title: Sprawa T-520/09: Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2009 r. — TF1 i in. przeciwko Komisji

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/30

         Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2009 r. — TF1 i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-520/09)
   2010/C 80/51
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Télévision française 1 (TF1) (Boulogne Billancourt, Francja), Métropole télévision (M6) (Neuilly-sur-Seine, Francja), Canal + SA (Issy-Les-Moulineaux, Francja) (przedstawiciele: J.P. Hordies i C. Smits, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 1 września 2009 r. w sprawie Pomoc państwa C 27/09 (ex N 34/A/09 i N 34/B/09) — Subwencja budżetowa na rzecz France Télévisions (2010-2012), uznającej zgłoszoną subwencję budżetową na rzecz France Télévisions w wysokości 450 milionów EUR za rok 2009 za zgodną z traktatem WE na mocy art. 86 ust. 2 tego traktatu;

               —

               zobowiązanie Komisji do wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego dotyczącego pomocy, przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga zmierza do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 6693 wersja ostateczna z dnia 1 września 2009 r. wydanej po przeprowadzeniu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 3 WE (po zmianie art. 108 TFUE), w której Komisja uznała subwencję budżetową na rzecz France Télévisions w maksymalnej wysokości 450 milionów EUR za rok 2009 za zgodną ze wspólnym rynkiem. Skarżące wnoszą o wszczęcie w tej sprawie formalnego postępowania wyjaśniającego dotyczącego pomocy, przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE.
   Na poparcie swojego wniosku skarżące podnoszą jeden zarzut dotyczący istnienia poważnych trudności, w obliczu których Komisja była zobowiązana wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające przewidziane w art. 88 ust. 2 WE (po zmianie art. 108 ust. 2 TFUE) i wezwać zainteresowane strony do przedstawienia uwag.
   Skarżące podnoszą istnienie wskazówek co do poważnych trudności, wynikających po pierwsze z okoliczności wstępnego postępowania wyjaśniającego, a po drugie z treści zaskarżonej decyzji.
   Zbyt długi czas trwania wstępnego postępowania wyjaśniającego, przebieg postępowania oraz wielkość spornej dotacji świadczą zdaniem skarżących o istnieniu wskazówek co do poważnych trudności, wynikających z okoliczności wstępnego postępowania wyjaśniającego.
   Istnienie wskazówek co do poważnych trudności, wynikających z treści zaskarżonej decyzji, opiera się zdaniem skarżących na dwóch elementach. Po pierwsze, wynika ono z faktu, że wydając zaskarżoną decyzję, Komisja dysponowała niewystarczającym zakresem informacji, lub wręcz informacjami nieścisłymi, a po drugie z tego, że nie było możliwe stwierdzenie przez Komisję zgodności pomocy bez pogłębionej analizy, zważywszy na strukturalne ryzyko nadmiernej rekompensaty w niniejszej sprawie.


title: Sprawa C-235/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Constanţa – Rumunia) – Maria Bosneaga/Instituția Prefectului – județul Constanța – Serviciul Public Comunitar Regim Permise de Conducere și Înmatriculare a Vehiculelor

text:
               19.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 475/14

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Constanţa – Rumunia) – Maria Bosneaga/Instituția Prefectului – județul Constanța – Serviciul Public Comunitar Regim Permise de Conducere și Înmatriculare a Vehiculelor
   (Sprawa C-235/15) (1)

   (2016/C 475/22)
   Język postępowania: rumuński
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 270 z 17.8.2015.


title: Sprawa T-595/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 24 listopada 2011 r. przez A od wyroku wydanego w dniu 14 września 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-12/09 A przeciwko Komisji

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/25

         Odwołanie wniesione w dniu 24 listopada 2011 r. przez A od wyroku wydanego w dniu 14 września 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-12/09 A przeciwko Komisji
   (Sprawa T-595/11 P)
   2012/C 49/46
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: A (Port-Vendres, Francja) (przedstawiciele: adwokaci B. Cambier, A. Paternostre i L. Levi)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 14 września 2011 r. w sprawie F-12/09;

               —

               w rezultacie, uwzględnienie żądań przedstawionych przez wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji a więc:

                           —

                           stwierdzenie nieważności odmownych decyzji Komisji Europejskiej w sprawie wypłaty wnoszącemu odwołanie odszkodowania należnego zgodnie z art. 73 regulaminu pracowniczego oraz zasądzenie na jego rzecz od Komisji Europejskiej niezwłocznej wypłaty tego odszkodowania, jak również odszkodowania uzupełniającego na podstawie prawa powszechnego w odniesieniu do różnicy pomiędzy wysokością rzeczywiście poniesionej szkody a częścią tej szkody, za którą ma zostać wypłacone odszkodowanie zgodnie z art. 73 regulaminu pracowniczego,

                           —

                           zasądzenie od Komisji na rzecz wnoszącego odwołanie odsetek za zwłokę naliczanych od grudnia 2004 r., kiedy to powinno zostać uznane zawodowe podłoże choroby wnoszącego odwołanie, powinna zostać ustalona wysokość poniesionej szkody i powinien zostać stwierdzony ustabilizowany stan jego zdrowia,

                           —

                           zasądzenie od Komisji na rzecz wnoszącego odwołanie jakiejkolwiek kwoty uznanej przez Sąd za właściwą tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez wnoszącego odwołanie na skutek wielu uchybień i nieprawidłowości, których dopuściły się służby Komisji Europejskiej w ramach dotyczącego go postępowania medycznego,

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do przestrzegania rozsądnego terminu, zasady staranności i zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań jak również przeinaczenia okoliczności wynikających z akt sprawy.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do pełnego naprawienia poniesionej szkody.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący po pierwsze, naruszenia art. 73 i 90 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej oraz zasad dobrej administracji, ekonomiki postępowania, niedziałania prawa wstecz, hierarchii norm i pojęcia konsolidacji, a po drugie, przeinaczenia okoliczności faktycznych i argumentacji wnoszącego odwołanie.


title: Sprawa C-645/15: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 24 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof – Niemcy) – Bund Naturschutz in Bayern e.V., Harald Wilde/Freistaat Bayern [Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne — Dyrektywa 2011/92/UE — Projekt poddany ocenie — Punkt 7 załącznika I — Umowa europejska o głównych drogach ruchu międzynarodowego (AGR) — Poszerzenie drogi o czterech pasach na odcinku krótszym niż 10 km]

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/13

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 24 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof – Niemcy) – Bund Naturschutz in Bayern e.V., Harald Wilde/Freistaat Bayern
   (Sprawa C-645/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne - Dyrektywa 2011/92/UE - Projekt poddany ocenie - Punkt 7 załącznika I - Umowa europejska o głównych drogach ruchu międzynarodowego (AGR) - Poszerzenie drogi o czterech pasach na odcinku krótszym niż 10 km])
   (2017/C 030/14)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bayerischer Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bund Naturschutz in Bayern e.V., Harald Wilde

      Strona pozwana: Freistaat Bayern

      przy udziale: Stadt Nürnberg

      Sentencja

               1)

               Punkt 7 lit. c) załącznika I do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko nie powinien być interpretowany w ten sposób, że przepis ten miałby obejmować swym zakresem przedsięwzięcie przebudowy drogi polegające na poszerzeniu lub przebudowie drogi o co najmniej czterech pasach ruchu, mimo że tak jak w postępowaniu głównym dotyczy ono odcinka o długości poniżej 10 km.

               2)

               Punkt 7 lit. b) załącznika I dyrektywy 2011/92 należy interpretować w ten sposób, że „drogi szybkiego ruchu” w rozumieniu tego przepisu obejmują drogi miejskie, które odpowiadają charakterystyce technicznej określonej w definicji zawartej w pkt II. 3 załącznika II do Umowy europejskiej o głównych drogach ruchu międzynarodowego (AGR), podpisanej w Genewie w dniu 15 listopada 1975 r., również jeśli drogi te nie stanowią części sieci głównych dróg ruchu międzynarodowego, którą reguluje ta umowa, lub są położone na obszarze miejskim.

               3)

               Pojęcie „budowy” w rozumieniu pkt 7 lit. b) załącznika I do dyrektywy 2011/92 należy interpretować jako obejmujące wykonywanie wcześniej nieistniejących budowli bądź to materialną zmianę już istniejących budowli. W celu przeprowadzenia oceny, czy taką zmianę można z uwagi na zakres i warunki uznać za równoważną z taką budową, sąd odsyłający musi uwzględnić ogół cech charakterystycznych danego przedsięwzięcia, a nie tylko długość przebudowywanego odcinka czy utrzymanie pierwotnej trasy.

      (1)  Dz.U. C 90 z 7.3.2016.


title: Sprawa F-52/15: Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/38

         Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-52/15)
   (2015/C 190/46)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Blot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji oddalającej wniosek skarżącego o przedłużenie służby i potwierdzającej w związku z tym jego automatyczne przejście w stan spoczynku z dniem 31 października 2014 r. oraz żądanie naprawienia podnoszonej szkody materialnej, a także żądanie symbolicznej kwoty 1 EUR tytułem zadośćuczynienia podnoszonej krzywdzie.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez organ powołujący w dniu 25 czerwca 2014 r. o oddaleniu wniosku skarżącego o przedłużenie służby i potwierdzającej w związku z tym jego automatyczne przejście w stan spoczynku z dniem 31 października 2014 r.;

               —

               stwierdzenie, w niezbędnym zakresie, nieważności decyzji o oddaleniu zażalenia, wydanej w dniu 10 grudnia 2014 i doręczonej skarżącemu w dniu 29 grudnia 2014 r.;

               —

               naprawienie szkody materialnej poniesionej przez skarżącego w wyniku wydania zaskarżonych decyzji;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej symbolicznej kwoty 1 EUR tytułem zadośćuczynienia doznanej przez skarżącego krzywdzie;

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.


title: Sprawa T-675/15: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2015 r. – Shanxi Taigang Stainless Steel przeciwko Komisji

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/65

         Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2015 r. – Shanxi Taigang Stainless Steel przeciwko Komisji
   (Sprawa T-675/15)
   (2016/C 038/88)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Shanxi Taigang Stainless Steel Co. Ltd (Taiyuan, Chiny) (przedstawiciele: F. Carlin, barrister i N. Niejahr, lawyer)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1429 z dnia 26 sierpnia 2015 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajwanu (Dz.U. 2015 L 224, s. 10) w zakresie, w którym nakłada cła antydumpingowe na wywozy skarżącej i dokonuje poboru tymczasowych ceł nałożonych na tego rodzaju wywozy oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               W zarzucie pierwszym podniesiono, że Komisja naruszyła art. 2 ust. 7 lit. a) akapit drugi rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”) poprzez wskazanie i wybranie w niniejszej sprawie Stanów Zjednoczonych Ameryki (zwanych dalej „USA”) jako odpowiedniego państwa analogicznego. Wybór ten został dokonany w oparciu o błędną interpretację i błędne zastosowanie art. 2 ust. 7 lit. a) akapit drugi rozporządzenia podstawowego oraz na oczywistych błędach w ocenie stanu faktycznego. Pomocniczo Komisja oczywiście błędnie zastosowała art. art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego poprzez zaniechanie dokonania określonych wymaganych dostosowań wartości normalnej pomimo wyboru USA jako państwa analogicznego.

               2.

               W zarzucie drugim podniesiono, że Komisja naruszyła art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego poprzez zaniechanie dokonania wymaganych dostosowań w odniesieniu do wewnętrznych kosztów transportu producenta z USA dokonującego wywozów zgodnie z lit. k) tego przepisu.

               3.

               W zarzucie trzecim podniesiono, że Komisja naruszyła art. 3 ust. 2, 6 i 7 rozporządzenia podstawowego. Badanie Komisji dotyczące określonych czynników szkodliwych i powodowania szkód jest obarczone oczywistymi błędami w ocenie stanu faktycznego i nie jest zgodne z ciążącym na Komisji obowiązkiem dokonywania analizy danych w sposób staranny i bezstronny.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51).


title: Sprawa T-264/04: Skarga wniesiona dnia 30 czerwca 2004 r. przez World Wide Fund for Nature European Policy Programme przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/30

         Skarga wniesiona dnia 30 czerwca 2004 r. przez World Wide Fund for Nature European Policy Programme przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-264/04)
   (2004/C 262/58)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 30 czerwca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przez World Wide Found for Nature European Policy Programme, z siedzibą w Brukseli (Belgia), reprezentowany przez R. Haynes, Barrister, przeciwko Radzie Unii Europejskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie zaskarżonej decyzji Rady z dnia 30 kwietnia 2004 r. utrzymującej w mocy odmowę udostępnienia dokumentu uznanego za istotny dla żądania strony skarżącej.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W piśmie z 23 lutego 2004 r. strona skarżąca wystąpiła do Rady na podstawie art. 6 rozporządzenia 1049/2001 (Dziennik Urzędowy WE L 145 z 31.5.2001, str. 43–48) (1), z wnioskiem o udzielenie informacji w związku z dokumentem zatytułowanym „WTO – równowaga i handel po Cancun”, należącym do porządku dziennego spotkania zastępców przedstawicieli komitetu ds. artykułu 133 WE w dniu 19 grudnia 2003 r. W piśmie z 17 marca 2004 r. Rada wskazała, że stwierdziła istnienie noty Komisji, pozostającej w związku z wnioskiem strony skarżącej, dotyczącej szerokiego spektrum zagadnień dotyczących następstw konferencji w Cancun, której ujawnienia jednak odmówiła, uzasadniając odmowę sprzecznością ujawnienia z interesami handlowymi Unii Europejskiej i szkodliwością dla stosunków ekonomicznych z krajami trzecimi. Następnie Rada poinformowała stronę skarżącą, że ze spotkania zastępców przedstawicieli komitetu nie został sporządzony protokół.
   Dnia 5 kwietnia 2004 r. strona skarżąca złożyła wniosek potwierdzający na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia 1049/2001. W zaskarżonej decyzji Rada utrzymała odmowę w mocy, przytaczając wyżej wymienione uzasadnienie.
   W uzasadnieniu skargi o uchylenie zaskarżonej decyzji strona skarżąca podniosła, że Rada dokonała błędu w ocenie sensytywnego charakteru żądanych informacji, uchybiła obowiązkowi stosownego uzasadnienia odmowy, jak również dokonała błędnej wykładni zasady proporcjonalności dokonując oceny dopuszczalności częściowego ujawnienia dokumentu.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 września 2004 r. w sprawie T-313/02 David Meca-Medina, Igor Majcen przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Konkurencja — Swoboda świadczenia usług — Przepisy antydopingowe przyjęte przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski (MKOl) — Przepisy czysto sportowe)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/39

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 30 września 2004 r.
   w sprawie T-313/02 David Meca-Medina, Igor Majcen przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Konkurencja - Swoboda świadczenia usług - Przepisy antydopingowe przyjęte przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski (MKOl) - Przepisy czysto sportowe)
   (2004/C 300/76)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-313/02, David Meca-Medina, zamieszkały w Barcelonie (Hiszpania), Igor Majcen, zamieszkały w Ljubljanie (Słowenia), reprezentowani przez J.-L. Dupont, adwokata, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: O. Beynet i A. Bouquet, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), wspieranej przez Republikę Finlandii (pełnomocnik: T. Pynnä, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 1 sierpnia 2002 r. oddalającej skargę wniesioną przez skarżących w sprawie uznania niezgodności niektórych przepisów wydanych przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski (MKOl), wdrożonych następnie przez Międzynarodową Federację Pływacką (FINA), jak również pewnych praktyk dotyczących kontroli dopingu ze wspólnotowymi regułami konkurencji i swobodą świadczenia usług (sprawa nr COMP/38158 - Meca-Medina i Majcen przeciwko MKOl), Sąd Pierwszej Instancji (czwarta izba), w składzie H. Legal, prezes, V. Tiili i M. Vilaras, sędziowie; sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 30 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżący zostają obciążeni własnymi kosztami, jak również kosztami poniesionymi przez Komisję.

               3)

               Republika Finlandii poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 305 z 7.12.2002.


title: Sprawa T-134/10: Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2010 r. — FESI przeciwko Radzie

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/36

         Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2010 r. — FESI przeciwko Radzie
   (Sprawa T-134/10)
   2010/C 148/62
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fédération européenne de l’industrie du sport (FESI) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: E. Vermulst i Y. Van Gerven, lawyers)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1294/2009 z dnia 22 grudnia 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Wietnamu i pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami wysyłanego ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzące ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (1) w całości, lub pomocniczo, w zakresie dotyczącym strony skarżącej i jej członków, w szczególności jej członków objętych próbą (Adidas AG, Nike European Operations BV, Puma AG i Timberland Europe BV)

               —

               zobowiązanie Rady do ujawnienia — odnośnie każdego producenta unijnego objętego próbą — danych dotyczących produkcji stanowiących podstawę doboru próby w ramach przeglądu wygaśnięcia oraz danych dotyczących zatrudnienia

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swych żądań strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.
   Po pierwsze, strona skarżąca podnosi, że nie żądając od składających skargę producentów Unii Europejskiej wypełnienia formularza kontroli wyrywkowej, Rada dopuściła się błędu w zastosowaniu art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego (2), oczywistego błędu w ocenie oraz naruszenia praw do obrony i zasady niedyskryminacji. W szczególności, strona skarżąca podnosi, że instytucje Unii Europejskiej nie zażądały od składających skargę producentów Unii Europejskiej wypełnienia formularza kontroli wyrywkowej i w związku z tym, próba dotycząca producentów UE została dobrana w braku wymaganych danych, na podstawie ograniczonych — nieweryfikowalnych — informacji przedłożonych przez składających skargę. Strona skarżąca podnosi, że w konsekwencji uniemożliwiono jej weryfikację prawidłowości dobranej próby. Ponadto podnosi ona, że instytucje UE traktowały zainteresowane strony, znajdujące się w porównywalnych sytuacjach, w odmienny sposób bez jakiegokolwiek obiektywnego uzasadnienia i naruszyły podstawową zasadę niedyskryminacji.
   Po drugie strona skarżąca podnosi, że przy doborze próby producentów UE Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie i naruszyła art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Podnosi ona, że próba producentów UE nie stanowiła największej reprezentatywnej wielkości produkcji lub obrotów, która mogłaby zostać właściwie zbadana w dostępnym okresie w rozumieniu art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, i że została w przeważającej mierze dobrana na podstawie kryteriów niewskazanych w tym przepisie.
   Po trzecie strona skarżąca podnosi, że Rada naruszyła art. 6.10 porozumienia antydumpingowego Światowej Organizacji Handlu stosując art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego niezgodnie z tym przepisem porozumienia antydumpingowego. Rada nie określiła próby producentów UE, która reprezentowałaby największy udział procentowy wielkości produkcji lub obrotów, jak wymaga art. 6.10 porozumienia antydumpingowego WTO.
   Po czwarte, strona skarżąca podnosi, że określając prawdopodobieństwo kontynuacji szkody, Rada naruszyła art. 3 ust. 1, ust. 2, ust. 5 i art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego i dopuściła się oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych. Zdaniem strony skarżącej Rada błędnie określiła prawdopodobieństwo kontynuacji szkody w braku środków na podstawie stwierdzenia kontynuacji szkody podczas okresu objętego dochodzeniem przeglądowym („ODP”) w zakresie przemysłu UE, na podstawie danych makroekonomicznych obejmujących informacje producentów nienależących do przemysłu UE i na podstawie niezweryfikowanych danych. Ponadto, wskaźniki mikroekonomiczne zostały ocenione na podstawie danych niereprezentatywnej próby producentów UE.
   Po piąte strona skarżąca podnosi, że obejmując poufnym traktowaniem tożsamości składających skargę producentów unijnych, Rada naruszyła art. 19 ust. 1 rozporządzenia podstawowego i prawo do obrony, ponieważ udzieliła poufne traktowanie w braku uzasadnionej przyczyny i w braku dokładnego zbadania wniosków o poufne traktowanie.
   Po szóste, strona skarżąca podnosi, że określając system numerów kontrolnych produktów („PCN”) dla celów klasyfikacji danych produktów, Rada naruszyła art. 2 ust. 10 i art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego i zasadę należytej staranności i dobrej administracji. Strona skarżąca uważa, że zastosowany system PCN i zmiana klasyfikacji dla niektórych rodzajów obuwia w trakcie dochodzenia uniemożliwiło dokonanie prawidłowego porównania pomiędzy wartością normalną a ceną eksportową. Ponadto, zdaniem strony skarżącej uniemożliwiło to również obiektywną ocenę zarówno wielkości przywozu po cenach dumpingowych, jak i skutków przywozu po cenach dumpingowych na ceny produktów podobnych na rynku krajowym i związanego z tym wpływu tego przywozu na krajowych producentów tego rodzaju produktów. Strona skarżąca podnosi również, że Rada nie dokonała starannego i bezstronnego zbadania wszystkich istotnych okoliczności i należycie uzasadnionych argumentów, z których wynikała konieczność zmiany systemu PCN, jak proponowała strona skarżąca.
   Wreszcie, strona skarżąca podnosi, że dokonując wyboru kraju analogicznego Rada naruszyła zasadę należytej staranności i dobrej administracji, dopuściła się oczywistych błędów w ocenie okoliczności faktycznych i naruszyła art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego. Strona skarżąca uważa, że Rada popełniła szereg nieprawidłowości proceduralnych przy wyborze Brazylii jako kraju analogicznego, ponieważ wybór ten nie został w tym przypadku dokonany w sposób odpowiedni i racjonalny.

      (1)  Dz.U. 2009 L 352, s. 1

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996 L 56, s. 1)


title: Sprawa T-96/16: Wyrok Sądu z dnia 24 stycznia 2017 r. – Solenis Technologies/EUIPO (STRONG BONDS. TRUSTED SOLUTIONS.) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego STRONG BONDS. TRUSTED SOLUTIONS. — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/19

         Wyrok Sądu z dnia 24 stycznia 2017 r. – Solenis Technologies/EUIPO (STRONG BONDS. TRUSTED SOLUTIONS.)
   (Sprawa T-96/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego STRONG BONDS. TRUSTED SOLUTIONS. - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 070/27)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Solenis Technologies LP (Wilmington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Sanz Cerralbo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Fischer i A. Kusturovic, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 grudnia 2015 r. (sprawa R 613/2015-2), dotyczącą zgłoszenia do rejestracji słownego znaku towarowego STRONG BONDS. TRUSTED SOLUTIONS. jako znaku towarowego Unii Europejskiej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Solenis Technologies LP pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 156 z 2.5.2016.


title: Sprawa C-583/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) w dniu 13 grudnia 2010 r. — Stany Zjednoczone Ameryki przeciwko Christine Nolan

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) w dniu 13 grudnia 2010 r. — Stany Zjednoczone Ameryki przeciwko Christine Nolan
   (Sprawa C-583/10)
   2011/C 89/08
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Stany Zjednoczone Ameryki

      Strona pozwana: Christine Nolan

      Pytania prejudycjalne

   Czy obowiązek pracodawcy przeprowadzenia konsultacji dotyczących zwolnień grupowych na podstawie dyrektywy 98/59/WE (1) powstaje: i) gdy pracodawca proponuje strategiczną decyzję gospodarczą lub operacyjną, która przypuszczalnie lub nieuchronnie doprowadzi do zwolnień grupowych, ale jeszcze jej nie podjął; czy ii) tylko gdy decyzja ta faktycznie zapadła i proponuje potem będące jej następstwem zwolnienia?

      (1)  Dyrektywa Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (Dz.U. L 225, s. 16).


title: Sprawa C-446/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 18 sierpnia 2015 r. – Signum Alfa Sped Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Adó- és Vám Főigazgatóság

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 18 sierpnia 2015 r. – Signum Alfa Sped Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Adó- és Vám Főigazgatóság
   (Sprawa C-446/15)
   (2015/C 381/18)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Signum Alfa Sped Kft.

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Adó- és Vám Főigazgatóság

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy dyrektywy 2006/112 (1) dotyczące odliczenia podatku VAT należy interpretować w ten sposób, że organ podatkowy może w sposób generalny wymagać od podatnika, który zamierza skorzystać z prawa do odliczenia podatku VAT, żeby – w celu uniknięcia zakwalifikowania transakcji przez organ podatkowy jako fikcyjnej – sprawdził, czy wystawca faktury dotyczącej usług, w odniesieniu do których zamierza skorzystać z prawa do odliczenia, posiada zasoby osobowe i rzeczowe niezbędne do świadczenia danej usługi, zarówno w chwili świadczenia, jak i w chwili sprawdzenia oraz czy dochował obowiązku w zakresie złożenia deklaracji i zapłaty podatku VAT lub żeby oprócz faktury posiadał inne dokumenty dotyczące transakcji, które nie zawierają uchybień formalnych? Czy można wymagać, żeby wystawca faktury wykonywał swoją działalność gospodarczą bez jakichkolwiek nieprawidłowości nie tylko w czasie czynności prawnej będącej podstawa odliczenia, ale także w czasie kontroli podatkowej?

               2)

               W sytuacji gdy organ podatkowy, w oparciu o okoliczności opisane w pytaniu pierwszym, stwierdzi, że mimo iż transakcja miała miejsce, treść faktury jest nieprawdopodobna, ponieważ transakcja nie została przeprowadzona między stronami widniejącymi w fakturze, czy można wymagać, żeby organ podatkowy, na którym co do zasady spoczywa ciężar dowodu, ustalał również, kto w takim przypadku wykonał czynność prawną i kto wystawił fakturę, czy też organ podatkowy może odmówić prawa do odliczenia, z którego zamierza skorzystać podatnik bez rozstrzygającego dowodu w przedmiocie wymienionych faktów, bez danych lub okoliczności wskazujących nazwę osoby trzeciej lub jej rolę, a jedynie na podstawie tego, co stwierdził w tej kwestii sam organ podatkowy?

               3)

               Czy przepisy dyrektywy 2006/112 dotyczące odliczenia podatku VAT należy interpretować w ten sposób, że organ podatkowy, nawet jeżeli nie kwestionuje wykonania transakcji wskazanej w fakturze, która formalnie spełnia wymogi ustawowe, może odmówić skorzystania z prawa do odliczenia podatku VAT bez zbadania należytej staranności – w praktyce opierając się na odpowiedzialności obiektywnej – z tego powodu, że skoro transakcja nie została zrealizowana między stronami widniejącymi w fakturze, nieprawdopodobny charakter treści faktury wyklucza z definicji badanie należytej staranności, czy też w takiej sytuacji organ podatkowy, który odmawia prawa do skorzystania z odliczenia, jest również zobowiązany do wykazania, że podatnik, który zamierza skorzystać z prawa do odliczenia, wiedział o bezprawnym zachowaniu – ewentualnie mającym na celu uniknięcie podatku – przedsiębiorstwa, z którym łączył go stosunek umowny, lub nawet uczestniczył w takim bezprawnym zachowaniu?

               4)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie poprzedzające, czy jest zgodna z przepisami dyrektywy 2006/112 dotyczącymi odliczenia podatku VAT oraz z zasadami neutralności podatkowej, pewności prawa i proporcjonalności, potwierdzonymi przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wykładnia, zgodnie z którą należyta staranność odbiorcy faktury może być przedmiotem badania jedynie wówczas, gdy można wykazać, że między stronami miało miejsce świadczenie usługi, to jest wówczas, gdy transakcja została przeprowadzona między stronami w sposób określony w fakturze, a istnieją jedynie innego rodzaju błędy, na przykład uchybienia formalne, w szczególności biorąc pod uwagę, że krajowe prawo podatkowe zawiera przepisy dotyczące faktur zawierających uchybienia formalne i faktur wystawionych mimo braku transakcji?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1)


title: Sprawa T-107/14: Wyrok Sądu z dnia 19 listopada 2015 r. – Grecja/Komisja [EFOGR — Sekcja Gwarancji — EFRR i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 — System uprawnień do płatności jednolitej — Rezerwa krajowa — Kryteria udzielania — Ryzyko dla funduszu — Wzajemna zgodność]

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/29

         Wyrok Sądu z dnia 19 listopada 2015 r. – Grecja/Komisja
   (Sprawa T-107/14) (1)

   ([EFOGR - Sekcja Gwarancji - EFRR i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 - System uprawnień do płatności jednolitej - Rezerwa krajowa - Kryteria udzielania - Ryzyko dla funduszu - Wzajemna zgodność])
   (2016/C 016/35)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: początkowo I. Chalkias, E. Leftheriotou i A. Vasilopoulou, następnie M. Kanellopoulos, E. Leftheriotou i A. Vasilopoulou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Rossi i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2013/763/UE z dnia 12 grudnia 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 338, s. 81) w zakresie, w jakim dotyczy ona Republiki Greckiej.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji 2013/763/UE z dnia 12 grudnia 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim nakłada ona na Republikę Grecką korektę ryczałtową dotyczącą przyznania uprawnień z rezerwy krajowej i w jakim Komisja Europejska zastosowała wobec Republiki Greckiej korektę ryczałtową za rok 2008 w zakresie wzajemnej zgodności.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 129 z 28.4.2014.


title: Sprawa T-508/15: Skarga wniesiona w dniu 2 września 2015 r. – Litwa/Komisja

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/29

         Skarga wniesiona w dniu 2 września 2015 r. – Litwa/Komisja
   (Sprawa T-508/15)
   (2015/C 371/32)
   Język postępowania: litewski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Litwy (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas, R. Krasuckaitė, M. Palionis i A. Petrauskaitė, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/1119 z dnia 22 czerwca 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie w jakim decyzji ta odnosi się do Republiki Litwy i dotyczy systemu wcześniejszych emerytur w sektorze produkcji podstawowych produktów rolnych (pozycja budżetu: 6711);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania;

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zarzut naruszenia prawa Unii Europejskiej:
   wydając zaskarżoną decyzję Komisja naruszyła art. 52 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (1) w związku z zasadą proporcjonalności, ponieważ:

               1)

               Nie uwzględniając charakteru naruszenia i szkody finansowej spowodowanej po stronie Unii, Komisja zastosowała korektę ryczałtową, mimo że informacje przedstawione w następstwie przeprowadzonej przez Litwę – w sposób odpowiedni i uzasadniony, kontroli a posteriori wszystkich wniosków umożliwiały precyzyjne określenie rozmiaru szkody finansowej rzeczywiście spowodowanej po stronie Unii. Rząd litewski twierdzi, że kontrole a posteriori przeprowadzone przez władze litewskie stanowią odpowiedni środek w celu określenia rzeczywistej szkody, jaką poniósł budżet, ponieważ:

                           —

                           wybrane kryteria na podstawie, których dokonano kontroli są zgodne z pojęciem produkcji podstawowych produktów rolnych;

                           —

                           Komisja błędnie połączyła pojęcia: produkcja podstawowych produktów rolnych i gospodarstwa niskotowarowe;

                           —

                           Komisja nie uwzględniła celów Litwy oraz środków, które zostały przedstawione w sposób klarowny w dokumentach programu rozwoju obszarów wiejskich.

               2)

               W każdym razie Komisja błędnie zastosowała korektę finansową przekraczającą 5 %, ponieważ jej zastosowanie jest przewidziane wyłącznie w sytuacjach gdy ryzyko straty dla budżetu Unii jest znaczne, podczas gdy przeprowadzone kontrole i informacje przedstawione przez Litwę wykazały, że mogło zaistnieć wyłącznie niewielkie ryzyko finansowe dla budżetu Unii.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. L 347. S. 549).


title: Sprawa C-276/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 24 marca 2011 r. w sprawie T-375/06 Viega GmbH & Co. KG przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 3 czerwca 2011 r. przez Viega GmbH & Co. KG

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/5

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 24 marca 2011 r. w sprawie T-375/06 Viega GmbH & Co. KG przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 3 czerwca 2011 r. przez Viega GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-276/11 P)
   2011/C 238/10
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Viega GmbH & Co. KG (przedstawiciele: adwokaci J. Burrichter, T. Mäger i M. Röhrig)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie w jakim jest on niekorzystny dla wnoszącej odwołanie;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 4180 wersja ostateczna z dnia 20 września 2006 r. wydanej w ramach postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 Porozumienia EOG (sprawa COMP/F-1/38.121 — Złącza rurowe) w zakresie dotyczącym wnoszącej odwołanie;

               —

                     pomocniczo
                  , unieważnienie lub obniżenie grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie w art. 2 lit. j) wspomnianej decyzji;

               —

                     pomocniczo
                   w stosunku do pierwszego i drugiego żądania przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozstrzygnięcia;

               —

               obciążenie strony pozwanej w pierwszej instancji kosztami całego postępowania sądowego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie dotyczy wyroku Sądu, którym skarga wnoszącej odwołanie na decyzję Komisji C(2006) 4180 wersja ostateczna z dnia 20 września 2006 r. wydaną w ramach postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 Porozumienia EOG (sprawa COMP/F-1/38.121 — Złącza rurowe) została oddalona.
   Na poparcie odwołania wnosząca je podnosi następujące zarzuty:

               Sąd naruszył jej prawo bycia wysłuchaną przed sądem, zasady postępowania dowodowego a także obowiązek uzasadnienia wydanej decyzji. W zaskarżonym wyroku celem uzasadnienia uczestnictwa wnoszącej odwołanie w kartelu oparto się na pisanych ręcznie notatkach jednego świadka i na oświadczeniu złożonym w ramach wniosku o złagodzenie sankcji nie biorąc w ogóle pod uwagę stanowiska wnoszącej odwołanie w przedmiocie tych dokumentów, która wyraźnie podała w wątpliwość ich prawidłowość (świadek nie brał udziału w spotkaniu między niemieckimi podmiotami i nie posiada znajomości języka niemieckiego).

               Sąd powinien był zbadać prawidłowość notatek świadka i świadka koronnego, który złożył wniosek o złagodzenie sankcji. Opierając się na tych notatkach i oświadczeniu podmiotu, który złożył wniosek o złagodzenie sankcji bez zarządzenia środków dowodowych w przedmiocie ich prawidłowości Sąd naruszył zasady postępowania dowodowego.

               Zaskarżony wyrok narusza art. 81 ust. 1 WE w zakresie w jakim Sąd stwierdził, iż w dniu 30 kwietnia 1999 r. wnosząca odwołanie wzięła udział w spotkaniu mającym „antykonkurencyjny” charakter. Ponadto, zaskarżony wyrok narusza art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2003 w zakresie w jakim udział we wspomnianym spotkaniu został uwzględniony przy ustalaniu wysokości grzywny. Sąd ustalił w przedmiocie tego spotkania tylko tyle, że dowody wskazują na to, iż miało ono „raczej” charakter antykonkurencyjny a nie zgodny z konkurencją. W ten sposób Sąd naruszył standard dowodu, który sam ustanowił i zgodnie z którym niezbędne jest pewne i niewątpliwe wykazanie naruszenia.

               Ustalenie, że spotkanie z dnia 30 kwietnia 1999 r. miało antykonkurencyjny charakter ma wpływ na wysokość nałożonej grzywny. Spotkanie to miało stanowić dowód uczestnictwa wnoszącej odwołanie w kartelu złączy zaprasowywanych. Na tej podstawie obrót wnoszącej odwołanie związany ze złączami zaprasowywanymi został, przy ustalaniu kwoty wyjściowej dla obliczenia grzywny, ustalony w wysokości jedenastokrotnie wyższej.

               Jeżeli chodzi o uwzględnienie obrotu związanego ze złączami zaprasowywanymi zaskarżony wyrok wykazuje poza tym braki w uzasadnieniu i jest sprzeczny z prawami logiki. Nałożenie grzywny w wysokości ponad 50 milionów EUR zostało w pkt 85 zaskarżonego wyroku uzasadnione jedynie dwoma spotkaniami, których związek ze złączami zaprasowywanymi został stwierdzony w dwóch krótkich zdaniach bez jakiejkolwiek oceny dowodów. Sąd przyjął ponadto, że podczas spotkania w dniu 30 kwietnia 1999 r. wnosząca odwołanie brała udział w antykonkurencyjnych uzgodnieniach dotyczących złączy zaprasowywanych, mimo iż stwierdził dalej, iż jeszcze do lipca 2000 r. konkurenci dyskutowali na temat tego czy złącza zaprasowywane (w odniesieniu do których wnosząca odwołanie miała monopol) powinny w ogóle być przedmiotem kartelu.

               Wreszcie, zaskarżony wyrok narusza zasadę proporcjonalności. Komisja za zgodą Sądu zastosowała wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien w następujący sposób: najpierw ustalona została kwota wyjściowa uwzględniająca obrót związany ze złączami zaprasowywanymi, pomimo tego że również według ustaleń Sądu złącza zaprasowywane mogły stanowić przedmiot uzgodnień kartelowych jedynie w latach 2000 i 2001. Następnie, z uwagi na cały zarzucany okres uczestnictwa wnoszącej odwołanie w kartelu (9 lat i 3 miesiące) kwota wyjściowa została podwyższona o 90 %. Ponieważ obrót związany ze złączami zaprasowywanymi został uwzględniony w odniesieniu do całego okresu a nie tylko mających znaczenie ostatnich 15 miesięcy ustalenie wysokości grzywny dokonane zostało z naruszeniem zasady proporcjonalności.


title: Sprawa T-439/10 R: Postanowienie sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych z dnia 8 września 2011 r. — Fulmen przeciwko Radzie (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/22

         Postanowienie sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych z dnia 8 września 2011 r. — Fulmen przeciwko Radzie
   (Sprawa T-439/10 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
   2011/C 319/46
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Fulmen (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat A. Kronshagen)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i R. Liudvinaviciute-Cordeiro, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Konstantinidis, T. Scharf i E. Cujo, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania następujących aktów w części dotyczącej strony skarżącej:

               —

               decyzji Rady 2010/413 WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39);

               —

               rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 195, s. 25);

               —

               decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB (Dz.U. L 281, s. 81);

               —

               rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-320/11: Postanowienie Sądu z dnia 18 grudnia 2012 r. — Węgry przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Początek biegu terminu — Przekroczenie terminu — Niedopuszczalność)

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/13

         Postanowienie Sądu z dnia 18 grudnia 2012 r. — Węgry przeciwko Komisji
   (Sprawa T-320/11) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Początek biegu terminu - Przekroczenie terminu - Niedopuszczalność)
   2013/C 55/23
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: M. Fehér, K. Szíjjártó i K. Veres, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. von Rintelen i A. Sipos, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2011/192/UE z dnia 28 marca 2011 r. wykluczającej z finansowania unijnego niektóre wydatki poniesione przez Węgry w ramach programu wspierania środków przedakcesyjnych na rzecz rozwoju rolnictwa oraz obszarów wiejskich (SAPARD) w 2004 r. (Dz.U. L 81, s. 14).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Węgry zostają obciążone kosztami.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011.


title: Sprawa T-460/05: Skarga wniesiona w dniu  29 grudnia 2005 r.  — Bang & Olufsen przeciwko OHIM

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/26

         Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2005 r. — Bang & Olufsen przeciwko OHIM
   (Sprawa T-460/05)
   (2006/C 74/49)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Bang & Olufsen AS (Struer, Dania) [Przedstawiciel: adwokat K. Wallberg]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 października 2005 r. w sprawie R0497/2005-1

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Trójwymiarowy znak towarowy w kształcie pionowego, wyglądającego jak ołówek głośnika na niskim podeście dla towarów z klas 9 i 20 — zgłoszenie nr 3 354 371

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia dla wszystkich wnioskowanych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Znak towarowy posiada charakter samoistnie odróżniający dla wszystkich towarów zawartych w zgłoszeniu na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, a jeśli tak nie jest, to uzyskał on charakter odróżniający w następstwie używania, zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia.


title: Sprawa C-521/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 5 października 2016 r. – Ralf-Achim Vetter, Susanne Glang-Vetter, Anna Louisa Vetter, Carolin Marie Vetter/Germanwings GmbH

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 5 października 2016 r. – Ralf-Achim Vetter, Susanne Glang-Vetter, Anna Louisa Vetter, Carolin Marie Vetter/Germanwings GmbH
   (Sprawa C-521/16)
   (2017/C 030/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ralf-Achim Vetter, Susanne Glang-Vetter, Anna Louisa Vetter, Carolin Marie Vetter

      Strona pozwana: Germanwings GmbH.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że możliwość uniknięcia odnosi się tylko do zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności, czy również do skutków nadzwyczajnych okoliczności, mianowicie odwołania lub dużego opóźnienia?

               2)

               W wypadku, gdyby Trybunał odpowiedział na pierwsze pytanie w ten sposób, że możliwość uniknięcia odnosi się do opóźnienia: jeżeli nadzwyczajne okoliczności związane są ze statkiem powietrznym wykonującym lot przesiadkowy, czy wtedy przewoźnik lotniczy wykonujący lot musi dołożyć wszelkich starań w celu zorganizowania maszyny zastępczej już w momencie wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności podczas lotu przesiadkowego, czy też może odczekać do czasu stwierdzenia, że nadzwyczajne okoliczności prowadzą do znacznego opóźnienia następnego lotu?

               3)

               W wypadku, gdyby Trybunał odpowiedział na pytanie pierwsze w ten sposób, że możliwość uniknięcia odnosi się do opóźnienia: czy dokonanie rezerwacji podczartera jest niemożliwe do przyjęcia, jeżeli koszty są mniej więcej trzykrotnie wyższe od kosztów własnego lotu?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1 – polskie wydanie specjalne: Rozdział 07 Tom 008 P. 10 – 16


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  1 grudnia 2005 r.  w sprawie C-46/03 Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Fundusze strukturalne — Anulowanie kwot — Warunki — Programy Manchester/Salford/Trafford 2 ( MST 2 )

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 1 grudnia 2005 r.
   w sprawie C-46/03 Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Fundusze strukturalne - Anulowanie kwot - Warunki - Programy Manchester/Salford/Trafford 2 („MST 2”)
   (2006/C 36/02)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-46/03 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, wniesioną w dniu 31 stycznia 2003 r., Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (pełnomocnicy: P. Ormond, R. Caudwell i K. Manji, wspierani przez D. Lloyd-Jonesa, QC, i S. Lee, barrister) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: L. Flynn) popieranej przez Radę Unii Europejskiej (pełnomocnicy: M. Balta, F. Florindo Gijón i J. Carbery), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans (sprawozdawca), prezes izby, J. Makarczyk, R. Silva de Lapuerta, P. Kūris i G. Arestis, sędziowie; rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: M. Ferreira, główny administrator, wydał w dniu 1 grudnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Wspólnot Europejskich zawartej w piśmie z dnia 22 listopada 2002 r. dotyczącej anulowania kwoty 11 632 600 euro z tytułu wydatków poniesionych w ramach programu operacyjnego Manchester/Salford/Trafford 2.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami.

               3)

               Rada Unii Europejskiej ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 70 z 22.03.2003 r.


title: Sprawa T-56/06 RENV II: Wyrok Sądu z dnia 22 kwietnia 2016 r. – Francja/Komisja (Pomoc państwa — Dyrektywa 92/81/EWG — Podatek akcyzowy od olejów mineralnych — Oleje mineralne wykorzystywane jako paliwo przy produkcji tlenku glinu — Zwolnienie z podatku akcyzowego — Uzasadnione oczekiwania — Pewność prawa — Rozsądny termin)

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/18

         Wyrok Sądu z dnia 22 kwietnia 2016 r. – Francja/Komisja
   (Sprawa T-56/06 RENV II) (1)

   ((Pomoc państwa - Dyrektywa 92/81/EWG - Podatek akcyzowy od olejów mineralnych - Oleje mineralne wykorzystywane jako paliwo przy produkcji tlenku glinu - Zwolnienie z podatku akcyzowego - Uzasadnione oczekiwania - Pewność prawa - Rozsądny termin))
   (2016/C 200/25)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, D. Colas i R. Coesme, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, N. Khan, G. Conte, D. Grespan i K. Walkerová, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności art. 5 decyzji Komisji 2006/323/WE z dnia 7 grudnia 2005 r. w sprawie zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do [przy] produkcji tlenku glinu w regionach Gardanne i Shannon oraz na Sardynii, wprowadzonego odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy (Dz.U. 2006, L 119, s. 12), w zakresie, w jakim Komisja nałożyła w nim na Republikę Francuską obowiązek odzyskania niezgodnej ze wspólnym rynkiem pomocy państwa przyznanej przez to państwo członkowskie w okresie od 3 lutego 2002 r. do 31 grudnia 2003 r. na podstawie zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do [przy] produkcji tlenku glinu w regionie Gardanne (Francja).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Francuska pokrywa własne koszty oraz trzy czwarte kosztów poniesionych przez Komisję Europejską w sprawach T-56/06, T-56/06 RENV I i T-56/06 RENV II oraz trzy dwudzieste kosztów poniesionych przez Komisję w sprawach C-89/08 P i C-272/12 P.

               3)

               Komisja pokrywa jedną czwartą kosztów poniesionych przez siebie w sprawach T-56/06, T-56/06 RENV I i T-56/06 RENV II oraz jedną piątą kosztów poniesionych przez siebie w sprawach C-89/08 P i C-272/12 P.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006.


title: Sprawa T-697/13: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2013 r. — Kinnarps przeciwko OHIM (MAKING LIFE BETTER AT WORK)

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/25

         Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2013 r. — Kinnarps przeciwko OHIM (MAKING LIFE BETTER AT WORK)
   (Sprawa T-697/13)
   2014/C 93/44
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Kinnarps AB (Falköping, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat M. Wahlin)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 października 2013 r. w sprawie R 2272/2012-2;

               —

               stwierdzenie, że znak towarowy strony skarżącej, MAKING LIFE BETTER AT WORK posiada, odnośnie do określonych w sprawie towarów i usług, na tyle odróżniający charakter, by mógł być zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą w ramach postępowania przed Sądem oraz przed OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „MAKING LIFE BETTER AT WORK” dla towarów i usług z klas 16, 20, 35 i 42 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 10 887 982

      Decyzja eksperta: Odrzucenie wniosku o rejestrację.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-119/10: Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2010 r. — Niderlandy przeciwko Komisji

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/77

         Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2010 r. — Niderlandy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-119/10)
   2010/C 113/111
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels, Y. de Vries i J. Langer, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej nr C(2009)10712 z dnia 23 grudnia 2009 r. dotyczącej zmniejszenia kwoty pomocy z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) na rzecz programu (IW) Interreg II/C Powodzie w dorzeczach Renu i Mozy w Królestwie Belgii, Republice Federalnej Niemiec, Republice Francuskiej, Wielkim Księstwie Luksemburga i w Królestwie Niderlandów zgodnie z decyzją Komisji z dnia 18 grudnia 1997 r. (EFRR nr 970010008);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi siedem zarzutów:

               —

               naruszenie art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 4253/88 (1) poprzez zastosowanie korekty finansowej na podstawie ekstrapolacji, mimo że przepis ten nie przewiduje żadnej podstawy, która by to działanie uzasadniała;

               —

               naruszenie art. 24 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 4253/88 poprzez zastosowanie zryczałtowanego obniżenia kwoty przyznanej pomocy, mimo że przepis ten nie przewiduje żadnej podstawy, która by to działanie uzasadniała;

               —

               naruszenie zasady pewności prawa poprzez nałożenie na państwo członkowskie zobowiązań w oparciu o orzecznictwo Trybunału wydane po ich powstaniu, które w chwili ich nałożenia nie były dla państwa członkowskiego jasne, dookreślone ani możliwe do przewidzenia.

               —

               naruszenie zasady proporcjonalności poprzez zastosowanie korekty finansowej w wysokości 25 % kosztów zadeklarowanych w związku z zamówieniami publicznymi, w którym to kontekście doszło do uchybienia ogólnym zasadom takim jak zasady przejrzystości, proporcjonalności i równości traktowania;

               —

               naruszenie zasady proporcjonalności poprzez zastosowanie korekty finansowej w wysokości 100 % kosztów zadeklarowanych w związku z zamówieniami publicznymi przekraczającymi wartości graniczne określone w dyrektywach 93/37/EWG (2), 93/36/EWG (3) i 92/50/EWG (4) oraz przyznane bez dopuszczenia jakiejkolwiek konkurencji;

               —

               naruszenie obowiązku uzasadnienia poprzez brak wyjaśnienia, w jaki sposób zostało ustalone zryczałtowane obniżenie kwoty przyznanej pomocy;

               —

               naruszenie obowiązku uzasadnienia poprzez zastosowanie szczególnego obniżenia kwoty pomocy przyznanej na dany projekt, które nie zostało uzasadnione w wystarczający sposób.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. 1988 L 374, s. 1).

      (2)  Dyrektywa Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotycząca koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (Dz.U. 1993 L 199, s. 54; sprostowanie Dz.U. 1994 L 111, s. 115).

      (3)  Dyrektywa Rady 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynująca procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy (Dz.U. 1993 L 199, s. 1).

      (4)  Dyrektywa Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. 1992 L 209, s. 1).


title: Sprawa C-28/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 18 stycznia 2016 r. – Magyar Villamos Művek Zrt. (MVM)/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebviteli Igazgatósága

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 18 stycznia 2016 r. – Magyar Villamos Művek Zrt. (MVM)/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebviteli Igazgatósága
   (Sprawa C-28/16)
   (2016/C 156/30)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kúria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Magyar Villamos Művek Zrt. (MVM)

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebviteli Igazgatósága

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy należy uznać, że spółka holdingowa, która spełnia aktywną rolę w zarządzaniu określonymi sprawami spółek zależnych lub całej grupy spółek, ale nie przenosi na spółki zależne ceny usług świadczonych w ramach swej działalności aktywnego holdingu ani podatku VAT z tytułu tych usług, jest podatnikiem VAT w odniesieniu do tych usług?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy aktywna spółka holdingowa może, a jeśli tak, to w jaki sposób skorzystać z prawa do odliczenia podatku VAT związanego z wykorzystywanymi przez nią usługami, które są bezpośrednio powiązane z opodatkowaną działalnością gospodarczą niektórych spółek zależnych?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy aktywna spółka holdingowa może, a jeśli tak, to w jaki sposób skorzystać z prawa do odliczenia podatku VAT związanego z wykorzystywanymi usługami leżącymi w interesie całej grupy spółek?

               4)

               Czy odpowiedzi na powyższe pytania będą odmienne, a jeśli tak, to w jakim zakresie, w sytuacji gdy aktywna spółka holdingowa fakturuje na spółki zależne wspomniane wykorzystane usługi jako usługi pośrednie?


title: Sprawa C-77/05: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2005 r. przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/25

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2005 r. przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-77/05)
   (2005/C 82/50)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 17 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, reprezentowanego przez Elizabeth O'Neill działającą w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady nr 2007/2004 z dnia 26 października 2004 r. ustanawiającego Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (1);

               2.

               orzeczenie, zgodnie z art. 233 WE, że, w następstwie stwierdzenia nieważności rozporządzenia nr 2007/2004 i w oczekiwaniu na przyjęcie nowego ustawodawstwa w tym zakresie, nadal obowiązywać będą przepisy rozporządzenia nr 2007/2004, z wyjątkiem tych, które skutkują wyłączeniem Zjednoczonego Królestwa z uczestnictwa w jego stosowaniu;

               3.

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Zjednoczonemu Królestwu odmówiono prawa do uczestnictwa w przyjęciu rozporządzenia Rady (WE) nr 2007/2004 z dnia 26 października 2004 r. ustanawiającego Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej, pomimo notyfikowania przezeń - zgodnie z art. 5 ust. 1 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej (zwanego dalej „Protokołem Schengen”) oraz art. 3 ust. 1 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii - woli uczestniczenia w przyjęciu tego rozporządzenia. Skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 2007/2004 opiera się na zarzucie, że wyłączenie Zjednoczonego Królestwa z jego przyjęcia stanowi naruszenie istotnego przepisu proceduralnego i/lub, naruszenie Traktatu, w rozumieniu art. 230 akapit drugi WE.
   Podstawowym argumentem Zjednoczonego Królestwa jest to, że wyłączając je w ten sposób z przyjęcia rozporządzenia nr 2007/2004, Rada działała na podstawie błędnej interpretacji związku pomiędzy art. 5 i art. 4 Protokołu Schengen. Zjednoczone Królestwo twierdzi w szczególności, że:

               a)

               dokonana przez Radę interpretacja, zgodnie z którą przyznane w art. 5 Protokołu Schengen prawo do uczestniczenia stosuje się jedynie wobec środków formułowanych na podstawie przepisów dorobku Schengen, w których Zjednoczone Królestwo uczestniczy na podstawie decyzji Rady przyjętej na podstawie art. 4, stoi w sprzeczności z strukturą i treścią tych przepisów, istotą przewidzianego w art. 5 mechanizmu oraz dołączoną do Aktu Końcowego Traktatu Amsterdamskiego Deklaracją w sprawie art. 5;

               b)

               dokonana przez Radę interpretacja Protokołu Schengen nie jest wymagana do pełnej skuteczności zawartej w art. 7 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii zasady, zgodnie z którą jego art. 3 i 4 nie naruszają Protokołu Schengen. Interpretacja taka nie jest także wymagana do zachowania integralności dorobku Schengen. W istocie jej negatywny wpływ na Zjednoczone Królestwo, jako środka służącego ochronie dorobku Schengen, byłby rażąco nieproporcjonalny;

               c)

               uwzględniając stosowaną w praktyce przez Radę rozległą i luźną koncepcję środków formułowanych na podstawie dorobku Schengen, przewidziany w art. 5 Protokołu Schengen mechanizm, w świetle dokonanej przez Radę interpretacji, mógłby funkcjonować w sposób naruszający zasadę pewności prawa oraz podstawowe zasady wzmocnionej współpracy.

         Ewentualnie Zjednoczone Królestwo twierdzi, że, gdyby dokonana przez Radę interpretacja związku pomiędzy art. 5 i art. 4 Protokołu Schengen była prawidłowa, powodowałoby to konieczność przyjęcia wąskiej definicji pojęcia środka formułowanego na podstawie dorobku Schengen w znaczeniu art. 5, jako środka nierozłącznie związanego z tym dorobkiem, a rozporządzenie nr 2007/2004 nie jest takim środkiem.

      (1)  Dz. U. L 349, str. 1


title: Sprawa C-27/09 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. — Republika Francuska przeciwko People’s Mojahedin Organization of Iran, Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej (Odwołanie — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki restrykcyjne skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom mające na celu zwalczanie terroryzmu — Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB — Rozporządzenie(WE) nr 2580/2001 — Zamrożenie funduszy mające zastosowanie do grupy ujętej w wykazie sporządzonym, przejrzanym i zmienionym przez Radę Unii Europejskiej — Prawo do obrony)

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. — Republika Francuska przeciwko People’s Mojahedin Organization of Iran, Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-27/09 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki restrykcyjne skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom mające na celu zwalczanie terroryzmu - Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB - Rozporządzenie(WE) nr 2580/2001 - Zamrożenie funduszy mające zastosowanie do grupy ujętej w wykazie sporządzonym, przejrzanym i zmienionym przez Radę Unii Europejskiej - Prawo do obrony)
   2012/C 49/02
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues oraz A. Adam. pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: People’s Mojahedin Organization of Iran (przedstawiciele: adwokat J.P. Spitzer, D. Vaughan, QC, oraz M.-E. Demetriou, barrister), Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Boelaert oraz P. Aalto, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 4 grudnia 2008 r. w sprawie T-284/08 People’s Mojahedin Organization of Iran przeciwko Radzie Unii Europejskiej, którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Rady z dnia 15 lipca 2008 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzję 2007/868/WE (Dz.U. L 188, s. 21), w zakresie w jakim decyzja ta dotyczy People's Mojahedin Organization of Iran

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 4.4.2009.


title: Sprawa F-16/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 30 listopada 2009 r. — de Britto Patricio-Dias przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery — Postępowanie w przedmiocie oceny za 2007 r. — Naruszenie art. 43 regulaminu pracowniczego — Uzasadnienie — Oczywisty błąd w ocenie — Ocena zachowania w trakcie części odnośnego okresu)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/77

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 30 listopada 2009 r. — de Britto Patricio-Dias przeciwko Komisji
   (Sprawa F-16/09) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery - Postępowanie w przedmiocie oceny za 2007 r. - Naruszenie art. 43 regulaminu pracowniczego - Uzasadnienie - Oczywisty błąd w ocenie - Ocena zachowania w trakcie części odnośnego okresu)
   2010/C 24/144
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Jorge de Britto Patricio-Dias (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Massaux)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji o odrzuceniu zażalenia skarżącego na decyzję dotyczącą jego oceny za 2007 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               J. de Britto Patricio-Dias zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 90 z 18.4.2009, s. 41.


title: Wykreślenie sprawy C-458/02

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/29

         Wykreślenie sprawy C-458/02 (1)

   (2005/C 143/47)

      (Język postępowania: angielski)

   Postanowieniem z dnia 22 marca 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-458/02 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.

      (1)  Dz.U. C 55 z 8.3.2003


title: Sprawa C-582/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 17 grudnia 2014 r. – Patrick Breyer/Republika Federalna Niemiec

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 17 grudnia 2014 r. – Patrick Breyer/Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-582/14)
   (2015/C 089/05)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Patrick Breyer

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 lit. a) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (1), zwanej dalej „dyrektywą o ochronie danych”, powinien być interpretowany w ten sposób, że adres protokołu internetowego (adres IP), który usługodawca rejestruje w związku z wejściem na jego stronę internetową, stanowi dla niego dane osobowe już wtedy, gdy osoba trzecia (tu: dostawca dostępu) dysponuje dodatkową wiedzą wymaganą do identyfikacji danej osoby?

               2)

               Czy art. 7 lit. f) dyrektywy o ochronie danych stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, zgodnie z którym usługodawca może gromadzić i wykorzystywać dane osobowe użytkownika bez jego zgody tylko wtedy, gdy jest to konieczne do umożliwienia i zafakturowania konkretnego skorzystania z telemediów przez danego użytkownika, i zgodnie z którym cel polegający na zapewnieniu ogólnego funkcjonowania telemediów nie może uzasadniać korzystania z tych danych po zakończeniu danej sesji?

      (1)  Dz.U. L 281, s. 31.


title: Sprawa T-750/15: Postanowienie Sądu z dnia 22 października 2016 r. – Mitteldeutsche Braunkohlengesellschaft i in./Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Odnawialne źródła energii — Pomoc przyznana mocą niektórych przepisów zmienionej niemieckiej ustawy o odnawialnych źródłach energii (ustawa EEG z 2014 r.) — Pomoc na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych i ograniczona dopłata EEG dla odbiorców energochłonnych — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym — Skarga o stwierdzenie nieważności — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność]

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/20

         Postanowienie Sądu z dnia 22 października 2016 r. – Mitteldeutsche Braunkohlengesellschaft i in./Komisja
   (Sprawa T-750/15) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Odnawialne źródła energii - Pomoc przyznana mocą niektórych przepisów zmienionej niemieckiej ustawy o odnawialnych źródłach energii (ustawa EEG z 2014 r.) - Pomoc na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych i ograniczona dopłata EEG dla odbiorców energochłonnych - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Skarga o stwierdzenie nieważności - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność])
   (2016/C 410/27)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mitteldeutsche Braunkohlengesellschaft mbH (Zeitz, Niemcy), RWE Power AG (Essen, Niemcy) i Vattenfall Europe Mining AG (Chociebuż, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Karpenstein, K. Dingemann i M. Kottmann)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie wniesione na podstawie art. 263 TFUE, zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 5081 final z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie systemu pomocy państwa SA.38632 (2014/N) wdrożonego przez Republikę Federalną Niemiec (EEG 2014 – Reforma ustawy o odnawialnych źródłach energii).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Mitteldeutsche Braunkohlengesellschaft mbH, RWE Power AG i Vattenfall Europe Mining AG zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.


title: Sprawa C-255/06 P: Postanowienie Trybunału z dnia 5 lipca 2007 r. — Yedaș Tarim ve Otomotiv Sanayi ve Ticaret AȘ przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Umowy międzynarodowe — Układ stowarzyszeniowy EWG-Turcja — Unia celna między Unią Europejską i Turcją — Kompensacyjna pomoc finansowa)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/19

         Postanowienie Trybunału z dnia 5 lipca 2007 r. — Yedaș Tarim ve Otomotiv Sanayi ve Ticaret AȘ przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-255/06 P) (1)

   (Odwołanie - Umowy międzynarodowe - Układ stowarzyszeniowy EWG-Turcja - Unia celna między Unią Europejską i Turcją - Kompensacyjna pomoc finansowa)
   (2007/C 297/31)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Yedaș Tarim ve Otomotiv Sanayi ve Ticaret AȘ (przedstawiciel: R. Sinner, adwokat)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop oraz D. Canga Fano, pełnomocnicy) oraz Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: X. Lewis oraz J. Hottiaux, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 30 marca 2006 r. w sprawie T-367/03 Yedas Tarim ve Otomotiv Sanayi ve Ticaret AS przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich, którym Sąd oddalił jako bezzasadną skargę o odszkodowanie, mającą na celu uzyskanie odszkodowania za szkodę jaką miała ponieść skarżąca wskutek naruszenia przez pozwane instytucje wspólnotowe zobowiązań przewidzianych w przepisach dotyczących unii celnej pomiędzy Unią Europejską a Turcją a w szczególności wskutek naruszenia obowiązku przekazania pomocy finansowej mającej na celu wyrównanie negatywnych skutków unii celnej dla gospodarki tureckiej
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Yedaș Tarim ve Otomotiv Sanayi ve Ticaret AȘ zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa T-433/08 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 listopada 2008 r. — SIAE przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Decyzja Komisji nakazująca zaprzestanie praktyki uzgodnionej w dziedzinie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/36

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 listopada 2008 r. — SIAE przeciwko Komisji
   (Sprawa T-433/08 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Decyzja Komisji nakazująca zaprzestanie praktyki uzgodnionej w dziedzinie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
   (2009/C 32/71)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Società Italiana degli Autori ed Editori (SIAE) (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Siragusa, M. Mandel, L. Vullo i S. Valentino)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Di Bucci i F. Castillo de la Torre, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania art. 4 ust. 2 decyzji Komisji C (2008) 3435 (wersja ostateczna) z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-325/10: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Iliad i in. przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Rekompensata kosztów świadczenia usługi publicznej w ramach projektu ultraszerokopasmowej sieci łączności elektronicznej w departamencie Hauts-de-Seine — Decyzja stwierdzająca brak pomocy — Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego — Poważne trudności — Wyrok w sprawie Altmark — Usługa w ogólnym interesie gospodarczym — Nieudolność rynku — Nadmierna rekompensata)

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/18

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Iliad i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-325/10) (1)

   (Pomoc państwa - Rekompensata kosztów świadczenia usługi publicznej w ramach projektu ultraszerokopasmowej sieci łączności elektronicznej w departamencie Hauts-de-Seine - Decyzja stwierdzająca brak pomocy - Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego - Poważne trudności - Wyrok w sprawie Altmark - Usługa w ogólnym interesie gospodarczym - Nieudolność rynku - Nadmierna rekompensata)
   2013/C 336/36
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Iliad (Paryż, Francja); Free infrastructure (Paryż); i Free (Paryż) (przedstawiciel: T. Cabot, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo G. de Bergues i J. Gstalter, a następnie D. Colas i J. Bousin, pełnomocnicy); Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: początkowo M. Szpunar i B. Majczyna, a następnie B. Majczyna, pełnomocnicy); i departament Hauts-de-Seine (France) (przedstawiciele: J.D. Bloch i G. O’Mahony, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 7426 wersja ostateczna z dnia 30 września 2009 r. dotyczącej rekompensaty kosztów świadczenia usługi publicznej w związku z budową i obsługą ultraszerokopasmowej sieci łączności elektronicznej w departamencie Hauts-de-Seine (pomoc państwa N 331/2008 — Francja).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Iliad, Free infrastructure i Free pokrywają poza własnymi kosztami koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Departament Hauts-de-Seine, Republika Francuska i Rzeczpospolita Polska pokrywają swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa T-338/08: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2008 r. — Stichting Natuur en Milieu i Pesticide Action Network Europe przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/40

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2008 r. — Stichting Natuur en Milieu i Pesticide Action Network Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-338/08)
   (2008/C 301/69)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Stichting Natuur en Milieu (Utrecht, Niderlandy) i Pesticide Action Network Europe (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: B. Kloostra i A. van den Biesen, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 1 czerwca 2008 r. skierowanych do skarżących

               —

               nakazanie Komisji dokładnego zbadania wniosków o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący wystąpili do Komisji o dokonanie weryfikacji rozporządzenia nr 149/2008 (1) zgodnie z tytułem IV rozporządzenia nr 1367/2006 (2). Pismami z dnia 1 lipca 2008 r. Komisja uznała wnioski te za niedopuszczalne ze względu na to, że zakwestionowane rozporządzenie nie może być uznane za akt o charakterze indywidualnym lub szereg decyzji.
   Na poparcie swojego żądania skarżący podnoszą, po pierwsze, że rozporządzenie nr 149/2008 składa się z szeregu decyzji. Skarżący twierdzą, że rozporządzenie nr 149/2008 znajduje zastosowanie do ostatecznie zdefiniowanej i uprzednio określonej grupy produktów i substancji czynnych.
   W związku z tym skarżący przywołują również treść rozporządzenia nr 396/2005 (3). Zgodnie z art. 6 tego rozporządzenia można złożyć odrębny wniosek o zmianę każdego najwyższego dopuszczalnego poziomu pozostałości. Możliwość ta została także zagwarantowana organizacjom obywatelskim zainteresowanym w zakresie zdrowia, takim jak skarżące. Decyzja dotycząca takiego wniosku, jak twierdzą, jest decyzją, która odnosi się do określonego produktu lub określonej substancji czynnej. Takie samo rozumowanie, zdaniem skarżących, należy zastosować w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości określonych przez rozporządzenie nr 149/2008.
   Posiłkowo, skarżące twierdzą, że rozporządzenie nr 149/2008 dotyczy decyzji, która jest objęta zakresem art. 6 ust. 1 konwencji z Aarhus (4). W istocie według skarżących odnosi się ona do decyzji, która dotyczy skarżących bezpośrednio i indywidualnie w sposób, jaki spełnia wymogi określone w art. 230 WE akapit czwarty.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 149/2008 z dnia 29 stycznia 2008 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady poprzez ustanowienie załączników II, III i IV ustalających najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości dla produktów wymienionych w załączniku I do wymienionego rozporządzenia (tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 58, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13).

      (3)  Rozporządzenie (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lutego 2005 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w żywności i paszy pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz na ich powierzchni, zmieniające dyrektywę Rady 91/414/EWG (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 70, s. 1).

      (4)  Konwencja o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska-deklaracje (Dz.U. L 124, s. 4).


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 grudnia 2004 r. w sprawie C- 79/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 79/409/EWG — Ochrona dzikiego ptactwa — Polowanie na lep)

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 9 grudnia 2004 r.
   w sprawie C- 79/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 79/409/EWG - Ochrona dzikiego ptactwa - Polowanie na lep)
   (2005/C 45/11)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-79/03 Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: G. Valero Jordana) przeciwko Królestwu Hiszpanii (pełnomocnik: N. Díaz Abad), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia w trybie art. 226 WE wniesioną dnia 21 lutego 2003 r., Trybunał (druga izba), w składzie: C.W.A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann (sprawozdawca), J. Makarczyk, P. Kūris i J. Klučka, sędziowie; rzecznik generalny: L.A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 9 grudnia 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Pozwalając na polowanie na lep w Regionie Autonomicznym Walencji metodą zwaną „parany”, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 8 ust. 1 i art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.04.2003


title: Sprawa C-283/07: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/22

         Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-283/07)
   (2007/C 199/34)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Zadra i J.-B. Laignelot)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Włoska uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z dyrektywy Rady 75/442/EWG (1) z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG (2) z dnia 18 marca 1991 r., ustanawiając lub utrzymując w mocy przepisy

                           —

                           art. 1 ust. 25-27 i ust. 29 lit. a) ustawy nr 308 z dnia 15 grudnia 2004 r. i

                           —

                           art. 1 ust. 29 lit. b) ustawy nr 308 z dnia 15 grudnia 2004 r. oraz art. 183 ust. 1 lit. s) i art. 229 dekretu z mocą ustawy nr 152 z dnia 3 kwietnia 2006 r.,

                     na podstawie których niektóre rodzaje złomu przeznaczone do wykorzystania w działalności stalowniczej i metalurgicznej oraz paliwo z odpadów wysokiej jakości (combustibile da rifiuti di elevata qualità, CDR-Q) zostały z góry wyłączone z zakresu zastosowania włoskich przepisów dotyczących odpadów transponujących wspomnianą dyrektywę;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja podnosi w świetle orzecznictwa Trybunału, że art. 1 ust. 25-27 i 29 ustawy nr 308 oraz art. 183 ust. 1 lit. s) i art. 229 dekretu z mocą ustawy nr 152, na podstawie których niektóre rodzaje złomu przeznaczone do wykorzystania w działalności stalowniczej i metalurgicznej oraz paliwo z odpadów wysokiej jakości (combustibile da rifiuti di elevata qualità, CDR-Q) zostały w sposób systemowy i z góry wyłączone z zakresu pojęcia odpadów, spowodowały niedopuszczalne zawężenie definicji odpadów zawartej dyrektywie 75/442 i w konsekwencji zakresu zastosowania tej dyrektywy, a tym samym w sposób nieunikniony naruszyły ich praktyczną skuteczność. Przepisy te naruszyły zatem tę dyrektywę, od której nie można wprowadzić żadnego wyjątku w drodze przepisu prawa krajowego i która nie przewiduje wyłączenia wspomnianych przedmiotów z jej zakresu zastosowania.
   Wyłączenie złomu przeznaczonego do wykorzystania w stalownictwie oraz CDR-Q z zakresu pojęcia odpadów zostało dokonane przez ustawodawcę włoskiego w drodze domniemania prawnego, że przedmioty i materiały określone w przywoływanych przepisach należy kwalifikować zawsze jako surowce. Przepis taki zawęża w sposób nieunikniony przewidzianą w dyrektywie dynamiczną i funkcjonalną definicję. Wyklucza on bowiem, że występowanie „odpadów” w rozumieniu dyrektywy 75/442 może być „stwierdzone w świetle wszystkich okoliczności”, na podstawie których w każdym indywidualnym przypadku należy stwierdzić, czy chodzi o odpady w rozumieniu dyrektywy.
   Systemowe wyłączenie takich odpadów z zakresu zastosowania dyrektywy narusza nie tylko praktyczną skuteczność dyrektywy i w szczególności systemu kontroli gospodarowania odpadami ustanowionego w niej w celu ochrony środowiska, lecz powoduje również, że wyłączone jest stosowanie do tych odpadów całego prawa ochrony środowiska, którego zakres zastosowania określony jest właśnie na podstawie pojęcia odpadów zdefiniowanego w dyrektywie. Ewentualne szkodliwe skutki takiego wyłączenia dla środowiska wykraczają daleko poza wynikające z samego niestosowania dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 194, str. 47.

      (2)  Dz.U. L 78, str. 32.


title: Sprawa C-53/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Ostravě (Republika Czeska) w dniu 30 stycznia 2013 r. — Strojírny Prostějov, a.s. przeciwko Odvolací finanční ředitelství

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Ostravě (Republika Czeska) w dniu 30 stycznia 2013 r. — Strojírny Prostějov, a.s. przeciwko Odvolací finanční ředitelství
   (Sprawa C-53/13)
   2013/C 141/18
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Krajský soud v Ostravě

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Strojírny Prostějov, a.s.

      Druga strona postępowania: Odvolací finanční ředitelství

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 56 i 57 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stoją na przeszkodzie stosowaniu przepisu krajowego, który, w sytuacji gdy przedsiębiorstwo udostępniające pracowników innemu przedsiębiorstwu (podmiot udostępniający) ma siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego, nakłada na przedsiębiorstwo użytkujące pracowników obowiązek potrącenia podatku dochodowego z wynagrodzenia tychże pracowników i zapłacenia go do budżetu państwa, zważywszy że w sytuacji gdy podmiot udostępniający ma siedzibę na terytorium Republiki Czeskiej obowiązek ten spoczywa na podmiocie udostępniającym?