title: Sprawa T-100/12: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2012 r. — Almashreq Investment przeciwko Radzie

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/30

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2012 r. — Almashreq Investment przeciwko Radzie
   (Sprawa T-100/12)
   2012/C 151/52
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Almashreq Investment Co. (Joint-Stock Holding Company) (Damaszek. Syria) (przedstawiciel(-e): E. Ruchat, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               w konsekwencji — stwierdzenie nieważności decyzji 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. oraz rozporządzenia (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. i aktów wykonawczych do nich w zakresie, w jakim dotyczą skarżącego,

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami przytoczonymi w sprawach T-432/11 Makhlouf przeciwko Radzie (1) oraz T-433/11 Makhlouf przeciwko Radzie (2) lub do nich podobne

      (1)  Dz.U. C 290 z 2011 r., s. 13

      (2)  Dz.U. C 290 z 2011 r., s. 14


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawach połączonych C-304/04 i 305/04 Jacob Meijer BV, Eagle International Freight BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst (wniosek Gerechtshof te Amsterdam o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Wspólna Taryfa Celna — Klasyfikacja taryfowa kart dźwiękowych do komputerów — Ważność rozporządzeń (WE) nr 2086/97 oraz 2261/98)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/21

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 7 lipca 2005 r.
   w sprawach połączonych C-304/04 i 305/04 Jacob Meijer BV, Eagle International Freight BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst (1) (wniosek Gerechtshof te Amsterdam o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Wspólna Taryfa Celna - Klasyfikacja taryfowa kart dźwiękowych do komputerów - Ważność rozporządzeń (WE) nr 2086/97 oraz 2261/98)
   (2005/C 217/40)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawach połączonych C-304/04 i 305/04 mających za przedmiot wnioski o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożone przez Gerechtshof te Amsterdam (Niderlandy) postanowieniem z dnia 13 lipca 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 19 lipca 2004 r., w postępowaniach: Jacob Meijer BV (C-304/04), Eagle International Freight BV (C-305/04) przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst — Douanedistrict Arnhem, Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, N. Colneric i M. Ilešič (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 7 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2086/97 z dnia 4 listopada 1997 r. oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 2261/98 z dnia 26 października 1998 r., obydwa zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej są nieważne w zakresie, w jakim klasyfikują karty dźwiękowe do komputerów osobistych, jak te będące przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym, w podpozycji 8543 89 79 Nomenklatury Scalonej.

      (1)  Dz.U. C 228 z 11.9.2004


title: Sprawa T-226/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 kwietnia 2008 r. — PTV przeciwko OHIM (MAP&GUIDE The Mapware Company)

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/37

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 kwietnia 2008 r. — PTV przeciwko OHIM (MAP&GUIDE The Mapware Company)
   (Sprawa T-226/06) (1)

   (2008/C 142/68)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 249 z 11.10.2006.


title: Sprawa T-411/10 RENV: Wyrok Sądu z dnia 12 września 2017 r. – Laufen Austria/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG — Grzywny — Solidarne nałożenie grzywny na spółkę dominującą i spółkę zależną — Pułap 10 % obrotu — Obliczenie pułapu w odniesieniu do samego tylko obrotu spółki zależnej w odniesieniu do okresu naruszenia poprzedzającego nabycie tej spółki przez spółkę dominującą)

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/8

         Wyrok Sądu z dnia 12 września 2017 r. – Laufen Austria/Komisja
   (Sprawa T-411/10 RENV) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG - Grzywny - Solidarne nałożenie grzywny na spółkę dominującą i spółkę zależną - Pułap 10 % obrotu - Obliczenie pułapu w odniesieniu do samego tylko obrotu spółki zależnej w odniesieniu do okresu naruszenia poprzedzającego nabycie tej spółki przez spółkę dominującą))
   (2017/C 357/09)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Laufen Austria AG (Wilhelmsburg, Austria) (przedstawiciele: adwokat E. Navarro Varona)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, F. Jimeno Fernández oraz F. Castilla Contreras, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie z jednej strony stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C (2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39092 – instalacje sanitarne do łazienek) oraz z drugiej strony żądanie obniżenia kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Część grzywny nałożonej na Laufen Austria AG, w odniesieniu do której ponosi ona indywidualną odpowiedzialność z tytułu naruszenia popełnionego w okresie od dnia 12 października 1994 r. do dnia 28 października 1999 r., ustala się na 4 788 001 EUR.

               2)

               Laufen Austria i Komisja pokrywają własne koszty przypadające na postępowania przed Sądem i Trybunałem.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawy C-583/16 i C-584/16: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 maja 2017 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Cour d’appel de Versailles – Francja) – Green Yellow Canet en Roussillon SNC (C-583/16), Green Yellow Hyères Sup SNC (C-584/16)/Enedis, SA, przy udziale: Axa Corporate Solutions Assurances SA

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/29

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 maja 2017 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Cour d’appel de Versailles – Francja) – Green Yellow Canet en Roussillon SNC (C-583/16), Green Yellow Hyères Sup SNC (C-584/16)/Enedis, SA, przy udziale: Axa Corporate Solutions Assurances SA
   (Sprawy C-583/16 i C-584/16) (1)

   (2017/C 283/42)
   Język postępowania: francuski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie spraw.

      (1)  Dz.U. C 38 z 6.2.2017.


title: Sprawa T-715/14: Skarga wniesiona w dniu 9 października 2014 r. – NK Rosneft i in. przeciwko Radzie

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/40

         Skarga wniesiona w dniu 9 października 2014 r. – NK Rosneft i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-715/14)
   (2014/C 431/64)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Skarżące: NK Rosneft OAO (Moskwa, Rosja); RN-Shelf-Arctic OOO (Moskwa); RN-Shelf-Dalniy Vostok ZAO (Południowy Sachalin, Rosja); RN-Exploration OOO (Moskwa); oraz Tagulskoe OOO (Krasnojarsk, Rosja) (przedstawiciel: T. Beazley, QC)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 lit. b), c) i d), art. 1 ust. 3 oraz załącznika III do decyzji Rady 2014/512/WPZiB z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczącej środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie, zmienionej decyzją Rady 2014/659/WPZiB z dnia 8 września 2014 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3, 3a, art. 4 ust. 3 i 4, załącznika II, art. 5 ust. 2 lit. b), c) i d), art. 5 ust. 3, załącznika VI oraz art. 11 rozporządzenia Rady (UE) nr 833/2014 z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczącego środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie, zmienionego rozporządzeniem Rady (UE) nr 960/2014 z dnia 8 września 2014 r.;

               —

               ponadto lub ewentualnie, stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 833/2014 oraz decyzji Rady 2014/512/WPZiB w zakresie, w jakim dotyczą one skarżących;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą dziewięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Rada nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia, pozwalającego na pełną kontrolę materialnej i formalnej zgodności z prawem przepisów, o których unieważnienie wnoszą skarżące (zwanych dalej „spornymi środkami”), oraz że naruszyła prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej przysługujące skarżącym w odniesieniu do spornych środków.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada nie przedstawiła żadnych materiałów, które mogłyby uzasadnić, lub uzasadniają, sporne środki jako zmierzające do słusznego lub zgodnego z prawem celu.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący niezgodności spornych środków ze zobowiązaniami Unii Europejskiej wynikającymi z prawa międzynarodowego zgodnie z umową o partnerstwie i współpracy z Rosją lub zgodnie z GATT.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że Rada nie posiadała właściwości, aby przyjąć sporne środki, lub że te środki są niezgodne z prawem, ponieważ żaden racjonalny związek między celem wskazanym w decyzji Rady 2014/512/WPZiB a środkami wybranymi, aby wdrożyć ten cel, nie wynika w sposób oczywisty ani w następstwie logicznego rozumowania.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że rozporządzenie Rady (UE) nr 833/2014 nie wdraża prawidłowo przepisów decyzji Rady 2014/512/WPZiB w zakresie, w jakim Rada nie była właściwa do jego przyjęcia lub, jeśli była właściwa, nie mogła zgodnie z prawem przyjąć art. 3 rozporządzenia Rady (UE) nr 833/2014, ponieważ (przynajmniej) prima facie jest on niezgodny ze stanowiącymi jego podstawę przepisami decyzji Rady 2014/512/WPZiB, a mianowicie z jej art. 4.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący tego, że Rada nie posiadała właściwości do przyjęcia spornych środków, lub nie mogła zgodnie z prawem ich przyjąć, ponieważ naruszają one podstawową zasadę równego traktowania oraz zakazu arbitralności.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący tego, że Rada nie posiadała właściwości, aby przyjąć sporne środki, lub nie mogła zgodnie z prawem ich przyjąć, ponieważ nie są one proporcjonalne – lub nie zostało wykazane, że są one proporcjonalne – do celu zamierzonego w decyzji Rady 2014/512/WPZiB. Ponadto, w konsekwencji braku proporcjonalności, te przepisy: a) ingerują w kompetencje prawodawcze Unii określone zgodnie ze wspólną polityką handlową; b) stanowią niedopuszczalne naruszenie praw podstawowych przysługujących skarżącym, a mianowicie prawa własności oraz ich wolności prowadzenia działalności gospodarczej.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczący tego, że przynajmniej częściowo zamierzeniem leżącym u podstaw spornego przepisu mogła być realizacja celu odmiennego niż cel wskazany – w szczególności wobec braku jakiegokolwiek uzasadnienia spornych środków i ich charakteru – oraz że w innym odrębnym względzie uprawnienia przyznane w decyzji Rady 2014/512/WPZiB stanowiły przedmiot nadużycia.

               9.

               Zarzut dziewiąty dotyczący naruszenia konstytucyjnej zasady gwarantującej pewność prawa, w tym braku jasności kluczowych terminów zawartych w spornych środkach.


title: Sprawa T-492/10: Skarga wniesiona w dniu 7 października 2010 r. — Melli Bank przeciwko Radzie

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/53

         Skarga wniesiona w dniu 7 października 2010 r. — Melli Bank przeciwko Radzie
   (Sprawa T-492/10)
   ()
   2010/C 328/82
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Melli Bank plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Ghadia, S. Ashley, solicitors, D. Anderson, QC i R. Blakeley, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 5 tabeli B załącznika II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB (1) w zakresie dotyczącym strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 3 tabeli B załącznika do rozporządzenia Rady nr 668/2010 (2) w zakresie dotyczącym strony skarżącej;

               —

               orzeczenie, że art. 7 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 423/2007 (3) nie ma zastosowania do strony skarżącej;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W tej sprawie strona skarżąca domaga się stwierdzenia częściowej nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady nr 668/2010 oraz decyzji Rady 2010/413 WPZiB w zakresie w jakim nazwa strony skarżącej została umieszczona w wykazie osób, grup i podmiotów, których fundusze i zasoby gospodarcze zostały zamrożone na podstawie tego tekstu. Ponadto, na podstawie art. 227 TFUE, strona skarżąca wnosi o orzeczenie, że art. 7 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 423/2007 nie ma do niej zastosowania.
   Na poparcie swoich żądań strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.
   Po pierwsze twierdzi, że sporne rozporządzenie i decyzja zostały wydane z naruszeniem jej prawa do obrony oraz prawa do skutecznej ochrony sądowej, a to dlatego, że powody wskazane przez Radę są niewystarczające, by strona skarżąca mogła pojąć, na jakie podstawie została wskazana, czego konsekwencją było zamrożenie jej funduszy.
   Ponadto strona skarżąca twierdzi, że Rada nie przekazała jej dowodów lub dokumentów, na których się oparła, a zatem strona skarżąca nie miała możliwości skutecznego przedstawienia swego stanowiska w przedmiocie tego wskazania.
   Po drugie strona skarżąca podnosi, że kryteria materialne mogące uzasadniać jej wskazanie nie zostały spełnione lub że Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie przy ustalaniu, czy kryteria te zostały spełnione. Strona skarżąca twierdzi, że „nie jest własnością lub nie jest kontrolowana” przez podmiot zaangażowany, będący bezpośrednio związany lub udzielający wsparcia domniemanym działaniom nuklearnym Iranu stwarzającym zagrożenie rozprzestrzenianiem lub rozwojem systemów przenoszenia broni jądrowej przez Iran, zgodnie z tym co obejmuje pojęcie „bycia własnością lub bycia kontrolowanym” w rozumieniu wyroku w sprawie T-246/08 Melli Bank przeciwko Radzie (T-246/08) (4).
   Po trzecie strona skarżąca twierdzi, że — w zakresie w jakim przepisy art. 7 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 423/2007 lub art. 20 ust. 1 lit. b) decyzji Rady 2010/413/WPZiB mają charakter wiążący i nakładają na Radę obowiązek wskazania każdej filii wskazanego podmiotu macierzystego — są one niezgodne z prawem.
   Po czwarte strona skarżąca podnosi, że kryteria materialne mogące uzasadniać wskazanie jej spółki macierzystej, a zatem i jej samej, nie zostały spełnione lub że Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie przy ustalaniu, czy kryteria te zostały spełnione. Zdaniem strony skarżącej, jeżeli skargi jej spółki macierzystej dotyczące rozporządzenia Rady (WE) nr 1110/2009 (5) (sprawa T-35/10) (6) oraz decyzji Rady 2008/475/WE (7) (sprawa T-390/08) (8) zakończą się dla niej pomyślnie, to konieczne będzie stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 668/2010 oraz decyzji Rady 2010/413 WPZiB w zakresie, w jakim dotyczą skarżącej.
   Po piąte strona skarżąca twierdzi, jej wskazanie oraz zamrożenie wszystkich jej funduszy nie mają racjonalnego związku z celem realizowanym przez Radę i są sprzeczne z prawem własności przysługującym stronie skarżącej. Twierdzi ponadto, że nałożone środki ograniczające są nieproporcjonalne, ponieważ wyrządzają skarżącej znaczącą szkodę oraz nie stanowią najmniej restrykcyjnych środków, jakie mogły były zostać zastosowane.

      (1)  Decyzja Rady z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB, Dz.U. L 195, s. 39.

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu, Dz.U. L 195, s. 25.

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 423/2007 z dnia 19 kwietnia 2007 r. dotyczące środków ograniczających wobec Iranu, Dz.U. L 103, s. 1.

      (4)  Wyrok z dnia 4 lipca 2009 r. w sprawach połączonych T-246/08 i T-332/08, Zb. Orz. s. II-2629, będący obecnie przedmiotem odwołania w sprawie C-380/09 P Melli Bank przeciwko Radzie, Dz.U. C 282, s. 30.

      (5)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1100/2009 z dnia 17 listopada 2009 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu oraz uchylające decyzję 2008/475/WE, Dz.U. L 303, s. 31

      (6)  Sprawa T-35/10 Bank Melli Iran przeciwko Radzie, Dz.U. C 100, s. 47

      (7)  Decyzja Rady z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu, Dz.U. L 163, s. 29

      (8)  Wyrok z dnia 14 października 2009 r. w sprawie T-390/08 Bank Melli Iran przeciwko Radzie, Zb.Orz. s. II-3967, będący obecnie przedmiotem odwołania w sprawie C-548/09 P Bank Melli Iran przeciwko Radzie, Dz.U C 80 z 2010 r., s. 10


title: Sprawa T-276/15: Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2017 r. – Edison/EUIPO – Eolus Vind (e) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/16

         Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2017 r. – Edison/EUIPO – Eolus Vind (e)
   (Sprawa T-276/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 129/26)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Edison SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci D. Martucci, F. Boscariol de Roberto i I. Gatto)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: D. Hanf i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Eolus Vind AB (publ) (Hässleholm, Szwecja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 lutego 2015 r. (sprawa R 2358/2013-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Edison a Eolus Vind.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Edison SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 236 z 20.7.2015.


title: Sprawa T-321/07: Wyrok Sądu z dnia 3 marca 2010 r. — Lufthansa AirPlus Servicekarten przeciwko OHIM — Applus Servicios Tecnológicos (A+) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego A+ — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy AirPlus International — Względne podstawy odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa oznaczeń — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Artykuł 8 ust. 1 lit. b), art. 8 ust. 5, art. 73, 74 i 79 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b), art. 8 ust. 5, art. 75, 76 i 83 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/38

         Wyrok Sądu z dnia 3 marca 2010 r. — Lufthansa AirPlus Servicekarten przeciwko OHIM — Applus Servicios Tecnológicos (A+)
   (Sprawa T-321/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego A+ - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy AirPlus International - Względne podstawy odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Artykuł 8 ust. 1 lit. b), art. 8 ust. 5, art. 73, 74 i 79 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b), art. 8 ust. 5, art. 75, 76 i 83 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 100/58
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lufthansa AirPlus Servicekarten GmbH (Neu-Isenburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Würtenberger, R. Kunze i T. Wittman)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Applus Servicios Tecnológicos, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Torner Lasalle)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 czerwca 2007 r. (sprawa R 310/2006–2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Lufthansa AirPlus Servicekarten GmbH a Applus Servicios Tecnológicos, SL.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Lufthansa AirPlus Servicekarten GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa C-535/10 P: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 listopada 2011 r. — 4care AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Laboratorios Diafarm, SA

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/21

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 listopada 2011 r. — 4care AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Laboratorios Diafarm, SA
   (Sprawa C-535/10 P) (1)

   2012/C 49/37
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa C-126/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 10 marca 2011 r. — INNO NV przeciwko Unie van Zelfstandige Ondernemers VZW (UNIZO), Organisatie voor de Zelfstandig Modedetailhandel VZW (Mode Unie), Couture Albert BVBA

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 10 marca 2011 r. — INNO NV przeciwko Unie van Zelfstandige Ondernemers VZW (UNIZO), Organisatie voor de Zelfstandig Modedetailhandel VZW (Mode Unie), Couture Albert BVBA
   (Sprawa C-126/11)
   2011/C 152/26
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: INNO NV.

      Strona pozwana: Unie van Zelfstandige Ondernemers VZW (UNIZO), Organisatie voor de Zelfstandig Modedetailhandel VZW (Mode Unie), Couture Albert BVBA

      Pytanie prejudycjalne

   Czy dyrektywę 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającą dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (1), w szczególności jej art. 1, art. 2 lit. d), art. 3 ust. 1 i art. 5, należy interpretować w ten sposób, że przepisy te stoją na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, takim jak art. 53 § 1 ust. 1 i 3 Wet van 14. Juli 1991 betreffende de handelspraktijken en de voorlichting en bescherming van de consument (ustawy o praktykach handlowych oraz o informowaniu i ochronie konsumentów z dnia 14 lipca 1991 r.), które w okresach poprzedzających wyprzedaż, od dnia 15 listopada do dnia 2 stycznia i od dnia 15 maja do dnia 30 czerwca, w branżach wymienionych w art. 52 § 1, zakazują przedsiębiorcom dokonywania wymienionych w art. 42 ogłoszeń o obniżkach cen lub ogłoszeń sugerujących obniżkę cen, i to niezależnie od miejsca lub użytych środków komunikacji jak również dokonywania przed okresem poprzedzającym wyprzedaż ogłoszeń o obniżkach cen i ogłoszeń sugerujących obniżkę cen, które wywołują skutki w tym okresie, nawet jeśli środek ten, mimo deklarowanego przez ustawodawcę podwójnego celu, mianowicie po pierwsze ochrony interesów konsumenta i po drugie uregulowania stosunków konkurencyjnych między przedsiębiorcami, w rzeczywistości zmierza do uregulowania stosunków konkurencyjnych między przedsiębiorstwami i biorąc pod uwagę pozostałe przewidziane w ustawie gwarancje nie wspiera skutecznie ochrony konsumentów?

      (1)  Dz.U. L 149, s. 22.


title: Sprawa T-648/13: Wyrok Sądu z dnia 10 lutego 2015 r. – IOIP Holdings/OHIM (GLISTEN) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GLISTEN — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               23.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/18

         Wyrok Sądu z dnia 10 lutego 2015 r.– IOIP Holdings/OHIM (GLISTEN)
   (Sprawa T-648/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GLISTEN - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 096/22)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: IOIP Holdings LLC (Fort Wayne, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci H. Dhondt i S. Kinart)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: D.Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11września 2013 r. (sprawa R 1028/2013-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego GLISTEN jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               IOIP Holdings LLC zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 61 z 1.3.2014.


title: Sprawa T-309/07: Skarga wniesiona w dniu 15 sierpnia 2007 r. — Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/24

         Skarga wniesiona w dniu 15 sierpnia 2007 r. — Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji
   (Sprawa T-309/07)
   (2007/C 235/45)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels, M. de Grave i Y. de Vries, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji 2007/395 ze względu na fakt, że Komisja uznała w tej decyzji, iż zatwierdzenie przez nią niderlandzkich przepisów dotyczących zastosowań krótkołańcuchowych chlorowanych parafin, które nie są wymienione w dyrektywie 2002/45/WE jest konieczne, zgodnie z art. 95 ust. 6 WE, do utrzymania tych przepisów w mocy.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Podniesione zarzuty i argumenty są analogiczne do zarzutów i argumentów podniesionych w sprawie T-234/04 Niderlandy przeciwko Komisji (pierwotnie opatrzonej numerem C-103/04) (1).

      (1)  Dz.U. 2004 C 94, str. 30.


title: Sprawa C-430/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 czerwca 2016 r. w sprawie T-160/13, Bank Mellat/Rada, wniesione w dniu 2 sierpnia 2016 r. przez Bank Mellat

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/7

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 czerwca 2016 r. w sprawie T-160/13, Bank Mellat/Rada, wniesione w dniu 2 sierpnia 2016 r. przez Bank Mellat
   (Sprawa C-430/16 P)
   (2016/C 371/09)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Bank Mellat (przedstawiciele: S. Zaiwalla P. Reddy, Z. Burbeza, Solicitors, M. Brindle QC, R. Blakeley i J. MacLeod, Barristers)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 15 rozporządzenia 1263 (1) w całości lub w zakresie, w jakim ma on zastosowanie do strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie niemożności stosowania wobec strony skarżącej art. 1 pkt 6 decyzji 2012/635/WPZiB (2); oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania odwoławczego i kosztami postępowania przez Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Wnoszący dowołanie, Bank Mellat (zwany dalej „Bankiem”), wnosi odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie T-160/13, Bank Mellat/Rada, EU:T:2016:331 (zwanego dalej „wyrokiem”). W skrócie Bank twierdzi, że Sad popełnił błąd poprzez oddalenie jego skargi o stwierdzenie nieważności lub niemożności stosowania wobec Banku poszczególnych środków stanowiących nałożone na Bank „embargo finansowe”, a w szczególności:

                           (1)

                           art. 1 pkt 15 rozporządzenia Rady (UE) nr 1263/2012.

                           (2)

                           art. 1 pkt 6 decyzji 2012/635/WPZiB.

               2.

               W szczególności Bank podniósł w odwołaniu trzy zarzuty dotyczące naruszeń prawa popełnionych przez Sąd przy ocenie istoty jego skargi:

                           (1)

                           Sąd naruszył prawo przy wykładni i stosowaniu wymogu „niezbędności” zawartego w art. 215 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej „TFUE) (zarzut pierwszy);

                           (2)

                           Sąd popełnił błąd poprzez stwierdzenie, że embargo finansowe było proporcjonalne, co spowodowało szereg dalszych konkretnych naruszeń prawa (zarzut drugi);

                           (3)

                           Sąd popełnił błąd poprzez stwierdzenie, że embargo finansowe było zgodne z innymi zasadami ogólnymi prawa Unii Europejskiej (zarzut trzeci).

               3.

               Bank podniósł także dwa szerokie zarzuty dotyczące naruszeń prawa przez Sąd przy ocenie dopuszczalności części skargi Banku:

                           (1)

                           Sąd w sposób nieprawidłowy rozdzielił elementy embargo finansowego i uznał w odniesieniu do nich skargę Banku za niedopuszczalną (zarzut czwarty);

                           (2)

                           Sąd popełnił błąd poprzez stwierdzenie w szczególności, że zgodnie z art. 275 TFUE nie był właściwy do orzekania w przedmiocie zarzutów podniesionych przez Bank w odniesieniu do art. 1 pkt 6 decyzji 2012/635/WPZiB (zarzut piąty).

               4.

               W konsekwencji Bank wnosi do Trybunału o uchylenie wyroku i uwzględnienie jego żądań.

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1263/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2012 L 356, s. 34).

      (2)  Decyzja Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotycząca zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2012 L 282, s. 58).


title: Sprawa T-681/15: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2015 r. – Environmental Manufacturing/OHIM – Société Elmar Wolf (Przedstawienie głowy wilka)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/67

         Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2015 r. – Environmental Manufacturing/OHIM – Société Elmar Wolf (Przedstawienie głowy wilka)
   (Sprawa T-681/15)
   (2016/C 038/90)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Environmental Manufacturing LLP (Stowmarket, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Malynicz, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Société Elmar Wolf SA (Wissembourg, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy (Przedstawienie głowy wilka) – zgłoszenie nr 4 971 511

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 września 2015 r. w sprawie R 1252/2015-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM i drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-6/09: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/24

         Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-6/09)
   (2009/C 69/43)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Peere i P. Dejmek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/60/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu, a w każdym razie nie informując Komisji o tych przepisach, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 45 tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2005/60/WE upłynął w dniu 15 grudnia 2007 r. Tymczasem na dzień wniesienia skargi strona pozwana nie wprowadziła jeszcze wszystkich przepisów niezbędnych w celu transpozycji dyrektywy, a w każdym razie nie poinformowała o nich Komisji.

      (1)  Dz.U. L 309, s. 15.


title: Sprawa C-410/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona (Hiszpania) w dniu 1 sierpnia 2011 r. — Pedro Espada Sánchez i in. przeciwko Iberia Líneas Aéreas de España S.A.

text:
               1.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 290/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona (Hiszpania) w dniu 1 sierpnia 2011 r. — Pedro Espada Sánchez i in. przeciwko Iberia Líneas Aéreas de España S.A.
   (Sprawa C-410/11)
   2011/C 290/11
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Audiencia Provincial de Barcelona.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pedro Espada Sánchez i in.

      Strona pozwana: Iberia Líneas Aéreas de España S.A.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy ograniczenie do 1 000 specjalnych praw ciągnienia w stosunku do każdego pasażera ustanowione w art. 22 ust. 2 konwencji montrealskiej o ujednoliceniu niektórych prawideł dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego w odniesieniu do odpowiedzialności przewoźnika w przypadku zniszczenia, zagubienia lub uszkodzenia bagażu, w związku z art. 3 ust. 3 rzeczonej konwencji należy interpretować jako maksymalną granicę odpowiedzialności na każdego poszczególnego pasażera, w przypadku gdy podróżuje większa liczba pasażerów i rejestrują oni wspólny bagaż, niezależnie od tego, czy ilość zarejestrowanych bagaży jest mniejsza od rzeczywistej liczby pasażerów?

               2)

               Czy też odwrotnie, wskazaną powyżej granicę odpowiedzialności wynikającą z tego przepisu należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do każdej sztuki zarejestrowanego bagażu występuje tylko jeden pasażer uprawniony do żądania odszkodowania i co za tym idzie, stosuje się maksymalną granicę odpowiedzialności ustaloną w stosunku do jednego pasażera, nawet gdy zostanie wykazane, iż zagubiony bagaż, objęty jednym kuponem identyfikacyjnym, należy do więcej niż jednego pasażera?


title: Sprawa C-20/16: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 22 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Wolfram Bechtel, Marie-Laure Bechtel/Finanzamt Offenburg (Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ pracowników — Dochody otrzymywane w innym państwie członkowskim niż państwo członkowskie miejsca zamieszkania — Metoda zwolnienia z zastrzeżeniem progresji w państwie członkowskim miejsca zamieszkania — Składki na ubezpieczenie emerytalne i na ubezpieczenie zdrowotne potrącane z dochodów otrzymywanych w innym państwie członkowskim niż państwo członkowskie miejsca zamieszkania — Odliczenie tych składek — Warunek dotyczący braku bezpośredniego związku z przychodami zwolnionymi od podatku)

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/12

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 22 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Wolfram Bechtel, Marie-Laure Bechtel/Finanzamt Offenburg
   (Sprawa C-20/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ pracowników - Dochody otrzymywane w innym państwie członkowskim niż państwo członkowskie miejsca zamieszkania - Metoda zwolnienia z zastrzeżeniem progresji w państwie członkowskim miejsca zamieszkania - Składki na ubezpieczenie emerytalne i na ubezpieczenie zdrowotne potrącane z dochodów otrzymywanych w innym państwie członkowskim niż państwo członkowskie miejsca zamieszkania - Odliczenie tych składek - Warunek dotyczący braku bezpośredniego związku z przychodami zwolnionymi od podatku))
   (2017/C 277/15)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Wolfram Bechtel, Marie-Laure Bechtel

      Strona pozwana: Finanzamt Offenburg

      Sentencja

   Wykładni art. 45 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, na których podstawie podatnik mający miejsce zamieszkania w tym państwie członkowskim i pracujący na rzecz administracji publicznej innego państwa członkowskiego nie może odliczyć od podstawy podatku dochodowego w państwie członkowskim swego miejsca zamieszkania składek na ubezpieczenie emerytalne i na ubezpieczenie zdrowotne, potrąconych z jego wynagrodzenia w państwie miejsca zatrudnienia, w odróżnieniu od porównywalnych składek odprowadzanych do systemu zabezpieczenia społecznego państwa członkowskiego swego miejsca zamieszkania w sytuacji, gdy na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania pomiędzy oboma państwami członkowskimi wynagrodzenie nie powinno być opodatkowane w państwie członkowskim miejsca zamieszkania pracownika i gdy powiększa po prostu stawkę podatkową mającą zastosowanie do innych dochodów.

      (1)  Dz.U. C 118 z 4.4.2016.


title: Sprawa C-269/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swobodny przepływ pracowników — Rozporządzenie nr 1612/68 — Premia emerytalna — Podleganie nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/9

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-269/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swobodny przepływ pracowników - Rozporządzenie nr 1612/68 - Premia emerytalna - Podleganie nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu)
   2009/C 267/16
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: R. Lyal i W. Mölls, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (Przedstawiciele: C. Blaschke i M. Lumma, pełnomocnicy, W Wellisch, Rechtsanwalt)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 12, 18 oraz 39 WE, jak również art. 7 rozporządzenia Rady EWG nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 257, str. 2) — Uregulowanie krajowe dotyczące premii emerytalnych, uzależniające przyznanie premii od warunku podlegania nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w państwie członkowskim, przewidujące obowiązek zwrotu w przypadku zaprzestania podlegania nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz nie zezwalające na wykorzystanie zgromadzonego kapitału na nabycie mieszkania używanego do własnych celów mieszkaniowych, jeśli nie jest ono położone na terytorium kraju

      Sentencja

               1)

               Republika Federalna Niemiec wprowadzając i utrzymując w mocy przepisy § 79–99 Einkommensteuergesetz (ustawy o podatku dochodowym) dotyczące dodatkowych ubezpieczeń emerytalnych uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 39 WE, art. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty oraz art. 18 WE w zakresie, w jakim przepisy te:

                           —

                           odmawiają pracownikom przygranicznym oraz ich małżonkom prawa do premii emerytalnej, o ile nie podlegają oni nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w tym państwie członkowskim;

                           —

                           nie zezwalają pracownikom przygranicznym na wykorzystanie subwencjonowanego kapitału dla celów nabycia lub wybudowania mieszkania służącego zaspokajaniu osobistych potrzeb mieszkaniowych, w sytuacji, gdy mieszkanie to nie jest położone w Niemczech; oraz

                           —

                           przewidują, że wskazana premia podlega zwrotowi, w przypadku gdy podatnik przestanie podlegać nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w tym państwie członkowskim.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 199 z 25.8.2007.


title: Sprawa C-323/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 30 kwietnia 2015 r. w sprawie T-134/13 Polynt SpA i Sitre Srl/Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA), wniesione w dniu 30 czerwca 2015 r. przez Polynt SpA

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/24

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 30 kwietnia 2015 r. w sprawie T-134/13 Polynt SpA i Sitre Srl/Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA), wniesione w dniu 30 czerwca 2015 r. przez Polynt SpA
   (Sprawa C-323/15 P)
   (2015/C 311/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Polynt SpA (przedstawiciel: C. Mereu, adwokat)

      Druga strona postępowania: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA), Sitre Srl, New Japan Chemical, REACh ChemAdvice GmbH, Królestwo Niderlandów, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-134/13; oraz

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub ewentualnie przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w przedmiocie zgłoszonego przez wnoszącą odwołanie żądania stwierdzenia nieważności; oraz

               —

               obciążenie drugiej strony wszystkimi kosztami tych postępowań, w tym kosztami poniesionymi przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie twierdzi, że oddalając jej żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, Sąd naruszył przepisy prawa wspólnotowego. W szczególności wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd popełnił wiele błędów w rozumowaniu i wykładni przepisów prawnych znajdujących zastosowanie do sytuacji wnoszącej odwołanie. Skutkiem tego Sąd naruszył prawo w następujący sposób:

               —

               Sąd przedstawił wewnętrznie sprzeczne i błędne stwierdzenia dotyczące konieczności uwzględnienia oceny ryzyka, zgodnie z art. 57 lit. f) REACH (1), co doprowadziło do błędnej wykładni tego przepisu.

               —

               Sąd przedstawił wewnętrznie sprzeczne stwierdzenia i oparł się na utrwalonym orzecznictwie dotyczącym statusu i wagi dokumentów określających wytyczne operacyjne, dokonując wykładni pojęcia „obaw równoważnych” zgodnie z brzmieniem art. 57 lit. f) tego rozporządzenia.

               —

               Sąd błędnie oparł się na art. 60 ust. 2 REACH, co skutkowało niewystarczającym uzasadnieniem.

               —

               Sąd zastosował niewłaściwą podstawę prawną, aby oddalić argumenty dotyczące narażenia pracowników i konsumentów, przez co błędnie zastosował art. 57 lit. f).

         Wnosząca odwołanie twierdzi z tych względów, że wyrok Sądu w sprawie T-134/13 należy uchylić oraz stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1).


title: Przydzielenie sędziów do izb

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/15

         Przydzielenie sędziów do izb
   (2005/C 205/28)
   W dniu 7 lipca 2005 r. Sąd Pierwszej Instancji podjął decyzję o utworzeniu, na okres od 1 października 2005 r. do 30 września 2006 r., pięciu izb złożonych z pięciu sędziów i pięciu izb złożonych z trzech sędziów oraz o przydzieleniu sędziów do poszczególnych izb w następujący sposób:
   Pierwsza izba w powiększonym składzie pięciu sędziów:
   B. Vesterdorf, prezes, R. García-Valdecasas, J. D. Cooke, I. Labucka i V. Trstenjak, sędziowie;
   Pierwsza izba w składzie trzech sędziów:
   R. García-Valdecasas, prezes izby, J. D. Cooke, I. Labucka i V. Trstenjak, sędziowie;
   Druga izba w powiększonym składzie pięciu sędziów:
   J. Pirrung, prezes izby, A. Meij, N. Forwood, I. Pelikánová i S. Papasavvas;
   Druga izba w składzie trzech sędziów:
   J. Pirrung, prezes izby,

               a)

               A. Meij i I. Pelikánová, sędziowie

               b)

               N. Forwood i S. Papasavvas, sędziowie

         Trzecia izba w powiększonym składzie pięciu sędziów:
   M. Jaeger, prezes izby, V. Tiili, J. Azizi, E. Cremona i O. Czúcz, sędziowie;
   Trzecia izba w składzie trzech sędziów:
   M. Jaeger, prezes izby,

               a)

               V. Tiili i O. Czúcz, sędziowie;

               b)

               J. Azizi i E. Cremona, sędziowie;

         Czwarta izba w powiększonym składzie pięciu sędziów:
   H. Legal, prezes izby, P. Lindh, P. Mengozzi, I. Wiszniewska-Białecka i V. Vadapalas, sędziowie;
   Czwarta izba w składzie trzech sędziów:
   H. Legal, prezes izby,

               a)

               P. Lindh i V. Vadapalas, sędziowie;

               b)

               P. Mengozzi i I. Wiszniewska-Białecka, sędziowie;

         Piąta izba w powiększonym składzie pięciu sędziów:
   M. Vilaras, prezes izby, M. E. Martins Ribeiro, F. Dehousse, D. Šváby i K. Jürimäe, sędziowie;
   Piąta izba w składzie trzech sędziów:
   M. Vilaras, prezes izby,

               a)

               M. E. Martins Ribeiro i K. Jürimäe, sędziowie;

               b)

               F. Dehousse i D. Šváby, sędziowie;

         W pierwszej izbie w składzie trzech sędziów sędziowie zasiadający z prezesem izby, tworzący skład orzekający trzech sędziów, będą wyznaczani kolejno, zgodnie z pierwszeństwem ustanowionym w art. 6 regulaminu Sądu, chyba że między sprawami istnieć będzie powiązanie. W izbach od drugiej do piątej w składzie trzech sędziów prezes izby zasiada albo z sędziami wymienionymi pod lit. a) albo z sędziami wymienionymi pod lit. b), w zależności od składu, do którego należy sędzia sprawozdawca. W sprawach, w których prezes izby jest sędzią sprawozdawcą, prezes izby zasiada z sędziami jednego bądź drugiego z tych składów na przemian, stosownie do kolejności wpisu spraw do rejestru, chyba że między sprawami istnieje powiązanie.
   W odniesieniu do spraw, w których przed 1 października 2005 r. została zakończona procedura pisemna i w których w ramach procedury ustnej została przeprowadzona lub wyznaczona rozprawa, pierwsza izba w składzie trzech sędziów zasiada nadal w dotychczasowym składzie dla celów procedury ustnej, narady oraz wydania wyroku.
   Skład wielkiej izby
   W dniu 7 lipca 2005 r. Sąd Pierwszej Instancji zdecydował, że w okresie od 1 października 2005 r. do 30 września 2006 r. w skład wielkiej izby, złożonej zgodnie z art. 10 § 1 regulaminu z trzynastu sędziów, wchodzić będą: prezes Sądu, prezesi drugiej, trzeciej, czwartej i piątej izby w powiększonym składzie, sędziowie izby w składzie powiększonym, która orzekałaby w danej sprawie, gdyby sprawa ta została przydzielona izbie złożonej z pięciu sędziów, oraz pozostali sędziowie w liczbie niezbędnej do uzupełnienia składu wielkiej izby wyznaczeni przez prezesa Sądu spośród sędziów każdej z pozostałych izb zgodnie z porządkiem pierwszeństwem wśród sędziów danej izby, ustalonym, zgodnie z art. 6 regulaminu Sądu, na podstawie starszeństwa służbowego, według kolejności stosowanej przez trzy lata, czyli okres, na jaki wybierani są prezesi izb złożonych z pięciu sędziów.
   Pełny skład
   W dniu 7 lipca 2005 r. Sąd Pierwszej Instancji zdecydował zgodnie z art. 32 § 1 akapit drugi regulaminu, że jeżeli po wyznaczeniu rzecznika generalnego na podstawie art. 17 regulaminu liczba sędziów w pełnym składzie Sądu jest parzysta, ustaloną kolejnością, stosowaną przez trzy lata, czyli okres, na który wybierani są prezesi izb złożonych z pięciu sędziów, według której prezes Sądu wyznacza sędziego, który nie weźmie udziału w rozstrzyganiu sprawy, jest odwrócony porządek pierwszeństwa ustalony na podstawie starszeństwa służbowego, zgodnie z art. 6 regulaminu, chyba że sędzia wyznaczony w ten sposób jest sędzią sprawozdawcą. W tym przypadku wyznaczony zostanie sędzia, który zgodnie z porządkiem pierwszeństwa znajduje się bezpośrednio przed nim.
   Wyznaczenie sędziego do zastępowania prezesa Sądu przy rozpatrywaniu wniosków o zarządzenie środków tymczasowych
   W dniu 7 lipca 2005 r. Sąd Pierwszej Instancji podjął, zgodnie z art. 106 regulaminu, decyzję o wyznaczeniu, na okres od 1 października 2005 r. do 30 września 2006 r., sędziego R. Garcíi-Valdecasasa do zastępowania prezesa Sądu przy rozpatrywaniu wniosków o zarządzenie środków tymczasowych w przypadku, gdy prezes Sądu jest nieobecny lub nie może uczestniczyć w obradach.
   Kryteria przydzielania spraw izbom
   W dniu 7 lipca 2005 r. Sąd Pierwszej Instancji ustanowił zgodnie z art. 12 regulaminu, na okres od 1 października 2005 do 30 września 2006 r., następujące kryteria przydzielania spraw izbom:

               1.

               Sprawy są przydzielane izbom złożonym z trzech sędziów niezwłocznie po wniesieniu skargi i bez uszczerbku dla uprzedniego stosowania art. 14 i 51 regulaminu.

               2.

               Sprawy są rozdzielane między izby według czterech odrębnych porządków kolejności, zgodnych z kolejnością rejestracji spraw w sekretariacie:

                           —

                           dla spraw dotyczących stosowania reguł konkurencji odnoszących się do przedsiębiorstw, przepisów dotyczących przyznawania pomocy udzielanej przez państwa oraz przepisów dotyczących handlowych środków ochronnych;

                           —

                           dla spraw, o których mowa w art. 236 WE i w art. 152 Traktatu EWWiS;

                           —

                           dla spraw z dziedziny prawa własności intelektualnej, o których mowa w art. 130 § 1 regulaminu;

                           —

                           dla pozostałych spraw.

         W ramach wspomnianych porządków kolejności pierwsza izba nie będzie brana pod uwagę przy co piątej zmianie.
   Prezes Sądu Pierwszej Instancji może odstąpić od tych porządków kolejności w celu uwzględnienia powiązania między niektórymi sprawami lub w celu zapewnienia zrównoważonego podziału pracy.


title: Sprawa C-108/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 6 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Mac GmbH przeciwko Ministère de l'agriculture, de l'agroalimentaire et de la forêt (Swobodny przepływ towarów — Ograniczenia ilościowe — Środki o skutku równoważnym — Środki ochrony roślin — Zezwolenie na dopuszczenie do obrotu — Przywóz równoległy — Wymóg posiadania zezwolenia na dopuszczenie do obrotu wydanego zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG w kraju wywozu)

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/5

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 6 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Mac GmbH przeciwko Ministère de l'agriculture, de l'agroalimentaire et de la forêt
   (Sprawa C-108/13) (1)

   ((Swobodny przepływ towarów - Ograniczenia ilościowe - Środki o skutku równoważnym - Środki ochrony roślin - Zezwolenie na dopuszczenie do obrotu - Przywóz równoległy - Wymóg posiadania zezwolenia na dopuszczenie do obrotu wydanego zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG w kraju wywozu))
   (2015/C 007/06)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Mac GmbH

      Strona pozwana: Ministère de l'agriculture, de l'agroalimentaire et de la forêt

      Sentencja

   Artykuły 34 TFUE i 36 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu wykluczającemu wydanie zezwolenia na przywóz równoległy dla środka ochrony roślin, który nie jest objęty w państwie członkowskim wywozu zezwoleniem na dopuszczenie do obrotu wydanym na podstawie dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, chociaż produkt ten jest objęty zezwoleniem na przywóz równoległy i może zostać uznany za identyczny z produktem objętym zezwoleniem na dopuszczenie do obrotu wydanym zgodnie z tą dyrektywą w państwie członkowskim przywozu.

      (1)  Dz.U. C 141 z 18.5.2013.


title: Sprawa C-144/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin (Niemcy) w dniu 18 marca 2010 r. — Berliner Verkehrsbetriebe (BVG), Anstalt des öffentlichen Rechts przeciwko JPMorgan Chase Bank N.A., Frankfurt Branch

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin (Niemcy) w dniu 18 marca 2010 r. — Berliner Verkehrsbetriebe (BVG), Anstalt des öffentlichen Rechts przeciwko JPMorgan Chase Bank N.A., Frankfurt Branch
   (Sprawa C-144/10)
   2010/C 148/26
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Kammergericht Berlin.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Berliner Verkehrsbetriebe (BVG), Anstalt des öffentlichen Rechts.

      Strona pozwana: JPMorgan Chase Bank N.A., Frankfurt Branch.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zakres stosowania art. 22 pkt 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) obejmuje także spory prawne, w których spółka albo osoba prawna podnosi, wobec kierowanych pod jej adresem roszczeń ze stosunku prawnego, wynikającą z naruszenia statutu nieważność decyzji swoich organów, które doprowadziły do nawiązania tego stosunku prawnego?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej, czy art. 22 pkt 2 rozporządzenia nr 44/2001 znajduje zastosowanie również do osób prawnych prawa publicznego w zakresie, w jakim ważność decyzji ich organów podlega kontroli sądów cywilnych?

               3)

               W przypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej, czy sąd państwa członkowskiego, przed którym jako ostatnim w sporze prawnym wytoczono powództwo, jest zobowiązany do zawieszenia postępowania zgodnie z art. 27 rozporządzenia nr 44/2001 także wówczas, gdy wobec porozumienia w przedmiocie jurysdykcji podnosi się zarzut nieważności, oparty na wynikającej z naruszenia statutu nieważności decyzji organów jednej ze stron?

      (1)  Dz. U. L 12, s. 1.


title: Sprawa T-405/16: Postanowienie Sądu z dnia 12 lipca 2017 r. – The Regents of the University of California/CPVO – Nador Cott Protection i CVVP (Tang Gold)

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/56

         Postanowienie Sądu z dnia 12 lipca 2017 r. – The Regents of the University of California/CPVO – Nador Cott Protection i CVVP (Tang Gold)
   (Sprawa T-405/16) (1)

   (2017/C 283/88)
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 14 z 16.1.2017.


title: Sprawa C-372/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Polymeles Protodikeio Athinon (Grecja) w dniu 2 lipca 2013 r. — Warner-Lambert Company LLC i Pfizer Ellas AE przeciwko SiegerPharma Anonymi Farmakeftiki Etaireia

text:
               15.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Polymeles Protodikeio Athinon (Grecja) w dniu 2 lipca 2013 r. — Warner-Lambert Company LLC i Pfizer Ellas AE przeciwko SiegerPharma Anonymi Farmakeftiki Etaireia
   (Sprawa C-372/13)
   2014/C 78/02
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Polymeles Protodikeio Athinon

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Warner-Lambert Company LLC i Pfizer Ellas AE

      Strona pozwana: SiegerPharma Anonymi Farmakeftiki Etaireia
   Trybunał (trzecia izba) orzekł w drodze postanowienia z uzasadnieniem z dnia 30 stycznia 2014 r.


title: Sprawa T-196/09 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 lipca 2009 r. TerreStar Europe przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Decyzja w sprawie selekcji operatorów ogólnoeuropejskich systemów dostarczających satelitarne usługi komunikacji ruchomej — Wniosek o zawieszenie wykonania i o zastosowanie środków tymczasowych — Brak pilnego charakteru)

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/18

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 lipca 2009 r. TerreStar Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-196/09 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Decyzja w sprawie selekcji operatorów ogólnoeuropejskich systemów dostarczających satelitarne usługi komunikacji ruchomej - Wniosek o zawieszenie wykonania i o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru)
   2009/C 233/33
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: TerreStar Europe (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: R. Olofsson, adwokat i J. Killick, barrister.)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Braun i A. Nijenhuis, wspierani przez adwokatów K. Platteau i D. Van Liedekerke’a)

      Przedmiot sprawy

   Zasadniczo wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji 1009/449/WE z dnia 13 maja 2009 r. w sprawie selekcji operatorów ogólnoeuropejskich systemów dostarczających satelitarne usługi komunikacji ruchomej (Dz.U. L 149, s.65)

      Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie


title: Sprawa C-505/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 8 listopada 2012 r. — Antje Wilke przeciwko Land Berlin

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 8 listopada 2012 r. — Antje Wilke przeciwko Land Berlin
   (Sprawa C-505/12)
   2013/C 26/57
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Antje Wilke

      Strona pozwana: Land Berlin

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pierwotne lub wtórne prawo Unii Europejskiej, w tym wypadku przede wszystkim dyrektywę 2000/78/WE (1), należy interpretować w taki sposób, iż szerokorozumiany zakaz nieuzasadnionej dyskryminacji ze względu na wiek obejmuje także przepisy krajowe dotyczące wynagradzania urzędników krajów związkowych?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1: Czy w wyniku wykładni pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej można stwierdzić, iż przepis krajowy, w myśl którego, na wysokość podstawowego wynagrodzenia urzędnika w momencie jego zatrudnienia zasadniczy wpływ ma jego wiek, a wzrost wynagrodzenia uzależniony jest przede wszystkim od okresu trwania stosunku pracy urzędnika, stanowi bezpośrednią lub pośrednią dyskryminację ze względu na wiek?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej również na pytanie 2: Czy ta wykładnia pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie uzasadnieniu takiego przepisu prawa krajowego, którego ustawowo przewidzianym celem jest wynagradzanie doświadczenia zawodowego?

               4)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej również na pytanie 3: Czy w świetle pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej do momentu wdrożenia wolnej od dyskryminacji regulacji wynagradzania urzędników, dopuszczalny jest inny skutek prawny niż przyznanie osobie dyskryminowanej ze skutkiem wstecznym wynagrodzenia według najwyższego stopnia w jej grupie zaszeregowania?
               Czy skutek prawny w postaci naruszenia zakazu dyskryminacji wynika tutaj z pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej, w tym wypadku przede wszystkim z dyrektywy 2000/78/WE, lub czy roszczenie to wynika jedynie z przewidzianej prawem europejskim odpowiedzialności odszkodowawczej państwa z tytułu nieprawidłowej transpozycji zasad wytyczonych przez prawo Unii?

               5)

               Czy w świetle tej wykładni pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej dopuszczalny jest krajowy środek, który uzależnia istnienie roszczenia o zapłatę (zaległego) wynagrodzenia lub roszczenia odszkodowawczego od tego, czy urzędnicy zgłosili dane roszczenie w krótkim odstępie czasowym?

               6)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzących na pytania 1 — 3: Czy w wyniku tej wykładni pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej można stwierdzić, że ustawa przejściowa, mocą której urzędnicy pozostający w stosunku pracy zostają zaszeregowani w ramach nowego systemu na podstawie samej kwoty ich wynagrodzenia podstawowego uzyskanego w dniu wejścia w życie przepisów przejściowych zgodnie ze starą (o charakterze dyskryminującym) regulacją dotyczącą wynagradzania urzędników i na podstawie której to kwoty oblicza się dalszy awans do wyższych grup zaszeregowania, niezależnie od rzeczywistego okresu doświadczenia zawodowego urzędnika wyłącznie na podstawie okresu doświadczenia zdobytego od momentu wejścia w życie ustawy przejściowej, stanowi — trwające do momentu odpowiedniego uzyskania najwyższej grupy zaszeregowania — kontynuację istniejącej dyskryminacji ze względu na wiek?

               7)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej również na pytanie 6: Czy wykładnia pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie uzasadnieniu tego trwającego w sposób nieograniczony nierównego traktowaniu z celem ustawodawczym, na podstawie którego w drodze ustawy przejściowej ochronie powinny podlegać nie (tylko) istniejące prawa nabyte, lecz (również) oczekiwanie prognozowanego na podstawie starej regulacji dotyczącej wynagradzania urzędników wzrostu dochodu w danej grupie zaszeregowania?
               Czy trwającą dyskryminację urzędników pozostających w stosunku pracy można w ten sposób uzasadnić, że alternatywna regulacja (indywidualne zaszeregowanie również urzędników pozostających w stosunku pracy w oparciu okres doświadczenia) byłaby związana z podwyższonym nakładem administracyjnym?

               8)

               W przypadku zaprzeczenia uzasadnieniu w pytaniu 7: Czy w świetle tej wykładni pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej do momentu wdrożenia wolnej od dyskryminacji regulacji wynagradzania urzędników również dla urzędników pozostających w stosunku pracy, dopuszczalny jest inny skutek prawny niż przyznanie urzędnikom pozostającym w stosunku pracy ze skutkiem wstecznym oraz nieprzerwanie wynagrodzenia według najwyższego stopnia w ich grupie zaszeregowania?
               Czy skutek prawny w postaci naruszenia zakazu dyskryminacji wynika tutaj z pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej, w tym wypadku przede wszystkim z dyrektywy 2000/78/WE, lub czy roszczenie to wynika jedynie z przewidzianej prawem europejskim odpowiedzialności odszkodowawczej państwa z tytułu nieprawidłowej transpozycji zasad wytyczonych przez prawo Unii?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303 s. 16).


title: Sprawa C-601/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 17 listopada 2015 r. – J. N., druga strona postępowania: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 17 listopada 2015 r. – J. N., druga strona postępowania: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
   (Sprawa C-601/15)
   (2016/C 038/47)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: J. N.

      Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 8 ust. 3 lit. e) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową (Dz.U. L 180) jest zgodny z art. 6 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. 2007, C 303/01):

               (1)

               w sytuacji gdy obywatel państwa trzeciego został zatrzymany na podstawie art. 8 ust. 3 lit. e) tej dyrektywy, a na podstawie art. 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.U. L 180) przysługuje mu prawo do pozostania w państwie członkowskim dopóki w przedmiocie jego wniosku o udzielenie azylu nie zostanie wydana decyzja pierwszej instancji; oraz

               (2)

               w świetle wyjaśnień dotyczących karty praw podstawowych (Dz.U. 2007 C 303/02), zgodnie z którymi prawnie nałożone ograniczenia praw przewidzianych w art. 6 karty nie mogą wykraczać poza ramy dozwolone przez EKPC w treści artykułu 5 ust. 1 lit. f) i przy uwzględnieniu wykładni tego ostatniego postanowienia dokonanej przez Europejski Trybunał Praw Człowieka, w szczególności w wyroku z dnia 22 września 2015 r., Nabil i in. v. Węgry, 62116/12, zgodnie z którą zatrzymanie osoby występującej z wnioskiem o udzielenie azylu jest sprzeczne z wyżej wymienionym postanowieniem EKPC, o ile zatrzymanie to nie zostało nakazane do celów wydalenia?


title: Sprawa T-12/05: Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2005 r. przez TV Danmark A/S i Kanal 5 Denmark Ltd. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/23

         Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2005 r. przez TV Danmark A/S i Kanal 5 Denmark Ltd. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-12/05)
   (2005/C 69/42)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 7 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga TV Danmark A/S i Kanal 5 Denmark Ltd., reprezentowanych przez adwokatów D. Vandermeerscha, T. Müller-Ibolda, K. Nordlandera i H. Peytza, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżące wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 6 października 2004 r. N 313/2004 w sprawie pomocy Państwa udzielonej przez Danię: rekapitalizacja TV2/Danmark A/S

               —

               obciążenie Komisji opłatami, kosztami i innymi wydatkami poniesionymi przez skarżące w związku z niniejszą skargą.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zaskarżona decyzja dotyczy dokapitalizowania i konwersji pożyczki państwowej na kapitał własny, dokonanego na korzyść TV2/Danmark A/S przez rząd duński, który uznał to posunięcie za niezbędne, aby uniknąć upadłości TV2 w wyniku zwrotu przez nią bezprawnie przyznanej pomocy państwa, który to obowiązek został nałożony przez Komisję w jej decyzji z dnia 19 maja 2004 r. (1) stwierdzającej nadmierną kompensację przez rząd kosztów poniesionych przez TV2 z tytułu pełnienia misji publicznej. W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że ewentualnie udzielona na planowaną rekapitalizację przez rząd TV2 pomoc państwa byłaby zgodna ze wspólnym rynkiem, na podstawie art. 86 ust. 2 WE.
   Skarżące twierdzą, że przyjmując tą decyzję Komisja naruszyła art. 86 ust. 2, art. 87 ust. 1, art. 88 ust. 2 oraz art. 253 WE, dołączony do Traktatu protokół dotyczący systemu radiofonii i telewizji publicznej w Państwach Członkowskich, rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (2), a także komunikat Komisji dotyczący zasad udzielania pomocy państwa dla radiofonii i telewizji publicznej (3).
   Uzasadniając swoją skargę, skarżące podnoszą, że Komisja naruszyła art. 87 ust. 1, art. 88 ust. 3 oraz art. 86 ust. 2, ponieważ, stwierdziwszy uprzednio, że nie jest możliwe, uwzględniając związaną z planowaną prywatyzacją TV2 niepewną sytuację, powołanie się na użytą w odniesieniu do inwestycji długoterminowych zasadę prywatnego inwestora, zaniechała stwierdzenia, że została przyznana pomoc Państwa, ani nie określiła jej wysokości.
   Po drugie, skarżące podnoszą, że Komisja naruszyła art. 86 ust. 2 WE, protokół oraz komunikat dotyczący zasad udzielania pomocy państwa dla radiofonii i telewizji publicznej, opierając się na definicji usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym (service of general economic interest (SGEI)), która jest zbyt szeroka, zbyt ogólnie sformułowana i powodująca sprzeczne z art. 86. ust. 2 WE zakłócenie konkurencji i negatywne dla wymiany handlowej skutki. Skarżące twierdzą także, że Komisja nie dowiodła, że wykonanie decyzji o zwrocie pomocy państwa bez następującej po nim rekapitalizacji zakłóciłoby wypełnianie przez TV2 jej związanych z pełnieniem misji publicznej zadań.
   W opinii skarżących Komisja nie dowiodła także, że rekapitalizacja nie wpłynie na rozwój wymiany handlowej aż do tego stopnia, który byłby sprzeczny z interesem Wspólnoty.
   Po trzecie, skarżące podnoszą, że Komisja naruszyła art. 86 ust. 2 WE, protokół oraz komunikat dotyczący zasad udzielania pomocy Państwa dla radiofonii i telewizji publicznej, nie ustalając poniesionych przez TV2 kosztów netto zadań związanych z pełnieniem jej misji publicznej, dla których mogły być dofinansowane przez Państwo oraz popełniła oczywiste błędy w ocenie stosując test proporcjonalności.
   Po czwarte, skarżące podnoszą, że zaskarżona decyzja narusza art. 87 i 88 WE oraz prawo do równego traktowania, kontynuując wbrew prowadzonej przez Komisję polityce zwrotu pomocy państwa uzyskiwanie sprzecznych z prawem korzyści z bezprawnie przyznanej pomocy oraz wynikające zeń zakłócenie konkurencji.
   Po piąte, skarżące podnoszą, że nie decydując o wszczęciu formalnej procedury dochodzenia w sprawie, dającej stronom możliwość przedstawienia ich stanowisk, Komisja naruszyła art. 88 ust. 2 WE oraz art. 4 ust. 4 rozporządzenia proceduralnego.
   Wreszcie, skarżące podnoszą, że nie uzasadniając należycie zaskarżonej decyzji Komisja naruszyła art. 253 WE.

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 19 maja 2004 r. w sprawie C 2/2003 - finansowanie TV2/Danmark przez Państwo

      (2)  Dz. U. L 83, str. 1

      (3)  Dz. U. 2001 C 320, str. 5


title: Sprawa C-584/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 30 września 2010 r. w sprawie T-85/09, Yassin Abdullah Kadi przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 13 grudnia 2010 r. przez Komisję Europejską

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/9

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 30 września 2010 r. w sprawie T-85/09, Yassin Abdullah Kadi przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 13 grudnia 2010 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-584/10 P)
   2011/C 72/15
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Hetsch, S. Boelaert, E. Paasivirta i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Yassin Abdullah Kadi, Rada Unii europejskiej, Republika Francuska, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału:

               —

               o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości;

               —

               o oddalenie jako niezasadnego żądania Yassina Abdullaha Kadiego mającego na celu stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji nr 1190/2008 (1) w zakresie, w jakim go dotyczy;

               —

               o obciążenie Yassina Abdullaha Kadiego kosztami poniesionymi przez Komisję w trakcie niniejszego postępowania odwoławczego, a także w trakcie postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja podnosi, że ustalenia Sądu naruszają prawo, ponieważ opierają się na nieprawidłowym pod względem prawnym zakresie kontroli sądowej, wynikającym z ustaleń Sądu w kwestiach wstępnych. Komisja podnosi następujące zarzuty:
   1)   Zarzuty dotyczące ustaleń Sądu w przedmiocie mającego zastosowanie zakresu kontroli: Komisja podnosi, że zakres kontroli, przyjęty przez Sąd jest nieprawidłowy pod względem prawnym, ponieważ Trybunał nie określił dokładnego zakresu kontroli sądowej mającego zastosowanie w tej sprawie i ponieważ nie można wymagać od Unii Europejskiej szczególnego zakresu kontroli sądowej przyjętego przez Sąd.
   2)   Zarzuty dotyczące ustaleń Sądu w przedmiocie naruszenia prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej oraz naruszenia zasady proporcjonalności: Komisja uważa, że Sąd błędnie uznał, iż wdrożone przez Komisję procedury nie spełniają wymogów stawianych tego rodzaju systemowi środków ograniczających w aspekcie praw podstawowych, że Sąd niesłusznie oddalił argument Komisji dotyczący postępowania krajowego wszczętego przeciwko Y. A. Kadiemu w Stanach Zjednoczonych oraz że Sąd niesłusznie oddalił argumenty Komisji dotyczące procedur rewizji administracyjnej i ponownego badania opracowanych na podstawie rezolucji 1822(2008) i 1904(2009) Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych, w tym procedury punktu przyjęć i biura rzecznika.

      (1)  Dz.U. L 322, s. 25.


title: Sprawa T-369/06: Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2006 r. — Holland Malt przeciwko Komisji

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/23

         Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2006 r. — Holland Malt przeciwko Komisji
   (Sprawa T-369/06)
   (2007/C 42/42)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Holland Malt BV (Lieshout, Niderlandy) (przedstawiciele: O. W. Brouwer i D. Mes)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie w całości lub w części nieważności art. 1, 2, 3 i 4 zaskarżonej decyzji,

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania,

               —

               zarządzenie wszelkich środków, które Trybunał uzna za stosowne.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(200) 4196 wersja ostateczna (1) z dnia 26 września 2006 r., na której mocy Komisja uznała subwencję, którą Niderlandy warunkowo przyznały skarżącej, za pomoc państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem.
   Skarżąca podnosi, że Komisja nie mogła uznać subwencji za pomoc państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem i twierdzi, że Komisja naruszyła art. 87 WE oraz kilka zasad prawa wspólnotowego. Te naruszenia to między innymi:

               1)

               naruszenie art. 87 ust. 1 WE wynikające z braku udowodnienia, że subwencja stanowiła pomoc państwa w rozumieniu tego przepisu i z błędnej wykładni oraz błędnego zastosowania orzecznictwa wspólnotowego dotyczącego tej kwestii,

               2)

               naruszenie art. 87 ust. 3 WE wynikające z:

                           a)

                           błędnej wykładni i błędnego zastosowania wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy w sektorze rolnym (2),

                           b)

                           braku odpowiedniego wyważenia korzystnych skutków subwencji i jej wpływu na warunki wymiany handlowej we Wspólnocie,

                           c)

                           braku odpowiedniej oceny i ustalenia wpływu pomocy na zdolności produkcyjne w przemyśle słodu,

                           d)

                           brak uwzględnienia zdarzeń i zmian, które zaszły w okresie pomiędzy decyzją ze strony rządu niderlandzkiego o warunkowym przyznaniu subwencji a wydaniem przez Komisję zaskarżonej decyzji.

               3)

               Naruszenie obowiązku uzasadnienia ustanowionego w art. 253 WE.

      (1)  C 14/2005 (ex N 149/2004) Holland Malt BV.

      (2)  Wspólnotowe wytyczne dotyczące pomocy w sektorze rolnym (Dz.U. 2000, C 28, str. 2).


title: Sprawa C-360/05: Skarga wniesiona w dniu 23 września 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/14

         Skarga wniesiona w dniu 23 września 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-360/05)
   (2005/C 281/28)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 23 września 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez K. Grossa i M. Velardo, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Włoskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając i nie publikując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/96/WE (1) z dnia 27 października 2003 r., która restrukturyzuje wspólnotowe przepisy ramowe dotyczące opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 28 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r.

               —

               obciążenie Republice Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Artykuł 28 ust. 1 dyrektywy Rady 2003/96/WE, której przedmiotem są przepisy ramowe dotyczące opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, stanowi:
   „Państwa Członkowskie przyjmują i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 2003 r. Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję”.
   Nie wydaje się, jakoby Republika Włoska przyjęła przepisy wykonawcze przewidziane w art. 28 ust. 1 tej dyrektywy, a w każdym razie nie poinformowała o nich Komisji ani też nie dostarczyła żadnych innych informacji, które pozwalałyby uznać, iż rzeczone niezbędne przepisy zostały przyjęte. Te okoliczności prowadzą do stwierdzenia, że Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy powyższego przepisu.

      (1)  Dz.U. L 283 z 31.10.2003, str. 51


title: Sprawa C-100/11 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 maja 2012 r. — Helena Rubinstein, L'Oréal SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Allergan Inc. (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 5 — Słowne wspólnotowe znaki towarowe BOTOLIST i BOTOCYL — Słowne i graficzne, krajowe i wspólnotowe znaki towarowe BOTOX — Unieważnienie prawa do znaku — Względne podstawy odmowy rejestracji — Naruszenie renomy)

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 maja 2012 r. — Helena Rubinstein, L'Oréal SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Allergan Inc.
   (Sprawa C-100/11 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 5 - Słowne wspólnotowe znaki towarowe BOTOLIST i BOTOCYL - Słowne i graficzne, krajowe i wspólnotowe znaki towarowe BOTOX - Unieważnienie prawa do znaku - Względne podstawy odmowy rejestracji - Naruszenie renomy)
   2012/C 194/05
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rubinstein, L'Oréal SA (przedstawiciel: A. von Mühlendahl, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik), Allergan Inc. (przedstawiciel: F. Clark, barrister)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawach połączonych T-345/08 i T-357/08 Rubinstein i l’Oréal przeciwko OHIM — Allergan (Botolist i Botocyl), którym Sąd oddalił wniesioną przez właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego „BOTOLIST” dla towarów należących do klasy 3 skargę na decyzję R 863/2007-1 Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 28 maja 2008 r. uchylającą decyzję Wydziału Unieważnień, w której nie uwzględniono wniosku o unieważnienie prawa do rzeczonego znaku towarowego, złożonego przez właściciela graficznych i słownych, wspólnotowych i krajowych znaków towarowych „BOTOX” dla towarów należących do klas 5 i 16 oraz usług należących do klasy 42 — Wykładnia i zastosowanie art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Względne podstawy odmowy rejestracji — Naruszenie renomy — Wykładnia i zastosowanie art. 73 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009) — Obowiązek uzasadnienia

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Helena Rubinstein SNC i L’Oréal SA zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011.


title: Sprawa C-392/16: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 6 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti – Rumunia) – Dumitru Marcu/Agenţia Naţională de Administrare Fiscală (ANAF), Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti [Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 199 ust. 1 lit. c) — Brak rejestracji do celów VAT — System odwrotnego obciążenia — Hipotetyczny charakter pytania prejudycjalnego — Niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym]

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/10

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 6 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti – Rumunia) – Dumitru Marcu/Agenţia Naţională de Administrare Fiscală (ANAF), Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti
   (Sprawa C-392/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 199 ust. 1 lit. c) - Brak rejestracji do celów VAT - System odwrotnego obciążenia - Hipotetyczny charakter pytania prejudycjalnego - Niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym])
   (2017/C 283/14)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Bucureşti

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dumitru Marcu

      Strona przeciwna: Agenţia Naţională de Administrare Fiscală (ANAF), Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti (sąd apelacyjny w Bukareszcie, Rumunia) jest niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 350 z 26.9.2016.


title: Sprawa T-827/14: Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2014 r. – Deutsche Telekom/Komisja

text:
               23.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/21

         Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2014 r. – Deutsche Telekom/Komisja
   (Sprawa T-827/14)
   (2015/C 096/27)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Telekom AG (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: K. Apel i D. Schroeder, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2014) 7465 final z dnia 15 października 2014 r. w sprawie AT.39523 – Slovak Telekom, sprostowanej decyzją Komisji C(2014) 10119 final z dnia 16 grudnia 2014r., w całości lub w części dotyczącej skarżącej;

               —

               posiłkowo – uchylenie lub obniżenie grzywien nałożonych na skarżącą;

               —

               obciążenie Komisji kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 5 zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy: oczywisty błąd w ocenie stanu faktycznego oraz błędy prawne i naruszenie prawa skarżącej do wysłuchania przy ustalaniu zachowania stanowiącego naruszenie.

                           —

                           Skarżąca podnosi, że Komisja nie ustaliła prawidłowo jednej odmowy dostawy, gdyż nie zbadała niezbędności rozpatrywanych usług na rynku hurtowym.

                           —

                           Skarżąca podnosi ponadto, że Komisja naruszyła jej prawo do wysłuchania w odniesieniu do stanu faktycznego i metod, za pomocą których ustaliła nożyce cenowe dla zainteresowanego przedsiębiorstwa.

                           —

                           Poza tym Komisja zastosowała błędną metodę przy ustalaniu nożyc cenowych oraz błędnie obliczyła długotrwałe średnie koszty krańcowe.

               2.

               Zarzut drugi: oczywiste błędy w ocenie stanu faktycznego oraz naruszenie prawa przy ustalaniu czasu trwania naruszenia.

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym miejscu, że Komisja nie powinna była przyjmować za początek naruszenia opublikowania oferty standardowej, a w każdym razie nie powinna była uwzględniać roku 2005 w okresie naruszenia.

               3.

               Zarzut trzeci: oczywiste błędy w ocenie stanu faktycznego oraz naruszenie prawa przy przypisaniu naruszenia skarżącej, gdyż Komisja nie wykazała faktycznego wywierania wpływu przez skarżącą na zainteresowane przedsiębiorstwo

                           —

                           Skarżąca twierdzi, że Komisja nie mogła jej przypisać stanowiącego naruszenie konkurencji zachowania zainteresowanego przedsiębiorstwa, gdyż skarżąca i to przedsiębiorstwo nie tworzyły razem jednostki gospodarczej.

                           —

                           W szczególności Komisja nie wykazała, że skarżąca faktycznie wywierała decydujący wpływ na zainteresowane przedsiębiorstwo. Do tego skarżąca nie miała wiedzy o rzekomo stanowiącym naruszenie zachowaniu zainteresowanego przedsiębiorstwa.

                           —

                           Ponadto skarżąca utrzymuje, że usiłując wykazać faktyczne wywieranie decydującego wpływu, Komisja naruszyła przy interpretacji okoliczności faktycznych w szczególności zasadę domniemania niewinności.

                           —

                           W końcu Komisja nie wykazała, że rzekome wywieranie decydującego wpływu było istotne.

               4.

               Zarzut czwarty: naruszenie prawa poprzez nałożenie odrębnej grzywny na skarżącą.

                           —

                           Zdaniem Komisji zainteresowane przedsiębiorstwo i skarżąca byli częścią jednego i tego samego przedsiębiorstwa i to przez cały okres naruszenia, jak też w chwili ustalenia wysokości grzywny, ale również już w chwili popełnienia przez skarżącą naruszenia, które zostało przyjęte za podstawę powrotu do naruszenia i ukarane przez Komisję w roku 2003. Komisja nie mogła zatem nakładać na skarżącą własnej, odrębnej grzywny, gdyż zasada indywidualizacji kar i sankcji dotyczy tylko przedsiębiorstwa jako takiego a nie należących do niego osób prawnych.

               5.

               Zarzut piąty: oczywiste błędy w ocenie stanu faktycznego oraz naruszenie prawa przy ustalaniu wysokości grzywny.

                           —

                           W tym miejscu skarżąca podnosi, że Komisja nie mogła posługiwać się przy obliczaniu kwoty podstawowej obrotu danymi produktami odnotowanego przez zainteresowane przedsiębiorstwo w roku 2010, lecz powinna była uwzględnić średni obrót roczny w latach 2005–2010.

                           —

                           Poza tym Komisja nie powinna była w żadnym razie włączać roku 2005 przy uwzględnianiu czasu trwania naruszenia.


title: Sprawa C-378/13: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 75/442/EWG — Gospodarowanie odpadami — Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie — Niewykonanie — Artykuł 260 ust. 2 TFUE — Kary pieniężne — Ryczałt i okresowa kara pieniężna)

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/10

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka
   (Sprawa C-378/13) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 75/442/EWG - Gospodarowanie odpadami - Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie - Niewykonanie - Artykuł 260 ust. 2 TFUE - Kary pieniężne - Ryczałt i okresowa kara pieniężna))
   (2015/C 046/13)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Patakia, E. Sanfrutos Cano oraz A. Alcover San Pedro, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciele: E. Skandalou, pełnomocnik, wspierana przez V. Liogkasa, eksperta technicznego)

      Sentencja

               1)

               Nie podejmując wszystkich środków niezbędnych do zapewnienia wykonania wyroku Komisja/Grecja (C 502/03, EU:C:2005:592), Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 260 ust. 1 TFUE.

               2)

               Republika Grecka zostaje zobowiązana do wpłacenia na rzecz Komisji Europejskiej na rachunek „Zasoby własne Unii Europejskiej” począwszy od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku – jeśli stwierdzone w pkt 30 niniejszego wyroku uchybienie będzie trwało do tego dnia – do czasu wykonania wyroku Komisja/Grecja (C 502/03, EU:C:2005:592) półrocznej okresowej kary pieniężnej obliczonej w odniesieniu do pierwszego półrocza po ogłoszeniu wyroku, na końcu tego półrocza, w oparciu o wyjściową kwotę ustaloną na 1 4 5 20  000 EUR, z której odjęta zostanie kwota 40  000 EUR za każde dotychczas dotknięte stwierdzonym naruszeniem składowisko odpadów, które od 13 maja 2014 r. zostanie bądź zamknięte, bądź poddane rekultywacji, oraz kwotę 80  000 EUR za dotknięte dotychczas uchybieniem składowiska, które od tej samej daty zostaną zarazem zamknięte, jak i poddane rekultywacji. Za wszystkie kolejne półrocza okresowa kara pieniężna należna z tytułu każdego półrocza będzie obliczona na koniec każdego półrocza w oparciu o kwotę okresowej kary pieniężnej wyznaczoną za poprzednie półrocze, przy czym te same kwoty zostaną odjęte stosownie do mających miejsce w danym półroczu przypadków zamknięcia i rekultywacji dotkniętych uchybieniem składowisk odpadów.

               3)

               Republika Grecka zostaje zobowiązana do wpłacenia na rzecz Komisji Europejskiej na rachunek „Zasoby własne Unii Europejskiej” ryczałtu w kwocie 10 mln EUR.

               4)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie C-394/02 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 93/38/EWG — Rynek zamówień publicznych w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji — Zamówienie obejmujące produkcję systemu taśm transportowych dla elektrociepłowni w Megalopolis — Brak publikacji ogłoszenia o zamówieniu — Specyfikacja techniczna — Wydarzenie nieprzewidywalne — Wyjątkowo pilny charakter sprawy)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 2 czerwca 2005 r.
   w sprawie C-394/02 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 93/38/EWG - Rynek zamówień publicznych w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji - Zamówienie obejmujące produkcję systemu taśm transportowych dla elektrociepłowni w Megalopolis - Brak publikacji ogłoszenia o zamówieniu - Specyfikacja techniczna - Wydarzenie nieprzewidywalne - Wyjątkowo pilny charakter sprawy)
   (2005/C 182/02)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-394/02, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 8 listopada 2002 r., Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann (sprawozdawca), prezes izby, K. Lenaerts, J. N. Cunha Rodrigues, M. Ilešič i E. Levits, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: K. Sztranc, administrator, wydał w dniu 2 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Wskutek udzielenia przez państwową elektrownię Dimosia Epicheirisi Ilektrismoy zamówienia publicznego na wyprodukowanie systemu taśm transportowych dla elektrociepłowni w Megalopolis w trybie procedury negocjacyjnej, bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy Rady 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji, zmienionej dyrektywą Parlamentu europejskiego i Rady 98/4/WE z dnia 16 lutego 1998 r., w tym w szczególności art. 20 ust. 1 i art. 21 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 19 z 25.1.2003.