title: Sprawa C-116/18: Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Rumunia

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/36

         Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Rumunia
   (Sprawa C-116/18)
   (2018/C 142/47)
   Język postępowania: rumuński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Samnadda, L. Nicolae i G. von Rintelen, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rumunia

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że poprzez niewdrożenie do dnia 10 kwietnia 2016 r. przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania tej dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/26/UE z dnia 26 kwietnia 2014 r. w sprawie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi oraz udzielania licencji wieloterytorialnych dotyczących praw do utworów muzycznych do korzystania online na rynku wewnętrznym (1), lub w każdym razie poprzez niepowiadomienie o tych środkach Komisji Rumunia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 43 ust. 1 tej dyrektywy;

               —

               nałożenie na Rumunię, zgodnie z postanowieniami, o których mowa w art. 260 ust. 3 TFUE, okresowej kary pieniężnej w kwocie 42 377,60 EUR za każdy dzień opóźnienia, naliczanej od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie, z tytułu niewykonania obowiązku powiadomienia o środkach transponujących dyrektywę 2014/26/UE;

               —

               obciążenie Rumunii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z art. 43 ust. 1 dyrektywy 2014/26/UE, państwa członkowskie mają obowiązek przyjęcia i wdrożenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania tej dyrektywy, do dnia 10 kwietnia 2016 r., a także powiadomienia Komisji o tych środkach. Wobec tego na państwach członkowskich spoczywa obowiązek przyjęcia niezbędnych środków transponujących dyrektywę do prawa krajowego w terminie wyznaczonym w tej dyrektywie i powiadomienia Komisji o tych środkach.
   Komisja proponuje też nałożenie na Rumunię okresowej kary pieniężnej w kwocie 42 377,60 EUR za każdy dzień opóźnienia, naliczanej od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie, z tytułu niewykonania obowiązku powiadomienia jej o środkach transponujących dyrektywę 2014/26/UE. Wysokość tej kary została określona z uwzględnieniem wagi naruszenia, czasu jego trwania, a także konieczności zapewnienia skutku odstraszającego kary, na podstawie zdolności płatniczej tego państwa członkowskiego.
   Termin na transponowanie dyrektywy do prawa krajowego upłynął w dniu 10 kwietnia 2016 r.

      (1)  Dz.U. 2014 L 84, s. 72.


title: Sprawa C-10/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 26 października 2017 r. w sprawie T-704/14, Marine Harvest ASA/Komisja Europejska, wniesione w dniu 5 stycznia 2018 r. przez Marine Harvest ASA

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/22

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 26 października 2017 r. w sprawie T-704/14, Marine Harvest ASA/Komisja Europejska, wniesione w dniu 5 stycznia 2018 r. przez Marine Harvest ASA
   (Sprawa C-10/18 P)
   (2018/C 142/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Marine Harvest ASA (przedstawiciel: R. Subiotto QC)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu w całości lub w części;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 23 lipca 2014 r. lub, tytułem żądania ewentualnego, uchylenie grzywien nałożonych w tej decyzji na wnoszącą odwołanie lub, tytułem dalszego żądania ewentualnego, znaczne obniżenie wysokości grzywien nałożonych w tej decyzji na wnoszącą odwołanie;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania i innymi wydatkami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie zarówno w ramach niniejszego postępowania, jak i w ramach postępowania przed Sądem;

               —

               w razie potrzeby skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd zgodnie z wyrokiem Trybunału;

               —

               podjęcie wszelkich innych środków, jakie Trybunał uzna za stosowne.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty na poparcie odwołania.

               1.

               W ramach zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo, gdy nie zastosował w niniejszej sprawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 139/2004 (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 139/2004”).

                           a.

                           Po pierwsze, Sąd naruszył prawo przy dokonywaniu wykładni pojęcia „jednolitej koncentracji”, w szczególności nie uwzględniając motywu 20 rozporządzenia nr 139/2004 jako podstawy wykładni zamiaru ustawodawcy Unii, by traktować jako „jednolitą koncentrację” wszystkie transakcje „powiązane warunkowo”.

                           b.

                           Po drugie, Sąd naruszył prawo, dokonując wykładni ratio legis art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004.

               2.

               W ramach zarzutu drugiego wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo, nakładając dwie grzywny za to samo zachowanie.

                           a.

                           Sad naruszył w wyroku zasadę ne bis in idem, nakładając dwukrotnie na Marine Harvest grzywnę za nabycie udziału w wysokości 48,5 % należącego pana Maleka: wpierw grzywnę wynoszącą 10 mln EUR na podstawie art. 14 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 139/2004 za rzekome przeprowadzenie koncentracji przed zgłoszeniem (zarzucane naruszenie art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 139/2004), a następnie grzywnę wynoszącą 10 mln EUR na podstawie art. 14 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 139/2004 za rzekome przeprowadzenie koncentracji przed wydaniem zezwolenia na nią (zarzucane naruszenie art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 139/2004).

                           b.

                           Wnosząca odwołanie podnosi pomocniczo, że Sąd naruszył w wyroku zasadę zaliczenia, ponieważ nie uwzględnił pierwszej grzywny przy określeniu wysokości drugiej grzywny.

                           c.

                           Wnosząca odwołanie podnosi w dalszej kolejności pomocniczo, że Sąd naruszył w wyroku prawo, ponieważ nie zastosował zasady zbiegu naruszeń; rzekome naruszenie obowiązku zgłoszenia określonego w art. 4 ust. 1 jest naruszeniem bardziej szczególnym, w związku z czym obejmuje zarzucane naruszenie obowiązku zachowania status quo z art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 139/2004, które jest naruszeniem bardziej ogólnym.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw) (Dz.U. 2004, L 24, s. 1).


title: Sprawa T-123/18: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2018 r. – Bayer Intellectual Property / EUIPO (Przedstawienie serca)

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/64

         Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2018 r. – Bayer Intellectual Property / EUIPO (Przedstawienie serca)
   (Sprawa T-123/18)
   (2018/C 142/82)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Bayer Intellectual Property GmbH (Monheim am Rhein, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard i J. Fuhrmann)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie serca) – zgłoszenie nr 15 701 568

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 grudnia 2017 r. w sprawie R 145/2017-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               uwzględnienie odwołania wniesionego przez stronę skarżącą przed Izbą Odwoławczą EUIPO; oraz

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa C-9/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – postępowanie wszczęte przez Marię Tirkkonen (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2004/18/WE — Postępowanie w sprawie udzielenia zamówienia publicznego na usługi doradztwa rolniczego — Istnienie zamówienia publicznego lub jego brak — System nabywania usług polegający na dopuszczeniu w charakterze usługodawcy wszystkich wykonawców, którzy spełniają z góry ustalone warunki — System niedostępny później dla innych wykonawców)

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/12

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – postępowanie wszczęte przez Marię Tirkkonen
   (Sprawa C-9/17) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2004/18/WE - Postępowanie w sprawie udzielenia zamówienia publicznego na usługi doradztwa rolniczego - Istnienie zamówienia publicznego lub jego brak - System nabywania usług polegający na dopuszczeniu w charakterze usługodawcy wszystkich wykonawców, którzy spełniają z góry ustalone warunki - System niedostępny później dla innych wykonawców))
   (2018/C 142/16)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein hallinto-oikeus

      Strona w postępowaniu głównym

   Maria Tirkkonen

      Przy udziale: Maaseutuvirasto

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że system doradztwa rolniczego taki jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, do którego instytucja publiczna przyjmuje wszystkich wykonawców, jeżeli spełniają oni wymogi zdolności do realizacji zamówienia stawiane w ogłoszeniu o zamówieniu i zdadzą egzamin, o którym mowa w tym ogłoszeniu, nawet jeżeli w trakcie ograniczonego w czasie obowiązywania tego systemu nie może do niego zostać dopuszczony żaden nowy wykonawca, nie stanowi zamówienia publicznego w rozumieniu tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 86 z 20.3.2017.


title: Sprawa C-144/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 14 grudnia 2017 r. w sprawie T-460/14, Association européenne des transformateurs de maïs doux (AETMD) / Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 23 lutego 2018 r. przez River Kwai International Food Industry Co. Ltd

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/37

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 14 grudnia 2017 r. w sprawie T-460/14, Association européenne des transformateurs de maïs doux (AETMD) / Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 23 lutego 2018 r. przez River Kwai International Food Industry Co. Ltd
   (Sprawa C-144/18 P)
   (2018/C 142/49)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: River Kwai International Food Industry Co. Ltd (przedstawiciele: F. Graafsma i J. Cornelis, advocaten)

      Inne strony postępowania: Association européenne des transformateurs de maïs doux (AETMD), Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. w sprawie T-460/14, Association européenne des transformateurs de maïs doux (AETMD) / Rada Unii Europejskiej; oraz

               —

               obciążenie AETMD kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w postępowaniu odwoławczym oraz w postępowaniu przed Sądem w sprawie T-460/14.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie twierdzi, że ustalenia Sądu są obarczone licznymi naruszeniami prawa oraz przeinaczeniem faktów i dowodów. Wnoszący odwołanie wnosi zatem o uchylenie zaskarżonego wyroku.
   Wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty.
   Po pierwsze, brak rozpatrzenia w zaskarżonym wyroku podniesionych przez wnoszącego odwołanie zarzutów niedopuszczalności pierwotnej skargi – w tym w odniesieniu do czwartego zarzutu – naruszył prawo wnoszącego odwołanie do obrony przez Sądem. W zaskarżonym wyroku nie rozpatrzono podniesionych przez wnoszącego odwołanie zarzutów niedopuszczalności, przy czym nie podano powodu, dla którego rozpatrzenie tych zarzutów nie było konieczne.
   Po drugie, poprzez uznanie kwestii podziału kosztów za kwestię związaną z określeniem wartości normalnej, a zatem obliczeniem marginesu dumpingu, a nie za kwestię związaną z istnieniem trwałej zmiany okoliczności, zaskarżony wyrok przeinaczył dowody. Żadne ze stwierdzeń przedstawionych przez wnoszącego odwołanie w toku postępowania administracyjnego nie wiązało kwestii podziału kosztów z obliczeniem marginesu dumpingu.
   Wreszcie, zaskarżony wyrok narusza art. 10 rozporządzenia podstawowego (1), a także ogólną zasadą niedziałania prawa wstecz, ponieważ nałożone na wnoszącego odwołanie cło antydumpingowe w rzeczywistości zostało podniesione w sposób retroaktywny z 3,6 % do 12,8 %.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51).


title: Sprawa C-13/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 8 stycznia 2018 r. – Sole-Mizo Zrt. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 8 stycznia 2018 r. – Sole-Mizo Zrt. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
   (Sprawa C-13/18)
   (2018/C 142/31)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sole-Mizo Zrt.

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy praktyka państwa członkowskiego polegająca na tym, że przy badaniu właściwych przepisów dotyczących odsetek za zwłokę wychodzi się z założenia, że krajowy organ podatkowy nie popełnił naruszenia (zaniechania) — czyli że nie popadł w zwłokę w odniesieniu do nieodzyskiwalnej części podatku od wartości dodanej (zwanego dalej „VAT”) […] za niezapłacone zakupy podatników — ponieważ w chwili, w której krajowy organ podatkowy wydał rozstrzygnięcie, obowiązywały naruszające prawo wspólnotowe przepisy krajowe, a Trybunał Sprawiedliwości dopiero później stwierdził brak zgodności ustanowionego w nich wymogu, jest zgodna z przepisami prawa wspólnotowego, przepisami dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) (zwanej dalej „dyrektywą VAT”) (mając w szczególności na uwadze jej art. 183) oraz z zasadami skuteczności, bezpośredniej skuteczności i równoważności?

               2)

               Czy praktyka państwa członkowskiego, polegająca na tym, że przy badaniu właściwych przepisów dotyczących odsetek za zwłokę rozróżnia się, czy krajowy organ podatkowy nie zwrócił podatku w zastosowaniu obwiązujących wówczas przepisów — które naruszały prawo wspólnotowe — czy też uczynił to z naruszeniem tych przepisów, a w odniesieniu do kwoty odsetek należnych od VAT, którego zwrotu nie można było dochodzić w rozsądnym terminie wskutek wymogu prawa krajowego, który Trybunał Sprawiedliwości uznał za niezgodny z prawem Unii, wskazuje się dwa oddzielne okresy, w taki sposób, że

                           —

                           w pierwszym okresie podatnicy mają jedynie prawo do otrzymania odsetek za zwłokę w wysokości podstawowej stopy oprocentowania banku centralnego, ponieważ ciągle jeszcze obowiązywały wówczas przepisy węgierskie niezgodne z prawem wspólnotowym, więc węgierskie organy podatkowe nie działały niezgodnie z prawem, gdy nie zezwoliły na wypłatę w rozsądnym terminie zawartego w fakturach VAT, zaś

                           —

                           w drugim okresie należy wypłacić odsetki w wysokości dwukrotności podstawowej stopy oprocentowania banku centralnego — która zresztą ma w przypadku zwłoki zastosowanie w porządku prawnym danego państwa członkowskiego — wyłącznie w odniesieniu do wypłaty z opóźnieniem odsetek za zwłokę dotyczących pierwszego okresu?

                     jest zgodna z przepisami prawa wspólnotowego, w szczególności z przepisami dyrektywy VAT (mając w szczególności na uwadze jej art. 183) oraz z zasadami równoważności, skuteczności i proporcjonalności?

               3)

               Czy art. 183 dyrektywy VAT należy intepretować w ten sposób, że zasada równoważności stoi na przeszkodzie praktyce państwa członkowskiego, zgodnie z którą od niezwróconego VAT organ podatkowy wypłaca jedynie odsetki w wysokości podstawowej (pojedynczej) stopy oprocentowania banku centralnego, jeżeli zostało naruszone prawo Unii, a jeżeli miało miejsce naruszenie prawa krajowego wypłaca się odsetki w wysokości dwukrotności podstawowej stopy banku centralnego?

      (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa T-45/13 RENV i T-587/15: Wyrok Sądu z dnia 8 marca 2018 r. – Rose Vision / Komisja [Klauzula arbitrażowa — Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) — Umowy o udzielenie dotacji dotyczące projektów FIRST, FutureNEM, sISI, 4NEM i SFERA — Termin na przekazanie końcowego raportu z kontroli finansowej — Kontrole finansowe stwierdzające nieprawidłowości w realizacji projektów — Zawieszenie płatności — Poufny charakter kontroli finansowych — Kwalifikowalność zadeklarowanych kosztów — Odpowiedzialność pozaumowna — Zwrot wypłaconych kwot — Szkoda spowodowana wpisaniem do systemu wczesnego ostrzegania]

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/39

         Wyrok Sądu z dnia 8 marca 2018 r. – Rose Vision / Komisja
   (Sprawa T-45/13 RENV i T-587/15) (1)

   ([Klauzula arbitrażowa - Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) - Umowy o udzielenie dotacji dotyczące projektów FIRST, FutureNEM, sISI, 4NEM i SFERA - Termin na przekazanie końcowego raportu z kontroli finansowej - Kontrole finansowe stwierdzające nieprawidłowości w realizacji projektów - Zawieszenie płatności - Poufny charakter kontroli finansowych - Kwalifikowalność zadeklarowanych kosztów - Odpowiedzialność pozaumowna - Zwrot wypłaconych kwot - Szkoda spowodowana wpisaniem do systemu wczesnego ostrzegania])
   (2018/C 142/50)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Rose Vision, SL (Pozuelo de Alarcón, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.J. Marín López)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: w sprawie T-45/13 RENV R. Lyal i M. Siekierzyńska, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata J. Rivasa, a w sprawie T-587/15 J. Estrada de Solà, P. Rosa Plaza i S. Delaude, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata J. Rivasa Andrésa)

      Przedmiot

   W sprawie T-45/13 RENV, po pierwsze, oparte na art. 272 TFUE żądanie stwierdzenia naruszenia postanowień umownych mających zastosowanie do projektu FutureNEM, po drugie, oparte na art. 272 TFUE żądanie naprawienia szkody, którą skarżąca miała ponieść w następstwie naruszenia tych postanowień umownych przez Komisję, po trzecie, oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, którą skarżąca miała ponieść w następstwie wpisania jej nazwy do systemu wczesnego ostrzegania (SWO), i po czwarte, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej wpisania nazwy skarżącej do SWO, a w sprawie T-587/15, po pierwsze, zasadniczo oparte na art. 272 TFUE żądanie stwierdzenia naruszenia postanowień umownych mających zastosowanie do projektów FIRST, FutureNEM, sISI, 4NEM i SFERA, po drugie, oparte na art. 272 TFUE żądanie stwierdzenia, że skarżąca nie jest winna Komisji żądanej od niej kwoty, żądanie naprawienia szkody, którą skarżąca miała ponieść w następstwie naruszenia tych postanowień umownych Komisję, a także zasądzenie od Komisji zapłaty kwot należnych z tytułu jej udziału w tych projektach, po trzecie, oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, którą skarżąca miała ponieść w następstwie wpisania jej nazwy do SWO, a po czwarte, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2015) 5449 final z dnia 28 lipca 2015 r. dotyczącej odzyskania kwoty ogółem 535 613,20 EUR wraz odsetkami należnymi od skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-45/13 RENV i T-587/15 zostają połączone do celów wydania niniejszego wyroku.

               2)

               Skargi zostają oddalone

               3)

               Rose Vision, SL pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską, w tym w odniesieniu do sprawy T-45/13 RENV koszty poniesione w ramach początkowego postępowania przed Sądem w sprawie T-45/13, postępowania odwoławczego w sprawie C-224/15 P i w postępowaniu w trybie przekazania do ponownego rozpoznania.

      (1)  Dz.U. C 178 z 22.6.2013.


title: Sprawa C-29/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 17 stycznia 2018 r. – Cobra Servicios Auxiliares, S.A. / FOGASA, José David Sánchez Iglesias i Incatema, S.L.

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 17 stycznia 2018 r. – Cobra Servicios Auxiliares, S.A. / FOGASA, José David Sánchez Iglesias i Incatema, S.L.
   (Sprawa C-29/18)
   (2018/C 142/32)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Galicia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca/powodowa/wnosząca odwołanie: Cobra Servicios Auxiliares, S.A.

      Strona pozwana, Druga strona postępowania: FOGASA, José David Sánchez Iglesias i Incatema, S.L.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni klauzuli 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w załączniku do dyrektywy 1999/70/WE (1), należy dokonywać w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które w takich samych okolicznościach faktycznych (zakończenie umowy świadczenia usług między pracodawcą a przedsiębiorstwem trzecim z woli tego ostatniego) przewiduje mniejszą odprawę z tytułu rozwiązania umowy na czas określony o określone dzieło lub usługę obowiązującej przez czas obowiązywania wspomnianej umowy świadczenia usług niż w przypadku rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony zawartej z porównywalnymi pracownikami, z powodu zwolnienia grupowego uzasadnionego względami związanymi z prowadzoną działalnością produkcyjną, wynikającymi z rozwiązania ww. umowy świadczenia usług?

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej, czy wykładni wspomnianej klauzuli należy dokonywać w ten sposób, że nierówne traktowanie – odnośnie do odprawy z tytułu rozwiązania umowy uzasadnionego tą samą okolicznością faktyczną, ale mającego inną podstawę prawną – pracowników zatrudnionych na czas określony i porównywalnych pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony stanowi dyskryminację zakazaną w art. 21 Karty oraz jest sprzeczne z zasadą równego traktowania i zasadą niedyskryminacji zawartymi w art. 20 i 21 Karty, które są częścią ogólnych zasad prawa Unii?

      (1)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. 1999, L 17, s. 43 –wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 3, s. 368)


title: Sprawa C-46/17: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 28 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Bremen – Niemcy) – Hubertus John / Freie Hansestadt Bremen (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 1999/70/WE — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Kolejne umowy o pracę na czas określony — Klauzula 5 pkt 1 — Środki mające na celu zapobieganie nadużywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony — Dyrektywa 2000/78/WE — Artykuł 6 ust. 1 — Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek — Uregulowanie krajowe umożliwiające przesunięcie określonej przez osiągnięcie wieku emerytalnego daty zakończenia umowy o pracę wyłącznie z powodu nabycia przez pracownika prawa do świadczeń emerytalnych)

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/13

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 28 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Bremen – Niemcy) – Hubertus John / Freie Hansestadt Bremen
   (Sprawa C-46/17) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 1999/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Kolejne umowy o pracę na czas określony - Klauzula 5 pkt 1 - Środki mające na celu zapobieganie nadużywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony - Dyrektywa 2000/78/WE - Artykuł 6 ust. 1 - Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek - Uregulowanie krajowe umożliwiające przesunięcie określonej przez osiągnięcie wieku emerytalnego daty zakończenia umowy o pracę wyłącznie z powodu nabycia przez pracownika prawa do świadczeń emerytalnych))
   (2018/C 142/17)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landesarbeitsgericht Bremen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hubertus John

      Strona pozwana: Freie Hansestadt Bremen

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 2 ust. 2 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak przepis rozpatrywany w postępowaniu głównym w zakresie, w jakim uzależnia on przesunięcie daty zakończenia działalności przez pracowników, który osiągnęli ustawowy wiek uprawniający do emerytury, od zgody pracodawcy udzielonej na czas określony.

               2)

               Klauzulę 5 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak rozpatrywany w postępowaniu głównym w zakresie, w jakim umożliwia on stronom umowy o pracę, za porozumieniem zawartym w trakcie trwania stosunku pracy, bez ograniczenia w czasie i żadnych innych wymogów, w danym przypadku nawet wielokrotnie przesuwać ustalony termin rozwiązania stosunku pracy związany z osiągnięciem zwykłego wieku emerytalnego tylko dlatego, że pracownik na skutek osiągnięcia zwykłego wieku emerytalnego nabył prawo do emerytury.

      (1)  Dz.U. C 144 z 8.5.2017.


title: Sprawa C-30/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 17 stycznia 2018 r. – Cobra Servicios Auxiliares, S.A. / José Ramón Fiuza Asorey i Incatema, S.L

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 17 stycznia 2018 r. – Cobra Servicios Auxiliares, S.A. / José Ramón Fiuza Asorey i Incatema, S.L
   (Sprawa C-30/18)
   (2018/C 142/33)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Galicia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Cobra Servicios Auxiliares, S.A.

      Strona pozwana: José Ramón Fiuza Asorey i Incatema, S.L.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni klauzuli 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w załączniku do dyrektywy 1999/70/WE (1), należy dokonywać w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które w takich samych okolicznościach faktycznych (zakończenie umowy świadczenia usług między pracodawcą a przedsiębiorstwem trzecim z woli tego ostatniego) przewiduje mniejszą odprawę z tytułu rozwiązania umowy na czas określony o określone dzieło lub usługę obowiązującej przez czas obowiązywania wspomnianej umowy świadczenia usług niż w przypadku rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony zawartej z porównywalnymi pracownikami, z powodu zwolnienia grupowego uzasadnionego względami związanymi z prowadzoną działalnością produkcyjną, wynikającymi z rozwiązania ww. umowy świadczenia usług?

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej, czy wykładni wspomnianej klauzuli należy dokonywać w ten sposób, że nierówne traktowanie – odnośnie do odprawy z tytułu rozwiązania umowy uzasadnionego tą samą okolicznością faktyczną, ale mającego inną podstawę prawną – pracowników zatrudnionych na czas określony i porównywalnych pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony stanowi dyskryminację zakazaną w art. 21 Karty oraz jest sprzeczne z zasadą równego traktowania i zasadą niedyskryminacji zawartymi w art. 20 i 21 Karty, które są częścią ogólnych zasad prawa Unii?

      (1)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. 1999, L 17, s. 43 –wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 3, s. 368)


title: Sprawa T-292/15: Wyrok Sądu z dnia 28 lutego 2018 r. – Vakakis kai Synergates / Komisja (Odpowiedzialność pozaumowna — Zamówienia publiczne na usługi — Postępowanie przetargowe — Dopuszczalność — Nadużycie proceduralne — Konflikt interesów — Obowiązek staranności — Utrata szansy)

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/40

         Wyrok Sądu z dnia 28 lutego 2018 r. – Vakakis kai Synergates / Komisja
   (Sprawa T-292/15) (1)

   ((Odpowiedzialność pozaumowna - Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Dopuszczalność - Nadużycie proceduralne - Konflikt interesów - Obowiązek staranności - Utrata szansy))
   (2018/C 142/51)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Vakakis kai Synergates – Symvouloi gia Agrotiki Anaptixi AE Meleton, dawniej Vakakis International – Symvouloi gia Agrotiki Anaptixi AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: B. O'Connor, solicitor, adwokaci S. Gubel i E. Bertolotto)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Erlbacher i E. Georgieva, następnie E. Georgieva i L. Baumgart, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 268 TFUE zmierzający do uzyskania odszkodowania za szkodę poniesioną przez skarżącą z racji nieprawidłowości popełnionych przez Komisję w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego „Umocnienie systemu bezpieczeństwa żywności w Albanii” (EuropeAid/129820/C/SER/AL).

      Sentencja

               1)

               Unia Europejska jest obowiązana do naprawienia szkody poniesionej przez Vakakis kai Synergates – Symvouloi gia Agrotiki Anaptixi AE Meleton z tytułu utraty szansy uzyskania zamówienia na „Umocnienie systemu bezpieczeństwa żywności w Albanii” (EuropeAid/129820/C/SER/AL) oraz kosztów i wydatków spowodowanych udziałem w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zamówienia.

               2)

               Odszkodowanie, o którym mowa w pkt 1 sentencji, zostanie powiększone o odsetki za zwłokę, liczone od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do dnia całkowitej spłaty zgodnie ze stopą procentową ustaloną przez Europejski Bank Centralny (EBC) dla podstawowych operacji refinansujących, powiększoną o dwa punkty procentowe.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Strony przedstawią Sądowi w terminie trzech miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku kwoty odszkodowania ustalone w ugodzie.

               5)

               W braku ugody strony przedłożą Sądowi w tym samym terminie żądania dotyczące proponowanych kwot.

               6)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa C-38/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari (Włochy) w dniu 19 stycznia 2018 r. – postępowanie karne przeciwko Massimowi Gambinowi i Shpetimowi Hyce

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari (Włochy) w dniu 19 stycznia 2018 r. – postępowanie karne przeciwko Massimowi Gambinowi i Shpetimowi Hyce
   (Sprawa C-38/18)
   (2018/C 142/34)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Bari

      Oskarżeni

   Massimo Gambino, Shpetim Hyka

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 16, 18 i 20 lit. b) dyrektywy 2012/29/UE (1) należy interpretować w ten sposób, że wykluczają one konieczność ponownego składania zeznań przez osobę pokrzywdzoną przed zmienionym składem orzekającym w przypadku, gdy jedna ze stron postępowania, na podstawie art. 511 ust. 2 kodeksu postępowania karnego i art. 525 ust. 2 kodeksu postępowania karnego (zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądu kasacyjnego), odmawia wyrażenia zgody na odczytanie protokołów zeznań złożonych uprzednio przez tę samą osobę pokrzywdzoną w postępowaniu kontradyktoryjnym przed innym składem orzekającym w tej samej sprawie?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/29/UE z dnia 25 października 2012 r. ustanawiająca normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw oraz zastępująca decyzję ramową Rady 2001/220/WSiSW (Dz.U. L 315, s. 57).


title: Sprawa T-127/18: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2018 r. – Cortina i FLA Europe / Komisja

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/66

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2018 r. – Cortina i FLA Europe / Komisja
   (Sprawa T-127/18)
   (2018/C 142/84)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Cortina (Oudenaarde, Belgia) i FLA Europe (Oudenaarde, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. De Knop, B. Natens i A. Willems)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/2232 z dnia 4 grudnia 2017 r. nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu oraz wyprodukowanych przez niektórych producentów eksportujących w Chińskiej Republice Ludowej i Wietnamie oraz wykonującego wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 5 ust. 1 i 2 TUE z powodu braku istnienia podstawy prawnej dla przyjęcia spornego rozporządzenia i, pomocniczo, naruszenia zasady równowagi instytucjonalnej ustanowionej w art. 13 ust. 2 TUE.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 266 TFUE z powodu zaniechania przyjęcia środków niezbędnych do wykonania wyroku z dnia 4 lutego 2016 r. w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14, C & J Clark International (EU:C:2016:74).

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 5 ust. 1 i 4 TUE z powodu przyjęcia aktu wykraczającego poza to, co jest konieczne do osiągnięcia jego celów.


title: Sprawa T-133/18: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2018 r. – IQ Group Holdings Berhad / EUIPO – Krinner Innovation (Lumiqs)

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/66

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2018 r. – IQ Group Holdings Berhad / EUIPO – Krinner Innovation (Lumiqs)
   (Sprawa T-133/18)
   (2018/C 142/85)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: IQ Groupe Holdings Berhad (Heckmondwike, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat S. Carter)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Krinner Innovation GmbH (Straßkirchen, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego Lumiqs – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 220 053

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie R 983/2017-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               zezwolenie na dokonanie przez skarżąca rejestracji dla zmienionego wykazu spornych towarów;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi przez skarżącą w ramach niniejszego postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa T-134/18: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2018 r. – Monster Energy / EUIPO – Nordbrand Nordhausen (BALLER’S PUNCH)

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/67

         Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2018 r. – Monster Energy / EUIPO – Nordbrand Nordhausen (BALLER’S PUNCH)
   (Sprawa T-134/18)
   (2018/C 142/86)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Monster Energy Company (Corona, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Nordbrand Nordhausen GmbH (Nordhausen, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „BALLER’S PUNCH” – zgłoszenie nr 14 823 306

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie R 998/2017-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 13 marca 2017 r. wydanej w postępowaniu w sprawie sprzeciwu B002643172;

               —

               nakazanie rejestracji znaku towarowego, wobec którego zgłoszono sprzeciw, dla wszystkich towarów objętych zgłoszeniem.

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa T-157/18: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2018 r. – Caprice Schuhproduktion / Komisja

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/69

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2018 r. – Caprice Schuhproduktion / Komisja
   (Sprawa T-157/18)
   (2018/C 142/88)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Caprice Schuhproduktion GmbH & Co. KG (Pirmasens, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. De Knop, B. Natens i A. Willems)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/2232 z dnia 4 grudnia 2017 r. nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu oraz wyprodukowanych przez niektórych producentów eksportujących w Chińskiej Republice Ludowej i Wietnamie oraz wykonującego wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty. Zarzuty te są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-127/18 Cortina i FLA Europe/Komisja.


title: Sprawa C-560/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 20 lipca 2017 r. w sprawie T-780/16, Mediaexpert / EUIPO, wniesione w dniu 22 września 2017 r. przez Mediaexpert sp. z o.o.

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 20 lipca 2017 r. w sprawie T-780/16, Mediaexpert / EUIPO, wniesione w dniu 22 września 2017 r. przez Mediaexpert sp. z o.o.
   (Sprawa C-560/17 P)
   (2018/C 152/02)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Mediaexpert sp. z o.o. (przedstawiciel: J. Aftyka, radca prawny)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
   Postanowieniem z dnia 13 marca 2018 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.


title: Sprawa T-130/18: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2018 r. – adidas International Trading i in. / Komisja

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/47

         Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2018 r. – adidas International Trading i in. / Komisja
   (Sprawa T-130/18)
   (2018/C 152/57)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: adidas International Trading BV (Amsterdam, Niderlandy) oraz 27 innych skarżących (przedstawiciele: E. Vermulst oraz J. Cornelis, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/2232 z dnia 4 grudnia 2017 r. nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu oraz wyprodukowanych przez niektórych producentów eksportujących w Chińskiej Republice Ludowej i Wietnamie oraz wykonującego wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (Dz.U. 2017 L 319, s. 30); oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Komisja nie ma uprawnień legislacyjnych umożliwiających przyjęcie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/2232 (1).

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym ponowne wszczęcie zakończonego postępowania w sprawie obuwia oraz retroaktywne nałożenie cła antydumpingowego, które wygasło w drodze rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/2232:

                           —

                           jest pozbawione podstawy prawnej, oparte na oczywistym błędzie w ocenie przy stosowaniu art. 266 TFUE i rozporządzenia (UE) nr 2016/1036 (2) oraz narusza art. 9 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 2016/1036;

                           —

                           jest niezgodne z zasadami ochrony uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa i niedziałania prawa wstecz w zakresie w jakim dotyczą one strony skarżącej; oraz

                           —

                           jest oparte na błędnym zastosowaniu art. 266 TFUE, stanowi nadużycie władzy przez Komisję oraz narusza art. 5 ust. 4 TUE.

               3.

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym retroaktywne nałożenie cła antydumpingowego na dostawców skarżących, co uniemożliwiło zwrot cła skarżącym, narusza zasadę niedyskryminacji.

               4.

               Zarzut czwarty, zgodnie z którym Komisja nadużyła władzy przy przeprowadzaniu oceny wniosków dostawców skarżących o traktowanie na zasadach rynkowych i o indywidualne traktowanie oraz naruszyła zasadę niedyskryminacji.

               5.

               Zarzut piąty, zgodnie z którym dokonana przez Komisję ocena dotycząca przedsiębiorstw wymienionych w załączniku III i VI do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/2232 oraz nakazanie oddalenia wniosków o zwrot cła antydumpingowego z tytułu przywozu dokonanego przez te przedsiębiorstwa oparte jest na oczywistym błędzie w ocenie, błędnym zastosowaniu art. 266 TFUE oraz stanowi naruszenie obowiązku staranności i dobrej administracji.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2232 z dnia 4 grudnia 2017 r. nakładające ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu oraz wyprodukowanych przez niektórych producentów eksportujących w Chińskiej Republice Ludowej i Wietnamie oraz wykonujące wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (Dz.U. 2017 L 319, s. 30).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016 L 176, s. 21).


title: Sprawa T-131/18: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2018 r. – Deichmann / Komisja

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/48

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2018 r. – Deichmann / Komisja
   (Sprawa T-131/18)
   (2018/C 152/58)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Deichmann SE (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: S. De Knop, B. Natens, A. Willems oraz C. Zimmermann, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/2232 z dnia 4 grudnia 2017 r. nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu oraz wyprodukowanych przez niektórych producentów eksportujących w Chińskiej Republice Ludowej i Wietnamie oraz wykonującego wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (Dz.U. 2017 L 319, s. 30); oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym, w braku ważnej podstawy prawnej rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2232 (1) narusza zasadę przyznania wyrażoną w art. 5 ust. 1 i art. 5 ust. 2 TUE, a w każdym razie zasadę równowagi instytucjonalnej ustanowioną w art. 13 ust. 2 TUE.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym w braku przyjęcia środków zapewniających wykonanie wyroku w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14, C&J Clark International, rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2232 narusza art. 266 TFUE.

               3.

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym nakładając cło antydumpingowe na przywóz obuwia „który to przywóz miał miejsce w okresie stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 (2) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1294/2009 (3)”, rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2232 narusza art. 1 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 2016/1036 (4), oraz zasadę pewności prawa (niedziałania prawa wstecz).

               4.

               Zarzut czwarty, zgodnie z którym poprzez nałożenie cła antydumpingowego bez przeprowadzenia ponownej oceny interesu Unii, rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2232 narusza art. 21 rozporządzenia (UE) nr 2016/1036; w każdym razie stwierdzenie, że nałożenie cła antydumpingowego leżało w interesie Unii stanowiło oczywisty błąd w ocenie.

               5.

               Zarzut piąty, zgodnie z którym poprzez przyjęcie aktu wykraczającego poza to, co jest konieczne do osiągnięcia jego celu rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2232 narusza art. 5 ust. 1 oraz art. 5 ust. 4 TUE.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2232 z dnia 4 grudnia 2017 r. nakładające ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu oraz wyprodukowanych przez niektórych producentów eksportujących w Chińskiej Republice Ludowej i Wietnamie oraz wykonujące wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (Dz.U. 2017 L 319, s. 30).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1472/2006 z dnia 5 października 2006 r. nakładające ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu (Dz.U. 2006 L 275, s.1).

      (3)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1294/2009 z dnia 22 grudnia 2009 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Wietnamu i pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami wysyłanego ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzące ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (Dz.U. 2009 L 352, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016 L 176, s. 21).


title: Sprawa T-132/18: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2018 r. – Roland / Komisja

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/49

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2018 r. – Roland / Komisja
   (Sprawa T-132/18)
   (2018/C 152/59)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Roland SE (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: S. De Knop, A. Willems oraz C. Zimmermann, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/2232 z dnia 4 grudnia 2017 r. nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu oraz wyprodukowanych przez niektórych producentów eksportujących w Chińskiej Republice Ludowej i Wietnamie oraz wykonującego wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (Dz.U. 2017 L 319, s. 30); oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym, w braku ważnej podstawy prawnej rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2232 (1) narusza zasadę przyznania wyrażoną w art. 5 ust. 1 i art. 5 ust. 2 TUE, a w każdym razie zasadę równowagi instytucjonalnej ustanowioną w art. 13 ust. 2 TUE.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym w braku przyjęcia środków zapewniających wykonanie wyroku w sprawach połączonych C 659/13 i C 34/14, C&J Clark International, rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2232 narusza art. 266 TFUE.

               3.

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym nakładając cło antydumpingowe na przywóz obuwia „który to przywóz miał miejsce w okresie stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 (2) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1294/2009 (3)”, rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2232 narusza art. 1 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 2016/1036 (4), oraz zasadę pewności prawa (niedziałania prawa wstecz).

               4.

               Zarzut czwarty, zgodnie z którym poprzez nałożenie cła antydumpingowego bez przeprowadzenia ponownej oceny interesu Unii, rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2232 narusza art. 21 rozporządzenia (UE) nr 2016/1036; w każdym razie stwierdzenie, że nałożenie cła antydumpingowego leżało w interesie Unii stanowiło oczywisty błąd w ocenie.

               5.

               Zarzut piąty, zgodnie z którym poprzez przyjęcie aktu wykraczającego poza to, co jest konieczne do osiągnięcia jego celu rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2232 narusza art. 5 ust. 1 oraz art. 5 ust. 4 TUE.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2232 z dnia 4 grudnia 2017 r. nakładające ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu oraz wyprodukowanych przez niektórych producentów eksportujących w Chińskiej Republice Ludowej i Wietnamie oraz wykonujące wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (Dz.U. 2017 L 319, s. 30).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1472/2006 z dnia 5 października 2006 r. nakładające ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu (Dz.U. 2006 L 275, s.1).

      (3)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1294/2009 z dnia 22 grudnia 2009 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Wietnamu i pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami wysyłanego ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzące ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (Dz.U. 2009 L 352, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016 L 176, s. 21).


title: Sprawa T-263/17: Postanowienie Sądu z dnia 27 lutego 2018 r. – SD / EIGE (Służba publiczna — Personel tymczasowy — Umowa na czas określony — Decyzja o nieprzedłużeniu umowy — Wniosek o przedłużenie umowy mający ten sam przedmiot co zażalenie w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego — Niedopuszczalność)

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/36

         Postanowienie Sądu z dnia 27 lutego 2018 r. – SD / EIGE
   (Sprawa T-263/17) (1)

   ((Służba publiczna - Personel tymczasowy - Umowa na czas określony - Decyzja o nieprzedłużeniu umowy - Wniosek o przedłużenie umowy mający ten sam przedmiot co zażalenie w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego - Niedopuszczalność))
   (2018/C 152/46)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: SD (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

      Strona pozwana: Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (EIGE) (przedstawiciele: V. Langbakk, pełnomocnik, wspierany przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 270 TFUE mający na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności dorozumianej odmownej decyzji EIGE z dnia 26 sierpnia 2016 r. w sprawie wniosku skarżącego z dnia 26 kwietnia 2016 r. o przedłużenie z nim po raz drugi umowy o pracę, a w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji EIGE z dnia 20 stycznia 2017 r., oddalającej jego zażalenie z dnia 3 października 2016 r. na dorozumianą decyzję EIGE, a po drugie, uzyskanie odszkodowania za doznaną przez skarżącego z powodu tych decyzji szkodę.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               SD pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (EIGE).

      (1)  Dz.U. C 239 z 24.7.2017.


title: Sprawa C-85/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Oradea (Rumunia) w dniu 8 lutego 2018 r. – CV / DU

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Oradea (Rumunia) w dniu 8 lutego 2018 r. – CV / DU
   (Sprawa C-85/18)
   (2018/C 152/15)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Judecătoria Oradea

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: CV

      Strona pozwana: DU

      Pytania prejudycjalne

               1)

                  Czy pojęcie miejsca zwykłego pobytu dziecka w rozumieniu art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 2201/2003
                   (1)
                  należy interpretować w ten sposób, że to miejsce zwykłego pobytu odpowiada miejscu, z którym dziecko wykazuje pewną integrację ze środowiskiem społecznym i rodzinnym, niezależnie od okoliczności, że w innym państwie członkowskim zostało wydane orzeczenie po przeprowadzeniu się dziecka wraz z jego ojcem na terytorium państwa, w którym małoletni zintegrował się z tym środowiskiem społecznym i rodzinnym? Czy też, w takim przypadku należy zastosować przepisy art. 13 rozporządzenia nr 2201/2003, które określają jurysdykcję w oparciu o obecność dziecka?

               2)

                  Czy okoliczność, że małoletni posiada obywatelstwo państwa członkowskiego, w którym zamieszkał ze swym ojcem, w sytuacji, gdy jego rodzice posiadają tyko obywatelstwo rumuńskie, jest istotna do celów określenia miejsca zwykłego pobytu?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. 2003 L 338, s. 1).


title: Sprawa T-507/15: Wyrok Sądu z dnia 15 marca 2018 r. – Polska/Komisja [EFRG — Wydatki wyłączone z finansowania — Rozporządzenie (WE) nr 2200/96, dyrektywa 2002/55/WE, rozporządzenia (WE) nr 1432/2003, (WE) nr 1433/2003, (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 885/2006, (WE) nr 1182/2007, (WE) nr 1234/2007, (WE) nr 1580/2007 i (UE) nr 1306/2013 — Wydatki poniesione przez Polskę — Ryzyko dla EFRG — Kontrole na miejscu — Kryteria uznania organizacji producentów — Rozbieżności pomiędzy wersjami językowymi — Korekta finansowa]

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/25

         Wyrok Sądu z dnia 15 marca 2018 r. – Polska/Komisja
   (Sprawa T-507/15) (1)

   ([EFRG - Wydatki wyłączone z finansowania - Rozporządzenie (WE) nr 2200/96, dyrektywa 2002/55/WE, rozporządzenia (WE) nr 1432/2003, (WE) nr 1433/2003, (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 885/2006, (WE) nr 1182/2007, (WE) nr 1234/2007, (WE) nr 1580/2007 i (UE) nr 1306/2013 - Wydatki poniesione przez Polskę - Ryzyko dla EFRG - Kontrole na miejscu - Kryteria uznania organizacji producentów - Rozbieżności pomiędzy wersjami językowymi - Korekta finansowa])
   (2018/C 152/29)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, K. Straś, M. Pawlicka i B. Paziewska, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/1119 z dnia 22 czerwca 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2015, L 182, s. 39).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 354 z 26.10.2015.


title: Sprawa T-84/18: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2018 r. – VG/Komisja

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/37

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2018 r. – VG/Komisja
   (Sprawa T-84/18)
   (2018/C 152/47)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: VG (przedstawiciele: adwokaci G. Pandey i V. Villante)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               w ramach kwestii wstępnej, w razie potrzeby, stwierdzenie, że art. 90 regulaminu pracowniczego jest nieważny i nie znajduje zastosowania w niniejszym postępowaniu na podstawie art. 270 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               —

               po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO) z dnia 30 października 2017 r. w sprawie odrzucenia zażalenia złożonego w dniu 31 lipca 2017 r.;

               —

               po drugie, stwierdzenie nieważności decyzji EPSO z dnia 19 kwietnia 2017 r. w sprawie odrzucenia jej wniosku o ponowne rozpatrzenie decyzji EPSO/komisji konkursowej o niedopuszczeniu strony skarżącej do następnego etapu konkursu;

               —

               po trzecie, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 6 lutego 2017 r. na koncie internetowym EPSO o niewpisaniu strony skarżącej na wstępną listę kandydatów wybranych do celów konkursu EPSO/AD/323/16;

               —

               po czwarte, stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursie EPSO/AD/323/16, opublikowanego w dniu 26 maja 2016 r. (1);

               —

               wreszcie, stwierdzenie nieważności, w całości, ostatecznej wersji roboczej listy urzędników wybranych do wzięcia udziału w ww. konkursie;

               —

               zasądzenie odszkodowania na rzecz strony skarżącej w wysokości 50 000 EUR;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący popełnionego przez EPSO/komisję konkursową oczywistego błędu w ocenie doświadczenia zawodowego strony skarżącej, a ponadto naruszenia załącznika III do spornego ogłoszenia o konkursie wymieniającego wymagane doświadczenie zawodowe.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i prawa strony skarżącej do bycia wysłuchanym, a także, naruszenia obowiązku uzasadnienia i art. 296 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 1, 2, 3 i 4 rozporządzenia nr 1/58 (2), naruszenia art. 1d i 28 regulaminu pracowniczego oraz art. 1 ust. 1 lit. f) załącznika III do tych rozporządzeń, a także naruszenia zasad równego traktowania i niedyskryminacji.

      (1)  Dz.U. 2016 C 187, s. A/1.

      (2)  Rozporządzenie nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz.U., polskie wydanie specjalne: Rozdział 01 Tom 001 P. 3 – 3).


title: Sprawa T-141/18: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2018 r. – Deichmann-Shoes UK Ltd / Komisja

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/50

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2018 r. – Deichmann-Shoes UK Ltd / Komisja
   (Sprawa T-141/18)
   (2018/C 152/60)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Deichmann-Shoes UK Ltd (Leicestershire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. De Knop, B. Natens, A. Willems i C. Zimmermann, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/2232 z dnia 4 grudnia 2017 r. nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu oraz wyprodukowanych przez niektórych producentów eksportujących w Chińskiej Republice Ludowej i Wietnamie oraz wykonującego wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (Dz.U. z 2017 r., L 319, s. 30); oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że postępując bez ważnej podstawy prawnej rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2232 (1) narusza zasadę przekazania kompetencji na podstawie art. 5 ust. 1 i art. 5 ust. 2 TUE, a w każdym razie zasadę równowagi instytucjonalnej na podstawie art. 13 ust. 2 TUE.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że poprzez brak podjęcia koniecznych środków w celu wykonania wyroku w sprawach połączonych C-695 i C-34/14 C&J Clark International, rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2232 narusza art. 266 TFUE.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że poprzez nałożenie cła antydumpingowego na przywóz obuwia, „które miało miejsce w trakcie okresu stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 (2) i rozporządzenia wykonawczego Rady (WE) nr 1294/2009 (3)”, rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2232 narusza art. 1 ust. 1 i art. 10 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 2016/1036 (4) oraz zasadę pewności prawa (niedziałania prawa wstecz).

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że poprzez nałożenie cła antydumpingowego bez przeprowadzenia nowej oceny interesu Unii, rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2232 narusza art. 21 rozporządzenia (UE) nr 2016/1036, a w każdym razie zawiera oczywisty błąd poprzez stwierdzenie, że nałożenie cła antydumpingowego leżało w interesie Unii.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że poprzez przyjęcie aktu, który wykracza poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia jego celu, rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2232 narusza art. 5 ust. 1 i art. 5 ust. 4 TUE.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2232 z dnia 4 grudnia 2017 r. nakładające ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu oraz wyprodukowanych przez niektórych producentów eksportujących w Chińskiej Republice Ludowej i Wietnamie oraz wykonujące wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (Dz.U. z 2017 r., L 319, s. 30)

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1472/2006 z dnia 5 października 2006 r. nakładające ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu (Dz.U. z 2006 r., L 275, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1294/2009 z dnia 22 grudnia 2009 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Wietnamu i pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami wysyłanego ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzące ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (Dz.U. z 2009 r., L 352, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. z 2016 r., L 176, s. 21).


title: Sprawa T-85/18: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2018 r. – Batchelor / Komisja

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/38

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2018 r. – Batchelor / Komisja
   (Sprawa T-85/18)
   (2018/C 152/48)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Edward William Batchelor (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokat B. Hoorelbeke i M. Healy, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 8430 final z dnia 5 grudnia 2017 r., w której odmawia ona dostępu do dokumentu zawierającego deklarację etyki urzędnika, znajdującego się w informatycznym systemie zarządzania zasobami ludzkimi Komisji Europejskiej – Sysper2 oraz do innych dokumentów, które wchodzą w zakres pierwotnego wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 15 ust. 3 TFUE, art. 42 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001 (1), w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia nr 45/2001 (2), wskutek odmowy przyznania całkowitego lub częściowego dostępu do deklaracji etyki.

                           —

                           W ramach części pierwszej zarzutu pierwszego strona skarżąca wykazuje, że Komisja nie zbadała, ani nie wykazała by ujawnienie deklaracji etyki w sposób konkretny i rzeczywisty miało naruszyć ochronę interesu chronionego art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001. W konsekwencji Komisja nie wywiązała się ze spoczywającego na niej ciężaru dowodu oraz naruszyła prawo odmawiając, przynajmniej częściowego dostępu do deklaracji etyki.

                           —

                           W ramach części drugiej zarzutu pierwszego strona skarżąca wykazuje, że Komisja błędnie zastosowała art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001, w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia nr 45/2001 uznając, że strona skarżąca nie wykazała w sposób wymagany prawem, że ujawnienie deklaracji etyki było konieczne.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 42 karty praw podstawowych, art. 15 ust. 3 TFUE i art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 1049/2001 wskutek odmowy przyznania dostępu do pozostałych dokumentów, które wchodzą w zakres pierwotnego wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów.

                           —

                           W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi istotne dla sprawy i spójne dowody wykazujące jej tezę, iż istnieje więcej dokumentów, które wchodzą w zakres pierwotnego wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów, niż siedemdziesiąt jeden dokumentów wskazanych przez Komisję. Odmawiając dostępu do owych pozostałych dokumentów Komisja naruszyła art. 42 karty praw podstawowych, art. 15 ust. 3 TFUE i art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 1049/2001.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasady dobrej administracji, w szczególności obowiązku należytej staranności.

                           —

                           W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca wykazuje, że Komisja naruszyła ciążący na niej obowiązek należytej staranności w rozumieniu art. 41 karty praw podstawowych, ponieważ nie zachowała staranności ustalając, iż nie istnieją inne dokumenty, które wchodzą w zakres pierwotnego wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów. W uzasadnieniu tego zarzutu strona skarżąca wskazuje, że brak jest jakichkolwiek wyjaśnień co do tego w jaki sposób Komisja określiła, że nie istnieją inne dokumenty, jako że nie udzieliła ona żadnych informacji dotyczących zastosowanych przez siebie metod wyszukiwania

               4.

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia zgodnie z art. 296 ust. 2 TFUE.

                           —

                           W ramach części pierwszej zarzutu czwartego strona skarżąca wykazuje, że Komisja naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia zgodnie z art. 296 ust. 2 TFUE, nie wyjaśniając dlaczego ujawnienie deklaracji etyki w sposób rzeczywisty i konkretny miało naruszyć ochronę interesu chronionego art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001, ani nie wskazując dlaczego zakładano, że takowe ujawnienie miało naruszyć uprawniony interes podmiotu danych, zgodnie z 8 lit. b) rozrządzenia nr 45/2001.

                           —

                           W ramach części drugiej zarzutu czwartego strona skarżąca wykazuje, że zaskarżona decyzja nie zawiera żadnego uzasadnienia faktu niewskazania przez Komisję żadnych dodatkowych dokumentów, które wchodzą w zakres pierwotnego wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów, pomimo uwag strony skarżącej sformułowanych w ponownym wniosku. W konsekwencji również ta część zaskarżonej decyzji opiera się na niewystarczającym uzasadnieniu.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001, L 8, s. 1).


title: Sprawy połączone T-533/15 i T-264/16: Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2018 r. – Kim i in. / Rada i Komisja (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Korei Północnej w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Ujęcie nazwisk i nazwy skarżących — Dowód zasadności umieszczenia w wykazie — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/25

         Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2018 r. – Kim i in. / Rada i Komisja
   (Sprawy połączone T-533/15 i T-264/16) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Korei Północnej w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Ujęcie nazwisk i nazwy skarżących - Dowód zasadności umieszczenia w wykazie - Obowiązek uzasadnienia))
   (2018/C 152/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca w sprawie T-533/15: Il-Su Kim (Pjongjang, Korea Północna) oraz pięciu innych skarżących, których imiona i nazwiska wymienione są w załączniku do wyroku (przedstawiciele: M. Lester, S. Midwinter, QC, T. Brentnall i A. Stevenson, solicitors)

      Strona skarżąca w sprawie T-264/16: Korea National Insurance Corporation (Pjongjang) (przedstawiciele: M. Lester, S. Midwinter, T. Brentnall i A. Stevenson)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo A. de Elera-San Miguel Hurtado i A. Vitro, a następnie A. Vitro i F. Naert, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: w sprawie T-533/15 L. Havas, S. Bartelt i D. Gauci, pełnomocnicy, oraz w sprawie T-264/16 L. Havas i S. Bartelt, pełnomocnicy, a następnie w sprawie T-533/15 L. Havas i D. Gauci, pełnomocnicy, oraz w sprawie T-264/16 L. Havas, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej w sprawie T-533/15: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo V. Kaye, następnie S. Brandon, następnie S. Brandon i C. Crane, a wreszcie S. Brandon, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   W sprawie T-533/15 oparte na art. 263 TFUE żądanie mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/1066 z dnia 2 lipca 2015 r. zmieniającej decyzję 2013/183/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej (Dz.U. 2015, L 174, s. 25), rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1062 z dnia 2 lipca 2015 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 329/2007 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej (Dz.U. 2015, L 174, s. 16), decyzji Rady (WPZiB) 2016/475 z dnia 31 marca 2016 r. zmieniającej decyzję 2013/183/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej (Dz.U. 2016, L 85, s. 34), rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/659 z dnia 27 kwietnia 2016 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) 329/2007 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej (Dz.U. 2016, L 114, s. 9), decyzji Rady (WPZiB) 2016/849 z dnia 27 maja 2016 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej, uchylającej decyzję 2013/183/WPZiB (Dz.U. 2016, L 141, s. 79) oraz każdego powiązanego rozporządzenia wykonawczego Rady w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżących, oraz w sprawie T-264/16 oparte na art. 263 TFUE żądanie mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji 2016/475, rozporządzenia wykonawczego 2016/659, decyzji 2016/849 oraz każdego powiązanego rozporządzenia wykonawczego Rady w zakresie, w jakim akty te dotyczą strony skarżącej

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               W sprawie T-533/15 Kim Il-Su i pozostali skarżący, których imiona i nazwiska wymienione są w załączniku, zostają obciążeni kosztami postępowania, z wyjątkiem kosztów poniesionych przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.

               3)

               W sprawie T-264/16 przedsiębiorstwo Korea National Insurance Corporation zostaje obciążone kosztami postępowania.

               4)

               W sprawie T-533/15 Zjednoczone Królestwo pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 381 z 16.11.2015.


title: Sprawa T-100/18: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2018 r. – Wehrheim / EBC

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/40

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2018 r. – Wehrheim / EBC
   (Sprawa T-100/18)
   (2018/C 152/49)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Christine Wehrheim (Offenbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. De Montigny)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               1.

               stwierdzenie nieważności:

                           —

                           decyzji o oddaleniu wniosku o odszkodowanie za szkodę wyrządzoną anulowaniem jej [dodatku zagranicznego] (wniesionego w dniu 10 maja 2017 r.) z dnia 3 lipca 2017 r.;

                           —

                           w razie konieczności, wyraźnej decyzji z dnia 21 grudnia 2017 r. o oddaleniu jej odwołana (wniesionego w dniu 3 września 2017 r.) od tej decyzji;

               2.

               zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania, którego skarżąca domaga się w swych żądaniach, pokrywającego:

                           —

                           różnicę w wynagrodzeniu dopóty, dopóki będzie ona pracować w instytucji na podstawie umowy zawieranej z pracownikami zatrudnianymi na stałe, w wysokości 700,53 EUR miesięcznie, od kwietnia 2017 r.;

                           —

                           koszty przeprowadzki dodatkowe w stosunku do już zaakceptowanej kwoty 1 079,10 EUR, czyli dodatkową kwotę 1 000 EUR;

                           —

                           zadośćuczynienie za poniesioną krzywdę w wysokości 2 000 EUR;

                           —

                           odsetki ustawowe od całości kwoty odszkodowania do momentu jej zapłaty;

               3.

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący okoliczności, że pozwana instytucja nie dopełniła swych obowiązków ze względu na naruszenie zasady staranności, dobrej administracji i pomocy oraz poprzez stworzenie oczekiwania, które w odniesieniu do skarżącej jest niewykonalne i polega na przyznaniu dodatku zagranicznego, podczas gdy od początku nie spełniała ona warunków wymaganych przez regulamin pracowniczy do jego uzyskania. To uchybienie spowodowało szkodę, która pozostaje w związku przyczynowym z niedopełnieniem przez instytucję ciążących na niej obowiązków.


title: Sprawa T-142/18: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2018 r. – Buffalo – Boots GmbH / Komisja

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/52

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2018 r. – Buffalo – Boots GmbH / Komisja
   (Sprawa T-142/18)
   (2018/C 152/61)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Buffalo – Boots GmbH (Hochheim am Main, Niemcy) (przedstawiciele: S. De Knop, A. Willems i C. Zimmermann, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/2232 z dnia 4 grudnia 2017 r. nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu oraz wyprodukowanych przez niektórych producentów eksportujących w Chińskiej Republice Ludowej i Wietnamie oraz wykonującego wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (Dz.U. z 2017 r., L 319, s. 30); oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że postępując bez ważnej podstawy prawnej rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2232 (1) narusza zasadę przekazania kompetencji na podstawie art. 5 ust. 1 i art. 5 ust. 2 TUE, a w każdym razie zasadę równowagi instytucjonalnej na podstawie art. 13 ust. 2 TUE.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że poprzez brak podjęcia koniecznych środków w celu wykonania wyroku w sprawach połączonych C-695 i C-34/14 C&J Clark International, rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2232 narusza art. 266 TFUE.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że poprzez nałożenie cła antydumpingowego na przywóz obuwia, „które miało miejsce w trakcie okresu stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 (2) i rozporządzenia wykonawczego Rady (WE) nr 1294/2009 (3)”, rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2232 narusza art. 1 ust. 1 i art. 10 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 2016/1036 (4) oraz zasadę pewności prawa (niedziałania prawa wstecz).

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że poprzez nałożenie cła antydumpingowego bez przeprowadzenia nowej oceny interesu Unii, rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2232 narusza art. 21 rozporządzenia (UE) nr 2016/1036, a w każdym razie zawiera oczywisty błąd poprzez stwierdzenie, że nałożenie cła antydumpingowego leżało w interesie Unii.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że poprzez przyjęcie aktu, który wykracza poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia jego celu, rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2232 narusza art. 5 ust. 1 i art. 5 ust. 4 TUE.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2232 z dnia 4 grudnia 2017 r. nakładające ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu oraz wyprodukowanych przez niektórych producentów eksportujących w Chińskiej Republice Ludowej i Wietnamie oraz wykonujące wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (Dz.U. z 2017 r., L 319, s. 30)

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1472/2006 z dnia 5 października 2006 r. nakładające ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu (Dz.U. z 2006 r., L 275, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1294/2009 z dnia 22 grudnia 2009 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Wietnamu i pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami wysyłanego ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzące ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (Dz.U. z 2009 r., L 352, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. z 2016 r., L 176, s. 21).


title: Sprawa C-32/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 18 stycznia 2018 r. – Tiroler Gebietskrankenkasse/Michael Moser

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 18 stycznia 2018 r. – Tiroler Gebietskrankenkasse/Michael Moser
   (Sprawa C-32/18)
   (2018/C 152/05)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca w postępowaniu rewizyjnym: Tiroler Gebietskrankenkasse

      Druga strona postępowania rewizyjnego: Michael Moser.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 60 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (rozporządzenie nr 883/2004) (1) należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie, które jest właściwe w dalszej kolejności (Austria) musi wypłacić jako świadczenie rodzinne jednemu z rodziców, który ma miejsce zamieszkania i zatrudnienia w państwie członkowskim właściwym w pierwszej kolejności (Niemcy) na podstawie artykułu 68 ustęp 1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia nr 883/2004 kwotę różnicy pomiędzy zasiłkiem wychowawczym (Elterngeld) wypłaconym w państwie członkowskim właściwym w pierwszej kolejności a zależnym od wysokości dochodów zasiłkiem z tytułu opieki nad dzieckiem (Kinderbetreuungsgeld) w innym państwie członkowskim, jeżeli obydwoje rodzice mieszkają wraz ze wspólnymi dziećmi w państwie członkowskim właściwym w pierwszej kolejności i tylko drugi z rodziców jest zatrudniony jako pracownik przygraniczny w państwie członkowskim właściwym w dalszej kolejności?

         W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

               2)

               Czy zależny od wysokości dochodu zasiłek z tytułu opieki nad dzieckiem (Kinderbetreuungsgeld) oblicza się według dochodu faktycznie osiągniętego w kraju zatrudnienia (Niemczech) czy według hipotetycznego dochodu osiąganego z porównywalnej działalności zarobkowej w państwie członkowskim właściwym w dalszej kolejności (Austrii)?

      (1)  Dz.U. 2009 L 284, s. 1


title: Sprawa T-152/18: Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2018 r. – Sona Nutrition / EUIPO – Solgar Holdings (SOLGAR Since 1947 MultiPlus WHOLEFOOD CONCENTRATE MULTIVITAMIN FORMULA)

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/53

         Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2018 r. – Sona Nutrition / EUIPO – Solgar Holdings (SOLGAR Since 1947 MultiPlus WHOLEFOOD CONCENTRATE MULTIVITAMIN FORMULA)
   (Sprawa T-152/18)
   (2018/C 152/62)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sona Nutrition Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Solgar Holdings, Inc. (Ronkonkoma, Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Solgar Holdings, Inc.

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy o kolorach fioletowym, jasnobrązowym, beżowym, ciemnobrązowym i złotobrązowym, SOLGAR Since 1947 MultiPlus WHOLEFOOD CONCENTRATE MULTIVITAMIN FORMULA – zgłoszenie nr 13 781 331

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 grudnia 2017 r. w sprawie R 1319/2017-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO i Solgar Holdings, Inc., jeśli wstąpi do postępowania w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia nr 2017/1001;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa C-94/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 12 lutego 2018 r. – Nalini Chenchooliah / Minister for Justice and Equality

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 12 lutego 2018 r. – Nalini Chenchooliah / Minister for Justice and Equality
   (Sprawa C-94/18)
   (2018/C 152/17)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nalini Chenchooliah

      Strona pozwana: Minister for Justice and Equality

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jeżeli małżonkowi obywatela UE, który skorzystał z prawa do swobodnego przemieszczania się na podstawie art. 6 dyrektywy 2004/38/WE (1) odmówiono prawa pobytu na podstawie art. 7 ze względu na to, że ten obywatel UE nie korzysta lub już przestał korzystać z praw wynikających z traktatu UE w przyjmującym państwie członkowskim i jeżeli planowane jest wydalenie tego małżonka z omawianego państwa członkowskiego, to czy wydalenie to powinno nastąpić na mocy przepisów dyrektywy i zgodnie z nimi, czy też jest objęte zakresem prawa krajowego państwa członkowskiego?

               2)

               W przypadku gdy odpowiedź na powyższe pytanie jest taka, że wydalenia należy dokonać zgodnie z przepisami dyrektywy, to czy wydalenie z terytorium powinno odbyć się na podstawie i zgodnie z wymogami rozdziału VI dyrektywy, a w szczególności z jej art. 27 i 28, czy też państwo członkowskie może w takich okolicznościach powołać się na inne przepisy dyrektywy, w szczególności jej art. 14 i 15?

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. 2004 L 158, s. 77).