title: Sprawa C-241/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 października 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — Nicolae Bot przeciwko Préfet du Val-de-Marne (Konwencja wykonawcza do układu z Schengen — Artykuł 20 ust. 1 — Warunki przemieszczania się obywateli państwa trzeciego niepodlegających obowiązkowi wizowemu — Maksymalny trzymiesięczny pobyt w ciągu sześciomiesięcznego okresu liczonego od daty pierwszego wjazdu na obszar Schengen — Kolejne pobyty — Pojęcie pierwszego wjazdu )

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/16

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 października 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — Nicolae Bot przeciwko Préfet du Val-de-Marne
   (Sprawa C-241/05) (1)

   (Konwencja wykonawcza do układu z Schengen - Artykuł 20 ust. 1 - Warunki przemieszczania się obywateli państwa trzeciego niepodlegających obowiązkowi wizowemu - Maksymalny trzymiesięczny pobyt w ciągu sześciomiesięcznego okresu liczonego od daty pierwszego wjazdu na obszar Schengen - Kolejne pobyty - Pojęcie „pierwszego wjazdu”)
   (2006/C 294/26)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Conseil d'État
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Nicolae Bot

      Strona pozwana: Préfet du Val-de-Marne
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Conseil d'État (Francja) - Wykładnia art. 20 ust. 1 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (Dz.U. 2000, L 239, str. 19) - Pojęcie pierwszego wjazdu na terytorium umawiających się stron
   Sentencja
   Wykładni art. 20 ust. 1 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanej w dniu 19 czerwca 1990 r. w Schengen należy dokonywać tak, że pojęcie „pierwszego wjazdu” zawarte w tym przepisie dotyczy, poza w ogóle pierwszym wjazdem na obszar Schengen, pierwszego wjazdu na ten obszar po upływie sześciomiesięcznego okresu liczonego od tego w ogóle pierwszego wjazdu, jak również każdego innego pierwszego wjazdu po upływie każdego nowego sześciomiesięcznego okresu liczonego od poprzedniej daty pierwszego wjazdu.

      (1)  Dz.U. C 193 z 06.08.2005 r.


title: Sprawa C-263/06: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Carboni e derivati Srl przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze, Riunione Adriatica di Sicurtà SpA (Wspólna polityka handlowa — Ochrona przed praktykami dumpingowymi — Cła antydumpingowe — Surówka hematytowa pochodząca z Rosji — Decyzja nr 67/94/EWWiS — Ustalenie wartości celnej w celu zastosowania zmiennego cła antydumpingowego — Wartość transakcyjna — Kolejne transakcje sprzedaży za różną cenę — Możliwość uwzględnienia przez organy celne ceny sprzedaży towarów, która nastąpiła przed sprzedażą, na podstawie której dokonano zgłoszenia celnego)

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Carboni e derivati Srl przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze, Riunione Adriatica di Sicurtà SpA
   (Sprawa C-263/06) (1)

   (Wspólna polityka handlowa - Ochrona przed praktykami dumpingowymi - Cła antydumpingowe - Surówka hematytowa pochodząca z Rosji - Decyzja nr 67/94/EWWiS - Ustalenie wartości celnej w celu zastosowania zmiennego cła antydumpingowego - Wartość transakcyjna - Kolejne transakcje sprzedaży za różną cenę - Możliwość uwzględnienia przez organy celne ceny sprzedaży towarów, która nastąpiła przed sprzedażą, na podstawie której dokonano zgłoszenia celnego)
   (2008/C 107/03)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte suprema di cassazione
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Carboni e derivati Srl

      Strona pozwana: Ministero dell'Economia e delle Finanze, Riunione Adriatica di Sicurtà SpA
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte suprema di cassazione — Wykładnia art. 147 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 253, str. 1) zmienionego rozporządzeniem nr 1762/95 — Podstawa obliczenie dla zastosowania cła antydumpingowego — Możliwość uwzględnienia przez organ celny ceny sprzedaży towarów, która nastąpiła przed sprzedażą, na podstawie której dokonano zgłoszenia celnego — Surówka hematytowa pochodząca z Rosji
   Sentencja
   Zgodnie z art. 1 ust. 2 decyzji Komisji nr 67/94/EWWiS z dnia 12 stycznia 1994 r. nakładającej tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz do Wspólnoty surówki hematytowej pochodzącej z Brazylii, Polski, Rosji i Ukrainy organy celne nie mogą określić wartości celnej w celu zastosowania cła antydumpingowego ustanowionego w rzeczonej decyzji na podstawie ceny ustalonej dla danych towarów w ramach sprzedaży, która nastąpiła przed sprzedażą, na podstawie której dokonano zgłoszenia celnego, jeżeli zadeklarowana cena odpowiada cenie faktycznie zapłaconej przez importera lub od niego należnej.
   Jeżeli organy celne mają uzasadnione wątpliwości co do prawdziwości zadeklarowanej wartości i ich wątpliwości potwierdziły się po zażądaniu uzupełniających informacji i po zapewnieniu zainteresowanej osobie odpowiedniej możliwości przedstawienia jej stanowiska co do podstaw, na których opierają się te wątpliwości, przy czym nie było możliwe określenie ceny faktycznie zapłaconej lub należnej, mogą one zgodnie z art. 31 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, obliczyć wartość celną w celu zastosowania cła antydumpingowego ustanowionego w decyzji nr 67/94 poprzez odniesienie do ceny uzgodnionej dla danych towarów w ramach sprzedaży, która nastąpiła jako ostatnia przed sprzedażą, w odniesieniu do której dokonano zgłoszenia celnego i co do której organy celne nie mają żadnej obiektywnej podstawy, aby wątpić w jej prawdziwość.

      (1)  Dz.U. C 224 z 16.9.2006.


title: Sprawa T-24/13: Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – – Cactus/OHIM – Del Rio Rodríguez (CACTUS OF PEACE CACTUS DE LA PAZ) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego CACTUS OF PEACE CACTUS DE LA PAZ — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy CACTUS i wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Cactus — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 76 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/44

         Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – – Cactus/OHIM – Del Rio Rodríguez (CACTUS OF PEACE CACTUS DE LA PAZ)
   (Sprawa T-24/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego CACTUS OF PEACE CACTUS DE LA PAZ - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy CACTUS i wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Cactus - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 76 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 302/56)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cactus SA (Bertrange, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat K. Manhaeve)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Isabel Del Rio Rodríguez (Malaga, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 października 2012 r. (sprawa R 2005/2011-2), dotycząca postępowania w sprawie sprzeciwu między Cactus SA a Isabel Del Rio Rodríguez.

      Sentencja

               1)

               Punkt 1 sentencji decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 października 2012 r. (sprawa R 2005/2011-2) jest nieważny w zakresie w jakim oddala sprzeciw z tego powodu, że usługi „sprzedaży detalicznej roślin i kwiatów naturalnych, ziaren; owoców i warzyw świeżych” z klasy 35 nie były objęte wcześniejszymi znakami towarowymi.

               2)

               Punkt 2 sentencji ww. decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 października 2012 r. jest nieważna w zakresie w jakim uchyla część decyzji Wydziału Sprzeciwów uwzględniającą sprzeciw oparty na „kwiatach i roślinach naturalnych; ziarnach”, towarach z klasy 31, a także pkt 1 sentencji tej samej decyzji, oparty na tych samych towarach.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Cactus SA pokrywa jedna trzecią kosztów poniesionych przez strony przed Sądem. OHIM pokrywa dwie trzecie tych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 101 z 6.4.2013.


title: Sprawa C-157/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli (Włochy) w dniu 31 marca 2011 r. — Giuseppe Sibilio przeciwko Comune di Afragola

text:
               11.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 173/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli (Włochy) w dniu 31 marca 2011 r. — Giuseppe Sibilio przeciwko Comune di Afragola
   (Sprawa C-157/11)
   2011/C 173/11
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Napoli

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Giuseppe Sibilio

      Strona pozwana: Comune di Afragola

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywa 1999/70/WE (1) znajduje zastosowanie wobec pracowników wykonujących prace społecznie użyteczne czy tez pracowników tych należy w rozumieniu klauzuli 3 pkt 1 uznać za osoby, które zawarły umowę o pracę lub stosunek pracy bezpośrednio między pracodawcą a pracownikiem, a termin wygaśnięcia umowy o pracę lub stosunku pracy jest określony przez obiektywne warunki, takie jak nadejście dokładnie określonej daty, którą w rozpatrywanym przypadku jest zakończenie projektu?

               2)

               Czy klauzula 4 stoi na przeszkodzie temu aby pracownik LSU (lavoratore socialmente utile — pracownik wykonujący prace społecznie użyteczne) lub LPU (lavoratore di pubblica utilità — pracownik wykonujący prace użyteczności publicznej) otrzymywał niższe wynagrodzenie niż pracownik zatrudniony na czas nieokreślony, który wykonuje te same zadania i posiada ten sam staż pracy z tego tylko względu, iż jego „stosunek” pracy został nawiązany tak jak opisano powyżej czy też ta ostatnia okoliczność stanowi obiektywne względy mogące uzasadnić mniej korzystne traktowanie w zakresie wynagrodzenia?

      (1)  Dz.U. L 175, s. 43.


title: Sprawa F-57/09: Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2009 r. — Dionisio Galao przeciwko Komitetowi Regionów

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/65

         Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2009 r. — Dionisio Galao przeciwko Komitetowi Regionów
   (Sprawa F-57/09)
   2009/C 180/121
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ana Maria Dionisio Galao (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: Komitet Regionów

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komitetu Regionów ustalającej warunki zatrudnienia skarżącej w charakterze pracownika kontraktowego na podstawie 3 ter WZIP w zakresie, w jakim ogranicza ona czas trwania umowy do 3 miesięcy a także stwierdzenie nieważności dwóch aneksów do umowy o pracę skarżącej w charakterze członka personelu tymczasowego zmieniających datę zakończenia tej umowy.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komitetu Regionów z dnia 19 grudnia 2008 r. w zakresie, w jakim ustala ona warunki zatrudnienia skarżącej jako pracownika kontraktowego na podstawie art. 3 ter WZIP a konkretnie w zakresie, w jakim ogranicza ona czas trwania umowy do 3 miesięcy;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komitetu Regionów z dnia 23 października 2008 r. w zakresie, w jakim zmienia ona w aneksie nr 9 do umowy warunki zatrudnienia skarżącej jako członka personelu tymczasowego na podstawie art. 8 lit. b) WZIP a konkretnie w zakresie, w jakim przenosi ona na 31 grudnia 2008 r. datę zakończenia tej umowy;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komitetu Regionów z dnia 22 września 2008 r. w zakresie, w jakim zmienia ona w aneksie nr 8 do umowy warunki zatrudnienia skarżącej jako członka personelu tymczasowego na podstawie art. 8 lit. b) WZIP a konkretnie w zakresie, w jakim przenosi ona datę zakończenia tej umowy z dnia 30 września na 31 grudnia 2008 r.;

               —

               obciążenie Komitetu Regionów kosztami postępowania.


title: Sprawa T-147/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 listopada 2008 r. — En Route International przeciwko OHIM (FRESHHH) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FRESHHH — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/25

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 listopada 2008 r. — En Route International przeciwko OHIM (FRESHHH)
   (Sprawa T-147/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FRESHHH - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2009/C 19/46)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: En Route International Ltd (Datchet, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat W. Göpfert)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: R. Pethke, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 marca 2006 r. (sprawa R 352/2005-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego FRESHHH jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               En Route International Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 178 z 29.7.2006.


title: Sprawa C-289/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 7 marca 2013 r. w sprawie T-95/10 CINDU Chemicals BV i in. przeciwko Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA), wniesione w dniu 27 maja 2013 r. przez Cindu Chemicals BV, Deza, a.s., Koppers Denmark A/S, Koppers UK Ltd

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/17

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 7 marca 2013 r. w sprawie T-95/10 CINDU Chemicals BV i in. przeciwko Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA), wniesione w dniu 27 maja 2013 r. przez Cindu Chemicals BV, Deza, a.s., Koppers Denmark A/S, Koppers UK Ltd
   (Sprawa C-289/13 P)
   2013/C 252/25
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Cindu Chemicals BV, Deza, a.s., Koppers Denmark A/S, Koppers UK Ltd (przedstawiciel: adwokat K. Van Maldegem)

      Druga strona postępowania: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA), Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-95/10; oraz

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) ED/68/2009 (zwanej dalej „kwestionowaną decyzją”) w sprawie identyfikacji oleju antracenowego o niskiej zawartości antracenu jako substancji, którą należy umieścić na liście kandydackiej zgodnie z art. 59 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (REACH) (1), lub

               —

               Ewentualnie, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania skargi wnoszących odwołanie o stwierdzenie nieważności; oraz
               Obciążenie pozwanej całością kosztów postępowania (w tym kosztami postępowania przed Sądem).

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszące odwołanie podnoszą, że oddalając ich skargę o częściowe stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji, Sąd naruszył prawo Wspólnotowe. W szczególności podnoszą, że Sąd popełnił szereg błędów w wykładni ram prawnych znajdujących zastosowanie do sytuacji wnoszących odwołanie, co spowodowało, że Sąd kilkakrotnie naruszył prawo; w szczególności:

               —

               Uznając, że sprawa dotyczy złożonych faktów naukowych i technicznych i że identyfikacja oleju antracenowego o niskiej zawartości antracenu jako substancji posiadającej właściwości PBT i vPvB na podstawie jego składników obecnych w przynajmniej 0,1 % stężeniu nie była obarczona oczywisty błędem;

               —

               Składniki nie muszą być indywidualnie zidentyfikowane jako mające właściwości PBT lub vPvB w oddzielnej decyzji ECHA wydanej na podstawie przeprowadzonej w tym celu dokładnej oceny;

               —

               Artykuł 59 ust. 3 i załącznik XV do REACH nie zostały naruszone, ponieważ informacja o substancjach alternatywnych nie została zamieszczona w dokumentacji dotyczącej załącznika XV; oraz

               —

               Nie naruszono zasady równego traktowania

         Z powyższych względów wnoszące odwołanie podnoszą, że wyrok Sądu w sprawie T-95/10 należy uchylić oaz stwierdzić nieważność kwestionowanej decyzji.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1).


title: Sprawa T-380/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 października 2009 r. — Vischim przeciwko Komisji (Środki ochrony roślin — Substancja czynna chlorotalonil — Zmiana włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG — Dyrektywa 2006/76/WE — Moc wsteczna — Brak okresu przejściowego — Pewność prawa — Uzasadnione oczekiwania — Zasada równego traktowania)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/40

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 października 2009 r. — Vischim przeciwko Komisji
   (Sprawa T-380/06) (1)

   (Środki ochrony roślin - Substancja czynna chlorotalonil - Zmiana włączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG - Dyrektywa 2006/76/WE - Moc wsteczna - Brak okresu przejściowego - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania - Zasada równego traktowania)
   2009/C 282/75
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Vischim Srl (Cesano Maderno, Włochy) (przedstawiciele: C. Mereu i K. Van Maldegem, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Parpala i B. Doherty, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności art. 2 akapit 2 dyrektywy Komisji 2006/76/WE z dnia 22 września 2006 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/414/EWG w zakresie specyfikacji substancji czynnej chlorotalonilu (Dz.U. L 263, str. 9)

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Vischim Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007


title: Sprawa T-310/09: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2009 r. — Fuller & Thaler Asset Management przeciwko OHIM (BEHAVIOURAL INDEXING)

text:
               10.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/13

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2009 r. — Fuller & Thaler Asset Management przeciwko OHIM (BEHAVIOURAL INDEXING)
   (Sprawa T-310/09)
   2009/C 244/22
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fuller & Thaler Asset Management, Inc. (San Mateo, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: S. Malynicz, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wielkiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 28 kwietnia 2009 r. w sprawie R 323/2008-G; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „BEHAVIOURAL INDEXING” dla towarów i usług z klas 9 i 36

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na: i) popełnienie błędu przez Izbę Odwoławczą co do znaczenia i składni znaku towarowego oraz jego zdatności do stanowienia natychmiastowego i bezpośredniego określania opisowego rozpatrywanych towarów i usług; ii) niestwierdzenie przez Izbę Odwoławczą z urzędu okoliczności wskazujących na to, że rozpatrywany wspólnotowy znak towarowy jest opisowy dla właściwego kręgu odbiorców, mimo że Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, iż właściwy krąg odbiorców jest specjalistyczny; oraz iii) nieuwzględnienie przez Izbę Odwoławczą interesu ogólnego leżącego u źródła podstawy odmowy i niestwierdzenie na podstawie dowodów, że we właściwiej specjalistycznej dziedzinie istnieje zasadne prawdopodobieństwo, iż inni przedsiębiorcy z tej dziedziny będą chcieli używać rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego w przyszłości.


title: Sprawa T-303/08: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2010 r. — Tresplain Investments przeciwko OHIM — Hoo Hing (Golden Elephant Brand) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy Golden Elephant Brand — Niezarejestrowany graficzny krajowy znak towarowy GOLDEN ELEPHANT — Względna podstawa odmowy rejestracji — Odesłanie do prawa krajowego, któremu podlega wcześniejszy znak towarowy — Istniejące w systemie common law powództwo oparte na bezprawnym używaniu nazwy (action for passing off) — Artykuł 74 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 76 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Artykuł 73 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009) — Artykuł 8 ust. 4 i art. 52 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 4 i art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009) — Nowe zarzuty — Artykuł 48 § 2 regulaminu postępowania)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/35

         Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2010 r. — Tresplain Investments przeciwko OHIM — Hoo Hing (Golden Elephant Brand)
   (Sprawa T-303/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy Golden Elephant Brand - Niezarejestrowany graficzny krajowy znak towarowy GOLDEN ELEPHANT - Względna podstawa odmowy rejestracji - Odesłanie do prawa krajowego, któremu podlega wcześniejszy znak towarowy - Istniejące w systemie common law powództwo oparte na bezprawnym używaniu nazwy (action for passing off) - Artykuł 74 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 76 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Artykuł 73 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009) - Artykuł 8 ust. 4 i art. 52 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 4 i art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009) - Nowe zarzuty - Artykuł 48 § 2 regulaminu postępowania)
   2011/C 30/62
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tresplain Investments Ltd (Tsing Yi, Hong Kong, Chiny) (przedstawiciel: D. McFarland, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Novais Gonçalves, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Hoo Hing Holdings Ltd (Romford, Essex, Royaume-Uni) (przedstawiciel: M. Edenborough, barrister)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 maja 2008 r. (sprawa R 889/2007-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Hoo Hing Holdings Ltd a Tresplain Investments Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Żądania Hoo Hing Holdings Ltd mające na celu stwierdzenie częściowej nieważności i zmianę decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 7 maja 2008 r. (sprawa R 889/2007-1) dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Hoo Hing Holdings a Tresplain Investments Ltd, zostają częściowo oddalone i częściowo odrzucone.

               3)

               Tresplain Investments pokrywa koszty własne, koszty poniesione przez OHIM oraz połowę kosztów poniesionych przez Hoo Hing Holdings. Hoo Hing Holdings ponosi połowę kosztów własnych.

      (1)  Dz.U. C 260 z 11.10.2008.


title: Sprawa T-402/09 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 20 lipca 2009 r. w sprawie F-86/07, Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 7 października 2009 r. przez Luigiego Marcuccio

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/30

         Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 20 lipca 2009 r. w sprawie F-86/07, Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 7 października 2009 r. przez Luigiego Marcuccio
   (Sprawa T-402/09 P)
   2009/C 297/45
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości bez żadnych wyjątków,

               —

               stwierdzenie, że skarga wniesiona w pierwszej instancji, w następstwie której wydane zostało zaskarżone postanowienie była w całości i bez żadnego wyjątku dopuszczalna,

               —

               tytułem żądania głównego uwzględnienie w całości i bez żadnego wyjątku żądań wnoszącego odwołanie przedstawionych w pierwszej instancji,

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania obowiązkiem zwrotu na rzecz wnoszącego odwołanie wszelkich kosztów poniesionych przezeń w związku z postępowaniem w pierwszej instancji i z niniejszym postępowaniem odwoławczym,

               —

               tytułem żądania posiłkowego odesłanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej w celu ponownego wydania przezeń rozstrzygnięcia ale w innym składzie osobowym

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie dotyczy postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 20 lipca 2009 r. wydanego w sprawie F-86/07. Postanowieniem tym oddalono jako częściowo oczywiście niedopuszczalną i częściowo oczywiście bezzasadną skargę mająca na celu stwierdzenie nieważności decyzji, w drodze której Komisja odrzuciła wniosek wnoszącego odwołanie mający na celu wszczęcie dochodzenia w przedmiocie molestowania psychicznego, którego był on ofiarą podczas pracy w delegacji Komisji w Angoli a także obciążenie drugiej strony postępowania obowiązkiem naprawienia szkody wynikającej z zarzucanego molestowania.
   Celem uzasadnienia swoich żądań wnoszący odwołanie podnosi następujące zarzuty:

               —

               dokonanie błędnej interpretacji i błędne zastosowanie pojęcia badania zawartego w art. 17 ust. 2 wspólnych przepisów dotyczących ubezpieczenia od następstw wypadków i w razie choroby urzędników Wspólnot Europejskich i pojęcia dochodzenia dla celów ustalenia czy urzędnik instytucji był przedmiotem molestowania psychicznego,

               —

               naruszenie prawa poprzez stwierdzenie, że skarga o stwierdzenie nieważności decyzji odrzucającej wniosek o wszczęcie dochodzenia była niedopuszczalna i także poprzez dokonanie błędnej interpretacji pojęcia jej bezprzedmiotowości,

               —

               naruszenie prawa poprzez stwierdzenie, że skarga o stwierdzenie nieważności sprawozdania IDOC (Urzędu do spraw Dochodzeń i Dyscypliny) jest niedopuszczalna i także poprzez całkowity brak uzasadnienia, brak wypowiedzenia się w przedmiocie podstawowego aspektu sporu i błędne zastosowanie pojęcia aktu przygotowawczego do rozpatrywanego stanu faktycznego,

               —

               błędna interpretacja pojęcia molestowania psychicznego a także ciążącego na osobie molestowanej obowiązku przedstawienia dowodów molestowania psychicznego,

               —

               całkowity brak uzasadnienia jeśli chodzi o argumenty przedstawione na poparcie oddalenia żądania o przyznanie odszkodowania


title: Sprawa C-9/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 10 listopada 2014 r. w sprawie T-291/13, Andreas Eleftheriou, Eleni Eleftheriou oraz Lilia Papachristofi/Komisja Europejska i Europejski Bank Centralny, wniesione w dniu 12 stycznia 2015 r. przez Andreasa Eleftheriou, Eleni Eleftheriou oraz Lilię Papachristofi

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/9

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 10 listopada 2014 r. w sprawie T-291/13, Andreas Eleftheriou, Eleni Eleftheriou oraz Lilia Papachristofi/Komisja Europejska i Europejski Bank Centralny, wniesione w dniu 12 stycznia 2015 r. przez Andreasa Eleftheriou, Eleni Eleftheriou oraz Lilię Papachristofi
   (Sprawa C-9/15 P)
   (2015/C 171/12)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Andreas Eleftheriou, Eleni Eleftheriou oraz Lilia Papachristofi (przedstawiciele: C. Paschalides, Solicitor, A. Paschalides, dikigoros oraz A. Riza QC)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               dopuszczenie odwołania, oddalenie zarzutów podniesionych przez strony pozwane, obciążenie ich kosztami poniesionymi przed Sądem i Trybunałem oraz rozstrzygnięcie sprawy co do istoty.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Sąd naruszył prawo Unii w ocenie szeregu argumentów w swoim postanowieniu, w następujący sposób.

                           a)

                           Trybunał oparł się na okoliczności, że „zadania powierzone Komisji […] w ramach traktatu EMS nie obejmują żadnych własnych uprawnień decyzyjnych, oraz że […] działalność tych dwóch instytucji w ramach traktatu EMS wiąże jedynie EMS” (1), nie oceniając wpływu oceny prawnej, jaką przyjął w pkt 48, zgodnie z którą Komisja „nie przekazała skutecznej kontroli nad swoją rolą w procesie decyzyjnym na podstawie art. 136 ust. 3 [TFUE] według uprawnień przyznanych jej przez art. 17 [TUE] do działania jako instytucja Unii odpowiedzialna za zapewnienie, aby akty zawarte na podstawie traktatu EMS były zgodne z prawem Unii”.

                           b)

                           W wyroku Pringle (2), na którym oparł się Sąd (3) orzeczono, że podczas gdy Komisja i EBC wiążą wyłącznie EMS (4), jednak Sąd m.in. w pkt 164 (5) wyroku zauważył, iż „zadania powierzone Komisji w traktacie EMS umożliwiają jej, jak przewiduje art. 13 ust. 3 i 4 tego traktatu, zapewnienie zgodności protokołów ustaleń sporządzonych w ramach EMS z prawem Unii”, a w pkt 174, że „[z]godnie bowiem z art. 13 ust. 3 traktatu EMS protokół ustaleń uzgodniony z państwem członkowskim wnioskującym o udzielenie wsparcia na rzecz stabilności musi być w pełni zgodny z prawem Unii”.

                           c)

                           Twierdzenie, zgodnie z którym skarga o odszkodowanie skierowana przeciwko Unii i oparta na samej bezprawności aktu lub zachowania, które nie wyszły od instytucji Unii lub jej służb musi być odrzucona jako niedopuszczalna” (6), zostało zastosowane bez oceny argumentów zawartych w uwagach skarżących na piśmie wskazujących, że „[...] EBC musiał działać jako instytucja Unii, ponieważ EMS nie mógł zgodnie z prawem sprawować skutecznej kontroli nad uprawnieniami egzekucyjnymi na mocy prawa Unii, aby zezwolić lub działać na podstawie zagrożenia. Rzeczone uprawnienie egzekucyjne przysługuje wyłącznie EBC i nie może zostać delegowane na mocy prawa Unii”.

                           d)

                           „[Z]achowanie, jakie miało spowodować podnoszoną szkodę stanowi powstrzymanie się Komisji od działania przy podpisywaniu protokołu ustaleń. Jednakże protokół ustaleń został podpisany po obniżeniu wartości depozytu skarżących […]. Obniżenie to miało faktycznie miejsce w chwili wejścia w życie [środków z 29 marca 2013 r.]. Nie można zatem uważać, że skarżący mogli wykazać z dostateczną pewnością, że podnoszona przez nich szkoda została rzeczywiście spowodowana zarzucanym brakiem działania Komisji” (7). Ta propozycja pomija argument skarżących wskazany w pkt 41 postanowienia: „w poszanowaniu warunków związanych z [PPF] przyznanym [Republice Cypryjskiej] w dniu 26 kwietnia 2013 r.oraz sposobu, w jaki były one wymagane przez Komisję i EBC, które spowodowały szkodę po stronie skarżących, za którą żądają oni odszkodowania na podstawie art. 268 i 340 [TFUE]”. Sposób, w jaki były one wymagane obejmował brak zapewnienia przez Komisję, że warunki odpowiadają prawu Unii, a zagrożenie przez EBC obcięciem dostarczenia euro Cyprowi, co stanowiło ciągłe działania/brak działań począwszy od dnia 15 marca 2013 r. a skończywszy na wymogu przestrzegania warunków w dniu 29 marca 2013 r.

                           e)

                           Treść protokołu ustaleń została zakwestionowana na tej podstawie, że odwoływał się on do wcześniejszego przestrzegania warunków, które hipotetycznie miało miejsce przed obniżeniem wartości depozytów skarżących, czego Sąd zaniechał ocenić jako integralnej części postępowania.

                           f)

                           „[W] wypadkach, gdy zachowanie, jakie miało spowodować podnoszoną szkodę polega na powstrzymaniu się od działania, szczególnie niezbędne jest upewnienie się, że rzeczona szkoda została faktycznie spowodowana przez zarzucany brak działania i nie mogła być spowodowana przez zachowania odrębne od tych zarzucanych pozwanej instytucji”: postanowienie Portela/Komisja (8). Innymi słowy, „nawet jeżeli” (9) Komisja działała zgodnie ze swoim obowiązkiem zapewnienia zgodności warunków z prawem Unii, nie miałoby to znaczenia, ponieważ protokół ustaleń został podpisany po obniżeniu wartości depozytów skarżących w BoC [Bank of Cyprus] (10). Ponownie Sąd nie dokonał oceny argumentów powołanych przez skarżące: zob. m.in. lit. d) i e) powyżej.

                           g)

                           Ponadto i tytułem ewentualnym, Sąd dopuścił się błędu co do okoliczności faktycznych uznając, że protokół ustaleń został podpisany po obniżeniu wartości depozytów we wszystkich wypadkach. W wypadku BoC ostateczne obniżenie wartości nie nastąpiło przed podpisaniem protokołu ustaleń w dniu 26 kwietnia 2013 r., lecz pod koniec czerwca 2013 r.

               2.

               Na wypadek, gdyby Trybunał uznał, że strony pozwane działały jako instytucje Unii, rozstrzygnięcie Sądu zawarte w pkt 55-60 postanowienia dotyczące drugiej części skargi [o stwierdzenie nieważności] stanie się automatycznie bezskuteczne.

      (1)  Punkt 45 postanowienia.

      (2)  Wyrok Pringle (EU:C:2012:756).

      (3)  Punkt 45 postanowienia.

      (4)  Punkt 45 postanowienia.

      (5)  Zobacz także pkt 112 i 163.

      (6)  Punkt 43 postanowienia oraz postanowienie z dnia 4 lipca 2013 r., Diadikasia Symvouloi Epicheiriseon/Komisja i in. (C-520/12 P, EU:C:2013:457).

      (7)  Punkt 54 postanowienia.

      (8)  Postanowienie z dnia 17 grudnia 2008 r. Portela/Komisja (T-137/07, EU:T:2008:589, pkt 80).

      (9)  Wyrok z dnia 25 czerwca 1997 r., Perillo/Komisja (T-7/96, Rec, EU:T:1997:94).

      (10)  Punkt 54 postanowienia.


title: Sprawa T-401/09: Postanowienie Sądu z dnia 6 lipca 2010 r. — Marcuccio przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości (Skarga o stwierdzenie nieważności — Oddalenie przez Trybunał Sprawiedliwości wniosku o odszkodowanie — Skarga o odszkodowanie — Doręczenie odwołania byłemu przedstawicielowi strony skarżącej — Brak krzywdy — Skarga częściowo oczywiście niedopuszczalna i częściowo oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/37

         Postanowienie Sądu z dnia 6 lipca 2010 r. — Marcuccio przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa T-401/09) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Oddalenie przez Trybunał Sprawiedliwości wniosku o odszkodowanie - Skarga o odszkodowanie - Doręczenie odwołania byłemu przedstawicielowi strony skarżącej - Brak krzywdy - Skarga częściowo oczywiście niedopuszczalna i częściowo oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)
   2010/C 234/67
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciel: A. Placco, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Po pierwsze, skarga o stwierdzenie nieważności zarzucanych decyzji Trybunału Sprawiedliwości oddalających wniosek skarżącego o zadośćuczynienie za krzywdę wynikająca z rzekomej nieprawidłowości przy doręczaniu Luigiemu Marcucciemu odwołania w sprawie T-20/09 P oraz, po drugie, skarga o odszkodowanie

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa koszty postępowania.

               3)

               Umarza się postępowanie w sprawie wniosku Komisji Europejskiej o przystąpienie do sprawy w charakterze interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 297 z 5.12.2009.


title: Sprawa F-92/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 maja 2016 r. – Guittet/Komisja (Służba publiczna — Były urzędnik — Zabezpieczenie społeczne — Wypadek — Artykuł 73 regulaminu pracowniczego — Zamknięcie postępowania — Ustalenie stopnia trwałej, częściowej niezdolności do pracy — Dodatek wyrównawczy do kapitału wypłacany w wypadku trwałej częściowej niezdolności do pracy — Wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność — Niedająca się wyleczyć całkowita utrata słuchu)

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/37

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 maja 2016 r. – Guittet/Komisja
   (Sprawa F-92/15) (1)

   ((Służba publiczna - Były urzędnik - Zabezpieczenie społeczne - Wypadek - Artykuł 73 regulaminu pracowniczego - Zamknięcie postępowania - Ustalenie stopnia trwałej, częściowej niezdolności do pracy - Dodatek wyrównawczy do kapitału wypłacany w wypadku trwałej częściowej niezdolności do pracy - Wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność - Niedająca się wyleczyć całkowita utrata słuchu))
   (2016/C 222/48)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Christian Guittet (Cannes, Francja) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Tymen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. S. Bohr, pełnomocnik, adwokat C. Mélotte)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji w sprawie ponownego ustalenia stopnia trwałej częściowej niezdolności do pracy skarżącego, a po drugie, decyzji częściowo oddalającej zażalenie skarżącego, oraz żądanie naprawienia rzekomo poniesionej szkody i rzekomo doznanej krzywdy.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 6 października 2014 r. w sprawie zamknięcia postępowania wszczętego na podstawie art. 73 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej w następstwie wypadku z dnia 8 grudnia 2003 r., któremu uległ Christian Guittet w zakresie, w jakim ustalono w niej na 65 % stopień jego trwałej, częściowej niezdolności do pracy na podstawie art. 12 zasad ubezpieczenia urzędników Unii Europejskiej od ryzyka wypadku i choroby zawodowej w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2006 r.

               2)

               Komisja Europejska wypłaci Ch. Guittetowi kwotę 5 000 EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Ch. Guitteta.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015, s. 83.


title: Sprawa T-174/12: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2012 r. — Syrian Lebanese Commercial Bank przeciwko Radzie

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/18

         Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2012 r. — Syrian Lebanese Commercial Bank przeciwko Radzie
   (Sprawa T-174/12)
   2012/C 184/33
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Syrian Lebanese Commercial Bank S.A. L. (Bejrut, Liban) (przedstawiciele: adwokaci P. Vanderveeren, L. Defalque i T. Bontinck)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady nr 55/2012 z dnia 23 stycznia 2012 r. i pkt 27 załącznika do tego rozporządzenia w zakresie, w jakim strona skarżąca została dodana do załącznika II do rozporządzenia Rady nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji wykonawczej 2012/37/WPZiB i pkt 27 załącznika do tej decyzji w zakresie, w jakim strona skarżąca została dodana do załącznika II do decyzji 2011/273;

               —

               stwierdzenie nieważności w razie potrzeby pisma-decyzji Rady z dnia 24 stycznia 2012 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do udziału strony skarżącej w finansowaniu reżimu w Syrii, gdyż Rada nie przedstawiła, czy to przed przyjęciem, czy po przyjęciu zaskarżonych aktów, dowodów uczestnictwa strony skarżącej w finansowaniu wspomnianego reżimu.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do obrony, prawa do rzetelnego procesu i do skutecznej ochrony sądowej ze względu na brak kontradyktoryjności w toku postępowania dotyczącego przyjęcia zaskarżonych aktów i dorozumianą odmowę przedstawienia przez Radę dowodów uzasadniających charakter i zakres sankcji.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący braku dostatecznego i ścisłego uzasadnienia, gdyż Rada ograniczyła się do przedstawienia mglistych i ogólnych względów bez wskazania szczególnych i konkretnych powodów, dla których uznała, że na stronę skarżącą należy nałożyć środki ograniczające.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący braków dotyczących przyjęcia zaskarżonych aktów ze względu na to, że Rada pominęła wymienienie w nich podstawowych praw i zasad, które prawo Unii przyznaje adresatom tych aktów, i na to, że akty te zostały przyjęte na podstawie art. 215 TFUE, w odniesieniu do którego strona skarżąca uważa, że jest on pozbawiony jakichkolwiek gwarancji demokratycznych.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  10 stycznia 2006 r.  w sprawie C-373/04 P Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Mercedes Alvarez Moreno (Odwołanie — Urzędnicy — Personel pomocniczy — Tłumacz konferencyjny — Odwołanie — Żądanie w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego — Akt niekorzystny — Pojęcie)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/9

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 10 stycznia 2006 r.
   w sprawie C-373/04 P Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Mercedes Alvarez Moreno (1)

   (Odwołanie - Urzędnicy - Personel pomocniczy - Tłumacz konferencyjny - Odwołanie - Żądanie w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego - Akt niekorzystny - Pojęcie)
   (2006/C 48/17)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-373/04 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 Statutu Trybunału Sprawiedliwości, które wpłynęło do Trybunału w dniu 27 sierpnia 2004 r., wniesione przez Komisję Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: D. Martin i F. Clotuche-Duvieusart), w której drugą stroną była Mercedes Alvarez Moreno, zamieszkała w Berlinie (Niemcy), reprezentowana przez G. Vandersandena i L. Levi'ego, avocats, Trybunał (druga izba) w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, J. Makarczyk, C. Gulmann, G. Arestis (sprawozdawca) i J. Klučka, sędziowie; rzecznik generalny: C. Stix-Hackl., sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 10 stycznia 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 10 czerwca 2004 r. w sprawach połączonych T-153/01 i T-323/01 Alvarez Moreno przeciwko Komisji zostaje uchylony w części stwierdzającej dopuszczalność skargi o uchylenie pisma pana Walkera z dnia 23 lutego 2001 r. i obciążającej Komisję Wspólnot Europejskich całością kosztów postępowania w sprawie T-323/01.

               2)

               W sprawie T-323/01 skarga o uchylenie pisma pana Walkera z dnia 23 lutego 2001 r. z jednej strony i uchylenie decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 7 września 2001 r. odrzucającej zażalenie M. Alvarez Moreno z drugiej strony — zostaje odrzucona.

               3)

               Każda ze stron ponosi własne koszty postępowania przed Trybunałem i Sądem Pierwszej Instancji.

      (1)  Dz.U. C 251 z 09.10.2004


title: Sprawa T-312/06: Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2006 r. — FMC Chemical przeciwko EFSA

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/66

         Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2006 r. — FMC Chemical przeciwko EFSA
   (Sprawa T-312/06)
   (2006/C 326/139)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: FMC Chemical SPRL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: C. Mereu, K. Van Maldegem, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdania końcowego EFSA zatytułowanego „Conclusion regarding the peer review of the pesticide risk assessment of the active substance Carbosuflan”;

               —

               nakazanie EFSA lub Komisji Europejskiej tytułem środka organizacji postępowania, zgodnie z art. 63 i 64 regulaminu Sądu, przedstawienia projektu dotyczącego (nie)włączenia karbosulfanu do załącznika I do dyrektywy nr 91/414/EWG, który ma zostać poddany pod głosowanie na posiedzeniu Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt w dniach 22-24 listopada 2006 r. lub podczas innego posiedzenia;

               —

               stwierdzenie bezprawności i braku zastosowania w odniesieniu do skarżących oraz przeglądu ich dokumentacji dotyczącej karbosulfanu art. 20 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1490/2002;

               —

               nakazanie stronie pozwanej naprawienia szkód poniesionych przez skarżących w skutek zaskarżonych środków i orzeczenie na tym etapie postępowania, w drodze wyroku wstępnego, że strona pozwana jest zobowiązana naprawić szkody poniesione przez skarżących, pozostawiając określenie kwoty odszkodowania porozumieniu stron lub w razie braku takiego porozumienia rozstrzygnięciu Sądu;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez stronę skarżącą są identyczne jak w sprawie T-311/06, FMC Chemical and Arysta Lifesciences przeciwko Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności.


title: Sprawa T-343/03: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  16 listopada 2005 r.  — Deutsche Post i Securicor Omega Express przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Artykuł 88 ust. 3 WE — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Skarga do Komisji — Odrzucenie — Bezprzedmiotowość)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/31

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 listopada 2005 r. — Deutsche Post i Securicor Omega Express przeciwko Komisji
   (Sprawa T-343/03) (1)

   (Pomoc państwa - Artykuł 88 ust. 3 WE - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Skarga do Komisji - Odrzucenie - Bezprzedmiotowość)
   (2006/C 36/66)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Post AG (Bonn, Niemcy) i Securicor Omega Express Ltd (Sutton, Surrey, Zjednoczone Królestwo) [Przedstawiciel: adwokat T. Lübbig]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: pełnomocnicy V. Kreuschitz, N. Khan i M. Niejahr]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2003) 1652 wersja ostateczna z dnia 27 maja 2003 r. uznającej za zgodne ze wspólnym rynkiem środki, jakie władze Zjednoczonego Królestwa zamierzają przyjąć na rzecz Post Office Ltd (pomoc państwa N 784/2002).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron ponosi swoje własne koszty.

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej ponosi koszty swej interwencji.

      (1)  Dz.U. C 7 z 10.1.2004.


title: Sprawa T-224/10: Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2010 r. — Association Belge des Consommateurs Tests-Achats przeciwko Komisji

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/41

         Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2010 r. — Association Belge des Consommateurs Tests-Achats przeciwko Komisji
   (Sprawa T-224/10)
   ()
   2010/C 209/63
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Association Belge des Consommateurs Tests-Achats ASBL/Belgische Verbruikersunie Test-Aankoop VZW (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: F. Filpo i A. Fratini, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 9059 i C(2009) 8954 z dnia 12 listopada 2009 r. w sprawie COMP/M.5549 — EDF/SEGEBEL; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca wnosi, na podstawie art. 263 TFUE, o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja uznała, aby w części nie kierować sprawy koncentracji Electricité de France S.A. i Segebel do belgijskiego urzędu ds. konkurencji na podstawie art. 9 rozporządzenia (WE) nr 139/2004 (1) (rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw) oraz uznała koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem z zastrzeżeniem zobowiązań, zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia, bez wszczynania postępowania na podstawie art. 6 ust. 1 lit. c) rozporządzenia.
   W uzasadnieniu swych żądań strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że zaskarżone decyzje nie zawierają wystarczającego uzasadnienia, naruszają art. 6 ust. 2 rozporządzenia i są obarczone oczywistymi błędami w ocenie, gdyż Komisja nie uwzględniła w należyty sposób stosunku konkurencji pomiędzy podmiotem powstałym w wyniku połączenia a obecnym na rynku operatorem GDF Suez.

               W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła jej proceduralne prawa do udziału w postępowaniu.

               W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że bez wszczynania postępowania na podstawie art. 6 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Komisja nie dysponowała przekonującymi i rozstrzygającymi argumentami, które pozwalałyby uznać, że transakcja nie budzi poważnych wątpliwości co do jej zgodności ze wspólnym rynkiem. Strona skarżąca twierdzi nadto, że uchybienia te wpłynęły także na decyzję o zaniechaniu skierowania sprawy do belgijskiego urzędu ds. konkurencji, gdyż Komisja nie dysponowała wystarczającymi przesłankami, by móc stwierdzić, czy był to organ najbardziej kompetentny do zbadania zgłoszonej transakcji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw, Dz.U. L24, s. 1.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie C-89/04 Mediakabel BV przeciwko Commissariaat voor de Media (wniosek Raad van State o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Dyrektywa 89/552/EWG — Art. 1 lit. a) — Usługi telewizyjne — Zakres stosowania — Dyrektywa 98/34/WE — Art. 1 pkt 2 — Usługi społeczeństwa informacyjnego — Zakres stosowania)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/16

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 2 czerwca 2005 r.
   w sprawie C-89/04 Mediakabel BV przeciwko Commissariaat voor de Media (1) (wniosek Raad van State o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Dyrektywa 89/552/EWG - Art. 1 lit. a) - Usługi telewizyjne - Zakres stosowania - Dyrektywa 98/34/WE - Art. 1 pkt 2 - Usługi społeczeństwa informacyjnego - Zakres stosowania)
   (2005/C 182/30)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-89/04 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Raad van State (Niderlandy), postanowieniem z dnia 18 lutego 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 20 lutego 2004 r., w postępowaniu: Mediakabel BV przeciwko Commissariaat voor de Media, Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes, A. Borg Barthet, J.-P. Puissochet (sprawozdawca), S. von Bahr i J. Malenovský, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: M. M. Ferreira, główny administrator, wydał w dniu 2 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Pojęcie „nadawania programów telewizyjnych”, określone w art. 1 lit. a) dyrektywy Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej, zmienionej dyrektywą 97/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r., jest zdefiniowane w tym przepisie w sposób niezależny. Pojęcia tego nie definiuje się poprzez przeciwstawienie go pojęciu „usługi społeczeństwa informacyjnego” w rozumieniu art. 1 pkt 2 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. i niekoniecznie obejmuje ono usługi nieobjęte tym ostatnim pojęciem.

               2.

               Usługa wchodzi w zakres pojęcia „nadawania programów telewizyjnych”, określonego w art. 1 lit. a) dyrektywy 89/552, zmienionej dyrektywą 97/36, jeżeli polega na pierwotnej emisji programów telewizyjnych przeznaczonych do powszechnego odbioru, czyli do równoczesnego odbioru tych samych obrazów przez nieokreśloną liczbę potencjalnych telewidzów. Technika przekazywania obrazu nie jest elementem rozstrzygającym w tej ocenie.

               3.

               Usługa tego rodzaju, jak usługa „Filmtime”, która polega na emitowaniu programów telewizyjnych przeznaczonych do powszechnego odbioru, i która nie jest świadczona na indywidualne żądanie odbiorcy usług, jest usługą telewizyjną w rozumieniu art. 1 lit. a) dyrektywy 89/552, zmienionej dyrektywą 97/36. Punkt widzenia dostawcy usługi powinien zostać uznany za właściwy w analizie pojęcia „usługi telewizyjnej”. Usługi konkurencyjne względem spornej usługi pozostają jednak bez wpływu na tę ocenę.

               4.

               Okoliczności, w jakich dostawca usług tego rodzaju, jak usługa „Filmtime” wykonuje określony w art. 4 ust. 1 dyrektywy 89/552, zmienionej dyrektywą 97/36, obowiązek zarezerwowania produkcjom europejskim większości swego łącznego czasu nadawania, pozostają bez wpływu na zakwalifikowanie tej usługi jako usługi telewizyjnej.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.04.2004.


title: Sprawa T-226/05: Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2005 r. przez Dimitrę Lantzoni przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/28

         Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2005 r. przez Dimitrę Lantzoni przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-226/05)
   (2005/C 205/51)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 14 czerwca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Dimitry Lantzoni, zamieszkałej w Luksemburgu, reprezentowanej przez Michèle Bouché, avocat, przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie od Trybunału Sprawiedliwości kwoty 50 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę moralną poniesioną przez skarżącą na skutek rażących nieprawidłowości, które spowodowały blokadę jej kariery,

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W dniu 3 czerwca 2004 r. skarżąca, urzędnik Trybunału Sprawiedliwości, złożyła wniosek o odszkodowanie za szkodę materialną i krzywdę moralną, jaką poniosła ona na skutek blokady jej kariery od momentu wprowadzenia w 2000 r. nowego systemu awansowania. Ponieważ ten wniosek, jak również jej zażalenie zostały odrzucone, skarżąca wniosła niniejszą skargę. Na poparcie swoich żądań twierdzi ona, iż rzeczona blokada jej kariery, jak również poniesione przez nią szkoda materialna i krzywda moralna są wynikiem rażących i powtarzających się nieprawidłowości oraz bezczynności administracji Trybunału, zarówno na etapie sprawozdań z oceny, jak i punktów awansu przyznawanych na tej podstawie.


title: Sprawa T-247/05: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2005 r. przez The Black & Decker Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/48

         Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2005 r. przez The Black & Decker Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-247/05)
   (2005/C 217/103)
   Język, w którym została sporządzona skarga: angielski
   W dniu 4 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga The Black & Decker Corporation, z siedzibą w Towson, Maryland (USA), reprezentowanej przez P. Harrisa, solicitor, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).
   Uczestnikiem postępowania przed pierwszą Izbą Odwoławczą była również Atlas Copco Aktiebolag, z siedzibą w Sztokholmie (Szwecja).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 kwietnia 2005 r. w sprawie R 724/2004-1;

               —

               stwierdzenie niedopuszczalności sprzeciwu nr B497 109;

               —

               obciążenie OHIM kosztami strony skarżącej poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym przed OHIM oraz w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Strona skarżąca

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Kolorowy, czarno-żółty trójwymiarowy znak towarowy w kształcie narzędzia dla towarów z klasy 7 (przenośne narzędzia ręczne o napędzie elektrycznym itd.)

               Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Atlas Copco Aktiebolag

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Niezarejestrowane znaki towarowe i oznaczenia używane dla narzędzi z napędem elektrycznym w obrocie handlowym we wszystkich Państwach Członkowskich

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu jako niedopuszczalnego

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Wydziałowi Sprzeciwów do dalszego postępowania

               Podniesione zarzuty:

               Skarżąca podnosi, że należało stwierdzić niedopuszczalność sprzeciwu, gdyż nie określał on w sposób wystarczająco czytelny wcześniejszych znaków towarowych i oznaczeń, na które się powołano, co stanowiło naruszenie zasady 18 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/1995 (1)

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz. U. L 303 z 15.12.1995, str. 1.


title: Sprawa C-353/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/13

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-353/10) (1)

   2011/C 89/28
   Język postępowania: grecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. 46 z 11.9.2010.


title: Sprawa C-266/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven — Niderlandy) — Stichting Natuur en Milieu, Vereniging Milieudefensie, Vereniging Goede Waar & Co. przeciwko College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden, dawniej College voor de toelating van bestrijdingsmiddelen (Środowisko naturalne — Środki ochrony roślin — Dyrektywa 91/414/EWG — Publiczny dostęp do informacji — Dyrektywy 90/313/EWG i 2003/4/WE — Stosowanie w czasie — Pojęcie informacji o środowisku — Poufność informacji handlowych i przemysłowych)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven — Niderlandy) — Stichting Natuur en Milieu, Vereniging Milieudefensie, Vereniging Goede Waar & Co. przeciwko College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden, dawniej College voor de toelating van bestrijdingsmiddelen
   (Sprawa C-266/09) (1)

   (Środowisko naturalne - Środki ochrony roślin - Dyrektywa 91/414/EWG - Publiczny dostęp do informacji - Dyrektywy 90/313/EWG i 2003/4/WE - Stosowanie w czasie - Pojęcie informacji o środowisku - Poufność informacji handlowych i przemysłowych)
   2011/C 55/13
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   College van Beroep voor het Bedrijfsleven

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Stichting Natuur en Milieu, Vereniging Milieudefensie, Vereniging Goede Waar & Co.

      Strona pozwana: College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden, dawniej College voor de toelating van bestrijdingsmiddelen

      przy udziale: Bayer CropScience BV, Nederlandse Stichting voor Fytofarmacie

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) — Wykładnia art. 14 dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230, s. 1) oraz art. 2 i 4 dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG (Dz.U. L 41, s. 26) — Informacja przekazana władzom krajowym w ramach postępowania w sprawie zezwolenia na dopuszczenie do obrotu środka ochrony roślin umożliwiająca ustalenie maksymalnej ilości pestycydu, jednego z jego składników lub produktów przetworzonych, jaka może być obecna w produktach spożywczych i napojach — Poufność i interes publiczny

      Sentencja

               1)

               Pojęcie informacji o środowisku, o którym mowa w art. 2 dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG, powinno być interpretowane w ten sposób, że obejmuje ono informacje przedłożone w ramach krajowego postępowania w sprawie wydania lub rozszerzenia zezwolenia na dopuszczenie do obrotu środka ochrony roślin w odniesieniu do ustalenia maksymalnej ilości zawartości pestycydów, ich składnika lub produktów przetworzonych w artykułach spożywczych albo napojach.

               2)

               Z zastrzeżeniem, iż taka sytuacja jak ta w postępowaniu przed sądem krajowym nie zalicza się do sytuacji, które zostały wyliczone w art. 14 akapit drugi dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, przepisy tegoż art. 14 akapit pierwszy powinny być interpretowane w ten sposób, że mogą być one stosowane jedynie wtedy, gdy wskutek tego nie zostaną naruszone obowiązki wynikające z art. 4 ust. 2 dyrektywy 2003/4.

               3)

               Artykuł 4 dyrektywy 2003/4 powinien być interpretowany w ten sposób, że nakazane w nim porównanie interesu publicznego, któremu ma służyć ujawnienie informacji o środowisku, z interesem szczególnym dyktującym odmowę udostępnienia informacji powinno odbyć się w każdym konkretnym przypadku przedłożonym właściwym organom, nawet jeżeli prawodawca krajowy określi w przepisie o charakterze generalnym kryteria umożliwiające ułatwienie tej porównawczej oceny istniejących interesów.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 22 z 26.1.2008 .

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/1

         (2008/C 37/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 22 z 26.1.2008.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 8 z 12.1.2008.

      Dz.U. C 315 z 22.12.2007.

      Dz.U. C 297 z 8.12.2007.

      Dz.U. C 283 z 24.11.2007.

      Dz.U. C 269 z 10.11.2007.

      Dz.U. C 247 z 20.10.2007.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia  20 października 2005 r.  w sprawie C-505/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2001/19/WE — Wzajemne uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji — Zawody pielęgniarki ogólnej, lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej, architekta, farmaceuty i lekarza — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie — Gibraltar)

text:
               10.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 20 października 2005 r.
   w sprawie C-505/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2001/19/WE - Wzajemne uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji - Zawody pielęgniarki ogólnej, lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej, architekta, farmaceuty i lekarza - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie - Gibraltar)
   (2005/C 315/12)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-505/04, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 8 grudnia 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: H. Støvlbæk) przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (pełnomocnik: S. Nwaokolo), Trybunał (szósta izba), w składzie: J.-P. Puissochet, pełniący obowiązki prezesa szóstej izby, S. von Bahr i A. Borg Barthet (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 20 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/19/WE z dnia 14 maja 2001 r. zmieniającej dyrektywy Rady 89/48/EWG i 92/51/EWG w sprawie ogólnego systemu uznawania kwalifikacji zawodowych oraz dyrektywy Rady 77/452/EWG, 77/453/EWG, 78/686/EWG, 78/687/EWG, 78/1026/EWG, 78/1027/EWG, 80/154/EWG, 80/155/EWG, 85/384/EWG, 85/432/EWG, 85/433/EWG i 93/16/EWG dotyczące zawodów pielęgniarki ogólnej, lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej, architekta, farmaceuty i lekarza w odniesieniu do Gibraltaru, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy wspomnianej dyrektywy.

               2.

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 31 z 05.02.2005


title: Sprawa C-624/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus apygardos administracinis teismas (Litwa) w dniu 23 listopada 2015 r. – UAB Litdana/Valstybinę mokesčių inspekciją prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus apygardos administracinis teismas (Litwa) w dniu 23 listopada 2015 r. – UAB Litdana/Valstybinę mokesčių inspekciją prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos
   (Sprawa C-624/15)
   (2016/C 048/26)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Vilniaus apygardos administracinis teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: UAB Litdana

      Strona pozwana: Valstybinę mokesčių inspekciją prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy na mocy art. 314 lit. a) i art. 226 pkt 11 dyrektywy 2006/112 (1) oraz art. 314 lit. d) i art. 226 pkt 14 tej dyrektywy dopuszczalne są oparte na tych przepisach uregulowania krajowe lub praktyka krajowa, które uniemożliwiają podatnikowi stosowanie w odniesieniu do VAT procedury marży, ponieważ z przeprowadzonej przez organy podatkowe kontroli podatkowej wynika, że faktury VAT za dostarczone towary zawierały nieprawidłowe informacje lub dane dotyczące zastosowania w odniesieniu do VAT procedury marży lub zwolnienia z VAT, o czym podatnik nie wiedział i nie mógł wiedzieć?

               2)

               Czy przepisy art. 314 dyrektywy 2006/112 należy rozumieć i interpretować w ten sposób, że chociaż faktura VAT wskazuje, iż towary są zwolnione z VAT (art. 226 pkt 11 dyrektywy 2006/112) lub iż sprzedawca zastosował procedurę marży do dostawy towarów (art. 226 pkt 14), podatnik uzyskuje prawo stosowania w odniesieniu do VAT procedury marży tylko wówczas, gdy dostawca towarów rzeczywiście zastosował procedurę marży i należycie wywiązał się ze swoich obowiązków w zakresie zapłaty VAT (zapłacił VAT w swoim państwie zgodnie z procedurą marży)?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa T-415/16: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2016 r. – Almashreq Investment Fund/Rada

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/20

      Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2016 r. – Almashreq Investment Fund/Rada
      (Sprawa T-415/16)
      (2016/C 364/19)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Almashreq Investment Fund (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi strony skarżącej za dopuszczalną i zasadną;

                  —

                  w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. i aktów wykonawczych do niej w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów, które są co do istoty identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-411/16, Syriatel Mobile Telecom/Rada lub do nich podobne.


title: Sprawa T-125/09: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2009 r. — Gruener Janura przeciwko OHIM — Centum Aqua Marketing (HUNDERTWASSER)

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/17

         Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2009 r. — Gruener Janura przeciwko OHIM — Centum Aqua Marketing (HUNDERTWASSER)
   (Sprawa T-125/09)
   2009/C 129/30
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Gruener Janura AG (przedstawiciel: adwokat P. Endres)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Centum Aqua Marketing GmbH (Magdeburg, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               odrzucenie zgłoszenia nr 4491891, dotyczącego znaku towarowego „Hundertwasser” dla następujących towarów i usług:

                           —

                           Klasa 20: wyroby (nie ujęte w innych klasach) z drewna, korka, trzciny, wikliny, rogu, kości, kości słoniowej, fiszbinu, muszli, bursztynu, macicy perłowej, sepiolitu i imitacji tych wszystkich materiałów lub z tworzyw sztucznych

                           —

                           Klasa 30: Kawa, herbata, kakao, cukier, ryż, tapioka, sago, namiastki kawy; mąka i produkty zbożowe, chleb, wyroby cukiernicze i słodycze, lody; miód, melasa; drożdże, proszek do pieczenia; sól, musztarda; ocet, sosy (przyprawy); przyprawy; lód do chłodzenia

                           —

                           Klasa 31: Produkty rolnicze, ogrodnicze i leśne oraz ziarna nie ujęte w innych klasach; żywe zwierzęta; świeże owoce i warzywa; nasiona, naturalne rośliny i kwiaty; pasza dla zwierząt, słód

                           —

                           Klasa 35: Reklama; zarządzanie przedsiębiorstwem

                           —

                           Klasa 39: Transport; pakowanie i składowanie towarów; organizowanie podróży, przewodnictwo po wystawach, przewodnictwo w zwiedzaniu miast i budynków, oferty turystyczne, wycieczki pakietowe

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Centum Aqua Marketing GmbH

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „HUNDERTWASSER” dla towarów i usług należących do klas 20, 25, 30, 31, 32, 35, 39 i 42 (zgłoszenie nr 4 491 891)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „FRIEDENSREICH HUNDERTWASSER” dla towarów i usług należących do klas 3, 16, 19, 24, 25, 27, 32 i 33 (wspólnotowy znak towarowy nr 1 825 629) oraz słowny znak towarowy „HUNDERTWASSER” dla towarów i usług należących do klas 14, 16, 18, 19, 21, 24, 41 i 42 (wspólnotowy znak towarowy nr 1 931 393)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów i częściowe uwzględnienie sprzeciwu a także częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94, ponieważ między w odniesieniu do kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-456/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 10 października 2012 r. — Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel i O, druga strona postępowania: B

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 10 października 2012 r. — Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel i O, druga strona postępowania: B
   (Sprawa C-456/12)
   2013/C 26/33
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel i O

      Druga strona postępowania: B

      Pytania prejudycjalne

   […]

               1)

               Czy dyrektywę 2004/38/ WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającą rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającą dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG należy stosować przez analogię w odniesieniu do przesłanek prawa do swobodnego przemieszczania się członków rodziny obywatela Unii, którzy mają obywatelstwo państwa trzeciego, tak jak w wyrokach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C 370/90 Singh (2) i w sprawie C 291/05 Eind (3), w sytuacji gdy obywatel Unii wraca do państwa członkowskiego, którego obywatelstwo posiada, po tym jak przebywał w innym państwie członkowskim w ramach art. 21 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz jako odbiorca usług w rozumieniu art. 56 tego traktatu?

               2)

               Jeśli tak, czy wymagane jest, by pobyt obywatela Unii w innym państwie członkowskim miał określony minimalny czas trwania, aby po powrocie obywatela Unii do państwa członkowskiego, którego obywatelstwo posiada, członkowi jego rodziny mającemu obywatelstwo państwa trzeciego przysługiwało prawo pobytu w tym państwie członkowskim?

               3)

               Jeśli tak, czy wymóg ten może być spełniony także wtedy, gdy w rachubę nie wchodzi nieprzerwany pobyt, lecz pobyt o pewnej częstotliwości, na przykład co tydzień w weekendy lub w formie regularnych odwiedzin?
               […]

               4)

               Czy ewentualne uprawnienie członka rodziny mającego obywatelstwo państwa trzeciego do prawa pobytu wywodzonego z prawa Unii wygasa wskutek upływu czasu między powrotem obywatela Unii do państwa członkowskiego, którego obywatelstwo posiada, a dołączeniem do niego w tym państwie członkowskim członka rodziny z państwa trzeciego w takich okolicznościach jak w niniejszej sprawie?

      (1)  Dz.U. L 158, s. 77.

      (2)  Wyrok z dnia 7 lipca 1992 r., Rec. s. I 4265.

      (3)  Wyrok z dnia 11 grudnia 2007 r., Zb.Orz. s. I 10719.


title: Sprawa F-13/07: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2007 r. — Scozzaro przeciwko EMEA

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/56

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2007 r. — Scozzaro przeciwko EMEA
   (Sprawa F-13/07)
   (2007/C 82/119)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Salvatore Scozzaro (Broxbourne, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMEA)
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji z dnia 31 marca 2006 r., w której dyrektor wykonawczy EMEA oddalił wniosek skarżącego o powołanie komisji ds. inwalidztwa, a także decyzji potwierdzającej z dnia 25 października 2006 r.;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W dniu 17 marca 2005 r. skarżący, pracownik tymczasowy EMEA, uległ wypadkowi przy pracy, w wyniku którego stał się — jak twierdzi — niezdolny do pracy. W dniu 14 lutego 2006 r. poinformowano go, że jego umowa nie zostanie przedłużona na okres po dniu 15 października 2006 r. Jego wniosek o powołanie komisji ds. inwalidztwa został oddalony.
   Na poparcie swej skargi, skarżący podnosi w szczególności naruszenie art. 31 akapit pierwszy oraz art. 33 akapit pierwszy warunków zatrudnienia innych pracowników, których wykładni dokonał Sąd do spraw Służby Publicznej w wyroku z dnia 16 stycznia 2007 r. w sprawie F-119/05 Gesner przeciwko OHIM, dotychczas nieopublikowanym w Zbiorze.


title: Sprawa F-55/10: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2010 r. — Moschonaki przeciwko Komisji

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/43

         Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2010 r. — Moschonaki przeciwko Komisji
   (Sprawa F-55/10)
   ()
   2010/C 246/76
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Chrysanthe Moschonaki (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: N. Lhoëst)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie uwzględnienia kandydatury skarżącej na stanowisko asystentki bibliotecznej i nakazanie Komisji zapłaty kwoty pieniężnej tytułem naprawienia szkody i zadośćuczynienia za krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 30 września 2009 r., w której organ ten odmówił uwzględnienia kandydatury skarżącej na stanowisko asystentki bibliotecznej w DGT.D.3, którą skarżąca wysłała w następstwie opublikowania ogłoszenia o wakacie COM/2009/1379;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 31 marca 2010 r. oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącą w dniu 28 grudnia 2009 r. na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącej odszkodowania w wysokości 30000 EUR za poniesione szkodę i krzywdę;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-64/17: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2017 r. – Lions Gate Entertainment/EUIPO (DIRTY DANCING)

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/56

         Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2017 r. – Lions Gate Entertainment/EUIPO (DIRTY DANCING)
   (Sprawa T-64/17)
   (2017/C 104/78)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lions Gate Entertainment Inc. (Santa Monica, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: C. Hall, barrister oraz D. Farnsworth, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „DIRTY DANCING” – zgłoszenie nr 13 930 102

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 grudnia 2016 r. w sprawie R 331/2016-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącego przed Izbą Odwoławczą i Sądem.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-580/12: Postanowienie Sądu z dnia 12 września 2013 r. — Yaqub przeciwko OHIM — Turcja (ATATURK) (Wspólnotowy znak towarowy — Wyznaczenie nowego przedstawiciela — Bezczynność strony skarżącej — Umorzenie postępowania)

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/24

         Postanowienie Sądu z dnia 12 września 2013 r. — Yaqub przeciwko OHIM — Turcja (ATATURK)
   (Sprawa T-580/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Wyznaczenie nowego przedstawiciela - Bezczynność strony skarżącej - Umorzenie postępowania)
   2013/C 336/52
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: J. Yaqub (Nottingham, Zjednoczone Królestwo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Republika Turcji

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 września 2012 r. (sprawa R 2613/2011-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Republiką Turcji a J. Yaqubem i G. Yaqubem.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               J. Yaqub pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 79 z 16.3.2013.


title: Sprawa T-210/12: Postanowienie Sądu z dnia 10 grudnia 2012 r. — Viasat Broadcasting UK przeciwko Komisji

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/27

         Postanowienie Sądu z dnia 10 grudnia 2012 r. — Viasat Broadcasting UK przeciwko Komisji
   (Sprawa T-210/12) (1)

   2013/C 32/48
   Język postępowania: angielski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 209 z 14.7.2012.


title: Sprawa C-363/09: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 1 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 91/414/EWG — Środki ochrony roślin — Wniosek o zezwolenie na wprowadzenie do obrotu — Ochrona danych)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/15

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 1 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-363/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 91/414/EWG - Środki ochrony roślin - Wniosek o zezwolenie na wprowadzenie do obrotu - Ochrona danych)
   2010/C 234/21
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: L. Parpala i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (Przedstawiciel: J. López-Medel Bascones, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 13 dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230, s. 1) — Dane zawarte we wniosku — Korzystanie z danych i ich ochrona — Poufność

      Sentencja

               1)

               Utrzymując w mocy art. 38 ley 43/2002 de sanidad vegetal [ustawy o zdrowiu roślin] z dnia 20 listopada 2003 r. Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 13 dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa T-95/06: Skarga wniesiona w dniu  21 marca 2006 r.  — Federación de Cooperativas Agrarias de la Comunidad Valenciana przeciwko Wspólnotowemu Urzędowi Ochrony Odmian Roślin (CPVO)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/43

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2006 r. — Federación de Cooperativas Agrarias de la Comunidad Valenciana przeciwko Wspólnotowemu Urzędowi Ochrony Odmian Roślin (CPVO)
   (Sprawa T-95/06)
   (2006/C 131/81)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Federación de Cooperativas Agrarias de la Comunidad Valenciana (Walencja, Hiszpania) [Przedstawiciele: adwokaci S. Roig Girbes, R. Ortega Buenos i M. Delgado Echevarría]

      Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO)
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: SARL Nador Cott Protection (Saint Raphaël, Francja)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej Wspólnotowego Urzędu Ochrony Odmian Roślin z dnia 8 listopada 2005 r.,

               —

               obciążenie Wspólnotowego Urzędu Ochrony Odmian Roślin kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Składający wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin: Jean de Maistre, a po przeniesieniu własności zgłoszonej odmiany SARL Nador Cott Protection (zgłoszenie nr 1995/0726)
   Odmiana będąca przedmiotem wniosku o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin: Nadorcott

      Decyzja CPVO: Przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin (decyzja nr 14111)
   Wnoszący odwołanie do Izby Odwoławczej: Strona skarżąca

      Decyzja Izby Odwoławczej: Stwierdzenie niedopuszczalności odwołania (sprawa A 001/2005)

      Podniesione zarzuty: Naruszenie rozporządzenia (WE) nr 1239/95 (1) i zasady dobrej administracji z uwagi na niezastosowanie art. 49 tego rozporządzenia. Błąd polegający na odrzuceniu odwołania ze względu na brak legitymacji do jego wniesienia.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1239/95 z dnia 31 maja 1995 r. ustanawiające zasady wykonawcze stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 w odniesieniu do postępowania przed Wspólnotowym Urzędem Odmian Roślin (Dz.U. L 121, str. 37)


title: Sprawa C-528/06: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/98/WE — Ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego — Brak transpozycji w terminie)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/25

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-528/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/98/WE - Ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego - Brak transpozycji w terminie)
   (2008/C 51/40)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: E. Montaguti, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (Przedstawiciel: D. Haven, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego (Dz.U. L 345, s. 90)
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007 r.


               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/2

         Wybory prezesów izb orzekających w składzie trzech sędziów
   (2008/C 301/02)
   W dniu 23 września 2008 r. sędziowie Trybunału Sprawiedliwości wybrali, na podstawie artykułu 10 § 1 akapit drugi regulaminu, M. Ilešiča, J.C. Bonichota, A.Ó Caoimha oraz T. von Danwitza na prezesów odpowiednio piątej, szóstej, siódmej i ósmej izby orzekającej w składzie trzech sędziów, na okres jednego roku, od dnia 7 października 2008 r. do dnia 6 października 2009 r.wreśnia 2008 r.


title: Sprawa C-512/13: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – C.G. Sopora/Staatssecretaris van Financiën (Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ pracowników — Artykuł 45 TFUE — Równe traktowanie pracowników niebędących rezydentami — Korzyść podatkowa polegająca na zwolnieniu zwrotów kosztów wypłacanych przez pracodawcę — Korzyść przyznawana w formie ryczałtu — Pracownicy pochodzący z państwa członkowskiego innego niż to, w którym znajduje się miejsce pracy — Wymóg zamieszkania w określonej odległości od granicy państwa członkowskiego miejsca pracy)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/10

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – C.G. Sopora/Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-512/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ pracowników - Artykuł 45 TFUE - Równe traktowanie pracowników niebędących rezydentami - Korzyść podatkowa polegająca na zwolnieniu zwrotów kosztów wypłacanych przez pracodawcę - Korzyść przyznawana w formie ryczałtu - Pracownicy pochodzący z państwa członkowskiego innego niż to, w którym znajduje się miejsce pracy - Wymóg zamieszkania w określonej odległości od granicy państwa członkowskiego miejsca pracy))
   (2015/C 138/12)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: C.G. Sopora

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Sentencja

   Artykuł 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak te będące przedmiotem postępowania głównego, na podstawie których państwo członkowskie przewiduje udzielenie pracownikom, którzy przed podjęciem zatrudnienia na jego terytorium zamieszkiwali w innym państwie członkowskim, korzyści podatkowej polegającej na ryczałtowym zwolnieniu zwrotu kosztów ekstraterytorialnych w wysokości do 30 % podstawy opodatkowania, pod warunkiem że pracownicy ci zamieszkiwali w odległości dalszej niż 150 km od granicy tego pierwszego państwa członkowskiego, chyba że – co sąd odsyłający powinien sprawdzić – progi te były ustalone w taki sposób, iż zwolnienie to prowadzi systematycznie do wyraźnej nadwyżki nad rzeczywiście poniesionymi kosztami ekstraterytorialnymi.

      (1)  Dz.U. C 367 z 14.12.2013.