title: Sprawa T-623/11: Wyrok Sądu z dnia 9 kwietnia 2014 r. – Pico Food przeciwko OHIM – Sobieraj (MILANÓWEK CREAM FUDGE) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego MILANÓWEK CREAM FUDGE — Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe przedstawiające krowę Original Sahne Muh-Muhs HANDGESCHNITTEN HANDGEWICKELT i SAHNE TOFFEE LUXURY CREAM FUDGE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 76 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/35

         Wyrok Sądu z dnia 9 kwietnia 2014 r. – Pico Food przeciwko OHIM – Sobieraj (MILANÓWEK CREAM FUDGE)
   (Sprawa T-623/11) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego MILANÓWEK CREAM FUDGE - Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe przedstawiające krowę Original Sahne Muh-Muhs HANDGESCHNITTEN HANDGEWICKELT i SAHNE TOFFEE LUXURY CREAM FUDGE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 76 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 175/46
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pico Food GmbH (Tamm, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Douglas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: M. Vuijst i P. Geroulakos, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Bogumił Sobieraj (Milanówek, Polska) (przedstawiciel: adwokat O. Bischof)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 września 2011 r. (sprawa R 553/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Pico Food GmbH a Bogumiłem Sobierajem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Pico Food GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 32 z 4.2.2012.


title: Sprawa F-78/06: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2006 r. — Suhadolnik przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/17

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2006 r. — Suhadolnik przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa F-78/06)
   (2006/C 237/29)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Simona Suhadolnik (Howald, Luksemburg) (Przedstawiciele: S. Rodrigues, A. Jaume i C. Bernard-Glanz, avocats)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego Trybunału Sprawiedliwości oddalającej zażalenie skarżącej;

               —

               uchylenie decyzji o powołaniu na czas nieokreślony z dnia 22 lipca 2005 r. w zakresie w jakim dokonuje ona zaszeregowania skarżącej w oparciu o art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego i zaklasyfikowania jej na stopień w oparciu o nowe brzmienie art. 32 regulaminu pracowniczego;

               —

               ponowne zaszeregowanie skarżącej do grupy C*3 lub przynajmniej do grupy C*2 oraz zaklasyfikowanie na stopień odpowiadający jej wykształceniu i doświadczeniu zawodowemu, który zostałby jej przyznany gdyby powołano ją przez dniem 1 maja 2004 r., wszystko to ze skutkiem wstecznym od dnia rozpoczęcia służby;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącej odszkodowania za poniesioną szkodę (odsetki za zwłokę, utrudnienie kariery, uprawnienia emerytalne, itd.);

               —

               zasądzenie od pozwanej odsetek za zwłokę począwszy od decyzji, która ma być wydana;

               —

               obciążenie Trybunału Sprawiedliwości kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Decyzją organu powołującego z dnia 22 lipca 2005 r. skarżąca, laureat otwartego konkursu EPSO/C/9/03 mającego na celu stworzenie rezerw dla potrzeb zatrudnienia asystentów biurowych i asystentów (C5/C4) cypryjskiego, czeskiego, estońskiego, węgierskiego, litewskiego, łotewskiego, maltańskiego, polskiego, słoweńskiego i słowackiego obywatelstwa (1) powołana została na czas nieokreślony na stanowisko urzędnika Wspólnot Europejskich i zaszeregowana w grupie C*1, stopień 1.
   W swej skardze skarżącą kwestionuje swe zaszeregowanie i podważa zarówno art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, na którym organ powołujący się oparł dokonując jej zaszeregowania jak i nowe brzmienie art. 32 regulaminu pracowniczego, na którym organ ten oparł się przy klasyfikowaniu jej na stopień.
   Jeżeli chodzi o zaszeregowanie w grupie skarżąca podnosi przede wszystkim, że art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, regulujący sytuacje urzędników wpisanych na listę odpowiednich kandydatów, nie ma jej zdaniem zastosowania do laureatów konkursu, jako że ci ostatni nie mogą być uznani za urzędników.
   Ewentualnie skarżąca podnosi zarzut niegodności z prawem art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego z uwagi na naruszenie w szczególności i) zasady niedyskryminacji, ii) zasady swobodnego przepływu pracowników, iii) zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawnej, iv) zasady proporcjonalności, v) zasady dobrej administracji i obowiązku starannego działania, vi) art. 31 regulaminu pracowniczego, vii) art. 10 regulaminu pracowniczego.
   Jeżeli chodzi o zaklasyfikowanie na stopień skarżąca uważa, że organ powołujący naruszył zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, zgodnie z którymi spodziewała się ona przyznania wyższego stopnia z uwagi na jej doświadczenie zawodowe w oparciu o brzmienie art. 32 regulaminu pracowniczego sprzed dnia 1 maja 2004 r.

      (1)  Dz 120 z 22.5.2003 r., str. 30.


title: Sprawa C-96/13: Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/8

         Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-96/13)
   2013/C 129/15
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Patakia i A. Tokar)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że Republika Grecka, ustanawiając warunki w ogłoszeniu o zamówieniu według procedury otwartej na dostawę usług pomocy technicznej na rzecz ZSI-IKA [Idryma Koinonikon Asfaliseon: greckiej instytucji zabezpieczenia społecznego] i strony internetowej IKA oraz zasilania baz danych przez okres 30 miesięcy (nr ogłoszenia L30/POY/9/5-6-2009 — opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej pod numerem 2009/S110-159234), w którym z jednej strony oferenci musieli mieć doświadczenie w wykonywaniu podobnych umów w greckiej instytucji zabezpieczenia społecznego, a z drugiej strony, doświadczenie podwykonawców nie mogło być uznane za doświadczenie na konto oferentów, narusza zobowiązania ciążące na niej na mocy art. 2, art. 44 ust. 2 i art. 48 w związku z art. 2 dyrektywy 2004/18/WE (1);

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Wspomniane naruszenie art. 44 ust. 2 i art. 48 w związku z art. 2 dyrektywy 2004/18/WE dotyczy postępowania przetargowego IKA jako instytucji zamawiającej w odniesieniu do dostawy usług pomocy technicznej na rzecz ZSI-IKA i strony internetowej IKA oraz zasilania baz danych.

               2)

               Komisja uważa, że warunek zawarty w ogłoszeniu, zgodnie z którym wymagane jest doświadczenie w wykonaniu zintegrowanego systemu informatycznego (ZSI) dla instytucji zabezpieczenia społecznego w Grecji, stanowi warunek geograficzny, który narusza zasady równego traktowania i niedyskryminacji ustanowione w art. 2, art. 44 ust. 2 i art. 48 dyrektywy 2004/18.

               3)

               Komisja podnosi, że w swoich odpowiedziach na jej uzasadnioną opinię władze greckie zobowiązały się dokonać wszelkich zmian zgodnie z zarzutem Komisji, przyznając co do zasady sporne naruszenie.

               4)

               Komisja utrzymuje także, że warunek zawarty w ogłoszeniu, który przewiduje, że doświadczenie podwykonawców oferenta nie jest uznawane jako doświadczenie tego oferenta, narusza art. 48 dyrektywy 2004/18, ponieważ zgodnie z tym warunkiem oferenci nie mogą powołać się na doświadczenie osób trzecich, aby wykazać, że dysponują kwalifikacjami technicznymi wymaganymi do wykonania wchodzącej w rachubę umowy.

               5)

               W swojej odpowiedzi władze greckie zobowiązały się do tego, że w nowym ogłoszeniu o zamówieniu zostanie wyraźnie przewidziana możliwość powołania się przez przedsiębiorstwa składające ofertę na odpowiednie doświadczenie osób trzecich, podwykonawców, uznając co do zasady także drugi zarzut Komisji.

               6)

               Niemniej jednak władzom greckim nie udało się ustalić dokładnej daty rozpisania nowego przetargu, wobec czego przedłużyły one okres obowiązywania poprzedniej umowy, powołując się na względy wewnętrznego porządku publicznego.

               7)

               Komisja stwierdziła ponadto, że wspomniane naruszenie wskazanych powyżej przepisów dyrektywy 2004/18 nadal istnieje i że przytoczone powody nie mogą go uzasadniać, w związku z czym wniosła ona do Trybunału skargę w celu stwierdzenia naruszenia, o którym mowa.

      (1)  Dz.U. L 134 z 30.4.2004, s. 114.


title: Sprawa C-350/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Santa Maria Capua Vetere (Włochy) w dniu 10 lipca 2015 r. – postępowanie karne przeciwko Luciano Baldetti

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Santa Maria Capua Vetere (Włochy) w dniu 10 lipca 2015 r. – postępowanie karne przeciwko Luciano Baldetti
   (Sprawa C-350/15)
   (2015/C 311/39)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Santa Maria Capua Vetere

      Strony w postępowaniu głównym

   Luciano Baldetti

      Pytania prejudycjalne

   Czy jest zgodny z prawem wspólnotowym w rozumieniu art. 4 [Protokołu nr 7 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności] i art. 50 [Karty praw podstawowych Unii Europejskiej] przepis art. 10b decreto legislativo [dekretu ustawodawczego] nr 74/00 w zakresie, w jakim zezwala on na ocenę odpowiedzialności karnej podmiotu, względem którego, za ten sam czyn (niezapłacenie podatku od wartości dodanej), państwowa administracja podatkowa w ostatecznej decyzji uznała, że ponosi on odpowiedzialność oraz nałożyła grzywnę?


title: Sprawa F-87/09: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 stycznia 2011 r. — Dekker przeciwko Europolowi

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/57

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 stycznia 2011 r. — Dekker przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-87/09) (1)

   2011/C 252/128
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy w następstwie zawarcia przez strony ugody.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010, s. 80.


title: Sprawa C-395/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunale di Viterbo z dnia  25 października 2005 r.  wydanym w postępowaniu karnym przeciwko Antonello D'Antonio i innym

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunale di Viterbo z dnia 25 października 2005 r. wydanym w postępowaniu karnym przeciwko Antonello D'Antonio i innym
   (Sprawa C-395/05)
   (2006/C 10/27)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 10 listopada 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunale di Viterbo z dnia 25 października 2005 r. wydanym w postępowaniu karnym przeciwko Antonello D'Antonio i innym.
   W którym Tribunale di Viterbo zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:

               —

               Czy art. 4 ust. 1 oraz art. 4 a ustawy nr 401/89 z późn. zm., które przewidują obecnie, że działalność w zakresie przyjmowania zakładów może być prowadzona wyłącznie przez włoskich koncesjonariuszy świadczących usługi publiczne a nie zagranicznych pośredników (bookmakers), narusza zasady swobodnej konkurencji, swobody świadczenia usług i swobody przedsiębiorczości przewidziane w art. 31, 86, 43 i 48 Traktatu WE?


title: Sprawa C-92/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n° 1 de Fuenlabrada (Hiszpania) w dniu 15 lutego 2016 r. – Bankia S.A./Rodolfo Rengifo Jiménez i Sheyla-Jeanneth Felix Caiza

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 1 de Fuenlabrada (Hiszpania) w dniu 15 lutego 2016 r. – Bankia S.A./Rodolfo Rengifo Jiménez i Sheyla-Jeanneth Felix Caiza
   (Sprawa C-92/16)
   (2016/C 156/36)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia no 1 de Fuenlabrada

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bankia S.A.

      Druga strona postępowania: Henry-Rodolfo Rengifo Jiménez i Sheyla-Jeanneth Felix Caiza

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG (1) z 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, iż umowa nie może obowiązywać w dalszym ciągu bez klauzuli uznanej za nieuczciwą, jeżeli pozostała część tej umowy byłaby nadmiernie uciążliwa dla przedsiębiorcy?

               2)

               W przypadku, kiedy nie może obowiązywać umowa nadmiernie uciążliwa dla przedsiębiorcy, czy sąd krajowy jest uprawniony do zmiany tej umowy w celu ochrony konsumenta poprzez zastosowanie przepisu prawa o charakterze dyspozytywnym, bądź poprzez włączenie do umowy postanowienia w minimalnym stopniu akceptowalnego dla przedsiębiorcy?

               3)

               Czy bezskuteczność klauzuli natychmiastowej wymagalności z powodu uznania jej za nieuczciwą pozwala na dalsze obowiązywanie pozostałej części tej umowy w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13?

               4)

               Czy konsument może przed sądem, przed którym toczy się postępowanie zrzec się reżimu ochrony, jaką zapewnia mu dyrektywa 93/13?

               5)

               Czy jest zgodny z zasadą skuteczności dyrektywy 93/13 i Karty praw podstawowych Unii Europejskie (2) j krajowy kodeks postępowania cywilnego, który uzależnia materialne uprawnienia i korzyści konsumenta od tego, czy bierze on udział w szczególnym, przyspieszonym postępowaniu egzekucyjnym, a nie przyznaje takich praw i korzyści w innych postępowaniach?

      (1)  Dz.U. 1993, L 95, s. 29.

      (2)  Dz.U. 2000, C 364, s. 1.


title: Sprawa C-218/04: Skarga wniesiona dnia 26 maja 2004 r. przez Republikę Grecką przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               10.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/9

         Skarga wniesiona dnia 26 maja 2004 r. przez Republikę Grecką przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-218/04)
   (2004/C 179/18)
   Dnia 26 maja 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich sporządzona przez Republikę Grecką reprezentowaną przez Vasileiosa Kontolaimosa, radcę prawnego państwa greckiego, Ioannisa Chalkiasa, przydzielonego radcę prawnego ministerstwa rolnictwa, wydziału specjalnego do spraw prawa wspólnotowego i Sofię Chala, zastępcę rady prawnego w dziale prawnym wydziału prawa europejskiego ministerstwa spraw zagranicznych. Upoważnionym do doręczeń jest ambasador grecki, 27, rue Marie-Adélaïde w Luksemburgu.
   Republika Grecka wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji K(2004) 1070 final z dnia 30 marca 2004 r. nakazującej zwrot kwoty 710 341 EUR, wypłaconej przez Unię Europejską w ramach współfinansowania kosztów utworzenia wspólnotowego rejestru upraw winorośli,

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Naruszenie prawa

               2.

               Nadużycie władzy

               3.

               Decyzja Komisji, w której zażądano zwrotu wypłaconej kwoty nie jest zgodna z zasadą proporcjonalności i zasadą współpracy pomiędzy Komisją a Państwami Członkowskimi.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 lutego 2005 r. w sprawie C-141/02 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko T-Mobil Austria GmbH (Odwołanie — Art. 90 ust 3 Traktatu WE (obecnie art. 86 ust. 3 WE) — Wysokość opłat nałożonych przez Republikę Austrii na operatorów GSM — Częściowe nieuwzględnienie wniosku o stwierdzenie naruszenia reguł konkurencji — Dopuszczalność)

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 22 lutego 2005 r.
   w sprawie C-141/02 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko T-Mobil Austria GmbH (1)

   (Odwołanie - Art. 90 ust 3 Traktatu WE (obecnie art. 86 ust. 3 WE) - Wysokość opłat nałożonych przez Republikę Austrii na operatorów GSM - Częściowe nieuwzględnienie wniosku o stwierdzenie naruszenia reguł konkurencji - Dopuszczalność)
   (2005/C 93/01)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-141/02 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 49 Statutu WE Trybunału Sprawiedliwości, wniesione w dniu 15 kwietnia 2002 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: W. Mölls i K. Wiedner) popierana przez Republikę Francuską (pełnomocnicy: G. de Bergues i F. Milion) przeciwko T-Mobil Austria GmbH, dawniej max-mobil Telekommunikation Service GmbH, z siedzibą w Wiedniu (Austria), reprezentowanej przez A. Reidlingera, M. Essera-Wellié i T. Lübbiga, Rechtsanwälte, Królestwu Niderlandów (pełnomocnicy: A. Reidlinger, M. Esser-Wellié i T. Lübbig), Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas i A. Borg Barthet, prezesi izb, J.-P. Puissochet (sprawozdawca), R. Schintgen, N. Colneric, S. von Bahr, M. Ilešič, J. Malenovský, J. Klučka i U. Lõhmus, sędziowie; rzecznik generalny: M. Poiares Maduro; sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 22 lutego 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie max.mobil przeciwko Komisji (T-54/99) zostaje uchylony.

               2)

               Skarga wniesiona do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich przez spółkę max.mobil Telekommunikation Service GmbH zostaje odrzucona.

               3)

               Spółka T-Mobile Austria GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 169 z 13.07.2002


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 września 2004 r. w sprawie C-125/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dopuszczalność — Interes prawny — Dyrektywa 92/50/EWG — Zamówienia publiczne — Usługi transportu odpadów — Procedura bez uprzedniego opublikowania ogłoszenia o zamówieniu)

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/10

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 9 września 2004 r.
   w sprawie C-125/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dopuszczalność - Interes prawny - Dyrektywa 92/50/EWG - Zamówienia publiczne - Usługi transportu odpadów - Procedura bez uprzedniego opublikowania ogłoszenia o zamówieniu)
   (2004/C 262/20)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-125/03, mającej za przedmiot skargę na uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego na podstawie art. 226 WE, złożoną dnia 20 marca 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: K. Wiedner) przeciwko Republice Federalnej Niemiec (pełnomocnicy: W.-D. Plessing i A. Tiemann) Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann (sprawozdawca), prezes izby, A. Rosas, S. von Bahr, K. Lenaerts i K. Schiemann, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał dnia 9 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Ze względu na fakt, że miasta Lüdinghausen i Olfen, jak również gminy Nordkirchen, Senden oraz Ascheberg zawierały umowy w sprawie wywozu śmieci z pominięciem reguł dotyczących ogłoszeń, przewidzianych w przepisach art. 8, 15 ust.2 oraz 16 ust. 1 dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.5.2003.


title: Sprawa C-448/07 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (Izba Czwarta) wydanego w dniu 12 lipca 2007 r. w sprawie T-177/06 Ayuntamiento de Madrid i Madrid Calle 30, S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 27 września 2007 r. przez Ayuntamiento de Madrid i Madrid Calle 30, S.A.

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/23

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (Izba Czwarta) wydanego w dniu 12 lipca 2007 r. w sprawie T-177/06 Ayuntamiento de Madrid i Madrid Calle 30, S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 27 września 2007 r. przez Ayuntamiento de Madrid i Madrid Calle 30, S.A.
   (Sprawa C-448/07 P)
   (2007/C 283/42)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Ayuntamiento de Madrid i Madrid Calle 30, S.A. (przedstawiciele: J. L. Buendía i R. González-Gallarza Granizo, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (Izba Czwarta) o niedopuszczalności wydanego w dniu 12 lipca 2007 r. w sprawie T-177/06 Ayuntamiento de Madrid i Madrid Calle 30, S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich;

               —

               przekazanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji o ponownego rozpatrzenia.

         Zarzuty i główne argumenty
   W zaskarżonej sprawie Sąd Pierwszej Instancji orzekł o niedopuszczalności skargi wniesionej przez Ayuntamiento de Madrid i Madrid Calle 30, S.A. zmierzającej do stwierdzenia nieważności dokonanej przez Komisję Europejską (Eurostat) klasyfikacji Madrid Calle 30, S.A. jako jednostki należącej do sektora „administracji publicznej” zgodnie z „Europejskim Systemem Rachunków 1995” (ESA 95) zawartym w załączniku A do Rozporządzenia Rady (WE) nr 2223/96 (1) z dnia 25 czerwca 1996 r. Klasyfikacja ta wynika z rachunków opublikowanych przez Komisję (Eurostat) w dniu 24 kwietnia 2006 r. w sprawie danych za rok 2005 dotyczących deficytu sektora publicznego i długu publicznego w celu zastosowania Protokołu w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu stanowiącego załącznik do traktatu WE. Wspomniane rachunki zostały zawarte w komunikacie Komisji (Eurostat) nr 48/2006.
   Wnoszące odwołanie uważają, że Sąd Pierwszej Instancji popełnił błąd stwierdzając, że komunikat nr 48/2006 nie stanowi dorozumianej decyzji Komisji (Eurostat) wiążącej co do skutków, a w związku z tym, że nie stanowił on zaskarżalnego aktu prawnego.
   Na poparcie tego zarzutu wnoszące odwołanie wskazują na centralną rolę Komisji (Eurostat) w ostatecznym zaakceptowaniu danych dotyczących deficytu i długu publicznego państw członkowskich, która wynika nie tylko z obowiązujących przepisów prawnych (art. 104 traktatu WE, protokół w sprawie procedury dla nadmiernego deficytu i Rozporządzenia Rady (WE) nr 3605/93 (2) z dnia 22 listopada 1993 r. w sprawie stosowania protokołu w sprawie procedury nadmiernego deficytu złączonego o Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w brzmieniu zmienionym przez rozporządzenie (WE) nr 2103/2005 (3), lecz także z instytucjonalnej struktury systemu prawnego.
   Wnoszące odwołanie uważają za błędny tok rozumowania Sądu Pierwszej Instancji przyjęty w zaskarżonym postępowaniu, zaprzeczający temu, że Komisja (Eurostat) ma obowiązek sprawdzenia tego czy rachunki publiczne spełniają zasady rachunkowości ESA 95 prze publikacją danych dotyczących deficytu i długu publicznego państw członkowskich. Wnoszące odwołanie dodają, iż brak zastrzeżeń lub korekty danych przez Komisję (Eurostat) w odpowiednim terminie ustanowionym w zmienionym rozporządzeniu (WE) nr 3605/93 oznacza, że akt przyjęty bez tych zastrzeżeń lub korekt staje się ostateczny, a tym samym stanowi akt prawny polegający zaskarżeniu. Wnoszące odwołanie ponoszą również, że akt ten wywołuje skutki prawne mające znaczne konsekwencje w wielu dziedzinach, na przykład w ramach procedury stosowanej w przypadku nadmiernego deficytu lub w przypadku procedury dotyczącej funduszy strukturalnych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we wspólnocie (Dz.U. L 310, str. 1).

      (2)  Dz.U. L 332, str. 7.

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2103/2005 z dnia 12 grudnia 2005 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3605/93 w zakresie jakości danych statystycznych w kontekście procedury nadmiernego deficytu (Dz. U. L 337, str. 1).


title: Sprawa C-624/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-219/13, Ferracci/Komisja, wniesione w dniu 25 listopada 2016 r. przez Komisję Europejską

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/17

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-219/13, Ferracci/Komisja, wniesione w dniu 25 listopada 2016 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-624/16 P)
   (2017/C 038/23)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Stancanelli, D. Grespan, F. Tomat, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Pietro Ferracci, Republika Włoska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim uznaje skargę wniesioną w pierwszej instancji za dopuszczalną zgodnie z art. 263 akapit czwarty ostatnia część zdania TFUE;

               —

               uznanie skargi wniesionej w pierwszej instancji za niedopuszczalną zgodnie z art. 263 akapit czwarty części zdania druga i ostatnia TFUE i w konsekwencji odrzucenie jej w całości;

               —

               obciążenie P. Ferracciego kosztami poniesionymi przez Komisję zarówno w postępowaniu przed Sądem jak i postępowaniu w niniejszej sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   W jedynym zarzucie złożonym z trzech części Komisja podnosi błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 263 akapit czwarty ostatnia część zadania TFUE, ponieważ na podstawie tego przepisu Sąd uznał za dopuszczalną skargę wniesioną przez skarżącego w pierwszej instancji. W szczególności Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że zaskarżony akt stanowi akt regulacyjny, który dotyczy skarżącego w pierwszej instancji bezpośrednio i nie wymaga środków wykonawczych w stosunku do tego skarżącego.


title: Sprawa C-298/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Belgia) – Alain Laurent Brouillard/Jury du concours de recrutement de référendaires près la Cour de cassation, État belge [Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ osób — Artykuły 45 TFUE i 49 TFUE — Pracownicy — Zatrudnienie w administracji publicznej — Dyrektywa 2005/36/WE — Uznawanie kwalifikacji zawodowych — Pojęcie „zawodu regulowanego” — Komisja konkursowa zajmująca się rekrutacją na stanowiska referendarzy przy Cour de cassation (Belgia)]

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Belgia) – Alain Laurent Brouillard/Jury du concours de recrutement de référendaires près la Cour de cassation, État belge
   (Sprawa C-298/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ osób - Artykuły 45 TFUE i 49 TFUE - Pracownicy - Zatrudnienie w administracji publicznej - Dyrektywa 2005/36/WE - Uznawanie kwalifikacji zawodowych - Pojęcie „zawodu regulowanego” - Komisja konkursowa zajmująca się rekrutacją na stanowiska referendarzy przy Cour de cassation (Belgia)])
   (2015/C 389/09)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Alain Laurent Brouillard

      Druga strona postępowania: Jury du concours de recrutement de référendaires près la Cour de cassation; État belge

      Sentencja

               1)

               Artykuł 45 TFUE należy intepretować w ten sposób, że, po pierwsze, ma on zastosowanie w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której obywatel państwa członkowskiego, mieszkający i pracujący w tym państwie członkowskim, posiada dyplom uzyskany w innym państwie członkowskim, na który powołuje się w celu wzięcia udziału w konkursie na stanowiska referendarzy przy Cour de cassation pierwszego państwa członkowskiego, a po drugie, tego rodzaju sytuacja nie jest objęta zakresem art. 45 ust. 4 TFUE.

               2)

               Dyrektywę 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych należy interpretować w ten sposób, że funkcja referendarza przy Cour de cassation nie jest „zawodem regulowanym” w rozumieniu tej dyrektywy.

               3)

               Artykuł 45 TFUE należy intepretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, aby w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym komisja konkursowa zajmująca się rekrutacją na stanowiska referendarzy przy sądzie państwa członkowskiego, rozpatrując zgłoszenie udziału w konkursie złożone przez obywatela tego państwa członkowskiego, uzależniała możliwość dopuszczenia go do udziału w tym konkursie od posiadania dyplomów wymaganych przepisami tego państwa członkowskiego lub od uznania równoważności dyplomu magistra wydanego przez uniwersytet innego państwa członkowskiego, bez uwzględnienia wszystkich dyplomów, świadectw i innych dokumentów oraz odpowiedniego doświadczenia zawodowego zainteresowanego w wyniku porównania kwalifikacji zawodowych potwierdzonych przez owe dyplomy, świadectwa i inne dokumenty z kwalifikacjami wymaganymi w świetle tych przepisów.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa C-391/06: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 3 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/4/WE — Swobodny dostęp do informacji — Informacje dotyczące środowiska — Brak dokonania transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/5

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 3 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-391/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/4/WE - Swobodny dostęp do informacji - Informacje dotyczące środowiska - Brak dokonania transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2007/C 140/08)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Lawunmi i U. Wölker, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciel: D. O'Hagan, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Brak ustanowienia w wyznaczonym terminie wszelkich przepisów niezbędnych w celu dostosowania się do dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG (Dz.U. L 41, str. 26)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu dostosowania się do dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 94 z 2.12.2006


title: Sprawa C-442/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Finanzamt Oschatz przeciwko Zweckverband zur Trinkwasserversorgung und Abwasserbeseitigung Torgau-Westelbien (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 4 ust. 5 i art. 12 ust. 3 lit. a) — Załączniki D i H — Pojęcie dostawa wody — Obniżona stawka podatku VAT)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Finanzamt Oschatz przeciwko Zweckverband zur Trinkwasserversorgung und Abwasserbeseitigung Torgau-Westelbien
   (Sprawa C-442/05) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 4 ust. 5 i art. 12 ust. 3 lit. a) - Załączniki D i H - Pojęcie „dostawa wody’ - Obniżona stawka podatku VAT)
   (2008/C 128/04)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Finanzamt Oschatz

      Strona pozwana: Zweckverband zur Trinkwasserversorgung und Abwasserbeseitigung Torgau-Westelbien

      Przy udziale: Bundesministerium der Finanzen
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia załącznika D pkt 2 i załącznika H kategoria 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. 145, str.1) — Obniżona stawka stosowana do dostawy wody — Wynagrodzenie za wykonanie przyłączenia na rzecz użytkowników
   Sentencja

               1)

               Artykuł 4 ust. 5 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku i załącznik D pkt 2 tej dyrektywy należy interpretować w taki sposób, że czynność indywidualnego podłączenia, która polega, tak jak w sprawie przed sądem krajowym, na ułożeniu kanalizacji umożliwiającej przyłączenie instalacji wodociągowej nieruchomości do stałej sieci dostawy wody, należy do zakresu dostawy wody, o której mowa w tym załączniku, tak iż podmiot prawa publicznego działający jako władza publiczna jest podatnikiem w zakresie tej czynności.

               2)

               Artykuł 12 ust. 3 lit. a) szóstej dyrektywy 77/388 i załącznik H kategoria 2 tej dyrektywy należy interpretować w taki sposób, że czynność podłączenia indywidualnego, która polega, tak jak w sprawie przed sądem krajowym, na ułożeniu kanalizacji umożliwiającej przyłączenie instalacji wodociągowej nieruchomości do stałej sieci dostawy wody, należy do zakresu dostawy wody. Ponadto państwa członkowskie mogą stosować obniżoną stawkę podatku od wartości dodanej do określonych i swoistych aspektów dostawy wody, takich jak czynność indywidualnego podłączenia będąca przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym, pod warunkiem poszanowania zasady neutralności podatkowej, na której oparty jest wspólny system podatku od wartości dodanej.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006.


title: Sprawa T-676/16: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2016 r. – Wirecard/EUIPO (mycard2go)

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/29

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2016 r. – Wirecard/EUIPO (mycard2go)
   (Sprawa T-676/16)
   (2016/C 410/40)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Wirecard AG (Aschheim, Niemcy) (pełnomocnik: adwokat A. Bayer)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „mycard2go” – zgłoszenie nr 14 303 457

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 lipca 2016 r. w sprawie R 280/2016-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy stronie pozwanej w celu kontynuowania postępowania rejestracyjnego dotyczącego unijnego znaku towarowego 014303457;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w toku postępowania odwoławczego przed EUIPO.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-446/08: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2008 r. — FIFA przeciwko OHIM — Ferrero (WM 2006)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/50

         Skarga wniesiona w dniu 29 września 2008 r. — FIFA przeciwko OHIM — Ferrero (WM 2006)
   (Sprawa T-446/08)
   (2008/C 313/90)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Fédération Internationale de Football Association (FIFA) (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciele: D. Alexander, QC, A Barav, barrister, adwokaci R. Buchel i C. Rassmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą było również: Ferrero OHG mbH (Stadtallendorf, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności w całości decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 czerwca 2008 r. w sprawie R 1468/2005-1; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „WM 2006” dla towarów i usług należących do klas 1, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 14, 15, 16, 18, 20, 21, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41 i 42 — wspólnotowy znak towarowy nr 2 155 521

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Ferrero OHG mbH

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: i) naruszenie art. 73 i 74 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 40/94 w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza w dużej mierze oparła swą decyzję na art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 40/94, na który to przepis nie powołali się ani Ferrero OHG mbH w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą, ani Wydział Sprzeciwów; ii) posiłkowo naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza nie dokonała oceny zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego będącego przedmiotem wniosku o unieważnienie jako całości z perspektywy przeciętnego konsumenta i nie zastosowała właściwych przepisów odnoszących się do oceny charakteru opisowego względem zgłoszonych towarów lub usług; iii) naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie ustaliła, że zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie jest pozbawiony wymaganego minimum charakteru odróżniającego; oraz iv) naruszenie art. 8 ust. 3 i art. 51 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 70/94, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie ustaliła, że zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie nie nabył charakteru odróżniającego dla usług należących do klasy 41.


title: Sprawa T-301/05: Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2005 r. — Guigard/Komisja

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/19

         Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2005 r. — Guigard/Komisja
   (Sprawa T-301/05)
   (2005/C 271/39)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Philippe Guigard (Paryż, Francja) [Przedstawiciele: S. Rodrigues, avocat, A. Jaume, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty Europejskiej za zawinione działanie Komisji w związku z niezgodnym z prawem nieprzedłużeniem umowy o pracę zawartej przez Komisję ze skarżącym,

               —

               zobowiązanie strony pozwanej do zapłaty odszkodowania wraz z odsetkami za szkody poniesione w sferze zawodowej (we wskazanej początkowo wysokości 350 000 EUR) oraz zadośćuczynienia za doznaną krzywdę (w wysokości pozostawionej słusznej i bezstronnej ocenie Sądu),

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga ma na celu naprawienie szkody, jaką zdaniem skarżącego poniósł on w wyniku nieprzedłużenia umowy o pracę, zawartej przez niego ze stroną pozwaną w ramach współpracy technicznej między Wspólnotą Europejską a rządem Republiki Nigru, które w opinii skarżącego nastąpiło w sposób niezgodny z prawem.
   W tym względzie skarżący przypomina, że od 1992 r. wykonywał liczne powierzone mu zadania jako zatrudniony przez Komisję na podstawie umowy o pracę specjalista w ramach EuropAid. Dnia 7 marca 2002 r. skarżący podpisał z Komisją umowę o pracę na okres dwunastu miesięcy na stanowisku asystenta technicznego w ministerstwie zaopatrzenia i transportu w Niamey. Skarżący podkreśla, że odpowiednio wykonywał powierzane mu zadania. Przedłużenie tej umowy było przedmiotem urzędowego wniosku ze strony wspomnianego ministerstwa jako Krajowego Urzędnika Zatwierdzającego Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR).
   Na poparcie swych żądań skarżący wskazuje po pierwsze na naruszenie przez Komisję czwartej Konwencji z Lomé poprzez nieprzestrzeganie przez Komisję zasad podziału kompetencji między Krajowym Urzędnikiem Zatwierdzającym EFR i szefem delegacji, który nie mógł sprzeciwić się przedłużeniu umowy, ponieważ art. 313.2 lit. k) Konwencji przyznaje Krajowemu Urzędnikowi Zatwierdzającemu EFR kompetencję wyłączną specjalistów zakresie naboru specjalistów pomocy technicznej, z obowiązkiem powiadomienia o tym szefa delegacji. Ponadto, zdaniem skarżącego, Komisja w każdym razie nie dotrzymała wymaganego terminu 30 dni, wyznaczonego w art. 314 Konwencji, na udzielenie odpowiedzi na wniosek Krajowego Urzędnika Zatwierdzającego w sprawie przedłużenia umowy.
   Skarżący wskazuje ponadto na naruszenie zasady dobrego administrowania, obowiązku uwzględniania interesów urzędników oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań.


title: Sprawa C-260/05 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 listopada 2007 r. — Sniace SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Republice Austrii, Lenzing Fibers GmbH (dawniej Lenzing Lyocell GmbH & Co. KG), Land Burgenland (Odwołanie — Pomoc państwa — Dopuszczalność — Akt dotyczący indywidualnie skarżącej)

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 listopada 2007 r. — Sniace SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Republice Austrii, Lenzing Fibers GmbH (dawniej Lenzing Lyocell GmbH & Co. KG), Land Burgenland
   (Sprawa C-260/05 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Dopuszczalność - Akt dotyczący indywidualnie skarżącej)
   (2008/C 8/03)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Sniace SA (przedstawiciel: J. Baró Fuentes, abogado)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Kreuschitz i J.L. Buendía Sierra, pełnomocnicy), Republika Austrii (przedstawiciel: H. Dossi, pełnomocnik), Lenzing Fibers GmbH (dawniej Lenzing Lyocell GmbH & Co. KG (przedstawiciel: pełnomocnik U. Soltész, Rechtsanwalt), Land Burgenland (przedstawiciel: pełnomocnik U. Soltész, Rechtsanwalt)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie T-88/01 Sniace przeciwko Komisji uznającego za niedopuszczalną skargę skarżącej zmierzającej do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2001/102/WE z dnia 19 lipca 2000 r. dotyczącej pomocy państwa przyznanej przez Austrię na rzecz Lenzing Lyocell GmbH & Co. KG (Dz.U. L 38, str. 33)
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Sniace SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Austrii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 193 z 6.8.2005.


title: Sprawa T-341/05: Skarga wniesiona w dniu 8 września 2005 r. — Królestwo Hiszpanii/ Komisja Wspólnot Europejskich

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/25

         Skarga wniesiona w dniu 8 września 2005 r. — Królestwo Hiszpanii/ Komisja Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-341/05)
   (2005/C 271/49)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii [Przedstawiciel: Juan Manuel Rodríguez Cárcamo, abogado del Estado]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaliczenia Ceuty i Melilli do kategorii L 01 załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 909/2005 z dnia 16 czerwca 2005 r. ustalającego refundacje wywozowe w sektorze mleka i przetworów mlecznych.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko rozporządzeniu Komisji (WE) nr 909/2005 z dnia 16 czerwca 2005 r. ustalającemu refundacje wywozowe w sektorze mleka i przetworów mlecznych (1) w zakresie, w jakim wyklucza się w nim Ceutę i Melillę z kategorii miejsc przeznaczenia, dla których przysługują refundacje wywozowe dla przetworów mlecznych w ogóle. Wykluczenie to ma w zamyśle położyć kres pewnym nieprawidłowym działaniom handlowym, polegającym na wywozie na te dwa obszary określonych produktów, pobieraniu za nie odpowiednich refundacji wywozowych, a następnie ich przetwarzaniu i przywozie z powrotem na obszar Wspólnoty, bez ponoszenia przy tym opłat celnych.
   Na poparcie swoich żądań strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               —

               naruszenia art. 31.3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych (2) bądź ze względu na to, że sporne unormowanie nie znajduje uzasadnienia w żadnej z wymienionych w tym artykule przesłanek, bądź ewentualnie ze względu na to, że przyjęto je na podstawie nieudowodnionych faktów.

               —

               naruszenia art. 31.2 tego rozporządzenia ze względu na to, że nie wzięto pod uwagę natury produktu. Strona skarżąca podnosi, że nawet, jeśli przyjąć, że zwalczanie nadużyć może uzasadniać zniesienie refundacji w odniesieniu do danego miejsca przeznaczenia, to sporne rozwiązanie przyjęto z uwzględnieniem wyłącznie miejsca przeznaczenia wywozu, co miało konsekwencje dla wszystkich produktów, którym przysługiwała refundacja za wywóz do Ceuty i Melilli, bez czynienia żadnych rozróżnień. Skarżąca podnosi również, że naruszenie tego przepisu stanowi nierówne traktowanie producntów, wprowadzona przez tę regulację.

               —

               naruszenia zasady niedyskryminacji.

               —

               nadużycia władzy w niniejszej sprawie.

      (1)  Dz.U.. L 154, z 17.6.2005, str. 10.

      (2)  Dz.U.. L 160, z 26.6.1999, str. 48.


title: Sprawa C-361/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 maja 2015 r. w sprawie T-15/13 Group Nivelles/OHIM, wniesione w dniu 11 lipca 2015 r. przez Easy Sanitary Solutions BV

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/3

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 maja 2015 r. w sprawie T-15/13 Group Nivelles/OHIM, wniesione w dniu 11 lipca 2015 r. przez Easy Sanitary Solutions BV
   (Sprawa C-361/15 P)
   (2015/C 337/04)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Easy Sanitary Solutions BV (przedstawiciel: adwokat F. Eijsvogels)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i Group Nivelles BVBA

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               częściowe uchylenie przez Trybunał Sprawiedliwości wyroku Sądu z dnia 13 maja 2015 r. w sprawie T-15/13 na podstawie podniesionych zarzutów i towarzyszących im wyjaśnień, a także obciążenie strony przegrywającej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy

   Część a):
   Stwierdzając i orzekając, że wcześniejszy wzór włączony w inny towar aniżeli nowy wzór lub zastosowany w innym towarze aniżeli nowy wzór co do zasady ma znaczenie dla oceny nowości w rozumieniu art. 5 rozporządzenia nr 6/2002 tego nowego wzoru i że brzmienie ww. przepisu wyklucza uznanie wzoru za nowy jeżeli identyczny wzór został wcześniej udostępniony publicznie, niezależnie od tego, w jaki towar wcześniejszy wzór był włączony, względnie w jakim towarze został on zastosowany, Sąd naruszył art. 25 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 (1). Uznanie przez Sąd, że „dana branża” w rozumieniu art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 nie jest ograniczona do towarów, w które włączono wzór, względnie w których został on zastosowany, narusza prawo.
   Część b):
   Stwierdzając i orzekając, że wzór wspólnotowy nie może zostać uznany za nowy w rozumieniu art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002, jeżeli identyczny wzór został udostępniony publicznie przed wskazaną w tym przepisie datą, nawet jeżeli ten wcześniejszy wzór został włączony w inny produkt, względnie zastosowany w innym produkcie aniżeli towar – czy też towary -, które zgodnie z art. 36 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002 są wskazane w zgłoszeniu, Sąd naruszył art. 25 ust. 1 lit. b) w związku z art. 5 rozporządzenia nr 6/2002.
   Część c):
   Orzekając, że art. 10, art. 19 i art. 36 ust. 6 rozporządzenia nr 6/2002 prowadzą do tego, że właściciel zarejestrowanego wzoru może zakazać osobom trzecim używania bez jego zgody tego wzoru, jak również każdego innego wzoru, który u poinformowanego użytkownika nie wywołuje innego całościowego wrażenia, we wszystkich rodzajach towarów, Sąd naruszył ww. przepisy.

      Zarzut drugi

   Stwierdzeniem zawartym w ostatnim zdaniu pkt 137 swojego orzeczenia Sąd przekroczył granice kontroli zgodności z prawem i tym samym naruszył art. 61 rozporządzenia nr 6/2002.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz.U. 2002 L 3,. 1).


title: Sprawa F-123/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 5 czerwca 2008 r. — Timmer przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu (Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Termin do wniesienia zażalenia — Nowa okoliczność faktyczna — Niedopuszczalność)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/61

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 5 czerwca 2008 r. — Timmer przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa F-123/06) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Termin do wniesienia zażalenia - Nowa okoliczność faktyczna - Niedopuszczalność)
   (2008/C 223/114)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Marianne Timmer (Saint-Sauves-d'Auvergne, Francja) (przedstawiciel: F. Rollinger, adwokat)

      Strona pozwana: Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. Kennedy, J.-M. Stenier i G. Corstens, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności wszystkich sprawozdań z oceny skarżącej sporządzonych przez M.L., a także decyzji mających związek z/lub następujących po decyzji o powołaniu M.L., jak i samej tej decyzji oraz wniosek o zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006. str. 84.


title: Sprawa T-166/10: Wyrok Sądu z dnia 24 kwietnia 2012 r. — Samskip Multimodal Container Logistics przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzja w sprawie udzielenia wspólnotowej pomocy finansowej w celu poprawy działania systemu transportu towarowego na środowisko — Program Marco Polo II — Rozwiązanie umowy o udzieleniu dotacji i ostateczne odstąpienie od projektu — Utrata interesu prawnego — Umorzenie postępowania)

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/18

         Wyrok Sądu z dnia 24 kwietnia 2012 r. — Samskip Multimodal Container Logistics przeciwko Komisji
   (Sprawa T-166/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja w sprawie udzielenia wspólnotowej pomocy finansowej w celu poprawy działania systemu transportu towarowego na środowisko - Program Marco Polo II - Rozwiązanie umowy o udzieleniu dotacji i ostateczne odstąpienie od projektu - Utrata interesu prawnego - Umorzenie postępowania)
   2012/C 165/30
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Samskip Multimodal Container Logistics BV (’s-Gravenzande, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci K. Platteau, Y. Maasdam i P. Broers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (K. Simonsson, pełnomocnik wspierany przez adwokatów J. Graystona i P. Gjørtlera)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2010) 580 z dnia 27 stycznia 2010 r. w sprawie pomocy finansowej na rzecz projektów działań złożonych w 2009 r. w ramach procedury selekcji programu Unii Europejskiej „w celu poprawy działania systemu transportu towarowego na środowisko” (program Marco Polo II), w zakresie w jakim w decyzji tej wybrano wniosek TREN/B4/SUB/01-2009 MP-II/6 dotyczący projektu G2G@2XL do zapewnienia finansowania w kwocie wynoszącej 2 190 539 EUR.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa cztery piąte kosztów poniesionych przez Samskip Multimodal Container Logistics BV i cztery piąte kosztów własnych.

               3)

               Samskip Multimodal Container Logistics pokrywa jedną piątą kosztów poniesionych przez Komisję i jedną piątą kosztów własnych.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010.


title: Sprawa C-153/15 P: Postanowienie Trybunału z dnia 10 grudnia 2015 r. – Naftiran Intertrade Co. (NICO) Sàrl/Rada Unii Europejskiej (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu — Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Umieszczenie nazwiska skarżącej w wykazie — Dopuszczalność — Termin do wniesienia skargi — Rozpoczęcie biegu terminu — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/3

         Postanowienie Trybunału z dnia 10 grudnia 2015 r. – Naftiran Intertrade Co. (NICO) Sàrl/Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-153/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu - Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Umieszczenie nazwiska skarżącej w wykazie - Dopuszczalność - Termin do wniesienia skargi - Rozpoczęcie biegu terminu - Oczywista niedopuszczalność))
   (2016/C 078/04)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Naftiran Intertrade Co. (NICO) Sàrl (przedstawiciele: J. Grayston, Solicitor, P. Gjørtler, advokat, G. Pandey i D. Rovetta, adwokaci, M. Gambardella, avvocato)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i I. Rodios, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1.

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2.

               Naftiran Intertrade Co. (NICO) Sàrl pokryje, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 190 z 8.6.2015.


title: Sprawa C-342/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 8 lipca 2015 r. – Leopoldine Gertraud Piringer

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 8 lipca 2015 r. – Leopoldine Gertraud Piringer
   (Sprawa C-342/15)
   (2015/C 354/14)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnioskodawca i strona wnosząca skargę rewizyjną: Leopoldine Gertraud Piringer

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 1 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy 77/249/EWG (1) mającej na celu ułatwienie skutecznego korzystania przez prawników ze swobody świadczenia usług należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie może wyłączyć poświadczanie autentyczności podpisów na dokumentach, które są niezbędne dla ustanowienia lub przeniesienia praw do nieruchomości, ze swobody świadczenia usług przez adwokatów i radców prawnych oraz zastrzec wykonywanie tych czynności dla notariuszy?

               2.

               Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu państwa rejestru (Austria), zgodnie z którym poświadczanie autentyczności podpisów na dokumentach, które są niezbędne dla ustanowienia lub przeniesienia praw do nieruchomości, jest zastrzeżone dla notariuszy, co powoduje, że oświadczenie o autentyczności podpisu dokonane przez adwokata prowadzącego działalność w Republice Czeskiej w jego państwie siedziby nie jest uznawane w państwie rejestru, mimo że zgodnie z prawem czeskim takie oświadczenie ma skutek prawny urzędowego poświadczenia,
               w szczególności ponieważ

                           a.

                           kwestia uznania w państwie rejestru oświadczenia w sprawie autentyczności podpisu na wniosku o wpis do księgi wieczystej dokonanego w Republice Czeskiej przez adwokata mającego tam siedzibę dotyczy merytorycznego świadczenia usługi przez adwokata, której nie mogą świadczyć adwokaci w państwie rejestru, i odmowa uznania takiego oświadczenia nie podlega zatem zakazowi ograniczeń

                     lub

                           b.

                           takie zastrzeżenie jest uzasadnione w celu zagwarantowania zgodności z prawem i pewności prawnej aktów (dokumentów dotyczących czynności prawnych) i dlatego służy nadrzędnym względom interesu ogólnego, a ponadto jest konieczne, aby osiągnąć ten cel w państwie rejestru?

      (1)  Dyrektywa Rady 77/249/EWG z dnia 22 marca 1977 r. mająca na celu ułatwienie skutecznego korzystania przez prawników ze swobody świadczenia usług, Dz.U. L 78, s. 17.


title: Sprawa C-303/14: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/27

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-303/14)
   2014/C 409/39
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: K. Mifsud-Bonnici i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez brak powiadomienia Komisji o jednostkach certyfikujących dla personelu i przedsiębiorstw i o tytułach certyfikatów dla personelu i przedsiębiorstw zaangażowanych w działania dotyczące niektórych fluorowanych gazów cieplarnianych stanowiące przedmiot rozporządzeń wykonawczych Komisji oraz poprzez nieustanowienie przepisów w sprawie sankcji mających zastosowanie do naruszeń przepisów rozporządzenia (WE) nr 842/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie niektórych gazów cieplarnianych (1) i niepowiadomienia o nich Komisji, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 5 ust.2 w związku z art.12 ust.3 rozporządzenia Komisji (WE) 303/2008 (2), art. 12 ust.3 rozporządzenia Komisji (WE) 304/2008 (3), art.7 ust.1 rozporządzenia Komisji (WE) 305/2008 (4), art.6 ust.1 rozporządzenia Komisji (WE) 306/2008 (5), art.4 ust.2 rozporządzenia Komisji (WE) 307/2008 (6), art.1 rozporządzenia Komisji (WE) 308/2008 (7) oraz art.13 ust.2 tegoż Rozporządzenia;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Art.5 ust.2 Rozporządzenia 842/2006 nakłada na państwa członkowskie obowiązek powiadomienia Komisji o ich programach szkoleń i certyfikacji dla przedsiębiorstw i personelu zaangażowanych w instalację konserwację, serwisowanie urządzeń i systemów objętych jego art.3 ust.1 oraz odzyskiem fluorowanych gazów cieplarnianych. Obowiązek ten został doprecyzowany przez rozporządzenia wykonawcze Komisji przyjęte na podstawie art.5 ust.1 Rozporządzenia 842/2006.
   Pierwszy zarzut skargi dotyczy zatem tego, że Rzeczpospolita Polska do tej pory nie podała Komisji nazw jednostek certyfikujących personel i przedsiębiorstwa wykonujące kontrolę szczelności, instalację, konserwację lub serwisowanie stacjonarnych urządzeń chłodniczych, klimatyzacyjnych i pomp ciepła, systemów ochrony przeciwpożarowej i gaśnic, oraz odzysk tych fluorowanych gazów cieplarnianych oraz nazwy certyfikatów dla personelu i przedsiębiorstw spełniających wymogi certyfikacji określone w rozporządzeniach wykonawczych Komisji. Brak ponadto podania nazw jednostek certyfikujących personel dokonujący odzysku fluorowanych gazów cieplarnianych z rozdzielnic wysokiego napięcia i rozpuszczalników na bazie fluorowanych gazów cieplarnianych z urządzeń oraz nazwy certyfikatów dla personelu spełniającego wymogi certyfikacji określone w rozporządzeniach wykonawczych Komisji. Władze Polskie nie podały również Komisji nazw jednostek wydających zaświadczenie o odbytym szkoleniu oraz nazw zaświadczeń o odbytym szkoleniu spełniających wymagania zawarte w art. 3 ust.2 i załączniku rozporządzenia Komisji 307/2008 zgodnie ze wzorem ustanowionym w rozporządzeniu Komisji 308/2008.
   Drugi zarzut skargi dotyczy braku przekazania Komisji przepisów krajowych dotyczących sankcji za naruszenie przepisów Rozporządzenia 842/2006. Obowiązek ustanowienia sankcji i ich przekazania Komisji jest szczególnie ważny w celu nadania pełnej skuteczności obowiązkom nałożonym przez Rozporządzenie 842/2006 na operatorów zastosowań stacjonarnych w jego artykułach 3, 4 i 5. Ponadto ustanowienie takich sankcji i poinformowanie o nich Komisji jest istotne ze względu na zapewnienie wykonania obowiązków nałożonych na producentów produktów i urządzeń zawierających fluorowane gazy cieplarniane ustanowionych w art. 7. Również nieprzestrzeganie zakazów ustanowionych w art. 8 i 9 Rozporządzenia 842/2006 powinno być usankcjonowane przepisami krajowymi w rozumieniu jego art.13 ust.1, które należało przekazać Komisji.

      (1)  Dz.U. L 161, s. 1

      (2)  Dz.U. UE L 92 s. 3; Rozporządzenie Komisji nr 303/2008 ustanawiające minimalne wymagania i warunki dotyczące wzajemnego uznawania certyfikacji przedsiębiorstw i personelu w odniesieniu do stacjonarnych urządzeń chłodniczych, klimatyzacyjnych i pomp ciepła zawierających fluorowane gazy cieplarniane.

      (3)  Dz.U. UE L 92 s. 12; Rozporządzenie Komisji nr 304/2008 ustanawiające minimalne wymagania i warunki dotyczące wzajemnego uznawania certyfikacji przedsiębiorstw i personelu w odniesieniu do stacjonarnych systemów ochrony przeciwpożarowej i gaśnic zawierających niektóre fluorowane gazy cieplarniane.

      (4)  Dz.U. UE L 92 s. 17; Rozporządzenie Komisji nr 305/2008 ustanawiające minimalne wymagania i warunki dotyczące wzajemnego uznawania certyfikacji personelu dokonującego odzysku fluorowanych gazów cieplarnianych z rozdzielnic wysokiego napięcia.

      (5)  Dz.U. UE L 92 s. 21; Rozporządzenie Komisji nr 306/2008 ustanawiające minimalne wymagania i warunki dotyczące wzajemnego uznawania certyfikacji personelu dokonującego odzysku rozpuszczalników na bazie fluorowanych gazów cieplarnianych z urządzeń.

      (6)  Dz.U. UE L 92 s. 25; Rozporządzenie Komisji nr 307/2008 ustanawiające minimalne wymagania w zakresie programów szkoleniowych oraz warunki wzajemnego uznawania zaświadczeń o odbytym szkoleniu dla personelu w odniesieniu do wykorzystywanych w niektórych pojazdach silnikowych systemów klimatyzacyjnych zawierających niektóre fluorowane gazy cieplarniane.

      (7)  Dz.U. UE L 92 s. 28; Rozporządzenie Komisji nr 308/2008 określając formę powiadomienia o programach szkoleń i certyfikacji państw członkowskich.


title: Sprawa F-78/09: Skarga wniesiona w dniu 17 września 2009 r. — Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/43

         Skarga wniesiona w dniu 17 września 2009 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-78/09)
   2009/C 312/71
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o odrzuceniu wniosku skarżącego dotyczącego zwrotu kosztów postępowania poniesionych w sprawie T-18/04, którymi obciążono stronę pozwaną w wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 czerwca 2008 r. Ponadto zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania za poniesioną przez skarżącego szkodę i zadośćuczynienia za doznaną przez niego krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji, bez względu na jej formę, obejmującej odrzucenie przez stroną pozwaną wniosku z dnia 22 września 2008 r.;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji, bez względu na jej formę, oddalającej zażalenie z dnia 8 kwietnia 2009 r.;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 15 882,31 EUR, powiększonej o odsetki z tytułu opóźnienia w wysokości 10 % rocznie, z roczną kapitalizacją od dnia złożenia skargi z dnia 22 września 2008 r. do niniejszego dnia, z tytułu naprawienia szkody materialnej poniesionej przez skarżącego z powodu zaskarżonej decyzji, która to szkoda miała miejsce w wymienionym okresie;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego, zgodnie z zasadą słuszności, kwoty 6 500 EUR lub jakiejkolwiek wyższej bądź niższej kwoty, którą Sąd uzna za sprawiedliwą i słuszną, z tytułu zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez skarżącego z powodu zaskarżonej decyzji, która to krzywda została wyrządzona w okresie od daty wydania tej decyzji do niniejszego dnia;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego za każdy dzień od dnia jutrzejszego do dnia, w którym zostanie uwzględniony w całości i bez żadnego wyjątku wniosek z dnia 22 września 2008 r. i w którym bez wyjątku zostaną wydane decyzje lub akty materialne tego dotyczące, kwoty 5 EUR lub jakiejkolwiek wyższej bądź niższej kwoty, którą Sąd uzna za sprawiedliwą i słuszną, z obowiązkiem wypłaty pierwszego dnia każdego miesiąca w odniesieniu do uprawnień narosłych w poprzednim miesiącu, z tytułu naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego z powodu zaskarżonej decyzji, która to szkoda miała miejsce w wymienionym okresie;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 września 2004 w sprawie C-113/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Telekomunikacja — Dyrektywa 97/33/WE — Usługa przenoszenia numeru — Numery niegeograficzne)

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/10

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 9 września 2004
   w sprawie C-113/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Telekomunikacja - Dyrektywa 97/33/WE - Usługa przenoszenia numeru - Numery niegeograficzne)
   (2004/C 262/19)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-113/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: C. Giolito i M. Shotter) przeciwko Republice Francuskiej (pełnomocnicy: G. de Bergues i C. Lemaire) mającej za przedmiot skargę na uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego na podstawie art. 226 WE, wniesioną dnia 13 marca 2003 r., Trybunał (piąta izba), w składzie: C. Gulmann (sprawozdawca), prezes izby, S. von Bahr i R. Silva de Lapuerta, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 9 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Nie dopilnowując, by przenoszenie numerów niegeograficznych było dostępne najpóźniej od dnia 1 stycznia 2000, czego wymagał art. 12 ust. 5 dyrektywy 97/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. w sprawie wzajemnych połączeń w telekomunikacji ze względu na zapewnienie usług powszechnych oraz interoperacyjności poprzez zastosowanie zasady otwartej sieci (ONP), zmienionej art. 1 ust. 2 dyrektywy 98/61 WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 1998 r., w odniesieniu do przenoszenia numerów i wyboru wstępnego dostawcy, Republika Francji uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 113 z 10.5.2003.


title: Sprawa T-334/05: Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2005 r. — Neirinck przeciwko Komisji

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/29

         Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2005 r. — Neirinck przeciwko Komisji
   (Sprawa T-334/05)
   (2005/C 281/55)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Wineke Neirinck (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciel(-e): G. Vandersanden, L. Levi i C. Ronzi, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie dorozumianej decyzji o oddaleniu wniosku o przyznanie odszkodowania oraz, w razie potrzeby, wyraźnej decyzji o oddaleniu zażalenia;

               —

               przyznanie odszkodowania za poniesioną szkodę i zadośćuczynienia za krzywdę doznaną w związku z naruszeniem przez Komisję obietnicy zatrudnienia jej w Biurze Dochodzeniowym i Dyscyplinarnym (IDOC), najpóźniej począwszy od 1 maja 2004 r., ustalonych ex aequo et bono na kwotę 576 593,20 EUR;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w całości.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca pracowała w Komisji najpierw, od 1 maja 1998 r. do 30 kwietnia 2001 r., jako oddelegowany ekspert krajowy, a następnie jako pracownik tymczasowy na podstawie umowy, która wygasła w dniu 30 kwietnia 2004 r.
   Od października 2003 r. skarżąca zabiegała o ponowne zatrudnienie w charakterze pracownika tymczasowego począwszy od 1 maja 2004 r. Skarżąca stwierdza, że zaproponowano jej stanowisko w Biurze Dochodzeniowym i Dyscyplinarnym, lecz do jej zatrudnienia w końcu nie doszło z uwagi na błąd służb Komisji. Skarżąca twierdzi, że DG ds. Administracji odmówiła jej zatrudnienia z uwagi na przekroczenie maksymalnego okresu sześciu lat pracy na rzecz Komisji. Według skarżącej taka wykładnia jest błędna, gdyż trzy pierwsze lata przepracowane w Komisji w charakterze oddelegowanego eksperta krajowego nie powinny być brane pod uwagę. Podkreśla, że administracja w końcu uznała swój błąd, lecz w tym okresie zaproponowane jej stanowisko uległo likwidacji w związku z restrukturyzacją.
   Na podstawie swojej skargi skarżąca wnosi o odszkodowanie za poniesioną szkodę. Przywołuje naruszenie ogólnych zasad: uzasadnionych oczekiwań, pewności prawnej, dobrej wiary, uzasadnienia, przejrzystości, zasady „patere legem quam ipse fecisti legem”, obowiązku dobrej administracji, prawa do bycia wysłuchanym, obowiązku staranności oraz interesu służby.


title: Sprawa C-641/11: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 stycznia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/18

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 stycznia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-641/11) (1)

   2013/C 108/40
   Język postępowania: włoski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 58 z 25.2.2012.


title: Sprawa T-425/07: Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2007 r. — Agencja Wydawnicza Technopol przeciwko OHIM (100)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/46

         Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2007 r. — Agencja Wydawnicza Technopol przeciwko OHIM (100)
   (Sprawa T-425/07)
   (2008/C 22/87)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. (Częstochowa, Polska), (przedstawiciel: D. Rzążewska, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 września 2007 r., nr R 1274/2006-4 w całości;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: znak słowny „100” dla towarów i sług zawartych w klasach 16, 28 i 41, (zgłoszenie nr 3 875 408)

      Decyzja egzaminatora: odmowa rejestracji

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: błędne zastosowanie przepisów art. 7, ust. 1 b) i c) rozporządzenia Nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1), jako że według skarżącej oznaczenie „100” nie jest opisowe ani pozbawione charakteru odróżniającego dla wskazanych towarów i usług.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r., Dz.U. L 11, str. 1.


title: Sprawa C-572/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Ústí nad Labem (Republika Czeska) w dniu 24 grudnia 2007 r. — RLRE Tellmer Property s.r.o. przeciwko Finanční ředitelství d'Ústí nad Labem

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Ústí nad Labem (Republika Czeska) w dniu 24 grudnia 2007 r. — RLRE Tellmer Property s.r.o. przeciwko Finanční ředitelství d'Ústí nad Labem
   (Sprawa C-572/07)
   (2008/C 79/25)
   Język postępowania: czeski
   Sąd krajowy
   Krajský soud v Ústí nad Labem (Republika Czeska).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: RLRE Tellmer Property s.r.o..

      Strona pozwana: Finanční ředitelství v Ústí nad Labem.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy art. 6 (świadczenie usług) i 13 (zwolnienia) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (1), można interpretować w ten sposób, że wynajem mieszkania (ewentualnie lokalu użytkowego), z jednej strony, oraz związane z nim sprzątanie części wspólnych budynku, z drugiej strony, można uznać za niezależne świadczenia, podlegające odrębnemu opodatkowaniu.

               2)

               W przypadku gdy, jak zakłada Krajský soud v Ústí nad Labem, odpowiedź na pierwsze pytanie będzie przecząca, sąd krajowy pyta Trybunał Sprawiedliwości, czy przepis art. 13 tej dyrektywy, a w szczególności wstęp i część B lit. b): (1) wymaga lub (2) wyklucza stosowanie podatku VAT do opłat za sprzątanie części wspólnych wynajmowanego domu mieszkalnego, czy też (3) pozostawia tę kwestię decyzji państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. L 145, str. 1.


title: Sprawa C-69/06: Skarga wniesiona w dniu  6 lutego 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Słowackiej

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/12

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Słowackiej
   (Sprawa C-69/06)
   (2006/C 74/22)
   Język postępowania: słowacki
   W dniu 6 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez N. Yerrell i Tomaša Kukala, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Słowackiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie ustanawiając wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady z dnia 16 grudnia 1976 r. w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia kierowców w transporcie drogowym (1) a w każdym razie nie informując o nich Komisji, Republika Słowacka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy postanowień tej dyrektywy,

               2)

               obciążenie Republiki Słowackiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin dla dokonania transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 1 maja 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 357, str. 36.


title: Sprawa C-447/07: Wyrok Trybunału (izba szósta) z dnia 11 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 39 WE — Zatrudnienie w administracji publicznej — Kapitanowie i starsi oficerowie (zastępcy kapitana) statku — Przyznanie uprawnień władzy publicznej na pokładzie — Wymóg posiadania obywatelstwa państwa członkowskiego, pod banderą którego pływa statek)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/10

         Wyrok Trybunału (izba szósta) z dnia 11 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-447/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 39 WE - Zatrudnienie w administracji publicznej - Kapitanowie i starsi oficerowie (zastępcy kapitana) statku - Przyznanie uprawnień władzy publicznej na pokładzie - Wymóg posiadania obywatelstwa państwa członkowskiego, pod banderą którego pływa statek)
   (2008/C 285/16)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Rozet i L. Pignataro-Nolin, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: I. Braguglia, pełnomocnik i S. Fiorentino, avvocato dello Stato)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 39 WE — Przepisy krajowe, które zastrzegają stanowiska kapitana i starszego oficera na wszystkich statkach pływających pod banderą danego państwa członkowskiego na rzecz obywateli tego państwa
   Sentencja

               1)

               Utrzymując w swoim prawodawstwie wymóg posiadania obywatelstwa włoskiego dla pełnienia funkcji kapitana i starszego oficera (zastępcy kapitana) na wszystkich statkach pływających pod włoską banderą, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 39 WE.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 297 z 8.12.2007.


title: Sprawa T-595/10: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2010 r. — Zenato przeciwko OHIM — Camera di Commercio Industria Artigianato e Agricoltura di Verona (RIPASSA)

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/21

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2010 r. — Zenato przeciwko OHIM — Camera di Commercio Industria Artigianato e Agricoltura di Verona (RIPASSA)
   (Sprawa T-595/10)
   2011/C 72/36
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Alberto Zenato (Verona, Włochy) (przedstawiciel: adwokat A. Rizzoli)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Camera di Commercio Industria Artigianato e Agricoltura di Verona (Verona, Włochy)

      Żądania strony skarżącej

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi wraz z jej załącznikami;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej w zakresie, w jakim unieważnia kwestionowaną decyzję i zarządza podział kosztów postępowania przed tą Izbą;

               —

               w rezultacie, utrzymanie w mocy decyzji Wydziału Sprzeciwów,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżący.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „RIPASSA” (zgłoszenie nr 106 955) dla towarów należących do klasy 33.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Camera di Commercio Industria Artigianato e Agricoltura di Nerona.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Włoski znak towarowy „VINO DI RIPASSO” (zgłoszenie nr 528 778) dla towarów należących do klasy 33.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Unieważnienie kwestionowanej decyzji i przekazanie sprawy do Wydziału Sprzeciwów.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie i błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-119/06: Skarga wniesiona w dniu  19 kwietnia 2006 r.  — Usha Martin przeciwko Radzie i Komisji

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/18

         Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2006 r. — Usha Martin przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-119/06)
   (2006/C 154/47)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Usha Martin Ltd (Kalkuta, Indie) [przedstawiciele: K. Adamantopoulos, adwokat i J. Branton, solicitor]

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, decyzji Komisji z dnia 22 grudnia 2005 r. zmieniającej decyzję 1999/572/WE przyjmującą zobowiązania złożone w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu lin i kabli z drutu stalowego, pochodzących między innymi z Indii, opublikowanej w dniu 26 stycznia 2006 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (Dz.U. UE L 22 str. 54, z 26.1.2006) („zaskarżona decyzja”) w zakresie w jakim dotyczy ona skarżącej i wycofuje obowiązujące wcześniej zobowiązanie cenowe,

               —

               stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, rozporządzenia Rady (WE) nr 121/2006 z dnia 23 stycznia 2006 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1858/2005 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz stalowych lin i kabli, pochodzących między innymi z Indii, opublikowanego w dniu 26 stycznia 2006 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (Dz.U. L 22 str. 1, z 26.1.2006), w zakresie w jakim dotyczy skarżącego i wykonuje zaskarżoną decyzję o wycofaniu zobowiązania cenowego skarżącego,

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący jest producentem eksportującym liny z drutu stalowego z Indii do Unii Europejskiej.
   Decyzją z dnia 13 sierpnia 1999 r. (1) Komisja przyjęła zobowiązania cenowe złożone m.in. przez skarżącego w ramach postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu lin i kabli z drutu stalowego, pochodzących między innymi z Indii.
   Decyzją nr 2006/38 (2) Komisja wycofała zgodę na przyjęcie zobowiązania cenowego złożonego przez skarżącego – jak twierdzi on – na tej podstawie, że skarżący nie zgłosił sprzedaży dokonanych poza zakresem zobowiązania cenowego oraz deklarował jako pochodzące z Dubaju produkowane tam liny i kable z drutu stalowego podczas, gdy wskutek niewystarczających operacji przetworzenia indyjskich surowców, produkty te miały pochodzenie indyjskie. Rozporządzeniem nr 121/2006 (3), wykonując decyzję Komisji, nałożono ostateczne cło antydumpingowe.
   Co się tyczy niezgłoszenia sprzedaży dokonanych poza zakresem zobowiązania cenowego, skarżący twierdzi, że było ono skutkiem zwykłej pomyłki i podnosi naruszenie zasady proporcjonalności, jako że nie było to istotne naruszenie zobowiązania cenowego a zatem jego następstwem powinno być pouczenie, by nie dochodziło do tego rodzaju naruszeń w przyszłości a nie wycofanie zobowiązania cenowego. Skarżący podnosi dalej, że nie doszło do wyrządzenia znacznej szkody przemysłowi wspólnotowemu.
   Gdy chodzi o deklarowane pochodzenie z Dubaju, skarżący twierdzi, że instytucje naruszyły prawo dokonując błędnej analizy pochodzenia jako że Komisja zdaniem skarżącego oparła się na kryterium zmiany pozycji taryfowej rozpatrywanego produktu podczas gdy w jego opinii istotnymi kryteriami są:

               i.

               ostatnia istotna obróbka lub przetworzenie;

               ii.

               przetworzenie musi być ekonomicznie uzasadnione;

               iii.

               przetworzenie musi zostać dokonane w przedsiębiorstwie przystosowanym do tego celu;

               iv.

               przetworzenie musi powodować wytworzenie nowego produktu lub stanowić istotny etap wytwarzania.

         Ponadto, można było zastosować sankcje mniej dolegliwe niż wycofanie zobowiązania cenowego, takie jak pobranie cła antydumpingowego przez organy celne państwa członkowskiego lub wymóg wstrzymania wywozu z Dubaju lin produkowanych ze skrętki pochodzenia indyjskiego.
   Skarżący podnosi zatem naruszenie prawa materialnego, brak uzasadnienia, nadużycie władzy i naruszenie zasady proporcjonalności.

      (1)  Decyzja Komisji 1999/572/WE z dnia 13 sierpnia 1999 r. przyjmująca zobowiązania zaproponowane w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu stalowych lin i drutu pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Węgier, Indii, Republiki Korei, Meksyku, Polski, Południowej Afryki i Ukrainy (Dz.U. 1999 L 217, str. 63)

      (2)  Decyzja Komisji z dnia 22 grudnia 2005 r. zmieniająca decyzję 1999/572/WE przyjmującą zobowiązania złożone w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu lin i kabli z drutu stalowego, pochodzących między innymi z Indii (2006/38/WE) (Dz.U. 2006 L 22, str. 54)

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 121/2006 z dnia 23 stycznia 2006 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1858/2005 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz stalowych lin i kabli, pochodzących między innymi z Indii (Dz.U. 2006 L 22, str. 1)


title: Sprawa T-72/14: Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2014 r. – Bateaux mouches przeciwko OHIM (BATEAUX MOUCHES)

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/37

         Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2014 r. – Bateaux mouches przeciwko OHIM (BATEAUX MOUCHES)
   (Sprawa T-72/14)
   2014/C 102/58
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Compagnie des bateaux mouches SA (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat G. Barbaut)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 listopada 2013 r. w sprawie R 284/2013-2;

               —

               zmianę decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 listopada 2013 r. w sprawie R 284/2013-2;

               —

               obciążenie Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego „BATEAUX MOUCHES” dla usług z klasy 37 (nr 1 092 478)

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009

               —

               Błędna ocena, że sporny znak towarowy nie uzyskał w następstwie używania charakteru odróżniającego dla oznaczonych usług.


title: Sprawa T-316/99: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 października 2006 r. — Pierik-Bomers przeciwko Komisji

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/30

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 października 2006 r. — Pierik-Bomers przeciwko Komisji
   (Sprawa T-316/99) (1)

   (2006/C 310/64)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes drugiej izby w powiększonym składzie zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 63 z 4.3.2000.


title: Sprawa C-548/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 21 października 2015 r. – J.J. de Lange/Staatssecretaris van Financiën

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 21 października 2015 r. – J.J. de Lange/Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-548/15)
   (2016/C 038/31)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: J.J. de Lange

      Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 dyrektywy Rady 2000/78/WE (1) z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do korzyści podatkowej przewidzianej w przepisach podatkowych, na podstawie których pod określonymi warunkami można dokonać odliczenia kosztów studiów od dochodu podlegającego opodatkowaniu?

         W razie udzielania odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie prejudycjalne:

               2)

               Czy zasadę niedyskryminacji ze względu na wiek jako ogólną zasadę prawa Unii należy zastosować do korzyści podatkowej, na podstawie której wydatki na kształcenie tylko pod określonymi warunkami podlegają odliczeniu podatkowemu, nawet wtedy, gdy korzyść ta nie jest objęta przedmiotowym zakresem stosowania dyrektywy 2000/78/WE, a wymieniona regulacja nie służy wykonaniu prawa Unii?

         W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze lub drugie pytanie prejudycjalne:

               3)

                           a)

                           Czy odmienne traktowanie niezgodne z zasadą niedyskryminacji ze względu na wiek jako ogólną zasadą prawa Unii może być uzasadnione w sposób przewidziany w art. 6 dyrektywy 2000/78/WE?

                           b)

                           Jeśli tak nie jest, jakie kryteria obowiązują przy stosowaniu tej zasady lub w odniesieniu do uzasadnienia rozróżnienia w zależności od wieku?

               4)

                           a)

                           Czy art. 6 dyrektywy 2000/78/WE lub zasadę niedyskryminacji ze względu na wiek należy interpretować w ten sposób, że odmienne traktowanie ze względu na wiek może być uzasadnione, gdy podstawa tego odmiennego traktowania dotyczy tylko części przypadków, które są objęte wymienionym rozróżnieniem?

                           b)

                           Czy rozróżnienie w zależności od wieku może być uzasadnione stanowiskiem ustawodawcy, zgodnie z którym od określonego wieku korzyść podatkowa nie musi być dostępna, gdyż osoba ubiegająca się o nią ponosi „własną odpowiedzialność” za osiągnięcie celu, którego realizacji ma służyć ta korzyść?

      (1)  Dz.U. L 303, s. 16.


title: Sprawa C-446/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 7 sierpnia 2013 r. — Société Fonderie 2A przeciwko Ministre de l'Économie et des Finances

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 7 sierpnia 2013 r. — Société Fonderie 2A przeciwko Ministre de l'Économie et des Finances
   (Sprawa C-446/13)
   2013/C 304/12
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Société Fonderie 2A

      Strona pozwana: Ministre de l'Économie et des Finances

      Pytania prejudycjalne

   Czy przepisy szóstej dyrektywy (77/388/EWG) (1) określające miejsce dostawy wewnątrzwspólnotowej powinny prowadzić do wniosku, że dostawa towaru przez spółkę nabywcy w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, po przekształceniu towaru na rachunek sprzedawcy dokonanym w zakładzie innej spółki znajdującym się na terytorium państwa nabywcy, stanowi dostawę z państwa sprzedawcy do państwa końcowego odbiorcy, czy też dostawę w ramach państwa owego odbiorcy, dokonywaną z zakładu, w którym nastąpiło przekształcenie?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 147, s. 1).


title: Sprawa C-4/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 3 stycznia 2018 r. – Michael Winterhoff występujący jako syndyk majątku spółki DIREKTexpress Holding AG / Finanzamt Ulm

text:
               9.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 3 stycznia 2018 r. – Michael Winterhoff występujący jako syndyk majątku spółki DIREKTexpress Holding AG / Finanzamt Ulm
   (Sprawa C-4/18)
   (2018/C 123/13)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Michael Winterhoff występujący jako syndyk majątku spółki DIREKTexpress Holding AG

      Strona pozwana: Finanzamt Ulm

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przedsiębiorca dokonujący formalnego doręczenia pism zgodnie z przepisami prawa publicznego jest „operatorem świadczącym usługi powszechne” w rozumieniu art. 2 pkt 13 dyrektywy 97/67/WE z dnia 15 grudnia 1997 (1) r. świadczącym powszechne usługi pocztowe lub wybrane powszechne usługi pocztowe, oraz czy rzeczone usługi są zwolnione z podatku na podstawie art. 132 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (2)?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 97/67/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług, Dz.U. 1998 L 15, s. 14.

      (2)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.