title: Sprawa T-784/17 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 18 stycznia 2018 r. – Strabag Belgium / Parlament (Środki tymczasowe — Zamówienia publiczne na roboty budowlane — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Okres zawieszenia — Oferta rażąco niska — Fumus boni juris — Pilny charakter — Wyważenie interesów)

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/28

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 18 stycznia 2018 r. – Strabag Belgium / Parlament
   (Sprawa T-784/17 R)
   ((Środki tymczasowe - Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Okres zawieszenia - Oferta rażąco niska - Fumus boni juris - Pilny charakter - Wyważenie interesów))
   (2018/C 094/37)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Strabag Belgium (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci M. Schoups, K. Lemmens i M. Lahbib)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: Z. Nagy i B. Simon, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 278 TFUE i 279 TFUE zmierzający, po pierwsze, do uzyskania zawieszenia wykonania decyzji Parlamentu z dnia 24 listopada 2017 r. o odrzuceniu oferty skarżącej i udzieleniu zamówienia pięciu oferentom w postępowaniu o zawarcie umowy ramowej na roboty budowlane w budynkach Parlamentu w Brukseli (Belgia) (ogłoszenie o zamówieniu 06/D 20/2017/M036) oraz, po drugie, nakazania Parlamentowi przedstawienia różnych dokumentów.

      Sentencja

               1)

               Zawiesza się wykonanie decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 24 listopada 2017 r. o odrzuceniu oferty Strabag Belgium i udzieleniu zamówienia pięciu oferentom w postępowaniu o zawarcie umowy ramowej na roboty budowlane w budynkach Parlamentu w Brukseli (Belgia) (ogłoszenie o zamówieniu 06/D 20/2017/M036).

               2)

               W pozostałym zakresie wniosek zostaje oddalony.

               3)

               Postanowienie z dnia 6 grudnia 2017 r., Strabag Belgium/Parlament (T-784/17 R) zostaje uchylone.

               4)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postepowanie w sprawie.


title: Sprawa C-21/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt (Szwecja) w dniu 11 stycznia 2018 r. – Textilis Ltd, Ozgur Keskin / Svenskt Tenn Aktiebolag

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt (Szwecja) w dniu 11 stycznia 2018 r. – Textilis Ltd, Ozgur Keskin / Svenskt Tenn Aktiebolag
   (Sprawa C-21/18)
   (2018/C 094/16)
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Svea hovrätt

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Textilis Ltd, Ozgur Keskin

      Druga strona postępowania: Svenskt Tenn Aktiebolag

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2424 (1) z dnia 16 grudnia 2015 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego [i rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego oraz uchylającego rozporządzenie Komisji (WE) nr 2869/95 w sprawie opłat na rzecz Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)] należy interpretować w ten sposób, że art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (iii) [rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego] w nowym brzmieniu znajduje zastosowanie do oceny nieważności dokonanej przez sąd [zgodnie z art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie znaków towarowych] po wejściu w życie tej zmiany, a mianowicie po dniu 23 marca 2016 r., nawet jeśli skarga dotyczy unieważnienia, w sytuacji gdy skargę wniesiono przed tą datą, a więc dotyczy ona znaku towarowego zarejestrowanego przed tą datą?

               2)

               Czy art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (iii) rozporządzenia w sprawie znaków towarowych, w brzmieniu mającym zastosowanie, należy interpretować w ten sposób, że jego zakres stosowania obejmuje oznaczenie składające się z dwuwymiarowego przedstawienia dwuwymiarowego produktu, np. tkaniny ozdobionej rozpatrywanym oznaczeniem?

               3)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, zgodnie z jakimi zasadami należy interpretować sformułowanie „oznaczenia, które składają się wyłącznie z kształtu lub innej właściwości, zwiększających znacznie wartość towarów” zawarte w art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (iii) rozporządzenia w sprawie znaków towarowych w sytuacji, gdy rejestracja obejmuje kilka klas towarów i dotyczy wielu towarów a oznaczenie może być umieszczane na towarach w różny sposób? Czy ocenę należy przeprowadzić na podstawie bardziej obiektywnych czy ogólnych kryteriów, na przykład poprzez przyjęcie za punkt wyjścia określenia sposobu występowania znaku towarowego i możliwości jego umieszczania na różnych towarach, tj. bez względu na sposób, w jaki właściciel znaku towarowego mógł de facto umieścić lub zamierza umieścić oznaczenie na różnych towarach?

      (1)  Dz.U. 2015, L 341, s. 21.


title: Sprawa T-172/16: Wyrok Sądu z dnia 26 stycznia 2018 r. – Centro Clinico e Diagnostico G.B. Morgagni / Komisja (Pomoc państwa — Obniżenie podatków i składek odprowadzanych przez przedsiębiorstwa zlokalizowane na obszarach Włoch, na których wystąpiły klęski żywiołowe — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Ewentualny beneficjent pomocy, któremu przysługuje prawo nabyte — Bezpośrednie i indywidualne oddziaływanie — Dopuszczalność — Równe traktowanie — Uzasadnione oczekiwania)

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/19

         Wyrok Sądu z dnia 26 stycznia 2018 r. – Centro Clinico e Diagnostico G.B. Morgagni / Komisja
   (Sprawa T-172/16) (1)

   ((Pomoc państwa - Obniżenie podatków i składek odprowadzanych przez przedsiębiorstwa zlokalizowane na obszarach Włoch, na których wystąpiły klęski żywiołowe - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Ewentualny beneficjent pomocy, któremu przysługuje prawo nabyte - Bezpośrednie i indywidualne oddziaływanie - Dopuszczalność - Równe traktowanie - Uzasadnione oczekiwania))
   (2018/C 094/24)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Centro Clinico e Diagnostico G.B. Morgagni Srl (Katania, Włochy) (przedstawiciel: adwokat E. Castorina)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Stancanelli i V. Bottka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego, dokonanie „kompromisowej wykładni” decyzji Komisji (UE) 2016/195 z dnia 14 sierpnia 2015 r. w sprawie środków pomocy państwa SA.33083 (12/C) (ex 12/NN) wdrożonych przez Włochy obejmujących obniżenie podatków i składek związanych z klęskami żywiołowymi (wszystkie sektory z wyjątkiem rolnictwa) oraz SA.35083 (12/C) (ex 12/NN) wdrożonych przez Włochy obejmujących obniżenie podatków i składek związanych z trzęsieniem ziemi w 2009 r. w Abruzji (wszystkie sektory z wyjątkiem rolnictwa) (Dz.U. 2016, L 43, s. 1), a tytułem żądania ewentualnego, wniesione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Centro Clinico e Diagnostico G.B. Morgagni Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 13.6.2016.


title: Sprawa C-692/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 11 grudnia 2017 r. – Paulo Nascimento Consulting – Mediação Imobiliária Lda / Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 11 grudnia 2017 r. – Paulo Nascimento Consulting – Mediação Imobiliária Lda / Autoridade Tributária e Aduaneira
   (Sprawa C-692/17)
   (2018/C 094/10)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal Administrativo.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Paulo Nascimento Consulting – Mediação Imobiliária Lda.

      Strona pozwana: Autoridade Tributária e Aduaneira.

      Pytania prejudycjalne

   Czy dokonana odpłatnie przez podatnika VAT na rzecz osoby trzeciej cesja pozycji procesowej przysługującej mu w postępowaniu w sprawie egzekucji wierzytelności uznanej sądownie wynikającej z niewykonania umowy pośrednictwa w nieruchomościach, powiększonej o VAT według stawki obowiązującej w dacie zapłaty odsetek za zwłokę wymagalnych do dnia całkowitej zapłaty, jest objęta pojęciem „udzielanie kredytów i pośrednictwo kredytowe, oraz zarządzanie kredytami” dla celów zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 135 ust. 1 lit. b) dyrektywy VAT? (1)

      (1)  DyrektywA 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. z 2006 r. L 347, s. 1).


title: Sprawa T-610/16: Postanowienie Sądu z dnia 16 stycznia 2018 r. – PC / EASO

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/36

         Postanowienie Sądu z dnia 16 stycznia 2018 r. – PC / EASO
   (Sprawa T-610/16) (1)

   (2018/C 094/47)
   Język postępowania: fiński
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 269 z 14.8.2017.


title: Sprawa C-36/18: Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Grecka

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/14

         Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Grecka
   (Sprawa C-36/18)
   (2018/C 094/17)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou, M. Morales Puerta i G. von Rintelen)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/89/UE z dnia 23 lipca 2014 r. ustanawiającej ramy planowania przestrzennego obszarów morskich (1) bądź w każdym razie nie powiadamiając Komisji o tych przepisach, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 15 tej dyrektywy;

               —

               nałożenie na Republikę Grecką okresowej kary pieniężnej w wysokości 31 416 EUR za dzień opóźnienia, licząc od dnia ogłoszenia wyroku Trybunału;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na podstawie art. 15 dyrektywy państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania tej dyrektywy najpóźniej do dnia 18 września 2016 r. i powiadamiają o tym Komisję. Komisja nie otrzymała jednak odpowiedzi na wezwanie do usunięcia uchybienia ani na uzasadnioną opinię, które to dokumenty skierowała do Republiki Greckiej, w związku z czym wnosi ona na podstawie art. 258 TFUE o stwierdzenie uchybienia z powodu niedokonania transpozycji dyrektywy.
   W celu ustanowienia procesu, za pomocą którego organy poszczególnych państw członkowskich oceniają i organizują działalność ludzką na obszarach morskich podlegających ich jurysdykcji, aby osiągnąć cele ekologiczne, gospodarcze i społeczne, Komisja wnosi jednocześnie zgodnie z jej komunikatem dotyczącym stosowania art. 260 ust. 3 TFUE (2) o nałożenie okresowej kary pieniężnej w wysokości 31 416 EUR za dzień, mając w szczególności na uwadze wagę naruszenia (czyli cele dyrektywy w zakresie wspólnej polityki rybołówstwa, transport morski, zachowanie i ochronę środowiska naturalnego oraz energię, ale także wpływ na zainteresowane podmioty gospodarcze).

      (1)  Dz.U. 2014, L 257, s. 135.

      (2)  Dz.U. 2011, C 12, s. 1.


title: Sprawa T-367/16: Wyrok Sądu z dnia 25 stycznia 2018 r. – Brunner / EUIPO – CBM (H HOLY HAFERL HAFERL SHOE COUTURE) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego H HOLY HAFERL HAFERL SHOE COUTURE — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy HOLY — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/11]}

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/20

         Wyrok Sądu z dnia 25 stycznia 2018 r. – Brunner / EUIPO – CBM (H HOLY HAFERL HAFERL SHOE COUTURE)
   (Sprawa T-367/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego H HOLY HAFERL HAFERL SHOE COUTURE - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy HOLY - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/11]})
   (2018/C 094/25)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Gerd Brunner (Moosthenning, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Maenz i D. Oerter)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: CBM Creative Brands Marken GmbH (Zurych, Szwajcaria)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 maja 2016 r. (sprawa R 2943/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między CBM a G. Brunnerem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Gerd Brunner zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 305 z 22.8.2016.


title: Sprawa T-820/17: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2017 r. – Frinsa del Noroeste / EUIPO – Alimentos Friorizados (Alfrisa)

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/28

         Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2017 r. – Frinsa del Noroeste / EUIPO – Alimentos Friorizados (Alfrisa)
   (Sprawa T-820/17)
   (2018/C 094/38)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Frinsa del Noroeste, SA (Santa Eugenia de Ribeira, Hiszpania) (przedstawiciel: J. Botella Reyna, abogado)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Alimentos Friorizados, SA (Barberá del Vallés, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszająca: Alimentos Friorizados, SA

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „Alfrisa” – zgłoszenie nr 14 899 223

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 września 2017 r. w sprawie R 956/2017-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EUIPO, w których oddalono sprzeciw i odwołanie skarżącej dotyczące wspólnotowego znaku towarowego nr 14 899 223 „Alfrisa” w odniesieniu do towarów i usług należących do klas 29 i 35;

               —

               obciążenie zgłaszającej sporny znak towarowy kosztami postępowania, zgodnie z art. 85 RMUE i zasadą 94 RMC.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-561/16: Wyrok Sądu z dnia 25 stycznia 2018 r. – Galocha / Entreprise commune Fusion for Energy (Służba publiczna — Personel kontraktowy — Postępowanie w sprawie naboru prowadzone przez wspólne przedsiębiorstwo Fusion for Energy — Listy rezerwy kadrowej — Nieprawidłowość postępowania w sprawie naboru — Dalsze akty dotyczące osób trzecich — Interes osób trzecich — Interes służby)

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/20

         Wyrok Sądu z dnia 25 stycznia 2018 r. – Galocha / Entreprise commune Fusion for Energy
   (Sprawa T-561/16) (1)

   ((Służba publiczna - Personel kontraktowy - Postępowanie w sprawie naboru prowadzone przez wspólne przedsiębiorstwo Fusion for Energy - Listy rezerwy kadrowej - Nieprawidłowość postępowania w sprawie naboru - Dalsze akty dotyczące osób trzecich - Interes osób trzecich - Interes służby))
   (2018/C 094/26)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Yosu Galocha (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci A. Asmaryan Degtyareva i R.B. Dan)

      Strona pozwana: Europejskie Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Programu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej (przedstawiciele: R. Hanak, G. Poszler i S. Bernal Blanco, działający w charakterze pełnomocników, wspierani przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 270 TFUE i dotyczące w szczególności stwierdzenia nieważności decyzji komisji do spraw naboru, przesłanej pocztą elektroniczną przez kierownika wydziału zasobów ludzkich Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Programu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej w dniu 4 czerwca 2015 r., w sprawie nieumieszczenia nazwiska skarżącego na listach rezerwy kadrowej postępowania w sprawie naboru F4E/CA/ST/FGIV/2015/001, stwierdzenia nieważności wspomnianych list rezerwy kadrowej i stwierdzenia nieważności zawartych w tych listach decyzji w sprawie zatrudnienia laureatów.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji komisji do spraw naboru, przesłanej pocztą elektroniczną przez kierownika wydziału zasobów ludzkich Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Programu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej w dniu 4 czerwca 2015 r., w sprawie nieumieszczenia nazwiska Yosu Galochy na listach rezerwy kadrowej postępowania w sprawie naboru F4E/CA/ST/FGIV/2015/001.

               2)

               Stwierdza się nieważność list rezerwy kadrowej postępowania w sprawie naboru F4E/CA/ST/FGIV/2015/001.

               3)

               Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Programu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej w sprawie zatrudnienia laureatów wskazanych na listach rezerwy kadrowej postępowania w sprawie naboru F4E/CA/ST/FGIV/2015/001.

               4)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona.

               5)

               Europejskie Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Programu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej zostaje obciążone kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w ramach postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 328 z 5.10.2015 r. (sprawa początkowo zarejestrowana przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-117/15 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).


title: Sprawa T-642/16: Postanowienie Sądu z dnia 18 stycznia 2018 r. – Iame / EUIPO – Industrie Aeronautiche Reggiane (Parilla)

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/36

         Postanowienie Sądu z dnia 18 stycznia 2018 r. – Iame / EUIPO – Industrie Aeronautiche Reggiane (Parilla)
   (Sprawa T-642/16) (1)

   (2018/C 094/48)
   Język postępowania: włoski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 392 z 24.10.2016.


title: Sprawa C-59/18: Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2018 r. – Republika Włoska / Rada Unii Europejskiej

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/15

         Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2018 r. – Republika Włoska / Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-59/18)
   (2018/C 094/18)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, S. Fiorentino i C. Colelli, avvocati dello Stato)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

   Do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wnosi się o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji podjętej podczas zebrania w dniu 20 listopada 2017 r. - 14559/17 Rady Unii Europejskiej w składzie do spraw ogólnych opublikowanej w komunikacie prasowym zawierającym sprawozdanie z niego [Outcome of the Council meeting (3579th Council meeting)] w części w której postanowiono, że nowa siedziba Europejskiej Agencji Leków zostanie umieszczona w Amsterdamie i w konsekwencji wyznaczenie Mediolanu jako miejsca jej siedziby.

      Zarzuty i główne argumenty

   Rząd włoski zaskarżył do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej decyzję podjętą podczas zebrania w dniu 20 listopada 2017 r. - 14559/17 Rady Unii Europejskiej w składzie do spraw ogólnych opublikowanej w komunikacie prasowym zawierającym sprawozdanie z niego [Outcome of the Council meeting (3579th Council meeting)] w części, w której postanowiono, że nowa siedziba Europejskiej Agencji Leków zostanie umieszczona w Amsterdamie. Na poparcie swej skargi rząd włoski podniósł jeden zarzut dotyczący nadużycia władzy wskutek nieprzeprowadzenia dochodzenia i przeinaczenia okoliczności faktycznych, wobec faktu, iż rzeczywisty stan siedziby w Amsterdamie nie odpowiada informacjom przedstawionym w ofercie.


title: Sprawa T-8/18: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2018 r. – easyJet Airline / Komisja

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/29

         Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2018 r. – easyJet Airline / Komisja
   (Sprawa T-8/18)
   (2018/C 094/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: easyJet Airline Co. Ltd (Luton, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: P. Willis, Solicitor i adwokat E. Bourtzalas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2017/1861 (1) w całości, a w każdym razie w zakresie, w jakim dotyczy ona przyznanej skarżącej domniemanej bezprawnej pomocy państwa oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest dotknięta oczywistym błędem w ocenie co do faktów i co do prawa w odniesieniu do stwierdzenia, iż operatorzy portów lotniczych działali jedynie w charakterze „pośredników” władz regionalnych Sardynii, a zatem, że środki finansowe przekazane przez nich skarżącej obejmowały zasoby państwowe i można przypisać je państwu.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest dotknięta oczywistym błędem w ocenie co do faktów i co do prawa w odniesieniu do stwierdzenia, że środki finansowe przekazane skarżącej przez operatorów portów lotniczych przysporzyły skarżącej nienależnej korzyści, a w szczególności, iż Komisja błędnie zastosowała zasadę prywatnego inwestora działającego w warunkach gospodarki rynkowej.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest dotknięta oczywistym błędem w ocenie co do faktów i co do prawa w odniesieniu do stwierdzenia, iż finansowanie zainteresowanych przedsiębiorstw lotniczych zakłóca konkurencję lub grozi jej zakłóceniem i wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest dotknięta oczywistym błędem w ocenie co do faktów i co do prawa w odniesieniu do stwierdzenia, zgodnie z którym domniemana pomoc, którą Komisja uznała przyznaną skarżącej, nie mogła być zatwierdzona jako zgodna z rynkiem wewnętrznym na podstawie jednego z odstępstw określonych w art. 107 ust. 3 TFUE.

               5.

               Zarzut piąty, dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest dotknięta oczywistym błędem w ocenie co do faktów i co do prawa ze względu na naruszenie przez Komisję zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, ponieważ skarżąca mogła w sposób uzasadniony oczekiwać, iż jej umowy z operatorami portów lotniczych nie obejmowały pomocy państwa.

               6.

               Zarzut szósty, oparty na niewystarczającym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w odniesieniu do: a) stwierdzenia, że operatorzy portów lotniczych działali jedynie w charakterze „pośredników” władz regionalnych Sardynii i że zatem środki finansowe przekazane przez nich skarżącej obejmowały zasoby państwowe i można przypisać je państwu oraz b) zastosowania zasady prywatnego inwestora działającego w warunkach gospodarki rynkowej w celu wykazania, że skarżąca uzyskała nienależną korzyść.

      (1)  Decyzja Komisji (UE) 2017/1861 z dnia 29 lipca 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.33983 (2013/C) (ex 2012/NN) (ex 2011/N) – wdrożonej przez Włochy – Rekompensata dla portów lotniczych na Sardynii z tytułu obowiązków świadczenia usługi publicznej (UOIG) (Dz.U. 2017, L 268, s. 1).


title: Sprawa T-818/14: Wyrok Sądu z dnia 25 stycznia 2018 r. – BSCA/Komisja (Pomoc państwa — Pomoc przyznana przez Belgię na rzecz BSCA — Decyzja uznająca pomoc za częściowo zgodną i za częściowo niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Akt prawnie wiążący — Termin przedawnienia — Charakter gospodarczy ILS — Proporcja, w jakiej instalacje są używane w celach gospodarczych — Błędne dane liczbowe — Wniosek o dostosowanie — Ustalenie zaktualizowanych wartości — Obowiązek uzasadnienia — Zakłócenie konkurencji — Uzasadnione oczekiwania)

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/16

         Wyrok Sądu z dnia 25 stycznia 2018 r. – BSCA/Komisja
   (Sprawa T-818/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Pomoc przyznana przez Belgię na rzecz BSCA - Decyzja uznająca pomoc za częściowo zgodną i za częściowo niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Akt prawnie wiążący - Termin przedawnienia - Charakter gospodarczy ILS - Proporcja, w jakiej instalacje są używane w celach gospodarczych - Błędne dane liczbowe - Wniosek o dostosowanie - Ustalenie zaktualizowanych wartości - Obowiązek uzasadnienia - Zakłócenie konkurencji - Uzasadnione oczekiwania))
   (2018/C 094/19)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Brussels South Charleroi Airport (BSCA) (Charleroi, Belgia) (przedstawiciele: P. Frühling, S. Golinvaux, H. Tacheny i J. Delarue, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Noë, R. Sauer i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony skarżącej: Société Wallonne des Aéroports SA (Sowaer) (przedstawiciele: A. Lepièce i H. Baeyens, adwokaci)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Brussels Airport Company SA (przedstawiciele: T. Janssens, F. Hoseinian i T. Oeyen, adwokaci) i Brussels Airlines SA/NV (przedstawiciele: początkowo J. Derenne, J. Blockx, D. Vallindas i D. Dauchez, następnie J. Derenne i D. Vallindas, adwokaci)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności art. 3–6 decyzji Komisji C(2014) 6849 final z dnia 1 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.14093 (C76/2002) wdrożonej przez Belgię na rzecz BSCA i Ryanair.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Brussels South Charleroi Airport (BSCA).

               3)

               Société wallonne des aéroports SA (Sowaer), Brussels Airport Company SA i Brussels Airlines SA/NV pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 65 z 23.2.2015.


title: Sprawa T-13/18: Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2018 r. – Crédit mutuel Arkéa / EUIPO – Confédération nationale du Crédit mutuel (Crédit Mutuel)

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/30

         Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2018 r. – Crédit mutuel Arkéa / EUIPO – Confédération nationale du Crédit mutuel (Crédit Mutuel)
   (Sprawa T-13/18)
   (2018/C 094/40)
   Język skargi: feancuski

      Strony

      Strona skarżąca: Crédit mutuel Arkéa (Le Relecq Kerhuon, Framcja) (przedstawiciele: adwokaci A. Casalonga, F. Codevelle i C. Bercial Arias)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Confédération nationale du Crédit mutuel (Paryż, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Confédération nationale du Crédit mutuel

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Crédit Mutuel” –unijny znak towarowy nr 9 943 135

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 listopada 2017 r. w sprawie R 1724/2016-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim uznano w niej, że znak towarowy Unii Europejskiej nr 9 943 135 „Crédit Mutuel” miał charakter odróżniający w następstwie używania dla niektórych towarów z klas 9, 35 i 36;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim uznano w niej charakter odróżniający znaku towarowego Unii Europejskiej nr 9 943 135 „Crédit Mutuel” dla niektórych towarów z klas 9, 16, 36, 38, 42 i 45;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-196/15 P: Wyrok Sądu z dnia 31 stycznia 2018 r. – Gyarmathy/FRA (Odwołanie — Służba publiczna — Personel tymczasowy — Zatrudnienie — Ogłoszenie o naborze — Odrzucenie kandydatury — Przebieg postepowania w sprawie naboru — Przeinaczenie dowodów — Obowiązek uzasadnienia — Zasada zgodności skargi z zażaleniem — Bezstronność Sądu do spraw Służby Publicznej)

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/17

         Wyrok Sądu z dnia 31 stycznia 2018 r. – Gyarmathy/FRA
   (Sprawa T-196/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Personel tymczasowy - Zatrudnienie - Ogłoszenie o naborze - Odrzucenie kandydatury - Przebieg postepowania w sprawie naboru - Przeinaczenie dowodów - Obowiązek uzasadnienia - Zasada zgodności skargi z zażaleniem - Bezstronność Sądu do spraw Służby Publicznej))
   (2018/C 094/20)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Valéria Anna Gyarmathy (Györ, Węgry) (przedstawiciel: A. Cech)

      Druga strona postępowania: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) (przedstawiciele: C. Manolopoulos, pełnomocnik, wspierany przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 5 marca 2015 r., Gyarmathy/FRA (F-97/13, EU:F:2015:7).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Valéria Anna Gyarmathy zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 86 z 20.3.2017.


title: Sprawa T-181/17: Postanowienie Sądu z dnia 16 stycznia 2018 r. – PC / EASO

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/36

         Postanowienie Sądu z dnia 16 stycznia 2018 r. – PC / EASO
   (Sprawa T-181/17) (1)

   (2018/C 094/49)
   Język postępowania: fiński
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 357 z 23.10.2017.


title: Sprawa T-625/16: Wyrok Sądu z dnia 30 stycznia 2018 r. – Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej/ECHA (REACH — Opłata należna za rejestrację substancji — Ulga przyznana MŚP — Błąd w oświadczeniu dotyczącym rozmiaru przedsiębiorstwa — Decyzja nakładająca opłatę administracyjną — Zaprzestanie produkcji substancji — Kryteria obliczania kwoty opłaty administracyjnej — Zalecenie 2003/361/WE — Pewność prawa — Uzasadnione oczekiwania — Proporcjonalność — Równość traktowania)

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/21

         Wyrok Sądu z dnia 30 stycznia 2018 r. – Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej/ECHA
   (Sprawa T-625/16) (1)

   ((REACH - Opłata należna za rejestrację substancji - Ulga przyznana MŚP - Błąd w oświadczeniu dotyczącym rozmiaru przedsiębiorstwa - Decyzja nakładająca opłatę administracyjną - Zaprzestanie produkcji substancji - Kryteria obliczania kwoty opłaty administracyjnej - Zalecenie 2003/361/WE - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania - Proporcjonalność - Równość traktowania))
   (2018/C 094/27)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej sp. z o.o. (Grajewo, Polska) (przedstawiciel: adwokat T. Dobrzyński)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: początkowo E. Maurage, J.P. Trnka i M. Heikkilä, a następnie J.P. Trnka i M. Heikkilä, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności, po pierwsze, decyzji ECHA SME(2016) 2851 z dnia 23 czerwca 2016 r. stwierdzającej, że strona skarżąca nie spełniała warunków skorzystania z ulgi przewidzianej dla średnich przedsiębiorstw i nakładającej na nią opłatę administracyjną, po drugie, wydanych przez ECHA faktur nr 10058238 i nr 10058239 oraz załączników do decyzji SME(2016) 2851 i, po trzecie, decyzji zarządu ECHA MB/43/2014 z dnia 4 czerwca 2015 r. zmieniającej decyzję MB/D/29/2010 zmienioną decyzją MB/21/2012 w sprawie klasyfikacji usług, za które będą pobierane opłaty.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej sp. z o.o. zostaje obciążone kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 402 z 31.10.2016.


title: Sprawa T-281/17: Postanowienie Sądu z dnia 16 stycznia 2018 r. – European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki / Komisja

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/36

         Postanowienie Sądu z dnia 16 stycznia 2018 r. – European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki / Komisja
   (Sprawa T-281/17) (1)

   (2018/C 094/50)
   Język postępowania: angielski
   Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 269 z 14.8.2017.


title: Sprawa T-765/16: Wyrok Sądu z dnia 25 stycznia 2018 r. – Grupo Ganaderos de Fuerteventura / EUIPO (EL TOFIO El sabor de CANARIAS) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego EL TOFIO El sabor de CANARIAS — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/22

         Wyrok Sądu z dnia 25 stycznia 2018 r. – Grupo Ganaderos de Fuerteventura / EUIPO (EL TOFIO El sabor de CANARIAS)
   (Sprawa T-765/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego EL TOFIO El sabor de CANARIAS - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 094/28)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Grupo Ganaderos de Fuerteventura, SL (Puerto del Rosario, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Manresa Medina

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i J. García Murillo, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 lipca 2016 r. (sprawa R 1404/2015-5), dotyczącą zgłoszenia do rejestracji oznaczenia graficznego EL TOFIO El sabor de CANARIAS jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 28 lipca 2016 r. (sprawa R 1404/2015-5).

               2)

               W pozostałej części skarga zostaje odrzucona.

               3)

               EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Grupo Ganaderos de Fuerteventura, SL.

      (1)  Dz.U. C 6 z 9.1.2017.


title: Sprawa T-808/16: Wyrok Sądu z dnia 30 stycznia 2018 r. – Jean Patou Worldwide / EUIPO – Emboga (HISPANITAS JOY IS A CHOICE) Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego HISPANITAS JOY IS A CHOICE — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy JOY — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001]

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/22

         Wyrok Sądu z dnia 30 stycznia 2018 r. – Jean Patou Worldwide / EUIPO – Emboga (HISPANITAS JOY IS A CHOICE)
   (Sprawa T-808/16) (1)

   (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego HISPANITAS JOY IS A CHOICE - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy JOY - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001])
   (2018/C 094/29)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Jean Patou Worldwide Ltd (Watford, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Baran, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: T. Frydendahl A. Folliard-Monguiral i D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Emboga, SA (Petrel, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 czerwca 2016 r. (sprawa R 235/2016-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Jeanem Patou Worldwidem a Embogą.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Jean Patou Worldwide Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 14 z 16.1.2017.


title: Sprawa T-866/16: Wyrok Sądu z dnia 25 stycznia 2018 r. – SilverTours / EUIPO (billiger-mietwagen.de) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego billiger-mietwagen.de — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/23

         Wyrok Sądu z dnia 25 stycznia 2018 r. – SilverTours / EUIPO (billiger-mietwagen.de)
   (Sprawa T-866/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego billiger-mietwagen.de - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 094/30)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: SilverTours GmbH (Fryburg Bryzgowijski, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Neuwald)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 listopada 2016 r. (sprawa R 206/2016-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego billiger-mietwagen.de jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               SilverTours GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 53 z 20.2.2017.


title: Wyrok Trybunału z dnia 14 listopada 2017 r. w połączonych sprawach E-2/17 i E-3/17, Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Dyrektywa 89/662/EWG – Kontrole weterynaryjne – Ograniczenia przywozowe – Surowe i przetworzone produkty mięsne, jaja i mleko)

text:
               15.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 97/9

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 14 listopada 2017 r.
   w połączonych sprawach E-2/17 i E-3/17,
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii

      (Dyrektywa 89/662/EWG – Kontrole weterynaryjne – Ograniczenia przywozowe – Surowe i przetworzone produkty mięsne, jaja i mleko)

   (2018/C 97/05)
   W sprawach połączonych E-2/17 i E-3/17, Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – WNIOSKI o stwierdzenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z aktu, o którym mowa w pkt 1 części 1.1 rozdziału I załącznika I do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotycząca kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego), zmienionego i dostosowanego do Porozumienia zgodnie z Protokołem 1 oraz dostosowaniami sektorowymi w załączniku I, a w szczególności art. 5 tego aktu, utrzymując w mocy:

               (i)

               system zezwoleń dotyczący przywozu mięsa świeżego oraz produktów mięsnych, jak ten określony w art. 10 ustawy (IS) nr 25/1993 oraz art. 3–5 rozporządzenia (IS) nr 448/2012;

               (ii)

               system zezwoleń dotyczący przywozu surowych jaj oraz przetworów z surowych jaj, jak ten określony w art. 10 ustawy (IS) nr 25/1993 oraz art. 3 lit. e) i art. 4 rozporządzenia (IS) nr 448/2012;

               (iii)

               system zezwoleń dotyczący przywozu niepasteryzowanego mleka oraz produktów mlecznych wytwarzanych z mleka niepasteryzowanego oraz dodatkowe wymagania określone w art. 10 ustawy (IS) nr 25/1993 oraz art. 3 lit. f), art. 4 i 5 rozporządzenia (IS) nr 448/2012, jak również zakaz obrotu importowanymi produktami mlecznymi wytwarzanymi z mleka niepasteryzowanego, jak ten określony w art. 7a rozporządzenia (IS) nr 104/2010; oraz

               (iv)

               praktykę administracyjną, zgodnie z którą od importerów wymaga się złożenia oświadczenia oraz uzyskania zgody na przywóz poddanych obróbce produktów mlecznych i jajecznych, jak ta ustanowiona w ramach stosowania rozporządzenia (IS) nr 448/2012,

         Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes), sędziowie Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Páll Hreinsson, wydał w dniu 14 listopada 2017 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1.

               Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 5 aktu prawnego, o którym mowa w pkt 1 części 1.1 rozdziału I załącznika I do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotycząca kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym ze względu na wprowadzenie rynku wewnętrznego), zmienionego i dostosowanego do Porozumienia Protokołem 1 i załącznikiem I, utrzymując w mocy:

                           (i)

                           system zezwoleń dotyczący przywozu mięsa świeżego oraz produktów mięsnych określony w art. 10 ustawy (IS) nr 25/1993, art. 3 lit. a) oraz art. 4 i 5 rozporządzenia (IS) nr 448/2012;

                           (ii)

                           system zezwoleń dotyczący przywozu surowych jaj oraz przetworów z jaj określony w art. 10 ustawy (IS) nr 25/1993 oraz art. 3 lit. e) i art. 4 rozporządzenia (IS) nr 448/2012;

                           (iii)

                           system zezwoleń dotyczący przywozu niepasteryzowanego mleka oraz produktów mlecznych wytwarzanych z mleka niepasteryzowanego określony w art. 3 lit. f) i w art. 4 rozporządzenia (IS) nr 448/2012, a także dodatkowe wymagania dotyczące niektórych serów określone w art. 5 akapit trzeci rozporządzenia (IS) nr 448/2012; oraz

                           (iv)

                           praktykę administracyjną, zgodnie z którą od importerów produktów mlecznych i jajecznych poddanych obróbce wymaga się przekazania odpowiedniemu organowi krajowemu danych potwierdzających, że produkty zostały poddane obróbce zgodnie z prawodawstwem krajowym.

               2.

               Oddala skargę w pozostałym zakresie.

               3.

               Obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawa C-22/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Darmstadt (Niemcy) w dniu 11 stycznia 2018 r. – TopFit e.V., Daniele Biffi / Deutscher Leichtathletikverband e.V.

text:
               9.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Darmstadt (Niemcy) w dniu 11 stycznia 2018 r. – TopFit e.V., Daniele Biffi / Deutscher Leichtathletikverband e.V.
   (Sprawa C-22/18)
   (2018/C 123/17)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Darmstadt

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: TopFit e.V., Daniele Biffi

      Strona pozwana: Deutscher Leichtathletikverband e.V.

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 18, 21 i 165 TFUE należy interpretować w ten sposób, że przepis zawarty w regulaminie lekkiej atletyki związku państwa członkowskiego, który to przepis uzależnia udział w mistrzostwach krajowych od obywatelstwa tego państwa członkowskiego, stanowi niedopuszczalną dyskryminację?

               2.

               Czy art. 18, 21 i 165 TFUE należy interpretować w ten sposób, że związek państwa członkowskiego w sposób niedopuszczalny dyskryminuje sportowców-amatorów, którzy nie mają obywatelstwa tego państwa członkowskiego, umożliwiając im wprawdzie udział w mistrzostwach krajowych, jednakże pozwalając im jedynie na starty „poza konkursem” lub „bez klasyfikacji” oraz nie zezwalając im na udział w biegach i walkach finałowych?

               3.

               Czy art. 18, 21 i 165 TFUE należy interpretować w ten sposób, że związek państwa członkowskiego w sposób niedopuszczalny dyskryminuje sportowców-amatorów, którzy nie mają obywatelstwa tego państwa członkowskiego, wykluczając ich z przyznawania tytułów krajowych względnie klasyfikacji?


title: Sprawa T-45/17: Wyrok Sądu z dnia 20 lutego 2018 r. – Kwang Yang Motor / EUIPO – Schmidt (CK1) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego CK1 — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy CK — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001}

text:
               9.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/18

         Wyrok Sądu z dnia 20 lutego 2018 r. – Kwang Yang Motor / EUIPO – Schmidt (CK1)
   (Sprawa T-45/17) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego CK1 - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy CK - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001})
   (2018/C 123/24)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kwang Yang Motor Co., Ltd (Kaohsiung, Taiwan) (przedstawiciele: adwokaci A. González Hähnlein i A. Kleinheyer)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO był również, interwenient przed Sądem: Udo Schmidt (Reken, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Rother i J. Vogtmeier)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 listopada 2016 r. (sprawa R 2193/2015-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między U. Schmidtem a Kwang Yang Motor.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Kwang Yang Motor Co., Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 78 z 13.3.2017.


title: Sprawa T-88/18: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2018 r. – Gruppo Armonie/EUIPO (ARMONIE)

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/29

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2018 r. – Gruppo Armonie/EUIPO (ARMONIE)
   (Sprawa T-88/18)
   (2018/C 134/41)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Gruppo Armonie SpA (Casalgrande, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Medri)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy ARMONIE – zgłoszenie nr 16 430 068

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 grudnia 2017 r. w sprawie R 2063/2017-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa C-557/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – Postępowanie wszczęte przez Astellas Pharma GmbH (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2001/83/WE — Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Artykuły 28 i 29 — Zdecentralizowana procedura udzielania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego — Artykuł 10 — Generyczny produkt leczniczy — Okres ochrony danych dotyczących referencyjnego produktu leczniczego — Uprawnienie właściwych organów państwa członkowskiego do ustalania rozpoczęcia okresu ochrony danych — Właściwość danych sądów państw członkowskich do kontroli ustalenia rozpoczęcia okresu ochrony danych — Skuteczna ochrona sądowa — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 47)

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/13

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – Postępowanie wszczęte przez Astellas Pharma GmbH
   (Sprawa C-557/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2001/83/WE - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Artykuły 28 i 29 - Zdecentralizowana procedura udzielania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego - Artykuł 10 - Generyczny produkt leczniczy - Okres ochrony danych dotyczących referencyjnego produktu leczniczego - Uprawnienie właściwych organów państwa członkowskiego do ustalania rozpoczęcia okresu ochrony danych - Właściwość danych sądów państw członkowskich do kontroli ustalenia rozpoczęcia okresu ochrony danych - Skuteczna ochrona sądowa - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 47))
   (2018/C 166/16)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

   Astellas Pharma GmbH

      Przy udziale: Helm AG, Lääkealan turvallisuus- ja kehittämiskeskus (Fimea)

      Sentencja

               1)

               Artykuł 28 i art. 29 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/26/UE z dnia 25 października 2012 r., należy interpretować w ten sposób, że w ramach procedury zdecentralizowanej wydawania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu generycznego produktu leczniczego właściwy organ państwa członkowskiego, którego dotyczy ta procedura, nie może sam określić początku okresu ochrony danych referencyjnego produktu leczniczego przy przyjmowaniu, na podstawie art. 28 ust. 5 tej dyrektywy, decyzji dotyczącej dopuszczenia do obrotu owego generycznego produktu leczniczego w tym państwie członkowskim.

               2)

               Artykuł 10 dyrektywy 2001/83, zmienionej dyrektywą 2012/26, w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że sąd państwa członkowskiego, którego dotyczy procedura zdecentralizowana wydawania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, do którego wpłynęła skarga wniesiona przez posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu referencyjnego produktu leczniczego na decyzję dotyczącą pozwolenia na dopuszczenie do obrotu generycznego produktu leczniczego w tym państwie członkowskim wydaną przez właściwy organ tego państwa, jest właściwy do dokonania kontroli ustalenia początku biegu okresu ochrony danych referencyjnego produktu leczniczego. Sąd ów nie jest natomiast właściwy do dokonania weryfikacji, czy pierwotne pozwolenie na dopuszczenie do obrotu referencyjnego produktu leczniczego udzielone w innym państwie członkowskim zostało wydane zgodnie z tą dyrektywą.

      (1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


title: Sprawa T-202/18: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2018 r. – Bruel / Komisja

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/45

         Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2018 r. – Bruel / Komisja
   (Sprawa T-202/18)
   (2018/C 166/57)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Damien Bruel (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat H. Hansen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadą;

         w konsekwencji

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 18 stycznia 2018 r., zatytułowanej „Decyzja Sekretarza Generalnego wydana na podstawie art. 4 szczegółowych zasad wykonania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001” w związku z naruszeniem art. 4, 6 i 9 rozporządzenia nr 1049/2001, a także art. 47 karty, art. 6 europejskiej Konwencji praw człowieka, zasady równości broni oraz obowiązku uzasadnienia;

         w każdym wypadku:

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

               —

               zastrzeżenie dla skarżącego wszelkich pozostałych praw, roszczeń, żądań i środków prawnych.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 i 9 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43; sprostowania: Dz.U. 2010, L 271, s. 20; Dz.U. 2013, L 333, s. 83).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 6 rozporządzenia nr 1049/2001.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia ogólnej zasady równości broni, a także art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 6 europejskiej Konwencji praw człowieka.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001, zasady proporcjonalności oraz obowiązku uzasadnienia.


201805250691897372018/C 200/532212017TC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180424414111Sprawa T-221/17: Wyrok Sądu z dnia 24 kwietnia 2018 r. – Mémora Servicios Funerarios / EUIPO – Chatenoud (MEMORAME) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MEMORAME — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy mémora oraz wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe MÉMORA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów i usług — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}
 ---documentbreak--- C2002018PL4110120180424PL0053411411Wyrok Sądu z dnia 24 kwietnia 2018 r. – Mémora Servicios Funerarios / EUIPO – Chatenoud (MEMORAME)
   (Sprawa T-221/17) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MEMORAME — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy mémora oraz wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe MÉMORA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów i usług — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}”2018/C 200/53Język postępowania: hiszpański
      Strony

      Strona skarżąca: Mémora Servicios Funerarios SLU (Saragossa, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci C. Marí Aguilar i J. Gallego Jiménez)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO był również, interwenient przed Sądem: Georges Chatenoud (Thiviers, Francja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 lutego 2017 r. (sprawa R 1308/2016-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Mémora Servicios Funerarios a G. Chatenoudem.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Mémora Servicios Funerarios SLU pokrywa koszty postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 239 z 24.7.2017.


201805250031897132018/C 200/021912016CJC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL201804102211Sprawa C-191/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin – Niemcy) – Romano Pisciotti / Bundesrepublik Deutschland (Odesłanie prejudycjalne — Obywatelstwo Unii — Artykuły 18 i 21 TFUE — Ekstradycja do Stanów Zjednoczonych Ameryki obywatela państwa członkowskiego, który skorzystał z przysługującego mu prawa do swobodnego przemieszczania się — Porozumienie o ekstradycji między Unią Europejską a tym państwem trzecim — Zakres stosowania prawa Unii — Zakaz ekstradycji stosowany wyłącznie do obywateli krajowych — Ograniczenie swobodnego przemieszczania się — Uzasadnienie oparte na zapobieganiu bezkarności — Proporcjonalność — Poinformowanie państwa członkowskiego pochodzenia obywatela Unii)
 ---documentbreak--- C2002018PL210120180410PL00022121Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin – Niemcy) – Romano Pisciotti / Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-191/16) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Obywatelstwo Unii — Artykuły 18 i 21 TFUE — Ekstradycja do Stanów Zjednoczonych Ameryki obywatela państwa członkowskiego, który skorzystał z przysługującego mu prawa do swobodnego przemieszczania się — Porozumienie o ekstradycji między Unią Europejską a tym państwem trzecim — Zakres stosowania prawa Unii — Zakaz ekstradycji stosowany wyłącznie do obywateli krajowych — Ograniczenie swobodnego przemieszczania się — Uzasadnienie oparte na zapobieganiu bezkarności — Proporcjonalność — Poinformowanie państwa członkowskiego pochodzenia obywatela Unii)”2018/C 200/02Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Landgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Romano Pisciotti

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Sentencja

            1)

            Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że w wypadku takim jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, w którym obywatel Unii objęty wnioskiem o ekstradycję do Stanów Zjednoczonych Ameryki został zatrzymany w celu ewentualnego wykonania tego wniosku w państwie członkowskim innym niż to, którego jest obywatelem, sytuacja tego obywatela jest objęta zakresem stosowania tego prawa, gdy wspomniany obywatel wykonał przysługujące mu prawo do swobodnego przemieszczania się w Unii Europejskiej i gdy wspomniany wniosek o ekstradycję został wykonany w ramach Porozumienia między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o ekstradycji, z dnia 25 czerwca 2003 r.

            2)

            W wypadku takim jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, w którym obywatel Unii objęty wnioskiem o ekstradycję do Stanów Zjednoczonych Ameryki w ramach Porozumienia między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o ekstradycji, z dnia 25 czerwca 2003 r., został zatrzymany w państwie członkowskim innym niż to, którego jest obywatelem, w celu ewentualnego wykonania tego wniosku, art. 18 i 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, aby wezwane państwo członkowskie ustanowiło rozróżnienie na podstawie normy prawa konstytucyjnego między własnymi obywatelami a obywatelami pozostałych państw członkowskich i udzieliło zgody na tę ekstradycję, podczas gdy nie udziela zgody na ekstradycję własnych obywateli, jeżeli uprzednio umożliwiło właściwym organom państwa członkowskiego, którego ta osoba jest obywatelem, zażądanie przekazania tego obywatela w ramach europejskiego nakazu aresztowania, a to ostatnie państwo członkowskie nie przyjęło żadnego środka w tym względzie.

      (
         1
      )	Dz.U. C 370 z 25.7.2016.


201805250191897592018/C 200/146452016CJC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180419121211Sprawa C-645/16: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Conseils et mise en relations (CMR) SARL / Demeures terre et tradition SARL (Odesłanie prejudycjalne — Przedstawiciele handlowi działający na własny rachunek — Dyrektywa 86/653/EWG — Prawo przedstawiciela handlowego do świadczenia wyrównawczego lub odszkodowania po rozwiązaniu umowy agencyjnej — Artykuł 17 — Wykluczenie prawa do świadczenia wyrównawczego w przypadku rozwiązania umowy podczas okresu próbnego uzgodnionego w umowie)
 ---documentbreak--- C2002018PL1210120180419PL0014121121Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Conseils et mise en relations (CMR) SARL / Demeures terre et tradition SARL
   (Sprawa C-645/16) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Przedstawiciele handlowi działający na własny rachunek — Dyrektywa 86/653/EWG — Prawo przedstawiciela handlowego do świadczenia wyrównawczego lub odszkodowania po rozwiązaniu umowy agencyjnej — Artykuł 17 — Wykluczenie prawa do świadczenia wyrównawczego w przypadku rozwiązania umowy podczas okresu próbnego uzgodnionego w umowie)”2018/C 200/14Język postępowania: francuski
      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Conseils et mise en relations (CMR) SARL

      Druga strona postępowania: Demeures terre et tradition SARL

      Sentencja

   Artykuł 17 dyrektywy Rady 86/653/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek należy interpretować w ten sposób, że system świadczenia wyrównawczego oraz system odszkodowania, przewidziane, odpowiednio, w ust. 2 i 3 tego artykułu w razie rozwiązania umowy agencyjnej, mają zastosowanie, jeżeli rozwiązanie to następuje podczas uzgodnionego w tej umowie okresu próbnego.
   (
         1
      )	Dz.U. C 70 z 6.3.2017.


201805250271897472018/C 200/032582016CJC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL201804123311Sprawa C-258/16: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus – Finlandia) – Finnair Oyj / Keskinäinen Vakuutusyhtiö Fennia (Odesłanie prejudycjalne — Transport lotniczy — Konwencja montrealska — Artykuł 31 — Odpowiedzialność przewoźników lotniczych za bagaż rejestrowany — Wymogi dotyczące formy i treści pisemnej skargi składanej do przewoźnika lotniczego — Skarga wniesiona drogą elektroniczną i zarejestrowana w systemie informatycznym przewoźnika lotniczego — Skarga złożona w imieniu osoby posiadającej tytuł do bagażu przez pracownika przewoźnika lotniczego)
 ---documentbreak--- C2002018PL310120180412PL00033131Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus – Finlandia) – Finnair Oyj / Keskinäinen Vakuutusyhtiö Fennia
   (Sprawa C-258/16) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Transport lotniczy — Konwencja montrealska — Artykuł 31 — Odpowiedzialność przewoźników lotniczych za bagaż rejestrowany — Wymogi dotyczące formy i treści pisemnej skargi składanej do przewoźnika lotniczego — Skarga wniesiona drogą elektroniczną i zarejestrowana w systemie informatycznym przewoźnika lotniczego — Skarga złożona w imieniu osoby posiadającej tytuł do bagażu przez pracownika przewoźnika lotniczego)”2018/C 200/03Język postępowania: fiński
      Sąd odsyłający

   Korkein oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Finnair Oyj

      Strona pozwana: Keskinäinen Vakuutusyhtiö Fennia

      Sentencja

            1)

            Artykuł 31 ust. 4 Konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, zawartej w Montrealu w dniu 28 maja 1999 r. i zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2001/539/WE z dnia 5 kwietnia 2001 r. należy interpretować w ten sposób, że w terminach przewidzianych w ust. 2 tego artykułu skarga powinna zostać złożona w formie pisemnej, zgodnie z ust. 3 wskazanego artykułu, pod rygorem niedopuszczalności wszelkiego rodzaju powództw przeciwko temu przewoźnikowi.

            2)

            Skarga taka jak ta, o której mowa w postępowaniu głównym, zarejestrowana w systemie informatycznym przewoźnika lotniczego, spełnia wymóg formy pisemnej przewidziany w art. 31 ust. 3 Konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, zawartej w Montrealu w dniu 28 maja 1999 r.

            3)

            Artykuł 31 ust. 2 i 3 Konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, zawartej w Montrealu w dniu 28 maja 1999 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby wymóg formy pisemnej uznać za spełniony, w sytuacji gdy przedstawiciel przewoźnika lotniczego zapisuje za wiedzą pasażera zgłoszenie szkody albo na papierze, albo elektronicznie poprzez wprowadzenie go do systemu informatycznego tego przewoźnika, pod warunkiem że pasażer ten może zweryfikować prawidłowość treści skargi, która została zapisana i wprowadzona do tego systemu, a w stosownym wypadku poprawić, uzupełnić lub całkowicie zmienić jej treść przed upływem terminu przewidzianego w art. 31 ust. 2 tej konwencji.

            4)

            Artykuł 31 Konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, zawartej w Montrealu w dniu 28 maja 1999 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stawia względem skargi dalszych wymogów dotyczących jej treści oprócz wymogu, aby przewoźnik lotniczy został powiadomiony o powstałej szkodzie.

      (
         1
      )	Dz.U. C 260 z 18.7.2016.


201805250511897052018/C 200/402882016TC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180426323322Sprawa T-288/16: Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2018 r. – Convivo / EUIPO – Porcesadora Nacional de Alimentos (M’Cooky) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Słowny znak towarowy M’Cooky — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy MR.COOK — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001] — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd}
 ---documentbreak--- C2002018PL3220120180426PL0040322332Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2018 r. – Convivo / EUIPO – Porcesadora Nacional de Alimentos (M’Cooky)
   (Sprawa T-288/16) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Słowny znak towarowy M’Cooky — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy MR.COOK — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001] — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd}”2018/C 200/40Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Convivo GmbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat C. Düchs)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: L. Rampini i D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Porcesadora Nacional de Alimentos C.A. Pronaca (Quito, Ekwador)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 marca 2016 r. (sprawa R 1039/2015-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Porcesadora Nacional de Alimentos C.A. Pronaca a Convivo.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Convivo GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 260 z 18.7.2016.


201805250181897442018/C 200/1582017CJC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180412121322Sprawa C-8/17: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 12 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça – Portugalia) – Biosafe – Indústria de Reciclagens SA / Flexipiso – Pavimentos SA [Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 63, 167, 168, 178 – 180, 182 i 219 — Zasada neutralności podatkowej — Prawo do odliczenia VAT — Przewidziany w prawie krajowym termin do wykonania tego prawa — Odliczenie uzupełniającej kwoty VAT, która została wpłacona do skarbu państwa i uwzględniona w dokumentach korygujących pierwotne faktury w wyniku decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego — Data rozpoczęcia biegu terminu]
 ---documentbreak--- C2002018PL1220120180412PL0015122132Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 12 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça – Portugalia) – Biosafe – Indústria de Reciclagens SA / Flexipiso – Pavimentos SA
   (Sprawa C-8/17) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 63, 167, 168, 178 – 180, 182 i 219 — Zasada neutralności podatkowej — Prawo do odliczenia VAT — Przewidziany w prawie krajowym termin do wykonania tego prawa — Odliczenie uzupełniającej kwoty VAT, która została wpłacona do skarbu państwa i uwzględniona w dokumentach korygujących pierwotne faktury w wyniku decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego — Data rozpoczęcia biegu terminu]”2018/C 200/15Język postępowania: portugalski
      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal de Justiça

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Biosafe – Indústria de Reciclagens SA

      Strona przeciwna: Flexipiso – Pavimentos SA

      Sentencja

   Artykuły 63, 167, 168, 178–180, 182 i 219 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz zasadę neutralności podatkowej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom państwa członkowskiego, na podstawie których, w okolicznościach takich jak będące przedmiotem postępowania głównego, w których w wyniku decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego uzupełniająca kwota podatku od wartości dodanej (VAT) została wpłacona do skarbu państwa i uwzględniona w dokumentach korygujących pierwotne faktury kilka lat po dostawie spornych towarów, odmówiono skorzystania z prawa do odliczenia VAT na tej podstawie, że termin przewidziany przez owe przepisy do wykonania tego prawa rozpoczął bieg od dnia wystawienia rzeczonych pierwotnych faktur i upłynął.
   (
         1
      )	Dz.U. C 95 z 27.3.2017.


201805250071897482018/C 200/043162016CJC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL201804174521Sprawy połączone C-316/16 i C-424/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 kwietnia 2018 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg, Supreme Court of the United Kingdom – Niemcy, Zjednoczone Królestwo) – B / Land Baden-Württemberg (C-316/16), Secretary of State for the Home Department / Franco Vomero (C-424/16) [Odesłanie prejudycjalne — Obywatelstwo Unii Europejskiej — Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich — Dyrektywa 2004/38/WE — Artykuł 28 ust. 3 lit. a) — Zwiększona ochrona przed wydaleniem — Warunki — Prawo stałego pobytu — Pobyt w przyjmującym państwie członkowskim przez 10 lat poprzedzających decyzję o wydaleniu z terytorium danego państwa członkowskiego — Okres odbywania kary pozbawienia wolności — Wpływ na ciągłość 10 letniego pobytu — Związek pomiędzy całościową oceną a więzami integracyjnymi — Moment, w którym należy przeprowadzić wspomnianą, ocenę oraz kryteria, jakie należy uwzględnić w ramach tej oceny]
 ---documentbreak--- C2002018PL410120180417PL00044152Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 kwietnia 2018 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg, Supreme Court of the United Kingdom – Niemcy, Zjednoczone Królestwo) – B / Land Baden-Württemberg (C-316/16), Secretary of State for the Home Department / Franco Vomero (C-424/16)
   (Sprawy połączone C-316/16 i C-424/16) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Obywatelstwo Unii Europejskiej — Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich — Dyrektywa 2004/38/WE — Artykuł 28 ust. 3 lit. a) — Zwiększona ochrona przed wydaleniem — Warunki — Prawo stałego pobytu — Pobyt w przyjmującym państwie członkowskim przez 10 lat poprzedzających decyzję o wydaleniu z terytorium danego państwa członkowskiego — Okres odbywania kary pozbawienia wolności — Wpływ na ciągłość 10 letniego pobytu — Związek pomiędzy całościową oceną a więzami integracyjnymi — Moment, w którym należy przeprowadzić wspomnianą, ocenę oraz kryteria, jakie należy uwzględnić w ramach tej oceny]”2018/C 200/04Język postępowania: niemiecki i angielski
      Sądy odsyłające

   Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg, Supreme Court of the United Kingdom

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: B (C-316/16), Secretary of State for the Home Department (C-424/16)

      Strony pozwane: Land Baden-Württemberg (C-316/16), Franco Vomero (C-424/16)

      Sentencja

            1)

            Artykuł 28 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, należy interpretować w ten sposób, że korzystanie z przewidzianej we wspomnianym przepisie ochrony przed wydaleniem z terytorium państwa członkowskiego zależy od spełnienia warunku, by zainteresowany posiadał prawo stałego pobytu w rozumieniu art. 16 i art. 28 ust. 2 tej dyrektywy.

            2)

            Artykuł 28 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2004/38 należy interpretować w ten sposób, iż w przypadku obywatela Unii, który odbywa karę pozbawienia wolności i wobec którego została wydana decyzja o wydaleniu, ustanowiony w tym przepisie warunek „[zamieszkiwania] w przyjmującym państwie członkowskim przez poprzednie dziesięć lat” może zostać spełniony, o ile całościowa ocena sytuacji zainteresowanego z uwzględnieniem wszystkich istotnych aspektów prowadzi do stwierdzenia, że niezależnie od wspomnianego pozbawienia wolności więzy integracyjne łączące zainteresowanego z przyjmującym państwem członkowskim nie zostały zerwane. Wśród tych aspektów znajdują się w szczególności siła więzów integracyjnych zadzierzgniętych w przyjmującym państwie członkowskim przed umieszczeniem zainteresowanego w zakładzie karnym, charakter przestępstwa, które było przyczyną odbywania przez niego kary pozbawienia wolności, oraz okoliczności popełnienia przestępstwa, a także zachowanie zainteresowanego w okresie odbywania kary.

            3)

            Artykuł 28 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2004/38 należy interpretować w ten sposób, że kwestię, czy dana osoba spełnia warunek „[zamieszkiwania] w przyjmującym państwie członkowskim przez poprzednie dziesięć lat” w rozumieniu wspomnianego przepisu, należy oceniać w dniu wydania pierwotnej decyzji o wydaleniu.

      (
         1
      )	Dz.U. C 343 z 19. 09. 2016

      Dz.U. C 350, z 26.09.2016.


201805250141897552018/C 200/16132017CJC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180412131311Sprawa C-13/17: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Fédération des entreprises de la beauté / Ministre des Affaires sociales, de la Santé et des Droits des femmes, Ministre de l’Éducation nationale, de l’Enseignement supérieur et de la Recherche, Ministre de l'Économie et des Finances, dawniej Ministre de l'Économie, de l'Industrie et du Numérique [Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Produkty kosmetyczne — Rozporządzenie (WE) nr 1223/2009 — Artykuł 10 ust. 2 — Ocena bezpieczeństwa produktu kosmetycznego — Kwalifikacje osób odpowiedzialnych za tę ocenę — Uznanie równorzędnego charakteru studiów — Dyscypliny zbliżone do farmacji, toksykologii lub medycyny — Uprawnienia dyskrecjonalne państw członkowskich])
 ---documentbreak--- C2002018PL1310120180412PL0016131131Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Fédération des entreprises de la beauté / Ministre des Affaires sociales, de la Santé et des Droits des femmes, Ministre de l’Éducation nationale, de l’Enseignement supérieur et de la Recherche, Ministre de l'Économie et des Finances, dawniej Ministre de l'Économie, de l'Industrie et du Numérique
   (Sprawa C-13/17) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Produkty kosmetyczne — Rozporządzenie (WE) nr 1223/2009 — Artykuł 10 ust. 2 — Ocena bezpieczeństwa produktu kosmetycznego — Kwalifikacje osób odpowiedzialnych za tę ocenę — Uznanie równorzędnego charakteru studiów — Dyscypliny zbliżone do farmacji, toksykologii lub medycyny — Uprawnienia dyskrecjonalne państw członkowskich])”2018/C 200/16Język postępowania: francuski
      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Fédération des entreprises de la beauté

      Strona pozwana: Ministre des Affaires sociales, de la Santé et des Droits des femmes, Ministre de l’Éducation nationale, de l’Enseignement supérieur et de la Recherche, Ministre de l'Économie et des Finances, dawnej Ministre de l'Économie, de l'Industrie et du Numérique

      Sentencja

            1)

            Wykładni art. 10 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczącego produktów kosmetycznych należy dokonywać w taki sposób, że uznanie równorzędności studiów, o którym mowa w tym przepisie, może dotyczyć innych studiów niż te ukończone w państwach trzecich.

            2)

            Wykładni art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 1223/2009 należy dokonywać w taki sposób, że przepis ów upoważnia każde państwo członkowskie do określenia dyscyplin „zbliżonych” do farmacji, toksykologii lub medycyny, a także do określenia poziomu kwalifikacji spełniającego wymogi tego rozporządzenia, pod warunkiem że państwo to przestrzega celów określonych rzeczonym rozporządzeniem, polegających w szczególności na zapewnieniu, że osoba przeprowadzająca ocenę bezpieczeństwa produktów kosmetycznych posiada kwalifikacje, które umożliwią jej zagwarantowanie wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi.

      (
         1
      )	Dz.U. C 95 z 27.3.2017.


201805250161897562018/C 200/271242018CJC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180215212221Sprawa C-124/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 30 listopada 2017 r. w sprawach połączonych T-101/15 i T–102/15, Red Bull GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 15 lutego 2018 r. przez Red Bull GmbH
 ---documentbreak--- C2002018PL2110120180215PL0027211222Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 30 listopada 2017 r. w sprawach połączonych T-101/15 i T–102/15, Red Bull GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 15 lutego 2018 r. przez Red Bull GmbH
   (Sprawa C-124/18 P)2018/C 200/27Język postępowania: angielski
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Red Bull GmbH (przedstawiciele: A. Renck, Rechtsanwalt, S. Petivlasova, abogada)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej; Marques; Optimum Mark sp. z o.o.

      Żądania wnoszącego odwołanie

            —

            uchylenie wyroku z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawach połączonych T-101/15 i T-102/15;

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 grudnia 2014 r. w sprawach R 2037/2013-1 i R 2036/2013-1; oraz

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach zarzutu pierwszego wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, że dokonana przez niego wykładnia art. 7 ust. 1 lit. a) oraz art. 4 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (
         1
      ), w kontekście znaków towarowych tworzonych przez kompozycję kolorystyczną, narusza zasady równego traktowania i proporcjonalności. Sąd w sposób nieuprawniony wprowadził nowy i nieproporcjonalny wymóg dotyczący graficznego przedstawienia znaków towarowych tworzonych przez kompozycję kolorystyczną, błędnie przyjmując, że tego rodzaju znaki mają jako takie samoistnie mniej precyzyjny charakter. Po pierwsze, założenie takie nie ma podstawy prawnej, nie odpowiada żadnemu z celów określonych w przepisach oraz bezprawnie i nieproporcjonalnie dyskryminuje znaki towarowe tworzone przez kompozycje kolorystyczne względem innych znaków towarowych, takich jak między innymi jednokolorowe znaki towarowe, słowne znaki towarowe, czy znaki towarowe tworzone przez rysunki. Po drugie, kryteria wskazane w zaskarżonym wyroku są sprzeczne z samą istotą znaków towarowych stanowiących kombinację kolorów, które, jak jasno zauważył Trybunał w wyroku Libertel (
         2
      ), nie są ograniczone przestrzennie. Zaskarżony wyrok w rzeczywistości ogranicza znaki towarowe tworzone przez kompozycje kolorystyczne jako takie do kolorowych znaków graficznych, pozycyjnych lub przedstawiających wzory. Po trzecie, potencjalnym skutkiem zaskarżonego wyroku może być unieważnienie ponad 85 % znaków towarowych znajdujących się w portfolio wnoszącego odwołanie, które stanowią kombinacje kolorów podobne do spornych znaków towarowych.
   W ramach zarzutu drugiego wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi naruszenie art. 7 ust. 1 lit. a) oraz art. 4 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej wskutek dokonania błędnej i niedopuszczalnej wykładni wyroku Heidelberger Bauchemie (
         3
      ), poprzez wprowadzenie wymogu spełnienia przez znaki towarowe tworzone przez kompozycje kolorystyczne trzech kumulatywnych warunków, odnoszących się mianowicie do i) specyficznego odcienia danego koloru, ii) proporcji, w jakich dane kolory pozostają względem siebie i iii) przestrzennego rozmieszczenia kolorów. Sformułowanie powyższych warunków nie było konieczne do celów tego wyroku oraz niesie za sobą nieproporcjonalnie szkodliwe skutki wyłącznie w odniesieniu do kategorii lub klas znaków towarowych lub oznaczeń tworzonych przez kombinacje kolorystyczne lub same oznaczenia kolorowe jako takie. Dodatkowo, trzeci i nowy kumulatywny warunek został uzasadniony jakoby „ograniczoną samoistną zdolnością kolorów do przenoszenia jakiegokolwiek precyzyjnego znaczenia”. Jednakże warunek ten był do tej pory badany w ramach analizy odróżniającego charakteru znaku jako przesłanki jego rejestracji, nie zaś w ramach wymogu jego graficznego przedstawienia, co oznacza, że warunek ten od razu skutkuje nieważnością rejestracji bez możliwości wykazania charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania lub naprawienia tego braku w inny sposób. Zaskarżony wyrok narusza również art. 4 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej poprzez wprowadzenie wymogu przedłożenia „wyraźnego” opisu danego rodzaju znaków towarowych oraz poprzez bezprawne zredukowanie rzeczywistej definicji takich znaków do tych, które mają jeden (innymi słowy graficzny) układ przestrzenny odpowiadający zakładanemu rzeczywistemu używaniu tego znaku w przyszłości.
   W ramach zarzutu trzeciego wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań poprzez niezbadanie i niewzięcie pod uwagę w wyroku, że zgłoszenia pierwszego ze spornych znaków towarowych dokonano jeszcze przed wydaniem wyroku Heidelberger Bauchemie, wskutek czego Sąd nie uwzględnił możliwości potencjalnego zastosowania zasad określonych w wyrokach Lambretta (
         4
      ) i Cactus (
         5
      ). Zasada ta została również naruszona wskutek nieprzeprowadzenia całościowej oceny dopuszczalnych i rzetelnych źródeł, stosownych zasad i przepisów, orzecznictwa sądów Unii oraz wskazówek EUIPO w celu ustalenia, czy wszystkie istotne okoliczności niniejszej sprawy mogą łącznie prowadzić do wniosku, że EUIPO dał wnoszącemu odwołanie konkretne, bezwarunkowe i spójne zapewnienia, na których wnoszący odwołanie oparł się, stosując się do nich, co spowodowało powstanie po jego stronie prawnie uzasadnionych oczekiwań.
   W ramach zarzutu czwartego wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi naruszenie zasady proporcjonalności poprzez niewzięcie pod uwagę nieproporcjonalności unieważnienia obu spornych znaków towarowych w wyjątkowych okoliczności niniejszej sprawy. W szczególności Sąd nie wziął pod uwagę, że cele precyzyjności i jasności oraz pewności prawa można było skutecznie osiągnąć poprzez wezwanie wnoszącego odwołanie do uściślenia opisu obu znaków towarowych, tak aby można je było pozostawić w rejestrze zamiast unieważniać obie rejestracji.
   W ramach zarzutu piątego wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi naruszenie norm procesowych wskutek błędnego zastosowania art. 134 § 1 regulaminu postępowania polegającego na obciążeniu wnoszącego odwołanie kosztami postępowania. Wyjątkowe okoliczności niniejszej sprawy oraz zasada sprawiedliwości wymagają, zgodnie z art. 135 § 1 regulaminu postępowania, aby to nie wnoszący odwołanie pokrywał koszty postępowania, lecz EUIPO.
   (
         1
      )	Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1).
   (
         2
      )	Wyrok z dnia 6 maja 2003 r., Libertel, C-104/01, EU:C:2003:244.
   (
         3
      )	Wyrok z dnia 24 czerwca 2004 r., Heidelberger Bauchemie, C-49/02, EU:C:2004:384.
   (
         4
      )	Wyrok z dnia 16 lutego 2017 r., Brandconcern BV/ EUIPO i Scooters India (Lambretta), C-577/14 P, EU:C:2017:122.
   (
         5
      )	Wyrok z dnia 11 października 2017 r., EUIPO/Cactus SA (Cactus), C-501/15 P, EU:C:2017:750.


201805250101897532018/C 200/053202016CJC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL201804105511Sprawa C-320/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Lille – Francja) – postępowanie karne przeciwko Uber France SAS (Odesłanie prejudycjalne — Usługi w dziedzinie transportu — Dyrektywa 2006/123/WE — Usługi na rynku wewnętrznym — Dyrektywa 98/34/WE — Usługi społeczeństwa informacyjnego — Zasada dotycząca usług społeczeństwa informacyjnego — Pojęcie — Usługa pośrednictwa umożliwiająca odpłatnie, za pomocą aplikacji na inteligentny telefon, nawiązywanie kontaktów między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską — Sankcje karne)
 ---documentbreak--- C2002018PL510120180410PL00055151Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Lille – Francja) – postępowanie karne przeciwko Uber France SAS
   (Sprawa C-320/16) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Usługi w dziedzinie transportu — Dyrektywa 2006/123/WE — Usługi na rynku wewnętrznym — Dyrektywa 98/34/WE — Usługi społeczeństwa informacyjnego — Zasada dotycząca usług społeczeństwa informacyjnego — Pojęcie — Usługa pośrednictwa umożliwiająca odpłatnie, za pomocą aplikacji na inteligentny telefon, nawiązywanie kontaktów między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską — Sankcje karne)”2018/C 200/05Język postępowania: francuski
      Sąd odsyłający

   Tribunal de grande instance de Lille

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Uber France SAS,

      przy udziale: Nabila Bensalema

      Sentencja

   Artykuł 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r., oraz art. 2 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym należy interpretować w taki sposób, że przepis krajowy, który przewiduje sankcję karną za organizowanie systemu kojarzenia klientów z osobami świadczącymi zarobkowo usługi przewozu drogowego osób pojazdami przeznaczonymi do przewozu nie więcej niż dziewięciu osób, którzy to świadczeniodawcy nie posiadają na to odpowiedniego zezwolenia, dotyczy „usługi w dziedzinie transportu”, ponieważ ma on zastosowanie do świadczonej za pomocą aplikacji na inteligentny telefon usługi pośrednictwa stanowiącej integralną część złożonej usługi, której głównym elementem jest usługa przewozowa. Taka usługa jest wyłączona z zakresu zastosowania tych dyrektyw.
   (
         1
      )	Dz.U. C 296 z 16.08.2016.


201805250441897012018/C 200/542972017TC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180424424211Sprawa T-297/17: Wyrok Sądu z dnia 24 kwietnia 2018 r. – VSM / EUIPO (WE KNOW ABRASIVES) Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego WE KNOW ABRASIVES — Znak towarowy utworzony z hasła reklamowego — Właściwość izby odwoławczej w wypadku odwołania ograniczonego do części usług wskazanych w zgłoszeniu — Artykuł 64 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 71 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 2017/1001] — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001]
 ---documentbreak--- C2002018PL4210120180424PL0054421421Wyrok Sądu z dnia 24 kwietnia 2018 r. – VSM / EUIPO (WE KNOW ABRASIVES)
   (Sprawa T-297/17) (
         1
      )
   „Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego WE KNOW ABRASIVES — Znak towarowy utworzony z hasła reklamowego — Właściwość izby odwoławczej w wypadku odwołania ograniczonego do części usług wskazanych w zgłoszeniu — Artykuł 64 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 71 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 2017/1001] — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001]”2018/C 200/54Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: VSM.Vereinigte Schmirgel- und Maschinen-Fabriken AG (Hanower, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Horak)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: W. Schramek i A. Söder, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 marca 2017 r. (sprawa R 1595/2016-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego WE KNOW ABRASIVES jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 6 marca 2017 r. (sprawa R 1595/2016-4) w zakresie, w jakim odrzucono w niej zgłoszenie oznaczenia słownego WE KNOW ABRASIVES dla usług należących do klasy 35, odpowiadających następującemu opisowi: „reklama; zarządzanie działalnością gospodarczą; usługi sekretarskie; usługi sprzedaży hurtowej w dziedzinie budowlanych produktów metalowych; administrowanie działalnością gospodarczą”.

            2)

            W pozostałej części skarga VSM.Vereinigte Schmirgel- und Maschinen-Fabriken AG zostaje oddalona.

            3)

            VSM.Vereinigte Schmirgel- und Maschinen-Fabriken i EUIPO pokrywają własne koszty.

      (
         1
      )	Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


201805250601897322018/C 200/413122016TC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180425333311Sprawa T-312/16: Wyrok Sądu z dnia 25 kwietnia 2018 r. – Walfood / EUIPO – Romanov Holding (CHATKA) Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Słowny znak towarowy CHATKA — Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy CHATKA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001] — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 2017/1001)
 ---documentbreak--- C2002018PL3310120180425PL0041331331Wyrok Sądu z dnia 25 kwietnia 2018 r. – Walfood / EUIPO – Romanov Holding (CHATKA)
   (Sprawa T-312/16) (
         1
      )
   „Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Słowny znak towarowy CHATKA — Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy CHATKA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001] — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 2017/1001)”2018/C 200/41Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Walfood SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat E. Cornu)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Romanov Holding, SL (La Moraleja, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci S. García Cabezas i R. Fernández Iglesias)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 marca 2016 r. (sprawa R 2780/8014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Romanov Holding a Walfood.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Walfood SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 305 z 22.8.2016.


201805250211897262018/C 200/292082018CJC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180323232421Sprawa C-208/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky (Republika Czeska) w dniu 23 marca 2018 r. – Jana Petruchová / FIBO Group Holdings Limited
 ---documentbreak--- C2002018PL2310120180323PL0029231242Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky (Republika Czeska) w dniu 23 marca 2018 r. – Jana Petruchová / FIBO Group Holdings Limited
   (Sprawa C-208/18)2018/C 200/29Język postępowania: czeski
      Sąd odsyłający

   Nejvyšší soud České republiky

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Jana Petruchová

      Strona pozwana: FIBO Group Holdings Limited

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 17 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 (
         1
      ) z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych powinien być interpretowany w ten sposób, że za konsumenta w rozumieniu tego przepisu uznać należy również osobę, której dotyczy postępowanie główne, a która uczestniczy w transakcjach na międzynarodowym rynku walutowym FOREX na podstawie aktywnie składanych przez siebie poleceń, jednakże za pośrednictwem osoby trzeciej będącej przedsiębiorcą?
   (
         1
      )	Dz.U. 2012, L 351, s. 1