title: Sprawa C-244/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (sala trzecia) wydanego w dniu 16 lutego 2016 r. w sprawie T-296/15, Industrias Químicas del Vallés/Komisja, wniesione w dniu 27 kwietnia 2016 r. przez Industrias Químicas del Vallés, S.A.

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/25

         Odwołanie od wyroku Sądu (sala trzecia) wydanego w dniu 16 lutego 2016 r. w sprawie T-296/15, Industrias Químicas del Vallés/Komisja, wniesione w dniu 27 kwietnia 2016 r. przez Industrias Químicas del Vallés, S.A.
   (Sprawa C-244/16 P)
   (2016/C 260/32)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Industrias Químicas del Vallés, S.A. (przedstawiciele: C. Fernández Vicién, I. Moreno-Tapia Rivas, C. Vila Gisbert, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej z dnia 16 lutego 2016 r. w sprawie T-296/15, Industrias Químicas del Vallés, S.A. (IQV)/Komisja Europejska.

               —

               Uznanie skargi IQV o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/408 (1) za dopuszczalną.

               —

               Skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej celem orzeczenia co do istoty sprawy T-296/15.

               —

               Obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               (i)

               Naruszenie prawa przez Sąd ze względu na uznanie w zaskarżonym postanowieniu, że zaskarżone rozporządzenie jest aktem regulacyjnym wymagającym przyjęcia względem skarżącej środków wykonawczych w rozumieniu art. 263 akapit czwarty Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               (ii)

               Naruszenie prawa przez Sąd ze względu na uznanie w zaskarżonym postanowieniu, że niedopuszczalność jej skargi na zaskarżone rozporządzenie nie pozbawiała IQV skutecznej ochrony sądowej.

               (iii)

               Naruszenie prawa przez Sąd ze względu na uznanie w zaskarżonym postanowieniu, że zaskarżone rozporządzenie nie dotyczyło IQV indywidualnie.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/408 z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie wykonania art. 80 ust. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin oraz w sprawie ustalenia wykazu substancji kwalifikujących się do zastąpienia Tekst mający znaczenie dla EOG (Dz.U. L 67, s. 18).


title: Sprawa C-385/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos vyriausybės — Republika Litweska) — Nidera Handelscompagnie BV przeciwko Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos (Dyrektywa 2006/112/WE — Prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT — Przepisy krajowe wykluczające prawo do odliczenia w przypadku towarów odsprzedanych przed identyfikacją podatnika dla celów podatku VAT)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/19

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos vyriausybės — Republika Litweska) — Nidera Handelscompagnie BV przeciwko Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos
   (Sprawa C-385/09) (1)

   (Dyrektywa 2006/112/WE - Prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT - Przepisy krajowe wykluczające prawo do odliczenia w przypadku towarów odsprzedanych przed identyfikacją podatnika dla celów podatku VAT)
   2010/C 346/30
   Język postępowania: litewski

      Sąd krajowy

   Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos vyriausybės

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Nidera Handelscompagnie BV

      Strona pozwana: Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos vyriausybės — Wykładnia art. 167, art. 168 ust. 1 lit. a) oraz art. 178 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej — Przepisy krajowe zastrzegające prawo do odliczenia podatku VAT na rzecz podmiotów posiadających identyfikację dla celów podatku VAT w tym państwie członkowskim — Prawo do odliczenia podatku VAT wyłączone w przypadku towarów usług nabytych przez podatnika przed datą jego identyfikacji dla celów podatku VAT w danym państwie członkowskim, jeśli towary lub usługi zostały uprzednio wykorzystane na potrzeby opodatkowanych czynności podatnika

      Sentencja

   Wykładni dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się ona temu, by podatnik podatku od wartości dodanej, który spełnia materialnoprawne przesłanki odliczenia tego podatku, zgodnie z przepisami tej dyrektywy, i który uzyskał identyfikację dla celów podatku od wartości dodanej w rozsądnym terminie od wykonania czynności uprawniających go do odliczenia, mógł zostać pozbawiony możliwości wykonywania tego prawa przez ustawodawstwo krajowe, które zakazuje odliczania podatku od wartości dodanej zapłaconego przy nabyciu towarów z tego względu, że podatnik ten nie uzyskał identyfikacji dla celów podatku od wartości dodanej przed ich wykorzystaniem w ramach swej działalności podlegającej opodatkowaniu.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawy połączone T-76/07, T-362/07 i T-409/08: Postanowienie Sądu z dnia 24 kwietnia 2012 r. — El Fatmi przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki restrykcyjne mające na celu zwalczanie terroryzmu — Skreślenie z wykazu osób i podmiotów — Skarga o stwierdzenie nieważności — Umorzenie postępowania)

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/22

         Postanowienie Sądu z dnia 24 kwietnia 2012 r. — El Fatmi przeciwko Radzie
   (Sprawy połączone T-76/07, T-362/07 i T-409/08) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki restrykcyjne mające na celu zwalczanie terroryzmu - Skreślenie z wykazu osób i podmiotów - Skarga o stwierdzenie nieważności - Umorzenie postępowania)
   2012/C 174/35
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Nouriddin El Fatmi (Vught, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci G. Pulles i A.M. van Eik (sprawy T-76/07, T-362/07 i T-409/08), J. Pauw (sprawy T-76/07 i T-362/07) i M. Uiterwaal (T-76/07))

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo G.J. Van Hegelsom i E. Finnegan (T-76/07 i T-362/07), następnie B. Driessen i E. Finnegan (T-76/07, T-362/07 i T-409/08), pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: początkowo C. Wissels, M. de Mol i Y. de Vries oraz M. de Grave (sprawa T-76/07), następnie C. Wissels, M. Bulterman i J. Langer, pełnomocnicy); i Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Boelaert i P. van Nuffel oraz początkowo J. Aquilina (sprawa T-76/07), pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Co do istoty żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2006/1008/WE z dnia 21 grudnia 2006 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (Dz.U. L 379, s. 123), zastąpionej kolejno decyzjami Rady 2007/445/WE z dnia 28 czerwca 2007 r. (Dz.U. L 169, s. 58), 2007/868/WE z dnia 20 grudnia 2007 r. (Dz.U. L 340, s. 100), 2008/583/WE z dnia 15 lipca 2008 r. (Dz.U. L 188, s. 21), 2009/62/WE z dnia 26 stycznia 2009 r. (Dz.U. L 23, s. 25), rozporządzeniem Rady (WE) nr 501/2009 z dnia 15 czerwca 2009 r. (Dz.U. L 151, s. 14), rozporządzeniami wykonawczymi Rady (UE) nr 1285/2009 z dnia 22 grudnia 2009 r. (Dz.U. L 346, s. 39), (UE) nr 610/2010 z dnia 12 lipca 2010 r. (Dz.U. L 178, s. 1), (UE) nr 83/2011 z dnia 31 stycznia 2011 r. (Dz.U. L 28, s. 14) i (UE) nr 687/2011 z dnia 18 lipca 2011 r. (Dz.U. L 188, s. 2), w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego jest wymienione w wykazie osób, grup i podmiotów, do których zastosowanie ma rozporządzenie Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (Dz.U. L 344, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Komisja Europejska i Królestwo Niderlandów pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 117 z 26.5.2007.


title: Sprawa T-350/07: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2007 r. — FMC Chemical i in. przeciwko Komisji

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/29

         Skarga wniesiona w dniu 7 września 2007 r. — FMC Chemical i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-350/07)
   (2007/C 283/54)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: FMC Chemical SPRL (Bruksela, Belgia), Arysta Lifesciences SAS (Nogueres, Francja), Belchim Crop Protection NV (Londerzeel, Belgia), FMC Foret SA (Barcelona, Hiszpania), F&N Agro Slovensko s.r.o. (Bratysława, Słowacja), F&N Agro Česká republika s.r.o. (Praga, Republika Czeska), F&N Agro Polska (Warszawa, Polska), FMC Corp. (Philadelphia, Stany Zjednoczone) (Przedstawiciele: K. Van Maldegem i C. Mereu, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2007/416/WE

               —

               Stwierdzenie niezgodności z prawem i nieskuteczności wobec skarżących oraz w stosunku do procedury oceny karbofuranu art. 20 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1490/2002

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty podnoszone przez skarżące są takie same lub podobne, jak w sprawie T-326/07 Cheminova i in. przeciwko Komisji


title: Sprawa C-529/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 24 listopada 2014 r. – YARA Brunsbüttel przeciwko Hauptzollamt Itzehoe

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 24 listopada 2014 r. – YARA Brunsbüttel przeciwko Hauptzollamt Itzehoe
   (Sprawa C-529/14)
   (2015/C 065/30)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: YARA Brunsbüttel GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Itzehoe

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 dyrektywy 2003/96/WE (1) sprzeciwia się ustanowieniu przez państwo członkowskie zwolnienia podatkowego dla takich produktów energetycznych, które są wykorzystywane do termicznej obróbki gazów odpadowych, czy też dyrektywa ta nie ma zastosowania do tych produktów energetycznych zgodnie z jej art. 2 ust. 4 lit. b) tiret drugie z uwagi na to, że wykorzystywanie do termicznej obróbki gazów odpadowych jest wykorzystywaniem innym niż wykorzystywanie jako paliwo silnikowe lub paliwo do ogrzewania i w związku z tym chodzi w ich przypadku o produkty energetyczne podwójnego zastosowania w rozumieniu tego przepisu?

               2)

               Czy dla produktów energetycznych wykorzystywanych do termicznej obróbki gazów odpadowych zwolnienie podatkowe jest w danym przypadku dopuszczalne tylko wtedy, gdy w ramach termicznej obróbki gazów odpadowych zostają one również wchłonięte jako surowiec, materiał podstawowy lub pomocniczy przez produkt powstający podczas tej obróbki?

               3)

               Czy zwolnienie podatkowe dla produktów energetycznych wykorzystywanych do termicznej obróbki gazów odpadowych jest wyłączone, jeśli energia termiczna uwolniona w trakcie obróbki gazów odpadowych jest częściowo wykorzystywana do ogrzewania lub suszenia? Czy wyłączenie to ma zastosowanie w danym przypadku również wtedy, gdy do ogrzewania lub suszenia potrzeba mniej energii niż energii zawartej w gazach odpadowych i uwalnianej w trakcie ich termicznej obróbki?

      (1)  Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, Dz.U. L 283, s. 1.


title: Sprawa C-194/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I (Niemcy) w dniu 21 kwietnia 2010 r. — Robert Nicolaus Abt, Daniela Kalwarowskyj, Mangusta Beteiligungs GmbH, Karsten Trippel, VC-Services GmbH, Henning Hahmann przeciwko Hypo Real Estate Holding AG

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I (Niemcy) w dniu 21 kwietnia 2010 r. — Robert Nicolaus Abt, Daniela Kalwarowskyj, Mangusta Beteiligungs GmbH, Karsten Trippel, VC-Services GmbH, Henning Hahmann przeciwko Hypo Real Estate Holding AG
   (Sprawa C-194/10)
   2010/C 195/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landgericht München I

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Robert Nicolaus Abt, Daniela Kalwarowskyj, Mangusta Beteiligungs GmbH, Karsten Trippel, VC-Services GmbH, Henning Hahmann

      Strona pozwana: Hypo Real Estate Holding AG

      Interwenienci uboczni: Klaus E. H. Zapf, Inge Jung-Arend

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy ze względu na obowiązujący w prawie europejskim zakaz wprowadzania przepisów mogących zagrozić realizacji celu dyrektywy art. 5 ust. 1 dyrektywy 2007/36/WE (1) znajduje zastosowanie już wtedy, gdy ustawodawca krajowy przyjął regulację tracącą moc z upływem terminu transpozycji, która dopuszcza w okresie transpozycji skrócenie terminu zwołania walnego zgromadzenia do jednego dnia, jeżeli walne zgromadzenie przyjmie uchwałę (podwyższenie kapitału z wyłączeniem prawa poboru), która na mocy zapisu ustawowego pozostaje skuteczna po dokonaniu wpisu do rejestru handlowego, nawet jeżeli w wyniku uwzględnienia powództwa zostanie stwierdzona nieważność tej uchwały?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na to pytanie: Czy naruszenie art. 5 ust. 1 dyrektywy 2007/36/WE można uzasadnić wymogami prawa wspólnotowego, w szczególności art. 297 WE?

      (1)  Dyrektywa 2007/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie wykonywania niektórych praw akcjonariuszy spółek notowanych na rynku regulowanym (Dz.U. L 184, s. 17)


title: Sprawa C-63/15: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 7 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats 's-Hertogenbosch – Niderlandy) – Mehrdad Ghezelbash/Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie (Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 — Określanie państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego — Artykuł 12 — Wydanie dokumentów pobytu lub wiz — Artykuł 27 — Środek prawny — Zakres kontroli sądowej)

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/12

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 7 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats 's-Hertogenbosch – Niderlandy) – Mehrdad Ghezelbash/Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
   (Sprawa C-63/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 - Określanie państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego - Artykuł 12 - Wydanie dokumentów pobytu lub wiz - Artykuł 27 - Środek prawny - Zakres kontroli sądowej))
   (2016/C 296/16)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Den Haag, zittingsplaats 's-Hertogenbosch

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Mehrdad Ghezelbash

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

      Sentencja

   Artykuł 27 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela kraju trzeciego lub bezpaństwowca rozpatrywany w świetle motywu 19 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji tego rodzaju jak zaistniała w postępowaniu głównym osoba ubiegająca się o azyl może powołać, w ramach skargi na podjętą wobec niej decyzję o przekazaniu, błędne zastosowanie kryterium odpowiedzialności ustanowionego w rozdziale III owego rozporządzenia, w szczególności kryterium dotyczącego wydania wizy, ustanowionego w art. 12 owego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2015.


title: Sprawa T-186/11: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2011 r. — Schönberger przeciwko Parlamentowi

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/37

         Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2011 r. — Schönberger przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-186/11)
   2011/C 145/63
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Peter Schönberger (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: O. Mader, avocat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanego, o której skarżący został poinformowany pismem z dnia 25 stycznia 2011 r., na mocy której badanie jego petycji nr 1188/2010 zostało zakończone bez przekazywania treści petycji do Komisji ds. Petycji

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Skarżący twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza przysługujące mu podstawowe prawo do wnoszenia petycji, albowiem pomimo dopuszczalności jego petycji, parlamentarna Komisja ds. Petycji odmówiła zapoznania się z jej treścią, wobec czego naruszono prawo skarżącego do zbadania treści jego petycji.

               2)

               Skarżący twierdzi następnie, że Parlament naruszył przysługujące mu prawo do poznania uzasadnienia decyzji, gdyż zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia odmowy zapoznania się z petycją przez Komisję ds. Petycji.


title: Sprawa F-44/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. – Spadafora/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Stanowisko kierownika wydziału — Ogłoszenie o naborze — Postępowanie w sprawie naboru — Komisja preselekcyjna — Spotkanie z komisją preselekcyjną — Niewpisanie na krótką listę kandydatów zaproponowanych w celu odbycia końcowego spotkania z organem powołującym — Prawidłowość postępowania w sprawie naboru — Pierwszeństwo zatrudnienia kandydata będącego obywatelem określonego państwa członkowskiego — Zachowanie przewodniczącego komisji preselekcyjnej — Dyskryminacja ze względu na język — Żądanie odszkodowawcze — Artykuł 81 regulaminu postępowania)

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/34

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. – Spadafora/Komisja
   (Sprawa F-44/15) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Stanowisko kierownika wydziału - Ogłoszenie o naborze - Postępowanie w sprawie naboru - Komisja preselekcyjna - Spotkanie z komisją preselekcyjną - Niewpisanie na krótką listę kandydatów zaproponowanych w celu odbycia końcowego spotkania z organem powołującym - Prawidłowość postępowania w sprawie naboru - Pierwszeństwo zatrudnienia kandydata będącego obywatelem określonego państwa członkowskiego - Zachowanie przewodniczącego komisji preselekcyjnej - Dyskryminacja ze względu na język - Żądanie odszkodowawcze - Artykuł 81 regulaminu postępowania))
   (2016/C 175/40)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Sergio Spadafora (Woluwe-Saint-Lambert, Belgia) (przedstawiciel: adwokat G. Belotti)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie powołania innej osoby na stanowisko kierownika wydziału C4 („Legal Advice”), a nie skarżącego, który pełnił obowiązki kierownika tego wydziału od chwili odejścia poprzedniego kierownika wydziału.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako w części oczywiście niedopuszczalna a w części oczywiście bezzasadna.

               2)

               Sergio Spadafora pokrywa własne koszty postepowania i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 221 z 6.7.2015, s. 27.


title: Sprawa F-41/11: Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/51

         Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-41/11)
   2011/C 282/96
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i E. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Generalnego OLAF o oddaleniu wniosku strony skarżącej mającego na celu przedłużenie jej umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego w rozumieniu art. 2 lit. a) WZiPW.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Generalnego OLAF z dnia 11 lutego 2011 r. o oddaleniu wniosku strony skarżącej mającego na celu przedłużenie jej umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego w rozumieniu art. 2 lit. a) WZiPW;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-172/04: Skarga wniesiona dnia 17 maja 2004  r. przez Telefónica S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego

text:
               10.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/15

         Skarga wniesiona dnia 17 maja 2004  r. przez Telefónica S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego
   (Sprawa T-172/04)
   (2004/C 179/30)
   Język postępowania: hiszpański
   Dnia 17 maja 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (Znaki towarowe i Wzory) przez Telefónica S.A., z siedzibą w Madrycie (Hiszpania), reprezentowanej przez Andreę Sirimarco, letrado en ejercicio.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               Uchylenie zaskarżonej decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 12 marca 2004 r. w sprawie R 676/2002-1;

               —

               Uznanie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 1.694.157 „EMERGIA” (obrazowy) dla odróżnienia „usług w zakresie telekomunikacji przy użyciu podmorskich sieci kablowych dla elektronicznej transmisji głosu, danych i wizji” w klasie 38 wykazu międzynarodowego, oraz

               —

               obciążenie kosztami Urzędu Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego oraz osób występujących w postępowaniu po stronie pozwanej

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłaszający znak towarowy:

               Strona skarżąca.

               Zgłoszony znak towarowy:

               Obrazowy znak towarowy „ENERGIA” – zgłoszenie nr 1.694.157 dla towarów i usług z klasy 9, 38 i 42.

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na który powołano się w sprzeciwie:

               D. Branch.

               Sporny znak towarowy lub oznaczenie:

               Słowny wspólnotowy znak towarowy „EMERGEA” dla towarów i usług, między innymi z klasy 38 „usługa telematyczna za pośrednictwem sieci krajowych i międzynarodowych oraz komunikacja za pomocą terminali komputerowych”.

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Częściowe uznanie sprzeciwu w części odnoszącej się do „usług w zakresie telekomunikacji, usług komunikacyjnych za pośrednictwem sieci informatycznych” z klasy 38.

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Odrzucenie odwołania.

               Uzasadnienie skargi:

               Niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) Rozporządzenia (WE) nr 40/94 (prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd).


title: Sprawa T-559/10: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2012 r. — Laboratoire Garnier przeciwko OHIM (natural beauty) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego natural beauty — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               18.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 250/13

         Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2012 r. — Laboratoire Garnier przeciwko OHIM (natural beauty)
   (Sprawa T-559/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego natural beauty - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 250/23
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Laboratoire Garnier et Cie (Paryż, Francja) (przedstawiciele: początkowo adwokaci R. Dissmann i A. Steegmann, później R. Dissmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 września 2010 r. (sprawa R 971/2010-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego natural beauty jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Laboratoire Garnier et Cie zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 38 z 5.2.2011.


title: Sprawa T-271/16: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2016 r. – Pempe/EUIPO - Marshall Amplification (THOMAS MARSHALL GARMENTS OF LEGENDS)

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/45

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2016 r. – Pempe/EUIPO - Marshall Amplification (THOMAS MARSHALL GARMENTS OF LEGENDS)
   (Sprawa T-271/16)
   (2016/C 251/52)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Yusuf Pempe (Créteil, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Vivès-Albertini)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Marshall Amplification plc (Milton Keynes, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „THOMAS MARSHALL GARMENTS OF LEGENDS” – zgłoszenie nr 11 570 264

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 marca 2016 r. w sprawie R 376/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               oddalenie sprzeciwu w całości;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie przepisów rozporządzenia nr 207/2009 dotyczących dowodów używania oraz prawdopodobieństwa wprowadzenia przez w błąd.


title: Sprawa T-250/08: Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2008 r. — Edward William Batchelor przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/64

         Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2008 r. — Edward William Batchelor przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-250/08)
   (2008/C 209/113)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Edward William Batchelor (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: F. Young, Solicitor, A. Barav, Barrister, D. Reymond, lawyer)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianej negatywnej decyzji Komisji Europejskiej, wywiedzionej z art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, wydanej w dniu 9 kwietnia 2008 r. oraz jej wyraźnie negatywnej decyzji z 16 maja 2008 r. wydanej w przedmiocie wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów, złożonego na postawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarga o stwierdzenia nieważności wniesiona na podstawie art. 230 WE jest skierowana przeciwko dorozumianej negatywnej decyzji Komisji z dnia 9 kwietnia 2008 r. i wyraźnej decyzji Komisji z dnia 16 maja 2008 r., wydanej na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1), w której pozwana oddaliła wniosek skarżącego o udzielenie dostępu do dokumentów dotyczących notyfikacji środków podjętych na podstawie art. 3a ust. 1 dyrektywy Rady (EWG) w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej.
   Skarżący twierdzi, ze zaskarżona decyzji narusza art. 253 WE i art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 1049/2001, a zatem jest nieważna ze względu na poważne naruszenie proceduralne, w szczególności brak dostatecznego uzasadnienia decyzji odmowy dostępu do wnioskowanych dokumentów. Skarżący twierdzi następnie, że odmawiając dostępu do wnioskowanych dokumentów zaskarżona decyzja narusza art. 255 WE i art. 1 a oraz art. 3, art. 4 ust. 1–6 rozporządzenia nr 1049/2001. W szczególności skarżący utrzymuje, że zaskarżona decyzji narusza rozporządzenia nr 1049/2001, w zakresie w jakim stoi na stanowisku, że wyjątki z art. 4 ust. 3 akapit drugi i art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie tego rozporządzenia znajdują zastosowanie, i wreszcie, że zaskarżona decyzja narusza art. 4 ust. 6 rozporządzenia 1049/2001, w zakresie w jakim nie uzasadnia ona odmowy udzielenia częściowego dostępu do wnioskowanych dokumentów.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145. str. 43).


title: Sprawa T-235/07: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2007 r. — Bavaria przeciwko Komisji

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/40

         Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2007 r. — Bavaria przeciwko Komisji
   (Sprawa T-235/07)
   (2007/C 211/76)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Bavaria NV (przedstawiciele: adwokaci O.W. Brouwer, D. Mes i A.C.E. Stoffer)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności w całości lub w części decyzji Komisji z dnia 18 kwietnia 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (COMP/B-2/37.766 — Niderlandzki rynek piwa — C(2007) 1697 wersja ostateczna) w zakresie dotyczącym spółki Bavaria NV;

               —

               ewentualnie, obniżenie grzywny nałożonej na Bavaria NV;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 18 kwietnia 2007 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (COMP/B-2/37.766 — Niderlandzki rynek piwa), w której na skarżącą została nałożona grzywna.
   Na poparcie swej skargi skarżąca po pierwsze wskazuje na naruszenie zasady dobrej administracji z powodu tego, że Komisja nie przeprowadziła pełnego, starannego i bezstronnego postępowania wyjaśniającego.
   Po drugie, skarżąca stwierdza, że Komisja naruszyła art. 81 WE poprzez popełnienie oczywistych błędów w ocenie, niewłaściwe zastosowanie prawa przy stwierdzaniu istnienia naruszenia, brak przestrzegania zasady domniemania niewinności, naruszenie zasady legalności oraz obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 253 WE.
   Po trzecie skarżąca podnosi, że Komisja błędnie określiła czas trwania naruszenia..
   Po czwarte skarżąca stwierdza, że określając wysokość grzywny nałożonej na skarżącą, Komisja naruszyła art. 23 rozporządzenia nr 1/2003 (1), wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien oparte na tym rozporządzeniu (2), zasadę równego traktowania oraz zasadę proporcjonalności.
   Po piąte, skarżąca twierdzi, że Komisja w sposób rażący naruszyła zasadę rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie, ponieważ postępowanie wyjaśniające trwało prawie siedem lat.
   Po szóste, skarżąca podnosi, że popełniono naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, zasady dobrej administracji oraz prawa do obrony, polegające na odmowie udzielenia dostępu do odpowiedzi innych browarów na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów oraz do części akt Komisji mających istotne znaczenie dla przygotowania obrony skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003 L 1, str. 1).

      (2)  Komunikat Komisji — wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy artykułu 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz artykułu 65 ust. 5 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (Dz.U. 1998 C 9, str. 3).


title: Sprawa C-266/05 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 lutego 2007 r. — José María Sisón przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Odwołanie — Dostęp do dokumentów instytucji — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Wyjątki — Interes publiczny — Bezpieczeństwo publiczne — Stosunki międzynarodowe — Dokumenty będące podstawą decyzji Komisji wprowadzającej środki restrykcyjne skierowane przeciwko niektórym osobom, mające na celu zwalczanie terroryzmu — Dokumenty niejawne — Odmowa dostępu — Odmowa podania nazwy państwa, od którego pochodzą niektóre z tych dokumentów)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 lutego 2007 r. — José María Sisón przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-266/05 P) (1)

   (Odwołanie - Dostęp do dokumentów instytucji - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Wyjątki - Interes publiczny - Bezpieczeństwo publiczne - Stosunki międzynarodowe - Dokumenty będące podstawą decyzji Komisji wprowadzającej środki restrykcyjne skierowane przeciwko niektórym osobom, mające na celu zwalczanie terroryzmu - Dokumenty niejawne - Odmowa dostępu - Odmowa podania nazwy państwa, od którego pochodzą niektóre z tych dokumentów)
   (2007/C 82/07)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: José María Sisón (przedstawiciel: J. Fermon, adwokat)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i E. Finnegan, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 26 kwietnia 2005 r. w sprawach połączonych T-110/03, T-150/03 i T-405/03 Sisón przeciwko Radzie, którym Sąd częściowo oddalił, a częściowo odrzucił skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Rady odmawiających wnoszącemu odwołanie dostępu do niektórych dokumentów, na podstawie których Rada wydała decyzję 2002/848/WE wykonującą art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającą decyzję 2002/460/WE (Dz.U. L 295, str. 12).
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone jako niedopuszczalne, w części oddalone jako bezzasadne.

               2)

               J. M. Sisón zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 243 z 1.10.2005.


title: Sprawa C-563/07: Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 18 sierpnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/22

         Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 18 sierpnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty
   (Sprawa C-563/07) (1)

   (2008/C 313/37)

      Język postępowania: angielski

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 51 z 23.2.2008.


title: Sprawa F-31/16: Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2016 r. – ZZ przeciwko CEDEFOP

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/47

         Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2016 r. – ZZ przeciwko CEDEFOP
   (Sprawa F-31/16)
   (2016/C 296/59)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (CEDEFOP)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nieumieszczeniu nazwiska skarżącego na liście urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu (2015) przeprowadzanego przez Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (CEDEFOP) oraz żądanie zadośćuczynienia i odszkodowania za krzywdę i szkodę materialną, jakich miał doznać skarżący.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 4 listopada 2015 w sprawie nieprzyznania awansu;

               —

               zasądzenie od CEDEFOP zadośćuczynienia i odszkodowania;

               —

               obciążenie CEDEFOP kosztami postępowania.


title: Sprawa F-44/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 25 września 2008 r. — Guido Strack przeciwko Komisji (Sprawy pracownicze — Urzędnicy — Zatrudnienie — Ogłoszenie o wolnym stanowisku — Odrzucenie kandydatury — Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie — Dopuszczalność — Interes prawny — Emerytura — Komisja kwalifikacyjna — Skład — Temporalny zakres zastosowania nowych przepisów — Niezależność — Bezstronność — Doręczenie decyzji)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/54

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 25 września 2008 r. — Guido Strack przeciwko Komisji
   (Sprawa F-44/05) (1)

   (Sprawy pracownicze - Urzędnicy - Zatrudnienie - Ogłoszenie o wolnym stanowisku - Odrzucenie kandydatury - Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - Dopuszczalność - Interes prawny - Emerytura - Komisja kwalifikacyjna - Skład - Temporalny zakres zastosowania nowych przepisów - Niezależność - Bezstronność - Doręczenie decyzji)
   (2008/C 285/96)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Guido Strack (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo J. Mosar, następnie M. Wehrheim, następnie F. Gengler, ostatecznie P. Goergen, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i H. Kraemer, w charakterze pełnomocników)
   Przedmiot sprawy
   Z jednej strony stwierdzenie nieważności decyzji Komisji odrzucającej kandydaturę strony skarżącej na stanowisko kierownika wydziału „Zaproszenia do składania ofert” i powołania innego kandydata na to stanowisko a z drugiej żądanie przyznania odszkodowania z odsetkami.
   Sentencja wyroku

               1)

               Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji powołującej A na stanowisko kierownika wydziału „Zaproszenia do składania ofert” Urzędu Publikacji Wspólnot Europejskich zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji odrzucającej kandydaturę Guido Stracka na stanowisko kierownika wydziału „Zaproszenia do składania ofert Urzędu” Publikacji Wspólnot Europejskich.

               3)

               Nakazuje się Komisji Wspólnot Europejskich zapłatę na rzecz strony skarżącej kwoty 2 000 EUR tytułem odszkodowania z odsetkami.

               4)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona.

               5)

               Guido Strack pokrywa połowę poniesionych przezeń kosztów.

               6)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokrywa własne koszty a także połowę kosztów poniesionych przez Guido Stracka.

      (1)  Dz.U. C 205 z dnia 20.8.2005 r., s 28 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod numerem T-225/05 następnie przekazana do Sądu do spraw Służby Publicznej postanowieniem z dnia 15.12.2005 r.).


title: Sprawa C-39/07: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/18

         Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-39/07)
   (2007/C 82/33)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: H. Støvlbæk i R. Vidal Puig, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że poprzez brak przyjęcia, w zakresie zawodu farmaceuty szpitalnego, przepisów koniecznych do wykonania dyrektywy Rady 89/48/EWG (1) z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               —

               Obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Hiszpański dyplom „farmaceuty szpitalnego ”jest „dyplomem ”w rozumieniu dyrektywy 89/48/EWG, ponieważ:

                           —

                           jest to dyplom wydany przez właściwy organ wyznaczony zgodnie z prawem hiszpańskim;

                           —

                           dyplom wskazuje, iż jego posiadacz ukończył studia wyższe trwające co najmniej trzy lata, jako że dla uzyskania tytułu farmaceuty szpitalnego konieczne jest posiadanie uniwersyteckiego dyplomu licencjata w zakresie farmacji, odbycie pełnego odpowiedniego szkolenia specjalizacyjnego oraz zdanie egzaminu;

                           —

                           dyplom wskazuje, że jego posiadacz posiada kwalifikacje niezbędne dla wykonywania zawodu farmaceuty szpitalnego w Hiszpanii.

               2.

               Zawód farmaceuty szpitalnego jest w Hiszpanii „zawodem regulowanym ”w rozumieniu dyrektywy 89/48/EWG.

               3.

               Dyrektywa Rady 85/433/EWG (2) z dnia 16 września 1985 r. dotycząca wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w zakresie farmacji, zawierająca środki mające na celu ułatwienie skutecznego wykonywania prawa przedsiębiorczości odnoszącego się do niektórych działalności z dziedziny farmacji nie ma zastosowania do zawodu farmaceuty szpitalnego

               4.

               W konsekwencji Królestwo Hiszpanii było zobowiązane do dokonania transpozycji dyrektywy 89/48/EWG w zakresie zawodu farmaceuty szpitalnego. Nie przyjmując koniecznych w tym celu przepisów do dnia 4 stycznia 1991 r., Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 19 z 24.1.1989, str. 16.

      (2)  Dz.U. L 235, str. 37.


title: Sprawa C-236/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 3 czerwca 2008 r. — Google France, Google Inc. przeciwko Louis Vuitton Malletier

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 3 czerwca 2008 r. — Google France, Google Inc. przeciwko Louis Vuitton Malletier
   (Sprawa C-236/08)
   (2008/C 209/39)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour de Cassation, chambre commerciale, financière et économique, Francja
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Google France, Google Inc.

      Druga strona postępowania: Louis Vuitton Malletier
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 5 ust. 1 lit. a) i b) pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (1) oraz art. 9 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (2) należy interpretować w ten sposób, że podmiot świadczący usługę odpłatnego odsyłania, który udostępnia reklamodawcom słowa kluczowe odtwarzające lub imitujące zarejestrowane znaki towarowe i zapewnia, na podstawie umowy o odsyłaniu, utworzenie i uprzywilejowane wyświetlanie, na podstawie tych słów kluczowych, reklamowych linków do stron, na których oferowane są towary podrobione, używa tych znaków towarowych w sposób, którego uprawniony do nich może zakazać?

               2)

               Czy w przypadku, gdy znaki towarowe są znakami cieszącymi się renomą, uprawniony może sprzeciwić się takiemu używaniu na podstawie art. 5 ust. 2 dyrektywy i art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia?

               3)

               Czy w przypadku, gdy takie używanie nie stanowi używania, którego uprawniony do znaku towarowego może zakazać na podstawie dyrektywy lub rozporządzenia, podmiot świadczący usługę odpłatnego odsyłania może być uznany za świadczącego usługę społeczeństwa informacyjnego polegającą na przechowywaniu informacji przekazanych przez usługobiorcę w rozumieniu art. 14 dyrektywy 2000/31 z dnia 8 czerwca 2000 r. (3), w związku z czym nie można pociągnąć go do odpowiedzialności zanim uprawniony do znaku nie powiadomi go, iż używanie oznaczenia przez reklamodawcę jest niezgodne z prawem?

      (1)  Dz.U. 1989, L 40, str. 1.

      (2)  Dz.U. 1994, L 11, str. 1.

      (3)  Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) (Dz.U. L 178, str. 1).


title: Sprawa C-35/13: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 8 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Assica – Associazione Industriali delle Carni, Krafts Foods Italia SpA przeciwko Associazioni fra produttori per la tutela del „Salame Felino” i in. [Rolnictwo — Produkty rolne i środki spożywcze — Rozporządzenie (EWG) nr 2081/92 — Artykuł 2 — Ochrona oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia — Przedmiotowy zakres stosowania — Ochrona na terytorium krajowym — Brak rejestracji na szczeblu Wspólnoty — Konsekwencje — Ochrona nazw oznaczających produkty, w wypadku których nie istnieje szczególny związek między ich cechami charakterystycznymi a pochodzeniem geograficznym — Warunki]

text:
               30.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/8

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 8 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Assica – Associazione Industriali delle Carni, Krafts Foods Italia SpA przeciwko Associazioni fra produttori per la tutela del „Salame Felino” i in.
   (Sprawa C-35/13) (1)

   ([Rolnictwo - Produkty rolne i środki spożywcze - Rozporządzenie (EWG) nr 2081/92 - Artykuł 2 - Ochrona oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia - Przedmiotowy zakres stosowania - Ochrona na terytorium krajowym - Brak rejestracji na szczeblu Wspólnoty - Konsekwencje - Ochrona nazw oznaczających produkty, w wypadku których nie istnieje szczególny związek między ich cechami charakterystycznymi a pochodzeniem geograficznym - Warunki])
   2014/C 202/09
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Assica – Associazione Industriali delle Carni, Krafts Foods Italia SpA

      Strona pozwana: Associazioni fra produttori per la tutela del „Salame Felino”, La Felinese Salumi SpA, Salumificio Monpiù Srl, Salumi Boschi F.lli SpA, Gualerzi SpA, Alinovi Tullio di Alinovi Giorgio & C. Snc, Salumificio Gastaldi di Gastaldi Franco e C. Snc, Boschi Cav. Umberto SpA, Fereoli Mario & Figlio Snc, Salumificio Ducale Snc di Morini & Tortini, Fereoli Gino & Figlio Snc, Ronchei Srl, Salumificio B.R.B. Snc

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Corte suprema di cassazione – Wykładnia art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 208, s. 1) – Nazwa pochodzenia, która nie została zarejestrowana i w odniesieniu do której nie ma prawnie wiążącego środka określającego granice obszaru geograficznego, na którym odbywa się produkcja, oraz ewentualne wymogi, które producenci muszą spełniać, aby korzystać z prawa do używania tej nazwy – Możliwość zakazania na terytorium krajowym, jako czynu nieuczciwej konkurencji, używania tej nazwy w stosunku do produktów krajowych nie pochodzących z miejsc, do których nazwa się odnosi

      Sentencja

   Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych, zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 535/97 z dnia 17 marca 1997 r., należy interpretować w ten sposób, że nie ustanawia ono systemu ochrony nazwy geograficznej, która nie uzyskała rejestracji na szczeblu Wspólnoty, ale że w stosownym wypadku nazwa taka może być chroniona na mocy uregulowania krajowego dotyczącego nazw geograficznych oznaczających produkty, co do których nie istnieje szczególny związek między ich cechami charakterystycznymi a ich pochodzeniem geograficznym, jednakże pod warunkiem, po pierwsze, że wprowadzenie takiego uregulowania nie zagraża realizacji celów wyznaczonych w rozporządzeniu nr 2081/92, zmienionym rozporządzeniem nr 535/97, a po drugie, że nie zakłóca ono swobodnego przepływu towarów, o którym mowa w art. 28 WE, co powinien zweryfikować sąd krajowy.

      (1)  Dz.U. C 86 z 23.3.2013.


title: Sprawa T-228/14: Wyrok Sądu z dnia 7 października 2015 r. – CBM/OHIM – Aeronautica Militare (TRECOLORE) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego TRECOLORE — Wcześniejsze słowne i graficzne wspólnotowe i krajowe znaki towarowe FRECCE TRICOLORI — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/48

         Wyrok Sądu z dnia 7 października 2015 r. – CBM/OHIM – Aeronautica Militare (TRECOLORE)
   (Sprawa T-228/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego TRECOLORE - Wcześniejsze słowne i graficzne wspólnotowe i krajowe znaki towarowe FRECCE TRICOLORI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 398/60)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CBM Creative Brands Marken GmbH (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci U. Lüken, M. Grundmann i N. Kerger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Aeronautica Militare – Stato Maggiore (Rzym, Włochy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 stycznia 2014 r. (sprawa R 594/2013-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Aeronautica Militare – Stato Maggiore a CBM Creative Brands Marken GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               CBM Creative Brands Marken GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 245 z 28.4.2014.


title: Sprawa T-35/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2007 r. — Hong-Verband przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (WE) nr 1854/2005 — Chronione oznaczenie geograficzne — Miel de Provence — Akt o charakterze generalnym — Akt niedotyczący skarżącego indywidualnie — Niedopuszczalność)

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/27

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2007 r. — Hong-Verband przeciwko Komisji
   (Sprawa T-35/06) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (WE) nr 1854/2005 - Chronione oznaczenie geograficzne - „Miel de Provence’ - Akt o charakterze generalnym - Akt niedotyczący skarżącego indywidualnie - Niedopuszczalność)
   (2007/C 283/48)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Honig-Verband eV (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Hagenmeyer i T. Teufer)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Erlbacher i B. Doherty, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenie Komisji (WE) nr 1854/2005 z dnia 14 listopada 2005 r. uzupełniającego Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu nazwy do „Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych” [Miel de Provence (CHOG)]
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Strona skarżąca pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006.


title: Sprawa C-513/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem rechtbank van eerste aanleg te Gent, wydanym w dniu 1 grudnia 2004 r., w sprawie Kerckhaert-Morres przeciwko państwu belgijskiemu

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem rechtbank van eerste aanleg te Gent, wydanym w dniu 1 grudnia 2004 r., w sprawie Kerckhaert-Morres przeciwko państwu belgijskiemu
   (Sprawa C-513/04)
   (2005/C 57/28)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 1 grudnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem rechtbank van eerste aanleg te Gent, wydanym w dniu 1 grudnia 2004 r. w sprawie Kerckhaert-Morres przeciwko państwu belgijskiemu.
   Rechtbank van eerste aanleg te Gent zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   „Czy należy interpretować art. 56 ust. 1 WE (art. 73B ust. 1 Traktatu WE w chwili, gdy miały miejsce okoliczności leżące u podstaw sporu) w ten sposób, że zabronione jest ograniczenie, wynikające z przepisu ustawodawstwa Państwa Członkowskiego (w tym przypadku Belgii) dotyczącego podatku dochodowego, poddającego tej samej, jednolitej stawce podatkowej otrzymywane przez akcjonariusza zarówno dywidendy z akcji spółek zarejestrowanych w tym Państwie Członkowskim, jak również dywidendy z akcji spółek niezarejestrowanych w tym Państwie Członkowskim, bez przyznania jednakże, w odniesieniu do dywidend z akcji spółek niezarejestrowanych w tym Państwie Członkowskim, możliwości zaliczenia podatku u źródła zastosowanego w tym innym Państwie Członkowskim?”


title: Sprawa C-282/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 stycznia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — Maribel Dominguez przeciwko Centre informatique du Centre Ouest Atlantique, Préfet de la région Centre (Polityka społeczna — Dyrektywa 2003/88/WE — Artykuł 7 — Prawo do corocznego płatnego urlopu — Warunki nabycia prawa ustanowione w uregulowaniu krajowym — Nieobecność pracownika — Wymiar prawa do urlopu w zależności od charakteru nieobecności — Uregulowanie krajowe sprzeczne z dyrektywą 2003/88 — Rola sądu krajowego)

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 stycznia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — Maribel Dominguez przeciwko Centre informatique du Centre Ouest Atlantique, Préfet de la région Centre
   (Sprawa C-282/10) (1)

   (Polityka społeczna - Dyrektywa 2003/88/WE - Artykuł 7 - Prawo do corocznego płatnego urlopu - Warunki nabycia prawa ustanowione w uregulowaniu krajowym - Nieobecność pracownika - Wymiar prawa do urlopu w zależności od charakteru nieobecności - Uregulowanie krajowe sprzeczne z dyrektywą 2003/88 - Rola sądu krajowego)
   2012/C 73/03
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Maribel Dominguez

      Strona pozwana: Centre informatique du Centre Ouest Atlantique, Préfet de la région Centre

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de Cassation (Francja) — Wykładnia art. 7 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299, s. 9) — Przysługujący pracownikom coroczny płatny urlop — Powstanie prawa do urlopu niezależnie od rodzaju i czasu trwania nieobecności pracownika — Krajowe przepisy uzależniające przyznanie tego urlopu od rzeczywistego świadczenia pracy przez co najmniej dziesięć dni w roku rozliczeniowym — Ciążący na sądzie krajowym obowiązek niestosowania krajowych przepisów sprzecznych z prawem Unii.

      Sentencja

               1)

               Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom lub praktykom krajowym, zgodnie z którymi uprawnienie do corocznego płatnego urlopu jest poddane wymogowi minimalnego okresu dziesięciu dni lub miesiąca rzeczywistego świadczenia pracy w okresie rozliczeniowym.

               2)

               Do sądu krajowego należy — w celu zapewnienia pełnej skuteczności dyrektywy 2003/88 oraz osiągnięcia rozwiązania zgodnego z jej celem — ustalenie, przy uwzględnieniu całości prawa wewnętrznego, w szczególności art. L. 223-4 kodeksu pracy, a także przy wykorzystaniu uznanych w tym prawie metod wykładni, czy możliwe jest dokonanie przezeń takiej interpretacji tego prawa, która pozwoli na zrównanie nieobecności pracownika z powodu wypadku w drodze do pracy z jedną z sytuacji wymienionych we wskazanym artykule kodeksu pracy.
               Jeżeli taka interpretacja nie będzie możliwa, do sądu krajowego należeć będzie ustalenie, czy — w świetle statusu prawnego pozwanych w sprawie głównej — możliwe jest powołanie się przeciwko nim na bezpośrednią skuteczność art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88.
               Jeżeli osiągnięcie przez sąd krajowy rezultatu przewidzianego w art. 7 dyrektywy 2003/88 nie będzie możliwe, strona poszkodowana w wyniku niezgodności prawa krajowego z prawem Unii będzie jednak mogła, w celu ewentualnego uzyskania naprawienia poniesionej szkody, powołać się na wyrok z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawach połączonych C-6/90 i C-9/90 Francovich i in.

               3)

               Wykładni art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88 należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie istnieniu przepisu krajowego przewidującego, w zależności od przyczyny nieobecności pracownika przebywającego na zwolnieniu chorobowym, wymiar urlopu przewyższający minimalny okres czterech tygodni gwarantowany dyrektywą lub równy temu okresowi.

      (1)  Dz.U. C 234 z 28.8.2010.


title: Sprawa C-206/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 13 kwietnia 2016 r. – Marco Tronchetti Provera SpA i in./Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 13 kwietnia 2016 r. – Marco Tronchetti Provera SpA i in./Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)
   (Sprawa C-206/16)
   (2016/C 251/08)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Marco Tronchetti Provera SpA, Antares European Fund Limited, Antares European Fund II Limited, Antares European Fund LP, Luca Orsini Baroni, UniCredit SpA, Lauro Sessantuno SpA

      Strona pozwana: Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

      Pytanie prejudycjalne

   Czy prawidłowemu zastosowaniu art. 5 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 2004/25/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia, w świetle ogólnych zasad ustanowionych w art. 3 ust. 1 tej samej dyrektywy, jak i prawidłowemu zastosowaniu przyjętych w prawie europejskim ogólnych zasad pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań, proporcjonalności, racjonalności, przejrzystości i niedyskryminacji, sprzeciwia się uregulowanie prawa krajowego, takie jak zawarte w art. 106 ust. 3 lit. d) pkt 2 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 58 z dnia 24 lutego 1998 r. (tekst jednolity wszystkich przepisów o pośrednictwie finansowym zgodnie z art. 8 i 21 ustawy nr 52 z dnia 6 lutego 1996 r.) ze zmianami, i w art. 47 octies uchwały Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob) nr 11971 z dnia 14 maja 1999 r. (rozporządzenie wykonawcze do decreto legislativo nr 58 z dnia 24 lutego 1998 r. w przedmiocie uregulowania dotyczącego emitentów) ze zmianami, w zakresie, w jakim przywołane przepisy upoważniają Consob do podwyższenia oferty przejęcia, o której mowa we wspomnianym art. 106, w sytuacji kiedy „miała miejsce zmowa pomiędzy oferentem lub osobami, które działają z nim w porozumieniu, a jednym lub kilkoma zbywcami”, bez określenia konkretnych zachowań, które stanowią taki przypadek, a zatem bez wyraźnego wskazania okoliczności i kryteriów, przy wystąpieniu których Consob jest uprawniona do skorygowania ceny oferty przejęcia poprzez jej podwyższenie?

      (1)  Dz.U. L 142, s. 12.


title: Sprawa C-326/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā apgabaltiesa (Łotwa) w dniu 1 lipca 2015 r. – AS „DNB Banka” przeciwko Valsts ieņēmumu dienests

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā apgabaltiesa (Łotwa) w dniu 1 lipca 2015 r. – AS „DNB Banka” przeciwko Valsts ieņēmumu dienests
   (Sprawa C-326/15)
   (2015/C 311/32)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Administratīvā apgabaltiesa.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: AS „DNB Banka”.

      Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy może istnieć niezależna grupa osób w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. f) dyrektywy (1), jeżeli jej członkowie mają siedzibę w różnych państwach członkowskich Unii Europejskiej, gdzie wspomniany przepis dyrektywy został transponowany wraz z różnymi przesłankami, które nie są zgodne?

               2)

               Czy państwo członkowskie może ograniczyć prawo podatnika do stosowania zwolnienia przewidzianego w art. 132 ust. 1 lit. f) dyrektywy, jeżeli podatnik nie spełnił wszystkich przesłanek stosowania zwolnienia w jego państwie członkowskim, jednakże w prawie krajowym państw członkowskich pozostałych członków grupy wspomniany przepis został transponowany z zastrzeżeniami, które ograniczają możliwość podatników innych państw członkowskich stosowania w ich własnym państwie członkowskim odpowiadającego mu zwolnienia z podatku od wartości dodanej?

               3)

               Czy dopuszczalne jest stosowanie zwolnienia z art. 132 ust. 1 lit. f) dyrektywy do usług w państwie członkowskim usługobiorcy, który jest podatnikiem podatku od wartości dodanej, jeżeli usługodawca, podatnik podatku od wartości dodanej, zastosował w innym państwie członkowskim podatek od wartości dodanej do tych usług zgodnie z systemem ogólnym, to znaczy, uznając, że podatek od wartości dodanej od takich usług jest należny w państwie członkowskim usługobiorcy zgodnie z art. 196 dyrektywy?

               4)

               Czy przez „niezależną grupę osób” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. f) dyrektywy należy rozumieć odrębną osobę prawną, której istnienie należy wykazać poprzez szczególne porozumienie o utworzeniu niezależnej grupy osób?
               Jeżeli odpowiedź na to pytanie brzmi, że przez niezależną grupę osób nie należy rozumieć odrębnej jednostki, czy należy przyjąć, że niezależna grupa osób jest grupą powiązanych spółek, w której w ramach jej zwykłej działalności gospodarczej są wzajemnie świadczone usługi wspierające wykonywanie ich działalności gospodarczej, a istnienie takiej grupy może zostać wykazane poprzez zawarte umowy o świadczenie usług lub poprzez dokumentację dotyczącą ceny przeniesienia?

               5)

               Czy państwo członkowskie może ograniczyć prawo podatnika do stosowania zwolnienia z podatku od wartości dodanej przewidzianego w art. 132 ust. 1 lit. f) dyrektywy, jeżeli podatnik stosował do transakcji obciążenie podatkowe odpowiadające podatkowi wymaganemu przez uregulowanie w dziedzinie podatków bezpośrednich w państwie członkowskim, w którym ma on siedzibę?

               6)

               Czy zwolnienie z art. 132 ust. 1 lit. f) dyrektywy ma zastosowanie do usług, które są otrzymywane z państw trzecich? Innymi słowy: czy członek niezależnej grupy osób w rozumieniu wspomnianego przepisu dyrektywy, który w ramach tej grupy świadczy usługi na rzecz pozostałych jej członków, może być podatnikiem państwa trzeciego?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa C-575/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 12 listopada 2013 r. — Thomas Etzold i in. przeciwko Condor Flugdienst GmbH

text:
               18.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 15/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 12 listopada 2013 r. — Thomas Etzold i in. przeciwko Condor Flugdienst GmbH
   (Sprawa C-575/13)
   2014/C 15/15
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Rüsselsheim

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: Thomas Etzold, Sandra Etzold, Toni Lennard Etzold

      Strona pozwana: Condor Flugdienst GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy nadzwyczajna okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (1) musi się odnosić bezpośrednio do zarezerwowanego lotu?

               2)

               W razie gdy nadzwyczajne okoliczności występujące przy uprzednich przelotach mają również znaczenie dla późniejszego lotu, czy racjonalne środki, które powinien podjąć obsługujący przewoźnik lotniczy zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia, muszą odnosić się tylko do zapobiegania nadzwyczajnej okoliczności, czy także do uniknięcia dłuższego opóźnienia?

               3)

               Czy ingerencje osób trzecich działających na własną odpowiedzialność, na które przeniesiono zadania należące do działalności przewoźnika lotniczego należy oceniać jako nadzwyczajne okoliczności w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia?

               4)

               Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie: czy przy ocenie istotne jest, na czyje zlecenie (przewoźnika lotniczego, operatora portu lotniczego etc.) działała osoba trzecia?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa T-389/16: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2016 r. – AIA/EUIPO – Casa Montorsi (MONTORSI F. & F.)

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/49

         Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2016 r. – AIA/EUIPO – Casa Montorsi (MONTORSI F. & F.)
   (Sprawa T-389/16)
   (2016/C 335/65)
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Agricola italiana alimentare SpA (AIA) (San Martino Buon Albergo, Włochy) (przedstawiciel: adwokat S. Rizzo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Casa Montorsi Srl (Vignola, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „MONTORSI F. & F.” – unijny znak towarowy nr 5 681 663

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie R 1239/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 53 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-546/10: Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2012 r. — Nordmilch przeciwko OHIM — Lactimilk (MILRAM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MILRAM — Wcześniejsze słowne i graficzne krajowe znaki towarowe RAM — Względna podstawa odmowy rejestracji — Podobieństwo towarów i oznaczeń — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/13

         Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2012 r. — Nordmilch przeciwko OHIM — Lactimilk (MILRAM)
   (Sprawa T-546/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MILRAM - Wcześniejsze słowne i graficzne krajowe znaki towarowe RAM - Względna podstawa odmowy rejestracji - Podobieństwo towarów i oznaczeń - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 200/25
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Nordmilch AG (Brema, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Schneider)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: K. Klüpfel, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Lactimilk, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat P. Casamitjana Lleonart)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 września 2010 r. (sprawy połączone R 1041/2009-4 i R 1053/2009-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Lactimilk SA a Nordmilch AG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Nordmilch AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa T-267/12: Wyrok Sądu z dnia 29 lutego 2016 r. – Deutsche Bahn i in./Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Międzynarodowe usługi spedycyjne drogą lotniczą — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE — Ustalanie cen — Dodatkowe opłaty i mechanizmy ustalania cen mające wpływ na cenę końcową — Dowody zawarte we wniosku o zwolnienie z grzywny — Ochrona poufności korespondencji między adwokatami i klientami — Reguły deontologiczne dotyczące obowiązku lojalności i zakazu podwójnej reprezentacji — Zobowiązania powiernicze — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Wybór spółek — Grzywny — Proporcjonalność — Waga naruszenia — Okoliczności łagodzące — Równość traktowania — Współpraca — Częściowe zwolnienie z grzywny — Pełne prawo orzekania — Ugoda — Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien)

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/27

         Wyrok Sądu z dnia 29 lutego 2016 r. – Deutsche Bahn i in./Komisja
   (Sprawa T-267/12) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Międzynarodowe usługi spedycyjne drogą lotniczą - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Ustalanie cen - Dodatkowe opłaty i mechanizmy ustalania cen mające wpływ na cenę końcową - Dowody zawarte we wniosku o zwolnienie z grzywny - Ochrona poufności korespondencji między adwokatami i klientami - Reguły deontologiczne dotyczące obowiązku lojalności i zakazu podwójnej reprezentacji - Zobowiązania powiernicze - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Wybór spółek - Grzywny - Proporcjonalność - Waga naruszenia - Okoliczności łagodzące - Równość traktowania - Współpraca - Częściowe zwolnienie z grzywny - Pełne prawo orzekania - Ugoda - Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien))
   (2016/C 136/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Bahn AG (Berlin, Niemcy), Schenker AG (Essen, Niemcy), Schenker China Ltd (Szanghaj, Chiny) i Schenker International (HK) Ltd (Hongkong, Chiny) (przedstawiciele: F. Montag, B. Kacholdt, F. Hoseinian, adwokaci, D. Colgan i T. Morgan, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. Dawes i N. von Lingen, następnie A. Dawes i G. Meessen, pełnomocnicy, wspierani przez B. Kennelly’ego i H. Mussę, barristers)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 28 marca 2012 r. C(2012) 1959 final dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 [TFUE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39462 – Usługi spedycyjne) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących, a posiłkowo żądanie zmiany wysokości grzywien, jakie zostały nałożone na skarżące we wskazanej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Deutsche Bahn AG, Schenker AG, Schenker China Ltd i Schenker International (HK) Ltd zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 czerwca 2004 r. w sprawie C-439/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Transport morski — Dyrektywa 95/21/WE — Bezpieczeństwo morskie — Kontrola statków przez państwo portu — Niewystarczająca liczba inspekcji)

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 22 czerwca 2004 r.
   w sprawie C-439/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Transport morski - Dyrektywa 95/21/WE - Bezpieczeństwo morskie - Kontrola statków przez państwo portu - Niewystarczająca liczba inspekcji)
   (2004/C 201/09)
   język postępowania: francuski
   W sprawie C-439/02, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: K. Simonsson i W. Wils) przeciwko Republice Francuskiej (pełnomocnicy: G. de Bergues i P. Boussaroque) mającej za przedmiot stwierdzenie, że nie wykonując rocznie ogólnej liczby inspekcji odpowiadającej przynajmniej 25 % liczby pojedynczych statków, które wpłynęły do jej portów w roku1999 i w roku 2000, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 95/21/WE z dnia 19 czerwca 1995 r. dotyczącej przestrzegania, w odniesieniu do żeglugi morskiej korzystającej ze wspólnotowych portów oraz żeglugi morskiej po wodach znajdujących się pod jurysdykcją Państw Członkowskich, międzynarodowych norm bezpieczeństwa statków i zapobiegania zanieczyszczeniom oraz pokładowych warunków życia i pracy (kontrola państwa portu) (Dz.U. L 157, str. 1), Trybunał (piąta izba) w składzie C. Gulmann, prezes izby, S. von Bahr i R. Silva de Lapuerta (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał 22 czerwca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie jest następujące:

               1)

               Nie wykonując rocznie ogólnej liczby inspekcji odpowiadającej przynajmniej 25 % liczby pojedynczych statków, które wpłynęły do jej portów w r. 1999 i w r. 2000, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 95/21/WE z dnia 19 czerwca 1995 r. dotyczącej przestrzegania, w odniesieniu do żeglugi morskiej korzystającej ze wspólnotowych portów oraz żeglugi morskiej po wodach znajdujących się pod jurysdykcją Państw Członkowskich, międzynarodowych norm bezpieczeństwa statków i zapobiegania zanieczyszczeniom oraz pokładowych warunków życia i pracy (kontrola państwa portu).

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 19 z 25.1.2003.


title: Sprawa C-149/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 września 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Efeteio Thessalonikis — Grecja) — Zoi Chatzi przeciwko Ypourgos Oikonomikon (Polityka społeczna — Dyrektywa 96/34/WE — Porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego — Wykładnia klauzuli 2 pkt 1 porozumienia ramowego — Osoba uprawniona do urlopu rodzicielskiego — Urlop rodzicielski w przypadku narodzin bliźniąt — Pojęcie narodzin — Wzięcie pod uwagę liczby narodzonych dzieci — Zasada równego traktowania)

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 września 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Efeteio Thessalonikis — Grecja) — Zoi Chatzi przeciwko Ypourgos Oikonomikon
   (Sprawa C-149/10) (1)

   (Polityka społeczna - Dyrektywa 96/34/WE - Porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego - Wykładnia klauzuli 2 pkt 1 porozumienia ramowego - Osoba uprawniona do urlopu rodzicielskiego - Urlop rodzicielski w przypadku narodzin bliźniąt - Pojęcie narodzin - Wzięcie pod uwagę liczby narodzonych dzieci - Zasada równego traktowania)
   2010/C 301/04
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Dioikitiko Efeteio Thessalonikis

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Zoi Chatzi

      Strona pozwana: Ypourgos Oikonomikon

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Dioikitiko Efeteio Thessalonikis — Wykładnia klauzuli 2 pkt 1 dyrektywy Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 r. w sprawie Porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP i ETUC (Dz. U. L 145, s. 4) w związku z art. 24 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz. U. C 83, s. 389) — Urlop rodzicielski w przypadku narodzin bliźniąt — Przyznanie jednego urlopu rodzicielskiego w przypadku narodzin bliźniąt — Naruszenie art. 21 Karty praw podstawowych z powodu dyskryminacji ze względu na urodzenie i niezgodnego z zasadą proporcjonalności ograniczenia praw bliźniąt

      Sentencja

               1)

               Klauzuli 2 pkt 1 Porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego, zawartego w dniu 14 grudnia 1995 r. i stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 r. w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP i ETUC, zmienionej dyrektywą Rady 97/75/WE z dnia 15 grudnia 1997 r., nie można interpretować w ten sposób, że na jej mocy dziecku zostaje przyznane indywidualne prawo do urlopu rodzicielskiego.

               2)

               Klauzuli 2 pkt 1 tego porozumienia ramowego nie można interpretować w ten sposób, że narodziny bliźniąt wiążą się z powstaniem prawa do tej samej liczby urlopów rodzicielskich co liczba narodzonych dzieci. Jednakże na mocy tej klauzuli, interpretowanej w świetle zasady równego traktowania, na ustawodawcy krajowym ciąży obowiązek wprowadzenia w życie takich uregulowań dotyczących urlopu rodzicielskiego, które w zależności od sytuacji istniejącej w danym państwie członkowskim zapewnią, że rodzice bliźniąt będą traktowani w sposób należycie uwzględniający ich szczególne potrzeby. Do sądu krajowego należy sprawdzenie, czy przepisy krajowe spełniają ten wymóg, i ewentualnie dokonanie takiej wykładni wspomnianych przepisów krajowych, która w najszerszym możliwym zakresie będzie zgodna z prawem Unii.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.2010.


title: Sprawa T-862/16: Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2016 r. – fritz-kulturgüter/EUIPO – Sumol + Compal Marcas (fritz-wasser)

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/48

         Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2016 r. – fritz-kulturgüter/EUIPO – Sumol + Compal Marcas (fritz-wasser)
   (Sprawa T-862/16)
   (2017/C 038/63)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: fritz-kulturgüter GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat G. Schindler)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sumol + Compal Marcas, SA (Oeiras Carnaxide, Portugalia)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „fritz-wasser” – zgłoszenie nr 12 314 753

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 października 2016 r. w sprawie R 1510/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji w ten sposób, by odwołanie zostało w całości oddalone;

               —

               dopuszczenie zgłoszenia nr 012 314 753 do rejestracji.

               —

               obciążenie wnoszącego sprzeciw kosztami postępowania odwoławczego; obciążenie EUIPO dalszymi kosztami.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-7/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Palermo — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Fabiowi Caronnie (Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Dyrektywa 2001/83/WE — Artykuł 77 — Dystrybucja hurtowa produktów leczniczych — Szczególne obowiązkowe pozwolenie dla farmaceutów — Przesłanki uzyskania)

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Palermo — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Fabiowi Caronnie
   (Sprawa C-7/11) (1)

   (Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Dyrektywa 2001/83/WE - Artykuł 77 - Dystrybucja hurtowa produktów leczniczych - Szczególne obowiązkowe pozwolenie dla farmaceutów - Przesłanki uzyskania)
   2012/C 258/07
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Palermo

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Fabio Caronna

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Palermo — Wykładnia motywu 36 i art. 76–84 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67) — Hurtowa dystrybucja produktów leczniczych — Warunki uzyskania pozwolenia na hurtową dystrybucję produktów leczniczych — Przepisy krajowe, które uzależniają prowadzenie hurtowej dystrybucji produktów leczniczych przez farmaceutów oraz osoby upoważnione lub uprawnione do prowadzenia dostaw produktów leczniczych dla ludności od posiadania pozwolenia na prowadzenie działalności hurtowej — Dopuszczalność

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 77 ust. 2 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej dyrektywą Komisji 2009/120/WE z dnia 14 września 2009 r. należy dokonywać w ten sposób, że obowiązek posiadania pozwolenia na dystrybucję hurtową produktów leczniczych znajduje zastosowanie względem farmaceuty, który jako osoba fizyczna, na mocy prawa krajowego jest upoważniony również do prowadzenia działalności hurtownika produktów leczniczych.

               2)

               Farmaceuta, który na mocy przepisów krajowych jest upoważniony również do prowadzenia działalności hurtownika produktów leczniczych, musi spełniać ogół wymogów nałożonych na osoby składające wniosek o pozwolenie na dystrybucję hurtową produktów leczniczych oraz na posiadaczy takiego pozwolenia zgodnie z art. 79–82 dyrektywy 2001/83, zmienionej dyrektywą 2009/120.

               3)

               Wykładnia ta nie może sama w sobie i niezależnie od ustawy przyjętej w państwie członkowskim wprowadzić lub zaostrzyć odpowiedzialności karnej farmaceuty, który prowadził dystrybucję hurtową, nie posiadając odpowiedniego pozwolenia.

      (1)  Dz.U. C 80 z 12.3.2011.


title: Sprawa T-417/09: Wyrok Sądu z dnia 29 marca 2012 r. — Poslovni Sistem Mercator przeciwko OHIM — Mercator Multihull (MERCATOR STUDIOS) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MERCATOR STUDIOS — Wcześniejsze graficzne krajowe i międzynarodowe znaki towarowe Mercator i Mercator Slovenska košarica — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak naruszenia renomy — Artykuł 8 ust 5 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/15

         Wyrok Sądu z dnia 29 marca 2012 r. — Poslovni Sistem Mercator przeciwko OHIM — Mercator Multihull (MERCATOR STUDIOS)
   (Sprawa T-417/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MERCATOR STUDIOS - Wcześniejsze graficzne krajowe i międzynarodowe znaki towarowe Mercator i Mercator Slovenska košarica - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak naruszenia renomy - Artykuł 8 ust 5 rozporządzenia nr 207/2009)
   2012/C 138/27
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Poslovni Sistem Mercator d.d. (Lublana, Słowenia) (przedstawiciele: adwokaci J. Güell Serra i M. Curell Aguilà)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Mercator Multihull, Inc. (Vancouver, Kanada)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 lipca 2009 r. (sprawa R 1031/2008-1) dotycząca postępowania w sprawie sprzeciwu między Poslovni Sistem Mercator d.d. a Mercator Multihull, Inc.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Poslovni Sistem Mercator d.d. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 297 z 5.12.2009.


title: Sprawa C-667/15: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen – Belgia) – Loterie Nationale – Nationale Loterij NV van publiek recht/Paul Adriaensen, Werner De Kesel, The Right Frequency VZW (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2005/29/WE — Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów — Praktyka handlowa wprowadzająca w błąd — System promocyjny typu „piramida” — Świadczenia wpłacane przez nowych członków i wynagrodzenia otrzymane przez dotychczasowych członków — Pośredni związek finansowy)

text:
               13.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/8

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen – Belgia) – Loterie Nationale – Nationale Loterij NV van publiek recht/Paul Adriaensen, Werner De Kesel, The Right Frequency VZW
   (Sprawa C-667/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2005/29/WE - Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów - Praktyka handlowa wprowadzająca w błąd - System promocyjny typu „piramida” - Świadczenia wpłacane przez nowych członków i wynagrodzenia otrzymane przez dotychczasowych członków - Pośredni związek finansowy))
   (2017/C 046/11)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van beroep te Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Loterie Nationale – Nationale Loterij NV van publiek recht

      Strona pozwana: Paul Adriaensen, Werner De Kesel, The Right Frequency VZW

      Sentencja

   Punkt 14 załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych”) należy interpretować w ten sposób, że przepis ten pozwala uznać praktykę handlową za „system promocyjny typu »piramida«” nawet w wypadku, gdy istnieje jedynie pośredni związek między świadczeniami wpłacanymi przez nowych członków tego systemu a wynagrodzeniem pobieranym przez dotychczasowych członków.

      (1)  Dz.U. C 106 z 21.3.2016.


title: Sprawa C-141/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale di Milano (Włochy) w dniu 2 marca 2016 r. – Stanleybet Malta Ltd, Mario Stoppani/Agenzia delle dogane e dei Monopoli

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale di Milano (Włochy) w dniu 2 marca 2016 r. – Stanleybet Malta Ltd, Mario Stoppani/Agenzia delle dogane e dei Monopoli
   (Sprawa C-141/16)
   (2016/C 191/15)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione Tributaria Regionale di Milano

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Stanleybet Malta Ltd, Mario Stoppani

      Strona pozwana: Agenzia delle dogane e dei Monopoli

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 56 i 52 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości w dziedzinie usług w zakresie gier i zakładów, której dotyczą wyroki w sprawach Gambelli, Placanica oraz Costa i Cifone, w dziedzinie dyskryminacji pod względem podatkowym, której dotyczą wyroki w sprawach Lindman, Komisja/Hiszpania oraz Bianco i Fabretti a także zasady prawa Unii takie jak zasada równego traktowania, niedyskryminacji ochrony uzasadnionych oczekiwań, stoją na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak rozważane w niniejszym sporze przepisy włoskie, które przewidują objęcie również z mocą wsteczną, jednolitym podatkiem od zakładów i zakładów bukmacherskich przewidzianym w art. 1-3 rozporządzenia ustawodawczego nr 504 z dnia 23 grudnia 1998 r. w brzmieniu zmienionym przez art. 1 ust. 66 lit. b) ustawy o stabilności budżetowej na 2011 r., krajowych pośredników transmitujących dane dotyczące gier na rachunek operatorów zakładów z siedzibą w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, mających w szczególności cechy spółki Stanleybet Malta Ltd., oraz tytułem ewentualnym tychże operatorów zakładów solidarnie z ich pośrednikami krajowymi?


title: Sprawa C-474/13: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Thi Ly Pham przeciwko Stadt Schweinfurt, Amt für Meldewesen und Statistik (Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Dyrektywa 2008/115/WE — Wspólne normy i procedury stosowane przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich — Artykuł 16 ust. 1 — Środki detencyjne w celu wydalenia — Zatrzymanie w zakładzie karnym — Możliwość umieszczenia obywatela państwa trzeciego, który udzielił zgody, w więzieniu wspólnie ze zwykłymi więźniami)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/23

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Thi Ly Pham przeciwko Stadt Schweinfurt, Amt für Meldewesen und Statistik
   (Sprawa C-474/13) (1)

   ((Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Dyrektywa 2008/115/WE - Wspólne normy i procedury stosowane przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich - Artykuł 16 ust. 1 - Środki detencyjne w celu wydalenia - Zatrzymanie w zakładzie karnym - Możliwość umieszczenia obywatela państwa trzeciego, który udzielił zgody, w więzieniu wspólnie ze zwykłymi więźniami))
   2014/C 315/34
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Thi Ly Pham

      Druga strona postępowania: Stadt Schweinfurt, Amt für Meldewesen und Statistik

      Sentencja

   Artykuł 16 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do wydalenia nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala on państwu członkowskiemu na umieszczenie obywatela państwa trzeciego w celu wydalenia w zakładzie karnym wspólnie ze zwykłymi więźniami w przypadku wyrażenia przez tego obywatela zgody na to umieszczenie.

      (1)  Dz.U. C 336 z 16.11.2013.