Wyrok Sądu pierwszej instancji (czwarta izba w składzie powiększonym) z dnia 30 stycznia 2003 r. # C przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Urzędnicy - Artykuł 80 - Zasada równości traktowania. # Sprawa T-307/00.


Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 stycznia 1989 r. # Casio Computer Co. GmbH Deutschland przeciwko Oberfinanzdirektion München. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Bundesfinanzhof - Niemcy. # Wspólna taryfa celna. # Sprawa 234/87.


Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 października 1998 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii. # Uchybienie zobowiązaniom. # Sprawa C-364/97.


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 6 marca 2003 r. # Francesca Caprini przeciwko Conservatore Camera di Commercio, Industria, Artigianato e Agricoltura (CCIAA). # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Tribunale civile e penale di Trento - Włochy. # Dyrektywa 86/653/CEE. # Sprawa C-485/01.


Wyrok Trybunału z dnia 28 czerwca 1978 r. # Simmenthal SpA przeciwko Amministrazione delle finanze. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Pretura di Alessandria - Włochy. # Sprawa 70/77.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 października 2009 r.#Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec.#Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 93/36/EWG - Zamówienia publiczne na dostawy - Dostawa oprogramowania stosowanego do rejestracji pojazdów samochodowych - Procedura negocjacyjna bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o przetargu.#Sprawa C-275/08.

text:
      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 października 2009 r. – Komisja przeciwko Niemcom
      (sprawa C‑275/08)
      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa 93/36/EWG – Zamówienia publiczne na dostawy – Dostawa oprogramowania stosowanego do rejestracji pojazdów samochodowych – Procedura negocjacyjna bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o przetargu
      1.                     Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Prawo Komisji do wniesienia skargi – Wykonywanie niewykraczające
            poza istnienie konkretnego interesu prawnego we wniesieniu skargi (art. 226 WE) (por. pkt 26, 27)
      2.                     Zbliżanie ustawodawstw – Procedury odwoławcze w dziedzinie zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane – Dyrektywa
            89/665 (art. 226 WE; dyrektywa Rady 89/665) (por. pkt 30–42)
      3.                     Zbliżanie ustawodawstw – Procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy – Dyrektywa 93/36 – Odstępstwa od ogólnych zasad
            (dyrektywa Rady 93/36, art. 6 ust. 2, 3) (por. pkt 54–56)
      Przedmiot

               Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie art. 6 w związku z art. 9 dyrektywy Rady 93/36/EWG z dnia 14 czerwca
                  1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy (Dz.U. L 199, s. 1) – Umowa o dostawę oprogramowania
                  stosowanego do rejestracji pojazdów samochodowych zawarta bez przeprowadzenia procedury udzielenia zamówienia publicznego
                  pomiędzy dwoma podmiotami prawa publicznego odpowiedzialnymi za usługi przetwarzania danych dla jednostek komunalnych.

            Sentencja

                  1)

                  	Ze względu na to, że Datenzentrale Baden-Württemberg udzieliła zamówienia publicznego na dostawę oprogramowania stosowanego
                     do rejestracji pojazdów samochodowych w drodze procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o przetargu, Republika
                     Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy dyrektywy Rady 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej
                     procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy.

                  2)

                  	Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 lutego 1986 r. # Hauptzollamt Hamburg - Ericus przeciwko Van Houten International GmbH. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Bundesfinanzhof - Niemcy. # Wartość celna. # Sprawa 65/85.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 czerwca 2010 r.#Nawras Bolbol przeciwko Bevándorlási és Állampolgársági Hivatal.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Fővárosi Bíróság - Węgry.#Dyrektywa 2004/83/WE - Minimalne norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców - Bezpaństwowiec pochodzenia palestyńskiego, który nie wnosił o ochronę lub pomoc ze strony Agencji Narodów Zjednoczonych dla Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (UNRWA) - Wniosek o nadanie statusu uchodźcy - Odmowa z powodu niespełnienia warunków z artykułu 1A Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie w dniu 28 lipca 1951 r.- Prawo tego bezpaństwowca do uznania statusu uchodźcy na podstawie artykułu 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83/WE.#Sprawa C-31/09.

text:
      Sprawa C‑31/09
      Nawras Bolbol
      przeciwko
      Bevándorlási és Állampolgársági Hivatal
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság)
      Dyrektywa 2004/83/WE – Minimalne normy dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców – Bezpaństwowiec pochodzenia palestyńskiego, który nie wnosił o ochronę lub pomoc ze strony Agencji Narodów Zjednoczonych dla
         Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (UNRWA) – Wniosek o nadanie statusu uchodźcy – Odmowa z powodu niespełnienia warunków z art. 1A Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie w dniu 28 lipca
         1951 r. – Prawo tego bezpaństwowca do uznania statusu uchodźcy na podstawie art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83/WE

      Streszczenie wyroku
      Wizy, azyl, imigracja – Polityka azylowa – Status uchodźcy lub status ochrony uzupełniającej – Dyrektywa 2004/83
      (dyrektywa Rady 2004/83, art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie pierwsze)
      Do celów stosowania art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie pierwsze dyrektywy 2004/83 w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu
         obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej
         ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony, dana osoba korzysta z ochrony i pomocy agencji Narodów Zjednoczonych innej niż
         Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych do spraw Uchodźców, jeżeli osoba ta rzeczywiście otrzymuje tę ochronę lub tę pomoc.

      W istocie art. 1D konwencji dotyczącej statusu uchodźców, sporządzonej w Genewie, do którego odsyła art. 12 ust. 1 lit. a)
         dyrektywy, ogranicza się do wyłączenia z zakresu zastosowania konwencji osób, które aktualnie korzystają z ochrony lub pomocy
         organów lub agencji Narodów Zjednoczonych innych niż UNHCR. Z jasnego brzmienia tego postanowienia konwencji genewskiej wynika,
         że jedynie osoby, które rzeczywiście otrzymują pomoc udzielaną przez Agencję Narodów Zjednoczonych dla Pomocy Uchodźcom Palestyńskim
         na Bliskim Wschodzie, są objęte klauzulą wyłączającą z ustanowionego w niej statusu uchodźcy. Klauzula ta powinna, jako taka,
         podlegać wykładni ścisłej i nie może zatem obejmować również osób, które jedynie kwalifikują się lub kwalifikowały się w przeszłości
         do korzystania z ochrony lub pomocy tej agencji.

      (por. pkt 50, 51, 53; sentencja)
WYROK TRYBUNAŁU (wielka izba)
      z dnia 17 czerwca 2010 r.(*)

      Dyrektywa 2004/83/WE – Minimalne normy dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców – Bezpaństwowiec pochodzenia palestyńskiego, który nie wnosił o ochronę lub pomoc ze strony Agencji Narodów Zjednoczonych dla
         Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (UNRWA) – Wniosek o nadanie statusu uchodźcy – Odmowa z powodu niespełnienia warunków z art. 1A Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie w dniu 28 lipca
         1951 r.– Prawo tego bezpaństwowca do uznania statusu uchodźcy na podstawie art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83/WE

      W sprawie C‑31/09
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 68 WE i art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony
         przez Fővárosi Bíróság (Węgry) postanowieniem z dnia 15 grudnia 2008 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 26 stycznia 2009 r.,
         w postępowaniu

      Nawras Bolbol
      przeciwko
      Bevándorlási és Állampolgársági Hivatal,
      TRYBUNAŁ (wielka izba),
      w składzie: V. Skouris, prezes, A. Tizzano, J.N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca), K. Lenaerts, J.C. Bonichot, R. Silva de Lapuerta,
         prezesi izb, C.W.A. Timmermans, A. Rosas, P. Kūris, J.J. Kasel, M. Safjan, D. Šváby i M. Berger, sędziowie,

      rzecznik generalny: E. Sharpston,
      sekretarz: M.B. Fülöp, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 20 października 2009 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu N. Bolbol przez G. Győző, ügyvéd,
      –        w imieniu rządu węgierskiego przez R. Somssich, M. Fehéra oraz K. Borvölgyi, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu rządu belgijskiego przez C. Pochet oraz T. Materne’a, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu rządu niemieckiego przez M. Lummę oraz N. Grafa Vitzthuma, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu rządu francuskiego przez E. Belliard, G. de Berguesa oraz B. Beaupère-Manokha, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu rządu Zjednoczonego Królestwa przez I. Rao, działającą w charakterze pełnomocnika,
      –        w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez B. Simona oraz M. Condou-Durande, działających w charakterze pełnomocników,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 4 marca 2010 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia
         29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako
         uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony
         (Dz.U. L 304, s. 12 i sprostowanie Dz.U. 2005, L 204, s. 24, zwanej dalej „dyrektywą”).

      2        Wniosek ten został złożony w ramach sporu między N. Bolbol, bezpaństwowcem pochodzenia palestyńskiego, a Bevándorlási és Állampolgársági
         Hivatal (Urzędem ds. Imigracji i Spraw Obywatelskich zwanym dalej „BAH”) w związku z oddaleniem przez ten urząd jej wniosku
         o przyznanie statusu uchodźcy.

       Ramy prawne
       Prawo międzynarodowe
       Konwencja dotycząca statusu uchodźców
      3        Konwencja dotycząca statusu uchodźców, sporządzona w Genewie w dniu 28 lipca 1951 r. [Recueil des traités des Nations unies,
         vol. 189, n°2545 (1954), s. 150], weszła w życie w dniu 22 kwietnia 1954 r. i została uzupełniona Protokołem dotyczącym statusu
         uchodźców z dnia 31 stycznia 1967 r., który wszedł w życie w dniu 4 października 1967 r. (zwana dalej „konwencją genewską”).

      4        Na podstawie art. 1 A ust. 2 akapit pierwszy konwencji genewskiej termin „uchodźca” stosuje się do każdej osoby, która „na
         skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy
         społecznej lub z powodu przekonań politycznych przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem, i nie może lub nie
         chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony tego państwa, albo która nie ma żadnego obywatelstwa i znajdując się na skutek
         podobnych zdarzeń poza państwem swojego dawnego stałego zamieszkania, nie może lub nie chce z powodu tych obaw powrócić do
         tego państwa”.

      5        Artykuł 1D konwencji genewskiej stanowi:

      „Niniejsza konwencja nie ma zastosowania do osób, które aktualnie korzystają z ochrony lub pomocy organów lub agencji Narodów
         Zjednoczonych innych niż Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych do spraw Uchodźców.

      Z chwilą, gdy taka ochrona lub pomoc zostanie z jakiejkolwiek przyczyny wstrzymana, osoby te ipso facto będą korzystały z dobrodziejstw
         niniejszej konwencji, mimo że ich położenie nie zostało ostatecznie uregulowane zgodnie ze stosownymi rezolucjami przyjętymi
         przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych.”

       Komisja Rozjemcza Narodów Zjednoczonych
      6        Komisja Rozjemcza Narodów Zjednoczonych (UNCCP) została utworzona na mocy rezolucji nr 194 (III) Zgromadzenia Ogólnego Narodów
         Zjednoczonych z dnia 11 grudnia 1948 r. Zgodnie z pkt 11 tej rezolucji Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych:

      „Postanawia, że należy umożliwić tym uchodźcom palestyńskim, którzy tego pragną, jak najszybszy powrót do ich domostw i życie w pokoju
         z sąsiadami; należy wypłacić odszkodowania tytułem rekompensaty za mienie tych, którzy zdecydują się nie wracać do swoich
         domostw, jak również za wszelkie mienie utracone lub uszkodzone, jeżeli za podstawie zasad prawa międzynarodowego lub zasady
         słuszności taka strata lub szkoda powinna być naprawiona przez odpowiedzialne rządy lub władze;

      Poleca [UNCCP] ułatwić powrót, ponowne osiedlenie się oraz odbudowę sytuacji ekonomicznej i społecznej uchodźców a także wypłatę
         odszkodowań oraz utrzymywanie ścisłego kontaktu z Dyrektorem Agencji Narodów Zjednoczonych dla Pomocy Uchodźcom Palestyńskim
         i – za jego pośrednictwem – z właściwymi organami i agencjami Organizacji Narodów Zjednoczonych.”

       Agencja Narodów Zjednoczonych dla Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie.
      7        Rezolucja nr 302 (IV) Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych z dnia 8 grudnia 1949 r. powołała Agencję Narodów Zjednoczonych
         dla Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (UNRWA). Jej mandat był odnawiany co trzy lata od czasu jej powstania
         w 1949 r., a obecny ma wygasnąć 30 czerwca 2011 r.  Zakres działań UNRWA obejmuje Liban, Syryjską Republikę Arabską, Jordanię,
         Zachodni Brzeg (w tym Wschodnią Jerozolimę) oraz Strefę Gazy.

      8        W pkt 20 rezolucji nr 302 (IV), Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych:

      „Poleca [UNRWA] dokonanie uzgodnień z [UNCCP] w taki sposób, by jedna i druga mogły jak najlepiej wypełniać swoje odpowiednie zadania,
         w szczególności w zakresie pkt 11 rezolucji 194 (III) przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne w dniu 11 grudnia 1948 r.”

      9        W pkt 6 rezolucji nr 2252 (ES-V) Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych z dnia 4 lipca 1967 r. Zgromadzenie:

      „Popiera (…) wysiłki Komisarza Generalnego [UNRWA] w celu udzielenia pomocy humanitarnej, na ile to możliwe, w trybie pilnym i na
         zasadzie środka tymczasowego, innym osobom z regionu, które aktualnie pozostają wysiedlone i dramatycznie potrzebują natychmiastowej
         pomocy z powodu niedawnych działań zbrojnych”.

      10      W pkt 1‑3 rezolucji nr 63/91 Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych z dnia 5 grudnia 2008 r., Zgromadzenie:

      „1.      Z przykrością zauważa, że ani powrót, ani wypłata odszkodowań na rzecz uchodźców, o których mowa w pkt 11 rezolucji 194 (III), dotychczas nie nastąpiły
         i że w związku z tym sytuacja uchodźców z Palestyny pozostaje przedmiotem głębokiej troski, oraz że uchodźcy ci nadal potrzebują
         pomocy w celu zaspokojenia ich podstawowych potrzeb w zakresie zdrowia, edukacji i przetrwania;

      2.      Z przykrością zauważa      także, że[UNCCP] nie potrafiła znaleźć sposobu przyspieszenia wykonania pkt 11 rezolucji 194 (III) i ponownie zwraca się do [UNCCP]
         o kontynuowanie wysiłków w tym zakresie i zdanie z nich sprawozdania w stosownym czasie, nie później niż do dnia 1 września
         2009 r.;

      3.      Potwierdza konieczność kontynuowania dzieła [UNRWA], jak również znaczenie jej działań, które powinny być prowadzone bez przeszkód, jak
         również jej usług świadczonych na rzecz dobrostanu i rozwoju społecznego uchodźców z Palestyny oraz stabilności regionu w oczekiwaniu
         na sprawiedliwe rozstrzygnięcie kwestii uchodźców palestyńskich”.

       Urząd Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do spraw Uchodźców
      11      Zgodnie z pkt 7 lit. c) załącznika do rezolucji nr 428 (V) Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych z dnia 14 grudnia 1950 r.
         w sprawie statutu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do spraw Uchodźców (UNHCR), mandat Wysokiego Komisarza Narodów
         Zjednoczonych do spraw Uchodźców, tak jak jest określony w statucie, „nie obejmuje […] osób, które nadal korzystają z pomocy
         lub ochrony innych organów lub agencji Narodów Zjednoczonych ”.

       Uregulowania Unii
      12      Motywy 2 i 3 dyrektywy mają następujące brzmienie:

      2)      Rada Europejska na specjalnym posiedzeniu w Tampere w dniach 15 i 16 października 1999 r. zdecydowała o podjęciu prac zmierzających
         do ustanowienia Wspólnego Europejskiego Systemu Azylowego, opartego na pełnym stosowaniu konwencji genewskiej [...], utrzymując
         w ten sposób zasadę zakazu wydalania i zapewniając, iż nikt nie będzie odesłany i ponownie prześladowany.

      3)      Konwencja genewska [...] zawiera [...] fundamenty międzynarodowego reżimu prawnego dla ochrony uchodźców”.
      13      Zgodnie z motywem 6 dyrektywy:

      „Głównym celem niniejszej dyrektywy jest zapewnienie, z jednej strony, aby państwa członkowskie stosowały wspólne kryteria
         dla identyfikacji osób rzeczywiście potrzebujących międzynarodowej ochrony, a z drugiej strony, aby we wszystkich państwach
         członkowskich był dostępny minimalny poziom świadczeń dla takich osób.”

      14      Zgodnie z motywem 10 dyrektywy:

      „Niniejsza dyrektywa uwzględnia fundamentalne prawa [prawa podstawowe] i przestrzega zasad uznanych w szczególności przez
         Kartę Fundamentalnych Praw Unii Europejskiej [Kartę Praw Podstawowych Unii Europejskiej]. W szczególności niniejsza dyrektywa
         pragnie zapewnić pełne poszanowanie dla ludzkiej godności i prawo do azylu dla wnoszących o azyl oraz towarzyszących im członków
         ich rodzin”

      15      Motywy 16 i 17 dyrektywy zostały sformułowane następująco:

      „16)      Minimalne normy dla definicji i określenia istoty statusu uchodźcy powinny zostać ustanowione jako wytyczne dla właściwych
         krajowych organów państw członkowskich przy stosowaniu konwencji genewskiej.

      17)      Konieczne jest wprowadzenie wspólnych kryteriów dla uznawania wnoszących o azyl jako uchodźców w rozumieniu artykułu 1 konwencji
         genewskiej.”

      16      Zgodnie z art. 2 lit. c)‑e) dyrektywy, do jej celów:

      „c)      »uchodźca« oznacza obywatela państwa trzeciego, który posiadając uzasadnioną obawę bycia prześladowanym z powodów rasowych,
         religijnych, narodowościowych, przekonań politycznych lub członkostwa w określonej grupie społecznej znajduje się poza krajem,
         którego jest obywatelem, i jest niezdolny do wykorzystania bądź, ze względu na taką obawę, nie chce wykorzystać ochrony takiego
         państwa, lub bezpaństwowca, który, będąc poza państwem poprzedniego miejsca stałego pobytu, z takich samych powodów, jak wskazano
         powyżej, jest niezdolny do powrotu lub – posiadając taką obawę – nie chce wrócić do niego, i do którego art. 12 nie ma zastosowania;

      d)      »status uchodźcy« oznacza uznanie przez państwo członkowskie obywatela państwa trzeciego albo bezpaństwowca jako uchodźcy;
      e)      »osoba kwalifikująca się do ochrony uzupełniającej« oznacza obywatela państwa trzeciego albo bezpaństwowca, który nie kwalifikuje
         się jako uchodźca, lecz w odniesieniu do którego istnieją istotne podstawy, aby uznać, iż jeśli taka osoba wróci do swojego
         kraju pochodzenia, a w przypadku bezpaństwowca – do państwa poprzedniego miejsca stałego pobytu, może napotkać rzeczywiste
         ryzyko doznania poważnej krzywdy, jak określono w art. 15, i w stosunku do której art. 17 ust. 1 i 2 nie mają zastosowania
         oraz która jest niezdolna do wykorzystania lub, ze względu na takie ryzyko, nie chce wykorzystać ochrony takiego państwa”.

      17      Artykuły 13 i 18 dyrektywy stanowią, że państwa członkowskie nadają status uchodźcy lub status ochrony uzupełniającej obywatelowi
         państwa trzeciego, który spełnia warunki przewidziane odpowiednio w rozdziałach II i III lub II i V tej dyrektywy.

      18      Artykuł 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy, zatytułowany „Wyłączenie”, a usytuowany w rozdziale III dyrektywy, dotyczącym warunków
         zakwalifikowania jako uchodźcy, stanowi:

      „Obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec zostaje wyłączony z możliwości bycia uchodźcą, jeśli:
      a)      podlega pod zakres Artykułu 1D Konwencji genewskiej odnoszącego się do ochrony lub pomocy od organów lub agencji Organizacji
         Narodów Zjednoczonych, innych niż Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców. Jeśli taka ochrona lub pomoc ustała
         z jakichkolwiek powodów, bez ustalenia stanowiska takich osób zgodnie z odpowiednimi rezolucjami Zgromadzenia Ogólnego Narodów
         Zjednoczonych, takie osoby tym samym stają się upoważnione, aby stać się beneficjentami niniejszej dyrektywy”.

      19      Zgodnie z art. 13 dyrektywy:

      „Państwa członkowskie przyznają status uchodźcy obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi, który kwalifikuje się jako
         uchodźca, zgodnie z rozdziałami II i III.”

      20      Artykuł 21 ust. 1 dyrektywy, zamieszczony w jej rozdziale VII, zatytułowanym „Zagadnienia objęte międzynarodową ochroną”,
         stanowi:

      „Państwa członkowskie, zgodnie z ich zobowiązaniami międzynarodowymi, przestrzegają zasady zakazu wydalania”.
      21      Zgodnie z jej art. 38 i 39 dyrektywa weszła w życie w dniu 20 października 2004 r. i powinna była zostać transponowana najpóźniej
         do dnia 10 października 2006 r.

       Uregulowania krajowe
      22      Artykuł 3 § 1 ustawy nr CXXXIX z 1997 o prawie azylu [Magyar Közlöny 1997/112 (XII.15) zwanej dalej „ustawą o prawie azylu”]
         stanowi:

      „Z zastrzeżeniem wyjątku opisanego w art. 4 organ właściwy do spraw azylu, na wniosek zainteresowanego, uzna status uchodźcy
         cudzoziemca, który udowodni lub uprawdopodobni, że stosują się do niego postanowienia Konwencji genewskiej na podstawie art. 1A
         i art. 1B pkt 1 lit. b) konwencji genewskiej i art. 1 ust. 2 i 3 protokołu”.

      23      Zgodnie z art. 38 § 2 ustawy o prawie azylu w decyzji oddalającej wniosek o udzielenie azylu właściwy organ stwierdza istnienie
         lub brak zakazu zawracania lub wydalania.

      24      Artykuł 51 § 1 a harmadik országbeli állampolgárok beutazásáról és tartózkodásáról szóló 2007. évi II. törvény, Magyar Közlöny 2007/1 (I.5.) [ustawy nr II z 2007 r. o prawie wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich, zwanej dalej „ustawą o prawie wjazdu
         i pobytu”, przewiduje:

      „Nie można zawrócić ani wydalić obywatela państwa trzeciego na terytorium państwa, które w odniesieniu do zainteresowanego
         nie może być uważane za bezpieczny kraj pochodzenia lub bezpieczny kraj trzeci, w szczególności jeżeli na tym terytorium obywatel
         państwa trzeciego byłby narażony na ryzyko prześladowania z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej
         grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych, ani na terytorium lub do granicy państwa, co do którego istnieją poważne
         podstawy, by obawiać się, że zawrócony lub wydalony obywatel państwa trzeciego może być narażony na tortury, nieludzkie lub
         poniżające traktowanie albo karanie”.

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
      25      Z postanowienia odsyłającego wynika, że N. Bolbol wraz z małżonkiem opuściła Strefę Gazy i w dniu 10 stycznia 2007 r., posiadając
         wizę, przybyła na Węgry. Następnie uzyskała tu zezwolenie na pobyt wydane przez organ właściwy do spraw imigracji.

      26      W dniu 21 czerwca 2007 r., na wypadek gdyby jej zezwolenie na pobyt nie zostało przedłużone, N. Bolbol złożyła w BAH wniosek
         o azyl, powołując się na sytuację niepewności wywołaną codziennymi starciami Fatahu i Hamasu. Nawras Bolbol złożyła ten wniosek
         w oparciu o art. 1D akapit drugi konwencji genewskiej, podnosząc, że jest Palestynką przebywającą poza obszarem działań UNRWA.
         Spośród członków jej rodziny jedynie ojciec nadal zamieszkiwał w Strefie Gazy.

      27      Zgodnie z postanowieniem odsyłającym N. Bolbol nie otrzymywała ochrony i pomocy UNRWA. Zainteresowana podnosi jednak, że byłaby
         do niej uprawniona i na poparcie tego twierdzenia wskazuje na istnienie karty rejestracyjnej wystawionej na nazwisko kuzynów
         jej ojca. Strona pozwana w sporze przed sądem krajowym, wobec braku dowodu z dokumentów, kwestionuje istnienie tej więzi rodzinnej.
         Mimo starań podjętych przez skarżącą, UNRWA nie była w stanie potwierdzić jej uprawnienia do zarejestrowania przy tej agencji
         na podstawie jej więzi rodzinnych.

      28      W decyzji z dnia 14 września 2007 r. strona pozwana odmownie rozpoznała wniosek o azyl, choć jednocześnie zaznaczyła, że skarżąca
         nie może zostać wydalona.

      29      Oddalenie wniosku N. Bolbol o azyl nastąpiło w oparciu o art. 3 § 1 ustawy o prawie azylu. Zgodnie z uzasadnieniem tej decyzji,
         art. 1D akapit drugi konwencji genewskiej nie nakłada bezwarunkowego obowiązku uznania statusu uchodźcy, lecz zakreśla krąg
         osób, do których stosują się postanowienia tej konwencji. Oznacza to, że Palestyńczycy powinni mieć dostęp do postępowania
         umożliwiającego uzyskanie statusu uchodźcy i że należy ustalić, czy podlegają oni definicji uchodźcy zawartej w art. 1A tej
         konwencji. Zgodnie z tą samą decyzją w przypadku N. Bolbol nie sposób uznać statusu uchodźcy, ponieważ nie ma do niej zastosowania
         art. 1A konwencji genewskiej, albowiem nie opuściła swego kraju pochodzenia ze względu na prześladowania z powodu swojej rasy,
         religii, narodowości lub z powodów politycznych.

      30      Z postanowienia odsyłającego wynika, że na podstawie art. 38 ustawy o prawie azylu oraz art. 51 § 1 ustawy o prawie wjazdu
         i pobytu N. Bolbol została objęta ochroną przed wydaleniem z tego powodu, że readmisja Palestyńczyków jest uzależniona od
         arbitralnej woli władz izraelskich, oraz że z uwagi na krytyczną sytuację w Strefie Gazy N. Bolbol byłaby narażona na tortury
         bądź nieludzkie i poniżające traktowanie.

      31      Nawras Bolbol wnosi do sądu odsyłającego o zmianę zaskarżonej decyzji BAH i uznanie jej statusu uchodźcy na podstawie art. 1D
         akapitu drugiego konwencji genewskiej, które to postanowienie stanowi w jej przekonaniu autonomiczną podstawę do celów uznawania
         statusu uchodźcy. Skoro bowiem spełnione są przesłanki ustanowione w tym postanowieniu, przysługuje jej prawo do tego, by
         uznać jej status uchodźcy niezależnie od kwestii, czy mogłaby zostać uznana za uchodźcę również na podstawie art. 1A. Zdaniem
         N. Bolbol zadaniem art. 1D jest uściślenie, że jeżeli osoba zarejestrowana w UNRWA lub uprawniona do rejestracji znajdzie
         się z jakiegokolwiek powodu poza obszarem działań tej agencji i z poważnych względów nie można od niej oczekiwać, by powróciła
         na ten obszar, państwa-strony konwencji genewskiej powinny automatycznie uznać jej status uchodźcy. Mając na względzie okoliczność,
         że ze strony ojca skarżąca jest uprawniona do zarejestrowania się w UNRWA, lecz przebywa poza obszarem działań tej agencji
         – konkretnie na Węgrzech – jej status uchodźcy powinien być uznany bez dalszych badań.

      32      Strona pozwana przed sądem krajowym wnosi o oddalenie skargi, podnosząc, że wniosek o uznanie statusu uchodźcy złożony przez
         N. Bolbol jest bezpodstawny, ponieważ zainteresowana nie opuściła swojego kraju z jednego z powodów wymienionych w art. 1A
         konwencji genewskiej, a art. 1D nie stanowi tytułu dla automatycznego uznawania statusu uchodźcy, lecz jest to postanowienie
         dotyczące jedynie podmiotowego zakresu zastosowania konwencji. W związku z tym, zdaniem strony pozwanej, Palestyńczycy mają
         prawo do uznania ich za uchodźców jedynie wówczas, gdy podlegają definicji pojęcia uchodźcy zawartej w art. 1A konwencji genewskiej.
         Jest to ustalane w każdym konkretnym przypadku.

      33      Sąd odsyłający wskazuje, że kwestia prawna podniesiona w sprawie głównej powinna być zbadana w świetle art. 12 ust. 1 lit. a)
         dyrektywy. Z uwagi na to, że wniosek, którego dotyczy postępowanie przed sądem krajowym, został złożony w dniu 21 czerwca
         2007 r., tj. w dniu, w którym artykuł ten nie został jeszcze transponowany do krajowego porządku prawnego, należy zdaniem
         tego sądu stosować w sprawie bezpośrednio przepisy prawa Unii.

      34      Zdaniem sądu odsyłającego, art. 1D Konwencji genewskiej można rozumieć w różny sposób. Wprawdzie Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych
         ds. Uchodźców wydał w październiku 2002 r. wytyczne w sprawie „stosowania art. 1D Konwencji genewskiej w przypadku uchodźców
         palestyńskich”, jednak wytyczne te również nie dostarczają jednoznacznych i jasnych wskazówek, mogących zapewnić jednolite
         stosowanie tego postanowienia wobec Palestyńczyków. Z uwagi na to, że dyrektywa zawiera odniesienie do art. 1D konwencji genewskiej,
         Trybunał ma kompetencję, by postanowienie to objaśnić.

      35      W tych okolicznościach Fővárosi Bíróság (sąd miasta stołecznego Budapeszt) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się
         do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:

      „Czy do celów stosowania art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2004/83/WE:
      1)      Należy uważać, że dana osoba korzysta z ochrony i pomocy agencji Narodów Zjednoczonych na tej wyłącznie podstawie, że ma prawo
         do takiej ochrony lub pomocy, czy też konieczne jest, by rzeczywiście otrzymała tę ochronę lub pomoc?

      2)      Ustanie ochrony lub pomocy ze strony agencji dotyczy pobytu poza obszarem działań agencji, zaprzestania działalności agencji,
         okoliczności, że agencja nie może już przyznać ochrony lub pomocy, czy też obiektywnej przeszkody powodującej, że uprawniona
         osoba nie może otrzymać ochrony lub pomocy?

      3)      Bycie beneficjentem dyrektywy oznacza uznanie statusu uchodźcy lub którejkolwiek z dwóch form pomocy wchodzących w zakres
         stosowania dyrektywy (status uchodźcy i status ochrony uzupełniającej) w zależności od decyzji państwa członkowskiego, czy
         też [nie powoduje automatycznego uznania żadnej z tych form], lecz [prowadzi] jedynie [uznania, że zainteresowany wchodzi
         w] podmiotowy zakres stosowania dyrektywy?”

       W przedmiocie pytań prejudycjalnych
       Uwagi wstępne
      36      Dyrektywa została przyjęta w szczególności na podstawie art. 63 akapit pierwszy pkt 1 lit. c) WE, który nakładał na Radę Unii
         Europejskiej obowiązek wydania przepisów odnoszących się do azylu, zgodnie z konwencją genewską, jak również z innymi odpowiednimi
         traktatami, w dziedzinie minimalnych norm dotyczących warunków, które powinni spełniać obywatele państw trzecich ubiegający
         się o nadanie statusu uchodźcy.

      37      Z motywów 3, 16 i 17 dyrektywy wynika, że konwencja genewska stanowi fundamenty międzynarodowego reżimu prawnego ochrony uchodźców,
         oraz że przepisy dyrektywy odnoszące się do warunków nadania statusu uchodźcy oraz zawartości przyznawanej ochrony zostały
         ustanowione jako wytyczne dla właściwych organów państw członkowskich przy stosowaniu tej konwencji w oparciu o wspólne pojęcia
         i kryteria. (zob. wyrok z dnia 2 marca 2010 r. w sprawach połączonych C‑175/08, C‑176/08, C‑178/08 i C‑179/08, Salahadin Abdulla
         i in., dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 52).

      38      Wykładni przepisów dyrektywy należy zatem dokonywać w świetle jej ogólnej systematyki i przyświecającego jej celu z poszanowaniem
         konwencji genewskiej i innych odpowiednich traktatów, o których mowa w art. 63 akapit pierwszy pkt 1 WE. Wykładni tej należy
         również dokonywać, jak to wynika z motywu 10 dyrektywy, z uwzględnieniem praw podstawowych oraz zasad uznanych w szczególności
         przez kartę praw podstawowych. (ww. wyrok w sprawie Salahadin Abdulla i in., pkt 53 i 54).

       W przedmiocie pytania pierwszego
      39      Poprzez pytanie pierwsze sąd odsyłający zmierza do ustalenia, czy do celów stosowania art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy dana
         osoba korzysta z ochrony i pomocy agencji Narodów Zjednoczonych innej niż UNHCR tylko dlatego, że ma prawo do takiej ochrony
         lub pomocy, czy też konieczne jest, by rzeczywiście otrzymała tę ochronę lub pomoc.

      40      Tytułem wstępu należy przypomnieć, że w ramach odesłania prejudycjalnego to do sądu krajowego należy ustalenie stanu faktycznego.

      41      Jak wskazano w pkt 27 niniejszego wyroku, N. Bolbol nie korzystała z ochrony lub pomocy UNRWA .

      42      Zgodnie z art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie pierwsze dyrektywy, zamieszczonym w jej rozdziale III dotyczącym warunków zakwalifikowania
         jako uchodźcy, stanowi, że obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec zostaje wyłączony z możliwości bycia uchodźcą, jeśli
         „podlega pod zakres artykułu 1D konwencji genewskiej odnoszącego się do ochrony lub pomocy od organów lub agencji Organizacji
         Narodów Zjednoczonych, innych niż UNHCR”.

      43      Artykuł 1D konwencji genewskiej stanowi, że nie ma ona zastosowania do „osób, które aktualnie korzystają z ochrony lub pomocy”
         takiego organu lub agencji Narodów Zjednoczonych.

      44      Bezspornym jest, że UNRWA stanowi jeden z organów lub agencji Narodów Zjednoczonych innych niż UNHCR, wskazanych w art. 12
         ust. 1 lit. a) dyrektywy i w art. 1D konwencji genewskiej, przy czym ten ostatni został utworzony, jak wynika z w szczególności
         z propozycji dyrektywy Rady przedstawionej przez Komisję w dniu 12 września 2001 r. [COM (2001) 510 wersja ostateczna, s. 28],
         konkretnie ze względu na szczególną sytuację uchodźców palestyńskich korzystających z pomocy i ochrony UNRWA.

      45      Jak zauważył rzecznik generalny w pkt 12 i 13 opinii, z „Jednolitych Instrukcji w sprawie Uprawnień i Rejestracji (Consolidated
         Eligibility and Registration Instructions, zwanych dalej „CERI”) UNRWA, których obecnie obowiązująca wersja została przyjęta
         w trakcie roku 2009, wynika, że o ile termin „uchodźca palestyński” dla potrzeb UNRWA obejmuje „osoby, dla których Palestyna
         była miejscem zamieszkania w okresie od dnia 1 czerwca 1946 r. do dnia 15 maja 1948 r. i które utraciły zarówno domy, jak
         i źródła utrzymania w wyniku konfliktu z 1948 r.” (pkt III A 1 CERI), o ochronę i pomoc ze strony UNRWA mogą starać się także
         inne osoby. Zaliczają się do nich „niezarejestrowane osoby wysiedlone w wyniku działań zbrojnych mających miejsce w 1967 r.
         i późniejszych” [pkt III.B CERI; zob. także, w szczególności, pkt 6 rezolucji Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych
         nr 2252 (ES-V) z dnia 4 lipca 1967 r.].

      46      W tych okolicznościach nie można na wstępie wykluczyć, by osoba taka jak N. Bolbol, która nie jest zarejestrowana w UNRWA,
         mogła jednak zaliczać się do osób, które wchodzą w zakres stosowania art. 1D konwencji genewskiej, a tym samym art. 12 ust. 1
         lit. a) zdanie pierwsze dyrektywy.

      47      Wobec włączenia osób wysiedlonych w następstwie działań zbrojnych z 1967 r. w zakres zastosowania art. 1 D konwencji genewskiej
         nie można twierdzić – wbrew stanowisku rządu Zjednoczonego Królestwa – że jedynie uchodźcy palestyńscy, którzy stali się nimi
         wskutek konfliktu z 1948 r. i którzy korzystali z pomocy lub ochrony UNRWA w czasie, gdy sporządzana była konwencja genewska
         w jej pierwotnej wersji w 1951 r., są objęci art. 1D konwencji genewskiej i w związku z tym art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy.

      48      Konwencja genewska w jej pierwotnej wersji z 1951 r. została bowiem uzupełniona Protokołem dotyczącym statusu uchodźców z dnia
         31 stycznia 1967 r., który wszedł w życie w dniu 4 października 1967 r. właśnie w celu umożliwienia ewolucyjnej wykładni tej
         konwencji i uwzględnienia nowych kategorii uchodźców, innych niż ci, którzy stali się nimi w wyniku „wydarzeń sprzed dnia
         1 stycznia 1951 r.”

      49      Zatem w celu dokonania oceny, czy osoba taka jak N. Bolbol podlega przepisom art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie pierwsze dyrektywy,
         należy ustalić – o co pyta sąd odsyłający – czy taka osoba miała prawo ubiegania się o pomoc udzielaną przez UNRWA, czy też
         należy wykazać, że taką pomoc rzeczywiście otrzymała.

      50      Artykuł 1D konwencji genewskiej, do którego odsyła art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy, ogranicza się do wyłączenia z zakresu
         zastosowania konwencji osób, które „aktualnie korzystają” z ochrony lub pomocy organów lub agencji Narodów Zjednoczonych innych
         niż UNHCR.

      51      Z jasnego brzmienia art. 1D konwencji genewskiej wynika, że jedynie osoby, które rzeczywiście otrzymują pomoc udzielaną przez
         UNRWA, są objęte klauzulą wyłączającą z ustanowionego w niej statusu uchodźcy. Klauzula ta powinna, jako taka, podlegać wykładni
         ścisłej i nie może zatem obejmować również osób, które jedynie kwalifikują się lub kwalifikowały się w przeszłości do korzystania
         z ochrony lub pomocy tej agencji.

      52      O ile zarejestrowanie w UNRWA jest wystarczającym dowodem rzeczywistego korzystania z jej pomocy, to jednak w pkt 45 niniejszego
         wyroku wskazano, że taka pomoc może być udzielana nawet przy braku rejestracji i w takiej sytuacji należy umożliwić beneficjentowi
         tej pomocy udowodnienie tego faktu wszelkimi innymi sposobami.

      53      W tych okolicznościach na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć w ten sposób, że do celów stosowania art. 12 ust. 1 lit. a)
         zdanie pierwsze dyrektywy 2004/0083 dana osoba korzysta z ochrony i pomocy agencji Narodów Zjednoczonych innej niż UNHCR,
         jeżeli osoba ta rzeczywiście otrzymuje tę ochronę lub tę pomoc.

      54      Należy wskazać, że osoby, które nie otrzymywały rzeczywiście ochrony lub pomocy UNRWA przed złożeniem wniosku o uznanie statusu
         uchodźcy, mogą w każdym razie domagać się rozpoznania tego wniosku na podstawie art. 2 lit. c) dyrektywy.

       W przedmiocie pytań drugiego i trzeciego
      55      Jak wskazano w pkt 41 niniejszego wyroku, N. Bolbol nie otrzymywała ochrony lub pomocy UNRWA.

      56      W tych okolicznościach, mając na względzie odpowiedź udzieloną na pytanie pierwsze, udzielenie odpowiedzi na pozostałe pytania
         stało się zbędne.

       W przedmiocie kosztów
      57      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) orzeka, co następuje:
      Do celów stosowania art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie pierwsze dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie
            minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które
            z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony, dana osoba korzysta z ochrony i pomocy
            agencji Narodów Zjednoczonych innej niż Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych do spraw Uchodźców, jeżeli osoba ta rzeczywiście
            otrzymuje tę ochronę lub tę pomoc.
      Podpisy
      * Język postępowania: węgierski.


Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 maja 2002 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rebublice Włoskiej. # Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 92/51/EWG. # Sprawa C-142/01.


Wyrok Trybunału z dnia 22 września 1988 r. # Land de Sarre i inni przeciwko Ministre de l'Industrie, des P et T et du Tourisme i inni. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Tribunal administratif de Strasbourg - Francja. # Sprawa 187/87.


Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 grudnia 1982 r. # H.P. Klughardt oHG przeciwko Hauptzollamt Hamburg-St. Annen. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Bundesfinanzhof - Niemcy. # Sprawa 309/81.


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 2 października 2003 r. # Empresa Nacional Siderúrgica SA (Ensidesa) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Odwołanie. # Sprawa C-198/99 P.


Wyrok Trybunału z dnia 2 sierpnia 1993 r. # Maria Grana-Novoa przeciwko Landesversicherungsanstalt Hessen. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Bundessozialgericht - Niemcy. # Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących. # Sprawa C-23/92.


Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 30 kwietnia 1998 r. # Barbara Bellone przeciwko Yokohama SpA. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Tribunale di Bologna - Włochy. # Dyrektywa 86/653/EWG. # Sprawa C-215/97.


Wyrok Sądu pierwszej instancji (czwarta izba) z dnia 22 czerwca 1994 r. # Lello Di Marzio i Giorgio Lebedef przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Urzędnicy. # Sprawy połączone T-98/92 oraz T-99/92.


Wyrok Trybunału z dnia 9 lipca 1975 r. # I. Schroeder KG przeciwko Oberstadtdirektor der Stadt Köln. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Verwaltungsgericht Köln - Niemcy. # Sprawa 21-75.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (pierwsza izba) z dnia 17 września 2008 r. # Neurim Pharmaceuticals (1991) Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Neurim PHARMACEUTICALS - Wcześniejsze słowne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowe EURIM-PHARM - Język postępowania odwoławczego - Termin - Dopuszczalność odwołania w postępowaniu przed izbą odwoławczą - Zasada proporcjonalności - Kontynuacja postępowania - Przywrócenie do stanu poprzedniego - Artykuły 59, 78 i 78a rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Zasada 48 ust. 1 lit. c), zasada 48 ust. 2, zasada 49 ust. 1 i zasada 96 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95. # Sprawa T-218/06.

text:
      Sprawa T‑218/06
      Neurim Pharmaceuticals (1991) Ltd
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Neurim PHARMACEUTICALS – Wcześniejsze słowne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowe EURIM‑PHARM – Język postępowania odwoławczego – Termin – Dopuszczalność odwołania w postępowaniu przed izbą odwoławczą – Zasada proporcjonalności – Kontynuacja postępowania – Przywrócenie stanu poprzedniego – Artykuły 59, 78 i 78a rozporządzenia (WE) nr 40/94 – Zasada 48 ust. 1 lit. c), zasada 48 ust. 2, zasada 49 ust. 1 i zasada 96 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95
      Streszczenie wyroku
      1.      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie odwoławcze – Termin do wniesienia odwołania i jego forma
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 59; rozporządzenie Komisji nr 2868/95, art. 1 zasada 48 ust. 1 lit. c), zasada 48 ust. 2,
            zasada 49 ust. 1, zasada 96 ust. 1)
      2.      Akty instytucji – Domniemanie zgodności z prawem
      (art. 249 WE)
      3.      Wspólnotowy znak towarowy – Języki Urzędu
      (rozporządzenie Rady nr 2868/95, art. 1 zasada 96 ust. 1)
      4.      Wspólnotowy znak towarowy – Procedura – Przywrócenie stanu poprzedniego
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 78 ust. 2)
      1.      Z zasady 48 ust. 1 lit. c) i zasady 48 ust. 2 rozporządzenia nr 2868/95 wykonującego rozporządzenie nr 40/94 w sprawie wspólnotowego
         znaku towarowego wynika, że odwołanie musi zawierać oświadczenie wskazujące, w jakim stopniu decyzja, która jest zaskarżona,
         powinna być zmieniona lub uchylona, i że należy je wnieść w języku, w którym została wydana ta decyzja.

      Na podstawie zasady 49 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95, jeżeli odwołanie nie jest zgodne między innymi z zasadą 48 ust. 1
         lit. c) i zasadą 48 ust. 2, izba odwoławcza odrzuca je z powodu niedopuszczalności, chyba że braki zostaną usunięte przed
         upływem terminu ustanowionego w art. 59 rozporządzenia nr 40/94, czyli w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia zaskarżonej
         decyzji.

      Z zasady 49 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95 wynika, że bezpośrednim skutkiem niedotrzymania wymagań określonych w zasadzie 48
         ust. 1 lit. c) i zasadzie 48 ust. 2 tego rozporządzenia jest odrzucenie – bez wcześniejszego powiadomienia – odwołania jako
         niedopuszczalnego, także jeżeli odwołanie wniesione jest po upływie terminu przewidzianego w zasadzie 96 ust. 1 tego rozporządzenia,
         zgodnie z którym w braku odmiennych przepisów przewidzianych we wspomnianym rozporządzeniu każda strona może używać jednego
         z języków Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) niebędącego językiem postępowania, o ile
         przedstawi tłumaczenie w tym języku w terminie jednego miesiąca od daty złożenia oryginalnego dokumentu. Ani ze znajdujących
         zastosowanie rozporządzeń, ani z orzecznictwa nie wynika, by na Urzędzie ciążył obowiązek ochrony ewentualnych wnoszących
         odwołanie w postępowaniu przed izbą odwoławczą przed konsekwencjami nieprzestrzegania formalności przewidzianych przez te
         rozporządzenia.

      Ewentualna praktyka Urzędu polegająca na informowaniu wnoszących odwołanie o brakach formalnych w ich pismach procesowych
         nie może zmieniać momentu rozpoczęcia biegu terminu przewidzianego w zasadzie 96 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95. Ponadto
         zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zasady dotyczące biegu terminów zostały ustanowione w celu zagwarantowania pewności prawa
         oraz zapobieżenia wszelkiej dyskryminacji lub arbitralnemu traktowaniu. Ta ogólna konstatacja ma zastosowanie również do terminów
         przewidzianych w rozporządzeniach odnoszących się do wspólnotowych znaków towarowych. W rezultacie stosowanie terminu przewidzianego
         w zasadzie 96 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95 nie narusza zasady równego traktowania.

      (por. pkt 37–39, 43, 44)
      2.      Odmowa zastosowania przez izbę odwoławczą zasady 96 ust. 1, zasady 49 ust. 1 oraz zasady 48 ust. 1 lit. c) i zasady 48 ust. 2
         rozporządzenia nr 2868/95 wykonującego rozporządzenie nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, określających dopuszczalność
         odwołań, stanowiłaby naruszenie zasady domniemania zgodności z prawem, zgodnie z którą uregulowania wspólnotowe wywołują w pełni
         skutki prawne, dopóki właściwy sąd nie stwierdzi ich niezgodności z prawem.

      (por. pkt 52)
      3.      Zasada 96 ust. 1, zasada 49 ust. 1 oraz zasada 48 ust. 1 lit. c) i zasada 48 ust. 2 rozporządzenia nr 2868/95 wykonującego
         rozporządzenie nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego stanowią część przepisów, które określają reżim językowy
         wprowadzony przez rozporządzenie nr 40/94. Ponieważ zgodnie z orzecznictwem ten reżim językowy jest zgodny z zasadą proporcjonalności,
         zasady te nie mogą zostać uznane za sprzeczne z tą zasadą.

      (por. pkt 54)
      4.      Przewidziany w art. 78 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego termin dwóch miesięcy do złożenia
         wniosku o przywrócenie stanu poprzedniego zaczyna biec od ustania przyczyn niedotrzymania przez wnioskodawcę terminu przed
         Urzędem Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), a nie od momentu ewentualnego zawiadomienia przez
         Urząd o brakach formalnych.

      (por. pkt 77)
WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (pierwsza izba)
      z dnia 17 września 2008 r.(*)

      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Neurim PHARMACEUTICALS – Wcześniejsze słowne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowe EURIM‑PHARM – Język postępowania odwoławczego – Termin – Dopuszczalność odwołania w postępowaniu przed izbą odwoławczą – Zasada proporcjonalności – Kontynuacja postępowania – Przywrócenie stanu poprzedniego – Artykuły 59, 78 i 78a rozporządzenia (WE) nr 40/94 – Zasada 48 ust. 1 lit. c), zasada 48 ust. 2, zasada 49 ust. 1 i zasada 96 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95
      W sprawie T‑218/06
      Neurim Pharmaceuticals (1991) Ltd, z siedzibą w Tel Awiwie (Izrael), reprezentowana przez adwokata M. Kinkeldeya,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowanemu przez G. Schneidera, działającego w charakterze pełnomocnika,

      strona pozwana,
      w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, jest:
      Eurim‑Pharm Arzneimittel GmbH, z siedzibą w Piding (Niemcy), reprezentowana przez adwokata T. Raaba,

      mającej za przedmiot skargę na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 czerwca 2006 r. (sprawa R 74/2006‑1), dotyczącą
         postępowania w sprawie sprzeciwu między Eurim‑Pharm Arzneimittel GmbH a Neurim Pharmaceuticals (1991) Ltd,

      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJIWSPÓLNOT EUROPEJSKICH (pierwsza izba),

      w składzie: V. Tiili, prezes, F. Dehousse i I. Wiszniewska‑Białecka (sprawozdawca), sędziowie,
      sekretarz: K. Andová, administrator,
      po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 16 sierpnia 2006 r.,
      po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną przez OHIM w sekretariacie Sądu w dniu 20 grudnia 2006 r.,
      po zapoznaniu się z odpowiedzią interwenienta na skargę złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 18 grudnia 2006 r.,
      po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 12 lutego 2008 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
       Ramy prawne
      1        Artykuł 59 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994,
         L 11, s. 1), z późniejszymi zmianami, stanowi:

      „Odwołanie wnosi się na piśmie do Urzędu w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia decyzji, której odwołanie dotyczy. Odwołanie
         uważa się za wniesione z chwilą uiszczenia opłaty. Pisemne stanowisko przedstawiające podstawy odwołania wnosi się w terminie
         czterech miesięcy od daty zawiadomienia o decyzji”.

      2        Artykuł 78 rozporządzenia nr 40/94 brzmi następująco:

      „Przywrócenie do stanu poprzedniego
      1.      Zgłaszający lub właściciel wspólnotowego znaku towarowego lub każda inna strona w postępowaniu przed Urzędem, która, mimo
         zachowania należytej staranności wymaganej przez okoliczności, nie była w stanie dotrzymać terminu względem Urzędu, może,
         na wniosek, mieć przywrócone swoje prawa, jeżeli dane uchybienie miało bezpośredni wpływ, na mocy przepisów niniejszego rozporządzenia,
         na utratę prawa lub środków odwoławczych.

      2.      Wniosek składa się na piśmie w terminie dwóch miesięcy od ustania przyczyn niedotrzymania terminu. Zaniechana czynność musi
         być dokonana w tym terminie […].

      3.      Wniosek zawiera uzasadnienie i wskazuje fakty, na których się opiera. Jest on uważany za złożony po uiszczeniu opłaty za przywrócenie
         praw.

      […]”.
      3        Artykuł 78a rozporządzenia nr 40/94 stanowi:

      „Kontynuacja postępowania
      1.      Urząd może zezwolić zgłaszającemu lub właścicielowi wspólnotowego znaku towarowego lub innej stronie postępowania, która uchybiła
         terminowi wyznaczonemu przez Urząd na kontynuację postępowania, jeżeli wraz ze złożeniem wniosku dokonał uchybionej czynności.
         Wniosek o kontynuację postępowania jest dopuszczalny jedynie wówczas, gdy jest złożony w terminie dwóch miesięcy po upływie
         wyznaczonego terminu. Wniosek podlega rozpatrzeniu pod warunkiem wniesienia opłaty za wniosek o kontynuację postępowania.

      […]”.
      4        Zasada 48 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie nr 40/94 (Dz.U. L 303,
         s. 1), z późniejszymi zmianami, przewiduje:

      „1.      Odwołanie zawiera:
      […]
      c)      oświadczenie określające zaskarżaną decyzję i wskazujące, w jakim stopniu ta decyzja powinna być zmieniona lub uchylona.
      2.      Odwołanie wnosi się w języku, w którym decyzja będąca przedmiotem odwołania została wydana”.
      5        Zasada 49 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95 stanowi:

      „Jeżeli odwołanie nie jest zgodne z art. 57, 58 oraz 59 rozporządzenia [nr 40/94] i zasadą 48 ust. 1 lit. c) i zasadą 48 ust. 2,
         izba odwoławcza odrzuca je z powodu niedopuszczalności, chyba że braki zostaną usunięte przed upływem odpowiedniego terminu
         ustanowionego [określonego] w art. 59 rozporządzenia [nr 40/94]”.

      6        Zasada 70 rozporządzenia nr 2868/95 dotycząca obliczania terminów przewiduje:

      „[…]
      2.      Termin rozpoczyna bieg następnego dnia po dacie odpowiedniego zdarzenia, którym może być […] czynność procesowa albo upływ
         innego terminu. Jeżeli nie postanowiono inaczej, w przypadku gdy czynność procesowa jest zawiadomieniem, odpowiednim zdarzeniem
         jest otrzymanie doręczanego dokumentu.

      […]
      4.      W przypadku gdy termin wyrażany jest jako jeden miesiąc lub określona liczba miesięcy, upływa on w odpowiednim kolejnym miesiącu,
         w dniu mającym tę samą datę jak dzień, kiedy [w którym] wspomniane zdarzenie miało miejsce […]”.

      7        Zasada 96 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95, zawarta w części przepisów ogólnych dotyczącej języków, stanowi:

      „Bez uszczerbku dla art. 115 ust. 4 i 7 rozporządzenia [nr 40/94] oraz jeżeli nie przewidziano inaczej w niniejszych zasadach,
         w postępowaniach pisemnych przed Urzędem każda strona może używać jednego z języków Urzędu. Jeżeli wybrany język nie jest
         językiem postępowania, strona ta musi przedstawić tłumaczenie w tym języku, w terminie jednego miesiąca od daty złożenia oryginalnego
         dokumentu […]”.

       Okoliczności powstania sporu
      8        W dniu 1 sierpnia 2001 r. skarżąca, Neurim Pharmaceuticals (1991) Ltd, dokonała na podstawie rozporządzenia nr 40/94 zgłoszenia
         wspólnotowego znaku towarowego do Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      9        Znakiem towarowym, o którego rejestrację wniesiono, jest następujące oznaczenie graficzne:

      10      Towary, dla których wniesiono o rejestrację znaku, należą do klas 5 i 10 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego
         międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i odpowiadają
         dla każdej z tych klas następującemu opisowi:

      –        klasa 5: „produkty farmaceutyczne, preparaty farmaceutyczne, pigułki do celów farmaceutycznych, preparaty chemiczne do celów
         farmaceutycznych, preparaty chemiczne do celów medycznych, leki do celów medycznych”;

      –        klasa 10: „urządzenia medyczne”.
      11      Skarżąca złożyła zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego w języku angielskim i wskazała niemiecki jako drugi język.

      12      Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego zostało opublikowane w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych nr 28/03 z dnia 31 marca 2003 r.

      13      W dniu 27 czerwca 2003 r. interwenient, Eurim‑Pharm Arzneimittel GmbH, wniósł, na podstawie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia
         nr 40/94, sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego.

      14      Sprzeciw został uzasadniony istnieniem słownego znaku towarowego EURIM‑PHARM, będącego przedmiotem rejestracji wspólnotowej
         nr 667 899 dla „leków”, należących do klasy 5, i rejestracji niemieckiej nr 1 068 926 dla „leków dla zwierząt i ludzi”, również
         należących do klasy 5, jak też istnieniem niemieckiej nazwy handlowej Eurim‑Pharm, używanej w Niemczech w odniesieniu do wytwarzania
         i sprzedaży leków, w szczególności w hurtowym obrocie lekami.

      15      Sprzeciw został wniesiony w języku niemieckim. Język ten stał się językiem postępowania, zgodnie z art. 115 ust. 6 rozporządzenia
         nr 40/94.

      16      Decyzją z dnia 14 listopada 2005 r., doręczoną stronom za pośrednictwem faksu w tym samym dniu, Wydział Sprzeciwów uwzględnił
         sprzeciw i odmówił rejestracji.

      17      W dniu 6 stycznia 2006 r. skarżąca wniosła odwołanie od tej decyzji. W tym celu użyła ona udostępnionego przez OHIM formularza
         odwołania w języku angielskim, w którym w rubryce 31, zatytułowanej „Zakres odwołania”, wpisała po angielsku następujące zdanie:

      „Decyzja winna zostać uchylona w całości, a zgłoszenie powinno zostać dopuszczone do rejestracji”.
      18      W dniu 18 stycznia 2006 r. za pośrednictwem faksu sekretariat OHIM przekazał pełnomocnikom skarżącej dwa dokumenty: dwustronicowe
         pismo potwierdzające otrzymanie odwołania oraz jednostronicowe zawiadomienie o wynikających z zasady 48 ust. 2 rozporządzenia
         nr 2868/95 brakach dotyczących języka, w którym zostało wniesione odwołanie. To zawiadomienie wzywało skarżącą do przedstawienia
         tłumaczenia odwołania na język postępowania w terminie miesiąca od daty złożenia oryginału, czyli najpóźniej w dniu 6 lutego
         2006 r., zgodnie z zasadą 96 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95.

      19      Wydruk raportu transmisji faksu przedstawiony przez OHIM wskazuje dla transmisji tych dwóch dokumentów wysłanych do pełnomocników
         skarżącej w tym dniu wynik „OK”.

      20      W dniu 14 marca 2006 r. skarżąca złożyła pismo przedstawiające podstawy odwołania, sporządzone w języku niemieckim.

      21      W dniu 22 marca 2006 r. pracownik OHIM skontaktował się telefonicznie z pełnomocnikami skarżącej, informując ich o stwierdzonych
         brakach dotyczących języka, w którym zostało sporządzone odwołanie, oraz o zawiadomieniu, które zostało wysłane przez OHIM
         w dniu 18 stycznia 2006 r. Pełnomocnik skarżącej zasygnalizował, że nie otrzymał tego zawiadomienia.

      22      W piśmie z dnia 7 kwietnia 2006 r., przekazanym OHIM faksem, pełnomocnik skarżącej, powołując się na wcześniejszą rozmowę
         telefoniczną z pracownikiem OHIM, oświadczył, że w dniu 18 stycznia 2006 r. otrzymał od OHIM jedynie jedno pismo, które potwierdzało
         wpływ odwołania. Na poparcie tego twierdzenia przedstawił wyciąg z elektronicznego wydruku zawierającego wykaz faksów otrzymanych
         w dniu 18 stycznia 2006 r. Poprosił też o ponowne wysłanie kopii pisma z dnia 18 stycznia 2006 r. zawiadamiającego o brakach
         dotyczących języka, w którym zostało sporządzone odwołanie.

      23      Z pismem z dnia 7 kwietnia 2006 r. pełnomocnik skarżącej wniósł do OHIM nowe odwołanie, tym razem w całości sporządzone w języku
         niemieckim, wnosząc o kontynuację postępowania na podstawie art. 78a rozporządzenia nr 40/94 i upoważniając do obciążenia
         jego bieżącego konta w OHIM kwotą należnej opłaty.

      24      W dniu 23 maja 2006 r. pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego na podstawie art. 78 rozporządzenia
         nr 40/94 i upoważnił Urząd do obciążenia jego bieżącego konta w OHIM kwotą należnej opłaty. Utrzymywał on, że zlecił sekretarce
         wysłanie do OHIM w dniu 6 stycznia 2006 r. niemieckiej wersji odwołania oraz że z niewyjaśnionych przyczyn, aczkolwiek przy
         dochowaniu przez niego obowiązku nadzoru, druga strona formularza odwołania została wysłana w języku angielskim. Sprecyzował
         on również, że ta doświadczona sekretarka, której postawa nie budziła do tej pory zastrzeżeń, przeżywała w ówczesnym okresie
         poważne problemy rodzinne, o czym jej pracodawcy nie wiedzieli.

      25      Decyzją z dnia 2 czerwca 2006 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”), na podstawie zasady 49 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95
         w związku z zasadą 48 ust. 1 lit. c) i zasadą 48 ust. 2 tego rozporządzenia Pierwsza Izba Odwoławcza OHIM odrzuciła odwołanie
         jako niedopuszczalne. Stwierdziła ona również, że wniosek o kontynuację postępowania złożony na podstawie art. 78a rozporządzenia
         nr 40/94 oraz wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego złożony na podstawie art. 78 tego rozporządzenia zostały „uznane za
         niezłożone”, ponieważ upoważnienie do pobrania opłaty nie zostało udzielone w odpowiednim terminie.

       Żądania stron
      26      Skarżąca wnosi do Sądu o:

      –        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
      –        obciążenie OHIM kosztami postępowania.
      27      OHIM wnosi do Sądu o:

      –        oddalenie skargi;
      –        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
      28      Interwenient wnosi do Sądu o:

      –        utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji;
      –        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
       Co do prawa
      29      Na poparcie skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty dotyczące, po pierwsze, naruszenia art. 59 rozporządzenia nr 40/94, zasady 48
         ust. 1 lit. c) i zasady 48 ust. 2, zasady 49 ust. 1 oraz zasady 96 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95, po drugie, naruszenia
         art. 78a rozporządzenia nr 40/94, po trzecie, naruszenia art. 78 tego rozporządzenia i po czwarte, naruszenia zasady proporcjonalności.

      30      Z uwagi na to, że zarzut czwarty, podobnie jak pierwszy, dotyczy dopuszczalności odwołania w postępowaniu przed izbą odwoławczą,
         należy rozpatrzyć go w drugiej kolejności po rozpoznaniu zarzutu pierwszego. Zarzuty drugi i trzeci, odnoszące się odpowiednio
         do dopuszczalności wniosku o kontynuację postępowania i złożenia wniosku o przywrócenie stanu poprzedniego, zostaną rozpatrzone
         w trzeciej i czwartej kolejności.

       W przedmiocie zarzutu naruszenia art. 59 rozporządzenia nr 40/94, zasady 48 ust. 1 lit. c) i zasady 48 ust. 2, zasady 49 ust. 1
            oraz zasady 96 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95
       Argumenty stron
      31      Skarżąca utrzymuje, że wniosła odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów zgodnie z art. 59 rozporządzenia nr 40/94 – w terminie
         i z zachowaniem wymogów formalnych oraz że w języku zgłoszenia, zamiast w języku postępowania, został określony jedynie zakres
         odwołania. Skarżąca nie otrzymała od OHIM żadnego zawiadomienia na piśmie, które informowałoby ją o brakach dotyczących języka,
         w którym zostało wniesione odwołanie.

      32      Podnosi ona, po pierwsze, że przedstawiony przez OHIM raport transmisji faksu z dnia 18 stycznia 2006 r., na którym figuruje
         wskazanie „OK” dla transmisji zawiadomienia o braku dotyczącym języka, w którym zostało sporządzone odwołanie, pozwala jedynie
         domniemywać jego otrzymanie. Zgodnie z orzecznictwem i wytycznymi OHIM dotyczącymi prowadzonych przed nim postępowań takie
         domniemanie może zostać obalone, jeżeli adresat zawiadomienia OHIM dowiedzie, że go nie otrzymał. W niniejszej sprawie skarżąca
         obaliła to domniemanie, przedstawiając raport otrzymania faksów z dnia 18 stycznia 2006 r., z którego wynika, że otrzymała
         ona jedynie dwustronicowe zawiadomienie OHIM, odpowiadające potwierdzeniu wpływu odwołania. W rezultacie zawiadomienie o brakach
         dotyczących języka, w którym zostało sporządzone odwołanie, należy uznać za niebyłe.

      33      Skarżąca podnosi, po drugie, że zgodnie z utrwaloną praktyką OHIM do błędów dotyczących języka, w którym zostało złożone odwołanie,
         stosowana jest zasada 96 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95, co oznacza możliwość przedstawienia tłumaczenia oryginalnego dokumentu
         na język postępowania w terminie miesiąca po jego złożeniu. Utrwaloną praktykę OHIM stanowi również wyraźne informowanie,
         w drodze zawiadomienia, osób wnoszących odwołanie o błędach dotyczących języka postępowania oraz o przewidzianym przez zasadę 96
         ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95 terminie do ich naprawienia.

      34      Na podstawie zasady równego traktowania skarżąca powinna móc liczyć na stosowanie tych utrwalonych praktyk administracyjnych,
         które wiążą OHIM, tym bardziej że w niniejszej sprawie odwołanie zostało już wniesione i ponowne, prawidłowe poinformowanie
         jej o brakach przed upływem wyznaczonego terminu nie stanowiło trudności. Wnosili o to bezskutecznie pełnomocnicy skarżącej
         przy okazji kilku rozmów telefonicznych. Wobec takiej zmiany utrwalonej praktyki administracyjnej, naruszającej zasadę równego
         traktowania, ponowne wniesienie odwołania w dniu 7 kwietnia 2006 r., tym razem w języku niemieckim, powinno zostać uznane
         za właściwe uzupełnienie braków dotyczących języka, w którym zostało sporządzone odwołanie.

      35      OHIM podnosi, że z zasady 48 ust. 2, zasady 49 i zasady 96 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95 wynika, iż odwołanie, które –
         podobnie jak w niniejszym przypadku – zostało wniesione w innym języku niż język postępowania, bez przekazania tłumaczenia
         na ten język w wyznaczonym terminie, winno zostać odrzucone jako niedopuszczalne. Przedstawiony przez skarżącą dokument nie
         stanowi wystarczającego dowodu na to, że nie otrzymała ona wysłanego przez OHIM faksu informującego ją o brakach dotyczących
         języka, w którym zostało sporządzone odwołanie.

      36      Zgodnie ze stanowiskiem interwenienta, wobec tego, że odwołanie zostało wniesione w innym języku niż język postępowania, co
         stanowi naruszenie zasady 48 ust. 2 rozporządzenia nr 2868/95, zostało ono słusznie odrzucone na podstawie zasady 49 ust. 1
         tego rozporządzenia. Praktyka Izby Odwoławczej polegająca na sygnalizowaniu stronom braków formalnych we wnoszonych przez
         nie pismach procesowych nie stwarza obowiązku i stąd nie ma wpływu na przewidziane terminy. Przedłużanie tych terminów mogłoby
         prowadzić do nierównego traktowania.

       Ocena Sądu
      37      Z zasady 48 ust. 1 lit. c) i zasady 48 ust. 2 rozporządzenia nr 2868/95 wynika, że odwołanie musi zawierać oświadczenie wskazujące,
         w jakim stopniu decyzja, która jest zaskarżona, powinna być zmieniona lub uchylona, i że należy je wnieść w języku, w którym
         została wydana ta decyzja.

      38      Na podstawie zasady 49 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95, jeżeli odwołanie nie jest zgodne między innymi z zasadą 48 ust. 1
         lit. c) i zasadą 48 ust. 2, izba odwoławcza odrzuca je z powodu niedopuszczalności, chyba że braki zostaną usunięte przed
         upływem terminu ustanowionego w art. 59 rozporządzenia nr 40/94, czyli w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia zaskarżonej
         decyzji.

      39      Zgodnie z zasadą 96 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95, w braku odmiennych przepisów przewidzianych w tym rozporządzeniu, każda
         strona może używać jednego z języków OHIM niebędącego językiem postępowania, o ile przedstawi tłumaczenie w tym języku w terminie
         jednego miesiąca od daty złożenia oryginalnego dokumentu.

      40      W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja Wydziału Sprzeciwów została doręczona skarżącej za pośrednictwem faksu w dniu 14 listopada
         2005 r. Wobec tego, że odwołanie zostało złożone w dniu 6 stycznia 2006 r., zostało ono wniesione w terminie dwóch miesięcy
         przewidzianym w art. 59 rozporządzenia nr 40/94. Jednakże odwołanie, które zawierało, zgodnie z zasadą 48 ust. 1 lit. c) rozporządzenia
         nr 2868/95 wskazanie, w jakim stopniu decyzja Wydziału Sprzeciwów powinna być uchylona, nie spełniało wymagania przewidzianego
         w zasadzie 48 ust. 2 rozporządzenia nr 2868/95, ponieważ wskazanie to zostało sformułowane w języku angielskim, a nie w języku
         postępowania, którym był niemiecki.

      41      Na podstawie zasady 96 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95 było możliwe przedstawienie tłumaczenia odwołania na język postępowania
         w terminie miesiąca od złożenia oryginału, czyli najpóźniej w dniu 6 lutego 2006 r. Takie tłumaczenie wpłynęło jednak do OHIM
         dopiero przez wniesienie nowego odwołania sporządzonego w języku niemieckim w dniu 7 kwietnia 2006 r., czyli ponad dwa miesiące
         po upływie wyznaczonego terminu.

      42      Izba Odwoławcza nie naruszyła zatem prawa, odrzucając odwołanie jako niedopuszczalne na podstawie zasady 49 ust. 1 rozporządzenia
         nr 2868/95 oraz zasady 48 ust. 1 lit. c) i zasady 48 ust. 2 tego rozporządzenia.

      43      Stwierdzenia tego nie podważają argumenty skarżącej odnoszące się do zarzucanego OHIM niepoinformowania jej o brakach dotyczących
         języka, w którym zostało sporządzone odwołanie, oraz do podnoszonego przez nią naruszenia zasady równego traktowania. Z zasady 49
         ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95 wynika bowiem, że bezpośrednim skutkiem niedotrzymania wymagań określonych w zasadzie 48
         ust. 1 lit. c) i zasadzie 48 ust. 2 tego rozporządzenia jest odrzucenie – bez wcześniejszego powiadomienia – odwołania jako
         niedopuszczalnego, także jeżeli odwołanie wniesione jest po upływie terminu przewidzianego w zasadzie 96 ust. 1 tego rozporządzenia.
         Ani ze znajdujących zastosowanie rozporządzeń, ani z orzecznictwa nie wynika, by na OHIM ciążył obowiązek ochrony ewentualnych
         wnoszących odwołanie w postępowaniu przed izbą odwoławczą przed konsekwencjami nieprzestrzegania formalności przewidzianych
         przez te rozporządzenia [zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 31 maja 2005 r. w sprawie T‑373/03 Solo Italia przeciwko OHIM – Nuova
         Sala (PARMITALIA), Zb.Orz. s. II‑1881, pkt 59].

      44      Nawet jeżeli informowanie wnoszących odwołanie o brakach formalnych w ich pismach procesowych stanowi przyjętą praktykę OHIM,
         to okoliczność ta pozostaje bez znaczenia w niniejszej sprawie. Praktyka ta nie może bowiem zmieniać momentu rozpoczęcia biegu
         terminu przewidzianego w zasadzie 96 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95 [zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 17 września 2003 r.
         w sprawie T‑71/02 Classen Holding przeciwko OHIM – International Paper (BECKETT EXPRESSION), Rec. s. II‑3181, pkt 41]. Ponadto
         zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zasady dotyczące biegu terminów zostały ustanowione w celu zagwarantowania pewności prawa
         oraz zapobieżenia wszelkiej dyskryminacji lub arbitralnemu traktowaniu (zob. postanowienie Sądu z dnia 21 listopada 2005 r.
         w sprawie T‑426/04 Tramarin przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑4765, pkt 60 oraz przytoczone tam orzecznictwo). Ta ogólna konstatacja
         ma zastosowanie również do terminów przewidzianych w rozporządzeniach odnoszących się do wspólnotowych znaków towarowych.
         W rezultacie z uwagi na to, że Izba Odwoławcza zastosowała termin przewidziany w zasadzie 96 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95
         bez jego modyfikacji, nie naruszyła ona zasady równego traktowania.

      45      A zatem niniejszy zarzut należy oddalić.

       W przedmiocie zarzutu opartego na naruszeniu zasady proporcjonalności
       Argumenty stron
      46      Skarżąca podnosi, że odrzucenie jej odwołania przez Izbę Odwoławczą z powodu niedopuszczalności, mimo że zostało ono wniesione
         w terminie i z zachowaniem wymagań formalnych, z wyjątkiem jednego tylko zdania sformułowanego w języku angielskim, narusza
         zasadę proporcjonalności, ponieważ pozbawia ją możliwości kontynuacji postępowania i obrony jej zgłoszenia do rejestracji.

      47      Po pierwsze, dokonując wyważenia, z jednej strony, interesu interwenienta, jaki ma on w łatwym zrozumieniu odwołania i kontynuacji
         w języku postępowania, i z drugiej strony, interesu skarżącej, wiążącego się z obroną jej zgłoszenia, odrzucenie odwołania
         wyłącznie z tego powodu, że nie zostało dotrzymane wymaganie formalne dotyczące wniesienia odwołania w języku postępowania,
         wydaje się skarżącej nadmierne.

      48      Po drugie, sama Izba Odwoławcza przyznała wcześniej, że reżimowi językowemu przewidzianemu przez rozporządzenia nr 40/94 i 2868/95
         brakuje jasności. Stosowanie tego reżimu do odwołania, w którym niewiele z podstawowych elementów wymaga tłumaczenia, byłoby
         niepotrzebnie surowe i formalistyczne. Wskazania, które należy wpisać w formularzu odwołania, są bowiem minimalne, co odnosi
         się również do wskazań dotyczących zakresu odwołania, którego określenie w aktualnej wersji formularza polega na zwykłym zakreśleniu
         właściwego pola.

      49      Po trzecie, wybór języka postępowania jest ograniczony do języków, których znajomość jest najbardziej rozpowszechniona we
         Wspólnocie, właśnie w celu uniknięcia, by język postępowania był całkowicie nieznany dla którejkolwiek strony postępowania.
         W niniejszej sprawie interwenient był w stanie zrozumieć treść odwołania, włączając w to wskazanie dotyczące jego zakresu,
         które zostało sformułowane w języku angielskim, ponieważ zgłoszenie do rejestracji, wobec którego wniósł sprzeciw, również
         został sporządzony w języku angielskim. Kwestia rozumienia języka angielskiego przez tę stronę nie budzi najmniejszych wątpliwości,
         tym bardziej że jest nią przedsiębiorstwo farmaceutyczne, a nie osoba fizyczna.

      50      OHIM, podkreślając, że Izba Odwoławcza nie jest właściwa, by kontrolować proporcjonalność zasad, które przewidują odrzucenie
         odwołania wniesionego w innym języku niż język postępowania, wskazuje, iż samo istnienie różnych środków prawnych pozwalających
         na uzupełnienie braków formalnych lub niedotrzymanych terminów wzmacnia proporcjonalność tego uregulowania. Wobec tego, że
         skarżąca nie skorzystała ze środków prawnych, którymi dysponowała, i mając na uwadze powtarzające się niedotrzymywanie terminów,
         które nasuwają wątpliwości co do staranności jej pełnomocników, kwestionowanie proporcjonalności znajdującej zastosowanie
         w sprawie podstawy prawnej nie wydaje się właściwe.

      51      W opinii interwenienta wymaganie, by były przestrzegane zasady dotyczące terminów i języka postępowania, których stosowanie
         nie jest zależne od wyważenia interesów stron, nie jest dysproporcjonalne. Ponadto z uwagi na to, że skarżąca ma możliwość
         nowego zgłoszenia do rejestracji, odrzucenie jej odwołania nie wydaje się niesłuszne.

       Ocena Sądu
      52      Odrzucając odwołanie z powodu niedopuszczalności, Izba Odwoławcza zastosowała zasadę 96 ust. 1, zasadę 49 ust. 1 oraz zasadę 48
         ust. 1 lit. c) i zasadę 48 ust. 2 rozporządzenia nr 2868/95. Zasady te, pozostające w mocy i określające dopuszczalność odwołania
         w niniejszej sprawie, powinny były zostać zastosowane przez Izbę Odwoławczą. Odmowa zastosowania tych zasad stanowiłaby naruszenie
         zasady domniemania zgodności z prawem, zgodnie z którą uregulowania wspólnotowe wywołują w pełni skutki prawne, dopóki właściwy
         sąd nie stwierdzi ich niezgodności z prawem [zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2001 r. w sprawie T‑120/99 Kik przeciwko
         OHIM (Kik), Rec. s. II‑2235, pkt 55].

      53      Tak więc to Sąd winien orzec w przedmiocie zgodności tych zasad z prawem w świetle zasady proporcjonalności w tym zakresie,
         w jakim skarżąca, podnosząc, że stwierdzona na podstawie tych zasad niedopuszczalność wniesionego przez nią odwołania narusza
         zasadę proporcjonalności, sugeruje, że zasady te naruszają zasadę proporcjonalności.

      54      W związku z tym należy przypomnieć, że zasady te stanowią część przepisów, które określają reżim językowy wprowadzony przez
         rozporządzenie nr 40/94. Zgodnie z orzecznictwem ten reżim językowy jest zgodny z zasadą proporcjonalności (zob. podobnie
         wyrok Trybunału z dnia 9 września 2003 r. w sprawie C‑361/01 P Kik przeciwko OHIM, Rec. s. I‑8283, pkt 92–94; ww. w pkt 52
         wyrok w sprawie Kik, pkt 62 i 63). A zatem zasady te nie mogą zostać uznane za sprzeczne z zasadą proporcjonalności.

      55      Ponadto nieprzestrzeganie takich obowiązków jak dotrzymanie terminu do wniesienia odwołania, które mają fundamentalne znaczenie
         dla prawidłowego funkcjonowania systemu wspólnotowego, może podlegać przewidzianej w uregulowaniu wspólnotowym sankcji w postaci
         utraty prawa, co nie pozostaje w sprzeczności z zasadą proporcjonalności (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 6 marca 2003 r.
         w sprawach połączonych T‑61/00 i T‑62/00 APOL przeciwko Komisji, Rec. s. II‑635, pkt 96 i 98).

      56      Z powyższego wynika, że decyzja Izby Odwoławczej o odrzuceniu odwołania jako niedopuszczalnego na podstawie zasady 96 ust. 1,
         zasady 49 ust. 1 oraz zasady 48 ust. 1 lit. c) i zasady 48 ust. 2 rozporządzenia nr 2868/95 nie może zostać uznana za dysproporcjonalną.
         A zatem niniejszy zarzut należy oddalić.

       W przedmiocie zarzutu opartego na naruszeniu art. 78a rozporządzenia nr 40/94
       Argumenty stron
      57      Skarżąca utrzymuje, że zasada 72 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95 dotycząca upływu terminów winna być stosowana również do
         określenia początku biegu terminów, tak aby nie działać na niekorzyść skarżącego ze względu na środek komunikacji wykorzystany
         do wniesienia odwołania. Zasada ta przewiduje, że jeżeli termin upływa w dniu, w którym dokumenty nie są przyjmowane przez
         OHIM, lub w dniu, w którym zwykłe listy nie są dostarczane w miejscowości, w której OHIM ma swoją siedzibę, termin przedłuża
         się do pierwszego dnia, w którym dokumenty mogą być przyjęte oraz w którym dostarczane są zwykłe listy. W niniejszej sprawie
         przewidziany w zasadzie 96 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95 miesięczny termin nie zacząłby więc biec od piątku 6 stycznia
         2006 r., czyli od dnia wniesienia odwołania, ponieważ był to dzień świąteczny, zgodnie z wykazem dni wolnych od pracy ustalonych
         przez OHIM na rok 2006. Odwołanie należałoby uznać za wniesione w poniedziałek 9 stycznia 2006 r. Wynikałoby z tego, że miesięczny
         termin na przedstawienie tłumaczenia odwołania na język postępowania upływałby w dniu 9 lutego 2006 r., a nie w dniu 6 lutego
         2006 r., jak utrzymuje OHIM.

      58      A zatem wniosek o kontynuację postępowania, który wpłynął w dniu 7 kwietnia 2006 r. wraz z tłumaczeniem odwołania na język
         niemiecki i poleceniem zapłaty opłaty za wniosek, został wniesiony zgodnie z art. 78a rozporządzenia nr 40/94. W konsekwencji,
         zdaniem skarżącej, nie uwzględniając tego wniosku, OHIM naruszył art. 78a rozporządzenia nr 40/94.

      59      OHIM i interwenient kwestionują argumenty skarżącej i twierdzą, że odwołanie sporządzone w języku angielskim zostało wniesione
         w dniu 6 stycznia 2006 r., a zatem termin przewidziany w zasadzie 96 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95 upłynął w dniu 6 lutego
         2006 r., a termin do złożenia wniosku o kontynuację postępowania, o którym mowa w art. 78a rozporządzenia nr 40/94, upłynął
         w dniu 6 kwietnia 2006 r. Wniosek o kontynuację postępowania, który wpłynął w dniu 7 kwietnia 2006 r., został zatem złożony
         dzień po upływie wyznaczonego terminu.

       Ocena Sądu
      60      Podnosząc zarzut dotyczący dopuszczalności wniosku o kontynuację postępowania skarżąca, ogólnie rzecz biorąc, zarzuca Izbie
         Odwoławczej, że nie uwzględniła tego wniosku, uznając go za niezłożony.

      61      Zgodnie z art. 78a rozporządzenia nr 40/94 OHIM może zezwolić stronie postępowania, która uchybiła terminowi, na kontynuację
         postępowania, pod warunkiem że wraz ze złożeniem wniosku dokonała uchybionej czynności. Wniosek o kontynuację postępowania
         jest dopuszczalny jedynie wówczas, gdy jest złożony w terminie dwóch miesięcy po upływie wyznaczonego terminu i podlega rozpatrzeniu
         pod warunkiem wniesienia opłaty za wniosek o kontynuację postępowania.

      62      Zasada 96 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95 przewiduje, że miesięczny termin na przedstawienie tłumaczenia na język postępowania
         oryginalnego dokumentu sporządzonego w innym języku rozpoczyna bieg począwszy od dnia złożenia oryginalnego dokumentu. Stosownie
         do zasady 70 ust. 4 tego rozporządzenia, jeżeli termin wyrażany jest w miesiącach, upływa on w odpowiednim kolejnym miesiącu,
         w dniu mającym tę samą datę jak dzień, w którym dane zdarzenie miało miejsce.

      63      W niniejszej sprawie bezsporne jest, że odwołanie w wersji angielskiej wpłynęło za pośrednictwem faksu wysłanego do OHIM w dniu
         6 stycznia 2006 r. A zatem Izba Odwoławcza słusznie uznała, że termin jednego miesiąca do przedstawienia tłumaczenia odwołania
         na język postępowania upłynął w dniu 6 lutego 2006 r.

      64      Wobec tego, że niedotrzymany termin upłynął w dniu 6 lutego 2006 r., wniosek o kontynuację postępowania z upoważnieniem do
         pobrania opłaty powinien był zostać złożony najpóźniej w dniu 6 kwietnia 2006 r. Tymczasem wniosek o kontynuację postępowania
         wraz z załączonym tłumaczeniem odwołania na język postępowania i upoważnieniem do pobrania opłaty został złożony dopiero w dniu
         7 kwietnia 2006 r.

      65      A zatem Izba Odwoławcza nie naruszyła prawa, stwierdzając, że wniosek o kontynuację postępowania należy uznać za niezłożony.

      66      Stwierdzenia tego nie podważa argument skarżącej, zgodnie z którym datą, od której powinien zacząć biec termin jednego miesiąca,
         był dzień 9 stycznia 2006 r., a nie 6 stycznia 2006 r., w którym wpłynął faks zawierający odwołanie. Argument ten został oparty
         na zasadach odnoszących się do upływu terminu w szczególnych wypadkach, które nie mają zastosowania w niniejszej sprawie.
         Zastosowanie znajduje tu bowiem zasada 70 ust. 2 rozporządzenia nr 2868/95, dotycząca początku biegu terminów w przypadku
         zawiadomienia. Przewiduje ona, że otrzymanie doręczanego dokumentu stanowi zdarzenie, od którego rozpoczyna biec termin. Ponadto
         zasada 79 rozporządzenia nr 2868/95 stanowi, że wszystkie powiadomienia skierowane do OHIM mogą być przekazywane faksem i odsyła
         do zasady 80 tego rozporządzenia, która za datę odniesienia przyjmuje datę otrzymania faksu. W konsekwencji w przypadku przekazania
         powiadomienia skierowanego do OHIM faksem zdarzeniem, od którego rozpoczyna biec termin, jest otrzymanie przez OHIM tego faksu,
         niezależnie od faktu, czy ta data otrzymania odpowiada dniu świątecznemu.

      67      Z powyższego wynika, że niniejszy zarzut należy oddalić.

       W przedmiocie zarzutu opartego na naruszeniu art. 78 rozporządzenia nr 40/94
       Argumenty stron
      68      Skarżąca twierdzi, że zawiadomienie o brakach dotyczących języka, w którym zostało sporządzone odwołanie, może zostać skutecznie
         dokonane wyłącznie na piśmie, a zatem data nieformalnego powiadomienia w rozmowie telefonicznej nie może zostać uznana za
         ustanie przeszkody, od którego to zdarzenia biegnie termin do przedstawienia wniosku o przywrócenie stanu poprzedniego. Wobec
         tego, że skarżąca nie została zawiadomiona na piśmie o brakach dotyczących języka, w którym zostało sporządzone odwołanie,
         przeszkoda nigdy nie ustała i wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego nie może zostać uznany za złożony po terminie.

      69      OHIM i interwenient utrzymują, że w niniejszej sprawie przeszkoda ustała najpóźniej w dniu 22 marca 2006 r., kiedy pełnomocnicy
         skarżącej zostali poinformowani telefonicznie o brakach dotyczących języka, w którym zostało sporządzone odwołanie. Przewidziany
         w art. 78 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 termin dwóch miesięcy upłynął najpóźniej w dniu 22 maja 2006 r. Skarżąca złożyła
         zatem swój wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego dzień po terminie, w dniu 23 maja 2006 r. Izba Odwoławcza słusznie uznała
         więc wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego za niezłożony.

       Ocena Sądu
      70      Zgodnie z art. 78 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego składa się na piśmie w terminie
         dwóch miesięcy od ustania przyczyn niedotrzymania terminu, jeżeli uchybienie to miało bezpośredni wpływ na utratę prawa lub
         środków odwoławczych. Wniosek powinien zawierać uzasadnienie i przedstawiać fakty na jego poparcie. Jest on uważany za złożony
         po uiszczeniu opłaty za przywrócenie praw.

      71      W niniejszej sprawie skarżąca we wniosku o przywrócenie stanu poprzedniego wskazuje, że przyczynę niedotrzymania terminu do
         złożenia odwołania w języku, w którym decyzja będąca jego przedmiotem została wydana, stanowi okoliczność, iż jej pełnomocnicy
         nie wiedzieli o tym, iż odwołanie wysłane do OHIM w dniu 6 stycznia 2006 r. było sporządzone w języku angielskim. Wniosek
         o przywrócenie stanu poprzedniego został złożony w dniu 23 maja 2006 r.

      72      W dniu 22 marca 2006 r. w rozmowie telefonicznej między pracownikiem OHIM a jednym z pełnomocników skarżącej ten ostatni został
         poinformowany o brakach dotyczących języka, w którym zostało sporządzone odwołanie, co zostało potwierdzone przez OHIM w wewnętrznej
         notatce datowanej na dzień 24 marca 2006 r. i przez skarżącą w skardze.

      73      Podczas rozprawy skarżąca wyraziła wątpliwość, że rozmowa ta mogła stanowić ustanie przeszkody i stwierdziła, że ustanie to
         miało miejsce raczej w dniu 27 kwietnia 2006 r. w związku z rozmową telefoniczną między sprawozdawcą Izby Odwoławczej a jednym
         z pełnomocników skarżącej.

      74      Twierdzenie to, przy założeniu, że jest dopuszczalne, nie może być podtrzymane.

      75      Ze wspomnianych powyżej zgodnych twierdzeń OHIM i skarżącej, odnoszących się do rozmowy telefonicznej z dnia 22 marca 2006 r.,
         wynika, że to właśnie w tej rozmowie skarżąca została poinformowana o brakach dotyczących języka, w którym zostało sporządzone
         odwołanie. Ponadto z akt postępowania administracyjnego wynika, że w pierwszym z dwóch pism wysłanych przez jednego z pełnomocników
         skarżącej do pracownika OHIM w dniu 7 kwietnia 2006 r. powołano się na ich wcześniejszą rozmowę telefoniczną oraz na fakt,
         że dotyczyła ona zawiadomienia OHIM z dnia 18 stycznia 2006 r., którego skarżąca nie otrzymała. Mając na uwadze fakt, że to
         jednostronicowe zawiadomienie miało za przedmiot wyłącznie braki dotyczące języka, w którym zostało sporządzone odwołanie,
         można logicznie wnioskować, że kwestia wspomnianych braków została poruszona w tej rozmowie. Co więcej w drugim piśmie z dnia
         7 kwietnia 2006 r., wysłanym bezpośrednio po pierwszym, podniesiono, że z ostrożności procesowej – z uwagi na wskazywane przez
         OHIM braki dotyczące języka, w którym zostało sporządzone odwołanie – wysłane zostało nowe odwołanie, sporządzone w języku
         niemieckim.

      76      Wynika z tego, że Izba Odwoławcza miała podstawy, by uznać, że podnoszona przez skarżącą przyczyna niedotrzymania terminu
         ustała najpóźniej w dniu 22 marca 2006 r., a zatem że przewidziany w art. 78 rozporządzenia nr 40/94 termin dwóch miesięcy
         upłynął najpóźniej w dniu 22 maja 2006 r.

      77      Stwierdzenia tego nie może podważyć argument skarżącej, zgodnie z którym przewidziany w art. 78 rozporządzenia nr 40/94 termin
         zaczyna biec dopiero od momentu, w którym OHIM zawiadomił pisemnie o brakach dotyczących języka, w którym zostało sporządzone
         odwołanie. Takie zawiadomienie na piśmie nie jest bowiem przewidziane przez art. 78 rozporządzenia nr 40/94. Ponadto z orzecznictwa
         wynika, że OHIM nie ma obowiązku powiadomienia zainteresowanej strony o brakach formalnych, a w związku z tym takie zawiadomienie
         ze strony OHIM nie może mieć wpływu na moment rozpoczęcia biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie stanu poprzedniego
         (ww. w pkt 44 wyrok w sprawie BECKETT EXPRESSION, pkt 41).

      78      A zatem wobec tego, że upoważnienie do pobrania należnej opłaty zostało udzielone dopiero w dniu 23 maja 2006 r., Izba Odwoławcza
         nie naruszyła prawa, stwierdzając, że wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego należy uznać za niezłożony.

      79      Niezależnie od wyżej wskazanych kwestii, na podstawie art. 78 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 przywrócenie stanu poprzedniego
         uzależnione jest również od zachowania należytej staranności wymaganej przez okoliczności. Nawet przy założeniu, że – jak
         utrzymuje skarżąca – popełniony przez sekretarkę błąd w wysłaniu odwołania, o którym nie wiedzieli pełnomocnicy skarżącej,
         stanowi przeszkodę w rozumieniu art. 78 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94, skarżąca miała obowiązek udowodnić przed Izbą Odwoławczą,
         że dochowała należytej staranności wymaganej przez okoliczności. Skarżąca nie przedstawiła jednak żadnego dowodu na tę okoliczność.
         A zatem Izba Odwoławcza nie naruszyła prawa, stwierdzając, że nie zostało wykazane, by skarżąca zachowała należytą staranność
         wymaganą przez okoliczności.

      80      Z powyższego wynika, że również niniejszy zarzut podlega oddaleniu, a w konsekwencji skargę należy oddalić w całości.

       W przedmiocie kosztów
      81      Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Wobec
         tego, że skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem OHIM i interwenienta – obciążyć ją kosztami postępowania.

      Z powyższych względów
      SĄD (pierwsza izba)
      orzeka, co następuje:
      1)      Skarga zostaje oddalona.
      2)      Neurim Pharmaceuticals (1991) Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

               Tiili

                Dehousse

                Wiszniewska‑Białecka

         Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 17 września 2008 r.

               Sekretarz

                      Prezes

               E. Coulon

                      V. Tiili

         * Język postępowania: niemiecki.

    ---documentbreak--- unsupported format


Wyrok Sądu pierwszej instancji (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2003 r. # Vendedurías de Armadores Reunidos SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Rybołówstwo - Skarga o odszkodowanie. # Sprawa T-61/01.


Wyrok Trybunału z dnia 5 maja 1970 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii. # Sprawa 77-69.


title: Wyrok Sądu (pierwsza izba) z dnia 8 września 2010 r. # Icebreaker Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ICEBREAKER - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy ICEBERG - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Częściowa odmowa rejestracji -Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]. # Sprawa T-112/09.

text:
      Wyrok Sądu (pierwsza izba) z dnia 8 września 2010 r. – Icebreaker przeciwko OHIM – Gilmar (ICEBREAKER)
      (sprawa T‑112/09)
      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ICEBREAKER – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy ICEBERG – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Częściowa odmowa rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]
      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
         towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8
         ust. 1 lit. b)) (por. pkt 22, 48)

      Przedmiot

               Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 stycznia 2009 r. (sprawa R 1536/2007‑4) dotyczącą postępowania
                  w sprawie sprzeciwu między Gilmar SpA a Icebreaker Ltd.

            Informacje dotyczące sprawy

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Icebreaker Ltd

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Słowny znak towarowy ICEBREAKER dla towarów z klas 9, 24 i 25 – zgłoszenie nr 3205523

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Gilmar SpA

               Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Zarejestrowany we Włoszech słowny znak towarowy ICEBERG dla towarów z klasy 25; słowny międzynarodowy znak towarowy ICEBERG
                  dla towarów z klasy 25; zarejestrowany w Hiszpanii słowny znak towarowy ICEBERG dla towarów z klasy 25; zarejestrowany we
                  Włoszech słowny znak towarowy ICE dla towarów z klasy 25; słowny międzynarodowy znak towarowy ICE dla towarów z klasy 25

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Oddalenie odwołania

      Sentencja

                  1)

                  	Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  	Icebreaker Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (siódma izba) z dnia 23 września 2009 r. # Fratex Indústria e Comércio, Ltda przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego TRACK & FIELD USA - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy TRACK & FIELD - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]. # Sprawa T-103/07.

text:
      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 23 września 2009 r. – Fratex Indústria e Comércio przeciwko OHIM – USA
            Track & Field (TRACK & FIELD USA)
      (sprawa T‑103/07)
      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego TRACK & FIELD USA – Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy TRACK & FIELD – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Brak podobieństwa oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]
      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
         towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8
         ust. 1 lit. b)) (por. pkt 33, 68–74)

      Przedmiot

               Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 stycznia 2007 r. (sprawa R 1061/2005-4) dotyczącą postępowania
                  w sprawie sprzeciwu między Fratex Indústria e Comércio, Ltda a USA Track & Field, Inc.

            Informacje dotyczące sprawy

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               USA Track & Field, Inc

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Graficzny znak towarowy USA TRACK & FIELD – zgłoszenie nr 1680883

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Fratex Indústria e Comércio, Ltda

               Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Graficzny krajowy znak towarowy TRACK & FIELD

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Uwzględnienie sprzeciwu

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Uwzględnienie odwołania wniesionego przez USA Track & Fidel, Inc.

      Sentencja

                  1)

                  	Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  	Fratex Indústria e Comércio, Ltda zostaje obciążona kosztami postępowania.


Wyrok Trybunału z dnia 16 marca 1983 r. # Administration des finances de l'État przeciwko Società petrolifera italiana SpA (SPI) i SpA Michelin italiana (SAMI). # Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Corte suprema di Cassazione - Włochy. # Sprawy połączone 267/81, 268/81 oraz 269/81.