title: Sprawa F-86/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 12 września 2006 r. — De Soeten przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Emerytura — Wniosek o wcześniejszą emeryturę bez obniżenia świadczenia — Oddalenie wniosku)

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/32

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 12 września 2006 r. — De Soeten przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa F-86/05) (1)

   (Emerytura - Wniosek o wcześniejszą emeryturę bez obniżenia świadczenia - Oddalenie wniosku)
   (2006/C 261/67)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Henders De Soeten (La Haye, Niderlandy) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Simm i I. Sulce, pełnomicnicy)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji Rady oddalającej wniosek skarżącej o wcześniejszą emeryturę bez obniżenia świadczenia na podstawie art. 9 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja Rady Unii Europejskiej z dnia 5 października 2004 r. oddalająca wniosek H. De Soeten o wcześniejszą emeryturę bez obniżenia świadczenia zostaje uchylona.

               2)

               Rada Unii Europejskiej ponosi koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 296 z 26.11.2005 (sprawa początkowo wpisana do rejestru Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod numerem T-336/05 i następnie przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej postanowieniem z dnia 15 grudnia 2005 r.


title: Sprawa T-372/12: Wyrok Sądu z dnia 4 lutego 2015 r. – El Corte Inglés/OHIM – Apro Tech (APRO) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego APRO — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy B-PRO by Boomerang, wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy PRO MOUNTAIN i wcześniejsze zgłoszenia wspólnotowych, słownego i graficznego, znaków towarowych B-PRO by Boomerang i PRO OUTDOOR — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/18

         Wyrok Sądu z dnia 4 lutego 2015 r. – El Corte Inglés/OHIM – Apro Tech (APRO)
   (Sprawa T-372/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego APRO - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy B-PRO by Boomerang, wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy PRO MOUNTAIN i wcześniejsze zgłoszenia wspólnotowych, słownego i graficznego, znaków towarowych B-PRO by Boomerang i PRO OUTDOOR - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 089/19)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Seijo Veiguela, J. Rivas Zurdo i I. Munilla Muñoz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Apro Tech Co., Ltd (Tachia, Tajwan)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 maja 2012 r. (sprawa R 196/2011-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między El Corte Inglés, SA a Apro Tech Co. Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               El Corte Inglés, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 331 z 27.10.2012.


title: Sprawa T-269/07: Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2007 r. — Mediterráneo Algodón przeciwko Radzie i Komisji

text:
               22.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/13

         Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2007 r. — Mediterráneo Algodón przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-269/07)
   (2007/C 223/20)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Mediterráneo Algodón, SA (Sewilla, Hiszpania) (przedstawiciel: L. Ortiz Blanco, abogado)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               wydanie wyroku uwzględniającego niniejszą skargę o odszkodowanie, wniesioną na mocy art. 288 WE, stwierdzającego, że skarżącej należy się odszkodowanie pieniężne ze strony Rady i Komisji odpowiadających solidarnie w całkowitej kwocie trzech milionów dwustu siedemdziesięciu trzech tysięcy stu czterdziestu siedmiu EUR (3 273 147 EUR) oraz

               —

               obciążenie pozwanych instytucji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są takie same, jak podniesione w sprawie T-217/07 Las Palmeras przeciwko Radzie i Komisji.


title: Sprawa C-366/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Finanzamt Dortmund-West przeciwko Klinikum Dortmund gGmbH [Odesłanie prejudycjalne  — Szósta dyrektywa VAT  — Zwolnienia  — Artykuł 13 część A ust. 1 lit. b)  — Dostawa towarów  — Wydawanie leków cytostatycznych w ramach leczenia ambulatoryjnego  — Świadczenie usług przez różnych podatników  — Artykuł 13 część A ust. 1 lit. c)  — Świadczenia opieki medycznej  — Produkty lecznicze przepisane przez lekarza działającego w ramach prywatnej praktyki w szpitalu  — Działalność ściśle związana  — Świadczenia pomocnicze względem świadczeń opieki medycznej  — Działalność fizycznie i ekonomicznie nierozdzielna]

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Finanzamt Dortmund-West przeciwko Klinikum Dortmund gGmbH
   (Sprawa C-366/12) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Szósta dyrektywa VAT - Zwolnienia - Artykuł 13 część A ust. 1 lit. b) - Dostawa towarów - Wydawanie leków cytostatycznych w ramach leczenia ambulatoryjnego - Świadczenie usług przez różnych podatników - Artykuł 13 część A ust. 1 lit. c) - Świadczenia opieki medycznej - Produkty lecznicze przepisane przez lekarza działającego w ramach prywatnej praktyki w szpitalu - Działalność ściśle związana - Świadczenia pomocnicze względem świadczeń opieki medycznej - Działalność fizycznie i ekonomicznie nierozdzielna])
   2014/C 135/04
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Finanzamt Dortmund-West

      Strona pozwana: Klinikum Dortmund gGmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Bundesfinanzhof – Wykładnia art. 13 część A ust. 1 lit. b) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych [– wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku] (Dz.U. L 145, s. 1) – Pojęcie działalności ściśle związanej z opieką szpitalną i medyczną – Działanie niestanowiące usługi w rozumieniu art. 6 dyrektywy – Działanie wykonane przez podatnika innego niż ten, który świadczy usługi opieki szpitalnej lub medycznej – Działanie ściśle związane z niezwolnioną z opodatkowania opieką medyczną

      Sentencja

   Dostawa towarów takich jak leki cytostatyczne będące przedmiotem postępowania głównego, przepisane w ramach leczenia ambulatoryjnego raka przez lekarzy prowadzących prywatną praktykę w szpitalu nie może być zwolniona z podatku od wartości dodanej na podstawie art. 13 część A ust. 1 lit. c) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 2005/92/WE z dnia 12 grudnia 2005 r., chyba że dostawa ta jest fizycznie i ekonomicznie nierozdzielna od zasadniczego świadczenia opieki medycznej, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 366 z 24.11.2012.


title: Sprawa C-74/04 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Volkswagen AG (Odwołanie — Konkurencja — Artykuł 81 ust. 1 WE — Dystrybucja pojazdów silnikowych — Pojęcie porozumienia między przedsiębiorstwami — Dowód istnienia porozumienia)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Volkswagen AG
   (Sprawa C-74/04 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Artykuł 81 ust. 1 WE - Dystrybucja pojazdów silnikowych - Pojęcie „porozumienia między przedsiębiorstwami” - Dowód istnienia porozumienia)
   (2006/C 224/03)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: W. Mölls i adwokat H.-J. Freund)

      Druga strona postępowania: Volkswagen AG (Przedstawiciele: adwokaci R. Bechtold i S. Hirsbrunner)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 3 grudnia 2003 r. w sprawie T-208/01 Volkswagen przeciwko Komisji stwierdzającym nieważność decyzji Komisji 2001/711/WE z dnia 29 czerwca 2001 r., dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (sprawa COMP/F 2/36.693 — Volkswagen) (Dz.U. L 262, str. 14) — Działania podjęte przez spółkę Volkswagen wobec jej niemieckich autoryzowanych sprzedawców w ramach wprowadzania na rynek nowego modelu „Volkswagen Passat Variant”
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.04.2004


title: Sprawa C-36/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Sezione Seconda (Włochy) w dniu 24 stycznia 2011 r. — Pioneer Hi-Bred Italia Srl przeciwko Ministero delle Politiche Agricole Alimentari e Forestali

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Sezione Seconda (Włochy) w dniu 24 stycznia 2011 r. — Pioneer Hi-Bred Italia Srl przeciwko Ministero delle Politiche Agricole Alimentari e Forestali
   (Sprawa C-36/11)
   2011/C 89/22
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Consiglio di Stato — Sezione Seconda

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pioneer Hi-Bred Italia Srl

      Strona pozwana: Ministero delle Politiche Agricole Alimentari e Forestali

      Pytanie prejudycjalne

   Czy w sytuacji, gdy państwo członkowskie postanowiło uzależnić wydawanie zezwoleń na uprawy GMO, chociażby były one już wpisane do Wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych, od środków o charakterze ogólnym, odpowiednich dla zapewnienia współistnienia upraw konwencjonalnych lub ekologicznych, wykładni art. 26a dyrektywy 2001/18/WE (1), analizowanego w świetle zalecenia 2003/556/WE (2) i zalecenia 2010/200/1 (3), należy dokonywać w ten sposób, że w okresie poprzedzającym przyjęcie środków ogólnych: a) zezwolenie należy wydać bowiem jego przedmiotem są GMO wpisane do Wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych; b) czy też rozpatrzenie wniosku o wydanie zezwolenia należy zawiesić do czasu przyjęcia środków o charakterze ogólnym; c) bądź też, zezwolenie należy wydać wraz z nakazami odpowiednimi dla zapobieżenia — w konkretnym przypadku — kontaktu, także niezamierzonego — upraw transgenicznych, na które uzyskano zezwolenie, z otaczającymi je uprawami konwencjonalnymi lub ekologicznymi?

      (1)  Dz.U. 2001, L 106, s. 1.

      (2)  Dz.U. 2003, L 189, s. 36.

      (3)  Dz.U. 2010, 00, s. 1.


title: Sprawa C-302/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 17 czerwca 2011 r. — Rosanna Valenza przeciwko Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 17 czerwca 2011 r. — Rosanna Valenza przeciwko Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato
   (Sprawa C-302/11)
   2011/C 252/39
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Rosanna Valenza

      Strona pozwana: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

      Pytania prejudycjalne

               a)

               Czy przepisy prawa krajowego regulujące stabilizację zatrudnienia pracowników kontraktowych (art. 1 ust. 519 ustawy nr 296/2006), które umożliwiły bezpośrednie zatrudnianie na czas nieokreślony pracowników zatrudnionych wcześniej na czas określony jako wyjątek od zasady konkursu publicznego, jednak bez uwzględnienia stażu pracy nabytego w ramach pracy na czas określony, są sprzeczne z klauzulą 4 ust. 4 załącznika do dyrektywy 1999/70/WE (1), która stanowi, że „kryteria w zakresie długości okresu zatrudnienia, dotyczące szczególnych warunków zatrudnienia, będą takie same w odniesieniu do pracowników zatrudnionych na czas określony, jak w odniesieniu do pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony, chyba że zróżnicowanie kryteriów w zakresie długości okresu zatrudnienia uzasadnione jest powodami o charakterze obiektywnym”, w związku z klauzulą 5, będącą już przedmiotem wykładni Trybunału Sprawiedliwości, który uznał za zgodny z prawem przepis prawa włoskiego zakazujący — w odniesieniu do zatrudnienia w sektorze publicznym — przekształcania umowy o pracę na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony, czy też utrata stażu pracy przewidziana przez ustawodawcę krajowego stanowi wyjątek uzasadniony „powodami o charakterze obiektywnym”, tzn. potrzebą zapobieżenia, aby zatrudnianie jako urzędnika mianowanego osób pracujących na czas określony odbywało się ze szkodą dla pracowników będących już urzędnikami mianowanymi, co nastąpiłoby, gdyby w odniesieniu do pracowników kontraktowych uwzględniono wcześniej nabyty staż pracy?

               b)

               Czy przepisy krajowe, które z zastrzeżeniem stażu pracy w ramach stosunku pracy na czas określony przewidują rozwiązanie umowy o pracę na czas określony i zawarcie nowej umowy o pracę na czas nieokreślony, innej niż poprzednia i bez zachowania poprzednio nabytego stażu pracy (art. 1 ust. 519 ustawy nr 296/2006), są sprzeczne ze wspomnianym przepisem klauzuli 4 ust. 4 załącznika do dyrektywy 1999/70/WE, który stanowi, że „kryteria w zakresie długości okresu zatrudnienia, dotyczące szczególnych warunków zatrudnienia, będą takie same w odniesieniu do pracowników zatrudnionych na czas określony, jak w odniesieniu do pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony, chyba że zróżnicowanie kryteriów w zakresie długości okresu zatrudnienia uzasadnione jest powodami o charakterze obiektywnym”, w związku z klauzulą 5, będącą już przedmiotem wykładni Trybunału Sprawiedliwości, który uznał za zgodny z prawem przepis prawa włoskiego zakazujący — w odniesieniu do zatrudnienia w sektorze publicznym — przekształcania umowy o pracę na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony.

      (1)  Dz.U. L 175, s. 43.


title: Sprawa T-88/16: Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2016 r. – Opko Ireland Global Holdings/EUIPO – Teva Pharmaceutical Industries (ALPHAREN)

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/41

         Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2016 r. – Opko Ireland Global Holdings/EUIPO – Teva Pharmaceutical Industries (ALPHAREN)
   (Sprawa T-88/16)
   (2016/C 136/57)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Opko Ireland Global Holdings Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, A. Smith i D. Meale, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Teva Pharmaceutical Industries Ltd (Jerozolima, Izrael)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „ALPHAREN” – zgłoszenie nr 4 320 297

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 grudnia 2015 r. w sprawie R 2387/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 1d ust. 2 rozporządzenia nr 216/96, ponieważ dwaj członkowie izby, która przyjęła decyzję w 2014 r., a także decyzję w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku, przyjętą przez Izbę Odwoławczą w czerwcu 2015 r., byli także członkami izby, która przyjęła zaskarżoną decyzję;

               —

               Naruszenie art. 50 rozporządzenia wykonawczego nr 2868/95 w zakresie, w jakim uwzględniono dowody, które nie zostały przedstawione przed EUIPO w ramach pierwszego postępowania w sprawie sprzeciwu;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ na stronę wnoszącą sprzeciw nie nałożono ciężaru dowodu istnienia podobieństwa między rozpatrywanymi towarami;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza dopuściła się błędu w ramach określania właściwego kręgu odbiorców, a przede wszystkim przy ocenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-396/05 R: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  10 stycznia 2006 r.  — ArchiMEDES przeciwko Komisji (Postępowanie w sprawie zarządzenia środków tymczasowych — Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego — Klauzula arbitrażowa — Dopuszczalność — Okoliczności niecierpiące zwłoki — Brak)

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/29

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 stycznia 2006 r. — ArchiMEDES przeciwko Komisji
   (Sprawa T-396/05 R)
   (Postępowanie w sprawie zarządzenia środków tymczasowych - Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego - Klauzula arbitrażowa - Dopuszczalność - Okoliczności niecierpiące zwłoki - Brak)
   (2006/C 86/58)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Architecture, microclimat, énergies douces — Europe et Sud (ArchiMEDES) SARL (Ganges, Francja) [przedstawiciele: P.-P. Van Gehuchten, J. Sambon i P. Reyniers, adwokaci]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: K. Kańska i E. Manhaeve, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania, po pierwsze decyzji Komisji w postaci odmownego pisma z dnia 5 października 2005 r. w przedmiocie propozycji skarżącej dotyczącej potrącenia wierzytelności, po drugie decyzji Komisji w postaci pisma z dnia 30 sierpnia 2005 r. i po trzecie, noty debetowej z dnia 23 sierpnia 2005 r. nr 3240705638
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego podlega oddaleniu.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-311/09 P: Postanowienie Sądu z dnia 13 grudnia 2011 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Zwrot kosztów leczenia — Decyzja Komisji o odmowie zwrotu w 100 % określonych kosztów leczenia poniesionych przez skarżącego — Przeinaczenie — Obowiązek uzasadnienia — Wstępne badanie sprawy — Akt niekorzystny — Powaga rzeczy osądzonej — Zawisłość sporu — Akt potwierdzający)

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/23

         Postanowienie Sądu z dnia 13 grudnia 2011 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-311/09 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Zwrot kosztów leczenia - Decyzja Komisji o odmowie zwrotu w 100 % określonych kosztów leczenia poniesionych przez skarżącego - Przeinaczenie - Obowiązek uzasadnienia - Wstępne badanie sprawy - Akt niekorzystny - Powaga rzeczy osądzonej - Zawisłość sporu - Akt potwierdzający)
   2012/C 49/41
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 20 maja 2009 r. w sprawie F-73/08 Marcuccio przeciwko Komisji (niepublikowanego w Zbiorze), mające na celu uchylenie tego postanowienia.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w ramach postępowania w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 233 z 26.9.2009.


title: Sprawa C-527/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Legfelsőbb Bíróság — Węgry) — ERSTE Bank Hungary Nyrt przeciwko państwu węgierskiemu, BCL Trading GmbH, ERSTE Befektetési Zrt (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Postępowanie upadłościowe — Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 — Artykuł 5 ust. 1 — Zakres zastosowania ratione temporis — Powództwo z zakresu prawa rzeczowego wytoczone w państwie niebędącym członkiem Unii Europejskiej — Postępowanie upadłościowe wszczęte wobec dłużnika w innym państwie członkowskim — Przystąpienie pierwszego z tych państw do Unii Europejskiej — Stosowanie)

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Legfelsőbb Bíróság — Węgry) — ERSTE Bank Hungary Nyrt przeciwko państwu węgierskiemu, BCL Trading GmbH, ERSTE Befektetési Zrt
   (Sprawa C-527/10) (1)

   (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Postępowanie upadłościowe - Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 - Artykuł 5 ust. 1 - Zakres zastosowania ratione temporis - Powództwo z zakresu prawa rzeczowego wytoczone w państwie niebędącym członkiem Unii Europejskiej - Postępowanie upadłościowe wszczęte wobec dłużnika w innym państwie członkowskim - Przystąpienie pierwszego z tych państw do Unii Europejskiej - Stosowanie)
   2012/C 287/06
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Legfelsőbb Bíróság

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona powodowa: ERSTE Bank Hungary Nyrt

      Strona pozwana: Państwo węgierskie, BCL Trading GmbH, ERSTE Befektetési Zrt

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Legfelsőbb Bíróság — Wykładnia art. 5 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. L 160, s. 1) — Powództwo z zakresu prawa rzeczowego w państwie członkowskim, na terytorium którego znajduje się przedmiot spornego prawa rzeczowego, przeciwko pozwanej mającej siedzibę w innym państwie członkowskim i przeciwko której wszczęto w owym innym państwie członkowskim postępowanie upadłościowe przed przystąpieniem pierwszego państwa do Unii Europejskiej — Stosowanie w czasie art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1346/2000)

      Sentencja

   Artykuł 5 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego należy interpretować w ten sposób, że przepis ten ma zastosowanie — w takich okolicznościach, jak w stanie faktycznym sprawy przed sądem krajowym — nawet do postępowań upadłościowych, wszczętych przed przystąpieniem Republiki Węgierskiej do Unii Europejskiej, o ile według stanu na dzień 1 maja 2004 r. składniki majątkowe dłużnika, obciążone rozpatrywanym prawem rzeczowym, znajdowały się na terytorium tego państwa, przy czym zweryfikowanie tej okoliczności jest zadaniem sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa T-572/11: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 17 lutego 2012 r. — Hassan przeciwko Radzie (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające w związku z sytuacją w Syrii — Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych — Wniosek o zarządzenie środków tymczasowych — Brak pilnego charakteru — Wyważenie interesów)

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/13

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 17 lutego 2012 r. — Hassan przeciwko Radzie
   (Sprawa T-572/11)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające w związku z sytuacją w Syrii - Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych - Wniosek o zarządzenie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru - Wyważenie interesów)
   2012/C 109/29
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Samir Hassan (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: É. Morgan de Rivery i E. Lagathu, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Kyriakopoulou i M. Vitsentzatos, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zarządzenie środków tymczasowych, w szczególności wniosek o zawieszenie wykonania decyzji wykonawczej Rady 2011/515/WPZiB z dnia 23 sierpnia 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 218, s. 20) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 843/2011 z dnia 23 sierpnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 442/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 218, s. 1) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zarządzenie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-282/09 P: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 18 marca 2010 r. — Caisse fédérale du Crédit mutuel Centre Est Europe (CFCMCEE) przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Artykuł 119 regulaminu — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) — Odmowa rejestracji — Ocena całościowa w odniesieniu do towarów i usług objętych zgłoszeniem — Towary i usługi stanowiące jednorodne grupy — Odwołanie w części oczywiście bezzasadne, a w części oczywiście niedopuszczalne)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/11

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 18 marca 2010 r. — Caisse fédérale du Crédit mutuel Centre Est Europe (CFCMCEE) przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-282/09 P) (1)

   (Odwołanie - Artykuł 119 regulaminu - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) - Odmowa rejestracji - Ocena całościowa w odniesieniu do towarów i usług objętych zgłoszeniem - Towary i usługi stanowiące jednorodne grupy - Odwołanie w części oczywiście bezzasadne, a w części oczywiście niedopuszczalne)
   2010/C 148/17
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Caisse fédérale du Crédit mutuel Centre Est Europe (CFCMCEE) (przedstawiciele: adwokaci P. Greffe i L. Paudrat)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 20 maja 2009 r. w sprawach połączonych T-405/07 i T-406/07 CFCMCEE przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił wniesione przez wnoszącą odwołanie skargi na decyzje Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM, wydane w dniach 10 lipca i 12 września 2007 r., oddalające odwołania od decyzji eksperta, w których odmówiono rejestracji jako znaków towarowych oznaczeń słownych PAYWEB CARD i P@YWEB CARD dla towarów i usług należących do klas 9, 36 i 38 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r. — Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 73 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1) — Konieczność odrębnego rozpatrzenia każdej z podstaw odmowy rejestracji wymienionych w art. 7 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia — Wymóg uzasadnienia odmowy rejestracji w stosunku do każdego z towarów i usług objętych zgłoszeniem — Towary i usługi stanowiące jednorodne grupy

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Caisse fédérale du Crédit mutuel Centre Est Europe (CFCMCEE) zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 233 z 26.9.2009.


title: Sprawa T-341/11: Postanowienie Sądu z dnia 23 marca 2012 r. — Ecologistas en Acción przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dorozumiana odmowa dostępu — Interes prawny — Wyraźna decyzja przyjęta po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/29

         Postanowienie Sądu z dnia 23 marca 2012 r. — Ecologistas en Acción przeciwko Komisji
   (Sprawa T-341/11) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dorozumiana odmowa dostępu - Interes prawny - Wyraźna decyzja przyjęta po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania)
   2012/C 151/48
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Ecologistas en Acción-CODA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: J. Doreste Hernández, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Martínez del Peral i P. Costa de Oliveira, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo M. Muñoz Pérez, abogado del Estado, wspierany przez J.M. Rodrigueza Cârcama, adwokata, następnie S. Centeno Huerta, abogado del Estado)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji Komisji odmawiającej udzielenia dostępu do pewnych dokumentów dotyczących zatwierdzenia przedsięwzięcia budowy portu w Granadilla (Teneryfa, Hiszpania) dostarczonych Komisji przez władze hiszpańskie w ramach stosowania dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, s. 7)

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie skargi.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Ecologistas en Accion-CODA.

               3)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011.


title: Sprawa C-460/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove (Republika Słowacka) w dniu 15 października 2012 r. — SKP przeciwko Jánowi Bríli

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove (Republika Słowacka) w dniu 15 października 2012 r. — SKP przeciwko Jánowi Bríli
   (Sprawa C-460/12)
   2013/C 46/20
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Krajský súd v Prešove

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: SKP

      Strona pozwana: Ján Bríla

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 38 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 6 ust. 1 oraz art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego takim jak rozpatrywane w przedmiotowej sprawie, które nie pozwalają sądowi krajowemu orzekającemu w przedmiocie przedawnionej wierzytelności przedsiębiorcy wobec konsumenta na uwzględnienie przedawnienia z urzędu, również w wypadku kiedy od konsumenta żąda się spełnienia świadczeń wynikających z niedozwolonych postanowień umownych?

               2)

               Jeśli odpowiedź na pytanie pierwsze jest przecząca, to czy wykładni art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy dokonywać w ten sposób, że sąd jest zobowiązany poinformować z urzędu konsumenta o przysługującym mu uprawnieniu do podniesienia zarzutu przedawnienia wierzytelności przysługującej wierzycielowi?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 15 t. 2, s. 288.


title: Sprawa T-510/15: Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2017 r. – Mengozzi/EUIPO – Consorzio per la tutela dell’olio extravergine di oliva toscano (TOSCORO) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy TOSCORO — Wcześniejsze chronione oznaczenie geograficzne „Toscano” — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 142 rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Artykuły 13 i 14 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 — Częściowe unieważnienie prawa do znaku]

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/26

         Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2017 r. – Mengozzi/EUIPO – Consorzio per la tutela dell’olio extravergine di oliva toscano (TOSCORO)
   (Sprawa T-510/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy TOSCORO - Wcześniejsze chronione oznaczenie geograficzne „Toscano” - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 142 rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Artykuły 13 i 14 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 - Częściowe unieważnienie prawa do znaku])
   (2017/C 078/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Roberto Mengozzi (Monako, Monako) (przedstawiciel: adwokat T. Schuffenecker)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Schifko i S. Crabbe, pełnocmocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Consorzio per la tutela dell’olio extravergine di oliva toscano IGP (Florencja, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Albisinni)

      Interwienient popierający stronę pozwaną: Republika Włoska (przedstawiciel: G. Palmieri, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 czerwca 2015 r. (sprawa R 322/2014-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Consorzio per la tutela dell’olio extravergine di oliva Toscano IGP a R. Mengozzim.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Roberto Mengozzi pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i Consorzio per la tutela dell’olio extravergine di oliva Toscano IGP.

               3)

               Republika Włoska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 354 z 26.10.2015.


title: Sprawa C-189/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Bayonne – Francja) – Préfet des Pyrénées-Atlantiques przeciwko Raquel Gianni Da Silvie (Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Dyrektywa 2008/115/WE — Wspólne normy i procedury stosowane przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich — Uregulowanie krajowe przewidujące karę pozbawienia wolności w związku z nielegalnym przekroczeniem granicy stwierdzonym na gorącym uczynku popełnienia przestępstwa — Odpowiedź Trybunału nie jest już konieczna dla rozstrzygnięcia sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Bayonne – Francja) – Préfet des Pyrénées-Atlantiques przeciwko Raquel Gianni Da Silvie
   (Sprawa C-189/13) (1)

   ((Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Dyrektywa 2008/115/WE - Wspólne normy i procedury stosowane przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich - Uregulowanie krajowe przewidujące karę pozbawienia wolności w związku z nielegalnym przekroczeniem granicy stwierdzonym na gorącym uczynku popełnienia przestępstwa - Odpowiedź Trybunału nie jest już konieczna dla rozstrzygnięcia sporu - Umorzenie postępowania))
   2014/C 292/10
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de grande instance de Bayonne

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Préfet des Pyrénées-Atlantiques

      Strona pozwana: Raquel Gianni Da Silva

      Sentencja

   Umarza się postępowanie w przedmiocie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonego przez sędziego ds. wolności i zatrzymań przy tribunal de grande instance de Bayonne (Francja) postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2013 r. (sprawa C-189/13).

      (1)  Dz.U. C 164 z 8.6.2013.


title: Sprawa C-628/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht (Austria) w dniu 5 grudnia 2016 r. – Kreuzmayr GmbH

text:
               27.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht (Austria) w dniu 5 grudnia 2016 r. – Kreuzmayr GmbH
   (Sprawa C-628/16)
   (2017/C 095/10)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Kreuzmayr GmbH

      Pytania prejudycjalne

   Pytanie 1:
   Czy w przypadkach takich jak w postępowaniu przed sądem krajowym, w których podatnik X1 rozporządzał towarami składowanymi w państwie członkowskim A i sprzedał te towary podatnikowi X2, a X2 wyraził wobec X1 zamiar przewiezienia towarów do państwa członkowskiego B i X2 przedstawił X1 numer identyfikacyjny do celów VAT nadany mu przez państwo członkowskie B,
   X2 odsprzedał te towary podatnikowi X3, X2 uzgodnił z X3, że X3 zleci lub zrealizuje transport towarów z państwa członkowskiego A do państwa członkowskiego B i X3 zlecił lub zrealizował transport towarów z państwa członkowskiego A do państwa członkowskiego B, a X3 mógł rozporządzać towarami jak właściciel już w państwie członkowskim A,
   X2 nie poinformował jednak X1, że sprzedał już towary, zanim opuszczą one państwo członkowskie A,
   i X1 nie mógł również rozpoznać, że to nie X2 będzie zlecał lub realizował transport towarów z państwa członkowskiego A do państwa członkowskiego B,
   prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że miejsce dostawy towaru przez X1 do X2 ustalane jest zgodnie z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE (1), i że w związku z tym dostawa towarów przez X1 do X2 stanowi dostawę wewnątrzwspólnotową (tak zwaną dostawę z transportem)?
   Pytanie 2:
   W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej, czy wówczas prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że X3 może mimo to odliczyć VAT państwa członkowskiego B wykazany na fakturze wystawionej mu przez X2, jeżeli X3 wykorzystuje otrzymane towary na potrzeby swoich opodatkowanych transakcji w państwie członkowskim B i X3 nie można zarzucić noszącego znamiona oszustwa skorzystania z prawa do odliczenia?
   Pytanie 3:
   W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej i jeżeli X1 następnie dowie się, że X3 zlecił transport i mógł rozporządzać towarami jak właściciel już w państwie członkowskim A, czy wówczas prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że dostawa towarów przez X1 do X2 traci z mocą wsteczną swój charakter wewnątrzwspólntowy (że należy ją więc oceniać z mocą wsteczną jako tak zwaną dostawę spoczywającą)?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa T-527/10: Postanowienie Sądu z dnia 16 grudnia 2011 r. — Google przeciwko OHIM — G-mail (GMail) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/20

         Postanowienie Sądu z dnia 16 grudnia 2011 r. — Google przeciwko OHIM — G-mail (GMail)
   (Sprawa T-527/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2012/C 227/32
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Google, Inc. (Wilmington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Kinkeldey i A. Bognár)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: G-mail GmbH (Los Angeles, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat S. Eble)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 września 2010 r. (sprawa R 342/2010-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Giersch Ventures LLC a Google, Inc.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i interwenient pokrywają własne koszty oraz po połowie koszty poniesione przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa T-36/07: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2007 r. — Zipcar przeciwko OHIM — Canary Islands Car (ZIPCAR)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/44

         Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2007 r. — Zipcar przeciwko OHIM — Canary Islands Car (ZIPCAR)
   (Sprawa T-36/07)
   (2007/C 82/94)
   Język, w którym sporządzona została skarga: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Zipcar, Inc. (Cambridge, USA) (przedstawiciele: M. Elmslie, Solicitor i N. Saunders, Barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Canary Islands Car SL (Lanzarote, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 30 listopada 2006 r. w całości oraz zwrot wniosku do Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) celem prowadzenia postępowania;

               —

               Obciążenie Urzędu kosztami poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „ZIPCAR ”dla towarów i usług w klasach 9, 39 i 42 — zgłoszenie nr 3 139 375

      Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Canary Islands Car SL

      Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: krajowy słowny znak towarowy „CICAR ”dla usług w klasie 39

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w zakresie dotyczącym spornych usług w klasie 39

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ nie wystąpiło niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd, a Izba Odwoławcza nie doszła do prawidłowych wniosków zarówno co do charakteru przeciętnego konsumenta usług, których dotyczyła sprawa, jak i charakteru rynku właściwego.


title: Sprawa C-447/11 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 grudnia 2013 r. — Caffaro Srl w zarządzie syndyka przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek nadtlenku wodoru i nadborany sodu — Decyzja stwierdzająca naruszenia art. 81 WE — Ustalenie wysokości grzywny — Czas trwania naruszenia — Przedawnienie — Okoliczności łagodzące)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 grudnia 2013 r. — Caffaro Srl w zarządzie syndyka przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-447/11 P) (1)

   (Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek nadtlenku wodoru i nadborany sodu - Decyzja stwierdzająca naruszenia art. 81 WE - Ustalenie wysokości grzywny - Czas trwania naruszenia - Przedawnienie - Okoliczności łagodzące)
   2014/C 45/07
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Caffaro Srl w zarządzie syndyka (przedstawiciele: C. Biscaretti di Ruffia i E. Gambaro, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, L. Malferrari, R. Striani i B. Gencarelli, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie T-192/06 Caffaro przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2006) 1766 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia o EOG (sprawa COMP/F/38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran), w zakresie, w jakim Komisja nakłada w niej grzywnę na wnoszącą odwołanie solidarnie ze SNIA SpA albo obniżenia wspomnianej grzywny — Grzywny — Równe traktowanie — Przedawnienie — Obowiązek uzasadnienia

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Caffaro Drl w zarządzie syndyka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 311 z 22.10.2011


title: Sprawa T-492/10: Wyrok Sądu z dnia 20 lutego 2013 r. — Melli Bank przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Podmiot posiadany w 100 % przez podmiot uznany za zaangażowany w rozprzestrzenianie broni jądrowej — Zarzut niezgodności z prawem — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej)

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/17

         Wyrok Sądu z dnia 20 lutego 2013 r. — Melli Bank przeciwko Radzie
   (Sprawa T-492/10) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Podmiot posiadany w 100 % przez podmiot uznany za zaangażowany w rozprzestrzenianie broni jądrowej - Zarzut niezgodności z prawem - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej)
   2013/C 101/36
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Melli Bank plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo S. Gadhia, S. Ashley, solicitors, D. Anderson, QC, oraz R. Blakeley, barrister, a następnie S. Ashley, S. Jeffrey, A. Irvine, solicitors, D. Wyatt, QC, oraz R. Blakeley)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i R. Liudvinaviciute-Cordeiro, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Bolaert i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39), decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413 (Dz.U. L 281, s. 81), rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1), decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413 (Dz.U. L 319, s. 71), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 961/2010 (Dz.U. L 319, s. 1) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą strony skarżącej, a po drugie, żądanie stwierdzenia niemożności stosowania wobec strony skarżącej art. 16 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 961/2010 i art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 267/2012.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Melli Bank plc pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa T-809/14: Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2014 r. – Włochy/Komisja

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/59

         Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2014 r. – Włochy/Komisja
   (Sprawa T-809/14)
   (2015/C 046/77)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: P. Gentili, avvocato dello Stato, i G. Palmieri, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności pisma dyrektora generalnego zasobów ludzkich Komisji Europejskiej z dnia 2 października 2014 r. HR.A2 do dyrektora generalnego ds. Unii Europejskiej ministerstwa spraw zagranicznych Republiki Włoskiej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko ww. pismu, które zostało sporządzone w nawiązaniu do zaskarżonego już w drodze skargi w sprawie T-636/14 ogłoszenia o naborze na stanowisko dyrektora centrum tłumaczeń dla organów Unii Europejskiej (Luksemburg) (COM/2014/10356), w którym to piśmie zajęto stanowisko w kwestii podnoszonej rozbieżności między spornym ogłoszeniem a formularzem dostępnym na stronie internetowej do celów składania kandydatur, który to formularz ogranicza dostępne w tym celu języki do francuskiego, angielskiego i niemieckiego.
   Na poparcie swojej skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 18 TFUE i art. 24 akapit czwarty TFUE; art. 22 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; art. 1 i 2 rozporządzenia nr 1/58 w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej; art. 1d ust. 1 i 6 regulaminu pracowniczego urzędników z tego względu, że poprzez odesłanie do strony internetowej Komisji, która zawierała takie wiążące postanowienie, ogłoszenie nałożyło na kandydatów wymóg przedłożenia życiorysu i listu motywacyjnego obowiązkowo w języku angielskim, francuskim lub niemieckim, a nie w jakimkolwiek języku urzędowym Unii. Aby usunąć te wady, Komisja powinna była – zdaniem skarżącej – zmienić stronę internetową i przedłużyć terminy do przedstawienia kandydatur.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i lojalnej współpracy (art. 4 ust. 3 TUE), gdyż podczas procedury wydawania spornego ogłoszenia Komisja udzielała wielokrotnie formalnych zapewnień rządowi włoskiemu, iż ww. dyskryminacja językowa zostanie usunięta, jednak przyjęła ona inne postępowanie przy redagowaniu ogłoszenia i przy przygotowywaniu zasad funkcjonowania strony internetowej, do której ogłoszenie odsyła odnośnie do prezentacji kandydatur.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący błędu w uzasadnieniu, jako że zdaniem skarżącej decyzja Komisji powinna była zostać wydana przez przewodniczącego lub właściwego komisarza, a nie przez dyrektora generalnego zasobów ludzkich.


title: Sprawa T-486/17: Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2017 r. – Foodterapia/EUIPO – Cloetta Italia (DIETOX)

text:
               25.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 318/20

         Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2017 r. – Foodterapia/EUIPO – Cloetta Italia (DIETOX)
   (Sprawa T-486/17)
   (2017/C 318/26)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Foodterapia, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Erdozain López i J. Galán López)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Cloetta Italia Srl (Cremona, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „DIETOX” – zgłoszenie nr 13 072 798

      Postępowanie przed EUIPO: postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 maja 2017 r. w sprawie R 1611/2016-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Wybór prezesa Sądu

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/2

      Wybór prezesa Sądu
      (2010/C 288/02)
      W dniu 13 września 2010 r. sędziowie Sądu zgodnie z art. 7 regulaminu postępowania wybrali sędziego Marca Jaegera na prezesa Sądu na okres od dnia 13 września 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2013 r.


title: Sprawa T-431/04: Skarga wniesiona 19 października 2004 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/26

         Skarga wniesiona 19 października 2004 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-431/04)
   (2004/C 314/61)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 19 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Republiki Włoskiej, reprezentowanej przez Avvocato dello Stato Maurizio Fiorilliego, przeciwko Komisji Europejskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności uwagi do pkt. 103 załącznika I do rozporządzenia Komisji nr 1429/2004, dotyczącej okresowego ograniczenia używania nazwy „Tocai friulano” do 31 marca 2007 r.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Zarzuty i główne argumenty są identyczne jak podniesione w sprawie T-417/04 Regione Autonoma del Friuli Venezia Giulia przeciwko Komisji (1).

      (1)  Jeszcze nie opublikowana w Dz.U. U.E.


title: Sprawa T-58/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 27 listopada 2007 r. w sprawie F-122/06 Roodhuijzen przeciwko Komisji, wniesione w dniu 8 lutego 2008 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/38

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 27 listopada 2007 r. w sprawie F-122/06 Roodhuijzen przeciwko Komisji, wniesione w dniu 8 lutego 2008 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-58/08 P)
   (2008/C 92/77)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Anton Pieter Roodhuijzen (Luksemburg. Wielkie Księstwo Luksemburga)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 27 listopada 2007 r. w sprawie F-122/06 Roodhuijzen przeciwko Komisji,

               —

               oddalenie skargi A.P. Roodhuijzena,

               —

               orzeczenie, że każda ze stron poniesie koszty własne w tej instancji oraz przez Sądem do spraw Służby Publicznej.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszym odwołaniu Komisja wnosi o uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 27 listopada 2007 r. w sprawie F-122/06 Roodhuijzen przeciwko Komisji, stwierdzającego nieważność decyzji Komisji odmawiającej uznania konkubinatu skarżącego na potrzeby wspólnego systemu ubezpieczenia chorobowego Wspólnot Europejskich.
   Na poparcie swego odwołania Komisja podnosi trzy zarzuty odwoławcze.
   W pierwszym zarzucie Komisja podnosi, że Sąd jej zdaniem orzekł ultra vires z naruszeniem art. 1 ust. 2 załącznika VII do regulaminu i z naruszeniem zasady niedyskryminacji ponieważ odrzucił argumentację z nią związaną wnoszącego odwołanie i przedstawił swoją nie pozwalając jednak Komisji udzielić na nią odpowiedzi, co tym samym naruszało jej prawo do obrony.
   Drugi zarzut oparty jest na rzekomym naruszeniu prawa przy wykładni pojęcia „konkubinat” zawartego w art. 1 ust. 2 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, umożliwiającego objęcie wspólnym systemem ubezpieczenia chorobowego konkubenta urzędnika.
   Trzeci zarzut podniesiony na wypadek nieuwzględnienia powyższych zarzutów oparty jest na błędnej wykładni zasady niedyskryminacji.


title: Sprawy połączone C-318/11 i C-319/11: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 października 2012 (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Förvaltningsrätten i Falun — Szwecja) — Daimler AG (C-318/11), Widex A/S (C-319/11) przeciwko Skatteverket (Wspólny system podatku od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 170 i 171 — Ósma dyrektywa VAT ﾔ Artykuł 1 — Dyrektywa 2008/9/WE — Artykuł 3 lit. a) — Zasady zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju — Podatnik mający siedzibę w państwie członkowskim i wykonujący w innym państwie członkowskim jedynie działalność w zakresie testów technicznych lub badań)

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/5

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 października 2012 (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Förvaltningsrätten i Falun — Szwecja) — Daimler AG (C-318/11), Widex A/S (C-319/11) przeciwko Skatteverket
   (Sprawy połączone C-318/11 i C-319/11) (1)

   (Wspólny system podatku od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 170 i 171 - Ósma dyrektywa VAT - Artykuł 1 - Dyrektywa 2008/9/WE - Artykuł 3 lit. a) - Zasady zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju - Podatnik mający siedzibę w państwie członkowskim i wykonujący w innym państwie członkowskim jedynie działalność w zakresie testów technicznych lub badań)
   2012/C 399/07
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Förvaltningsrätten i Falun

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Daimler AG (C-318/11), Widex A/S (C-319/11)

      Strona pozwana: Skatteverket

      Przedmiot

   (Sprawa C-318/11)
   Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Förvaltningsrätten i Falun — Wykładnia art. 170 i 171 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1), art. 1 i 2 ósmej dyrektywy Rady 79/1072/EWG z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju (Dz.U. L 331, s. 11), a także art. 2, 3 i 5 dyrektywy Rady 2008/9/WE z dnia 12 lutego 2008 r. określającej szczegółowe zasady zwrotu podatku od wartości dodanej, przewidzianego w dyrektywie 2006/112/WE, podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu, lecz mającym siedzibę w innym państwie członkowskim (Dz.U. L 44, s. 23) — Producent pojazdów samochodowych mający siedzibę w państwie członkowskim A, który nabył określone usługi w państwie członkowskim B w celu przeprowadzania w nim, za pośrednictwem spółki zależnej mającej siedzibę w tym państwie członkowskim, testów wytrzymałości wytwarzanych przez niego pojazdów w warunkach zimowych, w perspektywie ich sprzedaży w państwie członkowskim A — Spółka zależna należąca w 100 % do producenta pojazdów samochodowych, której podstawowym celem działalności jest udostępnianie spółce dominującej lokali, torów do testów oraz świadczenie usług związanych z przeprowadzaniem testów w państwie członkowskim B, koniecznych dla działalności gospodarczej wykonywanej przez spółkę dominującą w państwie członkowskim jej siedziby — Kwestia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej przez producenta pojazdów samochodowych w państwie członkowskim B
   (Sprawa C-319/11)
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Förvaltningsrätten i Falun — Wykładnia art. 170 i 171 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) oraz art. 1 i 2 ósmej dyrektywy Rady 79/1072/EWG z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju (Dz.U. L 331, s. 11) — Spółka produkująca aparaty do korekty słuchu mająca siedzibę w państwie członkowskim A, która nabyła w państwie członkowskim B towary i usługi do celów działalności jej centrum badawczego w dziedzinie audiologii znajdującego się w tym państwie członkowskim, i którego personel jest zatrudniony przez tę spółkę — Kwestia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę produkującą aparaty do korekty słuchu w państwie członkowskim B

      Sentencja

               1)

               Podatnika podatku od wartości dodanej mającego siedzibę w państwie członkowskim i przeprowadzającego w innym państwie członkowskim jedynie testy techniczne lub prace badawcze z wyłączeniem transakcji podlegających opodatkowaniu nie można uważać za mającego w tym innym państwie „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywane są transakcje gospodarcze” w rozumieniu art. 1 ósmej dyrektywy 79/1072/EWG Rady z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju, zmienionej dyrektywą Rady 2006/98/WE z dnia 20 listopada 2006 r., i art. 3 lit. a) dyrektywy Rady 2008/9/WE z dnia 12 lutego 2008 r. określającej szczegółowe zasady zwrotu podatku od wartości dodanej, przewidzianego w dyrektywie 2006/112/WE, podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu, lecz mającym siedzibę w innym państwie członkowskim.

               2)

               Wykładni tej nie podważa, w sytuacji takiej jak w sporze przed sądem krajowym w sprawie C-318/11, okoliczność, iż podatnik ma w państwie członkowskim, w którym złożył wniosek o zwrot, spółkę zależną, której jest jedynym właścicielem i której działalność polega prawie wyłącznie na świadczeniu na rzecz podatnika różnych usług związanych z przeprowadzanymi testami technicznymi.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawa F-75/06: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2006 r. — Lofaro przeciwko Komisji

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/48

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2006 r. — Lofaro przeciwko Komisji
   (Sprawa F-75/06)
   (2006/C 212/86)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Alessandro Lofaro (Bruksela, Belgia) (Przedstawiciel: J.-L. Laffineur, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji z dnia 28 września 2005 r. o zwolnieniu skarżącego wraz z końcem okresu próbnego, a także sprawozdania na zakończenie stażu, na podstawie którego decyzja ta została wydana;

               —

               uchylenie, o ile to konieczne, decyzji organu powołującego z dnia 31 marca 2005 r. o oddaleniu zażalenia skarżącego;

               —

               zasądzenie od pozwanego na rzecz skarżącego tytułem odszkodowania za poniesioną szkodę kwoty 85 473 EUR określonej ex aequo et bono oraz kwoty 50 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, z zastrzeżeniem ich podwyższenia lub obniżenia w trakcie postępowania;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, były członek personelu tymczasowego Komisji, zatrudniony został na okres od dnia 16 września 2004 r. do dnia 15 września 2009 r. na podstawie umowy przewidującej sześciomiesięczny okres próbny, zgodnie z art. 14 warunków zatrudnienia innych pracowników. Po pierwszym negatywnym sprawozdaniu z oceny, przedłużeniu okresu próbnego o sześć miesięcy i drugim negatywnym sprawozdaniu, strona pozwana rozwiązała umowę.
   W swej skardze skarżący podnosi, że pozwana dopuściła się oczywistych błędów w ocenie ponieważ oparła się na niedokładnych faktach i źle fakty te zinterpretowała, a także przypisała skarżącemu problemy, za które nie można było mu przypisać odpowiedzialności.
   Ponadto według skarżącego pozwana miała także naruszyć ogólne zasady, gwarantujące prawo do godności i obrony, a także formułować zbyt daleko idącą krytykę.
   Skarżący utrzymuje wreszcie, że nie sporządzając sprawozdania z oceny najpóźniej na miesiąc przed końcem okresu próbnego, pozwana naruszyła art. 14 warunków zatrudnienia innych pracowników.


title: Sprawa C-128/05: Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/21

         Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-128/05)
   (2005/C 182/41)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 18 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez dr Dimitrisa Triantafyllou, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Austrii.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2, 6, art. 9 ust. 2 lit. b), art. 17, 18 i art. 22 ust. 3-5 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (1) w ten sposób, że zezwoliła niemającym siedziby w Austrii podatnikom prowadzącym transport osób na nieskładanie deklaracji podatkowych i niepłacenie kwoty netto podatku od wartości dodanej (VAT), jeżeli ich roczny obrót uzyskany w Austrii jest niższy od kwoty 22.000 euro, zakładając w tym przypadku, że kwota należnego podatku VAT jest równa kwocie podatku podlegającej odliczeniu, a zastosowanie uproszczonych przepisów jest uwarunkowane tym, iż austriacki podatek VAT nie jest wykazywany w fakturach lub dokumentach uznawanych za faktury;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Dla transgranicznego przewozu osób przez podatników mających siedzibę w innym Państwie Członkowskim lub krajach trzecich od dnia 1 kwietnia 2002 r. obowiązują w Austrii przepisy uproszczone. Zezwala się tym podatnikom na nieskładanie deklaracji podatkowej i niepłacenie kwoty netto podatku VAT, jeżeli ich roczny obrót uzyskany w Austrii nie przekracza kwoty 22.000 euro. Przepisy te zakładają, że w tym przypadku kwota należnego podatku VAT odpowiada kwocie podatku podlegającej odliczeniu. Jednocześnie podatnicy, którzy skorzystają z tych przepisów uproszczonych, nie mogą wykazać austriackiego podatku VAT w swoich fakturach lub dokumentach uznawanych za faktury.
   Przepisy te nie są zgodne z przepisami dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. („szósta dyrektywa VAT”) oraz decyzją Rady 2001/242/WE z dnia 19 maja 2001 r.
   Komisja wywodzi, że powyższa dyrektywa zawiera wprawdzie możliwość systemów stawek zryczałtowanych dla małych przedsiębiorstw, jednakże zastosowane przez austriackie przepisy pojęcie „małego przedsiębiorstwa” — obrót w Austrii poniżej kwoty 22.000 euro — nie odpowiada jednolicie interpretowanemu wspólnotowemu pojęciu „małego przedsiębiorstwa”. Ponadto nie zostało wykazane, że austriacki system stawek zryczałtowanych nie prowadzi do obniżki podatku wykraczającej poza uproszczenie, którego dopuszczenie ma na celu art. 24 ust. 1 powyższej dyrektywy. Zwolnienie z pozostałych obowiązków dotyczących wystawiania faktur, deklaracji podatkowych i rachunkowości również stanowi formalny aspekt nadmiernego uproszczenia.
   Komisja twierdzi, że nie można zaakceptować spornych przepisów austriackich także na podstawie wspomnianej decyzji Rady. Decyzja ta upoważniła wprawdzie Republikę Austrii, w drodze wyjątku od art. 11 powyższej dyrektywy, do opodatkowania transgranicznego transportu osób prowadzonego przez podatników niemających siedziby w Austrii za pomocą pojazdów niezarejestrowanych w Austrii w okresie od 1 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2005 r., jednakże wyjątek ten jest wyraźnie związany z warunkiem, że trasa przebyta w Austrii musi być opodatkowana według przeciętnej podstawy opodatkowania obliczanej na osobę i na kilometr.

      (1)  Dz.U. L 145, str. 1.


title: Sprawa T-68/14: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2014 r. – Post Bank Iran przeciwko Radzie

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/27

         Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2014 r. – Post Bank Iran przeciwko Radzie
   (Sprawa T-68/14)
   2014/C 129/35
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Post Bank Iran (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat D. Luff)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 1 załącznika do decyzji Rady 2013/661/WPZiB z dnia 15 listopada 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 306, s. 18);

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 1 załącznika do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1154/2013 z dnia 15 listopada 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 306, s. 3);

               —

               uznanie, że art. 20 ust. 1 lit. c) decyzji Rady 2010/413/WPZiB (1), zmienionej art. 1 ust. 7 decyzji Rady 2012/35/WPZiB (2) z dnia 23 stycznia 2012 r., oraz art. 23 ust. 2 lit. d) i art. 46 ust. 2 rozporządzenia 267/2012 (3) z dnia 23 marca 2012 r. nie mają zastosowania do strony skarżącej;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Sąd jest właściwy do skontrolowania zarówno pkt 1 załącznika do decyzji Rady 2013/661/WPZiB, jak i pkt 1 załącznika do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1154/2013 i ich zgodności z ogólnymi zasadami prawa europejskiego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że decyzja Rady 2010/413/WPZiB, zmieniona art. 1 ust. 7 decyzji Rady 2012/35/WPZiB z dnia 23 stycznia 2012 r., i rozporządzenie Rady 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. naruszają prawo Unii i należy uznać, iż nie mają zastosowania do skarżącego, wskutek czego nieważne są decyzja Rady 2013/661/WPZiB z dnia 15 listopada 2013 r. i rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1154/2013 z dnia 15 listopada 2013 r., które opierają się na nich, z następujących powodów:

                           —

                           Artykuł 46 ust. 2 rozporządzenia Rady 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. narusza art. 215 TFUE, jako że umożliwia on Radzie podjęcie decyzji o nałożeniu sankcji wobec strony skarżącej bez zastosowania procedury przewidzianej w art.215 TFUE.

                           —

                           Artykuł 20 ust. 1 lit. c) decyzji Rady 2010/413/WPZiB, zmienionej art. 1 ust. 7 decyzji Rady 2012/35/WPZiB z dnia 23 stycznia 2012 r., i art. 23 ust. 2 lit. d) rozporządzenia 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. naruszają przysługujące osobom prawa podstawowe chronione art. 2, 21 i 23 TUE i Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej w zakresie, w jakim przyznają one Radzie arbitralne uprawnienia w zakresie podejmowania decyzji o osobie i podmiocie, na które Rada chce nałożyć sankcje, gdy Rada stwierdzi, że taka osoba lub podmiot wspiera rząd irański.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Rada naruszyła prawo i popełniła błąd faktyczny poprzez przyjęcie decyzji Rady 2013/661/WPZiB z dnia 15 listopada 2013 r. i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1154/2013 z dnia 15 listopada 2013 r. w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej, z następujących powodów:

                           —

                           Konkretny powód umieszczenia Post Bank Iran w wykazie jest niepoparty dowodami. Strona skarżąca w jasny sposób zaprzeczyła, by udzielała rządowi irańskiemu wsparcia finansowego. Ponadto strona skarżąca nie udzielała Iranowi wsparcia jądrowego. Tym samym nie zostały spełnione przesłanki art. 20 ust. 1 lit. c) decyzji Rady 2010/413/WPZiB (zmienionej następnie art. 1 ust. 7 decyzji Rady 2012/35/WPZiB z dnia 23 stycznia 2012 r., art. 1 ust. 8 decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. i art. 1 ust. 2 decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r.) oraz przesłanki art. 23 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 (zmienionego następnie art. 1 ust. 11 rozporządzenia Rady nr 1263/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r.).

                           —

                           Poprzez nałożenie na Post Bank Iran sankcji jedynie na tej podstawie, że jest spółką należącą do państwa, Rada dopuściła się dyskryminacji wobec strony skarżącej w porównaniu do innych irańskich spółek stanowiących własność publiczną, które nie podlegają sankcjom. Czyniąc tak, Rada naruszyła zasady równości, niedyskryminacji i dobrej administracji.

                           —

                           Rada nie podała w odpowiedni sposób powodów swojej decyzji o utrzymaniu strony skarżącej w wykazie podmiotów podlegających sankcjom. Odnosząc się do „wpływu środków w kontekście celów polityki Unii”, Rada nie wyszczególniła rodzaju wpływu, do którego się odnosi, oraz tego, w jaki sposób środki te dotyczyłyby takiego wpływu.

                           —

                           Poprzez utrzymanie strony skarżącej w wykazie spółek podlegających sankcjom Rada nadużyła władzy. Rada odmówiła w praktyce wykonania wyroku Sądu w sprawie T-13/11. Rada podważyła konstrukcję instytucjonalną Unii Europejskiej i przysługujące stronie skarżącej prawo do uzyskania sprawiedliwości i jej zastosowania. Rada uchyliła się także od własnych powinności i obowiązków na podstawie decyzji 2013/661/WPZiB z dnia 15 listopada 2013 r. oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1154/2013 z dnia 15 listopada 2013 r., jakie zostały w wyraźny sposób określone wobec Rady przez Sąd w wyżej wymienionym wyroku.

                           —

                           Rada naruszyła zasadę uzasadnionych oczekiwań, nie wykonując wyroku Sądu dotyczącego postępowania, w którym Rada była stroną przeciwko stronie skarżącej i które Rada przegrała, nie stosując się do podstaw i uzasadnienia wyroku, popełniając błąd faktyczny w odniesieniu do działalności gospodarczej strony skarżącej i jej domniemanej roli względem rządu irańskiego, nie przeprowadzając jakiegokolwiek dochodzenia co do rzeczywistej roli strony skarżącej i jej działalności gospodarczej w Iranie, podczas gdy zostało to wskazane przez Sąd jako ważny aspekt systemu sankcji Unii Europejskiej wobec Iranu, oraz utrzymując sankcje po dniu 20 stycznia 2014 r., w którym to dniu Unia Europejska porozumiała się w przedmiocie działalności generujących przychody w odniesieniu do Iranu, gdyż nie uważa się już, że Iran jest zaangażowany w działalność związaną z rozprzestrzenianiem broni jądrowej.

                           —

                           Rada naruszyła zasadę proporcjonalności. Sankcje odnoszą się do działalności związanej z rozprzestrzenianiem broni jądrowej przez Iran. Rada nie ustaliła i nie może ustalić, że strona skarżąca wspierała bezpośrednio lub pośrednio rozprzestrzenianie broni jądrowej w Iranie. Nawet nie twierdzi już, że przyczynia się konkretnie do rozprzestrzeniania broni jądrowej w Iranie. Przy uwzględnieniu braku wpływu sankcji na rozprzestrzenianie broni jądrowej cel sankcji nie uzasadnia cofnięcia korzyści wynikających dla strony skarżącej z wyroku Sądu i obciążenia przez nie ogólnego systemu ochrony sądowej w Unii Europejskiej, nie mówiąc o naruszeniu przysługującego stronie skarżącej prawa własności i prowadzenia działania handlowej. Wniosek ten jest wzmocniony przyjęciem w dniu 20 stycznia 2014 r. rozporządzenia Rady znoszącego niektóre sankcje w oparciu o uznanie, że Iran nie jest obecnie zaangażowany w działalność związaną z rozprzestrzenianiem broni jądrowej.

      (1)  Decyzja Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39).

      (2)  Decyzja Rady 2012/35/WPZiB z dnia 23 stycznia 2012 r. zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 19, s. 22).

      (3)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1).


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 269 z 10.11.2007 .

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/1

         (2007/C 283/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 269 z 10.11.2007.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 247 z 20.10.2007.

      Dz.U. C 235 z 6.10.2007.

      Dz.U. C 223 z 22.9.2007.

      Dz.U. C 211 z 8.9.2007.

      Dz.U. C 183 z 4.8.2007.

      Dz.U. C 170 z 21.7.2007.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa T-448/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Komisja przeciwko Trends (Klauzula arbitrażowa — Czwarty program ramowy badań, rozwoju technologicznego i prezentacji — Umowy dotyczące projektów w dziedzinie systemów telematycznych, będących przedmiotem wspólnego zainteresowania — Brak dowodów oraz niezgodność z postanowieniami umownymi części zadeklarowanych wydatków — Zwrot wypłaconych kwot)

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/28

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Komisja przeciwko Trends
   (Sprawa T-448/04) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Czwarty program ramowy badań, rozwoju technologicznego i prezentacji - Umowy dotyczące projektów w dziedzinie systemów telematycznych, będących przedmiotem wspólnego zainteresowania - Brak dowodów oraz niezgodność z postanowieniami umownymi części zadeklarowanych wydatków - Zwrot wypłaconych kwot)
   (2007/C 247/44)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Patakia, pełnomocnik, wspierana przez M. Bra, K. Kapoutzidoua i S. Chatzigiannisa, a następnie K. Kapoutzidoua i S. Chatzigiannisa, avocats)

      Strona pozwana: Transport Environment Development Systems (Trends) (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: V. Christianos i V. Vlassi, avocats)
   Przedmiot sprawy
   Skarga Komisji, oparta na klauzuli arbitrażowej w rozumieniu art. 238 WE, o nakazanie Trends zwrotu kwoty 48 046 EUR powiększonej o odsetki umowne, lub tytułem ewentualnym, powiększonej o odsetki za zwłokę
   Sentencja wyroku

               1)

               Wniosek dotyczący kwestii incydentalnej zostaje oddalony.

               2)

               Zasądza się od Transport Environment Development Systems (Trends) na rzecz Komisji kwotę 48 046 EUR powiększoną o odsetki za zwłokę według stopy 5,50 % rocznie za okres od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia całkowitej zapłaty długu.

               3)

               Trends poniesie koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 184 z 2.8.2003 (dawniej sprawa C-248/03).


title: Sprawa T-106/16: Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2016 r. – zero/EUIPO – Hemming (ZIRO)

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/18

         Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2016 r. – zero/EUIPO – Hemming (ZIRO)
   (Sprawa T-106/16)
   (2016/C 175/21)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: zero Holding GmbH & Co. KG (Brema, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Nentwig)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Oliver Hemming (Cadbury, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Oliver Hemming

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „ZIRO” – zgłoszenie nr 12 264 958

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 stycznia 2016 r. w sprawie R 71/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009 .


title: Sprawa C-107/06: Skarga wniesiona w dniu  22 lutego 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/22

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-107/06)
   (2006/C 86/43)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 22 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Richarda Lyala i Dimitriosa Triantafyllou, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Greckiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nieprzyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/123/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. zmieniającej dyrektywę 90/435/EWG w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych Państw Członkowskich (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 1 stycznia 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 7 z 13.01.2004, str. 41.


title: Sprawy T-389/10 i T-419/10: Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – SLM i Ori Martin/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek stali sprężającej — Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE — Jednolite, złożone i ciągłe naruszenie — Przedawnienie — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. — Przypisanie odpowiedzialności za naruszenie spółce dominującej — Proporcjonalność — Zasada indywidualizacji kar i sankcji — Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/32

         Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – SLM i Ori Martin/Komisja
   (Sprawy T-389/10 i T-419/10) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek stali sprężającej - Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Jednolite, złożone i ciągłe naruszenie - Przedawnienie - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. - Przypisanie odpowiedzialności za naruszenie spółce dominującej - Proporcjonalność - Zasada indywidualizacji kar i sankcji - Nieograniczone prawo orzekania))
   (2015/C 302/41)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Siderurgica Latina Martin SpA (SLM) (Ceprano, Włochy) (przedstawiciele: G. Belotti i F. Covone, adwokaci) (sprawa T-389/10); i Ori Martin SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: P. Ziotti, adwokat) (sprawa T-419/10)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo B. Gencarelli, V. Bottka i P. Rossi, a następnie V. Bottka, P. Rossi i G. Conte, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności i zmiany decyzji Komisji z dnia 30 czerwca 2010 r. C(2010) 4387 wersja ostateczna dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE oraz art. 53 EOG (Sprawa COMP/38.344 – Stal sprężająca), zmienionej decyzją Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r. oraz decyzją Komisji C (2011) 2269 wersja ostateczna z dnia 4 kwietnia 2011 r.

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-389/10 i T-419/10 zostają połączone w celu wydania wyroku.

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 1 pkt 16 decyzji Komisji z dnia 30 czerwca 2010 r. C(2010) 4387 wersja ostateczna dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE oraz art. 53 EOG (Sprawa COMP/38.344 – Stal sprężająca), zmienionej decyzją Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r. oraz decyzją Komisji C (2011) 2269 wersja ostateczna z dnia 4 kwietnia 2011 r., w zakresie, w jakim Komisja przyjęła w nim uczestnictwo spółki Siderurgica Latina Martin SpA (SLM) w składającym się na jedną całość szeregu porozumień i uzgodnionych praktyk w sektorze stali sprężającej na rynku wewnętrznym oraz w ramach EOG w okresie od dnia 10 lutego 1997 r. do dnia 14 kwietnia 1997 r.

               3)

               Stwierdza się nieważność art. 2 pkt 16 decyzji C (2010) 4387 wersja ostateczna, zmienionej decyzją C (2010) 6676 wersja ostateczna oraz decyzją C (2011) 2269 wersja ostateczna.

               4)

               Kwota grzywny nałożonej na spółkę SLM zostaje obniżona z 19,8 mln EUR do 19 mln EUR, w ramach której to kwoty za zapłatę 13,3 mln EUR spółka Ori Martin SA odpowiada na zasadzie odpowiedzialności solidarnej; ostateczna kwota grzywny nałożonej na spółkę SLM zostaje ustalona, w zastosowaniu ustanowionego w przepisie art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 progu 10 % całkowitego obrotów, na 1,956 mln EUR.

               5)

               W pozostałym zakresie skargi zostają oddalone.

               6)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz dwie trzecie kosztów poniesionych przez spółkę SLM i jedną trzecią kosztów poniesionych przez spółkę Ori Martin.

               7)

               SLM pokrywa jedną trzecią własnych kosztów.

               8)

               Ori Martin pokrywa dwie trzecie własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa C-113/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/37

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-113/06) (1)

   (2006/C 294/75)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006


title: Sprawa F-123/15: Skarga wniesiona w dniu 21 września 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/79

         Skarga wniesiona w dniu 21 września 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-123/15)
   (2015/C 398/94)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/AD/293/14 w sprawie nieprzyznania skarżącemu liczby punktów wystarczającej do dopuszczenia do etapu oceny zintegrowanej.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 11 czerwca 2015 r., na mocy której komisja konkursowa konkursu EPSO/AD/293/14 nie dopuściła skarżącego do egzaminów na etapie oceny zintegrowanej w ramach postępowania w sprawie naboru;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa F-75/15: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2016 r. – OT/Komisja

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/30

         Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2016 r. – OT/Komisja
   (Sprawa F-75/15)
   (2016/C 383/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: OT (przedstawiciel: adwokat D. Sobor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 26 września 2014 r. odrzucającej kandydaturę skarżącego na stanowisko dyrektora Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii oraz żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 26 września 2014 r. odrzucającej kandydaturę skarżącego na stanowisko dyrektora Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 9 kwietnia 2015 r. oddalającej zażalenie skarżącego;

               —

               zasądzenie od pozwanej kwoty 2 836 107 EUR (dwa miliony osiemset trzydzieści sześć tysięcy sto siedem euro) tytułem odszkodowania dla skarżącego;

               —

               zasądzenie od pozwanej kwoty 100 000 EUR (sto tysięcy euro) tytułem zadośćuczynienia dla skarżącego; oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-404/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 listopada 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 85/337/EWG — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych — Dzika fauna i flora — Kopalnie odkrywkowe węgla kamiennego — Obszar „Alto Sil” — Obszar specjalnej ochrony — Teren mający znaczenie dla Wspólnoty — Niedźwiedź brunatny (Ursus arctos) — Głuszec zwyczajny (Tetrao urogallus))

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/3

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 listopada 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
      (Sprawa C-404/09) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 85/337/EWG - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych - Dzika fauna i flora - Kopalnie odkrywkowe węgla kamiennego - Obszar „Alto Sil” - Obszar specjalnej ochrony - Teren mający znaczenie dla Wspólnoty - Niedźwiedź brunatny (Ursus arctos) - Głuszec zwyczajny (Tetrao urogallus))
      (2012/C 25/05)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Recchia, F. Castillo de la Torre oraz J.B. Laignelota, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2, 3 i 5 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady 85/337/EWG w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre publiczne i prywatne przedsięwzięcia na środowisko, zmienionej dyrektywą 97/11/EWG (Dz.U. L 175, s. 40) oraz art. 6 ust. 3, 2 i 4 w związku z art. 7 dyrektywą Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, s. 7) — Kopalnie odkrywkowe — Specjalna strefa ochrony „Alto Sil” (ES0000210) — Siedlisko kantabryjskiego podgatunku głuszca zwyczajnego

         Sentencja

                  1)

                  Zezwalając na eksploatację kopalni odkrywkowych „Nueva Julia” i „Ladrones” bez uzależnienia wydania tego zezwolenia od oceny, która pozwoliłaby określić, opisać i ocenić w sposób odpowiedni bezpośrednie, pośrednie i kumulatywne skutki istniejących przedsięwzięć dotyczących eksploatacji kopalni odkrywkowych — z wyłączeniem, jeśli chodzi o niedźwiedzia brunatnego (Ursus arctos), kopalni „Ladrones” — Królestwo Hiszpanii naruszyło zobowiązania ciążące na nim na mocy art. 2, 3 i 5 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40), zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r.

                  2)

                  Od roku 2000, w którym sklasyfikowano „Alto Sil” jako obszar specjalnej ochrony na podstawie dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, zmienionej dyrektywą Komisji 97/49/CE z dnia 29 lipca 1997 r.,

                              —

                              zezwalając na eksploatację kopalni odkrywkowych „Nueva Julia” i „Ladrones” bez uzależnienia tego zezwolenia od właściwej oceny skutków tych projektów, a w każdym razie bez przestrzegania warunków pozwalających na realizację projektu pomimo wiążącego się z nim zagrożenia dla głuszca zwyczajnego (Tetrao urogallus) — stanowiącego jedno z bogactw naturalnych uzasadniających sklasyfikowanie obszaru „Alto Sil” jako obszaru specjalnej ochrony — co mogło nastąpić w braku alternatywnych rozwiązań, ze względu na istnienie nadrzędnego interesu publicznego i po podaniu do wiadomości Komisji Europejskiej środków kompensacyjnych koniecznych dla zagwarantowania spójności z Siecią Natura 2000, oraz

                              —

                              powstrzymując się od podjęcia środków koniecznych dla uniknięcia pogorszenia się siedlisk, w tym siedlisk gatunków, a także uniknięcia poważnego niepokojenia głuszca zwyczajnego, którego obecność na obszarze „Alto Sil” była powodem wyznaczenia obszaru specjalnej ochrony, spowodowanych prowadzeniem działalności przez „Feixolín”, „Salguero-Prégame-Valdesegadas”, „Fonfría”, „Ampliación de Feixolín” i „Nueva Julia”,

                        Królestwo Hiszpanii uchybiło w stosunku do obszaru specjalnej ochrony „Alto Sil” zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 6 ust. 2–4 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, w związku z art. 7 tej dyrektywy.

                  3)

                  Od grudnia 2004 r., powstrzymując się od podjęcia środków koniecznych dla uniknięcia pogorszenia się siedlisk, w tym siedlisk gatunków, a także uniknięcia poważnego niepokojenia tych gatunków powodowanego przez kopalnie „Feixolín”, „Fonfría” i „Ampliación de Feixolín” Królestwo Hiszpanii uchybiło w stosunku do terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty „Alto Sil” zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy Rady 92/43.

                  4)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  5)

                  Królestwo Hiszpanii obok kosztów własnych pokrywa dwie trzecie kosztów poniesionych przez Komisję Europejską. Komisja Europejska pokrywa jedną trzecią swoich kosztów.

         (1)  Dz.U. C 11 z 16.1.2010.