności - Utrata szansy - Krzywda))
   (2015/C 198/35)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Claire Staelen (Bridel, Luksemburg) (przedstawiciele: początkowo adwokaci L. Levi, M. Vandenbussche i A. Blot, następnie F. Wies i A. Hertzog, na koniec V. Olona)

      Strona pozwana: Rzecznik Praw Obywatelskich (przedstawiciele: G. Grill, pełnomocnik, wspomagany przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie zmierzająca do uzyskania naprawienia szkody poniesionej jakoby przez skarżącą w następstwie rozpatrzenia przez Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich jej skargi dotyczącej niewłaściwego zarządzania listą odpowiednich kandydatów do konkursu otwartego EUR/A/151/98, na której znajdowało się nazwisko skarżącej jako laureatki tego konkursu.

      Sentencja

               1)

               Zasądza się od Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich odszkodowanie w kwocie 7  000 EUR na rzecz Claire Staelen.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Rzecznik Praw Obywatelskich pokrywa połowę własnych kosztów i zostaje obciążony połową kosztów poniesionych przez C. Staelen.

               4)

               C. Staelen pokrywa połowę własnych kosztów i zostaje obciążona połową kosztów poniesionych przez Rzecznika Praw Obywatelskich.

      (1)  Dz.U. C 204 z 9.7.2011.


title: Sprawa C-183/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 12 kwietnia 2013 r. — Fazenda Pública przeciwko Banco Mais SA

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 12 kwietnia 2013 r. — Fazenda Pública przeciwko Banco Mais SA
   (Sprawa C-183/13)
   2013/C 189/07
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal Administrativo.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Fazenda Pública.

      Strona pozwana: Banco Mais SA.

      Pytania prejudycjalne

   Czy w umowie leasingu finansowego, w którym klient płaci ratę, która składa się ze spłaty kapitału, odsetek i innych ciężarów, rata ta powinna wchodzić czy też nie w całości do mianownika części pro rata, czy też przeciwnie, w mianowniku należy uwzględnić jedynie odsetki, ponieważ stanowią one wynagrodzenie, zysk, którą przynosi działalność bankowa z tytułu umowy leasingu?


title: Sprawa C-498/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 19 września 2016 r. – Maximilian Schrems/Facebook Ireland Limited

text:
               28.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 441/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 19 września 2016 r. – Maximilian Schrems/Facebook Ireland Limited
      (Sprawa C-498/16)
      (2016/C 441/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Maximilian Schrems

         Strona pozwana: Facebook Ireland Limited

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 15 rozporządzenia (WE) nr 44/2001 (1) należy interpretować w ten sposób, że „konsument” w rozumieniu tego przepisu traci ten przymiot, jeżeli po dłuższym korzystaniu z prywatnego konta na Facebooku w związku z dochodzeniem swoich roszczeń publikuje książki, wygłasza wykłady częściowo również odpłatne, prowadzi strony internetowe, organizuje zbiórki datków na dochodzenie swoich roszczeń i przyjmuje cesję roszczeń licznych konsumentów w zamian za zapewnienie przekazania im kwoty wygranej w procesie po odliczeniu kosztów procesu?

                  2)

                  Czy art. 16 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że konsument może dochodzić w danym państwie członkowskim jednocześnie ze swoimi roszczeniami wynikającymi z umowy konsumenckiej przed sądem właściwym dla powoda również podobnych roszczeń innych konsumentów mających miejsce zamieszkania

                              a)

                              w tym samym państwie członkowskim,

                              b)

                              w innym państwie członkowskim lub

                              c)

                              państwie trzecim,

                        jeśli roszczenia te wynikające z umów konsumenckich zawartych z tą samą stroną pozwaną zostały na niego scedowane z tego samego prawnego powodu i jeśli umowa cesji nie wchodzi w zakres działalności gospodarczej lub zawodowej powoda, lecz służy wspólnemu dochodzeniu roszczeń?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1).


title: Sprawa T-300/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 października 2006 r. — Moser Baer India przeciwko Radzie (Dochodzenia antysubsydyjne — Zapisywalne dyski kompaktowe pochodzące z Indii — Obliczenie kwoty subsydium — Ustalenie szkody — Związek przyczynowy — Prawo do obrony)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/30

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 października 2006 r. — Moser Baer India przeciwko Radzie
   (Sprawa T-300/03) (1)

   (Dochodzenia antysubsydyjne - Zapisywalne dyski kompaktowe pochodzące z Indii - Obliczenie kwoty subsydium - Ustalenie szkody - Związek przyczynowy - Prawo do obrony)
   (2006/C 281/49)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Moser Baer India Ltd (New Delhi, Indie) (przedstawiciele: A. P. Bentley, QC, K. Adamantopoulos, adwokat, R. MacLean i J. Branton, solicitors)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Marquardt, pełnomocnik, G. M. Berrisch, adwokat)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. Scharf i K. Talabér-Ricz, pełnomocnicy) oraz Committee of European CD-R and DVD+/ R Manufacturers (CECMA), poprzednio Committee of European CD-R Manufacturers (CECMA) (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: D. Ehle i V. Schiller, adwokaci)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 960/2003 z dnia 2 czerwca 2003 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz zapisywalnych dysków kompaktowych pochodzących z Indii (Dz.U. L 138, str. 1).
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Strona skarżąca poniesie własne koszty, jak również koszty pozwanej.

               3)

               Każdy z interwenientów pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 264 z 1.11.2003


title: Sprawa T-241/12: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2012 r. — Versalis przeciwko Komisji

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/28

         Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2012 r. — Versalis przeciwko Komisji
   (Sprawa T-241/12)
   2012/C 227/48
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Versalis SpA (San Donato Milanese, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Moretti, L. Nascimbene i M. Siragusa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu, w którym Komisja stwierdziła, że spełnione są przesłanki ponownego wszczęcia postępowania karnego w stosunku do Versalis SpA. i do Eni SpA., oraz obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga dotyczy decyzji, która jest jakoby zawarta w piśmie Komisji z dnia 23 kwietnia 2012 r. (D/2012/042050, zatytułowanym COMP/F/38.638 — Kauczuk butadienowy i emulsyjny kauczuk butadienowo styrenowy — Ponowne wydanie), którym Versalis Spa. została powiadomiona o postanowieniu Komisji dotyczącym wznowienia postępowania BR-ESBR w następstwie wyroku Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. w sprawie T-39/07 Eni przeciwko Komisji, w którym została stwierdzona częściowa nieważność decyzji C(2006) 5700 z dnia 29 listopada 2006 r. wydanej w sprawie COMP/F/38.638 — Kauczuk butadienowy i emulsyjny kauczuk butadienowo styrenowy i obniżona została kwota nałożonej grzywny.
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi wyłącznie jeden zarzut.
   W ramach pierwszego i jedynego zarzutu skarżąca podnosi brak właściwości Komisji do ponownego wszczęcia w stosunku do niej postępowania karnego, mającego na celu wydanie nowej decyzji w sprawie naruszenia. W szczególności skarżąca uważa, że uprawnienia karne Komisji w stosunku do Versalis SpA. w związku z okolicznościami, których dotyczyło postępowanie COMP/F/38.638 — Kauczuk butadienowy i emulsyjny kauczuk butadienowo styrenowy — zostały wyczerpane w następstwie wydania decyzji z dnia 29 listopada 2006 r. (C(2006) 5700 wersja ostateczna), której nieważność została stwierdzona i która została zmieniona wyrokiem Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 lipca 2011 r. w sprawie T-59/07, zaskarżonego obecnie przed Trybunałem Sprawiedliwości.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 czerwca 2005 r. w sprawach połączonych T-71/03, T-74/03, T-87/03 oraz T-91/03, Tokai Carbon Co. Ltd i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Konkurencja — Porozumienia — Rynek grafitu specjalnego — Ustalanie cen — Zarzucalność — Obliczanie wysokości grzywien — Kumulacja sankcji — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Wytyczne do obliczenia wysokości grzywien — Stosowalność — Ciężar i czas trwania naruszenia — Okoliczności łagodzące — Okoliczności obciążające — Zdolność zapłaty — Współpraca w toku postępowania administracyjnego — Sposoby zapłaty)

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/18

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 15 czerwca 2005 r.
   w sprawach połączonych T-71/03, T-74/03, T-87/03 oraz T-91/03, Tokai Carbon Co. Ltd i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Konkurencja - Porozumienia - Rynek grafitu specjalnego - Ustalanie cen - Zarzucalność - Obliczanie wysokości grzywien - Kumulacja sankcji - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Wytyczne do obliczenia wysokości grzywien - Stosowalność - Ciężar i czas trwania naruszenia - Okoliczności łagodzące - Okoliczności obciążające - Zdolność zapłaty - Współpraca w toku postępowania administracyjnego - Sposoby zapłaty)
   (2005/C 205/31)
   Język postępowania: niemiecki i angielski
   W sprawach połączonych T-71/03, T-74/03, T-87/03 oraz T-91/03, Tokai Carbon Co. Ltd z siedzibą w Tokio (Japonia), reprezentowana przez adwokatów G. van Gervena i T. Franchoo, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, Intech EDM BV z siedzibą w Lomm (Niderlandy) reprezentowana przez adwokatów M. Karla i C. Steinlego, Intech EDM AG z siedzibą Losone (Szwajcaria) reprezentowana przez adwokatów M. Karla i C. Steinlego, SGL Carbon AG, z siedzibą w Wiesbaden (Niemcy), reprezentowana przez adwokatów M. Klusmanna i P. Niggemanna przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: W. Mölls, P. Hellström, F. Castillo de la Torre i S. Rating, wspierani w sprawach T-74/03 i T-87/03 przez adwokata H.-J. Freunda, z adresem do doręczeń w Luksemburgu) mającej za przedmiot wniosek stwierdzenie nieważności w całości lub w części decyzji Komisji C(2002)5083 final z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie zastosowania procedury z art. 81 TWE oraz art. 53 Porozumienia o EOG (Sprawa COMP/E-2/37.667 — Grafity specjalne) Sąd Pierwszej Instancji (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes izby, A. W. H. Meij oraz N. J. Forwood, sędziowie; sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 15 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               W sprawie T-71/03, Tokai Carbon przeciwko Komisji:

                           —

                           skarga zostaje oddalona;

                           —

                           strona skarżąca obciążona zostaje kosztami postępowania.

               2)

               W sprawie T-74/03, Intech EDM BV przeciwko Komisji:

                           —

                           skarga zostaje oddalona;

                           —

                           strona skarżąca obciążona zostaje kosztami postępowania;

               3)

               W sprawie T-87/03, Intech EDM AG przeciwko Komisji:

                           —

                           wysokość grzywny nałożonej na stronę skarżącą przez art. 3 decyzji COMP/E-2/37.667 ustalona zostaje na kwotę 420 000 EUR;

                           —

                           art. 3 lit. h) decyzji COMP/E-2/37.667 zostaje zmieniony w ten sposób, że wspólna i solidarna odpowiedzialność Intech EDM AG ograniczona zostaje do kwoty 420 000 EUR;

                           —

                           skarga zostaje oddalona w pozostałej części;

                           —

                           strona skarżąca pokryje dwie trzecie własnych kosztów oraz dwie trzecie kosztów poniesionych przez Komisję, ta ostatnia pokrywa jedną trzecią własnych kosztów i jedną trzecią kosztów poniesionych przez stronę skarżącą.

               4)

               W sprawie T-91/03, SGL Carbon przeciwko Komisji:

                           —

                           wysokość grzywny nałożonej na stronę skarżącą przez art. 3 decyzji COMP/E-2/37.667 ustalona zostaje na kwotę 9 641 970 EUR za naruszenie popełnione w sektorze grafitu izostatycznego;

                           —

                           skarga zostaje oddalona w pozostałej części;

                           —

                           strona skarżąca pokryje dwie trzecie własnych kosztów oraz dwie trzecie kosztów poniesionych przez Komisję, ta ostatnia pokrywa jedną trzecią własnych kosztów i jedną trzecią kosztów poniesionych przez stronę skarżącą.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.5.2003


title: Sprawa T-623/14: Postanowienie Sądu z dnia 19 stycznia 2016 r. – Loewe Technologies/OHIM – DNS International (SoundVision)

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/61

         Postanowienie Sądu z dnia 19 stycznia 2016 r. – Loewe Technologies/OHIM – DNS International (SoundVision)
   (Sprawa T-623/14) (1)

   (2016/C 098/79)
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 351 z 6.10.2014.


title: Sprawa C-374/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia High Court of Justice (England&Wales) (Chancery Division), wydanego dnia 25 sierpnia 2004 r., w sprawie Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation przeciwko Commisioners of Inland Revenue

text:
               6.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia High Court of Justice (England&Wales) (Chancery Division), wydanego dnia 25 sierpnia 2004 r., w sprawie Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation przeciwko Commisioners of Inland Revenue
   (Sprawa C-374/04)
   (2004/C 273/30)
   Do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich został wniesiony wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia High Court of Justice (England&Wales) (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) wydanego dnia 25 sierpnia 2004 r. w sprawie Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation przeciwko Commisioners of Inland Revenue, który wpłynął do Sekretariatu Trybunału dnia 30 sierpnia 2004 r.
   High Court of Justice (England&Wales) (Chancery Division) zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy naruszone są artykuły 43 WE lub 56 WE (w związku z artykułami 57 i 58 WE) (lub przepisy uprzednio obowiązujące w tym zakresie),

                           a)

                           jeżeli Państwo Członkowskie A (np. Zjednoczone Królestwo)

                                       i)

                                       stanowi i utrzymuje przepisy, które przyznają prawo do pełnego kredytu podatkowego w zakresie dywidend, wypłacanych przez spółki z siedzibą w Państwie Członkowskim A („przedmiotowe dywidendy”) na rzecz pojedynczych akcjonariuszy z siedzibą w Państwie Członkowskim A;

                                       ii)

                                       stosuje postanowienie przewidziane w umowie międzynarodowej o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej z pewnymi innymi Państwami Członkowskimi i państwami trzecimi przyznające poszczególnym akcjonariuszom, mającym siedzibę w tych innych Państwach Członkowskich i państwach trzecich prawo do pełnego kredytu podatkowego w zakresie przedmiotowych dywidend (mniej podatku niż przewidziano w tych umowach międzynarodowych);

                                 jednakże nie przyznaje, ani na podstawie przepisów krajowych, ani na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania pomiędzy dwoma państwami, prawa do kredytu podatkowego (pełnego lub częściowego) w zakresie przedmiotowych dywidend, jeżeli dywidendy te są wypłacane przez spółkę zależną z siedzibą w Państwie Członkowskim A (np. w Zjednoczonym Królestwie) na rzecz spółki dominującej z siedzibą w Państwie Członkowskim B (np. w Niemczech);

                           b)

                           jeżeli Państwo Członkowskie A (np. Zjednoczone Królestwo) stosuje postanowienie przewidziane we właściwej umowie międzynarodowej o unikaniu podwójnego opodatkowania przyznające spółce dominującej z siedzibą w Państwie Członkowskim C (np. w Niderlandach) prawo do częściowego kredytu podatkowego w zakresie przedmiotowych dywidend, nie przyznając jednakże takiego prawa spółce dominującej z siedzibą w Państwie Członkowskim B (np. w Niemczech), jeżeli w umowie międzynarodowej o unikaniu podwójnego opodatkowania pomiędzy Państwem Członkowskim A a Państwem Członkowskim B brak jest postanowień co do częściowego kredytu podatkowego.

                           c)

                           jeżeli Państwo Członkowskie A (np. Zjednoczone Królestwo) nie przyznaje spółce z siedzibą w Państwie Członkowskim C (np. w Niderlandach) kontrolowanej przez spółkę z siedzibą w Państwie Członkowskim B (np. w Niemczech) prawa do częściowego kredytu podatkowego w zakresie przedmiotowych dywidend, jednakże stosuje postanowienia umów międzynarodowych o unikaniu podwójnego opodatkowania, które przyznają takie prawo:

                                       1)

                                       spółkom z siedzibą w Państwie Członkowskim C kontrolowanym przez podmioty z siedzibą w Państwie Członkowskim C,

                                       2)

                                       spółkom z siedzibą w Państwie Członkowskim C, kontrolowanym przez podmioty z siedzibą w Państwie Członkowskim D (np. we Włoszech), jeżeli w umowie międzynarodowej o unikaniu podwójnego opodatkowania pomiędzy Państwem Członkowskim A a Państwem Członkowskim D zawarte jest postanowienie, zgodnie z którym przyznaje się kredyt podatkowy w zakresie przedmiotowych dywidend.

                                       3)

                                       spółkom z siedzibą w Państwie Członkowskim D, niezależnie od tego, przez kogo są kontrolowane?

                           d)

                           Czy dla odpowiedzi na pytanie 1c ma znaczenie, że spółka z siedzibą w Państwie Członkowskim C nie jest kontrolowana przez spółkę z siedzibą w Państwie Członkowskim B, lecz przez spółkę z siedzibą w państwie trzecim?

               2.

               Jeżeli na pytania 1a, 1b i 1c lub na część tych pytań zostanie udzielona odpowiedź pozytywna, jakie zasady zawiera prawo wspólnotowe co do wspólnotowych praw i środków zaskarżenia w okolicznościach wskazanych w tych pytaniach? W szczególności:

                           a)

                           czy Państwo Członkowskie A jest zobowiązane do zapłaty:

                                       i)

                                       pełnego kredytu podatkowego lub odpowiadającej mu kwoty, lub

                                       ii)

                                       częściowego kredytu podatkowego lub odpowiadającej mu kwoty, lub

                                       iii)

                                       pełnego lub częściowego kredytu podatkowego lub odpowiadającej mu kwoty:

                                                   1)

                                                   netto, po odjęciu innych kwot podatku dochodowego należnego, lub który byłby należny, gdyby dywidenda wypłacona właściwemu skarżącemu wiązała się z kredytem podatkowym,

                                                   2)

                                                   netto, po odjęciu takiego podatku, obliczonego na innej podstawie?

                           b)

                           Na czyją rzecz należałoby dokonać takiej zapłaty:

                                       i)

                                       na rzecz właściwej spółki dominującej w Państwie Członkowskim B lub w Państwie Członkowskim C lub

                                       ii)

                                       na rzecz właściwej spółki zależnej w Państwie Członkowskim A?

                           c)

                           Czy takie roszczenie o zapłatę

                                       i)

                                       jest roszczeniem o zwrot kwot pobranych niezgodnie z prawem, w ten sposób, że zwrot ten wynika i jest związany z prawem zapewnionym w artykule 43 WE lub 56 WE lub

                                       ii)

                                       jest roszczeniem o odszkodowanie, tak że powinny być spełnione przesłanki wypłaty określone w połączonych sprawach C-46/93 i C-48/93 (Brasserie du Pecheur i Factortame) lub

                                       iii)

                                       jest roszczeniem o zapewnienie bezzasadnie nie przyznanej ulgi i jeżeli tak,

                                                   1)

                                                   czy roszczenie to wynika i jest związane z prawem zapewnionym w art. 43 lub 56 WE lub

                                                   2)

                                                   czy powinny być spełnione przesłanki wypłaty określone w połączonych sprawach C-46/93 i C-48/93 (Brasserie du Pecheur i Factortame) lub

                                                   3)

                                                   czy muszą być spełnione inne przesłanki?

                           d)

                           Czy dla odpowiedzi na pytanie 2c jest istotnym, czy zgodnie z prawem krajowym Państwa A roszczenia te są dochodzone jako roszczenia o zwrot, czy też są lub powinny być dochodzone jako roszczenia odszkodowawcze?

                           e)

                           Czy spółka, która dochodzi roszczenia powinna wykazać w celu uzyskania zwrotu, że spółka ta lub jej spółka dominująca wnioskowałaby o kredyt podatkowy, (pełny lub częściowy), gdyby wiedziała, że przysługuje jej takie prawo zgodnie z prawem wspólnotowym?

                           f)

                           Czy dla odpowiedzi na pytanie 2a ma znaczenie, że zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości w połączonych sprawach C-397/98 i C-410/98 (Hoechst i Metallgesellschaft), właściwej spółce w Państwie Członkowskim A została zwrócona przedpłata podatku od osób prawnych (advance corporation tax) w zakresie dywidendy wypłaconej odpowiedniej spółce dominującej w Państwie Członkowskim B lub Państwie Członkowskim C, lub że przysługuje jej w tym zakresie co do zasady roszczenie o zwrot?

                           g)

                           Jakie ewentualne wskazówki Trybunał Sprawiedliwości uważa w przedmiotowych sprawach za stosowne, które powinny zostać uwzględnione przez sąd krajowy przy ocenie, czy zaistniało wystarczająco kwalifikowane naruszenie w rozumieniu wyroku w połączonych sprawach C-46/93 i C-48/93 (Brasserie du Pecheur i Factortame), a zwłaszcza czy, mając na uwadze wykładnię orzecznictwa właściwych przepisów prawa wspólnotowego, naruszenie to mogło być usprawiedliwione?


title: Sprawa T-512/15: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2015 r. – Sun Cali/OHIM – Abercrombie & Fitch Europe (SUN CALI)

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/47

         Skarga wniesiona w dniu 4 września 2015 r. – Sun Cali/OHIM – Abercrombie & Fitch Europe (SUN CALI)
   (Sprawa T-512/15)
   (2015/C 354/57)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sun Cali, Inc. (Denver, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat C. Thomas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Abercrombie & Fitch Europe SA (Mendrisio, Szwajcaria)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „SUN CALI” – wspólnotowy znak towarowy nr 5 482 369

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawach R 1260/2014-5 i R 1281/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania przed Sądem i obciążenie (ewentualnego) interwenienta kosztami postępowania administracyjnego przed Izbą Odwoławczą;

               —

               wyznaczenie daty rozprawy w przypadku gdyby Sąd nie mógł orzec bez przeprowadzenia rozprawy.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 92 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie T-1260/2014/5;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie T-1281/2014-5.


title: Sprawa F-74/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. — Caldarone przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Służba publiczna — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Ocena za 2003 r. — Obowiązek uzasadnienia sprawozdania — Uchylenie sprawozdania — Żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/46

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. — Caldarone przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-74/05) (1)

   (Służba publiczna - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Ocena za 2003 r. - Obowiązek uzasadnienia sprawozdania - Uchylenie sprawozdania - Żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia)
   (2006/C 331/102)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Maurizio Caldarone (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Rodrigues i A. Jaume, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Martin i K. Herrmann, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za 2003 r.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja o przyjęciu sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej M. Caldarone za okres od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 21 sierpnia 2003 r. zostaje uchylona.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 229 z 17.9.2005 (sprawa pierwotnie wpisana do rejestru Sądu Pierwszej Instancji pod numerem T-293/05 i przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15 grudnia 2005 r.).


title: Sprawa C-57/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 21 listopada 2013 r. w sprawie T-524/12 Recaro Holding GmbH/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 4 lutego 2014 r. przez Recaro Holding GmbH, dawniej Recaro Beteiligungs-GmbH

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/6

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 21 listopada 2013 r. w sprawie T-524/12 Recaro Holding GmbH/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 4 lutego 2014 r. przez Recaro Holding GmbH, dawniej Recaro Beteiligungs-GmbH
   (Sprawa C-57/14 P)
   (2015/C 127/08)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Recaro Holding GmbH, dawniej Recaro Beteiligungs-GmbH (przedstawiciel: J. Weiser, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2015 r. Trybunał Sprawiedliwości (siódma izba) oddalił odwołanie i nakazał Recaro Holding GmbH pokrycie jej własnych kosztów.


title: Sprawa T-104/05: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2005 r. przez CEGELEC SA przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/42

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2005 r. przez CEGELEC SA przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa T-104/05)
   (2005/C 106/83)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 28 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga CEGELEC S.A. z siedzibą w Brukseli, reprezentowanej przez adwokatów André Delvaux i Véronique Bertrand, przeciwko Parlamentowi Europejskiemu.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               orzeczenie o dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 15 grudnia 2004 r., mocą której Parlament Europejski odrzucił ofertę spółki CEGELEC i udzielił spółce GROUP 4 Technology trzech kolejnych zamówień na dostawę i instalację systemów nadzoru wideo w trzech głównych miejscach pracy Parlamentu Europejskiego, będących przedmiotem ogłoszenia o zamówieniu opublikowanego w
                     Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej S 61 z dnia 26 marca 2004 r., której uzasadnienie zostało doręczone spółce CEGELEC w piśmie z dnia 16 grudnia 2004 r.;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu o odrzuceniu jej oferty w ramach postępowania przetargowego dotyczącego instalacji systemów nadzoru wideo w trzech głównych miejscach pracy Parlamentu Europejskiego i o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi.
   Na poparcie swych roszczeń skarżąca powołuje się na naruszenie wymogów właściwej dokumentacji technicznej oraz przepisów rozporządzeń 1605/2002 (1) i 2432/2002 (2) i dyrektyw 92/50 (3), 93/36 (4) i 2004/18 (5), polegające w szczególności na:

               —

               niewystarczalności doręczonego skarżącej uzasadnienia zaskarżonej decyzji;

               —

               niezastosowaniu kryteriów udzielania zamówienia ani ustanowionego w dokumentacji przetargowej systemu przydzielania punktów;

               —

               fakcie, iż ze względu na swe rozmiary wybrana oferta uchybia obowiązkowi przedstawienia oferty na piśmie w jednym z języków urzędowych Unii Europejskiej;

               —

               fakcie, że z naruszeniem zasady równości między oferentami Parlament udzielił zamówienia opiewającego na kamery, które nie zostały zademonstrowane w trakcie seansu „foto-testów”;

               —

               spóźnionego charakteru wybranej oferty.

      (1)  Dz.U. L 248, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 357, str. 1.

      (3)  Dz.U. L 209, str. 1.

      (4)  Dz.U. L 199, str. 1.

      (5)  Dz.U. L 134, str. 114


title: Sprawa T-131/10: Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2011 r. — Saupiquet przeciwko Komisji (Prawo celne — Zwrot należności celnych przywozowych — Tuńczyk w konserwach pochodzący z Tajlandii — Kontyngent taryfowy — Data otwarcia — Niedziela — Wyczerpanie kontyngentu — Artykuł 239 wspólnotowego kodeksu celnego — Artykuły od 308a do 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 — Rozporządzenie (WE) nr 975/2003)

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/12

         Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2011 r. — Saupiquet przeciwko Komisji
   (Sprawa T-131/10) (1)

   (Prawo celne - Zwrot należności celnych przywozowych - Tuńczyk w konserwach pochodzący z Tajlandii - Kontyngent taryfowy - Data otwarcia - Niedziela - Wyczerpanie kontyngentu - Artykuł 239 wspólnotowego kodeksu celnego - Artykuły od 308a do 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 - Rozporządzenie (WE) nr 975/2003)
   2012/C 13/24
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Saupiquet (Courbevoie, Francja) (przedstawiciel: R. Ledru, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. R. Killmann i L. Bouyon, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 10005 wersja ostateczna z dnia 16 grudnia 2009 r., w której stwierdzono, że zwrot skarżącej należności celnych przywozowych z tytułu przywozu tuńczyka w konserwach pochodzącego z Tajlandii nie jest uzasadniony.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Saupiquet zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.2010.


title: Wykreślenie sprawy C-55/05

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/13

         Wykreślenie sprawy C-55/05 (1)

   (2005/C 330/31)

      (Język postępowania: fiński)

   Postanowieniem z dnia 16 września 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-55/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005


title: Sprawa C-525/13: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 2 października 2014 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België – Belgia) – Vlaams Gewest przeciwko Heidi Van Den Broeck [Odesłanie prejudycjalne — Wspólna polityka rolna — Rozporządzenie (WE) nr 2419/2001 — Zintegrowany system zarządzania niektórymi systemami pomocy i ich kontroli — Wniosek o przyznanie pomocy obszarowej — Artykuł 33 — Sankcje — Nieprawidłowości popełnione umyślnie]

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/16

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 2 października 2014 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België – Belgia) – Vlaams Gewest przeciwko Heidi Van Den Broeck
   (Sprawa C-525/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka rolna - Rozporządzenie (WE) nr 2419/2001 - Zintegrowany system zarządzania niektórymi systemami pomocy i ich kontroli - Wniosek o przyznanie pomocy obszarowej - Artykuł 33 - Sankcje - Nieprawidłowości popełnione umyślnie])
   2014/C 421/22
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van Cassatie van België

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vlaams Gewest

      Strona pozwana: Heidi Van Den Broeck

      Sentencja

   Artykuł 33 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92, ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem Komisji (WE) nr 118/2004 z dnia 23 stycznia 2004 r., należy interpretować w taki sposób, że w przypadku stwierdzenia umyślnej nieprawidłowości we wniosku o przyznanie pomocy obszarowej należy pozbawić rolnika całej kwoty pomocy, do której byłby uprawniony w zastosowaniu systemu pomocy, w ramach którego został złożony ten wniosek i w ramach którego przysługiwałaby pomoc w odniesieniu do grupy upraw, której dotyczyła ta nieprawidłowość.

      (1)  Dz.U. C 377 z 21.12.2013.