title: Sprawa C-646/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshofs (Austria) w dniu 15 grudnia 2016 r. – Khadija Jafari, Zainab Jafari

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshofs (Austria) w dniu 15 grudnia 2016 r. – Khadija Jafari, Zainab Jafari
   (Sprawa C-646/16)
   (2017/C 053/30)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshofs.

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnoszący rewizję: Khadija Jafari, Zainab Jafari.

      Druga strona postępowania: Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dla celów wykładni art. 2 lit. m), art. 12 i art. 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (w nowym brzmieniu) (1), zwanego dalej rozporządzeniem Dublin III, należy uwzględnić inne akty prawne, z którymi rozporządzenie Dublin III wykazuje związek, czy też należy tym przepisom nadać znaczenie niezależne od tych aktów prawnych?

               2)

               W przypadku, gdyby przepisy rozporządzenia Dublin III należało interpretować niezależnie od innych aktów prawnych:

                           a)

                           Czy w okolicznościach rozpatrywanych spraw, odznaczających się tym, że wystąpiły one w okresie, w którym władze krajowe państw członkowskich, których dotyczyło to w znacznym stopniu, były skonfrontowane z nadzwyczajnie dużą liczbą osób żądających tranzytu przez ich terytorium, faktycznie tolerowany przez dane państwo członkowskie wjazd na jego terytorium, służący jedynie celowi tranzytu przez to państwo członkowskie i złożeniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w innym państwie członkowskim należy uznać za „wizę” w rozumieniu art. 2 lit. m) i art. 12 rozporządzenia Dublin III?
                           Jeżeli na pytanie 2 a) należy udzielić odpowiedzi twierdzącej:

                           b)

                           Czy mając na uwadze faktyczne tolerowanie wjazdu dla celów tranzytu należy przyjąć, że „wiza” utraciła ważność wraz z wyjazdem z danego państwa członkowskiego?

                           c)

                           Czy mając na uwadze faktyczne tolerowanie wjazdu dla celów tranzytu należy przyjąć, że „wiza” jest w dalszym ciągu ważna, jeżeli wyjazd z danego państwa członkowskiego nie miał jeszcze miejsca, czy też „wiza” traci swą ważność niezależnie od braku wyjazdu w chwili, w której wnioskodawca ostatecznie odstąpi od zamiaru przybycia do innego państwa członkowskiego?

                           d)

                           Czy odstąpienie przez wnioskodawcę od zamiaru przybycia do państwa członkowskiego pierwotnie przyjętego za cel prowadzi do tego, że ma miejsce oszustwo po wydaniu „wizy” w rozumieniu art. 12 ust. 5 rozporządzenia Dublin III, w związku z czym państwo członkowskie wydające „wizę” nie ma właściwości?
                           Jeżeli na pytanie 2 a) należy udzielić odpowiedzi przeczącej:

                           e)

                           Czy sformułowanie zawarte w art. 13 ust. 1 rozporządzenia Dublin III „przekroczył nielegalnie granicę lądową, morską lub powietrzną państwa członkowskiego, przybywając z państwa trzeciego” należy rozumieć w ten sposób, że we wskazanych szczególnych warunkach rozpatrywanych spraw nie doszło do nielegalnego przekroczenia granicy zewnętrznej?

               3)

               W przypadku, gdyby przepisy rozporządzenia Dublin III należało interpretować przy uwzględnieniu innych przepisów prawa:

                           a)

                           Czy dla oceny kwestii, czy w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia Dublin III miało miejsce „nielegalne przekroczenie granicy” należy w szczególności wziąć pod uwagę, czy zgodnie z kodeksem granicznym Schengen – w szczególności zgodnie z mającym zastosowanie w związku z chwilą wjazdu art. 5 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice – spełnione zostały warunki wjazdu (2)?
                           Jeżeli na pytanie 3 a) należy udzielić odpowiedzi przeczącej:

                           b)

                           Jakie przepisy prawa Unii należy w szczególności wziąć pod uwagę przy ocenie, czy miało miejsce „nielegalne przekroczenie granicy” w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia Dublin III?
                           Jeżeli na pytanie 3 a) należy udzielić odpowiedzi twierdzącej:

                           c)

                           Czy w okolicznościach rozpatrywanych spraw, odznaczających się tym, że wystąpiły one w okresie, w którym władze krajowe państw członkowskich, których dotyczyło to w znacznym stopniu, były skonfrontowane z nadzwyczajnie dużą liczbą osób żądających tranzytu przez ich terytorium, faktycznie tolerowany przez dane państwo członkowskie bez badania okoliczności każdego przypadku wjazd na jego terytorium, służący jedynie celowi tranzytu przez to państwo członkowskie i złożeniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w innym państwie członkowskim należy uznać za zezwolenie na wjazd w rozumieniu art. 5 ust. 4 lit. c) kodeksu granicznego Schengen?
                           Jeżeli na pytania 3 a) i 3 c) należy udzielić odpowiedzi twierdzącej:

                           d)

                           Czy zezwolenie na wjazd zgodnie z art. 5 ust. 4 lit. c) kodeksu granicznego Schengen prowadzi do tego, że należy przyjąć, iż chodzi o pozwolenie równoważne z wizą w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. b) kodeksu granicznego Schengen i w związku z tym o „wizę” zgodnie z art. 2 lit. m) rozporządzenia Dublin III, w związku z czym przy stosowaniu przepisów dla celów ustalenia właściwego państwa członkowskiego na podstawie rozporządzenia Dublin III należy również wziąć pod uwagę jego art. 12?
                           Jeżeli na pytania 3 a), 3 c) i 3 d) należy udzielić odpowiedzi twierdzącej:

                           e)

                           Czy mając na uwadze faktyczne tolerowanie wjazdu dla celów tranzytu należy przyjąć, że „wiza” utraciła ważność wraz z wyjazdem z danego państwa członkowskiego?

                           f)

                           Czy mając na uwadze faktyczne tolerowanie wjazdu dla celów tranzytu należy przyjąć, że „wiza” jest w dalszym ciągu ważna, jeżeli wyjazd z danego państwa członkowskiego nie miał jeszcze miejsca, czy też „wiza” traci swą ważność niezależnie od braku wyjazdu w chwili, w której wnioskodawca ostatecznie odstąpi od zamiaru przybycia do innego państwa członkowskiego?

                           g)

                           Czy odstąpienie przez wnioskodawcę od zamiaru przybycia do państwa członkowskiego pierwotnie przyjętego za cel prowadzi do tego, że ma miejsce oszustwo po wydaniu „wizy” w rozumieniu art. 12 ust. 5 rozporządzenia Dublin III, w związku z czym państwo członkowskie wydające „wizę” nie ma właściwości?
                           Jeżeli na pytania 3 a) i 3 c) należy udzielić odpowiedzi twierdzącej, jednakże na pytanie 3 d) należy udzielić odpowiedzi przeczącej:

                           h)

                           Czy sformułowanie zawarte w art. 13 ust. 1 rozporządzenia Dublin III „przekroczył nielegalnie granicę lądową, morską lub powietrzną państwa członkowskiego, przybywając z państwa trzeciego” należy rozumieć w ten sposób, że we wskazanych szczególnych warunkach rozpatrywanych spraw przekroczenie granicy podlegające zakwalifikowaniu jako zezwolenie na wjazd zgodnie z art. 5 ust. 4 lit. c) kodeksu granicznego Schengen nie należy uznać za nielegalne przekroczenie granicy zewnętrznej?

      (1)  Dz.U. L 180, s. 31.

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny), Dz.U. L 105, s. 1.


title: Sprawa C-455/15 PPU: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varbergs tingsrätt – Szwecja) – P/Q [Odesłanie prejudycjalne — Pilny tryb prejudycjalny — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej — Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 — Artykuł 23 lit. a) — Podstawy nieuznania orzeczeń dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej — Porządek publiczny]

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/13

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varbergs tingsrätt – Szwecja) – P/Q
   (Sprawa C-455/15 PPU) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej - Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 - Artykuł 23 lit. a) - Podstawy nieuznania orzeczeń dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej - Porządek publiczny])
   (2016/C 016/15)
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Varbergs tingsrätt

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: P

      Strona pozwana: Q

      Sentencja

   Wykładni art. 23 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 należy dokonywać w ten sposób, że o ile nie dochodzi do oczywistego naruszenia, biorąc pod uwagę dobro dziecka, normy prawnej uznawanej za zasadniczą dla porządku prawnego państwa członkowskiego lub prawa uznanego za podstawowe w tym porządku prawnym, przepis ten nie pozwala sądowi tego państwa członkowskiego, który w swojej ocenie ma jurysdykcję do orzekania w przedmiocie prawa do pieczy nad dzieckiem, odmówić uznania orzeczenia sądu innego państwa członkowskiego dotyczącego pieczy nad tym dzieckiem.

      (1)  Dz.U. C 346 z 19.10.2015.


title: Sprawa T-410/16: Wyrok Sądu z dnia 18 maja 2017 r. – Makhlouf/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko Syrii — Zamrożenie środków finansowych — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie — Prawo do poszanowania dobrego imienia — Prawo własności — Domniemanie niewinności — Ograniczenia wjazdu na terytorium Unii i przejazdu przez nie — Proporcjonalność)

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/23

         Wyrok Sądu z dnia 18 maja 2017 r. – Makhlouf/Rada
   (Sprawa T-410/16) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo do poszanowania dobrego imienia - Prawo własności - Domniemanie niewinności - Ograniczenia wjazdu na terytorium Unii i przejazdu przez nie - Proporcjonalność))
   (2017/C 221/32)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Rami Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo S. Kyriakopoulou, G. Étienne i A. Vitro, następnie S. Kyriakopoulou i A. Vitro, a następnie S. Kyriakopoulou i J. Bauerschmidt, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, L. Havas i R. Tricot, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Rady WPZiB/2016/850 z dnia 27 maja 2016 r., zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz. U. 2016, L 141, s. 125) i dalszych aktów wykonawczych do tej pierwszej w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rami Makhlouf pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 371 z 10.10.2016.


title: Sprawa T-789/14: Wyrok Sądu z dnia 14 czerwca 2016 r. – Staatliche Porzellan-Manufaktur Meissen/EUIPO – Meissen Keramik (MEISSEN) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego MEISSEN — Wcześniejsze, słowne i graficzne, krajowe i unijne znaki towarowe MEISSEN, MEISSENER PORZELLAN, HAUS MEISSEN, Meissen i Meissener Porzellan — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Charakter odróżniający i renoma wcześniejszych znaków towarowych — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 — Rzeczywiste używanie wcześniejszych znaków towarowych — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 — Artykuł 15 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/41

         Wyrok Sądu z dnia 14 czerwca 2016 r. – Staatliche Porzellan-Manufaktur Meissen/EUIPO – Meissen Keramik (MEISSEN)
   (Sprawa T-789/14) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego MEISSEN - Wcześniejsze, słowne i graficzne, krajowe i unijne znaki towarowe MEISSEN, MEISSENER PORZELLAN, HAUS MEISSEN, Meissen i Meissener Porzellan - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Charakter odróżniający i renoma wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 - Rzeczywiste używanie wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 - Artykuł 15 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2016/C 270/45)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Staatliche Porzellan-Manufaktur Meissen GmbH (Meissen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spuhler i M. Geitz)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Meissen Keramik GmbH (Meissen) (przedstawiciele: adwokaci M. Vohwinkel i K. Gennen)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 września 2014 r. (sprawy połączone R 1182/2013-4 i R 1245/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Staatliche Porzellan-Manufaktur Meissen a Meissen Keramik.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Staatliche Porzellan-Manufaktur Meissen GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 127 z 20.4.2015.


title: Sprawa C-663/16 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 października 2016 r. w sprawie T-669/15 Lysoform Dr. Hans Rosemann GmbH i Ecolab Deutschland GmbH/Europejska Agencja Chemikaliów, wniesione w dniu 21 grudnia 2016 r. przez Lysoform Dr. Hans Rosemann GmbH i Ecolab Deutschland GmbH

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/25

         Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 października 2016 r. w sprawie T-669/15 Lysoform Dr. Hans Rosemann GmbH i Ecolab Deutschland GmbH/Europejska Agencja Chemikaliów, wniesione w dniu 21 grudnia 2016 r. przez Lysoform Dr. Hans Rosemann GmbH i Ecolab Deutschland GmbH
   (Sprawa C-663/16 P)
   (2017/C 053/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Lysoform Dr. Hans Rosemann GmbH, Ecolab Deutschland GmbH (przedstawiciele: adwokaci M. Grunchard, K. Van Maldegem, i P. Sellar)

      Druga strona postępowania: Europejska Agencja Chemikaliów

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               uchylenie postanowienia Sądu wydanego w sprawie T-669/15; oraz

               —

               orzeczenie o dopuszczalności odwołania i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd w celu jej rozstrzygnięcia co do istoty;

               —

               tytułem żądanie ewentualnego, przekazanie sprawy do Sądu w celu orzeczenia o dopuszczalności odwołania zmierzającego do uchylenia zaskarżonego postanowienia, a następnie, odpowiednio, rozstrzygnięcie sprawy co do istoty;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami niniejszego postępowania (w tym kosztami związanymi z zarzutem niedopuszczalności odwołania podniesionym przed Sądem).

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd dokonał błędnej wykładni przepisów prawa i dokonał błędnego ich zastosowania, co sprawiło, że naruszył prawo orzekając, że odwołanie od zaskarżonego postanowienia jest niedopuszczalne.
   W szczególności wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd dopuścił się serii błędów we rozumowaniu i wykładni przepisów prawa znajdujących zastosowanie do sytuacji wnoszących odwołanie. Sąd w konsekwencji dopuścił się następujących naruszeń prawa:

               —

               Sąd dokonał błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 130 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem rozpatrując sprawę co do istoty;

               —

               Sąd dokonał błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 130 § 7 regulaminu postępowania przed Sądem wydając orzeczenie w przedmiocie dopuszczalności odwołania przed wysłuchaniem wszystkich argumentów dotyczących istoty sprawy.

         Co więcej, orzekając, że odwołanie jest niedopuszczalne Sąd naruszył prawo wnoszących odwołanie do obrony, ich prawo dostępu do wymiaru sprawiedliwości oraz obowiązek uzasadnienia aktów – tj. podstawowych praw jednostek, które odzwierciedlają podstawowe zasady prawa UE.
   Z tych względów wnoszące odwołanie twierdzą, że postanowienie Sądu w sprawie T-669/15 należy uchylić a Trybunał powinien orzec w przedmiocie dopuszczalności odwołanie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd w celu rozstrzygnięcia sprawy co do istoty.


title: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia  16 września 2005 r.  w sprawie C-342/04 P Jürgen Schmoldt i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Wyroby budowlane — Zharmonizowane normy i przepisy techniczne — Normy izolacji termicznej)

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/5

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 16 września 2005 r.
   w sprawie C-342/04 P Jürgen Schmoldt i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Odwołanie - Wyroby budowlane - Zharmonizowane normy i przepisy techniczne - Normy izolacji termicznej)
   (2006/C 10/11)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-342/04 P, mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 Statutu Trybunału Sprawiedliwości, wniesione w dniu 10 sierpnia 2004 r. przez Jürgena Schmoldta, zamieszkałego w Dallgow-Döberitz (Niemcy), Hauptverband der Deutschen Bauindustrie eV, z siedzibą w Berlinie (Niemcy) i Kaefer Isoliertechnik GmbH & Co. KG, z siedzibą w Bremie (Niemcy) (adwokat: H.-P. Schneider), w której drugą stroną jest Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: B. Schima, wspierany przez adwokata A. Böhlkego), Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, J. Makarczyk (sprawozdawca) i P. Kūris, sędziowie; rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 16 września 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2.

               J. Schmoldt, Hauptverband der Deutschen Bauindustrie eV i Kaefer Isoliertechnik GmbH & Co. KG zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004


title: Sprawa F-18/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 10 listopada 2011 r. — Merhazoui przeciwko Radzie (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Grupa zaszeregowania — Członkowie personelu miejscowego powołani na urzędników — Artykuł 10 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego — Artykuł 3 załącznika do WZIP — Postępowanie w sprawie awansu za 2008 r. — Porównanie osiągnięć urzędników zatrudnionych w kategorii AST — Postępowanie w oparciu o sprawozdania z oceny za lata 2005-2006 — Kryterium poziomu wykonywanych obowiązków)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/22

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 10 listopada 2011 r. — Merhazoui przeciwko Radzie
   (Sprawa F-18/09) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Grupa zaszeregowania - Członkowie personelu miejscowego powołani na urzędników - Artykuł 10 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego - Artykuł 3 załącznika do WZIP - Postępowanie w sprawie awansu za 2008 r. - Porównanie osiągnięć urzędników zatrudnionych w kategorii AST - Postępowanie w oparciu o sprawozdania z oceny za lata 2005-2006 - Kryterium poziomu wykonywanych obowiązków)
   2012/C 138/41
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mohamed Merhzaoui (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A.Coolen, J.N. Louis i É. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i G. Kimberley, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zatrudnienia skarżącego w ramach ścieżki kariery kategorii AST 1-7. Po drugie, stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AST 2 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2008 r., a także decyzji o awansowaniu do tej grupy zaszeregowania urzędników z mniejszymi osiągnięciami.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Mohamed Merhzaoui pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

      (1)  Dz. U. C 113 z 16.5.2009, s. 46


title: Sprawa T-19/07: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r. — Systran i Systran Luxembourg przeciwko Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna — Przetarg na realizację projektu dotyczącego obsługi i wzmocnienia językowego systemu zautomatyzowanego tłumaczenia w Komisji — Kody źródłowe sprzedawanego programu komputerowego — Naruszenie praw autorskich — Nieuprawnione ujawnienie know-how — Skarga o odszkodowanie — Spór o charakterze pozaumownym — Dopuszczalność — Rzeczywista i pewna szkoda — Związek przyczynowy — Ryczałtowy szacunek kwoty odszkodowania)

text:
               5.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/9

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r. — Systran i Systran Luxembourg przeciwko Komisji
   (Sprawa T-19/07) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Przetarg na realizację projektu dotyczącego obsługi i wzmocnienia językowego systemu zautomatyzowanego tłumaczenia w Komisji - Kody źródłowe sprzedawanego programu komputerowego - Naruszenie praw autorskich - Nieuprawnione ujawnienie know-how - Skarga o odszkodowanie - Spór o charakterze pozaumownym - Dopuszczalność - Rzeczywista i pewna szkoda - Związek przyczynowy - Ryczałtowy szacunek kwoty odszkodowania)
   2011/C 38/12
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Systran SA (Paryż, Francja) i Systran Luxembourg SA (Luksmburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci J.-P. Spitzer i E. De Boissieu)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo pełnomocnicy E. Montaguti i M. F. Benyon, następnie pełnomocnicy E. Traversa i E. Montaguti, wspomagani przez adwokatów A. Berenbooma i M. Isgoura)

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie w celu naprawienia rzekomo poniesionej przez skarżące szkody wskutek naruszenia prawa w następstwie ogłoszonego przez Komisję przetargu na obsługę i wzmocnienie językowego zautomatyzowanego systemu tłumaczeń w Komisji.

      Sentencja

               1)

               Zasądza się od Komisji Europejskiej na rzecz Systran SA ryczałtowe odszkodowanie w kwocie 12 001 000 EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007.


title: Sprawa T-39/16: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2016 r. – Nanu-Nana Joachim Hoepp/OHIM – Fink (NANA FINK)

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/43

         Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2016 r. – Nanu-Nana Joachim Hoepp/OHIM – Fink (NANA FINK)
   (Sprawa T-39/16)
   (2016/C 106/51)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Nanu-Nana Joachim Hoepp GmbH & Co. KG (Brema, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Boddien)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Nadine Fink (Bazylea, Szwajcaria)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Nadine Fink

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego zawierającego elementy słowne „NANA FINK” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr IR 1 111 651

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 listopada 2015 r. w sprawie R 679/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym postępowania w sprawie sprzeciwu B 2 125 543 (zgłoszenie międzynarodowe nr IR 1 111 651);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-248/13: Skarga wniesiona w dniu w dniu 6 maja 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/25

         Skarga wniesiona w dniu w dniu 6 maja 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-248/13)
   2013/C 171/48
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: J. Currall, J.-P. Keppenne i D. Martin, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, iż nie przyjmując wniosku Komisji dotyczącego rozporządzenia Rady dostosowującego ze skutkiem od dnia 1 lipca 2012 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur, Rada uchybiła zobowiązaniem, które na niej ciążą na mocy regulaminu pracowniczego.

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze, skarżąca podnosi, że Rada bezprawnie zaniechała przyjęcia wniosku Komisji dotyczącego rozporządzenia dostosowującego wysokość wynagrodzeń i emerytur urzędników na podstawie art. 3 załącznika XI do regulaminu pracowniczego, bez względu na fakt, iż z wiążących postanowień tego artykułu wynika, iż metoda corocznego dostosowania wysokości tychże wynagrodzeń i emerytur, jest automatyczną procedurą, która nie pozostawia Radzie żadnego zakresu uznania. Wyżej wymieniony artykuł nakłada bowiem na tę ostatnią obowiązek przyjęcia wniosku Komisji przed 31 grudnia bieżącego roku. Komisja zarzuca Radzie ograniczenie się do stwierdzenia braku większości kwalifikowanej do przyjęcia przez nią wniosku Komisji dotyczącego, z jednej strony, dostosowania wysokości wynagrodzeń i, z drugiej strony, współczynników korygujących przewidzianych w załączniku XI do regulaminu pracowniczego. Zdaniem skarżącej Rada w rzeczywistości i bez uzasadnienia zastosowała art. 10 załącznika XI lekceważąc prerogatywy Komisji i Parlamentu. Czyniąc tak Rada nie tylko naruszyła wyżej wymienione przepisy, lecz również zasadę równowagi instytucjonalnej, dopuszczając się w ten sposób nadużycia władzy.


title: Sprawa C-299/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 15 czerwca 2011 r. — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Gemeeente Vlaardingen

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 15 czerwca 2011 r. — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Gemeeente Vlaardingen
   (Sprawa C-299/11)
   2011/C 269/48
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca w postępowaniu kasacyjnym: Staatssecretaris van Financiën

      Strona pozwana: Gemeeente Vlaardingen

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni art. 5 ust. 7 zdanie wprowadzające i lit. a) Szóstej Dyrektywy (1) w związku z art. 5 ust. 5 oraz art. 11 część A zdanie wprowadzające ust. 1 i lit. b) tej dyrektywy należy dokonywać w ten sposób, że państwo członkowskie, w przypadku użycia przez podatnika nieruchomości do przeprowadzenia transakcji zwolnionych z podatku VAT, może dokonać poboru tego podatku, gdy:

               —

               ta nieruchomość składa się obiektu (budowlanego) wzniesionego na własnej działce gruntu podatnika na jego zlecenie i za wynagrodzeniem przez stronę trzecią i

               —

               ta działka gruntu była poprzednio używana przez podatnika do (tych samych) związanych ze działalnością jego przedsiębiorstwa celów, przy czym transakcje te stanowiły przedmiot zwolnienia z podatku VAT, a podatnik nie skorzystał jeszcze z żadnego odliczenia podatku VAT w odniesieniu do tej działki gruntu,

         co skutkuje tym, że ta działka gruntu (jej wartość) zostaje uwzględniona dla celów poboru podatku VAT?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).


title: Sprawa T-331/12: Wyrok Sądu z dnia 26 lutego 2014 r. – Sartorius Lab Instruments przeciwko OHIM (Żółty łuk na dolnej krawędzi ekranu) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego żółty łuk na dolnej krawędzi ekranu — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/35

         Wyrok Sądu z dnia 26 lutego 2014 r. – Sartorius Lab Instruments przeciwko OHIM (Żółty łuk na dolnej krawędzi ekranu)
   (Sprawa T-331/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego żółty łuk na dolnej krawędzi ekranu - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 102/55
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Sartorius Lab Instruments GmbH & Co. KG (Göttingen, Niemcy), dopuszczona do wstąpienia w miejsce Sartorius Weighing Technology GmbH (przedstawiciel: adwokat K. Welkerling)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 maja 2012 r. (sprawa R 1783/2011-1), dotyczącą rejestracji oznaczenia przedstawiającego żółty łuk na dolnej krawędzi ekranu jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Sartorius Lab Instruments GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012.


title: Sprawa F-12/07 AJ: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 11 września 2007 r. — O'Connor przeciwko Komisji (Pomoc w zakresie kosztów postępowania)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/69

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 11 września 2007 r. — O'Connor przeciwko Komisji
   (Sprawa F-12/07 AJ)
   (Pomoc w zakresie kosztów postępowania)
   (2007/C 269/126)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Elizabeth O'Connor (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: J.N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Martin i M.Velardo, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o pomoc w zakresie kosztów postępowania.
   Sentencja postanowienia
   Wniosek o pomoc w zakresie kosztów postępowania w sprawie F-12/07 AJ O'Connor przeciwko Komisji zostaje oddalony.


title: Wyrok Trybunału z dnia 15 maja 2013 r. w sprawie E-13/12 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Dyrektywa Rady 90/167/EWG z dnia 26 marca 1990 r. ustanawiająca warunki przygotowania, wprowadzania do obrotu i użycia pasz leczniczych we Wspólnocie)

text:
               26.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/10

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 15 maja 2013 r.
   w sprawie E-13/12
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Dyrektywa Rady 90/167/EWG z dnia 26 marca 1990 r. ustanawiająca warunki przygotowania, wprowadzania do obrotu i użycia pasz leczniczych we Wspólnocie)
   2013/C 277/08
   W sprawie E-13/12 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Republice Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Republika Islandii, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia do prawa krajowego aktu, do którego następuje odniesienie w załączniku I rozdział I część 7.1 pkt 10 do Porozumienia EOG (dyrektywa Rady 90/167/EWG z dnia 26 marca 1990 r. ustanawiająca warunki przygotowania, wprowadzania do obrotu i użycia pasz leczniczych we Wspólnocie), dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do Porozumienia EOG, lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o takich środkach, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 15 wspomnianej dyrektywy oraz art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes), Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) oraz Páll Hreinsson (sędzia), wydał w dniu 15 maja 2013 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1)

               orzeka, że Republika Islandii, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia do prawa krajowego aktu, do którego następuje odniesienie w załączniku I rozdział I część 7.1 pkt 10 do Porozumienia EOG, tzn. dyrektywy Rady 90/167/EWG z dnia 26 marca 1990 r. ustanawiającej warunki przygotowania, wprowadzania do obrotu i użycia pasz leczniczych we Wspólnocie, dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do Porozumienia EOG, lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o takich środkach, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 15 wspomnianej dyrektywy oraz art. 7 Porozumienia EOG;

               2)

               obciąża Republikę Islandii kosztami postępowania.


title: Sprawa T-286/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 kwietnie 2009 r. — CESD-Communautaire przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne — Stwierdzenie istotnego braku wykonania zobowiązań umownych — Artykuł 93 ust. 1it. f) rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 — Skarga o stwierdzenie nieważności — Naruszenie prawa — Właściwość Sądu — Interes prawny — Dopuszczalność — Nadużycie władzy — Oczywisty błąd w ocenie — Uzasadnienie — Prawo do obrony)

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/12

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 kwietnie 2009 r. — CESD-Communautaire przeciwko Komisji
   (Sprawa T-286/05) (1)

   (Zamówienia publiczne - Stwierdzenie istotnego braku wykonania zobowiązań umownych - Artykuł 93 ust. 1it. f) rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Naruszenie prawa - Właściwość Sądu - Interes prawny - Dopuszczalność - Nadużycie władzy - Oczywisty błąd w ocenie - Uzasadnienie - Prawo do obrony)
   2009/C 129/19
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Centre européen pour la statistique et le développement ASBL (CESD-Communautaire) (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: D. Grisay i D. Piccininno, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Dintilhac i G. Wilms, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności pisma Komisji z dnia 18 maja 2005 r., w którym poinformowała ona skarżącą o podjęciu decyzji o stwierdzeniu istotnego braku wykonania zobowiązań umownych w zakresie kilku różnych wskazanych umów, na mocy art. 93 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Centre européen pour la statistique et le développement ASBL (CESD-Communautaire) zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 229 z 17.9.2005.


title: Sprawa C-592/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 4 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Madrid – Hiszpania) – Compañía Europea de Viajeros España S.A. przeciwko Tribunal Económico Administrativo Regional de Madrid (Ministerio de Economia y Hacienda)

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/22

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 4 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Madrid – Hiszpania) – Compañía Europea de Viajeros España S.A. przeciwko Tribunal Económico Administrativo Regional de Madrid (Ministerio de Economia y Hacienda)
   (Sprawa C-592/12) (1)

   2014/C 253/30
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 79 z 16.3.2013.


title: Sprawa T-522/10: Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2010 r. — Hell Energy przeciwko OHIM — Hansa Mineralbrunnen (HELL)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/33

         Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2010 r. — Hell Energy przeciwko OHIM — Hansa Mineralbrunnen (HELL)
   (Sprawa T-522/10)
   ()
   2011/C 13/63
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hell Energy Magyarország kft (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciel: adwokat M. Treis)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Hansa Mineralbrunnen GmbH (Rellingen, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 sierpnia 2010 r. w sprawie R 1517/2009-1;

               —

               dopuszczenie do rejestracji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 5937107; oraz

               —

               obciążenie Hansa Mineralbrunnen GmbH kosztami niniejszego postępowania, jak również kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem Sprzeciwów.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „HELL” dla towarów z klasy 32 — zgłoszenie nr 5937107

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Hansa Mineralbrunnen GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy nr 5135331 „Hella” zarejestrowany dla towarów z klasy 32

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Skarżąca uważa, że w zaskarżonej decyzji naruszono art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza i Wydział Sprzeciwów błędnie ustaliły istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-167/08: Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2008 r. — Microsoft przeciwko Komisji

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/41

         Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2008 r. — Microsoft przeciwko Komisji
   (Sprawa T-167/08)
   (2008/C 171/80)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Microsoft Corp. (przedstawiciele: J.-F. Bellis, adwokat, i I. Forrester, QC)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008)764 wersja ostateczna z dnia 27 lutego 2008 r. w sprawie ostatecznej kwoty kary pieniężnej nałożonej na Microsoft Corporation w decyzji C(2005)4420 wersja ostateczna;

               —

               tytułem ewentualnym, uchylenie lub obniżenie kwoty nałożonej okresowej kary pieniężnej;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Decyzją z dnia 10 listopada 2005 r. wydaną na podstawie art. 24 ust.1 rozporządzenia 1/2003 (1) Komisja nałożyła na skarżącą okresową karę pieniężną za uchybienie obowiązkowi udostępnienia zainteresowanym przedsiębiorstwom zawierającej informacje dotyczące interoperacyjności dokumentacji technicznej na rozsądnych i niedyskryminujących warunkach, zgodnie z art. 5 lit. a) decyzji Komisji 2007/53/WE z dnia 24 marca 2004 r. (2) W zaskarżonej decyzji Komisja ustaliła ostateczna kwotę okresowej kary pieniężnej w okresie między 2l czerwca 2006 r. w 2l października 2007 r. na łączną kwotę 899 mln EUR. Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z następujących względów:

               1.

               Komisja błędnie nałożyła na Microsoft obowiązek zapłaty okresowej kary pieniężnej w celu zmuszenia tej spółki do stosowania „rozsądnych” cen, nie tłumacząc najpierw, jakie ceny byłyby w opinii Komisji „rozsądne” tak, aby umożliwić Microsoft dowiedzenie się, co należy robić, aby uniknąć nałożenia takiej kary pieniężnej.

               2.

               Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie oraz naruszyła art. 253 WE twierdząc, że publikowane stawki stosowane przez Microsoft są nierozsądne i sprzeczne z decyzją z 2004 r., a nie biorąc pod uwagę, że a) celem tych publikowanych stawek było wyraźnie ułatwienie negocjacji między Microsoft a przyszłymi licencjobiorcami oraz, że b) Microsoft w porozumieniu z Komisją stworzyła mechanizm, w ramach którego wyznaczony pełnomocnik kontrolowałby proponowane przez Microsoft stawki w sytuacji, gdy któremuś z przyszłych licencjobiorców nie udałoby się osiągnąć porozumienia, który to mechanizm był praktycznie identyczny, jak stworzony przez samą Komisję mechanizm w sprawie NDC Health/IMS Health: środki tymczasowe („IMS Health”) (3). Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie a) nie przypisując odpowiedniego znaczenia temu, że te ustalone przez Microsoft opublikowane stawki były niższe niż stawki uznane za rozsądne przez niezależnego biegłego; b) nie przypisując odpowiedniego znaczenia temu, że nie zdarzyło się, iż przyszłemu licencjobiorcy nie udało się osiągnąć porozumienia z Microsoft oraz c) nie biorąc pod uwagę tego, że licencjobiorcy „niepatentowi” także uzyskują prawa do korzystania z patentów Microsoft.

               3.

               Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie żądając od Microsoft wykazania, za pomocą zaostrzonego testu możliwości opatentowania, że sekrety handlowe tej spółki są innowacyjne, a to w celu uzasadnienia żądania opłat za obejmującą takie sekrety handlowe licencję. Komisja naruszyła także art. 253 WE, nie uwzględniając szeregu argumentów podniesionych przez Microsoft na podstawie sprawozdania sporządzonego przez biegłych w zakresie prawa patentowego, którzy to biegli zakwestionowali zajęte przez Komisję stanowisko.

               4.

               Komisja naruszyła art. 233 WE nie podejmując działań niezbędnych do wykonania wyroku T-201/04 (4) w zakresie, w jakim Komisja oparła swą ocenę sporządzonych przez pełnomocnika sprawozdań na podstawie dokumentów uzyskanych dzięki uprawnieniom dochodzeniowym, które Sąd Pierwszej Instancji uznał za niezgodne z prawem.

               5.

               Komisja nie uwzględniła przysługującego Microsoft prawa do bycia wysłuchanym nie dając tej spółce możliwości przedstawienia, po zakończeniu okresu referencyjnego, w którym Microsoft została ukarana, jej stanowiska, uniemożliwiając jej w ten sposób odniesienie się do wszystkich istotnych aspektów sprawy.

               6.

               Kwota okresowej kary pieniężnej jest nadmierna i nieproporcjonalna. Komisja między innym pominęła to, że w zaskarżonej decyzji stwierdziła, iż jedynie opłaty rzekomo ustalone przez Microsoft w odniesieniu do jednej szczególnej licencji „niepatentowej” są nierozsądne i dlatego nie kwestionuje ona a) rzekomo ustalonych przez Microsoft opłat za korzystanie z jej wszystkich praw własności intelektualnej zawartych w informacjach dotyczących interoperacyjności, które spółka ta jest zobowiązana udostępniać na podstawie art. 5 decyzji z 2004 r. lub b) kompletności i dokładności dostarczanych informacji dotyczących interoperacyjności.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (tekst mający znaczenie dla EOG), Dz.U. 2003 L 1, str. 1.

      (2)  Decyzja Komisji z dnia 24 maja 2004 r. odnosząca się do procedury przewidzianej w art. 82 traktatu WE oraz art. 54 porozumienia EOG przeciwko Microsoft Corporation (sprawa COMP/C-3/37.792 — Microsoft) (notyfikowana jako dokument nr C(2004) 900), Dz.U. 2007 L 32, str. 23.

      (3)  Decyzja Komisji 2002/165/WE z dnia 3 lipca 2001 r. odnosząca się do procedury przewidzianej w art. 82 traktatu WE (sprawa COMP D3/38.044 — NDC Health/IMS Health: środki tymczasowe) (notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1695), Dz.U. 2002 L 59, str.18.

      (4)  Wyrok w sprawie T-201/04 Microsoft przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze.


title: Sprawa C-417/07: Skarga wniesiona w dniu 11 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/20

         Skarga wniesiona w dniu 11 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-417/07)
   (2007/C 247/27)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: R. Vidal Puig, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa statków powietrznych państwa trzeciego korzystających z portów lotniczych Wspólnoty (1), a w każdym razie nie powiadamiając o tych przepisach Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2004/36/WE upłynął w dniu 30 kwietnia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 143, str. 76.


title: Sprawa T-726/14: Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2017 r. – Novar/EUIPO [Odpowiedzialność pozaumowna — Dowód na istnienie, ważność i zakres ochrony wcześniejszego znaku towarowego — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Decyzja oddalająca sprzeciw ze względu na brak dowodu wcześniejszego prawa — Zasada 19 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 — Zmiana decyzji — Artykuł 62 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Szkoda polegająca na poniesieniu kosztów adwokackich — Związek przyczynowy]

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/42

         Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2017 r. – Novar/EUIPO
   (Sprawa T-726/14) (1)

   ([Odpowiedzialność pozaumowna - Dowód na istnienie, ważność i zakres ochrony wcześniejszego znaku towarowego - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Decyzja oddalająca sprzeciw ze względu na brak dowodu wcześniejszego prawa - Zasada 19 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 - Zmiana decyzji - Artykuł 62 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Szkoda polegająca na poniesieniu kosztów adwokackich - Związek przyczynowy])
   (2017/C 104/59)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Novar GmbH (Albstadt, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Weede)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Przedstawione na podstawie art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką miała ponieść skarżąca ze względu na koszty adwokackie, które poniosła w ramach postępowania w sprawie odwołania od decyzji Wydziału Sprzeciwów wydanej jakoby z naruszeniem zasady 19 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego oraz ogólnych zasad prawa.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Novar GmbH i Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 7 z 12.1.2015.


title: Sprawa T-211/06: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia2006 r. — Euro-Information przeciwko OHIM (słowny znak towarowy CYBERCREDIT )

text:
               14.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/11

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia2006 r. — Euro-Information przeciwko OHIM (słowny znak towarowy „CYBERCREDIT”)
   (Sprawa T-211/06)
   (2006/C 249/29)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Européenne de traitementde l'information SAS (Euro-Information (Strasburg, Francja) (Przedstawiciele: A. Jacquet, J. Schouman i P. Greffe, avocats)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie w całości nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 czerwca 2006 r. w sprawie R 66/2006-1, na mocy której odmówiono rejestracji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego CYBERCREDIT nr 4 114 336 dla wszystkich towarów i usług zgłoszonych w ramach klas 9, 36 i 38,

               —

               rejestracja zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego CYBERCREDIT nr 4 114 336 dla wszystkich zgłoszonych towarów i usług.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „CYBERCREDIT” dla towarów i usług z klas 9, 36 i 38 (zgłoszenie nr 4 114 336)

      Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Skarżąca podnosi, że wbrew temu, co stwierdziła Izba Odwoławcza OHIM w zaskarżonej decyzji, jej znak towarowy jest arbitralny i ma wystarczająco odróżniający charakter wymagany przez rozporządzenie Rady nr 40/94 w stosunku do zgłoszonych towarów i usług.


title: Sprawa T-387/14: Postanowienie Sądu z dnia 11 listopada 2015 r. – salesforce.com/OHIM (MARKETINGCLOUD)

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/75

         Postanowienie Sądu z dnia 11 listopada 2015 r. – salesforce.com/OHIM (MARKETINGCLOUD)
   (Sprawa T-387/14) (1)

   (2016/C 027/95)
   Język postępowania: angielski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 261 z 11.8.2014.


title: Sprawa T-212/14: Postanowienie Sądu z dnia 29 czerwca 2015 r. – PSL/OHIM – Consortium Menager Parisien (Przedstawienie zegarka na rękę)

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/61

         Postanowienie Sądu z dnia 29 czerwca 2015 r. – PSL/OHIM – Consortium Menager Parisien (Przedstawienie zegarka na rękę)
   (Sprawa T-212/14) (1)

   (2015/C 311/68)
   Język postępowania: angielski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 245 z 28.7.2014.


title: Sprawa T-527/11: Skarga wniesiona w dniu 7 października 2011 r. — Luxembourg Patent Co. przeciwko OHIM — DETEC (FIREDETEC)

text:
               17.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 370/25

         Skarga wniesiona w dniu 7 października 2011 r. — Luxembourg Patent Co. przeciwko OHIM — DETEC (FIREDETEC)
   (Sprawa T-527/11)
   2011/C 370/43
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Luxembourg Patent Co. SA (Lintgen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat K. Manhaeve)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Sistemas de Seguridad, Detección y Extinción de Incendios, SL (DETEC) (Madryt, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 lipca 2011 r. w sprawie R 736/2010-4 w zakresie, w jakim uwzględniono w niej sprzeciw strony go wnoszącej wobec zgłoszenia przez stroną skarżącą znaku towarowego dla „urządzeń do gaszenia ognia; urządzeń do gaszenia ognia automatycznie i samodzielnie wykrywających i gaszących pożary” z klasy 9 oraz „opracowywania gaśnic i urządzeń do gaszenia ognia” z klasy 42; i

               —

               obciążenie OHIM — i w razie potrzeby — Sistemas de Seguridad, Detección y Extinción de Incendios, SL solidarnie kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „FIREDETEC” dla towarów z klas 1, 9, 17 i 42 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 4904389

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Sistemas de Seguridad, Detección y Extinción de Incendios, SL

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Hiszpanii graficzny znak towarowy nr 1759982 „DETEC” dla towarów z klasy 9; zarejestrowany w Hiszpanii graficzny znak towarowy nr 1759983 „DETEC” dla usług z klasy 37; graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 3813219 „DETEC Sistemas de Seguridad, Detección y Extinción de Incendios, SL” dla towarów i usług z klas 9, 37 i 45

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na dokonanie przez Izbę Odwoławczą błędnej oceny istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku zgłoszonego znaku towarowego i znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie.


title: Sprawa T-215/04: Skarga wniesiona dnia 9 czerwca 2004 r. przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/29

         Skarga wniesiona dnia 9 czerwca 2004 r. przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-215/04)
   (2004/C 217/51)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 9 czerwca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich sporządzona przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej reprezentowane przez M. Bethel, w charakterze pełnomocnika oraz D. Andersen, QC i H. Davies, Barrister, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

               —

               obciążenie Komisji kosztami strony skarżącej.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Strona skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 30 marca 2004 r. w sprawie systemu pomocy, który Zjednoczone Królestwo planuje wprowadzić w związku z reformą rządu Gibraltaru dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych (Corporation Tax Reform). (1) W niniejszej decyzji, Komisja uznała proponowaną reformę podatkową za pomoc państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem.
   Na poparcie swej skargi, strona skarżąca podnosi, że wnioski Komisji dotyczące regionalnej selektywności są dotknięte istotnymi błędami co do faktu i co do prawa.
   Według strony skarżącej, Gibraltar, który jest kolonią, a której samorząd Zjednoczone Królestwo jest zobowiązane rozwijać na mocy Karty Narodów Zjednoczonych, nie stanowi części Zjednoczonego Królestwa zgodnie z prawem krajowym, międzynarodowym i wspólnotowym. Ponadto, strona skarżąca stwierdza, że Gibraltar jest odrębny od Zjednoczonego Królestwa i że nie otrzymuje on żadnych dotacji ani finansowania od Zjednoczonego Królestwa. Strona skarżąca podnosi również, że systemy podatkowe Zjednoczonego Królestwa i Gibraltaru są całkowicie oddzielne i w żaden sposób nie są ze sobą połączone oraz że projekt reformy nie stanowi obniżenia podatków w stosunku do systemu podatkowego obowiązującego w Zjednoczonym Królestwie. Podejście Komisji narusza także, według strony skarżącej, zasadę równego traktowania w taki sposób, że środki przyjęte przez region, któremu symetrycznie przekazano kompetencje nie są traktowane jako pomoc państwa, podczas gdy te same środki przyjęte przez region, któremu przekazano kompetencje asymetrycznie, są.
   Strona skarżąca utrzymuje, że wnioski Komisji odnośnie materialnej selektywności są dotknięte błędem co do prawa oraz nie zostały wystarczająco uzasadnione.
   Ostatecznie, strona skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła prawo strony skarżącej do bycia wysłuchaną, ponieważ w toku procedury na mocy art. 88 ust. 2 WE nie podniosła pewnych kwestii, na których oparła później swą decyzję.

      (1)  Pomoc państwa C66/2002 – reforma rządu Gibraltaru dotycząca podatku dochodowego od osób prawnych


title: Sprawa T-276/10: Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2011 r. — El Coto De Rioja przeciwko OHIM — Álvarez Serrano (COTO DE GOMARIZ) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy COTO DE GOMARIZ — Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe COTO DE IMAZ i EL COTO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/13

         Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2011 r. — El Coto De Rioja przeciwko OHIM — Álvarez Serrano (COTO DE GOMARIZ)
   (Sprawa T-276/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy COTO DE GOMARIZ - Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe COTO DE IMAZ i EL COTO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 6/22
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: El Coto De Rioja, SA (Oyón, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Grimau Muñoz i J. Villamor Muguerza)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: María Álvarez Serrano (Gomariz Leiro, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 kwietnia 2010 r. (sprawa R 1020/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy El Coto de Rioja, SA a Maríą Álvarez Serrano.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 28 kwietnia 2010 r. (sprawa R 1020/2008-4) w zakresie, w jakim dokonana przez Izbę Odwoławczą ocena dotycząca podobieństwa rozpatrywanych oznaczeń jest błędna.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 234 z 28.8.2010.


title: Sprawa C-135/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 14 grudnia 2006 r. w sprawach połączonych od T-259/02 do T-264/02 i T-271/02 Raiffeisen Zentralbank Österreich AG i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 6 marca 2007 r. przez Bank Austria Creditanstalt AG dotyczące sprawy T-260/02

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/12

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 14 grudnia 2006 r. w sprawach połączonych od T-259/02 do T-264/02 i T-271/02 Raiffeisen Zentralbank Österreich AG i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 6 marca 2007 r. przez Bank Austria Creditanstalt AG dotyczące sprawy T-260/02
   (Sprawa C-135/07 P)
   (2007/C 117/19)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Bank Austria Creditanstalt AG („BA-CA”) (przedstawiciele: C. Zschocke i J. Beninca, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie, w całości lub w części, wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawach połączonych od T-259/02 do T-264/02 i T-271/02 (1) w odniesieniu do sprawy T-260/02;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 czerwca 2002 r. w sprawie COMP/36.571, w zakresie w jakim dotyczy ona BA-CA;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, odpowiednie obniżenie grzywny nałożonej na BA-CA w spornej decyzji; i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie dąży do uchylenia wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2006 r. Wnoszący odwołanie wskazuje na liczne braki w uzasadnieniu, błędy co do prawa i uchybienia procesowe.
   Wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd potwierdził w zaskarżonym wyroku bez wyraźnego uzasadnienia opinię Komisji, zgodnie z którą spotkania międzybankowe miały negatywne skutki gospodarcze. Zdaniem wnoszącego odwołanie zaskarżony wyrok narusza zasady postępowania dowodowego, gdyż błędnie interpretuje wymogi, które powinny spełnić ekspertyzy ekonomiczne w celu udowodnienia braku skutków gospodarczych. W świetle przedstawionej ekspertyzy skutki gospodarcze nie powinny być uwzględnione przy określaniu wysokości grzywny.
   Wnoszący odwołanie utrzymuje, że zaskarżony wyrok naruszył wymogi określone przez sądy wspólnotowe przewidujące konieczność obniżenia grzywny na podstawie okoliczności łagodzących. Ze względu na to naruszenie prawa zaskarżony wyrok nie skorygował błędu w ocenie popełnionego przez Komisję polegającego na nieuwzględnieniu jako okoliczności uzasadniających obniżenie grzywny udziału organów publicznych w spotkaniach międzybankowych, ani faktu, iż spotkania te były powszechnie znane opinii publicznej, co zostało wykazane.
   W trzecim zarzucie wnoszący odwołanie wskazuje na braki w uzasadnieniu, naruszenie zasady równego traktowania, a także inne błędy co do prawa i uchybienia procesowe w zaskarżonym wyroku dotyczące oceny przez Komisję współpracy z wnoszącym odwołanie.
   Wnoszący odwołanie utrzymuje, że od samego początku współpracował z Komisją przy ustalaniu okoliczności faktycznych. Przedstawił w szczególności na wczesnym etapie postępowania, mimo że nie był do tego zobowiązany, wyczerpujący opis spotkań międzybankowych oraz obszerną dokumentację, która według ustaleń Sądu posłużyła Komisji przy wydaniu spornej decyzji. Ponadto w odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów wnoszący odwołanie przedstawił opis faktów, który — stosownie do ustaleń zawartych w zaskarżonym wyroku — mógł posłużyć Komisji przy wydaniu spornej decyzji.
   Zaskarżony wyrok — podobnie zresztą jak sporna decyzja — nie obniżył wysokości grzywny w zamian za szeroką, przydatną i udowodnioną współpracę ze strony wnoszącego odwołanie. Stanowi to niewłaściwe zastosowanie komunikatu w sprawie współpracy oraz naruszenie zasady równego traktowania i zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań. Ponadto zaskarżony wyrok naruszył prawo wnoszącego odwołanie do przedstawienia stanowiska ze względu na rozważania dotyczące wysokości grzywny nałożonej na wnoszącego odwołanie, co do których nie mógł on wcześniej zając stanowiska.

      (1)  Dz.U. C 331, str. 29.


title: Sprawa T-582/11: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2011 r. — Solar-Fabrik przeciwko OHIM (Premium XL)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/59

      Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2011 r. — Solar-Fabrik przeciwko OHIM (Premium XL)
      (Sprawa T-582/11)
      (2012/C 25/113)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Solar-Fabrik für Produktion und Vertrieb von solartechnischen Produkten (Freiburg im Breisgau, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Douglas)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 września 2011 r. w sprawie R 245/2011-1;

                  —

                  obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Premium XL” dla towarów należących do klas 9 i 11

         Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

         Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

         Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ zgłoszony znak towarowy ma charakter odróżniający.


title: Sprawa C-434/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari (Włochy) w dniu 22 września 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Raffaelowi Mignone

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari (Włochy) w dniu 22 września 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Raffaelowi Mignone
   (Sprawa C-434/14)
   (2014/C 448/05)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Bari

      Strona w postępowaniu głównym

   Raffaele Mignone

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE analizowane w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 lutego 2012 r. [w sprawach połączonych C-72/10 i C-77/10] należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie ogłoszeniu przetargu na koncesje o czasie trwania krótszym od koncesji przyznanych w przeszłości, jeżeli wspomniany przetarg został ogłoszony rzekomo w celu usunięcia konsekwencji wynikających z bezprawnego wykluczenia pewnej liczby operatorów z wcześniejszych przetargów?

               2)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE analizowane w świetle powyższego wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie temu, aby wymóg dostosowania czasu wygaśnięcia koncesji stanowił odpowiednie uzasadnienie dla krótszego w porównaniu z koncesjami przyznanymi w przeszłości, czasu trwania koncesji objętych przetargiem?

               3)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE analizowane w świetle powyższego wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie dla wprowadzenia obowiązku nieodpłatnego zbycia użytkowania środków materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania w wypadku zakończenia działalności, z powodu upływu końcowego terminu ważności koncesji lub z powodu decyzji o jej wygaśnięciu lub odebraniu?


title: Sprawa T-16/09 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 4 listopada 2008 r. w sprawie F-87/07 Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 19 stycznia 2009 r. przez Luigiego Marcuccia

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/48

         Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 4 listopada 2008 r. w sprawie F-87/07 Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 19 stycznia 2009 r. przez Luigiego Marcuccia
   (Sprawa T-16/09 P)
   (2009/C 55/86)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               w każdym razie:

                           (A1)

                           uchylenie spornego postanowienia w całości, bez żadnego wyjątku;

                           (A2)

                           stwierdzenie, że skarga wniesiona w pierwszej instancji była całkowicie dopuszczalna;

               —

               tytułem roszczenia głównego:

                           (B1)

                           uwzględnienie w całości i bez wyjątku żądań zawartych w skardze w pierwszej instancji;

                           (B2)

                           obciążenie strony pozwanej zwrotem wszystkich kosztów, jakie skarżący poniósł w pierwszej instancji oraz w ramach niniejszego odwołania;

               —

               ewentualnie:

                           (B3)

                           skierowanie niniejszej sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej w innym składzie orzekającym, w celu jej ponownego rozpoznania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zaskarżonym orzeczeniem w niniejszym przypadku jest postanowienie wydane przez Sąd do spraw Służby Publicznej w dniu 4 listopada 2008 r. w sprawie F-87/07 L. Marcuccio przeciwko Komisji.
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do podnoszonych w sprawie T-9/09 L. Marcuccio przeciwko Komisji.
   Wnoszący odwołanie utrzymuje między innymi, że Sąd do spraw Służby Publicznej nie wypowiedział się w podstawowej kwestii sporu, czyli upoważnienia do przedstawienia pisma podpisanego przez lekarza. Podnosi również absolutny brak uzasadnienia i brak logiki w rozumowaniu dotyczącym rzekomej niedopuszczalności wniosku o odszkodowanie, wniosku aby Sąd stwierdził „istnienie spornych aktów, faktów i zachowań, jak również co najmniej ich niezgodność z prawem”, oraz skargi w pierwszej instancji w całości.


title: Sprawa T-452/15: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2015 r. – Petrov i in./Parlament Europejski

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/39

         Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2015 r. – Petrov i in./Parlament Europejski
   (Sprawa T-452/15)
   (2015/C 363/48)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Andrei Petrov (St. Petersburg, Rosja), Fedor Biryukov (Moskwa, Rosja), Alexander Sotnichenko (St. Petersburg, Rosja) (przedstawiciele: P. Richter, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności zakazu wstępu do budynków Parlamentu Europejskiego wydanego względem skarżących przez przewodniczącego Parlamentu Europejskiego w dniu 16 czerwca 2015 r.;

               —

               obciążenie kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej
               Skarżący podnoszą, że są dyskryminowani z tytułu samego ich obywatelstwa i wbrew zakazowi ustanowionemu w art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ nie można stwierdzić rzeczowych podstaw dla wydanego zakazu wstępu. Ponadto zgodnie ze stanowiskiem skarżących, ich obecność w budynkach Parlamentu ani nie stwarza zagrożenia dla bezpieczeństwa, ani dla funkcjonowania Parlamentu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący nadużycia uprawnień dyskrecjonalnych.
               Skarżący utrzymują, że działania przewodniczącego Parlamentu Europejskiego wyraźnie opierają się na czystej arbitralności i diametralnej sprzeczności z wynikającym z prawa pierwotnego zakazem dyskryminacji.


title: Sprawa T-16/12: Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2012 r. — Stichting Het Groninger Landschap i in. przeciwko Komisji

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/15

         Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2012 r. — Stichting Het Groninger Landschap i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-16/12)
   2012/C 109/35
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Stichting Het Groninger Landschap (Haren, Niderlandy), Vereniging It Fryske Gea (Olterterp, Niderlandy); Stichting Het Drentse Landschap (Assen, Niderlandy); Stichting Landschap Overijssel (Dalfsen, Niderlandy); Stichting Het Geldersch Landschap (Arnhem, Niderlandy); Stichting Flevo-Landschap (Lelystad, Niderlandy); Stichting Het Utrechts Landschap (De Bilt, Niderlandy); Stichting Landschap Noord-Holland (Heiloo, Niderlandy); Stichting Het Zuid-Hollands Landschap (Rotterdam, Niderlandy); Stichting Het Zeeuwse Landschap (Wilhelminadorp, Niderlandy); Stichting Het Noordbrabants Landschap (Haaren, Niderlandy); Stichting Het Limburgs Landschap (Lomm, Niderlandy); Vereniging tot behoud van Natuurmonumenten in Nederland (’s-Graveland, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci P. Kuypers i N. van Nuland)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2011 r. w sprawie N 308/2010 lub — posiłkowo — stwierdzenie nieważności w części, w której beneficjentami systemu pomocy są skarżący;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty. Zarzuty są takie same jak podniesione w sprawie T-15/12 Provincie Groningen i in. przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-398/06: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 10 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Prawo pobytu osób nieaktywnych ekonomicznie oraz emerytów, będących obywatelami państw członkowskich Unii Europejskiej i Europejskiego Obszaru Ekonomicznego — Ustawodawstwo krajowe i praktyka administracyjna stawiające wymóg posiadania własnych środków wystarczających przez okres pobytu przynajmniej jednego roku w przyjmującym państwie członkowskim)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/10

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 10 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-398/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Prawo pobytu osób nieaktywnych ekonomicznie oraz emerytów, będących obywatelami państw członkowskich Unii Europejskiej i Europejskiego Obszaru Ekonomicznego - Ustawodawstwo krajowe i praktyka administracyjna stawiające wymóg posiadania własnych środków wystarczających przez okres pobytu przynajmniej jednego roku w przyjmującym państwie członkowskim)
   (2008/C 128/15)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M Condou-Durande i R. Troosters, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów (Przedstawiciele: G. Sevenster i D.J.M. de Grave, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Przedstawiciele: E. O'Neill, pełnomocnik i J. Stratford, barrister)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie przepisów wspólnotowych z zakresu prawa pobytu obywateli Unii — Ustawodawstwo krajowe i praktyka administracyjna stawiające wymóg posiadania odpowiednich własnych środków przez osoby nieaktywne ekonomicznie oraz emerytów dla uzyskania przez nich prawa pobytu
   Sentencja

               1)

               Utrzymując w mocy krajowe przepisy, według których osoby nieaktywne ekonomicznie oraz emeryci będący obywatelami Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego w celu uzyskania pozwolenia na pobyt muszą udowodnić, że posiadają trwałe środki utrzymania, Królestwo Niderlandów uchybiło ciążącym na nim zobowiązaniom wynikającym z dyrektywy Rady 68/360/EWG z dnia 15 października 1968 r. w sprawie zniesienia ograniczeń w przemieszczaniu się i pobycie pracowników Państw Członkowskich i ich rodzin we Wspólnocie, dyrektywy Rady 90/364/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie prawa pobytu oraz dyrektywy Rady 90/365/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie prawa pobytu pracowników i osób prowadzących działalność na własny rachunek, które zakończyły działalność zawodową.

               2)

               Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006.


title: Sprawa T-154/11: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2011 r. — Zenato Azienda Vitivinicola przeciwko OHIM — Camera di Commercio, Industria, Artigianato e Agricoltura di Verona (Ripassa Zenato)

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/25

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2011 r. — Zenato Azienda Vitivinicola przeciwko OHIM — Camera di Commercio, Industria, Artigianato e Agricoltura di Verona (Ripassa Zenato)
   (Sprawa T-154/11)
   2011/C 139/47
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Zenato Azienda Vitivinicola Srl (Peschiera del Garda, Włochy) (przedstawiciel: adwokat A. Rizzoli)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Camera di Commercio Industria, Artigianato e Agricoltura di Verona (Werona, Włochy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi wraz z załącznikami;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej (pkt 1, 2 i 3 sentencji) w zakresie w jakim na jej mocy uwzględniono odwołanie i sprzeciw a odrzucono w całości zgłoszenie oraz obciążono zgłaszającą kosztami poniesionymi przez wnoszącą sprzeciw w postępowaniu w sprawie sprzeciwu i w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „RIPASSA ZENATO” (zgłoszenie nr 5877865) dla towarów należących do klasy 33

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Camera di Commercio Industria, Artigianato e Agricoltura di Verona

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny włoski znak towarowy „RIPASSO” (zarejestrowany pod numerem 682213) dla towarów należących do klasy 33

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia w całości

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-254/06: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2006 r. — Radio Regenbogen Hörfunk in Baden przeciwko OHIM (RadioCom)

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/28

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2006 r. — Radio Regenbogen Hörfunk in Baden przeciwko OHIM (RadioCom)
   (Sprawa T-254/06)
   (2006/C 261/54)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Radio Regenbogen Hörfunk in Baden GmbH & Co. KG (Mannheim, Niemcy) (przedstawiciel: W. W. Göpfert, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 7 lipca 2006 r., która została doręczona skarżącej w dniu 17 lipca 2006 r.;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „RadioCom” dla usług należących do klas 35, 38 i 41 — zgłoszenie nr 3 986 023.

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia.

      Decyzja Izby Odwoławczej: odrzucenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Zgłoszony znak towarowy może zostać zarejestrowany, ponieważ rejestracji nie stoją na przeszkodzie powołane przez pozwanego podstawy odmowy rejestracji wymienione w art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz w art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1).

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa T-477/15: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2015 r. – European Dynamics Luxembourg i in./ECHA

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/40

         Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2015 r. – European Dynamics Luxembourg i in./ECHA
   (Sprawa T-477/15)
   (2015/C 363/49)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg SA (Luksemburg, Luksemburg), European Dynamics Belgium SA (Bruksela, Belgia), Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat M. Sfyri)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej, dotyczącej etapu 2 procedury ograniczonej ECHA/2014/86, przekazanej skarżącym pismem z dnia 25 czerwca 2014 r., informującym, że ich oferta nie została wybrana, a zamówienie przyznano innemu konsorcjum;

               —

               zasądzenie od pozwanej odszkodowania na rzecz skarżących za szkodę i utratę szansy uzyskania zamówienia, w kwocie 5 20  000 EUR oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżących w związku ze skargą, nawet w razie jej oddalenia.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnoszą dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, że ECHA naruszyła obowiązek uzasadnienia w ramach oceny ich oferty, gdyż nie udzieliła informacji na temat relatywnej przewagi wygrywającej oferty.

               2.

               Zarzut drugi, że ECHA popełniła szereg oczywistych błędów w ocenie ich oferty i, pomocniczo, że wprowadziła nowe i nieznane kryteria na etapie oceny ofert.


title: Sprawa F-107/07: Skarga wniesiona w dniu 8 października 2007 r. — Daskalakis przeciwko Komisji

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/46

         Skarga wniesiona w dniu 8 października 2007 r. — Daskalakis przeciwko Komisji
   (Sprawa F-107/07)
   (2007/C 315/89)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Constantin Daskalakis (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: S. A. Pappas, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 28 czerwca 2007 r. w zakresie, w jakim decyzja ta nie przyznaje skarżącemu dodatku wyrównawczego przewidzianego w art. 7 ust. 2 regulaminu pracowniczego na okresu dłuższy niż rok;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, będący urzędnikiem powołanym tymczasowo na stanowisko szefa wydziału, kwestionuje decyzję, w której Komisja, dokonując obliczenia jego wynagrodzenia odmówiła wzięcia pod uwagę dodatku wyrównawczego, który został mu przyznany jako szefowi wydziału ad interim, w oparciu o uzasadnienie, że zgodnie z art. 7 ust. 2 regulaminu pracowniczego dodatek ten może zostać przyznany tylko na okres jednego roku, nawet jeśli skarżący zajmował stanowisko szefa wydziału po upływie tego okresu.
   Skarżący argumentuje, że przedział czasowy określony w przywoływanym przepisie dotyczy jedynie okresu tymczasowego zajmowania stanowiska i nie ma wpływu na odpowiadające mu wynagrodzenie, jeżeli tymczasowe objęcie stanowiska zostaje przedłużone ponad okres jednego roku. Zdaniem skarżącego, jeśli administracja nie była w stanie obsadzić wakującego stanowiska w ciągu roku to nie może powoływać się na własną nieskuteczność względem urzędnika, który zajmuje to stanowisko ad interim przez dłuższy okres.
   Ponadto skarżący podnosi naruszenie obowiązku uwzględnienia dobra urzędnika i zasady dobrej administracji. Jego zdaniem Komisja powinna była wziąć pod uwagę nie tylko interes służby, ale również urzędnika, którego sprawa dotyczy.
   Pomocniczo skarżący podkreśla, że został powołany na stanowisko szefa wydziału ad interim, ponieważ bezwzględnie obowiązujący plan mobilności zobowiązywał osobę zajmującą to stanowisko do przeniesienia się na inne. Z tego względu skarżący twierdzi, że sytuacja ta powinna być objęta zakresem akapitu drugiego przepisu art. 7 ust. 2 regulaminu pracowniczego, zgodnie z którym okres tymczasowego objęcia stanowiska jest ograniczony do jednego roku, z wyjątkiem przypadków gdy bezpośrednim lub pośrednim celem tego objęcia jest zastąpienie urzędnika oddelegowanego na inne stanowisko w interesie służby.


title: Sprawa T-390/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 1 lipca 2010 r. w sprawie F-97/08 Füller-Tomlinson przeciwko Parlamentowi, wniesione w dniu 10 września 2010 r. przez Paulette Füller-Tomlinson

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/47

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 1 lipca 2010 r. w sprawie F-97/08 Füller-Tomlinson przeciwko Parlamentowi, wniesione w dniu 10 września 2010 r. przez Paulette Füller-Tomlinson
   (Sprawa T-390/10 P)
   ()
   2010/C 301/75
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Paulette Füller-Tomlinson (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie F-97/08;

               —

               w konsekwencji, uwzględnienie żądań przedstawionych przez wnoszącą odwołanie w pierwszej instancji i w efekcie,

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji kierownika wydziału ds. emerytur i zabezpieczenia społecznego z dnia 9 kwietnia 2008 r. określającej w swoim art. 3 stopień trwałej częściowej niezdolności do pracy w następstwie choroby o podłożu zawodowym na 20 %;

                           —

                           w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie, podjętej w dniu 26 sierpnia 2008 r. a doręczonej w dniu 28 sierpnia 2008 r.;

                           —

                           tytułem żądania ewentualnego, zasądzenie od pozwanego zapłaty kwoty 12 000 EUR tytułem naprawienia krzywdy;

                           —

                           obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania całością kosztów postępowania w obydwu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   W drodze niniejszego odwołania wnosząca je domaga się uchylenia wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 1 lipca 2010 r. wydanego w sprawie F-97/08 Füller-Tomlinson przeciwko Parlamentowi, w którym skarga wnoszącej odwołanie mająca na celu między innymi stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego określającej stopień trwałej niezdolności do pracy w następstwie choroby o podłożu zawodowym na 20 % w oparciu o europejską skalę oceny uszczerbku na zdrowiu fizycznym i psychicznym dla celów medycznych została oddalona.
   Na poparcie odwołania wnosząca je podnosi kilka zarzutów dotyczących:

               —

               naruszenia przez sąd zakresu kontroli zgodności z prawem warunków ustanowionych w przepisach dotyczących zakresu ubezpieczenia przyjętych na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, ponieważ kontrola, której dokonał SSP ograniczyła się do oczywistych błędów w ocenie i przekroczenia przez instytucje zakresu przysługujących im ocennych uprawnień dyskrecjonalnych, podczas gdy powinna ona mieć charakter całkowity obejmując zgodność z prawem merytorycznych uregulowań aktu;

               —

               naruszenia kontroli oczywistych błędów w ocenie, błędnej interpretacji akt sprawy, naruszenia przez sąd orzekający w pierwszej instancji obowiązku uzasadnienia oraz naruszenia art. 73 regulaminu pracowniczego i przepisów dotyczących zakresu ubezpieczenia:

                           —

                           SSP nie wziął pod uwagę rozwoju wydarzeń podczas rozprawy w odniesieniu do poszerzenia zakresu zarzutów podniesionych w skardze;

                           —

                           SSP uznał między innymi, że swoboda decyzyjna lekarza odnosi się wyłącznie do ustaleń patologicznych a nie do ustalenia stopnia niezdolności do pracy stwierdzając tym samym, że europejska skala oceny uszczerbku na zdrowiu fizycznym i psychicznym ograniczająca w niniejszym przypadku stopień niezdolności do pracy do 20 % ma charakter wiążący, podczas gdy komisja lekarska stwierdziła, że stopień niezdolności do pracy wnoszącej odwołanie wynosi 100 %;

               —

               naruszenia reguł odnoszących się do pojęcia rozsądnego terminu i błędnej interpretacji akt sprawy, ponieważ SSP powołał się na badanie lekarskie, które nigdy się nie odbyło aby następnie stwierdzić, że terminy rozpatrywania akt wnoszącej odwołanie nie przekroczyły rozsądnego zakresu.


title: Sprawa C-630/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Helsingin hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 7 grudnia 2016 r. – Anstar Oy

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Helsingin hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 7 grudnia 2016 r. – Anstar Oy
   (Sprawa C-630/16)
   (2017/C 063/24)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Helsingin hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Anstar Oy

      Druga strona postępowania: Turvallisuus- ja kemikaalivirasto (Tukes)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy mandat M/120 i sporządzoną na jego podstawie zharmonizowaną normę EN 1090-1 (:2009+A1:2011) należy interpretować w ten sposób, że wymienione w pkt 1–4 decyzji Tukes produkty służące mocowaniu w betonie przed jego zastygnięciem (systemy podwieszania używane do łączenia elementów szalunkowych i podpór ścian z konstrukcją ramową budynku, określone kołki kotwiące, płyty kotwiące i standardowe elementy stalowe do zabudowy, systemy tężników wiatrowych, stopy podpór i ścian oraz mocowania balkonów) nie wchodzą w zakres ich zastosowania?

               2)

               Czy rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiające zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylające dyrektywę Rady 89/106/EWG (1), wymienione w niniejszej sprawie mandaty Komisji lub prawo Unii sprzeciwiają się w inny sposób interpretacji dokonanej przez Tukes, zgodnie z którą wymienione produkty nie są objęte zakresem zastosowania mandatu M/120 i normy EN 1090-1?

      (1)  Dz.U. 2011, L 88, s. 5.


title: Sprawa C-119/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 4 marca 2010 r. — Frisdranken Industrie Winters BV przeciwko Red Bull GmbH

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 4 marca 2010 r. — Frisdranken Industrie Winters BV przeciwko Red Bull GmbH
   (Sprawa C-119/10)
   2010/C 134/35
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Frisdranken Industrie Winters BV

      Strona pozwana: Red Bull GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

                           a)

                           Czy sam „rozlew” płynów do opakowań opatrzonych oznaczeniem [w rozumieniu pkt 3.1. ppkt (iv)] należy zakwalifikować jako używanie oznaczenia w obrocie handlowym w rozumieniu art. 5 dyrektywy 89/104, również jeżeli rozlew ten stanowi usługę świadczoną na rzecz i na zlecenie podmiotu trzeciego w celu odróżnienia towarów tego zleceniodawcy?

                           b)

                           Czy odpowiedź na pytanie 1 a) brzmiałaby inaczej, gdyby zachodziło tu naruszenie określone w art. 5 ust. 1 lit. a) lub b) dyrektywy 89/104?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie 1 a) odpowiedzi twierdzącej, czy używanie oznaczenia może zostać zakazane w Beneluksie na podstawie art. 5 dyrektywy 89/104 (1) również wtedy, gdy towary opatrzone oznaczeniem są przeznaczone wyłącznie na wywóz (a) z terytorium Beneluksu lub (b) poza Unię Europejską i gdy na żadnym z tych obszarów nie mogą być one postrzeżone przez odbiorców, z wyjątkiem przedsiębiorstwa, w którym dokonano rozlewu?

               3)

               W przypadku udzielenia na pytanie 2 [a) lub b)] odpowiedzi twierdzącej, jakie kryterium należy przyjąć w celu ustalenia naruszenia znaku? Czy jest nim sposób postrzegania oznaczenia przez konsumenta (przeciętnego, właściwie poinformowanego, dostatecznie uważnego i rozsądnego) w Beneluksie (lub w Unii Europejskiej), który w okolicznościach niniejszej sprawy nie może zostać ustalony w inny sposób jak tylko teoretycznie lub abstrakcyjnie, czy też należy posłużyć się innym kryterium, na przykład sposobu postrzegania oznaczenia przez konsumenta w państwie, do którego towary są eksportowane?

      (1)  Pierwsza dyrektywa Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, s. 1).