title: Sprawa T-685/13: Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2015 r. – Copernicus-Trademarks/OHIM – Blue Coat Systems (BLUECO) (Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BLUECO – Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy BLUE COAT – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/28

      Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2015 r. – Copernicus-Trademarks/OHIM – Blue Coat Systems (BLUECO)
      (Sprawa T-685/13) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BLUECO - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy BLUE COAT - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
      (2015/C 073/37)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Copernicus-Trademarks Ltd (Borehamwood, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci L. Pechan i S. Körber)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Blue Coat Systems, Inc. (Sunnyvale, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat V. Dalichau)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 października 2013 r. (sprawa R 2028/2012-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Blue Coat Systems, Inc. a Copernicus-Trademarks Ltd.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Copernicus-Trademarks Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014.


title: Sprawa T-13/05: Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2005 r. przez Castell del Remei, S.L. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/24

         Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2005 r. przez Castell del Remei, S.L. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-13/05)
   (2005/C 69/43)
   Język, w którym sporządzono skargę: hiszpański
   W dniu 7 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Castell del Remei, S.L., reprezentowanej przez Jorge Grau Morę i Alejandra Angula, adwokatów, izba w Barcelonie; Maríę Baylos Morales i Antonia Velázqueza Ibáñeza, adwokatów, izba w Madrycie oraz przez Fernanda de Visschera, Emmanuela Cornu, Erica de Gryse i Donatienne Moreau, izba, Kolegium w Brukseli przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               stwierdzenie nieważności decyzji pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 października 2004 r. wydanej w sprawie R 0691/2003-1;

               2)

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Skarżąca

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy

               Znak słowny „ODA” – zgłoszenie nr 1.655.786 dla towarów z klasy 33 (napoje alkoholowe z wyjątkiem piwa)

               Właściciel znaku lub oznaczenia, na który powołano się w sprzeciwie:

               Bodegas Roda S.A.

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie

               Międzynarodowy słowny znak towarowy „RODA” (nr 703.486), hiszpański słowny znak towarowy „BODEGAS RODA” dla win i napojów alkoholowych z klasy 33, hiszpańskie słowne znaki towarowe „RODA” (nr 1.757.553), „RODA II” (nr 2.006.615), „RODA I” (nr 2.006.616) i grecki znak krajowy „RODA” (nr 137.050) dla win i napojów alkoholowych z klasy 33, nazwa handlowa „BODEGAS RIOJA” dla „działalności związanej z wytwarzaniem i leżakowaniem win.”

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów

               Uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia.

               Decyzja Izby Odwoławczej

               Odrzucenie odwołania

               Podniesione zarzuty:

               Niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94.


title: Sprawa T-272/06: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2006 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/57

         Skarga wniesiona w dniu 29 września 2006 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa T-272/06)
   (2006/C 294/116)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis i N. Keramidas, adwokaci)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Sprawiedliwości o odrzuceniu oferty skarżącej i udzieleniu zamówienia innemu oferentowi,

               —

               obciążenie Trybunału Sprawiedliwości kosztami postępowania, również jeśli skarga ta zostanie oddalona.

         Zarzuty i główne argumenty
   W swej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Sprawiedliwości z dnia 20 lipca 2006 r. o odrzuceniu jej oferty przedstawionej w odpowiedzi na zaproszenie do składania ofert AM CJ 13/04 w zakresie konserwacji, rozwoju i serwisowania aplikacji informatycznych (OJ 2005/S 127-125162 & 2005/S 171-169521) oraz o przyznaniu zamówienia innemu oferentowi.
   Skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, str. 1), szczegółowych przepisów w sprawie jego wykonania i dyrektywy 2004/18/WE, poprzez nieprawidłową jej zdaniem interpretację kryteriów selekcji, naruszenie zasad przejrzystości i równego traktowania uczestników.
   Ponadto skarżąca twierdzi, że decyzja instytucji zamawiającej zawiera oczywiste błędy w ocenie jej oferty, wykraczając tym samym poza granice uprawnień dyskrecjonalnych instytucji wspólnotowych w dziedzinie zamówień publicznych.


title: Sprawa T-788/14: Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2014 r. – MPF Holdings/Komisja

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/38

         Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2014 r. – MPF Holdings/Komisja
   (Sprawa T-788/14)
   (2015/C 065/52)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: MPF Holdings Ltd (St Helier, Jersey) (przedstawiciele: D. Piccinin, E. Whiteford, Barristers, i E. Gibson-Bolton, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca wnosi w skardze o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2014) 5083 final z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie SA.35980 (2014/N-2) – Zjednoczone Królestwo, reforma rynku energii elektrycznej – rynek zdolności przesyłowych.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący tego, że Komisja w sposób niezgodny z prawem pozbawiła MPF prawa do wzięcia udziału w formalnym postępowaniu wyjaśniającym, nie wszczynając formalnego postępowania wyjaśniającego na podstawie 108 ust. 2 TFEU i art. 4 ust. 4 rozporządzenia proceduralnego, pomimo że rynek zdolności przesyłowych budzi wątpliwości co do jego zgodności z rynkiem wewnętrznym. Strona skarżąca podnosi, że:

               —

               dyskryminująca dostępność długoterminowych umów nie może być uzasadniona odesłaniem do zgodnego z prawem celu zapewnienia niezbędnej wielkości zdolności wytwarzania;

               —

               Komisja nie zbadała w wystarczający sposób potencjalnych skutków dyskryminującej dostępności długoterminowych umów dla efektywności rynku zdolności przesyłowych i dla właścicieli istniejących elektrowni;

               —

               Komisja nie zbadała w wystarczający sposób podniesionego przez rząd Zjednoczonego Królestwa uzasadnienia odnośnie do dyskryminującego czasu trwania umowy, a mianowicie tego, że niezależni wytwórcy energii elektrycznej, którzy liczą na finansowanie projektu, potrzebują umów długoterminowych;

               —

               Komisja nie uzasadniła lub nie zbadała w wystarczający sposób potencjalnych skutków dyskryminującego rozróżnienia pomiędzy cenobiorcą a cenodawcą.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 grudnia 2004 r. W sprawie T-240/02: Koninklijke Coöperatie Cosun UA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, (Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Cukier — Opłata należna od cukru C zbytego na rynku wewnętrznym — Prawo celne — Wniosek o umorzenie — Klauzula słuszności przewidziana w art. 13 rozporządzenia 1430/79/EWG — Pojęcie należności celnych przywozowych i wywozowych — Zasada równości i pewności prawa — Zasada słuszności)

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/21

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 7 grudnia 2004 r.
   W sprawie T-240/02: Koninklijke Coöperatie Cosun UA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, (1)

   (Rolnictwo - Wspólna organizacja rynków - Cukier - Opłata należna od cukru C zbytego na rynku wewnętrznym - Prawo celne - Wniosek o umorzenie - Klauzula słuszności przewidziana w art. 13 rozporządzenia 1430/79/EWG - Pojęcie należności celnych przywozowych i wywozowych - Zasada równości i pewności prawa - Zasada słuszności)
   (2005/C 45/47)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie T-240/02: Koninklijke Coöperatie Cosun UA z siedzibą w Bredzie (Niderlandy) reprezentowana przez adwokatów: M. Slotbooma, N. Heldera oraz J. Coumansa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik X. Lewis wspierany przez adwokata F. Tuytschaevera z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji REM 19/01 z dnia 2 maja 2002 r. orzekającej o niedopuszczalności wniesionego przez Królestwo Niderlandów na rzecz skarżącego wniosku o umorzenie należności celnych przywozowych Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (piąta izba) w składzie: P. Lindh, prezes, R. García-Valdecasas i K. Jürimäe, sędziowie, sekretarz: J. Plingers, administrator, wydał w dniu 7 grudnia 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami własnymi oraz kosztami poniesionymi przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 247 z 12.10.2002


title: Sprawa F-61/11: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2011 r. — ZZ przeciwko FRONTEX

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/32

         Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2011 r. — ZZ przeciwko FRONTEX
   (Sprawa F-61/11)
   2011/C 226/63
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. A. Pappas)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Granicach Zewnętrznych Państw Członkowskich Unii Europejskiej (FRONTEX)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie cofnięcia pierwotnej decyzji o przedłużeniu umowy o pracę ze skarżącym oraz stwierdzenie nieważności niektórych części sprawozdania z oceny za okres od sierpnia 2006 r. do grudnia 2009 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 24 stycznia 2011 r., potwierdzonej pocztą elektroniczną z dnia 25 stycznia 2011 r., decyzją z dnia 28 marca 2011 r. oraz pismem z dnia 4 maja 2011 r. dyrektora zarządzającego FRONTEX;

               —

               stwierdzenie nieważności oceny za 2009 r. w zakresie, w jakim zawiera uwagi zatwierdzającego, noszące cechy rozbieżności, z dnia 30 października 2009 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności formularza A rocznego sprawozdania w sprawie oceny FRONTEX za 2010 r., z dnia 21 czerwca 2010 r. w zakresie, w jakim zawiera uwagi zatwierdzającego, noszące cechy rozbieżności, z dnia 20 czerwca 2010 r.;

               —

               obciążenie FRONTEX kosztami postępowania.


title: Sprawa T-520/10: Postanowienie Sądu z dnia 19 kwietnia 2013 r. — Comunidad Autónoma de Galicia. przeciwko Komisji

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/25

         Postanowienie Sądu z dnia 19 kwietnia 2013 r. — Comunidad Autónoma de Galicia. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-520/10) (1)

   2013/C 164/42
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2011.


title: Sprawy połączone T-20/08 i T-21/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2009 r. — Evets przeciwko OHIM (DANELECTRO i QWIK TUNE) (Wspólnotowy znak towarowy — Wspólnotowe znaki towarowe, słowny DANELECTRO i graficzny QWIK TUNE — Niedochowanie terminu do wniesienia wniosku o przedłużenie prawa z rejestracji znaków towarowych — Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego — Reformatio in peius — Prawo do obrony — Prawo do bycia wysłuchanym — Artykuł 61 ust. 2, art. 73 zdanie drugie i art. 78 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 63 ust. 2, art. 75 zdanie drugie i art. 81 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/62

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2009 r. — Evets przeciwko OHIM (DANELECTRO i QWIK TUNE)
   (Sprawy połączone T-20/08 i T-21/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Wspólnotowe znaki towarowe, słowny DANELECTRO i graficzny QWIK TUNE - Niedochowanie terminu do wniesienia wniosku o przedłużenie prawa z rejestracji znaków towarowych - Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego - Reformatio in peius - Prawo do obrony - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 61 ust. 2, art. 73 zdanie drugie i art. 78 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 63 ust. 2, art. 75 zdanie drugie i art. 81 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2009/C 267/110
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evets Corp. (Irvine, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: S. Ryan, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na dwie decyzje Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 listopada 2007 r. (sprawy R 603/2007-4 i R 604/2007-4) dotyczące złożonego przez skarżącą wniosku o przywrócenie stanu poprzedniego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Evets Corp. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa T-25/07: Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2007 r. przez Iride i Iride Energia przeciwko Komisji

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/24

         Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2007 r. przez Iride i Iride Energia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-25/07)
   (2007/C 69/53)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Iride SpA i Iride Energia SpA (Turyn, Włochy) (przedstawiciele: L. G. Radicati z Brozolo, M. Merola i C. Bazoli, avvocati)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w części, w jakiej decyzja ta kwalifikuje jako pomoc państwa środki finansowe, jak również w części, w jakiej zawiesza ona wypłatę pomocy do czasu, gdy Włochy dostarczą dowód zwrotu przez AEM Torino pomocy uznanej za bezprawną i niezgodną ze wspólnym rynkiem w decyzji 2003/193/WE z dnia 5 czerwca 2002 r. dotyczącej ulg podatkowych dla dawnych przedsiębiorstw municypalizowanych (1)

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Przedmiot skargi wniesionej przez Iride SpA i Iride Energia SpA (zwanych dalej „skarżącymi”) stanowi decyzja Komisji z dnia 8 listopada 2006 r., na mocy której Komisja zakończyła postępowanie wszczęte na podstawie art. 88 ust. 2 WE celem zbadania zgodności z prawem wspólnotowym zwrotu kosztów osieroconych, jaki Włochy zamierzają przyznać przedsiębiorstwu AEM Torino, działającemu w sektorze energetycznym (2).
   Skarżące wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich o stwierdzenie nieważności decyzji w części, w jakiej kwalifikuje ona jako pomoc państwa środki w postaci zwrotu AEM Torino kosztów osieroconych poniesionych podczas procesu liberalizacji sektora energetycznego i w części, w jakiej zawiesza ona wypłatę pomocy do czasu, gdy Włochy dostarczą dowód na to, że przedsiębiorstwo AEM Torino nie było beneficjentem poprzedniej pomocy uznanej za bezprawną i niezgodną ze wspólnym rynkiem w decyzji 2003/193/WE dotyczącej ulg podatkowych dla dawnych przedsiębiorstw municypalizowanych (zwanej dalej „decyzją w sprawie ulg podatkowych”) lub też dowodu na to, że przedsiębiorstwo AEM Torino zwróciło poprzednią pomoc przyznaną w ramach wspomnianego programu pomocy, wraz z odsetkami.
   Skarga opiera się w szczególności następujących podstawach:

               a)

               Sporny środek nie stanowi pomocy państwa, ponieważ nie jest finansowany przy użyciu zasobów państwowych a także nie przyznaje bezpłatnej korzyści jego beneficjentom.

               b)

               Wyrok w sprawie Deggendorf (3) nie znajduje zastosowania w niniejszym przypadku. Komisja w szczególności nie wykazała istnienia przesłanek (a w tym między innymi skutku kumulacji poprzednich środków z nowymi środkami), które zgodnie z zasadami, jakie można wywieść z owego wyroku, muszą występować, aby można było zawiesić wypłatę środka. W szczególności Komisja nie wyjaśniła, w jaki sposób można ustalić skutki kumulacji pomocy będącej przedmiotem decyzji w sprawie ulg podatkowych ze środkami takimi jak stranded costs (koszty osierocone) pełniącymi rolę czysto wyrównawczą, której to skutki wyczerpały się w przeszłości umożliwiając amortyzację kosztów poniesionych w okresie, gdy rynek był regulowany w ten sam sposób, jak uczyniłyby to przedsiębiorstwa, jeżeli nie nastąpiłaby liberalizacja sektora przed dokonaniem całkowitej amortyzacji ww. kosztów.

      (1)  Jednostki komunalne wyodrębnione pod względem administracyjno-księgowym.

      (2)  Dz.U. L 366 z 21.12.2006, str. 62.

      (3)  Wyrok w sprawie C-355/95 TwD przeciwko Komisji (Rec. 1997 str. I-2549).


title: Sprawa T-79/12: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2012 r. — Cisco Systems i Messagenet przeciwko Komisji

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/31

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2012 r. — Cisco Systems i Messagenet przeciwko Komisji
   (Sprawa T-79/12)
   2012/C 109/62
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cisco Systems, Inc. (San José, Stany Zjednoczone), Messagenet SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: L. Ortiz Blanco, J. Buendía Sierra, A. Lamadrid de Pablo i K. Jörgens, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji C(2011) 7279 Komisji wersja ostateczna z dnia 7 października 2011 r. (Dz.U. C 341, s. 2) dotyczącej niewyrażania sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji między Microsoft Corporation a Skype Sarl i uznania jej za zgodną ze wspólnym rynkiem (sprawa COMP/M.6281) ze względu na naruszenie art. 2 i 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1) w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw lub, ewentualnie art. 296 TFUE;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej jej własnymi kosztami, jak również kosztami poniesionymi przez skarżących w ramach niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy tego, że Komisja Europejska popełniła oczywisty błąd w ocenie przyjmując, iż koncentracja nie wzbudza żadnych wątpliwości dotyczących jej antykonkurencyjnych efektów horyzontalnych na rynkach przeznaczonych dla konsumentów systemów zintegrowanego zarządzania komunikacją UC (consumer unified communications). W związku z tym strona skarżąca podkreśla, że koncentracja prowadzi do powstania udziału w rynku większego niż 80 % najwęższego możliwego rynku spośród tych rozpatrywanych w decyzji (usługi wideokonferencji na komputerach osobistych z systemem Windows). Połączenie silnego efektu sieciowego osiąganego dzięki największej zainstalowanej bazie użytkowników i pełnej kontroli sprawowanej przez spółkę przejmującą nad systemem operacyjnym Windows oraz innymi związanymi z nim aplikacjami wzmocni pozycję dominującą i pozbawi powstającą spółkę jakiejkolwiek inicjatywy, aby oferować interoperacyjność z konkurencyjnymi produktami.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy tego, że Komisja Europejska popełniła oczywisty błąd w ocenie przyjmując, iż koncentracja bez wątpienia nie doprowadzi do powstania sprzecznych z zasadami konkurencji skumulowanych skutków na rynkach przeznaczonych dla przedsiębiorstw systemów zintegrowanego zarządzania komunikacją UC (enterprise unified communications). W związku z tym strona skarżąca podkreśla, że ze względu na rosnącą popularność usług typu consumer unified communications korporacyjni klienci chcą się łączyć z klientami za pomocą narzędzi tego typu. Rozszerzając swoją istniejącą bazę klientów korzystających z consumer unified communication, powstająca spółka będzie mogła w większym niż do tej pory stopniu odmawiać interoperacyjności z konkurencyjnymi produktami komunikacyjnymi oraz będzie miała ku temu większą motywację. Efekt zamknięcia rynku będzie wzmocniony posiadaną już przez tą spółkę wiodącą/dominującą pozycją na rynkach sąsiadujących, takich jak rynki systemów operacyjnych oraz oprogramowania dla firm takiego jak np. Office i Outlook. W szczególności, zaskarżona decyzja jest niezgodna z praktyką decyzyjną Komisji Europejskiej i Trybunału Sprawiedliwości UE w zakresie znaczenia efektów sieciowych na rynkach IT i potrzeby zapewnienia interoperacyjności w celu zapewnienia konsumentom rzeczywistego wyboru, gdy w grę wchodzą takie efekty sieciowe.

               3)

               Zarzut trzeci, pomocniczy, dotyczy tego, że Komisja Europejska nie wywiązała się z obowiązku dostatecznego uzasadnienia zatwierdzenia koncentracji na pierwszym jej etapie, nie biorąc pod uwagę konieczności zaciągnięcia zobowiązań przez jej strony.

      (1)  Dz.U. L 24, s. 1.


title: Sprawa T-521/11: Skarga wniesiona w dniu 3 października 2011 r. — Deutsche Bahn i in. przeciwko Komisji

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/23

         Skarga wniesiona w dniu 3 października 2011 r. — Deutsche Bahn i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-521/11)
   2011/C 355/43
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Bahn AG (Berlin, Niemcy), Deutsche Umschlaggesellschaft Schiene-Straße (DUSS) mbH (Bodenheim, Niemcy), DB Netz AG (Frankfurt nad Menem, Niemcy), DB Schenker Rail GmbH (Moguncja, Niemcy), DB Schenker Rail Deutschland AG (Moguncja, Niemcy) (przedstawiciele: W. Deselaers, J. Brückner i O. Mross, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie kontroli z dnia 14 lipca 2011 r., doręczonej w dniu 26 lipca 2011 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich środków podjętych na podstawie kontroli, które przeprowadzono na podstawie tej niezgodnej z prawem decyzji,

               —

               w szczególności, zobowiązanie Komisji do zwrotu wszystkich kopii dokumentów, które sporządzono w ramach rzeczonych kontroli, pod rygorem stwierdzenia przez Sad nieważności wszelkich przyszłych decyzji Komisji; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 5230 z dnia 14 lipca 2011 r. (Sprawa COMP/39.678 — DB I i Sprawa COMP/39.731 — DB II) w sprawie zarządzenia kontroli na podstawie art. 20 ust. 4 rozporządzenia nr 1/2003 w spółce Deutsche Baon AG, jak również we wszystkich kontrolowanych przez nią bezpośrednio lub pośrednio osobach prawnych, wobec powstania podejrzenia, że strategiczne wykorzystywanie infrastruktury, nad którą zarząd sprawują spółki należące do grupy DB mogło stanowić model zachowania antykonkurencyjnego.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy: Naruszenie prawa podstawowego do nienaruszalności miru domowego poprzez brak uzyskania uprzedniej zgody sądu.

               2)

               Zarzut drugi: naruszenie prawa odstawowego do skutecznego środka zaskarżenia poprzez brak zapewnienia możliwości przeprowadzenia uprzedniej kontroli sądowej decyzji w sprawie kontroli, zarówno pod względem faktycznym, jak i pod względem prawnym.

               3)

               Zarzut trzeci: niezgodność z prawem decyzji w sprawie kontroli, polegająca na tym, że decyzja ta oparta jest na informacjach, które Komisja uzyskała z naruszeniem prawa do obrony.
               Strona skarżąca utrzymuje, że Informacje te zostały uzyskane w toku wykonywania decyzji w sprawie kontroli z dnia 14 marca 2011 r., w ramach przeszukania o szerokim zakresie („fishing expedition”). Strona skarżąca podnosi ponadto, że informacje uzyskane w wykonaniu drugiej decyzji w sprawie kontroli z dnia 30 marca 2011 r. były także niezgodne z prawem, gdyż decyzja będąca podstawą tej kontroli opierała się na informacjach uzyskanych wcześniej w sposób niezgodny z prawem i że informacje zostały uzyskane na podstawie niezgodnej z prawem decyzji w sprawie kontroli.

               4)

               Zarzut czwarty: naruszenie prawa do obrony określenie przedmiotu kontroli w sposób nieskończenie szeroki i niekonkretny.

               5)

               Zarzut piąty: Naruszenie zasady proporcjonalności.

         Komisja nie była właściwa do przeprowadzenia kontroli ze względu na jej przedmiot, a w każdym razie mogła uzyskać stosowne informacje od właściwej Bundesnetzagentur (agencji federalnej ds. sieci) względnie od samych skarżących, w drodze zwykłego żądania przedstawienia informacji.


title: Sprawa C-69/07: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 31 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/35/WE — Środowisko naturalne — Udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/7

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 31 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-69/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/35/WE - Środowisko naturalne - Udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2008/C 79/12)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: D. Recchia i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (Przedstawiciele: I.M. Braguglia, pełnomocnik i S. Fiorentino, adwokat)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE (Dz.U. L 156, str. 17).
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 6 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z dnia 14.4.2007.


title: Sprawa T-208/10: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2011 r. — Cree przeciwko OHIM (TRUEWHITE) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego TRUEWHITE — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Opisowy znak towarowy)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/18

         Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2011 r. — Cree przeciwko OHIM (TRUEWHITE)
   (Sprawa T-208/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego TRUEWHITE - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Opisowy znak towarowy)
   2011/C 340/36
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Cree, Inc. (Durham, Północna Karolina, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat V. Schiller)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo S. Schäffner, następnie G. Schneider, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 stycznia 2010 r. (sprawa R 985/2009-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia TRUEWHITE jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Cree, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Sprawa C-204/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 18 kwietnia 2013 r. — Finanzamt Saarlouis przeciwko Heinzowi Malburgowi

text:
               22.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 18 kwietnia 2013 r. — Finanzamt Saarlouis przeciwko Heinzowi Malburgowi
   (Sprawa C-204/13)
   2013/C 178/11
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona pozwana i skarżąca w postępowaniu rewizyjnym: Finanzamt Saarlouis

      Strona skarżąca i pozwana w postępowaniu rewizyjnym: Heinz Malburg

      Pytanie prejudycjalne

   Czy uwzględniając zasadę neutralności art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 17 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (1) należy interpretować w ten sposób, że wspólnik spółki prawa cywilnego prowadzącej działalność w zakresie doradztwa podatkowego nabywa od tej spółki część klienteli wyłącznie w tym celu, aby następnie bezpośrednio przekazać nieodpłatnie tę część na rzecz nowo utworzonej ze znacznym jego udziałem spółki prawa cywilnego zajmującej się doradztwem podatkowym do korzystania w ramach działalności gospodarczej, może być uprawniony do odliczenia podatku VAT naliczonego w związku z nabyciem klienteli?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, Dz.U. L 145, s. 1


title: Sprawa T-82/14: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2016 r. – Copernicus-Trademarks/EUIPO – Maquet (LUCEO) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy LUCEO — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Zła wiara w chwili dokonania zgłoszenia do rejestracji — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/27

         Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2016 r. – Copernicus-Trademarks/EUIPO – Maquet (LUCEO)
   (Sprawa T-82/14) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy LUCEO - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Zła wiara w chwili dokonania zgłoszenia do rejestracji - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 305/37)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Copernicus-Trademarks Ltd (Borehamwood, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat F. Henkel)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Maquet GmbH (Rastatt, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Hebeis)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 listopada 2013 r. (sprawa R 2292/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Copernicus-Trademarks a Maquet.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Copernicus-Trademarks Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i Maquet GmbH.

      (1)  Dz.U. C 112 z 14.4.2014.


title: Sprawa C-95/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo — Portugalia) — Strong Segurança SA przeciwko Município de Sintra, Securitas-Serviços e Tecnologia de Segurança (Zamówienia publiczne na usługi — Dyrektywa 2004/18/WE — Artykuł 47 ust. 2 — Bezpośrednia skuteczność — Zastosowanie do usług wymienionych w załączniku II B do dyrektywy)

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo — Portugalia) — Strong Segurança SA przeciwko Município de Sintra, Securitas-Serviços e Tecnologia de Segurança
   (Sprawa C-95/10) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Dyrektywa 2004/18/WE - Artykuł 47 ust. 2 - Bezpośrednia skuteczność - Zastosowanie do usług wymienionych w załączniku II B do dyrektywy)
   2011/C 139/17
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Supremo Tribunal Administrativo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Strong Segurança SA

      Strony pozwane: Município de Sintra, Securitas-Serviços e Tecnologia de Segurança

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Supremo Tribunal Administrativo — Wykładnia art. 21, art. 23, art. 35 ust. 4 i art. 47 ust. 2 oraz załącznika II B do dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114) — Możliwości gospodarcze i finansowe oferentów — Prawo podmiotu gospodarczego do powoływania się na możliwości innych podmiotów — Bezpośrednia skuteczność dyrektywy, której transpozycja nastąpiła z opóźnieniem

      Sentencja

   Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi nie nakłada na państwa członkowskie obowiązku stosowania art. 47 ust. 2 także do zamówień dotyczących usług wymienionych w załączniku II B do tej dyrektywy. Dyrektywa ta jednocześnie nie zakazuje jednak państwom członkowskim lub ewentualnie instytucjom zamawiającym przewidzieć w ustawodawstwie wewnętrznym lub w dokumentacji zamówienia, że przepis ten będzie miał zastosowanie.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa C-434/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Alba — Secția comercială și de contencios administrativ — Rumunia w dniu 22 sierpnia 2011 r. — Corpul Național al Polițiștilor — działająca w interesie swych członków wchodzących w skład korpusu policji kryminalnej w Alba przeciwko Ministerul Administrației și Internelor (MAI), Inspectoratul General al Poliției Române (IGPR) i Inspectoratul de Poliție al Județului Alba (IPJ)

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Alba — Secția comercială și de contencios administrativ — Rumunia w dniu 22 sierpnia 2011 r. — Corpul Național al Polițiștilor — działająca w interesie swych członków wchodzących w skład korpusu policji kryminalnej w Alba przeciwko Ministerul Administrației și Internelor (MAI), Inspectoratul General al Poliției Române (IGPR) i Inspectoratul de Poliție al Județului Alba (IPJ)
   (Sprawa C-434/11)
   2011/C 331/14
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Tribunal Alba

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Corpul Național al Polițiștilor — działająca w interesie swych członków wchodzących w skład korpusu policji kryminalnej w Alba

      Strona pozwana: Ministerul Administrației și Internelor (MAI), Inspectoratul General al Poliției Române (IGPR) i Inspectoratul de Poliție al Județului Alba (IPJ)

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni art. 17 ust. 1, art. 20 i art. 21 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie obniżkom wynagrodzeń takim jak obniżki dokonane przez państwo rumuńskie w drodze ustawy nr 118/2010 i ustawy nr 285/2010?


title: Sprawa C-247/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad (Bułgaria) w dniu 21 maja 2012 r. — Meliha Veli Mustafa przeciwko Direktor na fond „Garantirani vzemania na rabotnitsite i sluzhitelnite” kam Natsionalnia osiguritelen institut

text:
               4.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad (Bułgaria) w dniu 21 maja 2012 r. — Meliha Veli Mustafa przeciwko Direktor na fond „Garantirani vzemania na rabotnitsite i sluzhitelnite” kam Natsionalnia osiguritelen institut
   (Sprawa C-247/12)
   2012/C 235/14
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Varhoven administrativen sad

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Meliha Veli Mustafa

      Strona pozwana: Direktor na fond „Garantirani vzemania na rabotnitsite i sluzhitelnite” kam Natsionalnia osiguritelen institut

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 80/987/EWG (1) z dnia 20 października 1980 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności ich pracodawcy w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2002/74/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. zmieniającą dyrektywę Rady 80/987/EWG w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy należy w świetle motywu 5 dyrektywy 2002/74 interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on państwa członkowskie do ustanowienia gwarancji dla roszczeń pracowników w postępowaniu upadłościowym na każdym etapie tego postępowania aż do ogłoszenia upadłości a nie tylko w chwili wszczęcia takiego postępowania?

               2)

               Czy przepis krajowy przewidujący możliwość zaspokojenia roszczeń pracowników dotyczących niewypłaconego wynagrodzenia za pracę w ramach stosunków pracy przez instytucję udzielającą gwarancji tylko w takim zakresie w jakim roszczenia powstały do dnia rejestracji orzeczenia o wszczęciu postępowania upadłościowego, gdy w drodze tego orzeczenia działalność spółki będącej pracodawcą nie została zakończona i nie ogłoszono upadłości tejże spółki narusza art. 2 ust. 1 dyrektywy 80/987 w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2002/74?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytania: czy art. 2 ust. 1 dyrektywy 80/987 w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2002/74 jest bezpośrednio skuteczny i może być bezpośrednio stosowany przez sąd krajowy?

               4)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytania: czy w przypadku braku konkretnych uregulowań krajowych dotyczących terminu na zwrócenie się do instytucji udzielającej gwarancji o zaspokojenie roszczeń pracowników, które powstały do dnia rejestracji orzeczenia ogłaszającego upadłość pracodawcy (i zakończenie jego działalności) można w obliczu zasady skuteczności stosować ustanowiony w prawie krajowym termin 30 dni na wykonanie tego prawa w innych sytuacjach, przy czym za dzień rozpoczęcia biegu terminu uważany będzie dzień wpisu orzeczenia ogłaszającego upadłość do rejestru handlowego?

      (1)  Dyrektywa Rady 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności ich pracodawcy (Dz.U. L 283, s. 23).

      (2)  Dyrektywa 2002/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. zmieniająca dyrektywę Rady 80/987/EWG w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. L 270, s. 10).


title: Sprawa C-3/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 3 stycznia 2017 r. – Sporting Odds Limited/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Központi Irányítása

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 3 stycznia 2017 r. – Sporting Odds Limited/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Központi Irányítása
   (Sprawa C-3/17)
   (2017/C 112/25)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sporting Odds Limited

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Központi Irányítása

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej „TFUE”), zakaz dyskryminacji i wymóg, by ograniczanie działalności w dziedzinie gier hazardowych przez państwa członkowskie odbywało się w sposób spójny i systematyczny — który to cel prawny państwo członkowskie uzasadnia głównie powołując się na walkę z uzależnieniem od hazardu oraz ochronę konsumentów — należy interpretować w ten sposób, że monopol państwa w dziedzinie zakładów sportowych i zakładów na wyścigi konne, przez Internet i poza nim, jest niezgodny z wymienionymi normami, jeżeli poza tym w danym państwie członkowskim, od czasu przeprowadzonej przez nie reorganizacji rynku, prywatni usługodawcy mogą urządzać w kasynach działających fizycznie na podstawie koncesji inne gry hazardowe (gry hazardowe typowe dla kasyn, gry karciane, gry na automatach, typowe dla kasyn gry hazardowe przez Internet, gry karciane przez Internet), przez Internet i poza nim, które również wiążą się ze znacznym stopniem ryzyka uzależnienia?

               2)

               Czy art. 56 TFUE, zakaz dyskryminacji i wymóg, by ograniczanie działalności w dziedzinie gier hazardowych przez państwa członkowskie odbywało się w sposób spójny i systematyczny należy interpretować w ten sposób, że zachodzi naruszenie tego artykułu traktatu, a wymóg nie jest spełniony, jeżeli zostanie ustalone, że reorganizacja struktury rynku, uzasadniana walką z uzależnieniem od hazardu i prawnym celem ochrony konsumentów, przynosi taki skutek lub urzeczywistnia się w taki sposób, że od chwili przeprowadzenia przez to państwo członkowskie reorganizacji rynku następuje stały wzrost liczby kasyn, rocznego podatku od gier hazardowych w kasynach, krajowych prognoz budżetowych dotyczących wpływów z opłat koncesyjnych kasyn, ilości żetonów kupowanych przez graczy oraz ilości pieniędzy potrzebnej do zagrania na automatach?

               3)

               Czy art. 56 TFUE, zakaz dyskryminacji i wymóg, by ograniczanie działalności w dziedzinie gier hazardowych przez państwa członkowskie odbywało się w sposób spójny i systematyczny należy interpretować w ten sposób, że zachodzi naruszenie tego artykułu traktatu, a wymóg nie jest spełniony, jeżeli zostanie ustalone, że wprowadzenie monopolu państwa i zezwoleń na urządzanie gier hazardowych przez prywatnych usługodawców, uzasadniane głównie walką z uzależnieniem od hazardu i prawnym celem ochrony konsumentów, mają poza tym spełniać cel polityki gospodarczej, polegający na uzyskaniu większych wpływów netto z gier i wygenerowaniu wypływów z rynku kasyn na wyjątkowo wysokim poziomie w jak najkrótszym czasie, w celu sfinansowania innych wydatków budżetowych i państwowych usług publicznych?

               4)

               Czy art. 56 TFUE, zakaz dyskryminacji i wymóg, by ograniczanie działalności w dziedzinie gier hazardowych przez państwa członkowskie odbywało się w sposób spójny i systematyczny należy interpretować w ten sposób, że zachodzi naruszenie tego artykułu traktatu, wymóg nie jest spełniony, a także ma miejsce nieuzasadnione różnicowanie usługodawców, jeżeli zostanie ustalone, że państwo członkowskie, powołując się na ten sam wzgląd porządku publicznego, zastrzega na rzecz monopolu państwa określone usługi w dziedzinie gier hazardowych przez Internet, podczas gdy udziela dostępu do innych usług w dziedzinie gier hazardowych, przyznając coraz większą liczbę koncesji?

               5)

               Czy art. 56 TFUE i zakaz dyskryminacji należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by jedynie usługodawcy posiadający kasyna działające fizycznie (na podstawie koncesji) na terytorium Węgier mogli uzyskać zezwolenie na oferowanie gier hazardowych przez Internet, przez co usługodawcy, którzy nie posiadają kasyna działającego fizycznie na terytorium Węgier (w tym usługodawcy posiadający kasyno działające fizycznie w innym państwie członkowskim) nie mogą dostać zezwolenia na oferowanie gier hazardowych przez Internet?

               6)

               Czy art. 56 TFUE i zakaz dyskryminacji należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, w drodze ewentualnego przetargu na przyznanie koncesji na działające fizycznie kasyna oraz możliwości złożenia, w charakterze operatora gier hazardowych o udowodnionej wiarygodności, oferty [umowy] w celu uzyskania koncesji na działające fizycznie kasyno, zapewniało teoretyczną możliwość uzyskania przez dowolnego spełniającego prawne wymogi usługodawcę — nawet mającego siedzibę w innym państwie członkowskim — koncesji na prowadzenie działającego fizycznie kasyna, a po jej uzyskaniu, zezwolenia na prowadzenie kasyna przez Internet, podczas gdy w rzeczywistości to państwo członkowskie nie organizuje żadnego publicznego i przejrzystego przetargu na przyznanie tych koncesji, a usługodawca też nie ma w praktyce możliwości złożenia oferty [umowy], a mimo to organy państwa członkowskiego twierdzą, że usługodawca działał niezgodnie z prawem, gdyż świadczył usługę bez zezwolenia, i wymierzają mu karę administracyjną?

               7)

               Czy art. 56 TFUE, zakaz dyskryminacji i wymóg, by procedura udzielania zezwoleń była przejrzysta, obiektywna i publiczna należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie ustanawiało system przyznawania koncesji na określone usługi w dziedzinie gier hazardowych, gdy jednocześnie organ rozstrzygający w przedmiocie tych koncesji może również, zamiast zorganizować przetarg na przyznanie koncesji, zawierać umowy koncesyjne z określonymi osobami określanymi jako operatorzy gier hazardowych o udowodnionej wiarygodności, zamiast dać wszystkim usługodawcom, poprzez zorganizowanie jednolitego przetargu, możliwość udziału w przetargu na jednakowych zasadach?

               8)

               Jeżeli odpowiedź na pytanie siódme jest przecząca i możliwe jest prowadzenie większej liczby postepowań w danym państwie członkowskim w celu uzyskania tej samej koncesji: czy państwo członkowskie powinno zapewnić na podstawie art. 56 TFUE równoważność tych postępowań do celów skuteczności (effet utile) przepisów Unii dotyczących swobód podstawowych, biorąc pod uwagę wymóg, by postepowanie w sprawie zezwolenia było przejrzyste, obiektywne i publiczne oraz wymóg równego traktowania?

               9)

               Czy na odpowiedź, jakiej należy udzielić na pytania od szóstego do ósmego, ma wpływ okoliczność, że ani w jednym ani w drugim przypadku nie ma zapewnionej kontroli sądowej lub innego skutecznego środka odwoławczego od decyzji o przyznaniu koncesji?

               10)

               Czy art. 56 TFUE, klauzula lojalnej współpracy z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (zwanego dalej „TUE”) oraz autonomia instytucjonalna i proceduralna państw członkowskich, w związku z art. 47 i 48 Karty praw podstawowych (zwanej dalej „Kartą”), a także prawem do dysponowania skutecznymi mechanizmami kontroli sądowej i prawem do obrony, zapisanymi w tych postanowieniach, należy intepretować w ten sposób, że badając wymogi prawa Unii wynikające z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, a także niezbędny i proporcjonalny charakter ograniczenia przyjętego przez dane państwo członkowskie, rozpoznający spór sąd krajowy może zarządzić i zastosować z urzędu badanie i przeprowadzenie dowodów, nawet jeśli przepisy procesowe państwa członkowskiego nie przewidują takiego uprawnienia?

               11)

               Czy art. 56 TFUE w związku z art. 47 i 48 Karty oraz prawem do dysponowania skutecznymi mechanizmami kontroli sądowej i prawem do obrony, zapisanymi w tych postanowieniach, należy intepretować w ten sposób, że badając wynikające z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości wymogi prawa Unii, a także niezbędny i proporcjonalny charakter ograniczenia przyjętego przez dane państwo członkowskie, rozpoznający spór sąd krajowy nie może uznać, że ciężar dowodu ciąży na objętych ograniczeniem usługodawcach, a to państwo członkowskie — a konkretnie organ państwowy wydający zaskarżoną w sporze decyzję — powinno uzasadnić i wykazać zgodność z prawem Unii, a także niezbędny i proporcjonalny charakter krajowych przepisów, zaś jeśli się tego nie dokona, sprawia to samo w sobie, że krajowe przepisy naruszają prawo Unii?

               12)

               Czy art. 56 TFUE w świetle również prawa do sprawiedliwego postępowania z art. 41 ust. 1, prawa do bycia wysłuchanym z art. 41 ust. 2 lit. a) oraz obowiązku uzasadnienia z art. 41 ust. 2 lit. c) Karty, a także klauzuli lojalnej współpracy z art. 4 TUE ust. 3 oraz autonomii instytucjonalnej i proceduralnej państw członkowskich należy interpretować w ten sposób, że wymogi takie nie są spełnione, jeżeli właściwy organ państwa członkowskiego nie powiadamia operatora gier hazardowych o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary zgodnie z prawem krajowym, ani nie zasięga potem, w toku postępowania administracyjnego, jego opinii na temat zgodności przepisów państwa członkowskiego z prawem Unii, oraz, bez podania w uzasadnieniu decyzji szczegółowego wyjaśnienia na temat tej zgodności i przemawiających za nią dowodów, wymierza, w postepowaniu jednoinstancyjnym, karę określaną jako kara administracyjna w prawie krajowym?

               13)

               Czy zważywszy na treść art. 56 TFUE, art. 41 ust. 1 i ust. 2 lit. a) i c), art. 47 i art. 48 Karty, a także prawo do dysponowania skutecznymi mechanizmami kontroli sądowej i prawo do obrony, zapisane w tych postanowieniach, wymogi tych postanowień są spełnione, jeżeli operator gier hazardowych może po raz pierwszy i jedynie przed sądem krajowym zakwestionować zgodność przepisów krajowych z prawem Unii?

               14)

               Czy art. 56 TFUE oraz obowiązek uzasadnienia i umotywowania przez państwa członkowskie ograniczenia swobody świadczenia usług można intepretować w ten sposób, że państwo członkowskie nie spełniło tego obowiązku, jeżeli ani w chwili wprowadzenia ograniczenia, ani w chwili badania nie była i nie jest dostępna właściwa ocena skutków, na której oparte są dotyczące porządku publicznego cele ograniczenia?

               15)

               Czy w świetle określonych prawem ram dla ustalania wymiaru kary administracyjnej, którą można wymierzyć, charakteru zagrożonej karą działalności, a w szczególności stopnia, w jakim ta działalność oddziałuje na porządek publiczny i bezpieczeństwo publiczne, jak również represyjnego celu kary można uznać, na podstawie art. 47 i 48 Karty, że rozpatrywana kara administracyjna ma „charakter karny”? Czy ta okoliczność ma wpływ na odpowiedź, której należy udzielić na pytania prejudycjalne od jedenastego do czternastego?

               16)

               Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że jeżeli na podstawie odpowiedzi udzielonych na poprzednie pytania sąd rozpoznający spór stwierdzi niezgodność z prawem przepisów i ich stosowania, powinien także stwierdzić, że kara wymierzona na podstawie przepisów krajowych, które nie są zgodne z art. 56 TFUE, narusza prawo Unii?


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 października 2004 r. w sprawie C-153/01 Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (EFOGR — Rozliczenia — Lata 1996-1998 — Decyzja 2001/137/WE)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 7 października 2004 r.
   w sprawie C-153/01 Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (EFOGR - Rozliczenia - Lata 1996-1998 - Decyzja 2001/137/WE)
   (2004/C 300/01)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-153/01 mającej za przedmiot skargę zawierającą wniosek o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 230 WE, która wpłynęła do sekretariatu Trybunału w dniu 9 kwietnia 2001 r., Królestwo Hiszpanii (pełnomocnik: S. Ortiz Vaamonde) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: S. Pardo Quintillán), Trybunał (druga izba) w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann, J. N. Cunha Rodrigues, R. Schintgen oraz F. Macken (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 7 października 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2001/137/WE z dnia 5 lutego 2001 r. wykluczającej z zakresu finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez Państwa Członkowskie w ramach Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) w części, w której dokonuje ona w stosunku do Królestwa Hiszpanii korekty finansowej na kwotę 2.426.259.870 ESP odpowiadającą kwocie odsetek należnych na mocy regulacji prawnej dotyczącej opłat dodatkowych od produktów mlecznych.

               2)

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

               3)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone czterema piątymi kosztów postępowania.

               4)

               Komisja wspólnot Europejskich zostaje obciążona jedną piątą kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 186 z 30.6.2001.


title: Sprawa T-592/15: Skarga wniesiona w dniu 12 października 2015 r. – Novartis/OHIM – SK Chemicals (Przedstawienie plastra)

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/35

         Skarga wniesiona w dniu 12 października 2015 r. – Novartis/OHIM – SK Chemicals (Przedstawienie plastra)
   (Sprawa T-592/15)
   (2015/C 414/46)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Novartis AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Douglas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: SK Chemicals GmbH (Eschborn, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy (Przedstawienie plastra) – zgłoszenie nr 11 293 362

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 sierpnia 2015 r. w sprawie R 2342/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie prawa do rzetelnego procesu przez Izbę Odwoławczą OHIM.


title: Sprawa C-452/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg (Austria) w dniu 12 sierpnia 2013 r. — Germanwings GmbH przeciwko Ronny Henning

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg (Austria) w dniu 12 sierpnia 2013 r. — Germanwings GmbH przeciwko Ronny Henning
   (Sprawa C-452/13)
   2013/C 325/25
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landesgericht Salzburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Germanwings GmbH

      Strona pozwana: Ronny Henning

      Pytanie prejudycjalne

   Który moment jest miarodajny dla pojęcia „czas przylotu” użytego w art. 2, 5 i 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1):

               a)

               moment osadzenia samolotu na drodze kołowania („Touchdown”);

               b)

               moment, w którym samolot osiągnął swoją pozycję postojową i zaciągnięto hamulce postojowe wzgl. umocowano klocki hamujące („czas In-Block”);

               c)

               moment otwarcia drzwi samolotu;

               d)

               moment określony przez strony w ramach prywatnej autonomii?

      (1)  Dz.U. L 46, s. 1


title: Sprawa T-433/14: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2014 r. – Superficies de Alimentación przeciwko Komisji

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/58

         Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2014 r. – Superficies de Alimentación przeciwko Komisji
   (Sprawa T-433/14)
   2014/C 253/79
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Superficies de Alimentación, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. López Gómez)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji, ponieważ kwalifikuje całokształt środków fiskalnych stanowiących zgodnie z jej treścią tzw. „hiszpański system leasingu podatkowego” (Sistema Español de Arrendamiento Financiero, SEAF), jako niezgodną ze wspólnym rynkiem nową pomoc państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których wskazano inwestorów zgrupowań interesów gospodarczych (ZIG) jako jedynych beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jednocześnie jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawarty w nim nakaz odzyskania rzekomej pomocy narusza ogólne zasady prawa UE;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on rozstrzygnięcie w przedmiocie zgodności z prawem prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami, w pełni lub w taki sposób, by ograniczyć brak oddziaływania do rentowności transakcji, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty w niniejszej sprawie są takie same jak w sprawie T-401/14 Duro Felguera przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-434/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Korkeimman oikeuden z dnia 6 października 2004 r. w postępowaniu karnym przeciwko Jan-Erikowi Andersowi Ahokainenowi i Matiemu Leppikowi

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/35

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Korkeimman oikeuden z dnia 6 października 2004 r. w postępowaniu karnym przeciwko Jan-Erikowi Andersowi Ahokainenowi i Matiemu Leppikowi
   (Sprawa C-434/04)
   (2004/C 300/66)
   Dnia 11 października 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Korkeimman oikeuden (Sąd Najwyższy, Finlandia) z dnia 6 października 2004 r. w postępowaniu karnym przeciwko Jan-Erikowi Andersowi Ahokainenowi i Matiemu Leppikowi. Korkeimman oikeuden zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy wykładni art. 28 WE należy dokonywać w ten sposób, że wyklucza on ustawodawstwo Państwa Członkowskiego, na podstawie którego nieskażony alkohol etylowy o zawartości alkoholu powyżej 80 % (alkohol wysokoprocentowy) może być importowany jedynie przez osobę, która uzyskała zezwolenie na dokonanie takiego importu?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy system udzielania zezwoleń należy uznać za zgodny z regulacją art. 30 WE?


title: Sprawa T-373/05: Skarga wniesiona w dniu  26 września 2005 r.  — Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/37

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2005 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-373/05)
   (2005/C 296/74)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska [Przedstawiciel(-e): Paolo Gentili, Avvocato dello Stato]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005)2756 z dnia 20 lipca 2005 r. w zakresie w jakim przewiduje zastosowanie wobec Republika Włoskiej zryczałtowanej korekty do programu pomocy dotyczącego tytoniu, wynoszącej 5 % wydatków zadeklarowanych w roku 2001 i 2002 za zbiory w roku 2000. Obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.
   Zarzuty i główne argumenty
   Rząd włoski zaskarżył przez Sądem Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich decyzję Komisji C(2005) 2756 z dnia 20 lipca 2005 r., notyfikowaną tego samego dnia, w zakresie w jakim przewiduje ona zryczałtowaną korektę finansową w odniesieniu do programu pomocy dotyczącego tytoniu, w wysokości 5 % wydatków zadeklarowanych w roku 2000 i 2001 a dotyczących roku gospodarczego 2000.
   Na poparcie swej skargi rząd włoski wskazał:

               1)

               brak uzasadnienia decyzji C(2005) 2756 z dnia 20 lipca 2005 r. w świetle art. 253 Traktatu, jak również nadużycie władzy wskutek wypaczenia okoliczności faktycznych, w zakresie w jakim zaskarżona decyzja przewidziała zryczałtowaną korektę pomocy przyznanej na produkcję tytoniu w roku gospodarczym 2000 przy braku odpowiedniego uzasadnienia co do naruszonych przepisów i okoliczności faktycznych, które mogłyby ewentualnie ją uzasadniać,

               2)

               naruszenie i nieprawidłowe zastosowanie art. 77 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/99 (1), w zakresie w jakim decyzja w sprawie zryczałtowanej korekty pomocy przyznanej na produkcję tytoniu w roku gospodarczym 2000 nie zawiera niezbędnych elementów wskazanych w powyższym przepisie.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. UE L 160 z 26.6.1999, str. 103).


title: Sprawa C-442/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 13 listopada 2009 r. — Karl Heinz Bablok, Stefan Egeter, Josef Stegmeier, Karlhans Müller, Barbara Klimesch przeciwko Freistaat Bayern — Interwenienci: Monsanto Technology Llc., Monsanto Agrar Deutschland GmbH, Monsanto Europe S.A./N.V.

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 13 listopada 2009 r. — Karl Heinz Bablok, Stefan Egeter, Josef Stegmeier, Karlhans Müller, Barbara Klimesch przeciwko Freistaat Bayern — Interwenienci: Monsanto Technology Llc., Monsanto Agrar Deutschland GmbH, Monsanto Europe S.A./N.V.
   (Sprawa C-442/09)
   2010/C 24/51
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bayerischer Verwwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Karl Heinz Bablok, Stefan Egeter, Josef Stegmeier, Karlhans Müller, Barbara Klimesch

      Strona pozwana: Freistaat Bayern

      Interwenienci: Monsanto Technology Llc., Monsanto Agrar Deutschland GmbH, Monsanto Europe S.A./N.V.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie „genetycznie zmodyfikowany organizm” lub „GMO”, o którym mowa w art. 2 pkt 5 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (1), należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono również materiał genetycznie zmodyfikowanych roślin (tutaj: pyłki genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy linii MON 810), który wprawdzie zawiera genetycznie zmodyfikowane DNA i genetycznie zmodyfikowaną proteinę (tutaj: toksynę Bt), jednakże w momencie, w którym dostaje się do środka spożywczego (tutaj: miodu) lub zostaje przeznaczony do użytku jako środek spożywczy/uzupełniający preparat odżywczy, nie posiada (już) konkretno-indywidualnej zdolności do replikacji?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:

                           a)

                           Czy dla uznania żywności za „wyprodukowaną z GMO” w rozumieniu art. 2 pkt 10 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 wystarczająca jest w każdym razie okoliczność, że zawiera ona materiał z genetycznie zmodyfikowanych roślin, który wcześniej posiadał konkretno-indywidualną zdolność do replikacji?

                           b)

                           W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na to pytanie:
                           Czy pojęcie „wyprodukowane z GMO” w rozumieniu art. 2 pkt 10 i art. 3 ust. 1 lit. c) rozporządzenia WE nr 1829/2003 należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do GMO nie wymaga ono świadomego, celowego procesu produkcji i obejmuje również niezamierzone i przypadkowe wprowadzenie (wcześniejszego) GMO do żywności (tutaj: miodu lub pyłków jako uzupełniającego preparatu odżywczego)?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lub pytanie drugie:
               Czy art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 należy interpretować w ten sposób, że każde wprowadzenie występującego legalnie w naturze genetycznie zmodyfikowanego materiału do żywności pochodzenia zwierzęcego, takiej jak miód, powoduje powstanie obowiązku jej zatwierdzenia i kontrolowania, czy też można zastosować odpowiednio progi obowiązujące na innej podstawie (np. zgodnie z art. 12 ust. 2 tego rozporządzenia)?

      (1)  Dz.U. L 268, s. 1.


title: Sprawy połączone C-379/08 i C-380/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 marca 2010 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale della Sicilia — Włochy) — Raffinerie Mediterranee SpA (ERG) (C-379/08) Polimeri Europa SpA, Syndial SpA przeciwko Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero della Salute, Ministero Ambiente e Tutela del Territorio e del Mare, Ministero delle Infrastrutture, Ministero dei Trasporti, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Interno, Regione Siciliana, Assessorato Regionale Territorio ed Ambiente (Sicilia), Assessorato Regionale Industria (Sicilia), Prefettura di Siracusa, Istituto Superiore di Sanità, Commissario Delegato per Emergenza Rifiuti e Tutela Acque (Sicilia), Vice Commissario Delegato per Emergenza Rifiuti e Tutela Acque (Sicilia), Agenzia Protezione Ambiente e Servizi Tecnici (APAT), Agenzia Regionale Protezione Ambiente (ARPA Sicilia), Istituto Centrale Ricerca Scientifica e Tecnologica Applicata al Mare, Subcommissario per la Bonifica dei Siti Contaminati, Provincia Regionale di Siracusa, Consorzio ASI Sicilia Orientale Zona Sud, Comune di Siracusa, Comune d’Augusta, Comune di Melilli, Comune di Priolo Gargallo, Azienda Unità Sanitaria Locale N8, Sviluppo Italia Aree Produttive SPA, Invitalia (Agenzia nazionale per l’attrazione degli investimenti e lo sviluppo d’impresa SpA), dawniej Sviluppo Italia SpA, oraz ENI SpA (C-380/08) przeciwko Ministero Ambiente e Tutela del Territorio e del Mare, Ministero dello Sviluppo economico, Ministero della Salute, Regione siciliana, Istituto superiore di Sanità, Agenzia per la Protezione dell’Ambiente e per i Servizi tecnici, Commissario delegato per l’Emergenza rifiuti e la Tutela delle Acque (Zasada zanieczyszczający płaci — Dyrektywa 2004/35/WE — Odpowiedzialność za środowisko naturalne — Zastosowanie ratione temporis — Zanieczyszczenie powstałe przed datą przewidzianą na transpozycję tej dyrektywy i kontynuowane po tej dacie — Środki zaradcze — Obowiązek przeprowadzenia konsultacji z zainteresowanymi przedsiębiorstwami — Załącznik II)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/10

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 marca 2010 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale della Sicilia — Włochy) — Raffinerie Mediterranee SpA (ERG) (C-379/08) Polimeri Europa SpA, Syndial SpA przeciwko Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero della Salute, Ministero Ambiente e Tutela del Territorio e del Mare, Ministero delle Infrastrutture, Ministero dei Trasporti, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Interno, Regione Siciliana, Assessorato Regionale Territorio ed Ambiente (Sicilia), Assessorato Regionale Industria (Sicilia), Prefettura di Siracusa, Istituto Superiore di Sanità, Commissario Delegato per Emergenza Rifiuti e Tutela Acque (Sicilia), Vice Commissario Delegato per Emergenza Rifiuti e Tutela Acque (Sicilia), Agenzia Protezione Ambiente e Servizi Tecnici (APAT), Agenzia Regionale Protezione Ambiente (ARPA Sicilia), Istituto Centrale Ricerca Scientifica e Tecnologica Applicata al Mare, Subcommissario per la Bonifica dei Siti Contaminati, Provincia Regionale di Siracusa, Consorzio ASI Sicilia Orientale Zona Sud, Comune di Siracusa, Comune d’Augusta, Comune di Melilli, Comune di Priolo Gargallo, Azienda Unità Sanitaria Locale N8, Sviluppo Italia Aree Produttive SPA, Invitalia (Agenzia nazionale per l’attrazione degli investimenti e lo sviluppo d’impresa SpA), dawniej Sviluppo Italia SpA, oraz ENI SpA (C-380/08) przeciwko Ministero Ambiente e Tutela del Territorio e del Mare, Ministero dello Sviluppo economico, Ministero della Salute, Regione siciliana, Istituto superiore di Sanità, Agenzia per la Protezione dell’Ambiente e per i Servizi tecnici, Commissario delegato per l’Emergenza rifiuti e la Tutela delle Acque
   (Sprawy połączone C-379/08 i C-380/08) (1)

   (Zasada „zanieczyszczający płaci” - Dyrektywa 2004/35/WE - Odpowiedzialność za środowisko naturalne - Zastosowanie ratione temporis - Zanieczyszczenie powstałe przed datą przewidzianą na transpozycję tej dyrektywy i kontynuowane po tej dacie - Środki zaradcze - Obowiązek przeprowadzenia konsultacji z zainteresowanymi przedsiębiorstwami - Załącznik II)
   2010/C 113/13
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale della Sicilia

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Raffinerie Mediterranee SpA (ERG), Polimeri Europa SpA, Syndial SpA (C-379/08), ENI SpA (C-380/08)

      Strona pozwana: Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero della Salute, Ministero Ambiente e Tutela del Territorio e del Mare, Ministero delle Infrastrutture, Ministero dei Trasporti, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Interno, Regione Siciliana, Assessorato Regionale Territorio ed Ambiente (Sicilia), Assessorato Regionale Industria (Sicilia), Prefettura di Siracusa, Istituto Superiore di Sanità, Commissario Delegato per Emergenza Rifiuti e Tutela Acque (Sicilia), Vice Commissario Delegato per Emergenza Rifiuti e Tutela Acque (Sicilia), Agenzia Protezione Ambiente e Servizi Tecnici (APAT), Agenzia Regionale Protezione Ambiente (ARPA Sicilia), Istituto Centrale Ricerca Scientifica e Tecnologica Applicata al Mare, Subcommissario per la Bonifica dei Siti Contaminati, Provincia Regionale di Siracusa, Consorzio ASI Sicilia Orientale Zona Sud, Comune di Siracusa, Comune d’Augusta, Comune di Melilli, Comune di Priolo Gargallo, Azienda Unità Sanitaria Locale N8, Sviluppo Italia Aree Produttive SPA, Invitalia (Agenzia nazionale per l’attrazione degli investimenti e lo sviluppo d’impresa SpA), dawniej Sviluppo Italia SpA

      przy udziale: ENI Divisione Exploration and Production SpA, ENI SpA, Edison SPA (C-379/08), Invitalia (Agenzia nazionale per l’attrazione degli investimenti e lo sviluppo d’impresa) SpA, dawniej Sviluppo Italia SpA (C-380/08)

      Przedmiot

   Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale della Sicilia — Wykładania art. 7 i załącznika II dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (Dz.U. L 142, s. 56) — Środki zaradcze — Działania na matrycach środowiskowych — Przepisy krajowe, które powierzają administracji uprawnienia w zakresie nakazania, bez dokonania oceny szczególnych warunków obszaru, przeprowadzenia dodatkowych działań, niezależnie od działań podjętych wcześniej w wyniku przeprowadzonego na zasadach kontradyktoryjnych odpowiedniego dochodzenia i które zostały już zatwierdzone i wykonane oraz które są w toku — Obszar o szczególnym znaczeniu narodowym w Priolo

      Sentencja

               1)

               Artykuł 7 i art. 11 ust. 4 dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu w związku z załącznikiem II do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że właściwe władze są uprawnione do zarządzenia istotnej zmiany środków zaradczych zmierzających do naprawienia szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu, które zastosowano po przeprowadzeniu postępowania kontradyktoryjnego przy współpracy z zainteresowanymi podmiotami gospodarczymi i które zostały już wdrożone lub których wdrażanie zostało rozpoczęte. Jednakże w celu wydania takiej decyzji:

                           —

                           władze te zobowiązane są do wysłuchania podmiotów gospodarczych, wobec których środki te zostały zastosowane, chyba że ze względu na skalę zagrożenia dla środowiska naturalnego konieczne jest natychmiastowe podjęcie działań przez właściwe władze;

                           —

                           władze te winny także zachęcać w szczególności osoby, na których terenie będą realizowane środki zaradcze, do przedstawiania swoich uwag, które zostaną uwzględnione, oraz

                           —

                           władze te winny uwzględnić kryteria wskazane w pkt 1.3.1 załącznika II do dyrektywy 2004/35 oraz wskazać w swej decyzji powody uzasadniające dokonany wybór, a także, w stosownym wypadku, okoliczności, które pozwalają uzasadnić, że przeprowadzenie szczegółowej analizy w oparciu o te kryteria było niecelowe lub niemożliwe, na przykład ze względu na skalę zagrożenia dla środowiska naturalnego.

               2)

               W okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu przed sądem odsyłającym dyrektywa 2004/35 nie sprzeciwia się obowiązywaniu przepisów krajowych, które umożliwiają właściwym władzom uzależnienie wykonywania przez podmioty gospodarcze, których dotyczą środki zaradcze w dziedzinie środowiska naturalnego, ich prawa do wykorzystywania terenów od wykonania robót nakazanych przez te władze, i to nawet jeśli wspomniane środki nie dotyczą bezpośrednio tych terenów ze względu na fakt, że zostały one już wcześniej poddane rekultywacji lub nie były nigdy zanieczyszczone. Jednakże przepisy takie winny być uzasadnione celem, jakim jest zapobieżenie pogorszeniu stanu środowiska naturalnego tam, gdzie wspomniane środki są wdrażane, bądź — zgodnie z zasadą ostrożności — celem zapobieżenia wystąpieniu lub ponownemu pojawieniu się innych szkód w środowisku naturalnym na należących do tych podmiotów gospodarczych terenach, przylegających do całości brzegu morskiego, którego dotyczą środki zaradcze.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.


title: Sprawa T-380/16: Postanowienie Sądu z dnia 8 marca 2017 r. – Popescu/Rumunia (Oczywisty brak właściwości)

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/45

         Postanowienie Sądu z dnia 8 marca 2017 r. – Popescu/Rumunia
   (Sprawa T-380/16)
   ((Oczywisty brak właściwości))
   (2017/C 144/62)
   Język postępowania: rumuński

      Strony

      Strona skarżąca: Doina Popescu (Slatina, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat M. Ispas)

      Strona pozwana: Rumunia

      Przedmiot

   Skarga zmierzająca, po pierwsze, do skazania różnych rumuńskich organów krajowych za podnoszone czyny natury karnej oraz, po drugie, do naprawienia szkody, jaka miała ponieść skarżąca.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Doina Popescu pokrywa swoje własne koszty.


title: Sprawa T-309/10: Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2014 r. — Klein przeciwko Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna — Wyroby medyczne — Artykuły 8 i 18 dyrektywy 93/42/EWG — Bezczynność Komisji po zgłoszeniu dotyczącym decyzji o zakazie wprowadzania do obrotu — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/8

         Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2014 r. — Klein przeciwko Komisji
   (Sprawa T-309/10) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Wyroby medyczne - Artykuły 8 i 18 dyrektywy 93/42/EWG - Bezczynność Komisji po zgłoszeniu dotyczącym decyzji o zakazie wprowadzania do obrotu - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)
   2014/C 61/12
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Christoph Klein (Groβgmain, Austria) (przedstawiciel: adwokat D. Schneider-Addae-Mensah)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Sipos i G. von Rintelen, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata C. Winklera)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: początkowo T. Henze i N. Graf Vitzthum, następnie T. Henze i J. Möller, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie na podstawie art. 268 TFUE w związku z art. 340 akapit drugi TFUE, zmierzająca do uzyskania naprawienia szkody, jaką miał ponieść skarżący w następstwie naruszenia przez Komisję zobowiązań ciążących na niej na podstawie art. 8 dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych (Dz.U. L 169, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Christoph Klein zostaje obciążony własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

               3)

               Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011.


title: Sprawa T-179/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 czerwca 2009 r. — Komisja przeciwko Burie Onderzoek en advies (Klauzula arbitrażowa — Umowy zawarte w ramach programu RACE II oraz specjalnego programu w dziedzinie zastosowań telematyki w interesie publicznym — Zwrot części zapłaconych zaliczek — Kompetencje Sądu — Częściowa niedopuszczalność — Zasada dobrej administracji — Żądanie wzajemne)

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/9

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 czerwca 2009 r. — Komisja przeciwko Burie Onderzoek en advies
   (Sprawa T-179/06) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Umowy zawarte w ramach programu RACE II oraz specjalnego programu w dziedzinie zastosowań telematyki w interesie publicznym - Zwrot części zapłaconych zaliczek - Kompetencje Sądu - Częściowa niedopuszczalność - Zasada dobrej administracji - Żądanie wzajemne)
   2009/C 167/19
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo A. Weimar i L. Escobar Guerrero, następnie W. Roels, pełnomocnicy, wspierani przez W. Rupert)

      Strona pozwana: Burie Onderzoek en Advies BV (Nijeholtpade, Niderlandy) (przedstawiciele: I. van den Berge i A. Appelman, adwokaci)

      Przedmiot

   Wniosek na mocy klauzuli arbitrażowej w rozumieniu art. 238 WE mający na celu zasądzenie od Burie Onderzoek en Advies BV zwrotu części zaliczek zapłaconych przez Wspólnotę Europejską, wraz z odsetkami za zwłokę, w wykonaniu dwóch umów dotyczących finansowania w dziedzinie zaawansowanych technologii komunikacji w Europie oraz zastosowań telematyki.

      Sentencja

               1)

               Skarga przeciwko Burie Onderzoek en Advies BV dotycząca zwrotu zaliczek zapłaconych przez Komisję na podstawie umowy Barbara (Broad Range of Community Based Telematics Applications in Rural Areas), określanej jako „Projekt R 2022”, zostaje odrzucona jako niedopuszczalna, ze względu na oczywisty brak kompetencji Sądu do jej rozpoznania.

               2)

               Burie Onderzoek en Advies BV zostaje zobowiązana do zapłaty na rzecz Komisji, na podstawie umowy Telepromise (Telematics to Provide for Missing Services), określanej jako „Projekt UR 1028”, kwoty głównej 109 535,62 EUR, powiększonej o odsetki za zwłokę według stawki ustawowej obowiązującej w Niderlandach, za okres od dnia 31 sierpnia 2001 r. do dnia całkowitej spłaty zobowiązania.

               3)

               Żądanie wzajemne Burie Onderzoek en Advies zostaje oddalone.

               4)

               Każda ze stron ponosi swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 224 z 16.9.2006.


title: Sprawa C-403/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 12 lipca 2006 r. w sprawie T-253/02 Chafiq Ayadi przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 27 września 2006 r. przez Chafiqua Ayadiego

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/32

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 12 lipca 2006 r. w sprawie T-253/02 Chafiq Ayadi przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 27 września 2006 r. przez Chafiqua Ayadiego
   (Sprawa C-403/06 P)
   (2006/C 294/56)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Chafiq Ayadi (Przedstawiciele: H. Miller, Solicitor i S. Cox, Barrister)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji w całości;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 i art. 4 oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 (1) w zakresie, w jakim bezpośrednio i indywidualnie dotyczą one wnoszącego odwołanie;

               —

               obciążenie Rady kosztami wniesienia odwołania oraz kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji, poniesionymi przez wnoszącego odwołanie.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie stwierdza, że Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo poprzez:

               a)

               niestwierdzenie, że art. 380 WE w związku z art. 60 WE i 301 WE nie uprawniały Rady do przyjęcia zaskarżonych przepisów;

               b)

               niestwierdzenie, że skorzystanie z kwestionowanych uprawnień naruszyło fundamentalną zasadę subsydiarności i art. 5 akapit drugi WE;

               c)

               niestwierdzenie, że uchybiono istotnemu wymogowi proceduralnemu przy przyjmowaniu kwestionowanych przepisów, a mianowicie wymogowi przedstawienia przez Radę dostatecznych powodów, dla których środki uznane za niezbędne nie mogą być określone indywidualnie przez państwa członkowskie;

               d)

               stwierdzenie, że decyzje Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych („UNSC”) skierowane do państw członkowskich Narodów Zjednoczonych wiążą państwa członkowskie Wspólnoty lub Wspólnotę;

               e)

               stwierdzenie, że sądy wspólnotowe mogą stwierdzić nieważność środka wspólnotowego wprowadzającego w życie decyzję UNSC jedynie w odniesieniu do ius cogens oraz niestwierdzenie, że wspomniane sądy mogą stwierdzić nieważność takiego środka w celu ochrony praw człowieka uznanych w porządku prawnym Narodów Zjednoczonych;

               f)

               niestwierdzenie, że zaskarżone przepisy rozporządzenia nr 881/2002 naruszają prawa człowieka przysługujące wnoszącemu odwołanie.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie,
   Dz.U. L 139, str. 9


title: Sprawa T-437/10: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2010 r. — Gasp SA granen & producten przeciwko Komisji

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/43

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2010 r. — Gasp SA granen & producten przeciwko Komisji
   (Sprawa T-437/10)
   ()
   2010/C 317/76
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Gasp SA granen & producten (Zoersel, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci C. Ronse i A. Hansebout)

      Strona pozwana: Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie pozaumownej odpowiedzialności Unii Europejskiej i nakazanie jej naprawienia szkody poniesionej przez skarżącą, w szczególności zapłaty kwoty 295 690,43 EUR wraz z belgijskimi odsetkami ustawowymi od chwili, w której uiściła dane należności przywozowe, i nakazanie Unii zapłaty tymczasowej kwoty 30 000 EUR wraz z belgijskimi odsetkami ustawowymi za pozostałą poniesioną przez nią szkodę.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca domaga się naprawienia szkody, którą zgodnie z jej wyjaśnieniami poniosła w wyniku tego, że Komisja Europejska przy ustalaniu należności przywozowych od pszenicy twardej, a mianowicie w ramach rozporządzenia Komisji (WE) nr 919/2009 z dnia 1 października 2009 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 915/2009 ustalające należności celne przywozowe w sektorze zbóż mające zastosowanie od dnia 1 października 2009 r. (Dz.U. L 259, s. 5), dopuściła się bezprawnych działań i przyjęła za podstawę błędne ceny rynkowe i ceny frachtu.
   W uzasadnieniu skargi odszkodowawczej skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła art. 4 rozporządzenia nr 1249/96 (1) i jej ogólny obowiązek dochowania staranności w ten sposób, że dokonując wymiaru i obliczenia należności przywozowych przyjęła za podstawę błędne ceny rynkowe i koszty frachtu.
   Zdaniem skarżącej naruszenie art. 4 rozporządzenia nr 1249/96 jest wystarczająco istotne, gdyż Komisja nie dysponowała zakresem uznania przy przyjęciu rozporządzenia nr 919/2009. Poza tym samo naruszenie obowiązku staranności również stanowi wystarczająco istotne naruszenie.
   W końcu skarżąca twierdzi, że jej szkoda powstała w wyniku bezprawnie pobranej i błędnie naliczonej należności, której dokładna kwota wynika z przedłożonego przez nią dowodu. Poza tym jej szkoda powstała z powodu czasu, który musiała poświęcić tej sprawie, i kosztów adwokackich, które musiała ponieść.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania (należności przywozowe w sektorze zbóż) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 (Dz.U. L 161, s. 125).


title: Sprawa T-9/09 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 4 listopada 2008 r. w sprawie F-133/06, Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 15 stycznia 2009 r. przez Luigiego Marcuccio

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/46

         Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 4 listopada 2008 r. w sprawie F-133/06, Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 15 stycznia 2009 r. przez Luigiego Marcuccio
   (Sprawa T-9/09 P)
   (2009/C 55/83)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               W każdym razie:

                           (A.1)

                           uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i bez jakiegokolwiek wyjątku

                           (A.2)

                           stwierdzenie, że skarga wniesiona w pierwszej instancji była całkowicie dopuszczalna

               —

               Tytułem żądania głównego:

                           (B.1)

                           uwzględnienie w całości bez jakiegokolwiek wyjątku żądań przedstawionych przez powoda w pierwszej instancji;

                           (B.2)

                           obciążenie pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez powoda zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji jak i w postępowaniu odwoławczym;

               —

               tytułem żądania ewentualnego:

                           (B.3)

                           skierowanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej w celu ponownego wydania przezeń rozstrzygnięcia w innym składzie.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsze odwołanie zostaje wniesione od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 listopada 2008 r., wydanego w sprawie F-133/06 L. Marcuccio przeciwko Komisji.
   W celu uzasadnienia swych żądań skarżący przedstawia następujące zarzuty:

               a)

               Całkowity brak fazy dowodowej i wypowiedzenia się odnośnie do podstawowej kwestii, której dotyczy spór, ponieważ w spornym postanowieniu brak jest rozstrzygnięcia w przedmiocie, złożonego w Sądzie do spraw Służby Publicznej wniosku o stwierdzenie nieistnienia ex lege zaskarżonej decyzji.

               b)

               Całkowity brak uzasadnienia ustaleń zawartych w spornym postanowieniu dotyczących czy to niedopuszczalności wniosku o „nakazanie Komisji zwrotu skarżącemu jego mienia osobistego”, „stwierdzenie nieważności spornej decyzji” i „przyznanie odszkodowania”, czy to obciążenia skarżącego obowiązkiem pokrycia kosztów postępowania, spowodowany wypaczeniem i przeinaczeniem okoliczności faktycznych, całkowitym brakiem fazy dowodowej, brakiem rozsądku oraz błędną wykładnią i niewłaściwym zastosowaniem przepisów i orzecznictwa wspólnotowego.

               c)

               Naruszenie przepisów postępowania mogące niekorzystnie wpłynąć na interesy skarżącego, wynikające z niezastosowania się do obowiązku nieuwzględnienia odpowiedzi na skargę, złożonej przez pozwaną po upływie wymaganego terminu.

               d)

               Naruszenie przepisów odnoszących się do rzetelnego procesu.


title: Sprawa C-374/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Węgierskiej

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/8

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Węgierskiej
   (Sprawa C-374/08) (1)

   2009/C 167/16

      Język postępowania: węgierski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 260 z 11.10.2008.


title: Sprawa F-75/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 27 czerwca 2011 r. — Scheefer przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Przedłużenie umowy zawartej na czas określony — Umorzenie postępowania)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/53

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 27 czerwca 2011 r. — Scheefer przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-75/10) (1)

   (Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Przedłużenie umowy zawartej na czas określony - Umorzenie postępowania)
   2011/C 252/115
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Séverine Scheefer (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci C. L’Hote-Tissier, R. Adam i P. Ketter)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: R. Ignătescu i S. Alves, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji strony pozwanej odmawiających wydania decyzji z uzasadnieniem w sprawie sytuacji prawnej skarżącej i wreszcie zmiany kwalifikacji umowy o zatrudnieniu skarżącej w charakterze członka personelu tymczasowego na zatrudnienie na czas nieokreślony zgodnie z art. 8 ust. 1 WZIP, a także żądanie naprawienia szkody poniesionej przez skarżącą.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi w sprawie F-75/10 Scheefer przeciwko Parlamentowi zostaje umorzone.

               2)

               Parlament Europejski pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Séverine Scheefer.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010, s. 64.