title: Sprawa C-466/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 9 kwietnia 2019 r. w sprawie T-371/17, Qualcomm i Qualcomm Europe/Komisja, wniesione w dniu 18 czerwca 2019 r. przez Qualcomm, Inc., Qualcomm Europe, Inc.

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/36

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 9 kwietnia 2019 r. w sprawie T-371/17, Qualcomm i Qualcomm Europe/Komisja, wniesione w dniu 18 czerwca 2019 r. przez Qualcomm, Inc., Qualcomm Europe, Inc.
      (Sprawa C-466/19 P)
      (2019/C 263/41)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Qualcomm, Inc., Qualcomm Europe, Inc. (przedstawiciele: M. Pinto de Lemos Fermiano Rato, advogado, M. Davilla, dikigoros)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszących odwołanie

      Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 2258 final z dnia 31 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 18 ust. 3 i art. 24 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (1) [sprawa AT.39711 — Qualcomm (drapieżne ceny)] (zwanej dalej „decyzją”);

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w postępowaniu przed Trybunałem Sprawiedliwości oraz przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zarzut pierwszy: Sąd nie odniósł się do argumentów podniesionych przez wnoszącą odwołanie.

         Zarzut drugi: stwierdzenie, że decyzja została wystarczająco uzasadniona, opiera się na oczywistych błędach dotyczących okoliczności faktycznych i oczywistych naruszeniach prawa oraz na niewystarczającym uzasadnieniu.

         Zarzut trzeci: stwierdzenie, że informacje, których zażądano w decyzji, były niezbędne, opiera się na oczywistych naruszeniach prawa i oczywistych błędach dotyczących okoliczności faktycznych, na przeinaczeniu dowodów, na niewystarczającym uzasadnieniu oraz na nieuwzględnieniu wszystkich istotnych dowodów.

         Zarzut czwarty: stwierdzenie, że informacje, których zażądano w decyzji, były proporcjonalne, opiera się na oczywistych błędach dotyczących okoliczności faktycznych, na przeinaczeniu dowodów oraz na niewystarczającym uzasadnieniu.

         Zarzut piąty: Sąd błędnie zastosował zasady dotyczące ciężaru dowodu w odniesieniu do podnoszonych naruszeń art. 102 TFUE.

         Zarzut szósty: Sąd dokonał ustaleń, które naruszają prawo do odmowy składania obciążających wyjaśnień we własnej sprawie.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).


title: Sprawa T-357/19: Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2019 r. — Włochy/Komisja

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/57

      Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2019 r. — Włochy/Komisja
      (Sprawa T-357/19)
      (2019/C 263/64)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: P. Gentili, avvocato dello Stato, i G. Palmieri, pełnomocnik)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2019) 2652 final z dnia 3 kwietnia 2019 r., notyfikowanej w dniu 4 kwietnia 2019 r., zatwierdzającej „Grande Progetto Nazionale Banda Ultra Larga — Aree Bianche” (GP BUL) (wielki krajowy projekt łącza ultraszerokopasmowego — białe strefy) dla kosztów kwalifikowalnych w wysokości 941 022 670 EUR, w zakresie, w jakim wyklucza ona z wkładu EFRR wydatki poniesione przez beneficjenta z tytułu VAT, i stwierdzenie, że wydatki te powinny zostać uwzględnione we wkładzie; wreszcie — o obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 69 ust. 3 lit. c) rozporządzenia nr 1303/2013 (1), ponieważ żaden z trzech powodów wykluczenia wydatków z tytułu VAT nie dotyczy sytuacji, kiedy możliwe jest odzyskanie VAT na podstawie przepisów krajowych dotyczących VAT.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy naruszenia uregulowań dotyczących podatnika VAT (art. 9 i 13 dyrektywy 2006/112/WE (2)) i organu podatkowego w zakresie VAT (art. 206 i 250 przywołanej dyrektywy), a także przestrzegania konstytucji krajowych i podstawowej struktury państw członkowskich (art. 4 ust. 2 TFUE) oraz art. 69 ust. 3 lit. c) rozporządzenia nr 1303/2013. W tym względzie strona skarżąca twierdzi, że niezgodne z prawem jest uznanie VAT zapłaconego na wcześniejszym etapie przez MiSE (ministerstwo rozwoju gospodarczego, Włochy) jako beneficjenta wkładu EFRR za podlegający zwrotowi, ponieważ inne ministerstwo (ministerstwo finansów) pobrało te kwoty z tytułu wpływów podatkowych.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 9, 11, 13 i 28 dyrektywy 2006/112/WE. Zdaniem strony skarżącej okoliczność, że Infratel jest spółką wewnętrzną („in house”) MiSE (ministerstwa rozwoju gospodarczego, Włochy), nie wyklucza zafakturowania z VAT świadczeń dotyczących towarów i usług dokonywanych przez tę spółkę na rzecz ministerstwa.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczy naruszenia art. 61 ust. 8 i art. 69 ust. 3 lit. c) rozporządzenia nr 1303/2013. Strona skarżąca podnosi, że przedmiotowy projekt jest współfinansowany przez EFRR tytułem pomocy państwa. Nie może być zatem uznany za projekt przynoszący dochody.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U. 2013, L 347, s. 320).

         (2)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-657/18: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski sud u Novom Zagrebu — Chorwacja) — Hrvatska radiotelevizija/TY (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 ust. 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 805/2004 — Europejski tytuł egzekucyjny — Notariusze przeprowadzający postępowania egzekucyjne na podstawie dokumentu autentycznego — Postępowania niekontradyktoryjne — Artykuł 18 TFUE — Odwrotna dyskryminacja — Brak powiązania z prawem Unii — Oczywisty brak właściwości Trybunału Sprawiedliwości)

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/12

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski sud u Novom Zagrebu — Chorwacja) — Hrvatska radiotelevizija/TY
      (Sprawa C-657/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 ust. 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 805/2004 - Europejski tytuł egzekucyjny - Notariusze przeprowadzający postępowania egzekucyjne na podstawie dokumentu autentycznego - Postępowania niekontradyktoryjne - Artykuł 18 TFUE - Odwrotna dyskryminacja - Brak powiązania z prawem Unii - Oczywisty brak właściwości Trybunału Sprawiedliwości)
      (2019/C 280/15)
      Język postępowania: chorwacki

         Sąd odsyłający

      Općinski sud u Novom Zagrebu

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Hrvatska radiotelevizija

         Strona pozwana: TY

         Sentencja

      Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy, by udzielić odpowiedzi na pytania przedstawione przez Općinski sud u Novom Zagrebu (sąd rejonowy w Nowym Zagrzebiu, Chorwacja).

         (1)  Dz.U. C 4 z 7.1.2019.


title: Sprawa C-364/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Galați (Rumunia) w dniu 7 maja 2019 r. — XU i in./SC Credit Europe Ipotecar IFN SA i Credit Europe Bank

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Galați (Rumunia) w dniu 7 maja 2019 r. — XU i in./SC Credit Europe Ipotecar IFN SA i Credit Europe Bank
      (Sprawa C-364/19)
      (2019/C 288/25)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Galați

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: XU, YV, ZW, AU, BZ, CA, DB, EC

         Strona pozwana: SC Credit Europe Ipotecar IFN SA i Credit Europe Bank

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 1 ust. 2 i art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13/EWG (1), zgodnie z ich wykładnią przedstawioną w sprawie C-186/16, Andriciuc i in., należy interpretować w ten sposób, że w przypadku wystąpienia postanowienia dotyczącego ryzyka kursowego, odzwierciedlającego przepis prawa krajowego, sąd krajowy jest w pierwszej kolejności zobowiązany zbadać znaczenie zakazu, o którym mowa w art. 1 ust. 2 dyrektywy, lub wypełnienie przez przedsiębiorcę obowiązku poinformowania uregulowanego w art. 4 ust. 2 dyrektywy, bez dokonania uprzedniej oceny przepisów, o których mowa w art. 1 ust. 2 tej dyrektywy?

                  2)

                  Czy art. 1 ust. 2 i art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13/EWG należy interpretować w ten sposób, że w przypadku niewypełnienia przed zawarciem umowy kredytu obowiązku poinformowania konsumenta przedsiębiorca może skorzystać z postanowień art. 1 ust. 2 dyrektywy, aby postanowienie umowne dotyczące ryzyka kursowego, odzwierciedlające przepis prawa krajowego, zostało wyłączone z oceny nieuczciwego charakteru?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95,s. 29).


title: Sprawa C-365/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Schwerin (Niemcy) w dniu 8 maja 2019 r. — FD/Staatliches Amt für Landwirtschaft und Umwelt Mittleres Mecklenburg

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Schwerin (Niemcy) w dniu 8 maja 2019 r. — FD/Staatliches Amt für Landwirtschaft und Umwelt Mittleres Mecklenburg
      (Sprawa C-365/19)
      (2019/C 288/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Schwerin

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: FD

         Druga strona postępowania: Staatliches Amt für Landwirtschaft und Umwelt Mittleres Mecklenburg

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 30 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 (1) — ewentualnie w związku z art. 28 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 639/2014 (2) — stanowi podstawę dla roszczenia o przydzielenie młodemu rolnikowi uprawnień do płatności na rok składania wniosków 2016 także wtedy, gdy na podstawie art. 24 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 przyznano temu rolnikowi już uprzednio nieodpłatnie uprawnienia do płatności z pułapu krajowego na rok 2015 zgodnie z powierzchnią jego gospodarstwa w tamtym czasie?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U. 2013, L 347, s.608).

         (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie uzupełnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz zmiany załącznika X do tego rozporządzenia (Dz.U. 2014, L 181, s. 1).


title: Sprawa C-374/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 13 maja 2019 r. — HF/Finanzamt Bad Neuenahr-Ahrweiler

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 13 maja 2019 r. — HF/Finanzamt Bad Neuenahr-Ahrweiler
      (Sprawa C-374/19)
      (2019/C 288/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: HF

         Strona przeciwna: Finanzamt Bad Neuenahr-Ahrweiler

         Pytania prejudycjalne

      Czy podatnik, który wytwarza dobro inwestycyjne w celu używania go w ramach działalności podlegającej opodatkowaniu z prawem do odliczenia (w niniejszej sprawie: wybudowanie budynku na potrzeby prowadzenia stołówki), musi dokonać korekty podatku naliczonego zgodnie z art. 185 ust. 1 i art. 187 dyrektywy 2006/112/WE (1), jeżeli zaprzestał on prowadzenia działalności dającej prawo do odliczenia (w niniejszej sprawie: prowadzenia stołówki), a w zakresie dotychczas prowadzonej działalności podlegającej opodatkowaniu dobro inwestycyjne pozostaje obecnie nieużywane?

         (1)  Dyrektywa Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-380/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 15 maja 2019 r. — Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband e.V./Deutsche Apotheker- und Ärztebank eG

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 15 maja 2019 r. — Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband e.V./Deutsche Apotheker- und Ärztebank eG
      (Sprawa C-380/19)
      (2019/C 288/28)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

         Strona przeciwna: Deutsche Apotheker- und Ärztebank eG

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy obowiązek informacyjny wynikający z art. 13 ust. 2 dyrektywy 2013/11/UE (1) i nakazujący udostępnianie w ogólnych warunkach umów informacji, o których mowa w art. 13 ust. 1, powstaje już wówczas, gdy przedsiębiorca udostępnia ogólne warunki umów celem ich pobrania na swojej stronie internetowej, za pośrednictwem której nie zawiera się żadnych umów?

                  2.

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy w takim przypadku przedsiębiorca spełnia ciążący na nim obowiązek udostępniania informacji w ogólnych warunkach umów również wówczas, gdy wprawdzie nie udziela tych informacji w pliku udostępnionym do pobrania, lecz w innym miejscu na stronie internetowej przedsiębiorstwa?

                  3.

                  Czy przedsiębiorca spełnia ciążący na nim obowiązek udostępniania informacji w ogólnych warunkach umów, jeżeli wydaje konsumentowi — niezależnie od dokumentu zawierającego ogólne warunki umów — utworzony również przez siebie wykaz cen i usług w postaci osobnego dokumentu, który zawiera informacje, o których mowa w art. 13 ust. 1 dyrektywy?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie alternatywnych metod rozstrzygania sporów konsumenckich oraz zmiany rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 i dyrektywy 2009/22/WE (Dz.U. 2013, L 165, s. 63).


title: Sprawa C-381/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 15 maja 2019 r. — SC Banca E S.A./G.D.

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 15 maja 2019 r. — SC Banca E S.A./G.D.
      (Sprawa C-381/19)
      (2019/C 288/29)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Cluj

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SC Banca E S.A.

         Strona przeciwna: G.D.

         Pytania prejudycjalne

      Czy w kontekście pierwszeństwa prawa Unii zasady pewności prawa i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one, by w sporze dotyczącym ochrony praw konsumentów przepisy procesowe zostały zmienione po wystąpieniu przez konsumenta z powództwem do sądu, w drodze wiążącego orzeczenia Curtea Constituțională (trybunału konstytucyjnego, Rumunia), wprowadzonego ustawą zmieniającą Codul de procedură civilă (kodeks postępowania cywilnego), wprowadzającą nowy środek odwoławczy, z którego może skorzystać przedsiębiorca, tym samym wydłużając czas trwania postępowania i koszty związane z jego rozstrzygnięciem?


title: Sprawa C-397/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul București (Rumunia) w dniu 22 maja 2019 r. — AX/Statul Român — Ministerul Finanțelor Publice

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul București (Rumunia) w dniu 22 maja 2019 r. — AX/Statul Român — Ministerul Finanțelor Publice
      (Sprawa C-397/19)
      (2019/C 288/30)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul București

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AX

         Strona pozwana: Statul Român — Ministerul Finanțelor Publice

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy należy przyjąć, że mechanizm współpracy i weryfikacji (MWiW) ustanowiony decyzją Komisji 2006/928/WE z dnia 13 grudnia 2006 r. (1) stanowi akt przyjęty przez instytucję Unii Europejskiej w rozumieniu art. 267 TFUE, który może podlegać wykładni Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej?

                  2)

                  Czy ustanowiony decyzją Komisji 2006/928/WE z dnia 13 grudnia 2006 r. mechanizm współpracy i weryfikacji (MWiW) stanowi integralną część Traktatu dotyczącego przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej, podpisanego przez Rumunię w Luksemburgu w dniu 25 kwietnia 2005 r., i powinien być interpretowany i stosowany w świetle jego postanowień? Czy wymogi sformułowane w sprawozdaniach sporządzonych w ramach tego mechanizmu są dla Rumunii wiążące, a jeśli tak, to czy sąd krajowy, odpowiedzialny za stosowanie w zakresie swojej właściwości przepisów prawa Unii, jest zobowiązany do zapewnienia stosowania tych przepisów, w razie konieczności odmawiając z urzędu stosowania przepisów prawa krajowego sprzecznych z wymogami sformułowanymi w sprawozdaniach sporządzonych w ramach stosowania tego mechanizmu?

                  3)

                  Czy art. 2 w związku z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że spoczywający na Rumunii obowiązek przestrzegania wymogów określonych w sprawozdaniach sporządzonych w ramach mechanizmu współpracy i weryfikacji (MWiW), ustanowionego decyzją Komisji 2006/928/WE z dnia 13 grudnia 2006 r., wchodzi w zakres zobowiązania państwa członkowskiego do przestrzegania zasad państwa prawa?

                  4)

                  Czy art. 2 w związku z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, w szczególności obowiązek przestrzegania zasad państwa prawa, stoi na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, takim jak art. 96 ust. 3 lit. a) ustawy nr 303/2004 o sędziach i prokuratorach, który jedynie zwięźle i abstrakcyjnie definiuje pomyłkę sądową jako wykonanie czynności procesowych z wyraźnym naruszeniem przepisów prawa materialnego i proceduralnego, bez określenia charakteru naruszonych przepisów prawa, zakresu stosowania ratione materiae i ratione temporis tych przepisów w procesie, trybów, terminu i procedur ustalania naruszenia przepisów prawnych, organu właściwego do stwierdzenia naruszenia tych przepisów prawnych, stwarzając tym samym zagrożenie wywierania pośredniego nacisku na urzędników państwowych?

                  5)

                  Czy art. 2 w związku z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, w szczególności obowiązek przestrzegania zasad państwa prawa, stoi na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, takim jak art. 96 ust. 3 lit. b) ustawy nr 303/2004 o sędziach i prokuratorach, który definiuje pomyłkę sądową jako wydanie prawomocnego wyroku oczywiście sprzecznego z prawem lub sprzecznego z sytuacją faktyczną ustaloną na podstawie dowodów zebranych w toku postępowania, bez wskazania procedury ustalania wyżej wymienionej sprzeczności i bez konkretnego określenia znaczenia takiej sprzeczności orzeczenia sądowego względem obowiązujących przepisów prawa i sytuacji faktycznej, a tym samym stwarza zagrożenie utrudnienia dokonywania wykładni prawa i oceny dowodów przez urzędnika państwowego (sędziego i prokuratora)?

                  6)

                  Czy art. 2 w związku z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, w szczególności obowiązek przestrzegania zasad państwa prawa, stoi na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, takim jak art. 96 ust. 3 ustawy nr 303/2004 o sędziach i prokuratorach, na mocy którego cywilna odpowiedzialność majątkowa urzędnika państwowego (sędziego lub prokuratora) wobec państwa jest ustalana wyłącznie na podstawie własnej oceny tego państwa oraz, ewentualnie, na podstawie sprawozdania doradczego inspekcji, dotyczącego kwestii zamiaru lub rażącego niedbalstwa sędziego lub prokuratora przy popełnieniu błędu materialnego, z wyłączeniem możliwości pełnego korzystania przez sędziego lub prokuratora z prawa do obrony, a tym samym stwarza zagrożenie wszczęcia i zakończenia procedury ustalania odpowiedzialności sędziego i prokuratora wobec państwa w sposób arbitralny?

                  7)

                  Czy art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, a w szczególności obowiązek przestrzegania zasad państwa prawa, stoi na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, takim jak art. 539 ust. 2 zdanie ostatnie kodeksu postępowania karnego w związku z jego art. 541 ust. 2 i 3, które przyznają oskarżonemu w przypadku jego uniewinnienia, sine die i w sposób dorozumiany, nadzwyczajny środek zaskarżenia sui generis od prawomocnego orzeczenia sądowego w sprawie zgodności z prawem tymczasowego aresztowania, który rozpatrywany jest wyłącznie przed sądem cywilnym, w przypadku gdy bezprawność tymczasowego aresztowania nie została ustalona w wyroku sądu karnego z naruszeniem zasady przewidywalności i dostępności przepisu prawnego, wyspecjalizowania sędziego i pewności prawa?

         (1)  Decyzja Komisji z dnia 13 grudnia 2006 r. w sprawie ustanowienia mechanizmu współpracy i weryfikacji postępów Rumunii w realizacji określonych założeń w zakresie reformy systemu sądownictwa oraz walki z korupcją (Dz.U. 2006, L 354, s. 56).


title: Sprawa C-398/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin (Niemcy) w dniu 23 maja 2019 r. — BY

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin (Niemcy) w dniu 23 maja 2019 r. — BY
      (Sprawa C-398/19)
      (2019/C 288/31)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Kammergericht Berlin

         Strony w postępowaniu głównym

         Ścigany: BY

         Uczestnik postępowania: Generalstaatsanwaltschaft Berlin

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zasady dotyczące stosowania art. 18 i 21 TFUE, określone w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 6 września 2016 r. w sprawie Petruhhin (C-182/15) (1), obowiązują w przypadku wniosku o ekstradycję obywatela Unii złożonego przez państwo trzecie również wtedy, gdy ścigany przeniósł ośrodek interesów życiowych do państwa członkowskiego, do którego skierowano wniosek, w momencie kiedy nie był jeszcze obywatelem Unii?

                  2)

                  Czy na podstawie wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 6 września 2016 r. w sprawie Petruhhin (C-182/15) państwo członkowskie pochodzenia, poinformowane o wniosku o ekstradycję, jest zobowiązane zwrócić się do wnioskującego państwa trzeciego o przekazanie akt w celu zbadania możliwości przejęcia prowadzenia postępowania karnego?

                  3)

                  Czy państwo członkowskie, do którego państwo trzecie wystąpiło z wnioskiem o ekstradycję obywatela Unii, na podstawie wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 6 września 2016 r. w sprawie Petruhhin (C-182/15) jest zobowiązane do tego, by odmówić ekstradycji i samemu przejąć prowadzenie postępowania karnego, jeżeli prawo krajowe tego państwa członkowskiego przewiduje taką możliwość?

         (1)  EU:C:2016:630.


title: Sprawa C-405/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) w dniu 24 maja 2019 r. — Vos Aannemingen BVBA/Belgische Staat

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) w dniu 24 maja 2019 r. — Vos Aannemingen BVBA/Belgische Staat
      (Sprawa C-405/19)
      (2019/C 288/32)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hof van Cassatie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca kasację: Vos Aannemingen BVBA

         Druga strona postępowania kasacyjnego: Belgische Staat

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 17 dyrektywy 77/388/EWG (1) należy interpretować w ten sposób, że jeżeli wydatek przynosi korzyść również osobie trzeciej — tak jak ma to miejsce w sytuacji, gdy deweloper w związku ze sprzedażą mieszkań ponosi koszty reklamy, koszty administracyjne i wynagrodzenia pośredników nieruchomości, które przynoszą korzyść także właścicielom gruntu — to nie stoi to na przeszkodzie pełnemu odliczeniu VAT z tytułu tych kosztów, pod warunkiem że zostanie stwierdzone istnienie bezpośredniego i ścisłego związku pomiędzy tym wydatkiem a działalnością gospodarczą podatnika, a korzyść osoby trzeciej jest drugorzędna względem potrzeb przedsiębiorstwa podatnika?

                  2)

                  Czy zasada ta ma również zastosowanie, jeżeli nie chodzi o koszty ogólne, lecz koszty związane z określonymi transakcjami na późniejszym etapie obrotu, takimi jak sprzedaż mieszkań z jednej strony i gruntów z drugiej strony, bez względu na to, czy podlegają one opodatkowaniu VAT?

                  3)

                  Czy na kwestię możliwości odliczenia VAT z tytułu tych kosztów ma wpływ okoliczność, że podatnik ma możliwość/prawo obciążenia tym wydatkiem osoby trzeciej, która uzyskuje z tego tytułu korzyść, jednak tego nie czyni?

         (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. 1977, L 145, s. 1).


title: Sprawa T-469/19: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2019 r. — Barzanti/Parlament

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/80

      Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2019 r. — Barzanti/Parlament
      (Sprawa T-469/19)
      (2019/C 295/105)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Roberto Barzanti (Siena, Włochy) (przedstawiciel: M. Merola, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie za niebyły lub stwierdzenie całkowitej nieważności aktu, o którym strona skarżąca została powiadomiona w drodze zaskarżonego komunikatu, poprzez który Parlament Europejski ponownie określił uprawnienia emerytalne z tytułu zaprzestania aktywności i nakazał odzyskanie kwoty wypłaconej na podstawie poprzedniego wyliczenia emerytury;

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu zwrotu wszystkich kwot niesłusznie wstrzymanych, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia dokonanego potrącenia, i zobowiązanie Parlamentu Europejskiego do wykonania wydanego wyroku i do podjęcia wszelkich inicjatyw, aktów lub środków koniecznych do zapewnienia natychmiastowego i pełnego przywrócenia pierwotnej wysokości świadczenia emerytalnego;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-389/19, Coppo Gavazzi/Parlament.


title: Sprawa T-179/16 RENV: Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2019 r. — L’Oréal/EUIPO — Guinot (MASTER SMOKY) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MASTER SMOKY — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy MASTERS COLORS PARIS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/36

      Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2019 r. — L’Oréal/EUIPO — Guinot (MASTER SMOKY)
      (Sprawa T-179/16 RENV) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MASTER SMOKY - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy MASTERS COLORS PARIS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 305/43)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: L’Oréal (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan i P. Péters)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Guinot (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Sion)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 lutego 2016 r. (sprawa R 2905/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Guinot a L’Oréal.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     L’Oréal zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 222 z 20.6.2016.


title: Sprawa T-522/19: Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2019 r. — Aldi/EUIPO (BBQ BARBECUE SEASON)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/68

      Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2019 r. — Aldi/EUIPO (BBQ BARBECUE SEASON)
      (Sprawa T-522/19)
      (2019/C 305/78)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Aldi GmbH & Co. KG (Mühlheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, C. Fürsen i M. Minkner)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „BBQ BARBECUE SEASON” w kolorach czarnym, szarym, białym, pomarańczowym, jasnopomarańczowym i ciemnopomarańczowym — zgłoszenie nr 17 879 203

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 maja 2019 r. w sprawie R 1359/2018-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-338/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sardegna (Włochy) w dniu 25 kwietnia 2019 r. — Telecom Italia SpA/Regione Sardegna

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/2

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sardegna (Włochy) w dniu 25 kwietnia 2019 r. — Telecom Italia SpA/Regione Sardegna
      (Sprawa C-338/19)
      (2019/C 312/02)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per la Sardegna

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Telecom Italia SpA

         Strona przeciwna: Regione Sardegna

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 16 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1) z dnia 22 marca 1999 r., mający zastosowanie, ratione temporis, który stanowi, że „[z] zastrzeżeniem art. 23 Komisja może w przypadkach pomocy świadczonej niezgodnie z przeznaczeniem wszcząć formalną procedurę dochodzenia zgodnie z art. 4 ust. 4. Artykuły 6, 7, 9 i 10, 11 ust. 1, art. 12, 13, 14 i 15 stosuje się mutatis mutandis”, należy interpretować w taki sposób, że wstępna decyzja o odzyskaniu musi zostać wydana przez Komisję Europejską nawet w przypadku pomocy świadczone niezgodnie z przeznaczeniem (z zastrzeżeniem uprawnienia Komisji do bezpośredniego skierowania sprawy do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zgodnie z art. 23 rozporządzenia nr 659/1999/WE)?
                  w przypadku odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie, czy art. 16 rozporządzenia nr 659/1999/WE z dnia 22 marca 1999 r., należy uznać za nieważny z powodu naruszenia art. 108 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (poprzednio art. 88 ust. 2 Traktatu WE)?

                  2)

                  Czy art. 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 (2) z dnia 21 kwietnia 2004 r. [w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r.], w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 271/2008 (3) z dnia 30 stycznia 2008 r. należy interpretować w taki sposób, że przewidziana tam stopa procentowa w przypadku zwrotu pomocy niezgodnej [ze wspólnym rynkiem] i niezgodnej z prawem ma również zastosowanie w przypadku odzyskania pomocy państwa zatwierdzonej decyzją warunkową i świadczonej niezgodnie z przeznaczeniem z uwagi na spełnienie się przewidywanego w tej decyzji warunku?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) NR 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. 1999, L 83, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. 2004, L 140, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 271/2008 z dnia 30 stycznia 2008 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 794/2004 w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. 2008, L 82, s. 1).


title: Sprawa C-368/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 6 maja 2019 r. — Telekom Italia SpA, Wind Tre SpA, Vodafone Italia SpA, Lindam Srl/Roma Capitale, Region Lazio, Vodafone Italia SpA, Telecom Italia SpA, Wind Tre SpA, Wind Telecomunicazioni SpA

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/3

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 6 maja 2019 r. — Telekom Italia SpA, Wind Tre SpA, Vodafone Italia SpA, Lindam Srl/Roma Capitale, Region Lazio, Vodafone Italia SpA, Telecom Italia SpA, Wind Tre SpA, Wind Telecomunicazioni SpA
      (Sprawa C-368/19)
      (2019/C 312/03)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Telekom Italia SpA, Wind Tre SpA, Vodafone Italia SpA, Lindam Srl

         Strona pozwana: Roma Capitale, Region Lazio, Vodafone Italia SpA, Telecom Italia SpA, Wind Tre SpA, Wind Telecomunicazioni SpA

         Pytanie prejudycjalne

      Czy prawo Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie przepisom krajowym (takim jak przepisy zawarte w art. 8 ust. 6 ustawy nr 36 z dnia 22 lutego 2001 r.) przewidzianym i stosowanym w celu umożliwienia poszczególnym samorządom lokalnym określenia kryteriów lokalizacji urządzeń telefonii ruchomej, w tym w formie zakazu takiego jak zakaz instalowania anten na określonych obszarach lub w określonej odległości od budynków danego rodzaju?


title: Sprawa C-369/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 8 marca 2019 r. w sprawie T-326/18, Herrero Torres/EUIPO — DZ Licores (CARAJILLO LICOR 43 CUARENTA Y TRES), wniesione w dniu 8 maja 2019 r. przez José-Ramóna Herrera Torresa

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/3

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 8 marca 2019 r. w sprawie T-326/18, Herrero Torres/EUIPO — DZ Licores (CARAJILLO LICOR 43 CUARENTA Y TRES), wniesione w dniu 8 maja 2019 r. przez José-Ramóna Herrera Torresa
      (Sprawa C-369/19 P)
      (2019/C 312/04)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: José-Ramón Herrero Torres (przedstawiciel: adwokat J. Donoso Romero)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej i DZ Licores S.L.U.
      Postanowieniem z dnia 15 lipca 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odrzucił odwołanie i orzekł, że José-Ramón Herrero Torres pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-377/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 13 maja 2019 r. — Benedetti Pietro e Angelo S.S. i in./Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA)

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 13 maja 2019 r. — Benedetti Pietro e Angelo S.S. i in./Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA)
      (Sprawa C-377/19)
      (2019/C 312/05)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Benedetti Pietro e Angelo S.S. i in.

         Strona pozwana: Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA)

         Pytanie prejudycjalne

      Czy w okolicznościach takich jak opisane powyżej art. 16 rozporządzenia (WE) nr 595/2004 stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu — takiemu jak przepis zawarty w art. 9 dekretu z mocą ustawy nr 49/2003 w związku z art. 2 ust. 3 dekretu z mocą ustawy nr 157 z dnia 24 czerwca 2004 r. — stanowiącemu, że niezaleganie z comiesięcznym wnoszeniem opłaty wyrównawczej przez skupującego jest kryterium określenia kategorii priorytetowej, na rzecz której nienależnie pobrana opłata podlega zwrotowi?


title: Sprawa C-399/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 22 maja 2019 r. — Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni/BT Italia SpA i in.

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 22 maja 2019 r. — Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni/BT Italia SpA i in.
      (Sprawa C-399/19)
      (2019/C 312/06)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni

         Druga strona postępowania: BT Italia SpA, Basictel SpA, BT Enia Telecomunicazioni SpA, Telecom Italia SpA, PosteMobile SpA, Vodafone Italia SpA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2002/20/WE (1) stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który obciąża podmioty posiadające zezwolenia w rozumieniu dyrektywy kosztami administracyjnymi w całości ponoszonymi przez krajowy organ regulacyjny w związku z organizacją i wykonywaniem wszystkich zadań, w tym zadań w zakresie regulacji, nadzoru, rozstrzygania sporów i nakładania sankcji, które zostały powierzone krajowemu organowi regulacyjnemu w europejskich ramach dotyczących łączności elektronicznej (przewidzianych w dyrektywach 2002/19/WE (2), 2002/20/WE, 2002/21/WE (3) i 2002/22/WE (4))?; czy też działania, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2002/20/WE, ograniczają się do „regulacji ex ante” przeprowadzanej przez krajowy organ regulacyjny?

                  2)

                  Czy art. 12 ust. 2 dyrektywy 2002/20/WE należy interpretować w ten sposób, że coroczny bilans wydatków administracyjnych krajowego organu regulacyjnego i zebranych opłat: a) może zostać opublikowany po zakończeniu roku budżetowego, zgodnie z krajowymi ustawami dotyczącymi rachunkowości publicznej, w którym to roku zebrano opłaty administracyjne; b) zezwala krajowemu organowi regulacyjnemu na zapewnienie „stosowanego wyrównania” także w odniesieniu do lat budżetowych, które nie następują bezpośrednio po danym roku?

         (1)  Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) (Dz.U. 2002, L 108, s. 21).

         (2)  Dyrektywa 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie) (Dz.U. 2002, L 108, s. 7).

         (3)  Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (Dz.U. 2002, L 108, s. 33).

         (4)  Dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dz.U. 2002, L 108, s. 51).


title: Sprawa C-447/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 9 kwietnia 2019 r. w sprawie T-259/15, SA Close i Cegelec/Parlament, wniesione w dniu 11 czerwca 2019 r. przez SA Close, Cegelec

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/5

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 9 kwietnia 2019 r. w sprawie T-259/15, SA Close i Cegelec/Parlament, wniesione w dniu 11 czerwca 2019 r. przez SA Close, Cegelec
      (Sprawa C-447/19 P)
      (2019/C 312/07)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: SA Close, Cegelec (przedstawiciele: J.-L. Teheux, J.-M. Rikkers, adwokaci)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Stwierdzenie nieważności zaskarżonego wyroku;

                  —

                  W konsekwencji, uznanie żądań skarżących w pierwszej instancji, a tym samym stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 19 marca 2015 r. o udzieleniu zamówienia publicznego na roboty budowlane dotyczące „Projektu rozbudowy i modernizacji budynku im. Konrada Adenauera w Luksemburgu” nr referencyjny INLO-D-UPIL-T-14-A04 na rzecz konsorcjum ENERGIE-KAD (składającego się ze spółek: MERSCH, SCHMITZ PRODUCTION SARL i ENERGOLUX SA), a co się z tym wiąże o braku wybrania oferty skarżących;

                  —

                  Obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zdaniem skarżących Sąd naruszył obowiązek uzasadnienia w rozumieniu art. 296 TFUE, art. 113 ust. 2 rozporządzenia finansowego oraz art. 161 ust. 2 i 3 zasad stosowania rozporządzenia finansowego.
      Sąd wynaturzył również zakres drugiego zarzutu podniesionego w pierwszej instancji, przyznał nieprawidłowy zakres pojęciu oczywistego błędu w ustaleniach, zasadzie dobrej administracji i obowiązkom, które są z nią związane, a także popełnił błąd w ocenie, która doprowadziła do wynaturzenia okoliczności faktycznych i dowodów.
      Wreszcie, strony skarżące podnoszą, że zaskarżony wyrok nie jest wystarczająco uzasadniony, ponieważ w żaden sposób nie ustosunkowuje się on do podniesionych przez nie argumentów.


title: Sprawa C-457/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 4 kwietnia 2019 r. w sprawie T-61/18, Rodriguez Prieto/Komisja, wniesione w dniu 14 czerwca 2019 r. przez Amadora Rodrigueza Prieta

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/6

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 4 kwietnia 2019 r. w sprawie T-61/18, Rodriguez Prieto/Komisja, wniesione w dniu 14 czerwca 2019 r. przez Amadora Rodrigueza Prieta
      (Sprawa C-457/19 P)
      (2019/C 312/08)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Amador Rodriguez Prieto (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi o:

                  —

                  Uchylenie wyroku Sądu z dnia 4 kwietnia 2019 r. wydanego w sprawie T-61/18 w zakresie, w jakim oddalono w nim żądanie zasądzenia zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną wnoszącemu odwołanie;

                  —

                  Nakazanie Komisji naprawienia krzywdy wyrządzonej wnoszącemu odwołanie poprzez zapłatę zadośćuczynienia określonego ryczałtowo na kwotę 100 000 EUR;

                  —

                  Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie podnosi, że w zaskarżonym wyroku naruszono prawo w odniesieniu do zawinionego charakteru działań Komisji wobec wnoszącego odwołanie w toku postępowania karnego, w szczególności w świetle jego statusu osoby sygnalizującej nadużycia „w sprawie Eurostat”.


title: Sprawa C-510/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel (Belgia) w dniu 4 lipca 2019 r. — Openbaar Ministerie, YU, ZV/AZ

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel (Belgia) w dniu 4 lipca 2019 r. — Openbaar Ministerie, YU, ZV/AZ
      (Sprawa C-510/19)
      (2019/C 312/09)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hof van beroep te Brussel

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: Openbaar Ministerie, YU, ZV

         Druga strona postępowania: AZ

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                              1.

                              Czy wyrażenie „organ sądowy” w rozumieniu art. 6 ust. 2 decyzji ramowej (1) stanowi autonomiczne pojęcie prawa Unii?

                              2.

                              Jeżeli na pytanie 1.1. zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: na podstawie jakich kryteriów ustala się, czy organ wykonującego nakaz państwa członkowskiego jest takim organem sądowym i czy w związku z tym wykonywany przez niego europejski nakaz aresztowania jest taką decyzją sądową?

                              3.

                              Jeżeli na pytanie 1.1. zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: czy niderlandzka prokuratura (openbaar ministerie), a ściślej mówiąc, prokurator (officier van justitie), jest objęta zakresem pojęcia organu sądowego w rozumieniu art. 6 ust. 2 decyzji ramowej i czy w związku z tym wykonywany przez ten organ europejski nakaz aresztowania jest taką decyzją sądową?

                              4.

                              Jeżeli na pytanie 1.3. zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: czy dopuszczalne jest, aby w przedmiocie pierwotnego przekazania orzekał zgodnie z art. 15 decyzji ramowej organ sądowy, ściślej mówiąc, wydział sądu właściwy do orzekania w sprawach przekazania w Amsterdamie (overleveringskamer te Amsterdam), przy czym osobie, której dotyczy wniosek o przekazanie, zagwarantowane zostaje m.in. prawo do bycia wysłuchanym i prawo dostępu do wymiaru sprawiedliwości, podczas gdy rozstrzygnięcie w przedmiocie uzupełniającego przekazania na podstawie art. 27 decyzji ramowej zostało przekazane innemu organowi, a mianowicie prokuratorowi, przy czym osobie, której dotyczy wniosek o przekazanie, nie zostaje zagwarantowane prawo do bycia wysłuchanym i prawo dostępu do wymiaru sprawiedliwości, na skutek czego powstaje pozbawiony jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia widoczny brak spójności w ramach decyzji ramowej?

                              5.

                              Jeżeli na pytania 1.3. i 1.4. zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: czy art. 14, 19 i 27 decyzji ramowej należy interpretować w ten sposób, że prokuratura (openbaar ministerie), występująca jako wykonujący nakaz organ sądowy, powinna w pierwszej kolejności zapewnić prawo do bycia wysłuchanym i prawo dostępu do wymiaru sprawiedliwości, zanim wyrażona zostanie zgoda na ściganie, skazanie bądź zatrzymanie osoby w celu wykonania kary pozbawienia wolności bądź środka zabezpieczającego w związku z innym czynem zabronionym niż będący podstawą wniosku o przekazanie, popełnionym przed przekazaniem na mocy europejskiego nakazu aresztowania?

                  2)

                  Czy prokurator prokuratury rejonowej w Amsterdamie, działający w wykonaniu art. 14 niderlandzkiej Wet van 29 april 2004 tot implementatie van het kaderbesluit van de Raad van de Europese Unie betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten van de Europese Unie (ustawy z dnia 29 kwietnia 2004 r. o wdrożeniu decyzji ramowej Rady w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi Unii Europejskiej; Overleveringswet), jest wykonującym nakaz organem sądowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 decyzji ramowej, który przekazał osobę i który może wyrazić zgodę w rozumieniu art. 27 ust. 3 lit. g) i art. 27 ust. 4 decyzji ramowej?

         (1)  Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. 2002, L 190, s. 1).


title: Sprawa C-572/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 22 maja 2019 r. w sprawie T-604/15, Ertico — ITS Europe/Komisja, wniesione w dniu 26 lipca 2019 r. przez European Road Transport Telematics Implementation Coordination Organisation

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/9

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 22 maja 2019 r. w sprawie T-604/15, Ertico — ITS Europe/Komisja, wniesione w dniu 26 lipca 2019 r. przez European Road Transport Telematics Implementation Coordination Organisation
      (Sprawa C-572/19 P)
      (2019/C 312/11)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: European Road Transport Telematics Implementation Coordination Organisation — Intelligent Transport Systems & Services Europe (Ertico — ITS Europe) (przedstawiciele: M. Wellinger i K. T’Syen, avocats)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku wydanego przez Sąd w dniu 22 maja 2019 r. w sprawie T-604/15.

                  —

                  stwierdzenie nieważności spornej decyzji (1) i potwierdzenie, że wnosząca odwołanie ma status MŚP (mikro, małego czy też średniego przedsiębiorstwa).

                  —

                  obciążenie Komisji wszelkimi kosztami, w tym również kosztami postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie swego odwołania wnosząca je podnosi trzy zarzuty.

                  1)

                  Sąd w zaskarżonym wyroku dopuścił się naruszenia prawa w zakresie, w jakim uznał, że środki przewidziane, z jednej strony, w sekcjach 1.2.6 i 1.2.7 załącznika do decyzji Komisji 2012/837/UE, Euratom z dnia 18 grudnia 2012 r. w sprawie przyjęcia zasad zapewniających jednolitą weryfikację istnienia i statusu prawnego, a także zdolności operacyjnych i finansowych uczestników działań pośrednich wspieranych za pomocą dotacji w ramach siódmego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji oraz siódmego programu ramowego Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej w zakresie działań badawczych i szkoleniowych (2), i, z drugiej strony, w art. 22 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiającego statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi (3) stanowią odrębne środki zaskarżenia.

                  2)

                  Sąd w zaskarżonym wyroku błędnie zastosował i naruszył zalecenie Komisji dotyczące definicji MŚP (4) oraz podstawowe zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań (dopuszczając się w ten sposób naruszenia prawa) uznając, że, biorąc pod uwagę cel i ducha powyższego zalecenia, wnosząca odwołanie może zgodnie z prawem nie zostać uznana za MŚP, choć spełnia ona formalnie określone w tym zaleceniu kryteria dotyczące definicji MŚP (co nie zostało zakwestionowane w zaskarżonym wyroku).

                  3)

                  Sąd dopuścił się oczywistego błędu w ocenie w zaskarżonym wyroku, który jest nieważny pod względem materialnym ze względu na to, iż Sąd uznał w nim, że wnosząca odwołanie „nie musi[ała] […] stawiać czoła utrudnieniom, którym muszą zazwyczaj stawiać czoła MŚP” (i z tego względu nie była ona MSP, „biorąc pod uwagę cel i ducha” zalecenia Komisji dotyczącego definicji MŚP).

         (1)  Decyzja panelu zatwierdzającego Komisji z dnia 18 sierpnia 2015 r.

         (2)  Dz.U. 2012, L 359, s. 45.

         (3)  Dz.U. 2003, L 11, s. 1.

         (4)  Zalecenie Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczące definicji przedsiębiorstw mikro-, małych i średnich (Dz.U. 2003, L 124, s. 36).


title: Sprawa T-40/16: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2019 r. — MU/Parlament Europejski

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/11

      Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2019 r. — MU/Parlament Europejski
      (Sprawa T-40/16)
      (2019/C 312/12)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: MU (przedstawiciel: A. Bruno, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie i stwierdzenie niezgodności z prawem decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 11 grudnia 2015 r. odmawiającego dodatkowych środków dla niepełnosprawnych stażystów wskazanych w art. 24 ust. 9 przepisów wewnętrznych regulujących staże i wizyty studyjne w Sekretariacie Generalnym Parlamentu Europejskiego;

                  —

                  w konsekwencji stwierdzenie, że skarżący ma prawo, jako osoba niepełnosprawna w 70 %, do dodatkowych środków przewidzianych w art. 29 ust. 9 przepisów wewnętrznych regulujących staże w Parlamencie Europejskim;

                  —

                  zasądzenie od Parlamentu Europejskiego na rzecz skarżącego dodatkowych środków przewidzianych w obowiązujących przepisach, odsetek i rewaloryzacji wartości pieniężnej od dnia złożenia wniosku administracyjnego do dnia rzeczywistej zapłaty i obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, co następuje:

                  1.

                  uznanie dodatkowych środków na rzecz osób niepełnosprawnych, przewidzianych w art. 24 ust. 9 przepisów wewnętrznych regulujących staże i wizyty studyjne w Sekretariacie Generalnym Parlamentu Europejskiego nie wchodzi w zakres swobodnego uznania Parlamentu;

                  2.

                  stopień niepełnosprawności jest zatwierdzany lub ustalany przez lekarza urzędowego Parlamentu Europejskiego w oparciu o zaświadczenie krajowe albo o szczegółową opinię lekarza stażysty i przy odwołaniu do „europejskiej skali oceny zagrożeń integralności fizycznej i psychicznej do celów medycznych”;

                  3.

                  przyjmując nawet, że Parlament Europejski dysponuje w niniejszym przypadku uprawnieniami dyskrecjonalnymi, wykroczył on w sposób nieuzasadniony poza ich zakres. Podniesiono w tym względzie, że właściwy przepis wprowadza rozróżnienie między przypadkiem, w którym, niepełnosprawność opiera się na zaświadczeniu wydanym przez organ krajowy i jest wówczas zatwierdzana przez lekarza urzędowego Parlamentu Europejskiego, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, a innym przypadkiem, w którym niepełnosprawność opiera się na sprawozdaniu lekarza stażysty. Tylko w tym ostatnim przypadku stopień niepełnosprawności jest ustalany przez lekarza urzędowego Parlamentu Europejskiego.


title: Sprawa T-457/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Synthomer/Komisja

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/13

      Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Synthomer/Komisja
      (Sprawa T-457/19)
      (2019/C 312/14)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Synthomer plc (Harlow, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Lesar, Solicitor i K. Beal, QC)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zgodnie z zarzutem pierwszym Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, dokonując wyboru ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była przyjąć jako ramy odniesienia brytyjski system opodatkowania osób prawnych, a nie wyłącznie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ).

                  2.

                  Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie odniosła się do przepisów rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jako do formy odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego ustanowionego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.

                  3.

                  Zgodnie z zarzutem trzecim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej były traktowane w odmienny sposób.

                  4.

                  Zgodnie z zarzutem czwartym „całkowite” zwolnienie podatkowe zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371IB Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  5.

                  Zgodnie z zarzutem piątym zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  6.

                  Zgodnie z zarzutem ósmym Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika [kapitalizacji].

                  7.

                  Zgodnie z zarzutem dziewiątym decyzja Komisji narusza zakaz dyskryminacji i ogólną zasadę równego traktowana w prawie Unii.

                  8.

                  Zgodnie z zarzutem dziesiątym Komisja również naruszyła prawo, stosując przez analogię przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która ratione temporis nie znajduje zastosowania do okoliczności niniejszej sprawy lub powołując się na przepisy tej dyrektywy w sposób nieuzasadniony.

                  9.

                  Zgodnie z zarzutem jedenastym Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (do której należą skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, która powinna zostać odzyskana na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016 L 193, s. 1).


title: Sprawa T-470/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Essentra i in./Komisja

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/15

      Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Essentra i in./Komisja
      (Sprawa T-470/19)
      (2019/C 312/15)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Essentra plc (Milton Keynes, Zjednoczone Królestwo), ESNT Holdings (No.2) Ltd (Milton Keynes) i Essentra Finance Ltd (Milton Keynes) (przedstawiciele: J. Lesar, Solicitor, i K. Beal, QC)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

                  1.

                  Zgodnie z zarzutem pierwszym Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, dokonując wyboru ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była przyjąć jako ramy odniesienia brytyjski system opodatkowania osób prawnych, a nie wyłącznie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ).

                  2.

                  Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie odniosła się do przepisów rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jako do formy odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego ustanowionego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.

                  3.

                  Zgodnie z zarzutem trzecim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej były traktowane w odmienny sposób.

                  4.

                  Zgodnie z zarzutem piątym zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  5.

                  Zgodnie z zarzutem szóstym stosowanie zasady „dopasowanych odsetek” na podstawie przepisów sekcji 371IE Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  6.

                  Zgodnie z zarzutem siódmym, nałożenie obciążenia podatkowego na kontrolowane spółki zagraniczne, które spełniają warunki zwolnienia podatkowego przewidzianego przepisami rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010, stanowiłoby naruszenie swobody przedsiębiorczości skarżących, co jest sprzeczne z art. 49 TFUE.

                  7.

                  Zgodnie z zarzutem ósmym Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika [kapitalizacji].

                  8.

                  Zgodnie z zarzutem dziewiątym decyzja Komisji narusza zakaz dyskryminacji i ogólną zasadę równego traktowana w prawie Unii.

                  9.

                  Zgodnie z zarzutem dziesiątym Komisja również naruszyła prawo, stosując przez analogię przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która ratione temporis nie znajduje zastosowania do okoliczności niniejszej sprawy lub powołując się na przepisy tej dyrektywy w sposób nieuzasadniony.

                  10.

                  Zgodnie z zarzutem jedenastym Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (do której należą skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, która powinna zostać odzyskana na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016 L 193, s. 1).


title: Sprawa T-471/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Eland Oil & Gas/Komisja

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/16

      Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Eland Oil & Gas/Komisja
      (Sprawa T-471/19)
      (2019/C 312/16)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Eland Oil & Gas plc (Aberdeen, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Lesar, Solicitor, i K. Beal, QC)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

                  1.

                  Zgodnie z zarzutem pierwszym Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, dokonując wyboru ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była przyjąć jako ramy odniesienia brytyjski system opodatkowania osób prawnych, a nie wyłącznie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ).

                  2.

                  Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie odniosła się do przepisów rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jako do formy odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego ustanowionego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.

                  3.

                  Zgodnie z zarzutem trzecim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej były traktowane w odmienny sposób.

                  4.

                  Zgodnie z zarzutem czwartym „całkowite” zwolnienie podatkowe zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371IB Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  5.

                  Zgodnie z zarzutem piątym zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  6.

                  Zgodnie z zarzutem szóstym stosowanie zasady „dopasowanych odsetek” na podstawie przepisów sekcji 371IE Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  7.

                  Zgodnie z zarzutem ósmym Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika [kapitalizacji].

                  8.

                  Zgodnie z zarzutem dziewiątym decyzja Komisji narusza zakaz dyskryminacji i ogólną zasadę równego traktowana w prawie Unii.

                  9.

                  Zgodnie z zarzutem dziesiątym Komisja również naruszyła prawo, stosując przez analogię przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która ratione temporis nie znajduje zastosowania do okoliczności niniejszej sprawy lub powołując się na przepisy tej dyrektywy w sposób nieuzasadniony.

                  10.

                  Zgodnie z zarzutem jedenastym Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (do której należą skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, która powinna zostać odzyskana na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016 L 193, s. 1).


title: Sprawa C-40/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy) — Fashion ID GmbH & Co.KG/Verbraucherzentrale NRW eV (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych — Dyrektywa 95/46/WE — Artykuł 2 lit. d) — Pojęcie „administratora danych” — Operator witryny internetowej, który umieścił w niej wtyczkę społecznościową umożliwiającą ujawnianie dostawcy tej wtyczki danych osobowych osoby odwiedzającej witrynę — Artykuł 7 lit. f) — Legalność przetwarzania danych — Uwzględnienie interesu operatora witryny internetowej lub interesu dostawcy wtyczki społecznościowej — Artykuł 2 lit. h) i art. 7 lit. a) — Zgoda osoby, której dane dotyczą — Artykuł 10 — Przekazywanie informacji osobie, której dane dotyczą — Uregulowanie krajowe zezwalające stowarzyszeniom ochrony interesów konsumentów na występowanie przed sądem)

text:
               23.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/2

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy) — Fashion ID GmbH & Co.KG/Verbraucherzentrale NRW eV
      (Sprawa C-40/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych - Dyrektywa 95/46/WE - Artykuł 2 lit. d) - Pojęcie „administratora danych” - Operator witryny internetowej, który umieścił w niej wtyczkę społecznościową umożliwiającą ujawnianie dostawcy tej wtyczki danych osobowych osoby odwiedzającej witrynę - Artykuł 7 lit. f) - Legalność przetwarzania danych - Uwzględnienie interesu operatora witryny internetowej lub interesu dostawcy wtyczki społecznościowej - Artykuł 2 lit. h) i art. 7 lit. a) - Zgoda osoby, której dane dotyczą - Artykuł 10 - Przekazywanie informacji osobie, której dane dotyczą - Uregulowanie krajowe zezwalające stowarzyszeniom ochrony interesów konsumentów na występowanie przed sądem)
      (2019/C 319/02)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Fashion ID GmbH & Co.KG

         Strona pozwana: Verbraucherzentrale NRW eV

         przy udziale: Facebook Ireland Ltd, Landesbeauftragte für Datenschutz und Informationsfreiheit Nordrhein-Westfalen

         Sentencja

                  1)

                  Artykuły 22–24 dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu zezwalającemu stowarzyszeniom ochrony interesów konsumentów na występowanie przed sądem przeciwko domniemanemu sprawcy naruszenia ochrony danych osobowych.

                  2)

                  Operatora witryny internetowej, takiego jak Fashion ID GmbH & Co. KG, który umieszcza we wspomnianej witrynie wtyczkę społecznościową umożliwiającą przeglądarce osoby odwiedzającej tę witrynę pobieranie treści od dostawcy wspomnianej wtyczki i przekazywanie w tym celu temu dostawcy danych osobowych osoby odwiedzającej, można uznać za administratora danych w rozumieniu art. 2 lit. d) dyrektywy 95/46. Jego odpowiedzialność jest jednak ograniczona do operacji lub do zestawu operacji przetwarzania danych osobowych, której lub których cele i sposoby rzeczywiście on określa, mianowicie gromadzenia rozpatrywanych danych i ich ujawniania poprzez transmisję.

                  3)

                  W sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której operator witryny internetowej umieszcza we wspomnianej witrynie wtyczkę społecznościową umożliwiającą przeglądarce osoby odwiedzającej tę witrynę pobieranie treści od dostawcy wspomnianej wtyczki i przekazywanie w tym celu rzeczonemu dostawcy danych osobowych osoby odwiedzającej, jest konieczne, by w ramach tych operacji przetwarzania zarówno operator ten, jak i dostawca dążyli do realizacji uzasadnionych interesów w rozumieniu art. 7 lit. f) dyrektywy 95/46, aby operacje te były względem każdego z nich uzasadnione.

                  4)

                  Artykuł 2 lit. h) i art. 7 lit. a) dyrektywy 95/46 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której operator witryny internetowej umieszcza we wspomnianej witrynie wtyczkę społecznościową umożliwiającą przeglądarce osoby odwiedzającej tę witrynę pobieranie treści od dostawcy wspomnianej wtyczki i przekazywanie w tym celu rzeczonemu dostawcy danych osobowych osoby odwiedzającej, zgoda, o której mowa w tych przepisach, powinna zostać uzyskana przez tego operatora wyłącznie w odniesieniu do operacji lub do zestawu operacji przetwarzania danych osobowych, której lub których cele i sposoby wspomniany operator określa. Ponadto art. 10 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że w takiej sytuacji obowiązek informacyjny przewidziany w tym przepisie ciąży również na wspomnianym operatorze, przy czym jednak informacja, jaką ten ostatni musi przedstawić osobie, której dane dotyczą, powinna odnosić się wyłącznie do operacji lub do zestawu operacji przetwarzania danych osobowych, której lub których cele i sposoby on określa.

         (1)  Dz.U. C 112 z 10.4.2017.


title: Sprawa C-411/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle — Belgia) — Inter-Environnement Wallonie ASBL, Bond Beter Leefmilieu Vlaanderen ASBL/Conseil des ministres (Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Konwencja z Espoo — Konwencja z Aarhus — Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory — Dyrektywa 92/43/EWG — Artykuł 6 ust. 3 — Pojęcie „przedsięwzięcia” — Ocena skutków wywieranych na dany teren — Artykuł 6 ust. 4 — Pojęcie „powodów o charakterze zasadniczym wynikających z nadrzędnego interesu publicznego” — Ochrona dzikiego ptactwa — Dyrektywa 2009/147/WE — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne — Dyrektywa 2011/92/UE — Artykuł 1 ust. 2 lit. a) — Pojęcie „przedsięwzięcia” — Artykuł 2 ust. 1 — Artykuł 4 ust. 1 — Ocena oddziaływania na środowisko — Artykuł 2 ust. 4 — Wyłączenie z przeprowadzenia oceny — Stopniowe zamykanie elektrowni jądrowych — Ustawodawstwo krajowe przewidujące z jednej strony wznowienie na okres niemal dziesięciu lat przemysłowej produkcji energii elektrycznej w zamkniętej elektrowni jądrowej, którego skutkiem jest przesunięcie o dziesięć lat pierwotnie wyznaczonej przez ustawodawcę krajowego daty jej wyłączenia i zakończenia przez nią działalności, a z drugiej strony przesunięcie, również o dziesięć lat, pierwotnie przewidzianego przez tego ustawodawcę terminu wyłączenia i zakończenia przemysłowej produkcji energii elektrycznej w działającej elektrowni jądrowej — Brak oceny oddziaływania na środowisko)

text:
               23.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle — Belgia) — Inter-Environnement Wallonie ASBL, Bond Beter Leefmilieu Vlaanderen ASBL/Conseil des ministres
      (Sprawa C-411/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Konwencja z Espoo - Konwencja z Aarhus - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Dyrektywa 92/43/EWG - Artykuł 6 ust. 3 - Pojęcie „przedsięwzięcia” - Ocena skutków wywieranych na dany teren - Artykuł 6 ust. 4 - Pojęcie „powodów o charakterze zasadniczym wynikających z nadrzędnego interesu publicznego” - Ochrona dzikiego ptactwa - Dyrektywa 2009/147/WE - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne - Dyrektywa 2011/92/UE - Artykuł 1 ust. 2 lit. a) - Pojęcie „przedsięwzięcia” - Artykuł 2 ust. 1 - Artykuł 4 ust. 1 - Ocena oddziaływania na środowisko - Artykuł 2 ust. 4 - Wyłączenie z przeprowadzenia oceny - Stopniowe zamykanie elektrowni jądrowych - Ustawodawstwo krajowe przewidujące z jednej strony wznowienie na okres niemal dziesięciu lat przemysłowej produkcji energii elektrycznej w zamkniętej elektrowni jądrowej, którego skutkiem jest przesunięcie o dziesięć lat pierwotnie wyznaczonej przez ustawodawcę krajowego daty jej wyłączenia i zakończenia przez nią działalności, a z drugiej strony przesunięcie, również o dziesięć lat, pierwotnie przewidzianego przez tego ustawodawcę terminu wyłączenia i zakończenia przemysłowej produkcji energii elektrycznej w działającej elektrowni jądrowej - Brak oceny oddziaływania na środowisko)
      (2019/C 319/03)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour constitutionnelle

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Inter-Environnement Wallonie ASBL, Bond Beter Leefmilieu Vlaanderen ASBL

         Strona pozwana: Conseil des ministres

         przy udziale: Electrabel SA

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 1 ust. 2 lit. a) tiret pierwsze, art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne należy interpretować w ten sposób, że wznowienie na okres niemal dziesięciu lat przemysłowej produkcji energii elektrycznej w zamkniętej elektrowni jądrowej, którego skutkiem jest przesunięcie o dziesięć lat pierwotnie wyznaczonej przez ustawodawcę krajowego daty jej wyłączenia i zakończenia przez nią działalności, oraz przesunięcie również o dziesięć lat pierwotnie przewidzianego przez tego ustawodawcę terminu wyłączenia i zakończenia przemysłowej produkcji energii elektrycznej w działającej elektrowni jądrowej — środki, które wiążą się z pracami modernizacyjnymi w danych elektrowniach mogącymi wpłynąć na stan fizyczny miejsca — stanowią „przedsięwzięcie” w rozumieniu tej dyrektywy, które powinno co do zasady i z zastrzeżeniem weryfikacji, których przeprowadzenie należy do sądu odsyłającego, podlegać ocenie oddziaływania na środowisko przed przyjęciem tych środków. Okoliczność, że wdrożenie tych ostatnich wymaga w odniesieniu do jednej z rozpatrywanych elektrowni przyjęcia późniejszych aktów, takich jak wydanie nowego indywidualnego zezwolenia na przemysłową produkcję energii elektrycznej, nie jest w tym względzie rozstrzygająca. Prace nierozerwalnie związane z tymi środkami powinny również zostać poddane takiej ocenie przed przyjęciem tychże środków, jeżeli — co powinien zweryfikować sąd odsyłający — ich charakter i potencjalny wpływ na środowisko dają się na tym etapie w wystarczającym stopniu zidentyfikować.

                  2)

                  Artykuł 2 ust. 4 dyrektywy 2011/92 należy interpretować w ten sposób, że zezwala on państwu członkowskiemu na wyłączenie przedsięwzięcia takiego jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym z oceny oddziaływania na środowisko w celu zapewnienia bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej wyłącznie w przypadku, gdy to państwo członkowskie wykaże, że zagrożenie dla bezpieczeństwa wspomnianych dostaw jest racjonalnie prawdopodobne, a dane przedsięwzięcie ma pilny charakter mogący uzasadniać brak takiej oceny, pod warunkiem że spełnione są obowiązki przewidziane w art. 2 ust. 4 akapit drugi lit. a)–c) tej dyrektywy. Taka możliwość wyłączenia nie narusza jednak zobowiązań ciążących na danym państwie członkowskim na podstawie art. 7 wspomnianej dyrektywy.

                  3)

                  Artykuł 1 ust. 4 dyrektywy 2011/92 należy interpretować w ten sposób, że ustawodawstwo krajowe, takie jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, nie stanowi szczególnego aktu ustawodawstwa krajowego w rozumieniu tego przepisu, który na mocy tego przepisu jest wyłączony z zakresu zastosowania tej dyrektywy.

                  4)

                  Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory należy interpretować w ten sposób, że środki takie jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, łącznie z pracami modernizacyjnymi oraz dostosowaniem do aktualnych norm bezpieczeństwa, stanowią przedsięwzięcie podlegające odpowiedniej ocenie skutków wywieranych na dane tereny chronione. Środki te powinny być przedmiotem takiej oceny przed ich przyjęciem przez ustawodawcę. Okoliczność, że wdrożenie tych środków wymaga w odniesieniu do jednej z rozpatrywanych elektrowni przyjęcia późniejszych aktów, takich jak wydanie nowego indywidualnego zezwolenia na przemysłową produkcję energii elektrycznej, nie jest w tym względzie rozstrzygająca. Prace nierozerwalnie związane z tymi środkami powinny również zostać poddane takiej ocenie przed przyjęciem tychże środków, jeżeli — co powinien zweryfikować sąd odsyłający — ich charakter i potencjalny wpływ na tereny chronione dają się na tym etapie w wystarczającym stopniu zidentyfikować.

                  5)

                  Artykuł 6 ust. 4 akapit pierwszy dyrektywy 92/43 należy interpretować w ten sposób, że cel, jakim jest zapewnienie stałego bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej w państwie członkowskim, stanowi powód o charakterze zasadniczym wynikający z nadrzędnego interesu publicznego w rozumieniu tego przepisu. Artykuł 6 ust. 4 akapit drugi tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy teren chroniony, na który może mieć wpływ przedsięwzięcie, obejmuje typ siedliska przyrodniczego lub gatunek o znaczeniu priorytetowym, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego, jedynie konieczność uniknięcia rzeczywistego i poważnego zagrożenia polegającego na przerwaniu dostaw energii elektrycznej w danym państwie członkowskim może stanowić, w okolicznościach takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, wzgląd bezpieczeństwa publicznego w rozumieniu tego przepisu.

                  6)

                  Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy może, o ile zezwala na to prawo krajowe, wyjątkowo utrzymać w mocy skutki środków, takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, które zostały przyjęte z naruszeniem obowiązków wynikających z dyrektywy 2011/92 i dyrektywy 92/43, jeżeli to utrzymanie w mocy jest uzasadnione nadrzędnymi względami związanymi z koniecznością uniknięcia rzeczywistego i poważnego zagrożenia polegającego na przerwaniu dostaw energii elektrycznej w danym państwie członkowskim, któremu nie można zaradzić za pomocą innych środków i rozwiązań alternatywnych, w szczególności w ramach rynku wewnętrznego. Wspomniane utrzymanie w mocy może obejmować jedynie okres ściśle niezbędny do usunięcia tej niezgodności z prawem.

         (1)  Dz.U. C 300 z 11.9.2017.


title: Sprawa C-469/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — - Niemcy) — Funke Medien NRW GmbH/Bundesrepublik Deutschland (Odesłanie prejudycjalne — Prawo autorskie i prawa pokrewne — Dyrektywa 2001/29/WE — Społeczeństwo informacyjne — Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych — Artykuł 2 lit. a) — Prawo do zwielokrotniania — Artykuł 3 ust. 1 — Publiczne udostępnianie — Artykuł 5 ust. 2 i 3 — Wyjątki i ograniczenia — Zakres — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej)

text:
               23.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/5

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — - Niemcy) — Funke Medien NRW GmbH/Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-469/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Dyrektywa 2001/29/WE - Społeczeństwo informacyjne - Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych - Artykuł 2 lit. a) - Prawo do zwielokrotniania - Artykuł 3 ust. 1 - Publiczne udostępnianie - Artykuł 5 ust. 2 i 3 - Wyjątki i ograniczenia - Zakres - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej)
      (2019/C 319/04)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Funke Medien NRW GmbH

         Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 2 lit. a) i art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że stanowią one środki pełnej harmonizacji materialnej treści praw, o których w nich mowa. Artykuł 5 ust. 3 lit. c) przypadek drugi i art. 5 ust. 3 lit. d) tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie stanowią one środków pełnej harmonizacji zakresu wyjątków lub ograniczeń, które zawierają.

                  2)

                  Ustanowione w art. 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej wolność informacji i wolność prasy nie mogą uzasadniać, poza wyjątkami i ograniczeniami przewidzianymi w art. 5 ust. 2 i 3 dyrektywy 2001/29, odstępstwa od wyłącznych praw autorów do zwielokrotniania i publicznego udostępniania, o których mowa, odpowiednio, w art. 2 lit. a) i w art. 3 ust. 1 tej dyrektywy.

                  3)

                  W ramach wyważenia, jakiego sąd krajowy powinien w świetle wszystkich okoliczności konkretnej sprawy dokonać pomiędzy z jednej strony prawami wyłącznymi autora, o których mowa w art. 2 lit. a) i w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29, a z drugiej strony prawami użytkowników przedmiotów objętych ochroną, o których mowa w art. 5 ust. 3 lit. c) przypadek drugi i w art. 5 ust. 3 lit. d) tej dyrektywy, powinien on oprzeć się na wykładni tych przepisów, która, uwzględniając ich brzmienie i zachowując ich skuteczność (effet utile), jest w pełni zgodna z zagwarantowanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej prawami podstawowymi.

         (1)  Dz.U. C 382 z 13.11.2017.


title: Sprawa C-476/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Pelham GmbH, Moses Pelham, Martin Haas/Ralf Hütter, Florian Schneider-Esleben (Odesłanie prejudycjalne — Prawo autorskie i prawa pokrewne — Dyrektywa 2001/29/WE — Społeczeństwo informacyjne — Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych — Próbkowanie (sampling) — Artykuł 2 lit. c) — Producenci fonogramów — Prawo do zwielokrotniania — Zwielokrotnianie „częściowe” — Artykuł 5 ust. 2 i 3 — Wyjątki i ograniczenia — Zakres — Artykuł 5 ust. 3 lit. d) — Cytowanie — Dyrektywa 2006/115/WE — Artykuł 9 ust. 1 lit. b) — Prawo do rozpowszechniania — Prawa podstawowe — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 13 — Wolność sztuki)

text:
               23.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/6

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Pelham GmbH, Moses Pelham, Martin Haas/Ralf Hütter, Florian Schneider-Esleben
      (Sprawa C-476/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Dyrektywa 2001/29/WE - Społeczeństwo informacyjne - Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych - Próbkowanie (sampling) - Artykuł 2 lit. c) - Producenci fonogramów - Prawo do zwielokrotniania - Zwielokrotnianie „częściowe” - Artykuł 5 ust. 2 i 3 - Wyjątki i ograniczenia - Zakres - Artykuł 5 ust. 3 lit. d) - Cytowanie - Dyrektywa 2006/115/WE - Artykuł 9 ust. 1 lit. b) - Prawo do rozpowszechniania - Prawa podstawowe - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 13 - Wolność sztuki)
      (2019/C 319/05)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Pelham GmbH, Moses Pelham, Martin Haas

         Strona pozwana: Ralf Hütter, Florian Schneider-Esleben

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 2 lit. c) dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym w świetle Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że przyznane w tym przepisie na rzecz producenta fonogramów wyłączne prawo do zezwalania na zwielokrotnianie lub zakazywania zwielokrotniania jego fonogramu umożliwia mu sprzeciwienie się wykorzystaniu przez osobę trzecią próbki dźwiękowej, nawet bardzo krótkiej, pobranej z jego fonogramu w celu włączenia tej próbki do innego fonogramu, chyba że próbka ta zostanie na nim zamieszczona w zmienionej i nierozpoznawalnej dla ucha postaci.

                  2)

                  Artykuł 9 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej należy interpretować w ten sposób, że fonogram, który zawiera próbki muzyczne przeniesione z innego fonogramu, nie stanowi „kopii” tego fonogramu w rozumieniu tego przepisu, ponieważ nie obejmuje on całości lub istotnej części tego fonogramu.

                  3)

                  Państwo członkowskie nie może ustanowić w swoim prawie krajowym wyjątku lub ograniczenia w odniesieniu do przewidzianego w art. 2 lit. c) dyrektywy 2001/29 prawa producenta fonogramów innego niż wyjątki lub ograniczenia przewidziane w art. 5 tej dyrektywy.

                  4)

                  Artykuł 5 ust. 3 lit. d) dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „cytowania”, o którym mowa w tym przepisie, nie obejmuje sytuacji, w której niemożliwe jest zidentyfikowanie danego utworu poprzez rozpatrywany cytat.

                  5)

                  Artykuł 2 lit. c) dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że stanowi on środek pełnej harmonizacji materialnej treści prawa, o którym jest mowa w tym artykule.

         (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.