title: Sprawa C-317/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 13 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Faro — Portugalia) — Cátia Correia Moreira/Município de Portimão (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2001/23/WE — Przejęcia przedsiębiorstw — Ochrona praw pracowniczych — Pojęcie „pracownika” — Poważne zmiany warunków pracy na niekorzyść dla pracownika)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/16

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 13 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Faro — Portugalia) — Cátia Correia Moreira/Município de Portimão
      (Sprawa C-317/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2001/23/WE - Przejęcia przedsiębiorstw - Ochrona praw pracowniczych - Pojęcie „pracownika” - Poważne zmiany warunków pracy na niekorzyść dla pracownika)
      (2019/C 263/20)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Judicial da Comarca de Faro

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Cátia Correia Moreira

         Strona pozwana: Município de Portimão

         Sentencja

                  1)

                  Dyrektywę Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów, a zwłaszcza jej art. 2 ust. 1 lit. d), należy interpretować w ten sposób, że dana osoba, która zawarła ze zbywającym umowę o świadczenie pracy na stanowisku wymagającym szczególnego zaufania w rozumieniu rozpatrywanego w postępowaniu głównym ustawodawstwa krajowego, może zostać uznana za „pracownika”, a zatem korzystać z przyznanej tą dyrektywą ochrony, pod warunkiem jednak, że jako pracownik podlega ona ochronie tego ustawodawstwa oraz że w momencie przejęcia jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę, czego zweryfikowanie jest zadaniem należącym do sądu krajowego.

                  2)

                  Dyrektywę 2001/23 w związku z art. 4 ust. 2 TUE należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przewiduje, że w przypadku przejęcia w rozumieniu tej dyrektywy, w sytuacji kiedy przejmującym jest gmina, pracownicy, których dotyczy to przejęcie, są zobowiązani z jednej strony poddać się procedurze konkursu publicznego, a z drugiej strony zawrzeć nowy stosunek z przejmującym.

         (1)  Dz.U. C 268 z 30.7.2018.


title: Sprawa T-390/19: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2019 r. — Muscardini/Parlament

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/50

      Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2019 r. — Muscardini/Parlament
      (Sprawa T-390/19)
      (2019/C 270/51)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Cristiana Muscardini (Mediolan, Włochy) (przedstawiciel: M. Merola, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie za niebyły lub stwierdzenie całkowitej nieważności aktu, o którym skarżąca została powiadomiona w drodze zaskarżonego komunikatu, poprzez który Parlament Europejski ponownie określił uprawnienia emerytalne z tytułu zaprzestania aktywności i nakazał odzyskanie kwoty wypłaconej na podstawie poprzedniego wyliczenia emerytury;

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu zwrotu wszystkich kwot niesłusznie wstrzymanych, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia dokonanego potrącenia, i zobowiązanie Parlamentu Europejskiego do wykonania wydanego wyroku i do podjęcia wszelkich inicjatyw, aktów lub środków koniecznych do zapewnienia natychmiastowego i pełnego przywrócenia pierwotnej wysokości świadczenia emerytalnego;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-389/19 Coppo Gavazzi/Parlament.


title: Sprawa T-391/19: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2019 r. –Vinci/Parlament

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/50

      Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2019 r. –Vinci/Parlament
      (Sprawa T-391/19)
      (2019/C 270/52)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Luigi Vinci (Mediolan, Włochy) (przedstawiciel: M. Merola, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie za niebyły lub stwierdzenie całkowitej nieważności aktu, o którym skarżąca została powiadomiona w drodze zaskarżonego komunikatu, poprzez który Parlament Europejski ponownie określił uprawnienia emerytalne z tytułu zaprzestania aktywności i nakazał odzyskanie kwoty wypłaconej na podstawie poprzedniego wyliczenia emerytury;

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu zwrotu wszystkich kwot niesłusznie wstrzymanych, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia dokonanego potrącenia, i zobowiązanie Parlamentu Europejskiego do wykonania wydanego wyroku i do podjęcia wszelkich inicjatyw, aktów lub środków koniecznych do zapewnienia natychmiastowego i pełnego przywrócenia pierwotnej wysokości świadczenia emerytalnego;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-389/19, Coppo Gavazzi/Parlament.


title: Sprawa T-392/19: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2019 r. — Mantovani/Parlament

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/51

      Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2019 r. — Mantovani/Parlament
      (Sprawa T-392/19)
      (2019/C 270/53)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Agostino Mantovani (Brescia, Włochy) (przedstawiciel: M. Merola, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie za niebyły lub stwierdzenie całkowitej nieważności aktu, o którym skarżąca została powiadomiona w drodze zaskarżonego komunikatu, poprzez który Parlament Europejski ponownie określił uprawnienia emerytalne z tytułu zaprzestania aktywności i nakazał odzyskanie kwoty wypłaconej na podstawie poprzedniego wyliczenia emerytury;

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu zwrotu wszystkich kwot niesłusznie wstrzymanych, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia dokonanego potrącenia, i zobowiązanie Parlamentu Europejskiego do wykonania wydanego wyroku i do podjęcia wszelkich inicjatyw, aktów lub środków koniecznych do zapewnienia natychmiastowego i pełnego przywrócenia pierwotnej wysokości świadczenia emerytalnego;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-389/19, Coppo Gavazzi/Parlament.


title: Sprawa T-400/19: Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2019 r. — Iccrea Banca/SRB

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/52

      Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2019 r. — Iccrea Banca/SRB
      (Sprawa T-400/19)
      (2019/C 270/54)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Iccrea Banca SpA, Istituto Centrale del Credito Cooperativo (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: P. Messina, F. Isgrò i A. Dentoni Litta, avvocati)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  A)

                  Tytułem głównym:

                              —

                              stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji nr SRB/ES/SRF/2019/10 z dnia 16 kwietnia 2019 r., a w odpowiednim przypadku jej odpowiednich załączników, jak również wszystkich ewentualnych późniejszych decyzji Jednolitej Rady, również tych nieznanych, na których oparł się Banca d’Italia przy przyjmowaniu decyzji nr 0543938/19 z dnia 24 kwietnia 2019 r. oraz nr 0733800/19 z dnia 7 czerwca 2019 r.;

                              —

                              nakazanie zapłaty odszkodowania na rzecz Iccrea Banca z tytułu szkody wyrządzonej przez Jednolitą Radę przy ustalaniu składek należnych od strony skarżącej, polegającego na zwrocie kwot pobranych przez stronę skarżącą.

                  B)

                  Tytułem pomocniczym, na wypadek braku uwzględnienia roszczeń głównych:

                              —

                              stwierdzenie nieważności art. 5 ust. 1 lit. a) i f) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (1), ponieważ narusza on podstawowe zasady prawa wspólnotowego, a w szczególności zasady równości, niedyskryminacji i proporcjonalności ustanowione w art. 2 TUE, w sposób, w jaki interpretuje je orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

                  C)

                  W każdym przypadku — o obciążenie Jednolitej Rady kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji nr SRB/ES/SRF/2019/10 z dnia 16 kwietnia 2019 r. wraz z odpowiednimi załącznikami, a także przeciwko wszystkim jej późniejszym decyzjom w tym przedmiocie, również nieznanym, które ustaliły w stosunku do strony skarżącej wysokość składek z rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy braku dochodzenia, błędnej oceny stanu faktycznego, naruszenia i błędnego zastosowania art. 5 lit. a) rozporządzenia 2015/63, a także naruszenia zasady niedyskryminacji i dobrej administracji.

                              —

                              W tym zakresie strona skarżąca podnosi, że Jednolita Rada błędnie zastosowała art. 5 lit. a) rozporządzenia 2015/63 przy ustalaniu składek należnych od strony skarżącej, ponieważ nie uwzględniła pasywów wewnątrz grupy.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy braku dochodzenia, błędnej oceny stanu faktycznego, naruszenia i błędnego zastosowania art. 5 lit. f) rozporządzenia 2015/63, a także naruszenia zasad niedyskryminacji i dobrej administracji.

                              —

                              W tym zakresie strona skarżąca podnosi, że Jednolita Rada w sposób błędny zastosowała art. 5 lit. f) rozporządzenia 2015/63, powodując sytuację podwójnego naliczenia.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy bezprawności zachowania organu Unii i odpowiedzialności pozaumownej z art. 238 TFUE.

                              —

                              Strona skarżąca podnosi w tym zakresie, że zachowanie Jednolitej Rady zawiera wszelkie elementy wymagane od zawsze przez orzecznictwo europejskie dla wspomnianego zarzutu, to znaczy: bezprawność zachowania zarzucanego instytucjom, rzeczywiste istnienie szkody oraz związek przyczynowy pomiędzy wspomnianym zachowaniem a podnoszoną szkodą.

                  4.

                  Zarzut czwarty, pomocniczo i na wypadek, dotyczący naruszenia zasady skuteczności i równego traktowania oraz związanego z tym braku zastosowania rozporządzenia 2015/63.

                              —

                              W tym zakresie strona skarżąca podnosi, że ewentualne porównanie pomiędzy wspomnianym rozporządzeniem a sytuacją strony skarżącej naruszałoby zasady wymienione w pkt 4, ponieważ istnieją podmioty znajdujące się w tej samej sytuacji faktycznej co Iccrea, do których znajdują zastosowanie zmniejszenia składek, co wiąże się z pogorszeniem sytuacji prawnej strony skarżącej i odmiennym traktowaniem sytuacji podobnych.

         (1)  Dz.U. 2015, L 11, s. 44.


title: Sprawa C-458/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 20 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken — Niemcy) — postępowanie karne przeciwko K.P. (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Zwalczanie terroryzmu — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom — Zamrożenie środków finansowych — Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB — Artykuł 1 ust. 4 i 6 — Rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 — Artykuł 2 ust. 3 — Decyzja Rady o pozostawieniu nazwy organizacji w wykazie osób, grup i podmiotów uczestniczących w aktach terrorystycznych — Ważność)

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/2

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 20 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken — Niemcy) — postępowanie karne przeciwko K.P.
      (Sprawa C-458/15) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Zwalczanie terroryzmu - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom - Zamrożenie środków finansowych - Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB - Artykuł 1 ust. 4 i 6 - Rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 - Artykuł 2 ust. 3 - Decyzja Rady o pozostawieniu nazwy organizacji w wykazie osób, grup i podmiotów uczestniczących w aktach terrorystycznych - Ważność)
      (2019/C 270/02)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Saarbrücken

         Strona w postępowaniu głównym w sprawie karnej

      K.P.

         Sentencja

                  1)

                  Badanie pytania prejudycjalnego nie wykazało, by istniał jakikolwiek element mogący podważać ważność:

                              —

                              decyzji Rady 2007/445/WE z dnia 28 czerwca 2007 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom, mających na celu zwalczanie terroryzmu, i uchylającej decyzje 2006/379/WE oraz 2006/1008/WE;

                              —

                              decyzji Rady 2007/868/WE z dnia 20 grudnia 2007 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom, mających na celu zwalczanie terroryzmu, i uchylającej decyzję 2007/445/WE;

                              —

                              decyzji Rady 2008/583/WE z dnia 15 lipca 2008 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom, mających na celu zwalczanie terroryzmu, i uchylającej decyzję 2007/868/WE oraz

                              —

                              decyzji Rady 2009/62/WE z dnia 26 stycznia 2009 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom, mających na celu zwalczanie terroryzmu, i uchylającej decyzję 2008/583/WE.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność rozporządzenia Rady (WE) nr 501/2009 z dnia 15 czerwca 2009 r. wykonującego art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom, mających na celu zwalczanie terroryzmu, i uchylającego decyzję 2009/62/WE, w zakresie, w jakim na jego mocy nazwa organizacji Tygrysy — Wyzwoliciele Tamilskiego Ilamu została pozostawiona w wykazie przewidzianym w art. 2 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom, mających na celu zwalczanie terroryzmu.

         (1)  Dz. U. C 354 z 26.10.2015.


title: Sprawa C-612/16: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 19 czerwca 2019 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) — Zjednoczone Królestwo] — C & J Clark International Ltd/Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs (Odesłanie prejudycjalne — Antydumping — Wykładnia i ważność rozporządzeń nakładających ponownie cła antydumpingowe w następstwie wyroku Trybunału stwierdzającego nieważność — Podstawa prawna — Brak mocy wstecznej — Przedawnienie)

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/3

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 19 czerwca 2019 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) — Zjednoczone Królestwo] — C & J Clark International Ltd/Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs
      (Sprawa C-612/16) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Antydumping - Wykładnia i ważność rozporządzeń nakładających ponownie cła antydumpingowe w następstwie wyroku Trybunału stwierdzającego nieważność - Podstawa prawna - Brak mocy wstecznej - Przedawnienie)
      (2019/C 270/03)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      First-tier Tribunal (Tax Chamber)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: C & J Clark International Ltd

         Strona przeciwna: Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

         Sentencja

                  1)

                  Analiza pytań przedłożonych Trybunałowi dotyczących ważności nie wykazała niczego, co mogłoby podważyć ważność rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1395 z dnia 18 sierpnia 2016 r. nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i wyprodukowanych przez Buckinghan Shoe Mfg Co., Ltd., Buildyet Shoes Mfg., DongGuan Elegant Top Shoes Co. Ltd, Dongguan Stella Footwear Co Ltd, Dongguan Taiway Sports Goods Limited, Foshan City Nanhai Qun Rui Footwear Co., Jianle Footwear Industrial, Sihui Kingo Rubber Shoes Factory, Synfort Shoes Co. Ltd., Taicang Kotoni Shoes Co. Ltd., Wei Hao Shoe Co. Ltd., Wei Hua Shoe Co. Ltd., Win Profile Industries Ltd oraz w sprawie wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 ani rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1647 z dnia 13 września 2016 r. nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Wietnamu i wyprodukowanych przez Best Royal Co. Ltd, Lac Cuong Footwear Co., Ltd, Lac Ty Co., Ltd, Saoviet Joint Stock Company (Megastar Joint Stock Company), VMC Royal Co Ltd, Freetrend Industrial Ltd. oraz jej spółkę powiązaną Freetrend Industrial A (Vietnam) Co, Ltd., Fulgent Sun Footwear Co., Ltd, General Shoes Ltd, Golden Star Co, Ltd, Golden Top Company Co., Ltd, Kingmaker Footwear Co. Ltd., Tripos Enterprise Inc., Vietnam Shoe Majesty Co., Ltd, oraz w sprawie wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14.

                  2)

                  Zasady dotyczące przedawnienia przewidziane w art. 221 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r., znajdują zastosowanie do poboru ceł antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzeń wykonawczych, o których mowa w pkt 1 sentencji niniejszego wyroku.

         (1)  Dz.U. C 38 z 6.2.2017.


title: Sprawa C-591/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 czerwca 2019 r. — Republika Austrii/Republika Federalna Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 18, 34, 56 i 92 TFUE — Uregulowanie państwa członkowskiego przewidujące opłatę za użytkowanie infrastruktury dla pojazdów samochodowych osobowych — Sytuacja, w której właściciele pojazdów zarejestrowanych w tym państwie członkowskim korzystają ze zwolnienia z podatku od pojazdów samochodowych w wysokości odpowiadającej tej opłacie)

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/4

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 czerwca 2019 r. — Republika Austrii/Republika Federalna Niemiec
      (Sprawa C-591/17) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 18, 34, 56 i 92 TFUE - Uregulowanie państwa członkowskiego przewidujące opłatę za użytkowanie infrastruktury dla pojazdów samochodowych osobowych - Sytuacja, w której właściciele pojazdów zarejestrowanych w tym państwie członkowskim korzystają ze zwolnienia z podatku od pojazdów samochodowych w wysokości odpowiadającej tej opłacie)
      (2019/C 270/04)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Austrii (przedstawiciele: G. Hesse, J. Schmoll i C. Drexel, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i S. Eisenberg, pełnomocnicy, wspierani przez C. Hillgrubera, Rechtsanwalt)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: J. Langer, J.M. Hoogveld i M.K. Bulterman, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciele: J. Nymann-Lindegren i M. Wolff, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Wprowadzając opłatę za użytkowanie infrastruktury dla pojazdów samochodowych osobowych i przewidując jednocześnie zwolnienie z podatku od pojazdów samochodowych w wysokości co najmniej równej pobranej opłacie na korzyść właścicieli pojazdów zarejestrowanych w Niemczech, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 18, 34, 56 i 92 TFUE.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami w wysokości trzech czwartych kosztów poniesionych przez Republikę Austrii i pokrywa własne koszty.

                  4)

                  Republika Austrii pokrywa jedną czwartą własnych kosztów.

                  5)

                  Królestwo Niderlandów i Królestwo Danii pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 402 z 27.11.2017.


title: Sprawa C-607/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen — Szwecja) — Skatteverket/Memira Holding AB (Odesłanie prejudycjalne — Podatek dochodowy od osób prawnych — Grupa spółek — Swoboda przedsiębiorczości — Odliczenie strat poniesionych przez spółkę zależną niebędącą rezydentem — Pojęcie „strat ostatecznych” — Połączenie poprzez przejęcie spółki zależnej przez spółkę dominującą — Przepisy państwa siedziby spółki zależnej przyznające odliczenie strat w ramach połączenia jedynie podmiotowi, które je poniósł)

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/5

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen — Szwecja) — Skatteverket/Memira Holding AB
      (Sprawa C-607/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek dochodowy od osób prawnych - Grupa spółek - Swoboda przedsiębiorczości - Odliczenie strat poniesionych przez spółkę zależną niebędącą rezydentem - Pojęcie „strat ostatecznych” - Połączenie poprzez przejęcie spółki zależnej przez spółkę dominującą - Przepisy państwa siedziby spółki zależnej przyznające odliczenie strat w ramach połączenia jedynie podmiotowi, które je poniósł)
      (2019/C 270/05)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Högsta förvaltningsdomstolen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Skatteverket

         Strona przeciwna: Memira Holding AB

         Sentencja

                  1)

                  Dla uznania, że straty spółki zależnej niebędącej rezydentem mają charakter ostateczny w rozumieniu pkt 55 wyroku z dnia 13 grudnia 2005 r., Marks & Spencer (C-446/03, EU:C:2005:763), okoliczność, że państwo członkowskie, którego rezydentem jest spółka zależna, nie pozwala na przeniesienie strat spółki na innego podatnika w przypadku połączenia, podczas gdy takie przeniesienie jest przewidziane przez państwo członkowskie, którego rezydentem jest spółka dominująca, w przypadku połączenia spółek będących rezydentami, nie ma decydującego znaczenia, chyba że spółka dominująca wykaże, iż nie ma ona możliwości uwzględnienia tych strat poprzez doprowadzenie do tego, w szczególności w drodze zbycia, by zostały one uwzględnione podatkowo przez osobę trzecią w przyszłych latach podatkowych.

                  2)

                  W sytuacji gdyby okoliczność wskazana w pytaniu pierwszym miała znaczenie, nieistotny byłby fakt, iż w państwie siedziby spółki zależnej nie istnieje żaden inny podmiot, który mógłby odliczyć te straty w przypadku połączenia, gdyby zezwolono na takie odliczenie.

         (1)  Dz.U. C 5 z 8.1.2018.


title: Sprawa C-619/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 czerwca 2019 r. — Komisja Europejska/Rzeczpospolita Polska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE — Praworządność — Skuteczna ochrona sądowa w dziedzinach objętych prawem Unii — Zasady nieusuwalności i niezawisłości sędziów — Obniżenie wieku przejścia w stan spoczynku sędziów Sądu Najwyższego — Zastosowanie do urzędujących sędziów — Możliwość dalszego zajmowania stanowiska sędziowskiego po ukończeniu tego wieku uzależniona od uzyskania zgody stanowiącej dyskrecjonalną decyzję Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej)

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/9

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 czerwca 2019 r. — Komisja Europejska/Rzeczpospolita Polska
      (Sprawa C-619/18) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE - Praworządność - Skuteczna ochrona sądowa w dziedzinach objętych prawem Unii - Zasady nieusuwalności i niezawisłości sędziów - Obniżenie wieku przejścia w stan spoczynku sędziów Sądu Najwyższego - Zastosowanie do urzędujących sędziów - Możliwość dalszego zajmowania stanowiska sędziowskiego po ukończeniu tego wieku uzależniona od uzyskania zgody stanowiącej dyskrecjonalną decyzję Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej)
      (2019/C 280/11)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Banks, H. Krämer i S.L. Kalėda, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, K. Majcher i S. Żyrek, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Z jednej strony poprzez zastosowanie przepisów wprowadzających obniżenie wieku przejścia w stan spoczynku sędziów Sądu Najwyższego (Polska) do urzędujących sędziów powołanych do tego sądu przed dniem 3 kwietnia 2018 r. oraz z drugiej strony poprzez przyznanie Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej dyskrecjonalnego prawa do przedłużenia czynnej służby sędziów owego sądu po ukończeniu przez nich nowo określonego wieku przejścia w stan spoczynku Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE.

                  2)

                  Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

                  3)

                  Węgry pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa C-739/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 12 września 2018 r. w sprawie T-905/16, Chefaro Ireland DAC/EUIPO, wniesione w dniu 28 listopada 2018 r. przez Chefaro Ireland DAC

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/14

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 12 września 2018 r. w sprawie T-905/16, Chefaro Ireland DAC/EUIPO, wniesione w dniu 28 listopada 2018 r. przez Chefaro Ireland DAC
      (Sprawa C-739/18 P)
      (2019/C 280/18)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Chefaro Ireland DAC (przedstawiciele: P. Maeyaert, J. Muyldermans, advocaten)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 2 maja 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziewiąta izba) uznał, że odwołanie jest niedopuszczalne.


title: Sprawa C-819/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 18 października 2018 r. w sprawie T-533/17, Next design+produktion GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 21 grudnia 2018 r. przez Next design+produktion GmbH

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/15

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 18 października 2018 r. w sprawie T-533/17, Next design+produktion GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 21 grudnia 2018 r. przez Next design+produktion GmbH
      (Sprawa C-819/18 P)
      (2019/C 280/19)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Next design+produktion GmbH (przedstawiciele: M. Hirsch, Rechtsanwalt, M. Metzner, Rechtsanwältin)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Nanu-Nana Joachim Hoepp GmbH & Co. KG
      Postanowieniem z dnia 11 lipca 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (ósma izba) oddalił odwołanie i obciążył wnoszącą odwołanie kosztami postępowania.


title: Sprawa C-36/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 22 listopada 2018 r. w sprawie T-356/17, Daico International/EUIPO — American Franchise Marketing, wniesione w dniu 21 stycznia 2019 r. przez Daico International BV

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/16

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 22 listopada 2018 r. w sprawie T-356/17, Daico International/EUIPO — American Franchise Marketing, wniesione w dniu 21 stycznia 2019 r. przez Daico International BV
      (Sprawa C-36/19 P)
      (2019/C 280/21)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Daico International BV (przedstawiciel: M.F.J. Haak, advocaat)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 4 lipca 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (siódma izba) uznał, że odwołanie jest niedopuszczalne.


title: Sprawa C-252/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Opatowie (Polska) w dniu 20 marca 2019 r. — QL S.A. w B. przeciwko C.G.

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Opatowie (Polska) w dniu 20 marca 2019 r. — QL S.A. w B. przeciwko C.G.
      (Sprawa C-252/19)
      (2019/C 280/24)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy w Opatowie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: QL S.A. w B.

         Strona pozwana: C.G.

         Pytanie prejudycjalne

      Czy przepisy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG (1); zwłaszcza art. 3 pkt. g) i art. 22 ust. l dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że przywołane przepisy stoją na przeszkodzie wprowadzeniu do porządku krajowego instytucji „maksymalnych pozaodsetkowych kosztów kredytu” oraz matematycznego wzoru obliczenia wysokości tych kosztów przewidzianych w art. 5 pkt. 6a w zw. z art. 36a ustawy z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (t.j. Dz.U.2018.993), które to rozwiązania prawne zezwalają na zaliczenie do kosztów związanych z umową o kredyt ponoszonych przez konsumenta (całkowitego kosztu kredytu) również kosztów działalności gospodarczej prowadzonej przez przedsiębiorcę?

         (1)  Dz. U. 2008, L 133, s. 66


title: Sprawa C-289/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Den Haag (Niderlandy) w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Dexia Nederland BV/Z

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Den Haag (Niderlandy) w dniu 9 kwietnia 2019 r. — Dexia Nederland BV/Z
      (Sprawa C-289/19)
      (2019/C 280/25)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Gerechtshof Den Haag

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: Dexia Nederland BV
      Druga strona postępowania: Z

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy podmiot stosujący uznany za bezskuteczny nieuczciwy warunek umowny, który przewidywał zapłatę odszkodowania w wypadku niewykonania przez konsumenta ciążących na nim obowiązków, może dochodzić odszkodowania ustawowego przewidzianego na podstawie przepisów uzupełniających?

                  2)

                  Czy dla udzielenia odpowiedzi na powyższe pytanie znaczenie ma okoliczność, czy odszkodowanie, którego można dochodzić przy zastosowaniu ustawowego uregulowania w przedmiocie odszkodowania, jest takie samo bądź niższe lub wyższe niż odszkodowanie przysługujące na podstawie warunku umownego, który został uznany za bezskuteczny?


title: Sprawa C-335/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 24 kwietnia 2019 r. — E. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w S. przeciwko Ministrowi Finansów

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 24 kwietnia 2019 r. — E. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w S. przeciwko Ministrowi Finansów
      (Sprawa C-335/19)
      (2019/C 280/27)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Naczelny Sąd Administracyjny

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: E. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w S.

         Strona pozwana: Minister Finansów

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), — w szczególności art. 90 ust. 2 tej dyrektywy — przy uwzględnieniu zasad neutralności podatkowej i proporcjonalności, zezwalają na wprowadzenie w prawie krajowym ograniczenia możliwości obniżenia podstawy opodatkowania w razie częściowego lub zupełnego niewywiązania się z płatności ze względu na określony status podatkowy dłużnika i wierzyciela?

                  2)

                  W szczególności czy prawo unijne nie stoi na przeszkodzie ustanowieniu w prawie krajowym regulacji dopuszczającej możliwość skorzystania z „ulgi na złe długi” pod warunkiem, że w dacie wykonania usługi/dostawy towarów oraz w dniu poprzedzającym dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej w celu skorzystania z tej ulgi:

                              —

                              dłużnik nie jest w trakcie postępowania upadłościowego albo w likwidacji?

                              —

                              wierzyciel i dłużnik są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni?

         (1)  Dz. U. 2006, L 347, s.1


title: Sprawa C-370/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 10 maja 2019 r. — GE/Société Air France

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 10 maja 2019 r. — GE/Société Air France
      (Sprawa C-370/19)
      (2019/C 280/30)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: GE

         Strona pozwana: Société Air France

         Pytania prejudycjalne

      Czy zorganizowany przez związki zawodowe strajk pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego stanowi „nadzwyczajną okoliczność” w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 (1)?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-383/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolskim (Polska) w dniu 15 maja 2019 r. — Powiat Ostrowski przeciwko Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu z siedzibą w Warszawie

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolskim (Polska) w dniu 15 maja 2019 r. — Powiat Ostrowski przeciwko Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu z siedzibą w Warszawie
      (Sprawa C-383/19)
      (2019/C 280/31)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolskim

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Powiat Ostrowski

         Strona pozwana: Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny z siedzibą w Warszawie

         Pytanie prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (1) należy interpretować w ten sposób, że obowiązek zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej odnoszącej się do ruchu pojazdów mechanicznych obejmuje nawet takie sytuacje, w których jednostka samorządu terytorialnego — powiat — nabyła, na podstawie orzeczenia sądu, prawo własności pojazdu, który to pojazd jest niezdolny do jazdy i znajduje się na terenie prywatnym w postaci parkingu strzeżonego poza drogą publiczną i wskutek decyzji jego właściciela jest przeznaczony do zniszczenia?

                  2)

                  Czy też należy go interpretować w ten sposób, że w takich okolicznościach na jednostce samorządu terytorialnego jako właścicielu pojazdu nie ciąży obowiązek ubezpieczenia, bez uszczerbku dla odpowiedzialności, którą ponosi fundusz wobec poszkodowanych osób trzecich?

         (1)  Dz. U. 2009, L 263, s. 11


title: Sprawa C-391/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 21 maja 2019 r. — „Unipack” AD/Direktor na Teritoriałna direkcija „Dunawska” kym Agencija „Mitnici”, Prokuror ot Wyrchowna administratiwna prokuratura na Republika Byłgarija

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 21 maja 2019 r. — „Unipack” AD/Direktor na Teritoriałna direkcija „Dunawska” kym Agencija „Mitnici”, Prokuror ot Wyrchowna administratiwna prokuratura na Republika Byłgarija
      (Sprawa C-391/19)
      (2019/C 280/32)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Wyrchowen administratiwen syd

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„Unipack” AD

         Strona przeciwna: Direktor na Teritoriałna direkcija „Dunawska” kym Agencija „Mitnici”, Prokuror ot Wyrchowna administratiwna prokuratura na Republika Byłgarija

         Pytanie prejudycjalne

      Czy można stwierdzić, że zaistniały wyjątkowe okoliczności w rozumieniu art. 172 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 (1) z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego — stanowiące podstawę wydania pozwolenia z mocą wsteczną określonego w art. 211 ust. 2 Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny w celu zastosowania procedury końcowego przeznaczenia przewidzianej w art. 254 unijnego kodeksu celnego do przywozu towarów zrealizowanego przed złożeniem wniosku o wydanie pozwolenia na zastosowanie wspomnianej procedury — w sytuacji gdy: najpierw wygasła ważność decyzji, wydanej na rzecz podmiotu uprawnionego do zastosowania procedury końcowego przeznaczenia, w sprawie wiążącej informacji taryfowej dotyczącej tych towarów ze względu na zmianę nomenklatury scalonej; następnie, w okresie (około 10 miesięcy) między wygaśnięciem ważności decyzji w sprawie wiążącej informacji taryfowej a przywozem, co do którego zażądano zastosowania procedury końcowego przeznaczenia, zrealizowano kilkakrotnie przywóz towarów (9 razy) bez dokonania przez organy celne korekty zadeklarowanego kodu nomenklatury scalonej; i wreszcie, towarów użyto w celach zwolnionych z cła antydumpingowego[?]

         (1)  Dz.U. 2015, L 343, s. 1.


title: Sprawa C-406/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 20 marca 2019 r. w sprawie T-237/17, Hiszpania/Komisja, wniesione w dniu 24 maja 2019 r. przez Komisję Europejską

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/25

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 20 marca 2019 r. w sprawie T-237/17, Hiszpania/Komisja, wniesione w dniu 24 maja 2019 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-406/19 P)
      (2019/C 280/33)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i J. Aquilina, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Królestwo Hiszpanii

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Komisja wnosi do Trybunału o uchylenie pkt 1 sentencji zaskarżonego wyroku i o oddalenie skargi w pierwszej instancji lub, ewentualnie, o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd.

         Zarzut

      Sąd dopuścił się naruszenia prawa przy rozkładzie ciężaru dowodu w kontekście zastosowania korekt ryczałtowych zgodnie z art. 52 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (1).

         (1)  Dz.U. 2013, L 347, s. 549.


title: Sprawa C-439/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Satversmes tiesa (Łotwa) w dniu 11 czerwca 2019 r. — B/Latvijas Republikas Saeima

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Satversmes tiesa (Łotwa) w dniu 11 czerwca 2019 r. — B/Latvijas Republikas Saeima
      (Sprawa C-439/19)
      (2019/C 280/34)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Satversmes tiesa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: B.

         Organ będący autorem aktu, którego zgodność z konstytucją jest kwestionowana: Latvijas Republikas Saeima

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy pojęcie „przetwarzanie danych osobowych dotyczących wyroków skazujących i czynów zabronionych lub powiązanych środków bezpieczeństwa” użyte w art. 10 rozporządzenia nr 2016/679 (1) należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono przetwarzanie informacji dotyczących punktów otrzymanych przez kierowców za wykroczenia drogowe przewidziane w przepisie będącym przedmiotem postępowania?

                  2)

                  Niezależnie od odpowiedzi na pierwsze pytanie prejudycjalne, czy przepisy rozporządzenia nr 2016/679, w szczególności zasadę „integralności i poufności” określoną w jego art. 5 ust. 1 lit. f), można interpretować w ten sposób, że zakazują one państwom członkowskim stanowienia przepisów, zgodnie z którymi informacje dotyczące punktów otrzymanych przez kierowców za wykroczenia drogowe byłyby publicznie dostępne oraz umożliwiania przetwarzania odpowiednich danych poprzez ich ujawnienie?

                  3)

                  Czy motywy 50 i 154, art. 5 ust. 1 lit. b) i art. 10 rozporządzenia nr 2016/679 i art. 1 ust. 2 lit. cc) dyrektywy 2003/98/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego umożliwiającemu przesłanie informacji dotyczących punktów otrzymanych przez kierowców za wykroczenia drogowe w celu ich ponownego wykorzystania?

                  4)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na którekolwiek z powyższych pytań, czy zasadę pierwszeństwa prawa Unii i zasadę pewności prawa należy interpretować w ten sposób, że możliwe byłoby stosowanie przepisu będącego przedmiotem postępowania i zachowanie jego skutków prawnych do momentu uprawomocnienia się ostatecznego orzeczenia wydanego przez sąd konstytucyjny?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1)

         (2)  Dyrektywa 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego (Dz.U. 2003, L 345, s. 90)


title: Sprawa C-450/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 13 czerwca 2019 r. — Kilpailu- ja kuluttajavirasto

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 13 czerwca 2019 r. — Kilpailu- ja kuluttajavirasto
      (Sprawa C-450/19)
      (2019/C 280/35)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein hallinto-oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Kilpailu- ja kuluttajavirasto

         Inny uczestnik: Eltel Group Oy und Eltel Networks Oy

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy system ochrony konkurencji przewidziany w art. 101 TFUE można interpretować w ten sposób, że w sytuacji, w której uczestnik kartelu zawarł umowę o roboty budowlane odpowiadającą uzgodnieniom dokonanym w ramach kartelu z podmiotem, który w nim nie uczestniczył, naruszenie prawa konkurencji wynikające z powstałych w ten sposób skutków gospodarczych trwa przez cały okres, w którym wykonuje się zobowiązania umowne wynikające z tej umowy lub też dokonuje się na rzecz stron umowy płatności za roboty, tj. do momentu, w którym zostanie dokonana ostatnia płatność częściowa za roboty, lub przynajmniej do momentu, w którym roboty, o których mowa, zostaną ukończone;

                  2)

                  czy też należy założyć, że naruszenie konkurencji trwa jedynie do momentu, w którym przedsiębiorstwo winne naruszenia złożyło ofertę na wykonanie omawianych robót lub też zawarło umowę o ich wykonanie?


title: Sprawa C-302/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 11 kwietnia 2019 r. — Istituto Nazionale della Previdenza Sociale/WS

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 11 kwietnia 2019 r. — Istituto Nazionale della Previdenza Sociale/WS
      (Sprawa C-302/19)
      (2019/C 288/17)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca skargę kasacyjną: Istituto Nazionale della Previdenza Sociale

         Druga strona postępowania kasacyjnego: WS

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 12 ust. 1 lit. e) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/98/UE (1) z dnia 13 grudnia 2011 r., a także zasadę równego traktowania posiadaczy jednego zezwolenia na pobyt i pracę oraz obywateli danego państwa należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, na podstawie którego, w przeciwieństwie do zasad przewidzianych dla obywateli danego państwa członkowskiego, przy obliczaniu liczby członków gospodarstwa domowego w celu obliczenia dodatku na gospodarstwo domowe należy wyłączyć członków rodziny pracownika posiadającego jedno zezwolenie i będącego obywatelem państwa trzeciego, jeżeli zamieszkują oni w państwie trzecim pochodzenia?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/98/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie procedury jednego wniosku o jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru praw dla pracowników z państw trzecich przebywających legalnie w państwie członkowskim (Dz.U 2011, L 343, s. 1).


title: Sprawa T-518/19: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2019 r. — Sipcam Oxon/Komisja

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/65

      Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2019 r. — Sipcam Oxon/Komisja
      (Sprawa T-518/19)
      (2019/C 305/75)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sipcam Oxon SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu, P. Sellar)

         Strona pozwana: Kosmisja Europaejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/677 z dnia 29 kwietnia 2019 r.;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami niniejszego postępowania w całości.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zgodnie z zarzutem pierwszym — przyjęcie zaskarżonego rozporządzenia jest wynikiem oczywistych błędów w ocenie.

                  2.

                  Zgodnie z zarzutem drugim — zaskarżone rozporządzenie zostało przyjęte w wyniku postępowania, w ramach którego zostało naruszone prawo strony skarżącej do obrony.

                  3.

                  Zgodnie z zarzutem trzecim — zaskarżone rozporządzenie zostało przyjęte z naruszeniem zasady pewności prawa ze względu na nieprawidłowe zastosowanie wytycznych.

                  4.

                  Zgodnie z zarzutem czwartym — zaskarżone rozporządzenie zostało przyjęte z naruszeniem zasady proporcjonalności.

                  5.

                  Zgodnie z zarzutem piątym — zaskarżone rozporządzenie zostało przyjęte z naruszeniem zasady ostrożności.


title: Sprawa T-574/19: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2019 r. – Tinnus Enterprises/EUIPO – Mystic Products Import & Export i Koopman International (Fluid distribution equipment)

text:
               7.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/20

      Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2019 r. – Tinnus Enterprises/EUIPO – Mystic Products Import & Export i Koopman International (Fluid distribution equipment)
      (Sprawa T-574/19)
      (2019/C 337/21)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Tinnus Enterprises LLC (Plano, Teksas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokat A. Odle i J. St Ville, barrister)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mystic Products Import & Export, SL (Badalona, Hiszpania), Koopman International BV (Amsterdam, Niderlandy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 1431 829–0001

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 czerwca 2019 r. w sprawie R 1002/2018-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji, w taki sposób, aby (i) uwzględnić odwołanie strony skarżącej; (ii) oddalić w całości wnioski nr ICD 10292 i nr ICD 10689 złożone przez wnioskujących o unieważnienie zarejestrowanego spornego wzoru wspólnotowego; (iii) obciążyć wnioskujących o unieważnienie kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem Unieważnień; tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy do Wydziału Unieważnień w celu rozpoznania kwestii z art. 4 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 i motywu 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.


title: Sprawa C-449/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 13 czerwca 2019 r. – WEG Tevesstraße/Finanzamt Villingen-Schwenningen

text:
               14.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/2

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 13 czerwca 2019 r. – WEG Tevesstraße/Finanzamt Villingen-Schwenningen
      (Sprawa C-449/19)
      (2019/C 348/02)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Baden-Württemberg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: WEG Tevesstraße

         Strona przeciwna: Finanzamt Villingen-Schwenningen

         Pytanie prejudycjalne

      Czy przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi państwa członkowskiego, zgodnie z którym dostawa ciepła przez wspólnoty mieszkaniowe na rzecz właścicieli mieszkań jest zwolniona z podatku od wartości dodanej?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-465/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Straubing (Niemcy) w dniu 19 czerwca 2019 r. – B & L Elektrogeräte GmbH/GC

text:
               14.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/2

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Straubing (Niemcy) w dniu 19 czerwca 2019 r. – B & L Elektrogeräte GmbH/GC
      (Sprawa C-465/19)
      (2019/C 348/03)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Straubing

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: B & L Elektrogeräte GmbH

         Strona pozwana: GC

         Pytanie prejudycjalne

      Czy w sytuacji gdy przedsiębiorca znajdujący się na targach na stoisku sprzedaży albo przed nim, które to stoisko stanowi lokal przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 9 dyrektywy 2011/83/EU (1), nawiązuje kontakt z konsumentem, który stoi w hali targowej na targach konsumenckich w przejściu przed stoiskiem sprzedaży i nie komunikuje się z przedsiębiorcą, a następnie umowa zostaje zawarta na stoisku sprzedaży, umowę tę należy traktować jako umowę zawartą poza lokalem przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 8 lit. c) dyrektywy 2011/83/UE, co skutkuje istnieniem prawa do odstąpienia na podstawie art. 9 dyrektywy 2011/83/UE?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/EU z dnia 25 października 2011 r. z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, Dz.U. 2011, L 304, s. 64.


title: Sprawa C-471/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof (Belgia) w dniu 20 czerwca 2019 r. – Middlegate Europe NV przeciwko Ministerraad

text:
               14.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/3

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof (Belgia) w dniu 20 czerwca 2019 r. – Middlegate Europe NV przeciwko Ministerraad
      (Sprawa C-471/19)
      (2019/C 348/04)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Grondwettelijk Hof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: Middlegate Europe NV

         Druga strona postępowania: Ministerraad

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, rozpatrywany również w związku z art. 56 tego samego Traktatu, z art. 15 i 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz z zasadą równości, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie takiemu uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym osoby lub przedsiębiorstwa, które zamierzają wykonywać na położonym w Belgii obszarze portu czynności związane z pracą portową w rozumieniu wet van 8 juni 1972 betreffende de havenarbeid (ustawy z dnia 8 czerwca 1972 r. o pracy w portach) - w tym czynności inne niż załadunek i rozładunek statków w ścisłym znaczeniu - są zobowiązane do korzystania wyłącznie z certyfikowanych pracowników portowych?

                  2)

                  Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, to czy Grondwettelijk Hof (trybunał konstytucyjny) może tymczasowo utrzymać w mocy będące przedmiotem postępowania głównego art. 1 i 2 wet van 8 juni 1972 betreffende de havenarbeid w celu uniknięcia stanu niepewności prawnej i niezadowolenia społecznego oraz umożliwienia ustawodawcy dostosowania ich w świetle zobowiązań wynikających z prawa Unii Europejskiej?


title: Sprawa C-491/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 26 czerwca 2019 r. – Emberi Erőforrások Minisztériuma/Szent Borbála Kórház

text:
               14.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 26 czerwca 2019 r. – Emberi Erőforrások Minisztériuma/Szent Borbála Kórház
      (Sprawa C-491/19)
      (2019/C 348/05)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Kúria.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Emberi Erőforrások Minisztériuma.

         Strona pozwana: Szent Borbála Kórház.

         Pytania prejudycjalne

                  1

                  Czy w stosunku prawnym wynikającym z umowy o udzielenie dotacji organy i instytucje pośredniczące państw członkowskich właściwe w zakresie postępowania w sprawie nieprawidłowości w pierwszej lub w drugiej instancji są uprawnione do bezpośredniego zbadania w toczących się przed nimi postępowaniach na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 (1) z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (zwanego dalej „rozporządzeniem”) – w szczególności w ramach mechanizmu kontroli uregulowanego w art. 60, 70 i 98 – każdego naruszenia, z którego wynika lub może wyniknąć naruszenie interesów finansowych budżetu Unii Europejskiej, i czy są one zobowiązane, jeśli to konieczne, do zastosowania korekty finansowej?

                  2

                  Czy krajowy przepis proceduralny lub stanowiące jego wykładnię orzecznictwo, które w przypadku umowy o udzielenie dotacji pozwalają na stwierdzenie niewykonania tej umowy polegającego na naruszeniu przepisów dotyczących zamówień publicznych (nieprawidłowość) oraz na dochodzenie wszelkich roszczeń cywilnych w oparciu o wspomniane stwierdzenie tylko wtedy, gdy komisja arbitrażowa w drodze ostatecznej decyzji lub – w ramach kontroli sądowej decyzji komisji arbitrażowej – sąd w drodze prawomocnego orzeczenia, stwierdzili istnienie naruszenia, zapewnia z należytą skutecznością ochronę interesów finansowych Unii?

                  3

                  Czy w przypadku, gdy naruszenie przepisów o zamówieniach publicznych stanowi nieprawidłowość, lecz nie wszczęto postępowania przed komisją arbitrażową, sąd rozpoznający roszczenia cywilne związane z wykonaniem umowy o udzielenie dotacji jest uprawniony do dokonania oceny nieprawidłowości w udzieleniu zamówienia publicznego, gdy bada niewykonanie umowy?

         (1)  Dz.U. 2006, L 210, s. 25.


title: Sprawa C-507/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 3 lipca 2019 r. – Bundesrepublik Deutschland/XT

text:
               14.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 3 lipca 2019 r. – Bundesrepublik Deutschland/XT
      (Sprawa C-507/19)
      (2019/C 348/06)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: Bundesrepublik Deutschland

         Druga strona postępowania: XT

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przy ocenie kwestii, czy ochrona lub pomoc UNRWA dla palestyńskiego bezpaństwowca ustały w rozumieniu art. 12 ust. 1 lit. a) człon drugi dyrektywy 2011/95/UE (1), należy pod względem geograficznym wziąć pod uwagę wyłącznie dany obszar działań (Strefę Gazy, Jordanię, Liban, Syrię, Zachodni Brzeg), na którym bezpaństwowiec miał miejsce rzeczywistego pobytu w momencie opuszczenia obszaru objętego mandatem UNRWA (w tym wypadku Syrię), czy też również inne obszary działań należące do obszaru objętego mandatem UNRWA?

                  2)

                  Jeżeli nie należy brać pod uwagę jedynie obszaru działań, na którym bezpaństwowiec miał miejsce rzeczywistego pobytu w momencie wyjazdu: Czy należy zawsze i niezależnie od innych przesłanek brać pod uwagę wszystkie obszary działań wchodzące w zakres obszaru objętego mandatem? Jeżeli nie: Czy inne obszary działań należy uwzględniać wyłącznie wtedy, gdy bezpaństwowiec miał z danym obszarem działań istotny związek (terytorialny)? Czy dla wystąpienia takiego związku konieczne jest, by bezpaństwowiec miał miejsce zwykłego pobytu na tym obszarze w momencie wyjazdu lub wcześniej? Czy przy badaniu istotnego związku (terytorialnego) należy uwzględnić inne okoliczności? Jeśli tak, to jakie? Czy zależy to od tego, czy w momencie opuszczenia obszaru objętego mandatem UNRWA bezpaństwowiec miał racjonalną możliwość wjazdu na odnośny obszar działań?

                  3)

                  Czy bezpaństwowiec, który opuszcza obszar objęty mandatem UNRWA, ponieważ na obszarze działań, na którym ma miejsce rzeczywistego pobytu, jego bezpieczeństwo osobiste jest poważnie zagrożone, a UNRWA nie jest w stanie udzielić mu tam ochrony ani pomocy, korzysta tym samym z ochrony zapewnianej przez art. 12 ust. 1 lit. a) człon drugi dyrektywy 2011/95/UE również wtedy, gdy udał się uprzednio na ten obszar działań, mimo że jego bezpieczeństwo osobiste nie było poważnie zagrożone na obszarze działań, na którym przebywał wcześniej, i nie mógł w okolicznościach istniejących momencie wyjazdu liczyć na to, że na obszarze działań, na który się udaje, otrzyma ochronę lub pomoc UNRWA i w dającej się przewidzieć przyszłości będzie mógł wrócić na obszar działań, na którym dotychczas przebywał?

                  4)

                  Czy przy ocenie kwestii, czy bezpaństwowcowi należy odmówić nadania statusu uchodźcy ipso facto z tego powodu, że po opuszczeniu przez niego obszaru objętego mandatem UNRWA nie są już spełnione przesłanki określone w art. 12 ust. 1 lit. a) człon drugi dyrektywy 2011/95/UE, trzeba wziąć pod uwagę wyłącznie obszar działań, na którym miał on ostatnie miejsce zwykłego pobytu? Jeżeli nie: Czy należy dodatkowo – analogicznie – uwzględnić obszary, które trzeba wziąć pod uwagę zgodnie z pytaniem drugim w momencie wyjazdu? Jeżeli nie: Według jakich kryteriów należy określić obszary, które trzeba uwzględnić w momencie rozstrzygnięcia wniosku? Czy warunkiem odpadnięcia przesłanek określonych w art. 12 ust. 1 lit. a) człon drugi dyrektywy 2011/95/UE jest gotowość organów (państwowych i quasi-państwowych) na odnośnym obszarze działań do (ponownego) przyjęcia bezpaństwowca?

                  5)

                  Na wypadek gdyby w związku z wystąpieniem lub odpadnięciem przesłanek określonych w art. 12 ust. 1 lit. a) człon drugi dyrektywy 2011/95/UE znaczenie miał obszar działań, na którym znajdowało się (ostatnie) miejsce zwykłego pobytu: Jakie kryteria są decydujące dla ustalenia miejsca zwykłego pobytu? Czy konieczny jest legalny pobyt za zgodą państwa pobytu? Jeżeli nie: Czy potrzebne jest przynajmniej świadome przyzwolenie na pobyt zainteresowanego bezpaństwowca przez właściwe organy obszaru działań? Jeżeli odpowiedź w tym zakresie jest twierdząca: Czy właściwe organy muszą konkretnie wiedzieć o obecności danego bezpaństwowca, czy też wystarczy świadome przyzwolenie na jego pobyt jako członka większej grupy osób? Jeżeli nie: Czy wystarczy wyłącznie rzeczywisty dłuższy pobyt?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (Dz.U. 2011, L 337, s. 9).


title: Sprawa C-529/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Potsdam (Niemcy) w dniu 11 lipca 2019 r. – Möbel Kraft GmbH & Co. KG/ML

text:
               14.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Potsdam (Niemcy) w dniu 11 lipca 2019 r. – Möbel Kraft GmbH & Co. KG/ML
      (Sprawa C-529/19)
      (2019/C 348/07)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Potsdam

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Möbel Kraft GmbH & Co. KG

         Strona pozwana: ML

         Pytania prejudycjalne

      Czy prawo do odstąpienia od umowy zgodnie z art. 16 lit. c) dyrektywy konsumenckiej (1) jest wyłączone również w sytuacji, kiedy towary są, co prawda, produkowane według specyfikacji konsumenta, ale sprzedawca nie rozpoczął jeszcze produkcji, a dopasowania u klienta dokonałby samodzielnie, nie zaś za pośrednictwem osób trzecich? Czy zależy to od tego, czy towarom można by przywrócić stan sprzed indywidualizacji przy jedynie niewielkich kosztach demontażu, wynoszących ok. 5 % wartości towarów?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2011, L 304, s. 64).


title: Sprawa C-540/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 16 lipca 2019 r. - WV/Landkreis Harburg

text:
               14.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 16 lipca 2019 r. - WV/Landkreis Harburg
      (Sprawa C-540/19)
      (2019/C 348/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca zażalenie nadzwyczajne: WV

         Druga strona postępowania: Landkreis Harburg

         Pytanie prejudycjalne

      Czy instytucja publiczna, która wypłaciła wierzycielowi alimentacyjnemu świadczenia z zakresu pomocy społecznej zgodnie z przepisami prawa publicznego, może powołać się na jurysdykcję sądu zwykłego miejsca pobytu wierzyciela alimentacyjnego w myśl art. 3 lit. b) rozporządzenia nr 4/2009 (1), w sytuacji gdy dochodzi od dłużnika alimentacyjnego w ramach regresu należności z tytułu zobowiązań alimentacyjnych na podstawie cywilnoprawnego roszczenia wierzyciela alimentacyjnego, które przeszło na nią w drodze cesji ustawowej ze względu na przyznanie świadczeń z zakresu pomocy społecznej?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych (Dz.U. 2009, L 7, s.1).


title: Sprawa C-546/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 16 czerwca 2019 r. – BZ/Westerwaldkreis

text:
               14.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 16 czerwca 2019 r. – BZ/Westerwaldkreis
      (Sprawa C-546/19)
      (2019/C 348/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca, wnosząca odwołanie i rewizję: BZ

         Druga strona postępowania w pierwszej instancji, odwoławczego i rewizyjnego: Westerwaldkreis

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                              a)

                              Czy zakaz wjazdu wydany w stosunku do obywatela państwa trzeciego w celach „niezwiązanych z migracją” jest co najmniej wtedy objęty zakresem stosowania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (1), gdy państwo członkowskie nie skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 2 ust. 2 lit. b) tej dyrektywy?

                              b)

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 1.a): czy taki zakaz wjazdu nie jest objęty zakresem stosowania dyrektywy 2008/115/WE, nawet jeśli obywatel państwa trzeciego przebywa już nielegalnie [w danym państwie], niezależnie od wydanej przeciwko niemu decyzji o wydaleniu, z którą związany jest zakaz wjazdu, a zatem zasadniczo podlega przepisom tej dyrektywy?

                              c)

                              Czy zakaz wjazdu wydany do celów „niezwiązanych z migracją” obejmuje zakaz wjazdu nałożony w związku z decyzją o wydaleniu wydaną ze względów bezpieczeństwa i porządku publicznego (w niniejszym przypadku: wyłącznie ze względu na ogólną prewencję w celu zwalczania terroryzmu)?

                  2.

                  O ile odpowiedź na pytanie pierwsze jest taka, że przedmiotowy zakaz wjazdu wchodzi w zakres stosowania dyrektywy 2008/115/WE:

                              a)

                              Czy uchylenie przez władze decyzji nakazującej powrót (w tym przypadku: uchylenie zagrożenia wykonaniem wydalenia) oznacza, że nałożony w tym samym czasie zakaz wjazdu w rozumieniu art. 3 ust. 6 dyrektywy 2008/115/WE staje się niezgodny z prawem?

                              b)

                              Czy taki skutek prawny ma miejsce również wtedy, gdy urzędowa decyzja o wydaleniu jest (stała się) ostateczna przed wydaniem decyzji nakazującej powrót?

         (1)  Dz.U. 2008, L 348, s. 98


title: Sprawa C-559/19: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2019 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii

text:
               14.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/8

      Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2019 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii
      (Sprawa C-559/19)
      (2019/C 348/10)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Hermes, E. Manhaeve i E. Sanfrutos Cano, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

         Żądania strony skarżącej

      Skarżąca wnosi do Trybunału o:

                  —

                  stwierdzenie, że, nie przyjmując środków koniecznych do tego, aby zapobiec pogarszaniu się stanu wód podziemnych w regionie Doñana, nie sporządzając dalszej charakterystyki tych wód, które stwarzają ryzyko, bez równoczesnego ustalenia koniecznych środków, oraz nie włączając do programu środków działania dla planu hydrologicznego dorzecza rzeki Guadalquivir odpowiednich środków podstawowych i dodatkowych, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 4 ust. 1 lit. b) w związku z art. 1 lit. a) i pkt 2.1.2 załącznika V; art. 5 w związku z pkt 2.2 załącznika II; oraz art. 11 ust. 1 i 3 lit. a), c) i e) oraz ust. 4 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (1);

                  —

                  stwierdzenie, że, nie przyjmując środków koniecznych do tego, aby uniknąć pogorszania się siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków, dla których wyznaczono rozpatrywane w niniejszym przypadku obszary (ZEPA/LIC ES0000024 Doñana, ZEPA/LIC ES6150009 Doñana Północ i Zachód oraz ZEPA ES6150012 Dehesa del Estero i Montes de Moguer), Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 6 ust. 2 w związku z art. 7 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (2);

                  —

                  obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1)

                     Uchybienie zobowiązaniom ustanowionym w art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2000/60/WE w związku z art. 1 lit. a) i pkt 2.1.2 załącznika V tej dyrektywy

                  W art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2000/60/WE nałożono na państwa członkowskie obowiązek zapobiegania pogarszaniu się stanu wszystkich części wód podziemnych. Przepis ten należy czytać łącznie z art. 1 lit. a) tej dyrektywy, w którym szczegółowo przedstawiono cele środowiskowe, które państwa członkowskie winny osiągnąć w odniesieniu do wód podziemnych, i z pkt 2.1.2. jej załącznika V, w którym określony został dobry stan ilościowy wód podziemnych. Zdaniem Komisji Królestwo Hiszpanii nie przyjęło środków koniecznych do tego, aby zapobiec pogarszaniu się, ze względu na nadmierną eksploatację, wód podziemnych regionu Doñana. Z tego powodu instytucja ta doszła do wniosku, że Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 4 ust. 1 lit. b) w związku z art. 1 lit. a) i pkt 2.1.2 załącznika V tej dyrektywy.

                  2)

                     Uchybienie zobowiązaniom ustanowionym w art. 5 dyrektywy 2000/60/WE w związku z pkt 2.2 załącznika II tej dyrektywy

                  W art. 5 dyrektywy 2000/60/WE ustanowiona została procedura do przeprowadzenia celem określenia obszarów dorzeczy, w ramach której należy każdorazowo przeprowadzać analizę cech charakterystycznych danego obszaru, przegląd wpływu działalności człowieka na środowisko i analizę ekonomiczną korzystania z wód. Jeśli po przeprowadzeniu początkowej analizy cech charakterystycznych zostanie stwierdzone, że dane wody stwarzają ryzyko, państwa członkowskie winny, zgodnie z pkt 2.2. załącznika II do tej dyrektywy, sporządzić dla nich charakterystykę dodatkową. Zdaniem Komisji Królestwo Hiszpanii nie zastosowało prawidłowo art. 5 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE w związku z pkt 2.2 załącznika II do tej dyrektywy ze względu na to, że nie sporządziło charakterystyki dodatkowej stwarzających ryzyko wód podziemnych regionu Doñana, bez równoczesnego ustalenia koniecznych środków. Z tego powodu instytucja ta doszła do wniosku, że Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 5 dyrektywy 2000/60/WE w związku z pkt 2.2 załącznika II tej dyrektywy.

                  3)

                     Uchybienie zobowiązaniom ustanowionym w art. 11 ust. 1 i 3 lit. a), c) i e) oraz ust. 4 dyrektywy 2000/60/WE

                  Zgodnie z przepisem zawartym w art. 11 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE państwa członkowskie „zapewnia[ją] ustalenie programu środków, dla wszystkich obszarów dorzeczy lub częściach międzynarodowych obszarów dorzeczy leżących na jego terytorium, uwzględniając wyniki analiz wymaganych na mocy art. 5, dla osiągnięcia celów ustalonych na mocy art. 4”. W art. 11 ust. 3 lit. a), c) i e) wyjaśniono, jakiego rodzaju szczegółowe środki należy zawrzeć w programie środków działania. W ust. 4 tego samego przepisu mowa jest o środkach dodatkowych, opracowywanych i wdrażanych w uzupełnieniu do środków podstawowych. Zdaniem Komisji Królestwo Hiszpanii nie włączyło do programu środków działania dla planu hydrologicznego dorzecza rzeki Guadalquivir odpowiednich środków podstawowych i dodatkowych, efektem czego uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 11 ust. 1 i 3 lit. a), c) i e) oraz ust. 4 dyrektywy 2000/60/WE.

                  4)

                     Uchybienie zobowiązaniom ustanowionym w art. 6 ust. 2 dyrektywy 92/43/EWG w związku z art. 7 tej dyrektywy

                  W art. 6 ust. 2 dyrektywy 92/43/EWG ustanowiony został, zgodnie z zasadą zapobiegania, ogólny obowiązek ochrony, w myśl którego należy unikać jakiegokolwiek pogarszania się siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków, dla których został wyznaczono dany obszar, a także niepokojenia tych gatunków, jeśli może ono mieć znaczenie dla realizacji celów tej dyrektywy. Zgodnie z art. 7 tej dyrektywy ten obowiązek obejmuje obszary zakwalifikowane jako obszar specjalnej ochrony (OSO) ptaków na mocy dyrektywy Rady 79/409/EWG [z dnia 2 kwietnia 1979 r.] w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (3). Zdaniem Komisji Królestwo Hiszpanii, nie przyjmując środków odpowiednich do tego, aby uniknąć pogorszania się siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków, dla których wyznaczono obszary ZEPA/LIC ES0000024 Doñana, ZEPA/LIC ES6150009 Doñana Północ i Zachód oraz ZEPA ES6150012 Dehesa del Estero i Montes de Moguer, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy 92/43/EWG w związku z art. 7 tej dyrektywy.

         (1)  Dz.U. 2000, L 327, s. 1

         (2)  Dz.U. 1992, L 206, s. 7

         (3)  Dz.U. 1979, L 103, s. 1


title: Sprawa C-609/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d’instance de Lagny-sur-Marne (Francja) w dniu 13 sierpnia 2019 r. – BNP Paribas Personal Finance SA/VE

text:
               14.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d’instance de Lagny-sur-Marne (Francja) w dniu 13 sierpnia 2019 r. – BNP Paribas Personal Finance SA/VE
      (Sprawa C-609/19)
      (2019/C 348/13)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal d’instance de Lagny-sur-Marne

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BNP Paribas Personal Finance SA

         Strona pozwana: VE

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 (1) należy interpretować w ten sposób, że warunki określające spłaty dokonywane w stałych ratach zaliczane w pierwszej kolejności na poczet odsetek oraz przewidujące przedłużenie okresu obowiązywania umowy i zwiększenie wpłat w celu spłacenia salda konta, a kwota tego salda może ulec znaczącemu zwiększeniu w wyniku zmian kursów walutowych, stanowią główny przedmiot kredytu denominowanego w walucie obcej, a spłacanego w walucie krajowej, bez możliwości traktowania tych warunków odrębnie?

                  2)

                  Czy art. 3 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że warunki określające płatności dokonywane w stałych ratach zaliczane w pierwszej kolejności na poczet odsetek oraz przewidujące przedłużenie okresu obowiązywania umowy i zwiększenie wpłat w celu spłaty salda konta, mogącego ulec istotnemu zwiększeniu w wyniku zmian kursów walutowych, stwarzają znaczącą nierównowagę praw i obowiązków stron umowy, w szczególności w zakresie, w jakim narażają one konsumenta na nieproporcjonalne ryzyko kursowe?

                  3)

                  Czy art. 4 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że prosty i zrozumiały charakter warunków umowy kredytu denominowanego w walucie obcej, a spłacanego w walucie krajowej, powinien być oceniany z odniesieniem, na dzień zawarcia umowy, do przewidywalnego kontekstu ekonomicznego, a w niniejszej sprawie do skutków, jakie trudności ekonomiczne w latach 2007-2009 wywarły na zmiany kursów walutowych, z uwzględnieniem kompetencji i wiedzy podmiotu zawodowo udzielającego kredytów i jego dobrej wiary?

                  4)

                  Czy art. 4 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że wspomniany przepis wymaga, aby prosty i zrozumiały charakter warunków umowy kredytu denominowanego w walucie obcej, a spłacanego w walucie krajowej, był oceniany poprzez zbadanie, czy kredytodawca posiadający zawodowe kompetencje i wiedzę przekazał konsumentowi informacje, w szczególności wyliczenia, o wyłącznie obiektywnym i abstrakcyjnym charakterze, nieuwzględniające kontekstu ekonomicznego mogącego mieć wpływ na zmiany kursów walutowych?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa C-623/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 28 czerwca 2019 r. w sprawie T-64/18, Alfamicro/Komisja, wniesione w dniu 21 sierpnia 2019 r. przez Alfamicro - Sistemas de computadores, Sociedade Unipessoal, Lda.

text:
               14.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/13

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 28 czerwca 2019 r. w sprawie T-64/18, Alfamicro/Komisja, wniesione w dniu 21 sierpnia 2019 r. przez Alfamicro - Sistemas de computadores, Sociedade Unipessoal, Lda.
      (Sprawa C-623/19 P)
      (2019/C 348/14)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Alfamicro - Sistemas de computadores, Sociedade Unipessoal, Lda. (przedstawiciele: G. Gentil Anastácio i D. Pirra Xarepe, adwokaci, oraz M. Stock da Cunha, advogada estagiária)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie wyroku Sądu wydanego w sprawie T-64/18, (1)

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2017) 8839 z 13/12/2017,

                  —

                  Obciążenie Komisji Europejskiej wszystkimi kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarżąca przyjmuje, że okolicznością powodującą powstanie wierzytelności umownej jest sama umowa. W konsekwencji, jeżeli Komisja mogła odliczyć w skardze swoje roszczenia, lecz nie uczyniła tego, nie może po wydaniu wyroku wystawiać not debetowych dotyczących wierzytelności bieżących.
      Komisja działała z nadużyciem władzy.
      W wyroku (T-831/14) (2) Sąd orzekł o wierzytelności Komisji wynikającej z subwencyjnej, a nie jak w niniejszej sprawie Sąd orzekł błędnie o niekwalifikujących się kosztach dotyczących okresu objętego audytem.
      Z sentencji wyroku wydanego w wyniku skargi (T-831/14) nie wynika żadne ograniczenie ani w odniesieniu do wierzytelności, ani w odniesieniu do okresu czy kosztów.
      Jedyne zobowiązanie, wierzytelność wynikająca z umowy o subwencjonowanie, stanowi jedyny tytuł egzekucyjny.
      Nie ma sensu, aby Sąd ustalał ostatecznie wierzytelność, aby później wierzyciel ostatecznie podnosił, że nie zostały wliczone wszystkie kwoty.
      Jeżeli przedmiotem skargi jest wierzytelność umowna przysługująca Komisji wobec dłużnika, właściwość Sądu do ustalenia wierzytelności wyklucza uprawnienie Komisji do wystawiania tytułów, które przewyższają wyrok.

         (1)  EU:T:2019:453.

         (2)  zob. sprawa C-14/18 P


title: Sprawa T-499/19: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2019 r. – ZU/ESDZ

text:
               14.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/16

      Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2019 r. – ZU/ESDZ
      (Sprawa T-499/19)
      (2019/C 348/16)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ZU (przedstawiciel: adwokat C. Bernard-Glanz)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji ESDZ z dni 31 sierpnia 2018 r. i 10 stycznia 2019 r. w sprawie wyciągnięcia konsekwencji z pisma Służb Medycznych z dnia 30 sierpnia 2018 r. poprzez obniżenie wymiaru zwolnienia chorobowego.

                  —

                  obciążenie skarżącego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji oraz obowiązku dochowania należytej staranności wskutek zwiększenia szacowanych kosztów, co doprowadziło do nieuzasadnionego przypisania skarżącemu odpowiedzialności za niestawienie się na badanie lekarskie w Brukseli.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący nadużycia władzy, które wskazuje na bezpośredni zamiar postawienia skarżącego w złym świetle z uwagi na uprzedzenia osobiste.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie ewentualnej zmiany sytuacji prawnej skarżącego oraz nieprzeprowadzenia pełnej kontroli powodów przypisania skarżącemu odpowiedzialności za niestawienie się na badanie lekarskie.


title: Sprawa T-566/19: Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2019 r. – Scandlines Danmark i Scandlines Deutschland/Komisja

text:
               14.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/17

      Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2019 r. – Scandlines Danmark i Scandlines Deutschland/Komisja
      (Sprawa T-566/19)
      (2019/C 348/17)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Scandlines Danmark ApS (Kopenhaga, Dania), Scandlines Deutschland GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat L. Sandberg-Mørch)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 22 lipca 2019 r. częściowo oddalającej wniosek strony skarżącej o przedłużenie terminu – do dnia 5 września 2019 r. lub do końca sierpnia 2019 r. – w celu przedstawienia uwag w ramach formalnego postępowania wyjaśniającego w sprawie SA.39078 (2019/C) (ex 2014/N) dotyczącej finansowania projektu stałego połączenia przez cieśninę Bełt Fehmarn;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia decyzji o odmowie przedłużenia spornego terminu do dnia 5 września 2019 r. lub do dnia 31 sierpnia 2019 r. Według niej zaskarżona decyzja nie bowiem zawiera żadnej argumentacji uzasadniającej tę odmowę, a w każdym razie przedstawione w niej uzasadnienie jest niewystarczające.

                  2.

                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2015/1589 (1), a tym samym także prawo strony skarżącej, jako strony zainteresowanej, do rzeczywistego uczestnictwa w formalnym postępowaniu wyjaśniającym z zakresu pomocy państwa w sprawie SA.39078, gdyż wniosek o przedłużenie terminu był należycie uzasadniony, zasadny i proporcjonalny.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa T-582/12: Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2019 r. – Victoria’s Secret Stores Brand Management/EUIPO – Lacoste (LOVE PINK)

text:
               14.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/17

      Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2019 r. – Victoria’s Secret Stores Brand Management/EUIPO – Lacoste (LOVE PINK)
      (Sprawa T-582/12)
      (2019/C 348/18)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Victoria’s Secret Stores Brand Management, Inc (Reynoldsburg, Ohio, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciel: J. Dickerson, Solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Lacoste SA (Paryż, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego LOVE PINK – zgłoszenie nr 11 853 389

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 maja 2019 r. w sprawie R 1078/2018-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji, mianowicie w zakresie, w jakim dotyczy ona podstawy sprzeciwu opartej na art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej;

                  —

                  dopuszczenie do rejestracji zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 11 853 389;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-583/19: Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2019 r. – Electrolux Home Products/EUIPO – D. Consult (FRIGIDAIRE)

text:
               14.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/18

      Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2019 r. – Electrolux Home Products/EUIPO – D. Consult (FRIGIDAIRE)
      (Sprawa T-583/19)
      (2019/C 348/19)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Electrolux Home Products, Inc. (Charlotte, Karolina Północna, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: P. Brownlow, Solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: D. Consult (Wattignies, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy FRIGIDAIRE – unijny znak towarowy nr 71 241

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 czerwca 2019 r. w sprawie R 166/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 23 listopada 2017 r., wydanej w postępowaniu w sprawie unieważnienia nr 11921 C, o unieważnieniu unijnego znaku towarowego w odniesieniu do suszarek do ubrań, pralek, zmywarek do naczyń i kuchenek;

                  —

                  utrzymanie w mocy unijnego znaku towarowego zarejestrowanego dla suszarek do ubrań, pralek, zmywarek do naczyń i kuchenek;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej jej własnymi kosztami postępowania oraz kosztami postępowania strony skarżącej.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Izba Odwoławcza błędnie zastosowała prawo uznając, że używanie unijnego znaku towarowego, czego dowodem jest sprzedaż suszarek do ubrań, pralek, zmywarek do naczyń i kuchenek przez skarżącą do baz wojskowych USA w Niemczech i w Belgii, nie jest równoznaczne z używaniem unijnego znaku towarowego w rozumieniu art. 58 rozporządzenia (UE) 2017/1001 Parlamentu Europejskiego i Rady;

                  —

                  Izba Odwoławcza błędnie zastosowała art. 58 rozporządzenia (UE) 2017/1001 Parlamentu Europejskiego i Rady, ponieważ nie uwzględniła przy ocenie ogólnego używania przez skarżącą unijnego znaku towarowego w odniesieniu do suszarek do ubrań, pralek, zmywarek do naczyń i kuchenek dowodów używania w formie sprzedaży przez skarżącą na rzecz Johann Fouquet GmbH;

                  —

                  Izba Odwoławcza błędnie zastosowała art. 58 rozporządzenia (UE) 2017/1001 Parlamentu Europejskiego i Rady, ponieważ nie uwzględniła przy ocenie ogólnego używania przez skarżącą unijnego znaku towarowego w odniesieniu do suszarek do ubrań, pralek, zmywarek do naczyń i kuchenek dowodów używania w postaci używania mediów społecznościowych przedstawionych przez skarżącą.