title: Sprawa C-132/13: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 13 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV przeciwko ILME GmbH (Odesłanie prejudycjalne  — Zbliżanie ustawodawstw  — Dyrektywa 2006/95/WE  — Pojęcie sprzętu elektrycznego  — Oznakowanie zgodności CE  — Osłony do wielobiegunowych złącz wtykowych)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/15

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 13 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV przeciwko ILME GmbH
   (Sprawa C-132/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Dyrektywa 2006/95/WE - Pojęcie sprzętu elektrycznego - Oznakowanie zgodności CE - Osłony do wielobiegunowych złącz wtykowych))
   2014/C 135/16
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Köln

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV

      Strona pozwana: ILME GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Landgericht Köln – Wykładnia art. 1, 8 i 10 oraz załączników II-IV do dyrektywy 2006/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do sprzętu elektrycznego przewidzianego do stosowania w określonych granicach napięcia (Dz.U. L 374, s. 10) – Pojęcie sprzętu elektrycznego – Zakaz opatrzenia oznakowaniem zgodności CE osłon wielobiegunowych złączy wtykowych sprzedawanych jako części zamienne

      Sentencja

   Artykuł 1 dyrektywy 2006/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do sprzętu elektrycznego przewidzianego do stosowania w określonych granicach napięcia należy interpretować w ten sposób, że osłony wielobiegunowych złączy wtykowych do użytku przemysłowego, takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, są objęte pojęciem „sprzętu elektrycznego” w rozumieniu tego przepisu i w konsekwencji muszą być opatrzone oznakowaniem CE, pod warunkiem że ich właściwy i zgodny z przeznaczeniem montaż w żadnym wypadku nie zmienia ich zgodności z wymaganiami w dziedzinie bezpieczeństwa, pod kątem których zostały skontrolowane.

      (1)  Dz.U. C 164 z 8.6.2013.


title: Sprawa C-2/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 3 stycznia 2012 r. — Trianon Productie BV przeciwko Revillon Chocolatier SAS

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 3 stycznia 2012 r. — Trianon Productie BV przeciwko Revillon Chocolatier SAS
   (Sprawa C-2/12)
   2012/C 98/15
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Trianon Productie BV

      Strona pozwana: Revillon Chocolatier SAS

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w przypadku podstawy odmowy lub stwierdzenia nieważności rejestracji przewidzianej w art. 3 ust. 1 lit. e) ppkt iii) dyrektywy 89/104/EWG (1) w wersji skodyfikowanej dyrektywą 2008/95/WE (2), zgodnie z którą znaki towarowe (tworzone przez kształt) nie mogą składać się wyłącznie z kształtu zwiększającego znacznie wartość towaru, chodzi o powód (lub powody) decyzji o zakupie właściwego kręgu odbiorców?

               2)

               Czy z „kształtem zwiększającym znacznie wartość towaru” w rozumieniu powyższego przepisu mamy do czynienia

                           a)

                           tylko wtedy, gdy ten kształt powinien być uznawany za wartość najważniejszą lub dominującą w porównaniu z innymi wartościami (przykładowo smakiem i substancją w przypadku środków spożywczych), czy też

                           b)

                           z takim kształtem możemy mieć do czynienia także wtedy, gdy poza tą najważniejszą lub dominującą wartością towar ma inne wartości, które również należy uznać za istotne?

               3)

               Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie drugie decydujące jest postrzeganie przez większość właściwego kręgu odbiorców czy sądy mogą stwierdzić, że już postrzeganie przez część odbiorców wystarczy, by daną wartość uznać za „istotną” w rozumieniu wspomnianego powyżej przepisu?

               4)

               O ile odpowiedź na pytanie trzecie zostanie udzielona w sposób wskazany w części drugiej tego pytania: jaki zakres powinna mieć ta część odbiorców?

      (1)  Pierwsza dyrektywa Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, s. 1).

      (2)  Dz.U. L 299, s. 25.


title: Sprawa C-194/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 4 kwietnia 2007 r. — SAVA i C. Srl, SIEME Srl, GRADED SpA przeciwko Mostra d'Oltremare SpA i in.

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 4 kwietnia 2007 r. — SAVA i C. Srl, SIEME Srl, GRADED SpA przeciwko Mostra d'Oltremare SpA i in.
   (Sprawa C-194/07)
   (2007/C 140/21)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Consiglio di Stato
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SAVA i C. Srl, SIEME Srl, GRADED SpA.

      Strona pozwana: Mostra d'Oltremare SpA i in.
   Pytania prejudycjalne
   Czy art. 1 dyrektywy Rady 89/665/EWG (1) z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, w wersji zmienionej przez dyrektywę Rady 92/50/EWG (2) z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącą się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi należy rozumieć w ten sposób, iż sprzeciwia się on temu, aby zgodnie z prawem krajowym odwołanie od decyzji udzielenia zamówienia mogło zostać wniesione indywidualnie przez zaledwie jednego z członków stowarzyszenia ad hoc nieposiadającego osobowości prawnej, które to stowarzyszenie jako takie uczestniczyło w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego i które nie uzyskało owego zamówienia

      (1)  Dz.U. L 395, str. 33

      (2)  Dz.U. L 209, str. 1


title: Sprawa T-9/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 stycznia 2008 r. — Hoya przeciwko OHIM — Indo (APLITUDE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego APLITUDE — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy AMPLY — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/41

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 stycznia 2008 r. — Hoya przeciwko OHIM — Indo (APLITUDE)
   (Sprawa T-9/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego APLITUDE - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy AMPLY - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 51/75)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Hoya Kabushiki Kaisha (Tokio, Japonia) (przedstawiciele: adwokaci A. Nordemann, C.R. Haarmann, F. Schwab i M Nentwig)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i G. Schneider, pełnomocnicy)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Indo Internacional, SA (Hospitalet de Llobregat, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. Currel Aguilà)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 listopada 2004 r. (sprawa R 433/2004-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Indo Internacional, SA a Hoya Kabushiki Kaisha
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Hoya Kabushiki Kaisha zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2005.


title: Sprawa C-389/15: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2015 r. – Komisja Europejska/Rada Unii Europejskiej

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/42

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2015 r. – Komisja Europejska/Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-389/15)
   (2015/C 311/45)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, J. Guillem Carrau, B. Hartmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 7 maja 2015 r. upoważniającej do rozpoczęcia negocjacji w sprawie zmienionego porozumienia lizbońskiego w sprawie nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych w zakresie kwestii objętych kompetencją Unii Europejskiej;

               —

               w stosownym wypadku utrzymanie w mocy skutków zaskarżonej decyzji do chwili wejścia w życie, w rozsądnym terminie po wydaniu wyroku w niniejszej sprawie, nowej decyzji, którą Rada Unii Europejskiej powinna przyjąć na podstawie art. 218 ust. 3, 4 i 8 TFUE;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy: W zaskarżonej decyzji wskazano na istnienie kompetencji państw członkowskich, co narusza art. 3 TFUE, gdyż negocjacje dotyczą umowy, która objęta jest wyłączną kompetencją Unii.

      Zarzut drugi: Doszło do naruszenia art. 207 ust. 3 oraz art. 218 ust. 3, 4 i 8 TFUE ze względu na to, że Rada wyznaczyła jako „negocjatorów” państwa członkowskie w kwestii objętej kompetencją Unii oraz przyjęła zaskarżoną decyzję nieprawidłową większością głosów.


title: Sprawa C-28/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Eurogate Distribution GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Stadt (Wspólnotowy kodeks celny — Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 — Artykuł 204 ust. 1 lit. a) — Procedura składu celnego — Powstanie długu celnego z powodu niewykonania obowiązku — Spóźnione wpisanie w ewidencji towarowej informacji dotyczących wyprowadzenia towaru ze składu celnego)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Eurogate Distribution GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Stadt
   (Sprawa C-28/11) (1)

   (Wspólnotowy kodeks celny - Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Artykuł 204 ust. 1 lit. a) - Procedura składu celnego - Powstanie długu celnego z powodu niewykonania obowiązku - Spóźnione wpisanie w ewidencji towarowej informacji dotyczących wyprowadzenia towaru ze składu celnego)
   2012/C 355/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Eurogate Distribution GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Stadt

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Hamburg — Wykładnia art. 204 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U L 302, s. 1) — Spóźnione wpisanie w ewidencji towarowej informacji dotyczących wyprowadzenia towarów ze składu celnego — Dopuszczalność powstania długu celnego jako sankcji za to uchybienie

      Sentencja

   Artykuł 204 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 648/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r., należy interpretować w ten sposób, że w przypadku towaru niewspólnotowego niewykonanie obowiązku polegającego na wpisaniu wyprowadzenia towaru ze składu celnego w przewidzianej w tym celu ewidencji towarowej najpóźniej w chwili jego wyprowadzenia prowadzi do powstania długu celnego za ten towar, nawet jeżeli tenże towar był przedmiotem powrotnego wywozu.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


title: Sprawa F-73/13: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2013 r. — ZZ przeciwko EBC

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/33

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2013 r. — ZZ przeciwko EBC
   (Sprawa F-73/13)
   2013/C 274/55
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Przedmiot i opis sporu

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EBC z dnia 28 maja 2013 r. o zwolnieniu dyscyplinarnym skarżącego oraz żądanie zadośćuczynienia za krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenia nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego z dnia 28 maja 2013 r. o zwolnieniu dyscyplinarnym skarżącego ze skutkiem na dzień 31 sierpnia 2013 r.;

               —

               w konsekwencji nakazanie pełnego i całkowitego przywrócenia skarżącego do służby oraz właściwego upublicznienia tego faktu w celu przywrócenia dobrego imienia skarżącego;

               —

               w każdym razie zasądzenie na rzecz skarżącego zadośćuczynienia za krzywdę w kwocie oszacowanej ex aequo et bono na 20 000 EUR;

               —

               obciążenie EBC kosztami postępowania.


title: Sprawa F-113/14: Skarga wniesiona w dniu 20 października 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/55

         Skarga wniesiona w dniu 20 października 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-113/14)
   (2015/C 007/68)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

      Strona pozwana: Komisja

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie niezgodności z prawem art. 45 i załącznika I do regulaminu pracowniczego urzędników oraz odpowiednich środków przejściowych i stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego, zarówno o charakterze generalnym, jak i indywidualnym, dotyczących awansu ośmiorga skarżących, urzędników grup zaszeregowania AD 12 i AD 13, w ramach postępowania w sprawie awansu za 2014 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               tytułem żądania głównego: stwierdzenie niezgodności z prawem art. 45 regulaminu pracowniczego i załącznika I oraz odpowiednich środków przejściowych;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego, zarówno o charakterze generalnym, jak i indywidualnym, o zablokowaniu możliwości awansu w odniesieniu do skarżących jako urzędników grup zaszeregowania AD 12 i AD 13 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2014 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania;

               —

               posiłkowo: stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego, zarówno o charakterze generalnym, jak i indywidualnym, o zablokowaniu możliwości awansu w odniesieniu do skarżących jako urzędników grup zaszeregowania AD 12 i AD 13 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2014 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-98/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Högsta domstolen (Szwecja) z dnia  8 lutego 2006 r.  w sprawie Freeport plc przeciwko Olle Arnoldsson

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Högsta domstolen (Szwecja) z dnia 8 lutego 2006 r. w sprawie Freeport plc przeciwko Olle Arnoldsson
   (Sprawa C-98/06)
   (2006/C 86/38)
   Język postępowania: szwedzki
   W dniu 20 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Högsta domstolen (Szwecja) z dnia 8 lutego 2006 r. w sprawie Freeport plc przeciwko Olle Arnoldsson.
   Högsta domstolen (Szwecja) zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy powództwo oparte na rzekomym obowiązku zapłaty ciążącym na spółce akcyjnej wynikającym z zaciągniętego zobowiązania należy uznać za oparte na umowie w celu zastosowania art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) Rady nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, str. 1), mimo iż podmiot, który zaciągnął zobowiązanie w owym czasie nie był przedstawicielem ani pełnomocnikiem tej spółki?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy poza wymogami wyraźnie określonymi w art. 6 ust. 1 dla istnienia jurysdykcji na podstawie tego przepisu konieczne jest również, aby powództwo wytoczone przeciwko pozwanemu przed sądem miejsca jego zamieszkania nie zostało wytoczone jedynie w celu wyłączenia innego powoda spod jurysdykcji sądu, który w przeciwnym wypadku byłby dla niego właściwy?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie: czy prawdopodobieństwo uznania powództwa wytoczonego przeciwko stronie zamieszkującej na terytorium objętym jurysdykcją danego sądu powinno być w inny sposób uwzględniane przy ustalaniu, czy zachodzi ryzyko wydania dwóch sprzecznych ze sobą orzeczeń w rozumieniu art. 6 ust. 1.?


title: Sprawa F-98/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 9 września 2014 r. – Moriarty przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Awans — Postępowanie w sprawie awansu (2012) — Nieumieszczenie na liście urzędników awansowanych — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/57

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 9 września 2014 r. – Moriarty przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-98/13) (1)

   ((Służba publiczna - Awans - Postępowanie w sprawie awansu (2012) - Nieumieszczenie na liście urzędników awansowanych - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej))
   2014/C 421/81
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Rainer Moriarty (Colmar-Berg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci A. Salerno i B. Cortese)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Despotopoulou i E. Taneva, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji ogłaszającej listę urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu w 2012 r. w zakresie, w jakim po pierwsze, nie wymieniono na niej wśród urzędników grupy zaszeregowania AST 6, którzy nie przeszli procedury akredytacji, a zostali awansowani do grupy AST 7 nazwiska skarżącego, i po drugie, w jakim wymieniono nazwisko innego urzędnika.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga R. Moriarty’ego zostaje oddalona jako oczywiście pozbawiona podstawy prawnej.

               2)

               Rainer Moriarty zostaje obciążony własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski.

      (1)  Dz.U. 367 z 14.12.2013, s. 40.


title: Sprawa F-88/11: Skarga wniesiona w dniu 16 września 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/45

         Skarga wniesiona w dniu 16 września 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-88/11)
   2011/C 347/84
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat R. Rata)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej o nieuwzględnieniu skarżącego na liście rezerwowej konkursu otwartego EPSO/AD/148/09-RO — administratorzy-prawo (AD 5)

      Żądania strony skarżącej

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej z dnia 9 listopada 2010 r., w której dokonano ponownej oceny kandydata, na mocy której utrzymano w mocy decyzję z dnia 14 lipca 2010 r. o nieuwzględnieniu skarżącego na liście rezerwowej konkursu otwartego EPSO/AD/148/09-RO;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 16 czerwca 2011 r. oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącego w dniu 7 lutego 2011 r.;

               —

               zmianę listy rezerwowej konkursu otwartego EPSO/AD/148/09-RO — administratorzy-prawo, tak aby uwzględniała ona nazwisko skarżącego; ewentualnie zarządzenie ogłoszenia nowej listy rezerwowej, uwzględniającej nazwisko skarżącego;

               —

               zasądzenie zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez skarżącego, oszacowanego pierwotnie ex aequo et bono na kwotę 7000 EUR;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-3/08: Postanowienie Sądu z dnia 10 stycznia 2011 r. — Coedo Suárez przeciwko Radzie

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/34

         Postanowienie Sądu z dnia 10 stycznia 2011 r. — Coedo Suárez przeciwko Radzie
   (Sprawa T-3/08) (1)

   2011/C 55/61
   Język postępowania: francuski
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa F-80/05: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 czerwca 2009 r. — De Geest przeciwko Radzie

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/37

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 czerwca 2009 r. — De Geest przeciwko Radzie
   (Sprawa F-80/05) (1)

   2009/C 193/66

      Język postępowania: francuski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 281 z 12.11.2005, s. 25.


title: Sprawa T-447/13 P: Postanowienie Sądu z dnia 2 października 2014 r. – Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Zwrot kosztów podlegających zwrotowi — Artykuł 92 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej — Zarzut skargi równoległej — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/43

         Postanowienie Sądu z dnia 2 października 2014 r. – Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-447/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Zwrot kosztów podlegających zwrotowi - Artykuł 92 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej - Zarzut skargi równoległej - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne))
   2014/C 421/61
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo C. Berardis-Kayser i J. Baquero Cruz, następnie C. Berardis-Kayser i G. Gattinara, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferra)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 18 czerwca 2013 r., Marcuccio/Komisja (F-143/11, RecFP, EU:F:2013:81), mające na celu uchylenie tego postanowienia.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w ramach niniejszej sprawy.

      (1)  Dz.U. C 291 z 5.10.2013.


title: Sprawa T-379/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Polska przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/65

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-379/07) (1)

   (2008/C 301/125)

      Język postępowania: polski

   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


title: Sprawa C-195/06: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundeskommunikationssenat — Austria) — Kommunikationsbehörde Austria (KommAustria) przeciwko Österreichischer Rundfunk (ORF) (Swobodne świadczenie usług — Telewizyjna działalność nadawcza — Dyrektywy 89/552/EWG i 97/36/EWG — Pojęcia telezakupów i reklamy telewizyjnej — Konkurs z nagrodami)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/15

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundeskommunikationssenat — Austria) — Kommunikationsbehörde Austria (KommAustria) przeciwko Österreichischer Rundfunk (ORF)
   (Sprawa C-195/06) (1)

   (Swobodne świadczenie usług - Telewizyjna działalność nadawcza - Dyrektywy 89/552/EWG i 97/36/EWG - Pojęcia „telezakupów’ i „reklamy telewizyjnej’ - Konkurs z nagrodami)
   (2007/C 315/24)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundeskommunikationssenat
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Kommunikationsbehörde Austria (KommAustria)

      Strona pozwana: Österreichischer Rundfunk (ORF)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundeskommunikationssenat — Wykładnia art. 1 lit. c) i f) dyrektywy Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej [nadawczej] (Dz.U. L 298, str. 23) w brzmieniu nadanym dyrektywą 97/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. (Dz.U. L 202, str. 60) — Audycja telewizyjna, w której widz ma możliwość udziału w konkursie z wygraną poprzez wybranie komercyjnego numeru telefonicznego — Pojęcia „reklama telewizyjna” i „telezakupy”
   Sentencja
   Artykuł 1 dyrektywy Rady z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej [nadawczej] (89/552/EWG) w wersji zmienionej dyrektywą 97/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. należy interpretować w ten sposób, że audycja lub część audycji, w której poprzez bezpośrednie wybranie komercyjnego numeru telefonicznego, a więc odpłatnie, widz uzyskuje od nadawcy telewizyjnego możliwość udziału w konkursie z nagrodami

               —

               mieści się w zakresie definicji telezakupów ustanowionej w art. 1 lit. f) wskazanej dyrektywy, jeżeli audycja ta lub część audycji stanowi rzeczywistą ofertę świadczenia usług przy uwzględnieniu celu audycji, w ramach której odbywa się konkurs, jego znaczenia w ramach całej audycji w kontekście czasowym i w kontekście korzyści gospodarczych w odniesieniu do korzyści oczekiwanych od całej audycji, a także rodzaju pytań zadawanych kandydatom;

               —

               mieści się w zakresie definicji reklamy telewizyjnej ustanowionej w art. 1 lit. c) wskazanej dyrektywy, jeżeli ze względu na cel lub treść tego konkursu oraz sposobu, w jaki są prezentowane nagrody, stanowi on przekaz zmierzający do zachęcenia widza do nabycia towarów lub usług prezentowanych jako nagroda lub do pośredniego promowania programów nadawcy w formie autopromocji.

      (1)  Dz.U. C 243 z 1.10.2005.


title: Sprawa C-370/12: Wyrok Trybunału (pełny skład) z dnia 27 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court — Irlandia) — Thomas Pringle przeciwko Government of Ireland, Ireland and the Attorney General (Mechanizm stabilności dla państw, których walutą jest euro — Decyzja 2011/199/UE — Zmiana art. 136 TFUE — Ważność — Artykuł 48 ust. 6 TUE — Uproszczona procedura zmiany traktatu — Traktat EMS — Polityka gospodarcza i pieniężna — Kompetencje państw członkowskich)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/15

         Wyrok Trybunału (pełny skład) z dnia 27 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court — Irlandia) — Thomas Pringle przeciwko Government of Ireland, Ireland and the Attorney General
   (Sprawa C-370/12) (1)

   (Mechanizm stabilności dla państw, których walutą jest euro - Decyzja 2011/199/UE - Zmiana art. 136 TFUE - Ważność - Artykuł 48 ust. 6 TUE - Uproszczona procedura zmiany traktatu - Traktat EMS - Polityka gospodarcza i pieniężna - Kompetencje państw członkowskich)
   2013/C 26/27
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Thomas Pringle

      Strona pozwana: Government of Ireland, Ireland and the Attorney General

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Supreme Court — Ważność decyzji Rady Europejskiej 2011/199/UE z dnia 25 marca 2011 r. w sprawie zmiany art. 136 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do mechanizmu stabilności dla państw członkowskich, których walutą jest euro (Dz.U. L 91, s. 1) — Kompetencje Unii — Prawo państwa członkowskiego należącego do strefy euro do zawarcia umowy międzynarodowej takiej jak traktat ustanawiający europejski mechanizm stabilności

      Sentencja

               1)

               W wyniku rozpatrzenia pierwszego pytania nie stwierdzono niczego, co by podważało ważność decyzji Rady Europejskiej 2011/199/UE z dnia 25 marca 2011 r. w sprawie zmiany art. 136 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do mechanizmu stabilności dla państw członkowskich, których walutą jest euro.

               2)

               Artykuł 4 ust. 3 TUE, art. 13 TUE, art. 2 ust. 3 TFUE, art. 3 ust. 1 lit. c) TFUE i art. 3 ust. 2 TFUE, art. 119–123 TFUE i 125–127 TFUE oraz zasada ogólna skutecznej ochrony sądowej nie stoją na przeszkodzie zawarciu między państwami członkowskimi, których walutą jest euro, takiej umowy jak traktat ustanawiający europejski mechanizm stabilności między Królestwem Belgii, Republiką Federalną Niemiec, Republiką Estońską, Irlandią, Republiką Grecką, Królestwem Hiszpanii, Republiką Francuską, Republiką Włoską, Republiką Cypryjską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Maltą, Królestwem Niderlandów, Republiką Austrii, Republiką Portugalską, Republiką Słowenii, Republiką Słowacką oraz Republiką Finlandii, zawarty w Brukseli w dniu 2 lutego 2012 r., ani ratyfikacji owego traktatu przez te państwa członkowskie.

               3)

               Prawo państwa członkowskiego do zawarcia i ratyfikacji wskazanego traktatu nie jest uzależnione od wejścia w życie decyzji 2011/199.

      (1)  Dz.U. C 303 z 6.10.2012.


title: Sprawy połączone od C-307/09 do C-309/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 lutego 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Raad van State — Niderlandy) — Vicoplus SC PUH (C-307/09), BAM Vermeer Contracting sp. z o.o. (C-308/09), Olbek Industrial Services sp. z o.o. (C-309/09) przeciwko Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (Swoboda świadczenia usług — Delegowanie pracowników — Akt o przystąpieniu z 2003 r. — Środki przejściowe — Dostęp obywateli polskich do rynków pracy państw będących już członkami Unii w chwili przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej — Wymóg pozwolenia na pracę dla wynajmowania siły roboczej — Dyrektywa 96/71/WE — Artykuł 1 ust. 3)

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 lutego 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Raad van State — Niderlandy) — Vicoplus SC PUH (C-307/09), BAM Vermeer Contracting sp. z o.o. (C-308/09), Olbek Industrial Services sp. z o.o. (C-309/09) przeciwko Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
   (Sprawy połączone od C-307/09 do C-309/09) (1)

   (Swoboda świadczenia usług - Delegowanie pracowników - Akt o przystąpieniu z 2003 r. - Środki przejściowe - Dostęp obywateli polskich do rynków pracy państw będących już członkami Unii w chwili przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej - Wymóg pozwolenia na pracę dla wynajmowania siły roboczej - Dyrektywa 96/71/WE - Artykuł 1 ust. 3)
   2011/C 103/07
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strony skarżące: Vicoplus SC PUH (C-307/09), BAM Vermeer Contracting sp. z o.o. (C-308/09), Olbek Industrial Services sp. z o.o. (C-309/09)

      Strona pozwana: Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Raad van State (Niderlandy) –Wykładnia art. 49 WE i art. 50 WE oraz art. 1 ust. 3 lit. c) dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz.U. 1997 L 18, s. 1) — Przepisy krajowe ustanawiające wymóg pozwolenia na pracę w celu wynajmowania pracowników

      Sentencja

               1)

               Artykuły 56 TFUE i 57 TFUE nie sprzeciwiają się temu, aby w okresie przejściowym przewidzianym w rozdziale 2 ust. 2 załącznika XII do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej państwo członkowskie uzależniło delegowanie, w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. c) dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, pracowników będących obywatelami polskimi na jego terytorium od uzyskania pozwolenia na pracę.

               2)

               Delegowanie pracowników w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. c) dyrektywy 96/71 stanowi odpłatne świadczenie usług, w ramach którego delegowany pracownik pozostaje zatrudniony przez przedsiębiorstwo świadczące usługi, bez zawarcia umowy o pracę z przedsiębiorstwem korzystającym z usług. Charakteryzuje się ono tym, że delegowanie pracownika do przyjmującego państwa członkowskiego samo w sobie stanowi przedmiot usługi świadczonej przez przedsiębiorstwo świadczące usługi oraz że ów pracownik wykonuje swoje zadania pod kontrolą i kierownictwem przedsiębiorstwa korzystającego z usług.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa C-401/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 16 lipca 2013 r. — Vasiliki Balazs przeciwko Casa Județeană de Pensii Cluj

text:
               12.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 16 lipca 2013 r. — Vasiliki Balazs przeciwko Casa Județeană de Pensii Cluj
   (Sprawa C-401/13)
   2013/C 298/03
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Cluj

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vasiliki Balazs

      Druga strona postępowania: Casa Județeană de Pensii Cluj

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 7 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (1) należy interpretować w ten sposób, że zakresem stosowania tego przepisu objęta jest umowa dwustronna, zawarta między dwoma państwami członkowskimi przed datą wejścia w życie rzeczonego rozporządzenia, na podstawie której uzgodniły one ustanie zobowiązania dotyczącego świadczeń społecznych należnych od jednego państwa obywatelom drugiego państwa, którzy mieli status uchodźców politycznych na terytorium tego pierwszego państwa i zostali repatriowani na terytorium drugiego państwa, w zamian za zapłatę przez pierwsze wymienione państwo kwoty ryczałtu na wypłatę emerytur i na pokrycie okresu, w odniesieniu do którego w pierwszym państwie członkowskim zostały zapłacone składki na ubezpieczenie społeczne?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2).


title: Sprawa T-470/09: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2009 r. — medi przeciwko OHIM (medi)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/62

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2009 r. — medi przeciwko OHIM (medi)
   (Sprawa T-470/09)
   2010/C 24/110
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: medi GmbH & Co. KG (Bayreuth, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Lindner i D. Terheggen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 1 października 2009 r. w sprawie R 692/2008-4 w zakresie, w jakim odwołanie zostało oddalone;

               —

               stwierdzenie nieważności odrzucenia zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 5 378 021 OHIM z dnia 26 lutego 2008 r.;

               —

               dopuszczenie publikacji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 5 378 021 w całości;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „medi” dla towarów i usług z klas 1, 3, 5, 9, 10, 17, 35, 38, 39, 41, 42 i 44 (zgłoszenie nr 5 378 021)

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uchylenie decyzji eksperta

      Podniesione zarzuty: błędne zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1) z uwagi na istnienie wymaganego charakteru odróżniającego dla rozpatrywanego znaku towarowego

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa C-20/11: Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/15

         Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-20/11)
   2011/C 80/29
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: I. Hadjiyiannis i Ł. Habiak, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy 2007/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. w sprawie oceny ryzyka powodziowego i zarządzania nim (1), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o takich przepisach, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 17 ust. 1 wymienionej dyrektywy;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2007/60/WE upłynął w dniu 26 listopada 2009 r.

      (1)  Dz.U. L 288, s. 27


title: Sprawa T-210/05: Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2005 r. przez Nalocebar — Consultores e Serviços Lda. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/42

         Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2005 r. przez Nalocebar — Consultores e Serviços Lda. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa T-210/05)
   (2005/C 182/79)
   Język, w którym została sporządzona skarga: angielski
   W dniu 19 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Nalocebar — Consultores e Serviços Lda. z siedzibą w Funchal (Madera), reprezentowanej przez prawników G. Pasquarellę i R. M. Pasquarellę, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą była Limiñana y Botella, S. L. z siedzibą w Monforte del Cid, Alicante (Hiszpania).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 marca 2005 r. w sprawie nr R 646/2004-1 poprzez uwzględnienie zgłoszenia słownego znaku towarowego dokonanego w dniu 12 lipca 2000 r. przez skarżących i opublikowanego w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych nr 103/01 z 03.12.01;

               —

               zasądzenie regulaminowych kosztów.

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Big Ben Establishment Ltd. Skarżąca w niniejszej sprawie jest nabywcą zgłoszenia rejestracji dokonanego przez Big Ben Establishment

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Znak graficzny „Limoncello di Capri” dla towarów z klas 30 (wyroby cukiernicze itd.), 32 (syropy i inne napoje cytrynowe należące do klasy 32) i 33 (likiery cytrynowe)

               Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Limiñana y Botella S.L.

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Hiszpański słowny znak towarowy LIMONCHELO dla towarów w klasie 33

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odmowa rejestracji

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Oddalenie odwołania

               Podniesione zarzuty:

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 (1).

      (1)  Dz.U. L 011 z 14/01/1994, str. 1


title: Sprawa C-148/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Beroep te Brussel (Belgia) w dniu 29 marca 2010 r. — NV Express Line przeciwko Belgisch Instituut voor Postdiensten en Telecommunicatie

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Beroep te Brussel (Belgia) w dniu 29 marca 2010 r. — NV Express Line przeciwko Belgisch Instituut voor Postdiensten en Telecommunicatie
      (Sprawa C-148/10)
      (2010/C 161/29)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd krajowy

      Hof van Beroep te Brussel

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: NV Express Line

         Strona pozwana: Belgisch Instituut voor Postdiensten en Telecommunicatie

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy dyrektywy 97/67/WE (1) z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2002/39/WE (2) i w szczególności — jednak bez ograniczenia się tyko do tego przepisu — art. 19 tej dyrektywy, uwzględniając również zmiany wprowadzone na mocy dyrektywy 2008/6/WE (3), które powinny zostać transponowane do prawa krajowego najpóźniej do dnia 31 grudnia 2010 r., należy rozumieć i interpretować w ten sposób, że państwom członkowskim nie przysługuje uprawnienie do zobowiązania w sposób wiążący operatorów świadczących niepowszechne usługi pocztowe do stosowania zewnętrznej procedury reklamacyjnej, ponieważ:

                              (i)

                              w zakresie mogących mieć zastosowanie procedur reklamacyjnych w ochronie użytkownika usług pocztowych dyrektywa ta stanowi pełną harmonizację, lub

                              (ii)

                              na podstawie dyrektywy 2002/39/WE zobowiązanie to zostało nałożone jedynie na operatorów świadczących powszechne usługi pocztowe, a od ustanowienia dyrektywy 2008/6/WE na wszystkie podmioty świadczące powszechne usługi pocztowe, przy czym państwa członkowskie zgodnie z brzmieniem art. 19 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2008/6/WE jedynie wspierają rozwój niezależnych, pozasądowych mechanizmów rozstrzygania sporów pomiędzy operatorami usług pocztowych niestanowiących usług powszechnych a użytkownikami końcowymi, jednak nie mogą tego nakazać.

                  2)

                  Jeśli na pierwsze pytanie należy odpowiedzieć, że dyrektywa pocztowa jako taka nie stoi na przeszkodzie, by państwa członkowskie zobowiązały w sposób wiążący również operatorów świadczących niepowszechne usługi pocztowe do stosowania zewnętrznej procedury reklamacyjnej takiej, jaka w zakresie operatorów świadczących powszechne usługi pocztowe została przewidziana w art. 19 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy, to czy zasady swobodnego przepływu usług (art. 49 i nast. WE, obecnie art. 56 i nast. TFUE) należy interpretować w ten sposób, że ograniczenia ustanowione przez państwo członkowskie na podstawie nadrzędnych względów interesu publicznego w celu ochrony konsumentów, poprzez które operatorów świadczących niepowszechne usługi pocztowe również zobowiązano w sposób wiążący do stosowania zewnętrznej procedury reklamacyjnej takiej, jaka w zakresie operatorów świadczących powszechne usługi pocztowe została przewidziana w art. 19 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy, są nawet wówczas zgodne z TFUE, gdy przy stosowaniu danej procedury reklamacyjnej nie czyni się rozróżnienia pomiędzy reklamacjami konsumentów a reklamacjami innych użytkowników końcowych, chociaż użytkownicy tych usług (w niniejszym przypadku usługi ekspresowe i kurierskie) są w przeważającej mierze użytkownikami profesjonalnymi?

         (1)  Dyrektywa 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług (Dz.U. 1998 L 15, s. 14).

         (2)  Dyrektywa 2002/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. zmieniająca dyrektywę 97/67/WE w zakresie dalszego otwarcia na konkurencję wspólnotowych usług pocztowych (Dz.U. L 176, s. 21).

         (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE z dnia 20 lutego 2008 r. zmieniająca dyrektywę 97/67/WE w odniesieniu do pełnego urzeczywistnienia rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty (Dz.U. L 52, s. 3).


title: Sprawa T-383/10: Wyrok Sądu z dnia 17 kwietnia 2013 r. — Continental Bulldog Club Deutschland przeciwko OHIM (CONTINENTAL) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CONTINENTAL — Bezwzględna podstawa odmowy — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/38

         Wyrok Sądu z dnia 17 kwietnia 2013 r. — Continental Bulldog Club Deutschland przeciwko OHIM (CONTINENTAL)
   (Sprawa T-383/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CONTINENTAL - Bezwzględna podstawa odmowy - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009)
   2013/C 156/68
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Continental Bulldog Club Deutschland eV (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo S. Vollmer, a następnie U. Rühl, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo S. Schäffner, a następnie D. Walicka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 czerwca 2010 r. (sprawa R 300/2010-1) dotycząca zgłoszenia znaku słownego CONTINENTAL jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Continental Bulldog Club Deutschland eV zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa T-457/17: Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2017 r. – Medisana/EUIPO (happy life)

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/37

         Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2017 r. – Medisana/EUIPO (happy life)
   (Sprawa T-457/17)
   (2017/C 300/46)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Medisana AG (Neuss, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte J. Bühling i D. Graetsch)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „happy life” – zgłoszenie nr 15 164 023

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 maja 2017 r. w sprawie R 1965/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

   Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-148/05: Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/2

         Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-148/05)
   (2005/C 155/04)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 1 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Barry'ego Doherty'ego oraz Danatellę Recchię, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Irlandii.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że Irlandia wskutek braku

                           a)

                           określenia, stosownie do art. 4 dyrektywy Rady 79/923/EWG (1), przeznaczenia wszystkich wód zasiedlonych przez skorupiaki, wymagających określenia przeznaczenia,

                           b)

                           ustalenia, stosownie do art. 3 tej dyrektywy, wszystkich wymaganych wartości w odniesieniu do wód zasiedlonych przez skorupiaki, których przeznaczenie zostało określone lub wymagających określenia przeznaczenia zgodnie z art. 4,

                           c)

                           podjęcia, stosownie do art. 5 tej dyrektywy, wszystkich niezbędnych środków dla ustanowienia programów redukcji zanieczyszczeń dla wód, których przeznaczenie powinno było być określone zgodnie z art. 4 lecz nie zostało określone,

                     uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą zgodnie z ww. artykułami tej dyrektywy.

               2.

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Komisja twierdzi, że Irlandia naruszyła dyrektywę Rady 79/923/EWG w sprawie wymaganej jakości wód, w których żyją skorupiaki poprzez brak:

               a)

               określenia, stosownie do art. 4 dyrektywy, przeznaczenia wszystkich wód zasiedlonych przez skorupiaki, wymagających określenia przeznaczenia;

               b)

               ustalenia, stosownie do art. 3 dyrektywy, wszystkich wymaganych wartości w odniesieniu do wód zasiedlonych przez skorupiaki, których przeznaczenie zostało określone lub wymagających określenia przeznaczenia zgodnie z art. 4; oraz

               c)

               podjęcia, stosownie do art. 5 dyrektywy, wszystkich niezbędnych środków dla ustanowienia programów redukcji zanieczyszczeń dla wód, których przeznaczenie powinno było być określone zgodnie z art. 4.

      (1)  Dyrektywa Rady 79/923/EWG z dnia 30 października 1979 r. w sprawie wymaganej jakości wód, w których żyją skorupiaki, Dz.U L 281 z 10.11.1979, str. 47


title: Sprawa C-445/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 18 lipca 2007 r. w sprawie T-189/02 Ente per le Ville vesuviane przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 28 września 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/25

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 18 lipca 2007 r. w sprawie T-189/02 Ente per le Ville vesuviane przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 28 września 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-445/07 P)
   (2007/C 297/40)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Flynn, wspierany przez A. Dal Ferro, avvocato)

      Druga strona postępowania: Ente per le Ville vesuviane
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu z dnia 18 lipca 2007 r. w sprawie T-189/02 w części, w której stwierdza dopuszczalność skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez Ente per le Ville vesuviane;

               —

               Stwierdzenie niedopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez Ente per le Ville vesuviane przeciwko decyzji Komisji z dnia 13 marca 2002 r. D (2002) 810111;

               —

               Obciążenie Ente per le Ville vesuviane kosztami niniejszego postępowania i postępowania w pierwszej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja uważa, że jej odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji jest dopuszczalne, ponieważ — chociaż wygrała w pierwszej instancji co do istoty — przegrała ona w odniesieniu do zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez nią przeciwko Ente per le Ville vesuviane.
   Zdaniem wnoszącej odwołanie zaskarżony wyrok jest wadliwy z powodu naruszenia prawa wspólnotowego w części, w której stwierdził dopuszczalność skargi wniesionej przez Ente per le Ville vesuviane, uznając bezpośrednie oddziaływanie na ten podmiot w rozumieniu art. 230 akapit czwarty WE. Zgodnie z obowiązującym orzecznictwem wspólnotowym w przypadku takim jak niniejszy — w którym chodzi o działanie skierowane wobec państwa członkowskiego, w którego uznaniu pozostaje zastosowanie skutków tego orzecznictwa w odniesieniu do skarżącego — niezależnie od faktu, że jest on „beneficjentem” funduszy wspólnotowych, nie można uznać, że wspomniana decyzja dotyczy skarżącego bezpośrednio.


title: Sprawa C-675/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 16 października 2013 r. w sprawie T-455/12 Zoo Sport Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), interwenient przed Sądem K-2 Corp., wniesione w dniu 16 grudnia 2013 r.

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 16 października 2013 r. w sprawie T-455/12 Zoo Sport Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), interwenient przed Sądem K-2 Corp., wniesione w dniu 16 grudnia 2013 r.
   (Sprawa C-675/13 P)
   2014/C 303/02
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Zoo Sport Ltd (przedstawiciel: I. Rungg, Rechtsanwalt)

      Inni uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory); K-2 Corp.
   Postanowieniem z dnia 15 lipca 2014 r. Trybunał (szósta izba) orzekł, że odwołanie jest niedopuszczalne.


title: Sprawa T-461/04: Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2004 r. przez Imagination Technologies Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/26

         Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2004 r. przez Imagination Technologies Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-461/04)
   (2005/C 57/44)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 1 grudnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Imagination Technologies Ltd z siedzibą w Hertfordshire (Zjednoczone Królestwo), reprezentowanej przez M. Edenborough, barrister oraz P. Brownlow i N. Jenkins, solicitors przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji Drugiej Izby Odwoławczej nr 108/2004-2;

               —

               uchylenie decyzji Wydziału Rozpatrywania Zgłoszeń z dnia 12 września 2003 r.;

               —

               przekazanie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 2 396 075 do OHIM albo, ewentualnie, do Izby Odwoławczej celem dalszego zbadania;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszą skargą, odwołaniem do Izby Odwoławczej oraz postępowaniem przed Wydziałem Rozpatrywania Zgłoszeń.

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Słowny znak towarowy „PURE DIGITAL” dla towarów i usług z klas 9 i 38 (aparaty elektryczne i elektroniczne do użytku z multimedialnymi systemami rozrywkowymi, aparaty wideo, sprzęt komputerowy, przydzielanie dostępu do komputerowych baz danych i światowej sieci komputerowej za pośrednictwem telekomunikacji, …) – zgłoszenie nr 2 396 075

               Decyzja eksperta:

               Odmowa zgłoszenia.

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Odrzucenie odwołania.

               Podniesione zarzuty:

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) oraz art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 40/94


title: Sprawa C-563/08: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 6 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo n o 2 de Granada — Hiszpania) — Carlos Sáez Sánchez, Patricia Rueda Vargas przeciwko Junta de Andalucía, Manuelowi Jalónowi Morente i in. (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Artykuł 49 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Zdrowie publiczne — Apteki — Odległość — Zaopatrzenie ludności w produkty lecznicze — Zezwolenie na prowadzenie — Rozmieszczenie geograficzne aptek — Ustanowienie limitów na podstawie kryterium gęstości zaludnienia — Minimalna odległość między aptekami)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/10

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 6 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 2 de Granada — Hiszpania) — Carlos Sáez Sánchez, Patricia Rueda Vargas przeciwko Junta de Andalucía, Manuelowi Jalónowi Morente i in.
   (Sprawa C-563/08) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Artykuł 49 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Zdrowie publiczne - Apteki - Odległość - Zaopatrzenie ludności w produkty lecznicze - Zezwolenie na prowadzenie - Rozmieszczenie geograficzne aptek - Ustanowienie limitów na podstawie kryterium gęstości zaludnienia - Minimalna odległość między aptekami)
   2011/C 30/16
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 2 de Granada

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Carlos Sáez Sánchez, Patricia Rueda Vargas

      Strona pozwana: Junta de Andalucía, Manuel Jalón Morente i in.

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Juzgado Contencioso-Administrativo no 2 de Granada — Wykładnia art. 43 WE — Uregulowania ustanawiające warunki zakładania nowych aptek — Ograniczenia ze względu na liczbę mieszkańców i konieczność zachowania minimalnej odległości między aptekami

      Sentencja

   Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi on zasadniczo na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak przepisy będące przedmiotem sporu przed sądem krajowym, narzucającym limity wydawania zezwoleń na założenie nowych aptek, które stanowią, że:

               —

               w każdym rejonie farmaceutycznym na jednostkę zaludnienia wynoszącą 2 800 mieszkańców można utworzyć co do zasady jedną aptekę;

               —

               dodatkową aptekę można utworzyć dopiero, gdy ten stosunek jest wyższy, dla grupy ludności powyżej 2 000 mieszkańców; oraz

               —

               poszczególne apteki muszą pozostawać w minimalnej odległości od istniejących już aptek, wynoszącej zgodnie z ogólną zasadą 250 m.

         Jednakże art. 49 TFUE stoi na przeszkodzie powyższym przepisom krajowym, o ile podstawowe zasady 2800 mieszkańców lub 250 m uniemożliwiają w jakimkolwiek rejonie o szczególnych cechach demograficznych utworzenie wystarczającej liczby aptek mogących zapewnić odpowiednią opiekę farmaceutyczną, a zadanie sprawdzenia, czy tak jest, należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa C-507/07: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 3 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Własność przemysłowa i handlowa — Wzory wspólnotowe — Artykuł 80 ust. 2 — Brak przekazania wykaz sądów)

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/6

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 3 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-507/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Własność przemysłowa i handlowa - Wzory wspólnotowe - Artykuł 80 ust. 2 - Brak przekazania wykaz sądów)
   (2008/C 183/09)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: H. Krämer, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i A. Hare, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rozporządzenie Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz.U. 2002, L 3, str. 1) — Nieprzekazanie wykazu sądów w sprawach wzorów wspólnotowych zawierającego ich nazwy oraz ich właściwość miejscową
   Sentencja

               1)

               Nie przekazując Komisji Wspólnot Europejskich wykazu sądów w sprawach wzorów wspólnotowych, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 80 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 8 z 12.1.2008.


title: Sprawa C-240/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 8 marca 2011 r. w sprawie T-37/05, World Wide Tobacco España przeciwko Komisji, wniesione w dniu 19 maja 2011 r. przez World Wide Tobacco España, S.A.

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/18

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 8 marca 2011 r. w sprawie T-37/05, World Wide Tobacco España przeciwko Komisji, wniesione w dniu 19 maja 2011 r. przez World Wide Tobacco España, S.A.
   (Sprawa C-240/11 P)
   2011/C 211/35
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnosząca odwołanie: World Wide Tobacco España, S.A. (przedstawiciele: M. Odriozola i A. Vide, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Częściowe uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-37/05;

               —

               obniżenie kwoty grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   W pierwszej kolejności, wnosząca odwołanie uważa, że Komisja naruszyła zasadę równego traktowania nakładając bardziej restrykcyjny czynnik odstraszający na WWTE (World Wide Tobacco España, S.A.) niż na inne przedsiębiorstwa przetwórcze. Komisja nałożyła czynnik odstraszający na WWTE z uwagi na udział WWTE w międzynarodowej grupie mającej znaczącą pozycję gospodarczą i finansową. Okoliczność, że WWTE działała quod non pod decydującym wpływem swych spółek dominujących, została uznana jedynie za czynnik dodatkowy.
   W drugiej kolejności, tytułem żądania ewentualnego, Trybunał powinien ponownie obliczyć współczynnik, jeżeli uzna, że jedna ze spółek dominujących nie jest odpowiedzialna za zachowanie WWTE. Sąd nie powinien był oddalać argumentów WWTE ze względu na to, że nie ujęła ona w skardze twierdzeń swych spółek dominujących, gdyż do nich a nie do ich spółki zależnej należy zakwestionowanie przypisywanej im odpowiedzialności. W każdym razie wydane wyroki, ponieważ orzeczono w nich w przedmiocie skarg spółek dominujących, w tym również wyrok w sprawie T-24/05, są prawomocne między solidarnie odpowiedzialnymi stronami.
   W trzeciej kolejności, Sąd nie powinien był uznać za niedopuszczalny ze względu na brak jasności argumentu skarżącej, zgodnie z którym twierdziła ona, że, ponieważ spółki dominujące nie były odpowiedzialne, Komisja nałożyła grzywnę, która naruszała granicę 10 % obrotu. Powody są identyczne z przedstawionymi w poprzednim akapicie: wyłącznie spółki dominujące mają zdolność kwestionowania przypisanej im odpowiedzialności oraz wydany wyrok jest prawomocny między solidarnie odpowiedzialnymi stronami.
   Wreszcie Komisja narusza dyrektywy w sprawie metody ustalania grzywien nie uwzględniając okoliczności, że w latach 1996 i 1997 WWTE nie przestrzegała umów. Wnosząca odwołanie uważa również, iż nie powoławszy się wyraźnie na tę okoliczność łagodzącą w zaskarżonej decyzji, Komisja nie może twierdzić, że okoliczność tę uwzględniła.


title: Sprawa T-779/16: Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2016 r. – Rühland/EUIPO – 8 seasons design (Światła)

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/46

         Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2016 r. – Rühland/EUIPO – 8 seasons design (Światła)
   (Sprawa T-779/16)
   (2017/C 014/56)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Lothar Rühland (Wendeburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H.P. Schrammek, C. Drzymalla, S. Risthaus i J. Engberding)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: 8 seasons design GmbH (Eschweiler, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

      Sporny wzór: Wzór wspólnotowy „Światła” – wzór wspólnotowy nr 1 402 341-0006

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 lipca 2016 r. w sprawie R 878/2015-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego nr 001402341- 0006;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. b) w związku z art. 6 rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa C-351/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Plzni – Republika Czeska) – Ochranný svaz autorský pro práva k dílům hudebním o. s. (OSA) przeciwko Léčebné lázně Mariánské Lázně a.s. (Dyrektywa 2001/29/WE — Prawo autorskie i prawa pokrewne w społeczeństwie informacyjnym — Pojęcie publicznego udostępniania — Utwory transmitowane w pokojach zakładu uzdrowiskowego — Bezpośrednia skuteczność przepisów dyrektywy — Artykuły 56 TFUE i 102 TFUE — Dyrektywa 2006/123/WE — Swoboda świadczenia usług — Konkurencja — Wyłączne prawo zbiorowego zarządzania prawami autorskimi)

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Plzni – Republika Czeska) – Ochranný svaz autorský pro práva k dílům hudebním o. s. (OSA) przeciwko Léčebné lázně Mariánské Lázně a.s.
   (Sprawa C-351/12) (1)

   ((Dyrektywa 2001/29/WE - Prawo autorskie i prawa pokrewne w społeczeństwie informacyjnym - Pojęcie publicznego udostępniania - Utwory transmitowane w pokojach zakładu uzdrowiskowego - Bezpośrednia skuteczność przepisów dyrektywy - Artykuły 56 TFUE i 102 TFUE - Dyrektywa 2006/123/WE - Swoboda świadczenia usług - Konkurencja - Wyłączne prawo zbiorowego zarządzania prawami autorskimi))
   2014/C 112/06
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Krajský soud v Plzni

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Ochranný svaz autorský pro práva k dílům hudebním o. s. (OSA)

      Strona pozwana: Léčebné lázně Mariánské Lázně a.s.

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Krajský soud v Plzni – Wykładnia art. 3 i 5 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10), art. 56, 101 i 102 TFUE oraz art. 14 i 16 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 376, s. 36) – Wyjątki i ograniczenia dotyczące praw do zwielokrotniania i udostępniania – Utwory transmitowane poprzez aparaty telewizyjne i radiowe zainstalowane w pokojach pacjentów zakładu uzdrowiskowego – Bezpośrednia skuteczność przepisów dyrektywy – Ustawodawstwo krajowe powierzające wnioskodawcy wyłączne prawo zbiorowego zarządzania prawami autorskimi na terytorium krajowym

      Sentencja

               1)

               Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego wyłączającemu prawo autorów do zezwalania na publiczne udostępnianie ich utworów lub do zakazywania takiego udostępniania przez zakład uzdrowiskowy, działający jako przedsiębiorstwo handlowe, w drodze celowego doprowadzania, za pośrednictwem odbiorników telewizyjnych lub radiowych, sygnału do pokoi pacjentów tego zakładu. Na powyższą wykładnię nie mają wpływu art. 5 ust. 2 lit. e), art. 5 ust. 3 lit. b) i art. 5 ust. 5 tej dyrektywy.

               2)

               Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że nie może być on powoływany przez organizację zbiorowego zarządzania w sporze pomiędzy jednostkami w celu wyłączenia stosowania sprzecznego z tym przepisem uregulowania państwa członkowskiego. Sąd rozpoznający taki spór ma jednak obowiązek dokonywania wykładni wspomnianego uregulowania tak dalece, jak to możliwe, w świetle treści oraz zamierzeń powyższego przepisu dyrektywy, aby uzyskać rozstrzygnięcie zgodne z realizowanym przez niego celem.

               3)

               Artykuł 16 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym, a także art. 56 TFUE i 102 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak omawiane w postępowaniu głównym, które zastrzega wykonywanie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi odnoszącymi się do określonych rodzajów chronionych utworów na terytorium tego państwa członkowskiego na rzecz jednej tylko organizacji zbiorowego zarządzania, uniemożliwiając tym samym użytkownikowi takich utworów, takiemu jak zakład uzdrowiskowy będący stroną w postępowaniu głównym, skorzystanie z usług organizacji zbiorowego zarządzania mającej siedzibę w innym państwie członkowskim.

         Jednakże art. 102 TFUE należy interpretować ten sposób, że o nadużyciu pozycji dominującej może świadczyć narzucanie przez tę pierwszą organizację zbiorowego zarządzania za jej usługi stawek cenowych znacząco wyższych od tych stosowanych w innych państwach członkowskich, pod warunkiem że porównanie stawek cenowych zostało przeprowadzone na jednorodnej podstawie, lub stosowanie wygórowanych stawek cenowych, które nie pozostają w rozsądnym związku z wartością ekonomiczną wykonanego świadczenia.

      (1)  Dz.U. C 295 z 29.9.2012.


title: Sprawa T-536/10: Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2010 r. — Kessel przeciwko OHIM — Janssen-Cilag (Premeno)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/46

         Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2010 r. — Kessel przeciwko OHIM — Janssen-Cilag (Premeno)
   (Sprawa T-536/10)
   ()
   2011/C 30/83
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Kessel Marketing & Vertriebs GmbH (Mörfelden-Walldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Bund)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Janssen-Cilag GmbH (Neuss, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 września 2010 r. w sprawie R 708/2010-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej i interwenienta kosztami postępowania zgodnie z art. 87 § 2 i 5 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Premeno” dla towarów z klasy 5

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Janssen-Cilag GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy „Pralino” dla towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ dowód używania znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie, został przedstawiony w sposób niewłaściwy. Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.
   Ponadto skarżąca kwestionuje wykluczenie dopuszczalności ograniczenia wykazu towarów i usług.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa C-242/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Swiss Re Germany Holding GmbH przeciwko Finanzamt München für Körperschaften (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 9 ust. 2 lit. e) tiret piąte, art. 13 część B lit. a), c) i art. 13 część B lit. d) pkt 2, 3 — Pojęcie transakcji ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych — Odpłatna cesja portfela umów o reasekurację ubezpieczenia na życie na rzecz podmiotu z siedzibą w państwie trzecim — Określenie miejsca tej cesji ﾔ Zwolnienia)

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/10

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Swiss Re Germany Holding GmbH przeciwko Finanzamt München für Körperschaften
   (Sprawa C-242/08) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 9 ust. 2 lit. e) tiret piąte, art. 13 część B lit. a), c) i art. 13 część B lit. d) pkt 2, 3 - Pojęcie transakcji ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych - Odpłatna cesja portfela umów o reasekurację ubezpieczenia na życie na rzecz podmiotu z siedzibą w państwie trzecim - Określenie miejsca tej cesji - Zwolnienia)
   2009/C 297/09
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Swiss Re Germany Holding GmbH

      Strona pozwana: Finanzamt München für Körperschaften

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 9 ust. 2 lit. e) tiret piąte i art. 13 część B lit. a), lit. c) i lit. d) pkt 2 i 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Cesja dokonana za wynagrodzeniem obciążającym nabywcę mającego siedzibę w państwie trzecim portfela umów o reasekurację ubezpieczenia na życie za zgodą ubezpieczonego skutkująca przeniesieniem wszelkich praw i obowiązków związanych z umowami, lecz nie wiążąca się z przeniesieniem żadnych innych dóbr materialnych — Ustalenie miejsca opodatkowania — Stosowanie do rzeczonej transakcji zwolnień od podatku określonych we wskazanych powyżej przepisach art. 13 część B dyrektywy 77/388/EWG

      Sentencja

               1)

               Odpłatna cesja portfela umów o reasekurację ubezpieczenia na życie dokonana przez spółkę z siedzibą w państwie członkowskim na rzecz spółki ubezpieczeniowej z siedzibą w państwie trzecim powodująca, że ta ostatnia przejmuje za zgodą ubezpieczonych ogół praw i obowiązków wynikających z tych umów, nie stanowi transakcji objętej art. 9 ust. 2 lit. e) tiret piąte i art. 13 część B lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku ani transakcji objętej łącznie pkt 2 i 3 wskazanego art. 13 część B lit. d).

               2)

               W ramach odpłatnej cesji portfela obejmującego 195 umów o reasekurację ubezpieczenia na życie fakt, że nie nabywca, ale zbywca dokonuje zapłaty wynagrodzenia, jakim w niniejszym przypadku jest określenie wartości ujemnej za przejęcie 18 spośród tych umów, nie ma wpływu na odpowiedź udzieloną na pytanie pierwsze.

               3)

               Wykładni art. 13 część B lit. c) szóstej dyrektywy 77/388 należy dokonywać w ten sposób, że nie znajduje on zastosowania do odpłatnej cesji portfela umów o reasekurację ubezpieczenia na życie, takiej jak będąca przedmiotem postępowania przed sądem krajowym.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa T-522/10: Wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2012 r. — Hell Energy Magyarország przeciwko OHIM — Hansa Mineralbrunnen (HELL) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego HELL — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy HELLA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów i oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               25.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/9

         Wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2012 r. — Hell Energy Magyarország przeciwko OHIM — Hansa Mineralbrunnen (HELL)
   (Sprawa T-522/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego HELL - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy HELLA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów i oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 58/15
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hell Energy Magyarország kft (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciel: M. Treis, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Hansa Mineralbrunnen GmbH (Rellingen, Niemcy) (przedstawiciele: A. Renck, V. von Bomhard, E. Nicolás Gómez i T. Dolde, adwokaci)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 sierpnia 2010 r. (sprawa R 1517/2009-1), dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Hansa Mineralbrunnen GmbH i Hell Energy Magyarország kft

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Hell Energy Magyarország kft zostaje obciążona kosztami postepowania.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2011.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie T-398/03 Jean-Pierre Castets przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Artykuł 78 regulaminu pracowniczego — Renta z tytułu niezdolności do pracy — Obliczenie wysokości renty — Wynagrodzenie stanowiące punkt odniesienia)

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/18

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 4 maja 2005 r.
   w sprawie T-398/03 Jean-Pierre Castets przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Artykuł 78 regulaminu pracowniczego - Renta z tytułu niezdolności do pracy - Obliczenie wysokości renty - Wynagrodzenie stanowiące punkt odniesienia)
   (2005/C 171/32)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-398/03, Jean-Pierre Castets, były urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Saint-Victor-des-Oules (Francja), reprezentowany przez adwokata G. Crétina, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: J. Currall wspierany przez adwokata B. Wägenbaura, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot skargę o uchylenie decyzji Komisji ustalającej uprawnienia skarżącego do renty z tytułu niezdolności do pracy, Sąd Pierwszej Instancji (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes, P. Mengozzi, I. Wiszniewska-Białecka, sędziowie; sekretarz: C. Kristensen, administrator, wydał w dniu 4 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Skarga zostaje oddalona.

               2

               Skarżący poniesie własne koszty oraz koszty stawiennictwa na rozprawie poniesione przez Komisję.

               3

               Komisja poniesie własne koszty, za wyjątkiem poniesionych przez siebie kosztów stawiennictwa na rozprawie.

      (1)  Dz.U. C 35 z 7.2.2004


title: Sprawa T-139/14: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – PT Wilmar Bioenergi Indonesia i PT Wilmar Nabati Indonesia/Rada [Dumping — Przywóz biodiesla pochodzącego z Indonezji — Ostateczne cła antydumpingowe — Artykuł 2 ust. 3 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 — Wartość normalna — Koszty produkcji]

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/33

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – PT Wilmar Bioenergi Indonesia i PT Wilmar Nabati Indonesia/Rada
   (Sprawa T-139/14) (1)

   ([Dumping - Przywóz biodiesla pochodzącego z Indonezji - Ostateczne cła antydumpingowe - Artykuł 2 ust. 3 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 - Wartość normalna - Koszty produkcji])
   (2016/C 402/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: PT Wilmar Bioenergi Indonesia (Medan, Indonezja) i PT Wilmar Nabati Indonesia (Medan) (przedstawiciel: adwokat P. Vander Schueren)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo S. Boelaert, następnie H. Marcos Fraile, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów R. Bierwagena i C. Hippa)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland, M. França i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy) i European Biodiesel Board (EBB) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci O. Prost i M.S. Dibling)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 263 TFUE mająca na celu stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. 2013, L 315, s. 2) w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżących.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji w zakresie, w jakim przepisy te dotyczą PT Wilmar Bioenergi Indonesia i PT Wilmar Nabati Indonesia.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez PT Wilmar Bioenergi Indonesia i PT Wilmar Nabati Indonesia.

               3)

               Komisja Europejska i European Biodiesel Board (EBB) pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 151 z 19.5.2014.


title: Sprawa T-239/09 P: Postanowienie Sądu z dnia 4 kwietnia 2011 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Odmowa wszczęcia dochodzenia przez instytucję — Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi — Skarga o odszkodowanie — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne a w części oczywiście bezzasadne)

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/19

         Postanowienie Sądu z dnia 4 kwietnia 2011 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-239/09 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Odmowa wszczęcia dochodzenia przez instytucję - Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi - Skarga o odszkodowanie - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne a w części oczywiście bezzasadne)
   2011/C 152/35
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. dal Ferrę)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 31 marca 2009 r. w sprawie F-146/07 Marcuccio przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego postanowienia.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w ramach postępowania w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 193 z 15.8.2009.


title: Sprawa C-306/10: Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 10 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estonii

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/21

         Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 10 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estonii
   (Sprawa C-306/10) (1)

   2011/C 211/42
   Język postępowania: estoński
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010.


title: Sprawa T-257/04: Skarga wniesiona dnia 28 czerwca 2004 r. przez Rzeczpospolitą Polską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/20

         Skarga wniesiona dnia 28 czerwca 2004 r. przez Rzeczpospolitą Polską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-257/04)
   (2004/C 251/38)
   Język postępowania: polski
   Dnia 28 czerwca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesiona przez Rzeczpospolitą Polską, reprezentowaną przez Jarosława Pietrasa, działającego w charakterze pełnomocnika.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności artykułu 3 oraz artykułu 4 ust. 3 i ust. 5 ósme tiret rozporządzenia (WE) Komisji nr 1972/2003 z dnia 10 listopada 2003 r. w sprawie środków przejściowych przyjętych w odniesieniu do handlu produktami rolnymi ze względu na przystąpienie Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz.U. L 293 str. 3), zmienionego rozporządzeniem (WE) Komisji nr 230/2004 z dnia 10 lutego 2004 r. (Dz.U. L 39, str. 13) oraz rozporządzeniem (WE) Komisji nr 735/2004 z dnia 20 kwietnia 2004 r. (Dz.U. L 114, str. 13),

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W odniesieniu do art. 3 rozporządzenia nr 1972/2003 skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               —

               naruszenia zasady swobodnego przepływu towarów, poprzez wprowadzenie opłat celnych w wysokości stawki celnej erga omnes, przekraczających wysokość stawek celnych obowiązujących w okresie poprzedzającym przystąpienie Polski do Unii Europejskiej,

               —

               braku kompetencji Komisji oraz naruszenia art. 22, art. 41 akapit pierwszy i części 5 załącznika IV Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (1), poprzez przyjęcie środków zmieniających określone w tym Akcie warunki objęcia Rzeczpospolitej Polskiej regułami unii celnej,

               —

               naruszenia zasady niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową, poprzez przyjęcie środków przewidujących odmienne traktowanie podmiotów pochodzących z Polski w stosunku do podmiotów pochodzących ze Wspólnoty 15 państw znajdujących się w podobnej sytuacji,

               —

               naruszenia istotnego wymogu proceduralnego, poprzez niedostateczne uzasadnienie przyjętych środków,

               —

               naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, poprzez wprowadzenie niezgodnego z warunkami określonymi w wyżej wymienionym Akcie przystąpienia sposobu postępowania z produktami, które w dniu 1 maja 2004 r. były czasowo składowane, objęte procedurami celnymi lub znajdowały się w tranzycie w rozszerzonej Wspólnocie, a w szczególności poprzez wprowadzenie opłat celnych przekraczających wysokość stawek celnych obowiązujących w okresie poprzedzającym przystąpienie Polski do Unii Europejskiej.

         W odniesieniu do art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1972/2003 skarżąca podnosi zarzut braku kompetencji Komisji i naruszenia art. 41 akapit pierwszy wyżej wymienionego Aktu przystąpienia, naruszenia zasady proporcjonalności oraz naruszenia zasady niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową – w zakresie, w jakim wysokość opłaty określonej w zaskarżonym przepisie przekracza różnicę między wspólnotową stawką celną a polską stawką celną w dniu 30 kwietnia 2004 r.
   W odniesieniu do art. 4 ust. 5 ósme tiret rozporządzenia nr 1972/2003 skarżąca podnosi zarzut braku kompetencji Komisji i naruszenia art. 41 akapit pierwszy wyżej wymienionego Aktu przystąpienia oraz naruszenia zasady proporcjonalności – w zakresie, w jakim zaskarżony przepis obejmuje produkty, dla których polska stawka celna przywozowa w dniu 30 kwietnia 2004 r. była wyższa lub równa stawce wspólnotowej, a także produkty, dla których na dzień 1 maja 2004 r. nie stwierdzono istnienia w skali kraju nadmiernych zapasów.
   W odniesieniu do wszystkich zaskarżonych przepisów rozporządzenia 1972/2003 skarżąca podnosi zarzut nadużycia władzy przez Komisję, poprzez przyjęcie środków, których rzeczywistym celem nie jest ułatwienie objęcia Polski regułami wspólnej polityki rolnej, lecz ochrona rynku Wspólnoty 15 państw przed konkurencją ze strony polskich producentów rolnych.

      (1)  Dz.U. z 2003 r., L 236, str. 33.


title: Sprawa C-440/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — F. Gielen przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Opodatkowanie bezpośrednie — Artykuł 43 WE — Podatnik niebędący rezydentem — Przedsiębiorca — Prawo do odliczenia przysługujące osobie prowadzącej działalność gospodarczą — Kryterium godzinowe — Dyskryminacja podatników niebędących rezydentami względem podatników będących rezydentami — Możliwość wyboru zrównania)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — F. Gielen przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-440/08) (1)

   (Opodatkowanie bezpośrednie - Artykuł 43 WE - Podatnik niebędący rezydentem - Przedsiębiorca - Prawo do odliczenia przysługujące osobie prowadzącej działalność gospodarczą - Kryterium godzinowe - Dyskryminacja podatników niebędących rezydentami względem podatników będących rezydentami - Możliwość wyboru zrównania)
   2010/C 134/09
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: F. Gielen

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden Den Haag — Wykładnia art. 43 WE — Uregulowanie krajowe przyznające niezależnym przedsiębiorcom prawo do odliczenia od ich zysku ryczałtowej kwoty, pod warunkiem że poświęcili co najmniej 1 225 godzin na rok kalendarzowy na działalność przedsiębiorstwa — Nieuwzględnienie, jedynie w przypadku podatnika niebędącego rezydentem, godzin pracy poświęconych przedsiębiorstwu położonemu w innym państwie członkowskim

      Sentencja

   Artykuł 49 TFUE stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, które w zakresie dotyczącym udzielenia ulgi podatkowej, takiej jak odliczenie przysługujące osobom prowadzącym działalność gospodarczą będące przedmiotem sprawy przed sądem krajowym, wywierają dyskryminujące skutki wobec podatników niebędących rezydentami, nawet jeśli w zakresie wskazanej ulgi podatnicy ci mogą wybrać system mający zastosowanie do podatników będących rezydentami.

      (1)  Dz.U. C 327 z 20.12.2008.


title: Sprawa C-266/07: Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/24

         Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-266/07)
   (2007/C 183/41)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Caeiros i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że zezwalając na spalanie odpadów szpitalnych w spalarni nie posiadającej ważnego zezwolenia Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 dyrektywy 2000/76/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2000 r. w sprawie spalania odpadów (1), a tytułem żądania ewentualnego stwierdzenie, że Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/12/WE z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów (2);

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgodnie z wykładnią art. 3 w związku z art. 20 ust. 2 dyrektywy 2000/76/WE Spalarnia w Parque da Saúde w Lizbonie jest nową spalarnią w rozumieniu tej dyrektywy, wobec czego znajduje ona do niej zastosowanie. Warunkiem uruchomienia spalarni jest uzyskanie zezwolenia po spełnieniu warunków określonych w art. 4 wspomnianej dyrektywy. Władze portugalskie nie spełniły tego wymogu.
   Nawet jeżeliby uznać quod non, że spalarnia, której sprawa dotyczy winna była zostać zaklasyfikowana jako „istniejąca spalarnia” w rozumieniu dyrektywy 2000/76/WE co powoduje, że dyrektywa nie miałaby do niej zastosowania, to mimo to uruchomienie spalarni było uzależnione od wcześniejszego uzyskania zezwolenia na podstawie art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/12/WE.

      (1)  Dz.U. L 332, str. 91.

      (2)  Dz.U. L 114, str. 9.