title: Sprawa T-371/14: Wyrok Sądu z dnia 26 listopada 2015 r. – NICO/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie środków finansowych — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/46

         Wyrok Sądu z dnia 26 listopada 2015 r. – NICO/Rada
   (Sprawa T-371/14) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie środków finansowych - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie))
   (2016/C 027/56)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Naftiran Intertrade Co. (NICO) Sàrl (Pully, Szwajcaria) (przedstawiciele: J. Grayston, solicitor oraz adwokaci P. Gjørtler, G. Pandey, D. Rovetta i N. Pilkington)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i I. Rodios, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady zawartej w piśmie z dnia 14 marca 2014 r., na mocy której postanowiono utrzymać w mocy decyzję o umieszczeniu nazwy skarżącej w wykazach osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi ujętych w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39), w brzmieniu ustalonym decyzją Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. (Dz.U. L 282, s. 58) oraz w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1), wykonanego rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. (Dz.U. L 282, s. 16).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Naftiran Intertrade Co. (NICO) Sàrl pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 261 z 11.8.2014.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 31 maja 2005 r. w sprawie T-294/03 Jean-Louis Gibault przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Konkurs otwarty — Niewpisanie na listę rezerw — Brak uzasadnienia — Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową)

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/25

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 31 maja 2005 r.
   w sprawie T-294/03 Jean-Louis Gibault przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Konkurs otwarty - Niewpisanie na listę rezerw - Brak uzasadnienia - Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową)
   (2005/C 193/40)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-294/03 Jean-Louis Gibault, zamieszkały w Wattrelos (Francja), reprezentowany przez adwokata F. Tuytschaevera, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, (pełnomocnik: J. Currall, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot skargę o uchylenie decyzji, na mocy której komisja konkursowa konkursu COM/A/6/01 zdecydowała o niewpisaniu skarżącego na listę rezerw, Sąd Pierwszej Instancji (pierwsza izba), w składzie: J.D. Cooke, prezes, I. Labucka i V. Trstenjak, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 31 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako bezpodstawna.

               2)

               Każda ze stron ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 251 z 18.10.2003


title: Sprawa T-332/15: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2015 r. – Ocean Capital Administration i in./Rada

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/76

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2015 r. – Ocean Capital Administration i in./Rada
   (Sprawa T-332/15)
   (2015/C 294/91)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ocean Capital Administration GmbH (Hamburg, Niemcy); First Ocean Administration GmbH (Hamburg); First Ocean GmbH & Co. KG (Hamburg); Second Ocean Administration GmbH (Hamburg); Second Ocean GmbH & Co. KG (Hamburg); Third Ocean Administration GmbH (Hamburg); Third Ocean GmbH & Co. KG (Hamburg); Fourth Ocean Administration GmbH (Hamburg); Fourth Ocean GmbH & Co. KG (Hamburg); Fifth Ocean Administration GmbH (Hamburg); Fifth Ocean GmbH & Co. KG (Hamburg); Sixth Ocean Administration GmbH (Hamburg); Sixth Ocean GmbH & Co. KG (Hamburg); Seventh Ocean Administration GmbH (Hamburg); Seventh Ocean GmbH & Co. KG (Hamburg); Eighth Ocean Administration GmbH (Hamburg); Eighth Ocean GmbH & Co. KG (Hamburg); Ninth Ocean Administration GmbH (Hamburg); Ninth Ocean GmbH & Co. KG (Hamburg); Tenth Ocean Administration GmbH (Hamburg); Tenth Ocean GmbH & Co. KG (Hamburg); Eleventh Ocean Administration GmbH (Hamburg); Eleventh Ocean GmbH & Co. KG (Hamburg); Twelfth Ocean Administration GmbH (Hamburg); Twelfth Ocean GmbH & Co. KG (Hamburg); Thirteenth Ocean Administration GmbH (Hamburg); Fourteenth Ocean Administration GmbH (Hamburg); Fifteenth Ocean Administration GmbH (Hamburg); Sixteenth Ocean Administration GmbH (Hamburg); IRISL Maritime Training Institute (Teheran, Iran); Kheibar Co. (Teheran); Kish Shipping Line Manning Co. (Kish Island, Iran) (przedstawiciele: P. Moser, QC, E. Metcalfe, barrister, oraz M. Taher, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżący wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że decyzja Rady 2013/497/WPZiB z dnia 10 października 2013 r. zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB oraz rozporządzenie Rady (UE) nr 971/2013 z dnia 10 października 2013 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 267/2012 (Dz.U. L 272, s. 1), które to akty dotyczą środków ograniczających wobec Iranu, nie mają do nich zastosowania, ze względu na ich niezgodność z prawem;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/556 z dnia 7 kwietnia 2015 r. zmieniającej decyzję Rady 2010/413/WPZiB (Dz.U. L 92, s. 101) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/549 z dnia 7 kwietnia 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 (Dz.U. L 92, s. 12), które to akty dotyczą środków ograniczających wobec Iranu, w zakresie, w jakim dotyczą one skarżących;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnoszą dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, czyli sformułowany na podstawie art. 277 TFUE zarzut niezgodności z prawem, zmierzający do stwierdzenia, że decyzja Rady 2013/497/WPZiB z dnia 10 października 2013 r. zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB oraz rozporządzenie Rady (UE) nr 971/2013 z dnia 10 października 2013 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 267/2012 (Dz.U. L 272, s. 1), które to akty dotyczą środków ograniczających wobec Iranu, nie mają do nich zastosowania.
               Skarżący podnoszą, że kryteria określone w ww. decyzji i rozporządzeniu: po pierwsze, zostały sformułowane na niewłaściwej podstawie prawnej; po drugie, zostały sformułowane na niewłaściwej podstawie faktycznej, gdyż w wyroku w sprawie T-489/10, IRISL/Rada, ECLI:EU:T:2013:453, Sąd doszedł do wniosku, że spółka Islamic Republic of Iran Shipping Lines (zwana dalej „IRISL”) nie naruszyła środków ograniczających nałożonych przez Radę Bezpieczeństwa; po trzecie, naruszają ich prawo do skutecznego środka prawnego oraz zasady ne bis in idem i powagi rzeczy osądzonej; po czwarte, w sposób nieuzasadniony i nieproporcjonalny dyskryminują podmioty, które jakoby stanowią własność lub są kontrolowane przez IRISL; po piąte, naruszają ich prawo do obrony; po szóste w sposób nieuzasadniony i nieproporcjonalny naruszają ich inne prawa podstawowe, w tym prawo własności, prawo do prowadzenia działalności gospodarczej oraz prawo do poszanowania ich dobrego imienia; oraz po siódme, są wyrazem nadużycia władzy przez Radę, która zwyczajnie ponownie zastosowała wobec nich te same środki ograniczające, naruszając w ten sposób prawomocny wyrok Sądu.

               2.

               Zarzut drugi, czyli sformułowany na podstawie art. 263 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/556 z dnia 7 kwietnia 2015 r. zmieniającej decyzję Rady 2010/413/WPZiB (Dz.U. L 92, s. 101) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/549 z dnia 7 kwietnia 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 (Dz.U. L 92, s. 12), które to akty dotyczą środków ograniczających wobec Iranu, w zakresie, w jakim dotyczą one skarżących.
               Skarżący podnoszą, że ww. decyzja i rozporządzenie: po pierwsze, zostały wydane na niewłaściwej podstawie prawnej; po drugie, zawierają oczywiste błędy w ocenie; po trzecie, zostały wydane na niewłaściwej podstawie faktycznej; po czwarte, naruszają ich prawo do obrony oraz obowiązek uzasadnienia; po piąte, naruszają ich prawo do skutecznego środka prawnego, zasadę ne bis in idem oraz ogólną zasadę uzasadnionych oczekiwań; oraz po szóste, w sposób nieuzasadniony i nieproporcjonalny naruszają ich prawa podstawowe, w tym prawo własności oraz prawo do prowadzenia działalności gospodarczej.


title: Sprawa C-14/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 lutego 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin — Niemcy) — Hava Genc przeciwko Land Berlin (Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja — Decyzja nr 1/80 Rady Stowarzyszenia — Artykuł 6 ust. 1 — Pojęcie pracownik — Wykonywanie pracy najemnej w niewielkim wymiarze czasu pracy — Przesłanka utraty praw nabytych)

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 lutego 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin — Niemcy) — Hava Genc przeciwko Land Berlin
   (Sprawa C-14/09) (1)

   (Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja - Decyzja nr 1/80 Rady Stowarzyszenia - Artykuł 6 ust. 1 - Pojęcie „pracownik” - Wykonywanie pracy najemnej w niewielkim wymiarze czasu pracy - Przesłanka utraty praw nabytych)
   2010/C 80/07
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hava Genc

      Strona pozwana: Land Berlin

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Berlin — Wykładnia art. 6 ust. 1 decyzji Rady Stowarzyszenia nr 1/80 EWG/Turcja — Prawo pobytu obywatela tureckiego, którego wjazd na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego był uzasadniony nieistniejącym już powodem i wykonującego działalność zawodową w niewielkim wymiarze czasu pracy, tj. 5,5 godzin tygodniowo w tym państwie członkowskim — Minimalne cechy charakterystyczne wymagane, aby stosunek pracy mógł być uznany za „legalne zatrudnienie” w rozumieniu decyzji nr 1/80

      Sentencja

               1)

               Osoba znajdująca się w takiej sytuacji jak skarżąca w sprawie przed sądem krajowym jest pracownikiem w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia EWG–Turcja, wydanej przez Radę Stowarzyszenia, powołaną na podstawie Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, jeżeli praca najemna, którą wykonuje, ma charakter rzeczywisty i efektywny. Sąd krajowy powinien dokonać ustaleń niezbędnych do oceny, czy ma to miejsce w zawisłym przed nim sporze.

               2)

               Pracownik turecki w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji nr 1/80 może powoływać się na prawo do swobodnego przepływu przyznane na podstawie Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, nawet gdy przestał istnieć cel jego wjazdu na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego. Jeśli taki pracownik spełnia przesłanki, o których mowa w art. 6 ust. 1, to jego prawo pobytu w przyjmującym państwie członkowskim nie może podlegać dodatkowym warunkom dotyczącym istnienia interesów mogących uzasadniać pobyt lub charakteru zatrudnienia.

      (1)  Dz.U. C 102 z 1.5.2009.


title: Sprawa C-3/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Ringkonnakohus – Estonia) – AS Baltic Agro przeciwko Maksu- ja Tolliameti Ida maksu- ja tollikeskus [Odesłanie prejudycjalne — Antydumping — Rozporządzenie (WE) nr 661/2008 — Ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji — Przesłanki zwolnienia — Artykuł 3 ust. 1 — Pierwszy niezależny odbiorca w Unii — Zakup nawozu saletrzanego przez pośredniczącą spółkę — Zwolnienie towarów — Wniosek o unieważnienie zgłoszeń celnych — Decyzja 2008/577/WE — Kodeks celny — Artykuły 66 i 220 — Błąd — Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 — Artykuł 251 — Kontrola po zwolnieniu towarów]

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Ringkonnakohus – Estonia) – AS Baltic Agro przeciwko Maksu- ja Tolliameti Ida maksu- ja tollikeskus
   (Sprawa C-3/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Antydumping - Rozporządzenie (WE) nr 661/2008 - Ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji - Przesłanki zwolnienia - Artykuł 3 ust. 1 - Pierwszy niezależny odbiorca w Unii - Zakup nawozu saletrzanego przez pośredniczącą spółkę - Zwolnienie towarów - Wniosek o unieważnienie zgłoszeń celnych - Decyzja 2008/577/WE - Kodeks celny - Artykuły 66 i 220 - Błąd - Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 - Artykuł 251 - Kontrola po zwolnieniu towarów])
   2014/C 421/08
   Język postępowania: estoński

      Sąd odsyłający

   Tartu Ringkonnakohus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: AS Baltic Agro

      Strona pozwana: Maksu- ja Tolliameti Ida maksu- ja tollikeskus

      Sentencja

               1)

               Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 661/2008 z dnia 8 lipca 2008 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 oraz częściowego przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 należy interpretować w ten sposób, że spółka z siedzibą w państwie członkowskim, która zakupiła pochodzący z Rosji azotan amonu za pośrednictwem innej spółki również posiadającej siedzibę w państwie członkowskim, w celu dokonania przywozu tego towaru do Unii Europejskiej, nie może być uznana za niezależnego pierwszego odbiorcę w Unii Europejskiej w rozumieniu tego przepisu i nie może w związku z tym skorzystać ze zwolnienia z ostatecznego cła antydumpingowego nałożonego w tym rozporządzeniu na tenże azotan amonu.

               2)

               Artykuł 66 i art. 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1791/2006 z dnia 20 listopada 2006 r. należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one temu, aby organ celny dokonał retrospektywnego zaksięgowania cła antydumpingowego, jeżeli tak jak w okolicznościach sprawy w postępowaniu głównym wnioski o unieważnienie zgłoszeń celnych zostały złożone z uwagi na fakt, że został na nich błędnie określony odbiorca, a organ ten przyjął rzeczone zgłoszenia lub dokonał kontroli po otrzymaniu tychże wniosków.

               3)

               Artykuł 66 rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 1791/2006, i art. 251 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 312/2009 z dnia 16 kwietnia 2009 r., są zgodne z prawem podstawowym równości wobec prawa, ustanowionym w art. 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w przypadku gdy w ramach Wspólnej taryfy celnej, o której mowa w art. 28 TFUE i 31 TFUE, wskazane przepisy rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 1791/2006 i rozporządzenia nr 2454/93, zmienionego rozporządzeniem nr 312/2009 nie umożliwiają unieważnienia na wniosek błędnego zgłoszenia celnego i w związku z tym przyznania zwolnienia z cła antydumpingowego odbiorcy, który mógłby się powołać na takie zwolnienie, gdyby taki błąd nie wystąpił.

      (1)  Dz.U. C 63 z 2.3.2013.


title: Sprawa T-644/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 9 grudnia 2011 r. przez Eugèna Emila Kimmana od wyroku wydanego w dniu 29 września 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-74/10 Kimman przeciwko Komisji

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/14

         Odwołanie wniesione w dniu 9 grudnia 2011 r. przez Eugèna Emila Kimmana od wyroku wydanego w dniu 29 września 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-74/10 Kimman przeciwko Komisji
   (Sprawa T-644/11 P)
   2012/C 65/27
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Eugène Emile Kimman (Overijse, Belgia) (przedstawiciel: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 29 września 2011 r. w sprawie F-74/10;

               —

               w konsekwencji, uwzględnienie żądań przedstawionych przez wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji i co za tym idzie,

                           —

                           stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącego za 2008 r.;

                           —

                           obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania;

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania w obydwu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 6 ust. 8 załącznika I do ogólnych przepisów wykonawczych odnoszących się do art. 43 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, przeinaczenia elementów zawartych w aktach sprawy a także naruszenia kontroli oczywistego błędu w ocenie w ramach analizy przeprowadzonej przez SSP w przedmiocie zarzutu dotyczącego nie wzięcia pod uwagę przez oceniającego opinii grupy ad hoc.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący przeinaczenia informacji zawartych w aktach sprawy i naruszenia reguł ciężaru dowodzenia oraz naruszenia przez SSP obowiązku uzasadnienia w ramach analizy zarzutu dotyczącego nieprawidłowości w postępowaniu odwoławczym i braku uzasadnienia sprawozdania z oceny zaskarżonego w pierwszej instancji.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia kontroli obowiązku uzasadnienia i oczywistego błędu w ocenie a także naruszenia art. 4 ust. 6 ogólnych przepisów wykonawczych odnoszących się do art. 45 regulaminu pracowniczego urzędników UE w ramach analizy przez SSP zarzutu dotyczącego nie wzięcia pod uwagę pracy wykonanej przez wnoszącego odwołanie w interesie instytucji.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący przeinaczenia informacji zawartych w aktach sprawy i nienależytej interpretacji reguł ciężaru dowodzenia oraz kontroli oczywistego błędu w ocenie w ramach analizy przez SSP zarzutu dotyczącego konkluzji oceniającego w przedmiocie tego czy wnoszący odwołanie zastosował się do próbnej reorganizacji służby od 2008 r.


title: Sprawa T-274/13: Wyrok Sądu z dnia 4 grudnia 2015 r. – Emadi/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Iranie — Zamrożenie środków finansowych — Ograniczenia wjazdu na terytorium Unii i przejazdu przez nie — Podstawa prawna — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do bycia wysłuchanym — Błąd w ocenie — Ne bis in idem — Wolność wypowiedzi — Wolność mediów — Wolność wyboru zawodu — Swobodny przepływ — Prawo własności)

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/32

         Wyrok Sądu z dnia 4 grudnia 2015 r. – Emadi/Rada
   (Sprawa T-274/13) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Iranie - Zamrożenie środków finansowych - Ograniczenia wjazdu na terytorium Unii i przejazdu przez nie - Podstawa prawna - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do bycia wysłuchanym - Błąd w ocenie - Ne bis in idem - Wolność wypowiedzi - Wolność mediów - Wolność wyboru zawodu - Swobodny przepływ - Prawo własności))
   (2016/C 027/36)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Hamid Reza Emadi (Teheran, Iran) (przedstawiciele: początkowo adwokat T. Walter, następnie adwokaci J. M. Viñals Camallonga, L. Barriola Urruticoechea i J. L. Iriarte Ángel)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix i Á. de Elera-San Miguel Hurtado, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Stiftung Organisation Justice for Iran (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo adwokat G. Pulles, następnie adwokat R. Marx)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2013/124/WPZiB z dnia 11 marca 2013 r. zmieniającej decyzję 2011/235/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Iranie (Dz.U. L 68, s. 57); po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 206/2013 z dnia 11 marca 2013 r. w sprawie wykonania art. 12 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 359/2011 dotyczącego środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Iranie (Dz.U. L 68, s. 9); po trzecie, decyzji Rady 2014/205/WPZiB z dnia 10 kwietnia 2014 r. zmieniającej decyzję 2011/235/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Iranie (Dz.U. L 109, s. 25); oraz po czwarte, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 371/2014 z dnia 10 kwietnia 2014 r. w sprawie wykonania art. 12 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 359/2011 dotyczącego środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Iranie (Dz.U. L 109, s. 9), w zakresie, w jakim te akty dotyczą skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Hamid Reza Emadi pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Stiftung Organisation Justice for Iran pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa T-156/07: Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2007 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/42

         Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2007 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-156/07)
   (2007/C 140/69)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: F. Díez Moreno)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszenia o otwartym konkursie EPSO/AD/94/07 opublikowanego przez Europejskie Biuro Selekcji Kadr (EPSO) w Dz.U. WE C 45 A z dnia 28 lutego 2007 r.;

               —

               nakazanie Komisji by wszystkie ogłoszenia obejmujące stanowiska w europejskiej służbie publicznej opublikowane zostały w dzienniku urzędowym we wszystkich językach;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga wniesiona została na ogłoszenie o otwartym konkursie EPSO/AD/94/07 opublikowane przez Europejskie Biuro Selekcji Kadr (EPSO) w Dz.U. WE C 45 A z dnia 28 lutego 2007 r., ponieważ ogłoszenie to opublikowane zostało tylko w wersji angielskiej, francuskiej i niemieckiej Dz.U.WE.
   Strona skarżąca uważa, że postępując w ten sposób strona pozwana naruszyła rozporządzenie Rady nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej oraz rozporządzenie nr 259/68 z dnia 29 lutego 1968 r. w sprawie regulaminu pracowniczego europejskiej służby publicznej. Naruszyła ona też zasady równości i niedyskryminacji obywateli wspólnotowych, zasadę proporcjonalności i bezpieczeństwa prawnego, uznanych przez traktat WE i utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.
   Jeżeli chodzi w szczególności o zasadę bezpieczeństwa prawnego, należy zwrócić uwagę, że regulamin pracowniczy służby publicznej stanowi w załączniku III o publikacji ogłoszeń o otwartych konkursach w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Tymczasem zgodnie z art. 5 rozporządzenia Rady nr 1/58 ów dziennik Urzędowy winien być publikowany w 23 językach urzędowych. Tymczasem w tym konkretnym przypadku, ogłoszenie opublikowano jedynie w trzech językach urzędowych.
   Wreszcie należy uznać, że naruszyła ona także wyłączną właściwość Rady do zmiany jednogłośnie wspólnotowego systemu językowego.


title: Sprawa T-420/15: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2016 r. – Thun 1794/EUIPO – Adekor (Symbole graficzne pełniące funkcję dekoracyjną) [Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający symbole graficzne pełniące funkcję dekoracyjną — Wcześniejszy wzór wspólnotowy — Podstawa unieważnienia — Ujawnienie wcześniejszego wzoru — Brak nowości — Artykuły 5 i 7 oraz art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002]

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/32

         Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2016 r. – Thun 1794/EUIPO – Adekor (Symbole graficzne pełniące funkcję dekoracyjną)
   (Sprawa T-420/15) (1)

   ([Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający symbole graficzne pełniące funkcję dekoracyjną - Wcześniejszy wzór wspólnotowy - Podstawa unieważnienia - Ujawnienie wcześniejszego wzoru - Brak nowości - Artykuły 5 i 7 oraz art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002])
   (2016/C 305/44)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Thun 1794 a.s. (Nová Role, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat F. Steidl)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Adekor s.r.o. (Loket, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat V. Dohnalová)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 kwietnia 2015 r. (sprawa R 1465/2014-3), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Thun 1794 a Adekor.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Thun 1794 a.s. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Sprawa T-601/13: Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2013 r. — Wilo przeciwko OHIM (Pioneering for You)

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/31

         Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2013 r. — Wilo przeciwko OHIM (Pioneering for You)
   (Sprawa T-601/13)
   2014/C 24/56
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Wilo SE (Dortmund, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat B. Schneiders)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 września 2013 r. w sprawie R 555/2013-4;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Pioneering for You” dla towarów i usług z klas 7, 9, 11, 37 i 42 ‒ zgłoszenie nr 11 065 588

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009


title: Sprawa T-296/13: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2013 r. — Adler Modemärkte przeciwko OHIM — Blufin (MARINE BLEU)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/21

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2013 r. — Adler Modemärkte przeciwko OHIM — Blufin (MARINE BLEU)
   (Sprawa T-296/13)
   (2013/C 226/27)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Adler Modemärkte AG (Haibach, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Plate i R. Kaase)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Blufin SpA (Carpi, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 kwietnia 2013 r. w sprawie R 386/2012-2 z powodu niezgodności z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „MARINE BLEU” dla towarów z klasy 25 — zgłoszenie nr 6 637 193

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Blufin SpA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „BLUMARINE” dla towarów z klasy 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i odrzucenie zgłoszenia

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94


title: Sprawa T-20/05: Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2010 r. — Outokumpu i Luvata przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor miedzianych rur instalacyjnych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Grzywny — Zakres rynku właściwego — Okoliczność łagodząca — Czas trwania naruszenia — Powrót do naruszenia)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/30

         Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2010 r. — Outokumpu i Luvata przeciwko Komisji
   (Sprawa T-20/05) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor miedzianych rur instalacyjnych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Grzywny - Zakres rynku właściwego - Okoliczność łagodząca - Czas trwania naruszenia - Powrót do naruszenia)
   2010/C 179/50
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Outokumpu Oyj (Espoo, Finlandia) i Luvata Oy, dawniej Outokumpu Copper Products Oy (Espoo) (przedstawiciele: J. Ratliff, barrister, F. Distefano i J. Luostarinen, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier i S. Noë, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie uchylenia lub zmniejszenia wymiaru grzywny nałożonej na skarżącą w art. 2 lit. j) decyzji Komisji C(2004) 2826 z dnia 3 września 2004 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/E-1/38.069 — Miedziane rury instalacyjne)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Outokumpu Oyj i Luvata Oy zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005.


title: Sprawa F-15/08: Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2008 r. — Wiame przeciwko Komisji

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/51

         Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2008 r. — Wiame przeciwko Komisji
   (Sprawa F-15/08)
   (2008/C 92/105)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Valérie Wiame (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/AST/7/05 o przyznaniu skarżącej niewystarczającej liczby punktów do wpisu na listę rezerwową
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/AST/7/05 o przyznaniu skarżącej niewystarczającej liczby punktów do wpisu na listę laureatów,

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa T-39/17: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2017 r.– Chambre de commerce et d’industrie métropolitaine Bretagne–ouest (port w Breście)/Komisja

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/54

         Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2017 r.– Chambre de commerce et d’industrie métropolitaine Bretagne–ouest (port w Breście)/Komisja
   (Sprawa T-39/17)
   (2017/C 104/75)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Chambre de commerce et d’industrie métropolitaine Bretagne–ouest (port w Breście) (Brest, Francja) (przedstawiciel: J. Vanden Eynde, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną, a w konsekwencji;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 22 listopada 2016 r. [C(2016) 7755 final] w celu uwzględnienia pierwotnego żądania skarżącej, a mianowicie: „Na wstępie niżej podpisani wnoszą o otrzymanie, w myśl rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, pełnej kopii kwestionariusza oraz odpowiedzi, do których Komisja nawiązuje w swojej opinii 2016/C 302/03 opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 19 sierpnia 2016 r.”.

               —

               Obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi co do zasady cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący nadrzędnego interesu publicznego w odniesieniu do ujawnienia zebranych informacji. Komisja błędnie uznała zatem, że strona skarżąca nie wykazała takiego nadrzędnego interesu publicznego, chociaż interes ten został wykazany na gruncie traktatów europejskich, a mianowicie art. 10 ust. 3 i art. 11 ust. 2 traktatu o Unii Europejskiej („TUE”), ale także art. 15 ust. 1 i art. 298 ust. 1 i 2 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”), a także art. 42 karty praw podstawowych Unii Europejskiej („karty”).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący pierwszeństwa traktatów europejskich oraz karty nad rozporządzeniem nr 1049/2001. Strona skarżąca uważa, że wspomniane rozporządzenie, które wprowadza prawne ograniczenia zasad przejrzystości, uczestnictwa i otwartości, należy interpretować i stosować w sposób bardzo zawężający przy uwzględnieniu chronologii przyjmowania aktów prawnych oraz karty. Tak więc skarżąca uważa, że strona pozwana, po pierwsze, nie powinna była stosować ogólnego domniemania, iż istnieje naruszenie ochrony celu dochodzenia, gdyż w niniejszej sprawie chodzi o dochodzenie przekrojowe a, po drugie, powinna była stwierdzić, że państwa członkowskie nie zwróciły się o tę ochronę.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 41 ust. 2 i art. 42 karty, które gwarantują dostęp do dokumentów dotyczących jednej ze stron zainteresowanych.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, która ustanawia równość dostępu do dokumentów w ramach postępowania, w tym postępowania administracyjnego, w celu zapewnienia prawa do obrony zainteresowanych stron – zwłaszcza art. 6 i art. 13 konwencji.


title: Sprawa C-125/06 P: Odwołanie wniesione w dniu  1 marca 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich od wyroku z dnia  15 grudnia 2005 r.  w sprawie T-33/01 Infront WM AG (dawniej KirchMedia WM AG) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/7

         Odwołanie wniesione w dniu 1 marca 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich od wyroku z dnia 15 grudnia 2005 r. w sprawie T-33/01 Infront WM AG (dawniej KirchMedia WM AG) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-125/06 P)
   (2006/C 108/12)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: K. Banks i M. Huttunen, działający w charakterze pełnomocników]

      Pozostali uczestnicy postępowania: Republika Francuska, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej.
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 grudnia 2005 r. w sprawie T-33/01 Infront WM AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich;

               —

               wydanie orzeczenia ostatecznego w sprawie poprzez stwierdzenie niedopuszczalności skargi w sprawie T-33/01;

               —

               obciążenie strony skarżącej w sprawie T-33/01 kosztami poniesionymi przez Komisję w pierwszej instancji oraz kosztami niniejszego odwołania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsze odwołanie odnosi się do kwestii, czy decyzja dotyczy zainteresowanego bezpośrednio i indywidualnie w rozumieniu art. 230 akapit czwarty WE. Komisja twierdzi, że w zaskarżonym wyroku Sąd Pierwszej Instancji (zwany dalej „Sądem”) naruszył prawo w procesie interpretacji i stosowania tych pojęć. Komisja utrzymuje, że w ten sposób Sąd naruszył zasadę równowagi instytucjonalnej, znajdującej odzwierciedlenie w przepisach regulujących dostęp do sądownictwa wspólnotowego w celu zakwestionowania ważności aktów wspólnotowych. Zdaniem Komisji, Sąd uznał w zaskarżonym wyroku, że decyzja Komisji dotyczyła bezpośrednio i indywidualnie przedsiębiorstwa, w odniesieniu do którego można było uznać co najwyżej, iż w wyniku spornej decyzji poniosło pośrednią szkodę gospodarczą, której prawdopodobieństwa zresztą nie wykazało. Sąd miał stwierdzić ponadto, że o indywidualnym interesie przesądzały okoliczności wspólne dla wielu innych przedsiębiorców znajdujących się w sytuacji porównywalnej z sytuacją skarżącej.


title: Sprawa F-141/06: Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2006 r. — Hartwig przeciwko Komisji i Parlamentowi

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/40

         Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2006 r. — Hartwig przeciwko Komisji i Parlamentowi
   (Sprawa F-141/06)
   (2007/C 20/61)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Marc Hartwig (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: T.Bontinck, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich i Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji indywidualnych Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 12 kwietnia 2006 r. i Parlamentu Europejskiego z dnia 27 marca 2006 r. dotyczących zmiany statusu skarżącego z pracownika tymczasowego na urzędnika;

               —

               obciążenie Komisji i Parlamentu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, który przepracował kilka lat w Komisji w charakterze pracownika tymczasowego w grupie zaszeregowania B*7, zdał konkurs zewnętrzny PE/34/B zorganizowany przez Parlament (grupa zaszeregowania B*5/B*4). Następnie został powołany przez Parlament w charakterze urzędnika na okres próbny w grupie zaszeregowania B*3, przy czym Parlament natychmiast dokonał transferu skarżącego do Komisji, która zaszeregowała go do tej samej grupy zaszeregowania.
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi naruszenie art. 31 i 62 regulaminu pracowniczego oraz art. 5 i 2 załącznika XIII do regulaminu.
   Ponadto skarżący podnosi naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań i zasady praw słusznie nabytych.


title: Sprawa C-191/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin (Niemcy) w dniu 5 kwietnia 2016 r. – Romano Pisciotti/Republika Federalna Niemiec

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin (Niemcy) w dniu 5 kwietnia 2016 r. – Romano Pisciotti/Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-191/16)
   (2016/C 270/33)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Romano Pisciotti

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Pytania prejudycjalne

               1)

                           a)

                           Czy system ekstradycji między państwem członkowskiego a państwem trzecim stanowi materię, która niezależnie od konkretnego przypadku, nigdy nie wchodzi w zakres stosowania traktatów, w ten sposób że nie podlega uwzględnieniu wynikający z prawa europejskiego zakaz dyskryminacji ustanowiony w art. 18 ust. 1 TFUE przy (wiernym z brzmieniem) stosowaniu normy konstytucyjnej (w niniejszym wypadku art. 16 ust. 2 zd. 1 [Grundgesetz für die Bundesrepublik Deutschland, Ustawa Zasadnicza dla Republiki Federalnej Niemiec, zwana dalej „GG”]), który jedynie zabrania ekstradycji własnych obywateli do państw trzecich?

                           b)

                           W razie udzielenia na to pytanie odpowiedzi twierdzącej: Czy na pytanie pierwsze należy udzielić innej odpowiedzi w wypadku, gdy system ekstradycji między państwem członkowskim a Stanami Zjednoczonymi Ameryki Północnej jest objęty postanowieniami konwencji o ekstradycji zawartej między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki?

               2)

               W zakresie, w jakim na samym wstępie nie jest wykluczone otwarcie zakresu stosowania traktatów względem systemu ekstradycyjnego państw członkowskich i Stanów Zjednoczonych Ameryki:
               Czy art. 18 ust. 1 TFUE i wydane w tym względzie odpowiednie orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie dopuszcza się w nieuzasadniony sposób naruszenia zakazu dyskryminacji z art. 18 ust. 1 TFUE w wypadku, gdy na podstawie normy konstytucyjnej (tutaj: art. 16 ust. 2 zd. 1 GG) przy wniosku o ekstradycję pochodzącego z państw trzecich odmiennie traktuje swoich obywateli oraz obywateli innych państw członkowskich Unii Europejskiej w ten sposób, że dokonuje ekstradycji wyłącznie względem tych ostatnich?

               3)

               W wypadku, gdy w ww. przypadkach należy potwierdzić wystąpienie naruszenia ogólnego zakazu dyskryminacji z art. 18 ust. 1 TFUE:
               Czy orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej należy rozumieć w ten sposób, że w takiej sytuacji, jaka występuje w niniejszej sprawie, w której wydana przez właściwy organ zgoda na ekstradycję musi zostać poprzedzona kontrolą zgodności z prawem dokonaną w ramach postępowania sądowego, którego wynik wiąże organy państwa jednak tylko wówczas, gdy zostanie stwierdzona niedopuszczalność takiej decyzji, kwalifikowane naruszenie może zachodzić w przypadku zwykłego naruszenia zakazu dyskryminacji z art. 18 ust. 1 TFUE albo czy konieczne jest oczywiste naruszenie?

               4)

               W wypadku, gdy nie jest konieczne oczywiste naruszenie:
               Czy orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej trzeba interpretować w ten sposób, że należy zaprzeczyć wystąpieniu dostatecznie kwalifikowanego naruszenia w takim wypadku jak w niniejszej sprawie już z tego względu, gdy w braku orzecznictwa Trybunału odnośnie do konkretnego przypadku (w niniejszej sprawie: przedmiotowe stosowanie ogólnego zakazu dyskryminacji z art. 18 ust. 1 TFUE w obszarze systemu ekstradycji między państwami członkowskimi a Stanami Zjednoczonymi Ameryki), krajowy organ wykonawczy w celu uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia może powołać się na stwierdzoną zgodność z rozstrzygnięciami sądów krajowych wydanymi uprzednio w tej samej sprawie?


title: Sprawa C-613/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 30 grudnia 2014 r. – James Elliott Construction Limited/Irish Asphalt Limited

text:
               23.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 30 grudnia 2014 r. – James Elliott Construction Limited/Irish Asphalt Limited
   (Sprawa C-613/14)
   (2015/C 096/07)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court, Irlandia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: James Elliott Construction Limited

      Strona pozwana: Irish Asphalt Limited

      Pytania prejudycjalne

               1

                           a)

                           Czy w sytuacji, gdy postanowienia umowy cywilnej zobowiązują stronę do dostarczenia wyrobu wyprodukowanego zgodnie z normą krajową, która została przyjęta poprzez wdrożenie normy europejskiej przyjętej na podstawie mandatu wydanego przez Komisję Europejską zgodnie z przepisami dyrektywy w sprawie wyrobów budowlanych (89/106/EWG) (1), wykładnia niniejszej normy stanowi zagadnienie, które może być przedmiotem wniosku o wydanie przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzeczenia w trybie prejudycjalnym na podstawie art. 267 TFUE?

                           b)

                           W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1a): czy w przypadku normy europejskiej EN 13242:2002 udowodnienie zgodności z niniejszą normą lub jej naruszenia może nastąpić wyłącznie na podstawie badań przeprowadzonych zgodnie z (niewydanymi na podstawie mandatu) normami przyjętymi przez CEN (Le Comité Européen de Normalisation), do których odwołuje się norma europejska EN 13242:2002, gdy badania takie są przeprowadzane w czasie produkcji lub dostawy; czy też naruszenie wyżej wymienionej normy (oraz odpowiednio naruszenie umowy) może zostać udowodnione za pomocą badań przeprowadzonych później, jeśli na podstawie takich badań można wyprowadzić logiczny wniosek co do naruszenia tej normy?

               2

               Czy rozpoznając sprawę cywilną dotyczącą naruszenia umowy, której przedmiotem jest wyrób wyprodukowany zgodnie z normą europejską wydaną na podstawie mandatu udzielonego przez Komisję Europejską na podstawie dyrektywy w sprawie wyrobów budowlanych, sąd krajowy ma obowiązek powstrzymać się od stosowania przepisów prawa krajowego ustanawiających domniemanie jakości handlowej oraz przydatności do określonego celu lub jakości z uwagi na fakt, że przepisy ustawowe, lub ich stosowanie, tworzą normy albo wprowadzają techniczne specyfikacje lub wymagania, w których przypadku nie dokonano notyfikacji przewidzianej przepisami dyrektywy 98/34/WE (2) w sprawie norm technicznych?

               3

               Czy rozpoznając powództwo dotyczące naruszenia umowy cywilnej, które miało powstać wskutek naruszenia postanowienia dotyczącego jakości handlowej lub przydatności do użycia (wynikających z domniemań ustawowych, które kształtują treść umowy między stronami, jeśli strony domniemań tych nie zmodyfikowały lub wyłączyły) w odniesieniu do wyrobu wyprodukowanego zgodnie z normą europejską EN 13242:2002, sąd krajowy jest zobowiązany uznać, że wyrób posiada jakość handlową i nadaje się do swojego celu, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej na to pytanie: czy takie domniemanie może zostać obalone wyłącznie poprzez przeprowadzenie dowodu braku zgodności z normą europejską EN 13242:2002 za pomocą badań wykonanych zgodnie z wymaganiami dla badań i protokołów, do których odwołuje się norma europejska EN 13242:2002 wykonanych w czasie dostawy wyrobu?

               4

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytania 1a) i 3: czy w normie europejskiej EN 13242:2002, lub na jej mocy, został ustanowiony limit ogólnej zawartości siarki w kruszywach, przez co przestrzeganie tego limitu było wymagane m.in. po to, aby powstało domniemanie jakości handlowej lub przydatności do użytku?

               5

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na [pytania] 1a) i 3: czy udowodnienie, że wyrób opatrzony był oznakowaniem CE jest konieczne, aby powołać się na domniemanie wynikające z załącznika ZA do normy europejskiej EN 13242:2002 lub art. 4 dyrektywy w sprawie wyrobów budowlanych (89/106/EWG)?

      (1)  Dyrektywa Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych (Dz.U. L 40, s. 12).

      (2)  Dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych (Dz.U. L 204, s. 37).


title: Sprawa T-489/10: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Islamic Republic of Iran Shipping Lines i in. przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Iranu w celu przeciwdziałania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/30

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Islamic Republic of Iran Shipping Lines i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-489/10) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Iranu w celu przeciwdziałania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie)
   2013/C 325/51
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Islamic Republic of Iran Shipping Lines (Teheran, Iran) oraz 17 innych skarżących, których nazwy wymieniono w załączniku do wyroku (przedstawiciele: F. Randolph, QC, M. Lester, barrister, i M. Taher, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i R. Liudvinaviciute-Cordeiro, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Konstantinidis i T. Scharf, pełnomocnicy) i Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i É. Ranaivoson, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 195, s. 25), decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413 (Dz.U. L 281, s. 81), rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1).

      Sentencja

               1)

               W zakresie, w jakim dotyczą Islamic Republic of Iran Shipping Lines oraz 17 innych skarżących, których nazwy wymieniono w załączniku, stwierdza się nieważność:

                           —

                           załącznika II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB;

                           —

                           załącznika do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu;

                           —

                           załącznika do decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413;

                           —

                           załącznika VIII do rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007;

                           —

                           załącznika IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie nr 961/2010.

               2)

               Skutki decyzji 2010/413, zmienionej decyzją 2010/644, zostają utrzymane w mocy w zakresie dotyczącym Islamic Republic of Iran Shipping Lines oraz 17 pozostałych skarżących, których nazwy wymieniono w załączniku, do czasu, gdy skuteczne stanie się stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 267/2012.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa oprócz własnych kosztów koszty poniesione przez Islamic Republic of Iran Shipping Lines oraz 17 pozostałych skarżących, których nazwy wymieniono w załączniku.

               4)

               Komisja Europejska i Republika Francuska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawy połączone T-589/14 i T-772/14: Wyrok Sądu z dnia 25 lutego 2016 r. – Musso/Parlament (Uposażenia posłów do Parlamentu — Emerytura — Ciążący na posłach francuskich obowiązek uwzględnienia ich uprawnień emerytalnych w systemach krajowych — Zasada zapobiegania zbiegowi praw — Przepisy wykonawcze do statutu posłów — Decyzja wydana po zakończeniu postępowania odwoławczego — Nota debetowa — Decyzja w sprawie zawieszenia wypłaty emerytury — Zasada kontradyktoryjności — Rozsądny termin — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/28

         Wyrok Sądu z dnia 25 lutego 2016 r. – Musso/Parlament
   (Sprawy połączone T-589/14 i T-772/14) (1)

   ((Uposażenia posłów do Parlamentu - Emerytura - Ciążący na posłach francuskich obowiązek uwzględnienia ich uprawnień emerytalnych w systemach krajowych - Zasada zapobiegania zbiegowi praw - Przepisy wykonawcze do statutu posłów - Decyzja wydana po zakończeniu postępowania odwoławczego - Nota debetowa - Decyzja w sprawie zawieszenia wypłaty emerytury - Zasada kontradyktoryjności - Rozsądny termin - Obowiązek uzasadnienia))
   (2016/C 118/31)
   Język postępowania: francuski.

      Strony

      Strona skarżąca: François Musso (Ajaccio, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Gross i L. Stachnik)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: G. Corstens i S. Seyr, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji prezydium Parlamentu z dnia 26 czerwca 2014 r. potwierdzającej decyzję sekretarza generalnego Parlamentu z dnia 17 października 2011 r., mocą której ustalono miesięczną wysokość uprawnień emerytalnych, biorąc pod uwagę kwoty pobierane z dwóch francuskich kas emerytalnych i zdecydowano, że należy odzyskać kwotę 127 065,19 EUR a po drugie żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu z dnia 22 września 2014 r.

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               François Musso pokrywa własne koszty oraz koszty Parlamentu Europejskiego.

      (1)  Dz.U. C 351 z 6.10.2014.


title: Sprawa T-350/03: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 września 2006 r. — Wirtschaftskammer Kärnten i best connect Ampere Strompool przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Konkurencja — Decyzja uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem — Osoby prawne — Akty dotyczące ich indywidualnie — Niedopuszczalność)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/47

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 września 2006 r. — Wirtschaftskammer Kärnten i best connect Ampere Strompool przeciwko Komisji
   (Sprawa T-350/03) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Konkurencja - Decyzja uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem - Osoby prawne - Akty dotyczące ich indywidualnie - Niedopuszczalność)
   (2006/C 294/100)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strony skarżące: Wirtschaftskammer Kärnten i best connect Ampere Strompool GmbH (Klagenfurt, Austria) (przedstawiciel: adwokat M. Angerer)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo A. Bouquet, S. Rating i K. Mojzesowicz, a następnie A. Bouquet i K. Mojzesowicz)

      Interwenient popierający stronę skarżącą Ampere AG (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. von Hammerstein i C.-S. Schweer)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Österreichische Elektrizitätswirtschafts-AG (Wiedeń, Austria); EVN AG (Maria Enzersdorf, Austria); Wien Energie GmbH (Wiedeń); Energie AG Oberösterreich (Linz, Austria); Burgenländische Elektrizitätswirtschafts-AG (Eisenstadt, Austria); i Linz AG für Energie, Telekommunikation, Verkehr und Kommunale Dienste (Linz) (przedstawiciele: adwokaci S. Polster i H. Wollmann)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2004/271/WEE z dnia 11 czerwca 2003 r. w sprawie zgodności koncentracji ze wspólnym rynkiem i Porozumieniem o EOG (Sprawa COMP/M.2947 — Verbund/EnergieAllianz) (Dz.U. 2004, L 92, str. 91).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżące zostają obciążone własnymi kosztami i solidarnie kosztami poniesionymi przez Komisję oraz interwenientów Österreichische Elektrizitätswirtschafts-AG, EVN AG, Wien Energie GmbH, Energie AG Oberösterreich, Burgenländische Elektrizitätswirtschafts-AG i Linz AG für Energie, Telekommunikation, Verkehr und Kommunale Dienste.

               3)

               Interwenient Ampere AG pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 7 z 10.1.2004


title: Sprawa T-322/14 i T-325/14: Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2016 r. – mobile.international/EUIPO – Rezon (mobile.de) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy mobile — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 15 ust. 1, art. 57 ust. 2 i art. 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zasada 40 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 2868/95]

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/9

         Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2016 r. – mobile.international/EUIPO – Rezon (mobile.de)
   (Sprawa T-322/14 i T-325/14) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy mobile - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 15 ust. 1, art. 57 ust. 2 i art. 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Zasada 40 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 2868/95])
   (2016/C 232/10)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: mobile.international GmbH (Kleinmachnow, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Lührig)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Rezon OOD (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciele: adwokaci P. Kanchev i T. Ignatova)

      Przedmiot

   Dwie skargi na decyzje Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 czerwca 2014 r. (sprawa R 922/2013-1) i 13 lutego 2014 r. (spraw R 951/2013-1) dotyczące dwóch postępowań w sprawie unieważnienia prawa do znaku między mobile.international GmbH a Rezon OOD.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               mobile.international GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 235 z 21.7.2014.


title: Wyrok Trybunału (drugiej izby) z dnia 1 lipca 2004 r. w sprawie C-295/02 (wniosek Niedersächsiches Oberverwaltungsgericht o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Gisela Gerken przeciwko Amt für Agrarstruktur Verden (Wspólna polityka rolna — Zintegrowany system zarządzania i kontroli odnoszący się do niektórych wspólnotowych systemów pomocy — Rozporządzenia (EWG) nr 3887/92 i (WE) nr 2419/2001 — Wnioski o przyznanie pomocy na zwierzę — Nieprawidłowości — Obniżenie wysokości pomocy — Art. 2 ust.2 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95 — Retroaktywne stosowanie przepisu mniej restrykcyjnego)

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (drugiej izby)
   z dnia 1 lipca 2004 r.
   w sprawie C-295/02 (wniosek Niedersächsiches Oberverwaltungsgericht o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Gisela Gerken przeciwko Amt für Agrarstruktur Verden (1)

   (Wspólna polityka rolna - Zintegrowany system zarządzania i kontroli odnoszący się do niektórych wspólnotowych systemów pomocy - Rozporządzenia (EWG) nr 3887/92 i (WE) nr 2419/2001 - Wnioski o przyznanie pomocy na zwierzę - Nieprawidłowości - Obniżenie wysokości pomocy - Art. 2 ust.2 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95 - Retroaktywne stosowanie przepisu mniej restrykcyjnego)
   (2004/C 217/05)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-295/02, której przedmiotem jest skierowany do Trybunału na mocy art. 234 WE przez Niedersächsiches Oberverwaltungsgericht (Niemcy) wniosek o wydanie, w ramach zawisłego przed tym sądem sporu między Giselą Gerken a Amt für Agrarstruktur Verden, orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni art. 10 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3887/92 z dnia 23 grudnia 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy (Dz.U. L 391, str. 36), art. 4, 53 i 54 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz.U. L 327, str. 11) oraz art. 2 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, str. 1), Trybunał (druga izba), w składzie C. W. A. Timmermans, prezes izby, J.-P. Puissochet i R. Schintgen, F. Macken (sprawozdawca) i N. Colneric, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 1 lipca 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:
   Art. 2 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich winien być interpretowany w taki sposób, aby w przypadku wniosku o przyznanie pomocy na zwierzę będącego w zakresie właściwości czasowej rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3887/92 z dnia 23 grudnia 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy, dotkniętego nieprawidłowością będącą podstawą zastosowania sankcji z art. 10 ust. 2 lit. a) tego rozporządzenia, właściwe organy powinny stosować retrospektywnie przepisy art. 44 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92, ponieważ przepisy rozporządzenia nr 2419/2001 są w stosunku do przedmiotowego zachowania mniej restrykcyjne.

      (1)  Dz.U. C 261 z 26.10.2002.


title: Sprawa C-160/16: Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/3

         Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka
   (Sprawa C-160/16)
   (2016/C 251/04)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Zavvos i K. Talabér-Ritz)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Grecka, nie przedkładając sprawozdania dotyczącego optymalnego pod względów kosztów poziomu przewidzianego w art. 5 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/31/UE (1) z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków, uzupełnionej rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 244/2012 (2) z dnia 16 stycznia 2012 r., które ustanawia ramy metodologii porównawczej do celów obliczania optymalnego pod względem kosztów poziomu wymagań minimalnych dotyczących charakterystyki energetycznej budynków i elementów budynków, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie tego przepisu;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               W dniu 18 marca 2016 r. Komisja Europejska wniosła skargę przeciwko Republice Greckiej, wnosząc do Trybunału o stwierdzenie, że Republika Grecka, nie przedkładając sprawozdania dotyczącego optymalnego pod względów kosztów poziomu przewidzianego w art. 5 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/31/UE z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków, uzupełnionej rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 244/2012 z dnia 16 stycznia 2012 r., które ustanawia ramy metodologii porównawczej do celów obliczania optymalnego pod względem kosztów poziomu wymagań minimalnych dotyczących charakterystyki energetycznej budynków i elementów budynków, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie tego przepisu.

               2.

               W swojej skardze Komisja utrzymuje, że mimo powtarzających się wezwań z jej strony władze greckie nie przedłożyły jeszcze ostatecznego sprawozdania dotyczącego optymalnego pod względów kosztów poziomu wymagań minimalnych dotyczących charakterystyki energetycznej budynków i elementów budynków z zastosowaniem ram metodologii porównawczej ustalonych w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 244/2012 oraz że w związku z tym zachodzi naruszenie art. 5 ust. 2 dyrektywy 2010/31/UE.

      (1)  Dz.U. L 153 z 18.6. 2010, s. 13.

      (2)  Dz.U. L 81 z 21.3.2012, s. 18.


title: Sprawa T-342/12: Wyrok Sądu z dnia 8 października 2014 r. – Fuchs przeciwko OHIM – Les Complices (Gwiazda wpisana w okrąg) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego gwiazdę wpisaną w okrąg — Wcześniejsze graficzne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowe przedstawiające gwiazdę wpisaną w okrąg — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Wygaśnięcie prawa do wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego — Zachowanie interesu prawnego — Częściowa odmowa umorzenia postępowania]

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/32

         Wyrok Sądu z dnia 8 października 2014 r. – Fuchs przeciwko OHIM – Les Complices (Gwiazda wpisana w okrąg)
   (Sprawa T-342/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego gwiazdę wpisaną w okrąg - Wcześniejsze graficzne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowe przedstawiające gwiazdę wpisaną w okrąg - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Wygaśnięcie prawa do wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego - Zachowanie interesu prawnego - Częściowa odmowa umorzenia postępowania])
   2014/C 421/43
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Max Fuchs (Freyung, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Onken)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Les Complices SA (Montreuil-sous-Bois, Francja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 maja 2012 r. (sprawa R 2040/2011-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Les Complices SA a Maxem Fuchsem

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Max Fuchs zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 295 z 29.9.2012.


title: Sprawa T-474/11: Postanowienie Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — Oster Weinkellerei przeciwko OHIM — Viñedos Emiliana (Igama) (Wspólnotowy znak towarowy — Unieważnienie znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie — Umorzenie postępowania)

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/17

         Postanowienie Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — Oster Weinkellerei przeciwko OHIM — Viñedos Emiliana (Igama)
   (Sprawa T-474/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Unieważnienie znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie - Umorzenie postępowania)
   2013/C 164/31
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Andreas Oster Weinkellerei KG (Cochem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Schindler)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Pohlmann, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Viñedos Emiliana, SA (Las Condes, Santiago, Chile)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 czerwca 2011 r. (sprawa R 637/2010-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Andreas Oster Weinkellerei KG a Viñedos Emiliana, SA.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i OHIM pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 319 z 29.10.2011.


title: Sprawa T-122/14: Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2016 r. – Włochy/Komisja (Niewykonanie wyroku Trybunału stwierdzającego uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Okresowa kara pieniężna — Decyzja określająca wysokość okresowej kary pieniężnej — Metoda obliczania odsetek mająca zastosowanie w przypadku bezprawnie przyznanej pomocy — Odsetki składane)

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/39

         Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2016 r. – Włochy/Komisja
   (Sprawa T-122/14) (1)

   ((Niewykonanie wyroku Trybunału stwierdzającego uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Okresowa kara pieniężna - Decyzja określająca wysokość okresowej kary pieniężnej - Metoda obliczania odsetek mająca zastosowanie w przypadku bezprawnie przyznanej pomocy - Odsetki składane))
   (2016/C 270/43)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez S. Fiorentina, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, G. Conte i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek oparty na art. 263 TFUE i zmierzający do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2013) 8681 final z dnia 6 grudnia 2013 r., w której, w wykonaniu wyroku z dnia 17 listopada 2011 r., Komisja/Włochy (C-496/09, EU:C:2011:740), instytucja ta ustaliła kwotę okresowej kary pieniężnej należnej od Republiki Włoskiej za półrocze od dnia 17 maja do dnia 17 listopada 2012 r.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2013) 8681 final z dnia 6 grudnia 2013 r.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 102 z 7.4.2014.


title: Wykreślenie sprawy C-109/05

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/10

         Wykreślenie sprawy C-109/05 (1)

   (2006/C 22/19)

      (Język postępowania: niemiecki)

   Postanowieniem z dnia 11 października 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-109/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii.

      (1)  Dz.U. C 132 z 28.5.2005.


title: Sprawa F-76/14: Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/30

         Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-76/14)
   2014/C 388/38
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci G. Suárez de Castro i M. Orman)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o niewpisaniu skarżącego na listę rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/248/13.

      Żądania strony skarżącej

               —

               z uwagi na fakt, że istnieje jedno miejsce na liście rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/248/13 w celu ustanowienia rezerwy kadrowej dla naboru administratorów w dziedzinie 1 („bezpieczeństwo budynków”) oraz fakt, że skarżący uzyskał ocenę 53,38, a więc wyższą od oceny minimalnej ustalonej przez EPSO – wpisanie skarżącego na listę rezerwy kadrowej rzeczonego konkursu;

               —

               subsydiarnie, ze względu na liczne nieprawidłowości, do jakich doszło podczas oceny egzaminu ustnego – stwierdzenie nieważności oceny z tego egzaminu i ponowne ustalenie kolejności kandydatów na podstawie pozostałych, prawidłowo przyznanych ocen.

               —

               w razie uwzględnienia skargi – obciążenie pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-134/15: Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2016 r. – salesforce.com/EUIPO (SOCIAL.COM) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SOCIAL.COM — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/21

         Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2016 r. – salesforce.com/EUIPO (SOCIAL.COM)
   (Sprawa T-134/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SOCIAL.COM - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 287/26)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: salesforce.com, Inc. (San Francisco, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci A. Nordemann i M. Maier)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 stycznia 2015 r. (sprawa R 1752/2014-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego SOCIAL.COM jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               salesforce.com, Inc. ostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 26.5.2015.


title: Sprawa C-406/13: Postanowienie prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 11 listopada 2014 r. – Komisja Europejska/Rumunia

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/10

         Postanowienie prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 11 listopada 2014 r. – Komisja Europejska/Rumunia
   (Sprawa C-406/13) (1)

   (2015/C 056/13)
   Język postępowania: rumuński
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa T-81/13: Wyrok Sądu z dnia 21 marca 2014 r. – FTI Touristik przeciwko OHIM (BigXtra) [Wspólnotowy znak towarowy  — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BigXtra  — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji  — Brak charakteru odróżniającego  — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/34

         Wyrok Sądu z dnia 21 marca 2014 r. – FTI Touristik przeciwko OHIM (BigXtra)
   (Sprawa T-81/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BigXtra - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 142/43
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: FTI Touristik GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Parr)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Pohlmann, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 listopada 2012 r. (sprawa R 2521/2011-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego BigXtra jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               FTI Touristik GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 108 z 13.4.2013.


title: Sprawa T-241/16: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2016 r. – El Corte Inglés/EUIPO – WE Brand (EW)

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/40

         Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2016 r. – El Corte Inglés/EUIPO – WE Brand (EW)
   (Sprawa T-241/16)
   (2016/C 251/46)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Rivas Zurdo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: WE Brand Sàrl (Luksemburg, Luksemburg)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „EW” – zgłoszenie nr 12 326 468

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 lutego 2016 r. w sprawie R 426/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie strony pozwanej lub innych stron, które sprzeciwią się żądaniom niniejszej skargi, kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-508/08: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/18

         Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty
   (Sprawa C-508/08)
   (2009/C 32/28)
   Język postępowania: maltański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Aquilina, K. Simonsson, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Malty
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że udzielając wyłączonego zamówienia na usługi publiczne spółce „Gozo Channel Company Ltd.” (GCCL) w dniu 16 kwietnia 2004 r. bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania przetargowego Republika Malty uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej w szczególności na mocy art. 1 i 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3577/92 z dnia 7 grudnia 1992 r. dotyczącego stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie państw członkowskich (kabotaż morski) (1);

               —

               obciążenie Republiki Malty kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Aby uzyskać możliwość udzielenia zamówienia na usługi publiczne dotyczącego świadczenia usług kabotażowych między Maltą a Gozo, władze maltańskie muszą wykazać, że takie zamówienie jest niezbędne w celu nałożenia tych zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, które uważają za konieczne do zapewnienia należytej usługi na wymienionej trasie, oraz że zamówienie jest odpowiednie w świetle zamierzonego celu.
   Choć Komisja uznaje, że zapewnienie zadawalającej obsługi ma zasadnicze znaczenie dla trasy Malta-Gozo, z drugiej strony stwierdza, że władze maltańskie w żaden sposób nie przedstawiły tego dowodu, gdyż nawet nie próbowały ustalić, czy jeden lub więcej prywatnych przewoźników było w stanie świadczyć tę usługę na tych samych warunkach na zasadzie czysto komercyjnej. Poza tym władze maltańskie nie wykazały, że wyłączność przyznana GCCL jest proporcjonalnym i odpowiednim środkiem do osiągnięcia tego celu.
   Ponadto okoliczność, że zamówienie zostało udzielone bez przeprowadzenia uprzedniego otwartego wspólnotowego postępowania przetargowego w celu zapewnienia dostępu z zastosowaniem zasady niedyskryminowania wobec wszystkich armatorów Wspólnoty, jest niezgodna z wymogami rozporządzenia nr 3577/92.

      (1)  Dz.U. L 364, s. 7.


title: Sprawa C-274/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 18 maja 2017 r. – Margarethe Yüce, Ali Yüce, Emin Yüce, Emre Yüce/TUIfly GmbH.

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 18 maja 2017 r. – Margarethe Yüce, Ali Yüce, Emin Yüce, Emre Yüce/TUIfly GmbH.
   (Sprawa C-274/17)
   (2017/C 239/40)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Margarethe Yüce, Ali Yüce, Emin Yüce, Emre Yüce

      Strona pozwana: TUIfly GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku ze zgłoszeniem choroby stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)? W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy spontaniczna nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku z niezgodnym z prawem pracy i układem zbiorowym zaprzestaniem wykonywania pracy („dziki strajk”) stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004? W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               3)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy nadzwyczajna okoliczność musiała zaistnieć w przypadku samego odwołania lotu, czy też obsługujący przewoźnik lotniczy jest uprawniony, ze względów ekonomicznych dotyczących przedsiębiorstwa, do sporządzenia nowego planu lotów?

               4)

               W razie udzielenia na pytania pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy w wypadku możliwości zapobiegnięcia znaczenie ma sama nadzwyczajna okoliczność, czy też skutki wystąpienia nadzwyczajnej okoliczności?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91; Dz.U. L 46, s. 1


title: Sprawa C-547/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice, Queen's Bench Division (Administrative Court) (England and Wales) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 1 grudnia 2014 r. – Philip Morris Brands SARL, Philip Morris Limited, British American Tobacco UK Limited/Secretary of State for Health

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice, Queen's Bench Division (Administrative Court) (England and Wales) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 1 grudnia 2014 r. – Philip Morris Brands SARL, Philip Morris Limited, British American Tobacco UK Limited/Secretary of State for Health
   (Sprawa C-547/14)
   (2015/C 056/09)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice Queen's Bench Division (Administrative Court) (England and Wales)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Philip Morris Brands SARL, Philip Morris Limited, British American Tobacco UK Limited

      Strona pozwana: Secretary of State for Heealth

      Pozostali uczestnicy postępowania: Imperial Tobacco Limited, British American Tobacco UK Limited, JT International SA, Gallaher Limited, Tann UK Limited and Tannpapier GmbH, V. Mane Fils, Deutsche Benkert GmbH & Co. KG and Benkert UK Limited, Joh. Wilh. Von Eicken GmbH

      Pytania prejudycjalne

   Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwanemu dalej „Trybunałem” lub „TSUE”) przedłożono na podstawie art. 267 TFUE następujące pytania prejudycjalne w przedmiocie wykładni dyrektywy 2014/40/UE (1) (zwanej dalej „dyrektywą” lub „nową dyrektywą tytoniową”):

      Podstawa prawna

               1.

               Czy dyrektywa jest nieważna, w całości lub w części, ponieważ art. 114 TFUE nie stanowi odpowiedniej podstawy prawnej? W szczególności:

                           a)

                           w odniesieniu do art. 24 ust. 2 dyrektywy:

                                       (i)

                                       zgodnie z właściwą wykładnią, w jakim zakresie zezwala on państwom członkowskim na przyjęcie bardziej rygorystycznych przepisów dotyczących kwestii związanych ze „standaryzacją” opakowań wyrobów tytoniowych; oraz,

                                       (ii)

                                       w świetle tej wykładni, czy art. 24 ust. 2 jest nieważny, ponieważ art. 114 TFUE nie stanowi odpowiedniej podstawy prawnej?

                           b)

                           Czy art. 24 ust. 3 nowej dyrektywy tytoniowej, który umożliwia państwom członkowskim zakazanie wprowadzania do obrotu określonej kategorii wyrobów tytoniowych w określonych okolicznościach, jest nieważny, ponieważ art. 114 TFUE nie przewiduje odpowiedniej podstawy prawnej?

                           c)

                           Czy następujące przepisy są nieważne, ponieważ art. 114 TFUE nie przewiduje odpowiedniej podstawy prawnej:

                                       (i)

                                       przepisy tytułu II rozdział II nowej dyrektywy tytoniowej, odnoszące się do opakowania i etykietowania;

                                       (ii)

                                       art. 7 nowej dyrektywy tytoniowej, w zakresie, w jakim zakazuje on papierosów mentolowych i wyrobów tytoniowych o charakterystycznym aromacie;

                                       (iii)

                                       art. 18 nowej dyrektywy tytoniowej, który umożliwia państwom członkowskim zakazanie transgranicznej sprzedaży wyrobów tytoniowych na odległość; oraz

                                       (iv)

                                       art. 3 ust. 4 i art. 4 ust. 5 nowej dyrektywy tytoniowej, które przekazują Komisji uprawnienia dotyczące poziomów wydzielanych substancji?

      Proporcjonalność i prawa podstawowe

               2.

               W odniesieniu do art. 13 nowej dyrektywy tytoniowej:

                           a)

                           zgodnie z właściwą wykładnią, czy zakazuje on umieszczania prawdziwych i niewprowadzających w błąd oświadczeń dotyczących wyrobów tytoniowych na opakowaniach wyrobów tytoniowych; oraz

                           b)

                           jeżeli tak, czy jest on nieważny, ponieważ narusza zasadę proporcjonalności lub art. 11 karty praw podstawowych?

               3.

               Czy którekolwiek lub wszystkie z następujących przepisów nowej dyrektywy tytoniowej są nieważne, ponieważ naruszają zasadę proporcjonalności:

                           a)

                           art. 7 ust. 1 i 7, w zakresie, w jakim zakazuje on wprowadzania do obrotu wyrobów tytoniowych, w których zastosowano mentol, jako aromat charakterystyczny, oraz wprowadzania do obrotu wyrobów tytoniowych zawierających środki aromatyzujące w jakichkolwiek ich komponentach;

                           b)

                           art. 8 ust. 3, art. 9 ust. 3, art. 10 ust. 1 lit. g) i art. 14, w zakresie, w jakim nakładają one rozmaite wymogi dotyczące standaryzacji opakowań; oraz

                           c)

                           art. 10 ust. 1 lit. a) i c), w zakresie, w jakim wymaga on, aby ostrzeżenia zdrowotne zajmowały 65 % zewnętrznego obszaru zarówno przedniej, jak i tylnej płaszczyzny opakowania jednostkowego i opakowania zbiorczego?

      Przekazanie uprawnień/wykonanie

               4.

               Czy którekolwiek lub wszystkie z następujących przepisów nowej dyrektywy tytoniowej są nieważne, ponieważ naruszają art. 290 TFUE:

                           a)

                           art. 3 ust. 2 i 4 dotyczący maksymalnych poziomów wydzielanych substancji;

                           b)

                           art. 4 ust. 5 dotyczący metod pomiaru wydzielanych substancji;

                           c)

                           art. 7 ust. 5, 11 i 12 zawierający uregulowania dotyczące składników;

                           d)

                           art. 9 ust. 5, art. 10 ust. 1 lit. f), art. 10 ust. 3, art. 11 ust. 6, art. 12 ust. 3 i art. 20 ust. 12 dotyczące ostrzeżeń zdrowotnych;

                           e)

                           art. 20 ust. 11 dotyczący zakazu wprowadzania do obrotu papierosów elektronicznych lub pojemników zapasowych; lub

                           f)

                           art. 15 ust. 12 dotyczący umów w sprawie przechowywania danych?

               5.

               Czy art. 3 ust. 4 i art. 4 ust. 5 nowej dyrektywy tytoniowej są nieważne, ponieważ naruszają zasadę pewności prawa lub w sposób niedopuszczalny przekazują uprawnienia organom zewnętrznym, które nie są zobowiązane do stosowania gwarancji proceduralnych wymaganych na mocy prawa Unii?

               6.

               Czy którekolwiek lub wszystkie z następujących przepisów nowej dyrektywy tytoniowej są nieważne, ponieważ naruszają art. 291 TFUE:

                           a)

                           art. 6 ust. 1 dotyczący obowiązków sprawozdawczych;

                           b)

                           art. 7 ust. 2–4 i 10 dotyczący aktów wykonawczych odnośnie do zakazu wprowadzania do obrotu wyrobów tytoniowych w pewnych okolicznościach; lub

                           c)

                           art. 9 ust. 6 i art. 10 ust. 4 dotyczące ostrzeżeń zdrowotnych?

      Pomocniczość

               7.

               Czy nowa dyrektywa tytoniowa, w szczególności jej art. 7, art. 8 ust. 3, art. 9 ust. 3, art. 10 ust. 1 lit. g), art. 13 i art. 14 są nieważne z uwagi na niezgodność z zasadą pomocniczości?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylająca dyrektywę 2001/37/WE (Dz.U. L 127, s. 1).


title: Wyrok Trybunału z dnia 11 grudnia 2012 r. w sprawie E-2/12 – HOB-vín ehf. przeciwko Państwowemu Przedsiębiorstwu Przemysłu Alkoholowego i Tytoniowego w Islandii (ÁTVR) (Swobodny przepływ towarów – Dyrektywa 2000/13/WE – Zakres produktów – Etykietowanie środków spożywczych – Etykiety wprowadzające w błąd – Niezgłoszenie środka krajowego do ESA – Uzasadnienie – Odpowiedzialność państwa)

text:
               25.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/33

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 11 grudnia 2012 r.
   w sprawie E-2/12
   HOB-vín ehf. przeciwko Państwowemu Przedsiębiorstwu Przemysłu Alkoholowego i Tytoniowego w Islandii (ÁTVR)
   (Swobodny przepływ towarów – Dyrektywa 2000/13/WE – Zakres produktów – Etykietowanie środków spożywczych – Etykiety wprowadzające w błąd – Niezgłoszenie środka krajowego do ESA – Uzasadnienie – Odpowiedzialność państwa)
   2013/C 118/09
   W sprawie E-2/12 HOB-vin ehf. przeciwko Państwowemu Przedsiębiorstwu Przemysłu Alkoholowego i Tytoniowego w Islandii (ÁTVR) – WNIOSEK do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienia pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, złożony przez Héraðsdómur Reykjavíkur (Sąd Okręgowy w Reykjaviku), w sprawie zgodności z Porozumieniem EOG krajowych zasad, na mocy których przedsiębiorstwo państwowe posiadające monopol na sprzedaż detaliczną alkoholu może w określonych warunkach odmówić przyjęcia do sprzedaży napojów alkoholowych, które są legalnie produkowane i sprzedawane w innym państwie EOG – Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher, przewodniczący, Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Páll Hreinsson, sędziowie, wydał dnia 11 grudnia 2012 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Artykuł 18 dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych wyklucza zasadę taką jak art. 5.10 zasad wyboru produktu, na podstawie której ÁTVR odrzuca sprzedaż napojów alkoholowych legalnie produkowanych i sprzedawanych w innym państwie EOG ze względu na to, że etykiety produktów zawierają informacje sugerujące lub nieistotne.
               Nie jest przy tym istotne, czy zasady wyboru produktów stosuje się jednakowo do produktów krajowych i zagranicznych.

               2)

               Przepis krajowy taki jak art. 8 islandzkiego rozporządzenia nr 828/2005 w sprawie komercyjnej produkcji, przywozu i sprzedaży hurtowej alkoholu, zgodnie z którym na opakowaniach napojów zawierających ponad 1,2 % objętości alkoholu poza wskazaniem rzeczywistej zawartości objętościowej alkoholu wymagane jest wskazanie, że jest to napój alkoholowy, nie może zostać uznany za skuteczny i nie może powodować utrudnień dla osób i podmiotów gospodarczych, jeżeli został przyjęty bez uwzględnienia procedury ustanowionej w art. 19 dyrektywy 2000/13/WE.

               3)

               Osoby i podmioty gospodarcze, które wskutek niewłaściwego stosowania dyrektywy 2000/13/WE poniosły szkodę, mogą powołać się na prawo swobodnego przepływu towarów w celu stwierdzenia odpowiedzialności państwa za naruszenie prawa EOG.
               Za szkody wyrządzone przez środek krajowy taki jak opisany w pytaniu pierwszym odpowiada państwo, jeżeli sąd krajowy uzna, że stosowanie krajowych przepisów ustawowych lub administracyjnych stanowi wystarczająco poważne naruszenie prawa EOG i istnieje bezpośredni związek przyczynowy między naruszeniem obowiązku spoczywającego na państwie a szkodą poniesioną przez stronę poszkodowaną.
               W przypadku gdy szkodę wywołał środek krajowy taki jak opisany w pytaniu drugim, naruszenie prawa EOG jest wystarczająco poważne, jeżeli krajowe przepisy ustawowe lub administracyjne nie mogą zostać uznane za skuteczne z powodu niedopełnienia obowiązku notyfikacji zgodnie z art. 19 dyrektywy 2000/13/WE. Za takie naruszenie odpowiada państwo, jeżeli sąd krajowy uzna, że istnieje bezpośredni związek przyczynowy między naruszeniem obowiązku spoczywającego na państwie a szkodą poniesioną przez stronę poszkodowaną.