title: Sprawa C-854/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln – Niemcy) – Vodafone GmbH / Bundesrepublik Deutschland, reprezentowana przez Bundesnetzagentur für Elektrizität, Gas, Telekommunikation, Post und Eisenbahnen [Odesłanie prejudycjalne – Łączność elektroniczna – Rozporządzenie (UE) 2015/2120 – Artykuł 3 – Dostęp do otwartego Internetu – Artykuł 3 ust. 1 – Prawa użytkowników końcowych – Artykuł 3 ust. 2 – Zakaz stosowania postanowień umownych i praktyk handlowych ograniczających korzystanie przez użytkowników końcowych z ich praw – Artykuł 3 ust. 3 – Obowiązek równego i niedyskryminacyjnego traktowania transmisji danych – Możliwość zastosowania odpowiednich środków zarządzania transmisją danych – Dodatkowa opcja taryfowa zwana „stawką zerową” – Wykluczenie „stawki zerowej” w przypadku roamingu]

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/23

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln – Niemcy) – Vodafone GmbH / Bundesrepublik Deutschland, reprezentowana przez Bundesnetzagentur für Elektrizität, Gas, Telekommunikation, Post und Eisenbahnen
      (Sprawa C-854/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Łączność elektroniczna - Rozporządzenie (UE) 2015/2120 - Artykuł 3 - Dostęp do otwartego Internetu - Artykuł 3 ust. 1 - Prawa użytkowników końcowych - Artykuł 3 ust. 2 - Zakaz stosowania postanowień umownych i praktyk handlowych ograniczających korzystanie przez użytkowników końcowych z ich praw - Artykuł 3 ust. 3 - Obowiązek równego i niedyskryminacyjnego traktowania transmisji danych - Możliwość zastosowania odpowiednich środków zarządzania transmisją danych - Dodatkowa opcja taryfowa zwana „stawką zerową” - Wykluczenie „stawki zerowej” w przypadku roamingu)
      (2021/C 431/23)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Vodafone GmbH

         Druga strona postępowania: Bundesrepublik Deutschland, reprezentowana przez Bundesnetzagentur für Elektrizität, Gas, Telekommunikation, Post und Eisenbahnen

         Sentencja

      Artykuł 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2120 z dnia 25 listopada 2015 r. ustanawiającego środki dotyczące dostępu do otwartego Internetu oraz zmieniającego dyrektywę 2002/22/WE w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, a także rozporządzenie (UE) nr 531/2012 w sprawie roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii należy interpretować w ten sposób, że ograniczenie korzystania z roamingu ze względu na aktywację opcji taryfowej zwanej „stawką zerową” jest niezgodne z obowiązkami wynikającymi z art. 3 ust. 3 tego rozporządzenia.

         (1)  Dz.U. C 87 z 16.3.2020.


title: Sprawa C-928/19 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 września 2021 r. – European Federation of Public Service Unions (EPSU) / Komisja Europejska, Jan Willem Goudriaan [Odwołanie – Prawo instytucjonalne – Polityka społeczna – Artykuły 154 i 155 TFUE – Dialog społeczny między partnerami społecznymi na poziomie Unii Europejskiej – Informowanie i przeprowadzanie konsultacji z urzędnikami i pracownikami administracji rządowej centralnej państw członkowskich – Umowa zawarta pomiędzy partnerami społecznymi – Wspólne żądanie stron-sygnatariuszy tej umowy w zakresie wykonania jej na poziomie Unii – Odmowa przedłożenia przez Komisję Europejską Radzie Unii Europejskiej wniosku dotyczącego decyzji – Stopień kontroli sądowej – Obowiązek uzasadnienia decyzji odmownej]

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/23

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 września 2021 r. – European Federation of Public Service Unions (EPSU) / Komisja Europejska, Jan Willem Goudriaan
      (Sprawa C-928/19 P) (1)

      (Odwołanie - Prawo instytucjonalne - Polityka społeczna - Artykuły 154 i 155 TFUE - Dialog społeczny między partnerami społecznymi na poziomie Unii Europejskiej - Informowanie i przeprowadzanie konsultacji z urzędnikami i pracownikami administracji rządowej centralnej państw członkowskich - Umowa zawarta pomiędzy partnerami społecznymi - Wspólne żądanie stron-sygnatariuszy tej umowy w zakresie wykonania jej na poziomie Unii - Odmowa przedłożenia przez Komisję Europejską Radzie Unii Europejskiej wniosku dotyczącego decyzji - Stopień kontroli sądowej - Obowiązek uzasadnienia decyzji odmownej)
      (2021/C 431/24)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: European Federation of Public Service Unions (EPSU) (przedstawiciele: R. Arthur, solicitor, K. Apps, barrister)

         Druga strona postępowania: Jan Willem Goudriaan (przedstawiciele: R. Arthur, solicitor, K. Apps, barrister), Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Martínez del Peral, M. Kellerbauer i B.-R. Killmann, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  European Federation of Public Service Unions (EPSU) zostaje obciążona, poza własnymi kosztami postępowania, kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 68 z 2.3.2020.


title: Sprawa C-932/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 2 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Győri Ítélőtábla – Węgry) – JZ / OTP Jelzálogbank Zrt., OTP Bank Nyrt., OTP Faktoring Követeléskezelő Zrt. [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Nieuczciwe warunki umowne – Dyrektywa 93/13/EWG – Artykuł 1 ust. 2 – Artykuł 6 ust. 1 – Kredyt denominowany w walucie obcej – Różnica między kursem wymiany mającym zastosowanie przy uruchomieniu środków z kredytu a kursem mającym zastosowanie przy ich spłacie – Uregulowanie państwa członkowskiego przewidujące zastąpienie nieuczciwego warunku przepisem prawa krajowego – Możliwość unieważnienia przez sąd krajowy całej umowy zawierającej nieuczciwy warunek umowny – Ewentualne uwzględnienie ochrony przewidzianej przez te przepisy i woli konsumenta dotyczącej stosowania tych przepisów]

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/25

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 2 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Győri Ítélőtábla – Węgry) – JZ / OTP Jelzálogbank Zrt., OTP Bank Nyrt., OTP Faktoring Követeléskezelő Zrt.
      (Sprawa C-932/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Nieuczciwe warunki umowne - Dyrektywa 93/13/EWG - Artykuł 1 ust. 2 - Artykuł 6 ust. 1 - Kredyt denominowany w walucie obcej - Różnica między kursem wymiany mającym zastosowanie przy uruchomieniu środków z kredytu a kursem mającym zastosowanie przy ich spłacie - Uregulowanie państwa członkowskiego przewidujące zastąpienie nieuczciwego warunku przepisem prawa krajowego - Możliwość unieważnienia przez sąd krajowy całej umowy zawierającej nieuczciwy warunek umowny - Ewentualne uwzględnienie ochrony przewidzianej przez te przepisy i woli konsumenta dotyczącej stosowania tych przepisów)
      (2021/C 431/26)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Győri Ítélőtábla

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: JZ

         Strona pozwana: OTP Jelzálogbank Zrt., OTP Bank Nyrt., OTP Faktoring Követeléskezelő Zrt.

         Sentencja

      Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które, w odniesieniu do umów kredytu zawartych z konsumentem, prowadzą do stwierdzenia nieważności warunku dotyczącego różnicy kursowej uznawanego za nieuczciwy i zobowiązują właściwy sąd krajowy do zastąpienia go przepisem prawa krajowego nakazującym stosowanie oficjalnego kursu wymiany, nie przewidując dla tego sądu możliwości uwzględnienia żądania zainteresowanego konsumenta, zmierzającego do unieważnienia umowy kredytu w całości, nawet jeśli ten sąd uznałby, że utrzymanie w mocy tej umowy byłoby sprzeczne z interesami konsumenta, zwłaszcza w świetle ryzyka kursowego, które konsument nadal ponosiłby na podstawie innego warunku rzeczonej umowy, pod warunkiem że ten sam sąd jest jednak w stanie ustalić – w ramach wykonywania przysługujących mu suwerennych uprawnień w zakresie oceny dowodów, nad którymi nie może przeważać wola wyrażona przez tego konsumenta – że zastosowanie środków przewidzianych przez te przepisy krajowe pozwala na przywrócenie sytuacji prawnej i faktycznej tego konsumenta, jaka istniałaby w braku tego nieuczciwego warunku.

         (1)  Dz.U. C 161 z 11.5.2020.


title: Sprawa C-930/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil du Contentieux des Étrangers – Belgia) – X / État belge [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2004/38/WE – Artykuł 13 ust. 2 – Prawo pobytu członków rodziny obywatela Unii – Małżeństwo zawarte pomiędzy obywatelem Unii Europejskiej i obywatelem państwa trzeciego – Zachowanie, w przypadku rozwodu, prawa pobytu przez obywatela państwa trzeciego będącego ofiarą aktów przemocy domowej ze strony współmałżonka – Obowiązek wykazania istnienia wystarczających środków – Brak takiego obowiązku w dyrektywie 2003/86/WE – Ważność – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuły 20 i 21 – Równość traktowania – Różnica w traktowaniu w zależności od tego, czy członek rodziny rozdzielonej jest obywatelem Unii czy obywatelem państwa trzeciego – Brak porównywalności sytuacji]

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/24

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil du Contentieux des Étrangers – Belgia) – X / État belge
      (Sprawa C-930/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2004/38/WE - Artykuł 13 ust. 2 - Prawo pobytu członków rodziny obywatela Unii - Małżeństwo zawarte pomiędzy obywatelem Unii Europejskiej i obywatelem państwa trzeciego - Zachowanie, w przypadku rozwodu, prawa pobytu przez obywatela państwa trzeciego będącego ofiarą aktów przemocy domowej ze strony współmałżonka - Obowiązek wykazania istnienia wystarczających środków - Brak takiego obowiązku w dyrektywie 2003/86/WE - Ważność - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 20 i 21 - Równość traktowania - Różnica w traktowaniu w zależności od tego, czy członek rodziny rozdzielonej jest obywatelem Unii czy obywatelem państwa trzeciego - Brak porównywalności sytuacji)
      (2021/C 431/25)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil du Contentieux des Étrangers

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: X

         Strona pozwana: État belge

         Sentencja

      Analiza pytania prejudycjalnego zadanego przez sąd odsyłający nie wykazała niczego, co mogłoby podważyć ważność art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG w świetle postanowień art. 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 77 z 9.3.2020.


title: Sprawa C-549/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 30 czerwca 2021 r. w sprawie T-635/19, Fondazione Cassa di Risparmio di Pesaro i in. / Komisja, wniesione w dniu 3 września 2021 r. przez Fondazione Cassa di Risparmio di Pesaro i in.

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/25

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 30 czerwca 2021 r. w sprawie T-635/19, Fondazione Cassa di Risparmio di Pesaro i in. / Komisja, wniesione w dniu 3 września 2021 r. przez Fondazione Cassa di Risparmio di Pesaro i in.
      (Sprawa C-549/21 P)
      (2021/C 431/27)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Fondazione Cassa di Risparmio di Pesaro, Montani Antaldi Srl, Fondazione Cassa di Risparmio di Fano, Fondazione Cassa di Risparmio di Jesi, Fondazione Cassa di Risparmio della Provincia di Macerata (przedstawiciele: adwokaci A. Sandulli, S. Battini, B. Cimino)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszących odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku z dnia 30 czerwca 2021 r. ogłoszonego przez trzecią izbę Sądu Unii Europejskiej w sprawie Fondazione Cassa di Risparmio di Pesaro i in. / Komisja (T-635/19);

                  —

                  w konsekwencji, zgodnie z żądaniem w pierwszej instancji, ustalenie i stwierdzenie powstania odpowiedzialności pozaumownej Komisji Europejskiej z tego powodu, że uniemożliwiła ona, w drodze niezgodnych z prawem instrukcji przekazanych krajowym władzom włoskim, dokapitalizowanie Banca delle Marche przez Fondo Interbancario italiano per Tutela dei Depositi (międzybankowy fundusz ochrony depozytów);

                  —

                  w związku z powyższym, zasądzenie od Komisji Europejskiej odszkodowania za szkody wyrządzone skarżącym, oszacowane zgodnie z kryteriami przedstawionymi w skardze lub w kwocie, jaka zostanie uznana za słuszną;

                  —

                  ewentualnie, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w celu zbadania pozostałych zarzutów podniesionych w pierwszej instancji;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania w obu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                     Zarzut pierwszy odwołania: oczywiste przeinaczenie i wprowadzające w błąd przedstawienie okoliczności faktycznych i środków dowodowych zgromadzonych w pierwszej instancji, brak zbadania decydującej okoliczności faktycznej oraz nielogicznego i błędnego charakteru uzasadnienia.
                  Zdaniem Sądu materiał dowodowy dostarczony w toku postępowania nie jest wystarczający do wykazania, że na decyzję władz włoskich decydujący wpływ miała Komisja, i że, przeciwnie, nie podjęły one decyzji w sposób niezależny, na podstawie własnej oceny dotyczącej terminów, sposobów i przesłanek restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banca delle Marche. Podsumowując, zdaniem Sądu na restrukturyzację i uporządkowaną likwidację Banca delle Marche ze strony władz włoskich zasadniczo miał wpływ jego stan u progu upadłości. Z tego względu, chociaż Komisja utrudniała/uniemożliwiała działania naprawcze, nie może zostać uznana za odpowiedzialną za decyzję w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banca delle Marche. Takie przedstawienie stanowi oczywiste przeinaczenie dowodów. Wszystkie okoliczności faktyczne, dowody, stwierdzone przesłanki i poufne dokumenty uzyskane w toku postępowania wydają się jednoznaczne: władze włoskie na każdym etapie przypominały skuteczne i niemożliwe do przezwyciężenia uwarunkowania wynikające z dokładnych instrukcji otrzymanych od Komisji Europejskiej. Z dokumentów w aktach sprawy w pierwszej instancji wynika bowiem z pewnością: i) że władze włoskie poszukiwały wszelkich możliwych alternatywnych rozwiązań w celu przeprowadzenia postępowania naprawczego wobec Banca delle Marche, co zostało uniemożliwione przez sprzeciw Komisji Europejskiej; ii) że te alternatywne rozwiązania w wysokim stopniu ograniczyły szkodliwy wpływ na akcjonariuszy i obligatariuszy.

                  2.

                     Drugi motyw odwołania: naruszenie lub błędne zastosowanie art. 340 akapit drugi TFUE, a w szczególności wymogów dotyczących stwierdzenia związku przyczynowego określonych w prawie Unii; naruszenie zasady skuteczności i bliskości dowodów.

                  W ramach stwierdzenia związku przyczynowego Sąd wyraźnie pomylił przyczynę „decydującą” i przyczynę „wyłączną” szkody. Zachowanie Komisji nie mogłoby też być „wyłączną” przyczyną restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banca delle Marche. Jak jednak obszernie wykazały i udokumentowały strony skarżące w pierwszej instancji, takie zachowanie Komisji było z pewnością przyczyną „decydującą”. W konsekwencji, poprzez wykluczenie istnienia związku przyczynowego tylko z tego względu, że zarzucane zachowanie instytucji europejskiej nie stanowiło „wyłącznej” przyczyny szkody podnoszonej przez strony skarżące, Sąd dopuścił się oczywistego błędu co do prawa w wykładni pojęcia „wystarczająco bezpośredniego związku przyczynowego”. Z powyższego wynika naruszenie lub błędne zastosowanie art. 340 akapit drugi TFUE, a w szczególności wymogów dotyczących stwierdzenia związku przyczynowego określonych w prawie Unii, a także naruszenie zasady skuteczności i bliskości dowodów.


title: Sprawa T-355/18: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. – Hiszpania / Komisja [System językowy – Ogłoszenia o konkursach otwartych celem naboru administratorów w dziedzinie zdrowia publicznego i bezpieczeństwa żywności – Ograniczenie wyboru języka 2 do czterech języków – Rozporządzenie nr 1 – Artykuł 1d ust. 1, art. 27 i art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego – Dyskryminacja ze względu na język – Interes służby – Proporcjonalność]

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/27

      Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. – Hiszpania / Komisja
      (Sprawa T-355/18) (1)

      (System językowy - Ogłoszenia o konkursach otwartych celem naboru administratorów w dziedzinie zdrowia publicznego i bezpieczeństwa żywności - Ograniczenie wyboru języka 2 do czterech języków - Rozporządzenie nr 1 - Artykuł 1d ust. 1, art. 27 i art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego - Dyskryminacja ze względu na język - Interes służby - Proporcjonalność)
      (2021/C 431/28)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: S. Centeno Huerta i L. Aguilera Ruiz, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Ruiz García, L. Vernier, D. Milanowska, I. Galindo Martín i T. Lilamand, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 263 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności ogłoszeń o konkursie otwartym EPSO/AD/340/18 mającym na celu sporządzenie listy rezerwy kadrowej w dziedzinie zdrowia i bezpieczeństwa żywności (audyt, kontrola i ocena) oraz EPSO/AD/341/18 mającym na celu sporządzenie listy rezerwy kadrowej w bezpieczeństwa żywności (polityka i prawodawstwo) (Dz.U. 2018, C 97 A, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność ogłoszeń o konkursie otwartym EPSO/AD/340/18 mającym na celu sporządzenie listy rezerwy kadrowej w dziedzinie zdrowia i bezpieczeństwa żywności (audyt, kontrola i ocena) oraz EPSO/AD/341/18 mającym na celu sporządzenie listy rezerwy kadrowej w bezpieczeństwa żywności (polityka i prawodawstwo).

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Królestwo Hiszpanii.

         (1)  Dz.U. C 285 z 13.8.2018.


title: Sprawa T-52/19: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. – AH / Eurofound [Służba publiczna – Personel kontraktowy – Ujawnienie danych osobowych – Wniosek o udzielenie wsparcia – Oddalenie wniosku – Brak właściwości podmiotu wydającego akt niekorzystny – Akt sporządzony i podpisany przez zewnętrzną kancelarię prawną – Odpowiedzialność – Krzywda]

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/27

      Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. – AH / Eurofound
      (Sprawa T-52/19) (1)

      (Służba publiczna - Personel kontraktowy - Ujawnienie danych osobowych - Wniosek o udzielenie wsparcia - Oddalenie wniosku - Brak właściwości podmiotu wydającego akt niekorzystny - Akt sporządzony i podpisany przez zewnętrzną kancelarię prawną - Odpowiedzialność - Krzywda)
      (2021/C 431/29)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: AH (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Europejska Fundacja na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (Eurofound) (przedstawiciele: F. van Boven i M. Jepsen, pełnomocnicy, których wspierał C. Callanan, solicitor)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie dotyczące, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 22 marca 2018 r., sporządzonej i podpisanej przez zewnętrzną kancelarię prawną, dotyczącej wniosku skarżącego o udzielenie mu wsparcia w związku z ujawnieniem jego danych osobowych oraz o przyznanie zadośćuczynienia, a po drugie, naprawienia krzywdy, jaką miał on ponieść wskutek wydania tej decyzji oraz wskutek tego ujawnienia.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 22 marca 2018 r. sporządzonej i podpisanej przez zewnętrzną kancelarię prawną dotyczącej wniosku AH o udzielenie wsparcia w związku z ujawnieniem jego danych osobowych.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Europejska Fundacja na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (Eurofound) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez AH.

         (1)  Dz.U. C 112 z 25.3.2019.


title: Sprawa T-554/19: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. – Hiszpania / Komisja [System językowy – Ogłoszenie o konkursie otwartym w celu zatrudnienia administratorów w dziedzinach prawa konkurencji, prawa finansowego, przepisów dotyczących unii gospodarczej i walutowej, przepisów finansowych mających zastosowanie do budżetu UE oraz ochrony monet euro przed fałszowaniem – Ograniczenie wyboru języka 2 do czterech języków – Rozporządzenie nr 1 – Artykuł 1d ust. 1, art. 27 i art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego – Dyskryminacja ze względu na język – Interes służby – Proporcjonalność]

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/28

      Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. – Hiszpania / Komisja
      (Sprawa T-554/19) (1)

      (System językowy - Ogłoszenie o konkursie otwartym w celu zatrudnienia administratorów w dziedzinach prawa konkurencji, prawa finansowego, przepisów dotyczących unii gospodarczej i walutowej, przepisów finansowych mających zastosowanie do budżetu UE oraz ochrony monet euro przed fałszowaniem - Ograniczenie wyboru języka 2 do czterech języków - Rozporządzenie nr 1 - Artykuł 1d ust. 1, art. 27 i art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego - Dyskryminacja ze względu na język - Interes służby - Proporcjonalność)
      (2021/C 431/30)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: L. Aguilera Ruiz, pełnomocnik)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Galindo Martín, T. Lilamand i D. Milanowska, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/374/19 w celu utworzenia listy rezerwy kadrowej w dziedzinach prawa konkurencji, prawa finansowego, przepisów dotyczących unii gospodarczej i walutowej, przepisów finansowych mających zastosowanie do budżetu UE oraz ochrony monet euro przed fałszowaniem (Dz.U. 2019, C 191A, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/374/19 w celu utworzenia listy rezerwy kadrowej w dziedzinach prawa konkurencji, prawa finansowego, przepisów dotyczących unii gospodarczej i walutowej, przepisów finansowych mających zastosowanie do budżetu UE oraz ochrony monet euro przed fałszowaniem (Dz.U. 2019, C 191A, s. 1).

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Królestwo Hiszpanii.

         (1)  Dz.U. C 319 z 23.9.2019.


title: Sprawa T-630/19: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. – AH / Eurofund [Służba Publiczna – Personel kontraktowy – Mobbing – Wniosek o udzielenie wsparcia – Skarga o stwierdzenie nieważności – Zawisłość sporu – Interes prawny – Dopuszczalność – Zasada zgodności skargi z zażaleniem – Obowiązek uzasadnienia – Brak właściwości organu wydającego akt – Błąd w ocenie – Odpowiedzialność – Krzywda]

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/29

      Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. – AH / Eurofund
      (Sprawa T-630/19) (1)

      (Służba Publiczna - Personel kontraktowy - Mobbing - Wniosek o udzielenie wsparcia - Skarga o stwierdzenie nieważności - Zawisłość sporu - Interes prawny - Dopuszczalność - Zasada zgodności skargi z zażaleniem - Obowiązek uzasadnienia - Brak właściwości organu wydającego akt - Błąd w ocenie - Odpowiedzialność - Krzywda)
      (2021/C 431/31)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: AH (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Europejska Fundacja na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (przedstawiciele: F. van Boven i M. Jepsen, pełnomocnicy, których wspierał C. Callanan, solicitor)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 270 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Eurofundu z dnia 9 listopada 2018 r. w sprawie zamknięcia dochodzenia administracyjnego AI-2018/01, wszczętego w następstwie skargi na mobbing złożonej przez skarżącego na przełożonych oraz o zasądzenie zadośćuczynienia za krzywdę doznaną prze skarżącego z racji tej decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  AH pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Europejską Fundację na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (Eurofund).

         (1)  Dz.U. C 383 z 11.11.2019.


title: Sprawa T-84/20: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. – Qx World / EUIPO – Mandelay (EDUCTOR) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy EDUCTOR – Wcześniejszy niezarejestrowany znak towarowy EDUCTOR – Artykuł 53 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 60 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001) – Artykuł 71 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 – Artykuł 72 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 – Artykuł 95 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 – Artykuł 16 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625 – Artykuł 6a konwencji paryskiej]

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/29

      Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. – Qx World / EUIPO – Mandelay (EDUCTOR)
      (Sprawa T-84/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy EDUCTOR - Wcześniejszy niezarejestrowany znak towarowy EDUCTOR - Artykuł 53 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 60 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001) - Artykuł 71 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 - Artykuł 72 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 - Artykuł 95 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 - Artykuł 16 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625 - Artykuł 6a konwencji paryskiej)
      (2021/C 431/32)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Qx World Kft. (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciele: adwokaci Á. László i A. Cserny)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i V. Ruzek, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Mandelay Magyarország Kereskedelmi Kft. (Mandelay Kft.) (Szigetszentmiklós, Węgry) (przedstawiciele: adwokaci V. Luszcz, C. Sár i É. Ulviczki)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 listopada 2019 r. (sprawa 1310/2019–5), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Qx World a Mandelay.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 listopada 2019 r.

                  2)

                  Qx World Kft, EUIPO i Mandelay Kft pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 114 z 6.4.2020.


title: Sprawa T-154/20: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. – IY / Parlament [Służba publiczna – Personel tymczasowy – Grupa polityczna – Zwolnienie – Oczywisty błąd w ocenie – Nadużycie władzy – Prawo do bycia wysłuchanym – Równość traktowania – Obowiązek dbałości – Zasada dobrej administracji – Odpowiedzialność]

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/30

      Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. – IY / Parlament
      (Sprawa T-154/20) (1)

      (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Grupa polityczna - Zwolnienie - Oczywisty błąd w ocenie - Nadużycie władzy - Prawo do bycia wysłuchanym - Równość traktowania - Obowiązek dbałości - Zasada dobrej administracji - Odpowiedzialność)
      (2021/C 431/33)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: IY (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Scafarto i I. Lázaro Betancor, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu z dnia 4 lipca 2019 r. o rozwiązaniu umowy o pracę skarżącej w charakterze członka personelu tymczasowego oraz, po drugie, zasądzenia zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej miała doznać skarżąca w wyniku tej decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  IY zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 201 z 15.6.2020.


title: Sprawa T-155/20: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. – IZ / Parlament [Służba publiczna – Personel tymczasowy – Grupa polityczna – Zwolnienie – Oczywisty błąd w ocenie – Nadużycie władzy – Prawo do bycia wysłuchanym – Równość traktowania – Obowiązek dbałości – Zasada dobrej administracji – Odpowiedzialność]

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/30

      Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. – IZ / Parlament
      (Sprawa T-155/20) (1)

      (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Grupa polityczna - Zwolnienie - Oczywisty błąd w ocenie - Nadużycie władzy - Prawo do bycia wysłuchanym - Równość traktowania - Obowiązek dbałości - Zasada dobrej administracji - Odpowiedzialność)
      (2021/C 431/34)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: IZ (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: C. González Argüelles i I. Lázaro Betancor, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu z dnia 4 lipca 2019 r. o rozwiązaniu umowy o pracę skarżącej w charakterze członka personelu tymczasowego oraz, po drugie, zasądzenia zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej miała doznać skarżąca w wyniku tej decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  IZ zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 201 z 15.6.2020.


title: Sprawa T-156/20: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. – JA / Parlament [Służba publiczna – Personel tymczasowy – Grupa polityczna – Zwolnienie – Oczywisty błąd w ocenie – Nadużycie władzy – Prawo do bycia wysłuchanym – Równość traktowania – Obowiązek dbałości – Zasada dobrej administracji – Odpowiedzialność]

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/31

      Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. – JA / Parlament
      (Sprawa T-156/20) (1)

      (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Grupa polityczna - Zwolnienie - Oczywisty błąd w ocenie - Nadużycie władzy - Prawo do bycia wysłuchanym - Równość traktowania - Obowiązek dbałości - Zasada dobrej administracji - Odpowiedzialność)
      (2021/C 431/35)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: JA (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: I. Lázaro Betancor i N. Scafarto, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE mająca na celu uzyskanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu z dnia 4 lipca 2019 r. o zakończeniu zawartej ze skarżącym umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego oraz, po drugie, zadośćuczynienia za krzywdę, której skarżący miał doznać w wyniku tej decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  JA zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 201 z 15.6.2020.


title: Sprawa T-458/20: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. – SBG / EUIPO – VF International (GEØGRAPHICAL NØRWAY) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Słowny znak towarowy GEØGRAPHICAL NØRWAY – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Bezwzględna podstawa unieważnienia – Artykuł 51 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Zła wiara – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/32

      Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. – SBG / EUIPO – VF International (GEØGRAPHICAL NØRWAY)
      (Sprawa T-458/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy GEØGRAPHICAL NØRWAY - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Bezwzględna podstawa unieważnienia - Artykuł 51 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Zła wiara - Obowiązek uzasadnienia)
      (2021/C 431/36)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Super Brand Licencing (SBG) (Villeurbanne, Francja) (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan i A. Sion)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Hanf i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: VF International Sagl (Stabio, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci T. van Innis i A. Van der Planken)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 kwietnia 2020 r. (sprawa R 1178/2019-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między VF International a SBG.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 6 kwietnia 2020 r. (sprawa R 1178/2019-1).

                  2)

                  EUIPO i VF International Sagl zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 287 z 31.8.2020.


title: Sprawa T-459/20: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. – SBG / EUIPO – VF International (GEOGRAPHICAL NORWAY EXPEDITION) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy GEOGRAPHICAL NORWAY EXPEDITION – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Bezwzględna podstawa unieważnienia – Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Zła wiara – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/32

      Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. – SBG / EUIPO – VF International (GEOGRAPHICAL NORWAY EXPEDITION)
      (Sprawa T-459/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy GEOGRAPHICAL NORWAY EXPEDITION - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Bezwzględna podstawa unieważnienia - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Zła wiara - Obowiązek uzasadnienia)
      (2021/C 431/37)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Super Brand Licencing (SBG) (Villeurbanne, Francja) (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan i A. Sion)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Hanf i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: VF International Sagl (Stabio, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci T. van Innis i A. Van der Planken)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 kwietnia 2020 r. (sprawa R 664/2019-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między VF International a SBG.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 6 kwietnia 2020 r. (sprawa R 664/2019-1).

                  2)

                  EUIPO i VF International Sagl zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 287 z 31.8.2020.


title: Sprawa T-460/20: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. – SBG / EUIPO – VF International (Geographical Norway) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy Geographical Norway – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Bezwzględna podstawa unieważnienia – Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Zła wiara – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/33

      Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. – SBG / EUIPO – VF International (Geographical Norway)
      (Sprawa T-460/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy Geographical Norway - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Bezwzględna podstawa unieważnienia - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Zła wiara - Obowiązek uzasadnienia)
      (2021/C 431/38)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Super Brand Licencing (SBG) (Villeurbanne, Francja) (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan i A. Sion)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Hanf i V. Ruzek, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: VF International Sagl (Stabio, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci T. van Innis i A. Van der Planken)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 kwietnia 2020 r. (sprawa R 662/2019-1), dotycząc postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między VF International a SBG.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności intelektualnej (EUIPO) z dnia 6 kwietnia 2020 r. (sprawa R 662/2019-1).

                  2)

                  EUIPO i VF International Sagl zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 287 z 31.8.2020.


title: Sprawa T-461/20: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. – SBG / EUIPO – VF International (GEOGRAPHICAL NORWAY) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy GEOGRAPHICAL NORWAY – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Bezwzględna podstawa unieważnienia – Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Zła wiara – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/34

      Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. – SBG / EUIPO – VF International (GEOGRAPHICAL NORWAY)
      (Sprawa T-461/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy GEOGRAPHICAL NORWAY - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Bezwzględna podstawa unieważnienia - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Zła wiara - Obowiązek uzasadnienia)
      (2021/C 431/39)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Super Brand Licencing (SBG) (Villeurbanne, Francja) (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan i A. Sion)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Hanf i V. Ruzek, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: VF International Sagl (Stabio, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci T. van Innis i A. Van der Planken)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 kwietnia 2020 r. (sprawa R 661/2019-1), dotycząc postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między VF International a SBG.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności intelektualnej (EUIPO) z dnia 6 kwietnia 2020 r. (sprawa R 661/2019-1).

                  2)

                  EUIPO i VF International Sagl zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 287 z 31.8.2020.


title: Sprawa T-489/20: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. – Eos Products / EUIPO (Kształt sferycznego pojemnika) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego – Kształt sferycznego pojemnika – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/34

      Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. – Eos Products / EUIPO (Kształt sferycznego pojemnika)
      (Sprawa T-489/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego - Kształt sferycznego pojemnika - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 431/40)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Eos Products Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat S. Stolzenburg-Wiemer)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Walicka i M. Eberl, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 czerwca 2020 r. (sprawa R 2017/2019-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia trójwymiarowego tworzonego przez kształt sferycznego pojemnika jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Eos Products Sàrl zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 313 z 21.9.2020.


title: Sprawa T-493/20: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. – Sfera Joven / EUIPO – Koc (SFORA WEAR) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SFORA WEAR – Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe Sfera KIDS i Sfera – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2017/1001]]

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/35

      Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. – Sfera Joven / EUIPO – Koc (SFORA WEAR)
      (Sprawa T-493/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SFORA WEAR - Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe Sfera KIDS i Sfera - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2017/1001])
      (2021/C 431/41)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sfera Joven, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Rivas Zurdo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Capostagno, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Andrzej Koc (Kobyłka, Polska) (przedstawiciel: adwokat J. Aftyka)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 maja 2020 r. (sprawa R 2030/2019-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Sfera Joven a Andrzejem Kocem.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Sfera Joven, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2020.


title: Sprawa T-555/20: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. – QB / EBC [Służba publiczna – Personel EBC – Sprawozdanie z oceny – Postępowanie w sprawie oceny w 2015 r. – Wykonanie wyroku Sądu – Artykuł 266 TFUE – Obowiązek bezstronności – Przewodnik oceny członków personelu EBC – Oczywisty błąd w ocenie – Odpowiedzialność]

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/35

      Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. – QB / EBC
      (Sprawa T-555/20) (1)

      (Służba publiczna - Personel EBC - Sprawozdanie z oceny - Postępowanie w sprawie oceny w 2015 r. - Wykonanie wyroku Sądu - Artykuł 266 TFUE - Obowiązek bezstronności - Przewodnik oceny członków personelu EBC - Oczywisty błąd w ocenie - Odpowiedzialność)
      (2021/C 431/42)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: QB (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: B. Ehlers i F. Malfrère, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE i art. 50a Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącej za okres oceny za 2015 r. i, po drugie, o zadośćuczynienie za krzywdę, jakiej miała doznać w wyniku tej czynności.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  QB pokrywa, poza własnymi kosztami postępowania, koszty poniesione przez Europejski Bank Centralny (EBC).

         (1)  Dz.U. C 359 z 26.10.2020.


title: Sprawa T-584/20: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. Cara Therapeutics / EUIPO – Gebro Holding (KORSUVA) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego KORSUVA – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy AROSUVA – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/36

      Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. Cara Therapeutics / EUIPO – Gebro Holding (KORSUVA)
      (Sprawa T-584/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego KORSUVA - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy AROSUVA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2021/C 431/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Cara Therapeutics, Inc. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: J. Day, solicitor, i adwokat T. de Haan)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Gebro Holding GmbH (Fieberbrunn, Austria) (przedstawiciel: adwokat M. Konzett)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 lipca 2020 r. (sprawa R 2450/2019-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Gebro Holding a Cara Therapeutics.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Cara Therapeutic, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 390 z 16.11.2020.


title: Sprawa T-10/21: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. – Griesbeck / Parlament [Prawo instytucjonalne – Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu – Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych – Windykacja nienależnie wypłaconych kwot – Ciężar dowodu – Prawo do obrony – Błąd w ocenie – Proporcjonalność]

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/37

      Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. – Griesbeck / Parlament
      (Sprawa T-10/21) (1)

      (Prawo instytucjonalne - Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu - Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych - Windykacja nienależnie wypłaconych kwot - Ciężar dowodu - Prawo do obrony - Błąd w ocenie - Proporcjonalność)
      (2021/C 431/44)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Nathalie Griesbeck (Ancy-sur-Moselle, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.-L. Teheux, J.-M. Rikkers i G. Selnet)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Görlitz, T. Lazian i M. Ecker, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Parlamentu z dnia 5 października 2020 r. podtrzymującej w mocy decyzję kwestorów z dnia 21 kwietnia 2020 r. oddalającą zażalenie złożone na decyzję sekretarza generalnego Parlamentu z dnia 18 października 2019 r. w sprawie odzyskania od skarżącej kwoty 111 872,18 niesłusznie wypłaconej z tytułu zatrudnienia asystentów parlamentarnych, wskazanej decyzji sekretarza generalnego Parlamentu i odnośnej noty obciążeniowej z dnia 24 października 2019 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Nathalie Griesbeck pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Parlament Europejski.

         (1)  Dz.U. C 72 z 1.3.2021.


title: Sprawa T-18/21: Postanowienie Sądu z dnia 1 września 2021 r. – Be Smart / Komisja [Pomoc państwa – Skarga do Komisji – Skarga na bezczynność – Zajęcie stanowiska przez Komisję po wniesieniu skargi i kończące stan bezczynności – Umorzenie postępowania]

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/37

      Postanowienie Sądu z dnia 1 września 2021 r. – Be Smart / Komisja
      (Sprawa T-18/21) (1)

      (Pomoc państwa - Skarga do Komisji - Skarga na bezczynność - Zajęcie stanowiska przez Komisję po wniesieniu skargi i kończące stan bezczynności - Umorzenie postępowania)
      (2021/C 431/45)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Be Smart Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Satta, G. Roberti, A. Romano i I. Perego)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Blanck i F. Tomat, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 265 TFUE żądanie stwierdzenia, że Komisja niezgodnie z prawem nie zajęła stanowiska w przedmiocie skargi złożonej przez skarżącą w dniu 15 października 2014 r. dotyczącej środków pomocy państwa, jakie miały zostać przyznane przez Republikę Włoską konsorcjum międzyuniwersyteckiemu Cineca.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Be Smart Srl.

         (1)  Dz.U. C 79 z 8.3.2021.


title: Sprawa T-78/21: Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2021 r. – PV / Komisja

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/38

      Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2021 r. – PV / Komisja
      (Sprawa T-78/21)
      (2021/C 431/46)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: PV (przedstawiciel: adwokat D. Birkenmaier)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

            w rezultacie

                  —

                  stwierdzenie nieważności następujących decyzji: oddalającej pierwotny wniosek D/191/20 z dnia 20 lipca 2020 r., oddalającej zażalenie R/458/20 z dnia 29 stycznia 2021 r., oddalającej zażalenie R/137/21 z dnia 1 lipca 2021 r. oraz oddalającej zażalenie R/512/20 z dnia 26 lutego 2021 r. we wszystkich ich aspektach, na podstawie ogólnej zasady prawa „fraus omnia corrompit”, poważnego wprowadzenia w błąd i utraty praw socjalnych, czego zabrania art. 34 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”);

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie R/512/20 z dnia 26 lutego 2021 r. w konsekwencji naruszenia art. 41 ust. 2 lit. a) karty;

                  —

                  przyznanie odszkodowania na podstawie art. 268 i 340 TFUE:

                              —

                              zasądzenie zadośćuczynienia w wysokości 100 000 EUR oraz odszkodowania w wysokości 47 221,02 EUR za krzywdę i szkodę poniesione w wyniku tych podważanych decyzji, szacowane łącznie na 147 221,02 EUR z zastrzeżeniem zmiany wysokości tej kwoty i powiększenia jej o odsetki za zwłokę i odsetki wyrównawcze do dnia całkowitej spłaty;

                        w każdym razie

                  —

                  obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami, w tym kosztami pomocy prawnej.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi 10 zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 1, 3, 4 i 31 ust. 1 karty, jak również art. 1e ust. 2 i art. 12a Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia ogólnej zasady prawa „fraus omnia corrompit” i art. 41 ust. 1 karty z uwagi na złożenie fałszywego podpisu na decyzji o cofnięciu wszystkich uprawnień emerytalnych skarżącego.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący umyślnego, bezprawnego zachowania i niewłaściwego wykorzystania środków, które doprowadziły do kolejnego naruszenia zasady „fraus omnia corrompit”.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 59 i 60 regulaminu pracowniczego, naruszenia zasady legalności i porządku publicznego przez Urząd Administracji i Rozliczania Należności Indywidualnych (PMO) Komisji, który nie jest uprawniony do cofnięcia uprawnień emerytalnych w drodze arbitralnej kary nałożonej na tylko jedną osobę.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący istotnego naruszenia art. 34 karty w związku z utratą praw socjalnych oraz naruszenia art. 77 regulaminu pracowniczego, prowadzącego do cofnięcia uprawnień emerytalnych.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasady prawa „ne bis in idem” i art. 50 karty, jak również art. 9 ust. 3 załącznika IX do regulaminu pracowniczego.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący istotnego naruszenia art. 41 ust. 2 lit. a) karty oraz naruszenia prawa do bycia wysłuchanym.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności, ponieważ kara w postaci wydalenia ze służby jest najsurowszą karą przewidzianą w regulaminie pracowniczym, do której Komisja dodała ponadto karę w postaci pozbawienia wszelkich praw emerytalnych na całe życie.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczący nadużycia władzy przez służby PMO, ponieważ decyzja o obniżeniu uprawnień emerytalnych „pro tempore” może zostać podjęta jedynie przez trójstronny organ powołujący w ramach postępowania dyscyplinarnego w przedmiocie wydalenia ze służby, zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. h) załącznika IX do regulaminu pracowniczego.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty dotyczący naruszenia zasady równego traktowania i art. 20 karty. Skarżący podnosi, że urzędnik wydalony ze służby z powodów nieskończenie poważniejszych niż te, na których podstawie on sam został wydalony ze służby, poniósłby łagodniejszą karę niż kara w postaci potrącenia emerytury otrzymywanej na gruncie regulaminu pracowniczego.


title: Sprawa T-410/21: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2021 r. – Ferriera Valsabbia i Valsabbia Investimenti / Komisja

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/39

      Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2021 r. – Ferriera Valsabbia i Valsabbia Investimenti / Komisja
      (Sprawa T-410/21)
      (2021/C 431/47)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Ferriera Valsabbia i Valsabbia Investimenti (Odolo, Włochy) (przedstawiciel(-e): adwokaci D. Fosselard, D. Slater i G. Carnazza)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  (i) zobowiązanie Unii, reprezentowanej przez Komisję, do zapłaty odsetek za zwłokę od kwoty 10 250 000 EUR według stopy procentowej ustalonej przez EBC dla podstawowych operacji refinansowania obowiązującej w pierwszym dniu miesiąca, w którym przypada data płatności, powiększonej o trzy i pół punktu procentowego, za okres od dnia 9 marca 2010 r. do dnia 14 listopada 2017 r., po odliczeniu odsetek wynoszących 372 812,31 EUR, już otrzymanych przez skarżąc, w wysokości równej zatem 3 174 389,74 EUR, lub ewentualnie do zapłaty odsetek za zwłokę obliczonych według stopy procentowej uznanej przez Sąd za właściwą;

                  —

                  (i) zobowiązanie Unii, reprezentowanej przez Komisję, do zapłaty odsetek za zwłokę od kwoty, o której mowa w powyższym pkt (i), za okres od dnia 14 listopada 2017 r. do dnia rzeczywistej zapłaty, według stopy procentowej ustalonej przez EBC dla podstawowych operacji refinansowania obowiązującej w pierwszym dniu miesiąca, w którym przypada data płatności, powiększonej o trzy i pół punktu procentowego lub ewentualnie według stopy procentowej uznanej przez Sąd za właściwą;

                  —

                  (iii) tytułem ewentualnym w stosunku do pkt (ii) powyżej, zobowiązanie Unii, reprezentowanej przez Komisję, do zapłaty odsetek za zwłokę od kwoty, o której mowa w powyższym pkt (i), za okres od dnia 2 marca 2021 r. do dnia rzeczywistej zapłaty, , według stopy procentowej ustalonej przez EBC dla podstawowych operacji refinansowania obowiązującej w pierwszym dniu miesiąca, w którym przypada data płatności, powiększonej o trzy i pół punktu procentowego lub ewentualnie według stopy procentowej uznanej przez Sąd za właściwą;

                  —

                  (iv) dodatkowo lub tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności komunikatu Komisji z dnia 30 kwietnia 2021 r., Ref. Ares(2021) 2904093;

                  —

                  (v) obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżące podnoszą trzy zarzuty

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący żądania odszkodowania, jest oparty na błędnym wykonaniu przez Komisję wyroku z dnia 21 września 2017 r., Ferriera Valsabbia i in./Komisja (C-86/15 P i C-87/15 P, EU:C:2017:717), z naruszeniem art. 266 akapit pierwszy TFUE i art. 41 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                              —

                              Skarżące podnoszą w tym względzie, że Komisja nie zapewniła pełnej zapłaty odsetek za zwłokę od grzywny zwróconej w następstwie tego wyroku.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący żądania stwierdzenia nieważności, jest oparty na naruszeniu art. 266 i 296 TFUE. Naruszenie i błędne zastosowanie art. 46 Statutu Trybunału Sprawiedliwości. Brak uzasadnienia pisma Komisji z dnia 30 kwietnia 2021 r. Naruszenie prawa i oczywisty błąd w ocenie.

                              —

                              Skarżące podnoszą w tym względzie, że pismo, w którym Komisja odmówiła zapłaty odsetek za zwłokę na rzecz skarżących, jest pozbawione właściwego należytego uzasadnienia i narusza zasady dotyczące przedawnienia.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący żądania stwierdzenia nieważności, jest oparty na naruszeniu i błędnym zastosowaniu art. 266 TFUE i rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012 (1).]

                              —

                              Skarżące podnoszą w tym względzie, że art. 85a ust. 2 rozporządzenia delegowanego (WE, EURATOM) nr 2342/2002 (2), przywołany przez Komisję w piśmie z dnia 30 kwietnia 2021 r., w chwili zwrotu grzywny już nie obowiązywał, a zatem nie miał już zastosowania.

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. 2012, L 362, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002, L 357, s. 1).


title: Sprawa T-413/21: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2021 r. – Feralpi / Komisja

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/40

      Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2021 r. – Feralpi / Komisja
      (Sprawa T-413/21)
      (2021/C 431/48)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Feralpi Holding SpA (Brescia, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Roberti oraz I. Perego)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o: Tribunal:

                  —

                  (i) na podstawie i do celów art. 266 akapit drugi, art. 268 i 340 akapit drugi TFUE zobowiązanie Unii, reprezentowanej przez Komisję, do naprawienia szkody poniesionej przez skarżącą z powodu braku zapłaty przez Komisję odsetek za zwłokę od kwoty grzywny należnych w wykonaniu, zgodnie z art. 266 TFUE, wyroku Trybunału Sprawiedliwości stwierdzającego nieważność z dnia 21 września 2017 r., Holding SpA/Komisja Europejska (C-85/15 P, EU:C:2017:709), które należy zakwalifikować jako:

                              (a)

                              odsetki za zwłokę należne od kwoty grzywny zapłaconej tymczasowo przez skarżącą, za okres od dnia 4 marca 2010 r. do dnia 26 października 2017 r., w wysokości 10 250 000,00 EUR, określone na podstawie stopy procentowej ustalonej przez EBC dla podstawowych operacji refinansowania na dzień 1 marca 2010 r. (mianowicie jeden procent), powiększonej o trzy i pół punktu, z odliczeniem już otrzymanych odsetek bankowych, czyli 3 204 301,82 EUR, lub, tytułem ewentualnym, określone na podstawie stopy procentowej uznanej przez Sąd za odpowiednią;

                              (b)

                              odsetki za zwłokę w kwocie, o której mowa w pkt a), za okres od dnia 26 października 2017 r. do dnia rzeczywistej zapłaty, lub ewentualnie od dnia 16 marca 2021 r. do dnia rzeczywistej zapłaty, określone na podstawie stopy procentowej, o której mowa w pkt), lub ewentualnie innej stopy procentowej uznanej przez Sąd za odpowiednią;

                  —

                  (ii) zgodnie z art. 263 akapit czwarty, stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w piśmie Dyrekcji Generalnej ds. Budżetu w Komisji Europejskiej z dnia 30 kwietnia 2021 r. [Ref. Ares (2021) 2904279] odzrucajacej wniosek o zwrot wspomnianych odsetek Feralpi Holding SpA z dnia 16 marca 2021 r.;

                  —

                  (iii) obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi o odszkodowanie skarżąca podnosi jedyny zarzut dotyczący tego, ze Komisja jest zobowiązana z tytułu odpowiedzialności pozaumownej, zgodnie z art. 266 akapit drugi, art. 268 i 340 akapit drugi TFUE do zapłaty na rzecz skarżącej tytułem odszkodowania sumy równej kwocie odsetek za zwłokę należnych od grzywny, która została jej wypłacona w wykonaniu, zgodnie z art. 266, wyroku Trybunału Sprawiedliwości stwierdzającego nieważność z dnia 21 września 2017 r., Holding SpA/Komisja Europejska (C-85/15 P, EU:C:2017:709), i kwocie odsetek za zwłokę należnych od rzeczonej sumy.
      Na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku uzasadnienia.

                              —

                              Skarżąca podnosi w tym względzie, że uzasadnienie komunikatu Dyrekcji Generalnej ds. Budżetu nie wskazuje powodów, dla których uważa ona, że roszczenie skarżącej jest przedawnione.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 266 TFUE i at. 46 Statutu Trybunału Sprawiedliwości.

                              —

                              Skarżąca podnosi w tym względzie, że wskazanie przez Dyrekcję Generalną ds. Budżetu dnia, od którego rozpoczyna się bieg przedawnienia, jest oparte na błędnej wykładni art. 266 TFUE i art. 46 Statutu Trybunału Sprawiedliwości.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia i błędnego zastosowania art. 266 TFUE, rozporządzenia nr 966/2012 (1) i rozporządzenia nr 1268/2012 (2).

                              —

                              Skarżąca podnosi w tym względzie, że Dyrekcja Generalna ds. Budżetu powołała się na przepis, który już nie obowiązuje, i że właściwe przepisy rozporządzenia nr 966/12 i rozporządzenia nr 1268/2012 powinny w każdym razie stosowane w sposób spójny z art. 266 TFUE i nie mogą zwolnić Komisji z wynikających z niego obowiązków.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U 2012, L 298, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. 2012, L 362, s. 1).


title: Sprawa T-425/21: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2021 – eSlovensko Bratislava / Komisja

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/41

      Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2021 – eSlovensko Bratislava / Komisja
      (Sprawa T-425/21)
      (2021/C 431/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: eSlovensko Bratislava (Bratislava-Staré Mesto, Słowacja) (przedstawiciel: B. Fridrich, lawyer)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2020)7415 wersja ostateczna z dnia 21 października 2020 r. zmieniającej decyzję wykonawczą C(2018)6712 w sprawie wyboru i przyznawania dotacji w ramach instrumentu „Łącząc Europę” w sektorze telekomunikacji (załącznik nr 1), doręczonej eSlovensko Bratislava w dniu 10 maja 2021 r. pocztą elektroniczną;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, przekroczenia uprawnień, naruszenia traktatów lub wszelkiej reguły prawnej związanej z ich stosowaniem, lub nadużycia władzy, w szczególności niewłaściwej oceny prawnej faktów i ustaleń (naruszenie prawa do dobrej administracji, przekroczenie uprawnień, naruszenie zasady proporcjonalności, zasady pewności prawa, zasady praworządności, zasady oczekiwań prawnych oraz niewłaściwa ocena prawna faktów i ustaleń w procesie wyboru i udzielania dotacji w ramach instrumentu „Łącząc Europę” 2018–1 CEF Telecom zaproszenie do składania wniosków CEF-TC- 2018–1, w szczególności działanie nr. 2018-SK-IA-0019 Słowackie Centrum Bezpiecznego Internetu V złożone przez eSlovensko Bratislava).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący zasądzenia od Komisji zwrotu kosztów i wydatków postępowania, zgodnie z powyższymi argumentami i podniesionym arbitralnym charakterem zaskarżonej decyzji Komisji.


title: Sprawa T-436/21: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2021 r. – Veen / Europol

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/42

      Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2021 r. – Veen / Europol
      (Sprawa T-436/21)
      (2021/C 431/50)
      Język postępowania: słowacki

         Strony

         Strona skarżąca: Leon Leonard Johan Veen (Oss, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat T. Lysina)

         Strona pozwana: Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol)

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  zasądzenie od Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Agencję Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol), na rzecz skarżącego kwoty 50 000 EUR;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarżący w uzasadnieniu swojej skargi o odszkodowanie z tytułu odpowiedzialności pozaumownej, wniesionej na podstawie art. 268 i 340 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 50 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/794 (1), podnosi jeden zarzut dotyczący niezgodnego z prawem przetwarzania danych osobowych skarżącego przez stronę pozwaną.
      W swoim zarzucie skarżący twierdzi, że strona pozwana załączyła do akt dochodzenia jako dowód w postępowaniu karnym prowadzonym przeciwko skarżącemu w Republice Słowackiej sporządzone przez nią sprawozdanie zawierające nieprawdziwe, negatywne i niepoparte dowodami informacje o skarżącym, co doprowadziło do wystąpienia zdarzenia wywołującego szkodę. Podnosi on, że w wyniku tego doszło do naruszenia jego czci i dobrego imienia oraz że naruszone zostało jego prawo do życia rodzinnego. W związku przyczynowym ze zdarzeniem wywołującym szkodę powstała zatem krzywda, którą skarżący oszacował na 50 000 EUR.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/794 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol), zastępujące i uchylające decyzje Rady 2009/371/WSiSW, 2009/934/WSiSW, 2009/935/WSiSW, 2009/936/WSiSW i 2009/968/WSiSW (Dz.U. 2016, L 135, s. 53).


title: Sprawa T-509/21: Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2021 r. – IMG/Komisja

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/43

      Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2021 r. – IMG/Komisja
      (Sprawa T-509/21)
      (2021/C 431/51)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: International Management Group (IMG) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i J. Y. de Cara)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną;
                  w konsekwencji

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 8 czerwca 2021 r., wydanej w wykonaniu wyroku Sądu z dnia 31 stycznia 2019 r. (sprawy C-183/17 P i C-184/17 P), zgodnie z którą skarżąca nie kwalifikuje się do wdrażania funduszy Unii na podstawie przepisów szczegółowo określających sposób zarządzania pośredniego, które mają zastosowanie wobec organizacji międzynarodowych w ramach zasad finansowych obowiązujących w Unii;

                  —

                  zasądzenie od pozwanej naprawnienia szkody majątkowej i zadośćuczynienia za krzywdę;

                  —

                  obciążenie pozwanej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 266 TFUE. Skarżąca podnosi w tym względzie naruszenie powagi rzeczy osądzonej wyroku Trybunału z dnia 31 stycznia 2019 r.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji i obowiązku staranności ze względu na naruszenie art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia zasady pewności prawa.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący tego, że zdaniem skarżącej decyzja narusza prawo i jest obarczona oczywistymi błędami w ocenie.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący naruszenia rozsądnego terminu.


title: Sprawa T-514/21: Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2021 r. – Associazione „Terra Mia Amici No Tap” / EIB

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/43

      Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2021 r. – Associazione „Terra Mia Amici No Tap” / EIB
      (Sprawa T-514/21)
      (2021/C 431/52)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Associazione „Terra Mia Amici No Tap” (Melendugno, Włochy) (przedstawiciel: adwokat A. Calò)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  ustalenie i stwierdzenie, że Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) zawinił, nie udzieliwszy odpowiedzi na przekazany przez skarżące stowarzyszenie wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej;

                  —

                  zobowiązanie Europejskiego Banku Inwestycyjnego do wydania decyzji o cofnięciu środków finansowych przyznanych na rzecz TAP AG;

                  —

                  obciążenie EBI kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia konwencji z Aarhus (1) i rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 z dnia 6 września 2006 r. (2). (zwanego dalej „rozporządzeniem Aarhus”).

                              —

                              W tym względzie strona skarżąca podnosi, że na podstawie art. 10 ust. 1 rozporządzenia Aarhus „Każda organizacja pozarządowa, która spełnia kryteria określone w art. 11, jest uprawniona do złożenia wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej do instytucji lub organu Wspólnoty, które przyjęły akt administracyjny zgodnie z prawem ochrony środowiska, lub w przypadku zarzutu zaniechania administracyjnego, które powinny były przyjąć taki akt”. W niniejszej sprawie EBI powinien był udzielić odpowiedzi w terminie przewidzianym w art. 10 wspomnianego rozporządzenia, czego nie zamierzał uczynić.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia pkt 36 EIB Statement of Environmental and Social Principles and Standards [deklaracji EBI w sprawie zasad i standardów środowiskowych i społecznych] z 2009 r. W tym względzie strona skarżąca podnosi, że w szczególności w art. 36 przewidziano, iż EBI wymaga, by wszystkie przedsięwzięcia, które finansuje były zgodne co najmniej z:

                              —

                              Przepisami krajowymi obowiązującymi w dziedzinie ochrony środowiska;

                                          —

                                          Przepisami Unii Europejskiej (UE) obowiązującymi w dziedzinie ochrony środowiska, w szczególności z dyrektywą UE w sprawie oceny skutków wywieranych na środowisko (zwaną dalej „dyrektywą OOŚ”), z dyrektywami w sprawie ochrony przyrody oraz z dyrektywami sektorowymi i z tzw. dyrektywami „horyzontalnymi”;

                                          —

                                          Zasady i standardy właściwych międzynarodowych konwencji w sprawie ochrony środowiska włączonych do prawa Unii.

                              —

                              W niniejszym przypadku nie dochowano żadnego z powyższych punktów.
                              Udowodnione są bowiem następujące naruszenia dotyczące:

                                          a.

                                             Przepisów UE w dziedzinie ochrony środowiska, w szczególności:

                                                      a.I

                                                      Motywu 36 w związku z art. 4 i z art. 14 rozporządzenia nr 347/2013 (3) (brak analizy kosztów i korzyści).

                                                      a.II

                                                      Motywu 31 rozporządzenia nr 347/2013 w związku z art. 5 ust. 1 i z przypisem 1 załącznika IV do dyrektywy 2011/92/UE (4) (zewnętrzne skutki kumulatywne).

                                                      a.III

                                                      Motywu 31 rozporządzenia nr 347/2013 w związku z art. 5 ust. 1 i z przypisem 1 załącznika IV do dyrektywy 2011/92/UE (wewnętrzne skutki kumulatywne) – Zakaz tzw. „Salami Slicing” [taktyki rozdrabniania].

                                                      a.IV

                                                      Artykułu 2 ust. 1 dyrektywy 2011/92/UE, art. 6 ust. 3 i 4 dyrektywy siedliskowej.

                                                      a.V

                                                      Artykułu 4 ust. 4 dyrektywy 2009/147 (5), dyrektywy ptasiej.

                                                      a.VI

                                                      Motywu 30 i art. 9 rozporządzenia 1367/2006 w związku z art. 6 dyrektywy OOŚ (przejrzystość i udział).

                                                      a.VII

                                                      Motywu 28 w związku z art. 7 rozporządzenia nr 347/2013 (przepisy dotyczące siedlisk).

                                                      a.VIII

                                                      Naruszenie art. 191 ust. 1 TFUE w połączeniu z naruszeniem deklaracji Europejskiego Banku Inwestycyjnego w sprawie zasad i standardów środowiskowych i społecznych, zatwierdzonej przez Radę Dyrektorów w dniu 3 lutego 2009 r.

                                          b.

                                             Przepisy włoskie a w szczególności:

                                                      b.I

                                                      Dekret ustawodawczy 42/2004 o implementacji konwencji krajobrazowej, art. 26.

                                                      b.II

                                                      Dekret ustawodawczy 42/2004 o implementacji konwencji krajobrazowej, art. 146.

                                                      b.III

                                                      Artykuł 14b ustawy z dnia 7 sierpnia 1990 r. nr 241 konferencja służb.

                                                      b.IV

                                                      Przepis A57 rozporządzenia ministerialnego w sprawie zgodności z wymogami ochrony środowiska 223/14.

                                                      b.V

                                                      Dekret ustawodawczy 152/06 (brak kar).

                                                      b.VI

                                                      Artykuł 452c kodeksu karnego (katastrofa ekologiczna).

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 347/2013 z dnia 17 kwietnia 2013 r.

                              —

                              W tym względzie strona skarżąca podnosi, że wydaje się, iż nigdy nie została dokonana odpowiednia analiza kosztów i korzyści.

         (1)  Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz.U. 2005, L 124, s. 4).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U 2006, L 264, s. 13).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 347/2013 z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie wytycznych dotyczących transeuropejskiej infrastruktury energetycznej, uchylające decyzję nr 1364/2006/WE oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 713/2009, (WE) nr 714/2009 i (WE) nr 715/2009 (Dz.U. 2013, L 115, s. 39).

         (4)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. 2012, L 26, s. 1).

         (5)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. 2010, L 20, s. 7).


title: Sprawa T-518/21: Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2021 r. – European Paper Packaging Alliance / Komisja

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/45

      Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2021 r. – European Paper Packaging Alliance / Komisja
      (Sprawa T-518/21)
      (2021/C 431/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: European Paper Packaging Alliance (Haga, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci F. Di Gianni, A. Scalini i F. Pili)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności sekcji 2.1.2 i 2.2.1 oraz tabel 4–2 i 4–8 wytycznych strony pozwanej w sprawie produktów jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych zgodnie z dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/904 (1) z dnia 5 czerwca 2019 r. w sprawie zmniejszenia wpływu niektórych produktów z tworzyw sztucznych na środowisko (2) w zakresie, w jakim dotyczą one produktów na bazie papieru z powłoką polimerową;

                  —

                  stwierdzenie, tytułem żądania ewentualnego, niezgodności z prawem art. 3 ust. 2 dyrektywy (UE) 2019/904 w zakresie, w jakim włącza on produkty z papieru z powłoką polimerową do definicji „produktów jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych”; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty oraz dwa zarzuty niezgodności z prawem.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący tego, że wytyczne przyjęte przez stronę pozwaną są sprzeczne z brzmieniem dyrektywy (UE) 2019/904, ponieważ posługując się błędną interpretacja pojęcia „główny składnik strukturalny”, przewidzianego w art. 3 ust. 1 dyrektywy (UE) 2019/904, włączają produkty na bazie papieru z powłoką polimerową do zakresu stosowania tej dyrektywy.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący tego, że włączenie produktów na bazie papieru z powłoką polimerową do zakresu stosowania dyrektywy (UE) 2019/904 jest sprzeczne z celami tej dyrektywy i narusza zasadę proporcjonalności.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący przekroczenia przez stronę pozwaną granic jej kompetencji poprzez przyjęcie wytycznych będących przedmiotem sporu i wkroczenie w zakres prerogatyw prawodawcy Unii.

                  4.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem art. 3 ust. 2 dyrektywy (UE) 2019/904 w zakresie, w jakim prowadzi on do stosowania tej dyrektywy do produktów na bazie papieru z powłoką polimerową. Zgodnie z treścią tego zarzutu przepis ten jest niezgodny z prawem w zakresie, w jakim nie przewiduje progu pozwalającego na ustalenie, czy produkt jest częściowo wykonany z tworzywa sztucznego. Ponadto twierdzi ona, że przepis ten narusza zasadę równości i niedyskryminacji.

                  5.

                  Drugi zarzut niezgodności z prawem dotyczy tego, że stosowanie dyrektywy (UE) 2019/904, a w szczególności środków ograniczających przewidzianych w tej dyrektywie w odniesieniu do produktów na bazie papieru z powłoką polimerową, stanowi nieuzasadnione ograniczenie swobody prowadzenia działalności gospodarczej i prawa własności, zapisanych odpowiednio w art. 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/904 z dnia 5 czerwca 2019 r. w sprawie zmniejszenia wpływu niektórych produktów z tworzyw sztucznych na środowisko (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U.2019 L 155, s. 1).

         (2)  Dz.U. 2021 C 216, s. 1–46.


title: Sprawa T-525/21: Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2021 r. – E. Breuninger / Komisja

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/46

      Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2021 r. – E. Breuninger / Komisja
      (Sprawa T-525/21)
      (2021/C 431/54)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: E. Breuninger GmbH & Co. (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Vetter)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  o stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 28 maja 2021 r. (pomoc państwa SA.62784) zgodnie z art. 264 akapit pierwszy TFUE;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie
                  Zdaniem skarżącej pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie, stwierdzając w zaskarżonej decyzji, że niemiecki system pomocy „Allgemeine Bundesregelung Schadensausgleich, COVID-19” („ogólne uregulowanie federalne o rekompensowaniu strat, COVID-19”) jest zgodny z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 107 ust. 2 TFUE. Ograniczenie uprawnienia do złożenia wniosku w przypadku przedsiębiorstw o wielu obszarach działalności gospodarczej do takich, które osiągają co najmniej 80 % swoich obrotów dzięki działalności dotkniętej bezpośrednio lockdownem, jest arbitralne i zezwolenie na system pomocy jest nieproporcjonalne. Próg w wysokości 80 % znosi bez obiektywnego powodu związek przyczynowy między zarządzeniami w sprawie zamknięcia i szkodami, które wynikły stąd dla przedsiębiorstw o wielu obszarach działalności, zważywszy że przedsiębiorstwa te, mimo iż działania państwowe dotyczyły ich bezpośrednio i w znacznym stopniu, oraz związane z tym znaczące szkody mogą ewentualnie pozostać bez jakiejkolwiek rekompensaty. Prowadzi to do zakłócenia konkurencji zarówno w stosunku do konkurentów w obszarach działalności dotkniętych pandemią COVID-19, jak i w stosunku do konkurentów w obszarach działalności niedotkniętych pandemią COVID-19.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia uprawnień procesowych przewidzianych w art. 108 ust. 2 TFUE
                  Zdaniem skarżącej decyzja Komisji jest obarczona błędami w analizie i uzasadnieniu. Pozwana nie dała skarżącej w toku wstępnego postępowania wyjaśniającego możliwości przedstawienia swoich wątpliwości co do zgodności systemu pomocy z rynkiem wewnętrznym. Co więcej, pozwana nie uzasadniła wystarczająco decyzji w sprawie zezwolenia.


title: Sprawa T-534/21: Skarga wniesiona w dniu 1 września 2021 r. – VP / Cedefop

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/47

      Skarga wniesiona w dniu 1 września 2021 r. – VP / Cedefop
      (Sprawa T-534/21)
      (2021/C 431/55)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: VP (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Strona pozwana: Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji o niezastosowaniu się do pkt 1 i 2 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-187/18, VP/Cedefop;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzedłużeniu umowy o pracę zawartej ze stroną skarżącą na czas nieokreślony ze skutkiem wstecznym;

                  —

                  zasądzenie zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez stronę skarżącą oszacowaną ex aequo et bono na pięćdziesiąt tysięcy euro;

                  —

                  zasądzenie odszkodowania za szkodę poniesioną przez stronę skarżącą w wysokości kosztów wymaganego postępowania poprzedzającego wniesienie skargi od daty wydania wyroku w sprawie T-187/18, VP/Cedefop; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że decyzja strony pozwanej o niezastosowaniu się do pkt 1 i 2 sentencji wyroku z dnia 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-187/18, VP/Cedefop, oraz w konsekwencji o nieprzedłużeniu umowy o pracę zawartej ze stroną skarżącą jest obarczona naruszeniem obowiązku uzasadnienia;

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że strona pozwana naruszyła obowiązek staranności.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że strona pozwana naruszyła zasady równego traktowania i ochrony uzasadnionych oczekiwań.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący nadużycia władzy przez stronę pozwaną.


title: Sprawa T-535/21: Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2021 r. – Tinnus Enterprises / EUIPO – Mystic Products (Urządzenia do przesyłu cieczy)

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/48

      Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2021 r. – Tinnus Enterprises / EUIPO – Mystic Products (Urządzenia do przesyłu cieczy)
      (Sprawa T-535/21)
      (2021/C 431/56)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Tinnus Enterprises LLC (Plano, Teksas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat T. Wuttke)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mystic Products Import & Export, SL (Badalona, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 1 431 829–0009

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 czerwca 2021 r. w sprawie R 1004/2018-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji poprzez:

                              —

                              uwzględnienie odwołania strony skarżącej;

                              —

                              oddalenie w całości złożonego przez wnoszącego o unieważnienie prawa do wzoru wniosku ICD 10 297 mającego na celu unieważnienie prawa do zakwestionowanego wzoru;

                              —

                              obciążenie wnoszącego o unieważnienie prawa do wzoru kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem Unieważnień.

                  —

                  obciążenie wnoszącego o unieważnienie prawa do wzoru kosztami poniesionymi przez stroną skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie zasad określonych w wyroku z dnia 24 marca 2021 r., Lego/EUIPO Delta Sport Handelskontor (Klocek stanowiący część zestawu konstrukcyjnego) (T-515/19, niepublikowany, EU:T:2021:155);

                  —

                  Naruszenie zasad określonych w wyroku z dnia 8 marca 2018 r., DOCERAM (C-395/16, EU:C:2018:172);

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002;

                  —

                  Błędna interpretacja zgłoszenia patentowego EP 3 005 948 A2 i złożonego przez skarżącą zbiorowego zgłoszenia wzorów nr 1 431 829–0001–0010.