title: Sprawa C-433/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatki — Dyrektywa 2006/112/WE — Podatek VAT — Podstawa opodatkowania — Podatek pobierany przy dostawie uprzednio niezarejestrowanych pojazdów w danym państwie członkowskim wedle ich wartości i średniego zużycia paliwa —  „Normverbrauchsabgabe” )

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/14

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-433/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatki - Dyrektywa 2006/112/WE - Podatek VAT - Podstawa opodatkowania - Podatek pobierany przy dostawie uprzednio niezarejestrowanych pojazdów w danym państwie członkowskim wedle ich wartości i średniego zużycia paliwa - „Normverbrauchsabgabe”)
   2011/C 55/24
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: D. Triantafyllou, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Austrii (przedstawiciele: E. Riedl i C. Pesendorfer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 78 i art. 79 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Sprzedaż pojazdu mechanicznego — Włączenie do podstawy opodatkowania podatku pobieranego przy dostawie uprzednio niezarejestrowanych pojazdów w danym państwie członkowskim wedle ich wartości i średniego zużycia paliwa (Normverbrauchsabgabe)

      Sentencja

               1)

               Włączając podatek od zużycia paliwa typu „Normverbrauchsabgabe” do podstawy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej pobieranym w Austrii przy dostawie pojazdu samochodowego Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 78 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska i Republika Austrii ponoszą swoje własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa C-396/11: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Constanța — Rumunia) — Ministerul Public — Parchetul de pe lângă Curtea de Apel Constanța — wykonanie europejskich nakazów aresztowania wydanych przeciwko Ciprianowi Vasilemu Radu (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW — Europejski nakaz aresztowania i procedura wydawania osób między państwami członkowskimi — Europejski nakaz aresztowania wydany w celu przeprowadzenia postępowania karnego — Podstawy odmowy wykonania)

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Constanța — Rumunia) — Ministerul Public — Parchetul de pe lângă Curtea de Apel Constanța — wykonanie europejskich nakazów aresztowania wydanych przeciwko Ciprianowi Vasilemu Radu
   (Sprawa C-396/11) (1)

   (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Europejski nakaz aresztowania i procedura wydawania osób między państwami członkowskimi - Europejski nakaz aresztowania wydany w celu przeprowadzenia postępowania karnego - Podstawy odmowy wykonania)
   2013/C 86/07
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Constanța

      Strona w postępowaniu głównym

   Ciprian Vasile Radu

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Curtea de Apel Constanța — Wykładnia decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. L 190, s. 1), a także art. 6 TUE i Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności jej art. 6, 48 i 52 — Europejski nakaz aresztowania wydany dla celów ścigania — Możliwość odmówienia przez państwo członkowskie wykonania nakazu przekazania osoby poszukiwanej z uwagi na niezachowanie Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także z uwagi na brak pełnej lub częściowej transpozycji decyzji ramowej 2002/584/WSiSW przez państwo członkowskie wydania nakazu

      Sentencja

   Decyzję ramową Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że wykonującym nakaz organom sądowym nie przysługuje możliwość odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego w celu przeprowadzenia postępowania karnego ze względu na to, że przed jego wydaniem osoba, której dotyczy wniosek, nie została przesłuchana w państwie członkowskim wydania nakazu.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa T-305/09: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2009 r. — Unicid przeciwko Komisji

text:
               10.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/12

         Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2009 r. — Unicid przeciwko Komisji
   (Sprawa T-305/09)
   2009/C 244/19
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Union nationale interprofessionnelle cidricole (Unicid) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: V. Ledoux i B. Néouze, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności całości zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach niniejszej skargi skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji K(2008) 7846 wersja ostateczna (1) z dnia 10 grudnia 2008 r., w której instytucja ta uznała, że zgodną ze wspólnym rynkiem pomoc państwa stanowi ramowy program działań, jakie mogą być prowadzone przez francuskie międzyzawodowe organizacje rolnicze, polegających na udzielaniu pomocy na wsparcie techniczne, pomocy produkcyjnej, pomocy we wprowadzaniu na rynek produktów rolnych wysokiej jakości, pomocy na badania i rozwój oraz pomocy na reklamę; pomoc ta jest udzielana na rzecz producentów surowców oraz na rzecz przedsiębiorstw prowadzących działalność w zakresie przetwarzania i wprowadzania na rynek produktów rolnych, a źródłem jej finansowania są uiszczane przez członków tych międzyzawodowych organizacji dobrowolne składki, które na mocy zarządzenia międzyresortowego stały się obowiązkowe.
   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez skarżącą są zasadniczo identyczne z tymi, które podniesiono w ramach spraw T-293/09, CNIEL przeciwko Komisji, i T-302/09, CNIPT przeciwko Komisji lub też do nich podobne.

      (1)  Dz.U. 2009, C 116, s. 14.


title: Sprawa C-136/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Trubunal de Justiça (Portugalia) w dniu 7 marca 2016 r. – Sociedade Metropolitana de Desenvolvimento SA/Banco Santander Totta SA

text:
               10.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Trubunal de Justiça (Portugalia) w dniu 7 marca 2016 r. – Sociedade Metropolitana de Desenvolvimento SA/Banco Santander Totta SA
   (Sprawa C-136/16)
   (2016/C 165/13)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Trubunal de Justiça

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sociedade Metropolitana de Desenvolvimento

      Strona pozwana: Banco Santander Totta SA

      Pytania prejudycjalne

               1 –

               Czy w sporze pomiędzy dwoma spółkami mającymi siedzibę w jednym państwie członkowskim dotyczącym umów, istnienie w takich umowach klauzul jurysdykcyjnych na rzecz innego państwa członkowskiego stanowi wystarczający element zagraniczny, aby spowodować zastosowanie rozporządzeń (WE) nr 44/2001 (1) i 1215/2012 (2) przy ustalaniu jurysdykcji międzynarodowej, czy też konieczne jest również wystąpienie innych elementów zagranicznych?

               2 –

               Czy można odstąpić od zastosowania umowy jurysdykcyjnej, jeżeli wybór sądów państwa członkowskiego innego niż przynależność państwowa stron powoduje poważne niedogodności dla jednej ze stron, przy czym brak jest po drugiej stronie interesu zasługującego na ochronę, który uzasadniałby taki wybór?
               Na wypadek uznania, iż konieczne jest istnienie pozostałych elementów zagranicznych, poza umową jurysdykcyjną:

               3 –

               Czy umowy „swap” zawarte pomiędzy [Sociedade Metropolitana de Desenvolvimento, S.A.] SMD i Banco Santander Totta posiadają wystarczające elementy zagraniczne dla spowodowania stosowania rozporządzenia (WE) nr 44/2001 i nr 1215/2012 dla ustalenia jurysdykcji międzynarodowej dla rozstrzygnięcia dotyczących ich sporów jeżeli:

                           a)

                           Podmioty te mają przynależność państwową jednego państwa członkowskiego, Portugalii, i zawierają dwie umowy „swap” złożone z ISDA Master Agreements i dwa „confirmations”, wynegocjowane przez Região Autónoma da Madeira reprezentujący SMD;

                           b)

                           W negocjacjach tych Região Autónoma da Madeira, wspierany przez Banco BPI, S.A. oraz spółkę adwokacką, zaprosili więcej niż jeden bank do złożenia ofert, przy czym jednym z zaproszonych banków był JP Morgan;

                           c)

                           Banco Santander Totta, S.A., w całości posiadany jest przez Banco Santander, z siedzibą w Hiszpanii;

                           d)

                           Banco Santander Totta, S.A., działał jako bank międzynarodowy, posiadając filie w różnych państwach członkowskich, pod jednakową nazwą Santander;

                           e)

                           Banco Santander Totta, S.A., został uznany przez ISDA Master Agreement za Multibranch Party, który mógł dokonywać i otrzymywać płatności z tytułu jakiejkolwiek transakcji za pomocą swoich filii w Londynie lub Luksemburgu;

                           f)

                           Zgodnie z zawartą umową ISDA Master Agreement strony mogą w niektórych przypadkach przenieść swoje prawa i obowiązki na rzecz innych przedstawicielstw lub filii;

                           g)

                           Strony umów „swapowych” wyznaczyły jako właściwe prawo angielskie i podpisały umowy jurysdykcyjne przyznające wyłączną i pełną jurysdykcję sądom angielskim;

                           h)

                           Umowy zostały sporządzone po angielsku a stosowane terminologia i pojęcia są anglosaksońskie;

                           i)

                           Umowy „swapowe” zostały zawarte w celu pokrycia ryzyka zmiany stopy procentowej umów o finansowanie, obydwie zostały zredagowane w języku angielskim i zawarte z zagranicznymi podmiotami (jeden z siedzibą w Holandii i drugi z siedzibą we Włoszech), przy czym w jednej z umów o finansowanie przewidziano, iż płatności pożyczkobiorców powinny być dokonywane na rachunek banku HSBC Bank pic w Londynie, w datach określonych według czasu londyńskiego, i umowa ta podlega prawu angielskiemu i sądom angielskim;

                           j)

                           Banco Santander Totta, S.A. działał jako pośrednik na rynku międzynarodowym i zawarł symetryczne umowy o pokrycie w kontekście międzynarodowym?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2012, L 351, s. 1).


title: Sprawa T-454/11: Wyrok Sądu z dnia 19 kwietnia 2013 r. — Luna przeciwko OHIM — Asteris (Al bustan) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy Al bustan — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy ALBUSTAN — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/40

         Wyrok Sądu z dnia 19 kwietnia 2013 r. — Luna przeciwko OHIM — Asteris (Al bustan)
   (Sprawa T-454/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy Al bustan - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy ALBUSTAN - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 156/74
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Luna International Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Malynicz, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Asteris Industrial and Commercial Company SA (Ateny, Grecja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 maja 2011 r. (sprawa R 1358/2008-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Asteris Industrial and Commercial Company SA a Luna International Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Luna International Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 319 z 29.10.2011.


title: Sprawa T-282/04: Skarga wniesiona dnia 9 lipca 2004 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/24

         Skarga wniesiona dnia 9 lipca 2004 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-282/04)
   (2004/C 251/44)
   Język postępowania: włoski
   Dnia 9 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesiona przez Republikę Włoską reprezentowaną przez Gianniego De Bellisa, avvocato dello Stato.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2004) 1706 z dnia 24 kwietnia 2004 r. wykluczającej z zakresu finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez Państwa Członkowskie w ramach Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) w części, w której

               —

               dokonano szczegółowej korekty na kwotę 19.058.682 euro w zakresie „Rozwój obszarów wiejskich – Działanie b. „Podejmowanie działalności przez młodych rolników” Planu rozwoju obszarów wiejskich w Regionie Toskanii”,

               —

               dokonano zryczałtowanej korekty na poziomie 2 % na kwotę 2.758.501 euro w odniesieniu do dostarczania pomocy żywnościowej ubogim,

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wydatki wykluczone z finansowania wspólnotowego mocą zaskarżonej decyzji dotyczą, w odniesieniu do skarżącej, działania „podejmowanie działalności przez młodych rolników”, przewidzianego w dokumencie dotyczącym planowania rozwoju obszarów wiejskich w Regionie Toskanii, zatwierdzonym decyzją C(2000) 2510 z dnia 7 września 2000 r., jak również zryczałtowanej korekty na poziomie 2 % zastosowanej w odniesieniu do dostarczania pomocy żywnościowej ubogim, która, zdaniem Komisji, nie jest poddana systemowi kontroli dającemu wystarczające zabezpieczenie.
   Na poparcie swoich twierdzeń, skarżąca powołuje się na poniższe:

               —

               w zakresie działania „podejmowanie działalności przez młodych rolników” wskazuje na naruszenie przepisów art. 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 (1), przepisów art. 35 i 37 rozporządzenia (CE) nr 1750/99 (2), przepisu art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 (3) oraz reguł dotyczących stosowania korekt finansowych;

               —

               w zakresie dostarczania pomocy żywnościowej ubogim, wskazuje na naruszenie przepisów art. 2 i 3 wymienionego wyżej rozporządzenia (WE) nr 729/70.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 94 z 28.4.1970, str. 13).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1750/1999 z dnia 23 lipca 1999 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 23 lipca 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U. L 214, z 13.8.1999, str. 31).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312 z 23.12.1995, str. 1).


title: Sprawa T-421/10: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2011 r. — Cooperativa Vitivinícola Arousana przeciwko OHIM — Sotelo Ares (ROSALIA DE CASTRO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ROSALIA DE CASTRO — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy ROSALIA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów — Ocena podobieństwa znaków pod względem koncepcyjnym — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/19

         Wyrok Sądu z dnia 5 października 2011 r. — Cooperativa Vitivinícola Arousana przeciwko OHIM — Sotelo Ares (ROSALIA DE CASTRO)
   (Sprawa T-421/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ROSALIA DE CASTRO - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy ROSALIA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów - Ocena podobieństwa znaków pod względem koncepcyjnym - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 340/39
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Cooperativa Vitivinícola Arousana, S. Coop. Galega (Meaño, Hiszpania) (przedstawiciel: E. Sánchez-Quiñones González, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: María Constantina Sotelo Ares (Cambados, Hiszpania) (przedstawiciel: C. Lema Devesa, adwokat)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 lipca 2010 r. (sprawa R 1804/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Maria Constantina Sotelo Ares a Cooperativa Vitivinícola Arousana, S. Coop. Galega.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Cooperativa Vitivinícola Arousana, S. Coop. Galega zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010


title: Sprawa T-403/15: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2015 – JYSK/Komisja

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/58

         Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2015 – JYSK/Komisja
   (Sprawa T-403/15)
   (2015/C 311/63)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: JYSK sp. z o.o. (Radomsko, Polska) (przedstawiciel: H. Sønderby Christensen, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr C(2015) 3228 final z dnia 11 maja 2015 r. dotyczącej odmowy wniesienia wkładu finansowego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) na rzecz dużego projektu „Europejskie centrum usług wspólnych – inteligentne systemy logistyczne”, stanowiącego część programu operacyjnego „Innowacyjna Gospodarka”, objętego pomocą strukturalną z EFRR w ramach celu Konwergencja w Polsce.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący faktu, iż JYSK spełniła wymogi ustalone przez rząd polski oraz cele zarówno programu operacyjnego „Innowacyjna Gospodarka” 2007–2013 (PO IG), jak i przepisów prawa UE.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący faktu, że projekt jest spójny, tak z PO IG, jak i z przepisami prawa UE.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że Komisja w swej decyzji nie podważa spójności kryteriów określonych w podcelu 4.5.2 (załącznik 2) z PO IG i przepisami prawa UE. Ponadto strona skarżąca twierdzi, że Komisja nie podważa spójności projektu z ustalonymi kryteriami oraz faktu, iż JYSK miała prawo do 60,5 punktów.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący istoty niniejszej skargi.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, iż niniejsza skarga nie ma w rzeczywistości nic wspólnego z JYSK, skoro wszystkie strony – łącznie z Komisją – są zgodne, co do tego, iż JYSK spełniła ustalone kryteria. Zdaniem strony skarżącej niniejsza skarga jest w istocie sporem o zgodność z prawem pomiędzy władzami polskimi a Komisją. W związku z tym JYSK nie powinna ponosić żadnej szkody.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący faktu, iż przedstawiciel Komisji potwierdził, iż postępowanie władz polskich jest zgodne z przepisami prawa EU oraz PO IG.

                           —

                           Zdaniem strony skarżącej jest bezsprzeczne, iż Komisja zaakceptowała wszystkie ustalone wymogi, PO IG i konkretne jego stosowanie.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący faktu, iż Komisja narusza podział kompetencji pomiędzy Komisją a władzami polskimi oraz zasady pomocniczości i proporcjonalności.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, iż Komisja nie może odmówić pomocy państwa ze względów, o których decydować powinny władze polskie, ponieważ mają większe doświadczenie w danym sektorze. Strona skarżąca podnosi, że Komisja nie ma ponadto podstaw do odmowy pomocy na podstawie informacji, jakimi dysponowała w czasie złożenia wniosku przez JYSK. „Tabela punktów” (podcel 4.5.2.), zdaniem skarżącej, dokładnie przedstawia cele i zadania PO IG, które były znane przedstawicielowi Komisji w komitecie monitorującym w momencie składania wniosku przez JYSK. Jak twierdzi strona skarżąca, prawidłowe rozumienie czy interpretacja PO IG winno brać pod uwagę specyficzną wiedzę władz polskich na temat miejsc pracy oraz przygotowania zawodowego pracowników w Radomsku, a do Komisji nie należy zastępowanie w każdym detalu oceny władz polskich na etapie wdrażania programu, ani też tym bardziej nie jest prawidłowe traktowanie jakiegokolwiek zamiaru czy „celu” jako decydującego, jak to czyni Komisja. Zdaniem strony skarżącej właściwe rozumienie PO IG oraz przepisów prawa UE winno opierać się na fakcie, iż niektóre przepisy są ważniejsze od innych, co zostało dobrze zilustrowane w tabeli punktów (podcel 4.5.2.).

               6.

               Zarzut szósty, dotyczący argumentów powołanych przez Komisję.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że żaden z trzech głównych argumentów Komisji nie był ani zasadny, ani decydujący w zakresie, w jakim powołuje się na nie Komisja oraz w granicach jej interpretacji z czasu złożenia wniosku przez JYSK (lipiec 2008 r.). Zdaniem strony skarżącej nie można zatem uznać ich za zasadne w tej sprawie, a jeśli Sąd uzna je za zasadne, nie powinny być uznane za decydujące.


title: Sprawa C-343/10: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwo Hiszpanii

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/29

         Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-343/10)
   ()
   2010/C 234/47
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: S. Pardo Quintillán, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Królestwo Hiszpanii poprzez brak zapewnienia:

                           —

                           wyposażenia w systemy zbierania ścieków komunalnych aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców powyżej 15 000 Valle de Güimar, Noreste (Valle Guerra), Valle de la Orotava, Arenys de Mar, Alcossebre i Cariño zgodnie z art. 3 dyrektywy Directiva 91/271/CEE (1) oraz

                           —

                           poddania oczyszczaniu ścieków komunalnych aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców powyżej 15 000 Arroyo de la Miel, Arroyo de la Víbora, Estepota (San Pedro de Alcántara), Alhaurín el Grande, Coín, Barbate, Chipiona, Isla Cristina, Matalascañas, Nerja, Tarifa, Torrox Costa, Vejer de la Frontera, Gijón-Este, Llanes, Valle de Güimar, Noreste (Valle Guerra), Los Llanos de Aridane, Arenys de Mar, Pineda de Mar, Ceuta, Alcossebre, Benicarló, Elx (Arenales), Peñíscola, Teulada Moraira (Rada Moraira), Vinaròs, A Coruña, Cariño, Tui, Vigo, Aguiño-Carreira-Ribeira, Baiona, Noia, Santiago, Viveiro e Irán (Hondarribia) zgodnie z ust. 1, 3 i odpowiednio 4 art. 4 dyrektywy,

                     uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy ww. przepisów dyrektywy 91/271/EWG;

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnei z ust. 1 art. 3 i ust. 1 art. 4 dyrektywy 91/271/EWG, aglomeracje o równoważnej liczbie mieszkańców powyżej 15 000 powinny być wyposażone w systemy zbierania ścieków komunalnych i powinny poddawać te ścieki wtórnemu oczyszczaniu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu najpóźniej do dnia 31 grudnia 2000 r.
   Zgodnie z ust. 2 art. 3 dyrektywy systemy zbierania ścieków komunalnych powinny spełniać wymogi ustanowione w załączniku I A.
   W odniesieniu do obowiązków poddania oczyszczaniu ścieków komunalnych art. 4 ust. 1 dyrektywy nakazuje państwom członkowskim zapewnienie, aby ścieki komunalne przed odprowadzaniem poddane były wtórnemu procesowi oczyszczania lub innemu skutecznemu oczyszczaniu.
   Zgodnie z art. 4 ust. 3 zrzuty z oczyszczalni ścieków komunalnych powinny spełniać wymogi określone w załączniku I B. Z kolei część B załącznika I odsyła do wymogów, które znajdują się w tabeli I tego załącznika. Wreszcie procedura kontroli, o której mowa w części D załącznika I umożliwia weryfikację tego, czy zrzuty z oczyszczalni ścieków komunalnych spełniają przesłanki ustanowione w części B załącznika I.
   Odnośnie do ww. 38 aglomeracji Królestwo Hiszpanii nie zapewniło spełnienia wymogów przewidzianych w dyrektywie.

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 21 maja 1991 r. dotycząca oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135, s. 40).


title: Sprawa C-465/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank/F. Wieland, H. Rothwangl [Odesłanie prejudycjalne — Artykuły 18 i 45 TFUE — Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuły 3 i 94 — Rozporządzenie (WE) nr 859/2003 — Artykuł 2 ust. 1 i 2 — Ubezpieczenie emerytalne oraz ubezpieczenie na wypadek śmierci — Byli marynarze będący obywatelami państwa trzeciego, które w 1995 r. przystąpiło do Unii Europejskiej — Wyłączenie prawa do świadczeń emerytalnych]

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank/F. Wieland, H. Rothwangl
   (Sprawa C-465/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 18 i 45 TFUE - Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuły 3 i 94 - Rozporządzenie (WE) nr 859/2003 - Artykuł 2 ust. 1 i 2 - Ubezpieczenie emerytalne oraz ubezpieczenie na wypadek śmierci - Byli marynarze będący obywatelami państwa trzeciego, które w 1995 r. przystąpiło do Unii Europejskiej - Wyłączenie prawa do świadczeń emerytalnych])
   (2017/C 006/04)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Centrale Raad van Beroep

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank

      Strona pozwana: F. Wieland, H. Rothwangl

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 94 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem nr 647/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 13 kwietnia 2005 r. należy dokonywać w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego, które nie uwzględnia, do celów ustalenia prawa do świadczeń emerytalnych, okresu ubezpieczenia jakoby ukończonego przez pracownika zagranicznego zgodnie z ustawodawstwem tego państwa, w sytuacji gdy państwo, którego ów pracownik jest obywatelem, przystąpiło do Unii Europejskiej po ukończeniu tego okresu.

               2)

               Wykładni art. 18 i 45 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one ustawodawstwu państwa członkowskiego, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, zgodnie z którym marynarz, który przez określony czas wchodził w skład załogi statku morskiego z portem macierzystym w tym państwie członkowskim i zamieszkiwał na jego pokładzie, jest wyłączony z ubezpieczenia emerytalnego za ten okres ze względu na to, że w owym okresie nie był obywatelem państwa członkowskiego.

               3)

               Wykładni art. 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 859/2003 z dnia 14 maja 2003 r. rozszerzającego przepisy rozporządzenia nr 1408/71 i rozporządzenia nr 574/72 na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi przepisami wyłącznie ze względu na ich obywatelstwo, należy dokonywać w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego, zgodnie z którym okres zatrudnienia ukończony zgodnie z ustawodawstwem tego państwa członkowskiego przez pracownika najemnego, który nie był w tym okresie obywatelem państwa członkowskiego, ale który w chwili złożenia wniosku o emeryturę jest objęty zakresem stosowania art. 1 tego rozporządzenia, nie jest uwzględniany przez to państwo członkowskie do celów ustalenia uprawnień emerytalnych tego pracownika.

      (1)  Dz.U. C 448 z 15.12.2014.


title: Sprawa T-196/13: Wyrok Sądu z dnia 16 lipca 2014 r. – Nanu-Nana Joachim Hoepp przeciwko OHIM – Stal-Florez Botero (la nana) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego „la nana”  — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy NANA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/43

         Wyrok Sądu z dnia 16 lipca 2014 r. – Nanu-Nana Joachim Hoepp przeciwko OHIM – Stal-Florez Botero (la nana)
   (Sprawa T-196/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego „la nana” - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy NANA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009])
   2014/C 292/52
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nanu-Nana Joachim Hoepp GmbH & Co. KG (Brema, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Boddien)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Pohlmann, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Lina M. Stal-Florez Botero (Maarsen, Niderlandy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 stycznia 2013 r. (sprawa R 300/2012-1), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Nanu-Nana Joachim Hoepp GmbH & Co. KG a Liną M. Stal-Florez Botero.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Nanu-Nana Joachim Hoepp GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Sprawa C-122/08: Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/18

         Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-122/08)
   (2008/C 116/32)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: M. Wilderspin, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nieprzyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich (1), a w każdym bądź razie nie informując o ich przyjęciu Komisji, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 30 kwietnia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 158, str. 77.


title: Sprawa C-287/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 24 marca 2011 r. w sprawie T-385/06 Aalberts Industries NV, Comap SA, dawniej Aquatis France SAS, Simplex Armaturen + Fittings GmbH & Co. KG przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 6 czerwca 2011 r. przez Komisję Europejską

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 24 marca 2011 r. w sprawie T-385/06 Aalberts Industries NV, Comap SA, dawniej Aquatis France SAS, Simplex Armaturen + Fittings GmbH & Co. KG przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 6 czerwca 2011 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-287/11 P)
   2011/C 238/15
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, V. Bottka, R. Sauer, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Aalberts Industries NV, Comap SA, formerly Aquatis France SAS, Simplex Armaturen + Fittings GmbH & Co. KG

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               oddalenie w całości skargi wniesionej przed Sąd;

               —

               zobowiązanie skarżącej do pokrycia całości kosztów niniejszego postępowania oraz kosztów postępowania pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja podnosi w odwołaniu trzy następujące zarzuty:

               W ramach zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył szereg reguł dotyczących ciężaru dowodu oraz reguły postępowania dowodowego, wypaczył pewne dowody oraz nie uzasadnił swej oceny faktów. Chociaż Sąd przypomniał orzecznictwo potwierdzające istnienie potrzeby zbadania całego materiału dowodowego, późniejsza ocena świadczy o przyjęciu bardzo fragmentarycznego podejścia, w ramach którego dowody poszczególne dowody były analizowane w oderwaniu od pozostałych i po kolei oddalane. Miało to wpływ na analizę konkretnych kontaktów, które uznano w decyzji za przejawy uczestnictwa przedsiębiorstw Aalberts w trwającym naruszeniu. Dowody dotyczące uczestnictwa spółek zależnych Simplex i Aquatis w naruszeniu ciągłym zostały ocenione przez Sąd w oderwaniu od innych dowodów, mimo że spółki te należały do jednego przedsiębiorstwa (Aalberts). Ponadto, w odniesieniu do tych kontaktów, Sąd wypaczył pewne kluczowe materiały dowodowe, a w każdym razie nie uzasadnił w wystarczającym stopniu swych wniosków dotyczących mocy dowodowej pewnych dowodów. Drugi zarzut odwołania ma charakter zarzutu ewentualnego. Wnosząca odwołanie twierdzi bowiem, że nawet gdyby dokonane przez Sąd ustalenia faktyczne zostały podtrzymane, to i tak niesłusznie stwierdził on nieważność decyzji w całości, skoro dopatrzył się w decyzji błędu dotyczącego jedynie części tego aktu. Zaskarżony wyrok narusza prawo co najmniej w dwojaki sposób:

                           —

                                 Po pierwsze
                              , Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji na tej podstawie, że Aquatis posiadał inny stopień świadomości działania kartelu w porównaniu z innymi uczestnikami spotkań FNAS we Francji. Jednakże zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zróżnicowanie stopnia świadomości uczestników kartelu nie powinno prowadzić do stwierdzenia, że jednolite i ciągłe naruszenie w ogóle nie miało miejsca, ale co najwyżej do ustalenia, że naruszenie zostało popełnione w części oraz — prawdopodobnie — do obniżenia wysokości grzywny.

                           —

                                 Po drugie
                              , stwierdzając nieważność całości decyzji w odniesieniu do Aalbertsa i jego dwóch spółek zależnych w sytuacji, gdy stwierdzenie nieważności części tego aktu byłoby najbardziej odpowiednim rozwiązaniem w świetle orzecznictwa, Sąd przekroczył zakres swych kompetencji.

               Wreszcie trzeci zarzut odwołania ma również charakter zarzutu ewentualnego. Podniesiony został na wypadek oddalenia przez Trybunał pierwszego i drugiego zarzutu odwołania, w odniesieniu do obliczenia grzywny dla spółek Simplex i Aquatis w pierwszym okresie, w razie uznania, że naruszenie w drugim okresie w ogóle nie zaistniało. Komisja twierdzi, że stwierdzenie nieważności art. 2 lit. b) ppkt 2) decyzji nie zostało uzasadnione oraz że jeśli Sąd zastosował tzw. pułap 10 % określony w art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (1), orzekł ultra petita i naruszył zasadę kontradyktoryjności, a w konsekwencji także prawo do sprawiedliwego procesu, gdyż kwestia ta nie była omawiana w trakcie postępowania pierwszej instancji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1)


title: Sprawa C-498/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Tivoli (Włochy) w dniu 7 listopada 2012 r. — Antonella Pedone przeciwko Maria Adele Corrao

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Tivoli (Włochy) w dniu 7 listopada 2012 r. — Antonella Pedone przeciwko Maria Adele Corrao
   (Sprawa C-498/12)
   2013/C 26/50
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Tivoli

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Antonella Pedone

      Strona pozwana: Maria Adele Corrao

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 130 DPR [dekretu prezydenta republiki] z dnia 30 maja 2002 r. nr 115 w sprawie przyznania pomocy prawnej we włoskim porządku prawnym — w zakresie w jakim przewiduje, że kwoty należne obrońcy, urzędnikowi sądowemu oraz biegłemu sądowemu są obniżone o połowę — jest zgodny z art. 47 akapit trzeci Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, który stanowi, że pomoc prawna jest udzielana osobom, które nie posiadają wystarczających środków, w zakresie w jakim jest ona konieczna dla zapewnienia skutecznego dostępu do wymiaru sprawiedliwości.

               2)

               Czy art. 130 DPR [dekretu prezydenta republiki] z dnia 30 maja 2002 r. nr 115 w sprawie przyznania pomocy prawnej we włoskim porządku prawnym — w zakresie w jakim przewiduje, że kwoty należne obrońcy, urzędnikowi sądowemu oraz biegłemu sądowemu są obniżone o połowę — jest zgodny z art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności włączonej do prawa wspólnotowego zgodnie z art. 52 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 6 [TFUE].


title: Sprawa C-7/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 8 stycznia 2010 r. — Staatssecretaris van Justitie, druga strona postępowania: T. Kahveci

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/37

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 8 stycznia 2010 r. — Staatssecretaris van Justitie, druga strona postępowania: T. Kahveci
   (Sprawa C-7/10)
   2010/C 63/58
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Wnoszący apelację: Staatssecretaris van Justitie
   Druga strona postępowania:T. Kahveci

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 7 decyzji nr 1/80 [z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia, przyjętej przez Radę Stowarzyszenia, utworzoną na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją] należy interpretować w ten sposób, że członek rodziny pracownika tureckiego, należącego do legalnego rynku pracy państwa członkowskiego, nie może powoływać się już na ten przepis, po tym, jak pracownik otrzymał obywatelstwo państwa przyjmującego, zatrzymując jednocześnie obywatelstwo tureckie?

               2)

               Czy dla odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie to, kiedy odnośny pracownik turecki otrzymuje obywatelstwo państwa przyjmującego?


title: Sprawa T-219/11: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2011 r. — José Luis Otero González przeciwko OHIM — Apli-Agipa (AGIPA)

text:
               2.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/16

         Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2011 r. — José Luis Otero González przeciwko OHIM — Apli-Agipa (AGIPA)
   (Sprawa T-219/11)
   2011/C 194/25
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: José Luis Otero González (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat S. Correa)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Apli-Agipa SAS (Dormans, France)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 14 lutego 2011 r. w sprawie R 0556/2010-2 w zakresie częściowego przyjęcia następujących towarów: fotografie, kleje do celów biurowych lub domowych, pędzle do malowania, maszyny do pisania i sprzęt biurowy (z wyjątkiem mebli); materiały szkoleniowe i instruktażowe (z wyjątkiem przyrządów); materiały z tworzyw sztucznych do pakowania (nie ujęte w innych klasach); czcionki drukarskie; matryce drukarskie;

               —

               oddalenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 5.676.721 „AGIPA” dla wszystkich towarów uznanych w klasie 16;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: APLI-AGIPA S.A.S

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „AGIPA” (zgłoszenie nr 5 676 721) dla towarów z klasy 16.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: hiszpański słowny znak towarowy AGIPA (nr 2.216.879) oraz hiszpański graficzny znak towarowy zawierający element słowny „a — agipa” (nr 1.269.511), oba zarejestrowane dla towarów z klasy 16.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uwzględnienie odwołania

      Podniesione zarzuty: błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-40/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 1296/2009 — Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej —Metoda dostosowania — Artykuł 65 regulaminu pracowniczego — Artykuły 1 i 3 – 7 załącznika XI do regulaminu pracowniczego — Klauzula wyjątkowa — Artykuł 10 załącznika XI do regulaminu pracowniczego — Uprawnienia dyskrecjonalne Rady — Dostosowanie odbiegające proponowanego przez Komisję — Klauzula przeglądowa pozwalająca na dostosowanie tymczasowe)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-40/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 1296/2009 - Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej - Metoda dostosowania - Artykuł 65 regulaminu pracowniczego - Artykuły 1 i 3 – 7 załącznika XI do regulaminu pracowniczego - Klauzula wyjątkowa - Artykuł 10 załącznika XI do regulaminu pracowniczego - Uprawnienia dyskrecjonalne Rady - Dostosowanie odbiegające proponowanego przez Komisję - Klauzula przeglądowa pozwalająca na dostosowanie tymczasowe)
   2011/C 30/15
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall, G. Berscheid i J.P. Keppenne, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i D. Waelbroeck, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Seyr i M.A. Neergaard, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciel: B. Weis Fogh, pełnomocnik), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller i B. Klein, pełnomocnicy), Republika Grecka (przedstawiciele: A. Samoni-Rantou i S. Chala, pełnomocnicy), Republika Litewska (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas i R. Krasuckaitė, pełnomocnicy), Republika Austrii (przedstawiciel: E. Riedl, pełnomocnik), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: M. Szpunar, pełnomocnik), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: S. Behzadi-Spencer i L. Seeboruth, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1296/2009 z dnia 23 grudnia 2009 r. dostosowujące ze skutkiem od dnia 1 lipca 2009 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur (Dz.U. L 348, s. 10) — Nieprzestrzeganie zasad rocznego dostosowania wysokości wynagrodzeń i emerytur dla okresu odniesienia — Naruszenie art. 65 regulaminu pracowniczego urzędników oraz art. 1 i 3–7 załącznika XI do regulaminu pracowniczego — Uprawnienia dyskrecjonalne Rady — Ochrona uzasadnionych oczekiwań i zasady „patere legem quam ipse fecisti” — Klauzula przeglądowa dopuszczająca tymczasowe dostosowanie wynagrodzeń

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 2 i 4–18 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1296/2009 z dnia 23 grudnia 2009 r. dostosowującego ze skutkiem od dnia 1 lipca 2009 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur.

               2)

               Skutki prawne wywoływane przez art. 2 i 4–7 rozporządzenia nr 1296/2009 zostają utrzymane do chwili wejścia w życie nowego rozporządzenia wydanego przez Radę Unii Europejskiej celem zastosowania się do niniejszego wyroku.

               3)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

               4)

               Królestwo Danii, Republika Federalna Niemiec, Republika Grecka, Republika Litewska, Republika Austrii, Rzeczpospolita Polska, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, jak również Parlament Europejski ponoszą koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 51 z 27.2.2010.


title: Sprawa T-378/09: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2009 r. — SPAR przeciwko OHIM — SPA Group Europe (SPA GROUP)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/58

         Skarga wniesiona w dniu 30 września 2009 r. — SPAR przeciwko OHIM — SPA Group Europe (SPA GROUP)
   (Sprawa T-378/09)
   2009/C 282/109
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: SPAR Handelsgesellschaft mbH (Schenefeld, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kaase i J.-C. Plate)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: SPA Group Europe Ltd & Co. KG (Norymberga, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 lipca 2009 r., wydanej w sprawie R 123/2008-1 z powodu niezgodności z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1),

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, włącznie z kosztami postępowań w przedmiocie sprzeciwu i odwołania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: SPA Group Europe Ltd & Co. KG

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „SPA GROUP” dla towarów i usług należących do klas 16, 35, 41 i 44 (zgłoszenie nr 4 038 171)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: niemiecki słowny znak towarowy „SPAR” dla towarów i usług należących do klas 1-36 i 38-41 (nr 30 108 039.9) i niemiecki graficzny znak towarowy „SPAR” dla usług należących do klas 35, 36 i 39 (nr 30 404 087.8)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, ponieważ w przypadku rozpatrywanych znaków towarowych brak jest niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) Nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz. U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa C-435/08: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/28

         Skarga wniesiona w dniu 30 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-435/08)
   (2008/C 301/43)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: K. Simonsson i M. Owsiany-Hornung, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska
   Żądania

               —

               stwierdzenie, że wyłączając z zakresu Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 13 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych warunków bezpiecznego uprawiania żeglugi przez statki morskie, którym transponowano do prawa krajowego niektóre przepisy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/59/WE z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiającej wspólnotowy system monitorowania i informacji o ruchu statków i uchylającej dyrektywę Rady 93/75/EGW (1), wszelkie łodzie rekreacyjne; oraz poprzez ustanowienie przepisów zawartych w paragrafie 3.3. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 maja 2003 r. w sprawie przekazywania informacji przez armatora statku przewożącego ładunki niebezpieczne lub zanieczyszczające, którym transponowano do prawa krajowego artykuł 13 dyrektywy 2002/59/WE i które umożliwiają armatorom statków wypływającym z polskich portów, w przypadku gdy w chwili opuszczenia portu nie jest znana nazwa portu przeznaczenia lub kotwicowisko, przekazanie informacji ogólnych dotyczących statku oraz informacji o jego ładunku (określonych w załączniku I pkt 3 dyrektywy 2002/59/WE) dopiero w chwili ustalenia trasy podróży statku Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy artykułów 2 i 13 tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy artykułów 2 i 13 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/59/WE z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiającej wspólnotowy system monitorowania i informacji o ruchu statków i uchylającej dyrektywę Rady 93/75/EGW.
   Rzeczpospolita Polska nieprawidłowo wdrożyła artykuł 2 dyrektywy 2002/59/WE, który wyłącza z jej zakresu „statki rybackie, statki zabytkowe i łodzie rekreacyjne o długości mniejszej niż 45 metrów”.
   Punkt 2 w paragrafie 2.1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 13 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych warunków bezpiecznego uprawiania żeglugi przez statki morskie, którym transponowano do prawa krajowego niektóre przepisy dyrektywy idzie w tym względzie dalej, wyłączając z zakresu wszelkie łodzie rekreacyjne. Komisja uważa, że takie ograniczenie zakresu dyrektywy jest sprzeczne z przepisami jej artykułu 2.
   Ponadto Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy artykułu 13 dyrektywy 2002/59/WE. Artykuł 13 ust. 1 dyrektywy stanowi, że „operator, agent lub kapitan statku, bez względu na jego wielkość, przewożącego niebezpieczne lub zanieczyszczające towary i opuszczającego port państwa członkowskiego, ma obowiązek, najpóźniej w momencie wyjścia z portu, zgłosić informacje zawarte w pkt 3 załącznika I, właściwej władzy wyznaczonej przez państwo członkowskie”.
   Podobny obowiązek ustanawia paragraf 3.1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 maja 2003 r. w sprawie przekazywania informacji przez armatora statku przewożącego ładunki niebezpieczne lub zanieczyszczające. Jednak paragraf 3.3 tegoż Rozporządzenia stanowi, że „jeżeli w chwili opuszczenia portu nie jest znana nazwa portu przeznaczenia lub kotwicowisko, to informacje […] przekazuje się najpóźniej w chwili ustalenia trasy podróży statku”.
   Ta możliwość nie jest więc ograniczona do przypadku szczególnego, o którym mowa w artykule 13 ust. 2 dyrektywy (statek płynący z portu znajdującego się poza Wspólnotą i kierujący się do portu w jednym z państw członkowskich lub na kotwicowisko znajdujące się na wodach terytorialnych jednego z państw członkowskich). To uchylenie odnoszące się do momentu przekazywania informacji jest, zdaniem Komisji, sprzeczne z artykułem 13 dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 208 z dnia 5.8.2002, str. 10–27; Polskie wydanie specjalne rozdz. 7, t. 7, str. 12–29.


title: Sprawa C-169/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 3 kwietnia 2017 r. – Asociación Nacional de Productores de Ganado Porcino/Administración del Estado

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 3 kwietnia 2017 r. – Asociación Nacional de Productores de Ganado Porcino/Administración del Estado
   (Sprawa C-169/17)
   (2017/C 195/19)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnosząca odwołanie: Asociación Nacional de Productores de Ganado Porcino

      Druga strona postępowania: Administración del Estado

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 34 [TFUE] i 35 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak art. 8 ust. 1 dekretu królewskiego 4/2014 z dnia 10 stycznia zatwierdzającego normę jakości dla mięsa, szynki, łopatki i schabu ze świń rasy iberyjskiej, uzależniającemu stosowanie terminu „iberyjski” w odniesieniu do produktów wytwarzanych lub sprzedawanych w Hiszpanii od wymogu, by hodowcy świń rasy iberyjskiej w systemach gospodarowania intensywnego (tuczu) zwiększyli minimalny pozbawiony przeszkód obszar podłoża na zwierzę o żywej wadze powyżej 110 kg do 2 m2, nawet jeśli zostanie wykazane w tym przypadku, że celem tego przepisu jest poprawa jakości produktów, których dotyczy to uregulowanie?

               2)

               Czy art. 3 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2008/120/WE z dnia 18 grudnia 2008 r. ustanawiającej minimalne normy ochrony świń (1) w związku z art. 12 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak art. 8 ust. 1 dekretu królewskiego 4/2014 zatwierdzającego normę jakości dla mięsa, szynki, łopatki i schabu ze świń rasy iberyjskiej, uzależniającemu używanie terminu „iberyjski” w odniesieniu do produktów wytwarzanych lub sprzedawanych w Hiszpanii od wymogu, by hodowcy świń rasy iberyjskiej w systemach gospodarowania intensywnego (tuczu) zwiększyli minimalny pozbawiony przeszkód obszar podłoża na zwierzę o żywej wadze powyżej 110 kg do 2 m2, mimo iż celem uregulowania krajowego jest poprawa jakości produktów, a nie dotyczy ono w szczególności ochrony świń?
               W przypadku odpowiedzi przeczącej na powyższe pytanie, czy art. 12 dyrektywy 2008/120/WE w związku z art. 34 [TFUE] i 35 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, by uregulowanie takie jak art. 8 ust. 1 dekretu królewskiego 4/201[4] zobowiązywało producentów z innych państw członkowskich w celu poprawy jakości produktów wytwarzanych lub sprzedawanych w Hiszpanii, a nie w celu ochrony świń, do przestrzegania takich samych warunków hodowli zwierząt, jak warunki nałożone na hiszpańskich producentów, aby produkty z tych świń mogły korzystać z nazw handlowych regulowanych wspomnianym dekretem królewskim?

               3)

               Czy art. 34 [TFUE] i 35 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak art. 8 ust. 2 dekretu królewskiego 4/2014 zatwierdzającego normę jakości dla mięsa, szynki, łopatki i schabu ze świń rasy iberyjskiej, którym to uregulowaniem nałożono wymóg minimalnego wieku przy uboju wynoszącego 10 miesięcy dla świń, z których wytwarzane są produkty zaliczające się do kategorii „de cebo” w celu poprawy jakości tej kategorii produktów?

      (1)
         Dz.U. 2009, L 47, s. 5.


title: Sprawa T-392/11: Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2013 r. — Iran Transfo przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Iranu w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/20

         Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2013 r. — Iran Transfo przeciwko Radzie
   (Sprawa T-392/11) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Iranu w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie)
   2013/C 189/40
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Iran Transfo (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat K. Kleinschmidt)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i J.-P. Hix, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher i T. Scharf, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2011/299/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 136, s. 65) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej

      Sentencja

               1)

               Stwierdzona zostaje nieważność decyzji Rady 2011/299/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim dotyczy ona Iran Transfo.

               2)

               Skutki decyzji 2011/299 względem Iran Transfo są utrzymane w mocy przez okres nieprzekraczający dwóch miesięcy i dziesięciu dni począwszy od daty wydania niniejszego wyroku.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Iran Transfo.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 290 z 1.10.2011


title: Sprawa C-409/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court), wydanego dnia 2 sierpnia 2004 r., w sprawie The Queen na wniosek firm: 1) Teleos plc 2) Unique Distribution Ltd 3) Synectiv Ltd 4) New Communications Ltd 5) Quest Trading Company Ltd 6) Phones Interntional Ltd 7) AGM Associates Ltd 8) DVD Components Ltd 9) Fonecomp Ltd 10) Bulk GSM 11) Libratech Ltd 12) Rapid Marketing Services Ltd 13) Earthshine Ltd 14) Stardex (UK) Ltd przeciwko Commissioners of Customs and Excise

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court), wydanego dnia 2 sierpnia 2004 r., w sprawie The Queen na wniosek firm: 1) Teleos plc 2) Unique Distribution Ltd 3) Synectiv Ltd 4) New Communications Ltd 5) Quest Trading Company Ltd 6) Phones Interntional Ltd 7) AGM Associates Ltd 8) DVD Components Ltd 9) Fonecomp Ltd 10) Bulk GSM 11) Libratech Ltd 12) Rapid Marketing Services Ltd 13) Earthshine Ltd 14) Stardex (UK) Ltd przeciwko Commissioners of Customs and Excise
   (Sprawa C-409/04)
   (2004/C 300/52)
   Do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich został wniesiony wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court), wydanego dnia 2 sierpnia 2004 r. w sprawie The Queen na wniosek firm: 1) Teleos plc 2) Unique Distribution Ltd 3) Synectiv Ltd 4) New Communications Ltd 5) Quest Trading Company Ltd 6) Phones Interntional Ltd 7) AGM Associates Ltd 8) DVD Components Ltd 9) Fonecomp Ltd 10) Bulk GSM 11) Libratech Ltd 12) Rapid Marketing Services Ltd 13) Earthshine Ltd 14) Stardex (UK) Ltd przeciwko Commissioners of Customs and Excise, który wpłynął do Sekretariatu Trybunału dnia 24 września 2004 r.
   Sąd zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy w zaistniałych w tej sprawie okolicznościach faktycznych przez określenie „wysyłane” w art. 28a ust. 3 (1) (wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów) należy rozumieć, iż wewnątrzwspólnotowe nabycie następuje, gdy:

                           a)

                           uprawnienia do rozporządzania towarami jako właściciel przechodzą na kupującego, a towary dostarczane są przez dostawcę poprzez oddanie ich do dyspozycji kupującego (który jest zarejestrowany do celów VAT-u w innym Państwie Członkowskim), na podstawie umowy sprzedaży loco fabryka (ex works), na mocy której kupujący przyjmuje odpowiedzialność za przeniesienie towarów do innego Państwa Członkowskiego niż państwo dostawy, z zabezpieczonego magazynu znajdującego się w Państwie Członkowskim dostawcy, oraz jeżeli dokumentacja umowy lub inne dowody z dokumentów potwierdzają zamiar przetransportowania następnie tych towarów do miejsca w innym Państwie Członkowskim, lecz towary te nie opuściły jeszcze fizycznie terytorium Państwa Członkowskiego dostawy lub

                           b)

                           uprawnienia do dysponowania towarami jako właściciel przechodzą na kupującego, a towary wyruszyły w drogę do innego Państwa Członkowskiego, lecz niekoniecznie dotarły do celu (zwłaszcza, jeżeli towary nie opuściły jeszcze fizycznie terytorium Państwa Członkowskiego dostawy), lub

                           c)

                           uprawnienia do dysponowania towarami jako właściciel przeszły na kupującego, a towary, znajdujące się w drodze do innego Państwa Członkowskiego, fizycznie opuściły terytorium Państwa Członkowskiego dostawy?

               2)

               Czy art. 28c pkt. A lit. a) należy interpretować w ten sposób, że dostawy towarów są zwolnione z VAT-u jeżeli:

                           —

                           towary są dostarczone do kupującego, który jest zarejestrowany do celów VAT-u w innym Państwie Członkowskim oraz

                           —

                           kupujący zobowiązuje się do zakupu towarów w ten sposób, że po nabyciu uprawnień do dysponowania towarami jako właściciel w Państwie Członkowskim dostawcy będzie on odpowiedzialny za przetransportowanie tych towarów z Państwa Członkowskiego dostawcy do drugiego Państwa Członkowskiego, oraz

                                       a)

                                       uprawnienia do dysponowania towarami jako właściciel przeszły na kupującego, a towary zostały dostarczone przez dostawcę poprzez oddanie ich do dyspozycji kupującego, na podstawie umowy sprzedaży loco fabryka (ex works), na mocy której kupujący przyjmuje odpowiedzialność za przeniesienie towarów do innego Państwa Członkowskiego niż państwo dostawy, z zabezpieczonego magazynu znajdującego się w Państwie Członkowskim dostawcy, oraz jeżeli dokumentacja umowy lub inne dowody z dokumentów potwierdzają zamiar przetransportowania następnie tych towarów do miejsca w innym Państwie Członkowskim, lecz towary te nie opuściły jeszcze fizycznie terytorium Państwa Członkowskiego dostawy lub

                                       b)

                                       uprawnienia do dysponowania towarami jako właściciel przechodzą na kupującego, a towary wyruszyły w drogę do innego Państwa Członkowskiego, lecz niekoniecznie dotarły do celu (zwłaszcza, jeżeli towary nie opuściły jeszcze fizycznie terytorium Państwa Członkowskiego dostawy), lub

                                       c)

                                       uprawnienia do dysponowania towarami jako właściciel przeszły na kupującego, a towary, znajdujące się w drodze do innego Państwa Członkowskiego, fizycznie opuściły terytorium Państwa Członkowskiego dostawy, lub

                                       d)

                                       uprawnienia do dysponowania towarami jako właściciel przeszły na kupującego i możliwe jest również wykazanie, że towary rzeczywiście dotarły do Państwa Członkowskiego przeznaczenia?

               3)

               W zaistniałych w tej sprawie okolicznościach faktycznych, w których działający w dobrej wierze dostawca przedłożył właściwym organom w swoim Państwie Członkowskim, po zgłoszeniu żądania zwrotu, obiektywne dowody, które w chwili ich otrzymania zdawały się potwierdzać jego prawo do zwolnienia towarów na podstawie art. 28c pkt. A lit. a), a właściwe organy początkowo przyjęły te dowody dla celów zwolnienia, pod jakimi warunkami (i czy w ogóle) właściwe organy w Państwie Członkowskim dostawy mogą jednak następnie domagać się od dostawcy zapłacenia VAT-u od tych towarów, jeżeli wejdą one następnie w posiadanie kolejnych dowodów, które albo (a) poddają w wątpliwość słuszność wcześniejszych dowodów, albo (b) wykazują, że przedstawione dowody były zasadniczo fałszywe, lecz bez wiedzy lub uczestnictwa dostawcy?

               4)

               Czy na odpowiedź na ww. pytanie 3 ma wpływ fakt, że istniały dowody, że kupujący składał deklaracje podatkowe do organów w Państwie Członkowskim przeznaczenia, przy czym te deklaracje podatkowe ujmowały przedmiotowe transakcje jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, że kupujący podał kwotę rzekomo stanowiącą podatek od wartości dodanej dotyczący kupna i że dokonał odliczenia tej sumy na podstawie art. 17 ust. 2 lit. d) szóstej dyrektywy?

      (1)  Szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, 13.06.1977, str. 1).


title: Sprawa C-506/09 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 marca 2012 r. — Republika Portugalska/Transnáutica — Transportes e Navegação, SA, Komisja Europejska (Odwołanie — Unia celna — Rozporządzenia (EWG): nr 2913/92 i nr 2454/93 — Umorzenie należności celnych przywozowych — Przesyłki zawierające tytoń i alkohol etylowy przeznaczone do państw trzecich — Oszustwo popełnione przez pracownika spółki zobowiązanej do zapłaty podatku)

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 marca 2012 r. — Republika Portugalska/Transnáutica — Transportes e Navegação, SA, Komisja Europejska
   (Sprawa C-506/09 P) (1)

   (Odwołanie - Unia celna - Rozporządzenia (EWG): nr 2913/92 i nr 2454/93 - Umorzenie należności celnych przywozowych - Przesyłki zawierające tytoń i alkohol etylowy przeznaczone do państw trzecich - Oszustwo popełnione przez pracownika spółki zobowiązanej do zapłaty podatku)
   2012/C 133/03
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Portugalska (przedstawiciel: L. Inez Fernandes, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Transnáutica — Transportes e Navegação, SA (przedstawiciel: M. López Garrido, abogada), Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i L. Bouyon, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający wnoszącego odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. Muñoz Pérez, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 23 września 2009 r. w sprawie T-385/05 Transnáutica przeciwko Komisji stwierdzającego nieważność decyzji Komisji z dnia 6 lipca 2005 r. o sygn. REM 05/2004, w której wskazano władzom portugalskim, że w odniesieniu do określonej kwoty umorzenie należności celnych przywozowych skarżącej nie było uzasadnione oraz że w odniesieniu do innej kwoty zwrot należności celnych przywozowych na rzecz skarżącej także nie był uzasadniony, gdyż niewiedza skarżącej o oszustwie popełnionym przez jednego z jej pracowników nie stanowi szczególnej okoliczności mogącej uzasadniać umorzenie lub zwrot należności celnych przywozowych na rzecz skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 63 z 13.3.2010.


title: Sprawa T-632/11: Wyrok Sądu z dnia 6 listopada 2014 r. – Grecja przeciwko Komisji EFOGR — [Sekcja Gwarancji — EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 — System uprawnień do płatności jednolitej — Lojalna współpraca — Zasada słuszności — Proporcjonalność — Rezerwa krajowa — Kryteria udzielania — Ryczałtowa korekta finansowa — Ryzyko ponoszone przez fundusz — Rozporządzenie (WE) nr 1493/1999 — Sektor wina — Regulacje dotyczące destylacji i płatności na rzecz wykorzystania niektórych rodzajów moszczu — Pomoc na restrukturyzację i przekształcenie winnic]

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/17

         Wyrok Sądu z dnia 6 listopada 2014 r. – Grecja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-632/11) (1)

   (EFOGR - [Sekcja Gwarancji - EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 - System uprawnień do płatności jednolitej - Lojalna współpraca - Zasada słuszności - Proporcjonalność - Rezerwa krajowa - Kryteria udzielania - Ryczałtowa korekta finansowa - Ryzyko ponoszone przez fundusz - Rozporządzenie (WE) nr 1493/1999 - Sektor wina - Regulacje dotyczące destylacji i płatności na rzecz wykorzystania niektórych rodzajów moszczu - Pomoc na restrukturyzację i przekształcenie winnic])
   (2014/C 448/22)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias i S. Papaïoannou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i A. Marcoulli, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2011/689/UE z dnia 14 października 2011 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 270, s. 33) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy Republiki Greckiej.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji 2011/689/UE z dnia 14 października 2011 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim nakłada na Republikę Grecką korektę ryczałtową dotyczącą przyznania uprawnień z rezerwy krajowej dla nowych rolników.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska i Republika Grecka pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 39 z 11.2.2012.


title: Sprawa T-517/13: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2013 r. — Éditions Quo Vadis przeciwko OHIM — Gómez Hernández ( „QUO VADIS” )

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/19

         Skarga wniesiona w dniu 19 września 2013 r. — Éditions Quo Vadis przeciwko OHIM — Gómez Hernández („QUO VADIS”)
   (Sprawa T-517/13)
   2013/C 352/35
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Éditions Quo Vadis (Carquefou, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Valentin)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Francisco Gómez Hernández (Jacarilla, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 lipca 2013 r. wydanej w sprawie R 1166/2012-4.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „QUO VADIS” dla towarów i usług należących do klas 29, 33 i 35 — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8 871 758

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Francuski znak towarowy nr 92 422 947 dla oznaczenia słownego „QUO VADIS” dla towarów i usług należących do klas 9, 38 i 42 i francuski znak towarowy nr 1 257 750 dla oznaczenia słownego „QUO VADIS” dla towarów należących do klasy 16

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do części kwestionowanych towarów i usług

      Decyzja Izby Odwoławczej: Unieważnienie kwestionowanej decyzji i oddalenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego


title: Sprawa T-139/11: Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2011 r. — Gnango przeciwko Radzie

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/23

         Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2011 r. — Gnango przeciwko Radzie
   (Sprawa T-139/11)
   2011/C 130/44
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Loba Emmanuel Patrice Gnango (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: adwokat G. Collard)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że w odniesieniu do strony skarżącej, Loby Emmanuela Patrice’a GNANGO, rozporządzenie Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. oraz decyzja Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2001 r., opublikowane w dniu 15 stycznia 2011 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, nie mają podstaw faktycznych.

               —

               w konsekwencji,

                           —

                           stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. i decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2001 r.,

                           —

                           subsydiarnie, nakazanie, by nazwisko Loby Emmanuela Patrice’a GNANGO, zostało usunięte z wykazów załączonych do ww. rozporządzenia i ww. decyzji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez stronę skarżącą są co do zasady identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-137/11 Guiai Bi Poin przeciwko Radzie lub do nich podobne


title: Sprawa C-131/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajową Izbę Odwoławczą (Polska) w dniu 1 marca 2016 r. – Archus sp. z o.o., Gama Jacek Lipik przeciwko Polskiemu Górnictwu Naftowemu i Gazownictwu S.A.

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajową Izbę Odwoławczą (Polska) w dniu 1 marca 2016 r. – Archus sp. z o.o., Gama Jacek Lipik przeciwko Polskiemu Górnictwu Naftowemu i Gazownictwu S.A.
      (Sprawa C-131/16)
      (2016/C 211/33)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Krajowa Izba Odwoławcza

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Archus sp. z o.o.,
      Gama Jacek Lipik

         Strona pozwana: Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 10 dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (1) można interpretować w ten sposób, że zamawiający może być zobowiązany do wezwania wykonawców, którzy w określonym terminie (tj. terminie wyznaczonym na złożenie ofert) nie złożyli wymaganych przez zamawiającego „oświadczeń lub dokumentów” potwierdzających spełnianie przez oferowane dostawy, usługi lub roboty budowlane wymagań określonych przez zamawiającego (które to pojęcie obejmuje także próbki przedmiotu zamówienia) albo którzy złożyli wymagane przez zamawiającego „oświadczenia lub dokumenty” zawierające błędy do złożenia brakujących lub korygujących błędy „oświadczeń lub dokumentów” (próbek) w wyznaczonym dodatkowym terminie bez ustanowienia zakazu, zgodnie z którym uzupełnione „oświadczenia lub dokumenty” (próbki) nie mogą zmieniać treści oferty?

                  2)

                  Czy art. 10 dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych można interpretować w ten sposób, że zamawiający może zatrzymać wadium wykonawcy, jeżeli wykonawca w odpowiedzi na wezwanie go przez zamawiającego do uzupełnienia nie złożył „dokumentów lub oświadczeń” (próbek) potwierdzających spełnianie przez oferowane dostawy, usługi lub roboty budowlane wymagań określonych przez zamawiającego w sytuacji, gdy takie uzupełnienia prowadziłoby do zmiany treści oferty lub nie wyraził zgody na poprawienie oferty przez zamawiającego, co spowodowało brak możliwości wybrania oferty złożonej przez wykonawcę jako najkorzystniejszej?

                  3)

                  Czy art. 1 ust. 3 dyrektywy Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynującej przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji, zmienionej dyrektywą 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniającą dyrektywy Rady 89/665/EWG i 92/13/EWG w zakresie poprawy skuteczności procedur odwoławczych w dziedzinie udzielania zamówień należy interpretować w ten sposób, że „dane zamówienie”, o którym mowa w tym przepisie w części „interes w uzyskaniu danego zamówienia” oznacza „dane, prowadzone postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego” (tu: ogłoszone ogłoszeniem z 3 czerwca 2015 r.), czy też „dany przedmiot zamówienia” (tu: usługa cyfryzacji dokumentacji archiwum zamawiającego), niezależnie od tego, czy w konsekwencji uwzględnienia odwołania zamawiający zobowiązany będzie unieważnić prowadzone postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego i ewentualnie rozpocząć kolejne postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego?

         (1)  Dz.U. L 134, s.1; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 06 Tom 007 P. 19 – 131.


title: Sprawa C-363/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Elegktiko Synedrio — Grecja) — Epitropos tou Elegktikou Synedriou sto Ypourgeio Politsmou kai Tourismou przeciwko Ypourgeio Politismou kai Tourismou — Ypiresia Dimosionomikou Elenchou (Odesłanie prejudycjalne — Pojęcie „sądu jednego z państw członkowskich” w rozumieniu art. 267 TFUE — Postępowanie mające na celu wydanie orzeczenia o charakterze sądowym — Krajowy trybunał obrachunkowy orzekający w przedmiocie zezwolenia a priori na wydatek publiczny — Niedopuszczalność)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Elegktiko Synedrio — Grecja) — Epitropos tou Elegktikou Synedriou sto Ypourgeio Politsmou kai Tourismou przeciwko Ypourgeio Politismou kai Tourismou — Ypiresia Dimosionomikou Elenchou
   (Sprawa C-363/11) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Pojęcie „sądu jednego z państw członkowskich” w rozumieniu art. 267 TFUE - Postępowanie mające na celu wydanie orzeczenia o charakterze sądowym - Krajowy trybunał obrachunkowy orzekający w przedmiocie zezwolenia a priori na wydatek publiczny - Niedopuszczalność)
   2013/C 46/13
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Elegktiko Synedrio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Epitropos tou Elegktikou Synedriou sto Ypourgeio Politsmou kai Tourismou

      Strona pozwana: Ypourgeio Politismou kai Tourismou — Ypiresia Dimosionomikou Elenchou

      W obecności: Konstantinosa Antonopoulosa

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Elegktiko Synedrio — Wykładnia klauzuli 4 pkt 1 załącznika do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, s. 43) i art. 153 TFUE — Warunki pracy lub warunki zatrudnienia — Pojęcie — Warunki wynagrodzenia za czas poświęcony na działalność związkową w ramach nieobecności w pracy z tytułu działalności związkowej — Włączenie

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Elegktiko Synedrio (Grecja) postanowieniem z dnia 1 lipca 2011 r. jest niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawa T-569/11: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Gitana przeciwko OHIM — Teddy (GITANA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego GITANA — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy KiTANA — Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd —Identyczność lub podobieństwo towarów — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 — Częściowa odmowa rejestracji)

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/20

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Gitana przeciwko OHIM — Teddy (GITANA)
   (Sprawa T-569/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego GITANA - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy KiTANA - Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Identyczność lub podobieństwo towarów - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 - Częściowa odmowa rejestracji)
   2013/C 336/40
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Gitana SA (Pregny-Chambésy, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat F. Benech)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Teddy SpA (Rimini, Włochy) (przedstawiciel: adwokat S. Rizzo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 sierpnia 2011 r. (sprawa R 1825/2007-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Rosenruist — Gestão e serviços, Lda a Gitana SA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Gitana SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 6 z 7.1.2012.


title: Sprawa T-323/12: Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2012 r. — Knauf Insulation Technology przeciwko OHIM — Saint Gobain Cristaleria (ECOSE)

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/26

         Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2012 r. — Knauf Insulation Technology przeciwko OHIM — Saint Gobain Cristaleria (ECOSE)
   (Sprawa T-323/12)
   2012/C 295/46
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Knauf Insulation Technology (Visé, Belgia) (przedstawiciel: adwokat K. Manhaeve)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Saint Gobain Cristaleria, SL (Madryt, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 kwietnia 2012 r. w sprawie R 259/2011-5 w zakresie, w jakim uwzględniono w niej sprzeciw wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego dla części towarów i usług objętych zgłoszeniem;

               —

               solidarne obciążenie OHIM — i w razie potrzeby — wnoszącego sprzeciw wszystkimi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „ECOSE” dla towarów i usług z klas 1, 2, 3, 16, 17, 19, 20 i 40 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr W00993849

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Saint Gobain Cristaleria, SL

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Hiszpanii słowny znak towarowy nr 2556409 „ECOSEC FACHADAS” dla towarów z klas 17 i 19

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu dla części zakwestionowanych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uchylenie zakwestionowanej decyzji i oddalenie odwołania oraz utrzymanie w mocy zakwestionowanej decyzji w pozostałej części

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009


title: Sprawa T-610/13: Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2013 r. — Ecolab USA przeciwko OHIM (GREASECUTTER)

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/33

         Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2013 r. — Ecolab USA przeciwko OHIM (GREASECUTTER)
   (Sprawa T-610/13)
   2014/C 24/62
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ecolab USA (St. Paul, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci G. Hasselblatt i V. Töbelmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 września 2013 r. (sprawa R 1704/2012-2) w zakresie, w jakim zostało oddalone wskazanie Unii Europejskiej dla rejestracji międzynarodowej nr 1103198 GREASECUTTER;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi przez OHIM i przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „GREASECUTTER” dla towarów z klas 3 i 5 — rejestracja międzynarodowa nr W 1103198

      Decyzja eksperta: odmowa ochrony rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa T-123/12: Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2013 r. — Smartbook przeciwko OHIM (SMARTBOOK) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SMARTBOOK — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/10

         Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2013 r. — Smartbook przeciwko OHIM (SMARTBOOK)
   (Sprawa T-123/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SMARTBOOK - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2014/C 31/16
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Smartbook AG (Offenburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci C. Milbradt, A. Schwarz i F. Reiling)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Interwenient przed Sądem popierający żądania strony pozwanej: Qualcomm, Inc. (Dover, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci A. Renck, A. Leister i V. von Bomhard)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 grudnia 2011 r. (sprawa R 799/2011-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego SMARTBOOK jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Smartbook AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 157 z 2.6.2012.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 października 2004 r. w sprawie C-472/02 (wniosek Cour d'appel de Bruxelles o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Siomab SA przeciwko Institut bruxellois pour la gestion de l'environnement (Środowisko naturalne — Odpady — Rozporządzenie (EWG) nr 259/93 dotyczące przesyłania odpadów — Właściwość organu wysyłki w zakresie kontroli klasyfikacji przedmiotu wysyłki (odzysk lub usuwanie) i wnoszenia sprzeciwu wobec wysyłki opartej na błędnej klasyfikacji — Sposoby wnoszenia sprzeciwu)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/16

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 19 października 2004 r.
   w sprawie C-472/02 (wniosek Cour d'appel de Bruxelles o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Siomab SA przeciwko Institut bruxellois pour la gestion de l'environnement (1)

   (Środowisko naturalne - Odpady - Rozporządzenie (EWG) nr 259/93 dotyczące przesyłania odpadów - Właściwość organu wysyłki w zakresie kontroli klasyfikacji przedmiotu wysyłki (odzysk lub usuwanie) i wnoszenia sprzeciwu wobec wysyłki opartej na błędnej klasyfikacji - Sposoby wnoszenia sprzeciwu)
   (2004/C 300/32)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-472/02, mającej za przedmiot wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na mocy art. 234 WE, wniesiony do Trybunału przez Cour d'appel de Bruxelles (Belgia) orzeczeniem z dnia 20 grudnia 2002 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 27 grudnia 2002 r., w postępowaniu Siomab SA przeciwko Institut bruxellois pour la gestion de l'environnement, Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, C. Gulmann (sprawozdawca) i S. von Bahr, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 19 października 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Rozporządzenie Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar, w brzmieniu zmienionym decyzjami Komisji 98/368/WE z dnia 18 maja 1998 r. i 1999/816/WE z dnia 24 listopada 1999 r., należy interpretować w ten sposób, iż w przypadku, gdy Państwo Członkowskie stosuje, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 8 powołanego rozporządzenia, szczególną procedurę zgłoszenia - za pośrednictwem właściwego organu wysyłki - listu przewozowego sporządzonego w celu wysyłki odpadów przeznaczonych do odzysku, organ ten – jeśli uzna za konieczne wniesienie sprzeciwu wobec wysyłki z powodu jej błędnej klasyfikacji przez zgłaszającego – nie może dokonać z urzędu ponownej klasyfikacji tej wysyłki, lecz jest obowiązany do zgłoszenia tego listu przewozowego innym organom oraz odbiorcy. W takim przypadku musi on poinformować – przy użyciu wszelkich stosownych środków i przed upływem terminu przewidzianego w art. 7 ust. 2 powyższego rozporządzenia - zgłaszającego oraz inne właściwe organy o swoim sprzeciwie.

      (1)  Dz.U. C 44 z 22.2.2003.


title: Sprawa F-39/13: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/60

         Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-39/13)
   2013/C 207/102
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, A. Coolen, J.-N. Louis, É. Marchal i S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji dokonującej zaliczenia uprawnień emerytalnych nabytych przed podjęciem służby w Komisji na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 § 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r. oraz decyzji oddalającej zażalenie

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie skarżącego z dnia 24 stycznia 2013 r., w którym skarżący żądał zastosowania ogólnych przepisów wykonawczych oraz stawek ekwiwalentu aktuarialnego obowiązujących w momencie złożenia przez niego wniosku o przeniesienie jego uprawnień emerytalnych;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji PMO z dnia 11 lipca 2012 r. stosującej stawki ekwiwalentu aktuarialnego według nowych przepisów wykonawczych;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.