title: Sprawa T-6/06: Skarga wniesiona w dniu  13 stycznia 2006 r.  — Mopro-Nord GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/29

         Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2006 r. — Mopro-Nord GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-6/06)
   (2006/C 74/54)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Mopro-Nord GmbH (Altentreptow, Niemcy) [Przedstawiciele: L. Harings i C. H. Schmidt]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności pkt 25–27 decyzji Komisji z dnia 6 września 2005 r. dotyczącej pomocy nr N 363/2004 (Dz.U. C 262, str. 5) w zakresie, w jakim opierają się one na zapewnieniach udzielonych przez władze niemieckie, że wydatki, które zostały dokonane przed wydaniem przez Komisję zezwolenia na taką pomoc podlegającą pojedynczemu zgłoszeniu, nie mogą być przedmiotem pomocy w odniesieniu do premii inwestycyjnej (dodatek inwestycyjny),

               —

               ewentualnie stwierdzenie w całości nieważności decyzji Komisji z dnia 6 września 2005 r. dotyczącej pomocy nr N 363/2004 (Dz.U. C 262, str. 5),

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji C(2005) 3310 wersja ostateczna z dnia 6 września 2005 r. dotyczącą pomocy nr N 363/2004 na budowę zakładu rafinacji serwatki. Beneficjentem tej pomocy jest Mopro-Nord GmbH w Mecklenburg-Vorpommern. W zaskarżonej decyzji Komisja poinformowała Republikę Federalną Niemiec, że zgłoszona przez nią pomoc jest zgodna z prawem wspólnotowym. Skarżąca zarzuca decyzji przede wszystkim, że opiera się ona na zapewnieniach władz niemieckich, iż wydatki, które zostały dokonane przed wydaniem przez Komisję zezwolenia na taką pomoc podlegającą pojedynczemu zgłoszeniu, nie mogą być przedmiotem pomocy w odniesieniu do premii inwestycyjnej.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi, że ustalenia faktyczne dokonane przez pozwaną są nieprawidłowe. Poza tym zarzuca ona Komisji naruszenie obowiązku uzasadnienia w rozumieniu art. 253 WE oraz naruszenie zasady pewności prawa i określoności. Poza tym, wydając zaskarżoną decyzję, Komisja naruszyła także art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1) oraz zasadę dobrej administracji. Ponadto, zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja narusza art. 87 ust. 3 lit. c) WE w związku ze wspólnotowymi wytycznymi dotyczącymi pomocy państwa w sektorze rolnym (2). Wreszcie skarżąca utrzymuje, że decyzja Komisji narusza zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz zakaz dyskryminacji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, str. 1).

      (2)  Dz.U. 2000, C 28, str. 2 oraz Dz.U. 2000, C 232, str. 19.


title: Sprawa C-365/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 8 lipca 2009 r. w sprawie T-225/08 Mineralbrunnen Rhön-Sprudel Egon Schindel GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory); uczestnik postępowania: Schwarzbräu GmbH; wniesione w dniu 14 września 2009 r. przez Mineralbrunnen Rhön-Sprudel Egon Schindel GmbH

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/49

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 8 lipca 2009 r. w sprawie T-225/08 Mineralbrunnen Rhön-Sprudel Egon Schindel GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory); uczestnik postępowania: Schwarzbräu GmbH; wniesione w dniu 14 września 2009 r. przez Mineralbrunnen Rhön-Sprudel Egon Schindel GmbH
   (Sprawa C-365/09 P)
   2009/C 267/82
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Mineralbrunnen Rhön-Sprudel Egon Schindel GmbH (przedstawiciel: adwokat P. Wadenbach)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Schwarzbräu GmbH

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 8 lipca 2009 r. w sprawie T-225/08;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 kwietnia 2008 r. (sprawa R 877/2004-4);

               —

               unieważnienie w całości wspólnotowego znaku towarowego nr 505 552„ALASKA” z powodu istnienia bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie zostało wniesione od wyroku Sądu Pierwszej Instancji, na mocy którego oddalono skargę wnoszącej odwołanie na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 8 kwietnia 2008 r. W decyzji tej Izba Odwoławcza utrzymała w mocy oddalenie przez Wydział Unieważnień złożonego przez wnoszącą odwołanie wniosku o unieważnienie graficznego wspólnotowego znaku towarowego „ALASKA”. Wniosek dotyczył wszystkich objętych rejestracją towarów należących do klasy 32 (wody mineralne i gazowane oraz inne napoje bezalkoholowe; napoje owocowe i soki owocowe; syropy i inne preparaty do produkcji napojów).
   Strony prowadzą zasadniczo spór co do tego, czy istnieje bezwzględna podstawa odmowy rejestracji w postaci konieczności pozostawienia do swobodnego używania oznaczenia pochodzenia geograficznego.
   Wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi dokonanie błędnej wykładni art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94, zwłaszcza jeśli brać pod uwagę zasady wypracowane w orzecznictwie.
   Zgodnie z wyżej wspomnianym przepisem rozporządzenia nr 40/94, aby odmówić rejestracji wspólnotowego znaku towarowego wystarczy, by ten składał się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć w obrocie do oznaczania pochodzenia geograficznego. Wynika z tego, że określenia geograficzne, które mogą być używane przez przedsiębiorstwa, winny pozostać do dyspozycji jako oznaczenia pochodzenia geograficznego w odniesieniu do określonej kategorii towarów. Stosowanie wspomnianego przepisu rozporządzenia nr 40/94 nie zależy od istnienia konkretnej, aktualnej lub istotnej konieczności pozostawienia do swobodnego używania.
   Gdyby Sąd prawidłowo zastosował art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 i wypracowane w orzecznictwie zasady, musiałby dojść do wniosku, że na Alasce znajdują się największe zasoby wody pitnej w Stanach Zjednoczonych, że właściwy krąg odbiorców kojarzy Alaskę z naturalną obfitością czystej wody w jej różnych postaciach, że produkcja wody mineralnej na Alasce odbywa się na istotną gospodarczo skalę oraz że jej sprzedaż ma już miejsce we Wspólnocie, tak więc można poważnie liczyć się z zwiększeniem tej sprzedaży. Wynika z tego jednoznacznie, że określenie „ALASKA” będzie mogło być w przyszłości używane przez konkurentów jako oznaczenie pochodzenia geograficznego.
   Zamiast tego Sąd błędnie zastosował art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 i wypracowane w orzecznictwie zasady, ustanawiając w drodze badania dogodności dodatkowe, wykraczające poza wspomniane zasady wymogi zależne od tego, czy sprzedaż wody mineralnej z Alaski we Wspólnocie jest racjonalna z gospodarczego punktu widzenia (poziom konkurencji, koszty transportu). Te dodatkowe wymogi są w świetle uregulowania zawartego w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94, a w szczególności w świetle zasad wypracowanych w orzecznictwie zbyt rygorystyczne i prowadzą do zbyt szerokiej wykładni, która jest niezgodna z celem tego przepisu prawa wspólnotowego.


title: Sprawa F-133/15: Skarga wniesiona w dniu 12 października 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/45

         Skarga wniesiona w dniu 12 października 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-133/15)
   (2015/C 414/58)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie nałożenia kary przeniesienia skarżącego na stałe o dwie grupy zaszeregowania niżej w następstwie dochodzenia dotyczącego konfliktu interesów oraz zadośćuczynienie za doznaną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 10 grudnia 2014 r. o nałożeniu na skarżącego kary dyscyplinarnej przeniesienia na stałe z grupy zaszeregowania AD11 do grupy zaszeregowania AD9 w tej samej grupie funkcyjnej;

               —

               Zasądzenie na rzecz skarżącego kwoty 1 00  000 EUR tytułem odszkodowania za przewlekłość postępowania;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-77/07: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/15

         Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-77/07)
   (2007/C 69/35)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Zavvos i W. Wils)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, iż nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/84/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie prawa autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza dzieła sztuki, a w każdym razie nie zawiadamiając Komisji o ustanowieniu takich przepisów, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2001/84/WE do prawa wewnętrznego upłynął w dniu 31 grudnia 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 272 z 31.10.2001, str. 32.


title: Sprawa T-9/17: Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2017 r. – RI/Rada

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/24

         Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2017 r. – RI/Rada
   (Sprawa T-9/17)
   (2017/C 070/33)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: RI (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności odmownej decyzji organu powołującego Rady z dnia 8 lutego 2016 r. w sprawie uznania, że niepełnosprawność strony skarżącej wynika z choroby zawodowej w rozumieniu art. 78 ust. 5 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie i niewłaściwego zastosowania pojęcia choroby zawodowej przed komisję ds. inwalidztwa oraz organ powołujący Rady. Strona skarżąca kwestionuje w szczególności wnioski wspomnianej komisji, iż:

                           —

                           zespołu cieśni kanału nadgarstka nie można uznać za chorobę zawodową;

                           —

                           podłoże niezdolności do powrotu do pracy przez stronę skarżącą nie był zespół cieśni kanału nadgarstka, tylko zespół algodystroficzny, który pojawił się po operacji chirurgicznej lewej ręki.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, ze wzgledu na to, że komisja ds. Inwalidztwa nie podała wystarczających zgodnie ze sztuka prawniczą wyjaśnień, co sprawiło, że przyjęła odmienne stanowisko, niż wcześniejsze sprawozdania lekarskie jasno zaświadczające o zawodowym podłożu choroby strony skarżącej, traktowanej jako „zespół cieśni kanału nadgarstka z komplikacjami w postaci algodystrofii”.


title: Sprawa F-72/11: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2011 r. — ZZ i in. przeciwko Komisji

text:
               1.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 290/20

         Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2011 r. — ZZ i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-72/11)
   2011/C 290/28
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu progów awansu w postępowaniach w sprawie awansu za lata 2010 i 2011 w odniesieniu do grup zaszeregowania AD13 i AD14 a po drugie, stwierdzenie nieważności listy urzędników awansowanych do grup AD13 i AD14 w postępowaniu w sprawie awansu za 2010 r. oraz stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji odmownej Komisji w sprawie awansowania większej liczby innych urzędników do grup AD12 czy AD13.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu progów awansu w postępowaniach w sprawie awansu za lata 2010 i 2011 w odniesieniu do grup zaszeregowania AD13 i AD14, które to decyzje zostały opublikowane w Informacjach Administracyjnych nr 3-2010, 65-2010 i 76-2010;

               —

               stwierdzenie nieważności listy urzędników awansowanych do grup AD13 i AD14 w postępowaniu w sprawie awansu za 2010 r., opublikowanej w Informacjach Administracyjnych nr 65-2010, ponieważ lista ta została sporządzona w oparciu o niezgodne z prawem progi awansu, oraz stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji odmownej Komisji w sprawie awansowania większej liczby innych urzędników do grup AD12 czy AD13;

               —

               o ile zaistnieje taka potrzeba, stwierdzenie nieważności decyzji oddalających zażalenie skarżących;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia  12 stycznia 2006 r.  w sprawie C-107/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2003/87/WE — Brak transpozycji w terminie)

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/10

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 12 stycznia 2006 r.
   w sprawie C-107/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2003/87/WE - Brak transpozycji w terminie)
   (2006/C 60/21)
   Język postępowania: fiński
   W sprawie C-107/05 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 3 marca 2005 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: U. Wölker i P. Aalto) przeciwko Republice Finlandii (pełnomocnik: A. Guimares-Purokoski), Trybunał (piąta izba), w składzie: J. Makarczyk, prezes izby, G. Arestis i J. Klučka (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 12 stycznia 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie ustanawiając dla prowincji Åland przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Finlandii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.04.2005 r.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 października 2004 r. w sprawie C-143/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Artykuł 28 WE — Krajowe przepisy wykonawcze poddające baterie alkaliczne reżimowi oznakowania)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/19

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 14 października 2004 r.
   w sprawie C-143/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Artykuł 28 WE - Krajowe przepisy wykonawcze poddające baterie alkaliczne reżimowi oznakowania)
   (2004/C 300/38)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C- 143/03 Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: L. Visaggio i R. Amorosi) przeciwko Republice Włoskiej (pełnomocnicy: I.M. Braguglia, P. Gentili) mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia w trybie artykułu 226 WE wniesioną dnia 28 marca 2003 r., Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, N. Colneric (sprawozdawca), J.N. Cunha Rodrigues, M. Ilešič i E. Levits, sędziowie; rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 14 października 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Poddając alkaliczne baterie z manganem o zawartości masy rtęci poniżej 0,0005 % reżimowi oznakowania, który narzuca w szczególności wskazanie obecności metali ciężkich, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy artykułu 28 WE.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 135 z 7.6.2003.


title: Sprawa C-552/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo n° 6 de Bilbao – Hiszpania) – Grupo Hospitalario Quirón SA/Departamento de Sanidad del Gobierno Vasco, Instituto de Religiosas Siervas de Jesús de la Caridad (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne na usługi — Dyrektywa 2004/18/WE — Artykuł 23 ust. 2 — Zarządzanie publicznymi usługami opieki zdrowotnej — Udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, za które odpowiadają szpitale publiczne, w placówkach prywatnych — Wymóg udzielania świadczeń w danej gminie)

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/2

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 6 de Bilbao – Hiszpania) – Grupo Hospitalario Quirón SA/Departamento de Sanidad del Gobierno Vasco, Instituto de Religiosas Siervas de Jesús de la Caridad
   (Sprawa C-552/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne na usługi - Dyrektywa 2004/18/WE - Artykuł 23 ust. 2 - Zarządzanie publicznymi usługami opieki zdrowotnej - Udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, za które odpowiadają szpitale publiczne, w placówkach prywatnych - Wymóg udzielania świadczeń w danej gminie))
   (2015/C 414/02)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado Contencioso-Administrativo no 6 de Bilbao

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Grupo Hospitalario Quirón SA

      Strona pozwana: Departamento de Sanidad del Gobierno Vasco, Instituto de Religiosas Siervas de Jesús de la Caridad

      Sentencja

   Artykuł 23 ust. 2 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi sprzeciwia się ustanowieniu wymogu takiego jak ten będący przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, w postaci specyfikacji technicznej zawartej w ogłoszeniach o zamówieniu publicznym dotyczących udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, zgodnie z którym świadczenia opieki zdrowotnej będące przedmiotem przetargów muszą być udzielane wyłącznie przez placówki szpitalne położone w określonej gminie, która to gmina może nie być gminą zamieszkania pacjentów, których dotyczą te świadczenia, ponieważ wymóg ów powoduje automatyczne wykluczenie oferentów, którzy nie mogą udzielać omawianych świadczeń w tego rodzaju placówce położonej w tej gminie, ale spełniają wszystkie pozostałe warunki tego zamówienia.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa F-118/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 16 grudnia 2015 r. – Bärwinkel/Rada (Służba publiczna — Urzędnicy — Nowelizacja regulaminu pracowniczego — Przepisy przejściowe dotyczące zaszeregowania w kategoriach stanowisk — Artykuł 30 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego — Pojęcie aktu niekorzystnego — Decyzja w sprawie uznania pełnienia przez niektórych urzędników szczególnie odpowiedzialnych zadań — Nieumieszczenie skarżącego na pierwszej liście 34 urzędników uznawanych za pełniących szczególnie odpowiedziane zadania — Wymogi dotyczące etapu postępowania poprzedzającego wniesienie skargi — Brak zażalenia w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego — Artykuł 81 regulaminu postępowania)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/99

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 16 grudnia 2015 r. – Bärwinkel/Rada
   (Sprawa F-118/14) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Nowelizacja regulaminu pracowniczego - Przepisy przejściowe dotyczące zaszeregowania w kategoriach stanowisk - Artykuł 30 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego - Pojęcie aktu niekorzystnego - Decyzja w sprawie uznania pełnienia przez niektórych urzędników szczególnie odpowiedzialnych zadań - Nieumieszczenie skarżącego na pierwszej liście 34 urzędników uznawanych za pełniących szczególnie odpowiedziane zadania - Wymogi dotyczące etapu postępowania poprzedzającego wniesienie skargi - Brak zażalenia w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego - Artykuł 81 regulaminu postępowania))
   (2016/C 048/114)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Wolfgang Bärwinkel (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Bauer i E. Rebasti, pełnomocnicy, następnie M. Bauer i M. Veiga, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady o zaszeregowaniu urzędników mających grupy zaszeregowania AD 9 – AD 14, zajmujących stanowiska określone jako stanowiska wiążące się ze szczególnymi obowiązkami, na stanowiskach kategorii „kierownik wydziału lub stanowisko równoważne” lub „radca lub stanowisko równoważne” przed dniem 31 grudnia 2015 r. i o niezaliczeniu skarżącego do urzędników, którym przysługuje takie zaszeregowanie.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2015, s. 48.


title: Sprawa C-580/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 3 listopada 2008 r. w sprawie T-196/08, Srinivasan przeciwko Rzecznikowi Praw Obywatelskich, wniesione w dniu 24 grudnia 2009 r. przez Devrajana Srinivasana

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/24

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 3 listopada 2008 r. w sprawie T-196/08, Srinivasan przeciwko Rzecznikowi Praw Obywatelskich, wniesione w dniu 24 grudnia 2009 r. przez Devrajana Srinivasana
   (Sprawa C-580/08 P)
   2009/C 267/43
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Devrajan Srinivasan (przedstawiciel: J. Morton, Solicitor)

      Druga strona postępowania: Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich
   Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2009 r. Trybunał Sprawiedliwości (szósta izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 stycznia 2005 r. w sprawie C-296/03 Glaxosmithkline SA przeciwko Państwu belgijskiemu (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Conseil d'État) (Dyrektywa 89/105/EWG — Produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka — Wniosek o wpis do wyczerpującego wykazu — Charakter terminu na udzielenie odpowiedzi — Charakter wiążący — Konsekwencje przekroczenia terminu w przypadku uchylenia decyzji odmownej)

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/9

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 20 stycznia 2005 r.
   w sprawie C-296/03 Glaxosmithkline SA przeciwko Państwu belgijskiemu (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Conseil d'État) (1)

   (Dyrektywa 89/105/EWG - Produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka - Wniosek o wpis do wyczerpującego wykazu - Charakter terminu na udzielenie odpowiedzi - Charakter wiążący - Konsekwencje przekroczenia terminu w przypadku uchylenia decyzji odmownej)
   (2005/C 57/16)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-296/03 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Conseil d'État (Belgia) postanowieniem z dnia 27 czerwca 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 8 lipca 2003 r., w postępowaniu Glaxosmithkline SA przeciwko Państwu belgijskiemu, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Silva de Lapuerta (sprawozdawca), C. Gulmann, P. Kūris i G. Arestis, sędziowie; rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 20 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Termin określony w art. 6 ust. 1 akapicie pierwszym dyrektywy Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych jest terminem wiążącym, którego władze krajowe nie mają prawa przekraczać.

               2)

               Do Państw Członkowskich należy ustalenie, czy przekroczenie terminu określonego w art. 6 ust. 1 akapicie pierwszym dyrektywy 89/105/EWG nie stoi na przeszkodzie temu, aby odpowiednie władze przyjęły formalnie nową decyzję, gdy poprzednia decyzja została uchylona w drodze sądowej. Taka możliwość może mieć jedynie miejsce w rozsądnym terminie, który w każdym bądź razie nie może przekraczać terminu przewidzianego przez ten artykuł.

      (1)  Dz.U. C 213 z 6.9.2003


title: Sprawa T-346/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 listopada 2008 r. — Duro Sweden przeciwko OHIM (EASYCOVER) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego EASYCOVER — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Artykuł 73 rozporządzenia nr 40/94)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/28

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 listopada 2008 r. — Duro Sweden przeciwko OHIM (EASYCOVER)
   (Sprawa T-346/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego EASYCOVER - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Artykuł 73 rozporządzenia nr 40/94)
   (2009/C 6/57)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Duro Sweden AB (Gävle, Szwecja) (przedstawiciel: R. Bird, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. Bullock i D. Botis, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 lipca 2007 r. (sprawa R 1065/2005-4) dotyczącą zgłoszenia oznaczenia słownego EASYCOVER jako wspólnotowego znaku towarowego
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 3 lipca 2007 r. (sprawa R 1065/2005-4) w zakresie dotyczącym towarów należących do kategorii „pomniki niemetalowe”.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Duro Sweden AB pokrywa koszty własne, jak i trzy czwarte kosztów OHIM. OHIM pokrywa jedną czwartą swoich kosztów.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa C-39/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Amsterdam (Niderlandy) w dniu 25 stycznia 2013 r. — Inspecteur van de Belastingdienst Noord/kantoor Groningen przeciwko SCA Group Holding BV

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Amsterdam (Niderlandy) w dniu 25 stycznia 2013 r. — Inspecteur van de Belastingdienst Noord/kantoor Groningen przeciwko SCA Group Holding BV
   (Sprawa C-39/13)
   2013/C 123/11
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Gerechtshof Amsterdam

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Inspecteur van de Belastingdienst Noord/kantoor Groningen

      Strona pozwana: SCA Group Holding BV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wówczas, gdy dłużnikowi podatkowemu odmawia się zastosowania niderlandzkiej regulacji dotyczącej jednego podmiotu podatkowego w odniesieniu do czynności i majątku mających siedzibę w Niderlandach spółek zależnych niższego rzędu Alphabet Holding, HP Holding i Alpha Holding ma miejsce ograniczenie swobody przedsiębiorczości w rozumieniu art. 43 WE w związku z art. 48 WE?
               Czy w tym zakresie i w świetle celów zamierzonych przez niderlandzką regulację dotyczącą jednego podmiotu podatkowego […] sytuacja spółek zależnych niższego rzędu Alphabet Holding, HP Holding i Alpha Holding jest obiektywnie porównywalna z […] sytuacją spółek mających siedzibę w Niderlandach będących spółkami zależnymi niższego rzędu lub spółkami zależnymi pierwszego rzędu spółki holdingowej pośredniej mającej siedzibę w Niderlandach, która nie dokonała wyboru włączenia do jednego podmiotu podatkowego ze swą spółką dominującą mającą siedzibę w Niderlandach i w związku z tym jako spółki zależne niższego rzędu, podobnie jak Alphabet Holding, HP Holding i Alpha Holding, nie korzystają z regulacji dotyczącej jednego podmiotu podatkowego w powiązaniu z — wyłącznie — ich spółką dominująca wyższego rzędu lub z […] sytuacją mających siedzibę w Niderlandach spółek zależnych niższego rzędu, które wraz z ich spółką dominującą/holdingową pośrednią mającą siedzibę w Niderlandach wybrały utworzenie jednego podmiotu podatkowego z ich spółką dominującą mającą siedzibę w Niderlandach, i których czynności oraz majątek są zatem — odmiennie, niż czynności i majątek Alphabet Holding, HP Holding i Alpha Holding — skonsolidowane do celów podatkowych?

               2)

               Czy przy udzielaniu odpowiedzi na pytanie pierwsze zdanie pierwsze ma znaczenie […], czy dane spółki krajowe pozostają w posiadaniu jednej spółki holdingowej pośredniej (na kolejnym stopniu struktury koncernu) w innym państwie członkowskim lub — jak w przypadku Alphabet Holding, HP Holding i Alpha Holding — pozostają w posiadaniu dwóch (lub więcej) spółek holdingowych pośrednich (na dwóch lub większej ilości poziomów struktury koncernu) w owym innym państwie członkowskim?

               3)

               Jeśli należy udzielić odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze zdanie pierwsze: czy tego rodzaju ograniczenie może zostać w tym przypadku uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego, w szczególności w oparciu o konieczność utrzymania spójności podatkowej włącznie z zapobieganiem jednostronnego i dwustronnego podwójnego uwzględniania strat […]?
               Czy jest w tym zakresie istotne, że w konkretnym przypadku zostało stwierdzone, że nie ma miejsca podwójne uwzględnienie strat […]?

               4)

               Jeśli na pytanie trzecie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej, czy ograniczenie należy w tym przypadku uznać za proporcjonalne […]?


title: Sprawa T-251/13: Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2013 r. — Gemeente Nijmengen przeciwko Komisji

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/27

         Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2013 r. — Gemeente Nijmengen przeciwko Komisji
   (Sprawa T-251/13)
   2013/C 189/57
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Gemeente Nijmengen (Nijmegen, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci H. Janssen i S. van der Heul)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 6 marca 2013 r. C(2013) 1152 wersja ostateczna w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy rzekomej pomocy udzielonej przez gminę na rzecz NEC;

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W roku 2003 gmina Nijmegen wybudowała w Goffertpark, koło stadionu piłki nożnej Goffert Stadion, wielofunkcyjny kompleks sportowy De Eendracht. Zarówno Goffert Stadion, jak i De Eendracht są wynajmowane przez zawodowy klub piłki nożnej w Nijmengen. W umowie najmu dotyczącej De Eendracht uzgodniono m.in. opcję wykupu De Eendracht przez NEC.
   W połowie roku 2009 gmina stworzyła plan przekształcenia znacznej części Goffertpark w obiekt sportowy najwyższej klasy oraz obiekt innowacyjny (Topsport- en Innovatiepark, TIP). Wyraźnym celem tego przedsięwzięcia było aby TIP objął istniejący (aczkolwiek mający ulec powiększeniu) Goffert Stadion oraz De Eendracht.
   W 2008 r. i 2009 r. NEC poinformowała gminę, ze pragnie skorzystać z opcji wykupu De Eendracht od gminy. Zamiar ten krzyżował plany gminy dotyczące TIP. Wydawało się, że NEC była skłonna do odstąpienia od prawa do wykupu De Eendracht za opłatą. W oparciu o niezależną ocenę kwota wykupu tego prawa została określona na 2,22 mln EUR. Gmina zapłaciła te kwotę na rzecz NEC.
   Decyzją z dnia 6 marca 2013 r. Komisja postanowiła wszcząć postępowanie na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE, przy czym wykup opcji wykupu De Eendracht przez gminę został uznany za pomoc państwa w rozumieniu art. 7 ust. 1 TFUE. Gmina zakwestionowała tę decyzję.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady równego taktowania oraz zasady pewności prawa z powodu nieuzasadnionego niewzięcia pod uwagę w ramach oceny opcji wykupu De Eendracht zastosowania przez gminę komunikatu Komisji dotyczącego sprzedaży gruntów (1).

               2)

               Zarzut drugi dotyczący wykroczenia przez Komisję poza zakres przysługujących jej kompetencji, prezentowania niewłaściwego poglądu prawnego, oczywistego błędu w ocenie lub naruszenia obowiązku uzasadnienia poprzez stwierdzenie, że wykup opcji wykupu De Eendracht stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, a przynajmniej, że istnieje dostateczna podstawa dla uzasadnienia wszczęcia formalnej procedury na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący przekroczenia stosownego terminu na wszczęcia formalnej procedury oraz naruszenia zasady pewności prawa, przepisów proceduralnych lub niewłaściwego zastosowania prawa.

      (1)  Komunikat Komisji w sprawie elementów pomocy państwa w sprzedaży gruntów i budynków przez władze publiczne (Dz.U. C 209, s. 3)


title: Sprawa C-94/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  16 marca 2006 r.  (wniosek Bundesverwaltungsgericht o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym z dnia  9 grudnia 2004 r. ) w sprawie Emsland-Stärke GmbH przeciwko Landwirtschaftskammer Hannover (Wspólna polityka rolna — Rozporządzenie (WE) nr 97/95 — Premie wypłacane producentom skrobi ziemniaczanej — Przesłanki przyznania premii — Sankcje — Proporcjonalność — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 — Ochrona interesów finansowych Wspólnot Europejskich)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/25

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 marca 2006 r. (wniosek Bundesverwaltungsgericht o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym z dnia 9 grudnia 2004 r.) w sprawie Emsland-Stärke GmbH przeciwko Landwirtschaftskammer Hannover
   (Sprawa C-94/05) (1)

   (Wspólna polityka rolna - Rozporządzenie (WE) nr 97/95 - Premie wypłacane producentom skrobi ziemniaczanej - Przesłanki przyznania premii - Sankcje - Proporcjonalność - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 - Ochrona interesów finansowych Wspólnot Europejskich)
   (2006/C 131/44)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesverwaltungsgericht
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Emsland-Stärke GmbH

      Strona pozwana: Landwirtschaftskammer Hannover
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesverwaltungsgericht — Wykładnia art. 13 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 97/95 z dnia 17 stycznia 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w zakresie ceny minimalnej i płatności wyrównawczej wypłacanej producentom ziemniaków oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1868/94 ustanawiającego system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej (Dz.U. L 16, str. 3) zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1125/96 z dnia 24 czerwca 1996 r. (Dz.U. L 150, str. 1) — Przesłanki przyznania premii — Umowa kontraktacji zawarta pomiędzy, z jednej strony producentem skrobi ziemniaczanej a podmiotem gospodarczym zaopatrującym się bezpośrednio lub pośrednio w ziemniaki u producentów (nie będącym producentem), z drugiej strony — Sankcje
   Sentencja

               1)

               Sankcja przewidziana w art. 13 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 97/95 z dnia 17 stycznia 1995, ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w zakresie ceny minimalnej i płatności wyrównawczej wypłacanej producentom ziemniaków oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1868/94 ustanawiającego system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1125/96 z dnia 24 czerwca 1996 r. znajduje zastosowanie do producenta skrobi, który zaopatruje się w ziemniaki u podmiotu gospodarczego nabywającego je bezpośrednio lub pośrednio u producentów, bez konieczności nabycia ziemniaków ponad przydzielony mu limit, nawet jeśli umowa kupna i dostawy wiążąca go z tym podmiotem gospodarczym została nazwana przez jej strony „umową kontraktacji” i uznana za taką przez właściwy organ krajowy na podstawie art. 4 ust. 2 powołanego rozporządzenia, ale nie może zostać zakwalifikowana jako taka w rozumieniu art. 1 lit. d) i e) tego rozporządzenia.

               2)

               Analiza pierwszej części drugiego pytania nie wykazuje żadnego elementu, który mógłby rzutować na ważność art. 13 ust. 4 rozporządzenia 97/95 ze zmianami w odniesieniu do zasady pewności prawa.

               3)

               Analiza drugiej części pytania drugiego nie wykazała żadnego elementu, który mógłby rzutować na ważność art. 13 ust. 4 rozporządzenia nr 97/95 ze zmianami w odniesieniu do zasady proporcjonalności przewidzianej w art. 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich

               4)

               Okoliczność, iż właściwy organ krajowy był poinformowany o fakcie, że producent skrobi zaopatrywał się w ziemniaki u podmiotu gospodarczego, który nabywał je bezpośrednio lub pośrednio od producentów, nie rzutuje na kwalifikację nieprawidłowości uznanej za „będącą wynikiem zaniedbania” w rozumieniu art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95, ani też w konsekwencji na zastosowanie w stosunku do powołanego producenta skrobi sankcji przewidzianej w art. 13 ust. 4 rozporządzenia nr 97/95 ze zmianami.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.04.2005


title: Sprawa C-312/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance de Paris (Francja) w dniu 6 lipca 2007 r. — JVC France SAS przeciwko Administration des douanes (Direction Nationale du Renseignement et des Enquêtes douanières)

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance de Paris (Francja) w dniu 6 lipca 2007 r. — JVC France SAS przeciwko Administration des douanes (Direction Nationale du Renseignement et des Enquêtes douanières)
   (Sprawa C-312/07)
   (2007/C 211/46)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal d'instance de Paris
   Strony w postępowaniu przed sądem

      Strona skarżąca: JVC France SAS

      Strona pozwana: Administration des douanes (Direction Nationale du Renseignement et des Enquêtes douanières)
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy kamerę, która w chwili przywozu nie jest zdolna do zapisu sygnału wideofonicznego ze źródła zewnętrznego należy sklasyfikować do podpozycji 8525 40 99, jeżeli możliwe jest późniejsze przystosowanie interfejsu wideo jako wejścia wideo, przy użyciu oprogramowania lub przewodu do aktywacji (modułu), gdyż urządzenie to jest wyposażone w obwody elektroniczne, które po przystosowaniu umożliwiają mu zapis zewnętrznego sygnału wideofonicznego, mimo że producent i sprzedawca nie wskazują na istnienie tej możliwości, ani jej nie popierają?

               2)

               Czy, w przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, w zakresie w jakim następujące po sobie poprawki do not wyjaśniających powodują zmianę wspólnotowej praktyki klasyfikacji kamer i stanowią wyjątek względem zasady, zgodnie z którą klasyfikacja towarów powinna być dokonywana na podstawie ich istotnych cech w chwili odprawy celnej, Komisja Europejska mogła zgodnie z prawem dokonać tej zmiany nie poprzez przyjęcie rozporządzenia klasyfikacyjnego znajdującego zastosowanie wyłącznie w przyszłości, ale wprowadzając poprawki do not wyjaśniających, stosowane z mocą wsteczną?


title: Sprawa T-554/12: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2012 r. — Oracle America przeciwko OHIM — Aava Mobile (AAVA MOBILE)

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/22

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2012 r. — Oracle America przeciwko OHIM — Aava Mobile (AAVA MOBILE)
   (Sprawa T-554/12)
   2013/C 63/43
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Oracle America, Inc. (Wilmington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Aava Mobile Oy (Oulu, Finlandia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 9 października 2012 r. w sprawie R 1205/2011-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Aava Mobile Oy

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „AAVA MOBILE” dla towarów i usług z klas 99, 38 i 42 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8 715 385

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 6 551 626 dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 37, 38, 41, 42 i 45

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-213/06 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 lipca 2007 r. — Europejska Agencja Odbudowy (EAR) przeciwko Georgiosowi Karatzoglou (Odwołanie — Członek personelu tymczasowego — Rozwiązanie umowy)

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 lipca 2007 r. — Europejska Agencja Odbudowy (EAR) przeciwko Georgiosowi Karatzoglou
   (Sprawa C-213/06 P) (1)

   (Odwołanie - Członek personelu tymczasowego - Rozwiązanie umowy)
   (2007/C 211/13)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Europejska Agencja Odbudowy (EAR) (przedstawiciele: S. Orlandi i J.-N. Louis, avocats)

      Druga strona postępowania: Georgios Karatzoglou (przedstawiciel: S. A. Pappas, dikigoros)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 23 lutego 2006 r. w sprawie T-471/04 Karatzoglou przeciwko EAR, którym stwierdzona została nieważność decyzji EAR w sprawie rozwiązania umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego ze skarżącym
   Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 23 lutego 2006 r. w sprawie T-471/04 Karatzoglou przeciwko EAR zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich do ponownego rozpoznania w przedmiocie żądań G. Karatzoglou o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Odbudowy (EAR) z dnia 26 lutego 2004 r. w sprawie rozwiązania z nim umowy o pracę.

               3)

               Zastrzega się w przedmiocie kosztów.

      (1)  Dz.U. C 178 z 29.7.2006.


title: Sprawa T-289/07: Postanowienie Sądu z dnia 23 marca 2010 r. — Caisse Nationale des Caisses d'Epargne et de Prévoyance przeciwko Komisji

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/50

         Postanowienie Sądu z dnia 23 marca 2010 r. — Caisse Nationale des Caisses d'Epargne et de Prévoyance przeciwko Komisji
   (Sprawa T-289/07) (1)

   2010/C 148/82

      Język postępowania: francuski

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007.


title: Sprawa C-208/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony mocą orzeczenia Conseil d'Etat (naczelny sąd administracyjny) (Belgia), Izba XIII z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie Inter-Environnement Wallonie przeciwko Région wallonne.

text:
               10.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony mocą orzeczenia Conseil d'Etat (naczelny sąd administracyjny) (Belgia), Izba XIII z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie Inter-Environnement Wallonie przeciwko Région wallonne.
   (Sprawa C-208/04)
   (2004/C 179/14)
   Dnia 11 maja 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia Conseil d'Etat (Belgia) Izba XIII, wydanego dnia 29 kwietnia 2004 r., w sprawie Inter-Environnement Wallonie przeciwko Région wallonne.
   Conseil d'Etat Izba XIII zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy art. 1 lit. a) dyrektywy 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 (1) w wersji dyrektywy 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r. (2) należy interpretować w ten sposób, że Państwa Członkowskie ustanawiając przepis prawny mogą stworzyć grupę substancji, które nie należą ani do grupy odpadów, ani do grupy produktów, mogą jednak odpowiadać definicji pojęcia „odpady” w art. 1 lit. a) albo zawierać substancje lub przedmioty, które odpowiadają tej definicji „odpadów”?

      (1)  Dyrektywa Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów (Dz.U. L 194 z 25.7.1975, str. 39).

      (2)  Dyrektywa Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r. zmieniająca dyrektywę 75/442/EWG w sprawie odpadów (Dz.U. L 78 z 26.3.1991, str. 32).


title: Sprawa C-243/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Królestwo Szwecji (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko — Dyrektywa 2008/1/WE — Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich zmniejszanie — Istniejąca instalacja — Procedura udzielania pozwoleń — Postępowania w toku — Wyrok Trybunału stwierdzający istnienie uchybienia — Niewykonanie — Artykuł 260 ust. 2 TFUE — Kary pieniężne — Ryczałt — Okresowa kara pieniężna)

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/7

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Królestwo Szwecji
   (Sprawa C-243/13) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko - Dyrektywa 2008/1/WE - Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich zmniejszanie - Istniejąca instalacja - Procedura udzielania pozwoleń - Postępowania w toku - Wyrok Trybunału stwierdzający istnienie uchybienia - Niewykonanie - Artykuł 260 ust. 2 TFUE - Kary pieniężne - Ryczałt - Okresowa kara pieniężna))
   (2015/C 046/08)
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Petrova i J. Enegren, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: E. Karlsson, A. Falk i S. Johannesson, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Nie podejmując środków niezbędnych do wykonania wyroku Komisja/Szwecja (C-607/10, EU:C:2012:192), Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom spoczywającym na nim na podstawie art. 260 ust. 1 TFUE.

               2)

               W wypadku gdyby uchybienie stwierdzone w pkt 1 utrzymywało się w dniu ogłoszenia niniejszego wyroku, Królestwo Szwecji zostanie obciążone zapłatą na rzecz Komisji Europejskiej, na rachunek „Środki własne Unii Europejskiej”, okresowej kary pieniężnej w wysokości 4  000 EUR za każdy dzień zwłoki we wdrożeniu środków niezbędnych w celu zastosowania się do wyroku Komisja/Szwecja (EU:C:2012:192), licząc od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do dnia wykonania wspomnianego wyroku.

               3)

               Królestwo Szwecji zostaje obciążone zapłatą na rzecz Komisji Europejskiej, na rachunek „Środki własne Unii Europejskiej”, ryczałtu w wysokości 2 0 00  000 EUR.

               4)

               Królestwo Szwecji zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 189 z 29.6.2013.


title: Sprawa C-321/09 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 kwietnia 2011 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — EFOGR — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego ze względu na niezgodność z regułami wspólnotowymi — Wydatki poniesione przez Republikę Grecką)

text:
               11.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 173/2

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 kwietnia 2011 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-321/09 P) (1)

   (Odwołanie - EFOGR - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego ze względu na niezgodność z regułami wspólnotowymi - Wydatki poniesione przez Republikę Grecką)
   2011/C 173/03
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Republika Grecka (przedstawiciel: I. Chalkias, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Tserepa-Lacombe i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie T-33/07 Grecja przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji 2006/932/WE z dnia 14 grudnia 2006 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [notyfikowanej jako dokument nr C(2006) 5993] — Sektory oliwy z oliwek, bawełny, rodzynek i owoców cytrusowych

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 244 z 10.10.2009.


title: Sprawa C-451/05: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — Européenne et Luxembourgeoise d'investissements SA (Elisa) przeciwko Directeur général des impôts, Ministère public (Podatki bezpośrednie — Podatek od wartości rynkowej nieruchomości posiadanych we Francji przez osoby prawne — Spółki holdingowe prawa luksemburskiego — Odmowa zwolnienia — Dyrektywa 77/799/EWG — Niewyczerpujące wyliczenie wymienianych podatków i opłat — Podatek o podobnym charakterze — Ograniczenia wymiany informacji — Dwustronna konwencja — Artykuł 73B traktatu WE (obecnie art. 56 WE) — Swobodny przepływ kapitału — Zwalczanie oszustw podatkowych)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — Européenne et Luxembourgeoise d'investissements SA (Elisa) przeciwko Directeur général des impôts, Ministère public
   (Sprawa C-451/05) (1)

   (Podatki bezpośrednie - Podatek od wartości rynkowej nieruchomości posiadanych we Francji przez osoby prawne - Spółki holdingowe prawa luksemburskiego - Odmowa zwolnienia - Dyrektywa 77/799/EWG - Niewyczerpujące wyliczenie wymienianych podatków i opłat - Podatek o podobnym charakterze - Ograniczenia wymiany informacji - Dwustronna konwencja - Artykuł 73B traktatu WE (obecnie art. 56 WE) - Swobodny przepływ kapitału - Zwalczanie oszustw podatkowych)
   (2007/C 297/11)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour de cassation — Francja
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Européenne et Luxembourgeoise d'investissements SA (Elisa)

      Strona pozwana: Directeur général des impôts, Ministère public
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation — Wykładnia art. 43 i nast. oraz 56 i nast. traktatu WE, a także art. 1 dyrektywy Rady 77/799/EWG z dnia 19 grudnia 1977 r. dotyczącej wzajemnej pomocy właściwych władz państw członkowskich w dziedzinie podatków bezpośrednich i pośrednich (Dz.U. L 336, str. 15) — Podatek od wartości rynkowej nieruchomości położonych we Francji — Zwolnienie na rzecz osób prawnych mających swoją siedzibę w państwie lub terytorium, które zawarło z Francją konwencję o pomocy administracyjnej w celu zwalczania oszustw i unikania opodatkowania — Odmowa zwolnienia na rzecz luksemburskiej spółki holdingowej
   Sentencja

               1)

               Podatek od wartości rynkowej nieruchomości posiadanych we Francji przez osoby prawne jest podatkiem mającym charakter podobny do podatków przewidzianych w art. 1 ust. 3 dyrektywy Rady 77/799/EWG z dnia 19 grudnia 1977 r. dotyczącej wzajemnej pomocy właściwych władz państw członkowskich w dziedzinie podatków bezpośrednich i pośrednich, zmienionej przez dyrektywę Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r., który jest pobierany od składników majątku w rozumieniu art. 1 ust. 2 tej dyrektywy.

               2)

               Dyrektywa 77/799, zmieniona dyrektywą 92/12, a w szczególności jej art. 8 ust. 1 nie sprzeciwiają się temu, aby dwa państwa członkowskie były związane konwencją międzynarodową w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i ustanowienia zasad wzajemnej pomocy administracyjnej w dziedzinie podatku dochodowego i majątkowego, która wyłącza ze swojego zakresu zastosowania w stosunku do jednego państwa członkowskiego jedną kategorię podatników podlegającą podatkowi należącemu do zakresu tej dyrektywy, o ile przepisy lub praktyka administracyjna państwa członkowskiego, które powinno udzielić informacji, nie zezwala właściwemu organowi na uzyskanie lub wykorzystanie tych informacji na własne potrzeby tego państwa członkowskiego, co powinien zbadać sad krajowy.

               3)

               Artykuł 73B traktatu (obecnie art. 56 WE) powinien być interpretowany w ten sposób, iż sprzeciwia się on obowiązywaniu przepisów krajowych takich jak sporne przepisy w postępowaniu przed sądem krajowym, które zwalniają z podatku od wartości rynkowej nieruchomości posiadanych we Francji przez osoby prawne spółki mające siedzibę we Francji, podczas gdy uzależniają owo zwolnienie w przypadku spółek mających siedzibę w innym państwie członkowskim od istnienia konwencji o pomocy administracyjnej zawartej pomiędzy Republiką Francuską a tym państwem w celu zwalczania oszustw podatkowych i unikania opodatkowania lub od okoliczności, że na podstawie traktatu zawierającego klauzulę o niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową spółki te nie powinny podlegać wyższemu opodatkowaniu niż opodatkowanie, któremu podlegają spółki mające siedzibę we Francji, i nie zezwalają spółkom mającym siedzibę w innym państwie członkowskim na przedstawienie dowodów umożliwiających ustalenie tożsamości ich akcjonariuszy będących osobami fizycznymi.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006.


title: Sprawa C-279/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin — Niemcy) — DEB Deutsche Energiehandels-und Beratungsgesellschaft mbH przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Prawo do skutecznej ochrony sądowej praw wynikających z prawa Unii — Prawo do sądu — Pomoc prawna — Przepisy krajowe odmawiające pomocy prawnej osobom prawnym w przypadku braku interesu ogólnego)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/9

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin — Niemcy) — DEB Deutsche Energiehandels-und Beratungsgesellschaft mbH przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-279/09) (1)

   (Prawo do skutecznej ochrony sądowej praw wynikających z prawa Unii - Prawo do sądu - Pomoc prawna - Przepisy krajowe odmawiające pomocy prawnej osobom prawnym w przypadku braku interesu ogólnego)
   2011/C 55/15
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Kammergericht Berlin

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: DEB Deutsche Energiehandels-und Beratungsgesellschaft mbH

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Kammergericht Berlin -Wykładnia zasady skuteczności — Zgodność z tą zasadą przepisów krajowych, odmawiających pomocy prawnej osobom prawnym w przypadku braku „interesu ogólnego” — Skarga o stwierdzenie odpowiedzialności państwa członkowskiego za przekroczenie terminu transpozycji dyrektyw wspólnotowych

      Sentencja

   Zasadę skutecznej ochrony sądowej ustanowioną w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, iż nie jest wykluczone, by powoływały się na nią osoby prawne, oraz że pomoc przyznana na podstawie tej zasady może w szczególności obejmować zwolnienie z uiszczenia zaliczki na poczet kosztów postępowania lub reprezentacji przez adwokata.
   Do sądu krajowego należy natomiast zbadanie, czy przesłanki udzielenia pomocy prawnej stanowią ograniczenie prawa dostępu do sądu, naruszające to prawo w jego istocie, czy ich cel jest zgodny z prawem i czy istnieje rozsądny stosunek proporcjonalności pomiędzy stosowanymi środkami a zamierzonym celem.
   W ramach takiej oceny sąd krajowy może uwzględnić przedmiot sporu, racjonalne szanse wygrania sprawy przez powoda, znaczenie, jakie sprawa ma dla powoda, złożoność przepisów materialnych i proceduralnych mających zastosowanie w sprawie, jak również możliwości skutecznego poprowadzenia sprawy przez powoda. W celu dokonania oceny proporcjonalności sąd krajowy może również uwzględnić wysokość zaliczki na poczet kosztów postępowania oraz może ocenić, czy stanowią one przeszkodę w ewentualnym dostępie do wymiaru sprawiedliwości.
   Odnosząc się konkretnie do osób prawnych, sąd krajowy może uwzględnić ich sytuację. Może zatem wziąć w szczególności pod uwagę formę i zarobkowy lub niezarobkowy charakter działalności danej osoby prawnej, jak również możliwości finansowe jej wspólników lub akcjonariuszy oraz możliwość uzyskania przez nich kwot koniecznych dla wytoczenia powództwa.

      (1)  Dz.U. C 267 z 07.11.2009


title: Sprawa T-336/06: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2006 r. — 2K-Teint i in. przeciwko EBI i Komisji

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/15

         Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2006 r. — 2K-Teint i in. przeciwko EBI i Komisji
   (Sprawa T-336/06)
   (2007/C 20/22)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: 2K-Teint SARL, Mohamed Kermoudi, Khalid Kermoudi, Laila Kermoudi, Mounia Kermoudi, Salma Kermoudi i Rabia Kermoudi (Casablanca, Maroko) (przedstawiciel: P. Thomas, adwokat)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (Luksemburg, Wielkie Księstwo Luksemburga) i Komisja Wspólnot Europejskich (Bruksela, Belgia)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Przyjęcie niniejszej skargi i stwierdzenie jej zasadności,

               —

               zobowiązanie EBI do udostępnienia całości dokumentacji dotyczącej pożyczki służącej nabyciu udziałów w kapitale spółki 2K-Teint, w tym korespondencję z BNDE dotyczącą tej sprawy, pod groźbą kary w wysokości 10 000 EUR za każdy dzień zwłoki;

               —

               stwierdzenie, że EBI ponosi odpowiedzialność quasi-deliktową wobec skarżących z powodu błędów, naruszeń, zaniedbań i zaniechań jakich dopuścił się względem skarżących;

               —

               stwierdzenie poniesienia przez skarżących szkody (określonej zgodnie z wskazaniami zawartymi w skardze);

               —

               zarządzenie przeprowadzenia opinii biegłych odnośnie zakresu i zasadności wskazanych szkód;

               —

               zasądzenie od EBI oraz/lub Wspólnoty Europejskiej solidarnie lub in solidum zapłaty na rzecz skarżących odszkodowania z tytułu wskazanych powyżej przyczyn, przeliczonego na euro (zgodnie z poniższymi wskazaniami) oraz odsetek ustawowych poczynając od złożenia przez skarżących pierwszego pozwu, tj. pozwu wniesionego do Tribunal d'arrondissement de Luxembourg w dniu 17 czerwca 2003 r., do dnia całkowitej zapłaty;

               —

               stwierdzenie, że wyrok, który zostanie wydany będzie podlegał natychmiastowemu wykonaniu niezależnie od środków zaskarżenia oraz bez obowiązku złożenia zabezpieczenia;

               —

               zasądzenie od EBI oraz/lub Wspólnoty Europejskiej solidarnie lub in solidum zapłaty na rzecz skarżących nieuwzględnionej w kosztach postępowania kwoty wydatków w tymczasowej wysokości 12 500 EUR, jakie skarżący ponieśli w związku z kosztami obrony oraz uczestnictwa w rozprawie, obciążenie ich którą byłoby niesłuszne;

               —

               obciążenie EBI oraz/lub Wspólnoty Europejskiej kosztami postępowania;

               —

               zastrzeżenie na rzecz skarżących wszelkich roszczeń, żądań i środków prawnych.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgodnie z umową o finansowanie podpisaną w Luksemburgu w dniu 28 kwietnia 1994 r. EBI, działając w imieniu i na rachunek Wspólnoty Europejskiej na podstawie upoważnienia udzielonego przez Komisję Europejską przyznał Królestwu Maroka z tytułu pomocy dotyczącej kapitału obciążonego ryzykiem warunkową pożyczkę przeznaczoną na finansowanie projektów produkcyjnych, głównie w sektorze przemysłowym, w szczególności realizowanych przy udziale przedsiębiorstw (osób fizycznych i prawnych) z Unii Europejskiej [projekt Prêt Global Secteur Financier II (globalna pożyczka dla sektora finansowego II)]. Zgodnie z umową kwota pożyczki EBI dla Maroka podlegała retrocesji w celu finansowania projektów określonych w umowach w formie pożyczek udzielanych przez banki marokańskie, działające w konsekwencji jako finansowe instytucje pośredniczące. Wskazane pożyczki podlegające retrocesji służyły zapewnieniu finansowania przez finansowe instytucje pośredniczące pożyczek lub udziałów w kapitale przedsiębiorstw marokańskich, będących końcowymi beneficjentami. Udzielenie każdej z pożyczek na rzecz przedsiębiorstw powinno było zostać dokonane w formie umowy zawartej między bankiem i przedsiębiorstwem, którego dotyczy objęcie udziałów. Instytucja pośrednicząca była zobowiązana do przedstawienia EBI wniosków o finansowanie udziału lub pożyczki w celu zatwierdzenia go w porozumieniu z państwem marokańskim. EBI był zobowiązany do zawiadomienia państwa marokańskiego o zatwierdzeniu wniosku oraz do przekazania kopii tego zawiadomienia finansowej instytucji pośredniczącej.
   W dniu 12 października 1994 r. podpisano umowę o retrocesji między Królestwem Maroka i Banque Nationale pour le Développement Economique (krajowym bankiem rozwoju gospodarczego, zwanym dalej BNDE), który stał się jedną z finansowych instytucji pośredniczących w rozumieniu umowy zawartej między EBI i Królestwem Maroka. W dniu 29 listopada 1995 r. w ramach drugiej linii EBI zawarto umowę pożyczki między BNDE i skarżącymi, z zastrzeżeniem wyrażenia zgody przez EBI oraz otrzymania środków przez BNDE. Umowa dotyczyła częściowego finansowania udziału w spółce 2K-Teint. W piśmie z dnia 14 października 1994 r. EBI udzielił zgody na przyznanie finansowania na realizację projektu 2K-Teint.
   W niniejszej skardze dotyczącej pozaumownej odpowiedzialności Wspólnoty skarżący żądają naprawienia szkody, którą ponieśli w wyniku zarzucanego błędnego działania EBI w wykonaniu obowiązków przedstawiciela Wspólnoty w ramach zarządzania rzeczoną pożyczką. Powołują oni w szczególności wyjątkową opieszałość w zakresie przekazania środków z pożyczki, udostępnionej dopiero w lipcu 1997 r., która to okoliczność zmusiła skarżących do zaciągnięcia pożyczki krótkoterminowej w BNDE. Niewypełnienie obowiązków finansowych ciążących na skarżących doprowadziło do wszczęcia przez BNDE postępowania egzekucyjnego przed sądem krajowym. Wyrokiem sądu marokańskiego spółka 2K-Teint została zobowiązana do sprzedaży swego przedsiębiorstwa.
   Skarżący powołują przede wszystkim szereg nieprawidłowości, jakich BNDE dopuścił się w zakresie zarządzania środkami wspólnotowymi, o których to nieprawidłowościach powiadomili oni EBI, wzywając go do podjęcia działań. Skarżący zarzucają EBI zaniechanie podjęcia działań w związku z przekazanymi informacjami. Wskazują oni, że EBI był zobowiązany do podjęcia działań, bowiem BNDE działał, o ile nie na podstawie instrukcji jako jego pełnomocnik, to co najmniej jako pozorny pełnomocnik uwzględniając, iż EBI zastrzegł sobie znaczącą rolę w zakresie decyzji dotyczących rzeczonych pożyczek.
   Ponadto skarżący utrzymują, że EBI powinien ponieść odpowiedzialność nie tylko za błędy BNDE wynikające z tego stosunku prawnego, lecz również za własne niedociągnięcia i naruszenia. Zarzucają oni EBI brak nadzoru i efektywnej kontroli wykorzystania środków od czasu otrzymania ich przez podmioty marokańskie, co w rezultacie sprzyjało, a nawet potęgowało zarzucane nieprawidłowe działania BNDE. Skarżący zarzucają EBI poważne naruszenia, zaniedbania i zaniechania dotyczące obowiązku ostrożności, staranności i rozwagi w zakresie zarządzania środkami wspólnotowymi.
   Skarżący wskazują, że szkody jakie ponieśli pozostają w bezpośrednim związku z zaniechaniami i naruszeniami po stronie EBI. Wnoszą zatem o zobowiązanie EBI do naprawienia rzeczonych szkód.


title: Sprawa T-605/13: Wyrok Sądu z dnia 25 września 2014 r. – Alma-The Soul of Italian Wine przeciwko OHIM – Miguel Torres (SOTTO IL SOLE ITALIANO SOTTO il SOLE) [Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego SOTTO IL SOLE ITALIANO SOTTO il SOLE – Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy VIÑA SOL – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/46

      Wyrok Sądu z dnia 25 września 2014 r. – Alma-The Soul of Italian Wine przeciwko OHIM – Miguel Torres (SOTTO IL SOLE ITALIANO SOTTO il SOLE)
      (Sprawa T-605/13) (1)

      ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego SOTTO IL SOLE ITALIANO SOTTO il SOLE - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy VIÑA SOL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia])
      (2014/C 395/57)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Alma-The Soul of Italian Wine LLLP (Bal Harbor, Floryda, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat F. Terrano)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Miguel Torres, SA (Vilafranca del Penedès, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Güell Serra)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 września 2013 r. (sprawa R 18/2013-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Miguel Torres, SA a Alma-The Soul of Italian Wine LLLP.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 10 września 2013 r. (sprawa R 18/2013-2).

                  2)

                  OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Alma-The Soul of Italian Wine LLLP.

                  3)

                  Miguel Torres, SA pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa C-431/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 24 września 2012 r. — Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală de Soluționare a Contestațiilor, Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală de Administrare a Marilor Contribuabili przeciwko SC Rafinăria Steaua Română SA

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 24 września 2012 r. — Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală de Soluționare a Contestațiilor, Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală de Administrare a Marilor Contribuabili przeciwko SC Rafinăria Steaua Română SA
   (Sprawa C-431/12)
   2012/C 399/17
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Înalta Curte de Casație și Justiție

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală de Soluționare a Contestațiilor, Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală de Administrare a Marilor Contribuabili

      Strona pozwana: SC Rafinăria Steaua Română SA

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładnia art. 124 kodeksu postępowania podatkowego zgodnie z którą państwo nie jest zobowiązane do zapłaty odsetek w związku z kwotami, których zażądano na podstawie deklaracji podatku VAT, za okres od dnia potrącenia tych kwot do dnia stwierdzenia nieważności aktów dotyczących potrącenia na mocy orzeczenia sądowego, jest sprzeczna z art. 183 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1).

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa F-42/13: Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2013 r. — ZZ przeciwko EKES

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/61

         Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2013 r. — ZZ przeciwko EKES
   (Sprawa F-42/13)
   2013/C 207/105
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

      Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o rozwiązaniu umowy ze skarżącą i żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia za szkodę i krzywdę, jakie miałaby ponieść skarżąca.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 16 października 2012 r., przyjętej przez sekretarza generalnego EKES jako organ upoważniony do zawierania umów, o rozwiązaniu umowy ze skarżącą;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 31 stycznia 2013 r. potwierdzającej rozwiązanie umowy ze skarżącą i decyzji organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 24 kwietnia 2013 r. oddalającej w sposób wyraźny zażalenie skarżącej;

               —

               naprawienie szkody poniesionej przez skarżącą;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącej kwoty ustalonej ex aequo et bono i tymczasowo na 15 000 EUR z tytułu doznanej krzywdy;

               —

               obciążenie EKES kosztami postępowania.


title: Sprawa T-455/04: Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2004 r. przez D. Beyatli i A. Candana przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/25

         Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2004 r. przez D. Beyatli i A. Candana przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-455/04)
   (2005/C 57/43)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 18 listopada 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga D. Beyatli, zamieszkałej w Nikozji (Cypr) oraz A. Candana, zamieszkałego w Istambule (Turcja), reprezentowanych przez adwokata A. Demetriadasa.
   Skarżący wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 maja 2004 r. uznającej, że skarżący nie zdali pisemnego testu w otwartym konkursie na młodszych administratorów dla obywateli Cypru EPSO/A/1/03;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący są obywatelami Cypru, których językiem ojczystym jest turecki. Zgłosili swoje kandydatury na stanowisko młodszego administratora w ramach otwartego konkursu EPSO/A/1/03 dla obywateli Cypru. Ogłoszenie o konkursie wymagało od kandydatów dobrej znajomości języka greckiego. Skarżący nie otrzymali wymaganej ilości punktów na teście (e), który przeprowadzony był w języku greckim i nie dopuszczono ich do testów ustnych.
   Skarżący kwestionują tę decyzję podnosząc, że wymóg by kandydaci posiadali dobrą znajomość języka greckiego jest dyskryminujący, z uwagi na to, że nie dla wszystkich obywateli Cypru język grecki jest językiem ojczystym. Według skarżących, wymóg ten narusza art. 12 WE oraz art. 1d i 27 regulaminu pracowniczego. Dalej zarzucają oni, że art. 3 rozporządzenia nr 401/2004 (1) ogranicza rekrutację tylko do osób posługujących się jednym z 11 obecnych języków urzędowych jako pierwszym językiem obcym i jest on tym samym nieproporcjonalny w odniesieniu do celów Unii Europejskiej i jej zamiaru integracji tureckojęzycznych Cypryjczyków w Unii Europejskiej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, EURATOM)) nr 401/2004 z dnia 23 lutego 2004 r. wprowadzające, ze względu na przystąpienie Cypru, Republiki Czeskiej, Estonii, Węgier, Łotwy, Litwy, Malty, Polski, Słowacji i Słowenii, szczególne tymczasowe środki rekrutacji urzędników Wspólnot Europejskich, Dz.U. L 67 z 5.03.2004 r. str. 1.


title: Sprawa T-171/11: Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2012 r. — Hopf przeciwko OHIM (Clampflex) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Clampflex — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/42

         Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2012 r. — Hopf przeciwko OHIM (Clampflex)
   (Sprawa T-171/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Clampflex - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)
   2013/C 26/81
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Hans-Jürgen Hopf (Zirndorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat V. Mensing)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: K. Klüpfel, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 stycznia 2011 r. (sprawa R 1514/2010-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Clampflex jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 19 stycznia 2011 r. (sprawa R 1514/2010-4) w odniesieniu do towarów: „strzykawki”.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Hans-Jürgen Hopf pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów OHIM. OHIM ponosi połowę własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011.


title: Sprawa C-263/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywy 75/442/EWG i 91/156/EWG — Pojęcie odpadów — Substancje lub przedmioty przeznaczone do unieszkodliwienia lub odzyskania — Pozostałości z produkcji, które mogą być ponownie wykorzystane)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-263/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywy 75/442/EWG i 91/156/EWG - Pojęcie „odpadów’ - Substancje lub przedmioty przeznaczone do unieszkodliwienia lub odzyskania - Pozostałości z produkcji, które mogą być ponownie wykorzystane)
   (2008/C 51/13)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Konstantinidis i L. Cimaglia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: I.M. Braguglia, pełnomocnik, i G. Fiengo, adwokat)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 1 lit. a) dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r w sprawie odpadów (Dz.U. L 194 str.39), zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r. (Dz.U. L 78 str. 32) — Ustawa krajowa wykluczająca z zakresu zastosowania dyrektywy określone substancje lub przedmioty przeznaczone do operacji unieszkodliwiania lub odzyskiwania oraz niektóre odpady produkcyjne, które ich posiadacz usuwa lub zamierza usunąć
   Sentencja

               1)

               Ustanawiając oraz utrzymując w mocy art. 14 dekretu-ustawy nr 138 z dnia 8 lipca 2002 r. w sprawie pilnych środków w zakresie podatków, prywatyzacji oraz dyscypliny wydatków farmaceutycznych a także wsparcia dla gospodarki obszarów o niekorzystnych warunkach gospodarowania, który stał się po zmianach ustawą nr 178 z dnia 8 sierpnia 2002 r., który wyklucza z zakresu stosowania dekretu z mocą ustawy nr 22 z dnia 5 lutego 1997 r. w sprawie wdrożenia dyrektyw 91/156/EWG w sprawie odpadów, 91/689/EWG w sprawie odpadów niebezpiecznych i 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych po pierwsze substancje, materiały lub towary przeznaczone do operacji unieszkodliwiania lub odzyskiwania, które nie są w sposób wyraźny wymienione w załącznikach B i C do tego dekretu, i po drugie substancje lub materiały, które stanowią pozostałości z produkcji, a które ich posiadacz zamierza usunąć lub do których usunięcia został zobowiązany, w przypadku gdy mogą one być i są ponownie wykorzystane w cyklu produkcyjnym lub konsumpcyjnym bez poddania ich wcześniejszej obróbce i bez powodowania szkód środowiskowych czy też po poddaniu ich wcześniejszej obróbce, gdy nie chodzi o jedną z operacji odzyskiwania wymienionych w załączniku C do tego dekretu, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 1 lit. a) dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów (Dz.U. L 194, str. 39) zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r. i decyzją Komisji 96/350/WE z dnia 24 maja 1996 r.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 217 z 3.9.2005 r.


title: Sprawa T-711/15: Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2016 r. – Othman/Rada

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/36

         Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2016 r. – Othman/Rada
   (Sprawa T-711/15) (1)

   (2016/C 410/64)
   Język postępowania: francuski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.


title: Sprawa C-438/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Civil Division) (England and Wales) postanowieniem z dnia  23 listopada 2005 r.  w sprawie The International Transport Workers' Federation i The Finnish Seamen's Union przeciwko Viking Line ABP i OU Viking Line Eesti

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Civil Division) (England and Wales) postanowieniem z dnia 23 listopada 2005 r. w sprawie The International Transport Workers' Federation i The Finnish Seamen's Union przeciwko Viking Line ABP i OU Viking Line Eesti
   (Sprawa C-438/05)
   (2006/C 60/34)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 6 grudnia do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Court of Appeal (Civil Division) (England and Wales) z dnia 23 listopada 2005 r. w postępowaniu The International Transport Workers' Federation i The Finnish Seamen's Union przeciwko Viking Line ABP i OU Viking Line Eesti,
   Court of Appeal (Civil Division) (England and Wales) zwraca się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
   Zakres stosowania przepisów o swobodzie przepływu osób, usług i kapitału

               1)

               Czy jeśli dany związek zawodowy lub zrzeszenie związków zawodowych podejmuje działania zbiorowe przeciwko prywatnemu przedsiębiorcy celem zmuszenia go do zawarcia porozumienia zbiorowego ze związkiem zawodowym w określonym Państwie Członkowskim, czego skutkiem jest uczynienie bezcelową zmiany aktualnej przynależności statku na przynależność do innego Państwa Członkowskiego, działania takie nie objęte są hipotezą art. 43 Traktatu WE lub rozporządzeniem nr 4055/86 z przyczyn dotyczących polityki społecznej WE, w tym między innymi przepisów Tytułu XI Traktatu WE, w szczególności poprzez analogię z rozstrzygnięciem Trybunału w sprawie C-67/96 Albany [1996], Rec. str. I- 5751, pkt 52-64?

         Horyzontalny skutek bezpośredni

               2)

               Czy art. 43 Traktatu WE lub rozporządzenie 4055/86 wywołują horyzontalny skutek bezpośredni przyznając prywatnemu przedsiębiorcy prawa, na które może się on powoływać przeciwko innemu podmiotowi prawa prywatnego, w szczególności przeciwko związkowi zawodowemu lub zrzeszeniu związków zawodowych w przypadku działania zbiorowego podjętego przez ten związek lub zrzeszenie?

         Występowanie ograniczeń w swobodnym przepływie

               3)

               Czy jeśli dany związek zawodowy lub zrzeszenie związków zawodowych podejmuje działanie zbiorowe przeciwko prywatnemu przedsiębiorcy celem zmuszenia go do zawarcia porozumienia zbiorowego ze związkiem zawodowym w określonym Państwie Członkowskim, czego skutkiem jest uczynienie bezcelową zmiany aktualnej przynależności statku na przynależność do innego Państwa Członkowskiego, działania takie stanowią ograniczenie w rozumieniu art. 43 Traktatu WE lub rozporządzenia 4055/86?

               4)

               Czy polityka zrzeszenia związków zawodowych, zgodnie z którą statek powinien być zarejestrowany w państwie, w którym faktycznie czerpane są z niego korzyści i w którym sprawowana jest nad nim rzeczywista kontrola, tak by związki zawodowe takiego państwa miały prawo do zawarcia porozumienia zbiorowego dotyczącego tego statku, stanowi ograniczenie bezpośrednio dyskryminujące, pośrednio dyskryminujące czy niedyskryminujące w rozumieniu art. 43 Traktatu WE lub rozporządzenia 4055/86?

               5)

               Czy przy ustalaniu czy dane działanie zbiorowe związku zawodowego lub zrzeszenia związków zawodowych stanowi ograniczenie bezpośrednio dyskryminujące, pośrednio dyskryminujące czy niedyskryminujące w rozumieniu art. 43 Traktatu WE lub rozporządzenia 4055/86, istotne są subiektywne intencje związku podejmującego taką akcję, czy też sąd krajowy powinien oprzeć się w tym względzie na obiektywnych skutkach takiego działania?

         Przedsiębiorczość/Usługi

               6)

               Czy w sytuacji, w której spółka-matka ma siedzibę w Państwie Członkowskim A i zamierza skorzystać ze swobody przedsiębiorczości dokonując zmiany aktualnej przynależności statku na przynależność do Państwa Członkowskiego B, w którym ma on być eksploatowany przez istniejącą spółkę zależną zarejestrowaną w Państwie Członkowskim B, w której to spółce zależnej spółka-matka posiada wszystkie udziały i która jest bezpośrednio kontrolowana przez spółkę-matkę:

                           a)

                           działanie zbiorowe podjęte przez związek zawodowy lub zrzeszenie związków zawodowych mające na celu uczynienie powyższego zabiegu bezcelowym lub grożenie podjęciem takiego działania może stanowić ograniczenie przysługującej spółce-matce swobody przedsiębiorczości w rozumieniu art. 43 WE i czy

                           b)

                           po dokonaniu zmiany przynależności statku spółka zależna może powoływać się na rozporządzenie 4055/86 w odniesieniu do świadczenia przez nią usług z Państwa Członkowskiego B do Państwa Członkowskiego A?

         Zasadność
   Bezpośrednia dyskryminacja

               7)

               Jeśli działanie zbiorowe związku zawodowego lub zrzeszenia związków zawodowych stanowi dyskryminujące ograniczenie w rozumieniu art. 43 Traktatu WE lub rozporządzenia 4055/86, czy może ono być uznane za uzasadnione na podstawie wyjątku dotyczącego porządku publicznego, o którym mowa w art. 46 Traktatu WE z tej przyczyny, że:

                           a)

                           podejmowanie działań zbiorowych (w tym strajku) jest prawem podstawowym chronionym prawem wspólnotowym lub

                           b)

                           stanowi ochronę pracowników?

         Polityka ITF: obiektywne uzasadnienie

               8)

               Czy stosowanie polityki zrzeszenia związków zawodowych, zgodnie z którą statek powinien być zarejestrowany w państwie, w którym faktycznie czerpane są z niego korzyści i w którym sprawowana jest nad nim rzeczywista kontrola, tak by związki zawodowe takiego państwa miały prawo do zawarcia porozumienia zbiorowego dotyczącego tego statku, prowadzi do osiągnięcia równowagi między podstawowym prawem socjalnym, jakim jest prawo do podejmowania akcji zbiorowych a swobodą przedsiębiorczości i swobodą świadczenia usług i czy jest ono obiektywnie uzasadnione, właściwe, proporcjonalne i w zgodzie z zasadą wzajemnego uznawania?

         Działania FSU: obiektywne uzasadnienie

               9)

               Czy w sytuacji, w której:

                           spółka-matka z siedzibą w Państwie Członkowskim A jest właścicielem statku przynależącego do Państwa Członkowskiego A i świadczy ona usługi promowe między Państwem Członkowskim A a Państwem Członkowskim B przy pomocy tego statku;

                           spółka-matka zamierza zmienić aktualną przynależność statku na przynależność do Państwa Członkowskiego B, aby móc stosować warunki zatrudnienia mniej korzystne niż obowiązujące w Państwie Członkowskim A;

                           spółka-matka z siedzibą w Państwie Członkowskim A posiada wszystkie udziały w kapitale zakładowym spółki zależnej z siedzibą w Państwie Członkowskim B i ta spółka zależna jest przez nią zarządzana i kontrolowana;

                           zamierza się powierzyć eksploatację statku spółce zależnej z chwilą zmiany jego przynależności na przynależność do Państwa Członkowskiego B z załogą zatrudnioną w Państwie Członkowskim B objętą porozumieniem zbiorowym wynegocjowanym ze zrzeszonym w ITF związku zawodowym Państwa Członkowskiego B;

                           korzyści ze statku nadal będą faktycznie czerpane przez spółkę-matkę, a statek będzie charterowany na rzecz spółki zależnej;

                           przy pomocy statku nadal świadczone będą codziennie usługi promowe między Państwem Członkowskim A a Państwem Członkowskim B;

                           związek zawodowy z siedzibą w Państwie Członkowskim A podejmuje działanie zbiorowe mające na celu zmuszenie spółkę-matkę lub spółkę zależną do zawarcia z nim porozumienia zbiorowego, zgodnie z którym warunki akceptowane przez związek zawodowy z siedzibą w Państwie Członkowskim A stosowane będą do załogi statku również po dokonaniu zmiany jego przynależności i którego skutkiem będzie uczynienie bezcelową zmiany przynależności statku na przynależność do Państwa Członkowskiego B,

                           omawiane działanie zbiorowe prowadzi do osiągnięcia równowagi między podstawowym prawem socjalnym, jakim jest prawo do podejmowania działań zbiorowych a swobodą przedsiębiorczości i swobodą świadczenia usług i czy jest ono obiektywnie uzasadnione, właściwe, proporcjonalne i zgodne z zasadą wzajemnego uznawania?

               10)

               Czy odpowiedź na pytanie 9) byłaby inna, gdyby spółka-matka zobowiązała się przed sądem w imieniu własnym oraz w imieniu wszystkich spółek należących do tej samej grupy do niewypowiadania stosunku pracy żadnej z zatrudnionych osób z powodu zmiany przynależności statku (które to zobowiązanie nie wymagałoby przedłużenia krótkoterminowych umów o pracę ani nie uniemożliwiło przeniesienia któregokolwiek z pracowników na tych samych warunkach)?


title: Sprawa C-465/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandse Raad van State w dniu 17 października 2007 r. — M. i N. Elgafaji przeciwko Staatssecretaris van Justitie

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandse Raad van State w dniu 17 października 2007 r. — M. i N. Elgafaji przeciwko Staatssecretaris van Justitie
   (Sprawa C-465/07)
   (2008/C 8/08)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Nederlandse Raad van State
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: M. i N. Elgafaji

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Justitie
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 15 lit. c) dyrektywy 2004/83/WE (1) w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony należy interpretować w ten sposób, że przepis ten zezwala na udzielenie ochrony wyłącznie w sytuacji, do której znajduje zastosowanie art. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności zgodnie z jego wykładnią dokonaną w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, czy też w ten sposób, że ochrona udzielana na podstawie tego przepisu dyrektywy ma komplementarny lub inny charakter w stosunku do ochrony udzielanej na podstawie art. 3 konwencji?

               2)

               W przypadku gdy ochrona udzielana na podstawie art. 15 lit. c) dyrektywy ma w stosunku do ochrony udzielanej na podstawie art. 3 konwencji komplementarny lub inny charakter: jakie kryteria należy stosować w takim przypadku przy ocenie, czy osobie, która uważa, że kwalifikuje się do objęcia ochroną uzupełniającą, rzeczywiście grozi ryzyko indywidualnego zagrożenia wynikające z przemocy o charakterze niedyskryminującym, tak jak tego wymaga art. 15 lit. c) w związku z art. 2 lit. e) dyrektywy?

      (1)  Dz.U. L 304, str. 12.


title: Sprawa C-184/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 kwietnia 2010 r. — Mathilde Grasser przeciwko Freistaat Bayern

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 kwietnia 2010 r. — Mathilde Grasser przeciwko Freistaat Bayern
   (Sprawa C-184/10)
   2010/C 179/31
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bayerischer Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mathilde Grasser

      Strona pozwana: Freistaat Bayern

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 1 ust. 2 i art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/439/EWG (1) należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie przyjmujące uprawnione jest do nieuznawania prawa do prowadzenia pojazdów wydanego przez inne państwo członkowskie, jeśli ze względu na informacje figurujące w tym prawie jazdy zachodzi naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy, bez wcześniejszego zastosowania przez państwo członkowskie przyjmujące do posiadacza tego prawa jazdy środka w rozumieniu art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/439/EWG?

      (1)  Dyrektywa Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy, Dz.U. L 237, s. 1.


title: Sprawa C-75/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/25

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-75/06) (1)

   (2006/C 331/48)

      Język postępowania: portugalski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006.


title: Sprawa C-67/07: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 29 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/24/WE — Tradycyjne ziołowe produkty lecznicze — Wspólnotowy kodeks — Brak transpozycji dyrektywy w wyznaczonym terminie)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/15

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 29 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-67/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/24/WE - Tradycyjne ziołowe produkty lecznicze - Wspólnotowy kodeks - Brak transpozycji dyrektywy w wyznaczonym terminie)
   (2008/C 22/28)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: B. Stromsky, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i R. Loosli-Surrans, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu dotyczącego produktów leczniczych stosowanych u ludzi, w odniesieniu do tradycyjnych ziołowych produktów leczniczych (Dz.U. L 136, str. 85)
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu dotyczącego produktów leczniczych stosowanych u ludzi, w odniesieniu do tradycyjnych ziołowych produktów leczniczych, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.