title: Sprawa C-674/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 11 października 2016 r. w sprawie T-753/15, Guccio Gucci SpA/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 29 grudnia 2016 r. przez Guccio Gucci SpA

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 11 października 2016 r. w sprawie T-753/15, Guccio Gucci SpA/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 29 grudnia 2016 r. przez Guccio Gucci SpA
   (Sprawa C-674/14 P)
   (2017/C 144/20)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Guccio Gucci SpA (przedstawiciele: V. Volpi, P. Roncaglia, F. Rossi, N. Parrotta, avvocati)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej; Guess? IP Holder LP

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszącą odwołanie;

               —

               obciążenie Spółki Guess kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszącą odwołanie.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               W niniejszym odwołaniu Guccio Gucci S.p.A. (zwana dalej „Gucci” lub „wnoszącą odwołanie”) wnosi do Trybunału o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (trzecia izba) w sprawie T-753/15 (zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”), w którym Sąd oddalił wniesioną przez Gucci skargę na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 14 października 2015 r. w sprawie R 1703/2014-4 zmieniającą decyzję Wydziału Sprzeciwów z dnia 1 lipca 2014 r., w której to z kolei decyzji uwzględniono sprzeciw wniesiony przez Gucci wobec wskazania Unii Europejskiej w ramach rejestracji międzynarodowej nr 1090048 w klasie 9 („sporny znak towarowy”) dokonanej w imieniu Guess? IP Holder L.P. (zwanej dalej „Guess”).

               2.

               Niniejsze odwołanie ma na celu wykazanie, iż Sąd dopuścił się błędu, twierdząc, że podstaw odmowy rejestracji wymienionych w art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 (1) z dnia 26 lutego 2009 r. w brzmieniu przed zmianą (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 207/2009”) nie stosuje się do spornego znaku towarowego. W szczególności Sąd, dokonując oceny podobieństwa pomiędzy kolidującymi ze sobą oznaczeniami, w wyraźny sposób przeinaczył przedstawione mu okoliczności faktyczne i dowody, a w konsekwencji niewłaściwie zastosował art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 oraz uchybił ciążącemu na nim obowiązkowi uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

               3.

               Sąd wykluczył jakiekolwiek podobieństwo pomiędzy kolidującymi ze sobą znakami towarowymi, opierając się na założeniu, że „właściwy krąg odbiorców […] nie dostrzeże w [spornym] znaku towarowym wielkiej litery „G”, przedstawionej we wcześniejszych znakach towarowych, ale raczej abstrakcyjny motyw ozdobny. Co więcej, mając na uwadze stylizację oznaczenia i okoliczność, że jego elementy są splecione lub połączone, można by je postrzegać zarówno jako odtworzenie stylizowanych liter, takich jak wielka litera „X” lub litera „e”, jak i jako kombinację cyfr i liter, takich jak cyfra „3” i litera „e”” (zob. w tym aspekcie pkt 32 zaskarżonego wyroku). To założenie jest w zaskarżonym wyroku kluczowym elementem, który doprowadził Sąd do wykluczenia jakiegokolwiek podobieństwa pomiędzy kolidującymi ze sobą znakami towarowymi i w konsekwencji do zastosowania w rozpatrywanej sprawie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.

               4.

               Jednakże powyższe założenie jest wyraźnie błędne. Wydaje się to oczywiste w świetle dokumentów złożonych w sprawie, które jednoznacznie wskazują, że właściwy krąg odbiorców dostrzega wielką literę „G” w spornym znaku towarowym zgodnie z wynikami przedstawionej przez Gucci ankiety badającej postrzeganie przez odbiorców spornego znaku towarowego. To oczywiste przeinaczenie okoliczności faktycznych i dowodów miało wpływ na dokonaną przez Sąd ocenę skargi wniesionej przez Gucci: gdyby Sąd orzekł, że właściwy krąg odbiorców – lub przynajmniej część rzeczonych odbiorców – będzie postrzegać sporny znak towarowy jako kombinację wielkich liter „G”, mógłby nie wykluczyć podobieństwa pomiędzy kolidującymi ze sobą znakami towarowymi i tym samym zastosowania art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.

               5.

               Ponadto Sąd nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku uzasadnienia wyroku, ponieważ w swojej ocenie zupełnie pominął wspominaną wyżej ankietę bez podania, nawet w sposób dorozumiany, jakichkolwiek powodów pozwalających na zrozumienie, dlaczego nie uwzględnił tego kluczowego dowodu.

               6.

               W świetle powyższego Gucci wnosi do Trybunału o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz obciążenie zarówno EUIPO, jak i Guess kosztami postępowania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (wersja ujednolicona) Dz. U. 2009, L 78, s. 1.


title: Sprawa T-218/12: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2014 r. – Micrus Endovascular przeciwko OHIM – Laboratorios Delta (DELTA) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego DELTA — Wcześniejsze graficzne, międzynarodowy i krajowy, znaki towarowe DELTA PORTUGAL i firma LABORATORIOS DELTA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               20.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/14

         Wyrok Sądu z dnia 10 września 2014 r. – Micrus Endovascular przeciwko OHIM – Laboratorios Delta (DELTA)
   (Sprawa T-218/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego DELTA - Wcześniejsze graficzne, międzynarodowy i krajowy, znaki towarowe DELTA PORTUGAL i firma LABORATORIOS DELTA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 372/18
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Micrus Endovascular LLC (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: B. Brandreth, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Laboratórios Delta Lda (Queluz, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat J. Sena Mioludo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 marca 2012 r. (sprawa R 244/2011-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Laboratórios Delta Lda a Micrus Endovascular Corp.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Micrus Endovascular LLC zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 217 z 21.7.2012.


title: Sprawa C-682/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative (Luksemburg) w dniu 18 grudnia 2015 r. – Berlioz Investment Fund S.A./Directeur de l’administration des Contributions directes

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative (Luksemburg) w dniu 18 grudnia 2015 r. – Berlioz Investment Fund S.A./Directeur de l’administration des Contributions directes
   (Sprawa C-682/15)
   (2016/C 078/07)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour administrative

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Berlioz Investment Fund S.A.

      Druga strona postępowania: Directeur de l’administration des Contributions directes

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy państwo członkowskie stosuje prawo Unii i w ten sposób umożliwia stosowanie karty zgodnie z jej art. 51 ust. 1 w sytuacji takiej jak w niniejszym postępowaniu, jeżeli nakłada ono na adresata administracyjną sankcję pieniężną z tytułu zarzucanych mu uchybień dotyczących obowiązków współpracy wynikających z decyzji nakazowej wydanej przez jego właściwy organ krajowy na podstawie przepisów proceduralnych prawa krajowego ustanowionych w tym celu w ramach wykonania przez to państwo członkowskie jako państwo współpracujące wniosku o wymianę informacji wydanego przez inne państwo członkowskie i uzasadnionego przez to ostatnie w szczególności przepisami dyrektywy 2011/16 (1) dotyczącymi wymiany informacji na wniosek?

               2)

               W wypadku potwierdzenia zastosowania karty w niniejszej sprawie, czy adresat może powołać się na art. 47 karty, jeżeli uzna, że nałożona na niego wspomniana administracyjna sankcja pieniężna zobowiązuje go do udzielenia informacji w ramach wykonania przez właściwy organ współpracującego państwa członkowskiego, którego jest rezydentem, wniosku o informacje wydanego przez inne państwo członkowskie, który nie ma żadnego uzasadnienia co do rzeczywistego celu podatkowego, tak że w tym wypadku brak jest uzasadnionego celu, i który ma na celu uzyskanie informacji niemających przewidywalnego związku z daną sprawą podatkową?

               3)

               W wypadku potwierdzenia zastosowania karty w niniejszej sprawie, czy prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu, takie jak ustanowione w art. 47 karty wymaga – bez możliwości ustanowienia ograniczeń na podstawie art. 52 ust. 1 karty – aby właściwy sąd krajowy posiadał nieograniczone prawo orzekania, a zatem uprawnienie do kontroli przynajmniej w trybie zażalenia ważności decyzji nakazowej wydanej przez właściwy organ państwa członkowskiego w ramach wykonania wniosku o wymianę informacji złożonego przez właściwy organ innego państwa członkowskiego w szczególności na podstawie dyrektywy 2011/16 w ramach skargi wniesionej przez posiadacza informacji będącego osobą trzecią, adresata tej decyzji nakazowej i skierowanej przeciwko decyzji o określeniu administracyjnej sankcji pieniężnej ze względu na uchybienie zarzucane temu podmiotowi prawa w stosunku do jego obowiązku współpracy w ramach wykonania tego wniosku?

               4)

               W wypadku potwierdzenia zastosowania karty w niniejszej sprawie, czy art. 1 ust. 1 i 5 dyrektywy 2011/16 w świetle, z jednej strony, podobieństwa do normy przewidywalnego związku wynikającej z modelowej konwencji OECD w zakresie podatków od dochodu i majątku, a z drugiej strony, zasady lojalnej współpracy ustanowionej w art. 4 TUE, łącznie stanowiąc cel dyrektywy 2011/16, należy interpretować w ten sposób, że charakter przewidywalnego związku, w stosunku do rozpatrywanej sprawy podatkowej i wskazanego celu podatkowego, informacji wymaganych przez jedno państwo członkowskie od innego państwa członkowskiego stanowi warunek, jaki powinien spełniać wniosek o informacje, aby po stronie właściwego organu współpracującego państwa członkowskiego powstał obowiązek zastosowania się do niego i uzasadnienia decyzji nakazowej wydanej wobec posiadacza będącego osobą trzecią?

               5)

               W wypadku potwierdzenia zastosowania karty w niniejszej sprawie, czy art. 1 ust. 1 i 5 dyrektywy 2011/16 w związku z 47 karty należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisowi prawnemu państwa członkowskiego ograniczającemu w ogólny sposób badanie przez jego właściwy organ krajowy działający jako organ państwa współpracującego, ważności wniosku o informacje, do kontroli formalnej prawidłowości i że zobowiązują one sąd krajowy w ramach rozpatrywanej przezeń skargi takiej jak opisana w pytaniu trzecim powyżej, do zbadania poszanowania warunku przewidywalnego związku wymaganych informacji we wszystkich aspektach dotyczących związków z danym konkretnym wypadkiem opodatkowania, przywołanym celem podatkowym i poszanowaniem art. 17 dyrektywy 2011/16?

               6)

               W wypadku potwierdzenia zastosowania karty w niniejszej sprawie, czy art. 47 ust. 2 karty sprzeciwia się przepisowi prawnemu państwa członkowskiego, który wyłącza złożenie do właściwego sądu krajowego państwa współpracującego, w ramach rozpatrywanej przezeń skargi takiej jak opisana w pytaniu trzecim powyżej, wniosku o informacje skierowanego przez właściwy organ innego państwa członkowskiego i zobowiązuje do przedstawienia tego dokumentu właściwemu sądowi krajowemu oraz przyznania dostępu do niego posiadaczowi będącemu osobą trzecią, a nawet przedstawienia tego dokumentu sądowi krajowemu, bez przyznania dostępu do niego posiadaczowi będącemu osobą trzecią ze względu na poufny charakter tego dokumentu pod warunkiem, że wszystkie trudności powstałe względem posiadacza będącego osobą trzecią przez ograniczenie jego praw powinny być dostatecznie zrekompensowane przez postępowanie prowadzone przed właściwym sadem krajowym?

      (1)  Dyrektywa Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylająca dyrektywę 77/799/EWG (Dz.U. L 64, s. 1).


title: Sprawa T-328/10: Wyrok Sądu z dnia 19 września 2012 r. — Fraas przeciwko OHIM (wzór w kratkę w kolorach ciemnoszarym, jasnoszarym, beżowym i ciemnoczerwonym) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego wzór w kratkę w kolorach ciemnoszarym, jasnoszarym, beżowym i ciemnoczerwonym — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b), art. 75 i art. 76 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/19

      Wyrok Sądu z dnia 19 września 2012 r. — Fraas przeciwko OHIM (wzór w kratkę w kolorach ciemnoszarym, jasnoszarym, beżowym i ciemnoczerwonym)
      (Sprawa T-328/10) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego wzór w kratkę w kolorach ciemnoszarym, jasnoszarym, beżowym i ciemnoczerwonym - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b), art. 75 i art. 76 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009)
      (2012/C 331/32)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: V. Fraas GmbH (Helmbrechts-Wüstenselbitz, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunze i G. Würtenberger)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo B. Schmidt, następnie D. Walicka, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 czerwca 2010 r. (sprawa R 190/2010-4) dotyczącą rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego oznaczenia graficznego przedstawiającego wzór w kratkę w kolorach ciemnoszarym, jasnoszarym, beżowym i ciemnoczerwonym.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  V. Fraas GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa C-103/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad – Bułgaria) – Sneżana Somowa przeciwko Gławen direktor na Stoliczno uprawlenie „Sociałno osigurjawane” (Odesłanie prejudycjalne — Zabezpieczenie społeczne — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuły 12, 45, 46 i 94 — Uregulowanie krajowe uzależniające przyznanie emerytury od zaprzestania opłacania składek na ubezpieczenie emerytalne — Uzupełnienie brakującego stażu ubezpieczeniowego przez opłacenie składek — Pokrywanie się okresów ubezpieczenia w kilku państwach członkowskich — Możliwość odstąpienia przez ubezpieczonego od zasady sumowania okresów składkowych i ubezpieczeniowych — Cofnięcie przyznanej emerytury i zwrot nadpłaconych kwot — Obowiązek zapłaty odsetek)

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad – Bułgaria) – Sneżana Somowa przeciwko Gławen direktor na Stoliczno uprawlenie „Sociałno osigurjawane”
   (Sprawa C-103/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuły 12, 45, 46 i 94 - Uregulowanie krajowe uzależniające przyznanie emerytury od zaprzestania opłacania składek na ubezpieczenie emerytalne - Uzupełnienie brakującego stażu ubezpieczeniowego przez opłacenie składek - Pokrywanie się okresów ubezpieczenia w kilku państwach członkowskich - Możliwość odstąpienia przez ubezpieczonego od zasady sumowania okresów składkowych i ubezpieczeniowych - Cofnięcie przyznanej emerytury i zwrot nadpłaconych kwot - Obowiązek zapłaty odsetek))
   (2015/C 007/05)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd Sofija-grad

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sneżana Somowa

      Strona pozwana: Gławen direktor na Stoliczno uprawlenie „Sociałno osigurjawane”

      Sentencja

               1)

               Artykuł 49 TFUE stoi na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak art. 94 ust. 1 kodeks za sociałno osigurjawane (kodeksu ubezpieczeń społecznych), który uzależnia przyznanie prawa do emerytury od wymogu zaprzestania opłacania składek na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia działalności w innym państwie członkowskim.

               2)

               Artykuł 45, art. 46 ust. 2 i art. 94 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1992/2006 z dnia 18 grudnia 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że przepisy te nie przyznają ubezpieczonemu prawa do decydowania o nieuwzględnianiu, w celu ustalenia praw przysługujących mu w danym państwie członkowskim, okresów ubezpieczenia przebytych w innym państwie członkowskim przed datą wejścia w życie tego rozporządzenia w tym pierwszym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 129 z 4.5.2013.


title: Sprawa T-383/09: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2009 r. — Fuller & Thaler Asset Management przeciwko OHIM (BEHAVIOURAL INDEX)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/60

         Skarga wniesiona w dniu 28 września 2009 r. — Fuller & Thaler Asset Management przeciwko OHIM (BEHAVIOURAL INDEX)
   (Sprawa T-383/09)
   2009/C 282/112
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fuller & Thaler Asset Management, Inc. (San Mateo, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: S. Malynicz, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie R 138/2009-1; oraz

               —

               obciążenie OHIM własnymi kosztami postępowania oraz kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „BEHAVIOURAL INDEX” dla towarów i usług z klasy 9 i 36

      Decyzja eksperta: odmowa rejestracji wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na: i) popełnienie błędu przez Izbę Odwoławczą co do znaczenia i składni znaku towarowego oraz jego zdatności do natychmiastowego i bezpośredniego opisu rozpatrywanych towarów i usług; ii) niestwierdzenie przez Izbę Odwoławczą z urzędu okoliczności wskazujących na to, że rozpatrywany wspólnotowy znak towarowy jest opisowy dla właściwego kręgu odbiorców, mimo że Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, iż właściwy krąg odbiorców jest specjalistyczny; oraz iii) nieuwzględnienie przez Izbę Odwoławczą interesu ogólnego leżącego u źródła podstawy odmowy i niestwierdzenie na podstawie dowodów, że we właściwiej specjalistycznej dziedzinie istnieje zasadne prawdopodobieństwo, iż inni przedsiębiorcy z tej dziedziny będą chcieli używać rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego w przyszłości.


title: Sprawa C-229/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 28 maja 2008 r. — Colin Wolf przeciwko Stadt Frankfurt am Main

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 28 maja 2008 r. — Colin Wolf przeciwko Stadt Frankfurt am Main
   (Sprawa C-229/08)
   (2008/C 223/33)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Frankfurt am Main
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Colin Wolf.

      Strona pozwana: Stadt Frankfurt am Main.
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy korzystając z możliwości przyznanych w art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78/WE (1), ustawodawca krajowy dysponuje ogólnie szerokim zakresem uznania, czy też uznanie to jest ograniczone do tego co potrzebne, w każdym razie jeżeli chodzi o ustanowienie górnej granicy wieku rekrutacji z uwzględnieniem minimalnego okresu służby do chwili przejścia na emeryturę zgodnie z art. 6 ust. 1 akapit drugi lit. c) dyrektywy 2000/78/WE?

               2.

               Czy potrzeba, o której mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi lit. c) dyrektywy 2000/78/WE, konkretyzuje właściwy charakter środka wspomnianego w art. 6 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2000/78/WE i ogranicza w ten sposób zakres stosowania tego uregulowania o charakterze ogólnym?

               3.

                           a)

                           Czy to, że pracodawca poprzez górną granicę wieku rekrutacji realizuje swój interes możliwie długiego okresu służby czynnej rekrutowanych urzędników, stanowi cel zgodny z przepisami w rozumieniu art. 6 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2000/78/WE?

                           b)

                           Czy realizacja takiego celu ma charakter niewłaściwy już wtedy, gdy powoduje ona, iż urzędnicy pracują dłużej niż potrzeba dla uzyskania ustawowo zagwarantowanego świadczenia minimalnego przy wcześniejszym przejściu na emeryturę po upływie 5 lat służby?

                           c)

                           Czy realizacja takiego celu ma charakter niewłaściwy dopiero wtedy, gdy powoduje ona, że urzędnicy pracują dłużej niż potrzeba dla uzyskania ustawo zagwarantowanego świadczenia minimalnego przy wcześniejszym przejściu na emeryturę — aktualnie 19,51 lat?

               4.

                           a)

                           Czy utrzymanie możliwie niskiej liczby urzędników, których należy zatrudnić, poprzez możliwie niską górną granicę wieku rekrutacji, aby w ten sposób utrzymać na możliwie niskim poziomie liczbę świadczeń indywidualnych takich jak świadczenia wypadkowe lub chorobowe (zasiłki, również dla członków rodziny), stanowi cel zgodny z przepisami w rozumieniu art. 6 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2000/78/WE?

                           b)

                           Jakie znaczenie może mieć w tym zakresie okoliczność, że wraz z rosnącym wiekiem świadczenia zabezpieczenia społecznego z tytułu wypadków lub zasiłków w przypadku choroby (również dla członków rodziny) są wyższe niż w przypadku młodszych urzędników, w wyniku czego przy rekrutacji urzędników starszych wiekiem nakłady z tym związane mogłyby ogólnie wzrosnąć?

                           c)

                           Czy niezbędne są w tym względzie uzasadnione prognozy lub statystki, czy też wystarczy ogólnie przyjęte prawdopodobieństwo?

               5.

                           a)

                           Czy jeżeli pracodawca zamierza stosować określoną górną granicę wieku rekrutacji w celu zagwarantowania „zrównoważonej struktury wiekowej danej ścieżki kariery”, stanowi to cel zgodny z przepisami w rozumieniu art. 6 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2000/78/WE?

                           b)

                           Jakim wymogom muszą ewentualnie odpowiadać względy utworzenia takiej struktury wiekowej, aby spełnić przesłanki wystąpienia czynnika uzasadniającego (właściwy i konieczny charakter, potrzeba)?

               6.

               Czy jeżeli pracodawca w odniesieniu do górnej granicy wieku rekrutacji wskazuje na to, że do czasu osiągnięcia takiego wieku jest z zasady możliwe uzyskanie materialnych przesłanek rekrutacji do szkolenia w służbie pożarniczej średniego szczebla w postaci odpowiedniego wykształcenia szkolnego i zawodowego, stanowi to wzgląd zgodny z przepisami w rozumieniu art. 6 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2000/78/WE?

               7.

               Na podstawie jakich kryteriów należy oceniać, czy minimalny okres służby do czasu przejścia na emeryturę ma charakter właściwy i konieczny?

                           a)

                           Czy potrzebę minimalnego okresu służby można uzasadnić wyłącznie jako ekwiwalent za sfinansowane przez samego pracodawcę nabycie kwalifikacji u pracodawcy (przygotowanie do służby pożarniczej średniego szczebla), aby ze względu na takie kwalifikacje zagwarantować następnie odpowiedni okres służby u tego pracodawcy, tak by koszty kształcenia zostały w ten sposób stopniowo odpracowane przez urzędnika?

                           b)

                           Jak długo może trwać okres służby przypadający po okresie kształcenia? Czy może przekraczać 5 lat, a jeżeli tak, to na jakich warunkach?

                           c)

                           Czy właściwy i konieczny charakter minimalnego okresu służby niezależnie od pkt 7 lit. a) można uzasadnić tym, że w przypadku urzędników, których świadczenia emerytalne finansuje wyłącznie pracodawca publiczny, oczekiwany okres służby czynnej od chwili zatrudnienia do przewidywanego przejścia na emeryturę musi wystarczyć do tego, aby przez okres służby wynoszący aktualnie 19,51 lat wypracować gwarantowane ustawowo minimalne świadczenie emerytalne?

                           d)

                           Czy odwrotnie odmowa zatrudnienia na podstawie art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78/WE jest dopiero wtedy uzasadniona, gdyby osoba została zatrudniona w wieku, który przy przewidywanym przejściu na emeryturę prowadziłby do tego, że należałoby wypłacać świadczenie minimalne, chociaż nie zostałoby ono jeszcze wypracowane?

               8.

                           a)

                           Czy w celu oceny przejścia na emeryturę zgodnie z art. 6 ust. 1 akapit drugi lit. c) dyrektywy 2000/78/WE należy opierać się na ustanowionej ustawowo granicy wieku emerytalnego wiążącej się z poborem emerytury czy też na statystycznym średnim wieku przejścia na emeryturę określonej grupy urzędniczej lub zawodowej?

                           b)

                           W jakim rozmiarze należy w danym przypadku uwzględnić, że dla poszczególnych urzędników normalne przejście na emeryturę może zostać przesunięte o okres do 2 lat? Czy okoliczność ta prowadzi w odpowiednim zakresie do podniesienia górnej granicy wieku rekrutacji?

               9.

               Czy przy obliczaniu minimalnego okresu służby w ramach art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78/WE można uwzględnić szkolenie, które należy odbyć w pierwszej kolejności w ramach stosunku pracy urzędnika? Czy ma znaczenie w tym kontekście, czy okres szkolenia należy uwzględnić w pełnym zakresie przy uzyskaniu emerytury jako okres składkowy, czy też okres szkolenia należy wyłączyć z okresu, w odniesieniu do którego pracodawca może wymagać minimalnego okresu służby zgodnie z art. 6 ust. 1 akapit drugi lit. c) dyrektywy 2000/78/WE?

               10.

               Czy uregulowania zawarte w § 15 ust. 1 zdanie drugie i § 15 ust. 3 Allgemeines Gleichbehandlungsgesetz są zgodne z art. 17 dyrektywy 2000/78/WE?

      (1)  Dz.U. L 303, s. 16.


title: Sprawa T-565/14: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2014 r. – EEB przeciwko Komisji

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/51

      Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2014 r. – EEB przeciwko Komisji
      (Sprawa T-565/14)
      (2014/C 395/64)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: European Environmental Bureau (EEB) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat S. Podskalská)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komisji z dnia 12 czerwca 2014 r. [Ares(2014)1915757];

                  —

                  stwierdzenie nieważności drugiej zaskarżonej decyzji Komisji 2014/804/UE z dnia 17 lutego 2014 r.;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W niniejszej skardze strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 12 czerwca 2014 r. [Ares (2014)1915757] odrzucającej jako niedopuszczalny wniosek strony skarżącej o przeprowadzenie wewnętrznej kontroli w odniesieniu do decyzji Komisji C(2014) 904 final z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie notyfikacji przez Rzeczpospolitą Polską przejściowego planu krajowego, o którym mowa w art. 32 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE (1) w sprawie emisji przemysłowych. Strona skarżąca wnosi także o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2014) 804 final z dnia 17 lutego 2014 r.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy decyzji Ares (2014) 1915757. Strona skarżąca utrzymuje, że naruszono rozporządzenie nr 1367/2006 (2) i dyrektywę 2010/75, ponieważ:

                              —

                              decyzja w sprawie przejściowego planu krajowego jest środkiem o zasięgu indywidualnym, a zatem aktem administracyjnym w rozumieniu rozporządzenia nr 1367/2006; według strony skarżącej Komisja powinna była uznać jej wniosek o przeprowadzenie wewnętrznej kontroli za dopuszczalny;

                              —

                              Komisja powinna była zinterpretować art. 10 rozporządzenia nr 1367/2006 zgodnie z konwencją z Aarhus i uznać art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1367/2006 za niezgodny z prawem;

                              —

                              argumentacja Komisji jest oparta na błędnej wykładni przepisów dyrektywy 2010/75/UE.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy decyzji C(2014) final. Strona skarżąca twierdzi, że dopuszczono się naruszenia art. 17 TUE, dyrektywy 2010/75/UE, decyzji wykonawczej Komisji 2012/115/UE (3), konwencji z Aarhus, dyrektywy 2001/42/WE (4) i dyrektywy 2008/50/WE (5).

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) (Dz.U. L 334, s. 17).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13).

         (3)  Decyzja wykonawcza Komisji z dnia 10 lutego 2012 r. ustanawiająca przepisy dotyczące przejściowych planów krajowych, o których mowa w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE w sprawie emisji przemysłowych [notyfikowana jako dokument nr C(2012) 612] (Dz.U. L 52, s. 12).

         (4)  Dyrektywa 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U. L 197, s. 30).

         (5)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (Dz.U. L 152, s. 1).


title: Sprawa T-252/05: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2005 r. przez Q przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/25

         Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2005 r. przez Q przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-252/05)
   (2005/C 229/55)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 4 lipca 2005 r. r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Q. (pełnomocnicy: Stéphane Rodrigues i Yola Minatchy, avocats) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   Q. wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               uchylenie, na ile to konieczne, decyzji Komisji z dnia 29 marca 2005 r. oddalającej zażalenie skarżącej wniesione w dniu 29 listopada 2004 r. od dorozumianych decyzji Komisji nieuwzględniających złożonego na podstawie art. 24 regulaminu pracowniczego wniosku z dnia 29 kwietnia 2003 r o pomoc i ochronę przed nękaniem psychicznym, jak również wniosków o natychmiastowe podjęcie kroków zaradczych z dnia 7 maja 2004 r. i 24 maja 2004 r.;

               2)

               uchylenie decyzji Komisji z dnia 4 maja 2005 r. zawierającej odpowiedź na zażalenie skarżącej z dnia 20 grudnia 2004 r., jak również sprawozdania z przebiegu jej kariery zawodowej za okres od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2003 r.;

               3)

               stwierdzenie odpowiedzialności Komisji za zaskarżone decyzje oraz ustalenie sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącej;

               4)

               zasądzenie na rzecz skarżącej odszkodowania i zadośćuczynienia za doznane krzywdy w kwocie 250 000 euro;

               5)

               obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżąca, urzędniczka Komisji, utrzymuje, że jest ofiarą nękania psychicznego ze strony przełożonych, które miało polegać z jednej strony na izolowaniu zawodowym, a z drugiej strony na jej dyskredytowaniu oraz narażaniu jej zdrowia poprzez destabilizację psychiczną.
   Składając niniejszą skargę nie zgadza się, po pierwsze, z dorozumianymi decyzjami Komisji nieuwzględniającymi jej wniosku o pomoc i ochronę przed nękaniem psychicznym złożonego na podstawie art. 24 regulaminu pracowniczego, a po drugie, ze sprawozdaniem z przebiegu jej kariery zawodowej za okres od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2003 r.
   Skarżąca podnosi ponadto fakt naruszenia art. 24 regulaminu pracowniczego, a także niedopełnienie przez Komisję ciążących na niej obowiązkach pomocy, staranności i dobrej administracji.
   Co się tyczy sprawozdania z oceny, podnosi ona zarzut oczywistego błędu w ocenie oraz naruszenie przepisów proceduralnych.


title: Sprawa T-210/17: Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2017 r. – International Gaming Projects/EUIPO – Zitro IP (TRIPLE TURBO)

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/40

         Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2017 r. – International Gaming Projects/EUIPO – Zitro IP (TRIPLE TURBO)
   (Sprawa T-210/17)
   (2017/C 161/57)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: International Gaming Projects Ltd (Qormi, Malta) (przedstawiciel: adwokat M.D. Garayalde Niño)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Zitro IP Sàrl (Luksemburg, Luksemburg)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „TRIPLE TURBO” – zgłoszenie nr 13 140 207

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 lutego 2017 r. w sprawie R 119/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-7/11: Skarga wniesiona w dniu w dniu 7 stycznia 2011 r. — Bank Melli Iran przeciwko Radzie

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/30

         Skarga wniesiona w dniu w dniu 7 stycznia 2011 r. — Bank Melli Iran przeciwko Radzie
   (Sprawa T-7/11)
   2011/C 63/58
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bank Melli Iran (Teheran, Iran) (przedstawiciele: adwokaci L. Defalque i S. Woog)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 5 części B załącznika do decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (1), oraz pkt 5 części B załącznika VIII do rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (2) i stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w piśmie Rady z dnia 28 października 2010 r.

               —

               stwierdzenie, że art. 20 ust. 1 lit. b) decyzji 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. (3) oraz art. 16 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (EU) nr 961/2010 są niezgodne z prawem i nie mają zastosowania w odniesieniu do skarżącej; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi następujące zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, w którym skarżąca podnosi naruszenie art. 215 ust. 2 i 3 TFUE oraz art. 40 TUE, co stanowi naruszenie istotnego wymogu proceduralnego ze względu na to, że:

                           —

                           Rada ds. WPZiB przyjęła środki ograniczające bez pozostawienia jakichkolwiek uprawnień dyskrecjonalnych Radzie.

                           —

                           decyzja 2010/413, która jest podstawą rozporządzenia nr 961/2010 opiera się błędnie na art. 29 TUE, ponieważ nie określa ona podejścia Unii do danego problemu o charakterze geograficznym lub przedmiotowym, jak tego wymaga art. 29 TUE, lecz nakłada konkretne obowiązki na państwa członkowskie i osoby podlegające ich jurysdykcji;

                           —

                           rozporządzenie nr 961/2010 nie zawiera niezbędnych przepisów w zakresie gwarancji prawnych z naruszeniem art. 215 ust. 3 TFUE.

               2)

               Zarzut drugi, w którym skarżąca podnosi, że ustawodawca Unii Europejskiej popełnił błąd w wyborze podstawy prawnej zaskarżonej decyzji i zaskarżonego rozporządzenia, ze względu na to, że zastosowano sankcje wobec skarżącej i powiązanych z nią podmiotów, a mianowicie osób prawnych i podmiotów innych niż państwa, które nie figurują na liście Rady Bezpieczeństwa ONZ. W tym zakresie skarżąca utrzymuje, że:

                           —

                           chociaż wybór podstawy prawnej art. 29 TUE i art. 215 TFUE jest uzasadniony w sytuacji, kiedy instytucje Unii wdrażają rezolucję ONZ, to nie jest on koniecznie uzasadniony w przypadku przyjmowania środków administracyjnych, takich jak zamrożenie funduszy osób prawnych i podmiotów innych niż państwa;

                           —

                           zaskarżone akty winny były zostać wydane na podstawie art. 75 TFUE przy udziale Parlamentu Europejskiego w ramach procedury współdecydowania.

               3)

               Zarzut trzeci, w którym skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja i zaskarżone rozporządzenie zostały wydane z naruszeniem zasad równości i niedyskryminacji, ze względu na to, że podobne decyzje zostały wydane na innej podstawie prawnej, takiej jak art. 75 TFUE, a w konsekwencji w ramach procedury obejmującej gwarancje prawne ustanowionej przez Parlament i Radę, co nie miało miejsca w przypadku zaskarżonych aktów dotyczących skarżącej.

               4)

               Zarzut czwarty, w którym skarżąca utrzymuje, że zaskarżone akty zostały wydane z naruszeniem jej prawa do obrony, a w szczególności jej prawa do rzetelnego procesu, ze względu na to, że:

                           —

                           skarżącej nie przedstawiono żadnego dowodu czy dokumentu na poparcie twierdzeń Rady z uwagi na to, że dodatkowe twierdzenia przedstawione w 2009 r. w odniesieniu do decyzji z 2008 r. i potwierdzone w 2010 r. były bardzo niejasne, mało zrozumiałe, tak że prawdopodobnie nie jest możliwe, aby skarżąca mogła się do nich ustosunkować.

                           —

                           skarżącej odmówiono dostępu do dokumentów oraz prawa do bycia wysłuchanym.

                           —

                           zaskarżone akty nie są wystarczająco uzasadnione co narusza skarżącej prawo do skutecznej ochrony sądowej.

               5)

               Zarzut piąty, w którym skarżąca utrzymuje, że zaskarżone akty, z tych samych powodów, które zostały określone w zarzucie czwartym, stanowią naruszenie zasad dobrej administracji i ochrony uzasadnionych oczekiwań.

               6)

               Zarzut szósty, w którym skarżąca utrzymuje, że Rada nie przekazała jej swojej decyzji wraz z uzasadnieniem w odniesieniu do umieszczenia skarżącej w wykazie, co stanowi naruszenie art. 36 ust. 3 i 36 ust. 4 rozporządzenia nr 961/2010, które przewiduje, że Rada dokonuje przeglądu swej decyzji, gdy zostaną zgłoszone uwagi.

               7)

               Siódmy zarzut, w którym skarżąca podnosi oczywisty błąd w wykładni oraz nadużycie władzy przy zastosowaniu w odniesieniu do skarżącej decyzji Rady 2010/413 z dnia 26 lipca 2010 r., ze względu na to, że Rada dokonała błędnej wykładni art. 20 ust. 1 lit. b) tejże decyzji, decydując, że działalność skarżącej, w postaci w jakiej została opisana w zaskarżonych aktach, spełnia przesłanki jej uznania za działalność, która winna stać się przedmiotem sankcji.

               8)

               Zarzut ósmy, w którym skarżąca podnosi naruszenie zasady proporcjonalności i jej prawa własności, ze względu na to, że Rada nie wzięła pod uwagę decyzji Rady Bezpieczeństwa ONZ, co skutkowałoby niemożnością zastosowania art. 20 ust. 1 lit. b) decyzji Rady 2010/413 z dnia 26 lipca 2010 r.

      (1)  Dz.U L 281, s. 81.

      (2)  Dz.U. L 281, s.1.

      (3)  Decyzja Rady z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39).


title: Sprawa C-291/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 kwietnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van koophandel Brussel — Belgia) — Francesco Guarnieri & Cie przeciwko Vandevelde Eddy VOF (Swobodny przepływ towarów — Artykuł 34 TFUE — Cautio iudicatum solvi — Spółka prawa monakijskiego — Artykuł 18 akapit pierwszy TFUE)

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 kwietnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van koophandel Brussel — Belgia) — Francesco Guarnieri & Cie przeciwko Vandevelde Eddy VOF
   (Sprawa C-291/09) (1)

   (Swobodny przepływ towarów - Artykuł 34 TFUE - Cautio iudicatum solvi - Spółka prawa monakijskiego - Artykuł 18 akapit pierwszy TFUE)
   2011/C 160/04
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank van koophandel Brussel

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Francesco Guarnieri & Cie

      Strona pozwana: Vandevelde Eddy VOF

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank van koophandel te Brussel — Wykładnia art. 28 WE, 29 WE i 30 WE — Cautio judicatum solvi –Ustalenie, czy miało miejsce naruszenie przepisów wspólnotowych z zakresu swobodnego przepływu towarów

      Sentencja

   Artykuł 34 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by przepisy państwa członkowskiego przewidywały wymóg złożenia kaucji aktorycznej przez powoda o monakijskiej przynależności państwowej, który do jednego z sądów cywilnych wspomnianego państwa wniósł przeciwko podmiotowi pochodzącemu z tego ostatniego państwa powództwo o zapłatę faktur wystawionych z tytułu dostawy towarów traktowanych na równi z towarami wspólnotowymi, podczas gdy tego rodzaju wymóg nie ciąży na podmiotach pochodzących z omawianego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa T-21/16: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2016 r. – Karl Conzelmann/OHIM (LIKE IT)

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/55

         Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2016 r. – Karl Conzelmann/OHIM (LIKE IT)
   (Sprawa T-21/16)
   (2016/C 098/71)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Karl Conzelmann GmbH & Co. KG (Albstadt, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Klink)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „LIKE IT” – zgłoszenie nr 13 180 104

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 listopada 2015 r. w sprawie R 223/2015-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-43/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 30 czerwca 2015 r. – Centurione/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Wypadek — Artykuł 73 regulaminu pracowniczego — Wspólne zasady ubezpieczenia od ryzyka wypadku i choroby zawodowej — Ustalenie stopnia trwałej częściowej niezdolności do pracy — Sprawozdanie komisji lekarskiej — Artykuł 82 regulaminu postępowania — Bezwzględna przeszkoda procesowa — Zgodność skargi z zażaleniem — Brak — Niedopuszczalność)

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/41

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 30 czerwca 2015 r. – Centurione/Komisja
   (Sprawa F-43/15) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Wypadek - Artykuł 73 regulaminu pracowniczego - Wspólne zasady ubezpieczenia od ryzyka wypadku i choroby zawodowej - Ustalenie stopnia trwałej częściowej niezdolności do pracy - Sprawozdanie komisji lekarskiej - Artykuł 82 regulaminu postępowania - Bezwzględna przeszkoda procesowa - Zgodność skargi z zażaleniem - Brak - Niedopuszczalność))
   (2015/C 262/56)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Fernando Centurione (Nivelles, Belgia) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i T. S. Bohr, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji w sprawie ustalenia stopnia niezdolności do pracy jedynie na 2 % w wyniku wypadku przy pracy, którego ofiarą był skarżący.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 178 z 1.6.2015, s. 29.


title: Sprawa T-37/13: Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2013 r. — Exakt Advanced Technologies przeciwko OHIM — Exakt Precision Tools (EXAKT)

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/23

         Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2013 r. — Exakt Advanced Technologies przeciwko OHIM — Exakt Precision Tools (EXAKT)
   (Sprawa T-37/13)
   2013/C 86/38
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Exakt Advanced Technologies GmbH (Norderstedt, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. von Bismarck)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Exakt Precision Tools Ltd. (Aberdeen, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 października 2012 r. w sprawie R 1764/2011-1;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania, włącznie z kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „EXAKT” dla towarów i usług z klas 7, 9 i 37 — wspólnotowy znak towarowy nr 3 996 562

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Exakt Precison Tools Ltd

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „EXAKT” dla towarów i usług z klas 7, 8 i 9

      Decyzja Wydziału Unieważnień: uwzględnienie wniosku

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-104/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Pitești (Rumunia) w dniu 27 lutego 2017 r. – SC Cali Esprou SRL/Administraţia Fondului pentru Mediu

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Pitești (Rumunia) w dniu 27 lutego 2017 r. – SC Cali Esprou SRL/Administraţia Fondului pentru Mediu
   (Sprawa C-104/17)
   (2017/C 168/29)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Pitești

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SC Cali Esprou SRL

      Strona pozwana: Administraţia Fondului pentru Mediu

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 15 dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (1) można interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przyjęciu przez państwo członkowskie Unii Europejskiej uregulowań, ustanawiających obowiązek uiszczenia opłaty przez podmiot gospodarczy, który wprowadza do obrotu krajowego opakowane wyroby i opakowania, ale nie ingeruje w żaden sposób w te wyroby i opakowania, tylko zbywa je w tej samej postaci podmiotowi gospodarczemu, który z kolei sprzedaje je końcowemu konsumentowi, przy czym wysokość tej opłaty ustala się od każdego kilograma (kg) różnicy między ilością odpadów opakowaniowych odpowiadającą wielkości docelowej odzysku i spalania w zakładach spalania z odzyskiem energii i odzysku poprzez recykling a ilością odpadów opakowaniowych faktycznie odzyskanych lub spalonych w zakładach spalania z odzyskiem energii i odzyskanych poprzez recykling?

      (1)  Dyrektywa 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz.U. 1994, L 365, s. 10).


title: Sprawa C-270/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Session (Szkocja), Edynburg — Zjednoczone Królestwo) — Macdonald Resorts Limited przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs (VAT — Szósta dyrektywa 77/388/EWG — Zwolnienia — Artykuł 13 część B lit. b) — Najem nieruchomości — Sprzedaż praw umownych przekształcanych na prawo do korzystania w czasie oznaczonym z wakacyjnych obiektów mieszkalnych)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/9

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Session (Szkocja), Edynburg — Zjednoczone Królestwo) — Macdonald Resorts Limited przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-270/09) (1)

   (VAT - Szósta dyrektywa 77/388/EWG - Zwolnienia - Artykuł 13 część B lit. b) - Najem nieruchomości - Sprzedaż praw umownych przekształcanych na prawo do korzystania w czasie oznaczonym z wakacyjnych obiektów mieszkalnych)
   2011/C 55/14
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Session (Szkocja), Edynburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Macdonald Resorts Limited

      Strona pozwana: The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Court of Session (Szkocja), Edynburg — Wykładnia art. 9 ust. 2 lit. a) oraz art. 13 część B lit. b) dyrektywy 77/388/EWG: Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, p. 1) — Pojęcie zwolnienia wynajmu nieruchomości — Sprzedaż przez klub wakacyjny punktów dających prawo do korzystania w oznaczonym czasie z nieruchomości o charakterze turystycznym w trakcie danego roku

      Sentencja

               1)

               Świadczenie usług przez przedsiębiorcę takiego, jak skarżąca w postępowaniu przed sądem krajowym, w ramach systemu takiego, jak sporny w postępowaniu przed sądem krajowym program „opcji”, należy klasyfikować w chwili, w jakiej klient uczestniczący w takim systemie przekształca nabyte pierwotnie prawa w usługę zaoferowaną przez tego przedsiębiorcę. Jeżeli takie prawa są przekształcane w zakwaterowanie w hotelu lub w prawo do korzystania w oznaczonym czasie z rezydencji, usługi te stanowią świadczenie usług związanych z nieruchomością w rozumieniu art. 9 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 2001/115/WE z dnia 20 grudnia 2001 r., które wykonywane są w miejscu, w którym położone są ten hotel lub ta rezydencja.

               2)

               W systemie takim, jak sporny w postępowaniu przed sądem krajowym, program „opcji”, w sytuacji, gdy klient przekształca pierwotnie nabyte prawa w prawo do czasowego korzystania z rezydencji, odnośna usługa stanowi najem nieruchomości w rozumieniu art. 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy, zmienionej dyrektywą 2001/115, [któremu obecnie odpowiada art. 135 ust. 1 lit. l) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej]. Niemniej jednak przepis ten nie zabrania państwom członkowskim wyłączenia tej usługi ze zwolnienia.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa T-680/13: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2013 r. – K. Chrysostomides & Co. i in. przeciwko Radzie i in.

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/25

         Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2013 r. – K. Chrysostomides & Co. i in. przeciwko Radzie i in.
   (Sprawa T-680/13)
   2014/C 194/33
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Dr K. Chrysostomides & Co. LLC (Nikozja, Cypr) i 50 innych skarżących (przedstawiciel: P. Tridimas, Barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Unia Europejska reprezentowana przez Komisję Europejską, Eurogrupa reprezentowana przez Radę Unii Europejskiej, Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie od pozwanych na rzecz skarżących kwot wskazanych w załączonym do skargi wykazie, powiększonych o odsetki naliczane od dnia 26 marca 2013 r. do dnia wydania wyroku przez Sąd;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Tytułem ewentualnym strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że Unia Europejska lub pozwane instytucje ponoszą odpowiedzialność pozaumowną;

               —

               określenie procedury celem ustalenia możliwej do pokrycia straty rzeczywiście poniesionej przez skarżących;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący (ogółem 51) są deponentami lub udziałowcami Bank of Cyprus Public Company Ltd lub Cyprus Popular Bank Public Co. Ltd. Dochodzą odszkodowania zgodnie z art. 268 i art. 340 akapity drugi i trzeci TFUE – regulującymi odpowiedzialność pozaumowną Unii – z tytułu strat, jakie ponieśli w wyniku środków podjętych przez pozwane instytucje, które zastosowały w stosunku do Republiki Cypryjskiej mechanizm bail-in.
   Skarżący podnoszą, że pozwane instytucje zastosowały w stosunku do Republiki Cypryjskiej mechanizm bail-in, który doprowadził bezpośrednio do straty ich depozytów i udziałów. W opinii skarżących instrumenty bail-in przyjęte przez Republikę Cypryjską zostały wprowadzone wyłącznie celem wykonania środków przyjętych przez pozwanych i zostały również zatwierdzone przez pozwane instytucje.
   Skarżący twierdzą, że mechanizm bail-in narusza prawo do własności chronione na mocy art. 17 ust .1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 1 protokołu nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Skarżący wskazują także, że mechanizm bail-in narusza zasadę proporcjonalności, zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasadę niedyskryminacji.


title: Sprawa C-197/12: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 marca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatki — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 148 — Zwolnienie niektórych transakcji dotyczących jednostek pływających przewożących odpłatnie pasażerów lub używanych do celów handlowych — Przesłanka dotycząca przeznaczenia do żeglugi na pełnym morzu)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/14

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 marca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-197/12) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatki - Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 148 - Zwolnienie niektórych transakcji dotyczących jednostek pływających przewożących odpłatnie pasażerów lub używanych do celów handlowych - Przesłanka dotycząca przeznaczenia do żeglugi na pełnym morzu)
   2013/C 156/22
   Język postepowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Dintilhac i C. Soulay, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, J.S. Pilczer i D. Colas, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 148 lit. a), c) i d) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Zwolnienie niektórych transakcji dotyczących jednostek pływających przewożących odpłatnie pasażerów lub używanych do celów handlowych — Przesłanka dotycząca przeznaczenia do żeglugi na pełnym morzu — Zgodność środka krajowego rozszerzającego w nieuzasadniony sposób zwolnienia przewidziane w dyrektywie

      Sentencja

               1)

               Nie uzależniając zwolnienia od podatku od wartości dodanej dotyczącego transakcji, o których mowa w art. 262, II, pkt 2, 3, 6 i 7 ogólnego kodeksu podatkowego od wymogu przeznaczenia do żeglugi na pełnym morzu w odniesieniu do jednostek pływających przewożących odpłatnie pasażerów i używanych do celów handlowych, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, a w szczególności na mocy art. 148 lit. a), c) i d) tej dyrektywy.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 217 z 21.7.2012


title: Sprawy połączone C-497/09, C-499/09, C-501/09 i C-502/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 marca 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Finanzamt Burgdorf (C-497/09), CinemaxX Entertainment GmbH & Co. KG, wcześniej Hans-Joachim Flebbe Filmtheater GmbH & Co. KG (C-499/09), Lothar Lohmeyer (C-501/09), Fleischerei Nier GmbH & Co. KG (C-502/09) przeciwko Manfredowi Bogowi (C-497/09), Finanzamt Hamburg-Barmbek-Uhlenhorst (C-499/09), Finanzamt Minden (C-501/09), Finanzamt Detmold (C-502/09) (Podatki — VAT — Szósta dyrektywa 77/388/EWG — Artykuły 5 i 6 — Zakwalifikowanie działalności gospodarczej jako „dostawy towarów” lub „świadczenia usług” — Sprzedaż gotowych posiłków lub artykułów żywnościowych do spożycia na miejscu na stoiskach lub w przyczepach gastronomicznych — Sprzedaż popcornu i chipsów z tortilli (nachos) do spożycia na miejscu w kinie — Dostawa gotowych dań do klienta (catering) — Załącznik H, kategoria 1 — Wykładnia pojęcia „środki spożywcze” )

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 marca 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Finanzamt Burgdorf (C-497/09), CinemaxX Entertainment GmbH & Co. KG, wcześniej Hans-Joachim Flebbe Filmtheater GmbH & Co. KG (C-499/09), Lothar Lohmeyer (C-501/09), Fleischerei Nier GmbH & Co. KG (C-502/09) przeciwko Manfredowi Bogowi (C-497/09), Finanzamt Hamburg-Barmbek-Uhlenhorst (C-499/09), Finanzamt Minden (C-501/09), Finanzamt Detmold (C-502/09)
   (Sprawy połączone C-497/09, C-499/09, C-501/09 i C-502/09) (1)

   (Podatki - VAT - Szósta dyrektywa 77/388/EWG - Artykuły 5 i 6 - Zakwalifikowanie działalności gospodarczej jako „dostawy towarów” lub „świadczenia usług” - Sprzedaż gotowych posiłków lub artykułów żywnościowych do spożycia na miejscu na stoiskach lub w przyczepach gastronomicznych - Sprzedaż popcornu i chipsów z tortilli (nachos) do spożycia na miejscu w kinie - Dostawa gotowych dań do klienta (catering) - Załącznik H, kategoria 1 - Wykładnia pojęcia „środki spożywcze”)
   2011/C 130/10
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Finanzamt Burgdorf (C-497/09), CinemaxX Entertainment GmbH & Co. KG, wcześniej Hans-Joachim Flebbe Filmtheater GmbH & Co. KG (C-499/09), Lothar Lohmeyer (C-501/09), Fleischerei Nier GmbH & Co. KG (C-502/09)

      Strona pozwana: Manfred Bog (C-497/09), Finanzamt Hamburg-Barmbek-Uhlenhorst (C-499/09), Finanzamt Minden (C-501/09), Finanzamt Detmold (C-502/09)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 2, art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1), oraz pojęcia „środki spożywcze” zawartego w kategorii 1 w załączniku H do tej dyrektywy — Zakwalifikowanie działalności gospodarczej jako „dostawy towarów” lub „świadczenia usług” — Sprzedaż z przyczepy gastronomicznej posiłków (kiełbasek, frytek itp.) do spożycia na miejscu

      Sentencja

               1)

               Artykuły 5 i 6 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 92/111/EWG z dnia 14 grudnia 1992 r., należy interpretować w ten sposób, że:

                           —

                           sprzedaż świeżo przygotowanych dań i artykułów żywnościowych do spożycia na miejscu na stoiskach lub w pojazdach gastronomicznych, lub we foyer kin stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 5 tej dyrektywy, jeżeli z oceny jakościowej całości transakcji wynika, że elementy świadczenia usług poprzedzające dostawę artykułów żywnościowych i towarzyszące jej nie mają charakteru przeważającego;

                           —

                           działalność cateringowa stanowi świadczenie usług, o którym mowa w art. 6 tej dyrektywy, chyba że przedsiębiorstwo cateringowe dostarcza jedynie standardowe dania bez świadczenia dodatkowych usług albo że inne szczególne okoliczności dowodzą, iż dostawa gotowych dań stanowi przeważający element transakcji.

               2)

               W przypadku dostawy towarów pojęcie „środki spożywcze” zawarte w kategorii 1 w załączniku H do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono również dania i posiłki gotowane, pieczone, smażone lub w inny sposób przygotowane do spożycia na miejscu.

      (1)  Dz.U. C 63 z 13.3.2010.


title: Sprawa C-17/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 16 stycznia 2012 r. — TVI Televisão Independente SA przeciwko Fazenda Pública

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 16 stycznia 2012 r. — TVI Televisão Independente SA przeciwko Fazenda Pública
   (Sprawa C-17/12)
   2012/C 98/18
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Supremo Tribunal Administrativo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: TVI Televisão Independente SA

      Strona pozwana: Fazenda Pública

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w pojęciu podstawy opodatkowania do celów podatku VAT w rozumieniu art. 11 część A ust. 1 lit. a) dyrektywy 77/388/WE (1) [obecnie art. 73 dyrektywy Rady 2006/112/WE (2) z dnia 28 listopada 2006 r.] mieści się opłata za wyświetlanie naliczona reklamodawcom przez wnoszącą odwołanie występującą w charakterze zastępcy w ramach substytucji podatkowej, zgodnie z art. 50 ust. 1 dekretu z mocą ustawy 227/2006 zasadniczo z tego powodu, że stanowi „wzajemne[…] świadczeni[e], które dostawca lub świadczący usługi otrzymuje lub powinien otrzymać powinien otrzymać” z tytułu dostarczania towarów lub świadczenia usług?

               2)

               Czy należy zakwalifikować jako kwotę „otrzyman[ą] przez podatnika od nabywcy lub klienta jako zwrot wydatków, wypłaconych na nazwisko i na rachunek tego ostatniego i które są wpisane w jego księgowości na rachunkach przejściowych” w rozumieniu art. 11 część A ust. 3 lit. c) dyrektywy 77/388/WE [obecnie art. 79 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r.] opłatę za reklamę naliczoną reklamodawcom przez wnoszącą odwołanie występującą w charakterze zastępcy w ramach substytucji podatkowej, wpisaną w jej księgowości na rachunkach przejściowych ?

               3)

               W konsekwencji — czy do podstawy opodatkowania do celów podatku VAT należy wliczać kwoty naliczone przez wnoszącą odwołanie na poczet opłaty za wyświetlanie?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1)

      (2)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1)


title: Sprawa F-5/08: Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2008 r. — Brune przeciwko Komisji

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/69

         Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2008 r. — Brune przeciwko Komisji
   (Sprawa F-5/08)
   (2008/C 64/113)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Markus Brune (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: H. Mannes, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej o niewpisaniu skarżącego na listę rezerwową konkursu EPSO AD/26/05 ze względu na niedostateczną liczbę uzyskanych przez niego punktów
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 10 maja 2007 r. i decyzji w przedmiocie zażalenia z dnia 2 października 2007 r., jak również listy rezerwowej konkursu EPSO AD/26/05;

               —

               ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 10 maja 2007 r. i decyzji w przedmiocie zażalenia z dnia 2 października 2007 r. oraz zobowiązanie pozwanej do wpisania skarżącego na listę rezerwową konkursu EPSO AD/26/05;

               —

               ewentualnie, w dalszej kolejności, stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 10 maja 2007 r. i decyzji w przedmiocie zażalenia z dnia 2 października 2007 r. oraz zobowiązanie pozwanej do wyznaczenia skarżącemu nowego terminu egzaminu ustnego z uwzględnieniem stosownego czasu na przygotowanie do niego i do dokonania oceny możliwości wpisania skarżącego na listę rezerwową w oparciu o stosowne kryteria;

               —

               zobowiązanie pozwanej do uzasadnienia decyzji z dnia 10 maja 2007 r. i umożliwienia wglądu do protokołu z egzaminu ustnego w dniu 6 marca 2007 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania;

               —

               na wszelki wypadek — wydanie wyroku zaocznego.


title: Sprawa C-554/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 8 października 2008 r. w sprawie T-73/04, Carbone Lorraine przeciwko Komisji, wniesione w dniu 17 grudnia 2008 r. przez Carbone Lorraine

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/35

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 8 października 2008 r. w sprawie T-73/04, Carbone Lorraine przeciwko Komisji, wniesione w dniu 17 grudnia 2008 r. przez Carbone Lorraine
   (Sprawa C-554/08 P)
   (2009/C 44/59)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Carbone Lorraine (przedstawiciele: A. Winckler i H. Kanellopoulos, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               częściowe uchylenie, na podstawie art. 225 ust. 1 WE i art. 61 statutu Trybunału, wyroku wydanego przez Sąd w dniu 8 października 2008 r. w sprawie T-73/04 Carbone Lorraine przeciwko Komisji;

               —

               uwzględnienie wniosków przedstawionych przez Carbone Lorraine w postępowaniu pierwszej instancji, a w konsekwencji — obniżenie, na podstawie art. 229 WE, art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości i art. 17 rozporządzenia Rady nr 17/62 (1), a obecnie, po zmianie, art. 31 rozporządzenia Rady nr 1/2003 (2), kwoty grzywny nałożonej na Carbone Lorraine przez Komisję na mocy decyzji z dnia 3 grudnia 2003 r. w sprawie C.38.359 — Produkty na bazie węgla i grafitu mające zastosowanie w branży elektrycznej i mechanicznej (3);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona wnosząca odwołanie przedstawia cztery zarzuty na poparcie swego odwołania.
   W swym pierwszym zarzucie wnosząca odwołanie podnosi, iż Sąd naruszył zasadę indywidualizacji kary, gdyż orzekł, że Komisja nie była zobowiązana do przeprowadzania odrębnej analizy poszczególnych elementów naruszenia, skoro istniało jedno naruszenie i wspólna strategia przyjęta przez wszystkich uczestników kartelu. Taka ogólna analiza naruszenia w połączeniu z brakiem rozgraniczenia odpowiednich rynków produktów bądź niewyodrębnieniem kategorii rozpatrywanych produktów doprowadziła do ustalenia kwoty grzywny, która nie była proporcjonalna do rzeczywistej wagi naruszenia popełnionego przez każdego z uczestników kartelu.
   W swym drugim zarzucie spółka wnosząca odwołanie podnosi, iż Sąd wypaczył znaczenie decyzji Komisji w zakresie, w jakim uznał, że przy ustalaniu kwoty grzywny instytucja ta wzięła pod uwagę konkretny wpływ kartelu na rozpatrywany rynek, podczas gdy sama Komisja przyznała, zarówno w swej decyzji z dnia 3 grudnia 2003 r., jak i podczas toczącej się przed Sądem rozprawy, iż wpływu tego nie dało się dokładnie zmierzyć. Popełnione naruszenie zakwalifikowano bowiem jako „bardzo poważne” wyłącznie na podstawie jego charakteru i zasięgu geograficznego.
   W swym trzecim zarzucie strona wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył zasadę równego traktowania poprzez utrzymanie w mocy odmowy przez Komisję dodatkowego obniżenia, na podstawie komunikatu w sprawie współpracy, nałożonej na nią grzywny, podczas gdy zdecydowała się na takie obniżenie między innymi w odniesieniu do dwóch innych, konkurencyjnych względem wnoszącej odwołanie, spółek. Sąd nie uwzględnił też w wystarczającym zakresie i nie potraktował jako okoliczności łagodzącej faktu, że w toku postępowania strona wnosząca odwołanie ściśle i trwale współpracowała z Komisją.
   W swym czwartym i ostatnim zarzucie Carbone Lorraine twierdzi wreszcie, iż Sąd naruszył zasady proporcjonalności i równego traktowania, ponieważ uznał, że spółka ta nie mogła skorzystać z obniżenia grzywny ze względu na poważne problemy finansowe, z jakimi się borykała, podczas gdy tę samą przesłankę uznano jednak za wystarczającą do obniżenia kwoty grzywny nałożonej na inną spółkę, konkurencyjną względem wnoszącej odwołanie.

      (1)  Rozporządzenie Rady nr 17/62 z dnia 7 lutego 1962 r., pierwsze rozporządzenie wprowadzające w życie art. 85 i 86 traktatu (Dz.U. 13, s. 204).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).

      (3)  Dz.U. 2004, L 125, s. 45.


title: Sprawy połączone C-514/11 P i C-605/11 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 14 listopada 2013 r. — Liga para a Protecção da Natureza (LPN), Republika Finlandii przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Dostęp do dokumentów instytucji — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Artykuł 4 ust. 2 tiret trzecie — Wyjątek dotyczący ochrony celu kontroli, dochodzenia czy audytu — Informacje o środowisku — Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 — Artykuł 6 ust. 1 — Dokumenty dotyczące postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego na etapie poprzedzającym wniesienie skargi — Odmowa dostępu — Obowiązek dokonania konkretnej i indywidualnej analizy treści dokumentów określonych we wniosku o udostępnienie — Nadrzędny interes publiczny)

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/3

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 14 listopada 2013 r. — Liga para a Protecção da Natureza (LPN), Republika Finlandii przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawy połączone C-514/11 P i C-605/11 P) (1)

   (Odwołanie - Dostęp do dokumentów instytucji - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Artykuł 4 ust. 2 tiret trzecie - Wyjątek dotyczący ochrony celu kontroli, dochodzenia czy audytu - Informacje o środowisku - Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 - Artykuł 6 ust. 1 - Dokumenty dotyczące postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego na etapie poprzedzającym wniesienie skargi - Odmowa dostępu - Obowiązek dokonania konkretnej i indywidualnej analizy treści dokumentów określonych we wniosku o udostępnienie - Nadrzędny interes publiczny)
   2014/C 9/04
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Liga para a Protecção da Natureza (LPN) (przedstawiciele: P. Vinagre e Silva i L. Rossi, advogadas), Republika Finlandii (przedstawiciele: J. Heliskoski, M. Pere i M. J. Leppo, pełnomocnicy),

      Interwenient popierający żądania wnoszących odwołanie: Republika Estonii (przedstawiciel: M. Linntam, pełnomocnik),

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira i D. Recchia, pełnomocnicy), Królestwo Danii (przedstawiciele: V. Pasternak Jørgensen i C. Thorning, pełnomocnicy), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk i C. Meyer-Seitz, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania Komisji Europejskiej: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i A. Wiedmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołania od wyroku Sądu (trzecia izba) z dnia 9 września 2011 r. w sprawie T-29/08 LPN przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił skargę wniesioną przez LPN w zakresie, w jakim wyrok ten dotyczy dokumentów i fragmentów dokumentów, do których odmówiono Liga para a Protecção da Natureza (LPN) dostępu w drodze decyzji Komisji z dnia 24 października 2008 r. SG.E.3/MIB/psi D(2008) 8639.

      Sentencja

               1)

               Odwołania zostają oddalone.

               2)

               Liga para a Protecção da Natureza i Republika Finlandii zostają obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Danii, Republika Federalna Niemiec, Republika Estońska oraz Królestwo Szwecji pokrywają własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 58 z 25.2.2012.


               10.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/8

         Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2016 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii
   (Sprawa E-9/16)
   (2016/C 413/08)
   Skarga przeciwko Królestwu Norwegii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 3 sierpnia 2016 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Carstena Zatschlera i Auður Ýr Steinarsdóttir, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruksela, BELGIA.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o orzeczenie, że:

               1)

               utrzymując w mocy przepis krajowy taki jak sekcja 2 pkt 32 norweskiego rozporządzenia w sprawie produktów, które zakazuje wytwarzania, przywozu, wywozu i sprzedaży produktów konsumenckich zawierających w określonym stężeniu kwas perfluorooktanowy (PFOA), Norwegia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z aktu prawnego przywołanego w rozdziale XV pkt 12zc załącznika II do Porozumienia EOG (rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, a także dyrektywa Rady 76/769/EWG oraz dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE, ze zmianami), w szczególności jego art. 128 ust. 1, dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia;

               2)

               ewentualnie, utrzymując w mocy przepis krajowy taki jak ten wyżej wspomniany, po wszczęciu procedury wprowadzania ograniczeń na podstawie tytułu VIII wyżej wspomnianego aktu prawnego, o którym mowa w rozdziale XV pkt 12zc załącznika II do Porozumienia EOG, Norwegia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 3 Porozumienia EOG w związku z art. 128 ust. 1 tego aktu;

               3)

               utrzymując w mocy przepis krajowy taki jak ten wyżej wspomniany, Norwegia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 11 Porozumienia EOG;

               4)

               Królestwo Norwegii obciąża się kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Królestwo Norwegii nie dopełniło swoich zobowiązań wynikających z rozporządzenia REACH lub swoich zobowiązań wynikających z Porozumienia EOG poprzez utrzymywanie w mocy krajowego rozporządzenia zakazującego wytwarzania, przywozu, wywozu i sprzedaży produktów konsumenckich zawierających 0,001 % lub więcej masy substancji powszechnie określanej jako „PFOA”,

               —

               Urząd Nadzoru EFTA dąży do uzyskania wyjaśnień, że gdy substancja została uznana za stwarzającą niekontrolowane ryzyko dla środowiska i zdrowia ludzkiego, jednostronne krajowe uregulowanie dotyczące substancji objętych rozporządzeniem REACH jest dopuszczalne jedynie w pewnych, ściśle określonych okolicznościach, przewidzianych w rozporządzeniu REACH,

               —

               niniejszy wniosek dotyczy przepisów krajowych przyjętych w Norwegii w celu ograniczenia PFOA. W niniejszym wniosku Urząd Nadzoru EFTA w żaden sposób nie kwestionuje konieczności regulowania PFOA jako substancji. Przyczyną wniesienia przez Urząd Nadzoru EFTA niniejszej skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom przez dane państwo była natomiast ważna kwestia proceduralna: kiedy państwo EOG stwierdza ryzyko dla zdrowia lub dla środowiska związane z substancją objętą rozporządzeniem REACH, dla funkcjonowania systemu ustanowionego przez REACH zasadnicze znaczenie ma kwestia podejmowania działań w związku z tymi problemami w ramach tego systemu, a nie działań jednostronnych,

               —

               w dniu 27 sierpnia 2013 r. rząd norweski poinformował Urząd Nadzoru EFTA, że w dniu 27 maja 2013 r. przyjęto rozporządzenie zmieniające norweskie rozporządzenie w sprawie produktów poprzez wprowadzenie ograniczeń dotyczących wytwarzania, przywozu, wywozu i sprzedaży produktów konsumenckich zawierających PFOA oraz niektóre sole i estry PFOA,

               —

               w dniu 8 lipca 2015 r. Urząd Nadzoru EFTA wydał uzasadnioną opinię w tej sprawie. Zgodnie z art. 31 akapit drugi porozumienia o nadzorze i Trybunale Norwegii Urząd Nadzoru EFTA zwrócił się do Norwegii o podjęcie niezbędnych środków w celu zastosowania się do wspomnianej uzasadnionej opinii w terminie dwóch miesięcy od daty notyfikacji, tj. najpóźniej do dnia 8 września 2015 r.,

               —

               pismem z dnia 16 października 2015 r. Norwegia odpowiedziała na uzasadnioną opinię, podtrzymując swoje stanowisko i przekazując dodatkowe uwagi. W związku z tym, że Norwegia utrzymała przedmiotowe przepisy krajowe po upływie terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii, Urząd Nadzoru EFTA postanowił wnieść sprawę do Trybunału EFTA na podstawie art. 31 akapit drugi porozumienia o nadzorze i Trybunale.


title: Sprawa C-29/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 25 listopada 2014 r. w sprawie T-556/13 Verband der Kölnisch Wasser Hersteller/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione faksem w dniu 26 stycznia 2015 r. przez Verband der Kölnisch Wasser Hersteller, Köln e.V.

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/21

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 25 listopada 2014 r. w sprawie T-556/13 Verband der Kölnisch Wasser Hersteller/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione faksem w dniu 26 stycznia 2015 r. przez Verband der Kölnisch Wasser Hersteller, Köln e.V.
   (Sprawa C-29/15 P)
   (2016/C 038/30)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Verband der Kölnisch-Wasser Hersteller, Köln e.V. (pełnomocnik: T. Schulte-Beckhausen, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2015 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (ósma izba) odrzucił odwołanie i postanowił, że wnoszący odwołanie pokryje własne koszty.


title: Sprawa T-451/11: Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2011 r. — Giga-Byte Technology przeciwko OHIM — Haskins (Gigabyte)

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/26

         Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2011 r. — Giga-Byte Technology przeciwko OHIM — Haskins (Gigabyte)
   (Sprawa T-451/11)
   2011/C 298/48
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Giga-Byte Technology Co., Ltd (Tajpej, Tajwan) (przedstawiciel: adwokat F. Schwerbrock)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Robert A. Haskins (Pensylwania, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 maja 2011 r. w sprawie R 2047/2010-2 oraz decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Gigabyte” dla towarów i usług z klas 9, 35, 37 i 42 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5550009

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Robert A. Haskins

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy nr 4954095 „GIGABITER” dla usług z klas 39, 40 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu dla części zakwestionowanych usług

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na błędne uznanie przez Izbę Odwoławczą, że zakwestionowane usługi z klas 37 i 42 są podobne do usług z klasy 42 wnoszącego sprzeciw.


title: Sprawa C-58/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 3 lutego 2017 r. – INEOS Köln GmbH/Bundesrepublik Deutschland.

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 3 lutego 2017 r. – INEOS Köln GmbH/Bundesrepublik Deutschland.
   (Sprawa C-58/12)
   (2017/C 144/29)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: INEOS Köln GmbH

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Pytanie prejudycjalne

   Czy decyzję Komisji z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2011/278/UE) (1) należy interpretować w ten sposób, że definicja „podinstalacji wytwarzającej emisje procesowe” z art. 3 lit. h) decyzji 2011/278/UE wymaga, aby stan skupienia niezupełnie utlenionego węgla był gazowy, czy też obejmuje ona również niezupełnie utleniony węgiel w ciekłym stanie skupienia?

      (1)  Dz.U. L 130, s.1.


title: Sprawa T-190/06: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2011 r. — Total i Elf Aquitaine przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Nadtlenek wodoru i nadboran sodu — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Prawo do obrony — Domniemanie niewinności — Obowiązek uzasadnienia — Równość traktowania — Zasada indywidualizacji kar i sankcji — Zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar — Zasada dobrej administracji — Pewność prawa — Nadużycie władzy — Grzywny)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/40

         Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2011 r. — Total i Elf Aquitaine przeciwko Komisji
   (Sprawa T-190/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Nadtlenek wodoru i nadboran sodu - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Prawo do obrony - Domniemanie niewinności - Obowiązek uzasadnienia - Równość traktowania - Zasada indywidualizacji kar i sankcji - Zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar - Zasada dobrej administracji - Pewność prawa - Nadużycie władzy - Grzywny)
   2011/C 269/88
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Total SA (Courbevoie, Francja) i Elf Aquitaine SA (Courbevoie) (przedstawiciele: É. Morgan de Rivery, A. Noël-Baron, E. Lagathu, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: pierwotnie F. Arbault i O. Beynet, nastepnie V. Bottka, P. J. Van Nuffel i B. Gencarelli, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego, wniosek o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 1766 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia o EOG (sprawa COMP/F/38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran) oraz, tytułem żądania ewentualnego, wniosek o zmianę art. 2 lit. i) tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Total SA i Elf Aquitaine SA zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa T-294/14 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 4 września 2014 r. – Klemme przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Krajowe wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych — Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa — Wniosek o zawieszenie wykonania — Fumus boni iuris)

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/25

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 4 września 2014 r. – Klemme przeciwko Komisji
   (Sprawa T-294/14 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Krajowe wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych - Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa - Wniosek o zawieszenie wykonania - Fumus boni iuris))
   (2014/C 431/43)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Klemme AG (Lutherstadt Eisleben, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Volz i B. Wißmann)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie skutków prawnych decyzji, którą Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające w dziedzinie pomocy państwa, dotyczące niemieckiej ustawy o energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-427/07: Wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r. — Mirto Corporación Empresarial przeciwko OHIM — Maglificio Barbara (Mirtillino) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Mirtillino — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy MIRTO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/30

         Wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r. — Mirto Corporación Empresarial przeciwko OHIM — Maglificio Barbara (Mirtillino)
   (Sprawa T-427/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Mirtillino - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy MIRTO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 134/50
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Mirto Corporación Empresarial, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Armijo Chávarri)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: Ó. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Maglificio Barbara Srl (Busto Arsizio, Włochy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 sierpnia 2007 r. (sprawa R 875/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Creaciones Mirto SL a Maglificio Barbara Srl.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Mirto Corporación Empresarial, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 22 z 26.1.2008.