title: Sprawa T-271/22: Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2022 r.– Melnichenko / Rada

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/42

      Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2022 r.– Melnichenko / Rada
      (Sprawa T-271/22)
      (2022/C 257/55)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Andrey Melnichenko (St. Moritz, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci G. Lansky, P. Goeth, A. Egger)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności, zgodnie z art. 263 TFUE, decyzji Rady (WPZiB) 2022/397 z dnia 9 marca 2022 r. zmieniającej decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/396 z dnia 9 marca 2022 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (2) (zwanych dalej „zaskarżonymi aktami”) w zakresie dotyczącym skarżącego;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania zgodnie z art. 134 regulaminu postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niezgodnego z prawem naruszenia praw podstawowych skarżącego, w tym prawa do życia prywatnego i rodzinnego, domu i komunikowania się oraz prawa własności.

                              —

                              Umieszczając nazwisko skarżącego w zaskarżonych aktach Rada naruszyła zasadę proporcjonalności na podstawie art. 52 karty praw podstawowych.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący błędu w ocenie, jakiego Rada dopuściła się umieszczając nazwisko skarżącego w załącznikach do zaskarżonych aktów.

                              —

                              Względy uzasadniające umieszczenie przez Radę nazwiska skarżącego w zaskarżonych aktach są materialnie błędne.

                              —

                              Rada nie podała indywidualnych, specyficznych i konkretnych powodów nałożenia na skarżącego środków ograniczających, a podane powody nie są wystarczająco szczegółowe, co stoi w sprzeczności z obowiązkami Rady.

                              —

                              Podany dowód jest niewystarczający, aby umieścić nazwisko skarżącego w zaskarżonych aktach.

         (1)  Dz.U. 2022, L 80, s. 31.

         (2)  Dz.U. 2022, L 80, s. 1.


title: Sprawa T-272/22: Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2022 r.– Pumpyanskaya / Rada

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/43

      Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2022 r.– Pumpyanskaya / Rada
      (Sprawa T-272/22)
      (2022/C 257/56)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Galina Evgenyevna Pumpyanskaya (Jekatynburg, Rosja) (przedstawiciele: adwokaci G. Lansky, P. Goeth, A. Egger)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności, zgodnie z art. 263 TFUE, decyzji Rady (WPZiB) 2022/397 z dnia 9 marca 2022 r. zmieniającej decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/396 z dnia 9 marca 2022 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (2) (zwanych dalej „zaskarżonymi aktami”) w zakresie dotyczącym skarżącej;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania zgodnie z art. 134 regulaminu postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący błędu w ocenie, jakiego Rada dopuściła się umieszczając nazwisko skarżącej w załącznikach do zaskarżonych aktów.

                              —

                              Względy uzasadniające umieszczenie przez Radę nazwiska skarżącej w zaskarżonych aktach są materialnie błędne.

                              —

                              Rada nie podała indywidualnych, specyficznych i konkretnych powodów nałożenia na skarżącą środków ograniczających, a podane powody nie są wystarczająco szczegółowe, co stoi w sprzeczności z obowiązkami Rady.

                              —

                              Podany dowód jest niewystarczający, aby wykazać kwalifikowany związek między skarżącą a jej mężem, a jej „powiązanie” do celów zaskarżonych aktów wymaga przesłanek wykraczających poza same więzy rodzinne.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący niezgodnego z prawem naruszenia praw podstawowych skarżącej, w tym prawa do życia prywatnego i rodzinnego, domu i komunikowania się oraz prawa własności.

                              —

                              Umieszczając nazwisko skarżącej w zaskarżonych aktach Rada naruszyła zasadę proporcjonalności i oparła swoją decyzję na uregulowaniach niezgodnych z wymogami przewidywalności na podstawie art. 52 karty praw podstawowych.

                              —

                              Nałożony na skarżącą arbitralny środek stanowi jej nierówne, dyskryminacyjne traktowanie.

         (1)  Dz.U. 2022, L 80, s. 31.

         (2)  Dz.U. 2022, L 80, s. 1.


title: Sprawa T-276/22: Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2022 r. – Groz-Beckert/EUIPO (Pozycyjny znak towarowy składający się z kolorów białego, czerwonego o średnim nasyceniu i ciemnozielonego na opakowaniu w kształcie prostopadłościanu)

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/44

      Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2022 r. – Groz-Beckert/EUIPO (Pozycyjny znak towarowy składający się z kolorów białego, czerwonego o średnim nasyceniu i ciemnozielonego na opakowaniu w kształcie prostopadłościanu)
      (Sprawa T-276/22)
      (2022/C 257/57)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Groz-Beckert KG (Albstadt, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Nielen i U. Kaufmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie pozycyjnego znaku towarowego składającego się z kolorów białego, czerwonego o średnim nasyceniu i ciemnozielonego na opakowaniu w kształcie prostopadłościanu – zgłoszenie nr 18 243 039

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 marca 2022 r. w sprawie R 1447/2021-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-277/22: Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2022 r. – Groz-Beckert/EUIPO (Pozycyjny znak towarowy składający się z kolorów czerwonego i białego na opakowaniu w kształcie prostopadłościanu)

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/45

      Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2022 r. – Groz-Beckert/EUIPO (Pozycyjny znak towarowy składający się z kolorów czerwonego i białego na opakowaniu w kształcie prostopadłościanu)
      (Sprawa T-277/22)
      (2022/C 257/58)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Groz-Beckert KG (Albstadt, Niemiecy) (przedstawiciele: adwokaci M. Nielen i U. Kaufmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie pozycyjnego znaku towarowego składającego się z kolorów czerwonego i białego na opakowaniu w kształcie prostopadłościanu – zgłoszenie nr 18 243 038

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 marca 2022 r. w sprawie R 1444/2021-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-282/22: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2022 r. – Mazepin/Rada

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/45

      Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2022 r. – Mazepin/Rada
      (Sprawa T-282/22)
      (2022/C 257/59)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Dmitry Arkadievich Mazepin (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: adwokaci D. Rovetta, M. Campa, M. Moretto i V. Villante)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2022/397 z dnia 9 marca 2022 r. zmieniającej decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/396 z dnia 9 marca 2022 r. W sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (2); oraz

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, art. 296 TFUE i art. 41 Karty praw podstawowych, a także prawa do skutecznej ochrony sądowej i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie, naruszenia zasad ciężaru dowodu, naruszenia kryteriów umieszczenia w wykazie określonych w art. 1 ust. 1 lit. a) i e) oraz ust. 2 lit. a) i g) decyzji Rady 2014/145/WPZiB z dnia 17 marca 2014 r. oraz art. 3 ust. 1 lit. a) i g) rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014 z dnia 17 marca 2014 r.; oba akty dotyczą środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności i naruszenia praw podstawowych strony skarżącej: prawa własności i wolności prowadzenia działalności gospodarczej (art. 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej).

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia podstawowej zasady niedyskryminacji.

         (1)  Dz.U. 2022, L 80, s. 31.

         (2)  Dz.U. 2022, L 80, s. 1.


title: Sprawa T-283/22: Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2022 r. – Moshkovich / Rada

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/46

      Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2022 r. – Moshkovich / Rada
      (Sprawa T-283/22)
      (2022/C 257/60)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Vadim Nikolaevich Moshkovich (Tambow, Rosja) (przedstawiciele: adwokaci D. Rovetta, M. Campa, T. Bontinck, A. Guillerme, L. Burguin, M. Moretto, V. Villante i M. Pirovano)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2022/397 z dnia 9 marca 2022 r. zmieniającej decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/396 z dnia 9 marca 2022 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (2);

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do skutecznej ochrony sądowej i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także naruszenia obowiązku uzasadnienia i art. 296 TFUE.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie i naruszenia kryteriów kwalifikacji określonych w art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 decyzji Rady 2014/145/WPZiB z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi i w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014 z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności i naruszenia praw podstawowych skarżącego do własności i swobody prowadzenia działalności gospodarczej (art. 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej).

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia podstawowej zasady niedyskryminacji.

         (1)  Dz.U. 2022, L 80, s. 31.

         (2)  Dz.U. 2022, L 80, s. 1.


title: Sprawa T-291/22: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2022 r. – Pumpyanskiy / Rada

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/47

      Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2022 r. – Pumpyanskiy / Rada
      (Sprawa T-291/22)
      (2022/C 257/61)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Alexander Dmitrievich Pumpyanskiy (Genewa, Szwajcaria) (przedstawicele: T. Bontinck, A. Guillerme i L. Burguin, avocats)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2022/397 z dnia 9 marca 2022 r. (1) w zakresie, w jakim umieszcza nazwisko skarżącego w pozycji nr 719 załącznika do tej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/396 z dnia 9 marca 2022 r. (2) w zakresie, w jakim umieszcza nazwisko skarżącego w pozycji nr 719 załącznika I do tego rozporządzenia;

                  —

                  zasądzenie od Rady, tytułem tymczasowym, kwoty 10 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za poniesioną przez skarżącego krzywdę;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do skutecznej ochrony sądowej i spoczywającego na administracji obowiązku uzasadnienia.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie w zakresie podniesionych przez Radę względów.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności i praw podstawowych ze względu na przyjęcie względem skarżącego środków ograniczających oraz na nieuzasadnioną ingerencję w jego prawa podstawowe przewidziane w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasad równości traktowania i pewności prawa w wyniku zastosowania kryterium obejmującego osoby „powiązane” z osobami, wobec których zastosowane środki ograniczające.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2022/397 z dnia 9 marca 2022 r. zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2022, L 80, s. 31).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2022/396 z dnia 9 marca 2022 r. wykonujące rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2022, L 80, s. 1).


title: Sprawa T-293/22: Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2022 r. – PB/SRB

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/48

      Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2022 r. – PB/SRB
      (Sprawa T-293/22)
      (2022/C 257/62)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: PB (przedstawiciel: adwokatka N. de Montigny)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji przewodniczącej SRB z dnia 16 lipca 2021 r. o braku zmiany zaszeregowania skarżącego po zakończeniu postępowania w sprawie awansu do wyższej grupy zaszeregowania 2021;

                  —

                  w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji SRB z dnia 14 lutego 2022 r. oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącego w dniu 15 października 2021 r. na decyzję o braku zmiany jego zaszeregowania;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia przepisów proceduralnych mających zastosowanie przy postępowania w sprawie awansu do wyższej grupy zaszeregowania, o których mowa w art. 5 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 54 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (zwanych dalej „ogólnymi przepisami wykonawczymi”).

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący błędnej analizy art. 4 ogólnych przepisów wykonawczych oraz błędnej oceny poziomu odpowiedzialności w zależności od zadań, a nie grupy zaszeregowania.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia regulaminu wspólnej komisji ds. awansu do wyższej grupy zaszeregowania i obowiązku sporządzania sprawozdania z każdego postępowania w sprawie oceny.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia prawa dostępu do dokumentów oraz naruszenia zasad przejrzystości, przewidywalności i pewności prawa, a także zarzut stronniczości, przynajmniej obiektywnej, ze względu na brak informacji na kilku etapach postępowania.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia i błędów w wykazie ocenianych czynników.

                  6.

                  Zarzut szósty, dotyczący naruszenia załącznika II do ogólnych przepisów wykonawczych oraz ustalonego średniego celu.

                  7.

                  Zarzut siódmy, dotyczący oczywistego błędu w ocenie akt skarżącego, jego osiągnięć i stażu pracy w porównaniu ze współpracownikami z tej samej dyrekcji.


title: Sprawa T-295/22: Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2022 r. – Crush Series Publishing/EUIPO – Mediaproduccion (The Crush Series)

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/48

      Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2022 r. – Crush Series Publishing/EUIPO – Mediaproduccion (The Crush Series)
      (Sprawa T-295/22)
      (2022/C 257/63)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Crush Series Publishing s.r.o. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat D.-M. Belciu)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mediaproduccion SLU (Barcelona, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „The Crush Series” – zgłoszenie nr 18 119 385

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 marca 2022 r. w sprawie R 1303/2021-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  oddalenie sprzeciwu i dopuszczenie do rejestracji unijnego znaku towarowego „The Crush Series” nr 18 119 385;

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami poniesionymi w ramach niniejszego postępowania i postępowania przed izbą odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 Parlamentu Europejskiego i Rady.

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/1001 Parlamentu Europejskiego i Rady.


title: Sprawa T-297/22: Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2022 r. – BB Services/EUIPO – Lego Juris (Kształt figurki zabawkowej z występem stykowym na główce)

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/49

      Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2022 r. – BB Services/EUIPO – Lego Juris (Kształt figurki zabawkowej z występem stykowym na główce)
      (Sprawa T-297/22)
      (2022/C 257/64)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: BB Services GmbH (Flörsheim am Main, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Krogmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Lego Juris A/S (Billund, Dania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Kształt figurki zabawkowej z występem stykowym na główce) – zgłoszenie nr 50 450

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 marca 2022 r. w sprawie R 1355/2021-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i unieważnienie prawa do znaku towarowego nr 50 450;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (i) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-298/22: Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2022 r. – BB Services/EUIPO – Lego Juris (Kształt figurki zabawkowej)

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/50

      Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2022 r. – BB Services/EUIPO – Lego Juris (Kształt figurki zabawkowej)
      (Sprawa T-298/22)
      (2022/C 257/65)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: BB Services GmbH (Flörsheim am Main, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Krogmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Lego Juris A/S (Billund, Dania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Kształt figurki zabawkowej) – zgłoszenie nr 50 518

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 marca 2022 r. w sprawie R 1354/2021-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i unieważnienie prawa do znaku towarowego nr 50 518;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (i) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-301/22: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2022 r. – Aven/Rada

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/51

      Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2022 r. – Aven/Rada
      (Sprawa T-301/22)
      (2022/C 257/66)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Petr Aven (Virginia Water, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci T. Marembert i A. Bass)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2022/337 (1) z dnia 28 lutego 2022 r. zmieniającej decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/336 (2) z dnia 28 lutego 2022 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających, w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący błędu w ocenie. Skarżący podnosi, po pierwsze, że żaden z przedstawionych przez Radę dowodów nie spełnia wymogów orzecznictwa europejskiego w zakresie standardu i jakości dowodów, a po drugie, że żadne z twierdzeń Rady zawartych w uzasadnieniu nie zostało wykazane, a zatem nie może spełniać kryteriów a) i d) decyzji 2014/145/WPZiB w ówczesnym brzmieniu, które zostały wyraźnie określone przez Radę w jej uzasadnieniu.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący niezgodności owego kryterium z prawem ze względu na podwójne naruszenie zasady proporcjonalności. Skarżący uważa, po pierwsze, że kryterium, na które powołuje się Rada, jest w sposób oczywisty niewłaściwe w świetle zamierzonego celu, a po drugie, że istniała możliwość zastosowania mniej restrykcyjnych środków.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący braku podstawy prawnej ze względu na to, że nie wykazano istnienia wystarczającego związku pomiędzy kategorią osób, do której odnosi się owo kryterium, a Federacją Rosyjską.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący błędu w ocenie ze względu na to, że Rada nie wykazała ani tego, iż skarżący jest prominentnym i wpływowym przedsiębiorcą, ani tego, że prowadzi on działalność w sektorach gospodarczych, które stanowią istotne źródło dochodów dla rządu Federacji Rosyjskiej.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2022/337 z dnia 28 lutego 2022 r. zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi. (Dz.U. 2022, L 59, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2022/336 z dnia 28 lutego 2022 r. wykonujące rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2022, L 58, s. 1).


title: Sprawa T-304/22: Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2022 r. – Fridman/Rada

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/52

      Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2022 r. – Fridman/Rada
      (Sprawa T-304/22)
      (2022/C 257/67)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Mikhail Fridman (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci T. Marembert i A. Bass)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2022/337 (1) z dnia 28 lutego 2022 r. zmieniającej decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/336 (2) z dnia 28 lutego 2022 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających, w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący błędu w ocenie. Skarżący podnosi, po pierwsze, że żaden z przedstawionych przez Radę dowodów nie spełnia wymogów orzecznictwa europejskiego w zakresie standardu i jakości dowodów, a po drugie, że żadne z twierdzeń Rady zawartych w uzasadnieniu nie zostało wykazane, a zatem nie może spełniać kryteriów a) i d) decyzji 2014/145/WPZiB w ówczesnym brzmieniu, które zostały wyraźnie określone przez Radę w jej uzasadnieniu.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący niezgodności owego kryterium z prawem ze względu na podwójne naruszenie zasady proporcjonalności. Skarżący uważa, po pierwsze, że kryterium, na które powołuje się Rada, jest w sposób oczywisty niewłaściwe w świetle zamierzonego celu, a po drugie, że istniała możliwość zastosowania mniej restrykcyjnych środków.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący braku podstawy prawnej ze względu na to, że nie wykazano istnienia wystarczającego związku pomiędzy kategorią osób, do której odnosi się owo kryterium, a Federacją Rosyjską.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący błędu w ocenie ze względu na to, że Rada nie wykazała ani tego, iż skarżący jest prominentnym i wpływowym przedsiębiorcą, ani tego, że prowadzi on działalność w sektorach gospodarczych, które stanowią istotne źródło dochodów dla rządu Federacji Rosyjskiej.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2022/337 z dnia 28 lutego 2022 r. zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi. (Dz.U. 2022, L 59, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2022/336 z dnia 28 lutego 2022 r. wykonujące rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2022, L 58, s. 1).


title: Sprawa C-190/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ufficio del Giudice di pace di Rimini (Włochy) w dniu 7 marca 2022 r. – BL/Presidenza del Consiglio dei Ministri

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ufficio del Giudice di pace di Rimini (Włochy) w dniu 7 marca 2022 r. – BL/Presidenza del Consiglio dei Ministri
      (Sprawa C-190/22)
      (2022/C 257/27)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Ufficio del Giudice di pace di Rimini

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: BL

         Strona pozwana: Presidenza del Consiglio dei Ministri

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy prawo Unii, a w szczególności art. 15, 20, 30 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, klauzule 2 i 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, wykonanego dyrektywą Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. (1), zasada niezawisłości i nieusuwalności sędziego europejskiego w rozumieniu wyjaśnionym w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości w wyroku UX/Governo della Repubblica italiana (EU:C:2020:572), sprzeciwiają się przepisowi prawa krajowego, takiemu jak art. 29 dekretu ustawodawczego nr 116 z dnia 13 lipca 2017 r., zwanego dalej „dekretem ustawodawczym nr 116/2017”, który bez obiektywnych przyczyn dyskryminuje powódkę będącą sędzią pokoju pod względem warunków pracy porównywalnych sędziów zawodowych w następującej sytuacji faktycznej:

                              —

                              powódka będąca sędzia pokoju nieprzerwanie od 2002 r. nie ukończyła 70 roku życia, co nastąpi w 2022 r., i na dzień 15 sierpnia 2017 r. nie wypracowała więcej niż 16 lat faktycznej służby w charakterze sędziego honorowego;

                              —

                              w związku z tym, mimo że przepis prawa krajowego (art. 29 ust. 1 dekretu ustawodawczego nr 116/2017) pozwalał jej na dalsze sprawowanie urzędu sędziego aż do ukończenia 70 roku życia, powódka nie może uczestniczyć w pierwszej procedurze weryfikacyjnej celem potwierdzenia wpisu w zamkniętym wykazie jako sędzia honorowy, która zostanie ogłoszona przez Consiglio superiore della magistratura (najwyższą radę sądownictwa) w roku 2022, jak wskazano w art. 29 ust. 3 dekretu ustawodawczego nr 116/2017;

                              —

                              jako dalsza konsekwencja, nie mogąc złożyć wniosku o dopuszczenie do udziału w przewidzianej w 2022 r. procedurze weryfikacyjnej celem potwierdzenia wpisu w zamkniętym wykazie, powódka, która na podstawie poprzednich przepisów z dniem 31 grudnia 2021 r. przestała już sprawować urząd sędziego z powodu ukończenia 68 roku, nie mogła już wznowić służby począwszy od dnia 1 stycznia 2022 r., ponieważ nowe przepisy, chociaż przewidują ciągłość służby aż do ukończenia 70 roku życia dla osób pełniących służbę w dniu 15 sierpnia 2017 r., przewidują również zakończenie służby w przypadku osób, które nie są w stanie złożyć wniosku o potwierdzenie powołania do służby (art. 29 ust. 9 dekretu ustawodawczego nr 116/2017);

                              —

                              na podstawie wyżej wymienionych przepisów prawa krajowego powódka otrzyma od rządu włoskiego jedynie odszkodowanie w wysokości od 1 500 do 2 500 EUR rocznie za każdy rok służby w stosunku do liczby rozpraw przeprowadzonych w ciągu roku, maksymalnie 50 000 EUR, zrzekając się również wszelkich praw w zakresie wynagrodzeń, uprawnień i składek dochodzonych w postępowaniu toczącym się przed TAR [Tribunale Amministrativo Regionale] Emilia Romagna (regionalnym sądem administracyjnym dla Emilii – Romanii) i gwarantowanych prawem Unii za świadczenie służby sądowej wykonywanej jako pracownik, ale bez uznania za takiego przez włoski rząd, w tym objęcie stosunku pracy składkami na zabezpieczenie społeczne i wynikającymi z tego świadczeniami;

                              —

                              TAR Emilia Romagna wydanym 9 lutego 2022 r. postanowieniem o zastosowaniu środka zabezpieczającego, w wykonaniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie UX i wbrew przepisom prawa krajowego oraz opinii najwyższej rady sądownictwa z dnia 16–17 lutego 2022 r., zarządził ponowne objęcie [przez powódkę] funkcji sędziego pokoju aż do ukończenia 70 lat;

                              —

                              Prezes Tribunale di Rimini (sądu w Rimini) zgodnie z treścią postanowienia o zastosowaniu środka zabezpieczającego TAR Emilia Romagna decyzją z dnia 1 marca 2022 r. zarządził natychmiastowe ponowne włączenie powódki do służby;

                              —

                              do tutejszego sądu odsyłającego wystąpiono z żądaniem, tytułem odszkodowania za rażące i ciągłe naruszanie przez rząd włoski prawa Unii w zakresie statusu prawnego i praw sędziów honorowych, kwoty odpowiadającej wynagrodzeniu, które powódka powinna była otrzymać w okresie od 10 do 28 lutego 2022 r., w wysokości należnej porównywalnemu sędziemu zawodowemu, którego podstawą prawną jest postanowienie TAR Emilia Romagna o zastosowaniu środka zabezpieczającego w postaci ponownego włączenia do służby, ale jest sprzeczne z przepisami prawa krajowego, co, mimo przyznania naruszenia prawa Unii, z jednej strony wyklucza jakąkolwiek możliwość ponownego włączenia do służby do czasu ukończenia 70 roku życia sędzi honorowej będącej powódką, która wbrew swojej woli została zwolniona ze służby z dniem 31 grudnia 2021 r. w oparciu o orzeczenie sądowe wydane przez Consiglio di Stato (radę stanu) w ramach postępowania w przedmiocie środka zabezpieczającego z naruszeniem wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie UX, zaś z drugiej ogranicza odszkodowanie za poniesioną przez powódkę szkodę do uprzednio określonego w przepisach prawa ryczałtu w wysokości o wiele niższej niż faktycznie poniesiona szkoda wynikająca z naruszenia praw gwarantowanych przez Unię?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z art. 267 TFUE, klauzule 2 i 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, wykonanego dyrektywą Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., podstawowa zasada niezawisłości i nieusuwalności sędziego europejskiego sprzeciwiają się przepisowi prawa krajowego – takiemu jak art. 21 dekretu ustawodawczego nr 116/2017 – który naraża odsyłającego sędziego pokoju, pozbawionego skutecznej ochrony prawnej, ekonomicznej i w zakresie zabezpieczenia społecznego, który zamierza stosować prawo Unii zgodnie z jego wykładnią Trybunału Sprawiedliwości zawartą w wyroku UX, nie stosując przepisów krajowych utrudniających uznanie wnioskowanej ochrony, na automatyczne zakończenie służby sędziowskiej przez organy państwa włoskiego w ramach postępowania głównego, takie jak najwyższa rada sądownictwa i ministerstwo sprawiedliwości, bez zachowania kontradyktoryjności i z pominięciem postępowania dyscyplinarnego przewidzianego przed wejściem w życie dekretu ustawodawczego nr 116/2017?

                  3)

                  W świetle odpowiedzi twierdzącej odpowiedzi na pierwsze dwa pytania: czy stanowi naruszenie „państwa prawnego” w rozumieniu pojęcia zawartego w art. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2020/2092 z dnia 16 grudnia 2020 r. w sprawie ogólnego systemu warunkowości służącego ochronie budżetu Unii (2) sytuacja wewnętrzna państwa włoskiego, w której:

                              —

                              będąca powódką sędzia pokoju i inni 4 769 sędziowie honorowi pełniący służbę w dniu 15 sierpnia 2017 r., między którymi znajduje się niniejszy sędzia odsyłający, pozbawieni są ochrony normatywnej, ekonomicznej i w zakresie zabezpieczenia społecznego w ramach warunków pracy zapewnianych porównywalnym sędziom zawodowym, a zatem nie mogą sprawować urzędu sędziego w warunkach niezawisłości i nieusuwalności;

                              —

                              rząd włoski i „pracodawca” ministerstwo sprawiedliwości, parlament narodowy, najwyższa rada sądownictwa, Suprema Corte di Cassazione (najwyższy sąd kasacyjny) i Consiglio di Stato (rada stanu) systematycznie odmawiają uznania pierwszeństwa prawa unijnego i stosowania orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości w sprawie statusu prawnego i praw gwarantowanych przez prawodawstwo UE będącej powódką sędzi pokoju i 4 769 sędziom honorowym w identycznych warunkach wykonywania funkcji sędziowskich w stosunku do sędziów zawodowych;

                              —

                              4 769 sędziów honorowych, w tym niniejszy sędzia odsyłający, ale z wyłączeniem powódki, którzy pełnili służbę w dniu 15 sierpnia 2017 r., będzie zmuszonych do zrzeczenia się wszelkich praw gwarantowanych prawem Unii, jeżeli zamierzają poddać się, z wynikiem pozytywnym, nowej procedurze weryfikacyjnej celem kontynuowania służby sędziowskiej aż do ukończenia 70 roku życia, mimo otrzymania przez wszystkich wyżej wskazanych sędziów honorowych ze strony najwyższej rady sądownictwa i ministerstwa sprawiedliwości, na podstawie przepisów obowiązujących do dnia 31 grudnia 2021 r., postanowienia potwierdzającego powołanie do służby do dnia 31 maja 2024 r., a w każdym razie do dnia automatycznego zakończenia służby ze względu na wiek, przy czym po „ustabilizowaniu” powołania nadal występują warunki naruszające niezawisłość i nieusuwalność „ustabilizowanego” sędziego honorowego;

                              —

                              pokrywane z budżetu Unii interwencje finansowe na reformę sądownictwa cywilnego i karnego we Włoszech w kierunku sprawiedliwego i szybkiego procesu, zgodnie z definicją zawartą w PNRR [Piano Nazionale di Ripresa e Resilienza (narodowym planie odbudowy i reagowania)], nie przewidują żadnych środków wspierających sędziów honorowych i są nakierowane głównie na włączenie do rynku pracy na czas określony 16 500 urzędników administracyjnych będących „pracownikami urzędu ds. procesów sądowych”, zatrudnionych na podstawie stosunku pracy podporządkowanej w ministerstwie sprawiedliwości na takich samych warunkach ekonomicznych jak w wypadku „ustabilizowanych” sędziów honorowych, ale na warunkach nieusuwalności na poziomie dyscyplinarnym przez cały okres trwania tego stosunku, które nie są uznawane w odniesieniu do sędziów honorowych nawet po „stabilizacji”?

                  4)

                  Czy w świetle odpowiedzi twierdzącej na pierwsze trzy pytania art. 278 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 160 Regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej, z powodu sprzeczności z art. 2, 6 i 19 Traktatu [o Unii Europejskiej], są niezgodne z prawem w części, w której nie pozwalają Trybunałowi Sprawiedliwości, w ramach postępowań prejudycjalnych na podstawie art. 267 TFUE, na przyjęcie niezbędnych środków tymczasowych również w postaci zawieszenia krajowych aktów ustawodawczych naruszających zasadę państwa prawa i interesy finansowe Unii zgodnie z zasadami i warunkami określonymi w rozporządzeniu 2020/2092?

         (1)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. 1999, L 175, s. 43).

         (2)  (Dz.U. 2020, L 433I, s. 1).


title: Sprawa C-208/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats 's-Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 18 marca 2022 r. – F/Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats 's-Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 18 marca 2022 r. – F/Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
      (Sprawa C-208/22)
      (2022/C 257/28)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Den Haag, zittingsplaats 's-Hertogenbosch

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca/: F

         Strona przeciwna: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w świetle motywów 3, 32 i 39 rozporządzenia dublińskiego (1) i w związku z art. 1, 4, 18, 19 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej rozporządzenie to należy interpretować i stosować w ten sposób, że obowiązująca między państwami zasada zaufania nie podlega stopniowaniu, a co za tym idzie poważne i systematyczne naruszenia prawa Unii, których dopuszcza się przed przekazaniem potencjalnie odpowiedzialne państwo członkowskie w stosunku do obywateli państw trzecich, którzy nie zostali jeszcze przekazani wtórnie na mocy rozporządzenia dyblińskiego, stoją bezwzględnie na przeszkodzie przekazaniu do tego państwa członkowskiego?

                  2)

                  Jeżeli na powyższe pytanie zostanie udzielona odpowiedź przecząca, to czy art. 3 ust. 2 rozporządzenia dublińskiego w związku z art. 1, 4, 18, 19 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że w przypadku, gdy potencjalnie odpowiedzialne państwo członkowskie narusza w sposób poważny i mający charakter systemowy prawo Unii, to działając na podstawie rozporządzenia dublińskiego, przekazujące państwo członkowskie nie może automatycznie opierać się na obowiązującej między państwami zasadzie zaufania, lecz musi wyeliminować wszelkie wątpliwości lub też uprawdopodobnić, że wnioskodawca nie znajdzie się po przekazaniu w sytuacji, która nie odpowiadałaby wymogom wynikającym z art. 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

                  3)

                  Za pomocą jakich środków dowodowych wnioskodawca może wykazać, że art. 3 ust. 2 rozporządzenia dublińskiego stoi na przeszkodzie jego przekazaniu oraz jakie standardy w zakresie postępowania dowodowego należy przy tym stosować? Czy biorąc pod uwagę zawarte w motywach rozporządzenia dublińskiego odesłania do dorobku prawnego Unii, na przekazującym państwie członkowskim spoczywa obowiązek współpracy lub weryfikacji warunków w państwie, do którego miałoby nastąpić przekazanie, czy też w przypadku poważnych i mających charakter systemowy naruszeń praw podstawowych wobec obywateli państw trzecich konieczne jest uzyskanie od odpowiedzialnego państwa członkowskiego indywidualnych gwarancji, że prawa podstawowe wnioskodawcy zostaną (jednak) uszanowane po jego przekazaniu? Czy odpowiedź na powyższe pytanie byłaby inna, gdyby wnioskodawca miał problemy z przeprowadzeniem dowodu w sytuacji, gdy nie jest on w stanie potwierdzić swoich spójnych i szczegółowych oświadczeń dokumentami, podczas gdy, biorąc pod uwagę charakter tych oświadczeń, nie można tego od niego oczekiwać?

                  4)

                  Czy odpowiedź na pytania sformułowane w pkt III byłaby inna, gdyby wnioskodawca był w stanie uprawdopodobnić, że odwołanie się do organów państwowych lub skorzystanie ze środka zaskarżenia w odpowiedzialnym państwie członkowskim nie będzie możliwe lub skuteczne?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, Dz.U. 2013, L 180, s. 31.


title: Sprawa C-210/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 18 marca 2022 r. – Stappert Deutschland GmbH/Hauptzollamt Hannover

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 18 marca 2022 r. – Stappert Deutschland GmbH/Hauptzollamt Hannover
      (Sprawa C-210/22)
      (2022/C 257/29)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Stappert Deutschland GmbH

         Strona pozwana: Hauptzollamt Hannover

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy pojęcie „kształtowniki drążone” w regule pochodzenia dla podpozycji 7304 41 HS załącznika 22–01 do rozporządzenia delegowanego 2015/2446 (1), która uzależnia nabywanie pochodzenia od „zmiany z kształtowników drążonych objętych podpozycją 7304 49” (reguła pochodzenia kształtowników drążonych) obejmuje wykończony na gorąco służący do wytworzenia innego produktu materiał objęty podpozycją 7304 49 HS, prosty i o jednolitej grubości ścianki, który nie spełnia wymagań normy technicznej dla rur bez szwu ze stali szlachetnej wykończonych na gorąco, i z którego są wytwarzane w procesie obróbki na zimno rur o innych przekrojach poprzecznych i grubościach ścianki?

                  2)

                     Jeżeli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi przeczącej albo nie da się udzielić odpowiedzi: Czy reguła pochodzenia kształtowników drążonych jest sprzeczna z art. 60 ust. 2, art. 284 UKC (2) oraz art. 290 TFUE z tego względu, że:

                              a)

                              brak jest uzasadnienia,

                              b)

                              jest ona zbyt nieokreślona lub

                              c)

                              z nadania statusu pochodzenia są wyłączone operacje przetwarzania, które nadawałyby status pochodzenia na podstawie art. 60 ust. 2 UKC[?]

                  3)

                     W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: Czy nabywanie pochodzenia przez towary objęte podpozycją 7304 41 HS określa się w sporze głównym zgodnie z regułą pochodzenia „CTH” dla podpozycji 7304 41 HS załącznika 22–01 do rozporządzenia delegowanego 2015/2446, zgodnie z regułą rezydualną dla działu 73 HS w załączniku 22–01 do rozporządzenia delegowanego 2015/2446 czy też zgodnie z art. 60 ust. 2 UKC?

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz.U 2015, L 343, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (Dz.U. 2013, L 269, s. 1).


title: Sprawa C-220/22: Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/23

      Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska
      (Sprawa C-220/22)
      (2022/C 257/30)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Melo Sampaio i M. Noll-Ehlers, pełnomonicy)

         Strona pozwana: Republika Portugalska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, że poprzez systematyczne i trwałe przekraczanie rocznej dopuszczalnej wartości NO2, począwszy od dnia 1 stycznia 2020 r. w strefach PT 3001 Lisboa Norte, PT 1004 Porto Litoral i PT 1009 Entre Douro e Minho (poprzednio PT 1001 Braga), Portugalia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 13 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (1) w związku z częścią B załącznika XI do tej dyrektywy;

                  —

                  stwierdzenie, że Portugalia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 23 ust. 1 dyrektywy 2008/50/WE, indywidualnie i w związku z częścią A załącznika XV do tej dyrektywy, w odniesieniu do wszystkich tych stref, a w szczególności obowiązkowi podjęcia, na podstawie art. 23 ust. 1 akapit drugi, odpowiednich środków by okres, w którym wartości dopuszczalne są one dotrzymane, był możliwie jak najkrótszy;

                  —

                  obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Z danych przekazanych przez Portugalię wynika, że od dnia 1 stycznia 2010 r. to państwo członkowskie naruszało obowiązki, które na nim ciąża na mocy art. 13 ust. 1 dyrektywy 2008/50 w związku z częścią B załącznika XI do tej dyrektywy, w której mowa o strefach Porto Litoral (PT 1004), Entre Douro e Minho (PT 1009) i Lisboa Norte (PT 3001).
      Ponadto władze portugalskie nie przyjęły lub nie wdrożyły wszystkich odpowiednich środków wymaganych w celu zapewnienia, aby okres przekroczenia rocznej dopuszczalnej wartości NO2, określonej w art. 13 ust. 1 dyrektywy 2008/50 w związku z częścią B załącznika XI do tej dyrektywy, był możliwie jak najkrótszy zgodnie z wymogami art. 23 ust. 1 tej dyrektywy.

         (1)  Dz.U. 2008, L 152, s. 1


title: Sprawa C-226/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 31 marca 2022 r. – Nexive Commerce Srl i in./Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni i in.

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 31 marca 2022 r. – Nexive Commerce Srl i in./Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni i in.
      (Sprawa C-226/22)
      (2022/C 257/31)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: Nexive Commerce Srl, Nexive Scarl, Nexive Services Srl, Nexive Network Srl, Nexive SpA, Brt SpA, A.I.C.A.I. Associazione Italiana Corrieri Aerei Internazionali, DHL Express (Italy) Srl, TNT Global Express Srl, Fedex Express Italy Srl, United Parcel Service Italia Srl, General Logistics Systems Enterprise Srl, General Logistics Systems Italy SpA, Federal Express Europe Inc. Filiale Italiana

         Druga strona postępowania: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Economia e delle Finanze, Ministero dello Sviluppo Economico

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 9 ust. 2 akapit drugi tiret czwarte i art. 9 ust. 3, a także art. 22 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług (1), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE z dnia 20 lutego 2008 r. zmieniającą dyrektywę 97/67/WE w odniesieniu do pełnego urzeczywistnienia rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty (2) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, takim jak obowiązujące we włoskim porządku prawnym [wyrażone w art. 1 ust. 65 i 66 legge 23 dicembre 2005, n. 266(ustawy nr 266 z dnia 23 grudnia 2005 r.)i art. 65 decreto legge 24 aprile 2017, n. 50 (dekretu z mocą ustawy nr 50 z dnia 24 kwietnia 2017 r., przekształconego w ustawę, zmienionego Legge 21 giugno 2017, n. 96 (ustawą nr 96 z dnia 21 czerwca 2017 r.), umożliwiającym nałożenie obowiązku wnoszenia składki na rzecz kosztów operacyjnych ponoszonych przez organ regulacyjny sektora pocztowego wyłącznie na operatorów sektora pocztowego, w tym tych, którzy nie świadczą usług wchodzących w zakres stosowania usługi powszechnej, w ten sposób dopuszczając możliwość wyłączenia jakiejkolwiek formy publicznego współfinansowania z budżetu państwa?

                  2)

                  Czy art. 9 ust. 2 akapit drugi tiret czwarte i art. 22 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE z dnia 20 lutego 2008 r. zmieniającą dyrektywę 97/67/WE w odniesieniu do pełnego urzeczywistnienia rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty należy interpretować w ten sposób, że umożliwiają one zaliczenie do kosztów operacyjnych, które mogą podlegać finansowaniu przez operatorów świadczących usługi pocztowe również kosztów, jakie należy ponieść na działania regulacyjne dotyczące usług pocztowych spoza zakresu zastosowania usług powszechnych, a także kosztów struktur administracyjnych i dotyczących polityki (tak zwanych struktur „poprzecznych”), których działania, mimo że nie mają bezpośrednio na celu regulacji rynków usług pocztowych, to jednak służą wykonywaniu wszystkich kompetencji instytucjonalnych urzędu, z wynikającą z tego możliwością ich pośredniego i częściowego (proporcjonalnego) przypisania do sektora usług pocztowych?

                  3)

                  Czy zasada proporcjonalności, zasada niedyskryminacji, art. 9 ust. 2 akapit drugi tiret czwarte i art. 9 ust. 3, a także art. 22 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE z dnia 20 lutego 2008 r. zmieniającą dyrektywę 97/67/WE w odniesieniu do pełnego urzeczywistnienia rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty, stoją na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, takim jak włoskie uregulowania (wyrażone w art. 1 ust. 65 i 66 ustawy nr 266 z dnia 23 grudnia 2005 r.) i art. 65 dekretu z mocą ustawy nr 50 z dnia 24 kwietnia 2017 r., przekształconego w ustawę, zmienionego ustawą nr 96 z dnia 21 czerwca 2017 r.), nakładającym na operatorów sektora pocztowego obowiązek współfinansowania funkcjonowania organu regulacyjnego organu regulacyjnego sektora pocztowego, bez możliwości rozróżnienia pozycji operatorów świadczących ekspresowe usługi kurierskie od pozycji operatorów świadczących usługi powszechne, a zatem bez możliwości uwzględnienia odmiennej intensywności działania regulacyjnego prowadzonego przez krajowy organ regulacyjny w odniesieniu do różnych rodzajów usług pocztowych?

         (1)  Dz.U. 1998, L 15, s. 14.

         (2)  Dz.U. 2008, L 52, s. 3.


title: Sprawa C-231/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 1 kwietnia 2022 r. – État belge / Autorité de protection des données

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 1 kwietnia 2022 r. – État belge / Autorité de protection des données
      (Sprawa C-231/22)
      (2022/C 257/32)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d’appel de Bruxelles

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Państwo belgijskie

         Strona pozwana: Autorité de protection des données

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 4 ust. 7 ogólnego rozporządzenia w sprawie ochrony danych osobowych (1) należy interpretować w ten sposób, że dziennik urzędowy państwa członkowskiego – któremu powierzono pełnienie misji publicznej w zakresie publikowania i archiwizowania dokumentów urzędowych i który zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami krajowymi jest odpowiedzialny za publikację aktów i dokumentów urzędowych, których publikacja jest zlecana przez podmioty publiczne będące osobami trzecimi, w formie przekazanej przez te podmioty po wcześniejszym przetworzeniu przez niedanych osobowych zawartych w tych aktach i dokumentach, przy czym ustawodawca krajowy nie przyznał im żadnego uznania co do treści dokumentów, które mają być opublikowane, ani co do celu i środków publikacji – ma status administratora?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 5 ust. 2 ogólnego rozporządzenia w sprawie ochrony danych osobowych należy interpretować w ten sposób, że dany dziennik urzędowy powinien być wyłącznie odpowiedzialny za wykonanie obowiązków ciążących na administratorze na podstawie tego przepisu, z wyłączeniem organów publicznych będących osobami trzecimi, które wcześniej przetwarzały dane zawarte w aktach urzędowych i dokumentach, których publikację zlecają, czy też obowiązki te spoczywają kumulatywnie na każdym z kolejnych administratorów?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1).


title: Sprawa C-239/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 5 kwietnia 2022 r. – État belge i Promo 54 / Promo 54 i État belge

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 5 kwietnia 2022 r. – État belge i Promo 54 / Promo 54 i État belge
      (Sprawa C-239/22)
      (2022/C 257/33)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: État belge, Promo 54

         Druga strona postępowania: Promo 54, État belge

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 12 ust. 1 i 2 oraz art. 135 ust. 1 lit. j) dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku braku szczegółowych zasad dotyczących stosowania kryterium pierwszego zasiedlenia do przebudowy nieruchomości dostawa, po dokonaniu przebudowy, budynku, który przed przebudową był przedmiotem pierwszego zasiedlenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 lit. a) lub art. 12 ust. 2 akapit trzeci dyrektywy, jest zwolniona z podatku od wartości dodanej?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-242/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Évora (Portugalia) w dniu 6 kwietnia 2022 r. – TL

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Évora (Portugalia) w dniu 6 kwietnia 2022 r. – TL
      (Sprawa C-242/22)
      (2022/C 257/34)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal da Relação de Évora

         Strony w postępowaniu głównym

      TL

         Druga strona postępowania: Ministério Público

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 1-3 dyrektywy 2010/64/UE (1) i art. 3 dyrektywy 2012/13/UE Parlamentu Europejskiego i Rady (2), samodzielnie lub w związku z art. 6 EKPC, można interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, który w przypadku braku zapewnienia tłumacza ustnego oraz pisemnego tłumaczenia istotnych dokumentów procesowych podejrzanemu lub oskarżonemu, który nie rozumie języka postępowania, przewiduje sankcję względnej nieważności, która musi zostać podniesiona, oraz dopuszcza zaradzenie tej nieważności ze względu na upływ czasu?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/64/UE z dnia 20 października 2010 r. w sprawie prawa do tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego w postępowaniu karnym (Dz.U. 2010,: 280, s. 1).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym (Dz.U. 2012, L 142, s. 1).


title: Sprawa C-272/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 22 kwietnia 2022 r. – Global NRG Kereskedelmi és Tanácsadó Zrt./Magyar Energetikai és Közmű-szabályozási Hivatal

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 22 kwietnia 2022 r. – Global NRG Kereskedelmi és Tanácsadó Zrt./Magyar Energetikai és Közmű-szabályozási Hivatal
      (Sprawa C-272/22)
      (2022/C 257/35)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Global NRG Kereskedelmi és Tanácsadó Zrt.

         Druga strona postępowania: Magyar Energetikai és Közmű-szabályozási Hivatal

         Interwenient po stronie drugiej strony postępowania: FGSZ Földgázszállító Zrt.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 41 ust. 17 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 2003/55/WE (1) (zwanej dalej „dyrektywą”) należy, w świetle art. 47 karty praw podstawowych, interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym w postępowaniu prowadzonym przez organ regulacyjny tego państwa członkowskiego w przedmiocie ustalenia opłat za korzystanie z systemu, opłat za usługi mogące być świadczone przez operatorów systemów na podstawie taryf specjalnych oraz opłat za przyłączenie, wyłącznie operator systemu jest uznawany za stronę, której bezpośrednio dotyczy decyzja, zatem wyłącznie jemu przysługuje prawo do wniesienia środka zaskarżenia na decyzję wydaną w tym postępowaniu?

                  2)

                  W przypadku udzielenia przez Trybunał Sprawiedliwości odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy art. 41 ust. 17 dyrektywy należy, w świetle art. 47 karty praw podstawowych, interpretować w ten sposób, że w wyniku zastosowania wspomnianego przepisu w sprawie takiej, jak będąca przedmiotem postępowania głównego, podmiot działający na rynku gazu ziemnego, który znajduje się w sytuacji takiej, jak skarżąca, która jest obciążana przez operatora systemu, na podstawie decyzji organu regulacyjnego państwa członkowskiego ustalającej opłaty za korzystanie z systemu, opłaty za usługi mogące być świadczone przez operatorów systemów na podstawie taryf specjalnych oraz opłaty za przyłączenie, opłatą za usługę, którą można świadczyć na podstawie taryfy specjalnej, należy uznać za stronę, której dotyczy wspomniana decyzja i w związku z tym jest on uprawniony do wniesienia środka zaskarżenia na tę decyzję?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 2003/55/WE (Dz.U. 2009, L 211, s. 94).


title: Sprawa C-285/22 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 24 lutego 2022 r. w sprawie T-442/21, Rhiannon Thomas i Michaël Julien/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 22 kwietnia 2022 r. przez Michaëla Juliena

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/28

      Odwołanie od postanowienia Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 24 lutego 2022 r. w sprawie T-442/21, Rhiannon Thomas i Michaël Julien/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 22 kwietnia 2022 r. przez Michaëla Juliena
      (Sprawa C-285/22 P)
      (2022/C 257/36)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Michaël Julien (przedstawiciele: adwokaci J. Fouchet i J.-N. Caubet-Hilloutou)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie postanowienia T-442/21 wydanego w dniu 24 lutego 2022 r. przez Sąd Unii Europejskiej;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji 2021/689 (1) podjętej przez Radę Unii Europejskiej w dniu 29 kwietnia 2021 r. w zakresie, w jakim zatwierdza ona art. Comprov16 umowy handlowej podpisanej w dniu 30 grudnia 2020 r. przez Unię Europejską i Zjednoczone Królestwo i w zakresie, w jakim umowa ta nie zachowuje swobody przepływu obywateli brytyjskich mających bliskie więzi rodzinne i majątkowe na terytorium Unii Europejskiej;

                  —

                  obciążenie Unii Europejskiej całością kosztów postępowania, w tym wynagrodzeniem adwokata w wysokości 5 000 EUR.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu odwołania wnoszący je podnosi, że organizacja wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej jest, w odniesieniu do praw jednostek, restrykcyjnie pojmowana oraz że brak poszanowania praw jednostek w umowie handlowej wpływa na jego sytuację jako obywatela brytyjskiego pochodzenia francuskiego, posiadającego francuską rodzinę i będącego właścicielem nieruchomości we Francji, w której regularnie przebywa przez okres przekraczający 90 dni.
      W związku z tym wnoszący odwołanie ma interes prawny w zaskarżeniu decyzji o zawarciu umowy o handlu i współpracy, a Sąd naruszył art. 263 TFUE, nie uznając tego interesu, co powinno skłonić Trybunał do uchylenia jego postanowienia i rozpoznania sprawy co do istoty.
      W szczególności Sąd naruszył prawo przy ocenie kryteriów dopuszczalności skargi określonych w art. 263 akapit czwarty TFUE. Po pierwsze bowiem, zaskarżone akty, jako akty o zasięgu ogólnym niepodlegające procedurze ustawodawczej, są w istocie aktami regulacyjnymi; po drugie, ponieważ umowa handlowa nie przewiduje żadnych przepisów dla obywateli brytyjskich, którzy zachowali bliskie więzi osobiste, rodzinne lub majątkowe z Unią Europejską, nie zawiera ona żadnych przepisów wykonawczych dla nich.
      Ponadto, spełnione jest nawet kryterium bezpośredniego wpływu na indywidualną sytuację wnoszącego odwołanie, ponieważ umowa handlowa, która nie przewiduje żadnych przepisów dla ograniczonego kręgu osób znajdujących się w takiej samej jak on sytuacji odmawia mu prawa do życia prywatnego i rodzinnego, do pewności prawa oraz do swobodnego i spokojnego korzystania z prawa własności, które zależy od jego swobody przemieszczania się.
      Wnoszący odwołanie jest zatem dotknięty w wystarczająco indywidualny sposób brakami umowy handlowej w odniesieniu do swobody przemieszczania się obywateli brytyjskich, które zachowały bliskie więzi osobiste, rodzinne i majątkowe w Unii Europejskiej.

         (1)  Decyzja Rady (UE) 2021/689 z dnia 29 kwietnia 2021 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Umowy o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony, oraz Umowy między Unią Europejską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie procedur bezpieczeństwa na potrzeby wymiany i ochrony informacji niejawnych (Dz.U. 2021, L 149, s. 2).


title: Sprawa C-328/22: Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Słowenii

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/29

      Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Słowenii
      (Sprawa C-328/22)
      (2022/C 257/37)
      Język postępowania: słoweński

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Rous Demiri, E. Sanfrutos Cano)

         Strona pozwana: Republika Słowenii

         Żądania strony skarżącej

                  1.

                  stwierdzenie, że nie zapewniając odpowiednich systemów zbierania ścieków komunalnych

                              —

                              zgodnie z art. 4 dyrektywy Rady 91/271/EWG (1) w aglomeracjach Kočevje, Trbovlje, Loka i Ljubljana,

                              —

                              zgodnie z art. 5 dyrektywy Rady 91/271/EWG w aglomeracjach Kočevje, Trbovlje i Loka, oraz

                              —

                              zgodnie z art. 15 dyrektywy Rady 91/271/EWG a także z załącznikiem I, część B i D, do tej dyrektywy, w aglomeracjach Ljubljana i Ptuj,

                        Republika Słowenii uchybiła istotnym zobowiązaniom spoczywającym na niej zgodnie z art. 4, 5 i 15 dyrektywy Rady 91/271 dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, a także z załącznikiem I, część B i D, do tej dyrektywy;

                  2.

                  obciążenie Republiki Słowenii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza sprawa dotyczy wdrożenia przez Słowenię dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych. U źródeł sporu leży długotrwałe i mające szeroki zakres postępowania w sprawie naruszenia prawa Unii, trwające od 2014 r., w ramach którego to postępowania Komisja stwierdziła szereg naruszeń.
      Naruszenia dotyczą niespełniania wymogów dyrektywy przez ścieki z aglomeracji oraz niewłaściwego monitorowania zrzutów z oczyszczalni ścieków komunalnych. Liczba aglomeracji niespełniających wymogów uległa zmianie w trakcie trwania postępowania, ponieważ niektóre naruszenia zostały w tym czasie usunięte, jednak niektóre z nich nadal występują i stanowią podstawę skargi w niniejszej sprawie.

         (1)  Dyrektywa Rady 91/271/EWG dotycząca oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. 1991, L 135, s. 40).


title: Sprawa T-423/14 RENV: Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2022 r. – Larko/Komisja [Pomoc państwa – Pomoc przyznana przez Grecję – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym – Pojęcie pomocy państwa – Korzyść – Zasada podmiotu prywatnego – Stawka opłaty z tytułu gwarancji – Przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji – Wiedza władz greckich – Komunikat Komisji w sprawie pomocy państwa w formie gwarancji – Oczywisty błąd w ocenie]

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/30

      Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2022 r. – Larko/Komisja
      (Sprawa T-423/14 RENV) (1)

      (Pomoc państwa - Pomoc przyznana przez Grecję - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Pojęcie pomocy państwa - Korzyść - Zasada podmiotu prywatnego - Stawka opłaty z tytułu gwarancji - Przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji - Wiedza władz greckich - Komunikat Komisji w sprawie pomocy państwa w formie gwarancji - Oczywisty błąd w ocenie)
      (2022/C 257/38)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Larko Geniki Metalleftiki kai Metallourgiki AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci I. Drillerakis, E. Rantos i N. Korogiannakis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: A. Bouchagiar, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji 2014/539/UE z dnia 27 marca 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.34572 (13/C) (ex 13/NN) wdrożonej przez Grecję na rzecz Larco General Mining & Metallurgical Company SA (Dz.U. 2014, L 254, s. 24).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Larko Geniki Metalleftiki kai Metallourgiki AE pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w sprawach T-423/14 i T-423/14 RENV oraz w sprawie C-244/18 P.

         (1)  Dz.U. C 292 z 1.9.2014.


title: Sprawa T-384/20: Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2022 r. – OC/Komisja [Odpowiedzialność pozaumowna – Dochodzenie OLAF – Komunikat prasowy – Przetwarzanie danych osobowych – Domniemanie niewinności – Poufność dochodzeń prowadzonych przez OLAF – Prawo do dobrej administracji – Proporcjonalność – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom]

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/30

      Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2022 r. – OC/Komisja
      (Sprawa T-384/20) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Dochodzenie OLAF - Komunikat prasowy - Przetwarzanie danych osobowych - Domniemanie niewinności - Poufność dochodzeń prowadzonych przez OLAF - Prawo do dobrej administracji - Proporcjonalność - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)
      (2022/C 257/39)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: OC (przedstawiciele: adwokaci P. Yatagantzidis i V. Cheirdaris)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i T. Adamopoulos, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 268 TFUE o naprawienie szkody, jaką skarżąca miała ponieść w wyniku opublikowania komunikatu prasowego OLAF-u nr 13/2020 z dnia 5 maja 2020 r., ponieważ w komunikacie tym niezgodnie z prawem przetworzono jej dane osobowe i przekazano nieprawdziwe informacje na jej temat.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  OC zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2020.


title: Sprawa C-821/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 18 października 2018 r. w sprawie T-367/17, Linak/EUIPO — ChangZhou Kaidi Electrical, wniesione w dniu 27 grudnia 2018 r. przez Linak A/S

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/17

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 18 października 2018 r. w sprawie T-367/17, Linak/EUIPO — ChangZhou Kaidi Electrical, wniesione w dniu 27 grudnia 2018 r. przez Linak A/S
      (Sprawa C-821/18 P)
      (2019/C 255/23)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Linak A/S (przedstawiciele: V. von Bomhard, Rechtsanwältin, J. Fuhrmann, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziesiąta izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.


title: Sprawa C-31/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 21 listopada 2018 r. w sprawie T-339/17, Shenzhen Jiayz Photo Industrial/EUIPO — Seven, wniesione w dniu 17 stycznia 2019 r. przez Seven SpA

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/15

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 21 listopada 2018 r. w sprawie T-339/17, Shenzhen Jiayz Photo Industrial/EUIPO — Seven, wniesione w dniu 17 stycznia 2019 r. przez Seven SpA
      (Sprawa C-31/19 P)
      (2019/C 280/20)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Seven SpA (przedstawiciel: L. Trevisan, avvocato)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 2 lipca 2019 r. Trybunał (siódma izba) odrzucił odwołanie jako niedopuszczalne.


title: Sprawa C-515/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 8 lipca 2019 r. — Eutelsat SA/Autorité de régulation des communications électroniques et des postes, Inmarsat Ventures Ltd

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 8 lipca 2019 r. — Eutelsat SA/Autorité de régulation des communications électroniques et des postes, Inmarsat Ventures Ltd
      (Sprawa C-515/19)
      (2019/C 295/15)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Eutelsat SA

         Druga strona postępowania: Autorité de régulation des communications électroniques et des postes, Inmarsat Ventures Ltd

         Pozostali uczestnicy: Viasat Inc i Viasat UK Ltd

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Jakie kryteria prawne umożliwiają identyfikację ruchomej stacji naziemnej w rozumieniu decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 626/2008/WE z dnia 30 czerwca 2008 r. (1)? Czy decyzję tę należy rozumieć w ten sposób, że wymaga ona, aby ruchoma stacja naziemna komunikująca się z uzupełniającym elementem naziemnym mogła również, bez odrębnego wyposażenia, komunikować się z satelitą? W przypadku odpowiedzi twierdzącej — w jaki sposób należy oceniać jednolitość wyposażenia?

                  2)

                  Czy przepisy art. 2 ust. 2 tej decyzji należy interpretować w ten sposób, że system satelitarnej komunikacji ruchomej powinien co do zasady być oparty na elementach satelitarnych, czy też przepisy te pozwalają uznać, że znaczenie, odpowiednio, elementów satelitarnych i naziemnych jest obojętne, także w przypadku gdy element satelitarny jest użyteczny wyłącznie wówczas, gdy nie można zapewnić łączności z elementami naziemnymi? Czy uzupełniające elementy naziemne mogą być zainstalowane w taki sposób, aby pokrywały całość terytorium Unii Europejskiej, z tego względu, że stacje kosmiczne w żadnym miejscu nie pozwalają na zapewnienie łączności o wymaganej jakości w rozumieniu ust. 2 lit. b) tego artykułu?

                  3)

                  Czy w sytuacji gdy zostanie stwierdzone, że operator wybrany zgodnie z tytułem II tej decyzji nie wypełniał, w dacie granicznej określonej w art. 4 ust. 1 lit. c) ppkt (ii), zobowiązań zdefiniowanych w art. 7 ust. 2, odnoszących się do zasięgu na danym obszarze, właściwe organy państw członkowskich obowiązane są odmówić udzielenia zezwoleń na eksploatację uzupełniających elementów naziemnych? W razie odpowiedzi przeczącej — czy organy te mogą odmówić udzielenia tych zezwoleń?

         (1)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 626/2008/WE z dnia 30 czerwca 2008 r. w sprawie selekcji i zezwoleń dotyczących systemów dostarczających satelitarne usługi komunikacji ruchomej (MSS) (Dz.U. 2008, L 172, s. 15).


title: Sprawa C-537/19: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2019 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/12

      Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2019 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii
      (Sprawa C-537/19)
      (2019/C 295/16)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Haasbeek, M. Noll-Ehlers, P. Ondrůšek, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Austrii

         Żądania strony skarżącej

      Skarżąca wnosi o:

                  —

                  stwierdzenie, że Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2, art. 28 i art. 35 ust. 2 dyrektywy 2004/18/WE (1) poprzez udzielenie przez miasto Wiedeń — Wiener Wohnen zamówienia z dnia 25 lutego 2012 r. dotyczącego budynku biurowego przy Guglstrasse 2-4 w Wiedniu bezpośrednio, nie przeprowadzając konkurencyjnego postępowania przetargowego i nie publikując odpowiedniego ogłoszenia;

                  —

                  obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Komisja twierdzi, że miasto Wiedeń, jako instytucja zamawiająca, zawarło w 2012 r. z prywatnym wykonawcą długoterminową umowę najmu budynku biurowego jeszcze przed jego wybudowaniem. Miasto to miało przy tym decydujący wpływ na planowanie prac budowlanych, które znacznie wykraczały poza zwykłe wymagania najemcy dotyczące nowej nieruchomości.
      Stanowi to zamówienie publiczne na roboty budowlane, jak wynika z orzecznictwa Trybunału dotyczącego zawierania przez instytucje zamawiające umów najmu w przedmiocie przedsięwzięć budowlanych, które nie zostały jeszcze ukończone. Ponieważ brak było konkurencyjnego postępowania przetargowego udzielenie zamówienia narusza art. 2, art. 28 i art. 35 ust. 2 dyrektywy 2004/18. Naruszenie to trwa tak długo, jak pozostaje w mocy umowa najmu, która nie może zostać rozwiązana w zwykłym trybie przed 2040 r.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. 2004, L 134, s. 114).


title: Sprawa T-523/15: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2019 r. — Italmobiliare i in./Komisja (Konkurencja — Porozumienia — Rynek opakowań spożywczych do sprzedaży detalicznej — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Warunki przyznania zwolnienia — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. — Wartość sprzedaży — Górna granica grzywny — Czas trwania postępowania administracyjnego — Rozsądny termin — Zdolność płatnicza)

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/13

      Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2019 r. — Italmobiliare i in./Komisja
      (Sprawa T-523/15) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia - Rynek opakowań spożywczych do sprzedaży detalicznej - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Warunki przyznania zwolnienia - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. - Wartość sprzedaży - Górna granica grzywny - Czas trwania postępowania administracyjnego - Rozsądny termin - Zdolność płatnicza)
      (2019/C 295/17)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Italmobiliare SpA (Mediolan, Włochy) oraz sześciu pozostałych skarżących, wymienionych w załączniku do wyroku (przedstawiciele: początkowo M. Siragusa, F. Moretti i A. Bardanzellu, następnie M. Siragusa i F. Moretti, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Rossi, A. Biolan, F. Jimeno Fernández i T. Vecchi, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniesiona na podstawie art. 263 TFUE skarga obejmująca, tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2015) 4336 final z dnia 24 czerwca 2015 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39563 — Opakowania spożywcze do sprzedaży detalicznej) oraz, tytułem żądania ewentualnego, obniżenie kwoty nałożonych na stronę skarżącą grzywien.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Italmobiliare SpA oraz pozostali skarżący, wymienieni w załączniku, zostają obciążeni kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 354 z 26.10.2015.


title: Sprawa T-530/15: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2019 r. — Huhtamäki i Huhtamaki Flexible Packaging Germany/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek opakowań spożywczych do sprzedaży detalicznej — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG — Dowód uczestnictwa w kartelu — Jednolite i ciągłe naruszenie — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. — Proporcjonalność — Równość traktowania)

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/14

      Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2019 r. — Huhtamäki i Huhtamaki Flexible Packaging Germany/Komisja
      (Sprawa T-530/15) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek opakowań spożywczych do sprzedaży detalicznej - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG - Dowód uczestnictwa w kartelu - Jednolite i ciągłe naruszenie - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. - Proporcjonalność - Równość traktowania)
      (2019/C 295/18)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Huhtamäki Oyj (Espoo, Finlandia) i Huhtamaki Flexible Packaging Germany GmbH & Co.KG (Ronsberg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Meyer-Lindemann, C. Graf York von Wartenburg i L. Stammwitz)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Biolan, F. Jimeno Fernández i L. Wildpanner, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające przede wszystkim do stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2015)4336 final z dnia 24 czerwca 2015 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39563 — Opakowania spożywcze do sprzedaży detalicznej) i pomocniczo — do obniżenia kwoty grzywien nałożonych na skarżące.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Huhtamäki Oyj i Huhtamaki Flexible Packaging Germany GmbH & Co. KG zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 406 z 7.12.2015.


title: Sprawy połączone T-624/15, T-694/15 i T-704/15: Wyrok Sądu z dnia 18 czerwca 2019 r. — European Food i in./Komisja (Pomoc państwa — Orzeczenie wydane przez sąd arbitrażowy utworzony pod auspicjami Międzynarodowego Centrum Rozstrzygania Sporów Inwestycyjnych (ICSID) — Wypłata odszkodowania przyznanego określonym podmiotom gospodarczym — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie — Kompetencje Komisji)

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/15

      Wyrok Sądu z dnia 18 czerwca 2019 r. — European Food i in./Komisja
      (Sprawy połączone T-624/15, T-694/15 i T-704/15) (1)

      (Pomoc państwa - Orzeczenie wydane przez sąd arbitrażowy utworzony pod auspicjami Międzynarodowego Centrum Rozstrzygania Sporów Inwestycyjnych (ICSID) - Wypłata odszkodowania przyznanego określonym podmiotom gospodarczym - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Kompetencje Komisji)
      (2019/C 295/19)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca w sprawie T-624/15: European Food SA (Drăgănești, Rumunia), Starmill SRL (Drăgănești), Multipack SRL (Drăgănești) i Scandic Distilleries SA (Oradea, Rumunia) (przedstawiciele: adwokaci K. Struckmann, G. Forwood i A. Kadri)

         Strona skarżąca w sprawie T-694/15: Ioan Micula (Oradea, Rumunia) (przedstawiciele: adwokaci K. Struckmann, G. Forwood i A. Kadri)

         Strona skarżąca w sprawie T-704/15: Viorel Micula (Oradea), European Drinks SA (Ștei, Rumunia), Rieni Drinks SA (Rieni, Rumunia), Transilvania General Import-Export SRL (Oradea) i West Leasing International SRL (Păntășești, Rumunia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci J. Derenne i D. Vallindas, A. Dashwood, barrister, i V. Korom, solicitor, następnie J. Derenne, D. Vallindas i A. Dashwood)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P.J. Loewenthal i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: S. Centeno Huerta i A. Rubio González, pełnomocnicy) i Węgry (przedstawiciele: początkowo M. Fehér, G. Koós i M. Bóra, następnie M. Fehér i G. Koós, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE trzy żądania stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/1470 z dnia 30 marca 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.38517 (2014/C) (ex 2014/NN) wdrożonej przez Rumunię — Orzeczenie arbitrażowe w sprawie Micula przeciwko Rumunii z dnia 11 grudnia 2013 r. (Dz.U. 2015, L 232, s. 43).

         Sentencja

                  1)

                     Sprawy T-624/15, T-694/15 i T-704/15 zostają połączone do celów wydania wyroku.

                  2)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Komisji (UE) 2015/1470 z dnia 30 marca 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.38517 (2014/C) (ex 2014/NN) wdrożonej przez Rumunię — Orzeczenie arbitrażowe w sprawie Micula/Rumunia z dnia 11 grudnia 2013 r.

                  3)

                     Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez European Food SA, Starmill SRL, Multipack SRL, Scandic Distilleries SA, Ioana i Viorela Miculów, European Drinks SA, Rieni Drinks SA, Transilvania General Import-Export SRL i West Leasing International SRL.

                  4)

                     Królestwo Hiszpanii i Węgry pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 16 z 18.1.2016.


title: Sprawy połączone T-245/16 i T-286/17: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2019 r. — Yanukovych/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie — Zamrożenie środków finansowych — Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie — Spoczywający na Radzie obowiązek zweryfikowania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa od skutecznej ochrony sądowej)

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/16

      Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2019 r. — Yanukovych/Rada
      (Sprawy połączone T-245/16 i T-286/17) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie - Spoczywający na Radzie obowiązek zweryfikowania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa od skutecznej ochrony sądowej)
      (2019/C 295/20)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Oleksandr Viktorovych Yanukovych (Donieck, Ukraina) (przedstawiciele: T. Beazley, QC, E. Dean i J. Marjason-Stamp, barristers)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: P. Mahnič J.P. Hix, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2016/318 z dnia 4 marca 2016 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2016, L 60, s. 76) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/311 z dnia 4 marca 2016 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2016, L 60, s. 1), a po drugie, decyzji Rady (WPZiB) 2017/381 z dnia 3 marca 2017 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2017, L 58, s. 34) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/374 z dnia 3 marca 2017 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2017, L 58, s. 1) w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego pozostawiono w wykazie osób, podmiotów i organów, do których mają zastosowanie te środki ograniczające.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2016/318 z dnia 4 marca 2016 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/311 z dnia 4 marca 2016 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie, a także decyzji Rady (WPZiB) 2017/381 z dnia 3 marca 2017 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/374 z dnia 3 marca 2017 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim nazwisko Oleksandra Viktorovycha Yanukovycha pozostawiono w wykazie osób, podmiotów i organów, do których mają zastosowanie te środki ograniczające.

                  2)

                     Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona, poza własnymi kosztami postępowania, kosztami poniesionymi przez O. Yanukovycha.

         (1)  Dz.U. C 243 z 4.7.2016.