title: Sprawa T-117/12: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2013 r. — ANKO przeciwko Komisji (Klauzula arbitrażowa — Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) — Umowy dotyczące projektów Perform i Oasis — Zawieszenie płatności — Nieprawidłowości stwierdzone w ramach audytów dotyczących innych projektów — Odsetki za opóźnienie)

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/17

         Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2013 r. — ANKO przeciwko Komisji
   (Sprawa T-117/12) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) - Umowy dotyczące projektów Perform i Oasis - Zawieszenie płatności - Nieprawidłowości stwierdzone w ramach audytów dotyczących innych projektów - Odsetki za opóźnienie)
   2014/C 39/28
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i B. Conte, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata S. Drakakakisa)

      Przedmiot

   Żądanie wniesione na podstawie art. 272 TFUE mające na celu, by Sąd stwierdził po pierwsze, że zawieszenie zwrotu kosztów poniesionych przez skarżącą w wykonaniu umów dotyczących projektów Perform i Oasis zawartych w ramach Siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013), stanowi naruszenie zobowiązań umownych Komisji, po drugie, by Sąd nakazał Komisji z jednej strony zapłatę na rzecz skarżącej kwoty 637 117,17 EUR z tytułu projektu Perform, powiększonej o odsetki za opóźnienie, a z drugiej strony stwierdzenie, iż skarżąca nie jest zobowiązana do zwrotu kwoty 56 390 EUR, którą instytucja ta wypłaciła skarżącej tytułem projektu OASIS.

      Sentencja

               1)

               Od Komisji Europejskiej zasądza się zapłatę na rzecz ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias kwot, których zapłatę zawieszono na podstawie pkt II.5 ust. 3 lit. d) ogólnych warunków załączonych do umów o udzielenie dotacji dotyczących projektów Oasis i Perform zawartych w ramach Siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013), przy czym zapłata ta nie przesądza o kwalifikowalności wydatków zadeklarowanych przez ANKO Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias i o wdrożeniu wniosków zawartych w sprawozdaniu końcowym z audytu 11-INFS-0035 przez Komisję. Wysokość kwot podlegających zapłacie powinna mieścić się w granicach reszty wkładu finansowego dostępnej w chwili zawieszenia płatności, a wspomniane kwoty powinny być powiększone o odsetki za opóźnieine, które zaczynają biec za każdy okres po upływie terminu zapłaty wynoszącego 105 dni następujących po otrzymaniu przez Komisję odnośnych sprawozdań. Stopą podwyżki mającą zastosowanie do odsetek jest stopa obowiązująca w pierwszym dniu miesiąca terminu płatności, publikowana w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               ANKO Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias pokrywa jedną trzecią swych kosztów.

               4)

               Komisja pokrywa własne koszty oraz dwie trzecie kosztów poniesionych przez ANKO Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias.

      (1)  Dz.U. C 138 z 12.5.2012.


title: Sprawa T-115/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 września 2006 r. — Laroche przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Ocena za okres 2001/2002 — Decyzja zatwierdzająca — Termin na wniesienie zażalenia — Obliczenie terminu)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/30

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 września 2006 r. — Laroche przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-115/04) (1)

   (Urzędnicy - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Ocena za okres 2001/2002 - Decyzja zatwierdzająca - Termin na wniesienie zażalenia - Obliczenie terminu)
   (2006/C 281/50)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Yvonne Laroche (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: G. Bounéou i F. Frabetti, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie uchylenia decyzji Komisji z dnia 11 czerwca 2003 r. zatwierdzającej sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej skarżącej za okres 2001/2002.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja Komisji z dnia 11 czerwca 2003 r. zatwierdzająca sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej skarżącej za okres 2001/2002 zostaje uchylona.

               2)

               Koszty postepowania ponosi Komisja.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004


title: Sprawa T-167/11: Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2011 r. — Centre national de la recherche scientifique przeciwko Komisji

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/34

         Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2011 r. — Centre national de la recherche scientifique przeciwko Komisji
   (Sprawa T-167/11)
   2011/C 145/56
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Centre national de la recherche scientifique (Paryż, Francja) (przedstawiciel: N. Lenoir, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               zobowiązanie Komisji do zwrotu domniemanej wierzytelności w kwocie 20 989,82 EUR, dochodzonej przez Komisję, na podstawie umowy, w nocie obciążeniowej nr 2010-1232 z dnia 26 października 2010 r. i będącej przedmiotem oświadczenia o potrąceniu z dnia 17 grudnia 2010 r. (oznaczonego sygnaturą BUDG/C3 D(2010) B.2 — 1232), powiększonej o odsetki za zwłokę według stopy przewidzianej w prawie belgijskim, któremu podlega umowa;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. II.19 ust. 1 ogólnych warunków umowy LSHB-CT-2004-503319 w sprawie projektu „ALLOSTEM” realizowanego na podstawie szóstego ramowego programu badań i rozwoju technologicznego (na lata 2002–2006) (zwanej dalej umową „ALLOSTEM”), w ramach którego strona skarżąca podnosi, że Komisja ograniczyła stronie skarżącej możliwość, a nawet pozbawiła ją możliwości przedstawienia dowodu należytego wykonania umowy w świetle kwestii kwalifikowalności kosztów personelu, a także nie poszanowała kryteriów ustalania kosztów kwalifikowanych.

               2)

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia zobowiązań umownych wynikających z art. II.19 i II.20 ogólnych warunków umowy „ALLOSTEM”, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja wykluczyła możliwość zakwalifikowania wydatków związanych z „rezerwą na wypadek utraty pracy” oraz z urlopami macierzyńskimi biologa zatrudnionego na podstawie umowy na czas określony.

               3)

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia art. 12 umowy „ALLOSTEM”, poddającemu prawu belgijskiemu ocenę kwestii pewności wszystkich wierzytelności wynikających z rzeczonej umowy. Strona skarżąca podnosi:

                           —

                           że Komisja oparła się wyłącznie na prawie Unii, a nie na prawie belgijskim, w celu dokonania oceny, czy dochodzona wierzytelność była wierzytelnością pewną, czy też nie, oraz

                           —

                           że wierzytelność została poważnie zakwestionowana, co pozbawia ją cechy pewności.


title: Sprawa C-415/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca do Porto (Portugalia) w dniu 27 lipca 2016 r. – David Fernando Leal da Fonseca/Varzim Sol - Turismo, Jogo e Animação, SA

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca do Porto (Portugalia) w dniu 27 lipca 2016 r. – David Fernando Leal da Fonseca/Varzim Sol - Turismo, Jogo e Animação, SA
   (Sprawa C-415/16)
   (2016/C 392/09)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Judicial da Comarca do Porto

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: David Fernando Leal da Fonseca

      Strona pozwana: Varzim Sol – Turismo, Jogo e Animação, SA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w świetle art. 5 dyrektyw 93/104/WE (1) i 2003/88/WE (2) oraz art. 31 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w przypadku osób zatrudnionych w systemie zmianowym, w ramach którego ich okres wypoczynku też wypada na zmiany, pracujących w zakładach otwartych przez wszystkie dni tygodnia, ale niedziałających całą dobę, przysługujący pracownikowi obowiązkowy dzień wolny od pracy musi być przyznawany w okresie siedmiu dni, czyli co najmniej siódmego dnia następującego po sześciu kolejnych dniach roboczych?

               2)

               Czy wykładnia, zgodnie z którą w przypadku tych pracowników pracodawca ma swobodę wyboru w odniesieniu do poszczególnych tygodni tych ich dni, na które mają wypadać przysługujące temu pracownikowi dni wolne, efektem czego pracownik ten może zostać zobowiązany do pracowania przez dziesięć kolejnych dni nie nabywając przy tym uprawnienia do wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych, jest zgodna z tymi dyrektywami i zawartymi w nimi przepisami?

               3)

               Czy wykładnia, zgodnie z którą okres nieprzerwanego czasu przerwy w pracy w ilości 24 godzin może wypaść w dowolnym momencie danego okresu siedmiu dni kalendarzowych, a następny taki nieprzerwany czas przerwy w pracy w ilości 24 godzin (do którego dolicza się 11 godzin odpoczynku dziennego) może wypaść w dowolnym momencie okresu kolejnych siedmiu dni kalendarzowych, jest zgodna z tymi dyrektywami i zawartymi w nimi przepisami?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. 1993 L 307, s. 18)

      (2)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. 2003 L 299, s. 9)


title: Sprawa T-276/08: Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2008 r. — Al-Aqsa przeciwko Radzie

text:
               13.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/15

         Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2008 r. — Al-Aqsa przeciwko Radzie
   (Sprawa T-276/08)
   (2008/C 236/25)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Al-Aqsa (Heerlen, Niderlandy) (przedstawiciele: J. Pauw i M. Uiterwaal, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Rada ma obowiązek wypłacić skarżącemu odszkodowanie za poniesioną szkodę w wysokości 10 600 000 EUR wraz z odsetkami liczonymi do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie lub odszkodowanie w wysokości ustalonej przez Trybunał;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca żąda odszkodowania w związku ze szkodą, jaką w swoim przekonaniu poniosła z powodu umieszczenia jej decyzją Rady 2003/480/WE z dnia 27 czerwca 2003 r. (1) w wykazie osób, wobec których ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 (2). Umieszczenie skarżącej w tym wykazie było następnie potwierdzane przy okazji każdej decyzji uaktualniającej.
   Skarżąca twierdzi, że wskazane decyzje są niezgodne z prawem z wielu względów. Po pierwsze skarżąca wskazuje, że Trybunał stwierdził nieważność decyzji 2006/379/WE z dnia 29 maja 2006 r. (3) ponieważ nie spełniła ona obowiązku uzasadnienia (4). Skarżąca dalej stwierdza, że decyzje dotknięte są kilkoma błędami merytorycznymi i w tym względzie odwołuje się do zarzutów przedstawionych przez nią w sprawach połączonych T-327/03 i T-348/07 Al-Aqsa przeciwko Radzie (5).
   Zdaniem skarżącej istnieją wystarczająco poważne naruszenia praw przyznanych jednostkom, które uzasadniają przyznanie odszkodowania. Szkoda poniesiona przez skarżącą obejmuje zarówno naruszenie dobrego imienia jak i szkodę niematerialną, za co Rada ponosi odpowiedzialność od dnia 28 lipca 2003 r., czyli daty wejścia w życie środków wspólnotowych.

      (1)  Decyzja Rady 2003/480/WE z dnia 27 czerwca 2003 r. wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylająca decyzję 2007/445/WE (Dz.U. 2003 L 160, s. 81).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (Dz.U. 2001 L 344, s. 70).

      (3)  Decyzja Rady 2006/379/WE z dnia 29 maja 2006 r. wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylająca decyzję 2005/930/WE (Dz.U. 2006 L 144, s. 21).

      (4)  Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie T-327/03 Al-Aqsa przeciwko Radzie.

      (5)  Dz.U. 2003 C 289, s. 30 i odpowiednio Dz.U. 2007 C 269, s. 61.


title: Sprawa T-212/06: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2006 r. — Bowland Dairy Products przeciwko Komisji

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/10

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2006 r. — Bowland Dairy Products przeciwko Komisji
   (Sprawa T-212/06)
   (2006/C 237/19)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Bowland Dairy Products Limited (Nelson, Zjednoczone Królestwo) (reprezentowana przez: J. Milligana, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               nakazanie Komisji zapłaty na rzecz skarżącej odszkodowania w kwocie równej szkodzie, jaką poniosła ona wskutek wydania zaskarżonej decyzji, wraz z odsetkami;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich zawartej w wiadomości elektronicznej do UK Foods Agency z dnia 20 lipca 2006 r., przekierowanej do skarżącej w dniu 21 lipca 2006 r., w sprawie uzależnienia od spełnienia określonych przez Komisję warunków przekazania w ramach systemu wczesnego ostrzegania ustanowionego na mocy rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. (Dz.U. L 31, str. 1) uzupełniającej informacji o zgodzie Food Security Agency (FSA) na wprowadzenie do obrotu twarogu produkowanego przez skarżącą.
   Skarżąca twierdzi, że Komisja nie miała prawa uzależniać od spełnienia określonych warunków przekazania uzupełniającej informacji przygotowanej przez właściwy organ krajowy w trybie art. 50 rozporządzenia nr 178/2002.
   Ponadto skarżąca twierdzi, że określając te warunki Komisja błędnie zinterpretowała obowiązujące rozporządzenia, zarówno w odniesieniu do mleka zawierającego antybiotyki, jak do serwatki.


title: Sprawa T-215/16: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2016 r. – Cop/EUIPO - Conexa (AMPHIBIAN)

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/37

         Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2016 r. – Cop/EUIPO - Conexa (AMPHIBIAN)
   (Sprawa T-215/16)
   (2016/C 251/43)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Cop Vertriebs-GmbH (Aresing, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Hofmann)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Conexa LLC (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Conexa LLC

      Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego „AMPHIBIAN” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 359 251

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 marca 2016 r. w sprawie R 1984/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               uchylenie lub zmiana decyzji Wydziału Unieważnień Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 14 września 2015 r. wydanej w postępowaniu nr 9736 C;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania;

               —

               wyznaczenie terminu rozprawy.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) i następnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-380/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódmej izby) wydanego w dniu 19 kwietnia 2013 r. w sprawie T-52/11, Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops) przeciwko Komisji, wniesione w dniu 3 lipca 2013 r. przez Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/33

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódmej izby) wydanego w dniu 19 kwietnia 2013 r. w sprawie T-52/11, Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops) przeciwko Komisji, wniesione w dniu 3 lipca 2013 r. przez Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops)
   (Sprawa C-380/13 P)
   2013/C 260/60
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops) (przedstawiciele: N. Morais Sarmento i L. Pinto Monteiro, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu w całości;

               —

               stwierdzenie nieważności całej zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji jej kosztami oraz kosztami wnoszącej odwołanie.

      Zarzuty i główne argumenty

         Naruszenie rozsądnego terminu na wydanie decyzji

   (i)   Przedawnienie terminu na wszczęcie postępowania
   Wnoszący odwołanie uważa, że zaskarżona decyzja została wydana po upływie czteroletniego terminu wyznaczonego dla przedawnienia wszczęcia postępowania w art. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 (1). W podobny sposób, nawet jeżeli okazałoby się, że doszło do ewentualnego przedawania terminu przedawnienia dla wszczęcia postępowania, do czasu wydania jakiejkolwiek decyzji zgodnie z postanowieniami art. 3 ust. 1 rzeczonego rozporządzenia upłynął okres równy dwukrotności okresu terminu przedawnienia. Ponieważ przedawniło się odpowiednie prawo, zaskarżona decyzja powinna zostać uznana za bezprawną i nienadającą się do wykonania.
   (ii)   Naruszenie zasady pewności prawa
   Skarżąca uważa, że okoliczność, iż Komisja zezwoliła na upływ ponad 20 lat pomiędzy wystąpieniem zarzuconych nieprawidłowości do czasu podjęcia ostatecznej decyzji, wiązała się z naruszeniem zasady pewności prawa. Owa podstawowa zasada porządku prawnego Unii Europejskiej przewiduje, że każdy ma prawo do tego, aby jego sprawy zostały rozpoznane przez instytucje Unii w rozsądnym terminie.
   (iii)   Naruszenie prawa do obrony
   Skarżąca uważa, że zostało naruszone jej prawo do obrony w zakresie, w jakim z uwagi na to, że upłynęło ponad 20 lat pomiędzy zarzucanymi nieprawidłowościami a wydaniem ostatecznej decyzji, skarżąca została pozbawiona prawa do przedstawienia swoich uwag we właściwym czasie, to jest w chwili, w której posiadała jeszcze dokumenty, które umożliwiały jej na uzasadnienie kosztów uznanych przez Komisję za nieklasyfikujące się.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, s. 1).


title: Sprawa T-475/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 5 września 2011 r. przez Luigiego Marcuccio od postanowienia wydanego w dniu 20 czerwca 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-67/10 Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/46

         Odwołanie wniesione w dniu 5 września 2011 r. przez Luigiego Marcuccio od postanowienia wydanego w dniu 20 czerwca 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-67/10 Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-475/11 P)
   2011/C 311/85
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o uwzględnienie odwołania ze wszystkimi wynikającymi z tego skutkami prawnymi.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie dotyczy postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 20 czerwca 2011 r., którym odrzucono jako niedopuszczalną skargę mającą na celu zasądzenie od Komisji naprawienia szkody, która miała zostać wyrządzona w związku z odmową zwrotu okresowych kosztów ponoszonych w ramach przypadku, którego dotyczył wyrok Sądu z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie F-41/06 Marcuccio przeciwko Komisji.
   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi 3 zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem odrzucenia ze względu na niedopuszczalność trzeciej części żądania (między pkt 13 i 14 zaskarżonego postanowienia) a także czwartej części żądania (między pkt 19 i 20 zaskarżonego postanowienia) przedstawionych w pierwszej instancji przez wnoszącego odwołanie, ponieważ: a) dokonano błędnej i nieracjonalnej wykładni i zastosowania pojęcia wniosku w rozumieniu art. 90 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej oraz jego art. 91 a także w sposób nieuzasadniony i nielogiczny nie zastosowano się do orzecznictwa wiążącego w tym względzie; b) wystąpiły: całkowity brak uzasadnienia, błędna interpretacja okoliczności faktycznych, arbitralność, brak logiki, nieracjonalność.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący błędnej interpretacji okoliczności faktycznych i całkowitego braku przeprowadzenia wstępnych ustaleń faktycznych.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący braku wypowiedzenia się w przedmiocie jednego z żądań przedstawionych przez wnoszącego odwołanie i w efekcie naruszenie zasady kontradyktoryjności i prawa wnoszącego odwołanie do obrony.


title: Sprawa C-267/11 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 października 2013 r. — Komisja Europejska, inne strony postępowania: Republika Łotewska, Republika Litewska, Republika Słowacka, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Odwołanie — Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich zmniejszanie — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Przydział uprawnień dla Republiki Łotewskiej — Lata 2008–2012)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 października 2013 r. — Komisja Europejska, inne strony postępowania: Republika Łotewska, Republika Litewska, Republika Słowacka, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-267/11 P) (1)

   (Odwołanie - Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich zmniejszanie - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Przydział uprawnień dla Republiki Łotewskiej - Lata 2008–2012)
   2013/C 344/07
   Język postępowania: łotewski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Rubene i E. White, pełnomocnicy)

      Inne strony postępowania: Republika Łotewska (przedstawiciel: I. Kalniņš, pełnomocnik), Republika Litewska, Republika Słowacka, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Interwenient popierający Republikę Łotewską: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek i D. Hadroušek, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie T-369/11 Łotwa przeciwko Komisji, którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji C(2007) 3409 z dnia 13 lipca 2007 r. dotyczącej zmiany krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych notyfikowanego przez Łotwę na lata 2008–2012 zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s. 32) — Błędna interpretacja procedury przewidzianej w art. 9 ust. 3 dyrektywy — Błędne zastosowanie terminu trzech miesięcy, przewidzianego dla początkowych decyzji dotyczących nowych krajowych planów rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych (KPRU), do decyzji Komisji dotyczącej przyjęcia zmian KPRU notyfikowanych w następstwie decyzji Komisji o odrzuceniu pierwotnego KPRU

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Komisja Europejska, Republika Łotewska i Republika Czeska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 226 z 30.7.2011.


title: Sprawa T-591/10 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 9 marca 2011 r. — Castiglioni przeciwko Komisji (Postanowienie w przedmiocie środka tymczasowego — Zamówienia publiczne — Procedura przetargowa — Odrzucenie oferty — Wniosek o zawieszenie wykonania — Nieuwzględnienie wymogów formalnych — Niedopuszczalność)

text:
               16.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/12

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 9 marca 2011 r. — Castiglioni przeciwko Komisji
   (Sprawa T-591/10 R)
   (Postanowienie w przedmiocie środka tymczasowego - Zamówienia publiczne - Procedura przetargowa - Odrzucenie oferty - Wniosek o zawieszenie wykonania - Nieuwzględnienie wymogów formalnych - Niedopuszczalność)
   2011/C 120/30
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Castiglioni Srl (Busto Arsizio, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Turri)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Delaude i N. Bambara, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata D. Gullo)

      Przedmiot

   Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych złożony w ramach procedury przetargowej dotyczącej zawarcia złożonej umowy ramowej o roboty budowlane oraz prace związane z przebudową i utrzymaniem budynków i infrastruktury w placówce w Isprze (Włochy) Wspólnego Centrum Badawczego (WCB) Komisji Europejskiej.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-513/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 3 września 2014 r. w sprawie T-687/13 Unibail/OHIM, wniesione w dniu 14 listopada 2014 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/25

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 3 września 2014 r. w sprawie T-687/13 Unibail/OHIM, wniesione w dniu 14 listopada 2014 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa C-513/14 P)
   (2015/C 138/35)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Unibail Management

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               ostateczne rozstrzygnięcie sporu na podstawie art. 61 akapit pierwszy, zdanie drugie statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie strony skarżącej w postępowaniu przed Sądem kosztami postępowania poniesionymi przez OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi w odwołaniu jeden zarzut. Zdaniem OHIM Sąd naruszył art. 75 zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 (1) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia. Sąd dokonał bowiem błędnej interpretacji nie tylko zakresu pojęcia ogólnego uzasadnienia, lecz także własnego orzecznictwa. Dodatkowo w ocenie wnoszącego odwołanie Sąd doprowadził do odwrócenia ciężaru dowodu.

      (1)  Dz.U. L 78, s. 1


title: Sprawa T-131/13: Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2014 r. – Lardini przeciwko OHIM (Umieszczenie kwiatu na kołnierzu) [Wspólnotowy znak towarowy  — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego w postaci umieszczenia kwiatu na kołnierzu  — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji  — Brak charakteru odróżniającego  — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/33

         Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2014 r. – Lardini przeciwko OHIM (Umieszczenie kwiatu na kołnierzu)
   (Sprawa T-131/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego w postaci umieszczenia kwiatu na kołnierzu - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 135/41
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Lardini Srl (Filottrano, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Roncaglia, G. Lazzeretti, F. Rossi i N. Parrotta)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. Bullock i N. Bambara, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 grudnia 2012 r. (sprawa R 2578/2011–1) dotyczącą rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego oznaczenia w postaci umieszczenia kwiatu na kołnierzu.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Lardini Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 141 z 18.5.2013.


title: Sprawa C-321/10: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 17 lutego 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2007/2/WE — Polityka ochrony środowiska naturalnego — Infrastruktura informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE) — Wymiana i uaktualnianie danych w formie elektronicznej — Niepełna transpozycja)

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/10

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 17 lutego 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-321/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2007/2/WE - Polityka ochrony środowiska naturalnego - Infrastruktura informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE) - Wymiana i uaktualnianie danych w formie elektronicznej - Niepełna transpozycja)
   2011/C 103/15
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: J. Sénéchal, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: T. Materne i M. Jacobs, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiającej infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE) (DZ.U. L 108, s. 1) lub powiadomienia o tym Komisji

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiającej infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE), Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 246 z 11.9.2010.


title: Sprawa C-521/09 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 września 2011 r. — Elf Aquitaine SA przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Artykuł 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Rynek kwasu monochlorooctowego — Przepisy dotyczące możliwości przypisywania antykonkurencyjnych praktyk spółki zależnej jej spółce dominującej — Domniemanie faktycznego wywierania decydującego wpływu — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 września 2011 r. — Elf Aquitaine SA przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-521/09 P) (1)

   (Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Artykuł 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Rynek kwasu monochlorooctowego - Przepisy dotyczące możliwości przypisywania antykonkurencyjnych praktyk spółki zależnej jej spółce dominującej - Domniemanie faktycznego wywierania decydującego wpływu - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia)
   2011/C 340/03
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Elf Aquitaine SA (przedstawiciele: E. Morgan de Rivery, S. Thibault-Liger i E. Lagathu, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet i F. Castillo de la Torre, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 30 września 2009 r. w sprawie T-174/05 Elf Aquitaine przeciwko Komisji (zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”), którym Sąd oddalił skargę wnoszącej odwołanie zmierzającą tytułem żądania głównego do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2004) 4876 wersja ostateczna z dnia 19 stycznia 2005 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 WE oraz art. 53 porozumienia EOG w odniesieniu do kartelu na rynku kwasu monochlorooctowego, a tytułem żądania ewentualnego do uchylenia lub zmniejszenia nałożonej na nią grzywny — Naruszenie zasad domniemania niewinności i indywidualizacji kar oraz przepisów dotyczących możliwości przypisywania antykonkurencyjnych praktyk spółki zależnej jej spółce dominującej — Naruszenie prawa do obrony i obowiązku uzasadnienia

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 30 września 2009 r. w sprawie T-174/05 Elf Aquitaine przeciwko Komisji zostaje uchylony.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2004) 4876 wersja ostateczna z dnia 19 stycznia 2005 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/E-1/37.773 — MCAA) w zakresie, w jakim przypisuje Elf Aquitaine SA omawiane tu naruszenie i nakłada na nią grzywnę.

               3)

               Elf Aquitaine SA i Komisja Europejska pokrywają własne koszty związane z niniejszym odwołaniem.

               4)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami pierwszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2010.


title: Sprawa F-124/10: Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2010 r. — Labiri przeciwko EKES

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/34

         Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2010 r. — Labiri przeciwko EKES
   (Sprawa F-124/10)
   2011/C 63/63
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Vassiliki Labiri (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i E. Marchal)

      Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o umorzeniu dochodzenia administracyjnego wszczętego wskutek skargi o mobbing złożonej przez stronę skarżącą.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 18 stycznia 2010 r. sekretarza generalnego Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego o niepostawieniu żadnego zarzutu szefowi wydziału strony skarżącej i umorzeniu postępowania w sprawie dochodzenia administracyjnego wszczętego wspólnie przez Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny i Komitet Regionów wskutek skargi o mobbing;

               —

               obciążenie Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-81/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León, Sala de lo Social, wydanym dnia 28 stycznia 2005 r., w sprawie Anacleto Cordero Alonso przeciwko Fondo de Garantía Salarial

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León, Sala de lo Social, wydanym dnia 28 stycznia 2005 r., w sprawie Anacleto Cordero Alonso przeciwko Fondo de Garantía Salarial
   (Sprawa C-81/05)
   (2005/C 93/30)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 18 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León, Sala de lo Social, wydanym w dniu 28 stycznia 2005 r. w sprawie Anacleto Cordero Alonso przeciwko Fondo de Garantía Salarial.
   Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León, Sala de lo Social, zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy obowiązek Państw Członkowskich do podjęcia wszystkich właściwych szczególnych lub ogólnych środków w celu zapewnienia wykonania zobowiązań wynikających z Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską lub z działań instytucji Wspólnoty (art. 10 Traktatu), oraz zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego przed prawem krajowym, oznaczają same z siebie i bez konieczności [przyjęcia] wyraźnych przepisów prawa krajowego w tym zakresie, przyznanie sądom krajowym uprawnienia do zaprzestania stosowania każdego rodzaju przepisów prawa krajowego, które byłyby sprzeczne z prawem wspólnotowym, niezależnie od ich rangi w hierarchii przepisów (rozporządzenia, ustawy lub nawet Konstytucja)?

               2)

                           a)

                           Czy hiszpańskie organy administracyjne i sądowe, rozstrzygając o uprawnieniu pracownika, wobec pracodawcy którego ogłoszona została niewypłacalność, do otrzymania z Fondo de Garantía Salarial odszkodowania należnego mu w związku z zakończeniem umowy o pracę, zagwarantowanego na wypadek niewypłacalności przez ustawodawstwo krajowe, powinny stosować prawo wspólnotowe, pomimo iż dyrektywa 80/987/EWG (1), nie wymienia w sposób bezpośredni w art. 1 i 3 odszkodowań z tytułu zakończenia umowy o pracę?

                           b)

                           W przypadku odpowiedzi pozytywnej, to czy hiszpańskie organy administracyjne i sądowe stosując dyrektywę 80/987/EWG oraz regulacje prawa krajowego, które transponują treść dyrektywy, są związane zasadą równości wobec prawa i zakazem dyskryminacji wynikającymi z prawa wspólnotowego, w znaczeniu określonym wykładnią tutejszego Trybunału, pomimo, iż nie jest ona zbieżna z wykładnią analogicznego prawa podstawowego zawartego w Konstytucji Hiszpańskiej, przyjętą w orzecznictwie hiszpańskiego Trybunału Konstytucyjnego?

                           c)

                           W przypadku odpowiedzi twierdzącej, to czy wynikająca z prawa wspólnotowego zasada równości wobec prawa nakłada obowiązek jednakowego traktowania przypadków, w których prawo pracownika do odszkodowania z tytułu zakończenia umowy zostało ustanowione w wyroku sądowym, oraz innych przypadków, w których odszkodowanie wynika z ugody pomiędzy pracownikiem i pracodawcą, zawartej przed sądem i za zgodą organu sądowego?

               3)

                           a)

                           Czy w przypadku, gdy prawo Państwa Członkowskiego (już wcześniej), jeszcze przed wejściem w życie dyrektywy 2002/74/WE (2), przyznawało pracownikowi prawo do uzyskania ochrony z instytucji gwarancyjnej na wypadek niewypłacalności pracodawcy w zakresie odszkodowania z tytułu zakończenia umowy, można przyjąć, że począwszy od wejścia w życie tej dyrektywy w dniu 8 października 2002 r., pomimo iż nie upłynął minimalny termin na jej transpozycję, Państwo Członkowskie stosuje prawo wspólnotowe w przypadku, gdy rozstrzyga o wypłacie przez instytucję gwarancyjną przedmiotowych odszkodowań z tytułu zakończenia umowy w związku z niewypłacalnością pracodawcy, które to odszkodowania zostały zasądzone po dacie 8 października 2002 r.?

                           b)

                           W przypadku odpowiedzi twierdzącej, to czy hiszpańskie organy administracyjne i sądowe, stosując dyrektywę 80/987/EWG i regulacje prawa krajowego, które transponują treść dyrektywy, są związane zasadą równości wobec prawa i zakazem dyskryminacji wynikającymi z prawa wspólnotowego, w znaczeniu określonym wykładnią Trybunału, pomimo iż nie jest ona zbieżna z wykładnią analogicznego prawa podstawowego zawartego w Konstytucji Hiszpańskiej, przyjętą w orzecznictwie hiszpańskiego Trybunału Konstytucyjnego?

                           c)

                           W przypadku odpowiedzi twierdzącej, to czy wynikająca z prawa wspólnotowego zasada równości wobec prawa nakłada obowiązek jednakowego traktowania przypadków, w których prawo pracownika do odszkodowania z tytułu zakończenia umowy zostało ustanowione w wyroku sądowym, oraz innych przypadków, w których odszkodowanie wynika z ugody pomiędzy pracownikiem i pracodawcą, zawartej przed sądem i za zgodą organu sądowego?

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (80/987/EWG) Dz.U. L 283, z 28.10.1980 r., str. 23.

      (2)  Dyrektywa 2002/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. zmieniająca dyrektywę Rady 80/987/EWG Dz.U. L 270, z 8.10.2002, str. 10.


title: Sprawa T-126/15: Wyrok Sądu z dnia 24 maja 2016 r. – El Corte Inglés/EUIPO – Grup Supeco Maxor (Supeco) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Supeco — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy SUPER COR — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Zakres badania przeprowadzanego przez izbę odwoławczą — Towary i usługi, na których oparto sprzeciw — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zasada 15 ust. 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 — Komunikat nr 2/12]

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/31

         Wyrok Sądu z dnia 24 maja 2016 r. – El Corte Inglés/EUIPO – Grup Supeco Maxor (Supeco)
   (Sprawa T-126/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Supeco - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy SUPER COR - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Zakres badania przeprowadzanego przez izbę odwoławczą - Towary i usługi, na których oparto sprzeciw - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Zasada 15 ust. 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 - Komunikat nr 2/12])
   (2016/C 243/33)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.L. Rivas Zurdo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Scheffer i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Grup Supeco Maxor, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat S. Martínez-Almeida y Alejos-Pita)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 grudnia 2014 r. (sprawa R 1112/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między El Corte Inglés, SA a Grup Supeco Maxor, SL.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               El Corte Inglés, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 155 z 11.5.2015.


title: Sprawa C-433/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handens Tingsrätt — Szwecja) — postępowanie karne przeciwko Larsowi Sandströmowi (Dyrektywy 94/25/WE i 2003/44/WE — Zbliżanie ustawodawstw — Łodzie rekreacyjne — Zakaz użytkowania prywatnych jednostek pływających poza publicznymi drogami wodnymi — Artykuły 28 WE i 30 WE — Środki o skutku równoważnym — Dostęp do rynku — Przeszkoda — Ochrona środowiska naturalnego — Proporcjonalność — Dyrektywa 98/34/WE — Artykuł 8 — Zmiana ustawodawstwa krajowego — Obowiązek notyfikowania — Przesłanki)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handens Tingsrätt — Szwecja) — postępowanie karne przeciwko Larsowi Sandströmowi
   (Sprawa C-433/05) (1)

   (Dyrektywy 94/25/WE i 2003/44/WE - Zbliżanie ustawodawstw - Łodzie rekreacyjne - Zakaz użytkowania prywatnych jednostek pływających poza publicznymi drogami wodnymi - Artykuły 28 WE i 30 WE - Środki o skutku równoważnym - Dostęp do rynku - Przeszkoda - Ochrona środowiska naturalnego - Proporcjonalność - Dyrektywa 98/34/WE - Artykuł 8 - Zmiana ustawodawstwa krajowego - Obowiązek notyfikowania - Przesłanki)
   2010/C 148/03
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd krajowy

   Handens Tingsrätt

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   Lars Sandström

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Handens tingsrätt — Wykładnia art. 28 — 30 WE i dyrektywy 2003/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 czerwca 2003 r. zmieniającej dyrektywę 94/25/WE w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do łodzi rekreacyjnych (Dz.U. 214, s. 18) — Zakaz użytkowania skuterów wodnych poza publicznymi drogami wodnymi

      Sentencja

               1)

               Dyrektywa 94/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 czerwca 1994 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do rekreacyjnych jednostek pływających, zmieniona dyrektywą 2003/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 czerwca 2003 r. nie sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, które ze względów ochrony środowiska naturalnego zabrania użytkowania skuterów wodnych poza wyznaczonymi drogami [wodnymi].

               2)

               Artykuły 34 TFUE i 36 TFUE nie sprzeciwiają się takiemu uregulowaniu krajowemu, pod warunkiem że:

                           —

                           właściwe władze krajowe są zobowiązane do przyjęcia środków wykonawczych celem wyznaczenia akwenów poza publicznymi drogami wodnymi, na których skutery wodne mogą być użytkowane;

                           —

                           władze te w rzeczywistości wykonały powierzoną im w tym względzie kompetencję i wyznaczyły akweny odpowiadające warunkom przewidzianym w uregulowaniu krajowym, oraz

                           —

                           środki takie zostały przyjęte w rozsądnym terminie po wejściu w życie tego uregulowania.

                     Do sądu krajowego należy sprawdzenie czy w zawisłej przed nim sprawie warunki te są spełnione.

               3)

               Artykuł 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych należy interpretować w ten sposób, że zmiana dokonana w notyfikowanym już Komisji Europejskiej zgodnie z akapitem pierwszym tego przepisu projekcie przepisów technicznych, która zawiera jedynie złagodzenie w stosunku do projektu warunków użytkowania danego produktu i która w konsekwencji zmniejsza ewentualny wpływ przepisów technicznych na wymianę handlową, nie stanowi istotnej zmiany projektu w rozumieniu akapitu trzeciego rzeczonego przepisu i nie podlega obowiązkowi uprzedniej notyfikacji Komisji. W braku takiego obowiązku uprzedniej notyfikacji nieprzekazanie Komisji nieistotnej zmiany przepisów technicznych przed ich przyjęciem nie ma wpływu na możliwość stosowania tych przepisów.

      (1)  Dz.U. C 36 z 11.2.2006.


title: Sprawa C-40/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht München z dnia  8 grudnia 2005 r.  w sprawie Juers Pharma Import-Export GmbH przeciwko Oberfinanzdirektion Nürnberg

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht München z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie Juers Pharma Import-Export GmbH przeciwko Oberfinanzdirektion Nürnberg
   (Sprawa C-40/06)
   (2006/C 86/19)
   język postępowania: niemiecki
   W dniu 25 stycznia 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht München z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie Juers Pharma Import-Export GmbH przeciwko Oberfinanzdirektion Nürnberg
   Finanzgericht München zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy Nomenklaturę Scaloną w wersji załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. (1) zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej należy interpretować w ten sposób, że kapsułki z melatoniną, opakowane jako preparaty uzupełniające dietę ze względu na brak wymaganego prawem pozwolenia na produkty lecznicze, należy sklasyfikować do pozycji 3004?

      (1)  Dz.U. L 281, str. 1


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie C-203/02 (wniosek Court of Appeal (England & Wales)(Civil Division) o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): The British Horseracing Board Ltd i in. przeciwko William Hill Organization Ltd (Dyrektywa 96/9/WE — Ochrona prawna baz danych — Prawo sui generis — Uzyskanie, weryfikacja lub prezentacja zawartości bazy danych — (Nie)istotna część zawartości bazy danych — Pobieranie i wtórne wykorzystanie — Normalne korzystanie — Nieuzasadnione naruszenie słusznych interesów producenta — Baza danych wyścigów konnych — Listy gonitw — Zakłady)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 9 listopada 2004 r.
   w sprawie C-203/02 (wniosek Court of Appeal (England & Wales)(Civil Division) o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): The British Horseracing Board Ltd i in. przeciwko William Hill Organization Ltd (1)

   (Dyrektywa 96/9/WE - Ochrona prawna baz danych - Prawo sui generis - Uzyskanie, weryfikacja lub prezentacja zawartości bazy danych - (Nie)istotna część zawartości bazy danych - Pobieranie i wtórne wykorzystanie - Normalne korzystanie - Nieuzasadnione naruszenie słusznych interesów producenta - Baza danych wyścigów konnych - Listy gonitw - Zakłady)
   (2005/C 6/06)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-203/02, mającej za przedmiot wniosek, który wpłynął do Trybunału dnia 31 maja 2002 r., o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division), postanowieniem z dnia 24 maja 2002 r., w postępowaniu: The British Horseracing Board Ltd i in. przeciwko William Hill Organization Ltd, Trybunał (wielka izba), w składzie V. Skouris, prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas i K. Lenaerts (sprawozdawca), prezesi izb, J.-P. Puissochet, R. Schintgen, N. Colneric i J. N. Cunha Rodrigues, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: M. Múgica Arzamendi i M.-F. Contet, główni administratorzy, wydał w dniu 9 listopada 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               W rozumieniu art. 7 ust. 1 dyrektywy 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych pojęcie inwestycji związanej z uzyskaniem zawartości bazy danych należy rozumieć jako określające środki poświęcone na poszukiwanie już istniejących materiałów i ich gromadzenie w tej bazie danych. Pojęcie to nie obejmuje środków użytych w celu stworzenia materiałów składających się na zawartość bazy danych.
               W rozumieniu art. 7 ust. 1 dyrektywy 96/9 pojęcie inwestycji związanej z weryfikacją zawartości bazy danych należy rozumieć jako nakład środków na kontrolę ścisłości poszukiwanych materiałów podczas tworzenia tej bazy danych i w okresie jej funkcjonowania w celu zapewnienia dokładności informacji zawartych w tej bazie. Nie są objęte tym pojęciem środki poświęcone w fazie tworzenia na weryfikację materiałów, które następnie gromadzone są w bazie.
               Środki poświęcone na sporządzenie listy koni uczestniczących w gonitwie i na dokonaną w tych ramach weryfikację nie stanowią inwestycji związanej z uzyskaniem i weryfikacją zawartości bazy danych, w której znajduje się ta lista.

               2)

               Pojęcia pobierania i wtórnego wykorzystania w rozumieniu art. 7 dyrektywy 96/9 należy interpretować w ten sposób, że odnoszą się one do każdej czynności dokonanej bez upoważnienia i polegającej na przywłaszczeniu i publicznym rozpowszechnieniu całości lub części zawartości bazy danych. Pojęcia te nie zakładają istnienia bezpośredniego dostępu do danej bazy danych.
               Okoliczność, że zawartość bazy danych udostępniona została publicznie przez osobę, która ją sporządziła lub za jej zgodą, nie narusza jej prawa do zakazania czynności pobierania i/lub wtórnego wykorzystania dotyczących całości lub istotnej części zawartości bazy danych.

               3)

               Pojęcie istotnej pod względem ilościowym części zawartości bazy w rozumieniu art. 7 dyrektywy 96/9 odnosi się do pobranej i/lub wtórnie wykorzystanej ilości danych bazy i należy je oceniać w stosunku do całkowitej ilości danych zawartych w tej bazie.
               Pojęcie istotnej pod względem jakościowym części zawartości bazy danych odnosi się do rozmiaru inwestycji związanej z uzyskaniem, weryfikacją i prezentacją tej zawartości, która została pobrana i/lub wtórnie wykorzystana niezależnie od tego, czy pobrana i/lub wtórnie wykorzystana zawartość bazy stanowi istotną pod względem ilościowym część całkowitej zawartości chronionej bazy danych.
               Pojęcie nieistotnej części bazy danych obejmuje każdą część, która nie wchodzi pod względem zarówno ilościowym, jak i jakościowym w zakres pojęcia istotnej części.

               4)

               Zakaz zawarty w art. 7 ust. 5 dyrektywy 96/9 dotyczy niedozwolonych czynności pobierania i/lub wtórnego wykorzystania, które poprzez ich kumulatywne oddziaływanie mają na celu odtworzenie i/lub publiczne udostępnienie - bez upoważnienia osoby, która sporządziła bazę danych - całości lub istotnej części zawartości tej bazy i tym samym poważnie szkodzą inwestycji dokonanej przez tę osobę.

      (1)  Dz.U. C 180 z 27.7.2002.


title: Sprawa C-8/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Oldenburg (Niemcy) w dniu 6 stycznia 2011 r. — Johann Bilker i in. przeciwko EWE AG

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Oldenburg (Niemcy) w dniu 6 stycznia 2011 r. — Johann Bilker i in. przeciwko EWE AG
   (Sprawa C-8/11)
   2011/C 113/03
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht Oldenburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Johann Bilker i in.

      Strona pozwana: EWE AG.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) należy interpretować w ten sposób, że przepisy ustawowe lub wykonawcze nie podlegają przepisom tej dyrektywy nawet, jeżeli przedsiębiorca odsyła w swoich warunkach umów do przepisów ustawowych lub wykonawczych, które zostały wydane dla innej grupy konsumentów i innego rodzaju umów? Czy w przypadku gdyby dyrektywa nie miała zastosowania, wyłączenie zastosowania obejmuje też zawarty w art. 5 wymóg prostego i zrozumiałego sformułowania?

               2)

               Czy art. 5 zdanie pierwsze dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich i art. 3 ust. 3 zdanie czwarte dyrektywy 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. (2) dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego należy interpretować w ten sposób, że brak jest „prostego i zrozumiałego warunku” lub że nie jest zapewniony „wysoki stopień ochrony odbiorcy, w szczególności odnoszący się do przejrzystości ogólnych warunków umów”, kiedy przedsiębiorca chce uzasadnić jednostronne prawo zmiany cen tym, że w swoich ogólnych warunkach umów odsyła w sposób ogólny do rozporządzenia, które zostało wydane dla innej grupy konsumentów i innego rodzaju umów i w którym ponadto norma właściwa dla prawa zmiany cen nie spełnia wymogu przejrzystości?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29.

      (2)  Dyrektywa 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 98/30/WE, Dz.U. L 176, s. 57.


title: Sprawa T-596/10: Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2012 r. — Almunia Textil przeciwko OHIM — FIBA-Europe (EuroBasket) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego EuroBasket — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Basket — Względna podstawa odmowy — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/18

         Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2012 r. — Almunia Textil przeciwko OHIM — FIBA-Europe (EuroBasket)
   (Sprawa T-596/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego EuroBasket - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Basket - Względna podstawa odmowy - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 80/29
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Almunia Textil, SA (La Almunia de Doña Godina, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.E. Astiz Suárez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: R. Manea, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: FIBA-Europe eV (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Hogh Holub)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 października 2010 r. (sprawa R 280/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Almunia Textil, SA a FIBA-Europe eV.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Almunia Textil, SA pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i przez FIBA-Europe eV, w tym, jeśli chodzi o tę spółkę, niezbędne koszty poniesione w zakresie postępowania przed izbą odwoławczą.

      (1)  Dz.U. C 80 z 12.3.2011.


title: Sprawa T-451/12: Postanowienie Sądu z dnia 24 października 2013 r. — Stromberg Menswear przeciwko OHIM — Leketoy Stormberg Inter (STORMBERG) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy STORMBERG — Zrzeczenie się prawa do znaku przez właściciela kwestionowanego znaku towarowego — Decyzja o zakończeniu postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Powództwo restitutio in integrum — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 58 ust. 1 i art. 76 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna i w części oczywiście bezzasadna)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/28

         Postanowienie Sądu z dnia 24 października 2013 r. — Stromberg Menswear przeciwko OHIM — Leketoy Stormberg Inter (STORMBERG)
   (Sprawa T-451/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy STORMBERG - Zrzeczenie się prawa do znaku przez właściciela kwestionowanego znaku towarowego - Decyzja o zakończeniu postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Powództwo restitutio in integrum - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 58 ust. 1 i art. 76 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna i w części oczywiście bezzasadna)
   2013/C 367/50
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Stromberg Menswear Ltd (Leeds, Zjednocozne Królestwo) (przedstawiciele: adwokat A. Tsoutsanis i C. Tulley, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Leketoy Stormberg Inter AS (Kristiansand, Norwegia) (przedstawiciele: adwokaci: początkowo T. Mølsgaard i następnie J. Løje)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 sierpnia 2012 r. (sprawa R 428/2012-4) dotyczącą postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku pomiędzy Stromberg Menswear Ltd a Leketoy Stormberg Inter AS

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona jako niedopuszczalna i w części oddalona jako bezzasadna.

               2)

               Stromberg Menswear Ltd pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 63 z 2.3.2013.


title: Sprawa C-333/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bács-Kiskun Megyei Bíróság z dnia  12 lipca 2005 r.  w postępowaniu pomiędzy Iloną Németh i Vám- és Pénzügyőrség Dél-Alföldi Regionális Parancsnoksága

text:
               10.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bács-Kiskun Megyei Bíróság z dnia 12 lipca 2005 r. w postępowaniu pomiędzy Iloną Németh i Vám- és Pénzügyőrség Dél-Alföldi Regionális Parancsnoksága
   (Sprawa C-333/05)
   (2005/C 315/14)
   Język postępowania: węgierski
   W dniu 14 września 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bács-Kiskun Megyei Bíróság (Republika Węgierska) z dnia 12 lipca 2005 r. w postępowaniu między Iloną Németh i Vám- és Pénzügyőrség Dél-Alföldi Regionális Parancsnoksága.
   Bács-Kiskun Megyei Bíróság zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy podatek ustanowiony w Państwie Członkowskim, taki jak węgierski podatek rejestracyjny, może być uważany za cło lub opłatę równoważną?

               2)

               Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze będzie przecząca: czy podatek ustanowiony w Państwie Członkowskim, taki jak węgierski podatek rejestracyjny, którego uiszczenie jest warunkiem dopuszczenia do ruchu samochodu osobowego, może być uważany za pewną formę należności celnych przywozowych?

               3)

               Jeżeli odpowiedź na pytanie drugie będzie przecząca: czy podatek ustanowiony w Państwie Członkowskim, taki jak węgierski podatek rejestracyjny, jest zgodny z art. 90 WE i art. 33 dyrektywy 77/388/EWG (1), czy też jest sprzeczny ze wspólnym systemem podatku od wartości dodanej?

               4)

               Czy podatek ustanowiony w Państwie Członkowskim, taki jak węgierski podatek rejestracyjny, jest zgodny z prawem wspólnotowym w jego obecnym stanie, jeżeli wysokość podatku rejestracyjnego od nowych i używanych samochodów osobowych — nie biorąc po uwagę klasyfikacji pojazdów ze względu na ochronę środowiska — w żaden sposób nie odzwierciedla utraty wartości pojazdów używanych i jest całkowicie niezależny od tego, kiedy pojazd został dopuszczony do ruchu i od jak dawna już znajduje się (zgodnie z prawem) w ruchu?

      (1)  Dz.U. L 145, str. 1.


title: Sprawa C-262/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia–grad (Bułgaria) w dniu 26 maja 2011 r. — Kremikovtsi AD przeciwko Ministar na ikonomikata, energetikata i turizma i zamestnik-ministar na ikonomikata, energetikata i turizma

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia–grad (Bułgaria) w dniu 26 maja 2011 r. — Kremikovtsi AD przeciwko Ministar na ikonomikata, energetikata i turizma i zamestnik-ministar na ikonomikata, energetikata i turizma
   (Sprawa C-262/11)
   2011/C 232/30
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administrativen sad Sofia–grad

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Kremikovtsi AD

      Strona pozwana: Ministar na ikonomikata, energetikata i turizma i zamestnik-ministar na ikonomikata, energetikata i turizma (minister ds. gospodarki, energii i turystyki i wiceminister ds. gospodarki, energii i turystyki)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy postanowienia Układu Europejskiego i w szczególności decyzji Rady Stowarzyszenia UE-Bułgaria mają zastosowanie do pomocy państwa, które zostały przyznane przed przystąpieniem Republiki Bułgarii do Unii Europejskiej zgodnie z postanowieniami Układu Europejskiego i w szczególności zgodnie z art. 9 ust. 4 protokołu 2, gdy ocena niezgodności w ten sposób przyznanej pomocy następuje po dacie przystąpienia Republiki Bułgarii do Unii Europejskiej? W Przypadku udzielenia na to pytanie odpowiedzi twierdzącej niezbędna jest wykładnia dotycząca następujących kwestii:

                           a)

                           Czy art. 3 ust. 2 protokołu dodatkowego do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, w odniesieniu do przedłużenia okresu przewidzianego w art. 9 ust. 4 protokołu 2 do Układu Europejskiego należy interpretować w ten sposób, że jedynie Komisja Europejska może stwierdzić, czy program restrukturyzacji i biznesplany na podstawie art. 2 protokołu dodatkowego zostały całkowicie zrealizowane i czy spełniają wymogi określone w art. 9 ust. 4 protokołu 2 do Układu Europejskiego? W przypadku udzielenia na to pytanie odpowiedzi przeczącej, niezbędna jest wykładnia dotycząca następującej kwestii:

                           b)

                           Czy art. 3 ust. 2 protokołu dodatkowego do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, w odniesieniu do przedłużenia okresu przewidzianego w art. 9 ust. 4 protokołu 2 do Układu Europejskiego należy interpretować w ten sposób, że właściwy organ krajowy Republiki Bułgarii ma kompetencję do wydania decyzji o windykacji pomocy państwa, która nie spełnia wymogów określonych w art. 9 ust. 4 protokołu 2 do Układu Europejskiego? W przypadku udzielenia na to pytanie przez Trybunał odpowiedzi przeczącej, niezbędna jest wykładnia dotycząca następującej kwestii:

               2)

               Czy postanowienie pkt 1 rozdziału regulującego reguły konkurencji załącznika V do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do UE należy interpretować w ten sposób, że przedmiotowa pomoc państwa stanowi „nową pomoc” w rozumieniu pkt 1 ust. 2? Jeżeli tak, to czy w takim przypadku postanowienia art. 107 i 108 TFUE (art. 87 i 88 WE) dotyczące pomocy państwa i przepisy rozporządzenia nr 659/1999 (1) należy stosować do takiej „nowej pomocy”?

                           a)

                           Na wypadek, gdyby Trybunał udzielił na to pytanie odpowiedzi przeczącej, niezbędna jest wykładnia dotycząca następującej kwestii: czy postanowienia pkt 1 w załączniku V do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do UE należy interpretować w ten sposób, że właściwe organy krajowe nie mogą przystąpić do windykacji pomocy państwa, takiej jak w postępowaniu przed sądem krajowym, jeśli Komisja nie wydała uprzednio decyzji, w której stwierdziła niezgodność przedmiotowej pomocy państwa ze wspólnym rynkiem?

                           b)

                           Jeżeli na poprzednie pytanie zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: Czy przedłożoną Varhoven administrativen sad (Najwyższemu Sądowi Administracyjnemu) decyzję Komisji z dnia 15 grudnia 2009 r. należy uznać za negatywną decyzję w sprawie bezprawnie przyznanej pomocy w rozumieniu art. 14 rozporządzenia nr 659/1999?

      (1)  Dz.U. L 83, s. 1; specjalne wydanie bułgarskie, rozdział 8, tom 1, s. 41


title: Sprawa C-218/05: Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/31

         Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-218/05)
   (2005/C 182/55)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 17 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez K. Simonssona i C. Loggię, działających w charakterze pełnomocników, przeciwko Republice Włoskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/59/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiającej wspólnotowy system monitorowania i informacji o ruchu statków i uchylającej dyrektywę Rady 93/75/WE, a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2.

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął dnia 5 lutego 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 208 z 05.08.2002, str. 10


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 146 z 29.4.2004..

text:
               12.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/10

         (2004/C 156/19)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 146 z 29.4.2004.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawy połączone C-436/08 i C-437/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 lutego 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Linz — Austria) — Haribo Lakritzen Hans Riegel BetriebsgmbH (C-436/08), Österreichische Salinen AG (C-437/08) przeciwko Finanzamt Linz (Swobodny przepływ kapitału — Podatek dochodowy od osób prawnych — Zwolnienie dywidend krajowych — Zwolnienie dywidend zagranicznych uzależnione od zachowania określonych warunków — Stosowanie systemu zaliczenia w przypadku dywidend zagranicznych niepodlegających zwolnieniu — Dowody wymagane w odniesieniu do zagranicznego podatku podlegającego zaliczeniu)

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 lutego 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Linz — Austria) — Haribo Lakritzen Hans Riegel BetriebsgmbH (C-436/08), Österreichische Salinen AG (C-437/08) przeciwko Finanzamt Linz
   (Sprawy połączone C-436/08 i C-437/08) (1)

   (Swobodny przepływ kapitału - Podatek dochodowy od osób prawnych - Zwolnienie dywidend krajowych - Zwolnienie dywidend zagranicznych uzależnione od zachowania określonych warunków - Stosowanie systemu zaliczenia w przypadku dywidend zagranicznych niepodlegających zwolnieniu - Dowody wymagane w odniesieniu do zagranicznego podatku podlegającego zaliczeniu)
   2011/C 103/02
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Linz

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strony skarżące: Haribo Lakritzen Hans Riegel BetriebsgmbH (C-436/08), Österreichische Salinen AG (C-437/08)

      Strona pozwana: Finanzamt Linz

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Unabhängiger Finanzsenat — Wykładnia prawa wspólnotowego — Przepisy krajowe ustanawiające dla dywidend krajowych system zwolnień, który ma zastosowanie do dywidend zagranicznych jedynie do udziałów wynoszących co najmniej 25 % — Praktyka administracyjna i sądowa, która celem poszanowania wymogów wynikających z prawa wspólnotowego, przewiduje zastosowanie metody zaliczenia do dywidend zagranicznych przypadających na udziały mniejsze niż 25 %

      Sentencja

               1)

               Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom państwa członkowskiego, które przewidują zwolnienie z podatku dochodowego od osób prawnych dla dywidend portfelowych z udziałów posiadanych w spółkach będących rezydentami, które uzależniają takie zwolnienie dla dywidend portfelowych od spółek mających siedzibę w państwach trzecich będących stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. od istnienia pełnego porozumienia o wzajemnej pomocy administracyjnej i egzekucyjnej pomiędzy danym państwem członkowskim a danym państwem trzecim, jeżeli samo istnienie porozumienia o wzajemnej pomocy administracyjnej okazuje się konieczne do osiągnięcia celów omawianych przepisów.

               2)

               Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on przepisom państwa członkowskiego, które zwalniają z podatku dochodowego od osób prawnych dywidendy portfelowe, jakie spółka będąca rezydentem otrzymuje od innej spółki będącej rezydentem, chociaż obejmują one tym podatkiem dywidendy portfelowe, które spółka będąca rezydentem otrzymuje od spółki mającej siedzibę w innym państwie członkowskim lub państwie trzecim będącym stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r., o ile jednak podatek zapłacony w państwie siedziby tej ostatniej spółki jest zaliczony na poczet podatku należnego w państwie członkowskim spółki otrzymującej wypłaty, a obciążenia administracyjne nałożone na spółkę otrzymującą wypłaty, aby mogła ona skorzystać z takiego zaliczenia, nie są nadmierne. Informacje żądane przez krajową administrację podatkową od spółki otrzymującej dywidendy dotyczące podatku faktycznie obejmującego zyski spółki wypłacającej dywidendy w państwie siedziby tej ostatniej są nieodłącznym elementem funkcjonowania samej metody zaliczenia i nie mogą być uważane za nadmierne obciążenie administracyjne.

               3)

               Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom krajowym, które w celu zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu w wymiarze ekonomicznym zwalniają z podatku dochodowego od osób prawnych dywidendy portfelowe otrzymywane przez spółkę będącą rezydentem i wypłacane przez inną spółkę będącą rezydentem, i które dla dywidend wypłacanych przez spółkę mającą siedzibę w państwie trzecim innym niż państwo będące stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. nie przewidują ani zwolnienia dywidend, ani systemu zaliczenia podatku zapłaconego przez spółkę dokonującą wypłat w państwie jej siedziby.

               4)

               Artykuł 63 TFUE nie sprzeciwia się praktyce krajowego organu podatkowego, który wobec dywidend pochodzących z niektórych państw trzecich stosuje metodę zaliczenia poniżej określonego progu udziału spółki otrzymującej wypłaty w kapitale spółki dokonującej wypłat i metodę zwolnienia powyżej tego progu, podczas gdy systematycznie stosuje metodę zaliczenia wobec dywidend krajowych, o ile jednak dane mechanizmy mające na celu zapobieganie lub zmniejszanie opodatkowania kaskadowego wypłacanych zysków prowadzą do równoważnego rezultatu. Okoliczność, że krajowa administracja podatkowa domaga się od spółki otrzymującej dywidendy informacji dotyczących podatku, który faktycznie obejmuje zyski spółki wypłacającej dywidendy w państwie trzecim jej siedziby, jest nieodłącznym elementem funkcjonowania samej metody zaliczenia i jako taka nie narusza równoważności między metodami zwolnienia a zaliczenia.

               5)

               Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że:

                           —

                           sprzeciwia się przepisom krajowym, które przyznają spółkom będącym rezydentami możliwość przeniesienia strat poniesionych w ciągu roku podatkowego na kolejne lata podatkowe i które zapobiegają podwójnemu opodatkowaniu dywidend w wymiarze ekonomicznym poprzez stosowanie metody zwolnienia do dywidend krajowych, podczas gdy stosują metodę zaliczenia do dywidend wypłacanych przez spółki mające siedzibę w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim w zakresie w jakim przepisy takie w przypadku stosowania metody zaliczenia nie dopuszczają przeniesienia zaliczenia podatku dochodowego od osób prawnych zapłaconego w państwie siedziby spółki wypłacającej dywidendy na lata kolejne, jeżeli dla roku, w ciągu którego spółka otrzymująca wypłaty uzyskała dywidendy zagraniczne, spółka ta zarejestrowała stratę z działalności operacyjnej, oraz

                           —

                           nie zobowiązuje państwa członkowskiego do ustanowienia w swoich przepisach podatkowych zaliczenia podatku zapłaconego od dywidend w drodze poboru u źródła w innym państwie członkowskim lub państwie trzecim w celu zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu w wymiarze prawnym dywidend otrzymanych przez spółkę mającą siedzibę w pierwszym państwie członkowskim, które to opodatkowanie wynika z równoległego wykonywania odpowiednich kompetencji podatkowych przez dane państwa członkowskie.

      (1)  Dz.U. C 19 z 24.1.2009.


title: Sprawa C-595/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 19 grudnia 2012 r. — Loredana Napoli przeciwko Ministero della Giustizia — Dipartimento Amministrazione Penitenziaria

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 19 grudnia 2012 r. — Loredana Napoli przeciwko Ministero della Giustizia — Dipartimento Amministrazione Penitenziaria
   (Sprawa C-595/12)
   2013/C 86/11
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Loredana Napoli.

      Strona pozwana: Ministero della Giustizia — Dipartimento Amministrazione Penitenziaria.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 15 dyrektywy 2006/54/WE (1) (powrót z urlopu macierzyńskiego) ma zastosowanie do uczęszczania na szkolenie zawodowe ściśle związane ze stosunkiem pracy i powinien być interpretowany w ten sposób, że po zakończeniu okresu urlopu pracownica ma prawo zostać na nowo przyjęta na to samo toczące się jeszcze szkolenie, czy też może być interpretowany w ten sposób, że pracownica może zostać zapisana na kolejne szkolenie, choć jest ono niepewne, co najmniej jeśli chodzi o to, kiedy nastąpi?

               2)

               Czy art. 2 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2006/54/WE, który uznaje za dyskryminację wszelkie mniej korzystne traktowanie związane z urlopem macierzyńskim, powinien być interpretowany w ten sposób, że zapewnia pracownicy bezwzględną ochronę, która nie podlega ograniczeniu ze względu na rozbieżne interesy, przed wszelką istotną nierównością (wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 30 kwietnia 1998 r. w sprawie C-136/95 Thibault), wobec czego sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, które, nakazując wykluczenie ze szkolenia zawodowego i jednocześnie dając możliwość zapisania się na kolejne szkolenie, zmierza do zapewnienia właściwego przygotowania zawodowego, ale pozbawia pracownicę szansy na wcześniejsze osiągnięcie nowego stopnia w hierarchii zawodowej w tym samym czasie co jej koledzy płci męskiej z konkursu i szkolenia, wraz z otrzymywaniem stosownego wynagrodzenia?

               3)

               Czy art. 14 ust. 2 dyrektywy 2006/54/WE, zgodnie z którym nie stanowi dyskryminacji odmienne traktowanie ze względu na cechy stanowiące prawdziwe wymogi zawodowe, powinien być interpretowany w ten sposób, że pozwala państwu członkowskiemu opóźnić dostęp do zatrudnienia ze szkodą dla pracownicy, która z powodu urlopu macierzyńskiego nie mogła skorzystać z pełnego szkolenia zawodowego?

               4)

               W wypadku opisanym w lit. c) i przy założeniu, że art. 14 ust. 2 teoretycznie ma zastosowanie do przedstawionej tam sytuacji, czy jednak przepis ten, w związku z ogólną zasadą proporcjonalności, powinien być interpretowany w ten sposób, że sprzeciwia się przepisowi krajowemu, który nakazuje wykluczenie ze szkolenia pracownicy nieobecnej z powodu urlopu macierzyńskiego, zamiast zapewnić przeprowadzenie równoległego szkolenia dodatkowego, umożliwiającego uzupełnienie zaległości w szkoleniu, dzięki czemu pogodzone zostałby prawa pracującej matki i interes publiczny, pomimo kosztów organizacyjnych i finansowych wynikających z takiego rozwiązania?

               5)

               Czy dyrektywa 2006/54/WE, w wypadku interpretowania jej jako sprzeciwiającej się przytoczonemu przepisowi krajowemu, zawiera w tym względzie uregulowania self-executing, które mogą być bezpośrednio stosowane przez sąd krajowy?

      (1)  Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana); Dz.U. L 204 s. 23.


title: Sprawa T-101/05: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2005 r. przez BASF Aktiengesellschaft przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/28

         Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2005 r. przez BASF Aktiengesellschaft przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-101/05)
   (2005/C 115/51)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 1 marca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga BASF Aktiengesellschaft z siedzibą w Ludwigshafen (Niemcy), reprezentowanej przez N. Levy'ego i J. Temple'a Langa, solicitors, oraz adwokata C. Feddersena, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie lub istotne zmniejszenie grzywny nałożonej na nią na podstawie decyzji;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami pomocy prawnej oraz innymi kosztami i wydatkami związanymi z postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżąca kwestionuje grzywnę nałożoną na nią na mocy decyzji Komisji z dnia 9 grudnia 2004 r. dotyczącej postępowania prowadzonego na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (Sprawa COMP/E-2/37.533 — chlorek choliny), w której stwierdza się, że skarżąca brała udział w szeregu porozumień i uzgodnionych praktyk polegających na ustaleniu cen, łączeniu udziałów w rynku i uzgodnionych działaniach skierowanych przeciwko konkurentom w sektorze chlorku choliny, w obrębie EOG.
   Na uzasadnienie swej skargi, skarżąca podnosi, że naruszone zostało jej prawo do obrony w ten sposób, że w komunikacie o zarzutach nie stwierdzono w sposób jednoznaczny istotnych elementów obliczenia grzywny nałożonej na skarżącą w ostatecznej decyzji. Skarżąca stwierdza w szczególności, że zwiększenie grzywny o 100 % w celu odstraszenia nie zostało jej w pełni wyjaśnione w komunikacie o zarzutach.
   Zwiększenie grzywny w celu odstraszenia i ze względu na rozmiar przedsiębiorstwa jest niedopuszczalne na podstawie rozporządzenia 17/62 (1) obecnie rozporządzenia 1/2003 (2), oraz wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien (3), a ponadto nie jest ono konieczne. Zdaniem skarżącej całkowity rozmiar przedsiębiorstwa może być uwzględniony przy ocenie wpływu naruszenia na rynek, a nie jako podstawa zwiększenia grzywny. Skarżąca podnosi ponadto, że zwiększenie grzywny w celu odstraszenia powinno być stosowane z umiarem i jedynie wówczas, gdy istnieją ku temu jasne powody, co nie miało miejsca w przypadku skarżącej.
   Skarżąca podnosi ponadto, że zwiększenie grzywny o 50 % ze względu na recydywę, w oparciu o naruszenia, które miały miejsce prawie 40 lub 20 lat temu, jest niezgodne z zasadą pewności prawa i zasadą proporcjonalności. Skarżąca twierdzi również, że zwiększenie grzywny ze względu na recydywę zostało obliczone nieprawidłowo, ponieważ 50 % nie zostało obliczone od kwoty podstawowej, lecz od kwoty podstawowej już zwiększonej w celu odstraszenia i ze względu na rozmiar przedsiębiorstwa.
   Skarżąca podnosi również, że miała również prawo do większego obniżenia grzywny na podstawie sekcji D komunikatu z roku 1996 w sprawie łagodnego traktowania. (4) Twierdzi ona, że ma prawo do obniżenia grzywny, ponieważ w istocie nie kwestionowała stanu faktycznego, w związku z czym pozostała jedynie kwestia, czy Komisja prawidłowo oceniła współpracę skarżącej w zakresie innych aspektów komunikatu w sprawie łagodnego traktowania. Zdaniem skarżącej Komisja oceniła jej współpracę w sposób nieprawidłowy i niepełny, ponieważ zgubiła część akt. Zdaniem skarżącej decyzja nieprawidłowo opisuje treść pewnych twierdzeń skarżącej, pomija inne elementy współpracy skarżącej w ramach dochodzenia i zawiera niespójny opis współpracy. Skarżąca podnosi, że była w każdym razie uprawniona do zmniejszenia grzywny w większym stopniu.
   Skarżąca podnosi w końcu, że Komisja błędnie ustaliła, iż miało miejsce jedno naruszenie ciągłe, i że ujawnienie kwoty grzywny wobec mediów przed wydaniem decyzji stanowi naruszenie obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej przez Komisję oraz obowiązku dobrej administracji, co uniemożliwiło dokonanie prawidłowej oceny i niezależną weryfikację sprawy przez Kolegium Komisarzy.

      (1)  Rozporządzenie Rady nr 17, pierwsze rozporządzenie wprowadzające w życie art. 85 i 86 Traktatu (Dz.U. nr 13 z 21 lutego 1962, str. 204)

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, str. 1)

      (3)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 i na podstawie art. 65 ust. 5 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (Dz.U. 1998 C 9, str. 3)

      (4)  Komunikat Komisji w sprawie nienakładania lub obniżania grzywien w sprawach karteli (Dz.U. 1996 C 207, str. 4)


title: Sprawa C-536/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 4 grudnia 2008 r. — Staatssecretaris van Financiën przeciwko X

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/33

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 4 grudnia 2008 r. — Staatssecretaris van Financiën przeciwko X
   (Sprawa C-536/08)
   (2009/C 44/55)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

      Strona pozwana: X
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 17 ust. 2 i 3 oraz art. 28b część A ust. 2 szóstej dyrektywy powinny być interpretowane w ten sposób, że w przypadku gdy zgodnie z akapitem pierwszym tego ostatniego przepisu za miejsce wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów uznaje się miejsce na terytorium państwa członkowskiego, które nadało nabywcy numer identyfikacyjny VAT, pod którym dokonał on takiego nabycia, nabywca ten jest uprawniony do natychmiastowego odliczenia podatku od wartości dodanej należnego od niego w związku z tym w tym państwie członkowskim?


title: Sprawa T-204/05: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2005 r. przez Giorgia Lebedefa i innych przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/34

         Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2005 r. przez Giorgia Lebedefa i innych przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-204/05)
   (2005/C 193/57)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 23 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Giorgia Lebedefa zamieszkałego w Luksemburgu, Armanda Imberta zamieszkałego w Brukseli, Jeana-Marii Rousseau zamieszkałego w Brukseli i Marii Rosario Domenech Cobo zamieszkałej w Brukseli, reprezentowanych przez adwokatów Gilles'a Bounéou i Frédérica Frabettiego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności wyraźnej decyzji z dnia 12 lipca 2004 r. odrzucającej wniosek D/393/04, w którym skarżący wnieśli o udostępnienie przez właściwą służbę systemu operacyjnego i wszystkich oprogramowań potrzebnych do działania ich komputerów osobistych w języku ojczystym lub ewentualnie w innym języku urzędowym według ich wyboru,

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, którzy bez wyjątku są urzędnikami Komisji, złożyli u swoich przełożonych wniosek o udostępnienie systemu operacyjnego i wszystkich oprogramowań potrzebnych do działania ich osobistych komputerów w języku ojczystym lub ewentualnie w innym języku urzędowym Unii Europejskiej według ich wyboru. Ponieważ ten wniosek, jak również ich zażalenia zostały odrzucone, skarżący wnieśli niniejszą skargę. Podnoszą, że praktyka polegająca na pełnej konfiguracji komputerów w języku angielskim skoro użyte oprogramowanie jest dostępne w wielu językach narusza zasadę niedyskryminacji, ponieważ, aby doskonale posługiwać się komputerem niezbędna jest doskonała znajomość języka angielskiego na poziomie, który przewyższa poziom znajomości, jakiego można słusznie oczekiwać od europejskiego urzędnika, który nie jest anglojęzyczny od urodzenia.
   Skarżący powołują się także na naruszenie obowiązku dbania o dobro urzędnika, zakazu postępowania w sposób arbitralny oraz obowiązku uzasadnienia, oraz podnoszą zarzut nadużycia władzy.


title: Sprawa T-314/14: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2014 r. – Borde i Carbonium przeciwko Komisji

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/24

         Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2014 r. – Borde i Carbonium przeciwko Komisji
   (Sprawa T-314/14)
   2014/C 261/46
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strony skarżące: Alexandre Borde (Paryż, Francja) i Carbonium (Paryż) (przedstawiciel: A. Herzberg, lawyer)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strony skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 19 lutego 2014 r. i z dnia 20 lutego 2014 r. o zakończeniu misji pierwszego skarżącego dotyczącej światowych programów oceny GCCA (Światowy sojusz na rzecz przeciwdziałania zmianom klimatycznym) i Intra-ACP GCCA;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postepowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strony skarżące podnoszą trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, w tym prawa skarżących do bycia wysłuchanymi oraz obowiązku uzasadnienia decyzji.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący nieprzestrzegania postanowień Traktatu o Unii Europejskiej, Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, ponieważ pozwany naruszył prawo skarżących do bycia traktowanymi w sposób sprawiedliwy, uczciwy i niearbitralny, a także ich prawo do ochrony reputacji.

               3.

               Zarzut trzeci, w którym skarżący podnoszą, że zaskarżone decyzje stanowią nadużycie władzy przez stronę pozwaną.


title: Sprawa T-37/13: Postanowienie Sądu z dnia 12 lipca 2013 r. — Exakt Advanced Technologies przeciwko OHIM — Exakt Precision Tools (EXAKT) (Wspólnotowy znak towarowy — Wniosek o unieważnienie prawa do znaku — Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku — Umorzenie postępowania)

text:
               12.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/6

         Postanowienie Sądu z dnia 12 lipca 2013 r. — Exakt Advanced Technologies przeciwko OHIM — Exakt Precision Tools (EXAKT)
   (Sprawa T-37/13) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Wniosek o unieważnienie prawa do znaku - Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku - Umorzenie postępowania)
   2013/C 298/09
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Exakt Advanced Technologies GmbH (Norderstedt, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. von Bismarck)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Exakt Precision Tools Ltd (Aberdeen, Zjednoczone Królestwo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 października 2012 r. (sprawa R 1764/2011-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Exakt Advanced Technologies GmbH et Exakt Precision Tools Ltd.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 86 z 23.3.2013.