title: Sprawa T-444/20: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2020 r. – Société générale i in. / SRB

text:
               14.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/14

      Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2020 r. – Société générale i in. / SRB
      (Sprawa T-444/20)
      (2020/C 304/16)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Société générale (Paryż, Francja), Crédit du Nord (Lille, Francja), SG Option Europe (Puteaux, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zgodnie z art. 263 TFUE, stwierdzenie nieważności decyzji SRB/ES/2020/24 w sprawie obliczenia składek ex ante za 2020 r. na SRF w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących;

                  —

                  zgodnie z art. 277 TFUE, stwierdzenie niemożności stosowania następujących przepisów rozporządzenia SRM, rozporządzenia wykonawczego i rozporządzenia delegowanego:

                              —

                              art. 69 ust. 1 i 2, art. 70 ust. 1 oraz art. 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia SRM;

                              —

                              art. 4 ust. 2, art. 6 i 7, a także załącznika I do rozporządzenia delegowanego;

                              —

                              art. 4 rozporządzenia wykonawczego;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżące podnoszą cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia zasady równego traktowania w zakresie, w jakim przewidziane w rozporządzeniu SRM i w rozporządzeniu delegowanym metody obliczania składek ex ante na jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) nie odzwierciedlają rzeczywistego rozmiaru instytucji ani ich rzeczywistego ryzyka.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności polegającego na tym, że przewidziany w rozporządzeniu SRM mechanizm składek ex ante na SRF jest oparty na ocenie, która sztucznie zaostrza profil ryzyka dużych instytucji francuskich, takich jak skarżące, a w konsekwencji prowadzi do ustalenia kwoty składki, która jest nieproporcjonalnie wysoka w stosunku do rzeczywistego ryzyka ponoszonego przez te instytucje.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasady pewności prawa polegającego na tym, że określona w rozporządzeniu SRM, rozporządzeniu delegowanym i rozporządzeniu wykonawczym wysokość składek ex ante, po pierwsze, nie jest możliwa do wcześniejszego oszacowania w wystarczająco precyzyjny sposób, a po drugie, zależy nie tyle od sytuacji i profilu ryzyka instytucji jako takiej, ile od jej względnej sytuacji w stosunku do innych instytucji zobowiązanych do wnoszenia składki. Skarżące twierdzą wreszcie, że zadaniem Komisji nie powinno być określanie wskaźników ryzyka w rozporządzeniu delegowanym, ponieważ kryteria te są istotnym elementem strukturyzującym i determinującym w kontekście ustalania wysokości składki (art. 290 TFUE).

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczy naruszenia zasady dobrej administracji w zakresie, w jakim w celu obliczenia zmiennej opartej na ryzyku SRB nie stosuje wszystkich kryteriów ryzyka przewidzianych w rozporządzeniu delegowanym. Skarżące twierdzą, że w zaskarżonej decyzji nie przedstawiono ponadto wystarczająco jasnych i kompletnych informacji, które umożliwiałyby im przeliczenie kwoty należnej składki, co skutkuje także naruszeniem art. 296 TFUE.


title: Sprawa T-445/20: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2020 r. – – Crédit agricole i in. / SRB

text:
               14.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/15

      Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2020 r. – – Crédit agricole i in. / SRB
      (Sprawa T-445/20)
      (2020/C 304/17)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Crédit agricole SA (Montrouge, Francja) i 48 innych skarżących (przedstawiciele: adwokaci A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zgodnie z art. 263 TFUE, stwierdzenie nieważności decyzji SRB/ES/2020/24 w sprawie obliczenia składek ex ante za 2020 r. na SRF w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących;

                  —

                  zgodnie z art. 277 TFUE, stwierdzenie niemożności stosowania następujących przepisów rozporządzenia SRM, rozporządzenia wykonawczego i rozporządzenia delegowanego:

                              —

                              art. 69 ust. 1 i 2, art. 70 ust. 1 oraz art. 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia SRM;

                              —

                              art. 4 ust. 2, art. 6 i 7, a także załącznika I do rozporządzenia delegowanego;

                              —

                              art. 4 rozporządzenia wykonawczego;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które zasadniczo są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-444/20, Société générale i in./SRB, lub podobne do nich.


title: Sprawa T-447/20: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2020 r. – BNP Paribas / SRB

text:
               14.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/16

      Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2020 r. – BNP Paribas / SRB
      (Sprawa T-447/20)
      (2020/C 304/19)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: BNP Paribas (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zgodnie z art. 263 TFUE, stwierdzenie nieważności decyzji SRB/ES/2020/24 w sprawie obliczenia składek ex ante za 2020 r. na SRF w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej;

                  —

                  zgodnie z art. 277 TFUE, stwierdzenie niemożności stosowania następujących przepisów rozporządzenia SRM, rozporządzenia wykonawczego i rozporządzenia delegowanego:

                              —

                              art. 69 ust. 1 i 2, art. 70 ust. 1 oraz art. 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia SRM;

                              —

                              art. 4 ust. 2, art. 6 i 7, a także załącznika I do rozporządzenia delegowanego;

                              —

                              art. 4 rozporządzenia wykonawczego;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które zasadniczo są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-444/20, Société générale i in./SRB, lub podobne do nich.


title: Sprawa T-448/20: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2020 r. – BPCE i in. / SRB

text:
               14.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/17

      Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2020 r. – BPCE i in. / SRB
      (Sprawa T-448/20)
      (2020/C 304/20)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: BPCE (Paryż, Francja) i 44 inne skarżące (przedstawiciele: adwokaci A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zgodnie z art. 263 TFUE, stwierdzenie nieważności decyzji SRB/ES/2020/24 w sprawie obliczenia składek ex ante za 2020 r. na SRF w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących;

                  —

                  zgodnie z art. 277 TFUE, stwierdzenie niemożności stosowania następujących przepisów rozporządzenia SRM, rozporządzenia wykonawczego i rozporządzenia delegowanego:

                              —

                              art. 69 ust. 1 i 2, art. 70 ust. 1 oraz art. 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia SRM;

                              —

                              art. 4 ust. 2, art. 6 i 7, a także załącznika I do rozporządzenia delegowanego;

                              —

                              art. 4 rozporządzenia wykonawczego;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które zasadniczo są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-444/20, Société générale i in./SRB, lub podobne do nich.


title: Sprawa T-449/20: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2020 r. – Banque postale / SRB

text:
               14.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/17

      Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2020 r. – Banque postale / SRB
      (Sprawa T-449/20)
      (2020/C 304/21)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Banque postale (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zgodnie z art. 263 TFUE, stwierdzenie nieważności decyzji SRB/ES/2020/24 w sprawie obliczenia składek ex ante za 2020 r. na SRF w zakresie, w jakim dotyczy ona strony skarżącej;

                  —

                  zgodnie z art. 277 TFUE, stwierdzenie niemożności stosowania następujących przepisów rozporządzenia SRM, rozporządzenia wykonawczego i rozporządzenia delegowanego:

                              —

                              art. 69 ust. 1 i 2, art. 70 ust. 1 oraz art. 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia SRM;

                              —

                              art. 4 ust. 2, art. 6 i 7, a także załącznika I do rozporządzenia delegowanego;

                              —

                              art. 4 rozporządzenia wykonawczego;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które zasadniczo są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-444/20, Société générale i in./SRB, lub podobne do nich.


title: Sprawa T-455/20: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2020 r. – Roxtec / EUIPO – Wallmax (Przedstawienie czarnych okręgów na tle pomarańczowego kwadratu)

text:
               14.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/18

      Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2020 r. – Roxtec / EUIPO – Wallmax (Przedstawienie czarnych okręgów na tle pomarańczowego kwadratu)
      (Sprawa T-455/20)
      (2020/C 304/22)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Roxtec AB (Karlskrona, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci J. Olsson i J. Adamsson)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Wallmax Srl (Mediolan, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie czarnych okręgów na tle pomarańczowego kwadratu) – unijny znak towarowy nr 14 784 375

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 kwietnia 2020 r. w sprawie R 2385/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt ii) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-467/20: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2020 r. – Industria de Diseño Textil / EUIPO – Ffauf Italia (ZARA)

text:
               14.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/19

      Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2020 r. – Industria de Diseño Textil / EUIPO – Ffauf Italia (ZARA)
      (Sprawa T-467/20)
      (2020/C 304/23)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Industria de Diseño Textil; SA (Arteixo, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci G. Marín Raigal i E. Armero Lavie)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ffauf Italia SpA (Riese Pio X, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ZARA – zgłoszenie nr 89 29952

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 maja 2020 r. w sprawie R 2040/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim uwzględniono w niej sprzeciw w odniesieniu do towarów i usług ujętych w klasach 29, 30, 35 i 43 oraz wykluczenie istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 2017/1001 w odniesieniu do wszystkich spornych towarów i usług;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz, w danym wypadku, drugiej strony w postępowaniu przed EUIPO, kosztami niniejszego postępowania odwoławczego.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 oraz zasady 22 ust. 3 i 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (WE) nr 2868/95;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-468/20: Skarga wniesiona w dniu z dnia 24 lipca 2020 r. – LB / Parlament

text:
               14.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/20

      Skarga wniesiona w dniu z dnia 24 lipca 2020 r. – LB / Parlament
      (Sprawa T-468/20)
      (2020/C 304/24)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: LB (przedstawiciel: adwokat O. Schmechel)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanego z dnia 2 lipca 2020 r. w sprawie przeniesienia skarżącej do Biura Łącznikowego Parlamentu Europejskiego w Luksemburgu ze skutkiem od dnia 1 września 2020 r.;

                  —

                  obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku uzasadnienia

                              —

                              Decyzja o przeniesieniu jest dotknięta wadą formalną, ponieważ nie zawiera żadnego uzasadnienia. Przedstawienie uzasadnienia jest niemniej jednak konieczne zgodnie z art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwaną dalej „kartą praw podstawowych”) i art. 296 TFUE, ponieważ pozwany mógł bez trudności ustalić, że skarżąca miała interes w uzyskaniu takiego uzasadnienia.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący niedopełnienia procedury wydania decyzji

                              —

                              Zgodnie z procedurą skarżąca była uprawniona do odmówienia przyjęcia stanowiska w Biurze Łącznikowym Parlamentu Europejskiego w Luksemburgu i tak też uczyniła. Przeniesienie na to stanowisko nie wchodziło więc już w rachubę.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący obowiązku dbałości

                              —

                              Przeniesienie do nowego miejsca zatrudnienia jest niezgodne z ciążącym na pracodawcy obowiązkiem dbałości, ponieważ naruszałoby ono szereg praw podstawowych zagwarantowanych w karcie praw podstawowych. W szczególności naruszone zostałyby poniższe prawa:

                              —

                              prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego (art. 7 i 33) oraz prawo małoletniej córki do utrzymywania stałego osobistego związku i bezpośrednich kontaktów z obojgiem rodziców (art. 24), ponieważ rodzina skarżącej zostałaby zmuszona do życia oddzielnie, córka pozostałaby z ojcem w Berlinie, a skarżąca sama musiałaby przeprowadzić się do Luksemburga.

                              —

                              równość wobec prawa (art. 20) i zakaz niedyskryminacji (art. 21). Wobec skarżącej jako zamężnej urzędniczki Biura Łącznikowego Parlamentu Europejskiego i matki małoletniej córki, która wraz z małżonkiem sprawuje pieczę nad dzieckiem, zastosowano zasadę mobilności, która miałaby uzasadniać jej przeniesienie do Luksemburga. Rozwiedzeni urzędnicy, którzy dzielą się czasem sprawowania pieczy nad małoletnim dzieckiem, są zwolnieni z obowiązku mobilności do czasu uzyskania przez dziecko pełnoletności, mimo że brak jest obiektywnego uzasadnienia dla takiego odmiennego traktowania.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący obowiązku nieproporcjonalnego charakteru przeniesienia do innego miejsca zatrudnienia

                              —

                              Nie dokonano wyważenia pomiędzy interesami skarżącej a interesami pozwanego, mimo że pozwany w ramach ciążącego na nim obowiązku dobrej administracji (art. 41 karty praw podstawowych) był do tego zobowiązany.

                              —

                              Podlegające ochronie interesy skarżącej istotnie przeważają nad interesem pozwanego w jej przeniesieniu.

                              —

                              Przeniesienie z Biura Łącznikowego Parlamentu Europejskiego w Berlinie do biura w Luksemburgu nie jest poparte interesem służby.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący nieskorzystanie z zakresu uznania

                              —

                              Pozwany nie uznaje swojego zakresu uznania i z tego powodu z niego nie korzysta.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący ochrony uzasadnionych oczekiwań

                              —

                              Od powołania skarżącej w 2001 r. do wydania w 2018 r. decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego w sprawie mobilności obowiązywała zasada, że urzędnicy na stanowiskach asystenckich tacy jak skarżąca nie podlegali mobilności. Zasada ta obowiązywała od czasów decyzji w sprawie mobilności wydanej w 1998 r. i była potwierdzana w decyzjach Prezydium Parlamentu Europejskiego w sprawie mobilności z lat 2002 i 2004.

                              —

                              Uzasadnione oczekiwania skarżącej co do dalszego wyłączenia z obowiązku mobilności były chronione. Zmiana obowiązujących zasad wymaga zatem odpowiedniego uregulowania przejściowego i ustanowienia stosownych odstępstw. Przewidziany trzyletni okres przejściowy nie jest właściwy, ponieważ nie chroni rodziny skarżącej przed rozdzieleniem. Brakuje odstępstwa dla sytuacji skarżącej.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący prekluzji

                              —

                              Pozwany utracił możliwość wydania skarżącej polecenia skutkującego zmianą miejsca zatrudnienia, ponieważ sam, wielokrotnie zwalniając urzędników na stanowiskach asystenckich z zastosowania zasady mobilności, wywołał u skarżącej wrażenie, że nie musiała się liczyć ze zmianą miejsca zatrudnienia.


title: Sprawa T-478/20: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2020 r. – Bigben Connected/EUIPO – Forsee Power (FORCE POWER)

text:
               14.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/21

      Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2020 r. – Bigben Connected/EUIPO – Forsee Power (FORCE POWER)
      (Sprawa T-478/20)
      (2020/C 304/25)
      Język skargi: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Bigben Connected (Fretin, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. Chaminade)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Forsee Power (Paryż, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy FORCE POWER – zgłoszenie nr 16 541 377

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 maja 2020 r. w sprawie R 2184/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym postępowań przed Wydziałem Sprzeciwów i przed Izbą Odwoławczą,

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-479/20: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2020 r. – Eurobolt i in. / Komisja

text:
               14.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/22

      Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2020 r. – Eurobolt i in. / Komisja
      (Sprawa T-479/20)
      (2020/C 304/26)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Eurobolt BV (‘s-Heerenberg, Niderlandy), Fabory Nederland BV (Tilburg, Niderlandy), ASF Fischer BV (Lelystad, Niderlandy), Stafa Group BV (Maarheeze, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci S. De Knop, B. Natens i A. Willems)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/611 z dnia 30 kwietnia 2020 r. nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji (1); oraz

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że poprzez retroaktywne „naprawienie” naruszenia istotnego wymogu proceduralnego rozporządzenie (UE) 2020/611 narusza art. 266 i 264 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz zasadę skutecznej ochrony sądowej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że ze względu na brak ważnej podstawy prawnej rozporządzenie (UE) 2020/611 narusza art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 (2), art. 5 ust. 1 i 2 traktatu o Unii Europejskiej (zwanego dalej „TUE”) oraz zasadę dobrej administracji.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że zakazując zwrotu i nakazując pobranie zwróconych ceł antydumpingowych, rozporządzenie (UE) 2020/611 narusza art. 5 ust. 1 i 2 TUE.

         (1)  Dz.U. 2020, L 141, s. 1.

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009, L 343, s. 51).


title: Sprawa T-480/20: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2020 r. – Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics i Jushi Egypt for Fiberglass Industry / Komisja

text:
               14.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/23

      Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2020 r. – Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics i Jushi Egypt for Fiberglass Industry / Komisja
      (Sprawa T-480/20)
      (2020/C 304/27)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics SAE (Ain Sukhna, Egipt), Jushi Egypt for Fiberglass Industry SAE (Ain Sukhna) (przedstawiciele: adwokaci B. Servais i V. Crochet)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/776 z dnia 12 czerwca 2020 r. nakładającego ostateczne cła wyrównawcze na przywóz niektórych materiałów z włókna szklanego tkanych lub zszywanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Egiptu (1) i zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/492 nakładające ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych materiałów z włókna szklanego tkanych lub zszywanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Egiptu, w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżących;

                  —

                  obciążenie kosztami postępowania Komisji oraz wszelkich interwenientów popierających żądania Komisji, którzy mogą zostać dopuszczeni do udziału w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, według którego przyjęta przez Komisję metodologia obliczania marginesu subsydiowania skarżących narusza art. 1 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 6, art. 12 ust. 1 lit. c) i art. 24 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (2).

                  2.

                  Zarzut drugi, według którego decyzja Komisji dotycząca wyrównania wkładów finansowych przyznanych przez chińskie organy publiczne narusza art. 2 lit. a), art. 2 lit. b), art. 3 ust. 1 lit. a), art. 4 ust. 2 i art. 4 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2016/1037.

                  3.

                  Zarzut trzeci, według którego decyzja Komisji dotycząca przyznania Jushi gruntów narusza prawo do obrony skarżących i art. 30 rozporządzenia podstawowego, jak też art. 3 ust. 2, art. 5 i art. 6 lit. d) rozporządzenia (UE) 2016/1037.

                  4.

                  Zarzut czwarty, według którego decyzja Komisji o wyrównaniu systemu obniżki przywozowych taryf celnych dla przywożonych materiałów wykorzystywanych przez Jushi narusza art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt ii), art. 3 ust. 2 i art. 5 rozporządzenia (UE) 2016/1037.

                  5.

                  Zarzut piąty, według którego decyzja Komisji o wyrównaniu traktowania podatkowego strat z tytułu różnic kursowych narusza art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) 2016/1037.

                  6.

                  Zarzut szósty, według którego przyjęta przez Komisję metodologia ustalania marginesu podcięcia cenowego w odniesieniu do skarżących narusza art. 1 ust. 1, art. 2 lit. d), art. 8 ust. 1, art. 8 ust. 2 i art. 8 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.

         (1)  Dz.U. 2020, L 189, s. 1.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (tekst jednolity) (Dz.U. 2016, L 176, s. 55).


title: Sprawa T-481/20: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2020 r. – Magnetec / EUIPO (CoolTUBE)

text:
               14.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/24

      Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2020 r. – Magnetec / EUIPO (CoolTUBE)
      (Sprawa T-481/20)
      (2020/C 304/28)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Magnetec – Gesellschaft für Magnettechnologie mbH (Langenselbold, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Kloth, R. Briske i D. Habel)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy CoolTUBE – zgłoszenie nr 18 022 606

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 maja 2020 r. w sprawie R 1755/2019-1

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-484/20: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2020 r. – SATSE/Komisja

text:
               14.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/25

      Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2020 r. – SATSE/Komisja
      (Sprawa T-484/20)
      (2020/C 304/29)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Sindicato de Enfermería (SATSE) (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: M. Sesmero González, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

                  —

                  Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności dyrektywy Komisji (UE) 2020/739 z dnia 3 czerwca 2020 r. zmieniającej załącznik III do dyrektywy 2000/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do włączenia SARS-CoV-2 do wykazu czynników biologicznych o znanej zakaźności dla ludzi oraz zmieniającej dyrektywę Komisji (UE) 2019/1833, opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 4 czerwca 2020 r. (L 175/11 – L 175/14).

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, oparty na naruszeniu art. 2 i 18 dyrektywy 2000/54/WE, wraz z załącznikiem III do tej dyrektywy.

                              —

                              W tym zakresie skarżąca podnosi brak istnienia skutecznych metod leczenia lub profilaktyki wobec czynnika biologicznego SARS-CoV-2, fakt, że chodzi o wirusa skatalogowanego jako bardzo zakaźny i który mutuje, i wskutek tego wykazuje duże prawdopodobieństwo rozprzestrzenienia się w społeczności oraz fakt, że koronawirus SARA-CoV-2 powoduje stany chorobowe i poważne objawy, co uzasadnia, że mogą one wywoływać ciężką chorobę u ludzi i stanowić poważne niebezpieczeństwo dla pracowników.

                  2.

                  Zarzut drugi, oparty na naruszeniu naruszenie istotnych wymogów proceduralnych wobec braku uzasadnienia przy klasyfikowaniu czynnika biologicznego SARS-CoV-2 w grupie 3.

                              —

                              W tym zakresie skarżąca wskazuje, że, chociaż Komisja uznała brak istnienia szczepionki i skutecznych metod leczenia oraz pomimo przepisów art. 2 dyrektywy 2000/54/WE, SARS-CoV-2 jest sklasyfikowany w grupie ryzyka 3 zamiast w grupie 4.


title: Sprawa T-485/20: Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2020 r. – Junqueras i Vies / Parlament

text:
               14.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/25

      Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2020 r. – Junqueras i Vies / Parlament
      (Sprawa T-485/20)
      (2020/C 304/30)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Oriol Junqueras i Vies (Sant Joan de Vilatorrada, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Van den Eynde Adroer)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego / Directorate General for Finance – Directorate for Members’ Financial and Social Entitlements z dnia 7 maja 2020 r., doręczonej pismem Didiera KLETHIEGO, w której zdecydowano, że wynagrodzenie poselskie Oriola Junqueras i Viesa może być wypłacone jedynie za okres od dnia 25 września 2019 r. do dnia 2 stycznia 2020 r., zgodnie z art. 10 statutu posła do Parlamentu Europejskiego, a także obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia wyroku wielkiej izby Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 grudnia 2019 r., wydanego w sprawie C-502/19, Junqueras i Vies, w zakresie w jakim przyznaje on O. Junquerasowi status posła europejskiego od dnia 13 czerwca 2019 r., w związku z czym przy zastosowaniu tego wyroku nie występuje podstawa zakazu łącznia stanowisk ustanowiona w art. 7 ust. 2 europejskiego aktu wyborczego z 1976 r.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący konieczności dokonania, w konkretnym przypadku, nieformalistycznej wykładni art. 7 ust. 2 europejskiego aktu wyborczego z 1976 r. w zakresie, w jakim wobec bezczynności Parlamentu w czasie wymagającym ochrony immunitetu O. Junquerasa uniemożliwiono mu – materialnie i fizycznie oraz wbrew jego woli – rezygnację z mandatu posła do Congreso de los Diputados (kongresu deputowanych, Hiszpania) i przystąpienie w pełni do wykonywania mandatu członka Parlamentu Europejskiego.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący konieczności dokonania, w konkretnym przypadku, materialnej, a nie formalnej wykładni art. 7 ust. 2 europejskiego aktu wyborczego z 1976 r. w zakresie, w jakim materialnie nie występowała podstawa zakazu łącznia stanowisk, ponieważ przez cały czas O. Junqueras był zawieszony w wykonywaniu mandatu posła do Congreso de Diputados (kongresu deputowanych), jak również zawieszona była całość jego praw i wynagrodzeń związanych z tym mandatem, a także pozostawał on, wbrew swojej woli, w sytuacji niemożności rezygnacji z tego mandatu w celu przystąpienia w pełni do wykonywania mandatu członka Parlamentu Europejskiego.


title: Sprawa C-614/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Halduskohus (Estonia) w dniu 18 listopada 2020 r. – AS Lux Express Estonia / Majandus- ja Kommunikatsiooniministeerium

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/40

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Halduskohus (Estonia) w dniu 18 listopada 2020 r. – AS Lux Express Estonia / Majandus- ja Kommunikatsiooniministeerium
      (Sprawa C-614/20)
      (2021/C 35/52)
      Język postępowania: estoński

         Sąd odsyłający

      Tallinna Halduskohus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AS Lux Express Estonia

         Druga strona postępowania: Majandus- ja Kommunikatsiooniministeerium

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy nałożenie na wszystkie przedsiębiorstwa prawa prywatnego, które wykonują na terytorium kraju regularne przewozy pasażerskie w transporcie drogowym, wodnym lub kolejowym w celach zarobkowych, tego samego zobowiązania do bezpłatnego przewozu niektórych kategorii pasażerów (dzieci w wieku przedszkolnym, osób niepełnosprawnych do ukończenia 16. roku życia, osób z poważną niepełnosprawnością, które ukończyły 16. rok życia, osób ze znacznym upośledzeniem wzroku i osób towarzyszących osobom z poważnym lub znacznym upośledzeniem wzroku oraz psów przewodników osoby niewidomej lub psów pomocników osoby niepełnosprawnej) stanowi zobowiązanie z tytułu świadczenia usług publicznych w rozumieniu art. 2 lit. e) i art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70?

                  2)

                  Jeżeli jest to zobowiązanie z tytułu świadczenia usług publicznych w rozumieniu rozporządzenia nr 1370/2007: Czy państwo członkowskie ma na podstawie art. 4 ust. 1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia nr 1370/2007 prawo wyłączyć ustawą krajową rekompensatę dla przewoźnika za wykonanie takiego zobowiązania?
                  Jeżeli państwo członkowskie ma prawo wyłączyć rekompensatę dla przewoźnika, to na jakich warunkach może to zrobić?

                  3)

                  Czy art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 1370/2007 pozwala na wyłączenie z zakresu zastosowania tego rozporządzenia ogólnych zasad ustalania taryf maksymalnych dla innych kategorii pasażerów niż te, o których mowa w tym przepisie?
                  Czy obowiązek poinformowania Komisji Europejskiej zgodnie z art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej ma zastosowanie również w przypadku, gdy ogólne zasady ustalania taryf maksymalnych nie ustanawiają rekompensaty dla przewoźnika?

                  4)

                  Jeżeli rozporządzenie nr 1370/2007 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie: czy przyznanie rekompensaty może opierać się na innym akcie prawnym Unii Europejskiej (takim jak Karta praw podstawowych Unii Europejskiej)?

                  5)

                  Jakie warunki musi spełniać ewentualna rekompensata, która ma być przyznana przewoźnikowi, aby spełniać wymogi wynikające z przepisów o pomocy państwa?

         (1)  Dz.U. 2007, L 315, s. 1.


title: Sprawa T-714/18: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2020 r. – Adraces / Komisja Europejska (Klauzula arbitrażowa – Umowa ramowa o partnerstwie – Lokalne Centrum informacyjne Europe Direct – Rozwiązanie umowy bez podania powodu – Pewność prawa – Zasada dobrej wiary – Proporcjonalność – Przestrzeganie praw i zgodnych z prawem interesów kontrahenta – Prawo do dobrej administracji)

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/42

      Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2020 r. – Adraces / Komisja Europejska
      (Sprawa T-714/18) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Umowa ramowa o partnerstwie - Lokalne Centrum informacyjne Europe Direct - Rozwiązanie umowy bez podania powodu - Pewność prawa - Zasada dobrej wiary - Proporcjonalność - Przestrzeganie praw i zgodnych z prawem interesów kontrahenta - Prawo do dobrej administracji)
      (2021/C 35/53)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca:Adraces – Associação para o Desenvolvimento da Raia Centro-Sul (Vila Velha de Ródão, Portugalia) (przedstawiciele: G. Gentil Anastácio, D. Pirra Xarepe, J. Whyte i M. Barros Silva, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (J. Estrada de Solà i M. Ilkova, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 272 TFUE żądanie, po pierwsze, stwierdzenia, że „rozwiązanie” przez Komisję umowy ramowej o partnerstwie COMM/LIS/ED/2018-2020_1 jest nieważne, oraz po drugie, nałożenia na Komisję obowiązku przywrócenia względem skarżącej sytuacji istniejącej przez wspomnianym „rozwiązaniem”.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Adraces – Associação para o Desenvolvimento da Raia Centro-Sul zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 54 z 11.2.2019.


title: Sprawa T-620/19: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2020 r. – Ace of spades / EUIPO – Krupp i Borrmann (JC JEAN CALL Champagne ROSÉ) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego JC JEAN CALL Champagne ROSÉ – Wcześniejsze trójwymiarowe unijne znaki towarowe – Względne podstawy odmowy rejestracji – Podobieństwo oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Brak naruszenia renomy – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001)]

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/44

      Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2020 r. – Ace of spades / EUIPO – Krupp i Borrmann (JC JEAN CALL Champagne ROSÉ)
      (Sprawa T-620/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego JC JEAN CALL Champagne ROSÉ - Wcześniejsze trójwymiarowe unijne znaki towarowe - Względne podstawy odmowy rejestracji - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Brak naruszenia renomy - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001))
      (2021/C 35/57)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ace of spades Holdings LLC (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Gómez López)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Gerhard Ernst Krupp (Monachium, Niemcy), Elmar Borrmann (Reith, Austria)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 czerwca 2019 r. (sprawa R 1/2019-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ace of spades Holdings a G. Kruppem i E. Borrmannem.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 26 czerwca 2019 r. (sprawa R 1/2019-5) w zakresie, w jakim na jej mocy oddalono odwołanie Ace of spades Holdings LLC oraz sprzeciw oparty na art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 399 z 25.11.2019.


title: Sprawa T-190/20: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2020 r. – Almea / EUIPO – Sanacorp Pharmahandel (Almea) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Almea – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy MEA – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/49

      Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2020 r. – Almea / EUIPO – Sanacorp Pharmahandel (Almea)
      (Sprawa T-190/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Almea - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy MEA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 35/64)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Almea Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: R. Furneaux i E. Humphreys, solicitors)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Mrozowski, J. Crespo Carrillo i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Sanacorp Pharmahandel GmbH (Planegg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci I.-M. Helbig, S. Rengshausen i S. Cobet-Nüse)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 stycznia 2020 r. (sprawa R 246/2019-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Sanacorp Pharmahandel a Almea.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Almea Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 191 z 8.6.2020.


title: Wyrok trybunału z dnia 10 grudnia 2020 r. w połączonych sprawach E-11/19 i E-12/19 Adpublisher AG przeciwko J i K (rozporządzenie (UE) 2016/679 – ochrona danych – prawo wniesienia skargi do organu nadzorczego – prawo do skutecznego środka ochrony prawnej przed sądem przeciwko organowi nadzorczemu – anonimowość – koszty poniesione w postępowaniu odwoławczym) 2021/C 113/04

text:
               31.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/9

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 10 grudnia 2020 r.
      w połączonych sprawach E-11/19 i E-12/19
      Adpublisher AG przeciwko J i K

            (rozporządzenie (UE) 2016/679 – ochrona danych – prawo wniesienia skargi do organu nadzorczego – prawo do skutecznego środka ochrony prawnej przed sądem przeciwko organowi nadzorczemu – anonimowość – koszty poniesione w postępowaniu odwoławczym)

      (2021/C 113/04)
      W połączonych sprawach E-11/19 i E-12/19 Adpublisher AG przeciwko J i K — WNIOSKI do Trybunału wniesione przez Komisję Odwoławczą Liechtensteinu ds. Administracyjnych (Beschwerdekommission für Verwaltungsangelegenheiten) na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, dotyczące wykładni rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) — Trybunał w składzie: Páll Hreinsson (prezes, sędzia sprawozdawca), Per Christiansen i Bernd Hammermann (sędziowie), w dniu 10 grudnia 2020 r. wydał wyrok zwierający sentencję następującej treści:

                  1.

                  Ujawnienie danych osobowych skarżącego w toku postępowania w odpowiedzi na skargę złożoną w na podstawie art. 77 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych lub postępowania na podstawie art. 78 ust. 1 tego rozporządzenia nie narusza przepisów tego rozporządzenia ani żadnego innego przepisu prawa EOG. Kwestię nieujawnienia danych osobowych skarżącego należy zbadać w świetle zasad przetwarzania danych osobowych określonych w art. 5 i 6 rozporządzenia (UE) 2016/679. Prawo do nieujawnienia nie powinno zostać przyznane, jeżeli utrudniałoby wykonywanie obowiązków przewidzianych w rozporządzeniu (UE) 2016/679 lub wykonanie określonego w art. 58 ust. 4 oraz wynikającego z prawa podstawowego w zakresie skutecznego środka ochrony prawnej przed sądem prawa do skutecznego środka ochrony prawnej przed sądem i do rzetelnego procesu.

                  2.

                  Z art. 77 ust. 1 i art. 57 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2016/679 wynika, że jeżeli osoba, której dane dotyczą, w wyniku odwołania się przez administratora danych od decyzji organu nadzorczego staje się stroną w postępowaniu na podstawie art. 78 ust. 1, a prawo krajowe automatycznie przypisuje jej taki status, osoba ta nie może zostać obciążona jakimikolwiek kosztami poniesionymi w związku z odnośnym postępowaniem.


title: Sprawa C-64/20: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ard-Chúirt – Irlandia) – UH / An tAire Talmhaíochta, Bia agus Mara, Éire, An tArd-Aighne (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 288 TFUE – Dyrektywa 2001/82/WE – Wspólnotowy kodeks odnoszący się do weterynaryjnych produktów leczniczych – Artykuły 58, 59 i 61 – Informacje, które powinny znajdować się na opakowaniach zewnętrznych, opakowaniach bezpośrednich i ulotkach dołączonych do weterynaryjnych produktów leczniczych – Obowiązek sporządzania informacji we wszystkich językach urzędowych państwa członkowskiego, w którym dany produkt jest wprowadzany do obrotu – Przepisy krajowe przewidujące sporządzanie informacji wyłącznie w jednym z języków urzędowych danego państwa członkowskiego – Sąd krajowy rozpoznający skargę zmierzającą do stwierdzenia, że państwo członkowskie nie dokonało prawidłowej transpozycji dyrektywy 2001/82/WE i że właściwe organy powinny zmienić przepisy krajowe)

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/2

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ard-Chúirt – Irlandia) – UH / An tAire Talmhaíochta, Bia agus Mara, Éire, An tArd-Aighne
      (Sprawa C-64/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 288 TFUE - Dyrektywa 2001/82/WE - Wspólnotowy kodeks odnoszący się do weterynaryjnych produktów leczniczych - Artykuły 58, 59 i 61 - Informacje, które powinny znajdować się na opakowaniach zewnętrznych, opakowaniach bezpośrednich i ulotkach dołączonych do weterynaryjnych produktów leczniczych - Obowiązek sporządzania informacji we wszystkich językach urzędowych państwa członkowskiego, w którym dany produkt jest wprowadzany do obrotu - Przepisy krajowe przewidujące sporządzanie informacji wyłącznie w jednym z języków urzędowych danego państwa członkowskiego - Sąd krajowy rozpoznający skargę zmierzającą do stwierdzenia, że państwo członkowskie nie dokonało prawidłowej transpozycji dyrektywy 2001/82/WE i że właściwe organy powinny zmienić przepisy krajowe)
      (2021/C 180/02)
      Język postępowania: irlandzki

         Sąd odsyłający

      Ard-Chúirt

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: UH

         Strona pozwana: An tAire Talmhaíochta, Bia agus Mara, Éire, An tArd-Aighne

         Sentencja

      Artykuł 288 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by sąd krajowy, który w ramach postępowania przewidzianego w tym celu przez prawo wewnętrzne stwierdził, że państwo członkowskie, do którego sąd ten przynależy, nie wypełniło ciążącego na nim obowiązku prawidłowej transpozycji dyrektywy 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych, zmienionej dyrektywą 2004/28/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r., odmówił – ze względu na to, że przepisy prawa krajowego wydają mu się zgodne z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/6 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie weterynaryjnych produktów leczniczych i uchylającym dyrektywę 2001/82/WE, które uchyla tę dyrektywę i które zacznie być stosowane z dniem 28 stycznia 2022 r. – wydania orzeczenia stwierdzającego, że owo państwo członkowskie nie dokonało prawidłowej transpozycji rzeczonej dyrektywy i że jest ono zobowiązane do usunięcia tego uchybienia.

         (1)  Dz.U. C 162 z 11.5.2020.


title: Sprawa C-344/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče – Słowenia) – D.J. / Radiotelevizija Slovenija [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Organizacja czasu pracy – Dyrektywa 2003/88/WE – Artykuł 2 – Pojęcie „czasu pracy” – Okres dyżuru pozazakładowego – Specyficzna praca polegająca na konserwacji nadajników telewizyjnych znajdujących się z dala od obszarów zamieszkałych – Dyrektywa 89/391/EWG – Artykuły 5 i 6 – Zagrożenia psychospołeczne – Obowiązek zapobiegania]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče – Słowenia) – D.J. / Radiotelevizija Slovenija
      (Sprawa C-344/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Organizacja czasu pracy - Dyrektywa 2003/88/WE - Artykuł 2 - Pojęcie „czasu pracy” - Okres dyżuru pozazakładowego - Specyficzna praca polegająca na konserwacji nadajników telewizyjnych znajdujących się z dala od obszarów zamieszkałych - Dyrektywa 89/391/EWG - Artykuły 5 i 6 - Zagrożenia psychospołeczne - Obowiązek zapobiegania)
      (2021/C 182/03)
      Język postępowania: słoweński

         Sąd odsyłający

      Vrhovno sodišče

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: D.J.

         Druga strona postępowania: Radiotelevizija Slovenija

         Sentencja

      Wykładni art. 2 pkt 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy dokonywać w ten sposób, że okres dyżuru pozazakładowego, podczas którego pracownik powinien być jedynie osiągalny telefonicznie i w razie potrzeby móc dotrzeć do swojego miejsca pracy w ciągu jednej godziny, jednocześnie mogąc przebywać w mieszkaniu służbowym udostępnionym mu przez pracodawcę w tym miejscu pracy, bez konieczności pozostawania w nim, stanowi w całości czas pracy w rozumieniu tego przepisu jedynie wówczas, gdy z całościowej oceny wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności skutków takiego terminu wyznaczonego na dotarcie do pracy oraz, w odpowiednim wypadku, średniej częstotliwości interwencji w tym okresie, wynika, że nałożone na pracownika w omawianym okresie ograniczenia mają taki charakter, że obiektywnie i bardzo znacząco wpływają na jego zdolność do swobodnego zarządzania podczas tego okresu czasem, w którym nie wymaga się od niego świadczenia pracy, oraz do poświęcenia się wówczas własnym sprawom. Ograniczone możliwości spędzania czasu wolnego w bezpośrednim sąsiedztwie danego miejsca nie mają znaczenia dla takiej oceny.

         (1)  Dz.U. C 263 z 5.8.2019.


title: Sprawa C-365/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Schwerin – Niemcy) – FD / Staatliches Amt für Landwirtschaft und Umwelt Mittleres Mecklenburg [Odesłanie prejudycjalne – Wspólna polityka rolna – Płatności bezpośrednie – Rozporządzenie (UE) nr 1307/2013 – Artykuł 24 – Młody rolnik, który otrzymał pierwszy przydział uprawnień do płatności – Artykuł 30 ust. 6 – Rozporządzenie delegowane (UE) nr 639/2014 – Artykuł 28 ust. 2 – Dodatkowe przyznanie uprawnień do płatności z rezerwy krajowej]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/4

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Schwerin – Niemcy) – FD / Staatliches Amt für Landwirtschaft und Umwelt Mittleres Mecklenburg
      (Sprawa C-365/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka rolna - Płatności bezpośrednie - Rozporządzenie (UE) nr 1307/2013 - Artykuł 24 - Młody rolnik, który otrzymał pierwszy przydział uprawnień do płatności - Artykuł 30 ust. 6 - Rozporządzenie delegowane (UE) nr 639/2014 - Artykuł 28 ust. 2 - Dodatkowe przyznanie uprawnień do płatności z rezerwy krajowej)
      (2021/C 182/04)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Schwerin

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: FD

         Druga strona postępowania: Staatliches Amt für Landwirtschaft und Umwelt Mittleres Mecklenburg

         Sentencja

      Wykładni art. 30 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 w związku z art. 28 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 639/2014 z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie uzupełnienia rozporządzenia nr 1307/2013 oraz zmiany załącznika X do tego rozporządzenia należy dokonywać w ten sposób, że młody rolnik w rozumieniu art. 30 ust. 11 lit. a) rozporządzenia nr 1307/2013 w związku z art. 50 ust. 2 tego rozporządzenia, który uzyskał już na mocy art. 24 tego rozporządzenia pierwszy przydział uprawnień do płatności do wysokości wynikającej z kwalifikujących się hektarów, które zgłosił w czasie składania wniosku, jest następnie uprawniony do otrzymania dodatkowego przydziału uprawnień do płatności z krajowej rezerwy krajowej odpowiadającego dodatkowej liczbie kwalifikujących się hektarów znajdujących się w jego posiadaniu, w odniesieniu do których nie ma żadnych uprawnień do płatności. Prawo to jest uzależnione od istnienia wystarczających funduszy z rezerw krajowej lub regionalnej. W innym wypadku przydział powinien być dokonany przy zapewnieniu równego traktowania rolników kwalifikujących się do uprawnień na podstawie art. 30 ust. 6 rozporządzenia nr 1307/2013 oraz uniknięciu zakłócenia rynku i konkurencji.

         (1)  Dz.U. C 288 z 26.8.2019.


title: Sprawa C-388/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 marca 2021 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia] – MK / Autoridade Tributária e Aduaneira [Odesłanie prejudycjalne – Podatki bezpośrednie – Opodatkowanie zysków kapitałowych z nieruchomości – Swobodny przepływ kapitału – Podstawa opodatkowania – Dyskryminacja – Wybór opodatkowania na takich samych zasadach jak opodatkowanie rezydentów – Zgodność z prawem Unii]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/4

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 marca 2021 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia] – MK / Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-388/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki bezpośrednie - Opodatkowanie zysków kapitałowych z nieruchomości - Swobodny przepływ kapitału - Podstawa opodatkowania - Dyskryminacja - Wybór opodatkowania na takich samych zasadach jak opodatkowanie rezydentów - Zgodność z prawem Unii)
      (2021/C 182/05)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: MK

         Strona przeciwna: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Sentencja

      Artykuł 63 TFUE w związku z art. 65 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które w celu umożliwienia tego, aby zyski kapitałowe pochodzące ze zbycia położonych w tym państwie członkowskim nieruchomości przez podatnika będącego rezydentem innego państwa członkowskiego nie podlegały obciążeniu podatkowemu większemu niż to, które znalazłoby zastosowanie, w odniesieniu do tego samego rodzaju transakcji, do zysków kapitałowych osiągniętych przez rezydenta tego pierwszego państwa członkowskiego, uzależnia mający zastosowanie system opodatkowania od wyboru owego podatnika.

         (1)  Dz.U. C 270 z 12.8.2019.


title: Sprawa C-392/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – VG Bild-Kunst / Stiftung Preußischer Kulturbesitz [Odesłanie prejudycjalne – Własność intelektualna – Prawo autorskie i prawa pokrewne w społeczeństwie informacyjnym – Dyrektywa 2001/29/WE – Artykuł 3 ust. 1 – Pojęcie „publicznego udostępniania” – Umieszczenie metodą framingu w witrynie internetowej osoby trzeciej utworu chronionego prawem autorskim – Utwór ogólnie dostępny za zezwoleniem podmiotu praw autorskich w witrynie internetowej licencjobiorcy – Postanowienie umowy o korzystanie wymagające od licencjobiorcy zastosowania skutecznych środków technologicznych przeciwko framingowi – Legalność – Prawa podstawowe – Artykuł 11 i art. 17 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/5

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – VG Bild-Kunst / Stiftung Preußischer Kulturbesitz
      (Sprawa C-392/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna - Prawo autorskie i prawa pokrewne w społeczeństwie informacyjnym - Dyrektywa 2001/29/WE - Artykuł 3 ust. 1 - Pojęcie „publicznego udostępniania” - Umieszczenie metodą framingu w witrynie internetowej osoby trzeciej utworu chronionego prawem autorskim - Utwór ogólnie dostępny za zezwoleniem podmiotu praw autorskich w witrynie internetowej licencjobiorcy - Postanowienie umowy o korzystanie wymagające od licencjobiorcy zastosowania skutecznych środków technologicznych przeciwko framingowi - Legalność - Prawa podstawowe - Artykuł 11 i art. 17 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)
      (2021/C 182/06)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: VG Bild-Kunst

         Druga strona postępowania: Stiftung Preußischer Kulturbesitz

         Sentencja

      Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/29/WE z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że fakt umieszczenia na stronie internetowej osoby trzeciej, z wykorzystaniem techniki framingu, utworów chronionych prawem autorskim podanych do publicznej wiadomości w sposób ogólnie dostępny za zezwoleniem podmiotu praw autorskich w innej witrynie internetowej, gdy umieszczenie to następuje z obejściem środków zabezpieczających przed framingiem zastosowanych lub zleconych przez ten podmiot praw autorskich, stanowi publiczne udostępnienie w rozumieniu tego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 270 z 12.8.2019.


title: Sprawa C-400/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 marca 2021 r. – Komisja Europejska / Węgry [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Wspólna organizacja rynków produktów rolnych – Rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 – Artykuł 34 TFUE – Cena sprzedaży produktów rolno-spożywczych – Minimalne marże zysku, jakie mają być stosowane w handlu detalicznym tymi produktami]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/6

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 marca 2021 r. – Komisja Europejska / Węgry
      (Sprawa C-400/19) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Wspólna organizacja rynków produktów rolnych - Rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 - Artykuł 34 TFUE - Cena sprzedaży produktów rolno-spożywczych - Minimalne marże zysku, jakie mają być stosowane w handlu detalicznym tymi produktami)
      (2021/C 182/07)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Sipos, X. Lewis i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Węgry (przedstawiciele: początkowo M.Z. Fehér, G. Koós i Zs. Wagner, a następnie M.Z. Fehér i G. Koós, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Przyjmując art. 3 ust. 2 lit. u) mezőgazdasági és élelmiszeripari termékek vonatkozásában a beszállítókkal szemben alkalmazott tisztességtelen forgalmazói magatartás tilalmáról szóló, 2009. évi XCV. törvény (ustawy nr XCV z 2009 r. zakazującej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych wobec dostawców produktów rolnych i spożywczych) i ograniczając tym samym zasady ustalania cen sprzedaży produktów rolnych i spożywczych, Węgry uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007.

                  2)

                  Węgry pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 255 z 29.7.2019.


title: Sprawa C-440/19 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 marca 2021 r. – Pometon SpA / Komisja Europejska [Odwołanie – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek stalowych materiałów ściernych – Uczestnictwo w dwustronnych i wielostronnych kontaktach mających na celu koordynację cen na całym Europejskim Obszarze Gospodarczym – Postępowanie „hybrydowe”, które doprowadziło kolejno do wydania decyzji w sprawie ugody i decyzji kończącej postępowanie zwyczajne – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 41 – Obowiązek bezstronności spoczywający na Komisji Europejskiej – Artykuł 48 – Domniemanie niewinności – Obowiązek uzasadnienia – Jednolite i ciągłe naruszenie – Czas trwania naruszenia – Równość traktowania – Nieograniczone prawo orzekania]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/6

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 marca 2021 r. – Pometon SpA / Komisja Europejska
      (Sprawa C-440/19 P) (1)

      (Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek stalowych materiałów ściernych - Uczestnictwo w dwustronnych i wielostronnych kontaktach mających na celu koordynację cen na całym Europejskim Obszarze Gospodarczym - Postępowanie „hybrydowe”, które doprowadziło kolejno do wydania decyzji w sprawie ugody i decyzji kończącej postępowanie zwyczajne - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 41 - Obowiązek bezstronności spoczywający na Komisji Europejskiej - Artykuł 48 - Domniemanie niewinności - Obowiązek uzasadnienia - Jednolite i ciągłe naruszenie - Czas trwania naruszenia - Równość traktowania - Nieograniczone prawo orzekania)
      (2021/C 182/08)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Pometon SpA (przedstawiciele: E. Fabrizi, V. Veneziano i A. Molinaro, avvocati)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo P. Rossi i T. Vecchi, następnie P. Rossi i C. Sjödin, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Punkty 2 i 4 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 28 marca 2019 r., Pometon/Komisja (T-433/16, EU:T:2019:201), zostają uchylone.

                  2)

                  Odwołanie zostaje oddalone w pozostałym zakresie.

                  3)

                  Kwotę grzywny nałożonej na Pometon SpA w art. 2 decyzji Komisji C(2016) 3121 final z dnia 25 maja 2016 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39792 – Stalowe materiały ścierne) ustala się na 2 633 895 EUR.

                  4)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty związane zarówno z niniejszym postępowaniem, jak i z postępowaniem pierwszej instancji.

         (1)  Dz.U. C 255 z 29.7.2019.


title: Sprawa C-459/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) – Zjednoczone Królestwo) – The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs / Wellcome Trust Ltd [Odesłanie prejudycjalne – Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112 WE – Artykuły 43 i 44 – Miejsce świadczenia usług na rzecz podatnika działającego w takim charakterze – Miejsce świadczenia usług zarządzania inwestycjami otrzymywanych przez organizację charytatywną w celu prowadzenia działalności zawodowej niemającej charakteru gospodarczego od usługodawców mających siedzibę poza Unią]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/7

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) – Zjednoczone Królestwo) – The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs / Wellcome Trust Ltd
      (Sprawa C-459/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Harmonizacja ustawodawstw podatkowych - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112 WE - Artykuły 43 i 44 - Miejsce świadczenia usług na rzecz podatnika działającego w takim charakterze - Miejsce świadczenia usług zarządzania inwestycjami otrzymywanych przez organizację charytatywną w celu prowadzenia działalności zawodowej niemającej charakteru gospodarczego od usługodawców mających siedzibę poza Unią)
      (2021/C 182/09)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca odwołanie: The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

         Druga strona postępowania: Wellcome Trust Ltd

         Sentencja

      Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r. należy interpretować w ten sposób, że w wypadku gdy podatnik prowadzący działalność niemającą charakteru gospodarczego nabywa w celach zawodowych usługi na potrzeby tej niegospodarczej działalności, usługi te należy uznać za świadczone na rzecz tego podatnika „działającego w takim charakterze” w rozumieniu tego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 280 z 19.8.2019.


title: Sprawa C-488/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court – Irlandia) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego wobec JR [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Europejski nakaz aresztowania – Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW – Zakres stosowania – Artykuł 8 ust. 1 lit. c) – Pojęcie „podlegającego wykonaniu wyroku” – Przestępstwo będące podstawą wyroku skazującego wydanego przez sąd państwa trzeciego – Królestwo Norwegii – Wyrok uznany i wykonywany przez państwo wydające nakaz na mocy umowy dwustronnej – Artykuł 4 pkt 7 lit. b) – Podstawy fakultatywnej odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania – Ekstraterytorialny charakter przestępstwa]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/8

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court – Irlandia) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego wobec JR
      (Sprawa C-488/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Europejski nakaz aresztowania - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Zakres stosowania - Artykuł 8 ust. 1 lit. c) - Pojęcie „podlegającego wykonaniu wyroku” - Przestępstwo będące podstawą wyroku skazującego wydanego przez sąd państwa trzeciego - Królestwo Norwegii - Wyrok uznany i wykonywany przez państwo wydające nakaz na mocy umowy dwustronnej - Artykuł 4 pkt 7 lit. b) - Podstawy fakultatywnej odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania - Ekstraterytorialny charakter przestępstwa)
      (2021/C 182/10)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court (Irlandia)

         Strona w postępowaniu głównym w sprawie karnej

      JR

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 1 ust. 1 i art. 8 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r. należy interpretować w ten sposób, że europejski nakaz aresztowania może zostać wydany na podstawie orzeczenia sądowego wydającego nakaz państwa członkowskiego nakazującego wykonanie w tym państwie członkowskim kary orzeczonej przez sąd państwa trzeciego, jeżeli na podstawie dwustronnej umowy między tymi państwami dany wyrok został uznany orzeczeniem sądu państwa członkowskiego. Jednakże wydanie europejskiego nakazu aresztowania jest uzależnione od spełnienia przesłanki, po pierwsze, aby osoba, której dotyczy wniosek, została skazana na karę pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej czterech miesięcy, a po drugie, aby postępowanie, które doprowadziło do wydania w państwie trzecim wyroku uznanego następnie w wydającym nakaz państwie członkowskim, było zgodne z prawami podstawowymi, a w szczególności z obowiązkami wynikającymi z art. 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  2)

                  Artykuł 4 pkt 7 lit. b) decyzji ramowej 2002/584, zmienionej decyzją ramową 2009/299, należy interpretować w ten sposób, że w przypadku europejskiego nakazu aresztowania wydanego na podstawie orzeczenia sądowego wydającego nakaz państwa członkowskiego, pozwalającego na wykonanie w tym państwie członkowskim kary orzeczonej przez sąd państwa trzeciego, w sytuacji gdy dane przestępstwo zostało popełnione na terytorium tego ostatniego państwa, kwestię, czy przestępstwo to zostało popełnione „poza terytorium wydającego nakaz państwa członkowskiego”, należy rozstrzygnąć z uwzględnieniem jurysdykcji karnej tego państwa trzeciego, w niniejszym przypadku Królestwa Norwegii, która umożliwiła ściganie tego przestępstwa, a nie jurysdykcji wydającego nakaz państwa członkowskiego.

         (1)  Dz.U. C 337 z 7.10.2019.


title: Sprawa C-562/19 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 marca 2021 r. – Komisja Europejska / Rzeczpospolita Polska, Węgry [Odwołanie – Artykuł 107 ust. 1 TFUE – Pomoc państwa – Podatek od sprzedaży detalicznej w Polsce – Artykuł 108 ust. 2 TFUE – Decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego – Elementy określenia systemu odniesienia – Progresywny charakter stawek – Istnienie selektywnej korzyści – Ciężar dowodu]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/9

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 marca 2021 r. – Komisja Europejska / Rzeczpospolita Polska, Węgry
      (Sprawa C-562/19 P) (1)

      (Odwołanie - Artykuł 107 ust. 1 TFUE - Pomoc państwa - Podatek od sprzedaży detalicznej w Polsce - Artykuł 108 ust. 2 TFUE - Decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego - Elementy określenia systemu odniesienia - Progresywny charakter stawek - Istnienie selektywnej korzyści - Ciężar dowodu)
      (2021/C 182/11)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann, P.-J. Loewenthal i V. Bottka, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, M. Rzotkiewicz i M. Szydło, pełnomocnicy), Węgry (przedstawiciele: M. Z. Fehér i G. Koós, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

                  3)

                  Węgry pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 328 z 30.9.2019.


title: Sprawa C-572/19 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 marca 2021 r. – European Road Transport Telematics Implementation Coordination Organisation – Intelligent Transport Systems & Services Europe (Ertico – ITS Europe) / Komisja Europejska [Odwołanie – Pomoc państwa – Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji – Zalecenie 2003/361/WE – Decyzja panelu zatwierdzającego Komisji Europejskiej dotycząca kwalifikacji mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) – Decyzja 2012/838/UE, Euratom – Załącznik – Punkty 1.2.6 i 1.2.7 – Wniosek o przeprowadzenie kontroli – Rozporządzenie (WE) nr 58/2003 – Artykuł 22 – Niezłożenie skargi administracyjnej – Związek między wnioskiem o przeprowadzenie kontroli a skargą administracyjną – Odmowa przyznania statusu MŚP pomimo formalnego spełnienia kryteriów określonych w zaleceniu 2003/361 – Pewność prawa – Uzasadnione oczekiwania – Utrudnienia, jakim zazwyczaj stawiają czoło MŚP – Brak]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/9

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 marca 2021 r. – European Road Transport Telematics Implementation Coordination Organisation – Intelligent Transport Systems & Services Europe (Ertico – ITS Europe) / Komisja Europejska
      (Sprawa C-572/19 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji - Zalecenie 2003/361/WE - Decyzja panelu zatwierdzającego Komisji Europejskiej dotycząca kwalifikacji mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) - Decyzja 2012/838/UE, Euratom - Załącznik - Punkty 1.2.6 i 1.2.7 - Wniosek o przeprowadzenie kontroli - Rozporządzenie (WE) nr 58/2003 - Artykuł 22 - Niezłożenie skargi administracyjnej - Związek między wnioskiem o przeprowadzenie kontroli a skargą administracyjną - Odmowa przyznania statusu MŚP pomimo formalnego spełnienia kryteriów określonych w zaleceniu 2003/361 - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania - Utrudnienia, jakim zazwyczaj stawiają czoło MŚP - Brak)
      (2021/C 182/12)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: European Road Transport Telematics Implementation Coordination Organisation – Intelligent Transport Systems & Services Europe (Ertico – ITS Europe) (przedstawiciele: adwokaci M. Wellinger i K. T’Syen)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i A. Kyratsou, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający żądania wnoszącej odwołanie: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil, O. Serdula i J. Očková, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  European Road Transport Telematics Implementation Coordination Organisation – Intelligent Transport Systems & Services Europe (Ertico – ITS Europe) pokrywa, poza własnymi kosztami, także koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Republika Czeska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 312 z 16.9.2019.


title: Sprawa C-578/19: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom – Zjednoczone Królestwo) – X / Kuoni Travel Ltd [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 90/314/EWG – Artykuł 5 ust. 2 tiret trzecie – Zorganizowane podróże, wakacje i wycieczki – Umowa o imprezę turystyczną zawarta między jej organizatorem a konsumentem – Odpowiedzialność organizatora imprezy turystycznej za właściwe wykonanie zobowiązań umownych przez innych usługodawców – Szkoda wynikająca z działania pracownika usługodawcy – Wyłączenie odpowiedzialności – Zdarzenie niemożliwe do przewidzenia przez organizatora imprez turystycznych lub usługodawcę lub któremu nie mogli zapobiec – Pojęcie „usługodawcy”]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/10

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom – Zjednoczone Królestwo) – X / Kuoni Travel Ltd
      (Sprawa C-578/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 90/314/EWG - Artykuł 5 ust. 2 tiret trzecie - Zorganizowane podróże, wakacje i wycieczki - Umowa o imprezę turystyczną zawarta między jej organizatorem a konsumentem - Odpowiedzialność organizatora imprezy turystycznej za właściwe wykonanie zobowiązań umownych przez innych usługodawców - Szkoda wynikająca z działania pracownika usługodawcy - Wyłączenie odpowiedzialności - Zdarzenie niemożliwe do przewidzenia przez organizatora imprez turystycznych lub usługodawcę lub któremu nie mogli zapobiec - Pojęcie „usługodawcy”)
      (2021/C 182/13)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Supreme Court of the United Kingdom

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek zaskarżenia: X

         Strona przeciwna: Kuoni Travel Ltd

         Przy udziale: ABTA Ltd

         Sentencja

      Artykuł 5 ust. 2 tiret trzecie dyrektywy Rady 90/314/EWG z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek, w zakresie, w jakim przewidziano w nim przesłankę zwolnienia organizatora imprezy turystycznej z odpowiedzialności za właściwe wykonanie zobowiązań wynikających z umowy o taką imprezę turystyczną zawartej między tym organizatorem a konsumentem i regulowanej w tej dyrektywie, należy interpretować w ten sposób, że w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania tych zobowiązań wynikającego z działań pracownika usługodawcy wykonującego tę umowę:

                  —

                  owego pracownika nie można uznać za usługodawcę dla celów stosowania tego przepisu; oraz

                  —

                  organizator nie może zwolnić się z odpowiedzialności wynikającej z niewykonania lub nienależytego wykonania umowy na podstawie wspomnianego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 328 z 30.9.2019.


title: Sprawa C-580/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Darmstadt – Niemcy) – RJ / Stadt Offenbach am Main [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Organizacja czasu pracy – Dyrektywa 2003/88/WE – Artykuł 2 – Pojęcie „czasu pracy” – Okres dyżuru pozazakładowego – Zawodowi strażacy – Dyrektywa 89/391/EWG – Artykuły 5 i 6 – Zagrożenia psychospołeczne – Obowiązek zapobiegania]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/11

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Darmstadt – Niemcy) – RJ / Stadt Offenbach am Main
      (Sprawa C-580/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Organizacja czasu pracy - Dyrektywa 2003/88/WE - Artykuł 2 - Pojęcie „czasu pracy” - Okres dyżuru pozazakładowego - Zawodowi strażacy - Dyrektywa 89/391/EWG - Artykuły 5 i 6 - Zagrożenia psychospołeczne - Obowiązek zapobiegania)
      (2021/C 182/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Darmstadt

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: RJ

         Strona pozwana: Stadt Offenbach am Main

         Sentencja

      Wykładni art. 2 pkt 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy dokonywać w ten sposób, że okres dyżuru pozazakładowego, podczas którego pracownik musi móc w ciągu 20 minut dotrzeć w umundurowaniu do granic swojego miasta zatrudnienia udostępnionym mu przez pracodawcę uprzywilejowanym pojazdem służbowym, który korzysta z uprawnień stanowiących odstępstwo od przepisów kodeksu ruchu drogowego i z praw pierwszeństwa przejazdu, stanowi w całości „czas pracy” w rozumieniu tego przepisu jedynie wówczas, gdy z całościowej oceny wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności skutków takiego terminu wyznaczonego na dotarcie do pracy oraz, w odpowiednim wypadku, średniej częstotliwości interwencji w tym okresie, wynika, że nałożone na pracownika w omawianym okresie ograniczenia mają taki charakter, że obiektywnie i bardzo znacząco wpływają na jego zdolność do swobodnego zarządzania podczas tego okresu czasem, w którym nie wymaga się od niego świadczenia pracy, oraz do poświęcenia się wówczas własnym sprawom.

         (1)  Dz.U. C 372 z 4.11.2019.


title: Sprawa C-585/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bucureşti – Rumunia) – Academia de Studii Economice din Bucureşti / Organismul Intermediar pentru Programul Operaţional Capital Uman – Ministerul Educaţiei Naţionale [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Organizacja czasu pracy – Dyrektywa 2003/88/WE – Artykuł 2 – Pojęcie „czasu pracy” – Artykuł 3 – Minimalny okres odpoczynku dobowego – Pracownicy, którzy zawarli kilka umów o pracę z tym samym pracodawcą – Stosowanie w odniesieniu do pracownika]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/11

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bucureşti – Rumunia) – Academia de Studii Economice din Bucureşti / Organismul Intermediar pentru Programul Operaţional Capital Uman – Ministerul Educaţiei Naţionale
      (Sprawa C-585/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Organizacja czasu pracy - Dyrektywa 2003/88/WE - Artykuł 2 - Pojęcie „czasu pracy” - Artykuł 3 - Minimalny okres odpoczynku dobowego - Pracownicy, którzy zawarli kilka umów o pracę z tym samym pracodawcą - Stosowanie w odniesieniu do pracownika)
      (2021/C 182/15)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Bucureşti

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Academia de Studii Economice din Bucureşti

         Druga strona postępowania: Organismul Intermediar pentru Programul Operaţional Capital Uman – Ministerul Educaţiei Naţionale

         Sentencja

      Artykuł 2 pkt 1 i art. 3 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy pracownik zawarł kilka umów o pracę z tym samym pracodawcą, minimalny okres odpoczynku dobowego, przewidziany w tym art. 3, stosuje się do tych umów rozpatrywanych łącznie, a nie do każdej ze wspomnianych umów rozpatrywanej odrębnie.

         (1)  Dz.U. C 406 z 2.12.2019.


title: Sprawa C-596/19 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 marca 2021 r. – Komisja Europejska / Węgry, Rzeczpospolita Polska [Odwołanie – Artykuł 107 ust. 1 TFUE – Pomoc państwa – Węgierski podatek obrotowy od reklamy – Elementy określenia systemu odniesienia – Progresywny charakter stawek – Przejściowe uregulowanie możliwości częściowego odliczenia przeniesionych strat – Istnienie selektywnej korzyści – Ciężar dowodu]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/12

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 marca 2021 r. – Komisja Europejska / Węgry, Rzeczpospolita Polska
      (Sprawa C-596/19 P) (1)

      (Odwołanie - Artykuł 107 ust. 1 TFUE - Pomoc państwa - Węgierski podatek obrotowy od reklamy - Elementy określenia systemu odniesienia - Progresywny charakter stawek - Przejściowe uregulowanie możliwości częściowego odliczenia przeniesionych strat - Istnienie selektywnej korzyści - Ciężar dowodu)
      (2021/C 182/16)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka, P.-J. Loewenthal i K. Herrmann, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Węgry (przedstawiciele: M. Z. Fehér i G. Koós, pełnomocnicy), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez Rzeczpospolitą Polską.

         (1)  Dz.U. C 348 z 14.10.2019.


title: Sprawa C-652/19: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano – Włochy) – KO / Consulmarketing SpA, w upadłości [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 1999/70/WE – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Klauzula 4 – Zasada niedyskryminacji – Obiektywne powody uzasadniające odmienne traktowanie pracowników zatrudnionych na czas określony – Dyrektywa 98/59/WE – Zwolnienia grupowe – Uregulowania krajowe dotyczące ochrony, jaką należy przyznać pracownikowi będącemu ofiarą niezgodnego z prawem zwolnienia grupowego – Stosowanie mniej korzystnego systemu ochrony do umów na czas określony zawartych przed datą jego wejścia w życie, przekształconych w umowy na czas nieokreślony po tej dacie]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/13

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano – Włochy) – KO / Consulmarketing SpA, w upadłości
      (Sprawa C-652/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 1999/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzula 4 - Zasada niedyskryminacji - Obiektywne powody uzasadniające odmienne traktowanie pracowników zatrudnionych na czas określony - Dyrektywa 98/59/WE - Zwolnienia grupowe - Uregulowania krajowe dotyczące ochrony, jaką należy przyznać pracownikowi będącemu ofiarą niezgodnego z prawem zwolnienia grupowego - Stosowanie mniej korzystnego systemu ochrony do umów na czas określony zawartych przed datą jego wejścia w życie, przekształconych w umowy na czas nieokreślony po tej dacie)
      (2021/C 182/17)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale di Milano

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: KO

         Strona pozwana: Consulmarketing SpA, w upadłości

         Przy udziale: Filcams CGIL, Confederazione Generale Italiana del Lavoro (CGIL)

         Sentencja

                  1)

                  Uregulowanie krajowe, które przewiduje stosowanie w ramach jednej i tej samej procedury zwolnienia grupowego dwóch różnych systemów ochrony pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony w przypadku zwolnienia grupowego dokonanego z naruszeniem kryteriów mających na celu określenie pracowników objętych tą procedurą, nie mieści się w zakresie stosowania dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych, a zatem nie można go oceniać w świetle praw podstawowych zagwarantowanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, a w szczególności w jej art. 20 i 30.

                  2)

                  Wykładni klauzuli 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r. i załączonego do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu rozszerzającemu nowy system ochrony pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony w przypadku niezgodnego z prawem zwolnienia grupowego na pracowników, których umowa na czas określony zawarta przed wejściem w życie tego uregulowania została przekształcona w umowę na czas nieokreślony po tej dacie.

         (1)  Dz.U. C 399 z 25.11.2019.


title: Sprawa C-708/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 10 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf – Niemcy) – Von Aschenbach & Voss GmbH / Hauptzollamt Duisburg [Odesłanie prejudycjalne – Ostateczne cło antydumpingowe – Folia aluminiowa pochodząca z Chin – Nieznacznie zmienione rodzaje folii aluminiowej – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/271 – Dopuszczalność – Niewniesienie skargi o stwierdzenie nieważności przez skarżącą w postępowaniu głównym – Legitymacja procesowa do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/13

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 10 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf – Niemcy) – Von Aschenbach & Voss GmbH / Hauptzollamt Duisburg
      (Sprawa C-708/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ostateczne cło antydumpingowe - Folia aluminiowa pochodząca z Chin - Nieznacznie zmienione rodzaje folii aluminiowej - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/271 - Dopuszczalność - Niewniesienie skargi o stwierdzenie nieważności przez skarżącą w postępowaniu głównym - Legitymacja procesowa do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności)
      (2021/C 182/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Von Aschenbach & Voss GmbH

         Strona przeciwna: Hauptzollamt Duisburg

         Sentencja

      Złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (sąd ds. finansowych w Düsseldorfie, Niemcy) postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2019 r. wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 413 z 9.12.2019.


title: Sprawa C-739/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – VK / An Bord Pleanála [Odesłanie prejudycjalne – Swoboda świadczenia usług przez adwokatów – Dyrektywa 77/249/EWG – Artykuł 5 – Spoczywający na wizytującym prawniku świadczącym usługę polegającą na reprezentowaniu klienta w krajowym postępowaniu sądowym obowiązek współpracy z prawnikiem uprawnionym do występowania przed sądem rozpatrującym sprawę – Granice]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/14

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – VK / An Bord Pleanála
      (Sprawa C-739/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swoboda świadczenia usług przez adwokatów - Dyrektywa 77/249/EWG - Artykuł 5 - Spoczywający na wizytującym prawniku świadczącym usługę polegającą na reprezentowaniu klienta w krajowym postępowaniu sądowym obowiązek współpracy z prawnikiem uprawnionym do występowania przed sądem rozpatrującym sprawę - Granice)
      (2021/C 182/19)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Supreme Court

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: VK

         Strona przeciwna: An Bord Pleanála

         przy udziale: The General Council of the Bar of Ireland, The Law Society of Ireland and the Attorney General

         Sentencja

      Artykuł 5 dyrektywy Rady 77/249/EWG z dnia 22 marca 1977 r. mającej na celu ułatwienie skutecznego korzystania przez prawników ze swobody świadczenia usług należy interpretować w ten sposób, że:

                  —

                  z punktu widzenia celu prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości nie stoi on jako taki na przeszkodzie temu, by wizytujący prawnik świadczący usługę polegającą na reprezentowaniu swojego klienta podlegał obowiązkowi współpracy z prawnikiem uprawnionym do występowania przed sądem rozpatrującym sprawę, który w razie potrzeby będzie odpowiadać przed tą instytucją, w ramach systemu nakładającego na prawników obowiązki z zakresu etyki zawodowej oraz obowiązki proceduralne sprowadzające się do wymogu przedstawienia sądowi rozpatrującemu sprawę wszystkich materiałów prawnych, legislacyjnych lub orzeczniczych mogących mieć wpływ na prawidłowy przebieg postępowania, z którego to obowiązku zwolniona jest jednostka, która zdecydowała się samodzielnie bronić swoich interesów;

                  —

                  z punktu widzenia celu prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości obowiązek współpracy świadczącego usługę prawnika wizytującego z prawnikiem uprawnionym do występowania przed sądem rozpatrującym sprawę w ramach systemu, w którym prawnicy ci mają możliwość zdefiniowania ról każdego z nich, przy czym rola drugiego z nich polega zwykle na wspieraniu świadczącego usługę prawnika wizytującego w celu umożliwienia mu zapewnienia dobrej reprezentacji klienta i właściwego wykonania obowiązków ciążących na nim wobec rzeczonego sądu, nie jest nieproporcjonalny;

                  —

                  ogólny obowiązek współpracy z prawnikiem uprawnionym do występowania przed sądem rozpoznającym sprawę, niepozwalający na wzięcie pod uwagę doświadczenia posiadanego przez świadczącego usługę prawnika wizytującego, wykraczałby poza to, co konieczne do realizacji celu prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości.

         (1)  Dz.U. C 413 z 9.12.2019.