title: Sprawa C-290/18: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 5 września 2019 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Środowisko naturalne – Dyrektywa 92/43/EWG – Dzika fauna i flora – Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory – Artykuł 4 ust. 4 – Załączniki I i II – Tereny mające znaczenie dla Wspólnoty – Niewyznaczenie – Specjalne obszary ochrony – Konieczne środki – Nieprzyjęcie)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/24

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 5 września 2019 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska
      (Sprawa C-290/18) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 92/43/EWG - Dzika fauna i flora - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Artykuł 4 ust. 4 - Załączniki I i II - Tereny mające znaczenie dla Wspólnoty - Niewyznaczenie - Specjalne obszary ochrony - Konieczne środki - Nieprzyjęcie)
      (2019/C 383/25)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira i C. Hermes, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo, J. Reis Silva, H. Almeida, A. Pimenta i P. Barros da Costa, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Poprzez niewyznaczenie jako specjalnych obszarów ochrony 61 terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, które zostały zatwierdzone przez Komisję Europejską w decyzji Komisji 2004/813/WE z dnia 7 grudnia 2004 r. przyjmującej, na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG, wykaz terenów atlantyckiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty i w decyzji Komisji 2006/613/WE z dnia 19 lipca 2006 r. przyjmującej na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG wykaz terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego, mających znaczenie dla Wspólnoty, możliwie najszybciej, nie później niż w ciągu sześciu lat od dnia wydania tych decyzji, oraz poprzez nieprzyjęcie koniecznych środków ochronnych, odpowiadających ekologicznym wymaganiom typów siedlisk przyrodniczych, wymienionych w załączniku I do dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, lub gatunków, wymienionych w załączniku II do tej dyrektywy, żyjących na tych terenach mających znaczenie dla Wspólnoty, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 ust. 4 i art. 6 ust. 1 wspomnianej dyrektywy.

                  2)

                  Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 249 z 16.7.2018.


title: Sprawa C-331/18: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove – Słowacja) – TE/Pohotovosť s.r.o. (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2008/48/WE – Ochrona konsumentów – Kredyt konsumencki – Artykuł 10 ust. 2 lit. h) i i) oraz art. 10 ust. 3 – Informacje, które należy wskazać w umowie – Ustawodawstwo krajowe przewidujące obowiązek uściślenia sposobu podziału każdej płatności na spłatę kapitału, odsetki i opłaty)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/25

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove – Słowacja) – TE/Pohotovosť s.r.o.
      (Sprawa C-331/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2008/48/WE - Ochrona konsumentów - Kredyt konsumencki - Artykuł 10 ust. 2 lit. h) i i) oraz art. 10 ust. 3 - Informacje, które należy wskazać w umowie - Ustawodawstwo krajowe przewidujące obowiązek uściślenia sposobu podziału każdej płatności na spłatę kapitału, odsetki i opłaty)
      (2019/C 383/26)
      Język postępowania: słowacki

         Sąd odsyłający

      Krajský súd v Prešove

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: TE

         Strona pozwana: Pohotovosť s.r.o.

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 10 ust. 2 lit. h)–j) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG w związku z art. 22 ust. 1 dyrektywy 2008/48 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, zgodnie z którym w umowie o kredyt należy uściślić podział każdej spłacanej kwoty na, w danym wypadku, spłatę kapitału, odsetki i pozostałe opłaty.

                  2)

                  Artykuł 10 ust. 2 i art. 22 ust. 1 dyrektywy 2008/48, których wykładni dokonano w wyroku z dnia 9 listopada 2016 r., Home Credit Slovakia (C- 42/15, EU:C:2016:842), mają zastosowanie do umowy o kredyt takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, którą zawarto przed ogłoszeniem tego wyroku i przed zmianą uregulowań krajowych dokonaną w celu zapewnienia zgodności z wykładnią przedstawioną we wspomnianym wyroku.

         (1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.


title: Sprawa C-333/18: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato - Włochy) – Lombardi Srl/Comune di Auletta, Delta Lavori SpA, Msm Ingegneria Srl (Odesłanie prejudycjalne – Procedury odwoławcze w dziedzinie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane – Dyrektywa 89/665/EWG – Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji o udzieleniu zamówienia publicznego wniesiona przez oferenta, którego oferta nie została wybrana – Skarga wzajemna wybranego oferenta – Dopuszczalność skargi głównej w przypadku zasadności skargi wzajemnej)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/26

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato - Włochy) – Lombardi Srl/Comune di Auletta, Delta Lavori SpA, Msm Ingegneria Srl
      (Sprawa C-333/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Procedury odwoławcze w dziedzinie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane - Dyrektywa 89/665/EWG - Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji o udzieleniu zamówienia publicznego wniesiona przez oferenta, którego oferta nie została wybrana - Skarga wzajemna wybranego oferenta - Dopuszczalność skargi głównej w przypadku zasadności skargi wzajemnej)
      (2019/C 383/27)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Lombardi Srl

         Strona przeciwna: Comune di Auletta, Delta Lavori SpA, Msm Ingegneria Srl

         Przy udziale: Robertazzi Costruzioni Srl

         Sentencja

      Artykuł 1 ust. 1 akapit trzeci i art. 1 ust. 3 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r., należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by skarga główna wniesiona przez oferenta, który ma interes w uzyskaniu danego zamówienia i który został lub może zostać poszkodowany w wyniku zarzucanego naruszenia prawa Unii w dziedzinie zamówień publicznych lub przepisów transponujących to prawo, która to skarga zmierza do wykluczenia innego oferenta, została uznana za niedopuszczalną na podstawie krajowych norm lub praktyk procesowych, które dotyczą rozpatrywania skarg wzajemnych o wykluczenie, niezależnie od liczby uczestników przetargu, a także liczby uczestników, którzy wnieśli skargi.

         (1)  Dz.U. C 285 z 13.8.2018.


title: Sprawa C-347/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano – Włochy) – Avv. Alessandro Salvoni/Anna Maria Fiermonte (Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Artykuł 53 – Zaświadczenie dotyczące orzeczenia w sprawach cywilnych i handlowych, którego wzór formularza znajduje się w załączniku 1 – Kompetencje sądu pochodzenia – Badanie z urzędu ewentualnego zaistnienia naruszenia przepisów jurysdykcyjnych w sprawach dotyczących umów konsumenckich)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/26

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano – Włochy) – Avv. Alessandro Salvoni/Anna Maria Fiermonte
      (Sprawa C-347/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Artykuł 53 - Zaświadczenie dotyczące orzeczenia w sprawach cywilnych i handlowych, którego wzór formularza znajduje się w załączniku 1 - Kompetencje sądu pochodzenia - Badanie z urzędu ewentualnego zaistnienia naruszenia przepisów jurysdykcyjnych w sprawach dotyczących umów konsumenckich)
      (2019/C 383/28)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale di Milano

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Avv. Alessandro Salvoni

         Strona pozwana: Anna Maria Fiermonte

         Sentencja

      Artykuł 53 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2015/281 z dnia 26 listopada 2014 r., w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by sąd, do którego złożono wniosek o wydanie przewidzianego w owym art. 53 zaświadczenia w odniesieniu do prawomocnego orzeczenia, mógł zbadać z urzędu, czy nie naruszono przepisów sekcji 4 rozdziału II tego rozporządzenia, w celu poinformowania konsumenta o ewentualnie stwierdzonym naruszeniu i umożliwienia temu konsumentowi świadomej oceny możliwości skorzystania ze środka prawnego przewidzianego w art. 45 tego samego rozporządzenia.

         (1)  Dz.U. C 285 z 13.8.2018.


title: Sprawa C-377/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko AH, PB, CX, KM, PH (Odesłanie prejudycjalne – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Dyrektywa (UE) 2016/343 – Artykuł 4 ust. 1 – Domniemanie niewinności – Publiczne wypowiedzi o winie – Ugoda zawarta między prokuratorem a sprawcą przestępstwa – Orzecznictwo krajowe przewidujące podanie tożsamości oskarżonych, którzy nie zawarli takiej ugody – Karta praw podstawowych – Artykuł 48)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/27

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko AH, PB, CX, KM, PH
      (Sprawa C-377/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Dyrektywa (UE) 2016/343 - Artykuł 4 ust. 1 - Domniemanie niewinności - Publiczne wypowiedzi o winie - Ugoda zawarta między prokuratorem a sprawcą przestępstwa - Orzecznictwo krajowe przewidujące podanie tożsamości oskarżonych, którzy nie zawarli takiej ugody - Karta praw podstawowych - Artykuł 48)
      (2019/C 383/29)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Spetsializiran nakazatelen sad

         Strony w postępowaniu głównym

      AH, PB, CX, KM, PH

         Sentencja

      Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by ugoda, w której oskarżony przyznaje się do winy w zamian za obniżenie kary, która to ugoda powinna zostać zatwierdzona przez sąd krajowy, wymieniała wyraźnie jako współsprawców danego przestępstwa nie tylko tego oskarżonego, lecz także innych oskarżonych, którzy nie przyznali się do winy i przeciwko którym toczy się odrębne postępowanie karne, pod warunkiem, po pierwsze, że informacja ta jest niezbędna do dokonania kwalifikacji odpowiedzialności prawnej oskarżonego, który zawarł wspomnianą ugodę, a po drugie, że ugoda ta wskazuje wyraźnie, że przeciwko tym pozostałym oskarżonym toczy się odrębne postępowanie karne i że ich wina nie została stwierdzona zgodnie z prawem.

         (1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.


title: Sprawa C-383/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku – Polska) – Lexitor Sp. z o.o./Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo - Kredytowa im. Franciszka Stefczyka, Santander Consumer Bank S.A., mBank S.A. (Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Umowy o kredyt konsumencki – Dyrektywa 2008/48/WE – Artykuł 16 ust. 1 – Wcześniejsza spłata – Prawo konsumenta do obniżki całkowitego kosztu kredytu odpowiadającej odsetkom i kosztom przypadającym na pozostały okres obowiązywania umowy)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/28

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku – Polska) – Lexitor Sp. z o.o./Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo - Kredytowa im. Franciszka Stefczyka, Santander Consumer Bank S.A., mBank S.A.
      (Sprawa C-383/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Umowy o kredyt konsumencki - Dyrektywa 2008/48/WE - Artykuł 16 ust. 1 - Wcześniejsza spłata - Prawo konsumenta do obniżki całkowitego kosztu kredytu odpowiadającej odsetkom i kosztom przypadającym na pozostały okres obowiązywania umowy)
      (2019/C 383/30)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Lexitor Sp. z o.o.

         Strony pozwane: Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo - Kredytowa im. Franciszka Stefczyka, Santander Consumer Bank S.A., mBank S.A.

         Sentencja

      Artykuł 16 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG należy interpretować w ten sposób, że prawo konsumenta do obniżki całkowitego kosztu kredytu w przypadku wcześniejszej spłaty kredytu obejmuje wszystkie koszty, które zostały nałożone na konsumenta.

         (1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.


title: Sprawa C-397/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona – Hiszpania) – DW/Nobel Plastiques Ibérica SA (Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 2000/78 WE – Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy – Artykuł 2 ust. 2 lit. b) ppkt (ii) i art. 5 – Zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność – Pracownik szczególnie podatny na ryzyka związane z pracą w rozumieniu prawa krajowego – Istnienie „niepełnosprawności” – Rozwiązanie umowy o pracę z przyczyn obiektywnych w oparciu o kryteria wydajności, wszechstronności na stanowiskach pracy w przedsiębiorstwie, a także absencji – Szczególnie niekorzystna sytuacja dla osób niepełnosprawnych – Dyskryminacja pośrednia – Racjonalne usprawnienia – Osoba, która nie jest kompetentna ani zdolna bądź dyspozycyjna do wykonywania najważniejszych czynności na danym stanowisku)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/29

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona – Hiszpania) – DW/Nobel Plastiques Ibérica SA
      (Sprawa C-397/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2000/78 WE - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Artykuł 2 ust. 2 lit. b) ppkt (ii) i art. 5 - Zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność - Pracownik szczególnie podatny na ryzyka związane z pracą w rozumieniu prawa krajowego - Istnienie „niepełnosprawności” - Rozwiązanie umowy o pracę z przyczyn obiektywnych w oparciu o kryteria wydajności, wszechstronności na stanowiskach pracy w przedsiębiorstwie, a także absencji - Szczególnie niekorzystna sytuacja dla osób niepełnosprawnych - Dyskryminacja pośrednia - Racjonalne usprawnienia - Osoba, która nie jest kompetentna ani zdolna bądź dyspozycyjna do wykonywania najważniejszych czynności na danym stanowisku)
      (2019/C 383/31)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: DW

         Strona pozwana: Nobel Plastiques Ibérica SA

         przy udziale: Fondo de Garantía Salarial (Fogasa), Ministerio Fiscal

         Sentencja

                  1)

                  Wykładni dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy dokonywać w ten sposób, że stan zdrowia pracownika uznanego za szczególnie podatnego na ryzyka związane z pracą w rozumieniu prawa krajowego, który to stan nie pozwala temu pracownikowi na zajmowanie określonych stanowisk pracy, ponieważ stwarzałoby to zagrożenie dla jego zdrowia lub dla innych osób, wchodzi w zakres pojęcia „niepełnosprawności” w rozumieniu tej dyrektywy jedynie wówczas, gdy ten stan powoduje ograniczenie zdolności wynikające w szczególności z długotrwałego osłabienia funkcji fizycznych, umysłowych lub psychicznych, które w oddziaływaniu z różnymi barierami może utrudniać danej osobie pełne i skuteczne uczestnictwo w życiu zawodowym na równych zasadach z innymi pracownikami. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy w rozpatrywanej w postępowaniu głównym sprawie przesłanki te są spełnione.

                  2)

                  Wykładni art. 2 ust. 2 lit. b) ppkt (ii) dyrektywy 2000/78 należy dokonywać w ten sposób, że rozwiązanie umowy o pracę z pracownikiem niepełnosprawnym z „przyczyn obiektywnych” z tego powodu, że odpowiada on kryteriom, które pracodawca bierze pod uwagę w celu ustalenia osób, z którymi zamierza rozwiązać umowy o pracę, mianowicie: wydajność poniżej określonego wskaźnika, mniejsza wszechstronność na stanowiskach pracy w przedsiębiorstwie, a także wysoki wskaźnik absencji, stanowi pośrednią dyskryminację ze względu na niepełnosprawność w rozumieniu tego przepisu, chyba że pracodawca wprowadził uprzednio wobec tego pracownika racjonalne usprawnienia w rozumieniu art. 5 rzeczonej dyrektywy w celu zagwarantowania przestrzegania zasady równego traktowania osób niepełnosprawnych. Poczynienie stosownych ustaleń należy do sądu krajowego.

         (1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.


title: Sprawa C-417/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus apygardos administracinis teismas – Litwa) – AW, BV, CU, DT/Lietuvos valstybė, reprezentowany przez Lietuvos Respublikos ryšių reguliavimo tarnyba, Bendrasis pagalbos centras i Lietuvos Respublikos vidaus reikalų ministerija (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2002/22/WE – Usługa powszechna i prawa użytkowników związane z sieciami i usługami łączności elektronicznej – Artykuł 26 ust. 5 – Jednolity europejski numer alarmowy – Udostępnianie informacji o lokalizacji osoby wykonującej połączenie)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/30

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus apygardos administracinis teismas – Litwa) – AW, BV, CU, DT/Lietuvos valstybė, reprezentowany przez Lietuvos Respublikos ryšių reguliavimo tarnyba, Bendrasis pagalbos centras i Lietuvos Respublikos vidaus reikalų ministerija
      (Sprawa C-417/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2002/22/WE - Usługa powszechna i prawa użytkowników związane z sieciami i usługami łączności elektronicznej - Artykuł 26 ust. 5 - Jednolity europejski numer alarmowy - Udostępnianie informacji o lokalizacji osoby wykonującej połączenie)
      (2019/C 383/32)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Vilniaus apygardos administracinis teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AW, BV, CU, DT

         Strona pozwana: Lietuvos valstybė, reprezentowany przez Lietuvos Respublikos ryšių reguliavimo tarnyba, Bendrasis pagalbos centras i Lietuvos Respublikos vidaus reikalų ministerija

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 26 ust. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/22/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/136/WE z dnia 25 listopada 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że nakłada on na państwa członkowskie – z zastrzeżeniem warunku technicznej wykonalności – obowiązek zapewnienia, aby właściwe przedsiębiorstwa udostępniały nieodpłatnie organowi zajmującemu się połączeniami alarmowymi z jednolitym europejskim numerem alarmowym 112 informacje o lokalizacji osoby wykonującej połączenie niezwłocznie po dotarciu wywołania do tego organu, w tym także w sytuacji, gdy dane połączenie jest wykonywane z telefonu komórkowego, który nie jest wyposażony w kartę SIM.

                  2)

                  Artykuł 26 ust. 5 dyrektywy 2002/22, zmienionej dyrektywą 2009/136, należy interpretować w ten sposób, że przyznaje on państwom członkowskim zakres uznania przy określaniu kryteriów dotyczących dokładności i niezawodności informacji o lokalizacji osoby wykonującej połączenie z jednolitym europejskim numerem alarmowym 112, przy czym ustalone przez państwa członkowskie kryteria powinny zapewniać, w miarę możliwości technicznych, na tyle niezawodną i dokładną lokalizację pozycji osoby wykonującej połączenie, na ile jest to niezbędne dla umożliwienia służbom ratunkowym udzielenia tej osobie skutecznej pomocy, zaś ocena, czy tak jest, leży w gestii sądu odsyłającego.

                  3)

                  Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy zgodnie z prawem wewnętrznym państwa członkowskiego istnienie pośredniego związku przyczynowego między naruszeniem prawa, którego dopuściły się władze krajowe, a szkodą poniesioną przez jednostkę uznaje się za wystarczające do powstania odpowiedzialności państwa, tego rodzaju pośredni związek przyczynowy między przypisywanym temu państwu członkowskiemu naruszeniem prawa Unii a szkodą poniesioną przez jednostkę należy również uznać za wystarczający do przypisania temu państwu członkowskiemu odpowiedzialności za naruszenie prawa Unii.

         (1)  Dz.U. C 352 z 1.10.2018.


title: Sprawa C-443/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 września 2019 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Ochrona sanitarna roślin – Dyrektywa 2000/29/WE – Ochrona przed wprowadzeniem do Unii Europejskiej i rozprzestrzenianiem się w niej organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych – Artykuł 16 ust. 1 i 3 – Decyzja wykonawcza (UE) 2015/789 – Środki zapobiegające wprowadzaniu do Unii i rozprzestrzenianiu się w niej Xylella fastidiosa (Wells et al.) – Artykuł 7 ust. 2 lit. c) – Środki ograniczające rozprzestrzenianie – Obowiązek natychmiastowego usunięcia zakażonych roślin w 20 km pasie granicznym w strefie zakażonej – Artykuł 7 ust. 7 – Obowiązek nadzoru – Coroczne badania – Artykuł 6 ust. 2, 7 i 9 – Środki zwalczania – Ustawiczne ogólne naruszenie – Artykuł 4 ust. 3 TUE – Obowiązek lojalnej współpracy)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/31

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 września 2019 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska
      (Sprawa C-443/18) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Ochrona sanitarna roślin - Dyrektywa 2000/29/WE - Ochrona przed wprowadzeniem do Unii Europejskiej i rozprzestrzenianiem się w niej organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych - Artykuł 16 ust. 1 i 3 - Decyzja wykonawcza (UE) 2015/789 - Środki zapobiegające wprowadzaniu do Unii i rozprzestrzenianiu się w niej Xylella fastidiosa (Wells et al.) - Artykuł 7 ust. 2 lit. c) - Środki ograniczające rozprzestrzenianie - Obowiązek natychmiastowego usunięcia zakażonych roślin w 20 km pasie granicznym w strefie zakażonej - Artykuł 7 ust. 7 - Obowiązek nadzoru - Coroczne badania - Artykuł 6 ust. 2, 7 i 9 - Środki zwalczania - Ustawiczne ogólne naruszenie - Artykuł 4 ust. 3 TUE - Obowiązek lojalnej współpracy)
      (2019/C 383/33)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Eggers i D. Bianchi, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez S. Fiorentina i G. Caselli, avvocati dello Stato)

         Sentencja

                  1)

                  Republika Włoska:

                              —

                              nie zapewniając na obszarze ograniczania rozprzestrzeniania niezwłocznego usunięcia przynajmniej wszystkich roślin, u których stwierdzono zakażenie Xylella fastidiosa, jeżeli znajdują się w strefie zakażonej najdalej w odległości 20 km od granicy tej strefy zakażonej z pozostałą częścią terytorium Unii, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 7 ust. 2 lit. c) decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/789 z dnia 18 maja 2015 r. w sprawie środków zapobiegających wprowadzaniu do Unii i rozprzestrzenianiu się w Unii Xylella fastidiosa (Wells et al.) zmienionej decyzją wykonawczą Komisji (UE) 2016/764 z dnia 12 maja 2016 r. oraz

                              —

                              nie zapewniając na obszarze ograniczania rozprzestrzeniania monitorowania obecności Xylella fastidiosa poprzez coroczne badania prowadzone w odpowiednich okresach roku, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 7 ust. 7 tej decyzji wykonawczej.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Komisja Europejska i Republika Włoska pokrywają własne koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.


title: Sprawa C-468/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Constanța – Rumunia) – R/P (Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach dotyczących zobowiązań alimentacyjnych – Rozporządzenie (WE) nr 4/2009 – Artykuł 3 lit. a) i d) oraz art. 5 – Sąd, który orzeka w przedmiocie trzech połączonych żądań, dotyczących rozwodu rodziców małoletniego dziecka, odpowiedzialności rodzicielskiej oraz zobowiązania alimentacyjnego względem dziecka – Stwierdzenie posiadania jurysdykcji w sprawie rozwodowej i braku jurysdykcji w sprawie odpowiedzialności rodzicielskiej – Jurysdykcja do rozpoznania żądania dotyczącego zobowiązania alimentacyjnego – Sąd zwykłego miejsca pobytu pozwanego będący sądem, przed którym pozwany wdaje się w spór)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/32

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Constanța – Rumunia) – R/P
      (Sprawa C-468/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach dotyczących zobowiązań alimentacyjnych - Rozporządzenie (WE) nr 4/2009 - Artykuł 3 lit. a) i d) oraz art. 5 - Sąd, który orzeka w przedmiocie trzech połączonych żądań, dotyczących rozwodu rodziców małoletniego dziecka, odpowiedzialności rodzicielskiej oraz zobowiązania alimentacyjnego względem dziecka - Stwierdzenie posiadania jurysdykcji w sprawie rozwodowej i braku jurysdykcji w sprawie odpowiedzialności rodzicielskiej - Jurysdykcja do rozpoznania żądania dotyczącego zobowiązania alimentacyjnego - Sąd zwykłego miejsca pobytu pozwanego będący sądem, przed którym pozwany wdaje się w spór)
      (2019/C 383/34)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Judecătoria Constanța

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: R

         Strona pozwana: P

         Sentencja

      Artykuł 3 lit. a) i d) oraz art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych należy interpretować w ten sposób, że jeżeli do sądu państwa członkowskiego wniesiono powództwo obejmujące trzy żądania, dotyczące, odpowiednio, rozwodu rodziców małoletniego dziecka, odpowiedzialności rodzicielskiej względem tego dziecka oraz zobowiązania alimentacyjnego wobec niego, sąd orzekający w przedmiocie rozwodu, który stwierdził brak swojej jurysdykcji do rozstrzygnięcia żądania dotyczącego odpowiedzialności rodzicielskiej, posiada jednak jurysdykcję do wydania orzeczenia w przedmiocie żądania dotyczącego zobowiązania alimentacyjnego w odniesieniu do rzeczonego dziecka, jeżeli jest on również sądem zwykłego miejsca pobytu pozwanego lub sądem, przed którym ów wdał się w spór, nie podnosząc zarzutu braku jurysdykcji tego sądu.

         (1)  Dz.U. C 381 z 22.10.2018.


title: Sprawa C-473/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 4 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg – Niemcy) – GP/Bundesagentur für Arbeit, Familienkasse Baden-Württemberg West (Odesłanie prejudycjalne – Zabezpieczenie społeczne – Pracownicy migrujący – Uregulowania Unii Europejskiej dotyczące przeliczenia walut – Rozporządzenie (WE) nr 987/2009 – Decyzja nr H3 Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego – Obliczenie dodatku dyferencyjnego do dodatku rodzinnego należnego pracownikowi zamieszkującemu w państwie członkowskim i pracującemu w Szwajcarii – Określenie daty odniesienia dla kursu wymiany)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/32

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 4 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg – Niemcy) – GP/Bundesagentur für Arbeit, Familienkasse Baden-Württemberg West
      (Sprawa C-473/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne - Pracownicy migrujący - Uregulowania Unii Europejskiej dotyczące przeliczenia walut - Rozporządzenie (WE) nr 987/2009 - Decyzja nr H3 Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego - Obliczenie dodatku dyferencyjnego do dodatku rodzinnego należnego pracownikowi zamieszkującemu w państwie członkowskim i pracującemu w Szwajcarii - Określenie daty odniesienia dla kursu wymiany)
      (2019/C 383/35)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Baden-Württemberg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: GP

         Strona pozwana: Bundesagentur für Arbeit, Familienkasse Baden-Württemberg West

         Sentencja

                  1)

                  Jeśli chodzi o przeliczenie waluty świadczenia na dziecko pozostające na utrzymaniu w celu określenia kwoty ewentualnego dodatku dyferencyjnego na podstawie art. 68 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 988/2009 z dnia 16 września 2009 r., na stosowanie i wykładnię art. 90 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia nr 883/2004, a także decyzji nr H3 Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego z dnia 15 października 2009 r. dotyczącej daty, którą bierze się pod uwagę przy ustalaniu kursu wymiany, o którym mowa w art. 90 rozporządzenia nr 987/2009, nie wywiera wpływu okoliczność, że świadczenie to jest wypłacane we frankach szwajcarskich przez instytucję szwajcarską.

                  2)

                  Decyzję nr H3 z dnia 15 października 2009 r. należy interpretować w ten sposób, że pkt 2 tej decyzji ma zastosowanie do przeliczenia walut, w których wyrażono świadczenia na dziecko pozostające na utrzymaniu, w celu określenia kwoty ewentualnego dodatku dyferencyjnego na podstawie art. 68 ust. 2 rozporządzenia nr 883/2004, zmienionego rozporządzeniem nr 988/2009.

                  3)

                  Punkt 2 decyzji nr H3 z dnia 15 października 2009 r. należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym pojęcie „dnia, w którym instytucja wykonuje daną operację”, w rozumieniu tego przepisu odnosi się do dnia, w którym właściwa instytucja państwa miejsca zatrudnienia dokonuje płatności rozpatrywanego świadczenia rodzinnego.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa C-540/18 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 września 2019 r. – HX/Rada Unii Europejskiej (Odwołanie – Środki ograniczające przyjęte wobec Syryjskiej Republiki Arabskiej – Środki skierowane przeciwko wpływowym przedsiębiorcom prowadzącym działalność z Syrii – Dowód zasadności umieszczenia w wykazach)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/33

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 września 2019 r. – HX/Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-540/18 P) (1)

      (Odwołanie - Środki ograniczające przyjęte wobec Syryjskiej Republiki Arabskiej - Środki skierowane przeciwko wpływowym przedsiębiorcom prowadzącym działalność z Syrii - Dowód zasadności umieszczenia w wykazach)
      (2019/C 383/36)
      Język postępowania: bułgarski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: HX (przedstawiciel: adwokat S. Koev)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: I. Gurov i A. Vitro, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  HX zostaje obciążony, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 408 z 12.11.2018.


title: Sprawa C-541/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – AS/Deutsches Patent- und Markenamt (Odesłanie prejudycjalne – Znaki towarowe – Dyrektywa 2008/95/WE – Artykuł 3 ust. 1 lit. b) – Charakter odróżniający – Kryteria oceny – Oznaczenie w postaci hashtagu)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/34

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – AS/Deutsches Patent- und Markenamt
      (Sprawa C-541/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Znaki towarowe - Dyrektywa 2008/95/WE - Artykuł 3 ust. 1 lit. b) - Charakter odróżniający - Kryteria oceny - Oznaczenie w postaci hashtagu)
      (2019/C 383/37)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AS

         Strona pozwana: Deutsches Patent- und Markenamt

         Sentencja

      Artykuł 3 ust. 1 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że charakter odróżniający oznaczenia, o którego rejestrację w charakterze znaku towarowego wniesiono, należy zbadać z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności faktycznych, w tym wszystkich prawdopodobnych sposobów używania zgłoszonego znaku towarowego. Sposoby te odpowiadają, w braku innych wskazówek, sposobom używania, które w świetle zwyczajów danego sektora gospodarczego mogą w praktyce być istotne.

         (1)  Dz.U. C 436 z 3.12.2018.


title: Sprawa C-559/18: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg - Niemcy) – TDK-Lambda Germany GmbH/Hauptzollamt Lörrach (Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 – Unia celna i Wspólna taryfa celna – Klasyfikacja taryfowa – Nomenklatura scalona – Podpozycja 85044030 – Przekształtniki – Kryteria klasyfikacji – Zasadnicze przeznaczenie)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/35

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg - Niemcy) – TDK-Lambda Germany GmbH/Hauptzollamt Lörrach
      (Sprawa C-559/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 - Unia celna i Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Podpozycja 85044030 - Przekształtniki - Kryteria klasyfikacji - Zasadnicze przeznaczenie)
      (2019/C 383/38)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Baden-Württemberg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: TDK-Lambda Germany GmbH

         Strona przeciwna: Hauptzollamt Lörrach

         Sentencja

      Podpozycję 85 044 030 Nomenklatury scalonej, zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu wynikającym kolejno z rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r. i rozporządzenia Komisji (UE) nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013 r., należy interpretować w ten sposób, że przekształtniki takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym mogą być objęte wspomnianą podpozycją jedynie wówczas, gdy ich zasadniczym przeznaczeniem jest zastosowanie z „urządzeniami telekomunikacyjnymi lub maszynami do automatycznego przetwarzania danych oraz urządzeniami do tych maszyn” w rozumieniu tej podpozycji, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 436 z 3.12.2018.


title: C-239/19: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) – Zjednoczone Królestwo) – Eli Lilly and Company/Genentech Inc. (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych – Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 – Artykuł 3 lit. b) – Warunki otrzymania – Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu – Pozwolenie wydane osobie trzeciej – Oczywista niedopuszczalność)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/35

      Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 5 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) – Zjednoczone Królestwo) – Eli Lilly and Company/Genentech Inc.
      (C-239/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych - Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 - Artykuł 3 lit. b) - Warunki otrzymania - Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu - Pozwolenie wydane osobie trzeciej - Oczywista niedopuszczalność)
      (2019/C 383/39)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court of Justice (Chancery Division)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Eli Lilly and Company

         Strona pozwana: Genentech Inc.

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division (patents court) [wysoki sąd (Anglia i Walia), wydział Chancery (izba ds. patentów), Zjednoczone Królestwo] postanowieniem z dnia 4 marca 2019 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 172 z 20.5.2019.


title: Sprawa C-71/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 20 listopada 2018 r. w sprawie T-854/16, Barata/Parlament, wniesione w dniu 30 stycznia 2019 r. przez João Miguela Baratę

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/36

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 20 listopada 2018 r. w sprawie T-854/16, Barata/Parlament, wniesione w dniu 30 stycznia 2019 r. przez João Miguela Baratę
      (Sprawa C-71/19 P)
      (2019/C 383/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: João Miguel Barata (przedstawiciele: adwokaci G. Pandey i D. Rovetta oraz J. Grayston, Solicitor)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski
      Postanowieniem z dnia 26 września 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziewiąta izba) orzekł, że odwołanie zostało odrzucone jako w części oczywiście niedopuszczalne a w części oczywiście bezzasadne oraz, że João Miguel Barata ma pokryć własne koszty postępowania.


title: Sprawa C-185/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Arbitral presso l’Asociația de arbitraj presso il foro di Cluj (Rumunia) w dniu 25 lutego 2019 r. – KE/LF

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/36

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Arbitral presso l’Asociația de arbitraj presso il foro di Cluj (Rumunia) w dniu 25 lutego 2019 r. – KE/LF
      (Sprawa C-185/19)
      (2019/C 383/41)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Arbitral presso l’Asociația de arbitraj presso il foro di Cluj

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: KE.

         Strona pozwana: LF.
      Postanowieniem z dnia 24 września 2019 r. Trybunał (siódma izba) orzekł, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest oczywiście niedopuszczalny, a Trybunał jest oczywiście niewłaściwy do orzekania w przedmiocie takiego wniosku.


title: Sprawa C-412/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 21 marca 2019 r. w sprawie T-777/17, Pan/EUIPO – Entertainment One UK (TOBBIA), wniesione w dniu 27 maja 2019 r. przez Xianhao Pan

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/37

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 21 marca 2019 r. w sprawie T-777/17, Pan/EUIPO – Entertainment One UK (TOBBIA), wniesione w dniu 27 maja 2019 r. przez Xianhao Pan
      (Sprawa C-412/19 P)
      (2019/C 383/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Xianhao Pan (przedstawiciel: M. Oliva, avvocato)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Entertainment One UK Ltd
      Postanowieniem z dnia 12 lipca 2019 r. wiceprezes Trybunału Sprawiedliwości odrzucił odwołanie jako niedopuszczalne.


title: Sprawa C-460/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 4 kwietnia 2019 r. w sprawie T-804/17, Stada Arzneimittel AG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 14 czerwca 2019 r. przez Stada Arzneimittel AG

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/37

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 4 kwietnia 2019 r. w sprawie T-804/17, Stada Arzneimittel AG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 14 czerwca 2019 r. przez Stada Arzneimittel AG
      (Sprawa C-460/19 P)
      (2019/C 383/43)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Stada Arzneimittel AG (przedstawiciele: A.K. Marx, R. Kaase, J.C. Plate, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 1 października 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odrzucił odwołanie i orzekł, że wnosząca odwołanie pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-541/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 16 lipca 2019 r. – XW/Eurowings GmbH

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/38

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 16 lipca 2019 r. – XW/Eurowings GmbH
      (Sprawa C-541/19)
      (2019/C 383/44)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: XW

         Strona pozwana: Eurowings GmbH

         Pytania prejudycjalne

      Czy w celu obliczenia prawa do odszkodowania na podstawie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) podstawę powinna stanowić łączna odległość lotu również wówczas, gdy pasażer doznaje opóźnienia wynoszącego trzy godziny lub więcej w miejscu docelowym wskutek opóźnienia lub odwołania jedynie lotu łączonego, podczas gdy lot dowożący odbył się terminowo, oba loty były wykonywane przez różnych przewoźników i były rezerwowane łącznie?

         (1)  Dz.U. 2004, L 46, s. 1.


title: Sprawa C-542/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 16 lipca 2019 r. – YX/Eurowings GmbH

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/38

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 16 lipca 2019 r. – YX/Eurowings GmbH
      (Sprawa C-542/19)
      (2019/C 383/45)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: YX

         Strona pozwana: Eurowings GmbH

         Pytania prejudycjalne

      Czy w celu obliczenia prawa do odszkodowania na podstawie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) podstawę powinna stanowić łączna odległość lotu również wówczas, gdy pasażer doznaje opóźnienia wynoszącego trzy godziny lub więcej w miejscu docelowym wskutek opóźnienia lub odwołania jedynie lotu łączonego, podczas gdy lot dowożący odbył się terminowo, oba loty były wykonywane przez różnych przewoźników i były rezerwowane łącznie?

         (1)  Dz.U. 2004, L 46, s. 1.


title: Sprawa C-574/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 29 lipca 2019 r. – PL/Deutsche Lufthansa AG

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/39

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 29 lipca 2019 r. – PL/Deutsche Lufthansa AG
      (Sprawa C-574/19)
      (2019/C 383/46)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: PL

         Strona pozwana: Deutsche Lufthansa AG
      Postanowieniem Prezesa Trybunału z dnia 23 września 2019 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


title: Sprawa C-584/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht für Strafsachen Wien (Austria) w dniu 2 sierpnia 2019 r. – postępowanie karne przeciwko A***** i innym nieznanym sprawcom

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/40

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht für Strafsachen Wien (Austria) w dniu 2 sierpnia 2019 r. – postępowanie karne przeciwko A***** i innym nieznanym sprawcom
      (Sprawa C-584/19)
      (2019/C 383/48)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht für Strafsachen Wien

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnioskodawca: Staatsanwaltschaft Wien

         Podejrzani: A***** i inni nieznani sprawcy

         Przy udziale: Staatsanwaltschaft Hamburg

         Pytanie prejudycjalne

      Czy termin „organ wymiaru sprawiedliwości” w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/41/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych (1) i termin „prokurator” w rozumieniu art. 2 lit. c) ppkt (i) wyżej wymienionej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że obejmują one również prokuratury państwa członkowskiego, które, w ramach podejmowania decyzji w sprawie wydania europejskiego nakazu dochodzeniowego, narażone są na ryzyko podlegania, bezpośrednio lub pośrednio, instrukcjom lub indywidualnym poleceniom ze strony organu władzy wykonawczej, takiego jak Justizsenator (senator sprawiedliwości) w Hamburgu?

         (1)  Dz.U. 2014, L 130, s. 1.


title: Sprawa C-597/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ondernemingsrechtbank Antwerpen (Belgia) w dniu 6 sierpnia 2019 r. – M.I.C.M. Mircom International Content Management & Consulting Limited/Telenet BVBA

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/41

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ondernemingsrechtbank Antwerpen (Belgia) w dniu 6 sierpnia 2019 r. – M.I.C.M. Mircom International Content Management & Consulting Limited/Telenet BVBA
      (Sprawa C-597/19)
      (2019/C 383/49)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Ondernemingsrechtbank Antwerpen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: M.I.C.M. Mircom International Content Management & Consulting Limited

         Strona pozwana: Telenet BVBA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                              a.

                              Czy pobranie pliku poprzez sieć równorzędną (peer-to-peer) i jednoczesne udostępnienie do wysłania („seedowanie”) jego części („pieces”) (niekiedy bardzo fragmentarycznych w stosunku do całości) należy uznać za publiczne udostępnienie w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29 (1), mimo że takie pojedyncze „pieces” są jako takie bezużyteczne?
                              W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej:

                              b.

                              Czy istnieje jakiś minimalny próg, po którego przekroczeniu „seedowanie” tych „pieces” stanowiłoby publiczne udostępnienie?

                              c.

                              Czy istotna jest okoliczność, że „seedowanie” może odbywać się automatycznie (w wyniku ustawień „torrent client”), a tym samym bez świadomości użytkownika?

                  2)

                              a.

                              Czy osoba, która jest wskazana w umowie jako podmiot praw autorskich (lub pokrewnych), ale sama nie wykonuje tych praw, a jedynie dochodzi roszczeń odszkodowawczych od osób, które w jego ocenie naruszają te prawa, a więc osoba, której model biznesowy zależy nie od zwalczania, a od istnienia piractwa, może korzystać z tych samych praw, jakie rozdział II dyrektywy 2004/48 przyznaje autorom lub licencjobiorcom, którzy wykonują prawa autorskie w normalny sposób?

                              b.

                              W jaki sposób taki licencjobiorca mógł w takim przypadku ponieść „uszczerbek” (w rozumieniu art. 13 dyrektywy 2004/48 (2)) w wyniku naruszenia prawa?

                  3)

                  Czy konkretne okoliczności przedstawione w pytaniach pierwszym i drugim są istotne w ramach wyważania interesów między – z jednej strony – egzekwowaniem praw własności intelektualnej a – z drugiej strony – prawami i wolnościami gwarantowanymi przez kartę, takimi jak poszanowanie życia prywatnego i ochrona danych osobowych, a w szczególności w ramach oceny proporcjonalności?

                  4)

                  Czy systematyczna rejestracja i ogólne dalsze przetwarzanie adresów IP „roju”„seederów” (przez samego licencjobiorcę lub przez osobę trzecią na jego zlecenie) jest w tych wszystkich okolicznościach uzasadnione w świetle ogólnego rozporządzenia o ochronie danych (3), a konkretnie w świetle jego art. 6 ust. 1 lit. f)?

         (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, Dz.U. 2001, L 167, s. 10.

         (2)  Dyrektywa 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej, Dz.U. 2004, L 157, s. 45.

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE, Dz.U. 2016, L 119, a. 1.


title: Sprawa C-620/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 20 sierpnia 2019 r. – Land Nordrhein-Westfalen/D. H. T. działający jako syndyk masy upadłościowej J & S Service UG

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/43

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 20 sierpnia 2019 r. – Land Nordrhein-Westfalen/D. H. T. działający jako syndyk masy upadłościowej J & S Service UG
      (Sprawa C-620/19)
      (2019/C 383/51)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca rewizję: Land Nordrhein-Westfalen

         Druga strona postępowania rewizyjnego: D. H. T. działający jako syndyk masy upadłościowej J & S Service UG

         Przy udziale: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 23 ust. 1 lit. j) rozporządzenia (UE) 2016/679 (1) służy również ochronie interesów organów podatkowych?

                  2)

                  Jeśli tak, to czy sformułowanie „egzekucja roszczeń cywilnoprawnych” obejmuje również obronę organu podatkowego przed roszczeniami cywilnoprawnymi i czy takie roszczenia musiały być już dochodzone na drodze prawnej?

                  3)

                  Czy przepis art. 23 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (UE) 2016/679 pozwala na ograniczenie prawa dostępu do informacji przysługującego na podstawie art. 15 rozporządzenia (UE) 2016/679 w celu odparcia cywilnoprawnych roszczeń skierowanych przeciwko organowi podatkowemu, a dotyczących bezskuteczności czynności wobec masy upadłościowej, tak by chronić w ten sposób ważny interes finansowy państwa członkowskiego w zakresie opodatkowania?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1).


title: Sprawa C-625/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 22 sierpnia 2019 r. – Openbaar Ministerie/XD

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/44

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 22 sierpnia 2019 r. – Openbaar Ministerie/XD
      (Sprawa C-625/19)
      (2019/C 383/52)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Amsterdam

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Openbaar Ministerie

         Druga strona postępowania: XD

         Pytania prejudycjalne

      Czy prokurator, który uczestniczy w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości wydającego nakaz państwa członkowskiego, który w ramach wykonywania swoich obowiązków nierozerwalnie związanych z wydawaniem Europejskiego nakazu aresztowania (ENA) działa niezależnie i który wydał ENA, może być uznawany za wydający nakaz organ sądowy w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW (1), jeżeli organ sądowy wydającego nakaz państwa członkowskiego zbadał przesłanki wydania ENA, a w szczególności proporcjonalny charakter decyzji w przedmiocie jego wydania przed faktycznym podjęciem przez prokuratora decyzji o wydaniu ENA?

         (1)  Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, Dz.U. 2002, L 190, s. 1.


title: Sprawa C-626/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 22 sierpnia 2019 r. – Openbaar Ministerie/YC

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/44

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 22 sierpnia 2019 r. – Openbaar Ministerie/YC
      (Sprawa C-626/19)
      (2019/C 383/53)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Amsterdam

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Openbaar Ministerie

         Druga strona postępowania: YC

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy prokurator, który uczestniczy w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości wydającego nakaz państwa członkowskiego, który w ramach wykonywania swoich obowiązków nierozerwalnie związanych z wydawaniem Europejskiego nakazu aresztowania (ENA) działa niezależnie i który wydał ENA, może być uznawany za wydający nakaz organ sądowy w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW (1), jeżeli organ sądowy wydającego nakaz państwa członkowskiego zbadał przesłanki wydania ENA, a w szczególności proporcjonalny charakter decyzji w przedmiocie jego wydania przed faktycznym podjęciem przez prokuratora decyzji o wydaniu ENA?

                  2)

                  Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź przecząca: czy warunek, zgodnie z którym decyzja prokuratora o wydaniu ENA, a w szczególności proporcjonalny charakter takiej decyzji, muszą podlegać zaskarżeniu, które w pełni spełnia wymogi wynikające ze skutecznej ochrony sądowej, o którym mowa w pkt 75 wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 27 maja 2019 r. (ECLI:EU:C:2019:456), jeżeli osoba, której dotyczy wniosek o przekazanie ma po jej faktycznym przekazaniu możliwość wszczęcia postępowania przed sądem wydającego nakaz państwa członkowskiego, w którym może się ona powoływać na nieważność ENA i w którym sąd ten bada między innymi proporcjonalność decyzji o wydaniu ENA?

         (1)  Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, Dz.U. 2002, L 190, s. 1.


title: Sprawa C-627/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 22 sierpnia 2019 r. – Openbaar Ministerie/ZB

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/45

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 22 sierpnia 2019 r. – Openbaar Ministerie/ZB
      (Sprawa C-627/19)
      (2019/C 383/54)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Amsterdam

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Openbaar Ministerie

         Druga strona postępowania: ZB

         Pytania prejudycjalne

      Czy w sytuacji, gdy europejski nakaz aresztowania (ENA) ma na celu wykonanie kary pozbawienia wolności nałożonej podlegającą wykonaniu decyzją sędziego lub sądu, a ENA został wydany przez prokuratora uczestniczącego w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości w państwie członkowskim i zagwarantowane zostało, że w ramach wykonywania swoich obowiązków nierozerwalnie związanych z wydawaniem ENA działa on niezależnie, obowiązuje również wymóg, aby decyzja o wydaniu ENA - a w szczególności proporcjonalny charakter takiej decyzji - podlegały zaskarżeniu, które w pełni spełnia wymogi wynikające ze skutecznej ochrony sądowej?


title: Sprawa C-630/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa - CAAD) (Portugalia) w dniu 23 sierpnia 2019 r. – PAGE Internacional Lda/Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/46

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa - CAAD) (Portugalia) w dniu 23 sierpnia 2019 r. – PAGE Internacional Lda/Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-630/19)
      (2019/C 383/55)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa - CAAD)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: PAGE Internacional Lda

         Strona przeciwna: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 168 lit. a) i art. 176 dyrektywy 2006/112/WE (1) Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (zwanej dalej „dyrektywą VAT”), jak również zasady neutralności VAT i proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że ustawodawca portugalski jest uprawniony do ograniczenia w art. 21 ust. 1 lit. d) i ust. 2 lit. d) del Código do Imposto sobre o Valor Acrescentado (kodeksu podatku od wartości dodanej) […] o 50 % prawo do odliczenia VAT naliczonego od wydatków na wyżywienie, nawet jeśli podatnik wykaże, że wszystkie te wydatki zostały przeznaczone w całości na wykonywanie przez niego opodatkowanej działalności gospodarczej?

         (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-636/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 26 sierpnia 2019 r. – Y/CAK

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/46

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 26 sierpnia 2019 r. – Y/CAK
      (Sprawa C-636/19)
      (2019/C 383/56)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Centrale Raad van Beroep

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: Y

         Druga strona postępowania: CAK

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy dyrektywę 2011/24/UE (1) należy interpretować w ten sposób, że osoby, o których mowa w art. 24 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (2), które otrzymują w państwie zamieszkania świadczenia rzeczowe na rachunek Niderlandów, ale nie są w Niderlandach ubezpieczone w ramach ustawowego ubezpieczenia zdrowotnego, mogą powoływać się bezpośrednio na tę dyrektywę w celu otrzymania zwrotu kosztów udzielonej im opieki?
                  Jeżeli nie, to

                  2)

                  Czy z art. 56 TFUE wynika, że w przypadku takim, jak rozpatrywany, odmowa przyznania zwrotu kosztów opieki udzielonej w innym państwie członkowskim niż państwo zamieszkania lub państwo otrzymywania emerytury lub renty, stanowi nieuzasadnioną przeszkodę w korzystaniu ze swobody przepływu usług?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/24/UE z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej, Dz.U. z 2011, L 88, s. 45.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, Dz.U. z 2004, L 166, s. 1.


title: Sprawa C-666/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 28 czerwca 2019 r. w sprawie T-741/16, Changmao Biochemical Engineering/Komisja, wniesione w dniu 9 września 2019 r. przez Changmao Biochemical EngineeringCo. Ltd

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/47

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 28 czerwca 2019 r. w sprawie T-741/16, Changmao Biochemical Engineering/Komisja, wniesione w dniu 9 września 2019 r. przez Changmao Biochemical EngineeringCo. Ltd
      (Sprawa C-666/19 P)
      (2019/C 383/57)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd (przedstawiciele: K. Adamantopoulos oraz P. Billiet, adwokaci)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Hyet Sweet

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 28 czerwca 2019 r. w sprawie T-741/16 w całości;

                  —

                  uwzględnienie żądań wysuniętych przez wnoszącego odwołanie w jego skardze wniesionej do Sądu oraz stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia (1), w zakresie, w jakim dotyczy ono wnoszącego odwołanie, zgodnie z art. 61 Statutu Trybunału Sprawiedliwości; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej oraz interwenienta przed Sądem kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w postępowaniu odwoławczym oraz w postępowaniu przed Sądem w sprawie T-741/16.

            Tytułem żądania ewentualnego, wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości o:

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozstrzygnięcia w celu wydania orzeczenia w przedmiocie drugiej części pierwszego zarzutu skargi;

                  —

                  tytułem dalszego żądania ewentualnego, przekazanie sprawy Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozstrzygnięcia w celu wydania orzeczenia w przedmiocie jakichkolwiek innych zarzutów wnoszącego odwołanie, uzasadnionych etapem postępowania; oraz

                  —

                  postanowienie, iż rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie podnosi pięć zarzutów.
      Zarzut pierwszy: ustalenia Sądu zawarte w pkt 54, 64-67, 69-70, 78-80, 87, 93 oraz 97-98 zaskarżonego wyroku są dotknięte oczywistymi błędami w stosowaniu prawa i przeinaczają fakty w kontekście stwierdzenia, że dokumentacja księgowa wnoszącego odwołanie nie była sporządzona zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Rachunkowości („MSR”) i w związku z tym nie spełniała wymogów art. 2 ust. 7 lit. c) tiret drugie rozporządzenia podstawowego (2). W dalszej konsekwencji, Sąd naruszył prawo, odmawiając rozpatrzenia żądania wnoszącego odwołanie na podstawie art. 2 ust. 7 lit. c) tiret trzecie rozporządzenia podstawowego.
      Drugi zarzut: ustalenia Sądu zawarte w pkt 113, 115-118, 125-126 oraz 128-130 zaskarżonego wyroku są dotknięte oczywistymi błędami w stosowaniu prawa i przeinaczają fakty w kontekście stwierdzenia, że nie żądając od producenta z państwa analogicznego szczegółowego wykazu transakcji wywozowych i nie poddając go ocenie, Komisja nie naruszyła art. 2 ust. 7 lit. a), art. 6 ust. 8 oraz art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego oraz ciążącego na niej obowiązku staranności i dobrej administracji.
      Trzeci zarzut: ustalenia Sądu zawarte w pkt 141-144, 152-153 oraz 155-162 zaskarżonego wyroku są dotknięte oczywistymi błędami w stosowaniu prawa i przeinaczają fakty w kontekście stwierdzenia, że odmawiając dostosowania wartości normalnej i ceny eksportowej wnoszącego odwołanie w celu obliczenia marginesu dumpingu, Komisja nie naruszyła art. 2. ust. 10 oraz art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, art. 2.4 ADA oraz ciążącego na niej obowiązku staranności i dobrej administracji.
      Czwarty zarzut: ustalenia Sądu zawarte w pkt 148 oraz 150 zaskarżonego wyroku są dotknięte oczywistymi błędami w stosowaniu prawa i przeinaczają fakty w kontekście stwierdzenia, że nie korygując nieszkodliwego poziomu cen producenta unijnego z uwagi na różnice w usługach dodatkowych, opakowaniach oraz opłatach patentowych i opłatach za know-how płaconych przez unijny przemysł, Komisja nie naruszyła art. 3 ust. 2 i 3 oraz art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, zasady dobrej administracji oraz ciążącego na niej obowiązku staranności.
      Piąty zarzut: ustalenia Sądu zawarte w pkt 189-191, 194, 200-201 oraz 203-206 zaskarżonego wyroku są dotknięte oczywistymi błędami w stosowaniu prawa i przeinaczają fakty w kontekście stwierdzenia, że nie zapewniając, by ceny surowca w przemyśle unijnym od powiązanego dostawcy były ustalane na warunkach rynkowych i rezygnując z wymogu wypełniania kwestionariusza powiązanego dostawcy, Komisja nie naruszyła art. 2 ust. 7 lit. a) i ust. 10, art. 3 ust. 2, 3 i 5, art. 6 ust. 8 oraz art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, zasady dobrej administracji oraz ciążącego na niej obowiązku staranności.

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1247 z dnia 28 lipca 2016 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz aspartamu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, Dz.U. 2016, L 204, s. 92.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 21).


title: Sprawa C-669/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 11 lipca 2019 r. w sprawie T-838/16, BP/Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej, wniesione w dniu 9 września 2019 r. przez BP

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/48

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 11 lipca 2019 r. w sprawie T-838/16, BP/Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej, wniesione w dniu 9 września 2019 r. przez BP
      (Sprawa C-669/19 P)
      (2019/C 383/58)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: BP (przedstawiciel: adwokat E. Lazar)

         Druga strona postępowania: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA)

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uchylenie pkt 1, 3 i 4 sentencji zaskarżonego wyroku a w konsekwencji:

                  —

                  zasądzenie na rzecz wnoszącej odwołanie odpowiedniego zadośćuczynienia za wyrządzoną krzywdę i odszkodowania za poniesioną szkodę materialną;

                  —

                  zasądzenie na rzecz wnoszącej odwołanie odpowiedniego odszkodowania związanego z konsekwencjami zniesławiających ją oświadczeń FRA oraz ze szkodą dla jej reputacji zawodowej i osobistej;

                  —

                  obciążenie FRA kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1)

                  Zarzut pierwszy dotyczący: naruszenia prawa i oczywistego błędu w ocenie dopuszczalności nowego zarzutu i dowodów przedstawionych na podstawie art. 85 regulaminu postępowania; naruszenia prawa do bycia wysłuchanym; braku rzetelnego procesu; naruszenia zasady skutecznej ochrony sądowej ustanowionej w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; ograniczenia praw i naruszenia art. 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  2)

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa i oczywistego błędu w ocenie w ramach pkt 112, 115–117, 126, 140–142 wysuniętych przez wnoszącą odwołanie żądań odszkodowania w związku z rzekomym naruszeniem art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 (1), naruszeniem art. 8 EKPC i naruszeniem pkt 63–65 wyroku Bavarian Lager (2); naruszenia obowiązku uzasadnienia w odniesieniu do pierwotnego częściowego ujawnienia erga omnes i następnie pełnego ujawnienia danych osobowych wnoszącej odwołanie; naruszenia równowagi prawnej ustanowionej przez prawodawcę UE między rozporządzeniem nr 1049/2001 a rozporządzeniem nr 45/2001 (3); oraz naruszenia wyroku Bavarian Lager.

                  3)

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 134 i 135 regulaminu postępowania oraz naruszenia obowiązku uzasadnienia; naruszenia orzecznictwa w zakresie kosztów; ograniczenia praw i naruszenia art. 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  4)

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 66 regulaminu postępowania; odmowy uwzględnienia wniosku o pominięcie pewnych szczególnie wrażliwych informacji zawartych w wyroku T-838/16; późniejszego nadmiernego uszczegółowienia wyroku, jak również braku zgodnego z prawem składu piątej izby bez możliwości działania w składzie rozszerzonym lub skutecznego głosowania.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).

         (2)  Wyrok z dnia 29 czerwca 2010 r., Komisja/Bavarian Lager (C-28/08 P, ECLI:EU:C:2010:378).

         (3)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001, L 8, s. 1).


title: Sprawa C-697/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2019 r. w sprawie T-762/15, Sony i Sony Electornics/Komisja, wniesione w dniu 20 września 2019 r. przez Sony Corporation i Sony Electronics, Inc

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/49

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2019 r. w sprawie T-762/15, Sony i Sony Electornics/Komisja, wniesione w dniu 20 września 2019 r. przez Sony Corporation i Sony Electronics, Inc
      (Sprawa C-697/19 P)
      (2019/C 383/59)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Sony Corporation, Sony Electronics, Inc (zwane dalej „Sony” lub „wnoszącymi odwołanie”) (przedstawiciele: N. Levy i R. Snelders, adwokaci, E.M. Kelly, Solicitor)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszących odwołanie

      Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami, w tym kosztami postępowania w pierwszej instancji.

            Ewentualnie, gdyby stan postępowania nie pozwalał Trybunałowi na wydanie orzeczenia, wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

                  —

                  rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszące odwołanie podnoszą cztery zarzuty.
      Zarzut pierwszy: Sąd naruszył prawo, gdy zastąpił swoim uzasadnieniem uzasadnienie decyzji [decyzja Komisji C(2015) 7135 wersja ostateczna w sprawie AT.39639 – Napędy optyczne].

                  —

                  Decyzja ta opiera się na ustaleniu, że wnoszące odwołanie uczestniczyły w „kilku odrębnych naruszeniach”, które można również uznać za jednolite i ciągłe naruszenie. Sąd przyjął, że nie udowodniono wszystkich indywidualnych kontaktów wskazanych w decyzji.

                  —

                  Kontakty, których nie udowodniono, nie mogą stanowić naruszenia art. 101 ust. 1 TFUE. Sąd potwierdził jednak zawarte w decyzji ustalenie dotyczące jednolitego i ciągłego naruszenia w oparciu o te nieudowodnione kontakty składające się na „zbiór poszlak”, na którym Komisja mogła się oprzeć. Sąd naruszył prawo, zastępując uzasadnienie decyzji swoim własnym uzasadnieniem.

            Zarzut drugi: Sąd naruszył prawo, potwierdzając wniosek dotyczący uczestnictwa w jednolitym i ciągłym naruszeniu w zarzucanym okresie w oparciu o jeszcze mniejszą liczbę kontaktów niż liczba wskazana w decyzji.

                  —

                  Sąd niesłusznie orzekł, że Sony uczestniczyła w zarzucanym naruszeniu w sposób ciągły w okresie od dnia 23 sierpnia 2004 r. do dnia 15 września 2006 r., mimo że przyjął, iż Komisja nie wykazała żadnych antykonkurencyjnych kontaktów z udziałem Sony w odniesieniu do okresu wynoszącego około ośmiu miesięcy.

                  —

                  Rozumowanie Sądu jest wewnętrznie niespójne, ponieważ wprawdzie Sąd uznał, że nie udowodniono kontaktów z udziałem Sony w odniesieniu do okresu dłuższego niż sześć miesięcy, lecz stwierdził on też, że kontakty te miały miejsce co „dwa lub trzy miesiące”.

            Zarzut trzeci: Sąd naruszył prawo, gdy uznał, że jednolite i ciągłe naruszenie składało się koniecznie z szeregu odrębnych naruszeń.

                  —

                  Sąd nie stwierdził, że Komisja naruszyła przysługujące Sony prawo do obrony, mimo że Komisja uznała w decyzji, nie podnosząc wcześniej tej kwestii w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów, że zarzucane zachowanie stanowiło nie tylko jednolite i ciągłe naruszenie, lecz również kilka odrębnych naruszeń.

                  —

                  Sąd niesłusznie orzekł, że Komisja przedstawiła wystarczające uzasadnienie w zakresie wniosku, że Sony dopuściła się kilku odrębnych naruszeń.

            Zarzut czwarty: Sąd naruszył prawo, zasady równego traktowania i proporcjonalności oraz nie przedstawił uzasadnienia, gdy utrzymał w mocy grzywnę nałożoną na Sony w oparciu o te same dochody co dochody, które stanowiły podstawę odrębnej grzywny nałożonej na Lite-On.

                  —

                  Sąd naruszył przewidzianą w wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien zasadę, zgodnie z którą wartość sprzedaży powinna „odzwierciedlać gospodarcze znaczenie naruszenia”, „jak i stopień zaangażowania każdego z uczestniczących w nim przedsiębiorstw”, oraz naruszył zasady równego traktowania i proporcjonalności.

                  —

                  Sąd naruszył ciążący na nim obowiązek uzasadnienia, ponieważ nie ustosunkował się do argumentu, zgodnie z którym podwójne liczenie zwiększyło gospodarcze znaczenie naruszenia.

                  —

                  Sąd naruszył prawo, oddalając argument wnoszących odwołanie, zgodnie z którym Komisja nie uzasadniła odstąpienia od swojej ustalonej praktyki.


title: Sprawa C-698/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2019 r. w sprawie T-763/15, Sony Optiarc i Sony Optiarc America/Komisja, wniesione w dniu 20 września 2019 r. przez Sony Optiarc, Inc i Sony Optiarc America, Inc

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/51

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2019 r. w sprawie T-763/15, Sony Optiarc i Sony Optiarc America/Komisja, wniesione w dniu 20 września 2019 r. przez Sony Optiarc, Inc i Sony Optiarc America, Inc
      (Sprawa C-698/19 P)
      (2019/C 383/60)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Optiarc, Inc, Sony Optiarc America, Inc (zwane dalej „Sony” lub „wnoszącymi odwołanie”) (przedstawiciele: N. Levy i R. Snelders, adwokaci, E.M. Kelly, Solicitor)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszących odwołanie

      Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami, w tym kosztami postępowania w pierwszej instancji.

            Ewentualnie, gdyby stan postępowania nie pozwalał Trybunałowi na wydanie orzeczenia, wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

                  —

                  rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszące odwołanie podnoszą cztery zarzuty.
      Zarzut pierwszy: Sąd naruszył prawo, gdy zastąpił swoim uzasadnieniem uzasadnienie decyzji [decyzja Komisji C(2015) 7135 wersja ostateczna w sprawie AT.39639 – Napędy optyczne].

                  —

                  Decyzja ta opiera się na ustaleniu, że wnoszące odwołanie uczestniczyły w „kilku odrębnych naruszeniach”, które można również uznać za jednolite i ciągłe naruszenie. Sąd przyjął, że nie udowodniono wszystkich indywidualnych kontaktów wskazanych w decyzji.

                  —

                  Kontakty, których nie udowodniono, nie mogą stanowić naruszenia art. 101 ust. 1 TFUE. Sąd potwierdził jednak zawarte w decyzji ustalenie dotyczące jednolitego i ciągłego naruszenia w oparciu o te nieudowodnione kontakty składające się na „zbiór poszlak i wskazówek, które można uwzględnić jako całość”, na którym Komisja mogła się oprzeć. Sąd naruszył prawo, zastępując uzasadnienie decyzji swoim własnym uzasadnieniem.

            Zarzut drugi: Sąd naruszył prawo, potwierdzając wniosek dotyczący uczestnictwa w jednolitym i ciągłym naruszeniu w oparciu o jeszcze mniejszą liczbę kontaktów niż liczba wskazana w decyzji.

                  —

                  Sąd niesłusznie orzekł, że Sony Optiarc uczestniczyła w zarzucanym naruszeniu w sposób ciągły w okresie od dnia 25 lipca 2007 r. do dnia 29 października 2008 r., mimo że przyjął, iż Komisja nie wykazała żadnych antykonkurencyjnych kontaktów z udziałem Sony Optiarc w odniesieniu do okresu wynoszącego około pięciu miesięcy.

                  —

                  Rozumowanie Sądu jest wewnętrznie niespójne, ponieważ wprawdzie Sąd uznał, że nie udowodniono kontaktów z udziałem Sony Optiarc w odniesieniu do okresu wynoszącego około pięciu miesięcy, lecz stwierdził on też, że „najdłuższy ustalony okres bez nawiązania kontaktu wyniósł jedynie trzy miesiące” oraz że „[w]iększość kontaktów dzielił tylko miesiąc”.

            Zarzut trzeci: Sąd naruszył prawo, gdy uznał, że jednolite i ciągłe naruszenie składało się koniecznie z szeregu odrębnych naruszeń.

                  —

                  Sąd nie stwierdził, że Komisja naruszyła przysługujące Sony Optiarc prawo do obrony, mimo że Komisja uznała w decyzji, nie podnosząc wcześniej tej kwestii w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów, że zarzucane zachowanie stanowiło nie tylko jednolite i ciągłe naruszenie, lecz również kilka odrębnych naruszeń.

                  —

                  Sąd niesłusznie orzekł, że Komisja przedstawiła wystarczające uzasadnienie w zakresie wniosku, że Sony Optiarc dopuściła się kilku odrębnych naruszeń.

            Zarzut czwarty: Sąd naruszył prawo, zasady równego traktowania i proporcjonalności oraz nie przedstawił uzasadnienia, gdy utrzymał w mocy grzywnę nałożoną na Sony Optiarc w oparciu o te same dochody co dochody, które stanowiły podstawę odrębnej grzywny nałożonej na Quanta.

                  —

                  Sąd naruszył przewidzianą w wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien zasadę, zgodnie z którą wartość sprzedaży powinna „odzwierciedlać gospodarcze znaczenie naruszenia”, „jak i stopień zaangażowania każdego z uczestniczących w nim przedsiębiorstw”, oraz naruszył zasady równego traktowania i proporcjonalności.

                  —

                  Sąd naruszył ciążący na nim obowiązek uzasadnienia, ponieważ nie ustosunkował się do argumentu, zgodnie z którym podwójne liczenie zwiększyło gospodarcze znaczenie naruszenia.

                  —

                  Sąd naruszył prawo, oddalając argument wnoszących odwołanie, zgodnie z którym Komisja nie uzasadniła odstąpienia od swojej ustalonej praktyki.


title: Sprawa C-706/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 11 lipca 2019 r. w sprawie T-522/15, CCPL i in./Komisja, wniesione w dniu 20 września 2019 r. przez Consorzio Cooperative di Produzione e Lavoro SC i in.

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/55

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 11 lipca 2019 r. w sprawie T-522/15, CCPL i in./Komisja, wniesione w dniu 20 września 2019 r. przez Consorzio Cooperative di Produzione e Lavoro SC i in.
      (Sprawa C-706/19 P)
      (2019/C 383/63)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: CCPL - Consorzio Cooperative di Produzione e Lavoro SC, Coopbox group SpA, Coopbox Eastern s.r.o. (przedstawiciele: adwokaci S. Bariatti, E. Cucchiara, A. Cutrupi)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku w części określonej w niniejszym odwołaniu i w konsekwencji stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w odniesieniu do grzywien nałożonych na wnoszących odwołanie ze względu na naruszenie art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1) oraz zasad proporcjonalności i odpowiedniości;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie podnoszą następujące zarzuty w jego uzasadnieniu.

                  1.

                  Zarzut pierwszy – naruszenie prawa, brak uzasadnienia lub niewystarczające uzasadnienie w odniesieniu do zastrzeżeń dotyczących tzw. parental liability.
                  W zarzucie pierwszym wnoszący odwołanie podnoszą, że zaskarżony wyrok cechuje się naruszeniem prawa oraz brakiem uzasadnienia lub niewystarczającym uzasadnieniem w zakresie, w jakim uznano w nim odpowiedzialność spółki holdingowej grupy, mimo że spółka pośrednicząca, za pośrednictwem której były kontrolowane spółki uczestniczące w naruszeniu, nie została uznana za odpowiedzialną.

                  2.

                  Zarzut drugi – oczywisty błąd w ocenie i naruszenie prawa w odniesieniu do podniesionego naruszenia art. 23 rozporządzenia nr 1/2003
                  W zarzucie drugim wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd dopuścił się oczywistego naruszenia prawa, oddalając zastrzeżenie dotyczące nieprawidłowego zastosowania limitu 10 % przewidzianego w art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, ponieważ Komisja zastosowała ten limit do obrotu innego niż obrót skonsolidowany, obliczony zgodnie z przepisami prawa Unii dotyczącymi konsolidacji księgowej. Ponadto ich zdaniem Sąd naruszył zasady proporcjonalności i odpowiedniości, dokonując niedopuszczalnego zróżnicowania w traktowaniu przy obliczaniu skonsolidowanego obrotu, o którym mowa w art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, między oddziałami przedsiębiorstwa będącymi przedmiotem ostatecznego zbycia a oddziałami oddanymi w dzierżawę, z powodu rzekomej różnicy pod względem rentowności gospodarczej i materialnej.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).


title: Sprawa T-883/16: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2019 r. – Polska/Komisja (Rynek wewnętrzny gazu ziemnego – Dyrektywa 2009/73/WE – Decyzja Komisji zatwierdzająca zmianę warunków wyłączenia z przepisów Unii w odniesieniu do zasad korzystania z gazociągu OPAL dotyczących dostępu stron trzecich do sieci oraz regulacji taryfowej – Artykuł 36 ust. 1 dyrektywy 2009/73 – Zasada solida ności energetycznej)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/57

      Wyrok Sądu z dnia 10 września 2019 r. – Polska/Komisja
      (Sprawa T-883/16) (1)

      (Rynek wewnętrzny gazu ziemnego - Dyrektywa 2009/73/WE - Decyzja Komisji zatwierdzająca zmianę warunków wyłączenia z przepisów Unii w odniesieniu do zasad korzystania z gazociągu OPAL dotyczących dostępu stron trzecich do sieci oraz regulacji taryfowej - Artykuł 36 ust. 1 dyrektywy 2009/73 - Zasada solida ności energetycznej)
      (2019/C 383/64)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, K. Rudzińska i M. Kawnik, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet i K. Herrmann, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę skarżącą: Republika Łotewska (przedstawiciele: I. Kucina, G. Bambāne i V. Soņeca, pełnomocnicy), Republika Litewska (przedstawiciele: początkowo D. Kriaučiūnas, R. Dzikovič i R. Krasuckaitė, następnie R. Dzikovič, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: początkowo T. Henze i R. Kanitz, następnie R. Kanitz, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2016) 6950 final z dnia 28 października 2016 r. w sprawie przeglądu warunków wyłączenia gazociągu OPAL, przyznanych na podstawie dyrektywy 2003/55/WE, spod zasad dotyczących dostępu stron trzecich do sieci oraz regulacji taryfowej.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2016) 6950 final z dnia 28 października 2016 r. w sprawie przeglądu warunków wyłączenia gazociągu OPAL, przyznanych na podstawie dyrektywy 2003/55/WE, spod zasad dotyczących dostępu stron trzecich do sieci oraz regulacji taryfowej.

                  2)

                     Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Rzeczpospolitą Polską.

                  3)

                     Republika Federalna Niemiec, Republika Łotewska i Republika Litewska pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 38 z 6.2.2017.


title: Sprawy połączone T-721/17 i T-722/17: Wyrok Sądu z dnia 11 września 2019 r. – Topor-Gilka i WO Technopromexport/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi – Zamrożenie środków finansowych – Obowiązek uzasadnienia – Błąd w ocenie)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/58

      Wyrok Sądu z dnia 11 września 2019 r. – Topor-Gilka i WO Technopromexport/Rada
      (Sprawy połączone T-721/17 i T-722/17) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi - Zamrożenie środków finansowych - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie)
      (2019/C 383/65)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca w sprawie T-721/17: Sergey Topor-Gilka (Moskwa, Rosja) (przedstawiciel: adwokat N. Meyer)

         Strona skarżąca w sprawie T-722/17: OOO WO Technopromexport (Moskwa, Rosja) (przedstawiciel: adwokat N. Meyer)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix i E. Salia, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: początkowo T. Henze, J. Möller i R. Kanitz, następnie J. Möller i R. Kanitz, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Baumgart, M. Kellerbauer, T. Ramopoulos i E. Schmidt, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/1418 z dnia 4 sierpnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2017, L 203 I, s. 5), decyzji Rady (WPZiB) 2018/392 z dnia 12 marca 2018 r. zmieniającej decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2018, L 69, s. 48) oraz decyzji Rady (WPZiB) 2018/1237 z dnia 12 września 2018 r. zmieniającej decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2018, L 231, s. 27).

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

                  2)

                     Sergey Topor-Gilka i OOO WO Technopromexport pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                     Republika Federalna Niemiec i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 424 z 11.12.2017.


title: Sprawa T-50/18: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2019 r. – BO/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Zamówienia publiczne na usługi – Postępowanie przetargowe – Przetarg Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – Tłumacze free-lance – Postępowanie w sprawie wyboru – Odrzucenie oferty jednego z oferentów – Obowiązek uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/59

      Wyrok Sądu z dnia 10 września 2019 r. – BO/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
      (Sprawa T-50/18) (1)

      (Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Przetarg Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej - Tłumacze free-lance - Postępowanie w sprawie wyboru - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie)
      (2019/C 383/67)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: BO (przedstawiciel: adwokat E. Kleani)

         Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Inghelram, Á. Almendros Manzano i V. Hanley-Emilsson, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 263 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 23 listopada 2017 r. o odrzuceniu oferty skarżącej w postępowaniu dotyczącym zawarcia umowy ramowej na tłumaczenia tekstów prawnych z niemieckiego na grecki.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     BO zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 134 z 16.4.2018.


title: Sprawa T-51/18: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2019 r. – BP/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Zamówienia publiczne na usługi – Postępowanie przetargowe – Przetarg Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – Tłumacze free-lance – Postępowanie w sprawie wyboru – Odrzucenie oferty jednego z oferentów – Obowiązek uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/60

      Wyrok Sądu z dnia 10 września 2019 r. – BP/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
      (Sprawa T-51/18) (1)

      (Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Przetarg Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej - Tłumacze free-lance - Postępowanie w sprawie wyboru - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie)
      (2019/C 383/68)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: BP (przedstawiciel: adwokat S. Tassi)

         Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Inghelram, Á. Almendros Manzano i V. Hanley-Emilsson, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 263 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 23 listopada 2017 r. o odrzuceniu oferty skarżącej w postępowaniu dotyczącym zawarcia umowy ramowej na tłumaczenia tekstów prawnych z niemieckiego na grecki.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     BP zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 134 z 16.4.2018.