title: Sprawa T-234/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 28 kwietnia 2011 r. przez Oscara Orlanda Arangę Jaramillę i in. od postanowienia wydanego w dniu 4 lutego 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-34/10 Arango Jaramillo i in. przeciwko EBI

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/27

         Odwołanie wniesione w dniu 28 kwietnia 2011 r. przez Oscara Orlanda Arangę Jaramillę i in. od postanowienia wydanego w dniu 4 lutego 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-34/10 Arango Jaramillo i in. przeciwko EBI
   (Sprawa T-234/11 P)
   2011/C 211/58
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Oscar Orlando Arango Jaramillo (Luksemburg, Luksemburg), Maria Esther Badiola (Luksemburg), Marcella Bellucci (Luksemburg), Stefan Bidiuc (Grevenmacher, Luksemburg), Raffaella Calvi (Schuttrange, Luksemburg), Maria José Cerrato (Luksemburg), Sara Confortola (Verona, Włochy), Carlos D’Anglade (Luksemburg), Nuno Da Fonseca Pestana Ascenso Pires (Luksemburg), Andrew Davie (Medernach, Luksemburg), Marta De Sousa e Costa Correia (Itzig, Luksemburg), Nausica Di Rienzo (Luksemburg), José Manuel Fernandez Riveiro (Sandweiler, Luksemburg), Eric Gällstad (Rameldange, Luksemburg), Andres Gavira Etzel (Luksemburg), Igor Greindl (Canach, Luksemburg), José Doramas Jorge Calderon (Luksemburg), Monica Lledo Moreno (Sandweiler), Antonio Lorenzo Ucha (Luksemburg), Juan Antonio Magaña-Campos (Luksemburg), Petia Manolova (Bereldange, Luksemburg), Ferran Minguella Minguella (Gonderange, Luksemburg), Barbara Mulder-Bahovec (Luksemburg), István Papp (Luksemburg), Stephen Richards (Blaschette, Luksemburg), Lourdes Rodriguez Castellanos (Sandweiler), Daniela Sacchi (Mondorf-les-Bains, Luksemburg), Maria Teresa Sousa Coutinho da Silveira Ramos (Almargem do Bispo, Portugalia), Isabelle Stoffel (Mondorf-les-Bains), Fernando Torija (Luksemburg), Maria del Pilar Vargas Casasola (Luksemburg), Carolina Vento Sánchez (Luksemburg), Pé Verhoeven (Bruksela, Belgia), Sabina Zajc (Contern, Luksemburg) i Peter Zajc (Contern) (przedstawiciele: adwokaci B. Cortese i C. Cortese)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnoszą do Sądu o:

               —

               uchylenie zaskarżonego postanowienia, oddalenie zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez EBI w sprawie F-34/10 i przekazanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej celem jej rozpoznania co do istoty, jak również rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów zgodnie z żądaniami skarżących w pierwszej instancji;

               —

               ewentualnie, biorąc pod uwagę to, że niniejsze odwołanie podnosi nowe kwestie prawne, podział kosztów między stronami w zakresie, w jakim wymagają tego względy słuszności.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, dzielący się na trzy części, dotyczący naruszenia prawa przy określaniu rozsądnego terminu do wniesienia skargi w sporach pomiędzy EBI i jego pracownikami.

                           —

                           W pierwszej części zarzutu, wnoszący odwołanie zarzucają SSP nadanie orzecznictwu dotyczącemu terminów do wniesienia skargi przez pracowników EBI zakresu mu nieznanego, odchodząc de facto od reguły rozsądnego terminu, który przez swój charakter jest elastyczny i otwarty na konkretne wyważenie istniejących interesów, i zastępując go trzymiesięcznym terminem stosowanym sztywno i w sposób ogólny.

                           —

                           W drugiej części zarzutu, wnoszący odwołanie utrzymują, że obowiązujące akty prawne nie ustanawiają w odniesieniu do sporów pomiędzy EBI i jego pracownikami żadnego terminu, natomiast SSP zastosował termin wynoszący trzy miesiące i dziesięć dni przez analogię do art. 91 regulaminu pracowniczego urzędników oraz art. 100 § 3 regulaminu postępowania.

                           —

                           W trzeciej części zarzutu, wnoszący odwołanie podnoszą naruszenie zasady proporcjonalności oraz naruszenie ich prawa do skutecznej ochrony sądowej, ponieważ SSP zakwalifikował jako nieracjonalny termin dochowany przez wnoszących odwołanie, który różnił się o kilka sekund od terminu odniesienia, obowiązującego w ramach regulaminu pracowniczego.

               2)

               Zarzut drugi, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczący naruszenia prawa w wykładni obowiązujących norm proceduralnych, rozpatrywanych w świetle zasady nieprzewidywalnych okoliczności.

               3)

               Zarzut trzeci, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczący przeinaczenia dowodów celem wykazania istnienia nieprzewidywalnych okoliczności oraz naruszenia zasad dotyczących organizacji postępowania.


title: Sprawa T-73/16P: Postanowienie Sądu z dnia 3 maja 2017 r. – De Nicola/EBI (Odwołanie — Służba publiczna — Personel EBI — Mobbing — Odpowiedzialność pozaumowna — Naruszenia prawa — Odwołanie oczywiście bezzasadne)

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/30

         Postanowienie Sądu z dnia 3 maja 2017 r. – De Nicola/EBI
   (Sprawa T-73/16P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Personel EBI - Mobbing - Odpowiedzialność pozaumowna - Naruszenia prawa - Odwołanie oczywiście bezzasadne))
   (2017/C 213/40)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat G. Ferabecoli)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: początkowo G. Nuvoli i T. Gilliams, następnie G. Nuvoli i G. Faedo, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu częściowe uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (w składzie jednego sędziego) z dnia 18 grudnia 2015 r., De Nicola/EBI (F-37/12, EU:F:2015:162).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Carlo De Nicola pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 118 z 4.4.2016.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawach połączonych C-502/01 i C-31/02 (wniosek Sozialgericht Hannover i Sozialgericht Aachen o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Silke Gaumain-Cerri przeciwko Kaufmännische Krankenkasse - Pflegekasse i Maria Barth przeciwko Landesversicherungsanstalt (Zabezpieczenie społeczne — Swobodny przepływ pracowników — Traktat WE — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Świadczenia na pokrycie ryzyka potrzeby korzystania z usług opiekuńczych — Uiszczanie przez zakład ubezpieczający koszty usług opiekuńczych składek na ubezpieczenie na wypadek starości na rzecz osoby trzeciej świadczącej usługi opiekuńcze osobie korzystającej z tych usług)

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 8 lipca 2004 r.
   w sprawach połączonych C-502/01 i C-31/02 (wniosek Sozialgericht Hannover i Sozialgericht Aachen o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Silke Gaumain-Cerri przeciwko Kaufmännische Krankenkasse - Pflegekasse i Maria Barth przeciwko Landesversicherungsanstalt (1)

   (Zabezpieczenie społeczne - Swobodny przepływ pracowników - Traktat WE - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Świadczenia na pokrycie ryzyka potrzeby korzystania z usług opiekuńczych - Uiszczanie przez zakład ubezpieczający koszty usług opiekuńczych składek na ubezpieczenie na wypadek starości na rzecz osoby trzeciej świadczącej usługi opiekuńcze osobie korzystającej z tych usług)
   (2004/C 217/02)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawach połączonych C-502/01 i C-31/02, mających za przedmiot skierowane do Trybunału na mocy art. 234 WE przez Sozialgericht Hannover (Niemcy) (C-502/01) i Sozialgericht Aachen (Niemcy) (C-31/02) wnioski o wydanie w ramach zawisłych przed tymi sądami sporów między Silke Gaumain-Cerri i Marią Barth a Kaufmännische Krankenkasse - Pflegekasse, Landesversicherungsanstalt Rheinprovinz, orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni przepisów Traktatu WE i prawa wtórnego odnoszących się do swobodnego przepływu obywateli Unii, zwłaszcza rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (WE) nr118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. 1997, L 28, str. 1), Trybunał (druga izba), w składzie C. W. A. Timmermans, prezes izby, J.-P. Puissochet (sprawozdawca) i R. Schintgen, F. Macken i N. Colneric, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 8 lipca 2004 r. wyrok, który zawiera następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Świadczenie dokonane przez zakład ubezpieczający koszty usług opiekuńczych, polegające na uiszczeniu składek na ubezpieczenie na wypadek starości na rzecz osoby trzeciej, która świadczy usługi opiekuńcze osobie korzystającej z usług opiekuńczych w miejscu jej zamieszkania w okolicznościach mających miejsce w sprawach przed sądem krajowym, stanowi świadczenie w razie choroby na korzyść osoby korzystającej z usług opiekuńczych objęte rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r.

               2)

               O ile chodzi o świadczenia z niemieckiego ubezpieczenia kosztów usług opiekuńczych, przyznane w okolicznościach mających miejsce w sprawach przed sądem krajowym ubezpieczonemu zamieszkującemu na terytorium Państwa właściwego lub osobie zamieszkującej na terytorium innego Państwa Członkowskiego i objętej tym ubezpieczeniem jako członek rodziny pracownika, to zarówno Traktat, zwłaszcza art. 17 WE jak i rozporządzenie nr 1408/71 w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem nr 118/97 sprzeciwiają się temu, aby właściwy zakład odmówił uiszczenia składek na ubezpieczenie na wypadek starości na rzecz obywatela Państwa Członkowskiego spełniającego rolę osoby trzeciej świadczącej usługi opiekuńcze uprawnionemu do tych świadczeń z takiego powodu, że ta osoba trzecia lub wyżej wymieniony uprawniony zamieszkują w Państwie Członkowskim innym niż Państwo właściwe.

      (1)  Dz.U. C 84 z 6.4.2002.

      Dz.U. C 109 z 4.5.2002.


title: Sprawa C-176/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 29 kwietnia 2008 r. — Kamil Hasan przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 29 kwietnia 2008 r. — Kamil Hasan przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-176/08)
   (2008/C 197/05)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesverwaltungsgericht.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Kamil Hasan.

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 11 ust. 1 lit. e) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że — niezależnie od art. 1 C pkt 5 zdanie drugie Konwencji dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r. (Konwencja genewska) — utrata statusu uchodźcy następuje już wtedy, gdy ustała uzasadniona obawa bycia prześladowanym w rozumieniu art. 2 lit. c) dyrektywy, na podstawie której nadany został status uchodźcy, a także nie musi istnieć obawa uchodźcy przed prześladowaniem z innych powodów w rozumieniu art. 2 lit. c) dyrektywy?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: Czy utrata statusu uchodźcy zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. e) dyrektywy zakłada ponadto, że w państwie, którego uchodźca jest obywatelem,

                           a)

                           istnieje podmiot zapewniający ochronę w rozumieniu art. 7 ust. 1 dyrektywy i wystarcza przy tym, że zapewnienie ochrony możliwe jest jedynie przy pomocy wielonarodowych oddziałów,

                           b)

                           nie grozi uchodźcy poważna krzywda w rozumieniu art. 15 dyrektywy, prowadząca do przyznania statusu ochrony uzupełniającej w rozumieniu art. 18 dyrektywy oraz/lub

                           c)

                           system bezpieczeństwa jest stabilny i ogólne warunki życia zapewniają minimum egzystencji?

               3)

               Czy w sytuacji, gdy ustaną dotychczasowe okoliczności, na podstawie których dana osoba została uznana za uchodźcę, nowe, odrębne okoliczności uzasadniające prześladowanie należy:

                           a)

                           poddać ocenie na podstawie kryterium prawdopodobieństwa, które znajduje zastosowanie w przypadku nadania statusu uchodźcy lub też na korzyść danej osoby stosuje się inne kryterium,

                           b)

                           ocenić przy uwzględnieniu ułatwienia dowodowego, które przewiduje art. 4 ust. 4 dyrektywy?

      (1)  Dz.U. L 304, str. 12.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 326 z 30.12.2006 .

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/1

         (2007/C 20/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 326 z 30.12.2006.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 310 z 16.12.2006.

      Dz.U. C 294 z 2.12.2006.

      Dz.U. C 281 z 18.11.2006.

      Dz.U. C 261 z 28.10.2006.

      Dz.U. C 249 z 14.10.2006.

      Dz.U. C 237 z 30.9.2006.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa T-635/15: Wyrok Sądu z dnia 6 grudnia 2016 r. – Tuum/EUIPO – Thun (TUUM) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego TUUM — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy THUN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/29

         Wyrok Sądu z dnia 6 grudnia 2016 r. – Tuum/EUIPO – Thun (TUUM)
   (Sprawa T-635/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego TUUM - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy THUN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 022/39)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Tuum Srl (San Giustino, Włochy) (przedstawiciel: adwokat B. Saguatti)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Thun SpA (Bolzano, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci L. Sergi i G. Muscas)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 września 2015 r. (sprawa R 2624/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Thun a Tuum.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 3 września 2015 r. (sprawa R 2624/2014-1).

               2)

               Sprzeciw zostaje oddalony.

               3)

               EUIPO pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Tuum Srl w postępowaniu przed Sądem oraz w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

               4)

               Thun SpA pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Tuum w postępowaniu przed Sądem oraz w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

      (1)  Dz.U. C 16 z 18.1.2016.


title: Sprawy połączone od C-578/10 do C-580/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 kwietnia 2012 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Staatssecretaris van Financiën przeciwko L.A.C. van Putten (C-578/10), P. Mookowi (C-579/10), G. Frank (C-580/10) (Artykuły 18 WE i 56 WE — Pojazdy samochodowe — Użytkowanie w państwie członkowskim pożyczonego pojazdu silnikowego, który jest zarejestrowany w innym państwie członkowskim — Opodatkowanie tego pojazdu w pierwszym państwie członkowskim przy rozpoczęciu użytkowania go na krajowych drogach publicznych)

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 kwietnia 2012 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Staatssecretaris van Financiën przeciwko L.A.C. van Putten (C-578/10), P. Mookowi (C-579/10), G. Frank (C-580/10)
   (Sprawy połączone od C-578/10 do C-580/10) (1)

   (Artykuły 18 WE i 56 WE - Pojazdy samochodowe - Użytkowanie w państwie członkowskim pożyczonego pojazdu silnikowego, który jest zarejestrowany w innym państwie członkowskim - Opodatkowanie tego pojazdu w pierwszym państwie członkowskim przy rozpoczęciu użytkowania go na krajowych drogach publicznych)
   2012/C 174/13
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

      Strony pozwane: L.A.C. van Putten (C-578/10), P. Mook (C-579/10), G. Frank (C-580/10)

      Przedmiot

   Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 18 WE (obecnie art. 21 TFUE) — Przepis krajowy nakładający podatek rejestracyjny przy rozpoczęciu użytkowania pojazdu na krajowych drogach publicznych — Opodatkowanie osoby zamieszkałej w danym państwie członkowskim, która pożyczyła pojazd zarejestrowany w innym państwie członkowskim od zamieszkałej w nim osoby, aby użytkować go przez krótki okres w celach prywatnych w tym pierwszym państwie członkowskim

      Sentencja

   Artykuł 56 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego, które nakłada na zamieszkałe w nim osoby, które pożyczyły pojazd zarejestrowany w innym państwie członkowskim od osoby zamieszkałej w tym ostatnim państwie, przy rozpoczęciu użytkowania tego pojazdu na krajowych drogach publicznych, obowiązek zapłaty całości podatku, zwykle należnego przy rejestracji pojazdu w pierwszym państwie członkowskim, bez uwzględnienia okresu użytkowania rzeczonego pojazdu na tych drogach, a osoba ta nie może domagać się prawa do zwolnienia lub do zwrotu, jeżeli ów pojazd nie jest zasadniczo przeznaczony do stałego użytku w pierwszym państwie członkowskim ani w rzeczywistości użytkowany w ten sposób.

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011.


title: Sprawa F-125/15: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/80

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-125/15)
   (2015/C 398/95)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o nieprzyznaniu skarżącej awansu do grupy zaszeregowania AD8 w postepowaniu w sprawie awansu (2014) i naprawienie poniesionej szkody.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 14 listopada 2014 r. o nieprzyznaniu skarżącej awansu w postepowaniu w sprawie awansu (2014);

               —

               Zasądzenie od Komisji Europejskiej tytułem zadośćuczynienia kwoty 15  000 EUR;

               —

               obciążenie Komisja kosztami postępowania.


title: Sprawa F-16/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 23 września 2008 r. — Augenault i in. przeciwko Radzie

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/68

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 23 września 2008 r. — Augenault i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa F-16/06) (1)

   (2008/C 301/135)

      Język postępowania: francuski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006, s. 38.


title: Sprawa C-152/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 24 marca 2017 r. – Consorzio Italian Menagement i Catania Multiservizi SpA/Ferroviaria Italiana SpA

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 24 marca 2017 r. – Consorzio Italian Menagement i Catania Multiservizi SpA/Ferroviaria Italiana SpA
   (Sprawa C-152/17)
   (2017/C 213/25)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Consorzio Italian Menagement i Catania Multiservizi SpA.

      Druga strona postępowania: Ferroviaria Italiana SpA.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodna z prawem Unii Europejskiej (w szczególności z art. 3 akapit 3 TUE, art. 26, 58 i 101 TFUE i art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej) i dyrektywą 2004/17 jest wykładnia prawa krajowego, która wyklucza zmianę cen w umowach dotyczących tzw. sektorów specjalnych, ze szczególnym uwzględnieniem umów, których przedmiot jest odmienny od tych, do których odnosi się ta sama dyrektywa, lecz połączonych z nimi stosunkiem podporządkowania?

               2)

               Czy dyrektywa 2004/17 (w przypadku uznania, że wykluczenie zmiany cen we wszystkich umowach zawartych i stosowanych w ramach tzw. sektorów specjalnych wynika z niej bezpośrednio) jest zgodna z zasadami Unii Europejskiej (w szczególności z art. 3 ust. 1 TUE, art. 26, 56, 58 i 101 TFUE, art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej) „z powodu niesprawiedliwości, braku proporcjonalności, zaburzenia równowagi umownej, a zatem zasad skutecznie funkcjonującego rynku?


title: Sprawa C-599/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky — Słowacja) — SAG ELV Slovensko as, FELA Management AG, ASCOM (Schweiz) AG, Asseco Central Europe as, TESLA Stropokov as, Autostrade per l'Italia SpA, EFKON AG, Stalexport Autostrady SA przeciwko Úrad pre verejné obstarávanie (Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2004/18/WE — Procedury udzielania zamówień publicznych — Przetarg ograniczony — Ocena oferty — Żądanie instytucji zamawiającej zmierzające do uzyskania wyjaśnień w przedmiocie oferty — Przesłanki)

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky — Słowacja) — SAG ELV Slovensko as, FELA Management AG, ASCOM (Schweiz) AG, Asseco Central Europe as, TESLA Stropokov as, Autostrade per l'Italia SpA, EFKON AG, Stalexport Autostrady SA przeciwko Úrad pre verejné obstarávanie
   (Sprawa C-599/10) (1)

   (Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2004/18/WE - Procedury udzielania zamówień publicznych - Przetarg ograniczony - Ocena oferty - Żądanie instytucji zamawiającej zmierzające do uzyskania wyjaśnień w przedmiocie oferty - Przesłanki)
   2012/C 151/13
   Język postępowania: słowacki

      Sąd krajowy

   Najvyšší súd Slovenskej republiky

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SAG ELV Slovensko as, FELA Management AG, ASCOM (Schweiz) AG, Asseco Central Europe as, TESLA Stropokov as, Autostrade per l'Italia SpA, EFKON AG, Stalexport Autostrady SA

      Strona pozwana: Úrad pre verejné obstarávanie

      Przy udziale: Národná dial’ničná spoločnost’ a.s.

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Najvyšší súd Slovenskej republiky — Wykładnia dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114), a w szczególności art. 2, 51 i 55 tej dyrektywy — Ewentualny obowiązek instytucji zamawiającej zażądania w razie potrzeby wyjaśnienia oferty — Zakres tego obowiązku

      Sentencja

               1)

               Artykuł 55 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że, wymaga on istnienia w ustawodawstwie krajowym przepisu, takiego jak art. 42 ust. 3 ustawy nr 25/2006 o zamówieniach publicznych w wersji mającej zastosowanie do sprawy przed sądem krajowym, który przewiduje zasadniczo, że wówczas gdy kandydat proponuje cenę rażąco niską, instytucja zamawiająca kieruje do niego na piśmie żądanie udzielenia wyjaśnienia swej propozycji ceny. Do sądu krajowego należy dokonanie weryfikacji, czy w świetle całości dostępnych mu akt sprawy żądanie udzielenia wyjaśnienia pozwoliło danemu kandydatowi w wystarczającym stopniu wyjaśnić składowe elementy jego oferty.

               2)

               Artykuł 55 dyrektywy 2004/18 sprzeciwia się stanowisku instytucji zamawiającej, wedle którego nie ma ona obowiązku żądania od kandydata udzielania wyjaśnienia rażąco niskiej ceny.

               3)

               Artykuł 2 dyrektywy 2004/18 nie sprzeciwia się przepisowi prawa krajowego, takiemu jak art. 42 ust. 2 ustawy nr 25/2006, wedle którego zasadniczo instytucja zamawiająca może na piśmie zażądać od kandydatów udzielenia wyjaśnień w przedmiocie oferty, nie żądając jednak i nie przyjmując jakiejkolwiek zmiany oferty. Przy wykonywaniu uprawnień dyskrecjonalnych, którymi dysponuje instytucja zamawiająca, ma ona obowiązek traktowania różnych kandydatów w sposób równy i lojalny, tak aby pod koniec procedury selekcji ofert i mając na uwadze jej wynik żądanie udzielenia wyjaśnień nie prowadziło do wrażenia, że w sposób nieuprawniony faworyzuje lub defaworyzuje kandydatów, do których to żądanie było skierowane.

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011.


title: Sprawa C-121/09: Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/29

         Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-121/09)
   2009/C 141/51
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: W. Wils i C. Cattabriga, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 dyrektywy 90/314/EWG (1);

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Ustanawiając termin trzech miesięcy, liczony od terminu przewidzianego na zakończenie podróży, dla celów przedłożenia wniosku funduszowi gwarancyjnemu dla konsumentów w dziedzinie pakietów turystycznych, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 dyrektywy 90/314.

               2.

               Artykuł 7 dyrektywy 90/314 stanowi, że organizator i/lub punkt sprzedaży detalicznej, będący stroną umowy, powinni na wypadek swojej niewypłacalności zapewnić dostateczne zabezpieczenie, umożliwiające zwrot nadpłaconych pieniędzy oraz powrót konsumenta z podróży. Zgodnie z dotychczasową wykładnią, dokonaną przez sąd wspólnotowy, przepis ten nakłada na państwa członkowskie zobowiązanie rezultatu, co powoduje, iż nabywcy imprezy turystycznej przysługuje prawo do skutecznej ochrony przed ryzykiem niewypłacalności i upadku organizatora a w szczególności zwrot wpłaconych pieniędzy i powrót z podróży.

               3.

               Artykuł 8 zezwala państwom członkowskim na przyjęcie dalej idących przepisów, pod warunkiem że przepisy te oferować będą konsumentowi lepszą ochronę.

               4.

               W niniejszym przypadku, zgodnie z informacjami przekazanymi przez władze krajowe w trakcie postępowania w sprawie naruszenia prawa wspólnotowego, sporne przepisy włoskie mają na celu zapewnienie możliwości odzyskania przez budżet państwowy kwot zapłaconych konsumentom a zatem bardziej ochronę interesów finansowych państwa niż zapewnienie lepszej ochrony nabywców imprez turystycznych.

               5.

               Mimo iż Komisja uznaje interes Włoch w zapewnieniu prawidłowego i zrównoważonego zarządzania funduszem gwarancyjnym poprzez ułatwienie możliwości wniesienia przez państwo o dokonanie restytucji przez podmioty zajmujące się działalnością turystyczną, stwierdza ona, że środek ten, ustanawiając peremptoryjny termin na złożenie wniosku do funduszu prowadzi do powstania warunku, który może pozbawić konsumenta praw gwarantowanych mu przez dyrektywę 90/314.

               6.

               Prawdą jest, że, jak utrzymują władze włoskie, konsument nie może złożyć wniosku do funduszu od razu ani też nie przed powzięciem wiadomości o okolicznościach mogących stanowić przeszkodę dla wykonania umowy. W celu skorzystania przezeń z tej możliwości jest jednakże niezbędne aby posiadał on wiedzę na temat tych okoliczności. W tym względzie, z wyjątkiem sytuacji, w których niewypłacalność organizatora podróży jest ewidentna, gdyż została ona stwierdzona wyrokiem deklaratywnym, w przeważającej ilości przypadków konsument nie zwraca uwagi na to jak dokładnie przedstawia się sytuacja majątkowa tego podmiotu gospodarczego. Jest zatem normalne, że w pierwszej kolejności konsument zwraca się właśnie do niego w celu uzyskania zwrotu zapłaconych kwot, wysyłając w tej sprawie pismo, w razie konieczności wezwanie i wreszcie nakaz urzędowy. W ten sposób, ustanowiony w art. 5 decreto ministeriale nr 349/1999, trzymiesięczny termin może być w momencie składania wniosku do funduszu znacznie przekroczony, czego skutkiem byłoby pozbawienie konsumenta prawa do otrzymania zwrotu zapłaconych kwot.

               7.

               Jako środek zaradczy w odniesieniu do naruszenia będącego przedmiotem niniejszego postępowania, władze włoskie zapowiedziały najpierw, że mają zamiar wydłużyć termin na złożenie funduszowi wniosku z trzech do dwunastu miesięcy a następnie, że chcą go zlikwidować.

               8.

               Ponadto, opublikowały one w Dzienniku Urzędowym Republiki Włoskiej komunikat mający na celu poinformowanie podmiotów ewentualnie zainteresowanych, że do momentu likwidacji terminu, o którym mowa, wnioski do funduszu gwarancyjnego mogą być, w celu zapewnienia ochrony konsumentów, składane w każdej chwili.

               9.

               Komisja uważa, że środki te, stanowiąc zasługującą na pochwałę próbę zaradzenia skutkom zarzucanego naruszenia nie są jednak wystarczające aby wyeliminować ryzyko pozbawienia nabywców imprez turystycznych przysługującego im prawa do skutecznej ochrony w sytuacji niewypłacalności organizatora imprezy turystycznej.

               10.

               W celu całkowitego zagwarantowania pewności prawa poprzez umożliwienie jednostkom posiadania wiedzy na temat pełnego zakresu przysługujących im praw i podnoszenia ich przed sądem, przepisy dyrektywy powinny zostać transponowane w sposób niekwestionowanie skuteczny, szczegółowy i jasny a nie za pomocą zwykłych praktyk administracyjnych, które są z natury zmienne i podlegają uznaniu krajowej administracji.

               11.

               Współwystępowanie we włoskim porządku prawnym z jednej strony przepisu, który formalnie nigdy nie utracił ważności i który w kontekście przedawnienia ustanawia termin trzech miesięcy na złożenie wniosku do funduszu i z drugiej strony komunikatu administracyjnego, który mówi o nie braniu pod uwagę tego terminu ewidentnie prowadzi do stanu niepewności w odniesieniu do nabywców imprez turystycznych.

      (1)  Dyrektywa Rady 90/314/EWG z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek (Dz. U. L 158, s 59).


title: Sprawa T-444/09: Postanowienie Sądu z dnia 16 maja 2012 r. — La City przeciwko OHIM — Bücheler i Ewert (citydogs) (Wspólnotowy znak towarowy — Wyznaczenie nowego przedstawiciela — Bezczynność strony skarżącej — Umorzenie postępowania)

text:
               14.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/7

         Postanowienie Sądu z dnia 16 maja 2012 r. — La City przeciwko OHIM — Bücheler i Ewert (citydogs)
   (Sprawa T-444/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Wyznaczenie nowego przedstawiciela - Bezczynność strony skarżącej - Umorzenie postępowania)
   2012/C 209/11
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: La City (La Courneuve, Francja) (przedstawiciel: początkowo adwokat S. Bénoliel-Claux)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo S. Schäffner i R. Pethke, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM byli również, interwenienci przed Sądem: Andreas Bücheler i Konstanze Ewert (Engelskirchen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Würtenberger i R. Kunze)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 sierpnia 2009 r. (sprawa R 233/2008-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy La City a Andreasem Büchelerem i Konstanze Ewert.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               La City, Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) oraz Andreas Bücheler i Konstanze Ewert pokrywają własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 11 z 16.1.2010.


title: Sprawa C-251/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kecskeméti Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – György Balázs/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-alföldi Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága (Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Jakość olejów napędowych — Krajowa specyfikacja techniczna nakładająca dodatkowe wymogi jakościowe w stosunku do prawa Unii)

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kecskeméti Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – György Balázs/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-alföldi Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága
   (Sprawa C-251/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Jakość olejów napędowych - Krajowa specyfikacja techniczna nakładająca dodatkowe wymogi jakościowe w stosunku do prawa Unii))
   (2015/C 406/07)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kecskeméti Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: György Balázs

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-alföldi Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4 ust. 1 i art. 5 dyrektywy 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. odnoszącej się do jakości benzyny i olejów napędowych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 93/12/EWG, zmienionej przez rozporządzenie (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 września 2003 r., należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one temu, aby państwo członkowskie przewidziało w prawie krajowym dodatkowe wymogi jakościowe w stosunku do wymogów zawartych w tej dyrektywie w celu sprzedaży oleju napędowego, takie jak sporny w postępowaniu głównym wymóg dotyczący temperatury zapłonu, ponieważ nie chodzi o specyfikację techniczną olejów napędowych dotyczących ochrony zdrowia i środowiska w rozumieniu wspomnianej dyrektywy.

               2)

               Artykuł 1 pkt 6 i 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, aby państwo członkowskie uczyniło obowiązkową normę krajową taką, jak sporna w postępowaniu głównym węgierska norma MSZ EN 590:2009.

               3)

               Artykuł 1 pkt 6 dyrektywy 98/34, zmienionej dyrektywą 2006/96, należy interpretować w ten sposób, że nie wymaga on, aby norma w rozumieniu tego przepisu została udostępniona w języku urzędowym danego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa T-482/15: Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2015 r. – Ahrend Furniture/Komisja

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/40

         Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2015 r. – Ahrend Furniture/Komisja
   (Sprawa T-482/15)
   (2015/C 337/45)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ahrend Furniture (Zaventem, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci A. Lepièce, V. Dor i S. Engelen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji wydanej w nieznanym terminie, o udzieleniu części nr 1 zamówienia nr OIB.DR.2/PO/2014/055/622 – „Dostawa mebli” innemu oferentowi;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący błędów w ocenie stanu faktycznego i naruszenia prawa, których pozwana dopuściła się przy analizie jakościowej i technicznej oferty skarżącej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący nieprzekazania skarżącej, mimo jej próśb, informacji na temat oceny finansowej ofert.


title: Sprawa C-507/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 26 września 2016 r. – „Entyrtejmynt Byłgarija Sistem” EOOD/Direktor na Direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” – Sofia

text:
               28.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 441/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 26 września 2016 r. – „Entyrtejmynt Byłgarija Sistem” EOOD/Direktor na Direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” – Sofia
      (Sprawa C-507/16)
      (2016/C 441/16)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administratiwen syd Sofija-grad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„Entyrtejmynt Byłgarija Sistem” EOOD

         Strona przeciwna: Direktor na Direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” – Sofia

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 214 dyrektywy 2006/112 (1) należy interpretować w ten sposób, że w kontekście prawa do odliczenia przepis ten nadaje różne znaczenie sytuacjom identyfikacji w ramach VAT, odpowiednio, że dopuszcza on, aby państwa członkowskie nadawały różne znaczenie sytuacjom identyfikacji, tak jak w wypadku art. 97 а i art. 70 ust. 4 Zakon za danyk wyrchu dobawenata stojnost?

                  2)

                  Czy art. 168 lit. а) i art. 169 lit. а) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że podatnikowi zidentyfikowanemu w trybie art. 214 ust. 1 lit. e) dyrektywy [2006/112] nie przysługuje prawo do odliczenia naliczonego przez niego VAT w odniesieniu do otrzymanych świadczeń usług wykonanych przez podatników z innych państw członkowskich, w sytuacji gdy wykorzystuje on owe usługi do wykonywania świadczeń usług w innych państwach członkowskich i są spełnione pozostałe materialnoprawne i proceduralne wymogi wykonania prawa do odliczenia?

                  3)

                  Czy art. 168 lit. а) i art. 169 lit. а) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że dopuszczają one przepis krajowy taki jak art. 70 ust. 4 Zakon za danyk wyrchu dobawenata stojnost, zgodnie z którym w żadnych okolicznościach nie powstaje prawo do odliczenia przez podatnika zidentyfikowanego dla celów VAT na podstawie art. 214 ust. 1 lit. d) lub e), a nie na podstawie art. 214 ust. 1 lit. а) dyrektywy [2006/112]?

         (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa C-298/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 18 czerwca 2015 r. – „Borta” UAB/VĮ Klaipėdos valstybinio jūrų uosto direkcija

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 18 czerwca 2015 r. – „Borta” UAB/VĮ Klaipėdos valstybinio jūrų uosto direkcija
   (Sprawa C-298/15)
   (2015/C 311/24)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„Borta” UAB

      Strona pozwana: VĮ Klaipėdos valstybinio jūrų uosto direkcija

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 37, 38, 53 i 54 dyrektywy 2004/17 (1) należy rozumieć i interpretować, łącznie lub osobno (ale bez ograniczenia się do tych przepisów), w ten sposób, że:

                           a)

                           stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym w przypadku gdy podwykonawcom zostało zlecone wykonanie zamówienia na roboty budowlane, wskazana przez instytucję zamawiającą główna część prac powinna być zrealizowana przez dostawcę?

                           b)

                           stoją one na przeszkodzie określonym w dokumentach zamówienia zasadom, takim jak te określone przez instytucję zamawiającą w zaskarżonym postanowieniu specyfikacji zamówienia, dotyczącym łączenia zdolności zawodowych dostawców, które to zasady wymagają, aby część zdolności zawodowych danego podmiotu gospodarczego (partnera działającego na podstawie umowy o prowadzeniu wspólnych działań) odpowiadała części określonych robót, które zostaną przez niego rzeczywiście wykonane zgodnie z zamówieniem publicznym?

               2.

               Czy art. 10, 46 i 47 dyrektywy 2004/17 należy rozumieć i interpretować łącznie lub osobno (ale bez ograniczenia się do tych przepisów), w ten sposób, że:

                           a)

                           zasada równego traktowania dostawców i zasada przejrzystości nie są naruszone w wypadku, gdy instytucja zamawiająca:

                                       —

                                       uprzednio przewiduje w dokumentach zamówienia ogólną możliwość łączenia zdolności zawodowych dostawców, lecz nie określa zasad korzystania z tej możliwości;

                                       —

                                       następnie, w trakcie postępowania o udzielenie zamówienia, określa ona szczegółowe wymogi w zakresie oceny kwalifikacji dostawców poprzez ustanowienie pewnych ograniczeń dotyczących łączenia zdolności zawodowych dostawców;

                                       —

                                       ze względu na owo bardziej szczegółowe określenie treści wymogów kwalifikacji, przedłuża termin składania ofert i ogłasza to przedłużenie w Dzienniku Urzędowym?

                           b)

                           ograniczenie dotyczące łączenia zdolności dostawców nie musi być wyraźnie i uprzednio wskazane, jeżeli specyficzny charakter prowadzonej przez instytucję zamawiającą działalności i szczególne cechy zamówienia publicznego sprawiają, że takie ograniczenie jest przewidywalne i uzasadnione?

      (1)  Dyrektywa 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynująca procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (Dz.U. 2004, L 134, s. 1).


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 69 z 19.3.2005.

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/46

         (2005/C 82/80)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w
         Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 69 z 19.3.2005.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 57 z 5.3.2005.

      Dz.U. C 45 z 19.2.2005.

      Dz.U. C 31 z 5.2.2005.

      Dz.U. C 19 z 22.1.2005.

      Dz.U. C 6 z 8.1.2005.

      Dz.U. C 314 z 18.12.2004.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa T-242/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lutego 2007 r. — Komisja przeciwko IAMA Consulting (Program Esprit — Finansowanie wspólnotowe — Powództwo wzajemne wniesione na podstawie klauzuli arbitrażowej — Zwrot nienależnych kwot wypłaconych przez Komisję)

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/17

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lutego 2007 r. — Komisja przeciwko IAMA Consulting
   (Sprawa T-242/04) (1)

   (Program Esprit - Finansowanie wspólnotowe - Powództwo wzajemne wniesione na podstawie klauzuli arbitrażowej - Zwrot nienależnych kwot wypłaconych przez Komisję)
   (2007/C 69/41)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. de March, pełnomocnik, wspierany przez A. Dal Ferro, adwokata)

      Strona pozwana: IAMA Consulting Srl (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: początkowo V. Salvatore, następnie P. Sorteni, adwokaci)
   Przedmiot
   Skarga Komisji zmierzająca do nakazania IAMA Consulting Srl zwrotu kwot, które Komisja nienależnie wypłaciła w ramach wykonania umów Regis 22337 i Refiag 23200 wynikających z programu wspólnotowego Esprit.
   Sentencja

               1)

               IAMA Consulting Srl zostaje zobowiązana do wypłaty na rzecz Komisji kwoty 31 757 EUR, z odsetkami w wysokości 4,78530 EUR za każdy dzień, licząc od dnia 16 maja 2004 r. aż do wypłaty końcowego salda w odniesieniu do umowy Refiag, od której to kwoty należy potrącić sumy wypłacone w międzyczasie przez IAMA, oraz kwoty 164 345 EUR wraz z odsetkami w wysokości 24,76432 EUR za każdy dzień, licząc od dnia 16 maja 2004 r. aż do wypłaty końcowego salda w odniesieniu do umowy Regis, od której to kwoty należy potrącić sumy w międzyczasie wypłacone przez IAMA.

               2)

               IAMA Consulting pokryje koszty własne, a także połowę kosztów poniesionych przez Komisję.

               3)

               Komisja pokryje połowę własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 47 z 21.2.2004 (uprzednio sprawa C-517/03).


title: Sprawa C-59/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 1 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Catanzaro – Włochy) – Esse Di Emme Costruzioni srl/Tribunale Amministrativo Regionale della Calabria, Ministero della Giustizia – Dipartimento Affari di Giustizia, Ministero dell'Economia e delle Finanze

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/10

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 1 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Catanzaro – Włochy) – Esse Di Emme Costruzioni srl/Tribunale Amministrativo Regionale della Calabria, Ministero della Giustizia – Dipartimento Affari di Giustizia, Ministero dell'Economia e delle Finanze
   (Sprawa C-59/15) (1)

   (2016/C 078/11)
   Język postępowania: włoski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2015.


title: Sprawa C-17/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 6 listopada 2014 r. w sprawie T-463/12 Eugen Popp i Stefan M. Zech/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 19 stycznia 2015 r. przez Eugena Poppa i Stefana M. Zecha

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 6 listopada 2014 r. w sprawie T-463/12 Eugen Popp i Stefan M. Zech/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 19 stycznia 2015 r. przez Eugena Poppa i Stefana M. Zecha
   (Sprawa C-17/15 P)
   (2015/C 406/13)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Eugen Popp i Stefan M. Zech (przedstawiciele: adwokaci A. Kockläuner i O. Nilgen)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Müller-Boré & Partner Patentanwälte
   Postanowieniem z dnia 26 października 2015 r. Trybunał Unii Europejskiej (szósta izba) oddalił odwołanie i postanowił, że wnoszący odwołanie pokrywają własne koszty.


title: Wyrok Trybunału z dnia 30 listopada 2012 r. w sprawie E-19/11 – Vín Tríó ehf. przeciwko Republice Islandii (Swobodny przepływ towarów – Dopuszczalność – Zakres produktów – Artykuły 11 i 16 Porozumienia EOG – Monopole państwowe o charakterze handlowym – Zasady dotyczące istnienia i funkcjonowania monopolu – Zasady wyboru produktu – Odmowa sprzedaży napojów alkoholowych zawierających środki stymulujące, takie jak kofeinę – Dyskryminacja produktów przywożonych w stosunku do produktów krajowych – Brak produkcji krajowej)

text:
               14.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 75/15

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 30 listopada 2012 r.
   w sprawie E-19/11
   Vín Tríó ehf. przeciwko Republice Islandii
   (Swobodny przepływ towarów – Dopuszczalność – Zakres produktów – Artykuły 11 i 16 Porozumienia EOG – Monopole państwowe o charakterze handlowym – Zasady dotyczące istnienia i funkcjonowania monopolu – Zasady wyboru produktu – Odmowa sprzedaży napojów alkoholowych zawierających środki stymulujące, takie jak kofeinę – Dyskryminacja produktów przywożonych w stosunku do produktów krajowych – Brak produkcji krajowej)
   2013/C 75/08
   W sprawie E-19/11 Vín Tríó ehf. przeciwko Republice Islandii – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Héraðsdómur Reykjavíkur (sąd rejonowy w Reykjaviku) dotyczący tego, czy art. 11 i 16 Porozumienia EOG uniemożliwiają podmiotowi wykonującemu monopol państwowy w zakresie sprzedaży detalicznej alkoholu odmowę przyjęcia do sprzedaży w swoich punktach sprzedaży detalicznej napojów alkoholowych zawierających środki pobudzające, np. kofeinę, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher, przewodniczący, Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Páll Hreinsson, sędziowie, wydał dnia 30 listopada 2012 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               Nie jest naruszeniem art. 16 ust. 1 Porozumienia EOG, jeżeli państwo EOG stanowi w prawodawstwie lub za pośrednictwem aktów administracyjnych, że podmiot wykonujący monopol państwowy w zakresie sprzedaży detalicznej alkoholu może odmówić przyjęcia do sprzedaży w swoich punktach sprzedaży napojów alkoholowych zawierających środki stymulujące, takie jak kofeinę.

               Taka zasada wyboru musi się jednak stosować w ten sam sposób do krajowych i przywożonych napojów alkoholowych zawierających środki stymulujące. Jeżeli nie istnieje produkcja krajowa, jak ma to miejsce w obecnym przypadku, a ta zasada wyboru nie ma na celu ochrony produkcji krajowej podobnych produktów, nie można uznać, że stawia ona podmioty lub produkty z innych państw EOG w niekorzystnej sytuacji.


title: Sprawa C-352/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 maja 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Modehuis A. Zwijnenburg BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Zbliżanie ustawodawstw — Dyrektywa 90/434/EWG — Wspólny system opodatkowania mający zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczący spółek różnych państw członkowskich — Artykuł 11 ust. 1 lit. a) — Zastosowanie do podatków od przeniesienia wartości majątkowych)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 maja 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Modehuis A. Zwijnenburg BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-352/08) (1)

   (Zbliżanie ustawodawstw - Dyrektywa 90/434/EWG - Wspólny system opodatkowania mający zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczący spółek różnych państw członkowskich - Artykuł 11 ust. 1 lit. a) - Zastosowanie do podatków od przeniesienia wartości majątkowych)
   2010/C 179/06
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Modehuis A. Zwijnenburg BV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden Den Haag — Wykładnia art. 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych państw członkowskich (Dz.U. L 225, s. 1) — Pojęcie oszustwa podatkowego lub unikania opodatkowania — Czynność zmierzająca do uniknięcia podatku krajowego, nie objętego zakazem poboru ustanowionym w dyrektywie

      Sentencja

   Wykładni art. 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych państw członkowskich, należy dokonywać w ten sposób, iż przewidzianych przez nią przywilejów nie można odmówić podatnikowi, który poprzez konstrukcję prawną wykorzystującą połączenie przedsiębiorstw, zmierza do uniknięcia poboru rozpatrywanego w postępowaniu przed sądem krajowym podatku, to jest podatku od przeniesienia wartości majątkowych, gdyż podatek ten nie jest objęty zakresem stosowania tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008.


title: Sprawa C-209/17 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 28 lutego 2017 r. w sprawie T-193/16, NG/Rada Europejska, wniesione w dniu 21 kwietnia 2017 r. przez NG

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/13

         Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 28 lutego 2017 r. w sprawie T-193/16, NG/Rada Europejska, wniesione w dniu 21 kwietnia 2017 r. przez NG
   (Sprawa C-209/17 P)
   (2017/C 231/17)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: NG (przedstawiciele: P. O’Shea, BL, I. Whelan, BL, i B. Burns, Solicitor)

      Druga strona postępowania: Rada Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o:

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 28 lutego 2017 r., w którym Sąd ten uznał, że wniesioną doń skargę należy odrzucić ze względu na brak właściwości do jej rozpoznania i wydania rozstrzygnięcia w jej przedmiocie;

               —

               wydanie prawomocnego wyroku w sprawie będącej przedmiotem odwołania i stwierdzenie, że Sąd Unii Europejskiej dopuścił się naruszenia prawa uznając się za niemający właściwości do wydania rozstrzygnięcia, i obciążenia pozwanej w sprawie T-193/16 kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w związku z wydaniem postanowienia przez Sąd i rozstrzygnięciem, jakie wyda Trybunał Sprawiedliwości w niniejszym postępowaniu odwoławczym;

               —

               przekazanie sprawy Sądowi Unii Europejskiej celem wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie podniesionych w niej kwestii wraz ze wskazaniem, że Sąd ten jest właściwy do jego wydania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Brak uzasadnienia;

               2.

               Brak odpowiedniej oceny kwestii tego, czy zaskarżona umowa była w rzeczywistości decyzją pozwanej;

               3.

               Nieuwzględnienie istotnych okoliczności faktycznych;

               4.

               Brak uwzględnienia przedłożonych dowodów;

               5.

               Brak dogłębnego zbadania i pełnej oceny istotnych okoliczności sprawy;

               6.

               Brak podjęcia dalszych koniecznych działań;

               7.

               Wydanie rozstrzygnięcia mimo braku wystarczającej ilości informacji;

               8.

               Uchybienie zasadom ustanowionym przez Trybunał w sprawie C-294/83.


title: Sprawa T-209/11 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 21 czerwca 2011 r. — MB System przeciwko Komisji (Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Pomoc państwa — Obowiązek windykacji — Wniosek o zwieszenie wykonania — Pilny charakter — Wyrównanie odsetek)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/33

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 21 czerwca 2011 r. — MB System przeciwko Komisji
   (Sprawa T-209/11 R)
   (Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Pomoc państwa - Obowiązek windykacji - Wniosek o zwieszenie wykonania - Pilny charakter - Wyrównanie odsetek)
   2011/C 252/77
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: MB System GmbH & Co. KG (Nordhausen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Brüggen, M. Ackermann i C. Geiert)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie w części wykonania decyzji Komisji K(2010) 8289 wersja ostateczna z dnia 14 grudnia 2010 r. dotyczącej środków pomocy państwa C 38/2005 (ex NN 52/2004) wdrożonych przez Niemcy na rzecz grupy Biria

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-304/14: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London – Zjednoczone Królestwo) – Secretary of State for the Home Department/CS (Odesłanie prejudycjalne — Obywatelstwo Unii — Artykuł 20 TFUE — Obywatel państwa trzeciego mający na utrzymaniu małoletnie dziecko będące obywatelem Unii — Prawo pobytu w państwie członkowskim, którego obywatelstwo posiada dziecko — Karalność rodzica dziecka — Decyzja o wydaleniu rodzica pociągająca za sobą pośrednie wydalenie dziecka)

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London – Zjednoczone Królestwo) – Secretary of State for the Home Department/CS
   (Sprawa C-304/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Obywatelstwo Unii - Artykuł 20 TFUE - Obywatel państwa trzeciego mający na utrzymaniu małoletnie dziecko będące obywatelem Unii - Prawo pobytu w państwie członkowskim, którego obywatelstwo posiada dziecko - Karalność rodzica dziecka - Decyzja o wydaleniu rodzica pociągająca za sobą pośrednie wydalenie dziecka))
   (2016/C 419/03)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Secretary of State for the Home Department

      Strona pozwana: CS

      Sentencja

   Artykuł 20 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż postanowienie to stoi na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego nakazującemu wydalanie z jego terytorium do państwa trzeciego obywatela tego państwa trzeciego, który został skazany za popełnienie przestępstwa, w sytuacji gdy ów obywatel sprawuje faktyczną pieczę nad małoletnim dzieckiem, które posiada obywatelstwo tego państwa członkowskiego i przebywa w nim od chwili urodzenia, nie skorzystawszy z prawa do swobodnego przemieszczania się, jeżeli wskutek takiego wydalenia dziecko będzie musiało opuścić terytorium Unii, przez co zostanie ono pozbawione możliwości korzystania z istoty praw, które przysługują mu w związku z posiadaniem obywatelstwa Unii. W wyjątkowych okolicznościach państwo członkowskie może jednak zastosować środek wydaleniowy, jeśli przemawia za tym osobiste zachowanie owego obywatela państwa trzeciego, przy czym zachowanie to musi stanowić rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie dla podstawowych interesów społecznych tego państwa członkowskiego, zaś decyzja o zastosowaniu tego środka musi zostać podjęta z uwzględnieniem poszczególnych wchodzących w grę interesów, czego ustalenie należy do sądu krajowego

      (1)  Dz.U. C 315 z 16.9.2014.


title: Sprawa T-701/15: Wyrok Sądu z dnia 19 stycznia 2017 r. – Stock Polska/EUIPO – Lass & Steffen (LUBELSKA) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego LUBELSKA — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy Lubeca — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Poziom uwagi odbiorców — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/26

         Wyrok Sądu z dnia 19 stycznia 2017 r. – Stock Polska/EUIPO – Lass & Steffen (LUBELSKA)
   (Sprawa T-701/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego LUBELSKA - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy Lubeca - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Poziom uwagi odbiorców - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 063/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Stock Polska sp. z o.o. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: T. Gawrylczyk, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Lass & Steffen GmbH Wein- und Spirituosen-Import (Lubeka, Niemcy) (przestawiciel: adwokat R. Kunz-Hallstein)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 września 2015 r. (sprawa R 1788/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Lass & Steffen Wein- und Spirituosen-Import a Stock Polska.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Stock Polska sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


title: Sprawa F-109/15: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2015 r. – ZZ/Parlament

text:
               5.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/36

         Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2015 r. – ZZ/Parlament
   (Sprawa F-109/15)
   (2015/C 328/33)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat C. Wolff)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie nieprzyznania stronie skarżącej dodatku na zagospodarowanie.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji kierownika wydziału ds. uprawnień indywidualnych i wynagrodzeń, wydanej w dniu 12 grudnia 2014 r., jak również decyzji strony pozwanej z dnia 20 kwietnia 2015 r.;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony skarżącej dodatku na zagospodarowanie w kwocie 21  688,20 EUR, powiększonej o odsetki ustawowe, od dnia złożenia wniosku;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-147/09: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 29 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien — Austria) — Ronald Seunig przeciwko Maria Hölzel

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/30

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 29 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien — Austria) — Ronald Seunig przeciwko Maria Hölzel
   (Sprawa C-147/09) (1)

   ()
   2010/C 234/51
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009.


title: Sprawa T-154/13: Postanowienie Sądu z dnia 10 grudnia 2013 r. — Jiangsu Jiasheng Photovoltaic Technology przeciwko Komisji

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/45

         Postanowienie Sądu z dnia 10 grudnia 2013 r. — Jiangsu Jiasheng Photovoltaic Technology przeciwko Komisji
   (Sprawa T-154/13) (1)

   2014/C 45/81
   Język postępowania: angielski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 123 z 27.4.2013.


title: Sprawa C-319/15: Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 23 marca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d’appel de Paris – Francja) – Overseas Financial Limited, Oaktree Finance Limited/Ministre de l’Économie, de l’Industrie et du Numérique (Odesłanie prejudycjalne — Umorzenie postępowania)

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/13

         Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 23 marca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d’appel de Paris – Francja) – Overseas Financial Limited, Oaktree Finance Limited/Ministre de l’Économie, de l’Industrie et du Numérique
   (Sprawa C-319/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 260/17)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour administrative d’appel de Paris

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: Overseas Financial Limited, Oaktree Finance Limited

      Strona pozwana: Ministre de l’Économie, de l’Industrie et du Numérique

      Sentencja

   Postępowanie w sprawie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, przedstawionego przez cour administrative d’appel de Paris (Francja) postanowieniem z dnia 22 czerwca 2015 r., zostaje umorzone.

      (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2015.


title: Sprawa C-379/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 listopada 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Ogólna zasada odpowiedzialności państw członkowskich z tytułu naruszenia prawa Unii Europejskiej przez sądy krajowe, od których orzeczeń nie przysługuje środek prawny — Całkowite wyłączenie odpowiedzialności państwa za szkody wynikające z wykładni przepisów prawa lub oceny okoliczności faktycznych i dowodów dokonanej przez sąd, od którego orzeczeń nie przysługuje środek prawny — Ograniczenie w prawie krajowym odpowiedzialności państwa do przypadków winy umyślnej lub poważnego uchybienia ze strony takiego sądu)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/14

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 listopada 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
      (Sprawa C-379/10) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Ogólna zasada odpowiedzialności państw członkowskich z tytułu naruszenia prawa Unii Europejskiej przez sądy krajowe, od których orzeczeń nie przysługuje środek prawny - Całkowite wyłączenie odpowiedzialności państwa za szkody wynikające z wykładni przepisów prawa lub oceny okoliczności faktycznych i dowodów dokonanej przez sąd, od którego orzeczeń nie przysługuje środek prawny - Ograniczenie w prawie krajowym odpowiedzialności państwa do przypadków winy umyślnej lub poważnego uchybienia ze strony takiego sądu)
      (2012/C 25/21)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Pignataro i M. Nolin, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, i G. De Bellis, avvocato dello Stato)

         Przedmiot

      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie ogólnej zasady odpowiedzialności państw członkowskich z tytułu naruszenia prawa Unii Europejskiej przez sądy krajowe, od których orzeczeń nie przysługuje środek prawny — Odpowiedzialność ograniczona do przypadków winy umyślnej lub poważnego uchybienia

         Sentencja

                  1)

                  Republika Włoska,

                              —

                              wyłączając całkowicie odpowiedzialność państwa włoskiego za szkody wyrządzone jednostkom w związku z naruszeniem prawa Unii Europejskiej przez sąd, od którego orzeczeń nie przysługuje środek prawny, gdy naruszenie to wynika z wykładni przepisów prawa lub oceny okoliczności faktycznych i dowodów dokonanej przez ten sąd, oraz

                              —

                              ograniczając tę odpowiedzialność do przypadków winy umyślnej lub poważnego uchybienia,

                        na podstawie art. 2 ust. 1 i 2 legge n. 117 (sul) risarcimento dei danni cagionati nell’ esercizio delle funzioni giudiziarie e responsabilità civile dei magistrati (ustawy nr 117 o sposobach naprawienia szkód wyrządzonych w ramach wykonywania wymiaru sprawiedliwości oraz o odpowiedzialności cywilnej sędziów) z dnia 13 kwietnia 1988 r., uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy ogólnej zasady odpowiedzialności państw członkowskich z tytułu naruszenia prawa Unii Europejskiej przez sądy krajowe, od których orzeczeń nie przysługuje środek prawny.

                  2)

                  Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa F-88/14: Skarga wniesiona w dniu 2 września 2014 r. – ZZ i in. przeciwko Komisji

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/48

         Skarga wniesiona w dniu 2 września 2014 r. – ZZ i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-88/14)
   (2015/C 007/55)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciel: adwokat Sébastien Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie braku możliwości zastosowania art. 6 załącznika X do regulaminu pracowniczego, zmienionego art. 1 pkt 70) rozporządzenia nr 1023/2013 w zakresie, w jakim przepis ten zmniejsza liczbę dni urlopu skarżących począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r. a po drugie stwierdzenie nieważności decyzji indywidualnych zmniejszających liczbę dni urlopu.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie niezgodności z prawem art. 6 załącznika X do regulaminu pracowniczego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w spawie zmniejszenia wymiaru urlopu wypoczynkowego skarżących z początkiem 2014 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-128/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 stycznia 2017 r. – Królestwo Hiszpanii/Rada Unii Europejskiej [Skarga o stwierdzenie nieważności — Rybołówstwo — Rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 — Rozporządzenie (UE) nr 1367/2014 — Ważność — Uprawnienia do połowów — Podejście ostrożnościowe — Zasada względnej stabilności działalności połowowej — Zasada proporcjonalności — Zasada równego traktowania — Buławik czarny i buławik siwy]

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/2

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 stycznia 2017 r. – Królestwo Hiszpanii/Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-128/15) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Rybołówstwo - Rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 - Rozporządzenie (UE) nr 1367/2014 - Ważność - Uprawnienia do połowów - Podejście ostrożnościowe - Zasada względnej stabilności działalności połowowej - Zasada proporcjonalności - Zasada równego traktowania - Buławik czarny i buławik siwy])
   (2017/C 063/02)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: A. Rubio González i L. Banciella Rodríguez-Miñón, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Westerhof Löfflerová, A. de Gregorio Merino i F. Florindo Gijón, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (A. Bouquet, I. Galindo Martín i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 155 z 11.5.2015.


title: Sprawa C-287/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii 23 kwietnia 2009 r. (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2004/17/WE — Procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych — Nieprawidłowa lub niepełna transpozycja — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii 23 kwietnia 2009 r.
   (Sprawa C-287/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2004/17/WE - Procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych - Nieprawidłowa lub niepełna transpozycja - Brak transpozycji w przepisanym terminie)
   2009/C 141/06
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: B. Stromsky, D. Kukovec i M. Konstantinidis)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (Przedstawiciele: D. Haven et J.-C. Halleux)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (Dz. U. L 134, str.114)

      Sentencja

               1)

               Królestwo Belgii

                           —

                           nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do transponowania w sposób pełny i prawidłowy art. 1 ust. 2 lit. b), c) akapit drugi, lit. d) i ust. 13 akapit drugi, art. 14 ust. 4, art. 17 ust. 10 lit. a) i c), art. 34 ust. 8, art. 36 ust. 2, art. 39 ust. 2, art. 45 ust. 1 i 3 lit. a) i c), art. 48 ust. 1-4 i ust. 6 lit. c), art. 49 ust. 2 tiret drugie oraz ust. 3-5, art. 50 ust. 1 akapit pierwszy lit. c), art. 52 ust. 1, art. 57 ust. 1 akapit drugi lit. d) i e) oraz ust. 3 zdanie pierwsze, a także art. 65 ust 2 dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych,

                           —

                           nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do art. 9, 34 ust. 2, art. 52 ust. 3 i art. 57 ust. 3 zdanie drugie dyrektywy 2004/17,

                     uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa C-283/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție — Rumunia) — Circul Globus București (Circ & Variete Globus București) przeciwko Uniunea Compozitorilor și Muzicologilor din România — Asociația pentru Drepturi de Autor — U.C.M.R. — A.D.A. (Zbliżanie ustawodawstw — Prawa autorskie i prawa pokrewne — Dyrektywa 2001/29/WE — Artykuł 3 — Pojęcie publicznego udostępniania utworu publiczności obecnej w miejscu, z którego pochodzi udostępnianie — Rozpowszechnianie utworów muzycznych wśród publiczności bez przekazania organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi wynagrodzenia odpowiadającego tym prawom — Zawarcie umów przeniesienia praw majątkowych z autorami utworów — Zakres stosowania dyrektywy 2001/29)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/10

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție — Rumunia) — Circul Globus București (Circ & Variete Globus București) przeciwko Uniunea Compozitorilor și Muzicologilor din România — Asociația pentru Drepturi de Autor — U.C.M.R. — A.D.A.
      (Sprawa C-283/10) (1)

      (Zbliżanie ustawodawstw - Prawa autorskie i prawa pokrewne - Dyrektywa 2001/29/WE - Artykuł 3 - Pojęcie publicznego udostępniania utworu publiczności obecnej w miejscu, z którego pochodzi udostępnianie - Rozpowszechnianie utworów muzycznych wśród publiczności bez przekazania organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi wynagrodzenia odpowiadającego tym prawom - Zawarcie umów przeniesienia praw majątkowych z autorami utworów - Zakres stosowania dyrektywy 2001/29)
      (2012/C 25/15)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd krajowy

      Înalta Curte de Casație și Justiție

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Circul Globus București (Circ & Variete Globus București)

         Strona pozwana: Uniunea Compozitorilor și Muzicologilor din România — Asociația pentru Drepturi de Autor — U.C.M.R. — A.D.A.

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Înalta Curte de Casație și Justice — Wykładnia art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10) — Rozpowszechnianie utworów muzycznych wśród publiczności bez przekazania organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi wynagrodzenia odpowiadającego tym prawom — Zawarcie umów przeniesienia praw majątkowych z autorami utworów — Pojęcie publicznego udostępniania utworu publiczności obecnej w miejscu, z którego pochodzi udostępnianie — Zakres stosowania ww. dyrektywy

         Sentencja

      Wykładni dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, a w szczególności jej art. 3 ust. 1, należy dokonywać w ten sposób, że dotyczy ona jedynie udostępniania publiczności nieobecnej w miejscu, z którego pochodzi udostępnianie, z wyłączeniem jakiegokolwiek udostępniania dokonywanego bezpośrednio, w miejscu otwartym dla publiczności, za pomocą wszelkich publicznych form bezpośredniego wykonywania lub przedstawiania utworu.

         (1)  Dz.U. C 234 z 28.8.2010.


title: Sprawa T-244/13: Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2014 r. – Industrie Cartarie Tronchetti Ibérica przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Środowisko — Dyrektywa 94/62/WE — Opakowania i odpady opakowaniowe — Dyrektywa 2013/2/UE — Rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/58

         Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2014 r. – Industrie Cartarie Tronchetti Ibérica przeciwko Komisji
   (Sprawa T-244/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Środowisko - Dyrektywa 94/62/WE - Opakowania i odpady opakowaniowe - Dyrektywa 2013/2/UE - Rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność))
   2014/C 315/98
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Industrie Cartarie Tronchetti Ibérica, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J.M. Leprêtre i N. Chahid-Nouraï)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i J.F. Brakeland, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności dyrektywy Komisji 2013/2/UE z dnia 7 lutego 2013 r. zmieniającej załącznik I do dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz.U. L 37, s. 10) w zakresie, w jakim Komisja umieszcza rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał, z wyjątkiem rolek, tub i cylindrów będących częścią urządzeń produkcyjnych i nieużywanych do prezentacji produktów w opakowaniach detalicznych, w wykazie przykładów produktów ilustrujących zastosowanie kryteriów wyjaśniających pojęcie „opakowania”.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Industrie Cartarie Tronchetti Ibérica, SL zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Sprawa T-342/09: Postanowienie Sądu z dnia 2 grudnia 2011 r. — Bard przeciwko OHIM — Braun Melsungen (PERFIX)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/42

         Postanowienie Sądu z dnia 2 grudnia 2011 r. — Bard przeciwko OHIM — Braun Melsungen (PERFIX)
   (Sprawa T-342/09) (1)

   2012/C 32/83
   Język postępowania: angielski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 256 z 24.10.2009.


title: Sprawa F-59/07: Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2007 r. — Feral przeciwko Komitetowi Regionów

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/51

         Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2007 r. — Feral przeciwko Komitetowi Regionów
   (Sprawa F-59/07)
   (2007/C 199/99)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Pierre-Alexis Feral (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: M.-A. Lucas, adwokat)

      Strona pozwana: Komitet Regionów Unii Europejskiej (KR)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora Administracji i Sekretarza Generalnego KR z dnia 26 lipca 2006 r. w przedmiocie żądania zwrotu kwot wypłaconych skarżącemu z tytułu zastosowania do części jego dochodów, przekazywanej do Francji od marca 2003 r. do maja 2005 r., współczynnika korygującego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora Administracji KR z dnia 4 grudnia 2006 r. określającej wysokość tej kwoty na 3 600,16 EUR;

               —

               zobowiązanie KR do dokonania zwrotu na rzecz skarżącego kwoty 3 600,16 EUR powiększonej o odsetki za zwłokę w wysokości 8 % rocznie, naliczane od dnia wezwania do zapłaty do dnia całkowitej zapłaty;

               —

               zobowiązanie KR do zapłaty na rzecz skarżącego kwoty, która powinna była mu zostać zapłacona z tytułu zastosowania współczynnika korygującego do części jego dochodów, które powinny były zostać przekazane do Francji począwszy od czerwca 2005 r., powiększonej o odsetki za zwłokę w wysokości 8 % rocznie, naliczane od dnia wezwania do zapłaty do dnia całkowitej zapłaty;

               —

               zobowiązanie KR do wznowienia, począwszy od dnia wydania wyroku w tej sprawie, dokonywania przelewu kwoty dochodów do Francji, powiększonej o kwotę wynikającą z zastosowania współczynnika korygującego stosowanego dla tego państwa;

               —

               obciążenie Komitetu Regionów kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Pierwszy zarzut dotyczy naruszenia art. 85 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), art. 2 akapit drugi ostatnie tiret uregulowania ustalającego tryb dokonywania przelewów części wynagrodzenia urzędników Wspólnot Europejskich (zwanego dalej „uregulowaniem wspólnym”) oraz pkt 2 i 4 wniosków końcowych dyrektorów administracji nr 204/92 z dnia 3 grudnia 1992. Zdaniem skarżącego KR nie mógł stwierdzić braku podstawy dla dokonywania przelewu części jego dochodów do Francji na konto oszczędnościowe na cele mieszkaniowe na podstawie art. 17 ust. 2 załącznika VII do regulaminu ze względu na okoliczność, że wpłaty na to konto osiągnęły maksymalny pułap wpłat. W szczególności skarżący podnosi, że uregulowanie wspólne nie ustanawia wymogu, aby kwoty przekazów odpowiadały kwotom obowiązkowych rat, jak również, że przekroczenie maksymalnego pułapu wpłat odzwierciedla utrwaloną praktykę bankową zgodną z przepisami prawa francuskiego regulującymi konta oszczędnościowe na cele mieszkaniowe, na która wskazano we wnioskach końcowych dyrektorów administracji.
   Drugi zarzut dotyczy naruszenia art. 85 regulaminu pracowniczego w związku z tym, że KR uznał, iż brak podstawy prawnej dla dokonywania przelewów był na tyle oczywisty, że skarżący był tego świadomy względnie, biorąc pod uwagę, że jest z wykształcenia prawnikiem, powinien być tego świadomy. W tej kwestii skarżący uważa, że: i) w świetle wniosków końcowych dyrektorów administracji, umowa oszczędnościowa, którą zawarł, wydawała się być zgodna z pojęciem umowy oszczędnościowej w rozumieniu uregulowania wspólnego; ii) przekroczenie przez niego górnego pułapu wpłat wydawało się być zgodne z tym uregulowaniem; iii) w wyniku kontroli przeprowadzonych w grudniu 2003 r. i grudniu 2004 r. jego akta wydawały się być kompletne i prawidłowo prowadzone; iv) w związku z tym, że miał ograniczony dostęp do własnych akt osobowych nie był w stanie zapoznać się z dokumentami niezbędnymi dla dokonania oceny zgodności przelewów z prawem.


title: Sprawa T-466/11: Postanowienie Sądu z dnia 19 października 2012 r. — Ellinika Nafpigeia i Hoern przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Przemysł stoczniowy — Pomoc przyznana przez władze greckie na rzecz stoczni — Środki służące wykonaniu decyzji Komisji stwierdzającej niezgodność pomocy ze wspólnym rynkiem i nakazującej jej odzyskanie — Niedopuszczalność)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/46

         Postanowienie Sądu z dnia 19 października 2012 r. — Ellinika Nafpigeia i Hoern przeciwko Komisji
   (Sprawa T-466/11) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Przemysł stoczniowy - Pomoc przyznana przez władze greckie na rzecz stoczni - Środki służące wykonaniu decyzji Komisji stwierdzającej niezgodność pomocy ze wspólnym rynkiem i nakazującej jej odzyskanie - Niedopuszczalność)
   2013/C 26/91
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ellinika Nafpigeia AE (Skaramagka, Grecja); i 2. Hoern Beteiligungs GmbH (Kilonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K Chrysogonos i A. Mitsis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (B. Stromsky i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Demande d’annulation de la lettre C(2010) 8274 final de la Commission, du 1er décembre 2010, relative à l’„Aide d’État CR 16/2004 — exécution de la décision négative et récupération des aides d’État accordées à la société [Ellinika Nafpigeia AE] — invocation par la Grèce de l’article 346, paragraphe 1, sous b), TFUE et procédure au titre de l’article 348, paragraphe 1, TFUE”, telle que complétée par les documents et les autres éléments du dossier dont les requérantes ont pris en partie connaissance en juin 2011. Stwierdzenie nieważności pisma C(2010) 8274 wersja ostateczna Komisji z dnia 1 grudnia 2010 r.„Pomoc państwa CR 16/2004 — wykonanie decyzji odmownej i odzyskanie pomocy państwa przyznanej spółce [Ellinika Nafpigeia AE] — powołanie się przez Grecję na art. 346 ust. 1 lit. b) TFUE i na procedurę przewidzianą w art. 348 ust. 1 TFUE” uzupełnionego dokumentami i innymi elementami akt, z którymi skarżące zapoznały się częściowo w czerwcu 2011 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosku Nafpigikes kai viomichanikes epicheiriseis Elefsinas o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

               3)

               Ellinika Nafpigeia AE i 2. Hoern Beteiligungs GmbH ponoszą własne koszty oraz zostają obciążone kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

               4)

               Nafpigikes kai viomichanikes epicheiriseis Elefsinas, podmiot wnoszący o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta, ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 331 z 12.11.2011.


title: Sprawa C--150/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Zwłoka w przekazaniu środków własnych — Należne odsetki za zwłokę — Zasady rachunkowości — System ATA)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C--150/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zwłoka w przekazaniu środków własnych - Należne odsetki za zwłokę - Zasady rachunkowości - System ATA)
   (2009/C 69/06)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Wilms i M. Afonso, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (Przedstawiciele: L. Inez Fernandes, J. A.. Anjos i C. Guerra Santos, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2, art. 6 ust. 2, art. 9, art. 10 i art. 11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 155, s. 1) — Odmowa zapłaty odsetek za zwłokę w przekazaniu środków własnych w ramach systemu ATA — Zasady rachunkowości
   Sentencja

               1)

               Odmawiając zapłaty Komisji Wspólnot Europejskich odsetek za zwłokę należnych z tytułu zwłoki w przekazaniu środków własnych w ramach systemu ATA, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2, art. 6 ust. 2, i art. 9, art. 10 i art. 11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot.

               2)

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Portugalska pokrywa, poza kosztami własnymi, trzy czwarte kosztów Komisji Wspólnot Europejskich.

               4)

               W pozostałym zakresie Komisja Wspólnot Europejskich sama ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 117 z 26.5.2007.


title: Sprawa T-93/16: Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2016 r. – Rheinmetall Waffe Munition/EUIPO (VANGUARD)

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/43

         Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2016 r. – Rheinmetall Waffe Munition/EUIPO (VANGUARD)
   (Sprawa T-93/16)
   (2016/C 136/59)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Rheinmetall Waffe Munition GmbH (Südheide, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt J. Schmidt)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego „VANGUARD” – zgłoszenie nr 11 166 003

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 listopada 2015 r. w sprawie R 69/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-679/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 17 grudnia 2015 r. – Ultra-Brag AG/Hauptzollamt Lörrach

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 17 grudnia 2015 r. – Ultra-Brag AG/Hauptzollamt Lörrach
   (Sprawa C-679/15)
   (2016/C 111/06)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Baden-Württemberg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ultra-Brag AG

      Strona pozwana: Hauptzollamt Lörrach

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 202 ust. 3 tiret pierwsze kodeksu celnego (rozporządzenia Rady [EWG] nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny – KC) (1) należy interpretować w ten sposób, że osoba prawna staje się dłużnikiem na podstawie art. 202 ust. 3 tiret pierwsze KC jako osoba wprowadzająca towar, jeżeli nielegalne wprowadzenie jest wynikiem zachowania jednego z jej pracowników, który nie jest jej ustawowym przedstawicielem, działającego w ramach swych kompetencji?

               2.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:
               Czy art. 202 ust. 3 tiret drugie KC należy interpretować w ten sposób, że

                           a)

                           osoba prawna (również wtedy) uczestniczy w nielegalnym wprowadzeniu, jeżeli jeden z jej pracowników, który nie jest jej ustawowym przedstawicielem, wziął udział w ramach swych kompetencji w tym wprowadzeniu oraz

                           b)

                           w przypadku osób prawnych uczestniczących w nielegalnym wprowadzeniu należy brać pod uwagę w odniesieniu do subiektywnej przesłanki „jednocześnie wiedziały lub powinny były wiedzieć, że wprowadzenie to jest nielegalne” osoby fizyczne zajmujące się w osobie prawnej daną sprawą, nawet jeśli nie są one ustawowymi przedstawicielami tej osoby prawnej?

               3.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na drugie pytanie prejudycjalne:
               Czy art. 212a KC należy interpretować w ten sposób, że przy dokonywaniu oceny, czy zachowanie osoby zainteresowanej nosi znamiona oszustwa lub rażącego niedbalstwa należy brać pod uwagę w przypadku osoby prawnych wyłącznie zachowanie osób prawnych lub ich organów, czy też należy im przypisać zachowanie zatrudnionych przez te osoby i zajmujących się daną sprawą w ramach swych zadań osób fizycznych?

      (1)  Dz.U. L 302, s. 1.