title: Sprawa T-316/13: Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2013 r. — Pappalardo i in. przeciwko Komisji

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/25

         Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2013 r. — Pappalardo i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-316/13)
   (2013/C 226/33)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Salvatore Aniello Pappalardo (Cetara, Włochy), Pescatori La Tonnara Soc. coop. (Cetara); Fedemar Srl (Cetara); Testa Giuseppe E C. Snc (Catania, Włochy); Pescatori San Pietro Apostolo Srl (Cetara); Camplone Arnaldo & C. Snc di Camplone Arnaldo EC (Pescara, Włochy) i Valentino Pesca Sas di Camplone Arnaldo & C. (Pescara) (przedstawiciele: adwokaci V. Cannizzaro i L. Caroli)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Komisji Europejskiej za szkodę spowodowaną wydaniem rozporządzenia Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. ustanawiającego środki nadzwyczajne w odniesieniu do statków rybackich do połowów okrężnicą prowadzących połowy tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim, na wschód od 45° długości geograficznej zachodniej, oraz w Morzu Śródziemnym, którego nieważność Trybunał Sprawiedliwości stwierdził w wyroku z dnia 17 marca 2011 r. w sprawie C-221/09 oraz

               —

               w konsekwencji zasądzenie od Komisji Europejskiej odszkodowania z tytułu wyrządzonych szkód;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące w niniejszej sprawie wyjaśniają, że przedmiotowa odpowiedzialność pozaumowna wynika z okoliczności, iż w rozporządzeniu nr 530/2008 Komisja zdecydowała niezgodnie z prawem o obowiązkowym wstrzymaniu połowów tuńczyka błękitnopłetwego od dnia 16 czerwca 2008 r. przez statki rybackie pływające pod banderą Grecji, Francji, Włoch, Cypru i Malty, podczas gdy analogiczne wstrzymanie zostało wprowadzone w odniesieniu do statków rybackich pływających pod banderą hiszpańską dopiero od dnia 23 czerwca 2008 r.
   Zdaniem skarżących w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki powstania odpowiedzialności instytucji europejskich z uwagi na działalność prawodawczą, mianowicie: poważne naruszenie normy chroniącej jednostki, rzeczywisty charakter szkody i istnienie związku przyczynowego pomiędzy tym zachowaniem a podniesioną szkodą.
   W tym względzie skarżący podkreślają, że rozporządzenie nr 530/2008 zostało uznane za nieważne w całości przez Trybunał Sprawiedliwości z uwagi na naruszenie zasady niedyskryminacji i że zgodnie utrwalonym orzecznictwem naruszenie tej zasady należy do sytuacji naruszenia reguły prawnej wyższego rzędu chroniącej jednostki.


title: Sprawa T-457/09: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2009 r. — Westfälisch Lippischer Sparkassen- und Giroverband przeciwko Komisji

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/35

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2009 r. — Westfälisch Lippischer Sparkassen- und Giroverband przeciwko Komisji
   (Sprawa T-457/09)
   2010/C 11/66
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Westfälisch Lippischer Sparkassen- und Giroverband (Münster, Niemcy) (przedstawiciele: A. Rosenfeld i I. Liebach, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 12 maja 2009 r. dotyczącej pomocy państwa C-43/2008 (ex N 390/2008), którą Niemcy zamierzają udzielić na rzecz restrukturyzacji WestLB AG, decyzja notyfikowana jako dokument nr C(2009) 3900;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 12 maja 2009 r. dotyczącą pomocy państwa C-43/2008 (ex N 390/2008), którą Niemcy zamierzają udzielić na rzecz restrukturyzacji WestLB AG, decyzja notyfikowana jako dokument nr C(2009) 3900. W decyzji tej Komisja uznała, że zgłoszona pomoc państwa, która ma mieć postać gwarancji państwowej w wysokości 5 miliardów EUR jest — z zastrzeżeniem niektórych warunków — niezgodna ze wspólnym rynkiem. W uzasadnieniu skargi o stwierdzenie nieważności strona skarżąca, która posiada udziały w WestLB AG, podnosi następujące zarzuty:

               —

               naruszenie zasady kolegialności ustanowionej w art. 219 WE ze względu na to, że zaskarżona decyzja nie została przyjęta przez Komisję jako organ właściwy rzeczowo, ale przez komisarza ds. konkurencji;

               —

               naruszenie art. 87 ust. 1 WE ze względu na to, że nie wykazano istnienia okoliczności faktycznych prowadzących do zakłócenia konkurencji;

               —

               niewłaściwe zastosowanie art. 87 ust. 3 lit. b) drugi przypadek WE ze względu na to, że w zaskarżonej decyzji nie uwzględniono ani okoliczności faktycznych, ani treści czy struktury tego przepisu, że decyzja ta nie prowadzi do zrównoważenia interesów i do zbadania proporcjonalności, mimo że podjęcie tych działań jest niezbędne, że decyzja ta zawiera pod wieloma względami błędy w ocenie i w zakresie uznania oraz że określa ona nieproporcjonalne warunki;

               —

               naruszenie zasady proporcjonalności;

               —

               naruszenie obowiązku zapewnienia poszanowania zasady równego traktowania ze względu na to, że zaskarżona decyzja traktuje w sposób nierówny WestLB AG i jej akcjonariuszy w porównaniu z decyzjami wydanymi przed trwającym obecnie kryzysem finansowym i w porównaniu z decyzjami podjętymi w jego ramach;

               —

               naruszenie art. 295 WE ze względu na to, że warunek dotyczący rezygnacji z pozycji właściciela, zajmowanej do tej pory, stanowi naruszenie prawa akcjonariuszy WestLB AG do poszanowania własności, które to prawo jest zagwarantowane i chronione przez Niemcy;

               —

               naruszenie art. 7 ust. 4 rozporządzenia WE nr 659/1999 (1), który nie stanowi wystarczająco precyzyjnej podstawy normatywnej dla takiej interwencji;

               —

               naruszenie obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 253 WE.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art.[88 WE] (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa T-66/13: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2013 r. — Langguth Erben przeciwko OHIM (Przedstawienie butelki)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/30

         Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2013 r. — Langguth Erben przeciwko OHIM (Przedstawienie butelki)
   (Sprawa T-66/13)
   2013/C 108/75
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Franz Wilhelm Langguth Erben GmbH & Co. KG (Traben-Trarbach, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunze i G. Würtenberger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 listopada 2012 r. w sprawie R 129/2012-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający butelkę dla towarów z klasy 33 — zgłoszenie nr 10 005 866

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b), art. 7 ust. 2 oraz art. 75, art. 76 ust. 1 i art. 77 rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-256/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León w dniu 25 maja 2010 r. — David Barcenilla Fernández przeciwko Gerardo García S.L.

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León w dniu 25 maja 2010 r. — David Barcenilla Fernández przeciwko Gerardo García S.L.
   (Sprawa C-256/10)
   ()
   2010/C 221/32
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: David Barcenilla Fernández.

      Strona pozwana: Gerardo García S.L..

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3, 5 ust. 2, 6 i 7 dyrektywy 2003/10/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że pracodawca, u którego dzienny poziom ekspozycji na hałas pracowników wynosi ponad 85 dB (mierzonej bez uwzględnienia skutków ochronników słuchu), spełnia obowiązki ustalone w ww. dyrektywie dotyczące materialnych warunków pracy poprzez wydanie owym pracownikom ochronników słuchu, które poprzez osiągnięty dzięki nim poziom tłumienia, spowodują obniżenie dziennej ekspozycji na hałas tych pracowników poniżej 80 dB?

               2)

               Czy art. 5 ust. 2 dyrektywy 2003/10/WE należy interpretować w ten sposób, że „program środków technicznych i/lub organizacyjnych”, który powinien zostać przyjęty przez pracodawcę, u którego dzienny poziom ekspozycji pracowników na hałas wynosi ponad 85 dB (mierzonej bez uwzględnienia skutków ochronników słuchu), ma na celu zmniejszenie poziomu ekspozycji na hałas poniżej 85 dB?

               3)

               W przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze, czy należy przyjąć, że sprzeczne z dyrektywą 2003/10/WE są krajowy przepis lub krajową praktyka sądowa, które zwalniają pracodawcę z obowiązku zapłaty odszkodowania pieniężnego, które co do zasady powinno zostać zapłacone pracownikom, których dotyczą dzienne poziomy ekspozycji na hałas wyższe od 85 dB, z uwagi na wydanie tym pracownikom ochronników słuchu, których skutek tłumiący powoduje, że dzienna ekspozycja wynosi mniej niż 80 dB?

      (1)  Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (hałasem) (Siedemnasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz.U. L 42, s. 38).


title: Sprawa T-426/13: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2015 r. – L’Oréal/OHIM – Cosmetica Cabinas (AINHOA) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy AINHOA — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 15 ust. 1 lit. a) oraz art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Używanie znaku towarowego w postaci różniącej się co do elementów niewpływających na jego charakter odróżniający]

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/35

         Wyrok Sądu z dnia 23 września 2015 r. – L’Oréal/OHIM – Cosmetica Cabinas (AINHOA)
   (Sprawa T-426/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy AINHOA - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 15 ust. 1 lit. a) oraz art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Używanie znaku towarowego w postaci różniącej się co do elementów niewpływających na jego charakter odróżniający])
   (2015/C 389/36)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: L’Oréal (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokat M.H. Granado Carpenter i adwokat M.L. Polo Carreño)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: O. Mondéjar Ortuño i A. Schifko, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Cosmetica Cabinas, SL (El Masnou, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci L. Montoya Terán i J.B. Devaureix)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 czerwca 2013 r. (sprawa R 1642/2012-1) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku pomiędzy L’Oréal a Cosmetica Cabinas, SL.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               L’Oréal zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 304 z 19.10.2013.


title: Sprawa T-496/08: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2008 r. — Ryanair Ltd przeciwko Komisji

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/41

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2008 r. — Ryanair Ltd przeciwko Komisji
   (Sprawa T-496/08)
   (2009/C 32/80)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: E. Vahida, I. Metaxas-Maragkidis, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, zgodnie z art. 230 i 231 WE, że dorozumiana decyzja Komisji odmawiająca dostępu do dokumentów, których udostępnienia zażądała skarżąca we wniosku z dnia 25 czerwca 2008 r., jest nieważna;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą; oraz

               —

               podjęcie wszelkich innych działań, jakie Sąd uzna za stosowne.

         Zarzuty i główne argumenty
   W ramach niniejszej skargi skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji oddalającej wniosek skarżącej, złożony na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001 (1), o udostępnienie dokumentów dotyczących postępowania w sprawie pomocy państwa odnoszącego się do domniemanej pomocy państwa udzielonej poprzez zawarcie umowy z operatorem portu lotniczego Berlin-Schönefeld.
   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez skarżącą są podobne do tych, które podniesiono w sprawie T-494/08 Ryanair przeciwko Komisji.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, Dz.U. L 145, s. 43.


title: Sprawa C-173/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria regionale di Genova — Włochy) — Agrover srl przeciwko Agenzia Dogane Circoscrizione Doganale di Genova (Wspólnotowy kodeks celny — Uszlachetnianie czynne — Układ stowarzyszeniowy — Uprzedni wywóz ryżu do państwa trzeciego związanego układem przyznającym preferencje celne — Artykuł 216 kodeksu celnego — Pokrycie retrospektywne należności celnych przywozowych — Artykuł 220 ust. 2 lit. b) kodeksu celnego)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/14

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria regionale di Genova — Włochy) — Agrover srl przeciwko Agenzia Dogane Circoscrizione Doganale di Genova
   (Sprawa C-173/06) (1)

   (Wspólnotowy kodeks celny - Uszlachetnianie czynne - Układ stowarzyszeniowy - Uprzedni wywóz ryżu do państwa trzeciego związanego układem przyznającym preferencje celne - Artykuł 216 kodeksu celnego - Pokrycie retrospektywne należności celnych przywozowych - Artykuł 220 ust. 2 lit. b) kodeksu celnego)
   (2007/C 315/22)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Commissione tributaria regionale di Genova
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Agrover srl

      Strona pozwana: Agenzia Dogane Circoscrizione Doganale di Genova
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Commissione tributaria regionale di Genova — Wykładania art. 216 i 220 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz. U. L 302, str. 1) — Ryż wywieziony zgodnie z systemem czynnego uszlachetniania do państwa trzeciego, z którym zawarty został układ przyznający preferencje celne — Nałożenie ceł w przypadku przywozu produktu kompensacyjnego pochodzącego z państwa, z którym nie zawarto układu przyznającego preferencje celne
   Sentencja

               1)

               Artykuł 216 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r. znajduje zastosowanie do operacji uszlachetniania czynnego, o których mowa w art. 115 ust. 1 lit. b) wskazanego rozporządzenia, w których produkty kompensacyjne zostały wywiezione ze Wspólnoty Europejskiej przed przywozem towarów przeznaczonych do uszlachetnienia.

               2)

               Jeżeli w przypadku zakończenia operacji uszlachetniania czynnego (system zawieszeń) wraz z kompensacją ekwiwalentną i uprzednim wywozem, właściwe organy nie sprzeciwiły się na podstawie art. 216 rozporządzenia nr 2913/92 zmienionego rozporządzeniem nr 2700/2000, zwolnieniu z należności celnych przywozowych towarów pochodzących z państw trzecich, organy te powinny odstąpić od retrospektywnego zaksięgowania rzeczonych należności celnych przywozowych, na podstawie art. 220 ust. 2 lit. b) wskazanego rozporządzenia, jeżeli spełnione zostały trzy kumulatywne przesłanki. Przede wszystkim, brak żądania uiszczenia należności celnych przywozowych musi wynikać z błędu właściwych organów, następnie, musi to być błąd, który nie mógł w racjonalny sposób zostać wykryty przez działającego w dobrej wierze płatnika, i wreszcie, zgłoszenie celne płatnika musi być zgodne z wszystkimi przepisami obowiązującymi w tym przedmiocie. Do sądu krajowego należy ocena, czy ma to miejsce w przypadku będącym przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności zawisłego przed nim sporu, a w szczególności dowodów przedłożonych w tym celu przez stronę skarżącą w postępowaniu przed tym sądem.

      (1)  Dz.U. C 143 z 17.6.2006.


title: Sprawa F-95/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 8 lutego 2011 r. — Skareby przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Mobbing ze strony przełożonego — Artykuły 12a i 24 regulaminu pracowniczego — Wniosek o udzielenie wsparcia — Rozsądny termin — Rozpoczęcie biegu — Czas trwania)

text:
               26.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/13

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 8 lutego 2011 r. — Skareby przeciwko Komisji
   (Sprawa F-95/09) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Mobbing ze strony przełożonego - Artykuły 12a i 24 regulaminu pracowniczego - Wniosek o udzielenie wsparcia - Rozsądny termin - Rozpoczęcie biegu - Czas trwania)
   2011/C 95/21
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Carina Skareby (Louvain, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji pozwanej w sprawie odmowy wszczęcia dochodzenia dotyczącego mobbingu, którego skarżąca była ofiarą.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 4 marca 2009 r. w sprawie odmowy wszczęcia dochodzenia administracyjnego dotyczącego okoliczności stosowania rzekomego mobbingu, którego sprawcą miałby być jeden z byłych przełożonych C. Skarby.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa całość kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010, s. 81.


title: Sprawa C-243/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 27 maja 2015 r. – Lesoochranárske zoskupenie VLK/Obvodný úrad Trenčín

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 27 maja 2015 r. – Lesoochranárske zoskupenie VLK/Obvodný úrad Trenčín
   (Sprawa C-243/15)
   (2015/C 279/22)
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Najvyšší súd Slovenskej republiky

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lesoochranárske zoskupenie VLK

      Strona pozwana: Obvodný úrad Trenčín

      Przy udziale: Biely potok, a.s.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy można zagwarantować ustanowione w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu w wypadku zarzucanego naruszenia prawa do wysokiego poziomu ochrony środowiska, wykonanego przede wszystkim poprzez warunki stworzone przez Unię Europejską w dyrektywie Rady 92/43/EWG (1) z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, które to prawo służy przede wszystkim uzyskaniu opinii społeczeństwa co do przedsięwzięcia, które prawdopodobnie może znacząco oddziaływać na specjalne obszary ochrony w ramach europejskiej sieci ekologicznej NATURA 2000, oraz prawo, które skarżący jako organizacja pożytku publicznego działająca na płaszczyźnie krajowej w dziedzinie ochrony środowiska podnosi na podstawie art. 9 konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska i w granicach określonych przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku Lesoochranárske zoskupenie (C-240/09, EU:C:2011:125), również wtedy gdy sąd krajowy zamyka sądową kontrolę w sporze dotyczącym legalności decyzji o nieprzyznaniu statusu strony w postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia, jak to ma miejsce w postępowaniu głównym, a zainteresowanemu sugeruje wniesienie skargi jako stronie pominiętej w danym postępowaniu administracyjnym?

      (1)  Dz.U. L 206, s. 7; wydanie specjalne 15/002, s. 102.


title: Sprawa C-230/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag (Niderlandy) w dniu 20 maja 2015 r. – Brite Strike Technologies Inc./Brite Strike Technologies SA

text:
               3.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 254/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag (Niderlandy) w dniu 20 maja 2015 r. – Brite Strike Technologies Inc./Brite Strike Technologies SA
   (Sprawa C-230/15)
   (2015/C 254/11)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Den Haag.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Brite Strike Technologies Inc.

      Strona pozwana: Brite Strike Technologies SA.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy BVIE [Porozumienia państw Beneluksu w sprawie własności intelektualnej (znaki towarowe i wzory)] (ze względów wskazanych w pkt 28–34 wyroku Gerechtshof Den Haag z dnia 26 listopada 2013 r. lub innych) należy uważać za konwencję późniejszą, tak że jej art. 4.6 nie może być uważany za uregulowanie szczególne w rozumieniu art. 71 rozporządzenia nr 44/2001 (1)?
               W przypadku udzielenia na to pytanie odpowiedzi twierdzącej:

               2)

               Czy z art. 22 pkt 4 rozporządzenia nr 44/2001 wynika, że sądowi zarówno belgijskiemu, jak i niderlandzkiemu czy luksemburskiemu przysługuje jurysdykcja międzynarodowa do rozstrzygnięcia sporu?

               3)

               W wypadku odpowiedzi przeczącej: w jaki sposób w sprawie takiej jak niniejsza należy określić, czy jurysdykcja międzynarodowa przysługuje sądowi belgijskiemu, niderlandzkiemu czy luksemburskiemu? Czy w celu tego (dokładniejszego) określenia jurysdykcji międzynarodowej można (jednak) zastosować art. 4.6 BVIE?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 4, s. 42).


title: Sprawa C-562/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 19 grudnia 2008 r. — Müller Fleisch GmbH przeciwko Land Baden-Württemberg

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 19 grudnia 2008 r. — Müller Fleisch GmbH przeciwko Land Baden-Württemberg
   (Sprawa C-562/08)
   (2009/C 69/36)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesverwaltungsgericht
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Müller Fleisch GmbH

      Strona pozwana: Land Baden-Württemberg

      Uczestnik postępowania: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 6 ust. 1 w związku z rozdziałem A część I załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 (1), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1248/2001 (2), należy interpretować w ten sposób, że niezgodne jest z nim rozszerzenie obowiązku badań na wszystkie sztuki bydła w wieku powyżej 24 miesięcy, które zostało wprowadzone w BSE-Untersuchungsverordnung (niemieckie rozporządzenie w sprawie badań na obecność BSE) z dnia 1 grudnia 2000 r. (BGBl I, s. 1659), zmienionym rozporządzeniem z dnia 25 stycznia 2001 r. (BGBl I, s. 164)?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii (Dz.U. L 147, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1248/2001 z dnia 22 czerwca 2001 r. zmieniające załączniki III, X i XI do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do nadzoru epidemiologicznego i badań pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (Dz.U. L 173, s. 12).


title: Sprawa T-48/11: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – British Airways przeciwko Komisji [Konkurencja — Kartele — Europejski rynek towarowego transportu lotniczego — Porozumienia i uzgodnione praktyki dotyczące licznych składników cen usług towarowego transportu lotniczego (wprowadzenie dopłat paliwowych i dopłat z tytułu bezpieczeństwa, odmowa zapłaty prowizji od dopłat) — Artykuł 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/37

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – British Airways przeciwko Komisji
   (Sprawa T-48/11) (1)

   ([Konkurencja - Kartele - Europejski rynek towarowego transportu lotniczego - Porozumienia i uzgodnione praktyki dotyczące licznych składników cen usług towarowego transportu lotniczego (wprowadzenie dopłat paliwowych i dopłat z tytułu bezpieczeństwa, odmowa zapłaty prowizji od dopłat) - Artykuł 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego - Obowiązek uzasadnienia])
   (2016/C 048/41)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: British Airways plc (Harmondsworth, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo K. Lasok, QC, R. O’Donoghue, barrister, i B. Louveaux, solicitor, następnie R. O’Donoghue, B. Louveaux i J. Turner, QC)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo N. Khan, S. Noë i N. von Lingen, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez B. Doherty, następnie A. Batesa, barristers, a następnie N. Khan i A. Dawes, pełnomocnicy, wspieraniu przez A. Batesa)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2010) 7694 wersja ostateczna z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (sprawa COMP/39258 – Lotniczy przewóz towarów) w zakresie dotyczącym skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2010) 7694 wersja ostateczna z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (sprawa COMP/39258 – Lotniczy przewóz towarów) w zakresie, w jakim Komisja Europejska uznała w niej z jednej strony, że British Airways plc, po pierwsze, uczestniczyły w odmowie zapłaty prowizji, po drugie, popełniły naruszenie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) i art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego w okresie od dnia 22 stycznia 2001 r. do dnia 1 października 2001 r., i po trzecie, uczestniczyły w naruszeniach tych przepisów w odniesieniu do usług transportu towarowego świadczonych z Hong Kongu (Chiny), Japonii, Indii, Tajlandii, Singapuru, Korei Południowej i Brazylii, a z drugiej stronny, nałożyła na nią grzywnę.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez British Airways.

      (1)  Dz.U. C 80 z 12.3.2011.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 lipca 2005 r. w sprawie C-515/03 Eichsfelder Schlachtbetrieb GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas (wniosek Finanzgericht Hamburg o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Refundacje wywozowe — Przesłanki przyznania — Przywóz produktu do państwa przeznaczenia — Pojęcie — Formalności celne związane z dopuszczeniem do spożycia w państwie trzecim — Istotne przetworzenie lub obróbka — Powrotny przywóz do Wspólnoty — Nadużycie prawa)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/15

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 21 lipca 2005 r.
   w sprawie C-515/03 Eichsfelder Schlachtbetrieb GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas (wniosek Finanzgericht Hamburg o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (1)

   (Rolnictwo - Wspólna organizacja rynków - Refundacje wywozowe - Przesłanki przyznania - Przywóz produktu do państwa przeznaczenia - Pojęcie - Formalności celne związane z dopuszczeniem do spożycia w państwie trzecim - Istotne przetworzenie lub obróbka - Powrotny przywóz do Wspólnoty - Nadużycie prawa)
   (2005/C 217/28)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-515/03, Eichsfelder Schlachtbetrieb GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg Jonas, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) postanowieniem z dnia 12 listopada 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 9 grudnia 2003 r., Trybunał (trzecia izba), w składzie, A. Rosas, prezes izby, J. P. Puissochet (sprawozdawca), S. von Bahr, J. Malenovský i U. Lõhmus, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz Jarabo Colomer, sekretarz: K Sztranc, wydał w dniu 21 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Przewidziana w art. 17 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1384/95 z dnia 19 czerwca 1995 r. w sprawie zmian niezbędnych dla wykonania porozumienia rolnego zawartego w ramach Rundy Urugwajskiej, przesłanka uzyskania refundacji zróżnicowanej, polegająca na dopełnieniu formalności celnych w zakresie dopuszczenia danego produktu do spożycia w państwie trzecim przywozu, jest spełniona, gdy produkt ten, po zapłaceniu w tym państwie należności celnych przywozowych, został tam poddany istotnemu przetworzeniu lub obróbce w rozumieniu art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, również wówczas, jeżeli po dokonaniu tego przetworzenia lub obróbki produkt został następnie powrotnie wywieziony do Wspólnoty za zwrotem należności celnych pobranych w tym państwie i zapłatą należności celnych przywozowych we Wspólnocie.
   W tych okolicznościach można jednakże zażądać zwrotu refundacji wywozowych, jeżeli sąd krajowy stwierdzi, że zgodnie z przepisami prawa krajowego wykazano, iż eksporter dopuścił się praktyk stanowiących nadużycie.

      (1)  Dz.U. C 59 z 06.03.2004.


title: Sprawa T-74/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  22 lutego 2006 r.  — Nestlé przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego słowny element  QUICKY  — Wcześniejsze wspólnotowe, krajowe i międzynarodowe graficzne znaki towarowe zawierające słowny element  Quick  — Wcześniejsze krajowe i międzynarodowe słowne znaki towarowe QUICK — Wcześniejsze krajowe słowne znaki towarowe QUICKIES — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Odmowa rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/11

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 lutego 2006 r. — Nestlé przeciwko OHIM
   (Sprawa T-74/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego słowny element „QUICKY” - Wcześniejsze wspólnotowe, krajowe i międzynarodowe graficzne znaki towarowe zawierające słowny element „Quick” - Wcześniejsze krajowe i międzynarodowe słowne znaki towarowe QUICK - Wcześniejsze krajowe słowne znaki towarowe QUICKIES - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Odmowa rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2006/C 96/21)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Société des produits Nestlé SA (Vevey, Szwajcaria) [Przedstawiciele: adwokaci J. Evrard i P. Péters]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik]

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Quick restaurants SA (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciele: adwokaci É. De Gryse i D. Moreau]
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 grudnia 2003 r. (sprawa R 922/2001-2) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Société des produits Nestlé SA i Quick restaurants SA
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004


title: Sprawa C-260/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 16 maja 2017 r. – Αnodiki Ypiresies Diacheirisis Perivallontos, Oikonomias, Dioikisis EPE (Αnodiki Services EPE)/GNA „Ο Εvaggelismos – Ofthalmiatreio Αthinon – Polykliniki” Geniko Nosokomeio Athinon „Georgios Gennimatas”, Geniko Ogkologiko Nosokomeio Kifisias – (GONK),„Oi Agioi Anargyroi”

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 16 maja 2017 r. – Αnodiki Ypiresies Diacheirisis Perivallontos, Oikonomias, Dioikisis EPE (Αnodiki Services EPE)/GNA „Ο Εvaggelismos – Ofthalmiatreio Αthinon – Polykliniki” Geniko Nosokomeio Athinon „Georgios Gennimatas”, Geniko Ogkologiko Nosokomeio Kifisias – (GONK),„Oi Agioi Anargyroi”
   (Sprawa C-260/17)
   (2017/C 239/39)
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Symvoulio tis Epikrateias

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Αnodiki Ypiresies Diacheirisis Perivallontos, Oikonomias, Dioikisis EPE (Αnodiki Services EPE)

      Druga strona postępowania: GNA „Ο Εvaggelismos – Ofthalmiatreio Αthinon – Polykliniki” Geniko Nosokomeio Athinon „Georgios Gennimatas”, Geniko Ogkologiko Nosokomeio Kifisias – (GONK), „Oi Agioi Anargyroi”

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w rozumieniu art. 10 lit. g) dyrektywy 2014/24 (1) do zakwalifikowania umowy jako „umowy o pracę” wystarczy, że stanowi ona umowę o pracę (charakteryzującą się podporządkowaniem) czy umowa taka powinna mieć szczególne cechy (na przykład w odniesieniu do rodzaju pracy, warunków zawarcia umowy, kwalifikacji kandydatów i elementów procedury ich wyboru), tak że wybór każdego pracownika jest wynikiem indywidualnego osądu i subiektywnej oceny jego osobowości przez pracodawcę? Czy umowy o pracę na czas określony zawarte na podstawie obiektywnych kryteriów, takich jak okres pozostawania bez pracy przez kandydata, wcześniejsze doświadczenie lub liczba niepełnoletnich dzieci, po formalnej kontroli dokumentów poświadczających oraz według określonej z góry procedury przyznawania punktów na podstawie wspomnianych kryteriów, takie jak umowy przewidziane w art. 63 ustawy 4430/2016, mogą zostać uznane za „umowy o pracę” w rozumieniu art. 10 lit. g) dyrektywy 2014/24?

               2)

               Czy w świetle przepisów dyrektywy 2014/24 (art. 1 ust. 4, art. 18 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1, art. 32 i art. 57 w związku z motywem 5 preambuły), Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (art. 49 i 56) i karty praw podstawowych (art. 16 i 52) oraz zasad równego traktowania, przejrzystości i proporcjonalności dozwolone jest stosowanie przez organy publiczne innych środków – w tym umów o pracę – niż zamówienia publiczne w celu wykonania spoczywających na nich zadań leżących w interesie publicznym oraz ewentualnie na jakich warunkach, w sytuacji gdy stosowanie takich środków nie ma charakteru stałej organizacji usług publicznych, lecz – jak w przypadku przewidzianym w art. 63 ustawy 4430/2016 – następuje na czas określony w celu stawienia czoła nadzwyczajnym okolicznościom, jak również z powodów związanych ze skutecznością konkurencji bądź zgodnością z prawem funkcjonowania przedsiębiorstw działających na rynku zamówień publicznych? Czy takie powody i okoliczności, jak niemożliwość wykonania w nieprzerwany sposób zamówienia publicznego lub osiągnięcie większej korzyści ekonomicznej w porównaniu z (tą, jaka byłaby możliwa w przypadku) zamówienia publicznego, mogą zostać uznane za nadrzędne względy interesu ogólnego, które uzasadniają przyjęcie środka ograniczającego poważnie, pod względem zakresu i czasu trwania, działalność przedsiębiorstw w sektorze zamówień publicznych?

               3)

               Czy w przypadku decyzji organu publicznego – takiej jak uchwały zaskarżone w postępowaniu głównym – która zdaniem tego organu dotyczy umowy niewchodzącej w zakres stosowania dyrektywy 2014/24 (na przykład, ponieważ jest to „umowa o pracę”), wyłączona jest ochrona sądowa przewidziana w art. 1 dyrektywy 89/665 w jej obowiązującej wersji, w sytuacji gdy skargę wnosi operator gospodarczy, który ma uzasadniony interes w tym, by zostało mu udzielone zamówienie publiczne o takim samym przedmiocie i który twierdzi, że niezgodnie z prawem dyrektywa 2014/24 nie została zastosowana z uwagi na przekonanie, że nie znajduje ona zastosowania?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65).


title: Sprawa C-14/10: Wniosek o wydanie orzeczenia a trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 11 stycznia 2010 r. — Nickel Institute przeciwko Secretary of State for Work and Pensions

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/38

         Wniosek o wydanie orzeczenia a trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 11 stycznia 2010 r. — Nickel Institute przeciwko Secretary of State for Work and Pensions
   (Sprawa C-14/10)
   2010/C 63/61
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Nickel Institute.

      Strona pozwana: Secretary of State for Work and Pensions.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy Dyrektywa Komisji 2008/58/WE (zwana „dyrektywą w sprawie trzydziestego DPT”) oraz/lub rozporządzenie Komisji (WE) nr 790/2009 (zwane dalej „rozporządzeniem w sprawie pierwszego DPT”) są nieważne w zakresie w jakim mają one na celu klasyfikację lub ponowną klasyfikację węglanów niklu w odpowiednich aspektach, ponieważ:

                           a)

                           klasyfikacje zostały dokonane bez przeprowadzenia odpowiedniej oceny charakterystycznych właściwości węglanów niklu zgodnie z kryteriami i wymogami w zakresie danych załącznika VI do dyrektywy 67/548/EWG (zwanej dalej „dyrektywą dotyczącą substancji niebezpiecznych”):

                           b)

                           nie wzięto pod uwagę, czy charakterystyczne właściwości węglanów niklu mogą stwarzać zagrożenie podczas normalnego obchodzenia się z nimi i używania ich, w myśl wymogów zawartych w pkt 1.1 i 1.4 załącznika VI do dyrektywy dotyczącej substancji niebezpiecznych;

                           c)

                           nie zostały spełnione przesłanki zastosowania procedury, o której mowa w art. 28 dyrektywy dotyczącej substancji niebezpiecznych;

                           d)

                           klasyfikacje zostały w sposób niedopuszczalny oparte na oświadczeniu w sprawie zastosowania odstępstwa przygotowanego dla celów oceny ryzyka przeprowadzonej przez właściwy organ na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 793/93; oraz/lub

                           e)

                           nie zostały podane powody przyjęcia klasyfikacji, jak tego wymaga art. 253 WE?

               2)

               Czy Dyrektywa Komisji 2009/2/WE (zwana dalej „dyrektywą w sprawie trzydziestego pierwszego DPT”) oraz/lub rozporządzenie Komisji (WE) nr 790/2009 (zwane dalej „rozporządzeniem w sprawie pierwszego DPT”) są nieważne w zakresie w jakim mają one na celu klasyfikację lub ponowną klasyfikację wodorotlenków niklu i zgrupowanych substancji niklu (zwanych łącznie „zaskarżonymi substancjami niklu”) pod określonymi względami, ponieważ:

                           a)

                           klasyfikacje zostały dokonane bez dokonania odpowiedniej oceny charakterystycznych właściwości zaskarżonych substancji niklu zgodnie z kryteriami i wymogami w zakresie danych załącznika VI do dyrektywy dotyczącej substancji niebezpiecznych, lecz na podstawie pewnych metod wnioskowania przez analogię;

                           b)

                           nie wzięto pod uwagę, czy charakterystyczne właściwości węglanów niklu mogą stwarzać zagrożenie podczas normalnego obchodzenia się z nimi i używania ich, w myśl wymogów zawartych w pkt 1.1 i 1.4 załącznika VI do dyrektywy dotyczącej substancji niebezpiecznych; oraz/lub

                           c)

                           nie zostały spełnione przesłanki zastosowania procedury, o której mowa w art. 28 dyrektywy dotyczącej substancji niebezpiecznych?

               3)

               Czy rozporządzenie w sprawie pierwszego DPT jest nieważne w zakresie w jakim dotyczy ono węglanów niklu i zaskarżonych substancji niklu, ponieważ:

                           a)

                           nie zostały spełnione przesłanki zastosowania procedury, o której mowa w art. 53 rozporządzenia (WE) nr 1278/2008 (zwanego dalej „rozporządzeniem CLP”); oraz/lub

                           b)

                           klasyfikacje dla tabeli 3.1 w załączniku VI do rozporządzenia CLP zostały dokonane bez przeprowadzenia odpowiedniej oceny właściwości węglanów niklu i zaskarżonych substancji niklu zgodnie z kryteriami i wymogami w zakresie danych załącznika I do rozporządzenia CLP, lecz na podstawie zastosowania załącznika VII do rozporządzenia CLP?


title: Sprawa F-90/14: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/39

         Skarga wniesiona w dniu 4 września 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa F-90/14)
   (2014/C 448/49)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat Hans-Robert Ilting)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Strona skarżąca żąda, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji o niewypłacaniu jej dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu począwszy od dnia 1 września 2013 r. z tego względu, że jej dziecko nie odbywa już „kształcenia lub szkolenia zawodowego” w rozumieniu art. 2 załącznika VII do regulaminu pracowniczego oraz po drugie, zobowiązania jej pracodawcy do dalszego wypłacania jej wspomnianego dodatku i do pokrycia wszystkich kosztów leczenia jej córki wstecznie od dnia 1 września 2013 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie decyzji strony pozwanej, sygn. akt HR.D.2/AS/ac/Ares(2014), z dnia 5 czerwca 2014 r. dotyczącej jej zażalenia zarejestrowanego w dniu 12 lutego 2014 r. w HR.D.2 „Wydział zażaleń i dalszego postępowania” pod numerem akt R/227/14;

               —

               zobowiązanie organu powołującego do uznania jej córki w sposób nieprzerwany i wsteczny od dnia 1 września 2013 r. za dziecko pozostające na utrzymaniu będące w trakcie kształcenia lub szkolenia zawodowego i z tego względu nakazanie w sposób nieprzerwany i wsteczny od dnia 1 września 2013 r. dalszego wypłacania na jej rzecz dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu i pokrywania kosztów leczenia.


title: Sprawa C-41/08: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywy 86/378/EWG i 96/97/WE — Równe traktowanie kobiet i mężczyzn — Niepełna transpozycja)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/9

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-41/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywy 86/378/EWG i 96/97/WE - Równe traktowanie kobiet i mężczyzn - Niepełna transpozycja)
   (2009/C 19/14)
   Język postępowania: czeski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. van Beek i P. Ondrůšek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska (przedstawiciel: M. Smolek, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak transpozycji dyrektywy Rady 86/378/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w systemach zabezpieczenia społecznego pracowników (Dz.U L 225, s. 40), jak również dyrektywy Rady 96/97/WE z dnia 20 grudnia 1996 r. zmieniającej dyrektywę 86/378/EWG w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w systemach zabezpieczenia społecznego pracowników (Dz.U L 46, s. 20)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 86/378/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w systemach zabezpieczenia społecznego pracowników i do dyrektywy Rady 96/97/WE z dnia 20 grudnia 1996 r. zmieniającej dyrektywę 86/378, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tych dyrektyw oraz art. 54 aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej.

               2)

               Republika Czeska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa C-387/06: Skarga wniesiona w dniu 19.9.2006 — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/27

         Skarga wniesiona w dniu 19.9.2006 — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-387/06)
   (2006/C 294/46)
   Język postępowania: fiński
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Hutten i M. Shotter)

      Strona pozwana: Republika Finlandii
   Żądania strony skarżącej
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi o

               —

               stwierdzenie, że Republika Finlandii naruszyła art. 8 ust. 1, ust. 2 lit. b i ust. 3 lit. c) dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (1) oraz art. 8 ust. 1 i 4 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (2) poprzez ograniczenie w § 43 Viestintämarkkinalaki (ustawy o telekomunikacji) uprawnień krajowego organu regulacyjnego w zakresie regulacji połączeń z sieci stacjonarnej do sieci telefonii komórkowej;

               —

               obciążenie Republika Finlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 24 lipca 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 108, str. 33

      (2)  Dz.U. L 108, str. 7


title: Sprawa F-117/15: Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2015 r. – ZZ przeciwko F4E

text:
               5.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/37

         Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2015 r. – ZZ przeciwko F4E
   (Sprawa F-117/15)
   (2015/C 328/36)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat A. Asmaryan Degtyareva)

      Strona pozwana: Europejskie Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Programu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej (F4E)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Programu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej o niedopuszczeniu skarżącej na listę rezerwy kadrowej postępowania w sprawie naboru F4E/CA/ST/FGIV/2015/001 oraz unieważnienie tego postepowania i stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie powołania wybranych kandydatów na stanowiska do obsadzenia.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności postępowania w sprawie naboru Fusion for Energy o sygnaturze F4E/CA/ST/FGIV/2015/001na stanowiska zastępcy oficjalnego kontrolera kosztów „Cost control support oficer”;

               —

               Stwierdzenie nieważności listy rezerwy kadrowej sporządzonej przez pozwaną w wyniku postępowania w sprawie naboru;

               —

               Stwierdzenie nieważności powołania wybranych kandydatów na stanowiska do obsadzenia i objęcia stanowisk przez kandydatów zaproponowanych przez komisję rekrutacyjną i wybranych przez dyrektora Fusion for Energy;

               —

               Stwierdzenie, że należy ponownie przeprowadzić postępowanie w sprawie naboru na wolne stanowiska zastępcy oficjalnego kontrolera kosztów „Cost control support oficer”;

               —

               Nakazanie przeprowadzenia egzaminu pisemnego w nowym postepowaniu w sprawie naboru na stanowisko zastępcy oficjalnego kontrolera kosztów „Cost control support oficer” i przeprowadzenie go bezzwłocznie w celu wyłonienia kandydatów;

               —

               Stwierdzenie, że uprawnienie pozwanej do nieprzeprowadzenia egzaminu pisemnego w postępowaniach w sprawie naboru, ustanowione przez pozwaną w przewodniku dla kandydatów („Guide for Applicants”) w niniejszej sprawie stanowiło naruszenie prawa i było nieważne;

               —

               Zarządzenie wszelkich środków, które Sąd uzna za właściwe w celu powtórzenia postępowania w sprawie naboru zgodnie z regułami ustanowionymi w ogłoszeniu o naborze na wolne stanowisko („Vacancy Notice”) opublikowanym w dniu 5 lutego 2015 r. i zawartymi w przewodniku dla kandydatów („Guide for Applicants”), o którym mowa w tym dokumencie, gdzie przeprowadzenie egzaminu ustnego i pisemnego jest obowiązkowe;

               —

               Obciążenie pozwanej, Fusion for Energy, kosztami postępowania.


title: Wyrok Trybunału (pełny skład) z dnia 29 czerwca 2004 r. w sprawie C-110/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Pomoc rządu portugalskiego dla hodowców trzody chlewnej — Pomoc mająca na celu umożliwienie dokonania zwrotu pomocy uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Decyzja Rady uznająca taką pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem — Bezprawność — Art. 88 ust. 2 akapit trzeci WE)

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pełny skład)
   z dnia 29 czerwca 2004 r.
   w sprawie C-110/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Radzie Unii Europejskiej (1)

   (Pomoc rządu portugalskiego dla hodowców trzody chlewnej - Pomoc mająca na celu umożliwienie dokonania zwrotu pomocy uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Decyzja Rady uznająca taką pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem - Bezprawność - Art. 88 ust. 2 akapit trzeci WE)
   (2004/C 217/03)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-110/02, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: F. Santaolalla Gadea, D. Triantafyllou i V. Di Bucci) przeciwko Radzie Unii Europejskiej (pełnomocnicy: J. Carbery i F. Florindo Gijón), popieranej przez Republikę Portugalską (pełnomocnicy: L. Fernandes i I. Palma) oraz przez Republikę Francuską (pełnomocnicy: De Bergues i F. Milion), mającej za przedmiot wniosek o unieważnienie decyzji Rady 2002/114/WE z dnia 21 stycznia 2002 r. upoważniającej rząd Portugalii do udzielenia pomocy portugalskim hodowcom trzody chlewnej, którzy byli beneficjentami środków przyznanych w roku 1994 i 1998 (Dz.U. L 43, str. 18), Trybunał (pełny skład), w składzie V. Skouris, prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas, C. Gulmann, J.-P. Puissochet i J. N. Cunha Rodrigues, prezesi izb, A. La Pergola, R. Schintgen, F. Macken, N. Colneric, S. von Bahr i K. Lenaerts (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 29 czerwca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Decyzja Rady 2002/114/WE z dnia 21 stycznia 2002 r. upoważniająca rząd Portugalii do udzielenia pomocy portugalskim hodowcom trzody chlewnej, którzy byli beneficjentami środków przyznanych w roku 1994 i 1998, zostaje unieważniona.

               2)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Portugalska i Republika Francuska pokrywają koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 131 z dnia 1 czerwca 2002.


title: Sprawa C-212/05: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Bundessozialgericht z dnia 10 lutego 2005 r. w sprawie Gertraud Hartmann przeciwko Freistaat Bayern

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Bundessozialgericht z dnia 10 lutego 2005 r. w sprawie Gertraud Hartmann przeciwko Freistaat Bayern
   (Sprawa C-212/05)
   (2005/C 193/15)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 17 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundessozialgericht z dnia 10 lutego 2005 r. w sprawie Gertraud Hartmann przeciwko Freistaat Bayern.
   Bundessozialgericht zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               a)

               Czy za pracownika migrującego w rozumieniu rozporządzenia Rady Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej nr 1612/68 z w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (rozporządzenie nr 1612/68 (1)) dla okresów między styczniem 1994 r. a wrześniem 1998 r. należy uznać także obywatela niemieckiego, który zachowując swój stosunek pracy urzędnika pocztowego w Niemczech w 1990 r. przeniósł stamtąd swoje miejsce zamieszkania do Austrii i od tego czasu wykonuje zawód jako pracownik przygraniczny?

               b)

               Jeżeli na pytanie a) zostanie udzielona odpowiedź twierdząca:
               Czy stanowi to dyskryminację pośrednią w rozumieniu art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1612/68, jeżeli zamieszkały w Austrii i posiadający tamtejsze obywatelstwo niepracujący małżonek osoby określonej w pkt a) w danym czasie był wyłączony od pobierania niemieckiego zasiłku rodzinnego, ponieważ nie miał w Niemczech ani miejsca zamieszkania, ani stałego pobytu?

      (1)  Dz.U. L 257, str. 2.


title: Sprawa T-162/04: Skarga wniesiona dnia 30 kwietnia 2004 r. przez Eugenio Branco Lda. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/20

         Skarga wniesiona dnia 30 kwietnia 2004 r. przez Eugenio Branco Lda. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-162/04)
   (2004/C 217/37)
   Język postępowania: portugalski
   Dnia 30 kwietnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Eugenio Branco Lda., z siedzibą w Lizbonie, Portugalia, reprezentowaną przez Bolota Belchiora, adwokata, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               Uchylenie decyzji Komisji z dnia 8 sierpnia 2004 r., którą odmówiono uwzględnienia wniosku o płatność salda końcowego dotyczącego procesu finansowania z Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS), oraz uznano określone wydatki przedstawione przez skarżącego za nie kwalifikujące się do współfinansowania, w związku z czym zmniejszyła się dotacja z EFS do działań dotyczących kształcenia zawodowego zatwierdzonych decyzją Komisji i zażądano od skarżącego zwrotu kwoty 39.899,07 Euro otrzymanej tytułem płatności zaliczkowej z EFS oraz tytułem narodowego współfinansowania państwa portugalskiego.

               —

               Obciążenie kosztami Komisji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący złożył w dniu 29 czerwca 1986 r. do Departamento para os Asuntos do Fundo Social Europeu (DAFSE) państwa portugalskiego wniosek celem uzyskania z EFS finansowania działań dotyczących kształcenia zawodowego, które miały zostać przeprowadzone w okresie 2 stycznia 1987 r. do 31 grudnia 1987 r., a które uzyskały stosowną akceptację Komisji. Skarżący złożył do DAFSE wniosek o płatność salda końcowego, z którego wynikała kwota korzystna dla skarżącego. Po przeprowadzeniu analizy finansowej i dokumentowej skarżącego a także przedstawionych dokumentów dotyczących programu kształcenia zawodowego, decyzją z dnia 13 marca 1989 r. DAFSE zaakceptowało wniosek o płatność salda końcowego. Podobnie Komisja zaakceptowała przedmiotowy wniosek. Dnia 8 sierpnia 2004 r. Komisja podjęła zaskarżoną decyzję.
   Zdaniem skarżącego wspomniana decyzja narusza rozporządzenie Rady (EWG) nr 2950/83 z dnia 17 października1983 r. dotyczące wprowadzenia w życie decyzji Rady 83/516/EWG w sprawie zadań Europejskiego Funduszu Społecznego, jako że skarżący spełniwszy skrupulatnie wszystkie wymogi ustaw, rozporządzeń, dyrektyw, kryteria i przesłanki, którym został poddany w momencie akceptacji wniosku o przyznanie pomocy z EFS, nabył osobiste prawa podmiotowe. W związku z tym zaskarżona decyzja narusza nabyte prawa.
   Przedmiotowa decyzja narusza także zasadę ochrony zaufania do prawa i zasadę bezpieczeństwa prawnego, przez to, że decyzja akceptująca wniosek spowodowała wytworzenie u skarżącego przekonania o przysługującym mu prawie i prawnie uzasadnionego przekonania, że przeprowadzenie programu szkolenia zawodowego w uzgodniony sposób pozwoli mu na otrzymanie dotacji. Zdaniem skarżącego Komisja mogła już na początku roku 1989 wydać decyzję, którą teraz usiłuje wykonać, dopuszczając się przez to naruszenia zasady ochrony zaufania do prawa i bezpieczeństwa prawnego.
   Ponadto, zaskarżana decyzja stanowi ciężkie pogwałcenie zasady proporcjonalności, jako że skarżący poniósł już koszty w przekonaniu, że Komisja wypełni swoje zobowiązanie i decyzję o przyznaniu pomocy.


title: Sprawa T-292/17: Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2017 r. – Région Île-de-France/Komisja

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/41

         Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2017 r. – Région Île-de-France/Komisja
   (Sprawa T-292/17)
   (2017/C 231/51)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Région Île-de-France (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat J.-P. Hordies)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej, przyjętej w dniu 2 lutego 2017 r. (SA.26763 – (2014/C) –), w sprawie systemu pomocy państwa wdrożonego przez Francję na rzecz przedsiębiorstw przewozów autobusowych w Région Île-de-France, w zakresie w jakim decyzja zakwalifikowała ten system jako pomoc państwa;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w niniejszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy odmowy przez Komisje zakwalifikowania systemu pomocy dla tego regionu jako pomocy istniejącej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Zarzut ten dzieli się na dwie części:

                           —

                           Część pierwsza, dotyczy braku uzasadnienia w odniesieniu do kryterium selektywności.

                           —

                           Część druga, dotyczy braku uzasadninia w odniesieniu do kryteruim nienależnej korzyści gospodarczej.


title: Sprawa C-239/06: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Zwolniony z należności celnych przywóz sprzętu wojskowego)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-239/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zwolniony z należności celnych przywóz sprzętu wojskowego)
   2010/C 51/08
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: G. Wilms, C. Cattabriga i L. Visaggio, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (Przedstawiciele: I. Braguglia, pełnomocnik, G. De Bellis, avvocato dello Stato)

      Interwenientci popierający stronę pozwaną: Republika Grecka (Przedstawiciele: E.-M. Mamouna i A. Samoni-Rantou oraz M. K. Boskovits, pełnomocnicy), Republika Finlandii (Przedstawiciel: A. Guimaraes-Purokoski, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2, 9, 10 i 11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552 z dnia 29 maja 1989 r. w sprawie wykonania decyzji 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 155, s. 1) oraz odpowiednich przepisów rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 130, s. 1) — Przywóz ze zwolnieniem z cła sprzętu wojskowego — Odmowa obliczenia sumy, którą należało pobrać i udostępnić jako środki własne Wspólnot

      Sentencja

               1)

               Zwalniając z należności celnych przywóz sprzętu wojskowego w okresie od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. oraz odmawiając obliczenia, ustalenia i udostępnienia Komisji Wspólnot Europejskich środków własnych, których nie pobrano wskutek tego zwolnienia i odsetek za zwłokę należnych z tytułu nieudostępnienia tych środków własnych Komisji Wspólnot Europejskich w przewidzianym terminie, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które ciążyły na niej na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, zmienionego rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 1355/96 z dnia 8 lipca 1996 r., oraz na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Grecka i Republika Finlandii pokrywają własne koszty

      (1)  Dz.U. C 178 z 29.7.2006.


title: Sprawa C-468/08: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 1 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Uznawanie kwalifikacji zawodowych — Dyrektywa 2005/36/WE — Brak transpozycji)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/12

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 1 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-468/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Uznawanie kwalifikacji zawodowych - Dyrektywa 2005/36/WE - Brak transpozycji)
   2009/C 282/22
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Støvlbæk i V. Peere, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i B. Messmer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niewydanie lub nieprzekazanie w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. L 255, s. 22)

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 63 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 6 z 10.1.2009.


title: Sprawa T-404/12: Skarga wniesiona w dniu 12 września 2012 r. — Toshiba Corporation przeciwko Komisji

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/19

         Skarga wniesiona w dniu 12 września 2012 r. — Toshiba Corporation przeciwko Komisji
   (Sprawa T-404/12)
   2012/C 343/32
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Toshiba Corporation (Tokio, Japonia) (przedstawiciele: J. MacLennan, Solicitor, adwokaci A. Schulz i S Sakellariou)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 27 czerwca 2012 r. w sprawie COMP/39.966 — Rozdzielnice z izolacją gazową — grzywny;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, obniżenie grzywny, w zakresie w jakim Sąd uzna za stosowne; oraz, w każdym razie

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów poniesionych w niniejszym postępowaniu.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję zasady dobrej administracji i zasady proporcjonalności poprzez przedwczesne wydanie decyzji z dnia 27 czerwca 2012 r. w sprawie COMP/39.966 — Rozdzielnice z izolacją gazową — grzywny, zanim Trybunał Sprawiedliwości wydał wyrok w sprawie C–498/11 P Toshiba Corporation przeciwko Komisji Europejskiej.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo do obrony Toshiby, nie publikując pisma w sprawie przedstawienia zarzutów przed wydaniem decyzji z dnia 27 czerwca 2012 r. w sprawie COMP/39.966 — Rozdzielnice z izolacją gazową — grzywny; oraz nie zajmując się w piśmie przedstawiającym okoliczności faktyczne istotnym elementem obliczania grzywny nałożonej w drodze rzeczonej decyzji.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez Komisję zasady równego traktowania poprzez odmienne potraktowanie skarżącej niż europejskich producentów rozdzielnic z izolacją gazową, opierając grzywnę nałożoną na skarżącą na kwocie wyjściowej dla TM T&D zamiast na obrotach skarżącej;

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący nieprzedstawienia przez Komisję wystarczającego uzasadnienia przy określaniu kwoty wyjściowej TM T&D.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez Komisję zasady równego traktowania poprzez brak rozróżnienia pod względem stopnia winy Toshiby w porównaniu do europejskich producentów rozdzielnic z izolacją gazową.


title: Sprawa T-324/10: Wyrok Sądu z dnia 19 marca 2013 r. — Firma Van Parys przeciwko Komisji (Unia celna — Przywóz bananów pochodzących z Ekwadoru — Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych — Wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych — Artykuł 220 ust. 2 lit. b) i art. 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 — Błąd organów celnych — Oczywiste zaniedbanie osoby zainteresowanej)

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/14

         Wyrok Sądu z dnia 19 marca 2013 r. — Firma Van Parys przeciwko Komisji
   (Sprawa T-324/10) (1)

   (Unia celna - Przywóz bananów pochodzących z Ekwadoru - Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych - Wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych - Artykuł 220 ust. 2 lit. b) i art. 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 - Błąd organów celnych - Oczywiste zaniedbanie osoby zainteresowanej)
   2013/C 129/27
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Firma Léon Van Parys (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: początkowo P. Vlaemminck i A. Hubert, a następnie P. Vlaemminck, R. Verbeke i J. Auwerx, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Keppenne i F. Wilman, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony skarżącej: Królestwo Belgii (predstawiciele: J.C. Halleux i M. Jacobs, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata P. Vander Schueren)

      Przedmiot

   Stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2010) 2858 wersja ostateczna z dnia 6 maja 2010 r. stwierdzającej, że zaksięgowanie retrospektywne należności celnych przywozowych jest zasadne, jak też zasadne jest umorzenie należności celnych względem jednego dłużnika, lecz nie jest ono zasadne wobec innego dłużnika w szczególnej sytuacji.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 3 decyzji Komisji C(2010) 2858 wersja ostateczna z dnia 6 maja 2010 r. stwierdzającej, że zasadne jest dokonanie retrospektywnego zaksięgowania należności celnych przywozowych oraz że zasadne jest umorzenie należności celnych względem jednego dłużnika, lecz umorzenie to nie jest zasadne wobec innego dłużnika w szczególnej sytuacji.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Firma Léon Van Parys NV.

               4)

               Królestwo Belgii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.10.2010 r.


title: Sprawa C-466/15: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Jean-Michel Adrien i in./Premier ministre, Ministre des finances et des comptes publics, Ministre de la décentralisation et de la fonction publique (Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ pracowników — Urzędnicy krajowi oddelegowani do instytucji lub organu Unii — Emerytura — Prawo wyboru — Zawieszenie lub utrzymanie przynależności do krajowego systemu emerytalnego — Ograniczenie zbiegu uprawnień emerytalnych nabytych z tytułu krajowego systemu emerytalnego i uprawnień emerytalnych nabytych z tytułu systemu emerytalnego Unii)

text:
               28.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 441/4

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Jean-Michel Adrien i in./Premier ministre, Ministre des finances et des comptes publics, Ministre de la décentralisation et de la fonction publique
      (Sprawa C-466/15) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ pracowników - Urzędnicy krajowi oddelegowani do instytucji lub organu Unii - Emerytura - Prawo wyboru - Zawieszenie lub utrzymanie przynależności do krajowego systemu emerytalnego - Ograniczenie zbiegu uprawnień emerytalnych nabytych z tytułu krajowego systemu emerytalnego i uprawnień emerytalnych nabytych z tytułu systemu emerytalnego Unii))
      (2016/C 441/05)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Jean-Michel Adrien, Frédéric Baron, Catherine Blanchin, Marc Bouillaguet, Anne-Sophie Chalhoub, Denis d’Ersu, Laurent Gravière, Vincent Cador, Roland Moustache, Jean-Richard de la Tour, Anne Schneider, Bernard Stamm, Éléonore von Bardeleben

         Strona pozwana: Premier ministre, Ministre des finances et des comptes publics, Ministre de la décentralisation et de la fonction publique

         Sentencja

      Artykuł 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, takim jak uregulowania będące przedmiotem postępowania głównego, skutkującym tym, że urzędnik krajowy oddelegowany do instytucji lub organu Unii, który postanawia zachować w okresie swego oddelegowania przynależność do krajowego systemu emerytalnego, traci w całości lub w części przywileje związane z jego przynależnością do tego systemu krajowego, jeśli przepracuje dziesięć lat w Unii, co daje mu prawo do emerytury na podstawie systemu emerytalnego Unii.

         (1)  Dz.U. C 381 z 16.11.2015.


title: Sprawa T-125/15: Wyrok Sądu z dnia 28 października 2016 r. – Unicorn/EUIPO – Mercilink Equipment Leasing (UNICORN) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego UNICORN — Wcześniejsze słowne i graficzne krajowe znaki towarowe UNICORN i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy przedstawiający głowę jednorożca — Względna podstawa odmowy rejestracji — Renoma — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/16

         Wyrok Sądu z dnia 28 października 2016 r. – Unicorn/EUIPO – Mercilink Equipment Leasing (UNICORN)
   (Sprawa T-125/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego UNICORN - Wcześniejsze słowne i graficzne krajowe znaki towarowe UNICORN i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy przedstawiający głowę jednorożca - Względna podstawa odmowy rejestracji - Renoma - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 462/19)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Unicorn a.s. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat L. Lorenc)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Mercilink Equipment Leasing Ltd (Limassol, Cypr)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 stycznia 2015 r. (sprawa R 150/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Unicorn a Mercilink Equipment Leasing.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Unicorn a.s. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 26.5.2015.


title: Sprawa C-457/08: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 3 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2005/14/WE — Pojazdy mechaniczne — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/6

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 3 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-457/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2005/14/WE - Pojazdy mechaniczne - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   2009/C 256/10
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: N. Yerrell, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Przedstawiciel: L. Seeboruth, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w przewidzianym terminie przepisów koniecznych do zapewnienia zgodności z dyrektywą 2005/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. zmieniającą dyrektywy Rady 72/166/EWG, 84/5/EWG, 88/357/EWG i 90/232/EWG Rady oraz dyrektywę 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 149, s. 14).

      Sentencja

               1)

               Poprzez brak przyjęcia w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zapewnienia zgodności z dyrektywą 2005/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. zmieniającą dyrektywy Rady 72/166/EWG, 84/5/EWG, 88/357/EWG i 90/232/EWG Rady oraz dyrektywę 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa F-107/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 11 grudnia 2012 r. — Ntouvas przeciwko ECDC (Służba publiczna — Personel kontraktowy — Postępowanie w sprawie oceny za 2010 r. — Żądnie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/31

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 11 grudnia 2012 r. — Ntouvas przeciwko ECDC
   (Sprawa F-107/11) (1)

   (Służba publiczna - Personel kontraktowy - Postępowanie w sprawie oceny za 2010 r. - Żądnie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny)
   2013/C 46/60
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ioannis Ntouvas (Sundbyberg, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat E. Mylonas)

      Strona pozwana: Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) (przedstawiciele: R. Trott, pełnomocnik, adwokat D. Waelbroeck)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny strony skarżącej za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2010 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ioannis Ntouvas pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012, s. 69.


title: Sprawa T-692/13: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2013 r. — SACBO przeciwko Komisji i TEN-T EA

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/43

         Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2013 r. — SACBO przeciwko Komisji i TEN-T EA
   (Sprawa T-692/13)
   2014/C 45/74
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca Società per l’aeroporto civile di Bergamo-Orio al Serio SpA (SACBO SpA) (Grassobbio (BG), Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Greco, M. Muscardini i G. Carullo)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Transeuropejskiej Sieci Transportowej (TEN-T EA), Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               tytułem głównym, stwierdzenie nieważności decyzji TEN-T EA z dnia 23 października 2013 r., jak również wszystkich wcześniejszych odnośnych aktów, w zakresie, w jakim poprzez potwierdzenie decyzji z dnia 18 marca 2013 r. uznaje ona za niedopuszczalne koszty zewnętrzne dotyczące działań 1, 2.1, 4, 5, 6 i 7, obniżając w ten sposób należne współfinansowanie i żądając zwrotu 158 517,54 EUR, ze wszystkimi konsekwencjami prawnymi;

               —

               tytułem ewentualnym, stwierdzenie braku nieuczciwego zamiaru i sztucznego podziału działań stanowiących przedmiot współfinansowania, a w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji TEN-T EA z dnia 23 października 2013 r., jak również wszystkich wcześniejszych odnośnych aktów, w zakresie, w jakim poprzez potwierdzenie decyzji z dnia 18 marca 2013 r. uznaje ona za niedopuszczalne koszty zewnętrzne dotyczące działań 1, 2.1, 4, 5, 6 i 7, obniżając w ten sposób należny współfinansowanie i żądając zwrotu 158 517,54 EUR, ze wszystkimi konsekwencjami prawnymi;

               —

               w każdym razie, określenie nowej kwoty obniżenia finansowania określonego przez Komisję w stopniu uznanym za najbardziej właściwy w świetle zasady proporcjonalności;

               —

               obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie występuje ta sama skarżąca co w sprawie T-270/13 SCABO przeciwko Komisji i TEN-T EA (Dz.U. 2013, C 207, s. 46).
   W tym względzie należy wyjaśnić, że w tym postępowaniu obie skarżące podniosły niedopuszczalność skargi, ponieważ jest ona skierowana przeciwko aktowi, który według nich nie jest ostateczny.
   Według skarżącej skarga przeciwko środkowi z dnia 23 października wydanemu przez Agencję zostaje wniesiona z ostrożności procesowej w celu ponownego wskazania niezgodności z prawem decyzji o obniżeniu finansowania.
   Podnoszone zarzuty i główne argumenty są takie same jak podniesione w sprawie T-270/13.


title: Sprawa T-780/16: Wyrok Sądu z dnia 20 lipca 2017 r. – Mediaexpert/EUIPO – Mediaexpert (mediaexpert) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy mediaexpert — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy mediaexpert — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 53 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr. 207/2009 — Dowód istnienia, ważności i zakresu ochrony wcześniejszego znaku towarowego — Świadectwo rejestracji wcześniejszego znaku towarowego — Tłumaczenie — Zasady 37 - 39 i zasada 98 ust. 1 rozporządzenia (WE) n°2868/95 — Uzasadnione oczekiwania]

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/31

         Wyrok Sądu z dnia 20 lipca 2017 r. – Mediaexpert/EUIPO – Mediaexpert (mediaexpert)
   (Sprawa T-780/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy mediaexpert - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy mediaexpert - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 53 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr. 207/2009 - Dowód istnienia, ważności i zakresu ochrony wcześniejszego znaku towarowego - Świadectwo rejestracji wcześniejszego znaku towarowego - Tłumaczenie - Zasady 37 - 39 i zasada 98 ust. 1 rozporządzenia (WE) no2868/95 - Uzasadnione oczekiwania])
   (2017/C 293/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mediaexpert sp. z o.o. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: adwokat J. Aftyka)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Mediaexpert S.A. (Warszawa)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 sierpnia 2016 r. (sprawa R 2583/2015-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Mediaexpert sp. z o.o. a Mediaexpert S.A.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Mediaexpert sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 6 z 9.1.2017.


title: Sprawa F-41/16: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2016 r. – ZZ/ESDZ

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/29

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2016 r. – ZZ/ESDZ
   (Sprawa F-41/16)
   (2016/C 371/32)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat M. Meyer)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności lub uchylenie decyzji organu powołującego wzywających do zwrotu dodatków szkolnych, rzekomo niesłusznie pobranych przez stronę skarżącą i odmawiających stronie skarżącej innych dodatków szkolnych oraz zasądzenie od strony pozwanej zapłaty potrąconych kwot.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 12 maja 2016 r. w sprawie wezwań wystosowanych do strony skarżącej R/18/16 i R/19/16 oraz decyzji, które one podważają, dotyczących roku szkolnego 2014/15;

               —

               pomocniczo, uchylenie decyzji strony pozwanej z dnia 12 maja 2016 r. w sprawie wezwań wystosowanych do strony skarżącej R/18/16 i R/19/16 oraz decyzji, które one podważają, dotyczących roku szkolnego 2014/15;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony skarżącej kwot niesłusznie potrąconych w oparciu o tę decyzję;

               —

               obciążenie ESDZ kosztami postępowania.


title: Sprawa T-176/16: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2016 r. – Kofola ČeskoSlovensko/EUIPO – Mionetto (UGO)

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/25

         Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2016 r. – Kofola ČeskoSlovensko/EUIPO – Mionetto (UGO)
   (Sprawa T-176/16)
   (2016/C 222/31)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kofola ČeskoSlovensko (Ostrawa, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat L. Lorenc)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mionetto SpA (Valdobbiadene, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „UGO” – zgłoszenie nr 11 541 851

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 lutego 2016 r. w sprawie R 2707/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie rozporządzenia nr 207/2009 ze zmianami oraz zasad prawa dotyczących jego stosowania, w szczególności błędne uwzględnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku rozpatrywanych znaków towarowych.


title: Sprawa T-510/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 21 października 2009 r. w sprawie F-33/08 V przeciwko Komisji, wniesione w dniu 12 kwietnia 2010 r. przez V

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/42

      Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 21 października 2009 r. w sprawie F-33/08 V przeciwko Komisji, wniesione w dniu 12 kwietnia 2010 r. przez V
      (Sprawa T-510/09 P)
      (2010/C 161/67)
      Język postępowania: francuski

         Strony

      Wnoszący odwołanie: V (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat E. Boigelot,)
      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności i zasadności odwołania, a w rezultacie

                  —

                  uchylenie wyroku wydanego w dniu 21 października 2009 r. przez pierwszą izbę Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej w sprawie F-33/08 i doręczonego wnoszącej odwołanie w dniu 26 października 2009 r., w którym oddalono jako bezzasadną skargę skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 15 maja 2007 r., w której Komisja poinformowała ją, iż nie spełniła ona wymogów zdatności fizycznej wymaganej do wykonywania obowiązków służbowych oraz o zasądzenie od Komisji na jej rzecz odszkodowania za poniesioną według niej szkodę;

                  —

                  uwzględnienie żądań wnoszącej odwołanie przedstawionych przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w obu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty

      W niniejszym odwołaniu wnosząca je żąda uchylenia wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) wydanego w dniu 21 października 2009 r. w sprawie F-33/08, w którym oddalono skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o niezatrudnieniu skarżącej ze względu na niespełnianie wymogów zdatności fizycznej wymaganej do wykonywania obowiązków służbowych oraz o zasądzenie odszkodowania.
      W uzasadnieniu wnosząca odwołanie podnosi trzy zarzuty dotyczące: naruszenia prawa, błędnej oceny dowodów zawartych w aktach sprawy oraz błędnego i niewystarczającego uzasadnienia.
      W pierwszej kolejności wnosząca odwołanie kwestionuje wyrok w odniesieniu do tego, że Sąd uznał, że nie wykazano, by nieprawidłowości związane z interwencją doktora K. wpłynęły na postępowanie prowadzące do wydania spornej decyzji.
      W drugiej kolejności wnosząca odwołanie uważa, że SSP naruszył obowiązek przestrzegania tajemnicy lekarskiej oraz prawa pacjenta, nawet jeśli jest on stroną w procesie, w kontekście jej przestrzegania, ponieważ uznał, że podniesienie tej zasady przez wnoszącą odwołanie uniemożliwiło wykonywanie kontroli zgodności z prawem opinii o niezdatności przedstawionej przez komisję lekarską.
      W trzeciej kolejności wnosząca odwołanie uważa, że SSP dopuścił się nieprawidłowości w związku z brakiem uzasadnienia w odniesieniu do oceny argumentu dotyczącego braku wpisu przewodniczącego komisji lekarskiej na listę lekarzy belgijskich.


title: Sprawa T-192/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2007 r. — Flex Equipos de Descanso przeciwko OHIM — Leggett & Platt (LURA-FLEX) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego LURA-FLEX — Wcześniejsze krajowe graficzne znaki towarowe zawierające element słowny flex — Przedstawienie po terminie w postępowaniu przed Wydziałem Sprzeciwów tłumaczeń dowodów powołanych na okoliczność renomy wcześniejszych znaków towarowych — Ciążący na Izbie Odwoławczej obowiązek dokonania oceny konieczności wzięcia pod uwagę przetłumaczonych dokumentów)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/32

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2007 r. — Flex Equipos de Descanso przeciwko OHIM — Leggett & Platt (LURA-FLEX)
   (Sprawa T-192/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego LURA-FLEX - Wcześniejsze krajowe graficzne znaki towarowe zawierające element słowny „flex’ - Przedstawienie po terminie w postępowaniu przed Wydziałem Sprzeciwów tłumaczeń dowodów powołanych na okoliczność renomy wcześniejszych znaków towarowych - Ciążący na Izbie Odwoławczej obowiązek dokonania oceny konieczności wzięcia pod uwagę przetłumaczonych dokumentów)
   (2007/C 199/59)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Flex Equipos de Descanso, SA (Madryd, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokat R. Ocquet, a następnie adwokat I. Valdelomar Serrano)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: S. Laitinen i G. Schneider, pełnomocnicy)

      Drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, była: Leggett & Platt, Inc. (Carthage, Missouri, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciele: G. Cronin i S. Castley, solicitors i G. Hollingworth, barrister)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 marca 2004 r. (sprawa R 333/2003-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Flex Equipos de Descanso, S.A. a Leggett & Platt, Inc.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 18 marca 2004 r. (sprawa R 333/2003-1).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty, jak i koszty poniesione przez skarżącą.

               3)

               Interwenient ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 217 z 28.8.2004.


title: Sprawa T-123/12: Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2012 r. — Smartbook przeciwko OHIM (SMARTBOOK)

text:
               2.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 157/8

         Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2012 r. — Smartbook przeciwko OHIM (SMARTBOOK)
   (Sprawa T-123/12)
   2012/C 157/13
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Smartbook AG (Offenburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci C. Milbradt i A. Schwarz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 grudnia 2011 r. (sprawa R 99/2011-2);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SMARTBOOK” (zgłoszenie nr 8 426 348) dla towarów z klas 9, 16 i 28.

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ zgłoszony znak towarowy ma charakter odróżniający i nie jest opisowy w stosunku do towarów objętych postępowaniem.