title: Sprawa C-308/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 23 lutego 2018 r. w sprawie T-445/16, Schinga GmbH / Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO), wniesione w dniu 7 maja 2018 r. przez Schniga GmbH

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/19

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 23 lutego 2018 r. w sprawie T-445/16, Schinga GmbH / Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO), wniesione w dniu 7 maja 2018 r. przez Schniga GmbH
      (Sprawa C-308/18 P)
      (2019/C 93/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Schniga GmbH (przedstawiciele: G. Würtenberger, R. Kunze i T. Wittmann, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO)
      Postanowieniem z dnia 8 listopada 2018 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dziesiąta izba) oddalił odwołanie jako oczywiście bezzasadne i orzekł, że wnosząca odwołanie pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-444/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 6 lipca 2018 r. – Fluctus s.r.o. i in.

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 6 lipca 2018 r. – Fluctus s.r.o. i in.
      (Sprawa C-444/18)
      (2019/C 93/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesverwaltungsgericht Steiermark

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Fluctus s.r.o., Fluentum s.r.o., SD

         Strona przeciwna: Landespolizeidirektion Steiermark

         przy udziale: Finanzpolizei
      Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2019 r. Trybunał (siódma izba) orzekł, co następuje:
      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym przedstawiony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (regionalny sąd administracyjny Styrii, Austria) postanowieniem z dnia 2 lipca 2018 r. jest oczywiście niedopuszczalny.


title: Sprawa C-553/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 14 czerwca 2018 r. w sprawie T-294/17 Lion’s Head Global Partners LLP / EUIPO, wniesione w dniu 29 sierpnia 2018 r. przez Lion’s Head Global Partners LLP

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/20

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 14 czerwca 2018 r. w sprawie T-294/17 Lion’s Head Global Partners LLP / EUIPO, wniesione w dniu 29 sierpnia 2018 r. przez Lion’s Head Global Partners LLP
      (Sprawa C-553/18 P)
      (2019/C 93/29)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Lion’s Head Global Partners LLP (przedstawiciel: R. Nöske, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.


title: Sprawa C-554/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiątej izby) wydanego w dniu 14 czerwca 2018 r. w sprawie T-310/17 Lion's Head Global Partners LLP / EUIPO, wniesione w dniu 29 sierpnia 2018 r. przez Lion's Head Global Partners LLP

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/21

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiątej izby) wydanego w dniu 14 czerwca 2018 r. w sprawie T-310/17 Lion's Head Global Partners LLP / EUIPO, wniesione w dniu 29 sierpnia 2018 r. przez Lion's Head Global Partners LLP
      (Sprawa C-554/08 P)
      (2019/C 93/30)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Lion's Head Global Partners LLP (przedstawiciel: R. Nöske, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) orzekł, że odwołanie jest niedopuszczalne.


title: Sprawa C-608/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 13 lipca 2018 r. w sprawie T-825/16, Republika Cypru / EUIPO, wniesione w dniu 24 września 2018 r. przez Republikę Cypru

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/21

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 13 lipca 2018 r. w sprawie T-825/16, Republika Cypru / EUIPO, wniesione w dniu 24 września 2018 r. przez Republikę Cypru
      (Sprawa C-608/18 P)
      (2019/C 93/31)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Republika Cypru (przedstawiciele: S. Malynicz QC, barrister, V. Marsland, solicitor)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uwzględnienie odwołania do wyroku Sądu w sprawie T-825/16, Republika Cypru/EUIPO i uwzględnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku towarowego;

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Po pierwsze, Sąd błędnie uznał, że Izba Odwoławcza prawidłowo przeniosła wnioski z wcześniejszych wyroków Sądu w sprawach połączonych T-292/14 i T-293/14 (XAΛΛOYMI i HALLOUMI) oraz w sprawie T-534/10 (HELLIM) na grunt niniejszej sprawy. Sprawy te nie dotyczyły znaków certyfikujących, lecz innych rodzajów znaków towarowych, a mianowicie, odpowiednio, zwykłych unijnych znaków towarowych i wspólnych znaków towarowych. Podstawową funkcją takich znaków jest wskazanie handlowego pochodzenia towarów (w przypadku znaku wspólnego większej liczby podmiotów gospodarczych powiązanych członkostwem w stowarzyszeniu). Znaki certyfikujące nie pełnią natomiast podstawowej funkcji wskazania pochodzenia, lecz funkcję odróżnienia klasy towarów, a mianowicie towarów certyfikowanych, co oznacza, że są one w rzeczywistości zgodne z przepisami dotyczącymi dozwolonego stosowania znaku certyfikującego HALLOUMI i zgodnie z nimi zostały dopuszczone do wytwarzania. Ponadto właściwy krąg odbiorców w tych wcześniejszych wyrokach Sądu był inny niż właściwy krąg odbiorców w niniejszej sprawie.
      Po drugie, Sąd niesłusznie orzekł, że wcześniejszy krajowy znak towarowy – w niniejszym przypadku krajowy znak certyfikujący – był całkowicie pozbawiony charakteru odróżniającego jako odróżniającego towary certyfikowane od towarów niecertyfikowanych; niesłusznie uznał, że znak towarowy ma charakter opisowy lub rodzajowy; niesłusznie podważył krajową ochronę krajowego znaku towarowego; oraz niesłusznie podważył w postępowaniu w sprawie sprzeciwu przed EUIPO ważność wspomnianego znaku towarowego.
      Po trzecie, Sąd popełnił błąd w porównaniu znaków towarowych i w ocenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Błędnie podszedł do tych kwestii tak, jakby wcześniejszy znak towarowy był raczej znakiem towarowym wskazującym na pochodzenie niż znakiem certyfikującym. Nie uznał, że wcześniejszy znak towarowy jako znak certyfikujący ma jakikolwiek charakter odróżniający, tj. odróżniający towary, które w rzeczywistości spełniały normy znaku certyfikującego i zostały w rzeczywistości wyprodukowane przez producentów upoważnionych przez posiadacza znaku certyfikującego. Nie wziął również pod uwagę sposobu, w jaki znaki certyfikujące są zwykle używane (tj. niezmiennie wraz z odróżniającą nazwą, znakiem towarowym lub logo). Nie rozważył znaczenia i istoty spornego unijnego znaku towarowego, w szczególności nie rozważył, czy element „HALLOUMI” miał niezależny charakter odróżniający w późniejszym znaku towarowym jako oznaczenie wskazujące, w przeciwieństwie do stanu faktycznego, że towary objęte spornym unijnym znakiem towarowym były towarami certyfikowanymi.
      Po czwarte, Sąd nie wziął pod uwagę krajowych przepisów i orzecznictwa w odniesieniu do zakresu i skutków krajowych znaków certyfikujących. Warunki i sposoby stosowania przepisów państw członkowskich dotyczących znaków certyfikujących nie zostały zharmonizowane na mocy dyrektyw w sprawie znaków towarowych 89/104 (1) czy 2008/95 (2), a mimo to rozporządzenie w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej stanowi, że takie krajowe znaki towarowe mogą stanowić podstawę dla wcześniejszych praw, które uniemożliwiają rejestrację znaków towarowych. Prawa takie należy rozpatrywać w świetle orzecznictwa krajowego i przepisów krajowych, analogicznie do różnych praw krajowych wynikających z art. 8 ust. 4 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (które to prawa również nie są zharmonizowane i różnią się znacznie pod względem charakteru, zakresu i skutków w poszczególnych państwach członkowskich).

         (1)  Pierwsza Dyrektywa Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, s. 1).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 2008, L 299, s. 25).


title: Sprawa C-609/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 13 lipca 2018 r. w sprawie T-847/16, Republika Cypru / EUIPO, wniesione w dniu 24 września 2018 r. przez Republikę Cypru

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/22

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 13 lipca 2018 r. w sprawie T-847/16, Republika Cypru / EUIPO, wniesione w dniu 24 września 2018 r. przez Republikę Cypru
      (Sprawa C-609/18 P)
      (2019/C 93/32)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Republika Cypru (przedstawiciele: S. Malynicz QC, barrister, V. Marsland, solicitor)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uwzględnienie odwołania do wyroku Sądu w sprawie T-847/16, Republika Cypru/EUIPO i uwzględnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku towarowego;

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Po pierwsze, Sąd błędnie uznał, że Izba Odwoławcza prawidłowo przeniosła wnioski z wcześniejszych wyroków Sądu w sprawach połączonych T-292/14 i T-293/14 (XAΛΛOYMI i HALLOUMI) oraz w sprawie T-534/10 (HELLIM) na grunt niniejszej sprawy. Sprawy te nie dotyczyły znaków certyfikujących, lecz innych rodzajów znaków towarowych, a mianowicie, odpowiednio, zwykłych unijnych znaków towarowych i wspólnych znaków towarowych. Podstawową funkcją takich znaków jest wskazanie handlowego pochodzenia towarów (w przypadku znaku wspólnego większej liczby podmiotów gospodarczych powiązanych członkostwem w stowarzyszeniu). Znaki certyfikujące nie pełnią natomiast podstawowej funkcji wskazania pochodzenia, lecz funkcję odróżnienia klasy towarów, a mianowicie towarów certyfikowanych, co oznacza, że są one w rzeczywistości zgodne z przepisami dotyczącymi dozwolonego stosowania znaku certyfikującego HALLOUMI i zgodnie z nimi zostały dopuszczone do wytwarzania. Ponadto właściwy krąg odbiorców w tych wcześniejszych wyrokach Sądu był inny niż właściwy krąg odbiorców w niniejszej sprawie.
      Po drugie, Sąd niesłusznie orzekł, że wcześniejszy krajowy znak towarowy – w niniejszym przypadku krajowy znak certyfikujący – był całkowicie pozbawiony charakteru odróżniającego jako odróżniającego towary certyfikowane od towarów niecertyfikowanych; niesłusznie uznał, że znak towarowy ma charakter opisowy lub rodzajowy; niesłusznie podważył krajową ochronę krajowego znaku towarowego; oraz niesłusznie podważył w postępowaniu w sprawie sprzeciwu przed EUIPO ważność wspomnianego znaku towarowego.
      Po trzecie, Sąd popełnił błąd w porównaniu znaków towarowych i w ocenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Błędnie podszedł do tych kwestii tak, jakby wcześniejszy znak towarowy był raczej znakiem towarowym wskazującym na pochodzenie niż znakiem certyfikującym. Nie uznał, że wcześniejszy znak towarowy jako znak certyfikujący ma jakikolwiek charakter odróżniający, tj. odróżniający towary, które w rzeczywistości spełniały normy znaku certyfikującego i zostały w rzeczywistości wyprodukowane przez producentów upoważnionych przez posiadacza znaku certyfikującego. Nie wziął również pod uwagę sposobu, w jaki znaki certyfikujące są zwykle używane (tj. niezmiennie wraz z odróżniającą nazwą, znakiem towarowym lub logo). Nie rozważył znaczenia i istoty spornego unijnego znaku towarowego, w szczególności nie rozważył, czy element „HALLOUMI” miał niezależny charakter odróżniający w późniejszym znaku towarowym jako oznaczenie wskazujące, w przeciwieństwie do stanu faktycznego, że towary objęte spornym unijnym znakiem towarowym były towarami certyfikowanymi.
      Po czwarte, Sąd nie wziął pod uwagę krajowych przepisów i orzecznictwa w odniesieniu do zakresu i skutków krajowych znaków certyfikujących. Warunki i sposoby stosowania przepisów państw członkowskich dotyczących znaków certyfikujących nie zostały zharmonizowane na mocy dyrektyw w sprawie znaków towarowych 89/104 (1) czy 2008/95 (2), a mimo to rozporządzenie w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej stanowi, że takie krajowe znaki towarowe mogą stanowić podstawę dla wcześniejszych praw, które uniemożliwiają rejestrację znaków towarowych. Prawa takie należy rozpatrywać w świetle orzecznictwa krajowego i przepisów krajowych, analogicznie do różnych praw krajowych wynikających z art. 8 ust. 4 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (które to prawa również nie są zharmonizowane i różnią się znacznie pod względem charakteru, zakresu i skutków w poszczególnych państwach członkowskich).

         (1)  Pierwsza Dyrektywa Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, s. 1).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 2008, L 299, s. 25).


title: Sprawa C-612/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 11 lipca 2018 r. w sprawie T-644/16, ClientEarth / Komisja, wniesione w dniu 25 września 2018 r. przez ClientEarth

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/23

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 11 lipca 2018 r. w sprawie T-644/16, ClientEarth / Komisja, wniesione w dniu 25 września 2018 r. przez ClientEarth
      (Sprawa C-612/18 P)
      (2019/C 93/33)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: ClientEarth (przedstawiciele: O.W. Brouwer, advocaat, N. Frey, Solicitor, E.N.M. Raedts, advocaat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. w sprawie T-644/16 (zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”) i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy: naruszenie prawa i uchybienia proceduralne w zaskarżonym wyroku w odniesieniu do argumentu, w myśl którego ujawnienie dokumentów nie może osłabić pozycji negocjacyjnej Komisji (pkt 34–51 zaskarżonego wyroku) poprzez:

                  —

                  rozszerzenie zakresu wyjątku na informacje, które nie są ściśle związane z planowaną umową międzynarodową;

                  —

                  stosowanie wyjątku dotyczącego stosunków międzynarodowych bez konieczności konkretnego wyjaśnienia, w jaki sposób ujawnienie dokumentów mogłoby stanowić konkretne i faktyczne naruszenie stosunków międzynarodowych;

                  —

                  zastąpienie rozumowania dotyczącego analizy prawnej zawartej w żądanych dokumentach; oraz

                  —

                  przeinaczenie środków dowodowych dotyczących stanu negocjacji w chwili wydania zaskarżonej decyzji.

            Zarzut drugi: naruszenie prawa w zaskarżonym wyroku w odniesieniu do argumentu, w myśl którego strategiczne cele Unii Europejskiej nie byłyby zagrożone (pkt 52–53 zaskarżonego wyroku).
      Zarzut trzeci: uchybienie proceduralne i naruszenie prawa wynikające z zawartych w zaskarżonym wyroku ustaleń w odniesieniu do argumentu, w myśl którego ujawnienie żądanych dokumentów raczej wspiera, a nie podważa interes publiczny w odniesieniu do stosunków międzynarodowych (zaskarżony wyrok pkt 54–58).
      Zarzut czwarty: naruszenie prawa i nieprawidłowości w postępowaniu wynikające z zawartych w zaskarżonym wyroku ustaleń w odniesieniu do argumentu, w myśl którego nieujawnienie dokumentów do czasu, gdy „trwają negocjacje” faktycznie skutkuje bezterminową odmową dostępu do dokumentów (pkt 59–67 zaskarżonego wyroku).
      Zarzut piąty: przeinaczenie podniesionych przed Sądem argumentów wynikające z zawartych w zaskarżonym wyroku ustaleń w odniesieniu do argumentu Komisji, w myśl którego rozporządzenie nie pozwala na ujawnienie dokumentów „do czasu, gdy nie jest znane stanowisko Trybunału” (pkt 68, 69 zaskarżonego wyroku).
      Zarzut szósty: uchybienie proceduralne wynikające z zawartych w zaskarżonym wyroku ustaleń w odniesieniu do argumentu siódmego, w myśl którego ujawnienie dokumentów nie może zależeć od okoliczności, że partnerzy handlowi Komisji podlegają takim samym obowiązkom przejrzystości (pkt 72–74 zaskarżonego wyroku).
      Zarzut siódmy: naruszenie prawa poprzez uchybienie art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001 (1) w ramach oceny wniosku o częściowy dostęp do dokumentów (pkt 79–90 zaskarżonego wyroku).

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).


title: Sprawa C-726/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Toscana (Włochy) w dniu 22 listopada 2018 r. – FW, GY / U.T.G. – Prefettura di Lucca

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Toscana (Włochy) w dniu 22 listopada 2018 r. – FW, GY / U.T.G. – Prefettura di Lucca
      (Sprawa C-726/18)
      (2019/C 93/34)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per la Toscana

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona pozwana: FW, GY

         Strona przeciwna: U.T.G. – Prefettura di Lucca

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 20 ust. 4 dyrektywy (1) stoi na przeszkodzie dokonywaniu wykładni art. 23 decreto legislativo nr 142/2015 w ten sposób, że również czyny stanowiące naruszenie ogólnych przepisów prawa, które nie są wyraźnie przewidziane w zasadach obowiązujących w ośrodkach recepcyjnych, mogą stanowić poważne naruszenie tych zasad w przypadku, gdy mogą zakłócać współżycie społeczne w ośrodkach recepcyjnych?
                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej konieczne jest udzielenie odpowiedzi na drugie pytanie, które tutejszy sąd przedkłada do Trybunału w ramach niniejszego postanowienia:

                  2)

                  Czy art. 20 ust. 4 dyrektywy stoi na przeszkodzie dokonywaniu wykładni art. 23 decreto legislativo 142/2015 w ten sposób, że w celu cofnięcia decyzji o objęciu środkami związanymi z przyjmowaniem osób można również uwzględnić czyny popełnione przez osobę ubiegającą się o udzielenie ochrony międzynarodowej, które nie stanowią przestępstwa podlegającego karze zgodnie z prawem państwa członkowskiego, jeżeli w każdym razie mogą one mieć negatywny wpływ na współżycie społeczne w ośrodkach, w których osoby te przebywają?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową (Dz. 2013, L 180, s. 96).


title: Sprawa C-729/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 września 2018 r. w sprawie T-734/14, VTB Bank / Rada, wniesione w dniu 23 listopada 2018 r. przez VTB Bank PAO, dawniej VTB Bank OAO.

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/25

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 września 2018 r. w sprawie T-734/14, VTB Bank / Rada, wniesione w dniu 23 listopada 2018 r. przez VTB Bank PAO, dawniej VTB Bank OAO.
      (Sprawa C-729/18 P)
      (2019/C 93/35)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: VTB Bank PAO, dawniej VTB Bank OAO (przedstawiciele: M. Lester QC, J. Dawid, barrister, C. Claypoole, solicitor, J. Ruiz Calzado, abogado)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej; Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uwzględnienie odwołania VTB od wyroku Sądu;

                  —

                  stwierdzenie nieważności aktów ustanawiających środki ograniczające w zakresie, w jakim dotyczą VTB;

                  —

                  stwierdzenie bezprawności / braku zastosowania art. 1 decyzji Rady 2014/512/WPZiB (1), art. 5 rozporządzenia 833/2014 (2), art. 1 decyzji Rady 2014/659/ WPZiB (3) oraz art. 1 ust. 5 rozporządzenia 960/2014 (4);

                  —

                  obciążenie Rady kosztami, jakie poniósł VTB w ramach niniejszego postępowania oraz postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy:
      Sąd błędnie zinterpretował art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia, stwierdzając, że warunek posiadania przez instytucję „wyraźnego uprawnienia do wspierania konkurencyjności gospodarki rosyjskiej, jej dywersyfikacji i zachęcania do inwestycji” nie miał zastosowania do VTB jako „znaczącej instytucji kredytowej”. W konsekwencji Sąd błędnie uznał, że Rada nie popełniła oczywistego błędu w ocenie, uznając, że VTB spełnił przesłanki umieszczenia w wykazie określone w art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia.
      Zarzut drugi:
      Sąd błędnie uznał, że kryteria, na podstawie których VTB został umieszczony w wykazie na podstawie art. 1 decyzji i art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia, były właściwe i proporcjonalne w świetle celów aktów ustanawiających środki ograniczające.
      Zarzut trzeci:
      Sąd błędnie uznał, że akty ustanawiające środki ograniczające mające zastosowanie do VTB stanowiły proporcjonalną ingerencję w prawa podstawowe VTB zagwarantowane w art. 16 i 17 Karty praw podstawowych oraz w art. 1 protokołu 1 do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, zarówno w odniesieniu do kryteriów przyjętych na mocy aktów ustanawiających środki ograniczające, jak i decyzji o umieszczeniu VTB w wykazie zgodnie z tymi kryteriami.

         (1)  Decyzja Rady 2014/512/WPZiB z dnia 31 lipca 2014 r. dotycząca środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 229, s. 13; sprostowania: Dz.U. 2014, L 282, s. 27; Dz.U. 2014, L 327, s. 9).

         (2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 833/2014 z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczące środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 229, s. 1; sprostowanie: Dz.U. 2014, L 246, s. 59).

         (3)  Decyzja Rady 2014/659/WPZiB z dnia 8 września 2014 r. zmieniająca decyzję 2014/512/WPZiB dotyczącą środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 271, s. 54; sprostowania: Dz.U. 2014, L 282, s. 27; Dz.U. 2014, L 327, s. 9).

         (4)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 960/2014 z dnia 8 września 2014 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 833/2014 dotyczące środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (OJ 2014, L 271, s. 3).


title: Sprawa C-732/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 września 2018 r. w sprawie T-715/14, Rosneft i in. / Rada, wniesione w dniu 23 listopada 2018 r. przez PAO Rosneft Oil Company, dawniej NK Rosneft OAO; RN-Shelf-Arctic OOO; AO RN-Shelf-Far East, dawniej RN-Shelf-Dalniy Vostok ZAO; RN-Exploration OOO; Tagulskoe OOO

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/26

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 września 2018 r. w sprawie T-715/14, Rosneft i in. / Rada, wniesione w dniu 23 listopada 2018 r. przez PAO Rosneft Oil Company, dawniej NK Rosneft OAO; RN-Shelf-Arctic OOO; AO RN-Shelf-Far East, dawniej RN-Shelf-Dalniy Vostok ZAO; RN-Exploration OOO; Tagulskoe OOO
      (Sprawa C-732/18 P)
      (2019/C 93/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: PAO Rosneft Oil Company, dawniej NK Rosneft OAO; RN-Shelf-Arctic OOO; AO RN-Shelf-Far East, dawniej RN-Shelf-Dalniy Vostok ZAO; RN-Exploration OOO; Tagulskoe OOO (przedstawiciele: adwokat L. Van den Hende)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej; Komisja Europejska; Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku w zakresie zarzutów podniesionych w niniejszym odwołaniu;

                  —

                  rozstrzygnięcie sprawy co do istoty albo przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Odwołanie dotyczy spornych ograniczeń dotyczących niekonwencjonalnych złóż ropy naftowej, spornych ograniczeń dotyczących rynku kapitałowego oraz spornych ograniczeń dotyczących roszczeń prawnych w kształcie, w jakim zostały one ustanowione w rozporządzeniu Rady nr 833/2014 (1) lub w decyzji Rady 2014/512/WPZiB (2).
      Wnoszący odwołanie podnoszą siedem zarzutów:
      Zarzut pierwszy: Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że przyjmując sporne ograniczenia dotyczące niekonwencjonalnych złóż ropy naftowej, Rada działała zgodnie z art. 296 TFUE.
      Zarzut drugi: Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że przyjmując sporne ograniczenia dotyczące rynku kapitałowego, Rada działała zgodnie z art. 296 TFUE.
      Zarzut trzeci: Sąd naruszył prawo uznając, że istnieje racjonalny związek między spornymi ograniczeniami dotyczącymi niekonwencjonalnych złóż ropy naftowej a celem, którego realizacji służą.
      Zarzut czwarty: Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że sporne ograniczenia dotyczące niekonwencjonalnych złóż ropy naftowej nie naruszają podstawowego prawa własności wnoszących odwołanie i prawa do prowadzenia działalności gospodarczej.
      Zarzut piąty: Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że sporne ograniczenia dotyczące roszczeń prawnych nie są nieproporcjonalne i w żaden sposób nie naruszają podstawowego prawa własności wnoszących odwołanie.
      Zarzut szósty: Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że sporne ograniczenia dotyczące rynku kapitałowego są zgodne z zasadą proporcjonalności i nie naruszają podstawowego prawa własności wnoszących odwołanie.
      Zarzut siódmy: Sąd naruszył prawo, uznając, że sporne ograniczenia dotyczące niekonwencjonalnych złóż ropy naftowej i sporne ograniczenia dotyczące rynku kapitałowego są uzasadnione wyjątkami ze względu bezpieczeństwa określonymi w Umowie o partnerstwie i współpracy między UE i Rosją oraz w Układzie ogólnym WTO w sprawie taryf celnych i handlu.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 833/2014 z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczące środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 229, s. 1; sprostowanie: Dz.U. 2014, L 246, s. 59).

         (2)  Decyzja Rady 2014/512/WPZiB z dnia 31 lipca 2014 r. dotycząca środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 229, s. 13; sprostowania: Dz.U. 2014, L 282, s. 27; Dz.U. 2014, L 327, s. 9).


title: Sprawa C-749/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative (Luksemburg) w dniu 30 listopada 2018 r. – B, C, D / Administration des contributions directes

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative (Luksemburg) w dniu 30 listopada 2018 r. – B, C, D / Administration des contributions directes
      (Sprawa C-749/18)
      (2019/C 93/37)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour administrative

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: B, C, D

         Druga strona postępowania apelacyjnego: Administration des contributions directes

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 49 i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te sprzeciwiają się ustawodawstwu państwa członkowskiego dotyczącego systemu integracji podatkowej, które, z jednej strony, pozwala na konsolidację wyników spółek należących do tej samej grupy umożliwiającą wyłącznie pionową integrację podatkową pomiędzy spółką dominującą będącą rezydentem lub stałym zakładem spółki dominującej niebędącej rezydentem mającym siedzibę w danym państwie a jej spółkami zależnymi będącymi rezydentami, a które, z drugiej strony, w ten sam sposób stoi na przeszkodzie wyłącznie poziomej integracji podatkowej samych spółek zależnych, zarówno w przypadku spółki dominującej niebędącej rezydentem oraz nieposiadającej stałego zakładu z siedzibą w danym państwie, jak i spółki dominującej będącej lub niebędącej rezydentem, ale posiadającej stały zakład mający siedzibę w danym państwie?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 49 i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te sprzeciwiają się przywołanemu ustawodawstwu państwa członkowskiego dotyczącemu systemu integracji podatkowej, a w szczególności, ścisłemu rozgraniczeniu między systemem integracji pionowej (pomiędzy spółką sprawującą kontrolę a spółkami zależnymi bezpośrednio lub pośrednio) a poziomej (pomiędzy dwiema lub kilkoma spółkami zależnymi będącymi rezydentem należącymi do spółki sprawującej kontrolę pozostającej poza zakresem integracji podatkowej) wynikającemu z tego ustawodawstwa oraz ustanowionemu na jego podstawie obowiązkowi zakończenia uprzednio istniejącej pionowej integracji podatkowej przed uzyskaniem możliwości ustanowienia grupy zintegrowanej poziomo do celów podatkowych i to w przypadku, gdy:

                              —

                              bądź pionowa integracja podatkowa integrującej spółki sprawującej kontrolę na poziomie krajowym będącej rezydentem danego państwa członkowskiego (będącej równocześnie spółką szczebla pośredniego w stosunku do spółki sprawującej kontrolę nad całą grupą będącej rezydentem innego państwa członkowskiego) ze spółkami zależnymi będącymi rezydentami należącymi do spółki sprawującej kontrolę została już wcześniej ustanowiona, ze względu na dopuszczenie, na podstawie ustawodawstwa danego państwa członkowskiego, wyłącznie pionowej integracji podatkowej, w celu umożliwienia skorzystania z systemu niezależnie od tego, czy spółka sprawującą kontrolę nad całą grupą jest rezydentem w innym państwie członkowskim,

                              —

                              bądź spółkom siostrzanym integrującej spółki sprawującej kontrolę mającej siedzibę w danym państwie członkowskim (a zatem również spółek zależnych spółki sprawującej kontrolę nad całą grupą będącej rezydentem w innym państwie członkowskim) odmówiono zgody na udział w istniejącym systemie integracji podatkowej na tej podstawie, że systemy integracji pionowej i poziomej są ze sobą nie do pogodzenia,

                              —

                              bądź objęcie wspomnianych spółek siostrzanych zakresem konsolidacji wyników spółek należących do grupy skutkowałoby zniesieniem wcześniej istniejącej pionowej integracji podatkowej – ze wszystkimi związanymi z tym negatywnymi konsekwencjami podatkowymi ze względu na brak spełnienia warunku minimalnego okresu istnienia integracji wynikającego z przepisów krajowych – oraz wdrożeniem nowego systemu poziomej integracji podatkowej, podczas gdy spółka integrująca będąca rezydentem (na szczeblu której byłyby skonsolidowane wyniki spółek integrowanych poziomo do celów podatkowych) pozostałaby ta sama?

                  3)

                  W razie odpowiedzi twierdzącej również na pytanie drugie, czy art. 49 i 54 TFUE, w związku z zasadą skuteczności (effet utile) prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one ustawodawstwu państwa członkowskiego dotyczącemu systemu integracji podatkowej, a w szczególności stosowaniu uregulowania, zgodnie z którym każdy wniosek o dopuszczenie do systemu integracji podatkowej powinien być obligatoryjnie wniesiony do właściwego organu przed końcem pierwszego roku, którego dotyczy wniosek o zastosowanie tego systemu i to przy założeniu,

                              —

                              bądź że w razie odpowiedzi twierdzących na dwa pierwsze pytania, wspomniane ustawodawstwo wykluczałoby w sposób niezgodny ze swobodą przedsiębiorczości poziomą integrację podatkową pomiędzy samymi spółkami zależnymi tej samej spółki dominującej oraz modyfikację istniejącej grupy zintegrowanej pionowo do celów podatkowych podatkowo poprzez włączenie spółek siostrzanych spółki integrującej,

                              —

                              bądź że praktyka administracja i sądowa danego państwa członkowskiego przed ogłoszeniem wyroku [Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej] z dnia 12 czerwca 2014 r. (sprawy połączone C-39/13, C-40/13 i C-41/13) były ukierunkowane na dopuszczenie ważności wspomnianego ustawodawstwa,

                              —

                              bądź że w wyniku opublikowania wyroku z dnia 12 czerwca 2014 r., wiele spółek złożyło, jeszcze przed końcem 2014 r., wniosek o ich włączenie do grupy zintegrowanej podatkowo, istniejącej przed dopuszczeniem poziomej integracji podatkowej ze spółką integrującą w ramach istniejącej grupy, powołując się na wyrok z dnia 12 czerwca 2014 r.,

                              —

                              bądź wniosek ten dotyczy nie tylko roku podatkowego 2014, który w chwili wniesienia wniosku jeszcze się nie zakończył, ale również wcześniejszego roku podatkowego 2013, począwszy od którego spółki uczestniczące w integracji spełniły wszystkie warunki materialne zgodne z prawem Unii, w celu dopuszczenia do systemu integracji podatkowej?


title: Sprawa C-750/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 3 grudnia 2018 r. – A, B / C

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 3 grudnia 2018 r. – A, B / C
      (Sprawa C-750/18)
      (2019/C 93/38)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Amsterdam

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnioskodawcy: A, B

         Strona przeciwna: C

         Pytania prejudycjalne

      W jaki sposób należy interpretować dyrektywę 93/13 (1), a mówiąc dokładniej ustanowioną w niej zasadę łącznego skutku, dla potrzeb oceny rażąco wysokiego – w rozumieniu art. 1 lit. e) załącznika do rzeczonej dyrektywy – odszkodowania przewidzianego na wypadek niewykonania przez konsumenta zobowiązań (zwanego dalej: karą umowną), w przypadku, gdy chodzi o kary umowne związane z różnymi naruszeniami odmiennych rodzajów, które ze swej natury niekoniecznie muszą wystąpić łącznie, i w tym konkretnym przypadku rzeczywiście łącznie nie wystąpiły?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, Dz.U. 1993, L 95, s. 29.


title: Sprawa C-758/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg (Austria) w dniu 30 listopada 2018 r. – Bulgarian Air Charter Limited / NE

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg (Austria) w dniu 30 listopada 2018 r. – Bulgarian Air Charter Limited / NE
      (Sprawa C-758/18)
      (2019/C 93/39)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht Korneuburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Bulgarian Air Charter Limited

         Druga strona postępowania odwoławczego: NE

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 5 ust. 3 i art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1), należy interpretować w ten sposób, że obsługujący przewoźnik lotniczy, który twierdzi, że zaistniały nadzwyczajne okoliczności będące przyczyną dużego opóźnienia może tylko wtedy powołać się na przesłankę zwolnienia z obowiązku wypłaty odszkodowania wynikającą z art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004, gdy twierdzi również i może wykazać, że nie można było uniknąć opóźnienia indywidualnego pasażera poprzez zmianę rezerwacji na transport zastępczy?

                  2.

                  Czy żądana zgodnie z pytaniem pierwszym zmiana rezerwacji musi spełniać dalsze kryteria czasowe lub jakościowe, w szczególności kryteria wskazane w art. 5 ust. 1 lit. c) ppkt (iii) rozporządzenia nr 261/2004 lub art. 8 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 261/2004?

         (1)  Dz.U 2004, L 46, s. 1.


title: Sprawa C-796/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 19 grdunia 2018 r. – Informatikgesellschaft für Software-Entwiclung (ISE) mbH/Stadt Köln

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 19 grdunia 2018 r. – Informatikgesellschaft für Software-Entwiclung (ISE) mbH/Stadt Köln
      (Sprawa C-796/18)
      (2019/C 93/40)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnioskodawca i strona wnosząca odwołanie: Informatikgesellschaft für Software-Entwicklung (ISE) mbH

         Strona pozwana: Stadt Köln

         Druga strona postępowania: Land Berlin

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy pisemna umowa dotycząca przekazania przez organ administracji publicznej oprogramowania innemu organowi administracji publicznej, która jest powiązana z umową o współpracy, stanowi „zamówienie publiczne” w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 5 dyrektywy 2014/24/UE (1) lub – przynajmniej co do zasady, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 4 lit. a) do c) – wchodzącą w zakres zastosowania tej dyrektywy umowę w rozumieniu jej art. 12 ust. 4 w przypadku, gdy przejmujący oprogramowanie nie jest zobowiązany do zapłaty ceny ani zwrotu kosztów oprogramowania, ale powiązana z przekazaniem oprogramowania umowa o współpracy przewiduje, że każda jej strona – a tym samym również przejmujący oprogramowanie – bezpłatnie udostępni drugiej stronie wszelkie opracowane przez siebie w przyszłości rozwinięcia tego oprogramowania, nie mając jednakże obowiązku jego rozwijania?

            Jedynie w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1:

                  2.

                  Czy art. 12 ust. 4 lit. a) dyrektywy 2014/24/UE wymaga, aby współpraca uczestniczących instytucji zamawiających dotyczyła usług publicznych na rzecz obywateli, które muszą być świadczone wspólnie, czy też wystarczy, aby współpraca ta dotyczyła działalności, która w równym stopniu, lecz niekoniecznie wspólnie służy w pewien sposób świadczeniu usług publicznych?

                  3.

                  Czy art. 12 ust. 4 dyrektywy 2014/24/UE zawiera dorozumiany tzw. zakaz uprzywilejowanego traktowania, a jeśli tak, to o jakiej treści?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65).


title: Sprawa C-800/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 24 października 2018 r. w sprawie T-400/17, Deza / Komisja, wniesione w dniu 21 grudnia 2018 r. przez Deza, a.s.

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/31

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 24 października 2018 r. w sprawie T-400/17, Deza / Komisja, wniesione w dniu 21 grudnia 2018 r. przez Deza, a.s.
      (Sprawa C-800/18 P)
      (2019/C 93/41)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Deza, a.s. (przedstawiciel: adwokat P. Dejl)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji, Europejska Agencja Chemikaliów

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 24 października 2018 r, w sprawie T-400/17;

                  —

                  stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia Komisji nr 2017/776 (1) z dnia 4 maja 2017 r. zmieniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 maja 2008 r., w zakresie, w jakim dotyczy ono klasyfikacji i oznakowania substancji antrachinon;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w niniejszym postępowaniu odwoławczym przed Trybunałem Sprawiedliwości i we wcześniejszym postępowaniu przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie podnosi na jego poparcie cztery zarzuty.

                  1.

                  Sąd Unii Europejskiej błędnie zinterpretował i zastosował rozporządzenie CLP (2), a w szczególności jego następujące podstawowe zasady: (i) badana i klasyfikowana substancja powinna być wprowadzona na rynek UE; (ii) związek przyczynowy pomiędzy substancją i skutkami rakotwórczymi w testach na zwierzętach powinien być dostatecznie udowodniony; (iii) wystarczające dowody powinny zostać uzyskane w toku wiarygodnych i dopuszczalnych badań naukowych; oraz (iv) klasyfikacja substancji musi uwzględniać nową wiedzę naukową i techniczną oraz postęp naukowy i techniczny.

                  2.

                  Sąd dokonał kontroli klasyfikacji antrachinonu, czyli części rozporzadzenia Komisji, w sposób sprzeczny z wymaganiami dotyczącymi sądowej kontroli decyzji organów i instytucji Unii Europejskiej oraz przeinaczył okoliczności faktyczne i dowody.

                  3.

                  Sąd błędnie zinterpretował i zastosował zasadę pewności prawa.

                  4.

                  W wyniku powyższych nieprawidłowości Sąd naruszył prawa wnoszącej odwołanie oraz zasady zapisane w Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, a także w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, a w szczególności prawo do rzetelnego procesu sądowego, prawo do spokojnego korzystania z własności i zasadę pewności prawa.

         (1)  Dz.U. 2017 L 116, s. 1.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniające i uchylające dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (Dz.U. 2008 L 353, s. 1)


title: Sprawy połączone C-183/17 P i C-184/17 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 31 stycznia 2019 r. – International Management Group / Komisja Europejska Odwołanie – Współpraca na rzecz rozwoju – Wykonywanie budżetu Unii Europejskiej poprzez zarządzanie pośrednie – Skarga o stwierdzenie nieważności – Dopuszczalność – Akty podlegające zaskarżeniu – Decyzja o powierzeniu zadania związanego z wykonywaniem budżetu osobie innej niż początkowo ustalona – Decyzja o niepowierzaniu nowych zadań związanych z wykonywaniem budżetu początkowo ustalonemu podmiotowi – Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2342/2002 – Artykuł 43 – Rozporządzenie delegowane (UE) nr 1268/2012 – Artykuł 43 – Pojęcie „organizacji międzynarodowej” – Przesłanki – Żądanie naprawienia szkody

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/2

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 31 stycznia 2019 r. – International Management Group / Komisja Europejska
      (Sprawy połączone C-183/17 P i C-184/17 P) (1)

      (Odwołanie - Współpraca na rzecz rozwoju - Wykonywanie budżetu Unii Europejskiej poprzez zarządzanie pośrednie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Akty podlegające zaskarżeniu - Decyzja o powierzeniu zadania związanego z wykonywaniem budżetu osobie innej niż początkowo ustalona - Decyzja o niepowierzaniu nowych zadań związanych z wykonywaniem budżetu początkowo ustalonemu podmiotowi - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2342/2002 - Artykuł 43 - Rozporządzenie delegowane (UE) nr 1268/2012 - Artykuł 43 - Pojęcie „organizacji międzynarodowej” - Przesłanki - Żądanie naprawienia szkody)
      (2019/C 112/02)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: International Management Group (przedstawiciele: adwokaci L. Levis i J.Y. de Cara)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Wyroki Sądu Unii Europejskiej z dnia 2 lutego 2017 r., International Management Group/Komisja (T-29/15, niepublikowany, EU:T:2017:56), i z dnia 2 lutego 2017 r., International Management Group/Komisja (T-381/15, niepublikowany, EU:T:2017:57), zostają uchylone.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji C(2014) 9787 final z dnia 16 grudnia 2014 r. w sprawie zmiany decyzji wykonawczej C(2013) 7682 dotyczącej finansowanego z budżetu ogólnego Unii Europejskiej rocznego programu działań na rok 2013 na rzecz Mjanmy/Birmy.

                  3)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej o niezawieraniu już z International Management Group nowych umów o delegowaniu zadań w ramach zarządzania pośredniego zawartej w piśmie z dnia 8 maja 2015 r.

                  4)

                  Sprawa T-381/15 zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej, aby wydał orzeczenie w przedmiocie żądania naprawienia szkody International Management Group dotyczącego zarzucanych szkód wyrządzonych temu podmiotowi decyzją Komisji, o której mowa w pkt 3 niniejszej sentencji.

                  5)

                  Odwołania wzajemne zostają oddalone.

                  6)

                  Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania w sprawach C-183/17 P, C-184/17 P i T-29/15.

                  7)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach w sprawie T-381/15 nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.

         (1)  Dz.U. C 221 z 10.7.2017.


title: Sprawa C-194/17 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 31 stycznia 2019 r. – Georgios Pandalis / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), LR Health & Beauty Systems GmbH Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 51 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 2 oraz art. 75 – Unijny znak towarowy Cystus – Dodatki do żywności nieprzeznaczone do celów medycznych – Stwierdzenie częściowego wygaśnięcia prawa do znaku – Brak rzeczywistego używania znaku towarowego – Postrzeganie określenia „cystus” jako wskazówki opisowej dotyczącej głównego składnika rozpatrywanych towarów – Obowiązek uzasadnienia

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/3

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 31 stycznia 2019 r. – Georgios Pandalis / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), LR Health & Beauty Systems GmbH
      (Sprawa C-194/17 P) (1)

      (Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 2 oraz art. 75 - Unijny znak towarowy Cystus - Dodatki do żywności nieprzeznaczone do celów medycznych - Stwierdzenie częściowego wygaśnięcia prawa do znaku - Brak rzeczywistego używania znaku towarowego - Postrzeganie określenia „cystus” jako wskazówki opisowej dotyczącej głównego składnika rozpatrywanych towarów - Obowiązek uzasadnienia)
      (2019/C 112/03)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Georgios Pandalis (przedstawiciel: A. Franke, Rechtsanwältin)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: N. Weber i L. Thiel, Rechtsanwälte)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

                  2)

                  Georgios Pandalis zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 300 z 11.9.2017.


title: Sprawa C-220/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 30 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – Planta Tabak-Manufaktur Dr. Manfred Obermann GmbH & Co. KG / Land Berlin Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Ważność dyrektywy 2014/40/UE – Produkcja, prezentowanie i sprzedaż wyrobów tytoniowych – Przepisy dotyczące „składników” – Zakaz dotyczący aromatyzowanych wyrobów tytoniowych

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/3

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 30 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – Planta Tabak-Manufaktur Dr. Manfred Obermann GmbH & Co. KG / Land Berlin
      (Sprawa C-220/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Ważność dyrektywy 2014/40/UE - Produkcja, prezentowanie i sprzedaż wyrobów tytoniowych - Przepisy dotyczące „składników” - Zakaz dotyczący aromatyzowanych wyrobów tytoniowych)
      (2019/C 112/04)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Berlin

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Planta Tabak-Manufaktur Dr. Manfred Obermann GmbH & Co. KG

         Strona pozwana: Land Berlin

         Sentencja

                  1)

                  Analiza pierwszego pytania prejudycjalnego nie wykazała, by istniał jakikolwiek czynnik mogący podważać ważność przepisów art. 7 ust. 1, 7 i 14 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylającej dyrektywę 2001/37/WE.

                  2)

                  Artykuł 7 ust. 14 dyrektywy 2014/40 należy interpretować w ten sposób, że, po pierwsze, pojęcie „kategorii wyrobu” w rozumieniu tego przepisu obejmuje papierosy i tytoń do samodzielnego skręcania papierosów oraz, po drugie, że procedura, jaką należy zastosować w celu ustalenia, czy określony wyrób tytoniowy osiąga przewidziany w tym przepisie limit wynoszący 3 %, powinna zostać określona zgodnie z prawem wewnętrznym danego państwa członkowskiego.

                  3)

                  Artykuły 8–11 dyrektywy 2014/40 należy interpretować w ten sposób, że nie pozwalają one państwom członkowskim ustanawiać dodatkowych terminów transpozycji poza tymi przewidzianymi w art. 29 i 30 tej dyrektywy.

                  4)

                  Analiza drugiego pytania prejudycjalnego nie wykazała, by istniał jakikolwiek czynnik mogący podważać ważność przepisów art. 9 ust. 1 akapit drugi, art. 9 ust. 4 lit. a) zdanie drugie, art. 9 ust. 6, art. 10 ust. 1 lit. b), e) i f), a także art. 11 ust. 1 akapit pierwszy zdanie pierwsze dyrektywy 2014/40.

                  5)

                  Przepisy art. 13 ust. 1 lit. c) i art. 13 ust. 3 dyrektywy 2014/40 należy interpretować w ten sposób, że nakazują one państwom członkowskim ustanowienie zakazu stosowania informacji odnoszących się do smaku, zapachu, środków aromatyzujących lub innych dodatków również wtedy, gdy informacje te nie stanowią informacji mających charakter reklamowy i stosowanie danych składników jest nadal dozwolone.

                  6)

                  Analiza trzeciego pytania prejudycjalnego nie wykazała, by istniał jakikolwiek czynnik mogący podważać ważność przepisów art. 13 ust. 1 lit. c) i art. 13 ust. 3 dyrektywy 2014/40.

         (1)  Dz.U. C 239 z 24.7.2017.


title: Sprawa C-225/17 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 31 stycznia 2019 r. – Islamic Republic of Iran Shipping Lines i in. / Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska Odwołanie – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające podjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu – Zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Stwierdzenie przez Sąd Unii Europejskiej nieważności umieszczenia w wykazie – Zmiana kryteriów umieszczenia w wykazie osób i podmiotów, których aktywa podlegają zamrożeniu – Ponowne umieszczenie w wykazie – Dowody odnoszące się do daty poprzedzającej pierwsze umieszczenie w wykazie – Okoliczności znane przed pierwszym umieszczeniem w wykazie – Powaga rzeczy osądzonej – Zakres – Pewność prawa – Ochrona uzasadnionych oczekiwań – Zasada ne bis in idem – Skuteczna ochrona sądowa

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/4

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 31 stycznia 2019 r. – Islamic Republic of Iran Shipping Lines i in. / Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska
      (Sprawa C-225/17 P) (1)

      (Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu - Zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Stwierdzenie przez Sąd Unii Europejskiej nieważności umieszczenia w wykazie - Zmiana kryteriów umieszczenia w wykazie osób i podmiotów, których aktywa podlegają zamrożeniu - Ponowne umieszczenie w wykazie - Dowody odnoszące się do daty poprzedzającej pierwsze umieszczenie w wykazie - Okoliczności znane przed pierwszym umieszczeniem w wykazie - Powaga rzeczy osądzonej - Zakres - Pewność prawa - Ochrona uzasadnionych oczekiwań - Zasada ne bis in idem - Skuteczna ochrona sądowa)
      (2019/C 112/05)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Islamic Republic of Iran Shipping Lines, Hafize Darya Shipping Lines (HDSL), Khazar Sea Shipping Lines Co., IRISL Europe GmbH, IRISL Marine Services and Engineering Co., Irano Misr Shipping Co., Safiran Payam Darya Shipping Lines, Shipping Computer Services Co., Soroush Sarzamin Asatir Ship Management, South Way Shipping Agency Co. Ltd, Valfajr 8th Shipping Line Co.. (przedstawiciele: M. Taher, solicitor, M. Lester QC)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Kneale i M. Bishop, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Gauci i T. Scharf, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Islamic Republic of Iran Shipping Lines, Hafize Darya Shipping Lines (HDSL), Khazar Shipping Lines, IRISL Europe GmbH, Qeshm Marine Services & Engineering Co., Irano Misr Shipping Co., Safiran Payam Darya Shipping Lines, Marine Information Technology Development Co., Rahbaran Omid Darya Ship Management Co., Hoopad Darya Shipping Agency i Valfajr 8th Shipping Line Co. pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


title: Sprawa C-587/17 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 30 stycznia 2019 r. – Królestwo Belgii / Komisja Europejska Odwołanie – Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) – Rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 – Rozporządzenie (UE) nr 1306/2013 – Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską – Nienależycie wypłacone refundacje wywozowe – Odzyskanie – Brak wyczerpania wszystkich środków odwoławczych – Brak wniesienia skargi kasacyjnej w następstwie negatywnej opinii prawnika uprawnionego do występowania przed Cour de cassation (Belgia) – Artykuł 267 TFUE – Brak wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym przez Trybunał – Zaniedbanie państwa członkowskiego

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/5

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 30 stycznia 2019 r. – Królestwo Belgii / Komisja Europejska
      (Sprawa C-587/17 P) (1)

      (Odwołanie - Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) - Rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 - Rozporządzenie (UE) nr 1306/2013 - Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską - Nienależycie wypłacone refundacje wywozowe - Odzyskanie - Brak wyczerpania wszystkich środków odwoławczych - Brak wniesienia skargi kasacyjnej w następstwie negatywnej opinii prawnika uprawnionego do występowania przed Cour de cassation (Belgia) - Artykuł 267 TFUE - Brak wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym przez Trybunał - Zaniedbanie państwa członkowskiego)
      (2019/C 112/06)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Królestwo Belgii (przedstawiciele: J.C. Halleux, M. Jacobs i C. Pochet, pełnomocnicy, wspierani przez E. Grégoira i J. Mariani, avocats)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet i B. Hofstötter, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 20 lipca 2017 r., Belgia/Komisja (T-287/16, niepublikowany, EU:T:2017:531), zostaje uchylony.

                  2)

                  Sprawa T-287/16 zostaje przekazana do ponownego rozpoznania Sądowi Unii Europejskiej.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U. C 412 z 4.12.2017.


title: Sprawa C-6/18 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 31 stycznia 2019 r. – Republika Grecka / Komisja Europejska Odwołanie – Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) – Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) – Rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 – Finansowanie wspólnej polityki rolnej – Wydatki wyłączone z finansowania – Wydatki poniesione przez Republikę Grecką

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/6

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 31 stycznia 2019 r. – Republika Grecka / Komisja Europejska
      (Sprawa C-6/18 P) (1)

      (Odwołanie - Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) - Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) - Rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 - Finansowanie wspólnej polityki rolnej - Wydatki wyłączone z finansowania - Wydatki poniesione przez Republikę Grecką)
      (2019/C 112/07)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Republika Grecka (przedstawiciele: G. Kanellopoulos, I. Pachi i A. Vasilopoulou, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i A. Sauka, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 63 z 19.2.2018.


title: Sprawa C-149/18: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 31 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Lisboa – Portugalia) – Agostinho da Silva Martins / Dekra Claims Services Portugal SA Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Prawo właściwe dla zobowiązań pozaumownych – Rozporządzenie (WE) nr 864/2007 (Rzym II) – Artykuły 16 i 27 – Bezwzględnie obowiązujące przepisy wymuszające swoje zastosowanie – Dyrektywa 2009/103/WE – Ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej z tytułu użytkowania pojazdów mechanicznych – Artykuł 28

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/6

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 31 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Lisboa – Portugalia) – Agostinho da Silva Martins / Dekra Claims Services Portugal SA
      (Sprawa C-149/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Prawo właściwe dla zobowiązań pozaumownych - Rozporządzenie (WE) nr 864/2007 (Rzym II) - Artykuły 16 i 27 - Bezwzględnie obowiązujące przepisy wymuszające swoje zastosowanie - Dyrektywa 2009/103/WE - Ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej z tytułu użytkowania pojazdów mechanicznych - Artykuł 28)
      (2019/C 112/08)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal da Relação de Lisboa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: Agostinho da Silva Martins

         Druga strona postępowania: Dekra Claims Services Portugal SA

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 16 rozporządzenia nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych (Rzym II) należy interpretować w ten sposób, że przepis prawa krajowego taki jak przepis powoływany w postępowaniu głównym, który przewiduje, że termin przedawnienia roszczenia o naprawienie szkód poniesionych w wyniku wypadku wynosi trzy lata, nie może zostać uznany za bezwzględnie obowiązujący przepis wymuszający swoje zastosowanie w rozumieniu przywołanego przepisu rozporządzenia, chyba że – w oparciu o szczegółową analizę brzmienia tego przepisu, jego ogólnej systematyki, jego celów oraz kontekstu, w jakim został on przyjęty – sąd orzekający stwierdzi, że przepis ten ma w ramach krajowego porządku prawnego tak istotne znaczenie, że uzasadnione jest odstąpienie od stosowania prawa właściwego ustalonego na podstawie art. 4 rzeczonego rozporządzenia.

                  2)

                  Artykuł 27 rozporządzenia nr 864/2007 należy interpretować w ten sposób, że art. 28 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności, transponowany do prawa krajowego, nie stanowi przepisu prawa Unii ustanawiającego normy kolizyjne odnoszące się do zobowiązań pozaumownych w rozumieniu rzeczonego art. 27 rozporządzenia.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa C-626/17: Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 17 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Roma – Włochy) – Alberto Rossi / Ministero della Giustizia (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Polityka społeczna – Praca na czas określony – Sędziowie pokoju – Oczywista niedopuszczalność)

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/7

      Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 17 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Roma – Włochy) – Alberto Rossi / Ministero della Giustizia
      (Sprawa C-626/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Polityka społeczna - Praca na czas określony - Sędziowie pokoju - Oczywista niedopuszczalność))
      (2019/C 112/10)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Giudice di Pace di Roma

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Alberto Rossi

         Strona pozwana: Ministero della Giustizia

         przy udziale: Unione Nazionale Giudici di Pace (Unagipa), Associazione Nazionale Guidici di Pace, Coordinamento Nazionale Giustizia di Pace, Organismo Unitario della Magistratura Onoraria – Magistrati Onorari Riuniti, Maria Maddalena Acernese oraz 656 innych sędziów pokoju, Angela Abbondandolo oraz 139 wiceprokuratorów honorowych, Santina Adelfio oraz 101 innych sędziów honorowych

         Sentencja

      Złożony przez Giudice di pace di Roma (sędziego pokoju w Rzymie, Włochy) w dniu 17 października 2017 r. wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest oczywiście niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 52 z 12.2.2018.


title: Sprawa C-169/18: Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal – Irlandia) – Atif Mahmood i in. / Minister for Justice and Equality (Odesłanie prejudycjalne – Umorzenie postępowania)

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/8

      Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal – Irlandia) – Atif Mahmood i in. / Minister for Justice and Equality
      (Sprawa C-169/18) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Umorzenie postępowania))
      (2019/C 112/11)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Court of Appeal

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Atif Mahmood, Shabina Atif, Mohammed Ahsan, Mohammed Haroon, Nik Bibi Haroon, Noor Habib i in.

         Strona przeciwna: Minister for Justice and Equality

         Sentencja

      Postępowanie w sprawie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonego przez Court of Appeal (sąd apelacyjny, Irlandia) postanowieniem z dnia 23 lutego 2018 r. w sprawie C-169/18 zostaje umorzone.

         (1)  Dz.U. C 166 z 14.5.2018.


title: Sprawy połączone C-335/18 i C-336/18: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 30 stycznia 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Sofiyski gradski sad, Apelativen sad – Sofia – Bułgaria) – postępowania karne przeciwko AK (C-335/18), EP (C-336/18) Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Kontrola środków pieniężnych wwożonych do Unii Europejskiej lub wywożonych z niej – Rozporządzenie (WE) 1889/2005 – Artykuł 3 ust. 1 – Naruszenie obowiązku złożenia deklaracji – Artykuł 4 ust. 2 – Środek w postaci zatrzymania niezadeklarowanej kwoty – Artykuł 9 ust. 1 – Sankcje przewidziane w prawie krajowym – Uregulowanie krajowe przewidujące, obok wymierzenia kary pozbawienia wolności lub grzywny w wysokości jednej piątej niezadeklarowanej kwoty, przepadek tej kwoty na rzecz państwa – Proporcjonalność

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/9

      Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 30 stycznia 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Sofiyski gradski sad, Apelativen sad – Sofia – Bułgaria) – postępowania karne przeciwko AK (C-335/18), EP (C-336/18)
      (Sprawy połączone C-335/18 i C-336/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Kontrola środków pieniężnych wwożonych do Unii Europejskiej lub wywożonych z niej - Rozporządzenie (WE) 1889/2005 - Artykuł 3 ust. 1 - Naruszenie obowiązku złożenia deklaracji - Artykuł 4 ust. 2 - Środek w postaci zatrzymania niezadeklarowanej kwoty - Artykuł 9 ust. 1 - Sankcje przewidziane w prawie krajowym - Uregulowanie krajowe przewidujące, obok wymierzenia kary pozbawienia wolności lub grzywny w wysokości jednej piątej niezadeklarowanej kwoty, przepadek tej kwoty na rzecz państwa - Proporcjonalność)
      (2019/C 112/12)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Sofiyski gradski sad, Apelativen sad – Sofia

         Strony w postępowaniach karnych

      AK (C-335/18), EP (C-336/18)

         Sentencja

      Artykuł 4 ust. 2 i art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1889/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Wspólnoty lub wywożonych ze Wspólnoty należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, w którym w celu wymierzenia sankcji za naruszenie obowiązku złożenia deklaracji określonego w art. 3 tego rozporządzenia przewidziano, obok wymierzenia kary pozbawienia wolności w wysokości maksymalnie pięciu lat lub grzywny w wysokości jednej piątej niezadeklarowanej kwoty, przepadek tej niezadeklarowanej kwoty na rzecz państwa.

         (1)  Dz.U. C 276 z 6.8.2018.


title: Sprawa C-440/18 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 30 stycznia 2019 r. – Verein Deutsche Sprache eV/ Komisja Europejska [Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Dokumenty dotyczące decyzji Komisji Europejskiej w sprawie zmiany wyglądu sali prasowej budynku Berlaymont w związku z ograniczeniem się do wyświetlania informacji jedynie w językach francuskim i angielskim – Odmowa pełnego dostępu]

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/9

      Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 30 stycznia 2019 r. – Verein Deutsche Sprache eV/ Komisja Europejska
      (Sprawa C-440/18 P) (1)

      ([Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące decyzji Komisji Europejskiej w sprawie zmiany wyglądu sali prasowej budynku Berlaymont w związku z ograniczeniem się do wyświetlania informacji jedynie w językach francuskim i angielskim - Odmowa pełnego dostępu])
      (2019/C 112/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Verein Deutsche Sprache e.V. (przedstawiciel: W. Ehrhardt, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher i F. Clotuche-Duvieusart, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne.

                  2)

                  Verein Deutsche Sprache eV pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.


title: Sprawa C-426/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 18 kwietnia 2018 r. w sprawie T-298/17, Iordăchescu i in. / Parlament i in., wniesione w dniu 26 czerwca 2018 r. przez Adriana Iordăchescu, Florinę Iordăchescu, Mihaelę Iordăchescu i Cristinel Iordăchescu

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/10

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 18 kwietnia 2018 r. w sprawie T-298/17, Iordăchescu i in. / Parlament i in., wniesione w dniu 26 czerwca 2018 r. przez Adriana Iordăchescu, Florinę Iordăchescu, Mihaelę Iordăchescu i Cristinel Iordăchescu
      (Sprawa C-426/18 P)
      (2019/C 112/14)
      Język postępowania: rumuński

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Adrian Iordăchescu, Florina Iordăchescu, Mihaela Iordăchescu, Cristinel Iordăchescu

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska
      Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2018 r. Trybunał odrzucił odwołanie.


title: Sprawa C-730/18 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 19 września 2018 r. w sprawie T-242/17, SC / Eulex Kosovo, wniesione w dniu 23 listopada 2018 r. przez SC

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/12

      Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 19 września 2018 r. w sprawie T-242/17, SC / Eulex Kosovo, wniesione w dniu 23 listopada 2018 r. przez SC
      (Sprawa C-730/18 P)
      (2019/C 112/16)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: SC (przedstawiciele: A. Kunst, Rechtsanwältin, L. Moro, avvocato)

         Druga strona postępowania: Eulex Kosovo

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego postanowienia;

                  —

                  uwzględnienie skargi, z wyjątkiem piątego zarzutu,

            a w konsekwencji

                  —

                  stwierdzenie, że misja EULEX naruszyła swoje zobowiązania umowne przy wykonywaniu umowy oraz przy stosowaniu OPLAN (planu operacyjnego) i koncepcji operacji (Conops), standardowych procedur operacyjnych (SPO), czyli SPO dotyczących reorganizacji oraz SPO dotyczących naboru personelu, a także naruszyła zasady uczciwości kontraktowej i dobrej wiary, co daje wnoszącej odwołanie prawo do zadośćuczynienia;

                  —

                  stwierdzenie, że misja EULEX naruszyła swoje zobowiązania pozaumowne wobec wnoszącej odwołanie, w tym jej prawo do należytych i sprawiedliwych warunków pracy (art. 31 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej), prawo do dobrej administracji, a także zasadę bezstronności (art. 41 karty), co daje wnoszącej odwołanie prawo do zadośćuczynienia;

                  —

                  uznanie decyzji w sprawie konkursu wewnętrznego z 2016 r. oraz decyzji w sprawie nieprzedłużenia umowy o pracę wnoszącej odwołanie za niezgodne z prawem;

                  —

                  zasądzenie od misji EULEX na rzecz wnoszącej odwołanie, tytułem naprawienia szkody majątkowej, kwoty odpowiadającej nieotrzymanym przez nią wynagrodzeniom w wysokości 19 miesięcznych pensji brutto wraz z dodatkami dziennymi oraz podwyżkami wynagrodzenia, oraz po drugie, tytułem naprawienia krzywdy wyrządzonej jej bezprawnymi decyzjami i działaniami misji EULEX, kwoty 50 000 EUR;

            alternatywnie:

                  —

                  przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania do Sądu w celu wydania wyroku co do istoty;

                  —

                  obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

      W odwołaniu wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd był właściwy do rozpatrzenia jej sprawy. Sąd naruszył prawo poprzez odrzucenie w części skargi jako niedopuszczalnej oraz oddalenie jej w części jako prawnie oczywiście bezzasadnej.
      W uzasadnieniu odwołania wnosząca odwołanie podnosi pięć zarzutów.

         Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 272 TFUE z tego względu, że Sąd naruszył prawo poprzez zmianę kwalifikacji trzeciego żądania (czyli skargi wnoszącej odwołanie opartej na art. 272 TFUE, w której zażądała ona Sądu uznania decyzji w sprawie konkursu wewnętrznego z 2016 r. oraz decyzji w sprawie nieprzedłużenia umowy o pracę za niezgodne z prawem) na skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną na podstawie art. 263 TFUE i odrzucił tę skargę jako niedopuszczalną.
      Sąd nie był właściwy do dokonania tej zmiany kwalifikacji, co było sprzeczne z wyraźną wolą wnoszącej odwołanie. Sąd naruszył prawo ze względu na odmówienie jej możliwości przedstawienia jej uwag na temat zmiany kwalifikacji.

         Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 272 TFUE, prawa wnoszącej odwołanie do skutecznego środka prawnego zgodnie z art. 47 karty oraz zasady równego traktowania z tego względu, że Sąd naruszył prawo poprzez odrzucenie swej właściwości na podstawie art. 272 TFUE w odniesieniu do trzeciego żądania i odmówił zbadania sprawy co do istoty.
      Sąd naruszył prawo poprzez stwierdzenie, że żądanie uznania za niezgodne a prawem decyzji w sprawie konkursu wewnętrznego z 2016 r. oraz decyzji w sprawie nieprzedłużenia umowy stanowi w rzeczywistości skargę o stwierdzenie nieważności opartą na art. 263 TFUE oraz że te decyzje nie są oparte na zasadach dotyczących stosunków umownych, ale są aktami administracyjnymi, których nie można podważyć na podstawie art. 272 TFUE.

         Zarzut trzeci, dotyczący (a) naruszenia SPO dotyczących reorganizacji oraz SPO dotyczących naboru personelu, prawa do dobre administracji w tym zasady bezstronności oraz (b) błędnego uzasadnienia z tego względu, że Sąd naruszył prawo poprzez stwierdzenie, że nieprzedłużenie umowy wnoszącej odwołanie było uzasadnione niezdaniem przez nią konkursu wewnętrznego z 2016 r.
      Sąd nie zbadał argumentów wnoszącej odwołanie przedstawionych w zarzutach pierwszym, drugim i trzecim jej skargi, a mianowicie twierdzenia że nie zdała ona konkursu wewnętrznego z 2016 r., ponieważ przewodniczący komisji ds. naboru nie wycofał się sam ani nie został wyłączony z tej komisji z uwagi na wyraźny konflikt interesów oraz jego stronniczość względem wnoszącej odwołanie.

         Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia art. 268 i 340 akapit drugi TFUE z tego względu, że Sąd naruszył prawo poprzez stwierdzenie, iż skarga o odszkodowanie z tytułu odpowiedzialności pozaumownej w odniesieniu do decyzji w sprawie konkursu wewnętrznego z 2016 r. oraz decyzji w sprawie nieprzedłużenia umowy jest niedopuszczalna. Wnosząca odwołanie złożyła skargę o stwierdzenie, która jest dopuszczalna, a w konsekwencji powiązana skarga o odszkodowanie jest dopuszczalna.

         Zarzut piąty, dotyczący naruszenia (i) art. 268 i 340 akapit drugi TFUE oraz praw wnoszącej odwołanie na podstawie art. 31 i 41 karty (odpowiedzialność pozaumowna) oraz (ii) art. 272 i 340 akapit pierwszy TFUE oraz wymogi ustanowione w wezwaniu do wniesienia wkładów z 2014 r. (odpowiedzialność umowna) z tego względu, że Sąd naruszył prawo poprzez stwierdzenie, że skargi o odszkodowanie oparte na odpowiedzialności umownej i pozaumownej w związku z wielokrotnymi poleceniami podejścia do egzaminu na prawo jazdy (co stanowiło mobbing wobec wnoszącej odwołanie) były prawnie oczywiście bezzasadne.
      Liczne polecenia ze strony misji EULEX zmuszające wnoszącą odwołanie do wielokrotnego podchodzenia do egzaminu na prawo jazdy, mino tego, że misja ta wiedziała o jej niepełnosprawności dotyczącej prawej ręki, były niezgodne z prawem. W konsekwencji wnosząca odwołanie doznała krzywdy i ma więc prawo do zadośćuczynienia.


title: Sprawa C-736/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 25 września 2018 r. w sprawie T-238/17, Gugler / EUIPO, wniesione w dniu 26 listopada 2018 r. przez Gugler France

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/13

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 25 września 2018 r. w sprawie T-238/17, Gugler / EUIPO, wniesione w dniu 26 listopada 2018 r. przez Gugler France
      (Sprawa C-736/18 P)
      (2019/C 112/17)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Gugler France (przedstawiciel: S. Guerlain, avocat)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Alexander Gugler

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 25 września 2018 r. w sprawie T-238/17 z uwagi na naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej w zakresie oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd odnoszącego się do unormowań art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej;

                  —

                  obciążenie Alexandra Guglera kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Strona wnosząca odwołanie zarzuca naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej, a w konsekwencji art. L711–4 francuskiego kodeksu własności intelektualnej poprzez nieustalenie istnienia powiązań gospodarczych pomiędzy właścicielem wcześniejszego prawa (stroną skarżącą) a zgłaszającym zakwestionowany znak towarowy (stroną pozwaną), a także ewentualnego braku prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-741/18 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 28 września 2018 r. w sprawie T-708/17, OPS Újpest/Komisja, wniesione w dniu 27 listopada 2018 r. przez OPS Újpesti Csökkentmunkaképességűek Ipari és Kereskedelmi Kft. (OPS Újpest Kft.)

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/14

      Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 28 września 2018 r. w sprawie T-708/17, OPS Újpest/Komisja, wniesione w dniu 27 listopada 2018 r. przez OPS Újpesti Csökkentmunkaképességűek Ipari és Kereskedelmi Kft. (OPS Újpest Kft.)
      (Sprawa C-741/18 P)
      (2019/C 112/18)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: OPS Újpesti Csökkentmunkaképességűek Ipari és Kereskedelmi Kft. (OPS Újpest Kft.) (przedstawiciel: L. Szabó, ügyvéd)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      W odwołaniu OPS Újpest Kft. Wnosi do Trybunąłu o:

                  —

                  uznanie odwołania za dopuszczalne i zasadne, oraz w związku z tym uchylenie postanowienia Sądu (siódma izba) z dnia 28 września 2018 r. w sprawie T-708/17, OPS Újpest/Komisja, doręczonego wnoszącemu odwołanie z dniu 2 października 2018 r.

                  —

                  skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd, aby ten wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie podstaw niedopuszczalności drugiej, trzeciej i czwartej.

                  —

                  ponadto, obciążenie pozwanej w pierwszej instancji kosztami postępowania w pierwszej instancji i w odwołaniu, chyba że sprawa zostanie skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd. Wówczas wnoszący odwołanie wnosi o nierozstrzyganie o kosztach na obecnym etapie, tylko w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  Zarzut pierwszy
                  Wnoszący odwołanie podnosi, że zasada pewności prawa wymaga, by zainteresowani zapoznali się dokładnie z zakresem obowiązków nałożonych przez przepisy, którym podlegają, co można zagwarantować wyłącznie poprzez zgodną z prawem publikację danych przepisów w języku urzędowym adresata.
                  W przypadku aktu prawnego, który nie został opublikowany zgodnie z prawem, początek biegu terminów proceduralnych związanych z doręczeniem powinno ustalać się według daty, w której nastąpiło po raz pierwszy doręczenie zgodne z prawem.

                  2.

                  Zarzut drugi
                  W zakresie w jakim pozwana podnosi w postępowaniu, że żądanie nie jest dopuszczalne, ponieważ decyzje, których stwierdzenia nieważności zażądano, nie są ostateczne, gdyż dochodzenie jest w toku, rozstrzygnięcie sądowe w tym przedmiocie powinno nastąpić przed rozstrzygnięciem w przedmiocie pozostałych kwestii z zakresu dopuszczalności.


title: Sprawa C-747/18 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 28 września 2018 r. w sprawie T-710/17, Lux-Rehab Non-Profit/Komisja, wniesione w dniu 30 listopada 2018 r. przez Lux-Rehab Foglalkoztató Non-Profit Kft. (Lux-Rehab Non-profit Kft.)

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/15

      Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 28 września 2018 r. w sprawie T-710/17, Lux-Rehab Non-Profit/Komisja, wniesione w dniu 30 listopada 2018 r. przez Lux-Rehab Foglalkoztató Non-Profit Kft. (Lux-Rehab Non-profit Kft.)
      (Sprawa C-747/18 P)
      (2019/C 112/19)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Lux-Rehab Foglalkoztató Non-Profit Kft. (Lux-Rehab Non-Profit Kft.) (przedstawiciel: L. Szabó, ügyvéd)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącej odwołanie

      W odwołaniu Lux-Rehab Non-Profit Kft. wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o:

                  —

                  stwierdzenie, że odwołanie jest dopuszczalne i zasadne, a w konsekwencji – uchylenie postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 28 września 2018 r. w sprawie T-710/17, Lux-Rehab Non-Profit/Komisja, które doręczono wnoszącej odwołanie w dniu 2 października 2018 r.;

                  —

                  przekazanie sprawy do Sądu celem wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutów niedopuszczalności drugiego i czwartego;

                  —

                  obciążenie pozwanej w pierwszej instancji kosztami postępowania w pierwszej instancji i kosztami postępowania odwoławczego, chyba że Trybunał postanowi przekazać sprawę Sądowi, w którym to przypadku wnosząca odwołanie wnosi o niewydawanie rozstrzygnięcia o wspomnianych kosztach na tym etapie, ale o wydanie rozstrzygnięcia w tym zakresie w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  Zarzut pierwszy
                  Wnosząca odwołanie twierdzi, że fakt, iż jej skarga o stwierdzenie nieważności dotyczy decyzji o niewnoszeniu zastrzeżeń w rozumieniu art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999 (1), stanowi wsparcie dla jej twierdzenia dotyczącego ochrony jej praw proceduralnych, w związku z czym należy uznać ją za zainteresowaną stronę, a ponadto podnosi, że jej skarga odnosi się w dorozumiany sposób do ochrony prawnej.

                  2.

                  Zarzut drugi
                  Zważywszy, że Sąd dokonał wykładni załączników do skargi i na podstawie tej wykładni orzekł co do istoty, nie może on twierdzić, iż nie jest zobowiązany do poszukiwania i wskazania w załącznikach zarzutów podniesionych przez wnoszącą odwołanie.
                  Wymóg Sądu, by wnosząca odwołanie określiła „konkretny i namacalny” wpływ zakłócenia konkurencji na jej sytuację oraz by wykazała tym samym, że zaskarżony akt dotyczy jej bezpośrednio, ma konsekwencje w zakresie oceny okoliczności faktycznych. W ten sposób, wypaczony zostaje wymóg bezpośredniego oddziaływania.

                  3.

                  Zarzut trzeci
                  W zakresie, w jakim pozwana podnosi w toku postępowania, że zaskarżonych decyzji nie można podważyć w drodze skargi, ponieważ nie są one ostateczne, jako że dochodzenie jest nadal prowadzone, sąd powinien rozstrzygnąć tę kwestię przed wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie pozostałych kwestii z zakresu dopuszczalności.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. 1999, L 83, s. 1).


title: Sprawa C-748/18 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 28 września 2018 r. w sprawie T-713/17, Motex/Komisja, wniesione w dniu 30 listopada 2018 r. przez Motex Ipari és Szolgáltató Rehabilitációs Kft. (Motex Kft.)

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/16

      Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 28 września 2018 r. w sprawie T-713/17, Motex/Komisja, wniesione w dniu 30 listopada 2018 r. przez Motex Ipari és Szolgáltató Rehabilitációs Kft. (Motex Kft.)
      (Sprawa C-748/18 P)
      (2019/C 112/20)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Motex Ipari és Szolgáltató Rehabilitációs Kft. (Motex Kft.) (przedstawiciel: L. Szabó)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

                  —

                  uznanie odwołania za dopuszczalne i zasadne i, co za tym idzie, uchylenie postanowienia wydanego przez Sąd (siódma izba) w dniu 28 września 2018 r. w sprawie Motex/Komisja (T-713/17, niepublikowane, EU:T:2018:631), w postaci podanej do jej wiadomości w dniu 1 października 2018 r.;

                  —

                  odesłanie sprawy do Sądu, aby ten wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie drugiej i czwartej części zarzutu niedopuszczalności;

                  —

                  obciążenie pozwanej w pierwszej instancji kosztami postępowania w obu instancjach, chyba, że Trybunał nie odeśle sprawy do Sądu, w którym to przypadku wnosząca odwołanie zwraca się doń o niewydawanie na tym etapie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania w obu instancjach, lecz zawarcie tego rozstrzygnięcia w orzeczeniu kończącym sprawę.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy
      Wnosząca odwołanie twierdzi, że, ze względu na to, iż jej żądanie dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji o niewnoszeniu zastrzeżeń w rozumieniu art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999 (1), należy uznać ją za stronę zainteresowaną, a jej skarga dotyczy w dorozumiany sposób dotyczy ochrony jej praw proceduralnych.
      Zarzut drugi
      Ponieważ Sąd dokonał wykładni załączników do skargi i wydał w oparciu o tę wykładnię rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, nie może on zasadnie twierdzić, że nie ma on obowiązku wyszukiwać w tych załącznikach wskazanych przez skarżącą zarzutów.
      Żądając od strony skarżącej, aby ta dostarczyła dowodu na „konkretny i namacalny skutek”, jaki może w jej sytuacji pociągnąć zakłócenie konkurencji, i wykazała w ten sposób, że zaskarżony akt dotyczy jej bezpośrednio, Sąd przechodzi do oceny sytuacji pod kątem faktycznym. W ten sposób dopuszcza się on przeinaczenia przesłanki „bezpośredniego oddziaływania”.
      Zarzut trzeci
      W zakresie, w jakim strona pozwana podnosi w trakcie postępowania, że zaskarżone decyzje nie mogą być kwestionowane ze względu na to, iż nie można ich uznać za ostateczne, ponieważ dochodzenie jest jeszcze w toku, orzeczenie w tym względzie winno zostać wydane jeszcze przed rozstrzygnięciem innych kwestii związanych z dopuszczalnością.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa C-764/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 5 grudnia 2018 r. – Ayuntamiento de Pamplona / Orange España S.A.U.

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 5 grudnia 2018 r. – Ayuntamiento de Pamplona / Orange España S.A.U.
      (Sprawa C-764/18)
      (2019/C 112/21)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ayuntamiento de Pamplona

         Druga strona postępowania: Orange España S.A.U.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług [łączności] elektronicznej („dyrektywa o zezwoleniach”) (1), zgodnie z jej wykładnią dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości w odniesieniu do przedsiębiorstw działających w sektorze telefonii komórkowej, a w szczególności ograniczenia, które dyrektywa ta wprowadza w art. 12 i 13, dotyczące wykonywania kompetencji podatkowej państw członkowskich, mają zastosowanie do przedsiębiorstw świadczących usługi telefonii stacjonarnej i internetu?

                  2)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie (i stwierdzenia, że wspomniana dyrektywa ma zastosowanie do dostawców usług telefonii stacjonarnej i internetu), czy art. 12 i 13 dyrektywy 2002/20/WE pozwalają państwom członkowskim na nałożenie opłaty, której wysokość ustala się wyłącznie w zależności od rocznych dochodów brutto osiągniętych przez przedsiębiorstwo – będące właścicielem zainstalowanych urządzeń – w ramach świadczenia usług telefonii stacjonarnej i internetu na danym terytorium?

         (1)  Dz.U. 2002, L 108, s. 21.


title: Sprawa C-765/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Koblenz (Niemcy) w dniu 6 grudnia 2018 r. – Stadtwerke Neuwied GmbH / RI

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Koblenz (Niemcy) w dniu 6 grudnia 2018 r. – Stadtwerke Neuwied GmbH / RI
      (Sprawa C-765/18)
      (2019/C 112/22)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Koblenz

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Stadtwerke Neuwied GmbH

         Strona pozwana: RI

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 3 ust. 3 w związku z załącznikiem A lit. b) i c) do dyrektywy 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że nieudzielenie informacji w odpowiednim czasie i bezpośrednio odbiorcom gazu o warunkach, przyczynach i zakresie mającej nastąpić zmiany taryfy dostaw gazu stoi na przeszkodzie skuteczności takiej zmiany taryfy?

                  2)

                  W razie udzielenia na to pytanie odpowiedzi twierdzącej:
                  Czy art. 3 ust. 3 w związku z załącznikiem A lit. b) i c) do dyrektywy 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE znajduje bezpośrednie zastosowanie od dnia 1 lipca 2004 r. w stosunku do przedsiębiorstwa dostaw zorganizowanego jako podmiot prawa prywatnego (jako niemiecka spółka z ograniczoną odpowiedzialnością) z tego względu, że wskazane przepisy tej dyrektywy są, z punktu widzenia ich treści, bezwarunkowe i tym samym mogą być stosowane bez dalszego aktu transponującego i przyznają obywatelom prawa w stosunku do podmiotu, który pomimo formy prawnej podmiotu prawa prywatnego podlega państwu, ponieważ jest ono jedynym udziałowcem przedsiębiorstwa?

         (1)  Dz.U. 2003, L 176, s. 57.