title: Sprawa T-193/06: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2010 r. — TF1 przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Systemy pomocy na rzecz produkcji kinematograficznej i audiowizualnej — Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń — Skarga o stwierdzenie nieważności — Brak istotnego wpływu na pozycję konkurencyjną — Niedopuszczalność)

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/22

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2010 r. — TF1 przeciwko Komisji
   (Sprawa T-193/06) (1)

   (Pomoc państwa - Systemy pomocy na rzecz produkcji kinematograficznej i audiowizualnej - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Skarga o stwierdzenie nieważności - Brak istotnego wpływu na pozycję konkurencyjną - Niedopuszczalność)
   2010/C 301/34
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Télévision française 1 SA (TF1) (Boulogne-Billancourt, Francja) (przedstawiciele: J.-P. Hordies i C. Smits, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito, T. Scharf i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i L. Butel, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 832 wersja ostateczna z dnia 22 marca 2006 r. dotyczącej środków wsparcia na rzecz kina i przemysłu audiowizualnego we Francji (Pomoc państwa nr NN 84/2004 i N 95/2004 — Francja, Systemy pomocy na rzecz kina i przemysłu audiowizualnego)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Télévision française 1 SA (TF1) zostaje obciążona własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

               3)

               Republika Francuska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 224 z 16.9.2006.


title: Sprawa C-396/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 27 sierpnia 2012 r. — A. M. van der Ham, A. H. van der Ham-Reijersen van Buuren, druga strona postępowania: College van Gedeputeerde Staaten van Zuid-Holland

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 27 sierpnia 2012 r. — A. M. van der Ham, A. H. van der Ham-Reijersen van Buuren, druga strona postępowania: College van Gedeputeerde Staaten van Zuid-Holland
   (Sprawa C-396/12)
   2012/C 379/21
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: A. M. van der Ham, A. H. van der Ham-Reijersen van Buuren

      Druga strona postępowania: College van Gedeputeerde Staaten van Zuid-Holland

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jak należy rozumieć pojęcie „umyślnej niezgodności” w art. 51 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1) w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 74/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. (2), w art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 (3) oraz w art. 67 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (4); czy taka niezgodność ma miejsce już wtedy, gdy występuje naruszenie długoterminowo istniejącej polityki w rozumieniu art. 8 ust. 2 lit. c) krajowych wytycznych dotyczących ram prawnych dla wzajemnej zgodności w ramach wspólnej polityki rolnej?

               2)

               Czy prawu Unii sprzeciwia się okoliczność, że w państwie członkowskim przyjmuje się, iż ma miejsce „umyślna” niezgodność z przepisem w rozumieniu wymienionych rozporządzeń, jeśli występuje jedna lub więcej następujących okoliczności:

                           a)

                           przy opisie danej wzajemnej zgodności, która nie została spełniona, przyjmuje się umyślność;

                           b)

                           dana wzajemna zgodność jest złożona;

                           c)

                           chodzi o długoterminowo istniejącą politykę;

                           d)

                           ma miejsce działanie lub świadome zaniechanie;

                           e)

                           rolnik uprzednio został powiadomiony o brakach w spełnieniu odpowiedniej wzajemnej zgodności;

                           f)

                           na podstawie stopnia niespełnienia wzajemnej zgodności należy przyjąć umyślność?

               3)

               Czy beneficjentowi pomocy można przypisać „umyślną niezgodność”, jeżeli osoba trzecia wykonuje prace na zlecenie beneficjenta?

      (1)  Dz.U. L 277, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 30, s. 100.

      (3)  Dz.U. L 368, s. 74.

      (4)  Dz.U. L 141, s. 18.


title: Sprawa C-381/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil n ° 9 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Jorge Sales Sinués przeciwko Caixabank S.A.

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 9 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Jorge Sales Sinués przeciwko Caixabank S.A.
   (Sprawa C-381/14)
   2014/C 388/03
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Mercantil no 9 de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jorge Sales Sinués

      Strona pozwana: Caixabank S.A.

      Pytania prejudycjalne

   Czy, ze względu na to, że zawarty w hiszpańskim porządku prawnym przepis art. 43 LEC (1) przewiduje […] zawieszający i prejudycjalny skutek wobec wniesionego równocześnie przez konsumenta pozwu indywidualnego dopóty, dopóki nie zostanie wydane prawomocne orzeczenie w postępowaniu zapoczątkowanym pozwem zbiorowym, a konsument pozostaje związany podjętymi w jego ramach działaniami i nie ma ani możliwości podnoszenia twierdzeń na poparcie swych roszczeń ani proponowania środków dowodowych z wykorzystaniem wszystkich dostępnych rodzajów broni procesowych:

               1)

               Można uznać, [że przepisy hiszpańskie ustanawiają] skuteczny środek lub mechanizm odpowiadający ustanowionym w art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG (2) wymogom?

               2)

               W jakim zakresie ten skutek zawieszający w przypadku podniesienia nieważności nieuczciwych warunków określonych w zawartej przez konsumenta umowie stanowi dlań przeszkodę i, efektem tego, naruszenie art. 7 ust. 1 ww. dyrektywy?

               3)

               Czy okoliczność, że konsument nie może odłączyć się od powództwa zbiorowego, stanowi naruszenie art. 7 ust. 3 dyrektywy 93/13/EWG?

               4)

               Czy też, przeciwnie, skutek zawieszający art. 43 LEC jest zgodny z art. 7 dyrektywy 93/13/EWG ze względu na to, że prawa konsumenta są w pełni chronione w ramach pozwu zbiorowego, gdyż hiszpański porządek prawny przewiduje inne równie skuteczne w zakresie ochrony przysługujących mu praw mechanizmy procesowe oraz ze względu na przestrzeganie zasady pewności prawa?

      (1)  Hiszpańskiego kodeksu postępowania cywilnego.

      (2)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29)


title: Sprawa T-493/14: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2014 r. – Mayer przeciwko EFSA

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/19

         Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2014 r. – Mayer przeciwko EFSA
   (Sprawa T-493/14)
   2014/C 329/27
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ingrid Alice Mayer (Ellwangen, Niemcy) (przedstawiciel: T. Mayer, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               przedłużenie oddelegowania skarżącej do dnia 30 czerwca 2015 r.;

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem rozwiązania umowy w sprawie oddelegowania, w szczególności decyzji EFSA „Termination of the secondment” z dnia 16 kwietnia 2014 r.;

               —

               nakazanie pozwanej powstrzymania się od wyboru nowego „observer” z oddelegowanych krajowych ekspertów w radzie zakładowej;

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem sześciomiesięcznego zawieszenia działalności skarżącej w radzie zakładowej;

               —

               zarządzenie zagwarantowania jej dostępu do wszystkich maili, które zostały wymienione między dyrekcją EFSA a jedną organizacją prawa prywatnego działającą w sektorze żywnościowym;

               —

               tytułem ewentualnym, zarządzenie umożliwienia dostępu do tych dokumentów osobie trzeciej, którą wyznaczy Sąd w celu zbadania, czy zachodzi konflikt interesów;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.
   Skarżąca podnosi, że roszczenie o przedłużenie okresu oddelegowania jako ekspert krajowy wynika z ogólnej zasady równego traktowania, z Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, z zakazu arbitralnych rozstrzygnięć i z art. 2 TUE.
   Skarżąca zarzuca w tym kontekście, że nieprzedłużenie oddelegowania opiera się na błędnej wzgl. nieistniejącej decyzji w sprawie wyboru.
   Skarżąca podnosi ponadto, że wykluczenie jej z rady zakładowej jest niezgodne z prawem, ponieważ nie zostało podane jakiekolwiek uzasadnienie, nie miało miejsca żadne wysłuchanie oraz nie została wydana jakakolwiek decyzja na piśmie.
   Skarżąca podnosi ponadto roszczenie o dostęp do określonych e-maili z art. 2 rozporządzenia nr 1049/2001 (1). W tym kontekście wywodzi ona, że służbowe maile nie podpadają pod ochronę danych.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, (Dz.U. L 145,s. 43)


title: Sprawa T-192/05: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2005 r. przez Franky'ego Callewaerta i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/29

         Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2005 r. przez Franky'ego Callewaerta i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-192/05)
   (2005/C 193/49)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 4 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Franky'ego Callewaerta, zamieszkałego w Roeselare (Belgia), reprezentowanemu przez adwokatów Georgesa Vandersandena i Laure Levi przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie zakwalifikowania skarżących do grupy zaszeregowania określonej w dotyczących ich decyzjach o zatrudnieniu, w zakresie, w jakim zakwalifikowanie to zostało dokonane na podstawie art. 12 ust. 3 załącznika XIII nowego regulamin pracowniczego;

               —

               przywrócenie skarżących na odpowiedni szczebel kariery (włącznie z uznaniem ich doświadczenia zawodowego w ramach odpowiednio skorygowanej grupy zaszeregowania, ich prawami do przeniesienia na wyższy stopień oraz uprawnieniami emerytalnymi) odpowiadający grupie zaszeregowania, do której powinni zostać powołani zgodnie z ogłoszeniem o konkursie, w następstwie którego zostali oni umieszczeni na liście rezerwowej dla późniejszego naboru, czyli grupie zaszeregowania figurującej w ogłoszeniu o konkursie, bądź też grupie będącej jej odpowiednikiem zgodnie z klasyfikacją nowego regulaminu pracowniczego (oraz na odpowiedni stopień, zgodnie z regułami mającymi zastosowanie przed dniem 1 maja 2004 r.) od momentu wydania decyzji o ich powołaniu;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżących odsetek za zwłokę — naliczonych według stopy refinansowania ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowych, powiększonej o dwa punkty procentowe — od całości kwot stanowiących różnicę pomiędzy wynagrodzeniem odpowiadającym ich grupie zaszeregowania figurującej w decyzji o zatrudnieniu, a kwalifikacją, do której mieli prawo — aż do dnia wydania decyzji w przedmiocie prawidłowego zakwalifikowania do grupy zaszeregowania;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty:
   Podnoszone zarzuty i główne argumenty są identyczne z zarzutami i głównymi argumentami w sprawie T-58/05 oraz podobne do tych podnoszonych w sprawach T-130/05, T-160/05, T-162/05, T-164/05, T-170/05 i T-183/05.


title: Sprawa T-233/13: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2013 r. — Hartmann przeciwko Komisji

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/38

         Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2013 r. — Hartmann przeciwko Komisji
   (Sprawa T-233/13)
   2013/C 171/73
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Paul Hartmann SA (Châtenois, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.M. Leprêtre i N. Chahid-Nouraï)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie ze skutkiem natychmiastowym, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności dyrektywy Komisji 2013/2/UE z dnia 7 lutego 2013 r. zmieniającej załącznik I do dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, w zakresie, w jakim wprowadza ona walce do nawijania, z wyjątkiem walców do użytku przemysłowego, do wykazu przykładów opakowań;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów, które są zasadniczo identyczne z tymi podniesionymi w ramach sprawy T-202/13 Group d'Hygiène przeciwko Komisji lub są do nich podobne.


title: Sprawa C-276/07: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 15 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Firenze — Włochy) — Nancy Delay przeciwko Universita' degli studi di Firenze, Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS), Repubblica italiana (Swobodny przepływ pracowników — Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową — Kategoria lektorów z wymiany — Byli lektorzy języka obcego — Uznanie praw nabytych)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/10

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 15 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Firenze — Włochy) — Nancy Delay przeciwko Universita' degli studi di Firenze, Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS), Repubblica italiana
   (Sprawa C-276/07) (1)

   (Swobodny przepływ pracowników - Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową - Kategoria „lektorów z wymiany’ - Byli lektorzy języka obcego - Uznanie praw nabytych)
   (2008/C 171/17)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte d'appello di Firenze
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Nancy Delay

      Strona pozwana: Universita' degli studi di Firenze, Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS), Repubblica italiana
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte d'appello di Firenze — Wykładania art. 39 WE — Uznanie praw nabytych byłych lektorów języków obcych — Lektorzy zatrudnieni na podstawie umowy o wymianie kulturalnej z innymi państwami członkowskimi („lektorzy z wymiany”) — Zastosowanie zasad wynikających z wyroków w sprawie C-212/99 i w sprawie C-119/04
   Sentencja
   Artykuł 39 ust. 2 WE stoi na przeszkodzie temu, by — w związku z zastępowaniem umowy o pracę na czas określony w charakterze lektora z wymiany umową o pracę na czas nieokreślony w charakterze współpracownika lingwistycznego — możliwe było odmówienie osobie znajdującej się w sytuacji takiej, jak powódka w sprawie głównej, uznania praw nabytych od dnia pierwszego zatrudnienia ze skutkami w zakresie wynagrodzenia, stażu pracy i opłacania przez pracodawcę składek na zabezpieczenie społeczne, jeżeli pracownikowi krajowemu znajdującemu się w porównywalnej sytuacji takie uznanie by przysługiwało. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy taki przypadek ma miejsce w sprawie głównej.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa T-504/14: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2014 r. – Sertrans Catalunya przeciwko Komisji

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/55

         Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2014 r. – Sertrans Catalunya przeciwko Komisji
   (Sprawa T-504/14)
   2014/C 282/73
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Sertrans Catalunya, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: J. De Juan Casadevall, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważność zaskarżonej decyzji;

               —

               tytułem wniosku ewentualnego, i na wypadek, gdyby uznano SEAF za bezprawną pomoc państwa, nakazanie zwrotu tylko do daty opublikowania w Dz.U. UE decyzji o wszczęciu formalnego dochodzenia w dniu 21 września 2011 r., i

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są identyczne jak podniesione w sprawie T-500/14 Derivados del Flúor, SA przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-50/11: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2011 r. — Fraas przeciwko OHIM (Wzór w karo w kolorach ciemno szarym, jasno szarym, czarnym, beżowym, ciemno czerwonym i jasno czerwonym)

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/22

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2011 r. — Fraas przeciwko OHIM (Wzór w karo w kolorach ciemno szarym, jasno szarym, czarnym, beżowym, ciemno czerwonym i jasno czerwonym)
   (Sprawa T-50/11)
   2011/C 89/44
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: V. Fraas GmbH (Helmbrechts-Wüstenselbitz, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Würtenberger i R. Kunze)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 listopada 2010 r. w sprawie R 1316/2010-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający wzór w karo w kolorach ciemno szarym, jasno szarym, czarnym, beżowym, ciemno czerwonym i jasno czerwonym dla towarów z klas 18, 24 i 25

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ rozpatrywany znak ma charakter odróżniający, oraz naruszenie art. 75 i 76 rozporządzenia (WE) nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza nie ustosunkowała się do przedstawionej przez skarżącą obszernej argumentacji o charakterze faktycznym i prawnym.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 31 maja 2005 r. w sprawie T-105/03 Triantafyllia Dionyssopoulou przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Urzędnicy — Sprawozdanie z oceny — Skarga o uchylenie — Odpadnięcie legitymacji procesowej — Bezprzedmiotowość — Skarga o odszkodowanie)

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/24

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 31 maja 2005 r.
   w sprawie T-105/03 Triantafyllia Dionyssopoulou przeciwko Radzie Unii Europejskiej (1)

   (Urzędnicy - Sprawozdanie z oceny - Skarga o uchylenie - Odpadnięcie legitymacji procesowej - Bezprzedmiotowość - Skarga o odszkodowanie)
   (2005/C 193/38)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-105/03 Triantafyllia Dionyssopoulou, była urzędniczka Rady Unii Europejskiej, zamieszkała w Brukseli (Belgia), reprezentowana przez F. Renard, avocat, przeciwko Radzie Unii Europejskiej (pełnomocnicy: M. Sims i F. Anton), mającej za przedmiot wniosek o uchylenie decyzji ustalającej ostateczne sprawozdanie z oceny za okres 1999-2001 oraz skargę o odszkodowanie za szkodę poniesioną przez skarżącą, Sąd (pierwsza izba), w składzie: J.D. Cooke, prezes, R. García-Valdecasas i I. Labucka, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 31 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Orzekanie w kwestii żądania uchylenia stało się bezprzedmiotowe.

               2)

               Żądanie odszkodowania zostaje oddalone jako bezzasadne.

               3)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.5.2003


title: Sprawa T-406/15: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2015 r. – Mahmoudian/Rada

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/26

         Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2015 r. – Mahmoudian/Rada
   (Sprawa T-406/15)
   (2015/C 337/26)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Fereydoun Mahmoudian (Teheran, Iran) (przedstawiciele: adwokaci A. Bahrami i N. Korogiannakis)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               zasądzenie od Rady kwoty 2 2 27  000 EUR tytułem odszkodowania i kwoty 6 00  000 EUR tytułem zadośćuczynienia;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, który jest zasadniczo identyczny z zarzutem podniesionym w sprawie T-405/15 Fulmen/Rada lub do niego podobny.


title: Sprawa C-521/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwo Niderlandów (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym — Artykuł 40 — Swobodny przepływ kapitału — Dyskryminujące traktowanie dywidend wypłacanych przez spółki niderlandzkie — Pobranie podatku u źródła — Zwolnienie — Spółki korzystające z siedzibą w państwach członkowskich Wspólnoty — Spółki korzystające mające siedzibę w Islandii lub Norwegii)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwo Niderlandów
   (Sprawa C-521/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym - Artykuł 40 - Swobodny przepływ kapitału - Dyskryminujące traktowanie dywidend wypłacanych przez spółki niderlandzkie - Pobranie podatku u źródła - Zwolnienie - Spółki korzystające z siedzibą w państwach członkowskich Wspólnoty - Spółki korzystające mające siedzibę w Islandii lub Norwegii)
   2009/C 180/10
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. van Nuffel i R. Lyal, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C.M. Wissels i D.J.M. de Grave, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 40 Porozumienia EOG — Brak zwolnienia dywidend wypłacanych na rzecz spółek mających siedzibę w Norwegii lub Islandii z poboru podatku od dywidend na tych samych warunkach, co dywidend wypłacanych na rzecz spółek niderlandzkich

      Sentencja

               1)

               Poprzez brak zwolnienia dywidend wypłacanych przez spółki niderlandzkie na rzecz spółek mających siedzibę w Islandii lub w Norwegii z poboru u źródła podatku od dywidend na tych samych warunkach co dywidendy wypłacane na rzecz spółek niderlandzkich lub na rzecz spółek mających siedzibę w innych państwach członkowskich Wspólnoty Europejskiej Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r.

               2)

               Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008.


title: Sprawa C-291/05.: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Raad van State z dnia  13 lipca 2005 r.  w sprawie Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie przeciwko R.N.G. Eind.

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Raad van State z dnia 13 lipca 2005 r. w sprawie Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie przeciwko R.N.G. Eind.
   (Sprawa C-291/05.)
   (2005/C 296/20)
   język postępowania: niderlandzki
   W dniu 20 lipca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Raad van State z dnia 13 lipca 2005 r. w sprawie Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie przeciwko R.N.G. Eind.
   Raad van State zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1a)

               W sytuacji, gdy obywatel państwa trzeciego jest uważany w przyjmującym Państwie Członkowskim za członka rodziny pracownika w rozumieniu art. 10 rozporządzenia nr 1612/68 (1) i nie upłynął jeszcze termin ważności zezwolenia na pobyt wydanego przez to Państwo Członkowskie, czy oznacza to, że Państwo Członkowskie, którego obywatelem jest pracownik, nie może w związku z tym odmówić temu obywatelowi państwa

               1b)

               W przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze, czy oznacza to, że w chwili przybycia tego obywatela państwa trzeciego na jego terytorium Państwo Członkowskie ma prawo samo decydować, czy zostały spełnione warunki wjazdu i pobytu określone w przepisach krajowych, czy powinno najpierw ocenić, czy obywatel ten, jako członek rodziny pracownika, korzysta jeszcze z uprawnień wynikających z prawa wspólnotowego?

               2)

               Czy odpowiedź na dwa pytania poprzedzające mogłaby być odmienna w przypadku, gdyby przed pobytem w przyjmującym Państwie Członkowskim temu obywatelowi państwa trzeciego nie przysługiwało prawo pobytu na podstawie przepisów krajowych w Państwie Członkowskim, którego obywatelem jest pracownik?

               3a)

               W sytuacji, gdy Państwo Członkowskie, którego obywatelem jest pracownik (ojciec), jest uprawnione w chwili jego powrotu do dokonania oceny, czy zostały spełnione wymogi prawa wspólnotowego dotyczące wydania zezwolenia na pobyt w charakterze członka rodziny, czy obywatel państwa trzeciego, będący członkiem rodziny ojca, który w celu poszukiwania zatrudnienia powraca z przyjmującego Państwa Członkowskiego do państwa, którego jest obywatelem, korzysta z prawa pobytu w tym Państwie Członkowskim, a jeśli tak, to przez jaki okres?

               3b)

               Czy uprawnienie to istnieje również w sytuacji, gdy ojciec nie wykonuje w tym Państwie Członkowskim żadnej rzeczywistej działalności i nie może lub nie może dłużej być uważany za poszukującego zatrudnienia w ramach dyrektywy Rady 90/364/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie prawa pobytu (2) ze względu na okoliczność, że z uwagi na posiadanie obywatelstwa niderlandzkiego ojciec korzysta ze świadczeń pomocy społecznej?

               4)

               Jakie znaczenie dla celów odpowiedzi na powyższe pytania ma okoliczność, że obywatel państwa trzeciego jest członkiem rodziny obywatela Unii, który skorzystał z uprawnienia, jakie przyznaje mu art. 18 traktatu WE i powraca do Państwa Członkowskiego, którego jest obywatelem?

      (1)  Dz.U. L 257 str.2

      (2)  Dz.U. L 180 str.26


title: Sprawa T-216/09: Wyrok Sądu z dnia 25 października 2012 r. — Astrim i Elyo Italia przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Usługi konserwacji systemów klimatyzacji, ogrzewania i wentylacji we Wspólnym Centrum Badawczym w Isprze — Odrzucenie oferty złożonej przez oferenta — Interpretacja warunku przewidzianego w specyfikacji istotnych warunków zamówienia — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/21

         Wyrok Sądu z dnia 25 października 2012 r. — Astrim i Elyo Italia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-216/09) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Usługi konserwacji systemów klimatyzacji, ogrzewania i wentylacji we Wspólnym Centrum Badawczym w Isprze - Odrzucenie oferty złożonej przez oferenta - Interpretacja warunku przewidzianego w specyfikacji istotnych warunków zamówienia - Obowiązek uzasadnienia)
   2012/C 379/36
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Astrim SpA (Rzym, Włochy) i Elyo Italia Srl (Sesto San Giovanni, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Brugnoletti i M. Civello)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo N. Bambara i E. Manhaeve, następnie E. Manhaeve i F. Moro, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata D. Gullę)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 27 marca 2009 r. odrzucającej ofertę złożoną przez skarżące w ramach ogłoszonego przez Komisję w dniu 25 października 2008 r. przetargu na usługi konserwacji systemów klimatyzacji, ogrzewania i wentylacji we Wspólnym Centrum Badawczym w Isprze (Dz.U. 2008/S 208-274999) oraz, tytułem ewentualnym, żądanie stwierdzenia częściowej nieważności pkt 17 zaproszenia do składania ofert.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Astrim SpA i Elyo Italia Srl pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  25 października 2005 r.  w sprawie C-229/04 Crailsheimer Volksbank eG przeciwko Klausowi Conradsowi, Frankowi Schulzkemu i Petrze Schulzke-Lösche, Joachimowi Nitschkemu (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht in Bremen) (Ochrona konsumentów — Umowy negocjowane poza lokalem przedsiębiorstwa — Umowa pożyczki powiązana z nabyciem nieruchomości zawarta w drodze akwizycji w domu — Prawo do odstąpienia)

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 25 października 2005 r.
   w sprawie C-229/04 Crailsheimer Volksbank eG przeciwko Klausowi Conradsowi, Frankowi Schulzkemu i Petrze Schulzke-Lösche, Joachimowi Nitschkemu (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht in Bremen) (1)

   (Ochrona konsumentów - Umowy negocjowane poza lokalem przedsiębiorstwa - Umowa pożyczki powiązana z nabyciem nieruchomości zawarta w drodze akwizycji w domu - Prawo do odstąpienia)
   (2006/C 86/12)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-229/04 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht in Bremen (Niemcy) postanowieniem z dnia 27 maja 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 2 czerwca 2004 r., w postępowaniu: Crailsheimer Volksbank eG przeciwko Klausowi Conradsowi, Frankowi Schulzkemu i Petrze Schulzke-Lösche, Joachimowi Nitschkemu, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, J. Makarczyk, C. Gulmann (sprawozdawca), R. Silva de Lapuerta i P. Kūris, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: M. Ferreira, główny administrator, wydał w dniu 25 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Artykuły 1 i 2 dyrektywy Rady 85/577/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy osoba trzecia działa w imieniu lub na rzecz przedsiębiorcy przy negocjowaniu lub zawarciu umowy, stosowanie dyrektywy nie może być uzależnione od tego, że przedsiębiorca wiedział lub powinien był wiedzieć o tym, iż umowa została zawarta w sytuacji akwizycji wskazanej w art. 1 tej dyrektywy.

               2)

               Dyrektywa 85/577, a w szczególności jej art. 5 ust. 2 nie sprzeciwia się temu, że:

                           —

                           konsument, który skorzystał z prawa do odstąpienia zgodnie z tą dyrektywą, musi zwrócić pożyczkodawcy kwotę pożyczki, chociaż zgodnie z planem sporządzonym dla celów inwestycji finansowej pożyczka służy wyłącznie finansowaniu nabycia nieruchomości i jest bezpośrednio wypłacona sprzedawcy tej nieruchomości;

                           —

                           wymagany jest natychmiastowy zwrot kwoty pożyczki;

                           —

                           przepisy krajowe przewidują w przypadku odstąpienia od umowy kredytu hipotecznego, że konsument zobowiązany jest nie tylko do zwrotu kwoty otrzymanej na podstawie tej umowy, ale dodatkowo do zapłaty na rzecz pożyczkodawcy odsetek stosowanych na rynku.

                     Jednak w sytuacji gdyby bank zawiadomił konsumenta o przysługującym mu prawie odstąpienia, konsument mógłby uniknąć ryzyka związanego z takimi inwestycjami jak inwestycje będące przedmiotem sprawy toczącej się przed sądem krajowym. Z tego względu art. 4 dyrektywy 85/577 zobowiązuje Państwa Członkowskie, by dbały o to, żeby ich prawo chroniło konsumentów, którzy nie mogli uniknąć takiego ryzyka, poprzez przyjęcie środków, które pozwalają ustrzec konsumenta od poniesienia konsekwencji urzeczywistnienia się takiego ryzyka.

      (1)  Dz.U. C 201 z 7.8.2004 r.


title: Sprawa T-676/14: Postanowienie Sądu z dnia 3 września 2015 r. –Hiszpania/Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności — Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1173/2011 — Skuteczne egzekwowanie nadzoru budżetowego w strefie euro — Manipulowanie danymi statystycznymi — Decyzja Komisji o wszczęciu postępowania wyjaśniającego — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Akt przygotowawczy — Niedopuszczalność]

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/35

         Postanowienie Sądu z dnia 3 września 2015 r. –Hiszpania/Komisja
   (Sprawa T-676/14) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1173/2011 - Skuteczne egzekwowanie nadzoru budżetowego w strefie euro - Manipulowanie danymi statystycznymi - Decyzja Komisji o wszczęciu postępowania wyjaśniającego - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Akt przygotowawczy - Niedopuszczalność])
   (2015/C 381/40)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, abogado del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-P. Keppenne, J. Baquero Cruz i M. Clausen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 4856 wersja ostateczna z dnia 11 lipca 2014 r. w sprawie wszczęcia postępowania wyjaśniającego dotyczącego manipulowania danymi statystycznymi w Hiszpanii na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1173/2011 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie skutecznego egzekwowania nadzoru budżetowego w strefie euro.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 388 z 3.11.2014.


title: Sprawa T-332/04: Skarga wniesiona dnia 6 sierpnia 2004 r. przez SEBIRÁN, S.L. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM)

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/20

         Skarga wniesiona dnia 6 sierpnia 2004 r. przez SEBIRÁN, S.L. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM)
   (Sprawa T-332/04)
   (2004/C 284/41)
   Język postępowania: hiszpański
   Dnia 6 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) wniesiona przez SEBIRÁN, S.L., z siedzibą w Requena (Walencja, Hiszpania), reprezentowaną przez José Antonia Calderóna Chavero.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji drugiej Izby Odwoławczej OHIM wydanej w dniu 15 czerwca 2004 r. w sprawie R-550/2003-2;

               —

               utrzymanie w mocy decyzji 1472/2003 w postępowaniu w sprawie sprzeciwu B348708, odrzucającej w całości sprzeciw wniesiony przez stronę przeciwną i dopuszczenie zgłoszenia spornego znaku dla wszystkich żądanych klas;

               —

               obciążenie kosztami niniejszego postępowania OHIM oraz dopuszczonych uczestników, w razie przegrania przez nich sprawy.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Strona skarżąca

               Zgłaszany wspólnotowy znak towarowy:

               Graficzny znak towarowy „COTO D'ARCIS” – Zgłoszenie nr 1.558.113, dla towarów z klas 32 i 33 (napoje alkoholowe i bezalkoholowe oraz preparaty do produkcji napojów) i dla usług z klas 39 (transport, pakowanie i składowanie towarów różnych).

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, powołanego w sprzeciwie:

               El Coto de Rioja, S.A.

               Znak towarowy lub oznaczenie, powołane w sprzeciwie:

               Wspólnotowe słowne znaki towarowe „COTO DE IMAZ” (nr 339.333) i „EL COTO” (nr 339.408) dla towarów z klas 29, 30 i 33, międzynarodowy znak towarowy nr 442.377 i hiszpańskie znaki towarowe (nr 877.219, nr 907.966, nr 907.967, nr 907.985, nr 907.989, nr 907.993, nr 907.994, nr 907.995, nr 983.888, nr 1.290.986, nr 1.614.514, nr 1.758.975 i nr 2.172.691).

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu.

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Częściowe uwzględnienie odwołania, utrzymanie odmowy rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla towarów z klas 32 i 33.

               Podniesione zarzuty:

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94.


title: Sprawa T-396/13: Postanowienie Sądu z dnia 26 stycznia 2015 r. – Dosen/OHIM – Gramm (Nano-Pad) (Wspólnotowy znak towarowy — Wniosek o unieważnienie prawa do znaku — Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku — Umorzenie postępowania)

text:
               23.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/20

         Postanowienie Sądu z dnia 26 stycznia 2015 r. – Dosen/OHIM – Gramm (Nano-Pad)
   (Sprawa T-396/13) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Wniosek o unieważnienie prawa do znaku - Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 096/25)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Franko Dosen (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Losert)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo A. Pohlmann, następnie M. Fischer, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również: Thomas Gramm (Wesel, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 maja 2013 r. (sprawa R 1981/2011-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Thomasem Grammem a Frankiem Dosenem.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.


title: Sprawa T-402/16: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2016 r. – Berliner Stadtwerke/EUIPO (berlinGas)

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/51

         Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2016 r. – Berliner Stadtwerke/EUIPO (berlinGas)
   (Sprawa T-402/16)
   (2016/C 335/67)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Berliner Stadtwerke GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat O. Spieker)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „berlinGas” – zgłoszenie nr 14 067 714

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 maja 2016 r. w sprawie R 291/2016-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-80/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 3 grudnia 2012 r. — de Bruin przeciwko EIT

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/33

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 3 grudnia 2012 r. — de Bruin przeciwko EIT
   (Sprawa F-80/12) (1)

   2013/C 46/72
   Język postępowania: angielski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 319 z 20.10.2012, s. 18.


title: Sprawa T-75/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 18 lutego 2016 r. przez Carla De Nicolę od postanowienia wydanego w dniu 18 grudnia 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-128/11 De Nicola/EBI

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/39

         Odwołanie wniesione w dniu 18 lutego 2016 r. przez Carla De Nicolę od postanowienia wydanego w dniu 18 grudnia 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-128/11 De Nicola/EBI
   (Sprawa T-75/16 P)
   (2016/C 118/45)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat G. Ferabecoli)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie niniejszego odwołania i poprzez całkowitą zmianę zaskarżonego postanowienia uchylenie pkt 2 i 3 sentencji oraz pkt 1, 7-25, 51-52, 63-76, 80, 84, 87-88, 97-98, 101-115 tego postanowienia;

               —

               w konsekwencji stwierdzenie nieważności wszystkich zaskarżonych aktów i zasądzenie od EBI odszkodowania na rzecz C. De Nicoli stosownie do żądań skargi albo, pomocniczo, przekazanie sprawy do innej izby Sądu do spraw Służby Publicznej, zasiadającej w innym składzie sędziowskim celem ponownego wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie uchylonych części postanowienia;

               —

               obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie jest skierowane przeciwko postanowieniu Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 18 grudnia 2015 r. De Nicola/Europejski Bank Inwestycyjny (F-128/11).
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do zarzutów i głównych argumentów podnoszonych w sprawie T-55/16 P De Nicola/Europejski Bank Inwestycyjny.
   Wnoszący odwołanie podkreśla w szczególności dopuszczalność żądania stwierdzenia nieważności wiadomości z dnia 4 lipca i 12 sierpnia 2011 r., a także żądania stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 6 września 2001 r. oddalającej wniosek o wszczęcie postępowania koncyliacyjnego.


title: Sprawa T-213/15: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2015 r. – Lidl Stiftung/OHIM – toom Baumarkt (Super-Samstag)

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/39

         Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2015 r. – Lidl Stiftung/OHIM – toom Baumarkt (Super-Samstag)
   (Sprawa T-213/15)
   (2015/C 205/52)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci M. Wolter i A. Berger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: toom Baumarkt GmbH (Kolonia, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Super-Samstag” – wspólnotowy znak towarowy nr 10 304 178

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 lutego 2015 r. w sprawie R 657/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z zasadą 37 lit. b) ppkt (i) i (iv) rozporządzenia nr 2868/95;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-59/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — Copad SA przeciwko Christian Dior couture SA, Vincentowi Gladelowi, syndykowi w postępowaniu upadłościowym dotyczącym majątku spółki Société industrielle lingerie (SIL), Société industrielle lingerie (SIL) (Dyrektywa 89/104/EWG — Prawo znaków towarowych — Wyczerpanie praw właściciela znaku — Umowa licencyjna — Sprzedaż towarów opatrzonych znakiem towarowym z naruszeniem postanowienia umowy licencyjnej zakazującego niektórych form sprzedaży — Brak zgody właściciela znaku towarowego —Sprzedaż dyskontom — Naruszenie renomy znaku towarowego)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/16

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — Copad SA przeciwko Christian Dior couture SA, Vincentowi Gladelowi, syndykowi w postępowaniu upadłościowym dotyczącym majątku spółki Société industrielle lingerie (SIL), Société industrielle lingerie (SIL)
   (Sprawa C-59/08) (1)

   (Dyrektywa 89/104/EWG - Prawo znaków towarowych - Wyczerpanie praw właściciela znaku - Umowa licencyjna - Sprzedaż towarów opatrzonych znakiem towarowym z naruszeniem postanowienia umowy licencyjnej zakazującego niektórych form sprzedaży - Brak zgody właściciela znaku towarowego - Sprzedaż dyskontom - Naruszenie renomy znaku towarowego)
   2009/C 141/25
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Copad SA

      Strona pozwana: Christian Dior couture SA, Vincent Gladel, syndyk w postępowaniu upadłościowym dotyczącym majątku spółki Société industrielle lingerie (SIL), Société industrielle lingerie (SIL)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation (Francja) — Wykładnia art. 5, 7 i 8 ust. 2 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, s. 1) — Pojęcie wyczerpania praw właściciela znaku towarowego — Sprzedaż przez licencjobiorcę towarów opatrzonych znakiem towarowym z naruszeniem postanowień umowy licencyjnej zakazujących niektórych form sprzedaży — Sprzedaż hurtownikom i dyskontom — Uszczerbek dla prestiżu znaku towarowego — Brak zgody właściciela znaku towarowego

      Sentencja

               1)

               Artykuł 8 ust. 2 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, w brzmieniu zmienionym przez porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r., należy interpretować w ten sposób, że właściciel znaku towarowego może powoływać się na prawa do tego znaku wobec licencjobiorcy naruszającego postanowienie umowy licencyjnej zakazujące, z powodów dotyczących prestiżu znaku, sprzedaży dyskontom towarów takich jak rozpatrywane w postępowaniu przed sądem krajowym, pod warunkiem że zostanie wykazane, iż naruszenie to, z uwagi na okoliczności właściwe danej sprawie, negatywnie wpływa na prezencję i wizerunek prestiżu, nadające tym towarom aurę luksusu.

               2)

               Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 89/104, w brzmieniu zmienionym przez porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, należy interpretować w ten sposób, że wprowadzenie przez licencjobiorcę towarów opatrzonych danym znakiem towarowym do obrotu z naruszeniem jednego z postanowień umowy licencyjnej nastąpiło bez zgody właściciela tego znaku, jeżeli zostanie wykazane, że to postanowienie umowne odpowiada jednemu z postanowień wymienionych w art. 8 ust. 2 tej dyrektywy.

               3)

               W przypadku gdy wprowadzenie przez licencjobiorcę towarów prestiżowych do obrotu z naruszeniem jednego z postanowień umowy licencyjnej należy jednak uznać za dokonane za zgodą właściciela, ten ostatni może powoływać się na to postanowienie umowne w celu sprzeciwienia się dalszemu obrotowi tymi towarami na podstawie art. 7 ust. 2 dyrektywy 89/104, w brzmieniu zmienionym przez porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, tylko wówczas, gdy na podstawie okoliczności właściwych danej sprawie zostanie wykazane, że dalszy obrót tymi towarami będzie stanowił działanie na szkodę renomy znaku towarowego.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa C-234/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 12 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/34

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 12 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-234/08) (1)

   2009/C 141/64

      Język postępowania: angielski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008.


title: Sprawa T-131/09: Wyrok Sądu z dnia 28 października 2010 r. — Farmeco przeciwko OHIM — Allergan (BOTUMAX) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BOTUMAX — Wcześniejsze wspólnotowe, słowny i graficzny, znaki towarowe BOTOX — Względne podstawy odmowy rejestracji — Naruszenie renomy — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/40

         Wyrok Sądu z dnia 28 października 2010 r. — Farmeco przeciwko OHIM — Allergan (BOTUMAX)
   (Sprawa T-131/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BOTUMAX - Wcześniejsze wspólnotowe, słowny i graficzny, znaki towarowe BOTOX - Względne podstawy odmowy rejestracji - Naruszenie renomy - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 346/80
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Farmeco AE Dermokallyntika (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat N. Lyperis)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowego i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Allergan, Inc. (Irvine, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 lutego 2009 r. (sprawa R 60/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Allergan Inc. a Farmeco AE Dermokallyntika.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Farmeco AE Dermokallyntika zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 129 z 6.6.2009.


title: Sprawa C-447/13 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 listopada 2014 r. – Riccardo Nencini przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (Odwołanie – Członek Parlamentu Europejskiego – Dodatki na pokrycie kosztów związanych z wykonywaniem funkcji parlamentarzysty – Zwrot nienależnego świadczenia – Odzyskanie – Przedawnienie – Rozsądny termin)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/7

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 listopada 2014 r. – Riccardo Nencini przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
      (Sprawa C-447/13 P) (1)

      (Odwołanie - Członek Parlamentu Europejskiego - Dodatki na pokrycie kosztów związanych z wykonywaniem funkcji parlamentarzysty - Zwrot nienależnego świadczenia - Odzyskanie - Przedawnienie - Rozsądny termin)
      (2015/C 016/09)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Riccardo Nencini (przedstawiciel: M. Chiti, avvocato)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele. Seyr i N. Lorenz, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Wydany przez Sąd Unii Europejskiej wyrok Nencini/Parlament (T-431/10 i T-560/10, EU:T:2013:290) zostaje uchylony w zakresie dotyczącym sprawy T-560/10.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 7 października 2010 r. w sprawie odzyskania określonych kwot pobranych przez Riccarda Nenciniego, będącego byłym członkiem Parlamentu Europejskiego, z tytułu zwrotu kosztów podróży i kosztów zatrudnienia asystentów parlamentarnych oraz noty debetowej dyrektora generalnego dyrekcji generalnej Parlamentu Europejskiego ds. finansowych nr 315653 z dnia 13 października 2010 r.

                  3)

                  Parlament Europejski zostaje obciążony, oprócz jego własnych kosztów, trzema czwartymi kosztów poniesionych przez Riccarda Nenciniego w niniejszym postępowaniu odwoławczym.

                  4)

                  Parlament Europejski zostaje obciążony kosztami postępowania w pierwszej instancji w sprawie T-560/10.

                  5)

                  W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

         (1)  Dz.U. C 304 z 19.10.2013.


title: Sprawa C-518/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Króletwo) w dniu 2 listopada 2010 r. — Yeda Research i Development Company Ltd, Aventis Holdings Inc przeciwko Comptroller-General of Patents

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Króletwo) w dniu 2 listopada 2010 r. — Yeda Research i Development Company Ltd, Aventis Holdings Inc przeciwko Comptroller-General of Patents
   (Sprawa C-518/10)
   ()
   2011/C 13/39
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Yeda Research i Development Company Ltd, Aventis Holdings Inc

      Strona pozwana: Comptroller-General of Patents

      Pytania prejudycjalne

   Jeśli kryteria dla oceny, czy produkt jest „chroniony patentem podstawowym pozostającym w mocy” w rozumieniu art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 469/2009 (1) obejmują, wyłącznie albo między innymi, ocenę, czy dostarczenie produktu naruszyłoby patent podstawowy, to czy dla dokonania stosownej analizy ma znaczenie to, czy naruszenie nastąpiło bezpośrednio czy przez pomocnictwo w świetle art. 26 porozumienia dotyczącego patentu wspólnotowego, wdrożonego w Zjednoczonym Królestwie za pośrednictwem art. 60 ust. 2 Patents Act 1977 oraz w świetle odpowiednich przepisów w prawie innych państw członkowskich Wspólnoty?

      (1)  Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 6 maja 2009 r. dotyczące dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych


title: Sprawa C- 98/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Trani (Włochy) w dniu 6 marca 2009 r. — Francesca Sorge przeciwko Poste Italiane SpA

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Trani (Włochy) w dniu 6 marca 2009 r. — Francesca Sorge przeciwko Poste Italiane SpA
   (Sprawa C- 98/09)
   2009/C 129/09
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Trani (Włochy)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Francesca Sorge

      Strona pozwana: Poste Italiane SpA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               czy wykładni klauzuli 8 porozumienia ramowego stanowiącego załącznik do dyrektywy 1999/70/WE należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się przepisom wewnętrznym (takim jak art. 11 i art. 1 dekretu ustawodawczego nr 368/2001), które w wykonaniu dyrektywy 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, uchyliły art. 1 ust. 2 lit. b) ustawy nr 230/1962, w świetle którego „umowa o pracę na czas określony może zostać zawarta: gdy zatrudnienie” następuje „celem zastąpienia nieobecnych pracowników” mających „prawo do zachowania miejsca pracy, o ile w umowie o pracę na czas określony” wskazano „nazwisko zastępowanego pracownika i powód zastępstwa”, zastępując go uregulowaniem nie przewidującym takich obowiązków w zakresie specyfikacji?

               2)

               w przypadku twierdzącej odpowiedzi na poprzednie pytanie, czy sąd krajowy jest zobowiązany odmówić stosowania wewnętrznego przepisu sprzecznego z prawem wspólnotowym?


title: Sprawa F-138/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 20 lipca 2016 r. – Polizzi/Komisja (Służba publiczna – Urzędnicy – Emerytury i renty – Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych – Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury – Akt niewywołujący niekorzystnych skutków – Niedopuszczalność skargi – Wniosek o wydanie orzeczenia bez rozpatrywania sprawy co do istoty – Artykuł 83 regulaminu postępowania)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/53

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 20 lipca 2016 r. – Polizzi/Komisja
      (Sprawa F-138/14) (1)

      ((Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych - Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury - Akt niewywołujący niekorzystnych skutków - Niedopuszczalność skargi - Wniosek o wydanie orzeczenia bez rozpatrywania sprawy co do istoty - Artykuł 83 regulaminu postępowania))
      (2016/C 364/69)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Rosalba Polizzi (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy, następnie G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

         Przedmiot sprawy

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o wyliczeniu uprawnień emerytalnych strony skarżącej w ramach przeniesienia tych uprawnień emerytalnych do systemu emerytalnego Unii stosującej nowe ogólne przepisy wykonawcze do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

         Sentencja postanowienia

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Rosalba Polizzi pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 34 z 2.2.2015, s. 55.


title: Sprawa C-47/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 30 stycznia 2014 r. – Holterman Ferho Exploitatie BV i in. przeciwko F. L. F. Spies von Büllesheim

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 30 stycznia 2014 r. – Holterman Ferho Exploitatie BV i in. przeciwko F. L. F. Spies von Büllesheim
   (Sprawa C-47/14)
   2014/C 102/29
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca kasację: Holterman Ferho Exploitatie BV, Ferho Bewehrungsstahl GmbH, Ferho Vechta GmbH und Ferho Frankfurt GmbH

      Druga strona postępowania: F. L. F. Spies von Büllesheim

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy przepisy sekcji 5 rozdziału II (art. 18 21) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie zastosowaniu art. 5 pkt 1 lit. a) albo art. 5 pkt 3 tego rozporządzenia w przypadku takim jak w niniejszej sprawie, w którym do odpowiedzialności pociągnięty zostaje pozwany przez spółkę nie tylko w charakterze osoby zarządzającej tą spółką w związku z nieprawidłowym wykonaniem swoich obowiązków albo w związku z czynem niedozwolonym, lecz także niezależnie od tej cechy w związku z umyślnością albo świadomą lekkomyślnością przy wykonywaniu umowy o pracę zawartej między tą osobą a spółką?

               2.

                           (a).

                           Czy w razie odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, pojęcie „umow[y] lub roszczeni[a] wynikając[ego] z umowy” w art. 5 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono również przypadek taki jak w niniejszej sprawie, w którym spółka pociąga do odpowiedzialności osobę w charakterze osoby zarządzającej tą spółką w związku z naruszeniem jej zobowiązania do prawidłowego wykonywania swoich obowiązków na gruncie prawa handlowego?

                           (b).

                           Czy w razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie lit. a) pojęcie „miejsc[a], gdzie [stanowiące podstawę powództwa] zobowiązanie zostało wykonane albo miało być wykonane” z art. 5 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że oznacza ono miejsce, w którym osoba zarządzająca spełniła swoje obowiązki na gruncie prawa handlowego albo w którym miałaby je do spełnienia, co z reguły stanowi miejsce, w którym znajduje się główny organ zarządzający lub główne przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 60 ust. 1 lit. b) i c) tego rozporządzenia?

               3.

                           (a).

                           Czy w razie odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze pojęcie „czynu niedozwolonego” z art. 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono przypadek taki jak w niniejszej sprawie, w którym spółka pociąga do odpowiedzialności osobę w charakterze osoby zarządzającej tej spółki w związku z nieprawidłowym wykonywaniem swoich obowiązków na gruncie prawa handlowego albo w związku z czynem niedozwolonym?

                           (b).

                           Czy w razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie lit. a) pojęcie miejsca „gdzie [Or. 20] nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę” z art. 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że oznacza miejsce, w którym osoba zarządzająca spełniła swoje obowiązki na gruncie prawa handlowego albo w którym miałaby je do spełnienia, co z reguły stanowić będzie miejsce, w którym znajduje się główny organ zarządzający lub główne przedsiębiorstwo danej spółki w rozumieniu art. 60 ust. 1 lit. b) i c) tego rozporządzenia?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001 L 12, s.1)


title: Sprawa C-337/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu 21 lipca 2008 r. — X Holding BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu 21 lipca 2008 r. — X Holding BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-337/08)
   (2008/C 272/15)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: X Holding BV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 43 WE w związku z art. 48 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on krajowym przepisom państwa członkowskiego, takim jak opisanym w pkt 3.4 niniejszego postanowienia, na mocy których spółka dominująca i jej spółka zależna mogą wedle własnego wyboru zadecydować, aby należny od nich podatek został nałożony na spółkę dominującą z siedzibą w tym państwie członkowskim tak jakby były one tylko jednym podatnikiem, przy czym możliwość ta jest zastrzeżona jedynie dla spółek, które w zakresie dotyczącym opodatkowania dochodów podlegają władztwu tego państwa członkowskiego?


title: Sprawa T-192/16: Postanowienie Sądu z dnia 28 lutego 2017 r. – NF/Rada Europejska (Skarga o stwierdzenie nieważności — Oświadczenie UE–Turcja z dnia 18 marca 2016 r. — Komunikat prasowy — Pojęcie „umowy międzynarodowej” — Określenie tożsamości podmiotu wydającego akt — Zakres tego aktu — Posiedzenie Rady Europejskiej — Spotkanie szefów państw lub rządów państw członkowskich Unii Europejskiej odbywające się w pomieszczeniach Rady Unii Europejskiej — Status przedstawicieli państw członkowskich Unii podczas spotkania z przedstawicielem państwa trzeciego — Artykuł 263 akapit pierwszy TFUE — Brak właściwości)

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/30

         Postanowienie Sądu z dnia 28 lutego 2017 r. – NF/Rada Europejska
   (Sprawa T-192/16) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Oświadczenie UE–Turcja z dnia 18 marca 2016 r. - Komunikat prasowy - Pojęcie „umowy międzynarodowej” - Określenie tożsamości podmiotu wydającego akt - Zakres tego aktu - Posiedzenie Rady Europejskiej - Spotkanie szefów państw lub rządów państw członkowskich Unii Europejskiej odbywające się w pomieszczeniach Rady Unii Europejskiej - Status przedstawicieli państw członkowskich Unii podczas spotkania z przedstawicielem państwa trzeciego - Artykuł 263 akapit pierwszy TFUE - Brak właściwości))
   (2017/C 121/44)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: NF (przedstawiciele: B. Burns, solicitor, P. O’Shea i I. Whelan, barristers)

      Strona pozwana: Rada Europejska (przedstawiciele: K. Pleśniak, Á. de Elera-San Miguel Hurtado i S. Boelaert, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie dotyczące stwierdzenia nieważności umowy, która miała zostać zawarta pomiędzy Radą Europejską a Republiką Turcji w dniu 18 marca 2016 r., zatytułowanej „Oświadczenie UE–Turcja (18 marca 2016)”

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona ze względu na brak właściwości Sądu do jej rozpoznania.

               2)

               Postępowanie w sprawie złożonych przez NQ, NR, NS, NT, NU i NV oraz przez Królestwo Belgii, Republikę Grecką i Komisję Europejską wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

               3)

               NF i Rada Europejska pokrywają własne koszty.

               4)

               NQ, NR, NS, NT, NU i NV, a także Królestwo Belgii, Republika Grecka i Komisja pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 232 z 27.6.2016


title: Sprawa C-354/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Retten i Kolding, Civilretten (Dania) w dniu 27 czerwca 2013 r. — FOA, działająca w imieniu Karstena Kaltofta przeciwko gminie Billund

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Retten i Kolding, Civilretten (Dania) w dniu 27 czerwca 2013 r. — FOA, działająca w imieniu Karstena Kaltofta przeciwko gminie Billund
   (Sprawa C-354/13)
   2013/C 252/37
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Retten i Kolding, Civilretten

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: FOA, działająca w imieniu Karstena Kaltofta.

      Strona pozwana: gmina Billund

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyskryminacja ze względu na otyłość na rynku pracy w ogólności lub w szczególności w zakresie pracodawców administracji publicznej narusza prawo Unii, wyrażone np. w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej, dotyczącego praw podstawowych?

               2)

               Czy ewentualny unijny zakaz dyskryminacji ze względu na otyłość ma zastosowanie bezpośrednio do stosunku pomiędzy obywatelem duńskim i jego pracodawcą, będącym organem administracji?

               3)

               Jeżeli Trybunał uzna, że w Unii Europejskiej istnieje zakaz dyskryminacji ze względu na otyłość na rynku pracy w ogólności lub w szczególności w zakresie pracodawców administracji publicznej, czy wówczas badanie, czy doszło do naruszenia ewentualnego zakazu dyskryminacji ze względu na otyłość ma być dokonywane w danym przypadku zgodnie z podziałem ciężaru dowodu, w związku z czym celem skutecznej implementacji zakazu w przypadkach, w których istnieje podejrzenie dyskryminacji ciężar dowodu należy przesunąć na pozwanego pracodawcę (por. motyw 18 dyrektywy Rady 97/80/WE (1) z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej ciężaru dowodu w sprawach dyskryminacji ze względu na płeć)?

               4)

               Czy otyłość należy oceniać jako niepełnosprawność objętą ochroną na podstawie dyrektywy Rady 2000/78/WE (2) z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy oraz jakie kryteria są w danym przypadku decydujące dla przyjęcia, że otyłość danej osoby wiąże się w sposób konkretny z objęciem tej osoby ochroną zawartego w owej dyrektywie zakazu dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność?

      (1)  Dz.U. L 14, s. 6.

      (2)  D.U. L 303, s. 16


title: Sprawa C-394/05: Skarga wniesiona w dniu  9 listopada 2005 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/5

         Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-394/05)
   (2006/C 22/10)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 9 listopada 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez D. Recchię i M. Konstantinidisa, działających w charakterze pełnomocników, przeciwko Republice Włoskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że wydając decreto legislativo nr 209 z 24 czerwca 2003 r. w celu transpozycji dyrektywy 2000/53 do prawa krajowego w sposób niezgodny z tą dyrektywą Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 pkt 2 i 5, art. 3 ust. 5, art. 4 ust. 2 lit. a) w związku z załącznikiem II, art. 5 ust. 1-4, art. 6 ust. 3 lit. a) i ust. 4, art. 7 ust. 1 i 2, art. 8 ust. 3 i 4, art. 10 ust. 3 oraz art. 12 ust. 2 dyrektywy 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (1).

               2)

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Komisja Wspólnot Europejskich wniosła w dniu 7 listopada 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich skargę mająca na celu stwierdzenie, że nie podejmując wszystkich niezbędnych działań w celu:

               —

               zdefiniowania pojazdów wycofanych z eksploatacji jako odpadów zgodnie z dyrektywą;

               —

               włączenia w transponującym dyrektywę decreto legislativo pojazdów trójkołowych do pojazdów wycofanych z eksploatacji;

               —

               jasnego określenia, że wszystkie niebezpieczne części i materiały wymienione w załączniku II należy usunąć przed dalszym przetwarzaniem;

               —

               zbierania w odpowiednich punktach, w miarę możliwości technicznych, zużytych części z napraw pojazdów;

               —

               zapewnienia w odniesieniu do wystawienia świadectw złomowania, że będą one wystawiane przez uprawnione zakłady przetwarzania zgodnie z art. 6 dyrektywy. Wystawienie tych świadectw nie zostało ponadto przyjęte jako warunek wyrejestrowania [pojazdu] z publicznego rejestru pojazdów, czego wymaga dyrektywa;

               —

               zapewnienia, że producenci pokryją wszystkie lub znaczną część kosztów ustanowienia systemu bezpłatnego odbierania pojazdów;

               —

               zabezpieczenia niebezpiecznych części pojazdów przed ich przetwarzaniem;

               —

               uprzywilejowania recyklingu wobec innych form przetwarzania danych pojazdów;

               —

               wykluczenia transponowania niektórych przepisów określonych w dyrektywie w drodze porozumień na podstawie art. 10 tej dyrektywy;

               —

               stworzenia systemu kontroli i oceny, czy zostały osiągnięte cele wymienione w dyrektywie, w ten sposób, aby mogły one zostać osiągnięte przed 1 stycznia 2006 r.;

               —

               podawania przez producentów pojazdów i części informacje odpowiadających temu, co jest niezbędne dla zakładów przetwarzania;

               —

               ustanowienia obowiązku okresowych kontroli osiągniętych wyników i poinformowania o tych wynikach właściwych władz i Komisji oraz zobowiązania właściwych władz do podjęcia działań w celu oceny postępów osiągniętych w ramach porozumień

         Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 2 pkt 2 i 5, art. 3 ust. 5, art. 4 ust. 2 lit. a) w związku z załącznikiem II, art. 5 ust. 1-4, art. 6 ust. 3 lit. a) i ust. 4, art. 7 ust. 1 i 2, art. 8 ust. 3 i 4, art. 10 ust. 3 oraz art. 12 ust. 2 dyrektywy 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji.
   Komisja wnosi również o obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. L 269 z 21.10.2000, str. 34.


title: Sprawa F-121/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 14 czerwca 2007 r. — De Meerleer przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Konkurs otwarty — Niedopuszczenie do egzaminów pisemnych — Doświadczenie zawodowe — Obowiązek uzasadnienia — Powiadomienie o decyzji komisji konkursowej — Żądanie ponownego przeegzaminowania)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/42

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 14 czerwca 2007 r. — De Meerleer przeciwko Komisji
   (Sprawa F-121/05) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Konkurs otwarty - Niedopuszczenie do egzaminów pisemnych - Doświadczenie zawodowe - Obowiązek uzasadnienia - Powiadomienie o decyzji komisji konkursowej - Żądanie ponownego przeegzaminowania)
   (2007/C 170/80)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Michel De Meerleer (Ophain-Bois-Seigneur-Isaac, Belgia) (przedstawiciel: E. Boigelot, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i K. Herrmann, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/A/19/04 w sprawie nieuwzględnienia kandydatury skarżącego i decyzji odmawiającej ustosunkowania się do żądania ponownego przeegzaminowania skarżącego oraz wniosek o odszkodowanie.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006, str. 52.


title: Sprawa T-163/17: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2017 r. – Consorzio di Garanzia dell’Olio Extra Vergine di Oliva di Qualità/Komisja

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/38

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2017 r. – Consorzio di Garanzia dell’Olio Extra Vergine di Oliva di Qualità/Komisja
   (Sprawa T-163/17)
   (2017/C 129/58)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Consorzio di Garanzia dell’Olio Extra Vergine di Oliva di Qualità (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Fratini i G. Pandolfi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie niniejszej skargi a tym samym uznanie odpowiedzialności pozaumownej Komisji w rozumieniu art. 268 i 340 akapit drugi TFUE;

               —

               zasądzenie odszkodowania za poniesioną szkodę materialną (szkodę rzeczywistą i utratę spodziewanych korzyści) oraz zadośćuczynienia za odniesioną przez skarżącą krzywdę moralną;

               —

               zasądzenie odsetek wyrównawczych oraz odsetek za zwłokę;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca w niniejszej sprawie dochodzi naprawienia szkody poniesionej, z jednej strony – w wyniku nieskoordynowanego zarządzania przez Komisję programami UE promocji oliwy z oliwek w państwach trzecich, a z drugiej strony – skutkiem braku wyeliminowania przez Komisję szkodliwych oraz zakłócających konkurencję skutków nieskoordynowanego nakładania się na siebie dwóch programów.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca formułuje trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa przez Komisję, odnosi się do naruszenia przez nią zasady niedyskryminacji przewidzianej w art. 18 TFUE i art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz zasady uzasadnionych oczekiwań, ponieważ Komisja nie zapewniła spójnej koordynacji programów UE promocji oliwy z oliwek w zainteresowanych państwach trzecich. Zarzut ten dotyczy również naruszenia zasady dobrej administracji i prawa do dobrej administracji przewidzianego w art. 41 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ Komisja, zdaniem skarżącej nie podjęła koniecznych środków po uzyskaniu informacji o antykonkurencyjnych skutkach braku koordynacji dwóch kampanii promocyjnych.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący poniesienia przez skarżącą rzeczywistej i pewnej szkody, odnosi się do faktu nieprzestrzegania przez Komisję ciążących na niej obowiązków, skutkiem czego Komisja spowodowała powstanie po stronie skarżącej poważnej szkody (szkoda rzeczywista, utrata spodziewanych korzyści i krzywda moralna).

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący istnienia związku przyczynowego odnosi się do faktu, że poniesiona szkoda stanowiąc wystarczająco bezpośredni i natychmiastowy skutek złego zarządzania programami promocji oliwy z oliwek w państwach trzecich, uzasadnia istnienie bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy zachowaniem Komisji a poniesioną szkodą, którą należy naprawić zgodnie z art. 340 akapit drugi TFUE.


title: Sprawy połączone C-376/15 P i C-377/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 29 kwietnia 2015 r. w sprawach połączonych T-558/12 i T-559/12 Changshu City Standard Parts Factory i Ningbo Jinding Fastener Co. Ltd/Rada Unii Europejskiej wniesione w dniu 9 lipca 2015 r. przez Changshu City Standard Parts Factory i Ningbo Jinding Fastener Co. Ltd

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/12

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 29 kwietnia 2015 r. w sprawach połączonych T-558/12 i T-559/12 Changshu City Standard Parts Factory i Ningbo Jinding Fastener Co. Ltd/Rada Unii Europejskiej wniesione w dniu 9 lipca 2015 r. przez Changshu City Standard Parts Factory i Ningbo Jinding Fastener Co. Ltd
   (Sprawy połączone C-376/15 P i C-377/15 P)
   (2015/C 381/15)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Changshu City Standard Parts Factory, Ningbo Jinding Fastener Co. Ltd (przedstawiciele: R. Antonini i E. Monard, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, European Industrial Fasteners Institute AISBL (EIFI)

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               1)

               uchylenie wyroku Sądu w sprawach połączonych T-558/12 i T-559/12 Changshu City Standard Parts Factory i Ningbo Jinding Fastener Co. Ltd/Rada Unii Europejskiej;

               2)

               uwzględnienie żądań wnoszących odwołanie podniesionych w skardze wniesionej do Sądu i stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012 z dnia 4 października 2012 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1), w zakresie w jakim dotyczy wnoszących odwołanie;

               3)

               obciążenie Rady kosztami postępowania przed Sądem i Trybunałem oraz kosztami poniesionymi przez wnoszących odwołanie;

               4)

               obciążenie interwenientów kosztami własnymi.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie twierdzą, że Sąd w szczególności w zakresie pojęcia „wszystkich [porównywalnych] transakcji wywozowych” i związku między odnośnymi przepisami naruszył prawo, błędnie interpretując art. 2 ust. 10 i art. 2 ust. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (2) oraz art. 2.4 i 2.4.2 porozumienia w sprawie stosowania art. VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. oraz nałożył na wnoszących odwołanie bezzasadny ciężar dowodu.
   Wnoszący odwołanie twierdzą ponadto, że Sąd naruszył prawo błędnie interpretując art. 2 ust. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej oraz art. 2.4 porozumienia w sprawie stosowania art. VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r., nie odniósł się do niektórych argumentów wnoszących odwołanie, a także naruszył prawo przy dokonywaniu oceny wymogu uzasadnienia zgodnie z art. 296 TFEU.

      (1)  Dz.U. L 275, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 343, s. 51.


title: Sprawa C-83/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Amtsgericht Freiburg z dnia 14 stycznia 2005 r. w sprawie dotyczącej kary grzywny Bernd Voigt przeciwko decyzji Regierungspräsidium Karlsruhe-Bretten dotyczącej nałożenia kary grzywny

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Amtsgericht Freiburg z dnia 14 stycznia 2005 r. w sprawie dotyczącej kary grzywny Bernd Voigt przeciwko decyzji Regierungspräsidium Karlsruhe-Bretten dotyczącej nałożenia kary grzywny
   (Sprawa C-83/05)
   (2005/C 82/51)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 18 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Amtsgericht Freiburg z dnia 14 stycznia 2005 r. w sprawie dotyczącej kary grzywny Bernd Voigt przeciwko decyzji Regierungspräsidium Karlsruhe-Bretten dotyczącej (wymierzenia) kary grzywny. Amtsgericht Freiburg zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy dyrektywę Rady nr 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep (1) w brzmieniu nadanym przez dyrektywę Rady nr 92/53/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. (2), transponowaną do prawa niemieckiego rozporządzeniem EG-TypV (rozporządzenie w sprawie wspólnotowej homologacji typów pojazdów i ich części z dnia 9 grudnia 1994 r., zmienione po raz ostatni dnia 7 lutego 2004 r.), należy interpretować w ten sposób, że kierowca pojazdu silnikowego, zarejestrowanego na skutek homologacji w ramach wspólnotowej procedury homologacji typu jako pojazd silnikowy przeznaczony do przewozu osób, jest również uprawniony do wprowadzenia tego pojazdu do obrotu jako homologowany typ pojazdu i w szczególności, czy kierowca tego pojazdu silnikowego jest również zobowiązany do przestrzegania dopuszczalnej prędkości obowiązującej wyłącznie dla pojazdów silnikowych przeznaczonych do przewozu osób?

               2.

               Czy organy właściwe do ścigania wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym mogą stwierdzić nieprawidłowość homologacji dokonanej w ramach wspólnotowej procedury homologacji typu przez Kraftfahrt-Bundesamt (Federalny Urząd ds. zmotoryzowanego ruchu drogowego) oraz rejestracji dokonanej przez niemieckie organy rejestracyjne w oparciu o tę homologację, w odniesieniu do kwalifikacji typu pojazdu, w związku z ustaleniem dopuszczalnej prędkości, do której przestrzegania zobowiązany jest kierowca pojazdu tego typu?

      (1)  Dz.U. L 42, str. 1.

      (2)  Dyrektywa Rady nr 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep, zastąpiona przez dyrektywę Rady nr 92/53/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. zmieniającą dyrektywę 70/156/EWG.


title: Sprawa C-13/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 stycznia 2008 r. — strony w postępowaniu przed sądem krajowym z zakresu prawa rolnego: Erich Stamm, Anneliese Hauser i Regierungspräsidium Freiburg

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 stycznia 2008 r. — strony w postępowaniu przed sądem krajowym z zakresu prawa rolnego: Erich Stamm, Anneliese Hauser i Regierungspräsidium Freiburg
   (Sprawa C-13/08)
   (2008/C 92/20)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym
   Erich Stamm, Anneliese Hauser i Regierungspräsidium Freiburg
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 15 ust. 1 załącznika I do Umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób (Dz.U. L 114 z 2002, str. 6) (1) należy interpretować w ten sposób, że w zakresie dostępu do prowadzenia własnej działalności gospodarczej i jej wykonywania gwarancja, by traktowanie w państwie przyjmującym nie było mniej korzystne niż ma to miejsce w stosunku do jego własnych obywateli, odnosi się wyłącznie do osób prowadzących działalność gospodarczą w rozumieniu art. 12 ust. 1 załącznika I do umowy, czy też znajduje ona zastosowanie również w stosunku do osób prowadzących działalność gospodarczą na terenach przygranicznych w rozumieniu art. 13 ust. 1 załącznika I do umowy?

      (1)  Dz.U. L 114 z 2002, str. 6.


title: Sprawa T-254/00 R: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lipca 2008 r. — Hôtel Cipriani przeciwko Komisji

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/23

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lipca 2008 r. — Hôtel Cipriani przeciwko Komisji
   (Sprawa T-254/00 R)
   (2008/C 247/46)

      Język postępowania: włoski

   Prezes Sądu zarządził wykreślenie sprawy.


title: Sprawa C-527/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 21 listopada 2014 r. – Ukamaka Mary Jecinta Oruche i Nzubechukwu Emmanuel Oruche przeciwko Bundesrepublik Deutschland

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 21 listopada 2014 r. – Ukamaka Mary Jecinta Oruche i Nzubechukwu Emmanuel Oruche przeciwko Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-527/14)
   (2015/C 026/22)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ukamaka Mary Jecinta Oruche, Nzubechukwu Emmanuel Oruche

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Pozostałe strony: Oberbürgermeister der Stadt Potsdam, Emeka Emmanuel Mary Oruche

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 7 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego uzależniającemu pierwszy wjazd osoby będącej rodziną członka rodziny rozdzielonej od wykazania przez tę osobę przed wjazdem, że jest w stanie w prosty sposób porozumiewać się w języku niemieckim?

      (1)  Dz.U. L 251, s. 12.


title: Sprawa T-510/12: Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2012 r. — Conrad Electronic przeciwko OHIM — Sky IP International (EuroSky)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/65

         Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2012 r. — Conrad Electronic przeciwko OHIM — Sky IP International (EuroSky)
   (Sprawa T-510/12)
   2013/C 26/128
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Conrad Electronic SE (Hirschau, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Mes, C. Graf von der Groeben, G. Rother, J. Bühling, J. Künzel, D. Jestaedt, M. Bergermann, J. Vogtmeier i A. Kramer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Sky IP International Ltd (Isleworth, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 września 2012 r. w sprawie R 1183/2011-4;

               —

               obciążenie kosztami postępowania, włącznie z kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „EuroSky” dla towarów z klasy 9 — zgłoszenie nr 4 539 896

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Sky IP International Ltd

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny i słowny krajowy i wspólnotowy znak towarowy „SKY” dla towarów i usług z klas 9, 16, 18, 25, 28, 35, 36, 38, 41, 42, 43 i 45

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-191/06: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 marca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Lecce) — Postępowanie karne przeciwko Aniellowi Gallowi i Gianluce Damonte (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Swoboda świadczenia usług — Wykładnia art. 43 WE i 49 WE — Gry losowe — Zbieranie zakładów wzajemnych na imprezy sportowe — Wymóg koncesji — Wykluczenie podmiotów gospodarczych ustanowionych w pewnych formach spółki kapitałowej — Wymóg zezwolenia policji — Sankcje karne)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/23

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 marca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Lecce) — Postępowanie karne przeciwko Aniellowi Gallowi i Gianluce Damonte
   (Sprawa C-191/06) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu - Swoboda świadczenia usług - Wykładnia art. 43 WE i 49 WE - Gry losowe - Zbieranie zakładów wzajemnych na imprezy sportowe - Wymóg koncesji - Wykluczenie podmiotów gospodarczych ustanowionych w pewnych formach spółki kapitałowej - Wymóg zezwolenia policji - Sankcje karne)
   (2007/C 96/41)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale di Lecce
   Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym
   Aniello Gallo, Gianluca Damonte
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Lecce — Wykładnia art. 43 WE i 49 WE — Uregulowania krajowe uzależniające prowadzenie działalności w zakresie zbierania zakładów wzajemnych od uzyskania zezwolenia
   Sentencja

               1)

               Uregulowania krajowe zakazujące prowadzenia działalności w zakresie zbierania, przyjmowania, rejestracji i przekazywania ofert zakładów wzajemnych, w szczególności na imprezy sportowe, bez koncesji lub zezwolenia policji wydawanego przez dane państwo członkowskie, stanowią ograniczenie swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, o których mowa w art. 43 WE i art. 49 WE.

               2)

               Do sądów krajowych należy zbadanie, czy w zakresie, w jakim uregulowania krajowe ograniczają ilość podmiotów gospodarczych działających w sektorze gier losowych, służą one rzeczywiście względom zapobiegania wykorzystywaniu działalności w tym sektorze w celach przestępczych lub w celu dokonywania oszustw.

               3)

               Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, że pozostają one w sprzeczności z uregulowaniami krajowymi, takimi jak rozpatrywane w postępowaniach przed sądami krajowymi, które wyłączają z sektora gier losowych — a ponadto wciąż to czynią — podmioty działające w formie spółek kapitałowych, których akcje są notowane na rynkach regulowanych.

               4)

               Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, że pozostają one w sprzeczności z takimi jak rozpatrywane w postępowaniach przed sądami krajowymi uregulowaniami krajowymi, które przewidują zastosowanie sankcji karnych wobec osób takich jak oskarżeni w postępowaniach przed sądem krajowym, w razie prowadzenia przez nie, bez wymaganej przez ustawodawstwo krajowe koncesji lub zezwolenia policji, zorganizowanej działalności w zakresie zbierania zakładów wzajemnych, jeśli osoby te nie mogły uzyskać wspomnianej koncesji lub zezwolenia policji z powodu odmowy jej udzielenia przez to państwo członkowskie, której to odmowy dokonano z naruszeniem prawa wspólnotowego.

      (1)  Dz.U. C 165 z 15.7.2006.