title: Sprawa C-13/15: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 8 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – postępowanie karne przeciwko Cdiscount SA (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Dyrektywa 2005/29/WE — Ochrona konsumentów — Nieuczciwe praktyki handlowe — Obniżka ceny — Oznaczenie lub podanie ceny referencyjnej)

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/9

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 8 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – postępowanie karne przeciwko Cdiscount SA
   (Sprawa C-13/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Dyrektywa 2005/29/WE - Ochrona konsumentów - Nieuczciwe praktyki handlowe - Obniżka ceny - Oznaczenie lub podanie ceny referencyjnej))
   (2015/C 398/11)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Cdiscount SA

      Sentencja

   Dyrektywę 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającą dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywę o nieuczciwych praktykach handlowych”) należy intepretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona przepisom krajowym, takim jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewidują ogólny zakaz dokonywania ogłoszeń o obniżkach cen, które nie przedstawiają ceny referencyjnej przy oznaczaniu lub podawaniu cen, bez konieczności przeprowadzania oceny konkretnego przypadku, pozwalającej na ustalenie nieuczciwego charakteru tych ogłoszeń, pod warunkiem że przepisy te służą realizacji celów w zakresie ochrony konsumentów. Do sądu odsyłającego należy ocena, czy sytuacja taka ma miejsce w zawisłej przed nim sprawie.

      (1)  Dz.U. C 107 z 30.3.2015.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 31 maja 2005 r. w sprawie C-53/03 (wniosek Epitropi Antagonismou o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Synetairismos Farmakopoion Aitolias & Akarnanias (Syfait) e.a. przeciwko GlaxoSmithKline plc, e.a. (Dopuszczalność — Pojęcie sądu krajowego — Nadużywanie pozycji dominującej — Odmowa dostarczania hurtownikom produktów farmaceutycznych — Handel równoległy)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 31 maja 2005 r.
   w sprawie C-53/03 (wniosek Epitropi Antagonismou o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Synetairismos Farmakopoion Aitolias & Akarnanias (Syfait) e.a. przeciwko GlaxoSmithKline plc, e.a. (1)

   (Dopuszczalność - Pojęcie sądu krajowego - Nadużywanie pozycji dominującej - Odmowa dostarczania hurtownikom produktów farmaceutycznych - Handel równoległy)
   (2005/C 182/06)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-53/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Epitropi Antagonismou (Grecja) postanowieniem z dnia 22 stycznia 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 5 lutego 2003 r., w postępowaniu Synetairismos Farmakopoion Aitolias & Akarnanias (Syfait) e.a., Panellinios syllogos farmakapothikarion, Interfarm — A. Agelakos & Sia OE e.a., K. P. Marinopoulos Anonymos Etairia emporias kai dianomis farmakeftikon proïonton e.a. przeciwko GlaxoSmithKline plc, GlaxoSmithKline AEVE, uprzednio Glaxowellcome AEVE, Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas i R. Silva de Lapuerta, prezesi izb, C. Gulmann (sprawozdawca), R. Schintgen, N. Colneric i S. von Bahr, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 31 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania postawione przez Epitropi Antagonismou w postanowieniu z dnia 22 stycznia 2003 r.

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.04.2003.


title: Sprawa T-15/14: Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2014 r. — Simet przeciwko Komisji

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/51

         Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2014 r. — Simet przeciwko Komisji
   (Sprawa T-15/14)
   2014/C 52/100
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Simet SpA (Rossano Calabro, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Clarizia i P. Clarizia)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2013) 6251 wersja ostateczna z dnia 2 października 2013 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 108 TFUE i art. 62 porozumienia EOG — Pomoc państwa SA.33.037 (2012/C) — Włochy — Rekompensata wypłacona SIMET S.p.A. za świadczenie usług przewozu publicznego w latach 1987–2003

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga jest skierowana przeciwko decyzji Komisji C(2013) 6251 z dnia 2 października 2013 r., zgodnie z którą rekompensaty wypłacone spółce SIMET na podstawie wyroku włoskiej Consiglio di Stato i notyfikowane przez władze krajowe stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, a taki środek nie jest zwolniony z obowiązku wstępnego informowania na podstawie art. 17 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69.
   W tym względzie spółka SIMET wskazuje, że spór rozstrzygnięty przez sąd krajowy dotyczył naprawienia szkody poniesionej przez skarżącą z powodu niezgodności z prawem aktów ministerstwa infrastruktury i transportu (MIT) wydanych w latach 1987–2003, dotyczących wykonywania działalności w zakresie publicznych usług międzyregionalnego przewozu drogowego.
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy niezgodności przepisów krajowych, na których oparło się MIT w celu uregulowania działalności spółki SIMET w okresie uwzględnionym w wyroku Consiglio di Stato z rozporządzeniem (EWG) nr 1191/69, zakazującym państwom członkowskim, w następstwie zmian wprowadzonych rozporządzeniem (EWG) nr 1893/91, nakładania wszelkich obowiązków świadczenia usługi publicznej na przedsiębiorstwa świadczące — podobnie jak spółka SIMET — usługi międzyregionalnego autobusowego przewozu osób.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy tego, że wbrew twierdzeniom Komisji spółka SIMET podlegała obowiązkom usługi publicznej, ponieważ wydane przez MIT unilateralne akty dotyczące koncesji na świadczenie międzyregionalnych usług autobusowego przewozu pasażerskiego zgodnie z wymogami prawa włoskiego wyraźnie pozbawiły spółkę SIMET wszelkiej autonomii w prowadzeniu działalności gospodarczej, która została bezpośrednio uregulowana i narzucona przez administrację.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasad obowiązujących w zakresie naprawienia szkody poniesionej przez podmioty prywatne z powodu naruszenia prawa Unii, zgodnie z którymi jeżeli organ państwa członkowskiego w ramach swoich uprawnień wydaje środek administracyjny niezgodny z prawem Unii, w ma obowiązek naprawienia na własny koszt szkody poniesionej przez adresata środka ze względu na niezgodny z prawem charakter tego środka.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczy tego, że w każdym razie spółce SIMET nie została udzielona żadna pomoc państwa, ponieważ odsyłająca do kryteriów wskazanych w rozporządzeniu (EWG) nr 1191/69 metoda określenia kwot przyznanych z tytułu naprawienia szkody za działalność w zakresie przewozu drogowego obarczoną obowiązkiem usługi publicznej, którą spółka wykonywała w latach1987–2003, pozwala wykluczyć wszelkie ryzyko nadmiernej kompensaty na rzecz spółki SIMET, jako że kwoty te stanowią zwykły odpowiednik kosztów dodatkowych poniesionych przez spółkę przy wykonywaniu wspomnianych obowiązków, które zostały na nią nałożone w sposób niezgodny z prawem.


title: Sprawa T-20/06: Skarga wniesiona w dniu  11 stycznia 2006 r.  — Dimitrios Grammatikopoulos przeciwko OHIM

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/41

         Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2006 r. — Dimitrios Grammatikopoulos przeciwko OHIM
   (Sprawa T-20/06)
   (2006/C 131/77)
   Język skargi: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Dimitrios Grammatikopoulos [Przedstawiciel: adwokat Konstantinos Taoulas]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: National Academy of Recording Arts and Sciences (Santa Monica, Stany Zjednoczone)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji R 1062/2000-4 Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 sierpnia 2005 r. oraz uwzględnienie wniosku strony skarżącej dotyczącego rejestracji słownego oznaczenia GRAMMY w charakterze wspólnotowego znaku towarowego, ogólnie i w brzmieniu, w jakim został on złożony, lub ewentualnie w zmienionym brzmieniu zaproponowanym w skardze.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowne oznaczenie GRAMMY dla towarów z klas 25 i 28 — zgłoszenie nr 19 315
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: National Academy of Recording Arts and Sciences
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Krajowy znak towarowy GRAMMY dla towarów z klas 9, 35, 41 i 42
   Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania; odrzucenie wniosku o rejestrację

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 5 i art. 43 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94. Skarżący twierdzi, że rzeczywiście handlowe używanie znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie, nie zostało dowiedzione, i podważa zarazem dokonaną przez Izbę Odwoławczą ocenę, zgodnie z którą chodzi tutaj o znak towarowy cieszący się renomą.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 maja 2005 r. w sprawie C-244/03 Republika Francuska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej (Produkty kosmetyczne — Testy na zwierzętach — Dyrektywa 2003/15/WE — Stwierdzenie częściowej nieważności — Artykuł 1 pkt 2 — Nierozerwalność — Niedopuszczalność)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 24 maja 2005 r.
   w sprawie C-244/03 Republika Francuska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej (1)

   (Produkty kosmetyczne - Testy na zwierzętach - Dyrektywa 2003/15/WE - Stwierdzenie częściowej nieważności - Artykuł 1 pkt 2 - Nierozerwalność - Niedopuszczalność)
   (2005/C 182/11)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-244/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, wniesioną w dniu 3 czerwca 2003 r., Republika Francuska (pełnomocnicy: F. Alabrune, C. Lemaire i G. de Bergues, następnie G. de Bergues, J.-L. Florent i D. Petrausch) przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (pełnomocnicy: J. L. Rufas Quintana i M. Moore, następnie M. Moore i K. Bradley) i Radzie Unii Europejskiej (pełnomocnicy: J.-P. Jacqué i M. C. Giorgi Fort), Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, prezesi izb, C. Gulmann, A. La Pergola, J.-P. Puissochet, R. Schintgen, K. Schiemann (sprawozdawca), J. Makarczyk, P. Kūris, U. Lõhmus, E. Levits i A. Ó Caoimh, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: K. Sztranc, administrator, wydał w dniu 24 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Skarga zostaje odrzucona.

               2.

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 19.7.2003.


title: Sprawa C-195/04: Skarga wniesiona dnia 29 kwietnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii

text:
               10.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/4

         Skarga wniesiona dnia 29 kwietnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-195/04)
   (2004/C 179/08)
   Dnia 29 kwietnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Republice Finlandii sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez K. Wiednera i M. Huttunena, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Komisja wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że Republika Finlandii naruszyła zobowiązania wynikające z art. 28 TWE, ponieważ Senaatti-kiinteistöt (państwowa administracja nieruchomości) naruszyła przy nabyciu wyposażenia kuchni zakładowej fundamentalne zasady Traktatu o WE, a w szczególności zasadę niedyskryminacji, w zakres której wchodzi obowiązek zachowania przejrzystości,

               2.

               obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Pomimo faktu, że dyrektywy wspólnotowe dotyczące zamówień publicznych nie znajdują zastosowania przy zamówieniach, których wartość nie przekracza określonej dla stosowania dyrektyw wartości progowej, należy przestrzegać fundamentalne zasady Traktatu o WE, a w szczególności zasadę niedyskryminacji, zawierającą obowiązek zachowania przejrzystości.
   Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, nawet w przypadkach, w których pewne zamówienia publiczne są wyłączone z zakresu stosowania dyrektyw dotyczących zamówień, udzielające zamówień podmioty publiczne, które zawierają umowy w tym zakresie, muszą mimo to przestrzegać fundamentalne zasady Traktatu o WE. Nawet jeśli prawodawca wspólnotowy uznał, że szczególne procedury określone w dyrektywach dotyczących zamówień publicznych nie znajdują zastosowania w przypadku tych zamówień publicznych, które nie przekroczyły określonej w tych przepisach wartości progowej, to nie oznacza to w żadnym wypadku, że zamówienia te miałyby być wyłączone z zakresu stosowania zasad prawa wspólnotowego.
   Z orzecznictwa wynika jednoznacznie, że zamówienia powinny być w odpowiednim stopniu publicznie dostępne i że należy przestrzegać obowiązku zachowania przejrzystości również w przypadku tych zamówień, których wartość nie przekracza wartości progowej określonej jako przesłanka stosowania dyrektyw wspólnotowych dotyczących zamówień.


title: Sprawa T-68/10: Wyrok Sądu z dnia 14 czerwca 2011 r. — Sphere Time przeciwko OHIM — Punch (Zegarek przymocowany do smyczy) (Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający zegarek przymocowany do smyczy — Wcześniejszy wzór — Ujawnienie wcześniejszego wzoru — Indywidualny charakter — Nadużycie władzy — Artykuły 4, 6, 7 i 61–63 rozporządzenia (WE) nr 6/2002)

text:
               23.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 219/15

         Wyrok Sądu z dnia 14 czerwca 2011 r. — Sphere Time przeciwko OHIM — Punch (Zegarek przymocowany do smyczy)
   (Sprawa T-68/10) (1)

   (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający zegarek przymocowany do smyczy - Wcześniejszy wzór - Ujawnienie wcześniejszego wzoru - Indywidualny charakter - Nadużycie władzy - Artykuły 4, 6, 7 i 61–63 rozporządzenia (WE) nr 6/2002)
   2011/C 219/19
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sphere Time (Windhof, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci C. Jäger, N. Gehlsen i M.C. Simon)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Punch SAS (Nicea, Francja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 grudnia 2009 r. (sprawa R 1130/2008-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru pomiędzy Punch SAS a Sphere Time.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Sphere Time zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa T-217/15: Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2016 r. – Fiesta Hotels & Resorts/EUIPO – Residencial Palladium (PALLADIUM PALACE IBIZA RESORT & SPA) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Graficzny unijny znak towarowy PALLADIUM PALACE IBIZA RESORT & SPA — Wcześniejsza krajowa nazwa handlowa GRAND HOTEL PALLADIUM — Względna podstawa odmowy rejestracji — Używanie w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny — Artykuł 8 ust. 4 i art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/24

         Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2016 r. – Fiesta Hotels & Resorts/EUIPO – Residencial Palladium (PALLADIUM PALACE IBIZA RESORT & SPA)
   (Sprawa T-217/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Graficzny unijny znak towarowy PALLADIUM PALACE IBIZA RESORT & SPA - Wcześniejsza krajowa nazwa handlowa GRAND HOTEL PALLADIUM - Względna podstawa odmowy rejestracji - Używanie w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny - Artykuł 8 ust. 4 i art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 022/30)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Fiesta Hotels & Resorts, SL (Ibiza, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.B. Devaureix)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Residencial Palladium, SL (Ibiza, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat D. Solana Giménez)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 lutego 2015 r. (sprawa R 2391/2013-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Residencial Palladium a Fiesta Hotels & Resorts.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Fiesta Hotels & Resorts, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 205 z 22.6.2015.


title: Sprawa C-351/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 12 czerwca 2017 r. – Autolinee Toscane SpA/Mobit Soc.cons.arl

text:
               2.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 12 czerwca 2017 r. – Autolinee Toscane SpA/Mobit Soc.cons.arl
   (Sprawa C-351/17)
   (2017/C 330/06)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Autolinee Toscane SpA

      Strona pozwana: Mobit Soc.cons.arl

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 (1) (zwłaszcza w odniesieniu do zawartego w lit. b) i d) zakazu udziału przez podmiot wewnętrzny w przetargach organizowanych poza terytorium właściwego organu lokalnego), powinien być stosowany także do zamówień udzielonych przed wejściem w życie tego rozporządzenia?

               2)

               Czy pojęcie „podmiot wewnętrzny” – zgodnie z tym rozporządzeniem i ewentualnie per analogiam z utrwalonym orzecznictwem dotyczącym świadczenia usług in house [in house providing] – może obejmować podmiot prawa publicznego posiadający osobowość prawną, któremu organy państwowe udzieliły bezpośrednio zamówienia na świadczenie lokalnych usług transportowych, w sytuacji, gdy pod względem organizacyjnym i w zakresie kontroli pozostaje on w bezpośrednim związku z tym organem i którego kapitał zakładowy znajduje się w posiadaniu tego państwa (w całości lub częściowo – razem z innymi podmiotami publicznymi)?

               3)

               Czy w przypadku bezpośredniego udzieleniem zamówienia na usługi objęte zakresem stosowania przepisów rozporządzenia (WE) nr 1370/2007, fakt, że po udzieleniu zamówienia wspomniany wyżej organ państwowy tworzy organ administracji publicznej posiadający uprawnienia organizacyjne w zakresie rozpatrywanych usług (przy czym państwo zachowuje wyłączne uprawnienie do przyznania koncesji), niepełniący żadnej „analogicznej kontroli” nad podmiotem, któremu bezpośrednio udzielono zamówienia na świadczenie usług, jest okolicznością wyłączającą stosowanie art. 5 ust. 2 rozporządzenia do udzielenia rozpatrywanego zamówienia?

               4)

               W sytuacji gdy pierwotna data wygaśnięcia umowy zawartej w wyniku bezpośredniego udzielenia zamówienia, przekracza okres trzydziestoletni, upływający z dniem 3 grudnia 2039 r. [bieg terminu od daty wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 1370/2007], czy powoduje to niezgodność udzielenia zamówienia z zasadami, o których mowa w art. 5 w związku z art. 8 ust. 3 tego rozporządzenia, czy też należy automatycznie uznać, że tę nieprawidłowość konwaliduje, ze wszelkimi skutkami prawnymi, dorozumiane ograniczenie umowy „z mocy prawa” (art. 8 ust. 3 akapit drugi) do tego trzydziestoletniego terminu?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczące usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 (Dz.U. 2007, L 315, s. 1).


title: Sprawa T-423/08: Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2010 r. — Inter-Nett 2000 przeciwko OHIM — Unión de Agricultores (HUNAGRO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego HUNGARO — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy UNIAGRO — Częściowa odmowa rejestracji — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 12 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 12 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/32

         Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2010 r. — Inter-Nett 2000 przeciwko OHIM — Unión de Agricultores (HUNAGRO)
   (Sprawa T-423/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego HUNGARO - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy UNIAGRO - Częściowa odmowa rejestracji - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 12 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 12 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 134/54
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Inter-Nett 2000 Kereskedelmi és Szolgáltató kft (Inter-Nett 2000 kft) (Mόr, Węgry) (przedstawiciel: adwokat E. Petruska)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciele: początkowo P. Sipos, następnie P. Sipos i O. Montalto, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również:: Unión de Agricultores, SA (El Ejido, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 lipca 2008 r. (sprawa R 71/2008-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Unión de Agricultores, SA a Inter-Nett 2000 Kereskedelmi és Szolgáltató kft.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Inter-Nett 2000 Kereskedelmi és Szolgáltató kft (Inter-Nett 2000 kft) zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa T-31/04: Skarga wniesiona dnia 28 stycznia 2004r. przez Eurodrive Services and Distribution N.V. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego

text:
               24.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/16

         Skarga wniesiona dnia 28 stycznia 2004r. przez Eurodrive Services and Distribution N.V. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego
   (Sprawa T-31/04)
   (2004/C 190/26)
   Język postępowania: hiszpański
   Dnia 28 stycznia 2004r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory ), przez Eurodrive Services and Distribution N.V. z siedzibą w Amsterdamie, Holandia, reprezentowanego przez adwokatów D. Enrique Armijo Chávarriego i D. Antonio Castán Pérez – Gómeza.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               Uchylenie Decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 12 listopada 2003r., wydanej w sprawach połączonych nr R 419/2001-1 oraz R 530/2001-1, oraz obciążenie Urzędu kosztami.

               —

               Zarzuty i główne argumenty

         Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               D. Jesús Gómez Frías

               Znak towarowy będący przedmiotem wniosku:

               Znak graficzny „EUROMASTER” - wniosek nr 728.295 dla usług klasy 39 (usługi transportowe, magazynowania pojazdów i ich części) oraz klasy 41 (usługi polegające na organizacji zawodów sportowych)

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Skarżący

               Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Znaki słowne „EUROMASTER” hiszpańskie (nr 1.613.513 i 1.613.600), francuski (nr 1.624.667), austriacki (nr 172.243), Państw Beneluksu (nr 495.020), duński (nr VR 08 0221991), fiński (nr 119.689), angielskie (nr 1.454.805 i 1.455.074), grecki (nr 109.184), irlandzki (nr B 146.109), włoski (nr 608.701), portugalski (nr 270.847 i 270.848) iszwedzki (nr 245.822), dla towarów i usług klasy 12, 16 i 37.

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do usług klasy 39 iodrzucenie sprzeciwu w odniesieniu do usług klasy 41

               Decyzja Izby Odwoławczej

               Odrzucenie odwołania

               Argumenty przywołane w skardze:

               onjuiste toepassing van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr.40/94 en schending van artikel 73 van deze verordening.


title: Sprawa C-97/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Sibiu (Rumunia) w dniu 27 lutego 2013 r. — Silvia Georgiana Câmpean przeciwko Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Mediaș, Administrația Fondului pentru Mediu

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Sibiu (Rumunia) w dniu 27 lutego 2013 r. — Silvia Georgiana Câmpean przeciwko Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Mediaș, Administrația Fondului pentru Mediu
   (Sprawa C-97/13)
   2013/C 129/16
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul Sibiu

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Silvia Georgiana Câmpean

      Strona pozwana: Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Mediaș, Administrația Fondului pentru Mediu

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy wprowadzone ustawą nr 9/2012 są sprzeczne z art. 110 TFUE i czy w rzeczywistości ustanawiają one środek w sposób oczywisty dyskryminujący?

               2)

               Czy wykładni art. 110 TFUE należy dokonywać w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie uregulowaniu wprowadzonemu ustawą nr 9/2012 (w brzmieniu pierwotnym) ustanawiającemu podatek od zanieczyszczeń emitowanych przez pojazdy samochodowe jeżeli ów środek podatkowy zostaje ukształtowany w sposób zniechęcający do wprowadzania do ruchu w tymże państwie członkowskim pojazdów używanych nabytych w innych państwach członkowskich, nie zniechęcając równocześnie do nabywania na rynku krajowym pojazdów używanych w tym samym wieku i o takim samym stopniu zużycia?


title: Sprawa C-563/15: Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2015 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/21

         Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2015 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-563/15)
   (2016/C 016/27)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Pignataro-Nolin i E. Sanfrutos Cano, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie w odniesieniu do następujących składowisk odpadów: Torremolinos (Malaga); Torrent de S’Estret (Andratx, Majorka); Hoya de la Yegua de Arriba (Yaiza, Lanzarote); Barranco de Butihondo (Pájara, Fuerteventura); La Laguna-Tiscamanita (Tuineje, Fuerteventura); Lomo Blanco (Antigua, Fuerteventura); Montaña de Amagro (Galdar, Gran Canaria); Franja Costera de Botija (Galdar, Gran Canaria); Cueva Lapa (Galdar, Gran Canaria); La Colmena (Santiago del Teide, Teneryfa); Montaña Los Giles (La Laguna, Teneryfa); Las Rosas (Güimar, Teneryfa); Barranco de Tejina (Guía de Isora, Teneryfa); Llano de Ifara (Granadilla de Abona, Teneryfa); Barranco del Carmen (Sta. Cruz de la Palma, La Palma); Barranco Jurado (Tijarafe, La Palma); Montaña Negra (Puntagorda, La Palma); Lomo Alto (Fuencaliente, La Palma); Arure/Llano Grande (Valle Gran Rey, La Gomera); El Palmar – Taguluche (Hermigua, La Gomera); Paraje de Juan Barba (Alajeró, La Gomera); El Altito (Valle Gran Rey, La Gomera); Punta Sardina (Agulo, La Gomera); Los Llanillos (La Frontera, El Hierro); Faro de Orchilla (La Frontera, El Hierro); Montaña del Tesoro (Valverde, El Hierro); Arbancón; Galve de Sorbe; Hiendelaencina; Tamajón; El Casar; Cardeñosa (Àvila); Miranda de Ebro (Burgos); Poza de la Sal (Burgos); Acebedo (León); Bustillo del Páramo (León); Cármenes (León); Gradefes (León); Noceda del Bierzo (León); San Millán de los Caballeros (León); Santa María del Páramo (León); Villaornate y Castro (León); Cevico de la Torre (Palencia); Palencia (Palencia); Ahigal de los Aceiteros (Salamanka); Alaraz (Salamanka); Calvarrasa de Abajo (Salamanka); Hinojosa de Duero (Salamanka); Machacón (Salamanka); Palaciosrubios (Salamanka); Peñaranda de Bracamonte (Salamanka); Salmoral (Salamanka); Tordillos (Salamanka); Basardilla (Segovia); Cabezuela (Segovia); Almaraz del Duero (Zamora), Cañizal (Zamora); Casaseca de las Chanas (Zamora); La Serratilla (Abanilla); Las Rellanas (Santomera) i El Labradorcico (Águilas), że Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 13 i 15 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (1)

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Naruszenie art. 13 dyrektywy 2008/98:
               Artykuł 13 dyrektywy 2008/98 stanowi, że państwa członkowskie powinny stosować niezbędne środki w celu zapewnienia, aby gospodarowanie odpadami było prowadzone bez narażania zdrowia ludzkiego oraz bez szkody dla środowiska. Posiadane przez Komisję informacje potwierdzają istnienie w dniu wydania uzupełniającej uzasadnionej opinii 61 nielegalnych składowisk odpadów dotychczas niezabezpieczonych i nierekultywowanych. Występowanie takiej sytuacji przez przedłużony okres musiało spowodować istotną degradację środowiska. Komisja uznaje zatem, że w stosunku do każdego z tych składowisk odpadów Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 13 dyrektywy 2008/98.

               2.

               Naruszenie art. 15 dyrektywy 2008/98:
               Artykuł 15 ust. 1 dyrektywy 2008/98 zobowiązuje państwa członkowskie do stosowania niezbędnych środków w celu zapewnienia, by każdy pierwotny wytwórca odpadów lub inny posiadacz odpadów dokonywał przetwarzania odpadów samodzielnie lub zlecał przetwarzanie dealerowi, zakładowi lub przedsiębiorstwu wykonującemu czynności przetwarzania odpadów lub zlecił zorganizowanie przetwarzania prywatnemu lub publicznemu podmiotowi zajmującemu się zbieraniem odpadów zgodnie z art. 4 i 13 tej dyrektywy. Istnienie do dnia dzisiejszego 61 nielegalnych składowisk odpadów, które nadal są niezabezpieczone i nieodbudowane, pozwala Komisji na uznanie, że władze hiszpańskie nie podjęły wszelkich środków wymaganych w tym przepisie w zakresie, w jakim przez przedłużony okres wspomniane władze nie uniemożliwiły nielegalnego składowania odpadów na wspomnianych składowiskach i nie zapewniły zatem, by wspomniane odpady były traktowane zgodnie z wyżej wymienionymi przepisami.

      (1)  Dz.U. L 312, s. 3.


title: Sprawa C-344/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 27 kwietnia 2010 r. w sprawie T-109/08 Freixenet przeciwko OHIM, wniesione w dniu 8 lipca 2010 r. przez Freixenet, SA

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 27 kwietnia 2010 r. w sprawie T-109/08 Freixenet przeciwko OHIM, wniesione w dniu 8 lipca 2010 r. przez Freixenet, SA
   (Sprawa C-344/10 P)
   ()
   2010/C 274/12
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Freixenet, SA (przedstawiciele: adwokaci F. de Visscher, E. Cornu i D. Moreau)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               tytułem żądania głównego: uchylenie wyroku Sądu z dnia 27 kwietnia 2010 r. oraz stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 października 2007 r. i stwierdzenie, że zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 32 532 spełnia wymogi publikacji w świetle art. 40 rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 39 rozporządzenia nr 207/2009];

               —

               ewentualnie, uchylenie wyroku Sądu z dnia 27 kwietnia 2010 r.;

               —

               w każdym przypadku obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie powołuje się na trzy zarzuty w uzasadnieniu swojego odwołania.
   W ramach zarzutu pierwszego powołuje się co do istoty na naruszenie prawa do obrony i prawa do rzetelnego procesu, art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, art. 73 (zdanie drugie) i art. 38 (ust. 3) rozporządzenia Rady nr 40/84 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) [obecnie art. 75 (zdanie drugie) i art. 37 (ust. 3) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (2)].
   Pierwsza część tego zarzutu dotyczy naruszenia zasady kontradyktoryjności. Według wnoszącej odwołanie, a wbrew temu, co orzekł Sąd w zaskarżonym wyroku, Izba Odwoławcza OHIM przeprowadziła w decyzji, która została zaskarżona przed Sądem, nową ocenę charakteru odróżniającego znaku towarowego wnoszącej odwołanie bez umożliwienia jej ustosunkowania się do tej nowej oceny. W tym względzie przedstawione przez Sąd uzasadnienie decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej jest nietrafne i niewystarczające w odniesieniu do zasady rzetelności postępowania i poszanowania prawa do obrony. Zaskarżony wyrok narusza zdaniem wnoszącej odwołanie również zasadę prawa do obrony i rzetelności postępowania wskutek orzeczenia, że Urząd może powiadomić wnoszącą odwołanie o szeregu okoliczności faktycznych, wskazując jej, że zamierza oprzeć swoją odmowną decyzję na tych okolicznościach, a następnie po otrzymaniu pisemnych uwag wnoszącej odwołanie w przedmiocie tych okoliczności, postanowić o przynajmniej częściowym nieuwzględnieniu ich i o oparciu swojej decyzji na ocenie odmiennej pod względem faktycznym i koncepcyjnym bez umożliwienia wnoszącej odwołanie przedstawienia jakichkolwiek uwag.
   W ramach drugiej części wnosząca odwołanie zarzuca zasadniczo naruszenie przez Sąd wymogu uzasadnienia, ponieważ w zaskarżonym wyroku nie można było uznać za wystarczająco uzasadnioną decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej w przedmiocie stosowania art. 7 ust. 1 lit. b), jako że nie wymieniono w niej żadnych dokumentów, na których miała się opierać, ani orzec, że odesłanie do dowodów było zbyteczne, ponieważ Pierwsza Izba Odwoławcza oparła się rzekomo na „wnioskach wyciągniętych z doświadczenia praktycznego”. Ponadto niepewność co do okoliczności i dokumenty, na których Urząd i Sąd oparły się, mają wpływ zarówno na prawo do obrony, jak i wymóg uzasadnienia na podstawie art. 73 wymienionego rozporządzenia nr 40/94.
   W ramach zarzutu drugiego wnosząca odwołanie powołuje się na naruszenie przez Sąd art. 7 ust. 1 lit. b) wspomnianego rozporządzenia nr 40/94. Mimo że wnosząca odwołanie wykazała na podstawie dokumentów, że zgłoszony znak towarowy tworzony jest przez kombinację bardzo charakterystycznych elementów odróżniających go znacznie od innych przedstawień na rynku, Sąd wyłącznie uwzględnił mgliste i ogólne zaprzeczenia Urzędu w celu uznania, że zgłoszony znak towarowy nie ma żadnego charakteru odróżniającego. Sąd zastosował surowszą miarę do oceny charakteru odróżniającego rozpatrywanego znaku towarowego niż w przypadku innych, bardziej tradycyjnych znaków towarowych. Zdaniem wnoszącej odwołanie w zaskarżonym wyroku naruszono w ten sposób zasadę oceny ad casum charakteru odróżniającego znaku towarowego. Ponadto, orzekając, że znaczna większość konsumentów nie postrzega oryginalnego wyglądu znaku towarowego jako elementu użytecznego do stwierdzenia pochodzenia rozpatrywanych win musujących, ale woli w tym względzie odnieść się do etykiety, Sąd wyłączył ochronę kształtu opakowania towaru, choć możliwość ta jest wyraźnie przewidziana w art. 4 wymienionego rozporządzenia.
   W ramach zarzutu trzeciego wnosząca odwołanie spółka powołuje się na naruszenie przez Sąd art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94, jako że zaskarżony wyrok nakłada wymóg, by zgłoszony znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania w każdym z państw członkowskich Unii. Otóż, odmawiając uznania charakteru odróżniającego w następstwie używania przez znaczącą część kręgu zainteresowanych osób, podczas gdy uznał jednoczenie, że znak towarowy wnoszącej odwołanie uzyskał taki charakter na co najmniej terytorium Hiszpanii, Sąd sformułował zasadę przesadną i nietrafną w świetle wspomnianego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. 1994, L 11, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa C-251/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (w składzie jednoosobowym) wydanego w dniu 18 marca 2010 r. w sprawie T-190/07, KEK Diavlos przeciwko Komisji, wniesione w dniu 20 maja 2010 r. przez KEK Diavlos

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (w składzie jednoosobowym) wydanego w dniu 18 marca 2010 r. w sprawie T-190/07, KEK Diavlos przeciwko Komisji, wniesione w dniu 20 maja 2010 r. przez KEK Diavlos
   (Sprawa C-251/10 P)
   2010/C 195/20
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: KEK Diavlos (przedstawiciel: D. Chatzimichalis)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uwzględnienie niniejszego odwołania w zakresie wszystkich żądań w nim zawartych;

               —

               uchylenie, z powodów wskazanych w odwołaniu, zaskarżonego wyroku Sądu (w składzie jednoosobowym) z dnia 18 marca 2010 r. w sprawie T-190/07 i uwzględnienie wszystkich żądań sformułowanych przez stronę wnoszącą odwołanie w skardze w pierwszej instancji, a tym samym stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 465 wersja ostateczna z dnia 23 lutego 2006 r. oraz wszystkich innych dokumentów lub decyzji Komisji z nią związanych;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej, strony pozwanej, kosztami postępowania i kosztami wynagrodzenia strony wnoszącej odwołanie w postępowaniu w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   W odwołaniu z dnia 20 maja 2010 r. spółka KEK Diavolos zaskarża wyrok Sądu (w składzie jednoosobowym) z dnia 18 marca 2010 r. w sprawie T-190/07, żądając jego uchylenia i uwzględnienia jej skargi od decyzji Komisji C(2006) 465, wersja ostateczna z dnia 23 lutego 2006 r., w zakresie wszystkich żądań w niej zawartych oraz stwierdzenia nieważności tej decyzji, a także wszystkich innych dokumentów lub decyzji Komisji z nią związanych.
   Żądanie uchylenia wyroku jest oparte na zarzutach podsumowanych w sposób następujący:

               Zarzut pierwszy odwołania: w zaskarżonym wyroku, z błędnych i niewystarczających powodów skarga strony wnoszącej odwołanie została w całości oddalona wraz z całą argumentacją w niej zawartą, podczas gdy powinna zostać uwzględniona w całości lub, ewentualnie, częściowo. W szczególności w zaskarżonym wyroku nie został wcale wzięty pod uwagę istotny dla rozstrzygnięcia sporu argument, że wnosząca odwołanie spełniła wynikający z umowy obowiązek przygotowania do druku materiałów informacyjnych o nakładzie 1 000 egzemplarzy (w każdym języku) zawierających wszystkie informacje konieczne do przygotowania uczniów do przejścia na euro, publikując wielostronicową broszurę na ten temat (załączniki viii, ix i x). Zaskarżony wyrok jest zatem obarczony niedostatecznym uzasadnieniem w zakresie oceny biuletynów informacyjnych opublikowanych przez wnoszącą odwołanie w ramach jej zobowiązań umownych.

               Zarzut drugi odwołania: zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem prawa, a w szczególności art. 48 regulaminu postępowania przed Sądem, ze względu na odrzucenie dodatkowych wniosków dowodowych wnoszącej odwołanie, a dokładniej złożonego na rozprawie wniosku o wyznaczenie terminu na przedstawienie pewnych dokumentów dotyczących „nieprawidłowości” rzekomo stwierdzonych przez Komisję, to znaczy daty z jaką sporne wydatki zostały zarejestrowane w księgach rachunkowych wnoszącej odwołanie, aby zostały uznane za „dopuszczalne” na podstawie umowy i załącznika nr II do tej umowy.

               Zarzut trzeci odwołania: w zaskarżonym wyroku wydanym przez Sąd (w składzie jednoosobowym) w dniu 18 marca 2010r. wnosząca odwołanie została niesłusznie obciążona kosztami postępowania poniesionymi przez Komisję, podczas gdy koszty powinny zostać rozdzielone pomiędzy strony, na podstawie art. 87 ust. 3 regulaminu postępowania przed Sądem, ewentualnie ze względu na okoliczności wnosząca odwołania, jako strona przegrywająca sprawę, powinna zostać obciążona jedynie częściowo kosztami poniesionymi przez Komisję.


title: Sprawa C-319/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 29 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – B&S Global Transit Center BV/Staatssecretaris van Financiën [Odesłanie prejudycjalne — Wspólnotowy kodeks celny — Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 — Artykuły 203 i 204 — Procedura wspólnotowego tranzytu zewnętrznego — Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 — Artykuły 365, 366 i 859 — Powstanie długu celnego — Usunięcie lub brak usunięcia spod dozoru celnego — Niewykonanie obowiązku — Brak zakończenia procedury tranzytu — Wyprowadzenie towarów z obszaru celnego Unii Europejskiej]

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 29 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – B&S Global Transit Center BV/Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-319/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólnotowy kodeks celny - Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Artykuły 203 i 204 - Procedura wspólnotowego tranzytu zewnętrznego - Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 - Artykuły 365, 366 i 859 - Powstanie długu celnego - Usunięcie lub brak usunięcia spod dozoru celnego - Niewykonanie obowiązku - Brak zakończenia procedury tranzytu - Wyprowadzenie towarów z obszaru celnego Unii Europejskiej])
   (2015/C 429/05)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: B&S Global Transit Center BV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Sentencja

   Artykuły 203 i 204 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1791/2006 z dnia 20 listopada 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że uchybienie obowiązkowi przedstawienia towaru objętego procedurą wspólnotowego tranzytu zewnętrznego w urzędzie celnym przeznaczenia – w przypadku gdy dany towar został wyprowadzony z obszaru celnego Unii Europejskiej, a osoba uprawniona do korzystania ze wspomnianej procedury nie jest w stanie przedstawić dokumentów zgodnych z art. 365 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92 w wersji wynikającej z rozporządzenia Komisji (WE) nr 993/2001 z dnia 4 maja 2001 r. lub z art. 366 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 2454/93 w wersji wynikającej z rozporządzenia Komisji (WE) nr 1192/2008 z dnia 17 listopada 2008 r. – prowadzi do powstania długu celnego na podstawie art. 203 rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 1791/2006, a nie na podstawie art. 204 rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 1791/2006.

      (1)  Dz.U. C 315 z 15.9.2014.


title: Sprawa C-104/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 września 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia — Hiszpania) — Pedro Manuel Roca Álvarez przeciwko Sesa Start España ETT SA (Polityka społeczna — Równe traktowanie pracowników płci męskiej i pracowników płci żeńskiej — Dyrektywa 76/207/EWG — Artykuły 2 i 5 — Prawo do przerwy w pracy matek będących pracownikami najemnymi — Możliwość wykorzystania przez matkę będącą pracownikiem najemnym lub przez ojca będącego pracownikiem najemnym — Matka niebędąca pracownikiem najemnym — Wyłączenie prawa do przerwy w pracy dla ojca będącego pracownikiem najemnym)

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 września 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia — Hiszpania) — Pedro Manuel Roca Álvarez przeciwko Sesa Start España ETT SA
   (Sprawa C-104/09) (1)

   (Polityka społeczna - Równe traktowanie pracowników płci męskiej i pracowników płci żeńskiej - Dyrektywa 76/207/EWG - Artykuły 2 i 5 - Prawo do przerwy w pracy matek będących pracownikami najemnymi - Możliwość wykorzystania przez matkę będącą pracownikiem najemnym lub przez ojca będącego pracownikiem najemnym - Matka niebędąca pracownikiem najemnym - Wyłączenie prawa do przerwy w pracy dla ojca będącego pracownikiem najemnym)
   2010/C 317/14
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Superior de Justicia de Galicia

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pedro Manuel Roca Álvarez

      Strona pozwana: Sesa Start España ETT SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Superior de Justicia de Galicia — Wykładnia art. 13 WE oraz dyrektywy Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy (Dz.U. L 39, s. 40), zmienionej dyrektywą 2002/73 (Dz.U. L 269, s. 25) — Przepisy krajowe przyznające prawo do płatnej przerwy na karmienie matce będącej pracownikiem najemnym, z którego może skorzystać matka lub ojciec w postaci skrócenia czasu pracy — Wyłączenie w przypadku, gdy matka jest osobą prowadzącą działalność na własny rachunek, a ojciec jest pracownikiem najemnym — Zasada równego traktowania

      Sentencja

   Artykuł 2 ust. 1, 3 i 4 oraz art. 5 dyrektywy Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one środkowi krajowemu takiemu jak będący przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, który przewiduje, iż pracownicy płci żeńskiej, matki dziecka posiadające status pracownika najemnego, mogą korzystać z przerwy na różne sposoby w ciągu pierwszych dziewięciu miesięcy po urodzeniu tego dziecka, podczas gdy pracownicy płci męskiej, ojcowie dziecka posiadający ten sam status, mogą korzystać z tej przerwy wyłącznie wtedy, gdy matka tego dziecka również posiada status pracownika najemnego.

      (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.


title: Sprawa T-422/09: Wyrok Sądu z dnia 25 maja 2011 r. — São Paulo Alpargatas przeciwko OHIM — Fischer (BAHIANAS LAS ORIGINALES) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BAHIANAS LAS ORIGINALES — Wcześniejsze, krajowy i wspólnotowy, graficzne znaki towarowe havaianas i wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy HAVAIANAS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/22

         Wyrok Sądu z dnia 25 maja 2011 r. — São Paulo Alpargatas przeciwko OHIM — Fischer (BAHIANAS LAS ORIGINALES)
   (Sprawa T-422/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BAHIANAS LAS ORIGINALES - Wcześniejsze, krajowy i wspólnotowy, graficzne znaki towarowe havaianas i wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy HAVAIANAS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 204/38
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: São Paulo Alpargatas, SA (São Paulo, Brazylia) (przedstawiciele: adwokaci P. Merino Baylos i A. Velázquez Ibáñez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: Enrique Fischer (Buenos Aires, Argentyna) (przedstawiciele: początkowo adwokat E. Rasche Aparicio, następnie adwokat M. de Justo Bailey)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 sierpnia 2009 r. (sprawa R 1477/2008-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między São Paulo Alpargatas, SA a Enriquem Fischerem.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 17 sierpnia 2009 r. (sprawa R 1477/2008-2).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez São Paulo Alpargatas, SA.

               3)

               Enrique Fischer pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 297 z 5.12.2009.


title: Sprawy połączone C-93/13 P i C-123/13 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 marca 2015 r. – Komisja Europejska/Versalis SpA, dawniej Polimeri Europa SpA, Eni SpA oraz Versalis SpA, dawniej Polimeri Europa SpA, Eni SpA/Komisja Europejska (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek kauczuku chloroprenowego — Następstwo podmiotów produkcyjnych — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Grzywny — Powrót do naruszenia — Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 marca 2015 r. – Komisja Europejska/Versalis SpA, dawniej Polimeri Europa SpA, Eni SpA oraz Versalis SpA, dawniej Polimeri Europa SpA, Eni SpA/Komisja Europejska
   (Sprawy połączone C-93/13 P i C-123/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek kauczuku chloroprenowego - Następstwo podmiotów produkcyjnych - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Grzywny - Powrót do naruszenia - Nieograniczone prawo orzekania))
   (2015/C 138/03)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      (C-93/13 P)

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, G. Conte i R. Striani, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Versalis SpA, dawniej Polimeri Europa SpA, Eni SpA (przedstawiciele: M. Siragusa, G.M. Roberti, F. Moretti, I. Perego, F. Cannizzaro, A. Bardanzellu, D. Durante i V. Laroccia, avvocati)

      (C-123/13 P)

      Wnoszący odwołanie: Versalis SpA, dawniej Polimeri Europa SpA, Eni SpA (przedstawiciele: M. Siragusa, G.M. Roberti, F. Moretti, I. Perego, F. Cannizzaro, A. Bardanzellu, D. Durante i V. Laroccia, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, G. Conte i R. Striani, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie w sprawie C-93/13 P zostaje oddalone, zaś odwołanie w sprawie C-123/13 P zostaje w części odrzucone, a w części oddalone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania związanymi z odwołaniem w sprawie C-93/13 P.

               3)

               Versalis SpA i Eni SpA zostają obciążone kosztami postępowania związanymi z odwołaniem w sprawie C-123/13 P.

      (1)  Dz.U. C 114 z 20.4.2013.

      Dz.U. C 147 z 25.5.2013.


title: Sprawa C-600/15: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 8 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Staatssecretaris van Financiën/Lemnis Lighting BV [Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 — Unia celna i wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Pozycje 8539, 8541, 8543, 8548 i 9405 — Lampy z diod świecących (elektroluminescencyjnych)]

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/5

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 8 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Staatssecretaris van Financiën/Lemnis Lighting BV
   (Sprawa C-600/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 - Unia celna i wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Pozycje 8539, 8541, 8543, 8548 i 9405 - Lampy z diod świecących (elektroluminescencyjnych)])
   (2017/C 038/07)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

      Strona pozwana: Lemnis Lighting BV

      Sentencja

   Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. należy interpretować w ten sposób, iż towary takie jak lampy z diod świecących (elektroluminescencyjnych) sporne w postępowaniu głównym są objęte pozycją 8543 tej nomenklatury, z zastrzeżeniem oceny przez sąd odsyłający ogółu okoliczności faktycznych, jakimi dysponuje.

      (1)  Dz.U. C 48 z 8.2.2016.


title: Sprawa T-108/01: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 czerwca 2006 r. — Free Trade Foods przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga odszkodowawcza — Cukier z kumulacją pochodzenia WE/KTZ — Środki ochronne — Bezczynność skarżącej — Umorzenie postępowania)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/41

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 czerwca 2006 r. — Free Trade Foods przeciwko Komisji
   (Sprawa T-108/01) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga odszkodowawcza - Cukier z kumulacją pochodzenia WE/KTZ - Środki ochronne - Bezczynność skarżącej - Umorzenie postępowania)
   (2006/C 224/88)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Free Trade Foods NV z siedzibą w Curaçao (Antyle Niderlandzkie) (Przedstawiciele: M. Slotboom i N. Helder, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: T. van Rijn)

      Interwenienci wspierający pozwaną: Królestwo Hiszpanii (Przedstawiciel: N. Díaz Abad) i Republika Francuska (Przedstawiciel: G. de Bergues i L. Bernheim)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 396/2001 z dnia 27 lutego 2001 r. w sprawie dalszego stosowania środków ochronnych w zakresie przywozu wyrobów z sektoru cukru o kumulacji pochodzenia WE/KTZ z krajów i terytoriów zamorskich w okresie od 1 marca 2001 r. do 30 czerwca 2001 r. (Dz.U. L 58, str. 13) oraz odszkodowanie za podnoszoną szkodę, poniesioną przez skarżącą wskutek wydania zaskarżonego rozporządzenia.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Sprawa zostaje umorzona

               2)

               Strona skarżąca ponosi własne koszty i koszty pozwanej. Królestwo Hiszpanii i Republika Francuska ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 227 z 11.8.2001.


title: Sprawa T-407/08: Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2010 r. — MIP Metro przeciwko OHIM — CBT Comunicación Multimedia (Metromeet) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Metromeet — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy meeting metro — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/40

         Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2010 r. — MIP Metro przeciwko OHIM — CBT Comunicación Multimedia (Metromeet)
   (Sprawa T-407/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Metromeet - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy meeting metro - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 221/64
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J.C. Plate i R. Kaase)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: CBT Comunicación Multimedia, SL (Getxo, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 czerwca 2008 r. (sprawa R 387/2007-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG a CBT Comunicación Multimedia, SL,

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 12 czerwca 2008 r. (sprawa R 387/2007-1) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG a CBT Comunicación Multimedia, SL.

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 327 z 20.12.2008.


title: Sprawa C-36/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Minden (Niemcy) w dniu 25 stycznia 2017 r. – Daher Muse Ahmed/Republika Federalna Niemiec

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Minden (Niemcy) w dniu 25 stycznia 2017 r. – Daher Muse Ahmed/Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-36/17)
   (2017/C 213/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Minden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Daher Muse Ahmed

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2017 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (trzecia izba) orzekł, że przepisy i zasady ustanowione w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (1), regulujące w sposób bezpośredni lub pośredni terminy składania wniosku o wtórne przejęcie, nie mają zastosowania w sytuacji takiej, jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której obywatel państwa trzeciego złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej w państwie członkowskim, po tym jak przyznano mu ochronę uzupełniającą w innym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. 2013, L 180, s. 31.


title: Sprawa C-155/16: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Sarval Sud-Est SAS, Siffda Bretagne SAS, Siffda Centre SAS, Siram SARL, Francisque Gay, Patrick Legras de Grandcourt/Association ATM Porc, Association ATM Avicole, Association ATM équidés Angee, Association ATM éleveurs de ruminants, Association ATM lapins Clipp, Association ATM palmipèdes gras – Cifog, Association ATM ponte – CNPO, Atemax France, Monnard Jura SNC, Fédération nationale bovine (FNB), Fédération nationale porcine

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/37

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Sarval Sud-Est SAS, Siffda Bretagne SAS, Siffda Centre SAS, Siram SARL, Francisque Gay, Patrick Legras de Grandcourt/Association ATM Porc, Association ATM Avicole, Association ATM équidés Angee, Association ATM éleveurs de ruminants, Association ATM lapins Clipp, Association ATM palmipèdes gras – Cifog, Association ATM ponte – CNPO, Atemax France, Monnard Jura SNC, Fédération nationale bovine (FNB), Fédération nationale porcine
   (Sprawa C-155/16) (1)

   (2016/C 343/50)
   Język postępowania: francuski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 200 z 6.6.2016.


title: Sprawa T-223/10: Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2011 r. — Regione Puglia przeciwko Komisji (EFRR — Zmniejszenie pomocy finansowej — Cofnięcie zaskarżonej noty obciążeniowej — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/21

         Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2011 r. — Regione Puglia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-223/10) (1)

   (EFRR - Zmniejszenie pomocy finansowej - Cofnięcie zaskarżonej noty obciążeniowej - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
   2011/C 331/40
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Regione Puglia (Bari, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Brunelli i A. Aloia)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Prete i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności noty obciążeniowej nr 3241001630 z dnia 26 lutego 2010 r. dotyczącej decyzji Komisji C(2009) 10350 z dnia 22 grudnia 2009 r. o zmniejszeniu pomocy Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) przyznanej na podstawie decyzji Komisji C(2000) 2349 z dnia 8 sierpnia 2000 r. zatwierdzającej program operacyjny POR Puglia w okresie 2000–2006 w ramach celu nr 1.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty, a Regione Puglia ponosi koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Sprawa T-341/14: Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2016 r. – Kliuiev/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie — Zamrożenie środków finansowych — Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Umieszczenie nazwiska skarżącego — Dowód zasadności umieszczenia w wykazie)

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/37

         Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2016 r. – Kliuiev/Rada
   (Sprawa T-341/14) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Umieszczenie nazwiska skarżącego - Dowód zasadności umieszczenia w wykazie))
   (2016/C 098/48)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Serhii Kliuiev (Donieck, Ukraina) (przedstawiciele: R. Gherson i T. Garner, solicitors, oraz B. Kennelly, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. de Elera-San Miguel Hurtado i J.P. Hix, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Gauci i T. Scharf, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 66, s. 26 i sprostowanie: Dz.U. L 350, s. 15), rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 66, s. 1 i sprostowanie: Dz.U. L 350, s. 15), decyzji Rady (WPZiB) 2015/876 z dnia 5 czerwca 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/119 (Dz.U. L 142, s. 30) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/869 z dnia 5 czerwca 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 208/2014 (Dz.U. L 142, s. 1) w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego zostało umieszczone w wykazie osób, podmiotów i organów, do których stosuje się środki ograniczające.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim nazwisko Serhii Kliuieva zostało umieszczone w wykazie osób, podmiotów i organów, do których mają zastosowanie te środki ograniczające.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona.

               3)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, również kosztami poniesionymi przez S. Kliuieva w zakresie żądania stwierdzenia nieważności zawartego w skardze.

               4)

               Serhii Kliuiev zostaje obciążony, poza własnymi kosztami, również kosztami poniesionymi przez Radę w zakresie żądania stwierdzenia nieważności zawartego w piśmie dostosowującym żądania.

               5)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 261 z 11.8.2014.


title: Sprawa T-5/13: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2013 r. — Iran Liquefied Natural Gas przeciwko Radzie

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/24

         Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2013 r. — Iran Liquefied Natural Gas przeciwko Radzie
   (Sprawa T-5/13)
   2013/C 55/42
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Iran Liquefied Natural Gas Co. (Teheran, Iran) (przedstawiciele: J. Grayston, Solicitor, G. Pandey, P. Gjørtler, D. Rovetta, D. Sellers i N. Pilkington, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. (1) oraz rozporządzenia wykonawcze Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. (2) w zakresie w jakim zaskarżone akty wymieniają stronę skarżącą w wykazie osób i podmiotów podlegających środkom ograniczającym;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym polegającego na tym, że Rada nie wyznaczyła przesłuchania strony skarżącej mimo braku przeciwwskazań, szczególności w kontekście ciążących na niej aktualnych zobowiązań umownych.

               2)

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia obowiązku doręczenia poprzez niedoręczenie przez Radę stronie skarżącej zaskarżonych środków.

               3)

               Zarzut trzeci, dotyczący niewystarczającego charakteru uzasadnienia polegającego na tym, że Rada potwierdziła stronie skarżącej ograniczoną treść uzasadnienia, podczas gdy wniosek o dostęp do dokumentów pozostał bez odpowiedzi.

               4)

               Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia prawa do obrony polegającego na tym, że stronie skarżącej odmówiono możliwości skutecznego przedstawienia swoich argumentów przeciwko wnioskom Rady, jako że wnioski te nie zostały udostępnione stronie skarżącej.

               5)

               Zarzut piąty, dotyczący oczywistego błędu w ocenie polegającego na tym, że — wbrew twierdzeniom Rady — strona skarżąca nie jest spółką zależną National Iranian Oil Company, a w każdym razie Rada nie wykazała, że nawet w sytuacji, gdyby była spółką zależną, powodowałoby to korzyści dla państwa irańskiego sprzeczne z celem zaskarżonych środków.

               6)

               Zarzut szósty, dotyczący naruszenia podstawowego prawa własności polegającego na tym, że nakładając środki obejmujące aktywa w banku i aktualne zobowiązania umowne strony skarżącej, Rada naruszyła podstawowe prawo własności poprzez zastosowanie środków, których proporcjonalności nie można wykazać.

      (1)  Decyzja Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotycząca zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. Dz 282, s. 58)

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. Dz 282, s. 16)


title: Sprawa C-608/11 P: Postanowienie Trybunału z dnia 12 lipca 2012 r. — Land Wien przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Energia atomowa — Rozbudowa elektrowni jądrowej Mochovce (Republika Słowacka) — Decyzja Komisji o umorzeniu postępowania w sprawie złożonej do niej skargi — Skarga o stwierdzenie nieważności — Odmowa przekazania przez Komisję żądanych dokumentów — Skarga na bezczynność — Minimalne wymogi określone w art. 44 § 1 lit. c) regulaminu postępowania przed Sądem — Niedopuszczalność)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/21

         Postanowienie Trybunału z dnia 12 lipca 2012 r. — Land Wien przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-608/11 P) (1)

   (Odwołanie - Energia atomowa - Rozbudowa elektrowni jądrowej Mochovce (Republika Słowacka) - Decyzja Komisji o umorzeniu postępowania w sprawie złożonej do niej skargi - Skarga o stwierdzenie nieważności - Odmowa przekazania przez Komisję żądanych dokumentów - Skarga na bezczynność - Minimalne wymogi określone w art. 44 § 1 lit. c) regulaminu postępowania przed Sądem - Niedopuszczalność)
   2012/C 366/37
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Land Wien (przedstawiciel: W.-G. Schärf, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Patakia, P. Oliver i G. Wilms, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) z dnia 20 września 2011 r. w sprawie T-267/10 Land Wien przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił skargę, w której Land Wien żądał, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 25 marca 2010 r. o umorzeniu postępowania w sprawie skargi złożonej do niej przez skarżącą, dotyczącej projektu rozbudowy bloków 3 i 4 elektrowni jądrowej Mochovce (Republika Słowacka) i, po drugie, stwierdzenia bezczynności Komisji w rozumieniu art. 265 TFUE, ze względu na nieprzekazanie skarżącej wszystkich żądanych dokumentów dotyczących tego projektu, z naruszeniem rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43) — Naruszenie prawa dostępu do dokumentów, art. 263 akapit czwarty TFUE, oraz traktatu Euratom

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Land Wien zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.01.2012.


title: Sprawa F-75/07: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2007 r. — Brown i Volpato przeciwko Komisji

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/30

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2007 r. — Brown i Volpato przeciwko Komisji
   (Sprawa F-75/07)
   (2007/C 235/55)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Colin Brown (Bruksela, Belgia) i Alberto Volpato (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: B. Cortese i C. Cortese, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich opublikowanej w Informations administratives nr 55-2006 z dnia 17 listopada 2006 r., ponieważ zostali w niej awansowani do grupy AD 9 stopień 1 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2006 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności w razie potrzeby decyzji Komisji z dnia 23 kwietnia 2007 r. jako oddalających zażalenia wniesione przez skarżących;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, urzędnicy Komisji, kwestionują decyzję o ich awansie w ramach postępowania w sprawie awansu za 2006 r. do grupy AD 9, nowej grupy, dodanej od dnia 1 maja 2004 r. między grupę AD8 (poprzednio A7) i AD10 (poprzednio A6). Twierdzą, że powinni być awansowani nie do grupy AD 9 lecz do grupy AD10, podobnie jak uczyniono to w ramach postępowania w sprawie awansu za 2004 r. w stosunku do urzędników, którzy, jak skarżący, w dniu 30 kwietnia 2004 r. zaszeregowani byli w grupie A7 i mieli prawo awansu do wyższej grupy A6.
   Skarżący podnoszą zarzuty podobne do zarzutu pierwszego i trzeciego w sprawie F-105/06 (1).

      (1)  Dz.U. C 281 z 18.11.2006, str. 45.


title: Sprawa T-216/14: Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2015 r. – Volkswagen/OHIM (EXTRA) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego EXTRA — Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/38

         Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2015 r. – Volkswagen/OHIM (EXTRA)
   (Sprawa T-216/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego EXTRA - Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 198/51)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Sander i J. Eberhardt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo M. Fischer, następnie A. Schifko, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 lutego 2014 r. (sprawa R 1788/2013-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego EXTRA jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Volkswagen AG zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 194 z 24.6.2014.


title: Sprawa T-471/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 grudnia 2008 r. — Karatzoglou przeciwko AER (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Przekazanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji w następstwie stwierdzenia nieważności decyzji — Rozwiązanie umowy — Obowiązek uzasadnienia — Nadużycie władzy — Zasada dobrej administracji)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/24

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 grudnia 2008 r. — Karatzoglou przeciwko AER
   (Sprawa T-471/04) (1)

   (Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Przekazanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji w następstwie stwierdzenia nieważności decyzji - Rozwiązanie umowy - Obowiązek uzasadnienia - Nadużycie władzy - Zasada dobrej administracji)
   (2009/C 19/43)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Georgios Karatzoglou (Préveza, Grecja) (przedstawiciel: S. Pappas, adwokat)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Odbudowy (EAR) (przedstawiciele: S. Orlandi i J.-N. Louis, adwokaci)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji EAR z dnia 26 lutego 2004 r. o rozwiązaniu umowy o pracę ze skarżącym.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Georgios Karatzoglou i Europejska Agencja Odbudowy (EAR) pokryją koszty własne poniesione przed Trybunałem i Sądem.

      (1)  Dz.U. C 57 z 5.3.2005.


title: Sprawa F-8/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 26 marca 2014 r. – CP przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna  — Urzędnik  — Kierownik wydziału  — Okres próbny  — Niezatwierdzenie na stanowisku kierownika wydziału  — Przeniesienie z urzędu na stanowisko inne niż kierownicze  — Przepisy wewnętrzne Parlamentu)

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/56

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 26 marca 2014 r. – CP przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-8/13) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnik - Kierownik wydziału - Okres próbny - Niezatwierdzenie na stanowisku kierownika wydziału - Przeniesienie z urzędu na stanowisko inne niż kierownicze - Przepisy wewnętrzne Parlamentu))
   2014/C 142/75
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: CP (przedstawiciele: L. Levi i A. Tymen, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlament (przedstawiciele: O. Caisou-Rousseau i V. Montebello-Demogeot, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o niezatwierdzeniu skarżącego na stanowisku kierownika wydziału i przeniesieniu do Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Wewnętrznej

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 23 marca 2012 r., w której Parlament Europejski nie zatwierdził CP na stanowisku kierownika wydziału i przeniósł go do Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Wewnętrznej.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Parlament Europejski pokrywa swe koszty oraz te poniesione przez CP.

      (1)  Dz.U. C 108 z 13/04/2013, s. 39.


title: Sprawa T-93/13: Postanowienie Sądu z dnia 8 maja 2015 r. – Zjednoczone Królestwo/EBC

text:
               13.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/25

         Postanowienie Sądu z dnia 8 maja 2015 r. – Zjednoczone Królestwo/EBC
   (Sprawa T-93/13) (1)

   (2015/C 228/34)
   Język postępowania: angielski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

      (1)  Dz.U. C 114 z 20.4.2013.


title: Sprawa C-201/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 13 kwietnia 2017 r. – Holger Schlosser i Nicole Schlosser/TUIfly GmbH

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 13 kwietnia 2017 r. – Holger Schlosser i Nicole Schlosser/TUIfly GmbH
   (Sprawa C-201/17)
   (2017/C 231/14)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Holger Schlosser, Nicole Schlosser

      Strona pozwana: TUIfly GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku ze zgłoszeniem choroby stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)? W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy spontaniczna nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku z niezgodnym z prawem pracy i układem zbiorowym zaprzestaniem wykonywania pracy („dziki strajk”) stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004? W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               3)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy nadzwyczajna okoliczność musiała zaistnieć w przypadku samego odwołania lotu, czy też obsługujący przewoźnik lotniczy jest uprawniony, ze względów ekonomicznych dotyczących przedsiębiorstwa, do sporządzenia nowego planu lotów?

               4)

               W razie udzielenia na pytania pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy w wypadku możliwości zapobiegnięcia znaczenie ma sama nadzwyczajna okoliczność, czy też skutki wystąpienia nadzwyczajnej okoliczności

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91


title: Sprawa T-417/04: Skarga wniesiona 15 października 2004 r. przez Regione Autonoma Friuli-Venezia Giulia przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/52

         Skarga wniesiona 15 października 2004 r. przez Regione Autonoma Friuli-Venezia Giulia przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-417/04)
   (2004/C 300/102)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 15 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Regione Autonoma Friuli-Venezia Giulia, reprezentowanego przez Enzo Bevilacquę i Fausto Capelliego, przeciwko Komisji Europejskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności uwagi do pkt. 103 Załącznika I do Rozporządzenia Komisji nr 1429/2004, dotyczącej okresowego ograniczenia używania nazwy „Tocai friulano” do 31 marca 2007 r.,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Art. 1 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1429/2004 (1) zmieniającego rozporządzenie nr 753/2002, również wydane przez Komisję, zastępując załącznik II rozporządzenia nr 753/2002 nowym załącznikiem (załącznik I), podtrzymał dla wina wytwarzanego z odmian winorośli „Tocai friulano” - na mocy dodanej uwagi wyjaśniającej (nr 103 nowego załącznika I) - ograniczenie czasowe dla używania przedmiotowej nazwy do 31 marca 2007 r., już wcześniej zawarte w załączniku II rozporządzenia nr 753/2002. Niniejszą skargą wnosi się o stwierdzenie nieważności uwagi dotyczącej używania nazwy „Tocai friulano”.
   Na poparcie swojego wniosku strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               —

               w świetle art. 59 ust. 1 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów, wraz z wejściem w życie w dniu 1 maja 2004 r. Traktatu o przystąpieniu Republiki Węgierskiej i innych Państw Członkowskich, wszelkie przepisy zawarte we wcześniejszych umowach zawartych między Węgrami i Wspólnotą Europejską, które nie zostały wyraźnie włączone do powyższego Traktatu o przystąpieniu utraciły moc obowiązującą;

               —

               brak właściwości Komisji do wyłączenia uprawnień wynikających z art. 19 rozporządzenia nr 753/2002 w zakresie w jakim, pomimo że Komisja na podstawie art. 53 Rozporządzenia podstawowego nr 1493/1999 była właściwa do określenia w którym kraju może być uprawiana określona odmiana winorośli, nie miała ona właściwości do wyłączenia odmiany winorośli uprzednio uprawianej w Państwie Członkowskim, gdyż do podejmowania tego typu decyzji uprawnione są wyłącznie Państwa Członkowskie;

               —

               naruszenie ustanowionego w art. 34 ust. 2 WE zakazu dyskryminacji. Zakaz ten, który nie mógł być stosowany w odniesieniu do Węgier przed ich przystąpieniem, ma pełne zastosowanie od chwili, gdy Węgry stały się Państwem Członkowskim;

               —

               ponadto, skarżąca wskazuje na naruszenie zasady proporcjonalności i prawa własności.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1429/2004 z dnia 9 sierpnia 2004 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 753/2002 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 odnośnie opisu, oznaczenia, prezentacji i ochrony niektórych produktów sektora wina (Dz. U. L 263, str. 11)


title: Sprawa C-266/06 P: Odwołanie wniesione w dniu 17 czerwca 2006 r. przez Degussa AG od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie T-279/02 Degussa AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wspieranej przez Radę Unii Europejskiej

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/12

         Odwołanie wniesione w dniu 17 czerwca 2006 r. przez Degussa AG od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie T-279/02 Degussa AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wspieranej przez Radę Unii Europejskiej
   (Sprawa C-266/06 P)
   (2006/C 190/21)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona wnosząca odwołanie: Degussa AG (Przedstawiciele: adwokaci R. Bechtold, M. Karl, C. Steinle)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich, Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony wnoszącej odwołanie

               1.

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 5 kwietnia 2006 r. (sprawa T-279/02) (1), ponieważ jest on krzywdzący dla wnoszącej odwołanie,

               2.

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 2 lipca 2002 r. (sprawa C.37.519 — Metionina), w zakresie w jakim dotyczy ona wnoszącej odwołanie,
               ewentualnie stwierdzenie nieważności grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie w art. 3 tej decyzji lub obniżenie jej kwoty;

               3.

               ewentualnie w stosunku do drugiego żądania, skierowanie sprawy do Sądu w celu orzeczenia zgodnie z oceną prawną dokonaną przez Trybunał,

               4.

               w każdym razie obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w postępowaniu przez Sądem i Trybunałem.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie przytacza cztery zarzuty na poparcie swojego odwołania:

               —

               W pierwszej kolejności Sąd nie zachował wymogów zasady określoności (nulla poena sine lege certa), które muszą spełniać przepisy ustanawiające sankcje i w konsekwencji niesłusznie zaprzeczył niezgodności z prawem art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17.

               —

               W drugiej kolejności w ramach oceny czasu trwania naruszenia Sąd wypaczył fakty i naruszył zasadę domniemania niewinności (in dubio pro reo) oraz podstawowe prawo do rzetelnego procesu.

               —

               W trzeciej kolejności Sąd naruszył zasadę proporcjonalności kary do winy, która stanowi jeden z aspektów zasady proporcjonalności, ustalając kwotę wyjściową grzywny w wysokości 30 milionów EUR, pomimo że naruszenie nie miało daleko idącego wpływu na cenę metioniny. Poza tym ze względu na wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie Sąd uchybił obowiązkowi uzasadnienia.

               —

               W czwartej kolejności Sąd nie zmniejszył podwyżki kwoty wyjściowej, która ma służyć zapewnieniu wystarczająco odstraszającego skutku, ze względu na różnice istniejące w wielkości pomiędzy wnoszącą odwołanie i Aventis. W ten sposób naruszył on również zasadę równego traktowania.

      (1)  Dz.U. C 131, str. 37.


title: Sprawa T-778/15: Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2015 r. – It Works/OHIM – KESA Holdings Luxembourg (IT it WORKS)

text:
               7.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/21

         Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2015 r. – It Works/OHIM – KESA Holdings Luxembourg (IT it WORKS)
   (Sprawa T-778/15)
   (2016/C 090/29)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: It Works S.A. (Kraków, Polska) (przedstawiciel: radca prawny J. Aftyka)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: KESA Holdings Luxembourg Sàrl (Luksemburg, Luksemburg)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „IT it WORKS” – zgłoszenie nr 10 359 222

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 października 2015 r. w sprawie R 2106/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w odniesieniu do usług, co do których uwzględniono sprzeciw;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 17 czerwca 2014 r. wydanej w postępowaniu w sprawie sprzeciwu nr B 001988727 w odniesieniu do usług, co do których uwzględniono sprzeciw;

               —

               przekazanie sprawy OHIM, aby mógł zmienić zaskarżoną decyzję co do istoty i dokonać rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 010359222 dla wszystkich usług wskazanych w zgłoszeniu, bez uszczerbku dla usług, które nie są kwestionowane;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania przed Wydziałem Sprzeciwów, Izbą Odwoławczą i Sądem.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-19/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I – Niemcy) – Verband Sozialer Wettbewerb eV/Innova Vital GmbH [Odesłanie prejudycjalne — Ochrona konsumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 — Oświadczenia żywieniowe i zdrowotne dotyczące żywności — Artykuł 1 ust. 2 — Zakres zastosowania — Żywność przeznaczona jako taka dla konsumentów końcowych — Oświadczenia zawarte w przekazach o charakterze komercyjnym skierowanych wyłącznie do specjalistów w dziedzinie ochrony zdrowia]

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I – Niemcy) – Verband Sozialer Wettbewerb eV/Innova Vital GmbH
   (Sprawa C-19/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 - Oświadczenia żywieniowe i zdrowotne dotyczące żywności - Artykuł 1 ust. 2 - Zakres zastosowania - Żywność przeznaczona jako taka dla konsumentów końcowych - Oświadczenia zawarte w przekazach o charakterze komercyjnym skierowanych wyłącznie do specjalistów w dziedzinie ochrony zdrowia])
   (2016/C 335/13)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht München I

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Verband Sozialer Wettbewerb eV

      Strona pozwana: Innova Vital GmbH

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności, zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1047/2012 z dnia 8 listopada 2012 r., należy interpretować w ten sposób, że zakresem zastosowania tego rozporządzenia są objęte oświadczenia żywieniowe lub zdrowotne zawarte w przekazach komercyjnych dotyczących żywności przeznaczonej jako taka dla konsumentów końcowych również w sytuacji, gdy przekazy te są skierowane nie do konsumenta końcowego, ale wyłącznie do specjalistów w dziedzinie ochrony zdrowia.

      (1)  Dz.U. C 127 z 20.4.2015.


title: Sprawa T-220/15: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2015 r. – Beele Engineering/OHIM (WE CARE)

text:
               13.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/19

         Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2015 r. – Beele Engineering/OHIM (WE CARE)
   (Sprawa T-220/15)
   (2015/C 228/23)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Beele Engineering BV (Aalten, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat M. Ring)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „WE CARE” – zgłoszenie nr 12 610 143

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15.01.2015 w sprawie R 1424/2014-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.