title: Sprawa T-463/12: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2012 r. — Popp und Zech przeciwko OHIM — Müller-Boré & Partner (MB)

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/31

         Skarga wniesiona w dniu 22 października 2012 r. — Popp und Zech przeciwko OHIM — Müller-Boré & Partner (MB)
   (Sprawa T-463/12)
   2012/C 379/52
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Eugen Popp (Monachium, Niemcy) I Stefan M. Zech (Monachium) (przedstawiciele: adwokaci C. Rohnke i M. Jacob)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Müller-Boré & Partner (Monachium, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawie R 506/2011-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „MB” dla usług z klasy 42 — zgłoszenie nr 7 369 771

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Müller-Boré & Partner

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy MBP i graficzny, krajowy i wspólnotowy, znak towarowy zawierający element słowny „MB&P” dla usług z klas 35 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i odrzucenie zgłoszenia

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 42 ust. 2 i art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-171/05: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2002 r. przez Barta Nijsa przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/38

         Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2002 r. przez Barta Nijsa przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-171/05)
   (2005/C 182/71)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 2 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Barta Nijsa, zamieszkałego w Bereldange (Luksemburg), reprezentowanego przez adwokata Fränka Rollingera, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               uchylenie decyzji Kolegium Opiniującego Trybunału Obrachunkowego, przyznającej skarżącemu punkty za zasługi dla celów postępowania w sprawie awansów w 2003 r.;

               2)

               uchylenie decyzji właściwego organu powołującego odmawiającej mu w 2004 r. awansu do grupy zaszeregowania weryfikatora;

               3)

               uchylenie oceny skarżącego dotyczącej postępowania w sprawie awansów w 2003 r.;

               4)

               uchylenie decyzji nr 6/2004 Komitetu Odwoławczego Trybunału Obrachunkowego z dnia 26 października 2004 r. dotyczącą postępowania w sprawie awansów w 2003 r. i utrzymującej w mocy ocenę skarżącego;

               5)

               uchylenie wszystkich decyzji z nią związanych lub po niej następujących;

               6)

               naprawienie poniesionej przez skarżącego szkody i obciążenie Trybunału Obrachunkowego kosztami postępowania, a także wydatkami poniesionymi w niniejszej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżący w niniejszej sprawie — który także wniósł skargę w sprawie T-377/04 (1) — nie zgadza się z decyzjami pozwanej, przyznającymi mu punkty za zasługi dla celów postępowania w sprawie awansów w 2003 r. oraz wystawiającymi mu ocenę dla celów tego samego postępowania, a także odmawiającymi mu w 2004 r. awansu na stanowisko weryfikatora w niderlandzkim wydziale tłumaczeń.
   Na poparcie swych żądań skarżący podnosi następujące zarzuty:

               —

               naruszenie art. 11a regulaminu pracowniczego oraz zasad: starannego działania, dobrej administracji i równości traktowania,

               —

               nieprawidłowości procedury oceny w zakresie, w jakim jej przeprowadzenie zostało powierzone urzędnikom, których bezstronność została zakwestionowania podczas postępowania poprzedzającego wniesienie skargi,

               —

               nieprzestrzeganie terminów w procedurze oceny,

               —

               brak porównania zasług w obrębie niderlandzkiego wydziału tłumaczeń,

               —

               naruszenie — poprzez niepodanie do wiadomości zasad mających zastosowanie do postępowania w sprawie awansów w 2004 r. — zasad pewności prawnej oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań,

               —

               nadużycie władzy w tym konkretnym przypadku.

      (1)  Sprawa T-377/04 Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu (Dz.U. C 284 z dnia 20.11.2004 r., str. 26).


title: Sprawa T-181/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 kwietnia 2008 r. — Citigroup i Citibank przeciwko OHIM — Citi (CITI) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego CITI — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy CITIBANK — Względna podstawa odmowy rejestracji — Renoma — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/32

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 kwietnia 2008 r. — Citigroup i Citibank przeciwko OHIM — Citi (CITI)
   (Sprawa T-181/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego CITI - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy CITIBANK - Względna podstawa odmowy rejestracji - Renoma - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 128/69)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Citigroup, Inc., dawniej Citicorp (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone), oraz Citibank, NA (Nowy Jork) (przedstawiciele: początkowo V. von Bomhard, A. W. Renck i A. Pohlmann, adwokaci, a następnie V. von Bomhard, A. W. Renck, i H. O'Neil, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: J. García Murillo i D. Botis, pełnomocnicy)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Citi, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. Peris Riera)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 marca 2005 r. (sprawa R 173/2004–1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Citicorp a Citi SL oraz postępowania w sprawie sprzeciwu między Citibank NA a Citi SL.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 1 marca 2005 r. (sprawa R 173/2004–1).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Citigroup, Inc. i Citibank, NA, w tym koszty poniesione przez nie w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

               3)

               Citi, SL ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 171 z 9.7.2005.


               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/1

         Listy do celów ustalenia składów orzekających czwartej, piątej i szóstej izby od dnia 11 października 2005 r.
   (2005/C 281/02)
   Na posiedzeniu w dniu 11 października Trybunał sporządził następujące listy, o których mowa w art. 11c § 2 akapit drugi regulaminu do celu ustalenia składu izb złożonych z trzech sędziów:
   Czwarta izba
   N. Colneric
   J. N. Cunha Rodrigues
   K. Lenaerts
   E. Juhász
   M. Ilešič
   E. Levits
   Piąta izba
   C. Gulmann
   R. Schintgen
   R. Silva de Lapuerta
   P. Kūris
   G. Arestis
   J. Klučka
   Szósta izba
   A. M. La Pergola
   J.-P. Puissochet
   S. von Bahr
   A. Borg Barthet
   U. Lõhmus
   A. Ó Caoimh


title: Sprawa T-138/11: Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2011 r. — Ahouma przeciwko Radzie (Śmierć strony skarżącej — Umorzenie postępowania)

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/13

         Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2011 r. — Ahouma przeciwko Radzie
   (Sprawa T-138/11) (1)

   (Śmierć strony skarżącej - Umorzenie postępowania)
   2012/C 39/26
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Brouha Ahouma (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: E. Collard, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i C. Fekete, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/656/WPZiB przedłużającej obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 11, s. 36) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 11, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Postępowanie w sprawie wniosków Komisji Europejskiej i Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenientów zostaje umorzone.

      (1)  Dz.U. C 130 z 30.4.2011.


title: Sprawa C-581/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Oberösterreich (Austria) w dniu 17 grudnia 2014 r. – Manfred Naderhirn

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Oberösterreich (Austria) w dniu 17 grudnia 2014 r. – Manfred Naderhirn
   (Sprawa C-581/14)
   (2016/C 111/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landesverwaltungsgericht Oberösterreich

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Manfred Naderhirn

      Przy udziale: Mag. Jungwirth oraz Mag. Fabian OHG, Krenn KG, Michael Weber, Übermaßer KG, Gundhild Mayr
   Postanowieniem z dnia 15 października 2015 r. Trybunał orzekł co następuje:
   Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie krajowemu stanowi prawnemu, w ramach którego z jednej strony brak jest krajowych przepisów regulujących kwestię, w jaki sposób sąd krajowy w zawisłych przed nim sprawach powinien uwzględnić okoliczność, że wedle wyroku Trybunału przepis prawa krajowego należy uznać za sprzeczny z prawem Unii, a z drugiej strony wedle przepisów prawa krajowego sąd ów jest bezwarunkowo związany wykładnią prawa Unii dokonaną przez inny sąd krajowy, o ile tego rodzaju przepis prawa krajowego uniemożliwia sądowi krajowemu, o którym mowa, należyte zapewnienie pierwszeństwa prawa Unii poprzez podjęcie w ramach jego właściwości wszystkich niezbędnych w tym celu środków.


title: Sprawa T-150/04: Skarga wniesiona dnia 23 kwietnia 2004 r. przez Mülhens GmBH Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/25

         Skarga wniesiona dnia 23 kwietnia 2004 r. przez Mülhens GmBH Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego
   (Sprawa T-150/04)
   (2004/C 239/55)
   Język postępowania: niemiecki
   Dnia 23 kwietnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) przez Mülhens GmBH Co. KG z siedzibą w Köln (Republika Federalna Niemiec), reprezentowaną przez Th. Schulte-Beckhausena, Rechtsanwalt. Przed Izbą Odwoławczą stroną była również Minoronzoni S.r.l. z siedzibą w Ponte San Pietro (Bergamo), (Republika Włoska).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu z dnia 18 lutego 2004r. (Sygn. akt: R 949/2001-1);

               —

               obciążenie pozwanego Urzędu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Minoronzoni S.r.l.

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               znak graficzny „TOSCA BLU” dla towarów z klas 18 i 25 (między innymi torby; torebki; walizki; ubrania męskie, damskie i dziecięce wszystkich rodzajów) – zgłoszenie nr 1 008 291

               Właściciel prawa do znaku lub oznaczenia przeciwstawionego w sprzeciwie:

               skarżący

               Przeciwstawione prawo do znaku lub oznaczenia:

               niemiecki znak słowny „TOSCA” dla wyrobów perfumeryjnych (między innymi „Parfum”, „Eau de Toilette” i „Eau de Parfum pour femmes”)

               Decyzja Wydziału Sprzeciwu:

               Odrzucenie sprzeciwu

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Odrzucenie odwołania skarżącej

               Zarzuty prawne:

                           —

                           w odniesieniu do powszechnie znanego znaku „TOSCA” sprzeciw jest uzasadniony na podstawie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94

                           —

                           przeciwstawione oznaczenia mogą zostać pomylone

                           —

                           przeciwstawione towary wykazują podobieństwa

                           —

                           zaistniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd na podstawie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94

                           —

                           sprzeciw jest zasadny również na podstawie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94.


title: Sprawa C-65/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/24

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-65/06) (1)

   (2006/C 331/46)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006.


title: Sprawa T-375/04: Skarga wniesiona dnia 17 września 2004 r. przez Grandits GmbH i pięciu pozostałych skarżących przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/45

         Skarga wniesiona dnia 17 września 2004 r. przez Grandits GmbH i pięciu pozostałych skarżących przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-375/04)
   (2004/C 300/89)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 17 września 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Grandits GmbH, z siedzibą w Kirchschlag (Austria), Scheucher-Fleisch GmbH, z siedzibą w Ungerdorf (Austria), Tauernfleisch Vertriebs GmbH, z siedzibą w Flattach (Austria), Wech-Kärntner Truthahnverarbeitung GmbH, z siedzibą w Glanegg (Austria), Wech-Geflügel GmbH, z siedzibą w St. Andrä (Austria) i Joann Zsifkovics, zamieszkaly w Wiedniu (Austria), reprezentowanych przez adwokatów J. Hofer i T. Humer.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 czerwca 2004 r. (C(2004) 2037 fin), dotyczącej pomocy Państwa NN 34A 2000/Austria „Programy jakościowe oraz oznaczenie bio – AMA i pieczęć jakości – AMA”;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący zarzucają po pierwsze naruszenie przepisów postępowania. Komisja potraktowała środki, stanowiące przedmiot zaskarżonej decyzji, jako zgłoszoną pomoc, chociaż ze strony Austrii nie nastąpiło żadne zgłoszenie. Komisja naruszyła art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 659/1999, ponieważ nie przysługiwała jej swoboda oceny i powinna była wszcząć formalną procedurę dochodzenia. Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia, ponieważ nie zbadała starannie i bezstronnie wszystkich argumentów prawnych i faktycznych, przedstawionych jej przez odwołujących się. Okres 52 miesięcy nie jest współmierny w ramach wstępnego badania i stanowi naruszenie zasady współmiernego czasu trwania postępowania.
   Skarżący zarzucają następnie naruszenie art. 87 ust. 3 lit. c) WE. Komisja przyjęła na podstawie niewystarczającego zbadania i twierdzeń dotyczących stanu faktycznego, że zostały spełnione przesłanki dopuszczające wyjątek, zawarte w art. 87 ust. 3 lit. c) WE.
   Ponadto, skarżący zarzucają naruszenie zakazu wprowadzania w życie zawartego w art. 88 ust. 3 zdanie 3 WE oraz w art. 3 rozporządzenia nr 659/99. Niezgłoszona pomoc nie może zostać wprowadzona w życie. Wsteczna konwalidacja przez decyzję końcową nie jest dopuszczalna.


title: Sprawa C-360/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel — Belgia) — Belgische Vereniging van Auteurs, Componisten en Uitgevers CVBA (Sabam) przeciwko Netlog NV (Społeczeństwo informacyjne — Prawo autorskie — Internet — Podmiot świadczący usługi hostingowe — Przetwarzanie informacji przechowywanych na platformie sieci społecznościowej online — Wprowadzenie systemu filtrowania tych informacji w celu uniemożliwienia udostępnienia plików naruszających prawa autorskie — Brak ogólnego obowiązku nadzorowania przechowywanych informacji)

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel — Belgia) — Belgische Vereniging van Auteurs, Componisten en Uitgevers CVBA (Sabam) przeciwko Netlog NV
   (Sprawa C-360/10) (1)

   (Społeczeństwo informacyjne - Prawo autorskie - Internet - Podmiot świadczący usługi hostingowe - Przetwarzanie informacji przechowywanych na platformie sieci społecznościowej online - Wprowadzenie systemu filtrowania tych informacji w celu uniemożliwienia udostępnienia plików naruszających prawa autorskie - Brak ogólnego obowiązku nadzorowania przechowywanych informacji)
   2012/C 98/07
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Belgische Vereniging van Auteurs, Componisten en Uitgevers CVBA (Sabam)

      Strona pozwana: Netlog NV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank van eerste aanleg te Brussel — Wykładnia dyrektyw: 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10), 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.U. L 157, s. 45), 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, s. 31), 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego („dyrektywa o handlu elektronicznym”) (Dz.U. L 178, s. 1), 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej („dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej”) (Dz.U. L 201, s. 37) — Przetwarzanie danych przepływających przez Internet — Wprowadzenie przez podmiot świadczący usługi hostingowe w Internecie systemu filtrowania wiadomości elektronicznych, in abstracto i w celach zapobiegawczych, w celu zidentyfikowania konsumentów mających używać plików, które naruszają prawa autorskie lub prawa pokrewne — Zastosowanie z urzędu przez sąd krajowy zasady proporcjonalności — Europejska Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności — Prawo do poszanowania życia prywatnego — Prawo do swobody wypowiedzi

      Sentencja

   Dyrektywy:

               —

               2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego („dyrektywa o handlu elektronicznym”);

               —

               2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym; oraz

               —

               2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej,

         pozostające w związku i interpretowane w świetle wymogów wynikających z ochrony mających zastosowanie praw podstawowych, należy rozumieć w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie skierowanemu przez sąd krajowy do podmiotu świadczącego usługi hostingowe nakazowi wprowadzenia systemu filtrowania:

               —

               informacji przechowywanych na serwerach przez użytkowników tych usług;

               —

               mającego zastosowanie bez rozróżnienia w stosunku do wszystkich tych użytkowników;

               —

               w celach zapobiegawczych;

               —

               na swój wyłączny koszt; oraz

               —

               bez ograniczenia w czasie,

         zdolnego do zidentyfikowania plików elektronicznych zawierających utwory muzyczne, filmowe lub audiowizualne, co do których żądający rości sobie prawa własności intelektualnej, w celu zablokowania naruszającego prawo autorskie udostępniania publiczności wspomnianych utworów.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa T-622/11 P: Postanowienie Sadu z dnia 11 października 2012 r. — Cervelli przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Dodatek zagraniczny — Wniosek o ponowne zbadanie — Nowe okoliczności faktyczne — Odwołanie oczywiście bezzasadne)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/34

         Postanowienie Sadu z dnia 11 października 2012 r. — Cervelli przeciwko Komisji
   (Sprawa T-622/11 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Dodatek zagraniczny - Wniosek o ponowne zbadanie - Nowe okoliczności faktyczne - Odwołanie oczywiście bezzasadne)
   2012/C 366/67
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Cervelli (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat J. García-Gallardo Gil-Fournier)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i V. Joris, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu stwierdzenie nieważności postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 12 września 2011 r. w sprawie F-98/10 Cervelli przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Francesca Cervelli pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 32 z 4.2.2012.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia  12 stycznia 2006 r.  w sprawie C-37/05: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 85/337/EWG zmieniona dyrektywą 97/11/WE — Ocena wpływu projektów na środowisko — Pozwolenia udzielone bez dokonania oceny)

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/9

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 12 stycznia 2006 r.
   w sprawie C-37/05: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 85/337/EWG zmieniona dyrektywą 97/11/WE - Ocena wpływu projektów na środowisko - Pozwolenia udzielone bez dokonania oceny)
   (2006/C 60/17)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-37/05, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 31 stycznia 2005 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M. van Beek, wspierany przez adwokatów F. Louisa i A. Capobianca) przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (pełnomocnik: C. White), Trybunał (piąta izba), w składzie: J. Makarczyk (sprawozdawca), prezes izby, R. Silva de Lapuerta i M. P. Kūris, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 12 stycznia 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie dokonując poprawnej transpozycji art. 2 ust. 1 i art. 4 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. dotyczącej wpływu niektórych projektów publicznych i prywatnych na środowisko, zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r., Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2.

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005.


title: Sprawa C-210/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht (Niemcy) w dniu 3 maja 2012 r. — Sumitomo Chemical Co. Ltd

text:
               14.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht (Niemcy) w dniu 3 maja 2012 r. — Sumitomo Chemical Co. Ltd
   (Sprawa C-210/12)
   2012/C 209/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundespatentgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sumitomo Chemical Co. Ltd

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1610/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 1996 r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla środków ochrony roślin należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on wydaniu dodatkowego świadectwa ochronnego dla środka ochrony roślin, jeżeli zostało wydane ważne zezwolenie na mocy art. 8 ust. 4 dyrektywy 91/414/EWG?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               Czy zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1610/96 jest konieczne, aby zezwolenie pozostawało jeszcze w mocy w chwili złożenia wniosku o wydanie świadectwa?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:
               Czy art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1610/96 należy interpretować w ten sposób, że wniosek o wydanie świadectwa może zostać złożony jeszcze przed rozpoczęciem biegu wymienionego tam terminu?


title: Sprawa T-171/12: Wyrok Sądu z dnia 25 września 2014 r. – Peri przeciwko OHIM (Kształt napinacza) [Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego – Kształt napinacza – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/36

      Wyrok Sądu z dnia 25 września 2014 r. – Peri przeciwko OHIM (Kształt napinacza)
      (Sprawa T-171/12) (1)

      ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego - Kształt napinacza - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
      (2014/C 395/43)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Peri GmbH (Weißenhorn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Dönch)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 stycznia 2012 r. (sprawa R 1209/2011-1), dotyczącą rejestracji oznaczenia trójwymiarowego tworzonego przez kształt napinacza jako wspólnotowego znaku towarowego

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Peri GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 184 z 23.6.2012.


title: Sprawa T-575/11: Postanowienie Sądu z dnia 2 kwietnia 2014 r. – Inaporc przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Działania prowadzone przez międzyzawodowy komitet krajowy producentów wieprzowiny — Finansowanie z dobrowolnych składek, które stały się obowiązkowe — Decyzja uznająca system pomocy za zgodny z rynkiem wewnętrznym — Cofnięcie decyzji — Umorzenie postępowania)

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/28

         Postanowienie Sądu z dnia 2 kwietnia 2014 r. – Inaporc przeciwko Komisji
   (Sprawa T-575/11) (1)

   ((Pomoc państwa - Działania prowadzone przez międzyzawodowy komitet krajowy producentów wieprzowiny - Finansowanie z dobrowolnych składek, które stały się obowiązkowe - Decyzja uznająca system pomocy za zgodny z rynkiem wewnętrznym - Cofnięcie decyzji - Umorzenie postępowania))
   2014/C 184/48
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Interprofession nationale porcine (Inaporc) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: H. Calvet, Y. Trifounovitch i C. Rexha, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo B. Stromsky i S. Thomas, następnie B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2011) 4376 wersja ostateczna z dnia 29 czerwca 2011 r. dotyczącej pomocy państwa NN 10/2010 – Francja – Opłata przeznaczona na finansowanie międzyzawodowego komitetu krajowego producentów wieprzowiny.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


               29.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/30

         Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej, złożony przez Fürstlicher Oberster Gerichtshof, Liechtenstein, dnia 9 lipca 2015 r. w sprawie Franz-Josef Hagedorn przeciwko Vienna-Life Lebensversicherung AG
   (Sprawa E-15/15)
   (2016/C 357/10)
   W dniu 9 lipca 2015 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął listowny wniosek opatrzony datą 9 lipca 2015 złożony przez Fürstlicher Oberster Gerichtshof, Liechtenstein (Sąd Najwyższy, Liechtenstein) dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie Franz-Josef Hagedorn przeciwko Vienna-Life Lebensversicherung AG w następujących kwestiach:

               1.

               Czy wykładni art. 36 ust. 2 dyrektywy 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotyczącej ubezpieczeń na życie należy dokonywać w ten sposób, że wymogi informacyjne określone w powyższym artykule oraz w załączniku III pkt A a)11 i a)12 oraz pkt B b)2 w przypadku polis ubezpieczenia na życie z funduszem kapitałowym muszą również zostać spełnione, w przypadku gdy osoba nabywa polisę ubezpieczenia na życie z funduszem kapitałowym (tj. polisę wyrażoną w jednostkach funduszów inwestycyjnych) w drodze czynności prawnej od innej osoby za zgodą ubezpieczyciela poprzez przeniesienie umowy (tzw. „polisy z drugiej ręki”)?

         Jeśli Trybunał udzieli odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie występuje się z prośbą o odpowiedź na dodatkowe pytania o następującej treści:

               2a)

               Czy wykładni art. 36 ust. 2 dyrektywy 2002/83/WE dotyczącej ubezpieczeń na życie należy dokonywać w ten sposób, że w przypadku gdy polisa ubezpieczenia na życie z funduszem kapitałowym została nabyta w drodze czynności prawnej obowiązuje jedynie ogólny wymóg informacyjny w stosunku do nowego ubezpieczonego, czy też zakład ubezpieczeń jest również zobowiązany dostarczyć nowemu posiadaczowi polisy szczegółowych informacji dotyczących produktu ubezpieczeniowego, który ma być przez niego zakupiony, w szczególności w odniesieniu do wszelkich różnic między profilem inwestorów lub profilem ryzyka obecnego ubezpieczającego i przejmującego umowę?

         Jeśli Trybunał udzieli odpowiedzi przeczącej na pytanie 2a) występuje się z prośbą o odpowiedź na dodatkowe pytanie o następującej treści:

               2b)

               Czy przejmującemu umowę ubezpieczenia należy przekazać szczegółowe informacje w odniesieniu do produktu ubezpieczeniowego, który ma być przez niego zakupiony, w przypadku gdy ubezpieczający jest przedsiębiorstwem, podczas gdy przejmujący umowę jest osobą fizyczną lub konsumentem?

         Jeśli Trybunał udzieli odpowiedzi przeczącej na pytanie 2b) występuje się z prośbą o odpowiedź na dodatkowe pytanie o następującej treści:

               2c)

               Czy przejmującemu umowę ubezpieczenia należy udzielić szczegółowych informacji dotyczących produktu ubezpieczeniowego, który ma być przez niego zakupiony, w przypadku gdy przekazujący ubezpieczenie nie posiadał informacji dotyczących produktu ubezpieczeniowego, na przykład ponieważ nie ujawnił on wobec zakładu ubezpieczeń informacji niezbędnych do oceny swojego własnego profilu ryzyka lub profilu inwestora?

               3.

               Czy przepisy dotyczące obowiązków ubezpieczyciela na mocy załącznika III pkt B b)2 do dyrektywy 2002/83/WE dotyczącej ubezpieczeń na życie zostały skutecznie transponowane do prawa krajowego, nawet jeżeli prawo krajowe przewiduje – w załączniku 4 II 2) Versicherungsaufsichtsgesetz (ustawa o nadzorze ubezpieczeniowym) – że w przypadku ubezpieczenia na życie z funduszem kapitałowym w okresie obowiązywania umowy ubezpieczenia należy podać informacje na temat jednostek będących podstawą polisy ubezpieczeniowej oraz charakteru aktywów w nich zawartych jedynie w przypadku, gdy zmiany w dostarczanych informacjach wynikają ze „zmian w przepisach”, a nie także „w przypadku zmiany warunków ubezpieczenia” (załącznik III pkt B b)2 do dyrektywy 2002/83/WE)?


title: Sprawa T-722/13: Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2013 r. – The Directv Group przeciwko OHIM – Bolloré (DIRECTV)

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/39

         Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2013 r. – The Directv Group przeciwko OHIM – Bolloré (DIRECTV)
   (Sprawa T-722/13)
   2014/C 112/52
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Directv Group, Inc. (El Segundo, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat F. Valentin)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bolloré SA (Érgue Gaberic, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 października 2013 r. w sprawie R 1960/2012-2.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „DIRECTV” dla towarów i usług z klas 9, 38 i 41 – wspólnotowy znak towarowy nr 100 750

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Decyzja Wydziału Unieważnień: stwierdzenie częściowego wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku w całości

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa F-143/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 18 lipca 2016 r. – Dietrich/Parlament (Służba publiczna – Członek personelu kontraktowego – Wcześniejsze rozwiązanie umowy – Data upływu wypowiedzenia – Zawieszenie wypowiedzenia – Nowa data upływu wypowiedzenia – Akt niewywołujący niekorzystnych skutków – Zażalenie złożone z przekroczeniem terminu – Zarzut niedopuszczalności – Oczywista niedopuszczalność – Artykuł 83 regulaminu postępowania)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/57

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 18 lipca 2016 r. – Dietrich/Parlament
      (Sprawa F-143/15) (1)

      ((Służba publiczna - Członek personelu kontraktowego - Wcześniejsze rozwiązanie umowy - Data upływu wypowiedzenia - Zawieszenie wypowiedzenia - Nowa data upływu wypowiedzenia - Akt niewywołujący niekorzystnych skutków - Zażalenie złożone z przekroczeniem terminu - Zarzut niedopuszczalności - Oczywista niedopuszczalność - Artykuł 83 regulaminu postępowania))
      (2016/C 364/74)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Constant Dietrich (Pfulgriesheim, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Fombaron)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Deneys i E. Taneva, pełnomocnicy)

         Przedmiot sprawy

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej zażalenie skarżącego mające na celu uchylenie decyzji o wcześniejszym rozwiązaniu jego umowy o pracę z Parlamentem Europejskim.

         Sentencja postanowienia

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

                  2)

                  Constant Dietrich pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski.

         (1)  Dz.U. C 68 z 22.2.2016, s. 45.


title: Sprawa C-235/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 marca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona – Hiszpania) – Safe Interenvios, SA/Liberbank, SA, Banco de Sabadell, SA, Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA (Odesłanie prejudycjalne — Przeciwdziałanie korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu — Dyrektywa 2005/60/WE — Środki nadzoru wobec klienta — Dyrektywa 2007/64/WE — Usługi płatnicze w ramach rynku wewnętrznego)

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 marca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona – Hiszpania) – Safe Interenvios, SA/Liberbank, SA, Banco de Sabadell, SA, Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA
   (Sprawa C-235/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Przeciwdziałanie korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu - Dyrektywa 2005/60/WE - Środki nadzoru wobec klienta - Dyrektywa 2007/64/WE - Usługi płatnicze w ramach rynku wewnętrznego))
   (2016/C 156/05)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Provincial de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Safe Interenvios, SA

      Strona pozwana: Liberbank, SA, Banco de Sabadell, SA, Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA

      Sentencja

               1)

               Artykuły 5, 7, art. 11 ust. 1 i art. 13 dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu, zmienionej dyrektywą 2010/78/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 listopada 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu takiemu jak omawiane w postępowaniu głównym, które, po pierwsze, zezwala na stosowanie standardowych środków nadzoru wobec klientów, którzy są instytucjami finansowymi, w odniesieniu do których przestrzeganie środków nadzoru stanowi przedmiot kontroli, jeżeli istnieje podejrzenie prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu w rozumieniu art. 7 lit. c) tej dyrektywy, oraz po drugie, nakłada na instytucje i osoby podlegające wspomnianej dyrektywie obowiązek stosowania, w zależności od dokonanej przez nie oceny ryzyka, środków wzmożonego nadzoru wobec klientów w sytuacjach, które z uwagi na ich charakter mogą wiązać się z dużym ryzykiem prania pieniędzy i finansowania terroryzmu w rozumieniu art. 13 ust. 1 tej dyrektywy, takich jak transfer środków pieniężnych.
               Ponadto nawet w braku takiego podejrzenia lub ryzyka art. 5 dyrektywy 2005/60, zmienionej dyrektywą 2010/78, zezwala państwom członkowskim na przyjęcie lub utrzymanie w mocy bardziej rygorystycznych przepisów, jeżeli przepisy te mają na celu wzmocnienie walki z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu.

               2)

               Dyrektywa 2005/60, zmieniona przez dyrektywę 2010/78, powinna być interpretowana w ten sposób, że instytucje i osoby objęte tą dyrektywą nie mogą stanowić zagrożenia dla zadania nadzoru nad instytucjami płatniczymi, które zgodnie z art. 21 dyrektywy 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniającej dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylającej dyrektywę 97/5/WE, zmienionej dyrektywą 2009/111/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 września 2009 r., należą do właściwych organów, i nie mogą zastępować tych organów. Dyrektywę 2005/60, zmienioną przez dyrektywę 2010/78, należy interpretować w ten sposób, że o ile instytucja finansowa może w ramach obowiązku nadzoru ciążącego na niej wobec klientów uwzględnić środki nadzoru stosowane przez instytucję płatniczą wobec jej klientów, to jednak wszystkie przyjmowane przez nią środki nadzoru powinny być dostosowane do poziomu ryzyka prania pieniędzy i finansowania terroryzmu.

               3)

               Artykuły 5 i 13 dyrektywy 2005/60, zmienionej przez dyrektywę 2010/78, należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie krajowe takie jak w postępowaniu głównym, ustanowione na podstawie bądź to zakresu uznania pozostawionego państwom członkowskim przez art. 13 tej dyrektywy, bądź to kompetencji przyznanej państwom członkowskim w art. 5 tej dyrektywy, powinno być zgodne z prawem Unii, w szczególności z podstawowymi swobodami zagwarantowanymi przez traktaty. O ile jednak takie uregulowanie krajowe zmierzające do zwalczania prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu jest właściwe dla zagwarantowania realizacji wspomnianego celu, mogącego uzasadniać ograniczenie podstawowych wolności, oraz pomimo istnienia domniemania, że transfery środków pieniężnych przez instytucje podlegające wspomnianej dyrektywie do innych państw niż państwo ich siedziby wiążą się zawsze z dużym ryzykiem prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, o tyle wykracza ono poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia zamierzonego przez nie celu, ponieważ ustanowione przez nie domniemanie ma zastosowanie do wszystkich transferów środków, bez przewidzenia możliwości jego obalenia dla transferów funduszy niewiążących się obiektywnie z takim ryzykiem.

      (1)  Dz.U. C 235 z 21.7.2014.


title: Wyrok Trybunału z dnia 2 sierpnia 2016 r. w sprawie E-33/15 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EOG/EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2012/26/UE zmieniająca dyrektywę 2001/83/WE w zakresie nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii)

text:
               13.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/22

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 2 sierpnia 2016 r.
   w sprawie E-33/15
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EOG/EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2012/26/UE zmieniająca dyrektywę 2001/83/WE w zakresie nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii)
   (2017/C 120/10)
   W sprawie E-33/15 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w rozdziale XIII pkt 15q załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/26/UE z dnia 25 października 2012 r. zmieniająca dyrektywę 2001/83/WE w zakresie nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu lub nie powiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o ich przyjęciu, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes, sędzia sprawozdawca) oraz sędziowie Per Christiansen i Páll Hreinsson wydał w dniu 2 sierpnia 2016 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w rozdziale XIII pkt 15q załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/26/UE z dnia 25 października 2012 r. zmieniająca dyrektywę 2001/83/WE w zakresie nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu.

               2.

               Obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawa C-626/16: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Słowacka

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/9

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Słowacka
   (Sprawa C-626/16)
   (2017/C 078/13)
   Język postępowania: słowacki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Sanfrutos Cano i A. Tokár, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Słowacka

      Żądania strony skarżącej

   Komisja Europejska wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że nie przyjmując środków niezbędnych do zastosowania się do wyroku Trybunału w sprawie C-331/11, Komisja/Słowacja, w którym Trybunał orzekł, iż Republika Słowacka nie wykonała zobowiązań ciążących na niej na podstawie art. 14 lit. a)-c) dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (1), Republika Słowacka uchybiła swoim zobowiązaniom z art. 260 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               2.

               zasądzenie od Republiki Słowackiej zapłaty na rzecz Komisji Europejskiej, na rachunek „Środki własne Unii Europejskiej”:

                           a)

                           okresowej kary pieniężnej w wysokości 6 793,80 EUR za każdy dzień opóźnienia w przyjęciu środków niezbędnych do zastosowania się przez Republikę Słowacką do wyroku Trybunału w sprawie C-331/11, Komisja/Słowacja, począwszy od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie do dnia wykonania wyroku w sprawie C-331/11, Komisja/Słowacja;

                           b)

                           ryczałtu w wysokości 743,60 EUR za każdy dzień opóźnienia (jednak w minimalnej łącznej kwocie 939 000 EUR) w przyjęciu środków niezbędnych do zastosowania się przez Republikę Słowacką do wyroku Trybunału w sprawie C-331/11, Komisja/Słowacja, począwszy od dnia 25 kwietnia 2013 r., dnia ogłoszenia tego wyroku,

                                       —

                                       do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie, albo

                                       —

                                       do dnia, w którym zostaną przyjęte środki niezbędne do zastosowania się przez Republikę Słowacką do wyroku Trybunału w sprawie C-331/11, jeżeli dzień ten nastąpi przed dniem ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie, oraz

               3.

               obciążenie Republiki Słowackiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W wyroku z dnia 25 kwietnia 2013 r. w sprawie C-331/11, Komisja/Słowacja, Trybunał orzekł, że Republika Słowacka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 14 lit. a)-c) dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów w ten sposób, iż zezwoliła na prowadzenie składowiska odpadów Žilina — Považský Chlmec bez sporządzenia planu uzdatniania terenu tego składowiska oraz bez wydania ostatecznej decyzji w przedmiocie tego, czy to składowisko to może nadal prowadzić swą działalność na podstawie przyjętego planu uzdatniania.
   W ramach postępowania administracyjnego poprzedzającego wniesienie skargi Republika Słowacka oświadczyła, że zamierza zastosować się do wyroku Trybunału w sprawie C-331/11, Komisja/Słowacja, poprzez zamknięcie składowiska odpadów Žilina — Považský Chlmec, oraz że przyjęła już pewne środki w tym kierunku.
   Komisja Europejska doszła jednak do wniosku, że wbrew twierdzeniom Republiki Słowackiej nie zostały jeszcze przyjęte środki w celu zastosowania się do wyroku Trybunału w sprawie C-331/11, Komisja/Słowacja. Komisja Europejska postanowiła zatem wnieść skargę na podstawie art. 260 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. 1999, L 182, s. 1.


title: Sprawa C-241/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht (Niemcy) w dniu 30 maja 2006 r. — Lämmerzahl GmbH przeciwko Freie Hansestadt Bremen

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht (Niemcy) w dniu 30 maja 2006 r. — Lämmerzahl GmbH przeciwko Freie Hansestadt Bremen
   (Sprawa C-241/06)
   (2006/C 212/16)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Hanseatisches Oberlandesgericht (Niemcy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lämmerzahl GmbH.

      Strona pozwana: Freie Hansestadt Bremen.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy z dyrektywą Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane w brzmieniu dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (1), w szczególności z jej art. 1 ust. 1 i 3 zgodne jest, że wykonawca pozbawiony zostaje dostępu do kontroli decyzji instytucji zamawiającej, ponieważ nie dotrzymując w zawiniony sposób terminu na wniesienie środka odwoławczego, określonego w krajowym prawie zamówień publicznych, nie podniósł zarzutu naruszenia procedury udzielania zamówienia, dotyczącego:

                           a)

                           wyboru trybu postępowania o udzielenie zamówienia
                           lub

                           b)

                           prawidłowości ustalenia wartości zamówienia (możliwe do stwierdzenia błędne oszacowanie wartości, względnie niedostateczna przejrzystość sposobu dokonania ustalenia)
                           a na podstawie prawidłowo dokonanego ustalenia wartości zamówienia możliwe byłoby dokonanie oceny innych — analizowanych w oderwaniu — naruszeń procedury udzielania zamówienia?

               2)

               Czy w danym wypadku należy ustanowić wymogi dotyczące informacji zawartych w ogłoszeniu o zamówieniu, mających znaczenie dla określenia wartości zamówienia, tak aby z naruszenia procedury udzielania zamówienia związanego z oszacowaniem wartości zamówienia wynikało wyłączenie ochrony prawnej przewidzianej przez pierwotne prawo wspólnotowe również wtedy, gdy prawidłowo oszacowana wartość zamówienia przekracza odnośną wartość progową?

      (1)  Dz.U. L 209, str. 1


title: Sprawa T-27/15: Wyrok Sądu z dnia 5 lipca 2016 r. – EMA/Hristov (Odwołanie — Służba publiczna — Mianowanie — Postępowanie w sprawie naboru i mianowania dyrektora zarządzającego agencji regulacyjnej — EMA — Wstępna selekcja przez komisję preselekcyjną — Mianowanie przez zarząd EMA — Skład komisji preselekcyjnej — Łączenie funkcji członka komisji preselekcyjnej oraz członka zarządu EMA — Bezstronność)

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/21

         Wyrok Sądu z dnia 5 lipca 2016 r. – EMA/Hristov
   (Sprawa T-27/15) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Mianowanie - Postępowanie w sprawie naboru i mianowania dyrektora zarządzającego agencji regulacyjnej - EMA - Wstępna selekcja przez komisję preselekcyjną - Mianowanie przez zarząd EMA - Skład komisji preselekcyjnej - Łączenie funkcji członka komisji preselekcyjnej oraz członka zarządu EMA - Bezstronność))
   (2016/C 314/29)
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: Europejska Agencja Leków (przedstawiciele: początkowo J. Currall, N. Nikolova i S. Petrova, następnie N. Nikolova i S. Petrova, pełnomocnicy)

      Pozostali uczestniczy postępowania: Emil Hristov (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciele: adwokaci M. Ekimdzhiev, K. Boncheva i G. Chernicherska) (strona skarżąca w pierwszej instancji) i Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall, N. Nikolova i S. Petrova, następnie N. Nikolova i S. Petrova, pełnomocnicy) (strona pozwana w pierwszej instancji)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 13 listopada 2014 r., Hristov/Komisja i EMA (F-2/12, EU:F:2014:245) mające na celu częściowe uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 13 listopada 2014 r., Hristov/Komisja i EMA (F-2/12) zostaje częściowo uchylony w zakresie, w jakim stwierdzono w nim nieważność decyzji zarządu Europejskiej Agencji Leków (EMA) z dnia 6 października 2011 r. w sprawie mianowania dyrektora zarządzającego.

               2)

               Postępowanie w sprawie żądania uchylenia wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 13 listopada 2014 r., Hristov/Komisja i EMA (F-2/12) w zakresie, w jakim stwierdzono w nim nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 20 kwietnia 2011 r., w której przedstawia ona zarządowi EMA listę czterech kandydatów rekomendowanych przez komisję preselekcyjną i zatwierdzonych przez komitet doradczy ds. mianowania, zostaje umorzone.

               3)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej do ponownego rozpoznania celem wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie żądań stwierdzenia nieważności decyzji zarządu EMA z dnia 6 października 2011 r. w sprawie mianowania dyrektora zarządzającego EMA w świetle argumentów i zarzutów podniesionych przez Emila Hristova, w odniesieniu do których Sąd do spraw Służby Publicznej nie zajął stanowiska.

               4)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 118 z 13.4.2015.


title: Sprawa C-174/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Finanzamt Steglitz przeciwko Ines Zimmermann (Szósta dyrektywa VAT — Zwolnienia — Artykuł 13 część A ust. 1 lit. g) i ust. 2 — Świadczenie usług ściśle związanych z działaniami na rzecz pomocy społecznej i zabezpieczenia społecznego przez podmioty prawa publicznego i inne organizacje uznane za podmioty o charakterze socjalnym — Uznanie — Warunki niemające zastosowania do podmiotów innych niż podmioty prawa publicznego — Uprawnienia dyskrecjonalne państw członkowskich — Granice — Zasada neutralności podatkowej)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/13

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Finanzamt Steglitz przeciwko Ines Zimmermann
   (Sprawa C-174/11) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Zwolnienia - Artykuł 13 część A ust. 1 lit. g) i ust. 2 - Świadczenie usług ściśle związanych z działaniami na rzecz pomocy społecznej i zabezpieczenia społecznego przez podmioty prawa publicznego i inne organizacje uznane za podmioty o charakterze socjalnym - Uznanie - Warunki niemające zastosowania do podmiotów innych niż podmioty prawa publicznego - Uprawnienia dyskrecjonalne państw członkowskich - Granice - Zasada neutralności podatkowej)
   2013/C 9/18
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony

      Strona skarżąca: Finanzamt Steglitz

      Strona pozwana: Ines Zimmermann

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 13 część A ust. 1 lit. g) i ust. 2 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG: Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Zwolnienie z podatku świadczenia usług związanych z działaniami na rzecz pomocy społecznej i zabezpieczenia społecznego przez podmioty prawa publicznego i inne organizacje uznane za podmioty o charakterze socjalnym — Przepisy krajowe uzależniające zwolnienie z podatku pozaszpitalnej opieki od określonych warunków, które nie mają zastosowania, jeżeli sporne świadczenia są wykonywane przez stowarzyszenia zatwierdzone przez państwo lub przez członków tych stowarzyszeń

      Sentencja

   Artykuł 13 część A ust. 1 lit. g) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, interpretowany w świetle zasady neutralności podatkowej, stoi na przeszkodzie temu, aby zwolnienie z podatku od wartości dodanej pozaszpitalnej opieki sprawowanej przez komercyjne placówki opieki zdrowotnej było uzależnione od takiego warunku, jaki jest przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, zgodnie z którym koszty związane z tą opieką powinny być pokryte w poprzednim roku kalendarzowym w co najmniej dwóch trzecich przypadków w całości lub w przeważającej części przez ustawowe instytucje ubezpieczeń społecznych lub pomocy socjalnej, jeżeli warunek ten nie jest tego rodzaju, by zapewnić równość traktowania w ramach uznawania do celów tego przepisu charakteru socjalnego podmiotów innych niż podmioty prawa publicznego.

      (1)  Dz.U. C 226 z 30.7.2011.


title: Sprawa F-112/13: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2013 r. — ZZ przeciwko ENISA

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/26

         Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2013 r. — ZZ przeciwko ENISA
   (Sprawa F-112/13)
   2014/C 85/45
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: V. Christianos, avocat)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora wykonawczego ENISA w sprawie rozwiązania ze skarżącym umowy o pracę na czas nieokreślony.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji odmownej w sprawie zażalenia skarżącego, jak również wszystkich poprzedzających ją niezgodnych z prawem aktów, w tym aktu, na którego podstawie ENISA rozwiązała ze skarżącym umowę o pracę;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego kwoty 50 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

               —

               obciążenie ENISA kosztami postępowania.


title: Sprawa T-352/16: Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2016 r. – Ville de Bruxelles/Komisja

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/30

         Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2016 r. – Ville de Bruxelles/Komisja
   (Sprawa T-352/16)
   (2016/C 314/41)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ville de Bruxelles (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci M. Uyttendaele i S. Kaisergruber)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               orzeczenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

         i w konsekwencji

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) 2016/646 z dnia 20 kwietnia 2016 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 692/2008 w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 6);

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 37 i 53 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, motywów 5 i 6 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (Dz.U. 2007, L 171, s. 1), załącznika I do tego rozporządzenia, jak też przekroczenia uprawnień i nadużycia władzy, których dopuściła się Komisja Europejska.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 5a ust. 3 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (Dz.U. 1999, L 184, s. 23), motywu 3 decyzji Rady 2006/512/WE z dnia 17 lipca 2006 r. zmieniającej decyzję 1999/468/WE ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (Dz.U. 2006, L 200, s. 11), motywu 25 rozporządzenia (WE) nr 715/2007, art. 5 ust. 3 tego rozporządzenia, jak też braku kompetencji Komisji do przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia i przekroczenia uprawnień.


title: Sprawa T-155/09: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2009 — Maxcom przeciwko OHIM — Maxdata Computer (maxcom)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/42

         Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2009 — Maxcom przeciwko OHIM — Maxdata Computer (maxcom)
   (Sprawa T-155/09)
   2009/C 153/83
   Język skargi: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Maxcom sp. z o.o. (Tychy, Polska) (przedstawiciel: P. Kral, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Maxdata Computer GmbH & Co. KG (Marl, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               unieważnienie decyzji drugiej izby odwoławczej OHIM w sprawie odwołania nr R 1019/2009-2 z dnia 30 stycznia 2009 r., doręczonej skarżącemu 16 lutego 2009 r.,

               —

               obciążenie OHIM i interwenienta kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „maxcom” dla towarów w klasie 9 i 11

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Maxdata Computer Gmbh & Co. KG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: krajowy słowny znak towarowy „max” zarejestrowany w Niemczech dla usług w klasie 38, 42 i niektórych produktów w klasie 9

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w stosunku do produktów w klasie 9

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania wniesionego przez stronę skarżącą

      Podniesione zarzuty: Naruszenie artykułu 8(1)(b) rozporządzenia nr 40/94, (obecnie artykułu 8 (1)(b) rozporządzenia nr 207/2009 (1)).

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Wersja ujednolicona), Dz.U. L 78, str. 1


title: Sprawa T-275/13: Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2015 r. – Włochy/Komisja [System językowy — Ogłoszenia o konkursach otwartych mających na celu nabór administratorów — Wybór drugiego języka spośród trzech języków — Język komunikacji z kandydatami startującymi w konkursie — Rozporządzenie nr 1 — Artykuł 1d ust. 1, art. 27 i 28 lit. f) regulaminu pracowniczego — Zasada niedyskryminacji — Proporcjonalność]

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/13

         Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2015 r. – Włochy/Komisja
   (Sprawa T-275/13) (1)

   ([System językowy - Ogłoszenia o konkursach otwartych mających na celu nabór administratorów - Wybór drugiego języka spośród trzech języków - Język komunikacji z kandydatami startującymi w konkursie - Rozporządzenie nr 1 - Artykuł 1d ust. 1, art. 27 i 28 lit. f) regulaminu pracowniczego - Zasada niedyskryminacji - Proporcjonalność])
   (2016/C 059/13)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspomagana przez P. Gentiliego i S. Fiorentina, avvocati dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall, B. Eggers i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: J. García-Valdecasas Dorrego, abogado del Estado)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i B. Beutler, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/249/13, mającym na celu ustanowienie rezerwy kadrowej administratorów dla naboru na wolne stanowiska w dziedzinie makroekonomii i ekonomii finansowej (Dz.U. 2013 C 75 A, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/249/13, mającym na celu ustanowienie rezerwy kadrowej administratorów dla naboru na wolne stanowiska w dziedzinie makroekonomii i ekonomii finansowej.

               2)

               Komisja pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Republikę Włoską.

               3)

               Królestwo Hiszpanii i Republika Federalna Niemiec pokrywają koszty własnej interwencji.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa C-517/14 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 6 października 2015 r. – Schutzgemeinschaft Milch und Milcherzeugnisse e.V./Komisja Europejska, Królestwo Niderlandów, Nederlandse Zuivelorganisatie [Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Rolnictwo — Rozporządzenie (WE) nr 510/2006 — Rejestr chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych — Rejestracja nazwy „Edam Holland” — Producenci używający nazwy „edam” — Brak interesu prawnego]

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/14

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 6 października 2015 r. – Schutzgemeinschaft Milch und Milcherzeugnisse e.V./Komisja Europejska, Królestwo Niderlandów, Nederlandse Zuivelorganisatie
   (Sprawa C-517/14 P) (1)

   ([Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Rolnictwo - Rozporządzenie (WE) nr 510/2006 - Rejestr chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych - Rejestracja nazwy „Edam Holland” - Producenci używający nazwy „edam” - Brak interesu prawnego])
   (2016/C 038/19)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Schutzgemeinschaft Milch und Milcherzeugnisse e.V. (przedstawiciele: M. Loschelder i V. Schoene, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Schima, J. Guillem Carrau i G. von Rintelen, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: B. Koopman i M. Bulterman, pełnomocnicy), Nederlandse Zuivelorganisatie (przedstawiciele: P. van Ginneken i G. Béquet, advocaten)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie zostaje oddalone.

               2)

               Schutzgemeinschaft Milch und Milcherzeugnisse e.V. zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Niderlandów i Nederlandse Zuivelorganisatie pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2015.


title: Sprawa T-390/16: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2016 r. – Grupo Osborne/EUIPO – Ostermann (DONTORO dog friendship)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/15

      Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2016 r. – Grupo Osborne/EUIPO – Ostermann (DONTORO dog friendship)
      (Sprawa T-390/16)
      (2016/C 364/11)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Grupo Osborne, SA (El Puerto de Santa María, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Iglesias Monravá)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Daniel Ostermann (Lipsk, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Daniel Ostermann

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „DONTORO dog friendship” – zgłoszenie nr 11 112 381

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie R 2002/2015-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji o zarejestrowaniu unijnego znaku towarowego nr 11 112 381„DONTORO dog friendship” (graficznego) dla klas 18, 20 i 35;

                  —

                  odmowę rejestracji unijnego znaku towarowego nr 11 112 381„DONTORO dog friendship” (graficznego) dla klasy 35 w odniesieniu do „usług handlu hurtowego i detalicznego, również przez Internet, odzieży, butów i produktów tekstylnych” i z tego względu odmowę jego rejestracji dla klas 25 i 35 w odniesieniu do wspomnianych usług;

                  —

                  obciążenie każdego, kto sprzeciwi się niniejszej skardze, kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-76/11 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 29 listopada 2011 r. — Tresplain Investments Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Hoo Hing Holdings Ltd (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 4 i art. 52 ust. 1 lit c) — Graficzny wspólnotowy znak towarowy Golden Elephant Brand — Wniosek o unieważnienie prawa do znaku oparty na niezarejestrowanym graficznym krajowym znaku towarowym GOLDEN ELEPHANT — Odesłanie do prawa krajowego, któremu podlega wcześniejszy znak towarowy — Istniejące w systemie common law powództwo oparte na bezprawnym używaniu nazwy (action for passing off))

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/4

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 29 listopada 2011 r. — Tresplain Investments Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Hoo Hing Holdings Ltd
   (Sprawa C-76/11 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 4 i art. 52 ust. 1 lit c) - Graficzny wspólnotowy znak towarowy Golden Elephant Brand - Wniosek o unieważnienie prawa do znaku oparty na niezarejestrowanym graficznym krajowym znaku towarowym GOLDEN ELEPHANT - Odesłanie do prawa krajowego, któremu podlega wcześniejszy znak towarowy - Istniejące w systemie common law powództwo oparte na bezprawnym używaniu nazwy (action for passing off))
   2012/C 109/06
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tresplain Investments Ltd (przedstawiciel: B.Brandreth, barrister)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D.Botis, pełnomocnik), Hoo Hing Holdings Ltd (przedstawiciel: M. Edenborough, QC)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 9 grudnia 2010 r. w sprawie T-303/08 Tresplain Investments Ltd przeciwko OHIM — Hoo Hing, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez właściciela graficznego wspólnotowego znaku towarowego „Golden Elephant Brand” dla towarów należących do klasy 30, skierowaną przeciwko decyzji R 889/2007-1 Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 7 maja 2008 r. uchylającej decyzję Wydziału Unieważnień, na mocy której oddalono wniosek o unieważnienie prawa do wspomnianego znaku towarowego złożony przez właściciela niezarejestrowanego graficznego krajowego znaku towarowego „GOLDEN ELEPHANT” używanego dla towarów należących do klasy 30 — Wykładnia i zastosowanie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Tresplain Investments Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 120 z 16.4.2011.


title: Sprawa C-501/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Santa Maria Capua Vetere (Włochy) w dniu 19 października 2010 r. — postępowanie karne przeciwko Raffaele Russo

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Santa Maria Capua Vetere (Włochy) w dniu 19 października 2010 r. — postępowanie karne przeciwko Raffaele Russo
   (Sprawa C-501/10)
   ()
   2010/C 346/60
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Santa Maria Capua Vetere

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Raffaele Russo

      Pytania prejudycjalne

   Czy swoboda przedsiębiorczości i swoboda świadczenia usług mogą zostać ograniczone przez krajowy system oparty na udzielaniu ograniczonej ilości koncesji i późniejszych licencji bezpieczeństwa publicznego, który przewiduje m.in.:

               1)

               ogólną tendencję ochrony właścicieli koncesji udzielonych we wcześniejszym okresie w ramach przetargu, z którego bezprawnie wykluczono część przedsiębiorców,

               2)

               istnienie przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie uzyskanej pozycji rynkowej (zakaz ustanawiania przez nowych koncesjonariuszy punktów przyjmowania zakładów w określonej odległości od punktów już istniejących),

               3)

               określenie przypadków wygaśnięcia koncesji, pośród których występuje przypadek, gdy koncesjonariusz prowadzi, w tym pośrednio, działalność transgraniczną w zakresie gier, podobną do działalności będącej przedmiotem koncesji, z konsekwencją w postaci utraty kaucji o znacznej wysokości?


title: Sprawa T-74/15: Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2017 r. – European Dynamics Luxembourg et Evropaïki Dynamiki/Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności — Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa Unii — Usługi w zakresie tworzenia, badania i wsparcia systemów informatycznych (ESP-DESIS III) — Zapytania na wykonanie zadania przedstawione w ramach tej samej części — Mechanizm ponownego poddania procedurze przetargowej — Odrzucenie ofert — Kryteria udzielenia zamówienia — Obowiązek uzasadnienia — Oferta rażąco niska — Żądanie odszkodowania]

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/23

         Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2017 r. – European Dynamics Luxembourg et Evropaïki Dynamiki/Komisja
   (Sprawa T-74/15) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa Unii - Usługi w zakresie tworzenia, badania i wsparcia systemów informatycznych (ESP-DESIS III) - Zapytania na wykonanie zadania przedstawione w ramach tej samej części - Mechanizm ponownego poddania procedurze przetargowej - Odrzucenie ofert - Kryteria udzielenia zamówienia - Obowiązek uzasadnienia - Oferta rażąco niska - Żądanie odszkodowania])
   (2017/C 078/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg SA (Luksemburg, Luksemburg) i Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: początkowo adwokaci I. Ampazis i M. Sfyri, następnie M. Sfyri, C.N. Dede i D. Papadopoulou)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo L. Cappelletti i F. Moro, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów P. Wytincka i B. Hoorelbekego, następnie F. Moro, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów P. Wytincka i B. Hoorelbekego, na koniec F. Moro i S. Delaude, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów P. Wytincka i B. Hoorelbekego)

      Przedmiot

   Po pierwsze, wniosek na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie odrzucenia ofert złożonych przez skarżące na zapytanie o wycenę o sygnaturze DESIS III-000455-6000494078-REQ-01 na stworzenie prototypu interaktywnego narzędzia profilowania i zapytanie o wycenę o sygnaturze DESIS III-000485-600049078-REQ-01 na stworzenie modułu dla rejestru EuroGroups w ramach części 4 przetargu DIGIT/R2/PO/2013/029 (Dz.U. 2013/S 219-380314), a po drugie, żądanie odszkodowania na podstawie art. 268 TFUE za utratę szansy na wykonawstwo drugiego spornego zamówienia.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji zawartej w piśmie z dnia 8 grudnia 2014 r. w sprawie odrzucenia oferty skarżących na zapytanie o wycenę o sygnaturze DESIS III-000455-6000494078-REQ-01 na stworzenie prototypu interaktywnego narzędzia profilowania.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

      (1)  Dz.U. C 171 z 26.5.2015.


title: Sprawa F-98/09: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2009 r. — Whitehead przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/82

         Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2009 r. — Whitehead przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu
   (Sprawa F-98/09)
   2010/C 24/157
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sarah Whitehead (Frankfurt am Main, Niemcy) (przedstawiciel: L. Levi, M. Vandenbussche, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Przedmiot i opis sporu

   Skarga na decyzję z dnia 8 stycznia 2009 r., na mocy której przyznano skarżącej zwiększenie wynagrodzenia o 2 punkty zgodnie z rocznym przeglądem wynagrodzeń i nagród (ASBR) za 2008 rok otrzymanym w dniu 15 stycznia 2009 r. oraz na informację o wynagrodzeniu z dnia 15 stycznia wynikającą z tej decyzji.

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca twierdzi, że do Sądu należy:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego z dnia 8 stycznia 2009 r. dotyczącej skarżącej ASBR 2008 doręczonej jej w dniu 13 lub 14 stycznia 2009 r. (podczas jej nieobecności);

               —

               unieważnienie informacji o wynagrodzeniu skarżącej z dnia 15 stycznia 2009 r. wdrażającej wskazaną decyzję;

               —

               w konsekwencji nakazanie zapłaty kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy zaskarżonym ASBR 2008 a ASBR, który powinien być przyznany skarżącej na dzień 15 stycznia 2009 r. aż do całkowitej zapłaty wraz z odsetkami za zwłokę według stopy Europejskiego Banku Centralnego stosowanej do kredytu za okres opóźnienia powiększonej o trzy punkty procentowe;

               —

               w przypadku gdyby zorganizowanie nowej procedury 2008 ASBR wiązałoby się z nadmiernymi trudnościami, nakazanie przyznania odpowiednika 3 punktów wynagrodzenia celem rekompensaty za szkodę majątkową;

               —

               w każdym razie nakaz zadośćuczynienia za poniesioną krzywdę psychiczną ocenioną ex aequo i bono na 10 000 EUR;

               —

               obciążenie Europejskiego Banku Centralnego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-303/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour d'arbitrage (Belgia) z dnia 13 lipca 2005 r. w sprawie a.s.b.l. Advocaten voor de wereld przeciwko Conseil des ministres

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour d'arbitrage (Belgia) z dnia 13 lipca 2005 r. w sprawie a.s.b.l. Advocaten voor de wereld przeciwko Conseil des ministres
   (Sprawa C-303/05)
   (2005/C 271/26)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 29 lipca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour d'arbitrage (Belgia) z dnia 13 lipca 2005 r. w sprawie a.s.b.l. Advocaten voor de wereld przeciwko Conseil des ministres.
   Cour d'arbitrage (Belgia) zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy decyzja ramowa Rady Unii Europejskiej 2002/584/WSiSW (1) z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między Państwami Członkowskimi jest zgodna z art. 34 ust.2 lit. b) Traktatu o Unii Europejskiej, który stanowi, że decyzje ramowe mogą być podejmowane jedynie w celu zbliżania przepisów ustawowych i wykonawczych Państw Członkowskich?

               2.

               Czy art. 2 ust. 2 decyzji ramowej Rady Unii Europejskiej 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między Państwami Członkowskimi jest zgodny z art. 6 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, a dokładniej z gwarantowanymi tym przepisem zasadą legalności w sprawach karnych oraz zasadą równości i niedyskryminacji w zakresie, w jakim znosi wymóg weryfikacji podwójnej odpowiedzialności karnej w przypadku wymienionych w nim czynów?

      (1)  Dz.U. L 190 str.1


title: Sprawa C-349/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 28 kwietnia 2010 r. w sprawie T-225/09 Claro, S.A. przeciwko OHIM i Telefónica, S.A., wniesione w dniu 9 lipca 2010 r. przez Claro, S.A.

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/29

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 28 kwietnia 2010 r. w sprawie T-225/09 Claro, S.A. przeciwko OHIM i Telefónica, S.A., wniesione w dniu 9 lipca 2010 r. przez Claro, S.A.
   (Sprawa C-349/10 P)
   ()
   2010/C 234/48
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Claro, S.A. (przedstawiciele: adwokaci E. Armijo Chávarri i A. Castán Pérez-Gómez)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Telefónica, S.A.

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Przyjęcie do wiadomości wniesionego odwołania wraz z towarzyszącymi mu dokumentami, stwierdzenie, że odwołanie od wyroku piątej izby Sądu z dnia 28 kwietnia 2010 r. w sprawie T-225/09 zostało wniesione w terminie i w wymaganej formie oraz, po przeprowadzeniu odpowiedniego postępowania, uchylenie zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi Claro, S.A.

      Zarzuty i główne argumenty

   Dokonana przez Sąd błędna wykładnia przepisów art. 59 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Odwołanie opiera się na założeniu, że wbrew stanowisku Sądu (a poprzednio Izby Odwoławczej) złożenie pisemnego uzasadnienia skargi nie stanowi przesłanki dopuszczalności skargi, ale tylko zwykły wymóg proceduralny. Wnoszący odwołanie twierdzi również w uzasadnieniu, że ta błędna wykładnia Sądu (a poprzednio Izby Odwoławczej) spowodowała naruszenie uznanej w art. 62 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 (1) zasady funkcjonalnej ciągłości między różnymi instancjami OHIM.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa T-176/15: Postanowienie Sądu z dnia 16 czerwca 2016 r. – Golparvar/Rada

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/35

         Postanowienie Sądu z dnia 16 czerwca 2016 r. – Golparvar/Rada
   (Sprawa T-176/15) (1)

   (2016/C 314/49)
   Język postępowania: angielski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 221 z 6.7.2015.


title: Sprawa F-92/08: Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2008 r. — Bertolete i in. przeciwko Komisji

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/75

         Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2008 r. — Bertolete i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-92/08)
   (2009/C 44/133)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Marli Bertolete (Woluwé-Saint-Lambert, Belgia) i inni (przedstawiciel: L. Vogel, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji ustanawiającej nowy sposób obliczania wynagrodzeń skarżących, która wykonuje wyroki wydane w dniu 5 lipca 2007 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawach F-24/06, F-25/06 i F-26/06.
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o pracę wydanej w dniu 18 lipca 2008 r., na podstawie której oddalono zażalenia wniesione przez skarżące na decyzję wydaną w dniu 23 stycznia 2008 r. ustanawiającą nowy sposób obliczania wynagrodzeń skarżących, która wykonuje trzy wyroki wydane przez Sąd do spraw Służby Publicznej oparte na skargach skarżących z dnia 5 lipca 2007 r. oraz na liczne korekty zastosowane do wynagrodzeń, jak również na odcinki wypłaty doręczone skarżącym na podstawie ww. decyzji z dnia 23 stycznia 2008 r. za miesiąc luty, marzec i kwiecień 2008;

               —

               o ile zajdzie taka potrzeba, uchylenie decyzji, na które złożono wspomniane wyżej zażalenia;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa F-134/11: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2011 r. — ZZ i ZZ przeciwko Komisji

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/23

         Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2011 r. — ZZ i ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-134/11)
   2012/C 65/44
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i ZZ (przedstawiciele: S. Orlandi, J.-N. Louis, D. Abreu Caldas, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej wniosek o pomoc, złożony przez skarżących na podstawie art. 24 regulaminu pracowniczego w następstwie cofnięcia propozycji przeniesienia uprawnień emerytalnych, zaakceptowanej przez skarżących i po upływie rozsądnego terminu dla skorzystania z możliwości ich przeniesienia

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 9 marca 2011 r. oddalającej wniosek o pomoc złożony przez skarżących, zmierzający do uzyskania przez nich wszystkich informacji istotnych dla ewentualnego podjęcia decyzji o przeniesieniu ich uprawnień emerytalnych;

               —

               zasądzenie od Komisji kwoty 500 EUR za każdy miesiąc opóźnienia w przekazaniu, w stosownej formie, oferty przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżących i to od dnia, w którym urząd do spraw administrowania i rozliczania należności indywidualnych (PMO) postanowił cofnąć propozycję, zaakceptowaną przez skarżących i kasy emerytalne, czy to od dnia 25 stycznia w przypadku pierwszego skarżącego i dnia 5 lutego w przypadku drugiego skarżącego, czy też, przynajmniej, począwszy od oddalenia, w dniu 9 marca 2011 r., złożonego przez nich wniosku o pomoc;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-573/15: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 9 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Liège – Belgia) – État belge/Oxycure Belgium SA (Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 98 ust. 2 — Punkty 3 i 4 załącznika III — Zasada neutralności podatkowej — Terapia tlenowa — Obniżona stawka VAT — Butle tlenowe — Stawka podstawowa VAT — Koncentratory tlenu)

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/10

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 9 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Liège – Belgia) – État belge/Oxycure Belgium SA
   (Sprawa C-573/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 98 ust. 2 - Punkty 3 i 4 załącznika III - Zasada neutralności podatkowej - Terapia tlenowa - Obniżona stawka VAT - Butle tlenowe - Stawka podstawowa VAT - Koncentratory tlenu))
   (2017/C 144/12)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d’appel de Liège

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: État belge

      Strona pozwana: Oxycure Belgium SA

      Sentencja

   Artykuł 98 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz pkt 3 i 4 załącznika III do tej dyrektywy w związku z zasadą neutralności podatkowej nie stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewiduje, że podstawowa stawka podatku od wartości dodanej ma zastosowanie do dostaw lub wynajmu koncentratorów tlenu, chociaż uregulowanie to przewiduje obniżoną stawkę podatku od wartości dodanej w odniesieniu do dostawy butli tlenowych.

      (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


title: Sprawa C-141/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Södertörns tingsrätt (Szwecja) w dniu 21 marca 2011 r. — Torsten Hörnfeld przeciwko Posten Meddelande AB

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Södertörns tingsrätt (Szwecja) w dniu 21 marca 2011 r. — Torsten Hörnfeld przeciwko Posten Meddelande AB
   (Sprawa C-141/11)
   2011/C 152/29
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd krajowy

   Södertörns Tingsrätt

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Karl Torsten Hörnfeldt

      Strona pozwana: Posten Meddelande AB

      Pytania prejudycjalne

   Tingsrätt zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z wnioskiem o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania dotyczące wykładni ogólnej zasady prawa zakazującej dyskryminacji ze względu na wiek i wykładni art. 6 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1):

               1)

               Czy uregulowanie prawa krajowego takie jak zasada 67 lat, które wprowadza zróżnicowane traktowanie ze względu na wiek, może być uzasadnione, chociaż ani z okoliczności towarzyszących jego przyjęciu, ani z żadnych innych przesłanek nie wynika, jakiemu celowi uregulowanie to ma służyć lub jaki jest jego zamierzony skutek?

               2)

               Czy uregulowanie krajowe dotyczące przejścia na emeryturę takie jak zasada 67 lat, nieprzewidujące żadnych wyjątków i nieuwzględniające w szczególności czynników takich jak wysokość emerytury, którą dana osoba będzie otrzymywała, wykracza poza to, co jest właściwe i konieczne, aby osiągnąć zamierzony cel?

      (1)  Dz.U. 2000 L 303, s. 16.


               11.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/20

         Wyznaczenie sędziego zastępującego prezesa Sądu jako sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych
   2009/C 270/08
   Sąd w dniu 7 października 2009 r. postanowił, zgodnie z art. 103 ust. 2 regulaminu postępowania przed Sądem, że w okresie od dnia 1 października 2009 r. do dnia 30 września 2010 r. sędzia S. GERVASONI, prezes pierwszej izby, będzie zastępował prezesa Sądu w przypadku nieobecności lub wystąpienia innej przeszkody w wykonywaniu obowiązków jako sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych.


title: Sprawa T-69/15: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2015 r. – NK Rosneft i in./Rada

text:
               13.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/15

         Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2015 r. – NK Rosneft i in./Rada
   (Sprawa T-69/15)
   (2015/C 228/18)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Skarżące: NK Rosneft OAO (Moskwa, Rosja); RN-Shelf-Arctic OOO (Moskwa); RN-Shelf-Dalniy Vostok ZAO (Jużnosachalińsk, Rosja); RN-Exploration OOO (Moskwa); Tagulskoe OOO (Krasnojarsk, Rosja) (przedstawiciel: T. Beazley, QC)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 decyzji Rady 2014/872/WPZiB z dnia 4 grudnia 2014 r. (zwanej dalej „drugą decyzją zmieniającą”) zmieniającej decyzję 2014/512/WPZiB dotyczącą środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie oraz decyzję 2014/659/WPZiB zmieniającą decyzję 2014/512/WPZiB (1);

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 3–8 rozporządzenia Rady (UE) nr 1290/2014 z dnia 4 grudnia 2014 r. (zwanego dalej „drugim rozporządzeniem zmieniającym”) zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 833/2014 dotyczące środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 960/2014 zmieniające rozporządzenie (UE) nr 833/2014 (2);

               —

               ponadto lub ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2014/872/WPZiB oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 1290/2014 w zakresie, w jakim dotyczą one skarżących; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą dziewięć głównych zarzutów. W zarzutach tych skarżące wskazują, że Rada nie ma właściwości, aby przyjąć drugie środki zmieniające lub, jeśli ma taką właściwość, nie mogła przyjąć tych środków zgodnie z prawem.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący nieprzedstawienia w drugich środkach zmieniających uzasadnienia wystarczającego, aby umożliwić kontrolę zgodności z prawem, oraz naruszenia przez te środki prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej przysługujących skarżącym.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że cel zamierzony przez drugie środki zmieniające nie jest zgodnym z prawem celem WPZiB.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że drugie środki zmieniające naruszają zobowiązania Unii z zakresu prawa międzynarodowego wynikające z umowy o partnerstwie i współpracy z Rosją lub z Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że drugie rozporządzenie zmieniające nie wykazuje racjonalnego związku między zamierzonymi przez decyzję celami a przewidzianymi dla ich realizacji środkami.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że drugie rozporządzenie zmieniające nie wdraża w sposób prawidłowy przepisów decyzji odnoszących się do kwestii materialnych.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący tego, że drugie środki zmieniające są niezgodne z zasadą równego traktowania oraz z zakazem arbitralności.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący tego, że drugie środki zmieniające są nieproporcjonalne do zamierzonego przez decyzję celu i w konsekwencji nienależycie ingerują w kompetencje prawodawcze Unii oraz skutkują nieproporcjonalnym naruszeniem przysługujących skarżącym praw podstawowych.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczący tego, że drugie środki zmieniające stanowią nadużycie władzy.

               9.

               Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że drugie środki zmieniające naruszają zasadę pewności prawa ze względu na brak jasności istotnych terminów.

      (1)  Dz.U. L 349, z 5.12.2014, s. 58.

      (2)  Dz.U. L 349, z 5.12.2014, s. 20.