title: Sprawa C-198/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 8 lutego 2011 r. w sprawie T-194/09 Lan Airlines, S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo, S.A., wniesione w dniu 28 kwietnia 2011 r. przez Lan Airlines, S.A.

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 8 lutego 2011 r. w sprawie T-194/09 Lan Airlines, S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo, S.A., wniesione w dniu 28 kwietnia 2011 r. przez Lan Airlines, S.A.
   (Sprawa C-198/11 P)
   2011/C 186/28
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Lan Airlines S.A. (przedstawiciel: adwokat E. Armijo Chávarri)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo, S.A.

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 8 lutego 2011 r. w całości;

               —

               wydanie nowego rozstrzygnięcia co do istoty (sprzeciw wniesiony przez Lan Airlines S.A. wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego Air Nostrum — LÍNEAS AÉREAS DEL MEDITERRÁNEO LAM) lub przekazanie sprawy Sądowi celem ponownego rozpoznania.

               —

               obciążenie OHIM w obu przypadkach kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Dokonanie przez Sąd błędnej wykładni art. 8 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 40/94
       (1)
      (obecnie rozporządzenia nr 207/09
       (2)).
   W skardze zarzuca się, że w zaskarżonym wyroku Sąd naruszył orzecznictwo, zgodnie z którym całościowa ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w zakresie podobieństwa wizualnego, brzmieniowego lub koncepcyjnego kolidujących ze sobą znaków winna opierać się na wywieranym przez nie całościowym wrażeniu, ze szczególnym uwzględnieniem ich elementów odróżniających i dominujących, jeżeli wizerunek złożonego znaku towarowego jest zdominowany przez takie składniki dominujące.
   Skarżąca uważa, że Sąd przy ocenie faktycznego wpływu elementu „LAM”, zawartego w zgłoszonym znaku towarowym, na sposób postrzegania tego znaku na przeciętnego konsumenta hiszpańskiego nie uwzględnił istotnych okoliczności sprawy (głównie specyfiki sektora, charakteru zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego i kryterium sposobu postrzegania przez danego konsumenta).
   W opinii skarżącej prawidłowa ocena okoliczności niniejszej sprawy powinna była prowadzić do uznania przez Sąd, że odbiorcy będą dostrzegać w zgłoszonym znaku towarowym przede wszystkim skrót „LAM”, i do porównania tego znaku ze znakami skarżącej przez pryzmat tego elementu.
   Wniesiona skarga opiera się na założeniu, że gdyby Sąd dopuścił takie stanowisko, dostrzegłby istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego LÍNEAS AÉREAS DEL MEDITERRANÉO LAM i znaków towarowych skarżącej LAN.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-407/05: Skarga wniesiona w dniu  16 listopada 2005 r.  — Evian przeciwko OHIM

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/18

         Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2005 r. — Evian przeciwko OHIM
   (Sprawa T-407/05)
   (2006/C 22/34)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Société Anonyme des Eaux Minérales d'Evian (Evian, Francja) [Przedstawiciel: C. Herzt-Eichenrode, avocat]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: A. Racke GmbH & Co. OHG (Bingen, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów OHIM nr 2754/2001 z dnia 23 listopada 2001 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 lipca 2005 r. (postępowanie odwoławcze R 82/2002-4);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: A. Racke GmbH & Co. OHG

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „REVIAN” w kolorach złotym, czarnym i białym dla towarów z klasy 33 (wina i wina musujące) — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 000 945 758

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: krajowe i międzynarodowe słowne i graficzne znaki towarowe „EVIAN” dla towarów z klasy 32 i 33 (piwa, napoje alkoholowe, wody, lemoniady, …)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: nieuwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (1) ze względu na to, iż Izba Odwoławcza odrzuciła istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do tych znaków towarowych, nie uwzględniając twierdzeń co do charakteru odróżniającego znaku towarowego EVIAN oraz naruszyła prawo przy ocenie podobieństwa towarów.
   Ponadto, sprzeciw nie był bezzasadny, ponieważ przedstawiono tłumaczenia wymagane zgodnie z zasadą 17 ust. 2 rozporządzenia nr 2868/95 (2).

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, str. 1)

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie nr 40/94 (Dz.U. L 303, str. 1).


               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/3

         Mianowanie pierwszego rzecznika generalnego
   (2006/C 326/06)
   Na podstawie art. 10 § 1 akapit trzeci regulaminu Trybunał Sprawiedliwości mianował na okres jednego roku, który upływa w dniu 6 października 2007 r., J. Kokott pierwszym rzecznikiem generalnym.


title: Sprawa T-238/07 R: Postanowienie sędziego rozpatrującego wniosek o zastosowanie środków tymczasowych z dnia 18 października 2007 r. — Ristic i in. przeciwko Komisji (Postępowanie w sprawie środka tymczasowego — Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji — Dyrektywa 96/23/WE — Brak pilnego charakteru — Wyważenie interesów)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/40

         Postanowienie sędziego rozpatrującego wniosek o zastosowanie środków tymczasowych z dnia 18 października 2007 r. — Ristic i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-238/07 R) (1)

   (Postępowanie w sprawie środka tymczasowego - Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji - Dyrektywa 96/23/WE - Brak pilnego charakteru - Wyważenie interesów)
   (2007/C 315/76)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Ristic AG (Burgthann, Niemcy); Piratic Meeresfrüchte Import GmbH (Burgthann); Prime Catch Seafood GmbH (Burgthann); i Rainbow Export Processing SA (Puntarenas, Kostaryka) (przedstawiciel: H. Schmidt, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Erlbacher i A. Szmytkowska, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji 2007/362/WE z dnia 16 maja 2007 r. zmieniającej decyzję 2004/432/WE w sprawie zatwierdzenia przedłożonych przez kraje trzecie zgodnie z dyrektywą Rady 96/23/WE planów w zakresie kontroli pozostałości (Dz.U. L 138, str. 18).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C …


title: Sprawa F-119/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 6 października 2015 r. – FE/Komisja (Służba publiczna — Zatrudnienie — Konkurs otwarty — Umieszczenie na liście rezerwy kadrowej — Decyzja organu powołującego o niezatrudnianiu laureata — Podział kompetencji między komisją konkursową a organem powołującym — Przesłanki dopuszczenia do konkursu — Minimalne doświadczenie zawodowe — Sposoby obliczania — Oczywisty błąd w ocenie popełniony przez komisję konkursową — Brak — Utrata szansy bycia zatrudnionym — Odszkodowanie)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/63

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 6 października 2015 r. – FE/Komisja
   (Sprawa F-119/14) (1)

   ((Służba publiczna - Zatrudnienie - Konkurs otwarty - Umieszczenie na liście rezerwy kadrowej - Decyzja organu powołującego o niezatrudnianiu laureata - Podział kompetencji między komisją konkursową a organem powołującym - Przesłanki dopuszczenia do konkursu - Minimalne doświadczenie zawodowe - Sposoby obliczania - Oczywisty błąd w ocenie popełniony przez komisję konkursową - Brak - Utrata szansy bycia zatrudnionym - Odszkodowanie))
   (2015/C 381/89)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: FE (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji w sprawie zakończenia postępowania wszczętego w celu powołania skarżącej na urzędnika – w sytuacji, gdy była ona wpisana na listę rezerwy kadrowej konkursu – po poinformowaniu jej, że zainteresowane DG zgodziło się ją zatrudnić i po stwierdzeniu ostatecznie, że jej doświadczenie zawodowe jest niewystarczające.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 17 grudnia 2013 r., na mocy której Komisja Europejska odmówiła zatrudnienia FE.

               2)

               Komisja Europejska wypłaci FE kwotę 10  000 EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez FE.

      (1)  Dz.U. C 7 z 12.1.2015, s. 56.


title: Sprawa T-468/08: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2009 r. — Earle Beauty przeciwko OHIM (SUPERSKIN) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SUPERSKIN — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/50

         Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2009 r. — Earle Beauty przeciwko OHIM (SUPERSKIN)
   (Sprawa T-468/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SUPERSKIN - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2010/C 24/88
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Liz Earle Beauty Co. Ltd (Ryde, wyspa Wight, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: M. Cover, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 września 2008 r. (sprawa R 1656/2007-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego SUPERSKIN jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 15 września 2008 r. (sprawa R 1656/2007-4) w części dotyczącej perfum, preparatów pielęgnacyjnych do paznokci i włosów, antyperspirantów, dezodorantów, past do zębów, farb do włosów, lakierów do włosów, kremów pod oczy, lakierów do paznokci i zmywaczy do paznokci, jak również sztucznych paznokci, należących do klasy 3, oraz zabiegów pielęgnacyjnych i kuracji kosmetycznych dla włosów, należących do klasy 44.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Liz Earle Beauty Co. Ltd pokrywa koszty własne oraz połowę kosztów poniesionych przez OHIM. OHIM pokrywa połowę własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 6 z 10.1.2009.


title: Sprawa T-545/15: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2015 r. – Pi-Design/OHIM – Nestlé (PRESSO)

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/43

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2015 r. – Pi-Design/OHIM – Nestlé (PRESSO)
   (Sprawa T-545/15)
   (2015/C 371/44)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Pi-Design AG (Triengen, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Apelt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Société des produits Nestlé SA (Vevey, Szwajcaria)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego „PRESSO” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 093 132

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 lipca 2015 r. w sprawie R 428/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawy połączone C-680/15 i C-681/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 kwietnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – Asklepios Kliniken Langen-Seligenstadt GmbH/Ivan Felja (C-680/15), Asklepios Dienstleistungsgesellschaft mbH/Vittoria Graf (C-681/15) (Odesłanie prejudycjalne — Przejęcie przedsiębiorstwa — Ochrona praw pracowniczych — Dyrektywa 2001/23/WE — Artykuł 3 — Umowa o pracę — Ustawodawstwo państwa członkowskiego zezwalające na zawarcie klauzul odsyłających do układów zbiorowych pracy zawieranych po przejęciu przedsiębiorstwa — Sprzeciw przejmującego)

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 kwietnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – Asklepios Kliniken Langen-Seligenstadt GmbH/Ivan Felja (C-680/15), Asklepios Dienstleistungsgesellschaft mbH/Vittoria Graf (C-681/15)
   (Sprawy połączone C-680/15 i C-681/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Przejęcie przedsiębiorstwa - Ochrona praw pracowniczych - Dyrektywa 2001/23/WE - Artykuł 3 - Umowa o pracę - Ustawodawstwo państwa członkowskiego zezwalające na zawarcie klauzul odsyłających do układów zbiorowych pracy zawieranych po przejęciu przedsiębiorstwa - Sprzeciw przejmującego))
   (2017/C 202/08)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesarbeitsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Skarżący: Asklepios Kliniken Langen-Seligenstadt GmbH (C-680/15), Asklepios Dienstleistungsgesellschaft mbH (C-681/15)

      Pozwani: Ivan Felja (C-680/15), Vittoria Graf (C-681/15)

      Sentencja

   Wykładni art. 3 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstwa, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów w związku z art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy dokonywać w ten sposób, że w wypadku przejęcia zakładu dalsze przestrzeganie praw i obowiązków wynikających dla zbywającego z umowy o pracę rozciąga się na klauzulę tej umowy, którą zbywający i pracownik uzgodnili w oparciu o zasadę autonomii woli stron, a na której podstawie ich stosunek pracy jest regulowany nie tylko układem zbiorowym obowiązującym w dniu przejęcia, ale również uzupełniającymi go, zmieniającymi go lub zastępującymi go układami zawieranymi po tym przejęciu, jeżeli prawo krajowe przewiduje na rzecz przejmującego zarówno oparte na porozumieniu stron, jak i jednostronne możliwości dostosowania umowy o pracę.

      (1)  Dz.U. C 118 z 4.4.2016.


title: Sprawa C-450/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Belgia) — Varec Sa przeciwko État belge (Zamówienia publiczne — Odwołania — Dyrektywa 89/665/EWG — Skuteczny środek odwoławczy — Pojęcie — Równowaga między zasadą kontradyktoryjności a prawem do przestrzegania tajemnicy handlowej — Ochrona przez organ powołany do rozpoznania odwołania poufności informacji podanych przez podmioty gospodarcze)

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Belgia) — Varec Sa przeciwko État belge
   (Sprawa C-450/06) (1)

   (Zamówienia publiczne - Odwołania - Dyrektywa 89/665/EWG - Skuteczny środek odwoławczy - Pojęcie - Równowaga między zasadą kontradyktoryjności a prawem do przestrzegania tajemnicy handlowej - Ochrona przez organ powołany do rozpoznania odwołania poufności informacji podanych przez podmioty gospodarcze)
   (2008/C 79/09)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Conseil d'État
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Varec Sa

      Strona pozwana: État belge

      Interwenient: Diehl Remscheid GmbH & Co
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d'État — Wykładnia art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. L 395, str. 33), w związku z art. 15 ust. 2 dyrektywy 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy (Dz.U. L 199, str. 1) i w związku z art. 6 i 41 ust. 3 dyrektywy 2004/18/WE z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, str. 114) — Dostawa sprzętu wojskowego — Równowaga między zasadami kontradyktoryjności i poszanowania prawa do obrony a prawem do ochrony tajemnic handlowych i informacji poufnych lub o szczególnym znaczeniu
   Sentencja
   Artykuł 1 ust. 1 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, w brzmieniu nadanym przez dyrektywę Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącą się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi w związku z art. 15 ust. 2 dyrektywy Rady 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy w brzmieniu nadanym dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 97/52/WE z dnia 13 października 1997 r. należy interpretować w ten sposób, że organ powołany do rozpoznania odwołań, o których mowa w rzeczonym art. 1 ust. 1 powinien zapewniać poufność i prawo do przestrzegania tajemnicy handlowej w stosunku do informacji zawartych w aktach przedłożonych mu przez strony sporu, w szczególności zaś przez instytucję zamawiającą, przy czym on sam może zapoznawać się w takimi informacjami i brać je pod uwagę. Do organu tego należy podjęcie decyzji, w jakim stopniu i według jakich zasad należy zapewnić poufność i objęcie tajemnicą tych informacji, w świetle wymogów skutecznej ochrony sądowej oraz poszanowania prawa do obrony stron sporu, a także, w przypadku odwołania w sądzie lub odwołania rozpatrywanego przez inny organ będący sądem lub trybunałem w rozumieniu art. 234 WE, tak by zagwarantować, że w całym postępowaniu przestrzegane jest prawo do rzetelnego procesu.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa T-15/11: Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2012 r. — Sina Bank przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/41

         Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2012 r. — Sina Bank przeciwko Radzie
   (Sprawa T-15/11) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Obowiązek uzasadnienia)
   2013/C 26/79
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sina Bank (Teheran, Iran) (przedstawiciele: adwokaci B. Mettetal i C. Wucher-North)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i G. Marhic, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Z jednej strony wniosek o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, załącznika VIII do rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1) w zakresie, w jakim dotyczy on skarżącej, i po drugie, pisma z dnia 28 października 2010 r.„informującego” skarżącą o decyzji Rady, oraz z drugiej strony stwierdzenie bezskuteczności wobec skarżącej, po pierwsze, załącznika II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39), zmienionej decyzją Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r., zmieniającą decyzję 2010/413 (Dz.U. L 281, s. 81), w zakresie, w jakim dotyczy on skarżącej, po drugie, art. 16 ust. 2 rozporządzenia nr 961/2010, i po trzecie, art. 20 ust. 1 lit. b) decyzji 2010/413.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność załącznika II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB, zmienionej decyzją Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r., zmieniającą decyzję 2010/413, oraz załącznika VIII do rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 w zakresie dotyczącym Sina Banku.

               2)

               Skutki wynikające z załącznika II do decyzji 2010/413, zmienionej decyzją 2010/644, zostają utrzymane w mocy wobec Sina Banku do czasu, gdy skuteczne stanie się stwierdzenie nieważności załącznika VIII do rozporządzenia nr 961/2010.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Rada pokrywa dwie trzecie kosztów Sina Banku i dwie trzecie kosztów własnych.

               5)

               Sina Bank pokrywa jedną trzecią kosztów własnych i jedną trzecią kosztów Rady.

               6)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011.


title: Sprawa F-72/09: Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2009 r. — Simone Daake przeciwko OHIM

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/38

         Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2009 r. — Simone Daake przeciwko OHIM
   (Sprawa F-72/09)
   2009/C 256/68
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Simone Daake (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji OHIM z dnia 12 września 2008 r. dotyczącej rozwiązania umowy o pracę skarżącej oraz zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; zarzucane obejście przepisów odnoszących się do umów o pracę na czas nieokreślony poprzez zawieranie kolejnych umów o pracę na czas określony

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o:

               —

               stwierdzenie nieważności oświadczenia OHIM zawartego w piśmie z dnia 12 września 2008 r., zgodnie z którym jej umowa o pracę zawarta z OHIM ulegała rozwiązaniu z dniem 31 października 2008 r.,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji OHIM z dnia 6 maja 2009 r., na mocy której OHIM oddalił zażalenie wniesione przez nią na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego,

               —

               zasądzenie od OHIM odszkodowania za szkodę w wysokości równej różnicy między
               z jednej strony jej rzeczywistym wynagrodzeniem związanym z jej formalnym zaszeregowaniem jako pracownika kontraktowego na podstawie art. 3a WZIP od dnia 1 listopada 2005 r. do dnia 31 października 2008 r. oraz wypłacanym na jej rzecz od dnia 1 listopada 2008 r. do dzisiaj zasiłkiem dla bezrobotnych a
               z drugiej strony należnym jej wynagrodzeniem jako członkowi personelu tymczasowego na podstawie art. 2 lit. a) WZIP od dnia 1 listopada 2005 r. do dzisiaj lub posiłkowo przynajmniej należnym jej wynagrodzeniem jako członkowi personelu tymczasowego na podstawie art. 2 lit. a) WZIP od dnia 1 listopada 2005 r. do dnia 31 października 2008 r. oraz należnym jej zasiłkiem dla bezrobotnych obliczonym na podstawie wynagrodzenia przysługującego jej za październik 2008 r. zgodnie z art. 2 lit. a) WZIP –
               jak również powstałego w wyniku tego działania uszczerbku w zabezpieczeniu emerytalnym oraz ponadto odszkodowań, wynagrodzeń i dodatków związanych z awansem, który w dniu 1 kwietnia 2008 r. należało uznać za zasadny i wynikający z wypełnianych przez nią obowiązków, zgodnie z art. 2 lit. a) WZIP,

               —

               zasądzenie od OHIM zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wynikającą z dyskryminacji skarżącej względem innych pracowników OHIM w wysokości zależnej od uznania Sądu,

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.


title: Sprawa T-662/11: Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2011 r. — Müller przeciwko OHIM — Loncar (Sunless)

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/32

         Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2011 r. — Müller przeciwko OHIM — Loncar (Sunless)
   (Sprawa T-662/11)
   2012/C 49/58
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Thomas Müller (Gütersloh, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Schmidt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Loncar, SL [Sabadell (Barcelona), Hiszpania]

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 września 2011 r. w sprawie R 2508/2010-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „Sunless” dla towarów należących do klas 6, 19, 22 i 24

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Loncar, SL

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowne znaki towarowe „SUNLESS” i „LONCAR-SUNLESS” dla towarów należących do klas 22, 23 i 24 oraz lin, sznurów, sieci, namiotów, markizy, brezentów, żagli, toreb i torebek (nie ujętych w innych klasach); materiałów na obicia i do wypełniania (z wyjątkiem gum lub tworzyw sztucznych); nieprzerobionych tekstylnych materiałów włókienniczych

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 207/2009, ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-414/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 29 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — Véleclair SA przeciwko Ministre du budget, des comptes publics et de la réforme de l'Etat (Podatek VAT — Szósta dyrektywa — Artykuł 17 ust. 2 lit. b) — Opodatkowanie towarów sprowadzanych z państw trzecich — Uregulowania krajowe — Prawo do odliczenia podatku VAT w przywozie — Warunki — Rzeczywista zapłata podatku VAT przez podatnika)

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 29 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — Véleclair SA przeciwko Ministre du budget, des comptes publics et de la réforme de l'Etat
   (Sprawa C-414/10) (1)

   (Podatek VAT - Szósta dyrektywa - Artykuł 17 ust. 2 lit. b) - Opodatkowanie towarów sprowadzanych z państw trzecich - Uregulowania krajowe - Prawo do odliczenia podatku VAT w przywozie - Warunki - Rzeczywista zapłata podatku VAT przez podatnika)
   2012/C 151/08
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Véleclair SA

      Strona pozwana: Ministre du budget, des comptes publics et de la réforme de l'Etat

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d'État — Wykładnia art. 17 ust. 2 lit. b) szóstej dyrektywy Rady 388/77/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s.1) — Uregulowania krajowe uzależniająca prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej od przywozu od rzeczywistej zapłaty tego podatku przez podatnika

      Sentencja

   Artykuł 17 ust. 2 lit. b) szóstej dyrektywy 77/388/EWG Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że nie pozwala on państwom członkowskim uzależniać prawa do odliczenia podatku VAT w przywozie od uprzedniej rzeczywistej zapłaty tego podatku przez podatnika, w sytuacji gdy podatnik ten jest jednocześnie uprawnionym do odliczenia.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa T-336/10: Postanowienie Sądu z dnia 3 lutego 2011 r. — Abercrombie & Fitch Europe przeciwko OHIM — Gilli (GILLY HICKS) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/13

         Postanowienie Sądu z dnia 3 lutego 2011 r. — Abercrombie & Fitch Europe przeciwko OHIM — Gilli (GILLY HICKS)
   (Sprawa T-336/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2011/C 113/27
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Abercrombie & Fitch Europe SA (Mendrisio, Szwajcaria) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, D. Stone i L. Ritchie, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Gilli Srl (Mediolan, Włochy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 maja 2010 r. (sprawa R 832/2008-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Gilli Srl a Abercrombie & Fitch Europe SA.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.10.2010.


title: Sprawa T-286/14 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 4 września 2014 r. – Röchling Oertl Kunststofftechnik przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Krajowe wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych — Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa — Wniosek o zawieszenie wykonania — Fumus boni iuris)

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/23

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 4 września 2014 r. – Röchling Oertl Kunststofftechnik przeciwko Komisji
   (Sprawa T-286/14 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Krajowe wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych - Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa - Wniosek o zawieszenie wykonania - Fumus boni iuris))
   (2014/C 431/40)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Röchling Oertl Kunststofftechnik GmbH (Brensbach, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Volz i B. Wißmann)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie skutków prawnych decyzji, którą Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające w dziedzinie pomocy państwa, dotyczące niemieckiej ustawy o energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-266/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 21 marca 2012 r. w sprawie T-227/09 Feng Shen Technology Co. Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) wniesione w dniu 29 maja 2012 r. przez Jarosława Majtczaka

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 21 marca 2012 r. w sprawie T-227/09 Feng Shen Technology Co. Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) wniesione w dniu 29 maja 2012 r. przez Jarosława Majtczaka
   (Sprawa C-266/12 P)
   2012/C 258/16
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Jarosław Majtczak (przedstawiciel: J. Radłowski, radca prawny)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Feng Shen Technology Co. Ltd

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu z dnia 21 marca 2012 r. w sprawie T-227/09 oraz oddalenie skargi wniesionej przez stronę skarżącą lub;

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu z dnia 21 marca 2012 r. w sprawie T-227/09 oraz przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok narusza art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 (1) w sprawie wspólnotowego znaku towarowego ze zmianami [zastąpionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 207/2009 (2) (w sprawie wspólnotowego znaku towarowego)] w szczególności w zakresie wykładni jaką Sąd nadał pojęciu „działania w złej wierze”.
   Wnoszący odwołanie podnosi również, że Sąd naruszył przepisy proceduralne dokonując błędnych ustaleń faktycznych i stosując wybiórcze podejście przy ocenie przedstawionych dowodów.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Wersja ujednolicona) (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-395/09: Wyrok Sądu z dnia 23 stycznia 2014 r. — Gigaset przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek węglika wapnia i magnezu dla przemysłu stalowego i gazowego w EOG, z wyjątkiem Irlandii, Hiszpanii, Portugalii i Zjednoczonego Królestwa — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ustalanie cen i podział rynku — Możliwość przypisania zachowania o znamionach naruszenia — Obowiązek uzasadnienia — Grzywny — Czas trwania naruszenia — Równość traktowania — Okoliczności łagodzące — Współpraca w postępowaniu administracyjnym — Odpowiedzialność solidarna za zapłatę grzywny — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r.)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/15

      Wyrok Sądu z dnia 23 stycznia 2014 r. — Gigaset przeciwko Komisji
      (Sprawa T-395/09) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek węglika wapnia i magnezu dla przemysłu stalowego i gazowego w EOG, z wyjątkiem Irlandii, Hiszpanii, Portugalii i Zjednoczonego Królestwa - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ustalanie cen i podział rynku - Możliwość przypisania zachowania o znamionach naruszenia - Obowiązek uzasadnienia - Grzywny - Czas trwania naruszenia - Równość traktowania - Okoliczności łagodzące - Współpraca w postępowaniu administracyjnym - Odpowiedzialność solidarna za zapłatę grzywny - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r.)
      (2014/C 71/25)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Gigaset AG, dawniej Arques Industries AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Grave, B. Meyring i A. Scheidtmann)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. von Lingen i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Böhlkego)

         Przedmiot

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 5791 wersja ostateczna z dnia 22 lipca 2009 r. w przedmiocie procedury stosowania art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/39.396 — Odczynniki na bazie węglika wapnia i magnezu dla przemysłu stalowego i gazowego) w zakresie, w jakim dotyczy ona strony skarżącej, a także, posiłkowo, żądanie obniżenia kwoty grzywny nałożonej na stronę skarżącą we wskazanej decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Kwota grzywny nałożonej na Gigaset AG na podstawie art. 2 lit. f) decyzji Komisji C(2009) 5791 wersja ostateczna z dnia 22 lipca 2009 r. w przedmiocie procedury stosowania art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/39.396 — Odczynniki na bazie węglika wapnia i magnezu dla przemysłu stalowego i gazowego) zostaje ustalona na 12,3 mln EUR.

                  2)

                  Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

                  3)

                  Gigaset pokrywa 90 % własnych kosztów, a także 90 % kosztów poniesionych przez Komisję Europejską, z wyjątkiem kosztów związanych z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego. Komisja pokrywa 10 % własnych kosztów i 10 % kosztów poniesionych przez Gigaset, z wyjątkiem kosztów związanych z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

         (1)  Dz.U. C 297 z 5.12.2009.


title: Sprawa F-59/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 10 maja 2011 r. — Barthel, Reiffers i Massez przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości (Służba publiczna — Kwestie incydentalne — Zarzut niedopuszczalności — Zażalenie złożone z przekroczeniem terminu — Niedopuszczalność)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/29

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 10 maja 2011 r. — Barthel, Reiffers i Massez przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa F-59/10) (1)

   (Służba publiczna - Kwestie incydentalne - Zarzut niedopuszczalności - Zażalenie złożone z przekroczeniem terminu - Niedopuszczalność)
   2012/C 138/63
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Yvette Barthel (Arlon, Belgia), Marianne Reiffers (Olm, Luksemburg) i Lieven Massez (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J. N. Louis, É. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości (przedstawiciele: A.V. Placco, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Trybunału Sprawiedliwości oddalającej wniosek skarżących o przyznanie dodatku za służbę zmianową, przewidzianego w art. 1 ust. 1 tiret pierwsze rozporządzenia Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 300/76 z dnia 9 lutego 1976 r. określającego kategorie urzędników uprawnionych do pobierania dodatków za pracę zmianową oraz stawki i warunki ich przyznawania (Dz. U. L 38, s. 1).

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej zostaje obciążony własnymi kosztami postępowania oraz kosztami skarżących.

      (1)  Dz. U. C 260 z 25.9.2010, s. 28.


title: Sprawa T-63/07: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2007 r. — Mühlens przeciwko OHIM — Exportaciones Aceiteras Fedeoliva (tosca de FEDEOLIVA)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/50

         Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2007 r. — Mühlens przeciwko OHIM — Exportaciones Aceiteras Fedeoliva (tosca de FEDEOLIVA)
   (Sprawa T-63/07)
   (2007/C 95/101)
   Język, w którym sporządzona została skarga: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Mühlens GmbH & Co. KG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: D. Eickemeier, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Exportaciones Aceiteras Fedeoliva, A.I.E. (Jaen, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej pozwanego Urzędu z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie R 0761/2006-2;

               —

               Odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 3 467 651.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Exportaciones Aceiteras Fedeoliva, A.I.E.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy „tosca de FEDEOLIVA ”dla towarów i usług należących do klas 16, 29, 35 i 39, zgłoszenie nr 3 467 651

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Krajowei i wspólnotowe słowne znaki towarowe „TOSCA ”dla towarów i usług należących do klasy 3 (środki perfumeryjne, olejki eteryczne, kosmetyki, płyny do pielęgnacji włosów; środki do czyszczenia zębów, mydła)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b), ust. 2 lit. c) oraz ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94, jak również podstawowych wymogów proceduralnych ustanowionych w art. 43 ust. 1, 73 oraz 74 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia.


title: Sprawa T-340/14: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Kliuiev/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie — Zamrożenie środków finansowych — Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Ujęcie nazwiska skarżącego — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia — Podstawa prawna — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Nieprzestrzeganie kryteriów umieszczenia w wykazie — Oczywisty błąd w ocenie — Prawo własności — Prawo do dobrego imienia)

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/34

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Kliuiev/Rada
   (Sprawa T-340/14) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Ujęcie nazwiska skarżącego - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia - Podstawa prawna - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Nieprzestrzeganie kryteriów umieszczenia w wykazie - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo własności - Prawo do dobrego imienia))
   (2016/C 402/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Andrii Kliuiev (Donieck, Ukraina) (przedstawiciele: B. Kennelly, J. Pobjoy, barristers, R. Gherson i T. Garner, solicitors)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: Á. de Elera-San Miguel Hurtado i J.-P. Hix, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Gauci i T. Scharf, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 66, s. 26; sprostowania: Dz.U. 2014, L 70, s. 35; Dz.U. 2014, L 350, s. 15) i rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 66, s. 1; sprostowania: Dz.U. 2014, L 70, s. 36; Dz.U. 2014, L 350, s. 15), oraz po drugie, decyzji Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/119 (Dz.U. 2015, L 62, s. 25) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia nr 208/2014 (Dz.U. 2015, L 62, s. 1), w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego zostało umieszczone w wykazie osób podmiotów i organów, do których stosuje się te środki ograniczające, lub zostało pozostawione w tych wykazach oraz, subsydiarnie, żądanie orzeczenia niemożności stosowania wobec skarżącego art. 1 ust. 1 decyzji 2014/119 zmienionego decyzją Rady (WPZiB) 2015/143 z dnia 29 stycznia 2015 r. (Dz.U. 2015, L 24, s. 16), jak również art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 208/2014, zmienionego rozporządzeniem Rady (UE) 2015/138 z dnia 29 stycznia 2015 r. (Dz.U. 2015, L 24, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w ich pierwotnych wersjach w zakresie, w jakim nazwisko Andrii Kliuieva zostało umieszczone w wykazie osób, podmiotów i organów, do których mają zastosowanie te środki ograniczające – do chwili wejścia w życie decyzji Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/119 oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia nr 208/2014.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, również kosztami poniesionymi przez A. Kliuieva w zakresie żądania stwierdzenia nieważności zawartego w skardze.

               4)

               Andrii Kliuiev zostaje obciążony, poza własnymi kosztami, również kosztami poniesionymi przez Radę w zakresie żądania stwierdzenia nieważności zawartego w piśmie dostosowującym żądania.

               5)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 261 z 11.8.2014.


title: Sprawa T-784/14: Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2015 r. – Rumunia/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Środki własne Unii — Odpowiedzialność finansowa państw członkowskich — Obowiązek wypłacenia Komisji kwoty odpowiadającej utracie środków własnych — Pismo Komisji — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/38

         Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2015 r. – Rumunia/Komisja
   (Sprawa T-784/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Środki własne Unii - Odpowiedzialność finansowa państw członkowskich - Obowiązek wypłacenia Komisji kwoty odpowiadającej utracie środków własnych - Pismo Komisji - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność))
   (2015/C 381/44)
   Język postępowania: rumuński

      Strony

      Strona skarżąca: Rumunia (przedstawiciel: R. Radu, I. Haţieganu i A. Buzoianu, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Caeiros i A. Stefanuc, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji dyrekcji generalnej (DG) ds. Budżetu Komisji, która miałaby być zawarta w piśmie BUDG/B/03MV D (2014) 3079038 z dnia 19 września 2014 r., w którym instytucja ta zażądała od Rumunii udostępnienia jej łącznej kwoty w wysokości 14  883,79 EUR (z której należy odliczyć 25 % tytułem kosztów poboru) odpowiadającej kwocie utraconych tradycyjnych środków własnych, najpóźniej pierwszego dnia roboczego po dziewiętnastym dniu drugiego miesiąca upływającego od dnia wysłania tegoż pisma.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Postępowanie w sprawie wniosków Republiki Słowackiej i Republiki Federalnej Niemiec o dopuszczanie do udziału w sprawie w charakterze interwenientów zostaje umorzone.

               3)

               Rumunia pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               Rumunia, Komisja, Republika Słowacka i Republika Federalna Niemiec pokrywają własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 65 z 23.2.2015.


title: Sprawa C-227/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 28 WE i 30 WE — Środki o skutku równoważnym — Wyroby budowlane — Dyrektywa 89/106/EWG — brak norm zharmonizowanych — Krajowe znaki zgodności — Domniemanie zgodności)

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-227/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 28 WE i 30 WE - Środki o skutku równoważnym - Wyroby budowlane - Dyrektywa 89/106/EWG - brak norm zharmonizowanych - Krajowe znaki zgodności - Domniemanie zgodności)
   (2008/C 116/07)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: B. Schima i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (Przedstawiciele: M. Wimmer, A. Hubert, L. Van den Broeck, pełnomocnicy oraz F. de Montpellier i G. Block, adwokaci)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 28 i 30 WE — Krajowe przepisy nakładające de facto wymóg uzyskania belgijskich znaków zgodności przez podmioty gospodarcze pragnące sprzedawać w Belgii wyroby budowlane, legalnie wyprodukowane lub sprzedawane w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, w celu prowadzenia sprzedaży tych wyrobów w Belgii
   Sentencja

               1)

               Nakłaniając podmioty gospodarcze pragnące sprzedawać w Belgii wyroby budowlane legalnie wyprodukowane lub sprzedawane w innym państwie członkowskim do uzyskiwania belgijskich znaków zgodności Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 28 WE i 30 WE.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 165 z 15.7.2006.


               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/40

         (2005/C 296/77)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 281 z 12.11.2005.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 271 z 29.10.2005.

      Dz.U. C 257 z 15.10.2005.

      Dz.U. C 243 z 1.10.2005.

      Dz.U. C 229 z 17.9.2005.

      Dz.U. C 217 z 3.9.2005.

      Dz.U. C 205 z 20.8.2005.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia  8 grudnia 2005 r.  w sprawie C- 445/04 Possehl Erzkontor GmbH przeciwko Hauptzollamt Duisburg (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Podpozycja 2519 90 10 — Magnezja topiona wytwarzana przez topienie w elektrycznym piecu łukowym magnezytu poddanego uprzednio kalcynowaniu — Magnezja topiona)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/15

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 8 grudnia 2005 r.
   w sprawie C- 445/04 Possehl Erzkontor GmbH przeciwko Hauptzollamt Duisburg (1) (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Podpozycja 2519 90 10 - Magnezja topiona wytwarzana przez topienie w elektrycznym piecu łukowym magnezytu poddanego uprzednio kalcynowaniu - Magnezja topiona)
   (2006/C 36/29)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C- 445/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) postanowieniem z dnia 13 października 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 21 października 2004 r., w postępowaniu: Possehl Erzkontor GmbH przeciwko Hauptzollamt Duisburg, Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenaerts, pełniący obowiązki prezesa czwartej izby, M. Ilešič (sprawozdawca) i E. Levits, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza, wydał w dniu 8 grudnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Magnezja topiona, taka jak będąca przedmiotem postępowania głównego, objęta jest podpozycją 2519 90 10 Nomenklatury Scalonej stanowiącej załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, str. 1), w brzmieniu nadanym rozporządzeniami Komisji (WE) nr 3115/94 z dnia 20 grudnia 1994 r., nr 1359/95 z dnia 13 czerwca 1995 r., nr 2448/95 z dnia 10 października 1995 r. oraz nr 3009/95 z dnia 22 grudnia 1995 r.

      (1)  Dz.U. C 314 z 18.12.2004.


title: Sprawa T-607/16: Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2017 r. – OZ/EBI (Służba publiczna — Personel EBI — Molestowanie seksualne — Dochodzenie — Sprawozdanie komisji dochodzeniowej — Decyzja prezesa EBI o nienadawaniu dalszego biegu postępowaniu w sprawie skargi — Brak bezprawnego działania EBI — Odpowiedzialność)

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/45

         Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2017 r. – OZ/EBI
   (Sprawa T-607/16) (1)

   ((Służba publiczna - Personel EBI - Molestowanie seksualne - Dochodzenie - Sprawozdanie komisji dochodzeniowej - Decyzja prezesa EBI o nienadawaniu dalszego biegu postępowaniu w sprawie skargi - Brak bezprawnego działania EBI - Odpowiedzialność))
   (2017/C 283/69)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: OZ (przedstawiciel: adwokat B. Maréchal)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) (przedstawiciele: T. Gilliams, E. Raimond i G. Faedo, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)

      Przedmiot

   Oparte na art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia, po pierwsze, nieważności sprawozdania komisji dochodzeniowej EBI z dnia 14 września 2015 r. oraz decyzji prezesa EBI z dnia 16 października 2015 r. o nienadawaniu dalszego biegu postępowaniu w sprawie skargi dotyczącej molestowania seksualnego, oraz po drugie, zasądzenia zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez skarżącą w związku z tym sprawozdaniem oraz tą decyzją.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               OZ zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 335 z 12.9.2016 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-37/16, a następnie przekazana Sądowi Unii Europejskiej w dniu 1 września 2016 r.).


title: Sprawa C-667/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal do Comércio de Lisboa (Portugalia) w dniu 16 grudnia 2013 r. — Estado português przeciwko masie upadłościowej Banco Privado Português SA, w likwidacji

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal do Comércio de Lisboa (Portugalia) w dniu 16 grudnia 2013 r. — Estado português przeciwko masie upadłościowej Banco Privado Português SA, w likwidacji
   (Sprawa C-667/13)
   2014/C 93/31
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal do Comércio de Lisboa.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Estado português.

      Strona pozwana: Masa upadłościowa Banco Privado Português SA, w likwidacji.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy decyzja (1) obarczona jest brakiem uzasadnienia ze względu na to, że:

                           a)

                           nie wskazuje powodu, dla którego gwarancja ustanowiona przez państwo portugalskie ma wpływ na handel pomiędzy państwami członkowskimi?

                           b)

                           nie wyjaśnia powodu, dla którego pomoc przyznana w formie gwarancji, która w pierwszej chwili została uznana za objętą zakresem art. 107 ust. 3, obecnie została uznana za sprzeczną ze wspólnym rynkiem?

               2)

               Czy decyzja obarczona jest sprzecznością pomiędzy uzasadnieniem a decyzją, w odniesieniu do momentu, od którego należy uznać decyzję za sprzeczną z prawem: od dnia 5 grudnia 2008 r., czy od dnia 5 czerwca 2009 r.?

               3)

               Czy decyzja jest sprzeczna z art. 107 ust. 1 TFUE w zakresie, w jakim przyznana pomoc nie miała wpływu na handel pomiędzy państwami członkowskimi, w szczególności z uwagi na cel pożyczki i na rzeczywiste jej wykorzystanie oraz z uwagi na fakt, iż jej beneficjent nie prowadził działalności od dnia 1 grudnia 2008 r.?

               4)

               Czy decyzja jest sprzeczna z art. 107 ust. 3 TFUE w zakresie, w jakim pomoc była przeznaczona na uniknięcie poważnego zagrożenia dla gospodarki danego państwa członkowskiego, oraz w tym zakresie pomoc ta jest zgodna ze wspólnym rynkiem?

               5)

               Tytułem pomocniczym: Czy [art. 14] ust. 1 i 2 rozporządzenia 659/1999 (2) przemawiają za tym, aby w niniejszym przypadku zastosować obniżenie kwoty, która ma zostać odzyskana, w sytuacji gdy przepis ten ma zastosowanie w sposób niedyskryminujący do wszystkich wierzycieli upadłego?

      (1)  Decyzja Komisji 2011/346/UE z dnia 20 lipca 2010 r. w sprawie pomocy państwa C 33/09 (ex NN 57/09, CP 191/09) udzielonej przez Portugalię w postaci gwarancji rządowej udzielonej BPP [notyfikowana jako dokument nr C(2010) 4932] — Dz. U. L 159, s. 95.

      (2)  Rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 (obecnie art. 88) Traktatu WE — Dz.U. L 83, s. 1.


title: Sprawa C-120/15: Postanowienie Trybunału dziewiąta izba) z dnia 21 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Košiciach – Słowacja) – Kovozber s. r. o./Daňový úrad Košice (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postepowania przed Trybunałem — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 183 — Zwrot nadpłaconego podatku VAT — Przepisy krajowe przewidujące naliczenie odsetek za zwłokę w odniesieniu do zwrotu nadpłaconego podatku VAT dopiero z upływem dziesięciodniowego terminu po zakończeniu postępowania kontroli podatkowej)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/18

         Postanowienie Trybunału dziewiąta izba) z dnia 21 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Košiciach – Słowacja) – Kovozber s. r. o./Daňový úrad Košice
   (Sprawa C-120/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postepowania przed Trybunałem - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 183 - Zwrot nadpłaconego podatku VAT - Przepisy krajowe przewidujące naliczenie odsetek za zwłokę w odniesieniu do zwrotu nadpłaconego podatku VAT dopiero z upływem dziesięciodniowego terminu po zakończeniu postępowania kontroli podatkowej))
   (2016/C 038/26)
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Krajský súd v Košiciach

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Kovozber s. r. o.

      Strona pozwana: Daňový úrad Košice

      Sentencja

   Artykuł 183 akapit pierwszy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu takiemu jak to będące przedmiotem sporu w postepowaniu głównym, przewidującemu naliczenie odsetek za zwłokę w odniesieniu do zwrotu nadpłaconego podatku od wartości dodanej dopiero z upływem dziesięciodniowego terminu po zakończeniu postępowania kontroli podatkowej.

      (1)  Dz.U. C 213 z 29.6.2015.


title: Sprawa C-430/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 19 września 2014 r. – Valsts ieņēmumu dienests przeciwko Artūrs Stretinskis

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 19 września 2014 r. – Valsts ieņēmumu dienests przeciwko Artūrs Stretinskis
   (Sprawa C-430/14)
   2014/C 421/32
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Valsts ieņēmumu dienests.

      Strona pozwana: Artūrs Stretinskis.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 143 ust. 1 lit. h) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 (1) ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (2) ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny należy interpretować w ten sposób, że odnosi się on nie tylko do sytuacji, w których strony transakcji są wyłącznie osobami fizycznymi, ale również do sytuacji, w których istnieją więzy rodzinne lub powinowactwa pomiędzy zarządzającym jednej ze stron (osoby prawnej) a drugą stroną transakcji (osobą fizyczną) lub jej zarządzającym (w przypadku, gdyby była ona osobą prawną)?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy sąd rozpoznający sprawę powinien dokonać dogłębnej oceny okoliczności sprawy dotyczących rzeczywistego wpływu odnośnej osoby fizycznej na osobę prawną?

      (1)  Dz.U. L 253, s. 1.

      (2)  Dz.U. 302, s. 1.


title: Sprawa C-290/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Bundesfinanzhof, wydanego dnia 28 kwietnia 2004 roku, w sprawie FKP Scorpio Konzertproduktionen GmbH przeciwko Finanzamt Hamburg Eimsbüttel

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Bundesfinanzhof, wydanego dnia 28 kwietnia 2004 roku, w sprawie FKP Scorpio Konzertproduktionen GmbH przeciwko Finanzamt Hamburg Eimsbüttel
   (Sprawa C-290/04)
   (2004/C 228/54)
   Do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich został wniesiony wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Bundesfinanzhof (Federalny Sąd Finansowy) wydanego dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie w sprawie FKP Scorpio Konzertproduktionen GmbH przeciwko Finanzamt (Urząd Skarbowy) Hamburg Eimsbüttel, który wpłynął do Sekretariatu Trybunału dnia 7 lipca 2004.
   Bundesfinanzhof zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy art. 59 i 60 Traktatu WE należy interpretować w ten sposób, iż przepisy te zostają naruszone w przypadku, gdy dłużnik prowadzący przedsiębiorstwo w Niemczech może zostać pociągnięty do odpowiedzialności zgodnie z § 50a ust. 5 zdanie 5 Einkommensteuergesetz (ustawa o podatku dochodowym, dalej: „EStG”) z 1990 r. w wersji obowiązującej w 1993 r., z powodu niepobrania – zgodnie z § 50a ust. 4 EStG - zaliczki na poczet podatku dochodowego od wynagrodzenia należnego wierzycielowi prowadzącemu przedsiębiorstwo w państwie Unii Europejskiej (w tym przypadku: w Niderlandach) i będącemu obywatelem innego Państwa Członkowskiego, podczas gdy - zgodnie z § 50a ust. 4 EStG - od wynagrodzeń płatnych na rzecz wierzyciela podlegającego nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Niemczech (tj. podmiot krajowy) nie pobiera się zaliczki na poczet podatku dochodowego, wobec czego nie może być też brana pod uwagę odpowiedzialność dłużnika z powodu niepobrania lub pobrania zbyt niskiej zaliczki na poczet podatku dochodowego od należnego wynagrodzenia?

               2)

               Czy na pierwsze pytanie należy udzielić odmiennej odpowiedzi, jeżeli wierzycielem wynagrodzenia jest podmiot, który w trakcie w chwili świadczenia usługi prowadzi przedsiębiorstwo w innym Państwie Członkowskim, ale nie jest obywatelem Państwa Członkowskiego?

               3)

               Jeżeli odpowiedź na pierwsze pytanie jest negatywna:

                           a)

                           Czy art. 59 i 60 Traktatu WE należy interpretować w ten sposób, iż koszty uzyskania przychodu, które wierzyciel prowadzący przedsiębiorstwo w innym Państwie Członkowskim poniósł w Niemczech w związku ze swoją działalnością gospodarczą prowadzącą do powstania roszczenia o zapłatę wynagrodzenia, muszą zostać odliczone przy obliczeniu podatku przez dłużnika, zobowiązanego do zapłaty tego wynagrodzenia, już przy pobraniu zaliczki na poczet podatku dochodowego zgodnie z § 50a ust.4 EStG, ponieważ także w przypadku podmiotów krajowych podatkowi dochodowemu podlegają tylko przychody netto po potrąceniu kosztów uzyskania przychodu?

                           b)

                           Czy do stwierdzenia, że art. 59 i 60 Traktatu WE nie zostały naruszone, wystarczy, jeżeli przy pobraniu zaliczki na poczet podatku dochodowego zgodnie z § 50a ust. 4 EStG od podatku odliczone zostaną tylko te koszty uzyskania przychodu związane gospodarczo z działalnością w Niemczech prowadzącą do powstania roszczenia o zapłatę wynagrodzenia, które to koszty wierzyciel prowadzący przedsiębiorstwo w innym Państwie Członkowskim wykazał wobec dłużnika zobowiązanego do zapłaty wynagrodzenia na jego rzecz, a ewentualne inne koszty uzyskania przychodu mogą zostać uwzględnione w późniejszym postępowaniu o zwrot nadpłaconego podatku ?

                           c)

                           Czy art. 59 i 60 Traktatu WE należy interpretować w ten sposób, iż przepisy te zostają naruszone w przypadku, gdy przy pobraniu zaliczki na poczet podatku dochodowego zgodnie z § 50a ust. 4 w związku z § 50d ust. 1 EStG początkowo nie uwzględnia się zwolnienia od podatku przysługującego wierzycielowi prowadzącemu przedsiębiorstwo w Niderlandach zgodnie z umową o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartą miedzy Republiką Federalną Niemiec a Królestwem Niderlandów, a dopiero później uwzględnia się je w postępowaniu o zwolnienie od podatku albo o zwrot nadpłaconego podatku, w związku z czym także dłużnik zobowiązany do zapłaty wynagrodzenia nie może powołać się na powyższe zwolnienie od podatku w postępowaniu z tytułu odpowiedzialności za niepobranie zaliczki, podczas gdy dochody podmiotów krajowych zwolnione od podatku nie podlegają obowiązkowi zaliczkowania i tym samym wyłączona jest odpowiedzialność z tytułu niepobrania zaliczki lub pobrania w wysokości niższej niż należna ?

                           d)

                           Czy na pytania 3 a) do c) należy odpowiedzieć inaczej, jeżeli wierzyciel prowadzący przedsiębiorstwo w innym Państwie Członkowskim w momencie świadczenia usługi nie jest obywatelem państwa należącego do Unii Europejskiej?


title: Sprawa T-203/10: Postanowienie Sądu z dnia 16 grudnia 2011 r. — Stichting Woonpunt i in. przeciwko Komisji (Pomoc państwa — System pomocy przyznanej przez Niderlandy na rzecz spółek mieszkalnictwa społecznego — Pomoc istniejąca — Decyzja zatwierdzająca zobowiązania państwa członkowskiego — Decyzja stwierdzająca zgodność nowej pomocy ze wspólnym rynkiem — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt niedotyczący skarżącego indywidualnie — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność)

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/24

         Postanowienie Sądu z dnia 16 grudnia 2011 r. — Stichting Woonpunt i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-203/10) (1)

   (Pomoc państwa - System pomocy przyznanej przez Niderlandy na rzecz spółek mieszkalnictwa społecznego - Pomoc istniejąca - Decyzja zatwierdzająca zobowiązania państwa członkowskiego - Decyzja stwierdzająca zgodność nowej pomocy ze wspólnym rynkiem - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt niedotyczący skarżącego indywidualnie - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność)
   2012/C 49/43
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Stichting Woonpunt (Beek, Niderlandy); Stichting Com.wonen (Rotterdam, Niderlandy); Woningstichting Haag Wonen (Haga, Niderlandy); i Stichting Woonbedrijf SWS.Hhvl (Eindhoven, Niderlandy) (przedstawiciele: P. Glazener, E. Henny i T. Ottervanger, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet, S. Noë i S. Thomas, pełnomocnicy, wspierani przez de H. Gilliamsa, adwokata)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 9963 wersja ostateczna z dnia 15 grudnia 2009 r. dotyczącej pomocy państwa E 2/2005 i N 642/2009 — Niderlandy — Pomoc istniejąca i pomoc specjalna na projekty dla spółek mieszkalnictwa społecznego

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożonych przez Vesteda Groep BV i przez Vereniging van Institutionele Beleggers in Vastgoed, Nederland (Stowarzyszenie inwestorów instytucjonalnych w sektorze nieruchomości w Niderlandach).

               3)

               Stichting Woonpunt, Stichting Com.wonen, Woningstichting Haag Wonen i Stichting Woonbedrijf SWS.Hhvl pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               Vesteda Groep i Vereniging van Institutionele Beleggers in Vastgoed, Nederland (Stowarzyszenie inwestorów instytucjonalnych w sektorze nieruchomości w Niderlandach), którzy złożyli wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta, ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Sprawa T-504/09: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2009 r. — Völkl przeciwko OHIM — Marker Völkl (VÖLKL)

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/47

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2009 r. — Völkl przeciwko OHIM — Marker Völkl (VÖLKL)
   (Sprawa T-504/09)
   2010/C 37/68
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Völkl GmbH & Co. KG (Erding, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Raßmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Marker Völkl International GmbH (Baar, Szwajcaria)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 września 2009 r. w sprawie R 1387/2008-1;

               —

               uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 31 lipca 2008 r. w sprawie sprzeciwu nr B 1 003 153 w części dotyczącej uwzględnienia sprzeciwu;

               —

               oddalenie sprzeciwu;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „VÖLKL” dla towarów z klas 3, 9, 18 i 25 (zgłoszenie nr 4 403 705)

      Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Marker Völkl International GmbH

      Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „VÖLKL” (międzynarodowy znak towarowy nr 571 440) dla towarów z klas 18, 25 i 28

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów w części dotyczącej stwierdzenia w przypadku porównywanych oznaczeń prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd i przekazanie sprawy Wydziałowi Sprzeciwów celem prowadzenia dalszego postępowania; oddalenie odwołania w części dotyczącej dowodu używania pozwalającego na utrzymanie praw do znaku

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie zasady dyspozycyjności [art. 74 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ Izba Odwoławcza przekazała sprawę Wydziałowi Sprzeciwów celem dalszego postępowania w przedmiocie towarów, w stosunku do których nie wniesiono sprzeciwu;

               —

               Naruszenie zakazu reformatio in peius, ponieważ Izba Odwoławcza nie powinna była przekazać sprawy Wydziałowi Sprzeciwów celem dalszego postępowania w przedmiocie towarów, dla których Wydział Sprzeciwów dopuścił już rejestrację;

               —

               Naruszenie podstawowego prawa do bycia wysłuchanym (art. 38 ust. 3 i art. 73 zdanie drugie rozporządzenia nr 40/94);

               —

               Naruszenie art. 15 ust. 2 lit. a) i art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 oraz zasady 22 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 (2), ponieważ Izba Odwoławcza niesłusznie przyjęła, że znak towarowy, na który powołano się w sprzeciwie, był używany w zakresie pozwalającym na utrzymanie praw do tego znaku.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1)

      (2)  Rozporządzenie Komisji z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie nr 40/94 (Dz.U. L 303, s. 1)


title: Sprawa C-17/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 14 stycznia 2013 r. — Alpina River Cruises GmbH i Nicko Tours GmbH przeciwko Ministero delle infrastrutture e dei transporti — Capitaneria di Porto di Chioggia

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 14 stycznia 2013 r. — Alpina River Cruises GmbH i Nicko Tours GmbH przeciwko Ministero delle infrastrutture e dei transporti — Capitaneria di Porto di Chioggia
   (Sprawa C-17/13)
   2013/C 86/17
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Alpina River Cruises GmbH i Nicko Tours GmbH

      Strona pozwana: Ministero delle infrastrutture e dei transporti — Capitaneria di Porto di Chioggia

      Pytanie prejudycjalne

   Czy rozporządzenie Rady (EWG) nr 3577/92 z dnia 7 grudnia 1992 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że ma ono zastosowanie do działalności rejsowej prowadzonej między dwoma portami państwa członkowskiego bez zaokrętowania i wyokrętowania różnych pasażerów w tych portach, ponieważ wspomniana działalność rozpoczyna się i kończy zaokrętowaniem i wyokrętowaniem tych samych pasażerów w tym samym porcie państwa członkowskiego?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3577/92 z dnia 7 grudnia 1992 r. dotyczące stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie państw członkowskich (kabotaż morski); Dz.U. L 364, s. 7.


title: Sprawa F-39/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 28 czerwca 2006 r. — Beau przeciwko Komisji. (Choroba zawodowa — Odmowa uznania choroby skarżącej za chorobę zawodową)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/33

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 28 czerwca 2006 r. — Beau przeciwko Komisji.
   (Sprawa F-39/05) (1)

   (Choroba zawodowa - Odmowa uznania choroby skarżącej za chorobę zawodową)
   (2006/C 190/60)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Yolande Beau (Paryż, Francja) (Przedstawiciele: G. Vandersanden i L. Levi, avocats.)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: J. Currall K. Herrmann, pełnomocnicy, wspierani przez F Longfils, avocate)
   Przedmiot sprawy
   uchylenie decyzji Komisja Wspólnot Europejskich z dnia 3 sierpnia 2004 r. oddalającej wniosek skarżącej o uznanie, że choroba, na którą cierpi, jest chorobą zawodową i obciążającej ją kosztami honorariów i innych opłat wybranego przez nią lekarza oraz połową honorariów i innych opłat lekarza trzeciego
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Każda ze stron ponosi swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 182 z 23.07.2005 (sprawa początkowo wpisana była do rejestru Sądu Pierwszej Instancji pod nr T-2151/05 i przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005)


title: Sprawa T-170/17: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2017 r. – RW/Komisja

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/30

         Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2017 r. – RW/Komisja
   (Sprawa T-170/17)
   (2017/C 161/43)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: RW (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi et T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 2 marca 2017 r., mocą której skarżący został z urzędu przeniesiony na emeryturę z dniem 1 czerwca 2017 r.;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego naruszenia art. 47 i 52 regulaminu pracowniczego, ponieważ w chwili wydania zaskarżonej decyzji strona skarżąca nie osiągnęła jeszcze wieku przeniesienia na emeryturę z urzędu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zakresu stosowania art. 42c regulaminu pracowniczego, ponieważ strona pozwana uznała, że przepis ten znajdował zastosowanie wobec urzędników, którzy choć osiągnęli wiek emerytalny (czyli mogą ubiegać się o przejście na emeryturę bez obniżenia uprawnień emerytalnych), nie osiągnęli jednak jeszcze wieku, w którym organ powołujący jest zobowiązany przenieść ich na emeryturę z urzędu.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, ponieważ strona pozwana nie udzieliła żadnej wystarczającej wskazówki pozwalającej stronie skarżącej czy Sądowi na dokonanie kontroli zasadności twierdzenia, że przeprowadziła pogłębioną analizę potrzeb innych służb Komisji, po zakończeniu której doszła do wniosku, że niemożliwe było znalezienie nowego stanowiska pracy dla strony skarżącej w jednej z tych służb, które to stanowisko odpowiadałoby obecnym umiejętnościom strony skarżącej.


title: Sprawa C-3/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 2 stycznia 2012 r. — Syndicat OP 84 przeciwko Office national interprofessionnel des fruits, des légumes, des vins et de l'horticulture (VINIFLHOR) wstępujący w prawa ONIFLHOR

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 2 stycznia 2012 r. — Syndicat OP 84 przeciwko Office national interprofessionnel des fruits, des légumes, des vins et de l'horticulture (VINIFLHOR) wstępujący w prawa ONIFLHOR
   (Sprawa C-3/12)
   2012/C 89/19
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Syndicat OP 84

      Strona pozwana: Office national interprofessionnel des fruits, des légumes, des vins et de l'horticulture (VINIFLHOR) wstępujący w prawa ONIFLHOR

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przez „okres kontroli” pomiędzy dniem 1 lipca danego roku i dniem 30 czerwca następnego roku, o którym mowa w art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4045/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli przez państwa członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (1) należy rozumieć okres, w którym organ administracji odpowiedzialny za kontrolę musi poinformować organizację producentów o zamiarze kontroli, wszcząć i zakończyć wszystkie czynności kontrolne na miejscu i w stosunku do dokumentów oraz powiadomić o wynikach kontroli lub okres, w którym dokonać należy jedynie niektórych z tych czynności proceduralnych?

               2)

               Czy w sytuacji, gdy zachowanie lub braki ze strony organizacji producentów uniemożliwiają skuteczne przeprowadzenie kontroli wszczętej podczas okresu kontroli organ administracji może — pomimo braku wyraźnych przepisów w tym względzie we wspomnianym wyżej rozporządzeniu — kontynuować czynności kontrolne podczas następnego okresu kontroli nie wywołując nieprawidłowości proceduralnych, na które kontrolowany podmiot mógłby powołać się w stosunku do decyzji wydanej na podstawie wyników tej kontroli?

               3)

               W przypadku udzielania odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie, czy organ administracji może, w sytuacji gdy zachowanie lub braki ze strony organizacji producentów uniemożliwiają skuteczną kontrolę, wymagać zwrotu pobranej pomocy? Czy środek taki stanowi jedną z kar, jakie mogą być przewidziane na podstawie art. 6 rozporządzenia?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4045/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli przez państwa członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej i uchylające dyrektywę 77/435/EWG (Dz.U. L 388, s. 18)


title: Sprawa T-130/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 czerwca 2007 r. — Drax Power i in. przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Propozycja zmiany krajowego planu rozdziału uprawnień — Odmowa Komisji — Niedopuszczalność)

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/33

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 czerwca 2007 r. — Drax Power i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-130/06) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Propozycja zmiany krajowego planu rozdziału uprawnień - Odmowa Komisji - Niedopuszczalność)
   (2007/C 211/65)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Drax Power Ltd (Selby, Zjednoczone Królestwo), Great Yarmouth Power Ltd (Swindon, Zjednoczone Królestwo), International Power plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Npower Cogen Ltd (Swindon), RWE Npower plc (Swindon), ScottishPower Generation Ltd (Glasgow, Zjednoczone Królestwo) oraz Scottish and Southern Energy plc (Perth, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: I. Glick, QC i M. Cook, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: U. Wölker i X. Lewis, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 426 końcowy, z dnia 22 lutego 2006 r. dotycząca propozycji zmiany krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych przekazanej przez Zjednoczone Królestwo Parlamentowi Europejskiemu i Radzie zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżący pokrywa koszty własne i koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 165 z 15.7.2006.


title: Wyrok sądu pierwszej instancji z dnia 17 marca 2005 r. w sprawie T-195/98, Ettlin Gesellschaft für Spinnerei und Weberei AG i in. przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Dumping — Nieprzyjęcie przez Radę przedstawionej przez Komisję propozycji rozporządzenia w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego — Brak zwykłej większości niezbędnej dla przyjęcia rozporządzenia — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/22

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 17 marca 2005 r.
   w sprawie T-195/98, Ettlin Gesellschaft für Spinnerei und Weberei AG i in. przeciwko Radzie Unii Europejskiej (1)

   (Dumping - Nieprzyjęcie przez Radę przedstawionej przez Komisję propozycji rozporządzenia w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego - Brak zwykłej większości niezbędnej dla przyjęcia rozporządzenia - Obowiązek uzasadnienia)
   (2005/C 132/41)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-195/98, Ettlin Gesellschaft für Spinnerei und Weberei AG, z siedzibą w Ettlingen (Niemcy), Textil Hof Weberei GmbH & Co. KG, z siedzibą w Hof (Niemcy), Spinnweberei Uhingen GmbH, z siedzibą w Uhingen (Niemcy), F. A. Kümpers GmbH & Co., z siedzibą w Rheine (Niemcy), Tenthorey SA, z siedzibą w Eloyes (Francja), Les tissages des héritiers de G. Perrin — Groupe Alain Thirion (HGP-GAT Tissages), z siedzibą w Thiéfosse (Francja), Établissements des fils de Victor Perrin SARL, z siedzibą w Thiéfosse (Francja), Filatures & tissages de Saulxures-sur-Moselotte, z siedzibą w Saulxures-sur-Moselotte (Francja), Tissage Mouline Thillot, z siedzibą w Le Thillot (Francja), Filature Niggeler & Küpfer SpA, z siedzibą w Capriolo (Włochy), Standardtela SpA, z siedzibą w Mediolanie (Włochy), oraz Verlener Textilwerk, Grimmelt, Wevers & Co. GmbH, z siedzibą w Velen (Niemcy), reprezentowane przez C. Stanbrooka, QC, i A. Dashwooda, barrister, przeciwko Radzie Unii Europejskiej (pełnomocnik: S. Marquardt wspierany przez adwokata G. M. Berrischa), popieranej przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (pełnomocnik: początkowo M. Ewing, następnie K. Manji), mającej za przedmiot stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 5 października 1998 r. odrzucającej propozycję rozporządzenia Rady (WE) w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz niebielonych tkanin bawełnianych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Egiptu, Indii, Indonezji i Pakistanu, ostatecznego poboru tymczasowego cła nałożonego na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/98 z dnia 7 kwietnia 1998 r. (Dz.U. L 111, str. 19) oraz zakończenia postępowania antydumpingowego w odniesieniu do przywozu tkanin pochodzących z Turcji, przedstawioną przez Komisję Wspólnot Europejskich w dniu 21 września 1998 r. [dokument COM (1998) 540 final], Sąd (czwarta izba w składzie powiększonym) w składzie: H. Legal, prezes, P. Lindh, P. Mengozzi, I. Wiszniewska-Białecka i V. Vadapalas, sedziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 17 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Decyzja Rady z dnia 5 października 1998 r. odrzucająca propozycję rozporządzenia Rady (WE) w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz niebielonych tkanin bawełnianych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Egiptu, Indii, Indonezji i Pakistanu, ostatecznego poboru tymczasowego cła nałożonego na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/98 z dnia 7 kwietnia 1998 r. (Dz.U. L 111, str. 19) oraz zakończenia postępowania antydumpingowego w odniesieniu do przywozu tkanin pochodzących z Turcji, przedstawioną przez Komisję Wspólnot Europejskich w dniu 21 września 1998 r. [dokument COM (1998) 540 final], jest nieważna.

               2)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 160 z 5.06.1999 r.


title: Sprawa T-226/14: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2014 r. – Komisja przeciwko McCarron Poultry

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/34

         Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2014 r. – Komisja przeciwko McCarron Poultry
   (Sprawa T-226/14)
   2014/C 212/44
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: adwokat R. Van der Hout oraz L. Cappelletti i F. Moro, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: McCarron Poultry Ltd (Killacorn Emyvale, Irlandia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz Komisji Europejskiej należnej kwoty w wysokości 9 76  663,34 EUR, czyli kwocie głównej w wysokości 9 00  662,25 EUR oraz kwocie w wysokości 76  001,09 EUR z tytułu odsetek za zwłokę obliczonych według stopy 2,50 % za okres od dnia 1 grudnia 2010 r. do dnia 15 kwietnia 2014 r.;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz Komisji Europejskiej kwoty w wysokości 61,690 EUR za dzień z tytułu odsetek od dnia 16 kwietnia 2014 r. do dnia całkowitej spłaty zadłużenia; oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga została wniesiona na podstawie art. 272 TFEU i ma ona na celu wydanie przez Sąd orzeczenia nakazującego pozwanej zwrot na rzecz Komisji Europejskiej kwoty głównej w wysokości 9 00  662,25 EUR wraz z odsetkami w ramach umowy nr NNE5/1999/20229 dotyczącej „Szczegółowego programu Wspólnoty w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji w dziedzinie »Energii, środowiska i zrównoważonego rozwoju – Część B: program Energia«”.
   W uzasadnieniu skargi Komisja Europejska podnosi jeden zarzut: Komisja twierdzi, że pozwana uchybiła swym zobowiązaniom wynikającym z umowy, nie zwracając Komisji różnicy między należnym pozwanej wkładem finansowym Unii a całkowitą pobraną już przez pozwaną kwotą. Należny pozwanej wkład finansowy jest niższy niż całkowita kwota wypłacona jej przez skarżącą tytułem zaliczki i płatności pośrednich. Komisja twierdzi zatem, że na podstawie umowy pozwana winna zostać zobowiązana do zwrotu dochodzonej kwoty.


title: Sprawa T-49/12: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2012 r. — Lafarge przeciwko Komisji

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/20

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2012 r. — Lafarge przeciwko Komisji
   (Sprawa T-49/12)
   2012/C 109/44
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Lafarge (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Winckler, F. Brunet i C. Medina)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie na podstawie art. 263 TFUE nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2011) 8890 z dnia 25 listopada 2011 r. dotyczącej stosowania art. 24 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (Sprawa 39520 — Cement i produkty pokrewne)

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej wszystkimi kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia rozporządzenia nr 1/2003 ze względu na to, że Komisja nadużyła uprawnień przyznanych jej w art. 24 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 1/2003 (1) żądając od skarżącej potwierdzenia, że jej odpowiedź jest kompletna, prawdziwa i prawidłowa oraz dostarczenia brakujących informacji lub korekt do dostarczonych już informacji, koniecznych do tego, aby odpowiedź była kompletna, prawdziwa i prawidłowa.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności ze względu na to, że Komisja przekroczyła granice tego, co jest właściwe i konieczne do osiągnięcia realizowanego celu wydając decyzję, w której zażądała od skarżącej potwierdzenia, że jej odpowiedź jest kompletna, prawdziwa i prawidłowa oraz dostarczenia brakujących informacji lub korekt do dostarczonych już informacji, koniecznych do tego, aby odpowiedź była kompletna, prawdziwa i prawidłowa, podczas gdy, biorąc pod uwagę zakres zażądanych informacji, takie potwierdzenie byłoby niemożliwe, a Komisja mogła była przyjąć środki, które byłyby bardziej właściwe do upewnienia się, że udzielona przez skarżącą odpowiedź może stanowić wiarygodną podstawę dla celów oceny zgodności zachowań przedsiębiorstw z art. 101 i 102 TFUE.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do obrony i prawa do rzetelnego procesu ze względu na to, że zaskarżona decyzja sprowadza się do zażądania przez Komisję od skarżącej, aby ta zrezygnowała ze wszystkich związanych z jej odpowiedzią środków, podczas gdy powinna ona była, biorąc pod uwagę złożony charakter zażądanych informacji, zgodzić się na pewne kompromisy.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji ze względu na to, że Komisja wydała zaskarżoną decyzję nie biorąc pod uwagę szczególnych okoliczności danego przypadku, które zostały podniesione przez skarżącą w jej odpowiedzi, oraz bez jej wcześniejszego wysłuchania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. [101 TFUE] i [102 TFUE] (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).