title: Sprawa C-375/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien (Austria) w dniu 3 lipca 2013 r. — Harald Kolassa przeciwko Barclays Bank PLC

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien (Austria) w dniu 3 lipca 2013 r. — Harald Kolassa przeciwko Barclays Bank PLC
   (Sprawa C-375/13)
   2013/C 274/12
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Handelsgericht Wien

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Harald Kolassa

      Strona pozwana: Barclays Bank PLC

      Pytania prejudycjalne

                  A.

                  Artykuł 15 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001
                   (1)
                  (Bruksela I):

                           1)

                           Czy zawarte w art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 sformułowanie „[j]eżeli przedmiotem postępowania jest umowa lub roszczenia z umowy, którą zawarła osoba, konsument, w celu, który nie może być uważany za działalność zawodową lub gospodarczą tej osoby” należy interpretować w ten sposób, że

                                       1.1.

                                       skarżący, który jako konsument nabył na rynku wtórnym dłużne papiery wartościowe na okaziciela, a obecnie podnosi roszczenia przeciwko emitentowi z tytułu odpowiedzialności za informacje zawarte w prospekcie emisyjnym, o naruszenie obowiązku informowania i kontroli oraz z tytułu warunków pożyczki, może powołać się na tę przesłankę uzasadniającą jurysdykcję, jeśli skarżący poprzez nabycie papieru wartościowego od osoby trzeciej wstąpił w sposób pośredni w stosunek umowny pomiędzy emitentem a pierwotnym pożyczkodawcą?

                                       1.2.

                                       (w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1.1.) skarżący może powołać się na jurysdykcję wynikającą z art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 także wówczas, gdy osoba trzecia, od której konsument zakupił dłużne papiery wartościowe na okaziciela, nabyła je uprzednio w celu, który może być uważany za działalność zawodową lub gospodarczą tej osoby, skarżący wstępuje zatem w stosunek umowny pożyczki w miejsce osoby niebędącej konsumentem?

                                       1.3.

                                       (w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytania 1.1. i 1.2.) skarżący konsument może powołać się na jurysdykcję w sprawach konsumenckich wynikającą z art. 15 rozporządzenia nr 44/2001 także wówczas, gdy on sam nie jest posiadaczem dłużnych papierów wartościowych, lecz jest nim niebędąca konsumentem osoba trzecia, której skarżący zlecił nabycie papierów wartościowych, a która na podstawie umowy we własnym imieniu posiada powierzone jej przez skarżącego papiery wartościowe, a skarżącemu przysługuje jedynie wynikające z prawa zobowiązań roszczenie o ich wydanie?

                           2)

                           (w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1.1) art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 uzasadnia także dla roszczeń deliktowych wynikających z nabycia pożyczki jurysdykcję dodatkową sądu, do którego wniesiono powództwo o roszczenia umowne wynikające z tego nabycia pożyczki?

                  B.

                  Artykuł 5 pkt 1 lit. a) rozporządzenia nr 44/2001 (Bruksela I):

                           1)

                           Czy zawarte w art. 5 pkt 1 lit. a) rozporządzenia nr 44/2001 sformułowanie „jeżeli przedmiotem postępowania jest umowa lub roszczenia wynikające z umowy” należy interpretować w ten sposób, że

                                       1.1.

                                       skarżący, który jako konsument nabył na rynku wtórnym dłużne papiery wartościowe na okaziciela, a obecnie podnosi roszczenia przeciwko emitentowi z tytułu odpowiedzialności za informacje zawarte w prospekcie emisyjnym, o naruszenie obowiązku informowania i kontroli oraz z tytułu warunków pożyczki, może powołać się na tę przesłankę uzasadniającą jurysdykcję, jeśli skarżący poprzez nabycie papierów wartościowych od osoby trzeciej wstąpił w sposób pośredni w stosunek umowny pomiędzy emitentem a pierwotnym pożyczkodawcą?

                                       1.2.

                                       (w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1.1.) skarżący może powołać się na jurysdykcję wynikającą z art. 5 pkt 1 lit. a) rozporządzenia nr 44/2001 także wówczas, gdy on sam nie jest posiadaczem dłużnych papierów wartościowych, lecz jest nim niebędąca konsumentem osoba trzecia, której skarżący zlecił nabycie papierów wartościowych, a która na podstawie umowy powiernictwa we własnym imieniu posiada powierzone jej przez skarżącego papiery wartościowe, a skarżącemu przysługuje jedynie wynikające z prawa zobowiązań roszczenie o ich wydanie?

                           2)

                           (w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1.1) art. 5 pkt 1 lit. a) rozporządzenia nr 44/2001 uzasadnia także dla roszczeń deliktowych wynikających z nabycia pożyczki jurysdykcję dodatkową sądu, do którego wniesiono powództwo o roszczenia umowne wynikające z tego nabycia pożyczki?

                  C.

                  Artykuł 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001 (Bruksela I):

                           1)

                           Czy wynikające z prawa rynków finansowych roszczenia odszkodowawcze w związku z informacjami zawartymi w prospekcie emisyjnym i roszczenia z tytułu naruszenia obowiązków ochrony i informowania w związku z emisją dłużnych papierów wartościowych są roszczeniami wynikającymi z czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego w rozumieniu art. 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001?

                                       1.1.

                                       (w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1.) Czy dotyczy to również sytuacji, w której osoba, która sama nie jest posiadaczem dłużnych papierów wartościowych, lecz przysługuje jej jedynie wynikające z prawa zobowiązań roszczenie o ich wydanie wobec posiadacza, któremu te papiery wartościowe powierzyła, podnosi te roszczenia wobec emitenta?

                           2)

                           Czy zawarte w art. 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001 sformułowanie „miejsca, gdzie nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę” należy interpretować w ten sposób, że w przypadku nabycia papierów wartościowych na podstawie umyślnych błędnych informacji podanych przez zarząd,

                                       2.1.

                                       za miejsce, gdzie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę należy uznać miejsce zamieszkania poszkodowanego, jako punkt centralny jego majątku?

                                       2.2.

                                       (w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 2.1.) Czy dotyczy to także sytuacji, w której zlecenie zakupu i przelew środków mogą zostać odwołane aż do chwili realizacji transakcji, a realizacja transakcji nastąpiła pewien czas po obciążeniu konta poszkodowanego w innym państwie członkowskim?

                  D.

                  Badanie jurysdykcji, okoliczności o podwójnym znaczeniu

                           1)

                           Czy sąd w ramach badania jurysdykcji zgodnie z art. 25 i nast. rozporządzenia nr 44/2001 zobowiązany jest przeprowadzić pełne postępowanie dowodowe w przedmiocie okoliczności, które mają znaczenie zarówno dla kwestii jurysdykcji, jak i dla istnienia podnoszonego roszczenia („okoliczności o podwójnym znaczeniu”), czy przy rozstrzyganiu o jurysdykcji może przyjąć słuszność twierdzeń strony skarżącej?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, s.1).


title: Sprawa T-274/17: Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2017 r. – Monster Energy/EUIPO – Bösel (MONSTER DIP)

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/36

         Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2017 r. – Monster Energy/EUIPO – Bösel (MONSTER DIP)
   (Sprawa T-274/17)
   (2017/C 221/51)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Monster Energy Company (Corona, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Marco Bösel (Bad Fallingbostel, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Marco Bösel

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „MONSTER DIP” – zgłoszenie nr 13 118 211

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 lutego 2017 r. w sprawie R 1062/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 19 kwietnia 2016 r. w ramach sprzeciwu nr B 2433681;

               —

               odrzucenie zgłoszenia, co do którego wniesiono sprzeciw, w odniesieniu do wszystkich wskazanych towarów i usług;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b), art. 8 ust. 4 i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-295/09: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 25 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2006/43/WE — Prawo spółek — Ustawowe badania rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/9

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 25 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-295/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/43/WE - Prawo spółek - Ustawowe badania rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   2010/C 100/13
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: G. Braun i E. Adsera Ribera, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (Przedstawiciel: F. Díez Moreno, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do dostosowania się do dyrektywy 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych, zmieniającej dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG oraz uchylającej dyrektywę Rady 84/253/EWG (Dz.U. L 157, s. 87)

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych, zmieniającej dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG oraz uchylającej dyrektywę Rady 84/253/EWG, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 256 z 24.10.2009.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 czerwca 2005 r. w sprawie T-301/03 Canali Ireland Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Znak graficzny CANAL JEAN CO. NEW YORK — Sprzeciw uprawionego z tytułu krajowego słownego znaku towarowego CANALI — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/36

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 28 czerwca 2005 r.
   w sprawie T-301/03 Canali Ireland Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Znak graficzny CANAL JEAN CO. NEW YORK - Sprzeciw uprawionego z tytułu krajowego słownego znaku towarowego CANALI - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)
   (2005/C 217/81)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-301/03 Canali Ireland Ltd, z siedzibą w Dublinie (Irlandia), reprezentowana przez adwokatów C. Gielena i O. Schmutzera, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowanemu przez A. Apostolakis i S. Laitinen, działające w charakterze pełnomocników, w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, jest Canal Jean Co. Inc., z siedzibą w Nowym Jorku (Stany Zjednoczone), reprezentowana przez M. Covera, solicitor, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 czerwca 2003 r. (sprawa R 103/2002-2) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu 78859 między Canali S.p.A. i Canal Jean Co. Inc., Sąd (pierwsza izba), w składzie J. D. Cooke, prezes, I. Labucka i V. Trstenjak, sędziowie; sekretarz: B. Pastor, zastępca sekretarza, wydał w dniu 28 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 275 z 15.11.2003


title: Sprawa T-302/05: Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2005 r. — Torijano Montero przeciwko Radzie

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/23

         Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2005 r. — Torijano Montero przeciwko Radzie
   (Sprawa T-302/05)
   (2005/C 281/43)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Javier Torijano Montero (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciel(-e): S. Rodrigues, avocat, A. Jaume, avocat]

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej
   Przede wszystkim:

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego oddalającej zażalenie skarżącego, wraz z decyzją o powołaniu na urzędnika wydanej przez organ powołujący w dniu 20 października 2004 r. w zakresie, w jakim ustala jego grupę zaszeregowania na podstawie art. 12 ust. 3 załącznika XIII regulaminu pracowniczego;

               —

               wskazanie organowi powołującemu skutków, jakie niesie z sobą uchylenie zaskarżonych decyzji, w szczególności zaszeregowania skarżącego do grupy A*8, z mocą wsteczną od dnia 16 października 2004 r., daty wejścia w życie decyzji z dnia 20 października 2004 r. o powołaniu.

         Ponadto:

               —

               zasądzenie od Komisji odszkodowania za szkodę poniesioną przez skarżącego przez to, że nie został zaszeregowany do grupy zaszeregowania A*8 od dnia 16 października 2004 r., daty wejścia w życie decyzji z dnia 20 października 2004 r. o powołaniu.

         W każdym razie:

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty podnoszone przez skarżącego są w większości identyczne z zarzutami i głównymi argumentami podnoszonymi w ramach sprawy T-207/05 Schulz przeciwko Komisji (1). Strona skarżąca podnosi również naruszenie zasad dotyczących odpowiedniości pomiędzy rodzajami stanowisk pracy a kategoriami i grupami zaszeregowania.

      (1)  Dz.U C 193 z 6.8.2005 r., str. 36.


title: Sprawa T-363/16: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2016 r. – Zoetis Belgium/Komisja

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/50

         Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2016 r. – Zoetis Belgium/Komisja
   (Sprawa T-363/16)
   (2016/C 305/68)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zoetis Belgium (Ottignies-Louvain-la-Neuve, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci H. Vanhulle, B. van de Walle de Ghelcke, C. Borgers i N. Baeten)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie wprowadzonego w życie przez Królestwo Belgii systemu pomocy państwa w postaci zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN);

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności art. 2–4 tejże decyzji;

               —

               w każdym razie, obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i dopuściła się oczywistego błędu w ocenie przy ustaleniu domniemywanego środka pomocy i przy uznaniu go za system pomocy w rozumieniu art. 1 lit. d) rozporządzenia Rady 2015/1589 (1) i art. 107 TFUE.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 107 TFUE, nie przedstawiła uzasadnienia i dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, gdy uznała, że belgijski system decyzji podatkowych dotyczących nadmiernych zysków stanowi środek pomocy państwa.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady 2015/1589 oraz ogólne zasady pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań, gdy nakazała odzyskanie domniemywanej pomocy.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 2 ust. 6 TFUE i zasadę równego traktowania oraz nadużyła władzy, gdy zastosowała przepisy dotyczące pomocy państwa celem zakazania belgijskiego systemu decyzji podatkowych dotyczących nadmiernych zysków.

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa T-96/06: Skarga wniesiona w dniu  17 marca 2006 r.  — Tsakiris-Mallas A.E. przeciwko OHIM

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/29

         Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2006 r. — Tsakiris-Mallas A.E. przeciwko OHIM
   (Sprawa T-96/06)
   (2006/C 108/52)
   Język skargi: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Tsakiris-Mallas A.E. (Argyroupolis w Attyce, Grecja) [Przedstawiciel: adwokat Charalambos Samaras]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również:„LATE EDITIONS LIMITED” (Leighton Buzzard, Zjednoczone Królestwo)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 11 stycznia 2006 r. w sprawie R 1127/2004-2.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy exë dla towarów z klas 18 i 25 — zgłoszenie nr 2 190 015
   Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie:„LATE EDITIONS LIMITED”
   Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Krajowy znak towarowy EXE dla towarów z klasy 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu dla części towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94


title: Sprawa T-527/12: Postanowienie Sądu z dnia 8 marca 2017 r. – DeMaCo Holland/Komisja

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/60

         Postanowienie Sądu z dnia 8 marca 2017 r. – DeMaCo Holland/Komisja
   (Sprawa T-527/12) (1)

   (2017/C 144/82)
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa F-141/07: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2007 r. — Maniscalco przeciwko Komisji

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/49

         Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2007 r. — Maniscalco przeciwko Komisji
   (Sprawa F-141/07)
   (2008/C 92/100)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Daniele Manniscalco (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci C. Cardarello i F. D'amora)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji o zaszeregowaniu skarżącego do grupy funkcyjnej IV, grupy 13, stopień 1
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji AMIN.B.2/OG/jmt/D(07)23504,

               —

               uznanie wniosku o zaszeregowanie skarżącego do wyższej grupy i wypłacenie różnicy wynagrodzenia, która z niego wynika począwszy od dnia, w którym rozpoczął się stosunek pracy uprawniający do zaszeregowania do grupy 16 za zasadny,

               —

               nakazanie dyrekcji generalnej Personel i Administracja, dyrekcja A personel i kariery wypłacenia należnych kwot, powiększonych o odsetki i dodatki, odpowiadających różnicy wynagrodzenia w grupach 13 i 16,

               —

               uznanie na przyszłość zaszeregowania skarżącego do grupy 16 i na stopień odpowiadający jego doświadczeniu zawodowemu.


title: Zaproszenie do składania aplikacji — Dyrektor ds. Protokołu i Wizyt (grupa zaszeregowania AD 14 lub AD 15)

text:
               9.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               CA 130/1

         Zaproszenie do składania aplikacji
   Dyrektor ds. Protokołu i Wizyt (grupa zaszeregowania AD 14 lub AD 15)
   (2009/C 130 A/01)
   Wkrótce nastąpi wakat na stanowisku Dyrektora ds. Protokołu i Wizyt (w grupie zaszeregowania AD 14 lub AD 15) w Trybunale Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich. Stanowisko to zostanie obsadzone na podstawie art. 29 ust. 2 Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich.
   Charakter zadań
   Osoba, która obejmie to stanowisko, będzie odpowiedzialna, pod bezpośrednim zwierzchnictwem Sekretarza Trybunału Sprawiedliwości, za kierowanie Dyrekcją ds. Protokołu i Wizyt oraz za zarządzanie i koordynowanie jej pracami.
   Dyrektor ds. Protokołu i Wizyt wykonuje zadania Szefa Protokołu Trybunału Sprawiedliwości, a w tym zakresie nadzoruje organizację wizyt oficjalnych w Trybunale Sprawiedliwości osób wysokiej rangi oraz organizację uroczystych posiedzeń Trybunału oraz innych oficjalnych wydarzeń.
   Dyrektor ds. Protokołu i Wizyt jest również odpowiedzialny za służby ds. wizyt, co obejmuje:

               —

               przygotowywanie wizyt naukowych i seansów informacyjnych (około 15 000 odwiedzających rocznie),

               —

               organizowanie w Trybunale seminariów dla sędziów krajowych.

         Do obowiązków Dyrektora ds. Protokołu i Wizyt należało będzie przede wszystkim zapewnienie sprawnego zarządzania personelem dyrekcji, w szczególności dbanie o motywację i kształcenie pracowników oraz ich dostosowanie do wymogów służby. Jego zadaniem będzie również zapewnienie poprawy metod pracy w dyrekcji, jak również optymalne wykorzystanie zasobów i narzędzi, jakimi dyrekcja ta dysponuje. Wreszcie, w ramach funkcji intendenta subdelegowanego, Dyrektor ds. Protokołu i Wizyt będzie zapewniał właściwe zarządzanie udostępnionymi środkami.
   Wymagania

               —

               Pełne wykształcenie wyższe poświadczone dyplomem uniwersyteckim,

               —

               znajomość i długoletnie doświadczenie zawodowe w dziedzinach, którymi zajmuje się dyrekcja,

               —

               zdolność do kierowania pracami jednostki administracyjnej,

               —

               gruntowna znajomość języka angielskiego i francuskiego.

         Zgłaszanie kandydatur
   Kandydatury na to stanowisko należy zgłaszać wyłącznie za pośrednictwem poczty elektronicznej do Trybunału Sprawiedliwości, na adres: DIR-PV-CURIA@curia.europa.eu najpóźniej do dnia 27 czerwca 2009 r., do godziny 13.00. Do zgłoszeń należy dołączyć szczegółowy życiorys wraz z wszystkimi koniecznymi dokumentami.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 20 z 27.1.2007 .

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/1

         (2007/C 42/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 20 z 27.1.2007.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 331 z 30.12.2006.

      Dz.U. C 326 z 30.12.2006.

      Dz.U. C 310 z 16.12.2006.

      Dz.U. C 294 z 2.12.2006.

      Dz.U. C 281 z 18.11.2006.

      Dz.U. C 261 z 28.10.2006.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa T-364/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 7 lipca 2009 r. w sprawie F-39/08 Lebedef przeciwko Komisji, wniesione w dniu 21 września 2009 r. przez Giorgia Lebedefa

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/52

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 7 lipca 2009 r. w sprawie F-39/08 Lebedef przeciwko Komisji, wniesione w dniu 21 września 2009 r. przez Giorgia Lebedefa
   (Sprawa T-364/09 P)
   2009/C 282/99
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Giorgio Lebedef (Senningerberg, Luksemburg) (przedstawiciel: F. Frabetti, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 7 lipca 2009 r. w sprawie F-39/08 Giorgio LEBEDEF, zamieszkały 4, Neie Wee, L-1670, Senningerberg, Luksemburg, urzędnik Komisji Europejskiej, wspierany i reprezentowany przez adwokata Frédérica FRABETTI’ego, 5, rue Jean Bertels, L-1230 Luksemburg, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez swoich pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, mającego za przedmiot żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 29 maja 2007 r., 20 czerwca 2007 r., 28 czerwca 2008 r., 6 lipca 2007 r., jak również dwóch decyzji z dnia 26 lipca 2007 r. oraz decyzji z dnia 2 sierpnia 2007 r. dotyczących pomniejszenia o 32 dni prawa do urlopu skarżącego za 2007 r.;

               —

               Uwzględnienie żądań wnoszącego odwołanie podniesionych w pierwszej instancji;

               —

               Ewentualnie, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi do spraw Służby Publicznej;

               —

               Orzeczenia w przedmiocie kosztów i obciążenie nimi Komisji.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach niniejszego odwołania wnoszący odwołanie wnosi o uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) wydanego w dniu 7 lipca 2009 r. w sprawie F-39/08 Lebedef przeciwko Komisji, oddalającego skargę, w której skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności szeregu decyzji dotyczących pomniejszenia o 32 dni jego prawa do urlopu za 2007 r.
   W uzasadnieniu odwołania wnoszący odwołanie podnosi dziewięć zarzutów dotyczących:

               —

               naruszenia m.in. art. 1 akapit szósty załącznika II do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich dotyczącego składu oraz działania Komitetu Pracowniczego, jak również art. 1 ust. 2 porozumienia ramowego dotyczącego stosunków pomiędzy Komisją a organizacjami związkowymi i zawodowymi;

               —

               wykładni i błędnego zastosowania koncepcji „swobodnego zrzeszania się” opartej na art. 24 b regulaminu;

               —

               naruszenia dotyczącego „pracy w niepełnym wymiarze godzin ze względów zdrowotnych” pkt III.c decyzji Komisji z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie ustanowienia przepisów wykonawczych w dziedzinie nieobecności z powodu choroby lub wypadku i w szczególności punktu stanowiącego, że „ewentualnie wzięte dni urlopu należy odnotowywać jako całe” [tłumaczenie nieoficjalne];

               —

               błędnej oceny stanu zdrowia wnoszącego odwołanie;

               —

               wykładni i błędnego zastosowania pojęć „udział w reprezentacji personelu”, „oddelegowanie do pełnienia misji związkowych” i „misja związkowa”;

               —

               przeinaczenia i wypaczenia okoliczności stanu faktycznego i stwierdzeń wnoszącego odwołanie oraz nieścisłości materialnej stwierdzeń SSP dotyczących rejestracji „nieusprawiedliwionych nieobecności” w SysPer2;

               —

               naruszenia prawa przez SSP w ramach wykładni pojęcia „nieobecności” tak jak jest ono definiowane w art. 57, 59 i 60 regulaminu;

               —

               naruszenia prawa przez SSP dotyczącego zastosowania art. 60 regulaminu; oraz

               —

               braku uzasadnienia jeżeli chodzi o ocenę przez SSP ośmiu ww. zarzutów.


title: Sprawa C-8/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de primera instancia (Hiszpania) w dniu 10 stycznia 2014 r. – Unnim Banc S.A. przeciwko Diegowi Fernándezowi Gabarrowi i in.

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de primera instancia (Hiszpania) w dniu 10 stycznia 2014 r. – Unnim Banc S.A. przeciwko Diegowi Fernándezowi Gabarrowi i in.
   (Sprawa C-8/14)
   2014/C 102/18
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de primera instancia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Unnim Banc S.A.

      Strony pozwane: Diego Fernández Gabarro i in.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy jednomiesięczny termin ustanowiony przez [czwarty przepis przejścowy] Ley 1/2013, de Protección al Deudor Hipotecario, Reestructuración de Deuda y Alquiler Social [ustawy o ochronie dłużnika hipotecznego, restrukturyzacji długu i wynajmu socjalnego] należy interpretować jako sprzeczny z treścią art. 6 i 7 dyrektywy 93/13/EWG?


title: Sprawy połączone T-420/11 i T-56/12: Wyrok Sądu z dnia 22 stycznia 2015 r. – Ocean Capital Administration i in./Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Powaga rzeczy osądzonej — Konsekwencje stwierdzenia nieważności środków ograniczających dla podmiotu posiadanego lub kontrolowanego przez podmiot uznany za zaangażowany w rozprzestrzenianie broni jądrowej — Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności)

text:
               9.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/12

         Wyrok Sądu z dnia 22 stycznia 2015 r. – Ocean Capital Administration i in./Rada
   (Sprawy połączone T-420/11 i T-56/12) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Powaga rzeczy osądzonej - Konsekwencje stwierdzenia nieważności środków ograniczających dla podmiotu posiadanego lub kontrolowanego przez podmiot uznany za zaangażowany w rozprzestrzenianie broni jądrowej - Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności))
   (2015/C 081/15)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ocean Capital Administration GmbH (Hamburg, Niemcy) i pozostali skarżący, których nazwy figurują w załączniku do wyroku (sprawa T-420/11); IRISL Maritime Training Institute (Teheran, Iran); Kheibar Co. (Teheran); Kish Shipping Line Manning Co. (Wyspa Kish, Iran); IRISL Multimodal Transport Co. (Teheran) (sprawa T-56/12) (przedstawiciele: F. Randolph, QC, M. Taher, solicitor, i M. Lester, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i w sprawie T-420/11, P. Plaza García a, w sprawie T-56/12, M.-M. Joséphidès, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   W sprawie T-420/11, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2011/299/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 136, s. 65), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 503/2011 z dnia 23 maja 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 136, s. 26) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżących, a w sprawie T-56/12 żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 71) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 11) oraz rozporządzenia nr 267/2012 w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżących.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność w zakresie, w jakim dotyczą Ocean Capital Administration GmbH i pozostałych skarżących, których nazwy figurują w załączniku do niniejszego wyroku:

                           —

                           decyzji Rady 2011/299/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu;

                           —

                           rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 503/2011 z dnia 23 maja 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu;

                           —

                           rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010.

               2)

               Stwierdza się nieważność w zakresie, w jakim dotyczą IRISL Maritime Training Institute, Kheibar Co., Kish Shipping Line Manning Co. i IRISL Multimodal Transport Co.:

                           —

                           decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu;

                           —

                           rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu;

                           —

                           rozporządzenia nr 267/2012.

               3)

               Skutki decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB, zmienionej decyzją 2011/299 i decyzją 2011/783 zostają utrzymane w mocy, gdy chodzi po pierwsze o Ocean Capital Administration i pozostałych skarżących, których nazwy figurują w załączniku do niniejszego wyroku i po drugie IRISL Maritime Training Institute, Kheibar, Kish Shipping Line Manning i IRISL Multimodal Transport, do czasu, gdy skuteczne stanie się stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 267/2012.

               4)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez po pierwsze Ocean Capital Administration i 35 pozostałych skarżących, których nazwy figurują w załączniku do niniejszego wyroku i po drugie IRISL Maritime Training Institute, Kheibar, Kish Shipping Line Manning i IRISL Multimodal Transport.

      (1)  Dz.U. C 290 z 1.10.2011.


               9.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/22

         Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2016 r. przez Autonomy Capital (Jersey) LP i Eaton Vance Management przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-20/16)
   (2017/C 73/12)
   W dniu 20 grudnia 2016 r. Autonomy Capital (Jersey) LP i Eaton Vance Management, reprezentowani przez Pétur Örn Sverrisson hrl. i Halldór Backman hrl., Morrison & Foerster (UK) LLP, Citypoint, One Ropemaker Street, London EC2Y 9AW, wnieśli do Trybunału EFTA skargę przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA.
   Strona skarżąca występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 23 listopada 2016 r. zamykającej skargę strony skarżącej przeciwko Islandii; oraz

               2)

               obciążenie strony pozwanej kosztami niniejszego postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Strona skarżąca twierdzi, że ustawa nr 37/2016 przyjęta przez parlament Islandii dyskryminuje ze względu na obywatelstwo, jako że nakłada rozszerzone wymogi, a także kary na wypadek niespełnienia wymogów, na posiadaczy korony islandzkiej offshore, którzy w przeważającym stopniu nie są rezydentami Islandii, a ponadto nie nakłada żadnych adekwatnych wymogów na krajowych posiadaczy korony.

               —

               Zdaniem strony skarżącej Urząd Nadzoru EFTA powołał się na art. 43 Porozumienia EOG na poparcie argumentu, że Islandia miała oraz w dalszym ciągu ma pozwolenie na dokonanie odstępstwa od obowiązku zapewnienia zgodności z podstawowymi swobodami określonymi w Porozumieniu EOG.

               —

               Strona skarżąca twierdzi, że Urząd Nadzoru EFTA błędnie ocenił zakres swobodnego uznania przyznany państwom EOG/EFTA na podstawie art. 43, a zatem Islandia nie spełniła kryterium określonego w art. 43 ust. 4.

               —

               Ponadto strona skarżąca twierdzi, że niezależnie od scenariusza wszelkie odstępstwa od zobowiązań wynikających z porozumienia EOG muszą być zgodne z zasadą proporcjonalności i nie mogą mieć zakresu szerszego niż zakres niezbędny do zaradzenia wszelkim nagłym trudnościom, jakie mogą wystąpić. Zdaniem strony skarżącej kontrole wprowadzone na podstawie ustawy nr 37/2016 są nieproporcjonalne i nie mogą zaradzić obawom rządu Islandii, a ponadto władze Islandii nie uwzględniły znacznie mniej restrykcyjnych wariantów, jakie im zaproponowano.


title: Sprawa T-284/16: Postanowienie Sądu z dnia 29 listopada 2016 r. – Gulli/EUIPO – Laverana (Lybera)

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/60

         Postanowienie Sądu z dnia 29 listopada 2016 r. – Gulli/EUIPO – Laverana (Lybera)
   (Sprawa T-284/16) (1)

   (2017/C 022/81)
   Język postępowania: angielski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 270 z 25.7.2016.


title: Sprawa F-123/06: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2006 r. — Timmer przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/84

         Skarga wniesiona w dniu 23 października 2006 r. — Timmer przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa F-123/06)
   (2006/C 326/170)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Marianne Timmer (Saint Sauves d'Auvergne, Francja) (przedstawiciel: F. Rollinger, avocat)

      Strona pozwana: Trybunał Obrachunkowy
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie wszystkich sprawozdań z oceny skarżącej sporządzonych przez M.L.;

               —

               uchylenie decyzji mających związek z lub następujących po decyzji o powołaniu M.L., jak i samej tej decyzji;

               —

               zasądzenie odszkodowania równego utracie dochodów jaka wystąpiła w stosunku do sytuacji, w której skarżąca byłaby awansowana za każdym razem kiedy teoretycznie było to możliwe w okresie jej pracy pod kierownictwem M.L.;

               —

               zasądzenie zadośćuczynienia w wysokości 250 000 EUR za krzywdę i uszczerbek na zdrowiu skarżącej spowodowane przez ww. naruszenia prawa;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi przede wszystkim, że jej kariera była utrudniana, aż do wydalenia jej ze służby po to by pozwolić jej przełożonej na kontynuację bezprawnego pełnienia funkcji. Opóźnienie w złożeniu skargi spowodowane jest tym, że skarżąca dowiedziała się o tym, że decyzje dotyczące jej kariery były niezgodne z prawem dopiero wtedy, gdy ujawnione zostały nowe okoliczności faktyczne, które mają wpływ na zgodność z prawem jej sprawozdań z oceny tj. w szczególności: i) podwójne naruszenie art. 11 a regulaminu pracowniczego przez jej przełożoną, ii) niewystarczający staż pracy przełożonego przy jego powołaniu, iii) niezgodne z prawem działania w ramach konkursu CC/LA/18/82; iv) bezprawne zajmowanie stanowiska, które mogła zajmować skarżąca, v) interes osobisty przełożonych, vi) pominięcie postępowania dyscyplinarnego.
   Skarżąca podnosi ponadto całkowity brak uzasadnienia decyzji jej dotyczących wydanych przez sekretariat generalny Trybunału Obrachunkowego oraz naruszenia prawa w prowadzonych przez ten ostatni postępowaniach prowadzących do wydania decyzji.


title: Sprawa T-389/16: Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2017 r. – AIA/EUIPO – Casa Montorsi (MONTORSI F. & F.) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy MONTORSI F. & F. — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Casa Montorsi — Względna podstawa unieważnienia — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 53 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Porozumienie o współistnieniu znaków towarowych — Zakres — Artykuł 53 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/43

         Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2017 r. – AIA/EUIPO – Casa Montorsi (MONTORSI F. & F.)
   (Sprawa T-389/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy MONTORSI F. & F. - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Casa Montorsi - Względna podstawa unieważnienia - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 53 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Porozumienie o współistnieniu znaków towarowych - Zakres - Artykuł 53 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 283/65)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Agricola italiana alimentare SpA (AIA) (San Martino Buon Albergo, Włochy) (przedstawiciel: adwokat S. Rizzo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Casa Montorsi Srl (Vignola, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci S. Verea, K. Muraro i M. Balestriero)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 kwietnia 2016 r. (sprawa R 1239/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Casa Montorsi a AIA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Agricola italiana alimentare SpA (AIA) zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 335 z 12.9.2016.


title: Sprawa F-93/06: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2006 r. — Dethomas przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/22

         Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2006 r. — Dethomas przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-93/06)
   (2006/C 237/38)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Bruno Dethomas (Rabat, Maroko) (Przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Komisji z dnia 11 stycznia 2006 r. powołującej skarżącego na urzędnika Komisji Wspólnot Europejskich na okres próbny na stanowisku szefa delegacji Komisji w Maroku w Dyrekcji Generalnej ds. Stosunków Zewnętrznych w grupie zaszeregowania A*14, stopień 2;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Będąc pracownikiem tymczasowym w grupie zaszeregowania A*14 stopień 8 skarżący złożył swoją kandydaturę na objęte ogłoszeniem COM/229/04 stanowisko szefa delegacji Komisji w Maroku (1). Jego kandydatura została wybrana i skarżący został powołany na urzędnika na okres próbny w grupie zaszeregowania A*14 stopień 2.
   W uzasadnieniu niniejszej skargi skarżący podnosi, że ze względu na okoliczność, iż został powołany na urzędnika do tej samej grupy zaszeregowania i niezwłocznie po zakończeniu tymczasowej służby, zgodnie z art. 32 ust. 3 regulaminu pracowniczego Komisja powinna była zaklasyfikować go do grupy A*14 stopień 8. Skarżący uważa, że pozbawiając go prawa przyznanego przez ten przepis Komisja dopuściła się oczywistego naruszenia prawa.

      (1)  Dz.U. C 246 A z 5.10.2004, str. 1


title: Sprawa T-410/16: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2016 r. – Makhlouf/Rada

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/13

         Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2016 r. – Makhlouf/Rada
   (Sprawa T-410/16)
   (2016/C 371/15)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Rami Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie jej skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               w konsekwencji, stwierdzenie nieważności decyzji 2016/850/WPZiB z dnia 27 maja 2016 r. i wydanych w jej następstwie aktów wykonawczych, w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony i do skutecznej ochrony sądowej, przewidzianego w art. 6 i 13 europejskiej Konwencji ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „EKPC”), w art. 215 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej „TFUE”), a także w art. 41 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, ponieważ uzasadnienie przedstawione przez Radę nie spełnia ciążącego na instytucjach Unii Europejskiej obowiązku przewidzianego w art. 6 EKPC, w art. 296 TFUE, a także w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie, jaki Rada popełniła w związku z zaangażowaniem strony skarżącej w finansowanie reżimu syryjskiego.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący nieuzasadnionego i nieproporcjonalnego ograniczenia przez zaskarżone środki praw podstawowych strony skarżącej, a w szczególności jej prawa własności przewidzianego w art. 1 pierwszego protokołu dodatkowego do EKPC i w art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także jej prawa do reputacji przewidzianego w art. 8 i 10 ust. 2 EKPC, zasady domniemania niewinności przewidzianej w art. 6 EKPC i w art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, jej wolności wyrażania opinii, przewidzianej w art. 10 EKPC, a także jej prawa do swobodnego poruszania się, przewidzianego w art. 2 ust. 2 protokołu nr 4 do EKPC.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia wytycznych Rady z dnia 2 grudnia 2005 r. w sprawie stosowania i oceniania środków ograniczających (sankcji) w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii Europejskiej (dokument Rady 15114/05 z dnia 2 grudnia 2005 r.).


title: Sprawa C-139/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Burgos (Hiszpania) w dniu 17 marca 2016 r. – Juan Moreno Marín, Maria Almudena Benavente Cardaba i Rodrigo Moreno Benavente/Abadía Retuerta, S.A.

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Burgos (Hiszpania) w dniu 17 marca 2016 r. – Juan Moreno Marín, Maria Almudena Benavente Cardaba i Rodrigo Moreno Benavente/Abadía Retuerta, S.A.
   (Sprawa C-139/16)
   (2016/C 200/09)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Provincial sección no 3 de Burgos

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Juan Moreno Marín, Maria Almudena Benavente Cardaba i Rodrigo Moreno Benavente

      Strona pozwana: Abadía Retuerta, S.A.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy użycie oznaczenia odnoszącego się do cechy produktu – lub usługi – polegającej na możliwości znalezienia go w obfitych ilościach w tym samym miejscu, gdzie ma on wysoką wartość i jakość może być objęte zakazami ustanowionymi w art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2008/95 (1)?

               2)

               Czy oznaczenie tego rodzaju może zostać uznane za oznaczenie pochodzenia geograficznego w zakresie, w jakim omawiane produkty lub usługi są zawsze skumulowane w określonym miejscu fizycznym?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych.

      Dz.U. L 299, s. 25.


title: Sprawa T-14/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2006 r. — K-Swiss przeciwko OHIM (równoległe paski na obuwiu) (Wspólnotowy znak towarowy — Kwestie proceduralne — Zarzut niedopuszczalności — Powiadomienie o decyzji Izby Odwoławczej — Termin na wniesienie skargi)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/43

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2006 r. — K-Swiss przeciwko OHIM (równoległe paski na obuwiu)
   (Sprawa T-14/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Kwestie proceduralne - Zarzut niedopuszczalności - Powiadomienie o decyzji Izby Odwoławczej - Termin na wniesienie skargi)
   (2006/C 331/96)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: K-Swiss, Inc. (West Lake Village, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat H. Hübner)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: Ó. Mondéjar, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 września 2005 r. (sprawa R 1109/2004-1), dotyczącej rejestracji znaku towarowego przedstawiającego pięć równoległych pasków umieszczonych z boku obuwia jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006.


title: Sprawa T-356/16: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2016 r. – Brita/EUIPO – Aquis Wasser-Luft-Systeme (maxima)

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/50

         Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2016 r. – Brita/EUIPO – Aquis Wasser-Luft-Systeme (maxima)
   (Sprawa T-356/16)
   (2016/C 305/67)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Brita GmbH (Taunusstein, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Maaßen)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Aquis Wasser-Luft-Systeme GmbH (Rebstein, Szwajcaria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Aquis Wasser-Luft-Systeme GmbH

      Sporny znak towarowy: Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 128 639

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 maja 2016 r. w sprawie R 99/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 11 listopada 2014 r. oraz zmianę ich w ten sposób, by został uwzględniony sprzeciw i nastąpiła odmowa ochrony na terytorium Unii Europejskiej w odniesieniu do międzynarodowej rejestracji nr 1128639 „MAXIMA”;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania w sprawie skargi i postępowania odwoławczego.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-54/06: Skarga wniesiona w dniu  1 lutego 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/10

         Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-54/06)
   (2006/C 74/19)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 1 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez J. Hottiaux i F. Simonetti, działające w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Królestwu Belgii.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, iż nie ustanawiając wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (1), Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2)

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 21 lipca 2004 r. Belgia do obecnej chwili nie wydała wszystkich przepisów leżących w kompetencji Regionu Flamandzkiego i rządu federalnego, bądź co najmniej nie przekazała o nich informacji Komisji.

      (1)  Dz.U. L 197 z 21.07.2001, str. 30


title: Sprawa T-666/16 P: Postanowienie Sądu z dnia 3 lipca 2017 r. – De Nicola/EBI (Odwołanie — Personel EBI — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Sprawozdanie z oceny 2013 — Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji komisji odwoławczej i decyzji o nieprzyznaniu skarżącemu awansu — Mobbing — Żądanie odszkodowania)

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/50

         Postanowienie Sądu z dnia 3 lipca 2017 r. – De Nicola/EBI
   (Sprawa T-666/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Personel EBI - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Sprawozdanie z oceny 2013 - Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji komisji odwoławczej i decyzji o nieprzyznaniu skarżącemu awansu - Mobbing - Żądanie odszkodowania))
   (2017/C 283/77)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat G. Ferabecoli)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) (przedstawiciele: T. Gilliams i G. Faedo, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferra)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 21 lipca 2016 r., De Nicola/EBI (F-100/15, EU:F:2016:167).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Carlo De Nicola pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 410 z 7.11.2016.


               15.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 467/25

         Skarga wniesiona w dniu 20 września 2016 r. przez Marine Harvest ASA przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-12/16)
   (2016/C 467/12)
   Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 20 września 2016 r. przez Marine Harvest ASA, reprezentowaną przez adwokatów Torbena Fossa i Kjetila Rakneruda, Advokatfirmaet PricewaterhouseCoopers AS, Sandviksbodene 2 A, P.O. Box 3984 Sandviken, NO-5835 Bergen, Norwegia.
   Skarżący występuje do Trybunału EFTA o stwierdzenie, że:

               1.

               Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA w sprawie nr 79116 z dnia 27 lipca 2016 r. jest oparta na niewłaściwej interpretacji odpowiednich źródeł prawa, a tym samym jest nieważna.

               2.

               Urząd Nadzoru EFTA posiada uprawnienia i obowiązek w zakresie nadzoru pomocy państwa na rzecz sektora rybołówstwa, zgodnie z art. 4 ust. 1 Protokołu 9 do Porozumienia EOG, i jest w związku z tym zobowiązany do rozpatrzenia wniosków złożonych przez stronę skarżącą w drodze formalnej skargi w dniu 2 maja 2016 r.

               3.

               Urząd Nadzoru EFTA poniesie koszty postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA w sprawie nr 79116 z dnia 27 lipca 2016 r.

               —

               Marine Harvest jest zdania, że Urząd Nadzoru EFTA posiada konieczne uprawnienia do stwierdzenia, czy pomoc przeznaczona na produkcję i wprowadzanie do obrotu produktów rybołówstwa i akwakultury jest zgodna z Porozumieniem EOG, oraz prowadzenia nadzoru w tym zakresie, zgodnie z art. 62 Porozumienia EOG, por. protokół 26 do Porozumienia EOG, a ponadto Urząd Nadzoru EFTA jest zobowiązany do prowadzenia takiego nadzoru zgodnie z tym samym artykułem.

               —

               Kluczowym elementem jest interpretacja protokołu 26 do Porozumienia, w którym określono uprawnienia Urzędu Nadzoru EFTA, lecz nie odniesiono się konkretnie do sektora rybołówstwa i akwakultury. Zgodnie z decyzją Urzędu Nadzoru EFTA wykaz, do którego odniesiono się powyżej, należy uznać za wyczerpujący.

               —

               Skarżący jest zdania, że taka interpretacja nadaje protokołowi 26 wymiar, który nie odpowiada celom i podstawowym postanowieniom Porozumienia, wymienionym w samym protokole.


title: Sprawa F-85/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 sierpnia 2016 r. – Roest/Komisja

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/34

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 sierpnia 2016 r. – Roest/Komisja
   (Sprawa F-85/12) (1)

   (2016/C 371/40)
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 295 z 29.9.2012, s. 35.


title: Sprawa T-256/17: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2017 r. – Labiri/EKES

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/34

         Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2017 r. – Labiri/EKES
   (Sprawa T-256/17)
   (2017/C 213/46)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Vassiliki Labiri (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis i N. de Montigny)

      Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego o niewykonywaniu w dobrej wierze pkt 3 ugody zawartej przez strony;

               —

               zobowiązanie Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego do zapłaty skarżącej kwoty 250 000 EUR;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postepowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 266 TFUE, w zakresie w jakim zaskarżona decyzja, zgodnie z którą strona pozwana nie miała możliwości wykonać ugody zawartej w ramach polubownego rozstrzygnięcia sporu w sprawie F-33/15, Labiri/EKES, stanowiła niewykonanie orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. To niezgodne z prawem zaniechanie wykonania ugody stanowiło ponadto naruszenie obowiązku staranności w stosunku do strony skarżącej, obowiązku lojalnej współpracy przewidzianego w art. 4 ust.3 TUE, zasad wykonania w dobrej wierze dobrowolnych porozumień zawartych pomiędzy stronami, jak również zasady dobrej administracji oraz obowiązku wspomagania wynikającego z art. 24 regulaminu pracowniczego urzędników.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący nadużycia władzy, polegającego konkretnie na nadużyciu proceduralnym, w zakresie w jakim strona pozwana nigdy nie miała zamiaru lojalnego wykonania ugody zawartej między stronami i podpisała tę ugodę jedynie w celu wycofania skargi w sprawie F-33/15.


title: Sprawa C- 139/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Areios Pagos (Grecja) w dniu 10 kwietnia 2009 r. — Organismos Sillogikis Diacheirisis Dimiourgon Theatrikon kai Optikoakoustikon Ergon przeciwko DIVANI AKROPOLIS Anonymi Xenodochiaki kai Touristiki Etairia

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Areios Pagos (Grecja) w dniu 10 kwietnia 2009 r. — Organismos Sillogikis Diacheirisis Dimiourgon Theatrikon kai Optikoakoustikon Ergon przeciwko DIVANI AKROPOLIS Anonymi Xenodochiaki kai Touristiki Etairia
   (Sprawa C- 139/09)
   2009/C 141/56
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Areios Pagos (Grecja)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Organismos Sillogikis Diacheirisis Dimiourgon Theatrikon kai Optikoakoustikon Ergon

      Strona pozwana: DIVANI AKROPOLIS Anonymi Xenodochiaki kai Touristiki Etairia

      Pytania prejudycjalne

   Czy zwykłe zainstalowanie w pokojach hotelowych, przez prowadzącego hotel, odbiorników telewizyjnych i ich podłączenie do anteny centralnej zainstalowanej w hotelu, bez żadnej czynności pośrednictwa lub interwencji ze strony prowadzącego hotel, stanowi udostępnienie utworu publiczności rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE, w szczególności czy w świetle rzeczonego wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 grudnia 2006 r. w sprawie C-306/05, Sociedad General de Autores y Editores de Espana (SGAE), ma miejsce w niniejszej sprawie rozprowadzenie sygnału poprzez odbiorniki telewizyjne klientom zamieszkującym w pokojach hotelowych, ze związaną z tym interwencją techniczną prowadzącego hotel?


title: Sprawa C-317/09 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 listopada 2010 r. — Architecture, microclimat, énergies douces — Europe et Sud SARL (ArchiMEDES) przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Potrącenie wierzytelności podlegających odrębnym porządkom prawnym — Żądanie zwrotu kwot wypłaconych tytułem zaliczki — Zasada litis denuntiatio — Prawo do obrony i prawo do rzetelnego procesu)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/13

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 listopada 2010 r. — Architecture, microclimat, énergies douces — Europe et Sud SARL (ArchiMEDES) przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-317/09 P) (1)

   (Odwołanie - Potrącenie wierzytelności podlegających odrębnym porządkom prawnym - Żądanie zwrotu kwot wypłaconych tytułem zaliczki - Zasada litis denuntiatio - Prawo do obrony i prawo do rzetelnego procesu)
   2011/C 13/21
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Architecture, microclimat, énergies douces — Europe et Sud SARL (ArchiMEDES) (przedstawiciel: adwokat P.P. Van Gehuchten)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve i S. Delaude, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 10 czerwca 2009 r. w sprawach połączonych T-396/05 i T-397/05 ArchiMEDES przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargi wniesione przez wnoszącą odwołanie zmierzające po pierwsze do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji dotyczących zwrotu kwot wpłaconych tytułem zaliczki w ramach umowy wiążącej Komisję z wnoszącą odwołanie oraz potrącenia wzajemnych wierzytelności, a po drugie do zobowiązania Komisji do zapłaty pełnej kwoty subwencji przewidzianej w tejże umowie — Brak możliwości stosowania zasady litis denuntiatio — Nieuwzględnienie wniosku o uznanie solidarnej odpowiedzialności kontrahentów — Naruszenie prawa do obrony i prawa do rzetelnego procesu

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Architecture, microclimat, énergies douces — Europe et Sud SARL (ArchiMEDES) zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa F-25/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 5 lutego 2013 r. — Presset przeciwko Komisji (Służba publiczna — Wynagrodzenie — Dieta dzienna — Warunki przyznania)

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/33

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 5 lutego 2013 r. — Presset przeciwko Komisji
   (Sprawa F-25/12) (1)

   (Służba publiczna - Wynagrodzenie - Dieta dzienna - Warunki przyznania)
   2013/C 79/55
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Paul-Henri Presset (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat P. Pradal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie przyznania skarżącemu diet dziennych.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Paul-Henri Presset pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 138 z 12.05.12, s.36.


title: Sprawa T-321/12: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2012 r. — Ciudad de la Luz, SA i Sociedad Proyectos Temáticos de la Comunidad Valenciana przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/32

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2012 r. — Ciudad de la Luz, SA i Sociedad Proyectos Temáticos de la Comunidad Valenciana przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-321/12)
   2012/C 287/61
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Ciudad de la Luz, SA (Alicante, Hiszpania) i Sociedad Proyectos Temáticos de la Comunidad Valenciana, SA (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Buendía Sierra, N. Ruiz García, J. Belenguer Mula i M. Muñoz de Juan, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie podniesionych w skardze zarzutów nieważności za dopuszczalne i uwzględnienie ich;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej (2012) 3025 wersja ostateczna z dnia 8 maja 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA 22668 (C 8/2008 — ex NN 4/2008), przyznanej przez Hiszpanię na rzecz spółki Ciudad de la Luz S.A., a w szczególności art. 1 ust.1 tej decyzji w zakresie, w jakim Komisja uznała w nim, że inwestycja w spółkę Ciudad de la Luz (CDL) zawiera w sobie elementy niezgodnej ze wspólnym rynkiem pomocy państwa i zażądała jej odzyskania;

               —

               uznanie zaskarżonej decyzji za nieistniejącą lub, tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie jej nieważności; dotyczy to w szczególności jej art. 1 ust. 1 w zakresie, w jakim Komisja uznała w nim, że pewni producenci wykorzystujący CDL do swych produkcji filmowych uzyskali taką niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc;

               —

               co za tym idzie, stwierdzenia nieważności sformułowanych w art. 2 zaskarżonej decyzji nakazów odzyskania pomocy i

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 3 zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa ze względu na wyciągnięcie przez Komisję wniosku o istnieniu pomocy państwa na rzecz CDL (błędne zastosowanie zasady inwestora prywatnego). Naruszenie art. 107 ust. 1 i art. 345 TFUE
               Skarżące są zdania, że Komisja przeprowadziła błędną analizę zasady inwestora prywatnego i wyciągnęła błędny wniosek o istnieniu pomocy państwa. Inwestycje Generalitat Valenciana na rzecz CDL inwestycje były dokonywane w dwóch różnych momentach — 2000 i 2004 — a wydanie dwóch decyzji inwestycyjnych zostało poprzedzone opracowaniem biznes planów świadczących o przewidywalnej rentowności tego projektu. Komisja stosując zasadę inwestora prywatnego porównała jego rentowność z rentownością projektów i czynników, które są nieporównywalne ze względu na swe rozmiary, pozbawiając tą zasadę treści z naruszeniem art. 107 ust. 1 i art. 345 TFUE.
               Komisja odmówiła również uwzględnienia w swej analizie prawno-ekonomicznej okoliczności polegającej na tym, że oprócz studiów filmowych w ramach kompleksu przewidziano również rozbudowę strefy handlowej i hotelowej na należących do SPTCV terenach. Gdyby uwzględniono te dwa projekty, rentowność inwestycji w spółkę CDL okazałaby się jeszcze wyższa.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa przy przeprowadzaniu analizy zgodności projektu CDL ze wspólnym rynkiem i braku uzasadnienia
               Zdaniem skarżących Komisja odmówiła uznania, że ze względu na to, iż CDL znajduje się w Alicante, projekt ten kwalifikuje się do otrzymania pomocy regionalnej. Ponieważ chodzi tu o duży projekt inwestycyjny, władze hiszpańskie uznały, że CDL może bez sprzeciwu ze strony Komisji skorzystać z pomocy regionalnej do 36 % wartości projektu. Pomimo tego instytucja ta nie zgodziła się z tym, że po zastosowaniu zasady inwestora prywatnego do 64 % wartości inwestycji projekt ten okaże się jeszcze bardziej rentowny.
               Tytułem ewentualnym skarżące podnoszą, że dokonane przez władze Walencji inwestycje w kompleks studiów filmowych CDL należy uznać za całkowicie lub częściowo zgodne z art. 107 ust. 3 lit. d) TFUE.
               Komisja nie uzasadniła swych wniosków, zgodnie z którymi pomoc na budowę kompleksu studiów filmowych CDL nie była konieczna, proporcjonalna i właściwa ze względu na to, że w odniesieniu do tej pomocy nie może mieć zastosowania, choćby nawet i częściowo, argument o zgodności kulturowej.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa ze względu na brak decyzji i, w każdym razie, całkowitego braku uzasadnienia, jeśli chodzi o zachęty do inwestowania w produkcję filmów.
               Poza tym, że Komisja uznała, iż inwestycja w CDL jest pomocą niezgodną ze wspólnym rynkiem, w ten sam sposób zakwalifikowała ona wszystkie zachęty przyznane producentom filmowym pod warunkiem, że będą oni kręcić swe filmy w CDL.
               Tej rzekomej pomocy poświęcony został tylko jeden akapit zaskarżonej decyzji, w którym Komisja ograniczyła się do uznania jej za niezgodną ze wspólnym rynkiem. Komisja nie opisała środka pomocowego, do którego odsyła i nie wspomniała w żaden sposób o informacjach dostarczonych w tym względzie przez państwo członkowskie; instytucja ta nie zbadała również tego, czy ten środek rzeczywiście zawiera elementy pomocy, nie dokonała ona analizy kryteriów zgodności, ani nie poruszyła kwestii uzasadnionych oczekiwań.
               Skarżące są zatem zdania, że chodzi tu o akt nieistniejący lub nieważny ze względu na brak uzasadnienia. Ponadto w ich przekonaniu zachęty te należało uznać za zgodne z art. 107 ust. 3 lit. d) TFUE ze względu na to, że spełniają one warunki określone w komunikacie Komisji z 2001 r. w sprawie pomocy dla przemysłu filmowego.


title: Sprawa C-125/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 18 marca 2014 r. – Iron & Smith Kft. przeciwko Unilever NV

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 18 marca 2014 r. – Iron & Smith Kft. przeciwko Unilever NV
   (Sprawa C-125/14)
   2014/C 175/28
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Törvényszék.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Iron & Smith Kft.

      Strona pozwana: Unilever NV.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wystarcza renoma istniejąca w państwie członkowskim w celu uzasadnienia renomy wspólnotowego znaku towarowego w rozumieniu art. 4ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE (1) z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (zwanej dalej „dyrektywą”), również w przypadku, gdy wniosek o rejestrację krajowego znaku towarowego, przeciwko któremu wniesiono taki sprzeciw na podstawie takiej renomy, został złożony w innym niż rzeczone państwie członkowskim?

               2)

               Czy można stosować w ramach kryteriów terytorialnych stosowanych przy ocenie renomy wspólnotowego znaku towarowego zasady ustanowione przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w odniesieniu do rzeczywistego stosowania wspólnotowego znaku towarowego?

               3)

               Czy jeżeli właściciel wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego wykaże renomę znaku wspólnotowego w krajach innych niż państwo członkowskie, w którym złożono wniosek o rejestrację krajową – które obejmują znaczną część terytorium Unii Europejskiej – można wymagać również od niego, niezależnie od powyższego, aby przedstawił wystarczający dowód w odniesieniu do rzeczonego państwa członkowskiego?

               4)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na wcześniejsze pytanie, biorąc pod uwagę szczególne cechy rynku wewnętrznego, czy może zdarzyć się, że znak towarowy używany w intensywny sposób w znaczącej części Unii Europejskiej jest nieznany odnośnemu krajowemu konsumentowi i z tego powodu nie spełniona zostaje druga przesłanka konieczna dla istnienia powodu uniemożliwiającego rejestrację zgodnie z postanowieniem art. 4 ust. 3 dyrektywy, ponieważ brak jest niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody renomie lub odróżniającemu charakterowi lub uzyskania bezprawnej korzyści z nich? W przypadku odpowiedzi twierdzącej, jakie okoliczności powinien wykazać właściciel wspólnotowego znaku towarowego, aby została spełniona ww. przesłanka?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 299, s. 25).


title: Sprawa T-585/11: Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2011 r. — Cheverny Investments przeciwko Komisji

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/60

      Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2011 r. — Cheverny Investments przeciwko Komisji
      (Sprawa T-585/11)
      (2012/C 25/115)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Cheverny Investments (St. Julians, Republika Malty) (przedstawiciel: adwokat H. Prinz zu Hohenlohe-Langenburg)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 275 z dnia 26 stycznia 2011 r. w sprawie pomocy państwa C-7/10 Program pomocy dotyczący przeniesienia strat podatkowych w przypadku restrukturyzacji przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji („Sanierungsklausel”), której adresatem jest Republika Federalna Niemiec;

                  —

                  ewentualnie, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 26 stycznia 2011 r. w sprawie pomocy państwa C-7/10, której adresatem jest Republika Federalna Niemiec, w zakresie, w jakim w ramach wykładni prawa krajowego przepis umożliwiający przeniesienie strat podatkowych w przypadku restrukturyzacji przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji (Sanierungsklausel), zawarty w § 8c ust. 1a EStG, dotyczy nie tylko spółek nadmiernie zadłużonych lub niewypłacalnych, lub którym grozi niewypłacalność, ale — przy spełnieniu dalszych warunków utrzymania przeniesienia straty w przypadku zmiany struktury własności spółki — przeprowadza restrukturyzację w rozumieniu § 8c ust. 1a KStG również w odniesieniu do takich spółek, których niewypłacalności lub nadmiernemu zadłużeniu można zapobiec, a więc spółek które jedynie mogą stać się niewypłacalne lub nadmiernie zadłużone;

                  —

                  obciążenie pozwanej koniecznymi kosztami skarżącej zgodnie z art. 87 § 2 zdanie pierwsze regulaminu postępowania [przed Sądem].

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi, że dokonując oceny kwestionowanego przez pozwaną § 8c ust. 1a niemieckiej Körperschaftsteuergesetz (ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, KStG) pozwana dokonała błędu w ocenie niesłusznie uznając, że przepis umożliwiający przeniesienie strat podatkowych w przypadku restrukturyzacji przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji (Sanierungsklausel) ma charakter instrumentu pomocy państwa

                  —

                  przyjmując za punkt wyjścia, że kwestionowana norma dotyczy jedynie przedsiębiorstw, które są niewypłacalne lub zagrożone niewypłacalnością, nie dotyczy natomiast przedsiębiorstw, które jedynie mogą stać się niewypłacalne lub nadmiernie zadłużone;

                  —

                  przyjmując selektywność, wychodząc z założenia, że układ odniesienia stanowi nie Körperschaftsteuergesetz, lecz § 8c KStG.

            Skarżąca podnosi ponadto, że w zaskarżonej decyzji pozwana popełniła błędy w ocenie, ponieważ

                  —

                  nie określiła systemu odniesienia w świetle wydanego przez siebie komunikatu w sprawie stosowania zasad pomocy państwa do środków z zakresu bezpośredniego opodatkowania przedsiębiorstw (Dz.U. 1998, C 384, s. 3) i swojego projektu dyrektywy Rady w sprawie wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych, przy uwzględnieniu KStG;

                  —

                  nie dostrzegała uzasadnienia przepisu umożliwiającego przeniesienie strat podatkowych w przypadku restrukturyzacji przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji (Sanierungsklausel) w zakłóceniu ogólnogospodarczej równowagi w roku 2009 r.

            Zdaniem skarżącej w ten sposób pozwana narusza art. 107 ust. 1 TFUE.


title: Sprawa C-523/08: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/20

         Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-523/08)
   (2009/C 19/35)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Condou-Durande i M-A. Rabanal Suárez, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2005/71/WE (1) z dnia 12 listopada 2005 r. w sprawie szczególnej procedury przyjmowania obywateli państw trzecich w celu prowadzenia badań naukowych, a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy do prawa krajowego upłynął w dniu 12 października 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 289, s. 15.


title: Sprawa C-459/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/31

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-459/08) (1)

   2009/C 220/60

      Język postępowania: portugalski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa T-107/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 21 lutego 2013 r. przez Cornelię Trenteę od wyroku wydanego w dniu 11 grudnia 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-112/10 Trentea przeciwko FRA

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/22

         Odwołanie wniesione w dniu 21 lutego 2013 r. przez Cornelię Trenteę od wyroku wydanego w dniu 11 grudnia 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-112/10 Trentea przeciwko FRA
   (Sprawa T-107/13 P)
   2013/C 129/45
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Cornelia Trentea (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Druga strona postępowania: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               Uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 11 grudnia 2012 r. w sprawie F-112/10;

               —

               W konsekwencji, stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów zatrudnienia z dnia 5 czerwca 2010 r. w sprawie odrzucenia kandydatury wnoszącej odwołanie na stanowisko (sygn. TA-ADMIN-AST 4-2009) i decyzji w sprawie powołania innego kandydata; zasądzenie od FRA odszkodowania za szkodę materialną poniesioną przez wnoszącą odwołanie, odpowiadającego różnicy między jej obecnym wynagrodzeniem oraz wynagrodzeniem AST 4, do osiągnięcia wieku emerytalnego, wraz z wszelkimi dodatkami i świadczeniami oraz kompensacją uprawnień emerytalnych; zasądzenie od FRA zadośćuczynienia na rzecz wnoszącej odwołanie za doznaną krzywdę, szacowanego ex aequo et bono na 10 000 EUR; oraz

               —

               Obciążenie FRA kosztami postępowania w pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia reguł dopuszczalności zarzutów: dopuszczalność argumentów przedstawionych na rozprawie w pierwszej instancji dotyczących nieobecności przedstawiciela komitetu pracowniczego w komisji ds. naboru — uchybienie obowiązkowi uzasadnienia przez sąd pierwszej instancji. Wnosząca odwołanie uważa, że Sąd do spraw Służby Publicznej po pierwsze naruszył art. 43 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej w ten sposób, że nie uwzględnił okoliczności, iż wspomniane argumenty były oparte na dokumentach i informacjach, które FRA przedstawiła dopiero w toku postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, a po drugie, nie uznał, że omawiane argumenty należy uznać za dopuszczalne na tej podstawie, że są one ściśle związane z innymi zarzutami przedstawionymi w postępowaniu pisemnym. Po trzecie, w każdym razie, Sąd do spraw Służby Publicznej błędnie uznał, bez jakiegokolwiek uzasadnienia, że zarzut nie wchodzi w zakres zarzutów, które Sąd może rozpatrywać z urzędu.

               2)

               Zarzut drugi, dotyczący nieprawdziwości ustaleń faktycznych w zakresie egzaminów pisemnych, powodującej naruszenie przez Sąd do spraw Służby Publicznej zasady równego traktowania i przeinaczenie dowodów. Wnosząca odwołanie uważa, że Sąd popełnił błąd stwierdzając, że nie zostało wykazane ani nawet podniesione, iż pytania na egzaminie pisemnym były identyczne dla wszystkich kandydatów, skoro pozwana potwierdziła to w odpowiedzi na skargę. Takie nieprawidłowe ustalenia wpłynęły na wnioski co do prawa, do których doszedł Sąd, ponieważ zasada równego traktowania wymaga, by egzaminy pisemne odbywały się w tym samym czasie dla wszystkich kandydatów, a nie w różnych dniach, jak to miało miejsce w postępowaniu w sprawie naboru, w którym brała udział wnosząca odwołanie. Co więcej, sąd pierwszej instancji oddalił zarzut wnoszącej odwołanie dotyczący braku anonimowości prac z egzaminów pisemnych, w oparciu jedynie o twierdzenie FRA, które ona zakwestionowała.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący niezgodnego z prawem składu komisji ds. naboru, przeinaczenia dowodów i naruszenia przez Sąd do spraw Służby Publicznej obowiązku uzasadnienia. Wnosząca odwołanie uważa, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo i przeinaczył dowody, uznając, bez dalszego uzasadnienia, że kierownik departamentu administracji FRA i kierownik finansowy FRA posiadali dogłębną wiedzę i doświadczenie w dziedzinie zamówień publicznych, jedynie w oparciu o twierdzenia FRA, które wnosząca odwołanie zakwestionowała. Ten brak wiedzy i doświadczenia miał również wpływ na wyniki postępowania w sprawie naboru.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący uchybienia obowiązkowi uzasadnienia oraz przekroczenia rozsądnego terminu wydania wyroku. Wnosząca odwołanie uważa, że sąd pierwszej instancji naruszył prawo uznając, że pozwana spełniła obowiązek uzasadnienia, gdyż wnosząca odwołanie nie wiedziała do czasu postępowania w pierwszej instancji, jakie kryteria były stosowane do oceny jej kandydatury, nie została poinformowana, jakich kwalifikacji nie spełnia oraz nie otrzymała swoich ogólnych ocen w podziale na poszczególne oceny do czasu rozprawy. Sąd oparł się również niezgodnie z prawem na dokumencie przedłożonym przez pozwaną na rozprawie, aby dojść do wniosku, że pozwana dopełniła obowiązku uzasadnienia, nie podając uzasadnienia w postaci jakichkolwiek nadzwyczajnych okoliczności. Ponadto, po pierwsze, gdyby wnosząca odwołanie otrzymała ten dokument w toku postępowania administracyjnego, jak żądała, mogłaby lepiej zrozumieć powody, dla których nie została wybrana, i bardziej skutecznie zakwestionować te decyzję. Po drugie, postępowanie przed Sądem do spraw Służby Publicznej zostałoby przeprowadzone w rozsądniejszym czasie.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 87 § 2 i art. 88 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej w zakresie kosztów postępowania oraz uchybienia obowiązkowi uzasadnienia. Wnosząca odwołanie uważa, że Sąd niezgodnie z prawem obciążył ją własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez pozwaną.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 171 z 5.7.2008 .

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/1

         (2008/C 183/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 171 z 5.7.2008.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 158 z 21.6.2008.

      Dz.U. C 142 z 7.6.2008.

      Dz.U. C 128 z 24.5.2008.

      Dz.U. C 116 z 9.5.2008.

      Dz.U. C 107 z 26.4.2008.

      Dz.U. C 92 z 12.4.2008.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa T-179/09: Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2009 r. — Dunamenti Erőmű przeciwko Komisji

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/16

         Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2009 r. — Dunamenti Erőmű przeciwko Komisji
   (Sprawa T-179/09)
   2009/C 167/32
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Dunamenti Erőmű Zrt. (Százhalombatta, Węgry) (przedstawiciele: J. Lever, QC, A. Nourry i R. Griffith, Solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji i każdego z przepisów zawartych w jej sentencji w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej;

               —

               w drugiej kolejności, stwierdzenie nieważności art. 2 i art. 5 decyzji w zakresie, w jakim nakazano w nich odzyskanie od skarżącej pomocy w kwocie przewyższającej kwotę wszelkiej pomocy, jaką Komisja winna była uznać za niezgodną ze wspólnym rynkiem;

               —

               zarządzenie na podstawie art. 65 regulaminu postępowania środka dowodowego polegającego na wezwaniu Komisji do przedłożenia Sądowi kopii wszelkich pism wymienionych między Komisją a władzami węgierskimi i wszelkich zapisów pochodzących z odbytych między nimi spotkań i rozmów, do których odnosi się pkt 466 zaskarżonej decyzji;

               —

               jeżeli Sąd uzna, że celowe byłoby zwrócenie się o pomoc biegłego lub biegłych, zarządzenie środka dowodowego w postaci opinii biegłego lub biegłych, a także wszelkich innych środków dowodowych, jakie Sąd uzna za stosowne;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą w niniejszym postępowaniu.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008)2223 wersja ostateczna z dnia 4 czerwca 2008 r. uznającej za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc udzieloną przez władze węgierskie na rzecz niektórych producentów energii elektrycznej w formie długoterminowych umów dotyczących zakupu energii elektrycznej (power purchase agreements, zwanych dalej „PPA”) zawartych między Magyar Villamos Müvek Rt. (dalej „MVM”) — operatorem sieci należącym do państwa węgierskiego a tymi producentami przed przystąpieniem Republiki Węgierskiej do Unii Europejskiej [Pomoc państwa C 41/2005 (ex NN 49/2005) — „koszty osierocone” na Węgrzech]. W zaskarżonej decyzji wskazano skarżącą jako beneficjenta zarzucanej pomocy państwa i nakazano Węgrom odzyskanie od skarżącej tejże pomocy wraz z odsetkami.
   W uzasadnieniu swych żądań skarżąca podnosi cztery zarzuty.
   W ramach zarzutu pierwszego skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła art. 87 ust. 1 WE w zakresie, w jakim uznała zawartą przez skarżącą PPA za pomoc, mimo iż Komisja przyznała, że stanowiła ona „niezbędną” umowę przedprywatyzacyjną. Według skarżącej władze węgierskie działały zatem zgodnie z zasadą inwestora prywatnego. Skarżąca utrzymuje, że Komisja błędnie zastosowała traktat akcesyjny Węgier i art. 1 lit. b) ppkt v) rozporządzenia Rady nr 659/1999 (1).
   Po drugie skarżąca podnosi, że nawet jeśli, quod non, na mocy PPA skarżącej została przyznana pomoc państwa w 1995 r., to polegając na zasadzie uzasadnionych oczekiwań skarżąca mogła być przekonana, że zgodnie z prawem wspólnotowym pomoc ta zostanie potraktowana jako pomoc istniejąca.
   Po trzecie skarżąca twierdzi, że kwalifikując zawartą przez skarżącą PPA jako niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc państwa, decyzja narusza zasadę proporcjonalności, gdyż pomoc ta została błędnie uznana za pomoc operacyjną i nie powinna była zostać uznana za niezgodną ze wspólnym rynkiem, nawet w zakresie, w jakim pokrywała ona poniesione przez skarżącą koszty osierocone. Ponadto skarżąca podnosi, że wniosek ten sformułowano w oparciu o niekompletne lub błędne rozumowanie, naruszając art. 87 ust. 3 lit. a) WE poprzez nieuznanie, że zawarta przez skarżącą PPA odgrywała rolę polegającą na sprzyjaniu rozwojowi gospodarczemu.
   Po czwarte skarżąca utrzymuje, że nakaz odzyskania pomocy narusza art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 659/1999 oraz ogólne zasady prawa wspólnotowego, takie jak zasada ochrony uzasadnionych interesów i uzasadnionych oczekiwań. Co więcej, skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła podstawowe wymogi proceduralne, takie jak prawo skarżącej do sprawiedliwego procesu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE, Dz.U. L 83, s. 1.


title: Sprawa T-347/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 grudnia 2008 r. — iTouch International przeciwko OHIM — Touchnet Information Systems (iTouch)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/68

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 grudnia 2008 r. — iTouch International przeciwko OHIM — Touchnet Information Systems (iTouch)
   (Sprawa T-347/08) (1)

   (2009/C 44/117)

      Język postępowania: angielski

   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008.


title: Sprawa T-76/15: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2015 r. – KENUP Foundation i in./EIT

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/40

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2015 r. – KENUP Foundation i in./EIT
   (Sprawa T-76/15)
   (2015/C 146/54)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: KENUP Foundation (Kalkara, Malta), Candena GmbH (Lüneburg, Niemcy), Center odličnosti za biosenzoriko, instrumentacijo in procesno kontrolo (CO BIK) (Ajdovščina, Słowenia), Evotec AG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Soltész, C. Wagner i H. Weiß)

      Strona pozwana: Europejski Instytut Innowacji i Technologii (EIT)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie wyznaczenia wspólnot wiedzy i innowacji (02008.EIT.2014.I.EIT.GB) oraz w sprawie oddalenia wniosku KENUP, doręczonej pismem z dnia 10 grudnia 2014 r. (012234.EIT.D.2014.MK); oraz

               —

               obciążenie EIT kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnoszą dziewięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący wydania spornych decyzji, którymi oddalono wniosek KENUP, przez niewłaściwy organ Unii.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący wydania spornych decyzji w następstwie zastosowania przez EIT błędnych procedur wyboru.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez EIT obowiązku uzasadnienia, poprzez niedoręczenie skarżącym decyzji o wyznaczeniu.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez zewnętrznych ekspertów EIT w procesie oceny wniosku KENUP zasady równego traktowania.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez zewnętrznych ekspertów EIT w procesie oceny wniosku KENUP zasady przejrzystości i obowiązku uzasadnienia.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia przez zewnętrznych ekspertów EIT w procesie oceny wniosku KENUP przepisów rozporządzenia ustanawiającego zasady uczestnictwa dla programu Horyzont 2020 dotyczących oceny etycznej.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący oczywistych błędów w ocenie wniosku KENUP przeprowadzonej przez zewnętrznych ekspertów EIT.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczący tego, że eksperci EIT oraz członkowie zarządu EIT uczestniczący w procedurze wyboru, która zakończyła się wydaniem spornej decyzji, znajdowali się w sytuacji konfliktu interesów z interesami Unii Europejskiej.

               9.

               Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że zaproszenie do składania wniosków w sprawie wspólnot wiedzy i innowacji (Knowledge and Innovation Communities – KICs) opublikowane przez EIT w 2014 r. narusza zasady postępowania obowiązujące w kontekście procedur wyboru KICs.


title: Sprawa C-272/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 12 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel d'Angers — Francja) — EARL Mainelvo przeciwko Denkavit France SARL

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/25

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 12 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel d'Angers — Francja) — EARL Mainelvo przeciwko Denkavit France SARL
   (Sprawa C-272/06) (1)

   (2007/C 199/41)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.