title: Sprawa T-142/16: Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2016 r. – Dröge i in./Komisja

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/55

      Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2016 r. – Dröge i in./Komisja
      (Sprawa T-142/16)
      (2016/C 211/69)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Katharina Dröge (Berlin, Niemcy), Britta Haßelmann (Berlin) i Anton Hofreiter (Berlin) (przedstawiciel: profesor W. Cremer)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności – ewentualnie stwierdzenie niezgodności z prawem Unii Europejskiej – oświadczenia woli pozwanej – nieopublikowanego i wrażonego w formie ustnej – w związku z zawarciem wiążącej strony umowy międzynarodowej – Unię Europejską i Stany Zjednoczone Ameryki, odnośnie do sposobów dostępu do dokumentów dotyczących negocjacji w sprawie transatlantyckiego partnerstwa w dziedzinie handlu i inwestycji (tzw. „dokumenty TTIP”) w zakresie, w jakim posłom parlamentów państw członkowskich bez wyjątku zakazuje się przebywania w asyście (legitymujących się odpowiednim certyfikatem bezpieczeństwa) współpracowników włącznie ze współpracownikami frakcji parlamentarnych podczas wglądu w dokumenty TTIP w specjalnie przygotowanych w tym celu czytelniach w związku z TTIP (zob. w przedmiocie systemu dostępu załącznik III do dokumentu Rady nr 14029/15);

                  —

                  Stwierdzenie nieważności mającej związek z ww. oświadczeniem woli uprzedniej i nieopublikowanej (wyrażonej w ustnej formie) decyzji pozwanej w przedmiocie zgody na umowę (zwanej dalej „decyzją zezwalającą”) w zakresie, w jakim posłom parlamentów państw członkowskich bez wyjątku zakazuje się przebywania w asyście (legitymujących się odpowiednim certyfikatem bezpieczeństwa) współpracowników włącznie ze współpracownikami frakcji parlamentarnych podczas wglądu w dokumenty TTIP w specjalnie przygotowanych w tym celu czytelniach w związku z TTIP;

                  —

                  Stwierdzenie nieważności (ustnej) decyzji pozwanej w następstwie zawarcia umowy lub niewiążącego uzgodnienia politycznego ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie systemu dostępu do TTIP i zarządzającej ten system jako wiążący w świetle prawa Unii (tzw. „decyzja zarządzająca”) w zakresie, w jakim posłom parlamentów państw członkowskich bez wyjątku zakazuje się przebywania w asyście (legitymujących się odpowiednim certyfikatem bezpieczeństwa) współpracowników włącznie ze współpracownikami frakcji parlamentarnych podczas wglądu w dokumenty TTIP w specjalnie przygotowanych w tym celu czytelniach w związku z TTIP;

                  —

                  Obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 10 ust. 3 zd. 2 TUE w zw. z art. 1 akapit drugi TUE
                  Skarżący podnoszą, że art. 10 ust. 3 zd. 2 TUE uzasadnia dla Unii i jej instytucji obiektywny z prawnego punktu widzenia nakaz podejmowania decyzji w sposób jak najbardziej otwarty. Owy ustanowiony w art. 1 akapit drugi TUE i zorientowany na możliwie największą przejrzystość w działaniu Unii nakaz optymalizacji daje się jednak pokonać w ten sposób, że w danym wypadku można jemu przeciwstawić prawny wzgląd pod postacią uzasadnionego celu prawa Unii i wówczas ograniczenie dla jego osiągnięcia jest odpowiednie, konieczne i proporcjonalne. W odniesieniu do posłów krajowych przy wyłączonej możliwości asysty przez legitymujących się certyfikatem bezpieczeństwa współpracowników frakcji parlamentarnej przy dostępie do dokumentów TTIP takie podstawy nie istnieją.
                  Ponadto nie jest możliwe uzasadnienie dla sytuacji, gdy obywatele Unii nie mają dostępu do dokumentów TTIP w taki sposób, w jaki są wystawione w czytelniach w związku TTIP.
                  Dodatkowo naruszenie art. 10 ust. 3 zd. 2 TUE istnieje już dlatego, że udzielony pozwanej mandat negocjacyjny TTIP rozciąga się na obszary, wchodzące w kompetencje państw członkowskich.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 15 ust. 1 TFUE w zw. z art. 1 ust. 2 TUE z powodów skazanych w ramach zarzutu pierwszego.


title: Sprawa C-402/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 30 sierpnia 2007 r. — Christopher Sturgeon, Gabriel Sturgeon, Alana Sturgeon przeciwko Condor Flugdienst GmbH

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 30 sierpnia 2007 r. — Christopher Sturgeon, Gabriel Sturgeon, Alana Sturgeon przeciwko Condor Flugdienst GmbH
   (Sprawa C-402/07)
   (2007/C 283/21)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Christopher Sturgeon, Gabriel Sturgeon, Alana Sturgeon

      Strona pozwana: Condor Flugdienst GmbH
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy dla wykładni pojęcia „odwołanie” (w zakresie wykładni art. 2 lit. l) i art. 5 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1)) decydujące jest, czy zrezygnowano z uprzednio planowanego lotu, tak że opóźnienie, niezależnie od jego rozmiarów, nie stanowi odwołania, jeżeli linie lotnicze nie zrezygnowały z przeprowadzenia uprzednio planowanego lotu?

               2.

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: jakie są kryteria, by stwierdzić, że opóźnienia planowanego lotu nie należy już traktować jako opóźnienie, lecz jako odwołanie? Czy odpowiedź na to pytanie zależy od rozmiarów opóźnienia?

      (1)  Dz.U. L 46, str. 1.


title: Sprawa T-128/11: Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. – LG Display i LG Display Taiwan przeciwko Komisji [Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Światowy rynek wyświetlaczy ciekłokrystalicznych (LCD) — Porozumienia i uzgodnione praktyki w dziedzinie cen i zdolności produkcyjnych — Sprzedaż wewnętrzna — Prawo do obrony — Grzywny — Częściowe zwolnienie z grzywny — Jednolite i ciągłe naruszenie — Zasada ne bis in idem]

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/32

         Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. – LG Display i LG Display Taiwan przeciwko Komisji
   (Sprawa T-128/11) (1)

   ([Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Światowy rynek wyświetlaczy ciekłokrystalicznych (LCD) - Porozumienia i uzgodnione praktyki w dziedzinie cen i zdolności produkcyjnych - Sprzedaż wewnętrzna - Prawo do obrony - Grzywny - Częściowe zwolnienie z grzywny - Jednolite i ciągłe naruszenie - Zasada ne bis in idem])
   2014/C 102/50
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: LG Display Co. Ltd (Seul, Korea Południowa); i LG Display Taiwan Co. Ltd (Tajpej, Tajwan) (przedstawiciele: A. Winckler i F.-C. Laprévote, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Van Nuffel i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy, wspierani przez S. Kingston, barrister)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2010) 8761 wersja ostateczna z dnia 8 grudnia 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 [TFUE] oraz w art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (sprawa COMP/39.309 – LCD) oraz obniżenia kwoty grzywny nałożonej na skarżące w tej decyzji

      Sentencja

               1)

               Kwota grzywny nałożonej na zasadzie odpowiedzialności solidarnej na LG Display Co. Ltd i na LG Display Taiwan Co. Ltd w art. 2 decyzji Komisji C(2010) 8761 wersja ostateczna z dnia 8 grudnia 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 [TFUE] oraz w art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (sprawa COMP/39.309 – LCD) zostaje ustalona na 210 000 000 EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               LG Display i LG Display Taiwan pokrywają własne koszty oraz trzy czwarte kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

               4)

               Komisja pokrywa jedną czwartą własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 130 z 30.4.2011.


title: Sprawa C-86/17 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 7 czerwca 2017 r. – Redpur GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Redwell Manufaktur GmbH (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie do rejestracji słownego znaku towarowego Redpur — Odrzucenie zgłoszenia)

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/12

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 7 czerwca 2017 r. – Redpur GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Redwell Manufaktur GmbH
   (Sprawa C-86/17 P) (1)

   ((Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie do rejestracji słownego znaku towarowego Redpur - Odrzucenie zgłoszenia))
   (2017/C 283/17)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Redpur GmbH (przedstawiciel: S. Schiller, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Redwell Manufaktur GmbH

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Redpur GmbH pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 213 z 3.7.2017.


title: Sprawa T-392/14: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2014 r. – Gutser przeciwko Komisji

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/28

         Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2014 r. – Gutser przeciwko Komisji
   (Sprawa T-392/14)
   2014/C 245/38
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Gutser, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. C. García Muñoz, J. I. Jiménez-Blanco Carrillo de Albornoz i J. Corral García)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie zaskarżona została ta sama decyzja, co w sprawie T-515/13 Hiszpania przeciwko Komisji, a mianowicie decyzja w sprawie systemu podatkowego stosowanego do niektórych umów leasingu finansowego, zwanego również hiszpańskim systemem leasingu podatkowego.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym zaskarżona decyzja ma istotne wady formalne i narusza art. 20, 21 i 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ została wydana wskutek dochodzenia, w którym miały miejsce istotne nieprawidłowości.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 i 108 TFUE, ze względu na uznanie, że środki będące przedmiotem sporu stanowią pomoc państwa, ponieważ nie wykazano ich selektywnego charakteru.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 i 108 TFUE, ze względu na uznanie, że środki będące przedmiotem sporu stanowią pomoc państwa, ponieważ nie wykazano, że oddziaływają na handel wewnątrzwspólnotowy.

               4.

               Zarzut czwarty, zgodnie z którym Komisja naruszyła prawo poprzez naruszenie art. 107 traktatu, wskazując inwestorów jako beneficjenta ewentualnej pomocy. Ponadto decyzja obarczona jest brakiem uzasadnienia.

               5.

               Zarzut piąty, dotyczący naruszenia prawa ze względu na nakazanie zwrotu pomocy z naruszeniem zasad pewności prawa, uzasadnionych oczekiwań i równego traktowania, a także art. 14 rozporządzenia (WE) nr 659/1999.


title: Sprawa C-60/14: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 28 stycznia 2016 r. Komisja Europejska/Republika Grecka

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/22

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 28 stycznia 2016 r. Komisja Europejska/Republika Grecka
   (Sprawa C-60/14) (1)

   (2016/C 136/27)
   Język postępowania: grecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 93 z 29.3.2014.


title: Sprawa C-40/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 2 lutego 2015 r. – Minister Finansów przeciwko BRE Ubezpieczenia Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 2 lutego 2015 r. – Minister Finansów przeciwko BRE Ubezpieczenia Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie
   (Sprawa C-40/15)
   (2015/C 155/09)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Minister Finansów

      Strona pozwana: BRE Ubezpieczenia Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 135 ust.1 lit. a dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) należy interpretować w ten sposób, że usługi takie jak w niniejszej sprawie, świadczone na rzecz zakładu ubezpieczeń przez podmiot trzeci, w imieniu i na rzecz ubezpieczyciela, który to podmiot nie pozostaje w żadnym stosunku prawnym z ubezpieczonym, objęte są zwolnieniem, o którym mowa w tym przepisie?

      (1)  Dz. Urz. L 347, s. 1.


title: Sprawy połączone od T-295/04 do T-297/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  8 września 2005 r.  ASAJA i in. przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (WE) nr 864/2004 — System pomocy w sektorze produkcji oliwy z oliwek — Osoby fizyczne i prawne — Akt niedotyczący skarżących indywidualnie — Niedopuszczalność)

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/24

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 września 2005 r. ASAJA i in. przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawy połączone od T-295/04 do T-297/04) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (WE) nr 864/2004 - System pomocy w sektorze produkcji oliwy z oliwek - Osoby fizyczne i prawne - Akt niedotyczący skarżących indywidualnie - Niedopuszczalność)
   (2005/C 296/53)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Centro Provincial de Jóvenes Agricultores de Jaén (ASAJA) Salvador Contreras Gila, José Ramiro López, Antonio Ramiro López, Cristóbal Gallego Martínez, Benito García Burgos et Antonio Parras Rosa (Jaén, Hiszpania), [przedstawiciel(-e): adwokat J. Vázquez Medina,]

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, [przedstawiciel(-e): M. Balta i F. Florindo Gijón, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 864/2004 z dnia 29 kwietnia 2004, zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz dostosowujące je w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Litwy, Łotwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skargi zostają odrzucone jako niedopuszczalne.

               2)

               Skarżący pokrywają swe własne koszty, jak i koszty poniesione przez Radę.

               3)

               Wniosek Komisji o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta pozostaje bez rozpatrzenia.

      (1)  Dz.U. C 251z 9.10.2004


title: Sprawa C-176/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 29 stycznia 2013 r. w sprawie T-496/10 Bank Mellat przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 9 kwietnia 2013 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/20

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 29 stycznia 2013 r. w sprawie T-496/10 Bank Mellat przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 9 kwietnia 2013 r. przez Radę Unii Europejskiej
   (Sprawa C-176/13 P)
   2013/C 171/41
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert i M. Bishop, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Bank Mellat, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku sądu (czwarta izba) z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie T-496/10;

               —

               wydanie ostatecznego orzeczenia w sprawie i oddalenie skargi Banku Mellat na kwestionowane środki;

               —

               obciążenie Banku Mellat kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem Rady wyrok Sądu z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie T-496/10 Bank Mellat przeciwko Radzie narusza prawo w następujący sposób:

               1)

               Jeżeli chodzi o dopuszczalność skargi, to Sąd błędnie orzekł, że Bank Mellat mógł się powoływać na ochronę i gwarancje związane z prawami podstawowymi i to niezależnie od tego, czy można go było uznać za emanację państwa irańskiego;

               2)

               Sąd błędnie orzekł, że niektóre z powodów podanych w celu uzasadnienia środków ograniczających zastosowanych wobec Banku Mellat nie były wystarczająco precyzyjne;

               3)

               Sąd nieprawidłowo zastosował orzecznictwo dotyczące przekazywania niektórych elementów akt Rady;

               4)

               Sąd błędnie uznał, że powody podane w celu uzasadnienia środków ograniczających zastosowanych wobec Banku Mellat nie spełniały warunków pozwalających na uzasadnienie umieszczenia w wykazie na podstawie mających znaczenie aktów prawnych i nie zostały poparte dowodami, ponieważ:

                           —

                           Sąd nie uwzględnił należycie stwierdzenia Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych, zgodnie z którym Bank Mellat ułatwiał przeprowadzanie transakcji podmiotom irańskim w dziedzinie jądrowej, rakietowej i obronnej;

                           —

                           Sąd nie uwzględnił należycie faktu, że informacje i dowody potwierdzające wspieranie przez Bank Mellat działalności Iranu w dziedzinie jądrowej pochodzą ze źródeł poufnych;

                           —

                           Sąd błędnie uznał, że okoliczność, iż Bank Mellat przyznał, że świadczył usługi bankowe podmiotom zaangażowanym w działalność Iranu polegającą na rozprzestrzenianiu broni jądrowej przed umieszczeniem tego podmiotu w wykazie przez Radę Bezpieczeństwa ONZ nie jest wystarczający, by uzasadnić zastosowanie wobec Banku Mellat środków ograniczających.


title: Sprawa C-568/12: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 25 września 2012 r. w sprawie T-313/12, Ioanovici przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 listopada 2012 r. przez Doru Cristian Ioanovici

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/53

         Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 25 września 2012 r. w sprawie T-313/12, Ioanovici przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 listopada 2012 r. przez Doru Cristian Ioanovici
   (Sprawa C-568/12)
   2013/C 225/96
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Doru Cristian Ioanovici (przedstawiciel: adwokat R. Neagu)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska
   Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2013 r. Trybunał Sprawiedliwości (siódma izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Sprawa C-127/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 12 marca 2015 r. – Verein für Konsumenteninformation/INKO, Inkasso GmbH

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 12 marca 2015 r. – Verein für Konsumenteninformation/INKO, Inkasso GmbH
   (Sprawa C-127/15)
   (2015/C 205/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca kasację: Verein für Konsumenteninformation

      Druga strona postępowania kasacyjnego: INKO, Inkasso GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy biuro windykacji wierzytelności, które w związku z zarobkowym ściąganiem wierzytelności w imieniu swoich zleceniodawców oferuje ich dłużnikom zawarcie porozumienia o spłacie zobowiązań w ratach, fakturując przy tym za swoją działalności koszty, które ostatecznie zobowiązani są pokryć dłużnicy, działa jako „pośrednik kredytowy” w rozumieniu art. 3 lit. f) dyrektywy 2008/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 23 kwietnia 2008 w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG (1)?

               2)

               W wypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:
               Czy porozumienie o spłacie zobowiązań na raty, które za pośrednictwem biura windykacji wierzytelności zawierane jest pomiędzy dłużnikiem i jego wierzycielem, stanowi „odroczenie spłaty bez żadnych opłat” w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. j) dyrektywy 2008/48/WE, jeżeli dłużnik zobowiązuje się w nim jedynie do zapłaty zaległej wierzytelności oraz takich odsetek i kosztów, które w związku ze zwłoką i tak musiałby zapłacić na podstawie ustawy – a więc również bez takiego porozumienia?

      (1)  Dz.U. L 133, s. 66.


title: Sprawa C-269/06: Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Centrum Tłumaczeń dla organów Unii Europejskiej

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/13

         Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Centrum Tłumaczeń dla organów Unii Europejskiej
   (Sprawa C-269/06)
   (2006/C 190/22)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: J.-F. Pasquier i D. Martin, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Centrum Tłumaczeń dla organów Unii Europejskiej (CdT)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji CdT odmawiającej zapłaty składek pracodawcy na wspólnotowy system emerytalny;

               —

               obciążenie CdT kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgodnie z art. 83a ust. 2 nowego regulaminu pracowniczego „agencje, które nie otrzymują dotacji z ogólnego budżetu Unii Europejskiej, wpłacają do budżetu pełną kwotę składek niezbędnych do sfinansowania systemu”.
   Na tej podstawie Komisja zażądała od CdT wpłacenia do budżetu kwot odpowiadających udziałowi pracodawcy w finansowaniu systemu emerytalnego w roku 2005 oraz następnych.
   Jednakże CdT odmówił dokonania zapłaty kwestionując stwierdzenie, iż jest agencją nie otrzymującą dotacji z budżetu Unii Europejskiej. CdT twierdzi, iż powinno być traktowane jak agencja otrzymująca dotacje z budżetu. Otóż zdaniem Komisji za ustalone uważa się, że od roku 1998 CdT nie otrzymało żadnej dotacji z przeznaczeniem na funkcjonowanie z ogólnego budżetu Unii Europejskiej, lecz jedynie wynagrodzenie za świadczenia wykonane w ramach współpracy międzyinstytucjonalnej w dziedzinie tłumaczeń.


title: Sprawa C-99/14 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 10 grudnia 2013 r. w sprawie T-176/11 Federación Nacional de Empresarios de Minas de Carbón (Carbunión) przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 28 lutego 2014 r. przez Federación Nacional de Empresarios de Minas de Carbón (Carbunión)

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/25

         Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 10 grudnia 2013 r. w sprawie T-176/11 Federación Nacional de Empresarios de Minas de Carbón (Carbunión) przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 28 lutego 2014 r. przez Federación Nacional de Empresarios de Minas de Carbón (Carbunión)
   (Sprawa C-99/14 P)
   2014/C 112/31
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Federación Nacional de Empresarios de Minas de Carbón (Carbunión) (przedstawiciele: K. Desai, solicitor, S. Cisnal de Ugarte, abogada)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               stwierdzenie, że odwołanie jest zasadne i dopuszczalne;

               —

               uchylenie postanowienia Sądu z dnia 10 grudnia 2013 r. w sprawie T-176/11 Carbunión przeciwko Radzie, stwierdzenie nieważności art. 3 ust. l lit. a), b), f) oraz art. 3 ust. 3 (zwanych dalej „zaskarżonymi przepisami”) decyzji Rady 2010/787 (1) z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie pomocy państwa ułatwiającej zamykanie niekonkurencyjnych kopalń węgla (zwanej dalej „decyzją”) oraz wydanie ostatecznego orzeczenia co do istoty sprawy;

               —

               obciążenie Rady kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w niniejszym postepowaniu odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi pięć zarzutów na jego poparcie.

               —

               Po pierwsze, wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył ciążący na nim obowiązek uzasadnienia zgodnie z art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości, jako że uznał, iż zaskarżone przepisy nie mogą być rozpatrywane w oderwaniu od pozostałej części decyzji.

               —

               Po drugie, wnosząca odwołanie podnosi, iż Sąd naruszył prawo, gdyż uznał, że art. 7 decyzji byłby bezcelowy beż zaskarżonych przepisów.

               —

               Po trzecie, Sąd naruszył prawo przy wykładni art. 3 ust. 1 lit. a) decyzji, ponieważ nie uznał, że termin przewidziany w tym przepisie określa szczególny zakres czasowy decyzji.

               —

               Po czwarte, Sąd naruszył prawo przy wykładni warunków określonych w art. 3 ust. 1 lit. f) decyzji, uznając, że chodziło o warunek zgodności, a nie o zasadę przyznania pomocy na zamknięcie.

               —

               Po piąte, Sąd naruszył prawo, uznając, iż rozpatrywanie zaskarżonych przepisów w oderwaniu prowadziłoby do zmiany ducha i istoty decyzji.

      (1)  Dz.U. L 336, s. 24.


title: Sprawa C-226/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Wiesbaden (Niemcy) w dniu 29 kwietnia 2013 r. — Stefan Fahnenbrock przeciwko Republice Greckiej

text:
               27.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Wiesbaden (Niemcy) w dniu 29 kwietnia 2013 r. — Stefan Fahnenbrock przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-226/13)
   2013/C 215/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Wiesbaden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Stefan Fahnenbrock

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1393/2007 Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczącego doręczania [w państwach członkowskich] dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych [(doręczanie dokumentów) oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000] (1) należy interpretować w ten sposób, że za „sprawę cywilną lub handlową” w rozumieniu tego rozporządzenia należy uznać powództwo, w którym nabywca obligacji wyemitowanych przez pozwaną i przechowywanych w depozycie papierów wartościowych powoda w spółce S Broker AG & Co. KG — w sytuacji gdy powód nie przyjął złożonej przez pozwaną pod koniec lutego 2012 r. oferty zamiany — żąda odszkodowania odpowiadającego różnicy wartości wynikającej z zamiany jego obligacji przeprowadzonej mimo to w marcu 2012 r. i dla niego gospodarczo niekorzystnej?

      (1)  Dz.U. L 234, s. 79.


title: Sprawa T-84/13: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2015 r. – Samsung SDI i in./Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Światowy rynek kineskopów do telewizorów i monitorów komputerowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG — Porozumienia i uzgodnione praktyki w dziedzinie cen, podziału rynków, zdolności i produkcji — Jednolite i ciągłe naruszenie — Czas trwania naruszenia — Współpraca w toku postępowania administracyjnego — Komunikat w sprawie współpracy z 2006 r. — Obniżenie kwoty grzywny — Obliczanie kwoty grzywny — Uwzględnienie sprzedaży przedsiębiorstw według kryterium miejsca dostawy — Uwzględnienie średniej wartości sprzedaży zarejestrowanej w okresie trwania naruszenia)

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/18

         Wyrok Sądu z dnia 9 września 2015 r. – Samsung SDI i in./Komisja
   (Sprawa T-84/13) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Światowy rynek kineskopów do telewizorów i monitorów komputerowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG - Porozumienia i uzgodnione praktyki w dziedzinie cen, podziału rynków, zdolności i produkcji - Jednolite i ciągłe naruszenie - Czas trwania naruszenia - Współpraca w toku postępowania administracyjnego - Komunikat w sprawie współpracy z 2006 r. - Obniżenie kwoty grzywny - Obliczanie kwoty grzywny - Uwzględnienie sprzedaży przedsiębiorstw według kryterium miejsca dostawy - Uwzględnienie średniej wartości sprzedaży zarejestrowanej w okresie trwania naruszenia))
   (2015/C 346/20)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Skarżące: Samsung SDI Co. Ltd (Gyeonggi-do, Republika Korei); Samsung SDI Germany GmbH (Berlin, Niemcy) i Samsung SDI (Malaysia) Bhd (Negeri Sembilan Darul Khusus, Malezja) (przedstawiciele: początkowo G. Berrisch, adwokat, D. Hull, solicitor, i L.-A. Grelier, adwokat, następnie D. Hull i L.-A. Grelier, później L.-A. Grelier, D. Geradin, J. Ysewyn, P. Camesasca, adwokaci, i J. Flynn, QC)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Biolan, G. Meessen i H. van Vliet, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C (2012) 8839 final z dnia 5 grudnia 2012 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.437 – Kineskopy do telewizorów i monitorów komputerowych) oraz żądanie obniżenia grzywien nałożonych na skarżące.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie skargi w zakresie, w jakim dotyczy ona Samsung SDI Germany GmbH.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Samsung SDI Co. Ltd i Samsung SDI (Malaysia) Bhd zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 108 z 13.4.2013.


title: Sprawa T-166/15: Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2015 r. – Gramberg/OHIM – Mahdavi Sabet (Schutzhülle für Mobiltelefon)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/40

         Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2015 r. – Gramberg/OHIM – Mahdavi Sabet (Schutzhülle für Mobiltelefon)
   (Sprawa T-166/15)
   (2015/C 198/55)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Claus Gramberg (Essen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Kettler)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sorouch Mahdavi Sabet (Paryż, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego wzoru: Sorouch Mahdavi Sabet

      Przedmiotowy sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 1 968 496-0002

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 stycznia 2015 r. w sprawie R 460/2013-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego nr 1 968 496-0002;
               posiłkowo

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy izbie odwoławczej celem ponownego wydania decyzji w przedmiocie unieważnienia prawa do wzoru wspólnotowego nr 1 968 496-0002;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa C-247/05: Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/26

         Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-247/05)
   (2005/C 217/51)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 9 czerwca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Minasa Konstantinidisa i Michela van Beeka, działających w charakterze pełnomocników, przeciwko Królestwu Niderlandów.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że dokonując nieprawidłowej transpozycji dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 2 ust. 6 i 11, art. 5 ust. 1, art. 9 ust. 3-6 włącznie, art. 13 ust. 2 tiret drugie, art. 14 tiret drugie oraz załączników III i IV tej dyrektywy (1).

               —

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Rząd niderlandzki ustanowił w terminie dyrektywy przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne w celu zastosowania się do dyrektywy, zaś przygotowywany projekt ustawy ma wyłącznie na celu wyjaśnienie i doprecyzowanie poszczególnych części dyrektywy.
   Komisja wskazuje na fakt, że sposób, w jaki Państwa Członkowskie powinny dokonywać transpozycji dyrektyw do ich krajowego porządku prawnego często opisywany był przez Trybunał przy pomocy standardowej formuły. W wyroku z dnia 30 maja 1991 r. w sprawie C-361/88 Komisja przeciwko Niemcom (Rec. str. I-2567, pkt 15) Trybunał posłużył się następująca formułą:

      „(…) transpozycja dyrektywy do prawa krajowego niekoniecznie oznacza dokonanie formalnego i literalnego powtórzenia przepisów tej dyrektywy w treści konkretnej i ustanowionej w tym celu normy prawnej. W zależności od treści dyrektywy, wystarczający może okazać się ogólny kontekst prawny, jeśli zapewnia on zastosowanie dyrektywy w pełni w sposób dostatecznie jasny i precyzyjny, tak by w sytuacji, w której dyrektywa stanowi źródło praw dla jednostek, uprawnieni byli w stanie określić w całości zakres przysługujących im praw oraz ewentualnie dochodzić ich przed sądem krajowym”.

   Zdaniem Komisji transpozycja ww. dyrektywy do niderlandzkiego porządku prawnego pod wieloma względami nie jest „wystarczająca”.

      (1)  Dz.U. L 40, str. 1.


title: Sprawa T-272/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 września 2005 r. — Fernández Gómez/Komisja (Służba publiczna — Personel tymczasowy — Artykuł 2 lit. a) warunków zatrudnienia innych pracowników — Dopuszczalność — Akt potwierdzający — Ograniczenie czasu trwania umowy — Możliwość przedłużenia — Reguły zakazujące kumulacji — Odbyty okres pracy w charakterze delegowanego eksperta narodowego — Uprawnienia dyskrecjonalne Komisji)

text:
               15.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/9

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 września 2005 r. — Fernández Gómez/Komisja
   (Sprawa T-272/03) (1)

   (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Artykuł 2 lit. a) warunków zatrudnienia innych pracowników - Dopuszczalność - Akt potwierdzający - Ograniczenie czasu trwania umowy - Możliwość przedłużenia - Reguły zakazujące kumulacji - Odbyty okres pracy w charakterze delegowanego eksperta narodowego - Uprawnienia dyskrecjonalne Komisji)
   (2005/C 257/17)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Maria Dolores Fernández Gómez (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciele: początkowo adwokaci J. Iturriagagoitia Bassas i K. Delvolvé, następnie J. Iturriagagoitia Bassas]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: początkowo pełnomocnicy J. Currall, H. Tserepa-Lacombe i F. Clotuche-Duvieusart, następnie J. Currall i H. Tserepa-Lacombe]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek, po pierwsze, o uchylenie decyzji organu upoważnionego do zawierania umów zatrudnienia z dnia 12 maja 2003 r. w sprawie oddalenia wniosku o przedłużenie skarżącej umowy zatrudnienia jako członka personelu tymczasowego, a po drugie, o zasądzenie od Komisji sumy 101 328,60 EUR powiększonej o odsetki za zwłokę, tytułem odszkodowania
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja organu upoważnionego do zawierania umów zatrudnienia z dnia 12 maja 2003 r. w sprawie oddalenia wniosku o przedłużenie skarżącej umowy zatrudnienia jako członka personelu tymczasowego zostaje uchylona.

               2)

               Zasądza się od Komisji na rzecz skarżącej sumę 50 000 (pięćdziesięciu tysięcy) EUR tytułem odszkodowania.

               3)

               Komisja pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez skarżącą, w tym koszty związane z postępowaniem w sprawie zarządzenia środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 251 z 18.10.2003


title: Sprawa T-368/04: Skarga wniesiona dnia 13 września 2004 r. przez Luca Verheydena przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/44

         Skarga wniesiona dnia 13 września 2004 r. przez Luca Verheydena przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-368/04)
   (2004/C 300/87)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 13 września 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Luca Verheydena, zamieszkałego w Angera (Włochy), reprezentowanego przez Erica Boigelota, adwokata.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji przełożonego skarżącego z dnia 4 lutego 2004 r., dnia 24 lutego 2004 r. i dnia 27 lutego 2004 r;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego zawierającej odpowiedź na skargę (R/159/04) z dnia 1 czerwca 2004 r. otrzymaną dnia 14 czerwca 2004 r.;

               —

               Stwierdzenie nieważności jakiejkolwiek decyzji, która zostanie przyjęta w toku postępowania;

               —

               Zasądzenie od strony pozwanej, przy zastosowaniu art. 4 drugiego akapitu załącznika V do Regulaminu Pracowniczego, zapłaty odszkodowania kompensującego 30 dni niewykorzystanego i niezapłaconego urlopu rocznego powiększonego o kwotę odsetek w wysokości 5.25 % naliczonych od momentu wniesienia niniejszej skargi;

               —

               Przyznanie odszkodowania z tytułu krzywdy i uszczerbku na karierze obliczonego ex aequo et bono na 12 500 euro, z zastrzeżeniem powiększenia lub zmniejszenia tej kwoty w trakcie postępowania;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący sprzeciwia się decyzji, na mocy której nie przeniesiono jego dni urlopu z roku 2004. Na poparcie swojej skargi powołuje się na naruszenie art. 25 i 57 Regulaminu Pracowniczego, naruszenie art. 4 załącznika V do Regulaminu Pracowniczego ustanawiającego zasady przyznawania urlopów oraz na brak poszanowania zasady dobrej administracji, równości traktowania, poszanowania uzasadnionych oczekiwań i oczywisty błąd w ocenie.


title: Sprawa C-98/11 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 maja 2012 r. — Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Oznaczenie trójwymiarowe tworzone przez kształt zająca z czekolady z czerwoną wstążeczką)

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 maja 2012 r. — Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-98/11 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Oznaczenie trójwymiarowe tworzone przez kształt zająca z czekolady z czerwoną wstążeczką)
   2012/C 200/04
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG (przedstawiciel: R. Lange, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) z dnia 17 grudnia 2010 r. w sprawie T-336/08 Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG przeciwko OHIM, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 czerwca 2008 r., oddalającej odwołanie od decyzji eksperta, na mocy której odmówiono rejestracji trójwymiarowego znaku towarowego tworzonego przez kształt zająca z czekolady z czerwoną wstążeczką jako wspólnotowego znaku towarowego dla niektórych towarów z klasy 30 — Charakter odróżniający znaku towarowego

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011.


title: Sprawa F-59/11: Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2011 r. — ZZ przeciwko OHIM

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/34

         Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2011 r. — ZZ przeciwko OHIM
   (Sprawa F-59/11)
   2011/C 211/70
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci R. Adam i P. Ketter)

      Strona pozwana: OHIM

      Przedmiot i opis sporu

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej drugiego przedłużenia pierwotnej umowy skarżącego jako członka personelu tymczasowego i po drugie, stwierdzenie nieważności nowej umowy zawartej ze skarżącym jako członkiem personelu tymczasowego, jak również wniosek o zapłatę odszkodowania wraz z odsetkami.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności prezesa OHIM z dnia 29 września 2010 r., na mocy której odmówiono drugiego przedłużenia umowy skarżącego jako członka personelu tymczasowego zawartej pierwotnie w dniu 16 lipca 2005 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności umowy zawartej ze skarżącym jako członkiem personelu tymczasowego na czas określony w dniu 1 sierpnia 2010 r. w zakresie, w jakim umowa ta stanowi de facto drugie przedłużenie wspomnianej powyżej pierwotnej umowy;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji prezesa OHIM z dnia 18 lutego 2011 r.;

               —

               stwierdzenie istnienia stosunku pracy na czas nieokreślony;

               —

               ewentualnie zmiana kwalifikacji prawnej umowy pierwotnie zawartej w dniu 16 lipca 2005 r. oraz określonej w niej, po przedłużeniu, na dzień 16 lipca 2010 r. daty rozwiązania stosunku pracy i przekształcenie go w stosunek pracy na czas nieokreślony tudzież stwierdzenie zatrudnienia na czas nieokreślony;

               —

               ewentualnie zmiana kwalifikacji prawnej umowy zawartej w dniu 1 sierpnia 2010 r. oraz określonej w niej na dzień 1 sierpnia 2013 r. daty rozwiązania stosunku pracy i przekształcenie go w stosunek pracy na czas nieokreślony tudzież stwierdzenie zatrudnienia na czas nieokreślony.

               —

               nakazanie stronie pozwanej naprawienia szkody materialnej, jak również zadośćuczynienia za poniesioną przez skarżącego w wyniku działania OHIM krzywdę poprzez zapłatę określonej tymczasowo i z zastrzeżeniem możliwego podwyższenia w toku instancji kwoty 6 113,79 EUR z tytułu odszkodowania i 30 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za poniesioną krzywdę;

               —

               tytułem żądania ewentualnego i w przypadku gdyby Sąd doszedł jednak do wniosku, że mimo istnienia zatrudnienia na czas nieokreślony stosunek pracy ustał — co jest nie do przyjęcia — w dniu 16 lipca 2010 r., przyznanie odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę;

               —

               tytułem dodatkowego żądania ewentualnego i w przypadku gdyby Sąd doszedł jednak do wniosku, że nie można dokonać zmiany kwalifikacji istniejącego stosunku pracy na stosunek pracy na czas nieokreślony lub że stwierdzenie istnienia takiego stosunku nie jest możliwe — co jest nie do przyjęcia — przyznanie odszkodowania za szkodę poniesioną przez skarżącego w wyniku niezgodnego z prawem działania OHIM;

               —

               zastrzeżenie dla strony skarżącej wszelkich innych praw, środków, zarzutów i skarg, a w szczególności zasądzenie od OHIM odszkodowania w związku z poniesioną szkodą;

               —

               zastrzeżenie dla strony skarżącej możliwości skorzystania z prawa do przedstawienia wszelkich środków dowodowych, w szczególności przesłuchania świadków w przedmiocie rzeczywistego zajścia przywoływanych okoliczności faktycznych;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.


title: Sprawa T-660/14: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2015 r. – SV Capital/EUNB (Polityka gospodarcza i pieniężna — Wniosek o wszczęcie postępowania wyjaśniającego w sprawie domniemanego naruszenia prawa unijnego — Decyzja EUNB — Decyzja komisji odwoławczej europejskich urzędów nadzoru — Podniesienie z urzędu — Brak właściwości organu wydającego akt — Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Przekroczenie terminu — Częściowa niedopuszczalność)

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/30

         Wyrok Sądu z dnia 9 września 2015 r. – SV Capital/EUNB
   (Sprawa T-660/14) (1)

   ((Polityka gospodarcza i pieniężna - Wniosek o wszczęcie postępowania wyjaśniającego w sprawie domniemanego naruszenia prawa unijnego - Decyzja EUNB - Decyzja komisji odwoławczej europejskich urzędów nadzoru - Podniesienie z urzędu - Brak właściwości organu wydającego akt - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Przekroczenie terminu - Częściowa niedopuszczalność))
   (2015/C 346/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: SV Capital OÜ (Tallin, Estonia) (przedstawiciel: adwokat M. Greinoman)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) (przedstawiciele: J. Overett Somnier i Z. Giotaki, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata F. Tuytschaevera)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Mölls i K.P. Wojcik, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności – po pierwsze – decyzji EUNB C 2013 002 z dnia 21 lutego 2014 r. dotyczącej nieuwzględnienia wniosku skarżącej o wszczęcie postępowania wyjaśniającego przeciwko estońskiemu i fińskiemu urzędom nadzoru sektora finansowego na podstawie art. 17 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE (Dz.U. L 331, s. 12) z uwagi na domniemane naruszenie prawa Unii Europejskiej, a – po drugie – decyzji komisji odwoławczej europejskich urzędów nadzoru 2014-C1-02 z dnia 14 lipca 2014 r. w sprawie oddalenia skargi wniesionej na tę decyzję.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji komisji odwoławczej europejskich urzędów nadzoru 2014-C1-02 z dnia 14 lipca 2014 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 431 z 1.12.2014.


title: Sprawa T-799/14: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2014 r. – Gazprom Neft/Rada

text:
               9.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/22

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2014 r. – Gazprom Neft/Rada
   (Sprawa T-799/14)
   (2015/C 081/29)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Gazprom Neft OAO (Sankt Petersburg, Rosja) (przedstawiciel: adwokat L. Van den Hende i S. Cogman, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 3) decyzji Rady 2014/659/WPZiB z dnia 8 września 2014 r. (1), na mocy którego do decyzji Rady 2014/512/WPZiB dodano art. 4a;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 3) rozporządzenia Rady nr 960/2014 z dnia 8 września 2014 r. (2), na mocy którego do rozporządzenia Rady nr 833/2014 dodano art. 3a;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 1) decyzji Rady 2014/659/WPZiB oraz załącznika do tej decyzji w zakresie, w jakim na ich mocy do decyzji Rady 2014/512/WPZiB dodano art. 1 ust. 2 lit. b)–d), art. 1 ust. 3 oraz załącznik III w zakresie, w jakim wymienione przepisy dotyczą skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 5) i art. 1 pkt 9) rozporządzenia Rady nr 960/2014 oraz załącznika III do tego rozporządzenia w zakresie, w jakim na ich mocy do decyzji Rady nr 833/2014 dodano art. 5 ust. 2 lit. b)–d), art. 5 ust. 3 oraz załącznik VI w zakresie, w jakim wymienione przepisy dotyczą skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 4) decyzji Rady 2014/659/WPZiB, na mocy którego zmieniono art. 7 ust. 1 lit. a) decyzji Rady 2014/512/WPZiB, w zakresie, w jakim wymieniony przepis dotyczy skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 5a) rozporządzenia Rady nr 960/2014, na mocy którego zmieniono art. 11 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady nr 833/2014, w zakresie w jakim wymieniony przepis dotyczy skarżącej; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 296 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”) ze względu na brak uzasadnienia, jako że między innymi ani w decyzji Rady 2014/659/WPZiB, ani w rozporządzeniu Rady nr 960/2014 nie podjęto próby wyjaśnienia dlaczego projekty dotyczące niekonwencjonalnych złóż ropy naftowej zostały objęte środkami ograniczającymi.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący wyboru błędnej podstawy prawnej, jako że zaskarżone przepisy rozporządzenia Rady nr 960/2014 nie mogły zostać przyjęte na podstawie art. 215 TFUE, zaś zaskarżone przepisy decyzji Rady 2014/659/WPZiB nie mogły zostać przyjęte na podstawie art. 29 TUE.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący okoliczności, że zaskarżone przepisy naruszają umowę o partnerstwie i współpracy zawartej między UE a Rosją (3).

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności i praw podstawowych. Zaskarżone przepisy stanowią nieproporcjonalną ingerencję w prawo do prowadzenia działalności gospodarczej oraz prawo własności skarżącej. Są nieodpowiednie do osiągnięcia zamierzonych celów (a tym samym nie są konieczne), zaś w każdym wypadku prowadzą do nałożenia na skarżącą obciążeń, które znacząco przeważają nad potencjalnymi korzyściami, jakie można dzięki nim osiągnąć.

      (1)  Decyzja Rady 2014/659/WPZiB z dnia 8 września 2014 r. zmieniająca decyzję 2014/512/WPZiB dotyczącą środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 271, s. 54).

      (2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 960/2014 z dnia 8 września 2014 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 833/2014 dotyczące środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 271, s. 3).

      (3)  Decyzja Rady i Komisji z dnia 30 października 1997 r. w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony a Federacją Rosyjską, z drugiej strony (Dz.U., L 327, s. 1).


title: Sprawa T-115/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 listopada 2006 r. — Jiménez Martínez przeciwko Komisji (Urzędnicy — Niezdolność do pracy — Komitet ds. inwalidztwa — Czynność przygotowawcza — Interes prawny — Nieprawidłowości w postępowaniu poprzedzającym wniesienie skargi — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/42

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 listopada 2006 r. — Jiménez Martínez przeciwko Komisji
   (Sprawa T-115/05) (1)

   (Urzędnicy - Niezdolność do pracy - Komitet ds. inwalidztwa - Czynność przygotowawcza - Interes prawny - Nieprawidłowości w postępowaniu poprzedzającym wniesienie skargi - Oczywista niedopuszczalność)
   (2006/C 331/92)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: José Juan Jiménez Martínez (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: É. Boigelot, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i K. Hermann, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji komitetu ds. inwalidztwa z dnia 21 kwietnia 2004 r. i z dnia 22 lipca 2004 r. oraz wniosek o odszkodowanie za rzekomo poniesioną szkodę ze względu na te decyzje.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 115 z 14.5.2005 r.


title: Sprawa T-700/14: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2014 r. – TV1 przeciwko Komisji

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/60

         Skarga wniesiona w dniu 24 września 2014 r. – TV1 przeciwko Komisji
   (Sprawa T-700/14)
   2014/C 409/81
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: TV1 GmbH (Unterföhring, Niemcy) (przedstawiciele: C. Scherer-Leydecker, J. Mey i A. Rausch, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej o udzieleniu zamówienia dotyczącej części IV przetargu PO/2014-03/A4, decyzji skarżącej o nieudzieleniu zamówienia skarżącej, zakomunikowanych w dniu 25 lipca 2014 r., jak również zakomunikowanej w dniu 1 sierpnia 2014 r. decyzji pozwanej o udzieleniu zamówienia innemu przedsiębiorstwu;

               —

               stwierdzenie nieważności umowy o świadczenie usług zawartej wskutek lub po udzieleniu zamówienia;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami, włącznie z ewentualnymi kosztami sądowymi, ewentualnymi wydatkami biegłych rzeczoznawców oraz ewentualnych koniecznych wydatków skarżącej w związku z postępowaniem, w szczególności kosztów przejazdu i pobytu skarżącej, jak również wynagrodzenia adwokackiego;

               —

               wezwanie pozwanej w drodze środków organizacji postępowania na podstawie art. 64 § 3 lit. d) regulaminu postępowania przed Sądem do przedstawienia akt dotyczących udzielenia zamówienia oraz innych istotnych dla sprawy dokumentów, jak również zagwarantowanie skarżącej – objętego dotychczas odmową – pełnego wglądu w akta postępowania przetargowego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zasadniczo cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący nadzwyczajnie niskiej oferty przedsiębiorstwa, któremu udzielono zamówienia
               Skarżąca zarzuca, że Komisja zaniechała starannej oceny – zdaniem skarżącej – oczywiście nadzwyczajnie niskiej oferty przedsiębiorstwa, któremu udzielono zamówienia oraz wykluczenia tej oferty wzgl. oferenta z postępowania w sprawie udzielenia zamówienia publicznego. Komisja w ten sposób uchybiła swojemu obowiązkowi ciążącemu na niej zgodnie z art. 110 ust. 2 rozporządzenia nr 966/2012 (1) w związku z art. 151 rozporządzenia nr 1268/2012 (2) oraz obowiązek dobrej administracji wynikający dla niej z art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący błędnej dokumentacji przetargu
               Skarżąca następnie zarzuca, że Komisja naruszyła zasady prawa zamówień publicznych, w szczególności zasady równego traktowania, niedyskryminacji i zagwarantowania uczciwej konkurencji, jak również art. 102 zasad finansowych UE.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący błędnej oceny oferty przedsiębiorstwa, któremu udzielono zamówienia.
               W tym miejscu skarżąca podnosi, że ocena oferty przedsiębiorstwa, któremu udzielone zostało zamówienie, nie odpowiadała obowiązkowi uzasadnienia oraz opiera się na niewłaściwie ustalonym stanie faktycznym jak również oczywistym błędzie w ocenie i nadużycia uprawnień dyskrecjonalnych.

               4.

               Zarzut drugi dotyczący błędnej oceny oferty skarżącej
               Skarżąca zarzuca ponadto, że informacje Komisji dotyczące oferty skarżącej nie odpowiadały obowiązkowi uzasadnienia oraz że Komisja przy ocenie oferty skarżącej dopuściła się oczywistych błędów w ocenie.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298, s.1)

      (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. L 362, s.1)


title: Sprawa C-94/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgerichts Bonn (Niemcy) w dniu  20 lutego 2007 r. — Dr. Andrea Raccanelli przeciwko Max-Planck-Gesellschaft zur Förderung der Wissenschaften e. V.

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgerichts Bonn (Niemcy) w dniu 20 lutego 2007 r. — Dr. Andrea Raccanelli przeciwko Max-Planck-Gesellschaft zur Förderung der Wissenschaften e. V.
   (Sprawa C-94/07)
   (2007/C 117/04)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Arbeitsgericht Bonn.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dr. Andrea Raccanelli

      Strona pozwana: Max-Planck-Gesellschaft zur Förderung der Wissenschaften e. V.
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy skarżącego należy uznać za pracownika w rozumieniu europejskiego pojęcia pracownika wówczas, gdy nie jest zobowiązany do świadczenia większej ilości pracy od doktorantów działających na podstawie umowy o pracę w ramach BAT/2 (BAT — Bundesangestellten-Tarifvertrag — porozumienie zbiorowe pracowników federalnych)?

               2.

               Jeżeli na pytanie 1 należy odpowiedzieć przecząco: czy art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 1612/68 w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (1) należy interpretować w ten sposób, że można uznać, iż tylko wówczas nie wystąpiła dyskryminacja, gdy skarżącemu przed rozpoczęciem okresu studiów doktoranckich odbywanych u pozwanego przyznano przynajmniej prawo wyboru pomiędzy umową o pracę a stypendium ?

               3.

               W sytuacji, gdy na pytanie 2 należy odpowiedzieć w ten sposób, że skarżącemu powinna była być przyznana możliwość zawarcia umowy o pracę, to należy zadać pytanie:
               jakie skutki prawne wynikają z dyskryminacji cudzoziemców?

      (1)  Dz.U. L 257, str. 2.


title: Sprawa C-376/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Malty (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 — Artykuł 4 ust. 4 ppkt v) i art. 16 — Obowiązek wycofania z użytku systemów przeciwpożarowych i gaśnic zawierających halony przeznaczonych do zastosowań niekrytycznych na pokładach statków — Wyjątki — Krytyczne zastosowanie halonów 1301 i 2402)

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Malty
   (Sprawa C-376/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 - Artykuł 4 ust. 4 ppkt v) i art. 16 - Obowiązek wycofania z użytku systemów przeciwpożarowych i gaśnic zawierających halony przeznaczonych do zastosowań niekrytycznych na pokładach statków - Wyjątki - Krytyczne zastosowanie halonów 1301 i 2402)
   2011/C 204/12
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i E. Depasquale, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Malty (przedstawiciele: S. Camilleri i A. Buhagiar, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 4 ust. 4 ppkt v) oraz art. 16 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową (Dz.U. L 244, s. 1) — Ograniczenie wprowadzania na rynek i wykorzystywania substancji regulowanych — Halony — Zobowiązanie do wycofania z użytku systemów przeciwpożarowych i gaśnic zawierających halony — Systemy ochronne i gaśnice na statkach

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa F-59/10: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2010 r. — Barthel i in. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/28

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2010 r. — Barthel i in. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa F-59/10)
   ()
   2010/C 260/38
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Yvette Barthel (Arlon, Belgia) i inni (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i E. Marchal)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Sprawiedliwości oddalającej wniosek skarżących o przyznanie dodatku za służbę zmianową przewidzianego w art. 1 ust. 1 tiret pierwsze rozporządzenia Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 300/76 z dnia 9 lutego 1976 r. określającego kategorie urzędników uprawnionych do pobierania dodatków za pracę zmianową oraz stawki i warunki ich przyznawania (Dz. U. L 38, s. 1).

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oddalającej wniosek skarżących z dnia 8 czerwca 2009 r. o przyznanie począwszy od dnia 20 grudnia 2006 r. dodatku za służbę zmianową przewidzianego w art. 1 ust. 1 tiret pierwsze rozporządzenia Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 300/76 z dnia 9 lutego 1976 r.;

               —

               obciążenie Trybunału Sprawiedliwości kosztami postępowania.


title: Sprawa C-223/09: Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczpospolita Polska

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/3

         Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczpospolita Polska
   (Sprawa C-223/09)
   2009/C 233/03
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: O. Beynet i M. Kaduczak, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania

               —

               stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych dla wykonania dyrektywy 2005/89/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. dotyczącej działań na rzecz zagwarantowania bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej i inwestycji infrastrukturalnych (1); a w każdym razie poprzez niepoinformowanie Komisji o przyjęciu tych przepisów, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wymienionej dyrektywy,

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy upłynął 24 lutego 2008 r. W chwili złożenia niniejszej skargi strona pozwana nie ustanowiła środków koniecznych do transpozycji dyrektywy, a w każdym razie nie poinformowała o nich Komisji.

      (1)  Dz. U.L 033, str.22


title: Sprawa C-68/09 P: Postanowienie Trybunału z dnia 29 stycznia 2010 r. — Georgios Karatzoglou przeciwko Europejskiej Agencji Odbudowy (EAO), Komisji Wspólnot Europejskich, która wstąpiła w prawa EAO (Odwołanie — Artykuł 119 regulaminu — Służba publiczna — Umowa członka personelu tymczasowego zatrudnionego na czas nieokreślony — Rozwiązanie umowy)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/13

         Postanowienie Trybunału z dnia 29 stycznia 2010 r. — Georgios Karatzoglou przeciwko Europejskiej Agencji Odbudowy (EAO), Komisji Wspólnot Europejskich, która wstąpiła w prawa EAO
   (Sprawa C-68/09 P) (1)

   (Odwołanie - Artykuł 119 regulaminu - Służba publiczna - Umowa członka personelu tymczasowego zatrudnionego na czas nieokreślony - Rozwiązanie umowy)
   2010/C 134/20
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Georgios Karatzoglou (przedstawiciel: S. A. Pappas, dikigoros)

      Druga strona postępowania: Europejska Agencja Odbudowy (EAO), Komisja Wspólnot Europejskich, która wstąpiła w prawa EAO (przedstawiciele: D. Martin i J. Currall, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 grudnia 2008 r. w sprawie T-471/04 Karatzoglou przeciwko Europejskiej Agencji Odbudowy (EAO) — Przekazanie sprawy Sądowi po uchyleniu wyroku — Oddalenie skargi mającej na celu stwierdzenie nieważności decyzji EAO w sprawie rozwiązania umowy członka personelu tymczasowego zawartej ze skarżącym — Obowiązek uzasadnienia — Nadużycie władzy — Zasada dobrej administracji

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               G. Karatzoglou zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 4.4.2009.


title: Sprawa T-501/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 maja 2008 r. — R.S. Arbeitsschutz przeciwko OHIM — RS Components (RS)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/49

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 maja 2008 r. — R.S. Arbeitsschutz przeciwko OHIM — RS Components (RS)
   (Sprawa T-501/07) (1)

   (2008/C 171/96)

      Język postępowania: angielski

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa T-101/09: Postanowienie Sądu z dnia 1 września 2011 r. — Maftah przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin na wniesienie skargi — Przekroczenie terminu — Brak siły wyższej — Brak usprawiedliwionego błędu — Niedopuszczalność)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/19

         Postanowienie Sądu z dnia 1 września 2011 r. — Maftah przeciwko Komisji
   (Sprawa T-101/09) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin na wniesienie skargi - Przekroczenie terminu - Brak siły wyższej - Brak usprawiedliwionego błędu - Niedopuszczalność)
   2011/C 319/40
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Elmabruk Maftah (South Harrow, Middlesex, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: E. Grieves, barrister i A. McMurdie, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Paasivirta et M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: R. Szostak, G. Étienne, M.M. Josephides i E. Finnegan, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1330/2008 z dnia 22 grudnia 2008 r. zmieniającego po raz 103. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i taliami (Dz.U. L 345, s. 60), w zakresie w jakim dotyczy ono skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Elmabruk Maftah pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2011.


title: Sprawa F-88/15: Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/61

         Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-88/15)
   (2015/C 279/79)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu strony skarżącej do kolejnej grupy zaszeregowania (AD 12) w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2014 w Komisji Europejskiej oraz żądanie zadośćuczynienia za podnoszoną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu strony skarżącej do grupy zaszeregowania AD 12 zawartej w liście opublikowanej w dniu 14 listopada 2014 r. oraz odpowiedzi organu powołującego na zażalenie z datą 5 marca 2015 r.;

               —

               Zasądzenie kwoty 10  000 EUR z powodu doznanej krzywdy;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi w postępowaniu przez stronę skarżącą.


title: Sprawa T-92/13: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2015 r. – Philips/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Światowy rynek kineskopów do telewizorów i monitorów komputerowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG — Porozumienia i uzgodnione praktyki w dziedzinie cen, podziału rynków i zdolności produkcyjnych — Jednolite i ciągłe naruszenie — Możliwość przypisania spółce dominującej naruszenia popełnionego przez wspólne przedsiębiorstwo — Równość traktowania — Metoda obliczania kwoty grzywny — Uwzględnienie wartości sprzedaży kineskopów w ramach produktów przetworzonych — Uwzględnienie średniej wartości sprzedaży zarejestrowanej w okresie trwania naruszenia — Uwzględnienie całkowitego obrotu grupy — Proporcjonalność — Czas trwania postępowania administracyjnego)

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/20

         Wyrok Sądu z dnia 9 września 2015 r. – Philips/Komisja
   (Sprawa T-92/13) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Światowy rynek kineskopów do telewizorów i monitorów komputerowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG - Porozumienia i uzgodnione praktyki w dziedzinie cen, podziału rynków i zdolności produkcyjnych - Jednolite i ciągłe naruszenie - Możliwość przypisania spółce dominującej naruszenia popełnionego przez wspólne przedsiębiorstwo - Równość traktowania - Metoda obliczania kwoty grzywny - Uwzględnienie wartości sprzedaży kineskopów w ramach produktów przetworzonych - Uwzględnienie średniej wartości sprzedaży zarejestrowanej w okresie trwania naruszenia - Uwzględnienie całkowitego obrotu grupy - Proporcjonalność - Czas trwania postępowania administracyjnego))
   (2015/C 346/22)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Koninklijke Philips Electronics NV (Eindhoven, Niderlandy) (przedstawiciele: J. de Pree i S. Molin, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo C. Hödlmayr, M. Kellerbauer i P. Van Nuffel, następnie M. Kellerbauer, P. Van Nuffel i A. Biolan, wreszcie M. Kellerbauer, P. Van Nuffel i V. Bottka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego, żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C (2012) 8839 final z dnia 5 grudnia 2012 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.437 – Kineskopy do telewizorów i monitorów komputerowych), a tytułem pomocniczym – żądanie uchylenia lub obniżenia grzywien nałożonych na skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Koninklijke Philips Electronics NV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 108 z 13.4.2013.


title: Sprawa T-421/09 RENV: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2016 r. – DEI/Komisja (Konkurencja — Nadużycie pozycji dominującej — Rynek dostaw węgla brunatnego i hurtowy rynek energii elektrycznej w Grecji — Decyzja ustanawiająca szczególne środki w celu naprawienia antykonkurencyjnych skutków naruszenia art. 86 ust. 1 WE w związku z art. 82 WE — Artykuł 86 ust. 3 WE — Obowiązek uzasadnienia — Proporcjonalność — Swoboda umów)

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/22

         Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2016 r. – DEI/Komisja
   (Sprawa T-421/09 RENV) (1)

   ((Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Rynek dostaw węgla brunatnego i hurtowy rynek energii elektrycznej w Grecji - Decyzja ustanawiająca szczególne środki w celu naprawienia antykonkurencyjnych skutków naruszenia art. 86 ust. 1 WE w związku z art. 82 WE - Artykuł 86 ust. 3 WE - Obowiązek uzasadnienia - Proporcjonalność - Swoboda umów))
   (2017/C 038/29)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI) (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat P. Anestis)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Grecka (przedstawiciele: P. Mylonopoulos i K. Boskovits, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Christoforou, pełnomocnik, wspierany przez adwokata A. Oikonomou)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji C(2009) 6244 wersja ostateczna z dnia 4 sierpnia 2009 r. ustanawiającej szczególne środki w celu naprawienia antykonkurencyjnych skutków naruszenia stwierdzonego w decyzji Komisji z dnia 5 marca 2008 r. w sprawie przyznania lub utrzymania w mocy przez Republikę Grecką na rzecz DEI praw do wydobywania węgla brunatnego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską

               3)

               Republika Grecka pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 16.1.2010.


title: Sprawa T-463/15: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2015 r. – Almashreq Investment Fund/Rada

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/32

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2015 r. – Almashreq Investment Fund/Rada
   (Sprawa T-463/15)
   (2015/C 337/33)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Almashreq Investment Fund (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności powództwa strony skarżącej;

               —

               w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2015/837 z dnia 28 maja 2015 r. i dalszych aktów wykonawczych do niej w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które są co do istoty identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-432/11 Makhlouf/Rada (1) lub podobne do nich.

      (1)  Dz.U. C 290, s. 13.


title: Sprawa T-37/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 30 listopada 2009 r. w sprawie F-55/08, De Nicola przeciwko EBI, wniesione w dniu 28 stycznia 2010 r. przez Carla De Nicolę

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/42

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 30 listopada 2009 r. w sprawie F-55/08, De Nicola przeciwko EBI, wniesione w dniu 28 stycznia 2010 r. przez Carla De Nicolę
   (Sprawa T-37/10 P)
   2010/C 80/67
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Isola)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonych przepisów;

               —

               nakazanie zapłaty kosztów postępowania, odsetek i rewaloryzacji przyznanego kredytu

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie dotyczy wyroku Sądu do Spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 30 listopada 2009 r. Wyrokiem tym oddalono skargę w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, którą druga strona postępowania oddaliła wniosek o ponowne rozpatrzenie, z jednej strony sprawozdania z oceny wnoszącego odwołanie za 2006 r. oraz z drugiej strony decyzji Banku dotyczącej awansów o 2006 r., w zakresie w jakim wnoszący odwołanie nie otrzymuje na ich podstawie awansu a także wniosek o stwierdzenie nieważności oceny informacyjnej za 2006 r.; stwierdzenie, że wnoszący odwołanie był ofiarą molestowania psychologicznego; nakazanie Bankowi naprawienia szkody, którą miał on ponieść w związku z tym molestowaniem i wreszcie żądanie stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej przejęcia określonych kosztów medycznych związanych z laseroterapią.
   Celem uzasadnienia swoich żądań wnoszący odwołanie podnosi następujące zarzuty:

               —

               SSP niezgodnie z prawem zaniechał wypowiedzenia się i całkowicie pominął rozpatrzenie przedmiotu skargi (przykładowo, drugi i trzeci argument żądania stwierdzenia nieważności, odmowę wydania rozstrzygnięcia co do istoty przez komitet do spraw zażaleń itd.), tudzież świadomie zadecydował o rozpatrzeniu tylko niektórych zarzutów;

               —

               SSP nie wypowiedział się w kwestii wniosku wnoszącego odwołanie o zbadanie zachowania jego przełożonych w świetle przyjętych przez drugą stronę postępowania kryteriów oceny. Ponadto, stwierdził on w sposób błędny, że zarzucany przez wnoszącego odwołanie mobbing stanowił zachowanie pracowników, podczas gdy ten przypisał je bezpośrednio i wyłącznie EBI;

               —

               kolejny zarzut odwołania dotyczy braku dostarczenia wyjaśnień i przesunięcia ciężaru dowodu oraz braku uzasadnienia. W tym ostatnim względzie utrzymuje się, że SSP nie przedstawił uzasadnienia w przedmiocie licznych dokumentów mających decydujące znaczenie, tudzież przedstawił wewnętrznie sprzeczne lub nielogiczne uzasadnienie, które jest zatem zasadniczo nieprawidłowe. Przywołane zostają w szczególności odmowa zastosowania art. 41 regulaminu pracowniczego oraz oddalenie wniosku o stwierdzenie nieważności sprawozdania informacyjnego za 2006 r.;

               —

               wnoszący odwołanie utrzymuje wreszcie, iż z uwagi na to, że chodzi o prywatnoprawną umowę o pracę brak jest przesłanek zastosowania analogii i zastosowania do niniejszego przypadku przepisów i przesłanek procesowych odnoszących się do urzędników wspólnotowych zatrudnionych na podstawie publicznoprawnej umowy


title: Sprawa C-144/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin — Niemcy) — Berliner Verkehrsbetriebe (BVG), Anstalt des öffentlichen Rechts przeciwko JPMorgan Chase Bank N.A., Frankfurt Branch (Jurysdykcja w sprawach cywilnych — Artykuł 22 pkt 2 i art. 27 rozporządzenia (WE) nr 44/2001 — Jurysdykcja wyłączna sądów państwa miejsca siedziby w zakresie sporów dotyczących ważności decyzji organów spółek — Zakres — Wszczęte przez osobę prawną prawa publicznego postępowanie o stwierdzenie nieważności porozumienia z uwagi na zarzuconą nieważność decyzji jej organów dotyczących zawarcia tego porozumienia — Zawisłość sporu — Obowiązek zawieszenia postępowania przez sąd, do którego później wniesiono powództwo — Zakres)

text:
               2.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin — Niemcy) — Berliner Verkehrsbetriebe (BVG), Anstalt des öffentlichen Rechts przeciwko JPMorgan Chase Bank N.A., Frankfurt Branch
   (Sprawa C-144/10) (1)

   (Jurysdykcja w sprawach cywilnych - Artykuł 22 pkt 2 i art. 27 rozporządzenia (WE) nr 44/2001 - Jurysdykcja wyłączna sądów państwa miejsca siedziby w zakresie sporów dotyczących ważności decyzji organów spółek - Zakres - Wszczęte przez osobę prawną prawa publicznego postępowanie o stwierdzenie nieważności porozumienia z uwagi na zarzuconą nieważność decyzji jej organów dotyczących zawarcia tego porozumienia - Zawisłość sporu - Obowiązek zawieszenia postępowania przez sąd, do którego później wniesiono powództwo - Zakres)
   2011/C 194/07
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Kammergericht Berlin

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Berliner Verkehrsbetriebe (BVG), Anstalt des öffentlichen Rechts

      Strona pozwana: JPMorgan Chase Bank N.A., Frankfurt Branch

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Kammergericht Berlin — Wykładnia art. 22 pkt 2 i art. 27 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz. U. 2001, L 12, s. 1) — Jurysdykcja wyłączna sądów państwa miejsca siedziby w zakresie sporów dotyczących ważności decyzji organów spółek — Zastosowanie tej zasady jurysdykcji wyłącznej do wszczętego przez osobę prawną prawa publicznego postępowania o stwierdzenie nieważności porozumienia z uwagi na zarzuconą nieważność decyzji jej organów dotyczących zawarcia tego porozumienia

      Sentencja

   Artykuł 22 pkt 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że nie znajduje on zastosowania do sporów prawnych, w których spółka podnosi, że nie można się wobec niej powoływać na porozumienie ze względu na wynikającą z naruszenia jej statutu nieważność decyzji jej organów, która doprowadziła do zawarcia tego porozumienia.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.2010.


title: Sprawa T-151/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 31 stycznia 2008 r. — Aluminium Silicon Mill Products przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Dumping — Zwrot ceł antydumpingowych — Stwierdzenie nieważności rozporządzenia ustanawiającego ostateczne cło antydumpingowe — Umorzenie — Rozstrzygnięcie o kosztach)

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/28

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 31 stycznia 2008 r. — Aluminium Silicon Mill Products przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-151/06) (1)

   (Dumping - Zwrot ceł antydumpingowych - Stwierdzenie nieważności rozporządzenia ustanawiającego ostateczne cło antydumpingowe - Umorzenie - Rozstrzygnięcie o kosztach)
   (2008/C 92/56)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Aluminium Silicon Mill Products GmbH (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciele: L. Ruessmann i A. Willems, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Stancanelli i T. Scharf, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji (2006) 1183 wersja ostateczna Komisji z dnia 3 kwietnia 2006 r. oddalającej w części wnioski o zwrot ceł antydumpingowych pobranych tytułem przywozu krzemu pochodzącego z Rosji.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie w sprawie umarza się.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 178 z dnia 29.7.2006.


title: Sprawa T-115/13: Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – Dennekamp/Parlament (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty związane z przynależeniem przez pewnych członków Parlamentu do uzupełniającego systemu emerytalnego — Odmowa udzielenia dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony prywatności i integralności osoby fizycznej — Artykuł 8 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 45/2001 — Przekazywanie danych osobowych — Warunki dotyczące konieczności przekazu danych osobowych i ryzyka naruszenia uprawnionych interesów osoby, której dotyczą dane)

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/45

         Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – Dennekamp/Parlament
   (Sprawa T-115/13) (1)

   ((Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty związane z przynależeniem przez pewnych członków Parlamentu do uzupełniającego systemu emerytalnego - Odmowa udzielenia dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony prywatności i integralności osoby fizycznej - Artykuł 8 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 45/2001 - Przekazywanie danych osobowych - Warunki dotyczące konieczności przekazu danych osobowych i ryzyka naruszenia uprawnionych interesów osoby, której dotyczą dane))
   (2015/C 302/57)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Gert-Jan Dennekamp (Giethoorn, Niderlandy) (przedstawiciele: O. Brouwer, T. Oeyen i E. Raedts, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Lorenz i N. Görlitz, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą Republika Finladndii (przedstawiciel: H. Leppo, pełnomocnik); Królestwo Szwecji (przedstawiciele: początkowo A. Falk, C. Meyer-Seitz, S. Johannesson i U. Persson, następnie A. Falk, C. Meyer-Seitz, U. Persson, E. Karlsson, L. Swedenborg, C. Hagerman i F. Sjövall, pełnomocnicy); oraz Europejski Inspektor Ochrony Danych (EIOD) (przedstawiciele: A. Buchta et U. Kallenberger, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu A (2012) 13180 z dnia 11 grudnia 2012 r. odmawiającej skarżącemu dostępu do określonych dokumentów dotyczących objęcia niektórych członków Parlamentu dodatkowym systemem ubezpieczeń emerytalnych.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu A (2012) 13180 z dnia 11 grudnia 2012 r. odmawiającej Gertowi-Janowi Dennekampowi dostępu do pewnych dokumentów związanych z przynależeniem pewnych członków Parlamentu Europejskiego do uzupełniającego systemu emerytalnego w zakresie, w jakim odmawia mu się udzielenia dostępu do nazwisk 65 członków Parlamentu, będących skarżącymi w sprawach prowadzących do wydania postanowienia z dnia 15 grudnia 2010 r. Albertini i in. oraz Donnelly/Parlament (T-219/09 i T-326/09, Zb.Orz., EU:T:2010:519), a także wyroku z dnia 18 października 2011 r., Purvis/Parlament (T-439/09, Zb.Orz., EU:T:2011:600).

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji A (2012) 13180 w zakresie, w jakim Parlament odmówił udzielenia dostępu do nazwisk członków Parlamentu objętych uzupełniającym systemem emerytalnym, którzy, jako członkowie zgromadzenia plenarnego Parlamentu rzeczywiście wzięli udział w głosowaniach dotyczących dodatkowego systemu emerytalnego w dniach: 24 kwietnia 2007 r., 22 kwietnia 2008 r. i 10 maja 2012 r.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Parlament pokrywa własne koszty oraz trzy czwarte kosztów poniesionych przez G.J. Dennekampa.

               5)

               Gert-Jan Dennekamp pokrywa jedną czwartą własnych kosztów.

               6)

               Europejski Inspektor Ochrony Danych (EIOD), Republika Finlandii i Królestwo Szwecji pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 114 z 20.4.2013.


title: Sprawa C-150/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 25 marca 2013 r. — C, druga strona postępowania: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 25 marca 2013 r. — C, druga strona postępowania: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
   (Sprawa C-150/13)
   2013/C 171/34
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: C

      Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

      Pytanie prejudycjalne

   Jakie granice wyznaczają art. 4 dyrektywy Rady 2004/83/WE (1) z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony, oraz Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności jej art. 3 i 7, względem sposobu, w jaki należy zweryfikować wiarygodność wskazywanej orientacji seksualnej, oraz czy granice te różnią się od tych obowiązujących dla oceny wiarygodności innych podstaw prześladowania, a jeśli tak, to jak dalece?

      (1)  Dz.U. L 304, s. 12.


title: Sprawa C-562/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Paris (Francja) w dniu 4 listopada 2015 r. – Carrefour Hypermarchés SAS/ITM Alimentaire International SASU

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Paris (Francja) w dniu 4 listopada 2015 r. – Carrefour Hypermarchés SAS/ITM Alimentaire International SASU
   (Sprawa C-562/15)
   (2016/C 027/14)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d’appel de Paris.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Carrefour Hypermarchés SAS

      Druga strona postępowania: ITM Alimentaire International SASU

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4 lit. a) i c) dyrektywy 2006/114/WE z dnia 12 grudnia 2006 r. (1), zgodnie z którym: „reklama porównawcza […] jest dozwolona, jeżeli […] nie wprowadza w błąd […]; porównuje w sposób obiektywny jedną lub kilka istotnych, odpowiednich, możliwych do zweryfikowania i typowych cech tych towarów i usług” należy interpretować w ten sposób, że porównanie cen towarów sprzedawanych przez sieci handlowe jest dozwolone, o ile towary te są sprzedawane w sklepach tego samego rodzaju lub takiej samej wielkości?

               2)

               Czy okoliczność, iż sklepy, w których ceny zostały porównane, są różnej wielkości lub rodzaju stanowi istotną informację w rozumieniu dyrektywy 2005/29/WE (2), która powinna obowiązkowo zostać podana do wiadomości konsumenta?

               3)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej, jaki powinien być zakres lub sposób rozpowszechniania tej informacji wśród konsumentów?

      (1)  Dyrektywa 2006/114/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej (Dz.U. L 376, s. 21).

      (2)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. L 149, s. 22).


title: Sprawa C-584/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24marca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Liège — Belgia) – Real Madrid Football Club, Zinedine Zidane, David Beckham, Raul Gonzalez Blanco, Ronaldo Luiz Nazario de Lima, Luis Filipe Madeira Caeiro, Futebol Club Do Porto S.A.D., Victor Baia, Ricardo Costa, Diego Ribas Da Cunha, P.S.V. N.V., Imari BV, Juventus Football Club SPA przeciwko Sporting Exchange Ltd, William Hill Credit Limited, Victor Chandler (International) Ltd, BWIN International Ltd (Betandwin), Ladbrokes Betting and Gaming Ltd, Ladbroke Belgium S.A., Internet Opportunity Entertainment Ltd, Global Entertainment Ltd

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/36

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24marca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Liège — Belgia) –Real Madrid Football Club, Zinedine Zidane, David Beckham, Raul Gonzalez Blanco, Ronaldo Luiz Nazario de Lima, Luis Filipe Madeira Caeiro, Futebol Club Do Porto S.A.D., Victor Baia, Ricardo Costa, Diego Ribas Da Cunha, P.S.V. N.V., Imari BV, Juventus Football Club SPA przeciwko Sporting Exchange Ltd, William Hill Credit Limited, Victor Chandler (International) Ltd, BWIN International Ltd (Betandwin), Ladbrokes Betting and Gaming Ltd, Ladbroke Belgium S.A., Internet Opportunity Entertainment Ltd, Global Entertainment Ltd
   (Sprawa C-584/08) (1)

   2009/C 141/73

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.