title: Sprawa T-488/08: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2008 r. — Galileo International Technology przeciwko OHIM — GALILEO SISTEMAS Y SERVICIOS (GSS GALILEO SISTEMAS Y SERVICIOS)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/32

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2008 r. — Galileo International Technology przeciwko OHIM — GALILEO SISTEMAS Y SERVICIOS (GSS GALILEO SISTEMAS Y SERVICIOS)
   (Sprawa T-488/08)
   (2009/C 19/61)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Galileo International Technology LLC (Bridgetown, Barbados) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, K. Gilbert i M. Blair, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Galileo Sistemas y Servicios, SL (Tres Cantos, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie R 403/2006-4; i

               —

               obciążenie strony pozwanej i Galileo Sistemas y Servicios, SL własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Galileo Sistemas y Servicios, SL

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „GSS GALILEO SISTEMAS Y SERVICIOS” dla towarów i usług z klas 9 i 38

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego nr 170 167 „GALILEO” dla towarów i usług z klas 9, 39, 41 i 42; słowny wspólnotowy znak towarowy nr 2 157 501 „GALILEO” dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 38, 39, 41 i 42; graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 516 799 „powered by Galileo” dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 38, 39, 41 i 42; graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 330 084 „GALILEO INTERNATIONAL” dla towarów i usług z klas 9, 39, 41 i 42; graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 2 159 069 „GALILEO INTERNATIONAL” dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 38, 39, 41 i 42; wcześniejsze oznaczenia chronione w różnych państwach członkowskich, mianowicie: niezarejestrowany znak towarowy, nazwa handlowa i oznaczenie, wszystkie używane w obrocie handlowym dla wyszczególnionych towarów i usług.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do spornych towarów i usług

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 ze względu na: i) niedokonanie przez Izbę Odwoławczą całościowej oceny rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego w związku z czysto słownymi znakami towarowymi „GALILEO”; ii) błędną ocenę rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego dokonaną przez Izbę Odwoławczą w związku z wcześniejszymi złożonymi znakami towarowymi zawierającymi słowo „GALILEO”; i iii) błędną ocenę podobieństwa towarów dokonaną przez Izbę Odwoławczą; naruszenie art. 63 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 40/94 ze względu na nieprzekazanie sprawy przez Izbę Odwoławczą Wydziałowi Sprzeciwów do ponownego rozpoznania w celu dokonania ustaleń na podstawie art. 8 pkt 4 i 5 rozporządzenia Rady nr 40/94.


title: Sprawa T-366/08: Postanowienie Sądu z dnia 14 lutego 2012 r. — Federcoopesca i in. przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (WE) nr 530/2008 — Odnowienie zasobów tuńczyka błękitnopłetwego — Ustalenie TAC na 2008 r. — Akt o charakterze generalnym — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/12

         Postanowienie Sądu z dnia 14 lutego 2012 r. — Federcoopesca i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-366/08) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (WE) nr 530/2008 - Odnowienie zasobów tuńczyka błękitnopłetwego - Ustalenie TAC na 2008 r. - Akt o charakterze generalnym - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   2012/C 109/27
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Federazione Nazionale delle Cooperative della Pesca (Federcoopesca) (Rzym, Włochy) i osiem innych skarżących, których nazwy znajdują się w załączniku do postanowienia (przedstawiciele: P. Cavasola, V. Cannizzaro, G. Micucci, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Banks i D. Nardi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. ustanawiającego środki nadzwyczajne w odniesieniu do statków rybackich do połowów okrężnicą prowadzących połowy tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim, na wschód od 45 ° długości geograficznej zachodniej, oraz w Morzu Śródziemnym (Dz.U. L 155, s. 9).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Federazione Nazionale delle Cooperative della Pesca (Federcoopesca) i osiem innych skarżących, których nazwy znajdują się w załączniku do postanowienia, pokrywają swe własne koszy, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.


title: Sprawa T-577/14: Wyrok Sądu z dnia 10 stycznia 2017 r. – Gascogne Sack Deutschland GmbH i Gascogne/Unia Europejska (Odpowiedzialność pozaumowna — Precyzyjność skargi — Przedawnienie — Dopuszczalność — Artykuł 47 Karty praw podstawowych — Rozsądny termin na wydanie orzeczenia — Szkoda majątkowa — Poniesione straty — Odsetki od kwoty niezapłaconej grzywny — Koszty gwarancji bankowej — Utrata szansy — Szkoda niemajątkowa — Związek przyczynowy)

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/27

         Wyrok Sądu z dnia 10 stycznia 2017 r. – Gascogne Sack Deutschland GmbH i Gascogne/Unia Europejska
   (Sprawa T-577/14) (1)

   ((Odpowiedzialność pozaumowna - Precyzyjność skargi - Przedawnienie - Dopuszczalność - Artykuł 47 Karty praw podstawowych - Rozsądny termin na wydanie orzeczenia - Szkoda majątkowa - Poniesione straty - Odsetki od kwoty niezapłaconej grzywny - Koszty gwarancji bankowej - Utrata szansy - Szkoda niemajątkowa - Związek przyczynowy))
   (2017/C 053/33)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Gascogne Sack Deutschland GmbH (Wieda, Niemcy) i Gascogne (Saint-Paul-les-Dax, Francja) (przedstawiciele: adwokaci F. Puel, E. Durand i L. Marchal)

      Strona pozwana: Unia Europejska reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo A. Placco, a następnie J. Inghelram i S. Chantre, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Khan, V. Bottka i P. van Nuffel, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Przedstawione na podstawie art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką skarżące miały ponieść ze względu na czas trwania postępowania przed Sądem w sprawach, w których zapadły wyroki z dnia 16 listopada 2011 r., Groupe Gascogne/Komisja (T-72/06, niepublikowany, EU:T:2011:671) i z dnia 16 listopada 2011 r., Sachsa Verpackung/Komisja (T-79/06, niepublikowany, EU:T:2011:674)

      Sentencja

               1)

               Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jest zobowiązana do zapłaty odszkodowania w wysokości 47 064,33 EUR na rzecz spółki Gascogne z tytułu szkody majątkowej poniesionej przez ową spółkę w wyniku naruszenia rozsądnego terminu na wydanie orzeczenia w sprawach, w których wydano wyroki z dnia 16 listopada 2011 r., Groupe Gascogne/Komisja (T-72/06, niepublikowany, EU:T:2011:671) i z dnia 16 listopada 2011 r., Sachsa Verpackung/Komisja (T-79/06, niepublikowany, EU:T:2011:674). Odszkodowanie to zostanie zrewaloryzowane poprzez doliczenie odsetek wyrównawczych naliczonych od dnia 4 sierpnia 2014 r. do dnia ogłoszenia niniejszego wyroku, według stopy rocznej inflacji ustalonej przez Eurostat (urząd statystyczny Unii Europejskiej) w państwie członkowskim, w którym rzeczona spółka ma swoją siedzibę.

               2)

               Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jest zobowiązana do zapłaty odszkodowania w wysokości 5 000 EUR na rzecz Gascogne Sack Deutschland GmbH i odszkodowania w wysokości 5 000 EUR na rzecz Gascogne tytułem naprawienia szkody niemajątkowej, którą każda z tych spółek poniosła z powodu naruszenia rozsądnego terminu na wydanie orzeczenia w sprawach T-72/06 i T-79/06.

               3)

               Każde z odszkodowań, o których mowa w pkt 1) i 2) zostanie powiększone o odsetki za zwłokę naliczone od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do dnia całkowitej spłaty, zgodnie ze stopą procentową stosowaną przez Europejski Bank Centralny (EBC) do podstawowych operacji refinansujących, powiększoną o dwa punkty procentowe.

               4)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               5)

               Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Gascogne Sack Deutschland i Gascogne w związku z zarzutem niedopuszczalności, który doprowadził do wydania postanowienia z dnia 2 lutego 2015 r., Gascogne Sack Deutschland i Gascogne/Unia Europejska (T-577/14, niepublikowane, EU:C:2015:80).

               6)

               Gascogne Sack Deutschland i Gascogne, z jednej strony, i Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, z drugiej strony, pokrywają własne koszty postępowania w sprawach wszczętych skargami, które doprowadziły do wydania niniejszego wyroku.

               7)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 351 z 6.10.2014.


title: Sprawa C-585/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 27 września 2012 r. w sprawie T-343/06 Shell Petroleum NV, The Shell Transport and Trading Company Ltd i Shell Nederland BV przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 12 grudnia 2012 r. przez Shell Petroleum NV, The Shell Transport and Trading Company Ltd i Shell Nederland Nederland Verkoopmaatschappij BV

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/6

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 27 września 2012 r. w sprawie T-343/06 Shell Petroleum NV, The Shell Transport and Trading Company Ltd i Shell Nederland BV przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 12 grudnia 2012 r. przez Shell Petroleum NV, The Shell Transport and Trading Company Ltd i Shell Nederland Nederland Verkoopmaatschappij BV
   (Sprawa C-585/12 P)
   2013/C 55/08
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Shell Petroleum NV, The Shell Transport and Trading Company Ltd i Shell Nederland BV (przedstawiciele: O.W. Brouwer, W. Knibbeler, A.A.J. Pliego Selie, P. D. van den Berg, advocaten)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               uchylenie wskazanych w odwołaniu punktów wyroku;

               —

               wydanie ostatecznego orzeczenia w sprawie i stwierdzenie nieważności spornej decyzji, albo obniżenie kwoty grzywny zgodnie z żądaniem zawartym w odwołaniu, albo — ewentualnie — odesłanie sprawy do Sądu do ponownego rozpoznania zgodnie z treścią wyroku Trybunału; oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnoszą dwa zarzuty. W zaskarżonym wyroku Sąd częściowo oddalił przedstawione przez wnoszących odwołanie żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 WE (sprawa COMP/F/38.456 — asfalt).
   W ramach zarzutu pierwszego wnoszący odwołanie utrzymują, że Sąd naruszył prawo i nie przedstawił wystarczającego ani adekwatnego uzasadnienia, uznając, że w spornej decyzji wykazano w wymagany prawem sposób, że to samo przedsiębiorstwo popełniło szereg naruszeń. Ponadto Sąd naruszył prawo i nie przedstawił wystarczającego ani adekwatnego uzasadnienia, uznając, że spełnione zostało kryterium określone w wyroku w sprawie T-203/01 Michelin. Wreszcie Sąd naruszył prawo, przerzucając na wnoszących odwołania ciężar dowodu.
   W ramach zarzutu drugiego wnoszący twierdzą, że Sąd naruszył prawo i nie przedstawił wystarczającego ani adekwatnego uzasadnienia, uznając, że Komisja Europejska była uprawniona do uwzględnienia przy obliczaniu grzywny sprzedaży produktu Mexphalte C. Sąd dopuścił się także uchybienia proceduralnego polegającego na tym, że nie odniósł się do określonych argumentów przedstawionych przez wnoszących odwołanie. Ponadto Sąd nie przedstawił wystarczającego ani adekwatnego uzasadnienia, rezygnując z odniesienia się do braku spójności wynikającego z faktu, że bitumen przemysłowy został wyłączony z kalkulacji grzywny. Sąd przeinaczył także znaczenie istotnego dowodu, opierając się na niedokładnej lekturze kluczowego dokumentu, z którego wyciągnął dotyczący produktu Mexphalte C wniosek, którego oczywiście nie można było wyprowadzić z owego dokumentu. Ponadto Sąd naruszył prawo i nie przedstawił wystarczającego ani adekwatnego uzasadnienia, dokonując kontroli wysokości grzywny w ramach korzystania z nieograniczonego prawa do orzekania. Sąd dopuścił się wreszcie uchybienia proceduralnego i naruszył zasady dotyczące ciężaru dowodu przez to, że nie zbadał, czy Komisja Europejska naruszyła zasadę równego traktowania, uwzględniając w ramach nałożonej na wnoszących odwołanie grzywny sprzedaż produktu Mexphalte C.


title: Sprawa C-343/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Oberster Gerichtshof z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie land Oberösterreich przeciwko ČEZ a.s.

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Oberster Gerichtshof z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie land Oberösterreich przeciwko ČEZ a.s.
   (Sprawa C-343/04)
   (2004/C 251/14)
   Dnia 10 sierpnia 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Oberster Gerichtshof (Najwyższy Trybunał, Austria) z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie land Oberösterreich przeciwko ČEZ a.s. Oberster Gerichtshof zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy sformułowanie „sprawy, których przedmiotem są prawa rzeczowe na nieruchomościach”, które występuje w art. 16 ust. 1 lit. a Konwencji o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych z dnia 27 września 1968 r. (konwencja brukselska), należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on również (prewencyjne) powództwo o zaniechanie, w drodze którego strona żąda, w oparciu o § 364 ust. 2 Allgemeines bürgerliches Gesetzbuch (austriacki kodeks cywilny, AGBG), wydania zakazu immisji z nieruchomości położonej w sąsiednim, nie należącym do Unii Europejskiej państwie, na nieruchomość stanowiącą przedmiot prawa własności strony występującej z powództwem? W tym przypadku chodzi o promieniowanie jonizujące emitowane z położonej w Republice Czeskiej elektrowni atomowej.


title: Sprawa C-395/05: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 marca 2007 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Viterbo — Włochy) — Postępowanie karne przeciwko Antonellowi D'Antonio, Alessandrowi D'Antonio i Rodolfowi Ramieriemu (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Swoboda świadczenia usług — Wykładnia art. 43 WE i 49 WE — Gry losowe — Zbieranie zakładów wzajemnych na imprezy sportowe — Wymóg koncesji — Wykluczenie podmiotów gospodarczych ustanowionych w pewnych formach spóﾂki kapitałowej — Wymóg zezwolenia policji — Sankcje karne)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/20

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 marca 2007 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Viterbo — Włochy) — Postępowanie karne przeciwko Antonellowi D'Antonio, Alessandrowi D'Antonio i Rodolfowi Ramieriemu
   (Sprawa C-395/05) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu - Swoboda świadczenia usług - Wykładnia art. 43 WE i 49 WE - Gry losowe - Zbieranie zakładów wzajemnych na imprezy sportowe - Wymóg koncesji - Wykluczenie podmiotów gospodarczych ustanowionych w pewnych formach spółki kapitałowej - Wymóg zezwolenia policji - Sankcje karne)
   (2007/C 96/34)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale di Viterbo
   Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym
   Antonello D'Antonio, Alessandro D'Antonio, Rodolfo Ramieri
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Viterbo — Wykładnia art. 43 WE i 49 WE — Uregulowania krajowe uzależniające prowadzenie działalności w zakresie zbierania zakładów wzajemnych od uzyskania zezwolenia
   Sentencja

               1)

               Uregulowania krajowe zakazujące prowadzenia działalności w zakresie zbierania, przyjmowania, rejestracji i przekazywania ofert zakładów wzajemnych, w szczególności na imprezy sportowe, bez koncesji lub zezwolenia policji wydawanego przez dane państwo członkowskie, stanowią ograniczenie swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, o których mowa w art. 43 WE i art. 49 WE.

               2)

               Do sądów krajowych należy zbadanie, czy w zakresie, w jakim uregulowania krajowe ograniczają ilość podmiotów gospodarczych działających w sektorze gier losowych, służą one rzeczywiście względom zapobiegania wykorzystywaniu działalności w tym sektorze w celach przestępczych lub w celu dokonywania oszustw.

               3)

               Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, że pozostają one w sprzeczności z uregulowaniami krajowymi, takimi jak rozpatrywane w postępowaniach przed sądami krajowymi, które wyłączają z sektora gier losowych — a ponadto wciąż to czynią — podmioty działające w formie spółek kapitałowych, których akcje są notowane na rynkach regulowanych.

               4)

               Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, że pozostają one w sprzeczności z takimi jak rozpatrywane w postępowaniach przed sądami krajowymi uregulowaniami krajowymi, które przewidują zastosowanie sankcji karnych wobec osób takich jak oskarżeni w postępowaniach przed sądem krajowym, w razie prowadzenia przez nie, bez wymaganej przez ustawodawstwo krajowe koncesji lub zezwolenia policji, zorganizowanej działalności w zakresie zbierania zakładów wzajemnych, jeśli osoby te nie mogły uzyskać wspomnianej koncesji lub zezwolenia policji z powodu odmowy jej udzielenia przez to państwo członkowskie, której to odmowy dokonano z naruszeniem prawa wspólnotowego.

      (1)  Dz.U. C 10 z 14.1.2006.


title: Sprawa C-203/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad na Republika Balgaria (Bułgaria) w dniu 26 kwietnia 2010 r. — Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalna agentsia za prihodite przeciwko Auto Nikolovi OOD

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad na Republika Balgaria (Bułgaria) w dniu 26 kwietnia 2010 r. — Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalna agentsia za prihodite przeciwko Auto Nikolovi OOD
   (Sprawa C-203/10)
   2010/C 195/09
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Varhoven administrativen sad na Republika Balgaria

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalna agentsia za prihodite

      Strona pozwana: Auto Nikolovi OOD

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie „towary używane” uregulowane w art. 311 ust. 1 pkt 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) obejmuje także używane rzeczy ruchome, które nie są dostatecznie zindywidualizowane (poprzez markę, model, numer seryjny, rok produkcji etc.), aby odróżniać się od innych towarów tego samego gatunku, lecz są oznaczone co do cech gatunkowych?

               2)

               Czy sformułowanie „określone przez państwa członkowskie” zawarte art. 311 ust. 1 pkt 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE przyznaje państwom członkowskim możliwość samodzielnego zdefiniowania pojęcia „towary używane”, czy też definicja tego pojęcia w dyrektywie musi być ściśle powtórzona w ustawie krajowej?

               3)

               Czy przyjęty w przepisie krajowym wymóg, aby towary używane były oznaczone indywidualnie, odpowiada treści i znaczeniu wspólnotowoprawnej definicji „towarów używanych”?

               4)

               Czy w świetle motywu 51 dyrektywy Rady 2006/112/WE można przyjąć, że sformułowanie „w przypadku gdy towary te zostały mu dostarczone na terytorium Wspólnoty” zawarte w art. 314 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE obejmuje także przywóz towarów używanych osobiście zaimportowanych przez pośrednika?

               5)

               Jeżeli regulacja dotycząca procedury marży ma zastosowanie także do dostaw towarów używanych osobiście zaimportowanych przez podatnika-pośrednika: czy osoba, od której podatnik-pośrednik otrzymał te przedmioty, musi należeć do jednej z kategorii wymienionych w art. 314 lit. a)-d)?

               6)

               Czy wyliczenie towarów zawarte w 320 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE jest wyczerpujące?

               7)

               Czy art. 320 ust. 1 akapit pierwszy i ust. 2 dyrektywy Rady 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi krajowemu, na podstawie którego prawo podatnika-pośrednika do odliczenia podatku VAT odprowadzonego przez niego przy przywozie towarów używanych powstaje i jest wykonywane w okresie, w którym te towary zostały dostarczone w ramach kolejnej opodatkowanej dostawy, do której podatnik-pośrednik stosuje ogólne zasady opodatkowania?

               8)

               Czy art. 314 lit. a)-d) i art. 320 ust. 1 akapit pierwszy i ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE wywierają bezpośredni skutek i czy sąd krajowy w przypadku takim jak w niniejszej sprawie może się na nie bezpośrednio powołać?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa T-740/16: Skarga wniesiona w dniu 25 października 2016 r. – Stips/Komisja

text:
               19.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 475/21

         Skarga wniesiona w dniu 25 października 2016 r. – Stips/Komisja
   (Sprawa T-740/16)
   (2016/C 475/32)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Adolf Stips (Besozzo, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
   stwierdzenie, że,

               —

               Komisja Europejska naprawi w całości szkodę poniesioną przez skarżącego ze względu na opóźnienia w organizacji postępowania w sprawie zmiany zaszeregowania (2013);

               —

               W każdym razie Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący poniesionej przez siebie szkody, którą należy przypisywać wyłącznie naruszeniu przez Komisję obowiązku dobrej administracji, zapisanego w art. 41 Karty praw podstawowych. Strona skarżąca utrzymuje, po pierwsze, że lista pracowników, którym zmieniono zaszeregowanie, nie została przejęta przez Komisję w rozsądnym terminie, czyli do dnia 31 grudnia 2013 r. Po drugie, dodaje, że poniesiona przez nią szkoda majątkowa jest rzeczywista i policzalna, a po trzecie, że istnieje związek przyczynowy między zawinionym przez Komisję uchybieniem a poniesioną szkodą.


title: Sprawa C-252/06: Skarga wniesiona dnia  6 czerwca 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/27

         Skarga wniesiona dnia 6 czerwca 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-252/06)
   (2006/C 178/44)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Braun, pełnomocnik, N. Yerrell, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, iż Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy 2002/92/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego przez to, że nie przyjęła przepisów ustawowych i wykonawczych niezbędnych do transpozycji tej dyrektywy, a w każdym razie nie zawiadamiając o tych przepisach Komisji.

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął dnia 15 stycznia 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 9., str. 3.


title: Sprawa T-315/14: Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2014 r. – Hipp przeciwko OHIM – Nestlé Nutrition (Praebiotik)

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/37

         Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2014 r. – Hipp przeciwko OHIM – Nestlé Nutrition (Praebiotik)
   (Sprawa T-315/14)
   2014/C 212/48
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Hipp & Co. (Sachseln, Szwajcaria (przedstawiciele: M. Kinkeldey, A. Wagner i S. Brandstätter, avocats)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Nestlé Nutrition GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawach R 1171/2012-4 et R 1326/2012-4;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: słowny znak towarowy „Praebiotik” dla towarów z klas 5, 29, 32 – wspólnotowy znak towarowy nr 3 83  919

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Nestlé Nutrition GmbH

      Decyzja Wydziału Unieważnień: częściowe przyjęcie wniosku o skreślenie

      Decyzja Izby Odwoławczej: zaskarżona decyzja została częściowo uchylona w ten sposób, że orzeczono całkowite wygaśnięcie praw właściciela zaskarżonego znaku towarowego.

      Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 51 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 78 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-131/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 8 stycznia 2015 r. w sprawie T-58/13, Club Hotel Loutraki AE, Vivere Entertainment AE, Theros International Gaming, Inc., Elliniko Casino Kerkyras, Casino Rodos, Porto Carras AE i Kazino Aigaiou AE/Komisja Europejska, wniesione w dniu 16 marca 2015 r. przez Club Hotel Loutraki AE, Vivere Entertainment AE, Theros International Gaming, Inc., Elliniko Casino Kerkyras, Casino Rodos, Porto Carras AE i Kazino Aigaiou AE

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/19

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 8 stycznia 2015 r. w sprawie T-58/13, Club Hotel Loutraki AE, Vivere Entertainment AE, Theros International Gaming, Inc., Elliniko Casino Kerkyras, Casino Rodos, Porto Carras AE i Kazino Aigaiou AE/Komisja Europejska, wniesione w dniu 16 marca 2015 r. przez Club Hotel Loutraki AE, Vivere Entertainment AE, Theros International Gaming, Inc., Elliniko Casino Kerkyras, Casino Rodos, Porto Carras AE i Kazino Aigaiou AE
   (Sprawa C-131/15 P)
   (2015/C 198/25)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Club Hotel Loutraki AE, Vivere Entertainment AE, Theros International Gaming, Inc., Elliniko Casino Kerkyras, Casino Rodos, Porto Carras AE i Kazino Aigaiou AE (przedstawiciel: S. Pappas, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Grecka i Organismos Prognostikon Agonon Podosfairou AE (OPAP)

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 8 stycznia 2015 r. w sprawie T-58/13 Club Hotel Loutraki i in./Komisja;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2012) 6777 wersja ostateczna z dnia 3 października 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA.33988 (2011/N) – Grecja – Zasady rozszerzenia przysługującego OPAP wyłącznego prawa eksploatacji trzynastu gier hazardowych i udzielenie wyłącznej licencji na eksploatację 35  000 urządzeń do wideoloterii na okres dziesięciu lat;

               —

               obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Niniejsze odwołanie dotyczy wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 8 stycznia 2015 r. w sprawie T-58/13 Club Hotel Loutraki i in./Komisja, którym Sąd oddalił zarzuty podniesione przez wnoszących odwołanie w celu stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2012) 6777 wersja ostateczna z dnia 3 października 2012 r. w sprawie „pomocy państwa SA.33988 (2011/N) – Grecja – Zasady rozszerzenia przysługującego OPAP wyłącznego prawa eksploatacji trzynastu gier hazardowych i udzielenie wyłącznej licencji na eksploatację 35  000 urządzeń do wideoloterii na okres dziesięciu lat”.

               2.

               W omawianej decyzji Komisja nie zgłosiła zastrzeżeń w odniesieniu do dwóch środków zgłoszonych na rzecz OPAP: a) udzielenia OPAP wyłącznej licencji na eksploatację 35  000 urządzeń do wideoloterii na okres dziesięciu lat” do 2022 r.; b) przedłużenia o dziesięć lat od 2020 r. do 2030 r. już przyznanego OPAP wyłącznego prawa eksploatacji trzynastu gier hazardowych.

               3.

               Wnoszący odwołanie podnoszą trzy zarzuty celem uchylenia zaskarżonego wyroku:

                           a)

                           naruszenie art. 108 ust. 3 TFUE, art. 4 ust. 4, art. 7 ust. 2, 3, art. 13 ust. 1 rozporządzenia 659/1999 (1) ze względu na stwierdzenie przez Sąd w pkt 33–64 zaskarżonego wyroku, że Komisja nie była zobowiązana do wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego i że zgodnie z prawem zakończyła ona dochodzenie w trakcie wstępnej fazy badania.

                           b)

                           naruszenie art. 296 TFUE, art. 41, 47 karty ze względu na stwierdzenie przez Sąd w pkt 65–78 zaskarżonego wyroku, że decyzja Komisji była odpowiednio uzasadniona, pomimo braku danych gospodarczych, który uniemożliwił sprawdzenie dokładności obliczeń dokonanych przez Komisję.

                           c)

                           naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na stwierdzenie przez Sąd, że dokonana przez Komisję łączna ocena zgłoszonych środków była zgodna z prawem, pomimo braku definicji rynku i z uwagi na błędne zastosowanie pojęć „podobieństwa” i „kontekstu gospodarczego”.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa T-129/14 P: Odwołanie wniesione w dniu 21 lutego 2014 r. przez Carlosa Andresa i 150 innych skarżących od wyroku wydanego w dniu 11 grudnia 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-15/10 Andres i in. przeciwko EBC

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/27

         Odwołanie wniesione w dniu 21 lutego 2014 r. przez Carlosa Andresa i 150 innych skarżących od wyroku wydanego w dniu 11 grudnia 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-15/10 Andres i in. przeciwko EBC
   (Sprawa T-129/14 P)
   2014/C 159/38
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Carlos Andres (Frankfurt nad Menem, Niemcy) i 150 pozostałych skarżących (przedstawiciel: L. Levi, avocat)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Centralny (EBC)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie F-15/10;

               —

               w konsekwencji uwzględnienie żądań skarżących przedstawionych w pierwszej instancji, a tym samym,

                           —

                           stwierdzenie nieważności rozliczenia wynagrodzenia za czerwiec 2009 r. w zakresie, w jakim rozliczenie to stanowi w odniesieniu do skarżących pierwsze działanie wprowadzające w życie reformę systemu emerytalnego, o której zadecydowała Rada Prezesów w dniu 4 maja 2009 r. oraz stwierdzenie, w tym samym zakresie, nieważności każdego kolejnego rozliczenia wynagrodzenia, a także rozliczenia emerytury w przyszłości;

                           —

                           w razie potrzeby stwierdzenie nieważności odmownych decyzji w sprawie wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy („administrative review”) i wewnętrznych zażaleń („grievance procedure”) odpowiednio z dnia 28 sierpnia 2009 r. i z dnia 17 grudnia 2009 r.;

                           —

                           w konsekwencji,

                                       —

                                       zasądzenie od strony pozwanej zapłaty różnicy w wynagrodzeniu i w emeryturze wynikającej z ww. decyzji Rady Prezesów z dnia 4 maja 2009 r. w stosunku do stosowania uprzedniego systemu emerytalnego; tę różnicę w wynagrodzeniu i w emeryturze należy powiększyć o odsetki za zwłokę za okres od dnia 15 czerwca 2009 r. i następnie od 15 każdego miesiąca do chwili całkowitej zapłaty, przy czym wysokość odsetek zostanie ustalona na poziomie stawki EBC powiększonej o 3 punkty,

                                       —

                                       zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania za szkodę poniesioną w związku z utratą siły nabywczej, której wysokość szacuje się wstępnie ex aequo et bono na 1% miesięcznego wynagrodzenia każdego ze skarżących;

                           —

                           obciążenie EBC kosztami postępowania;

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnoszą osiem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 6.8 załącznika III do warunków zatrudnienia, naruszenia zasad legalności i pewności prawa oraz naruszenia art. 35 § 1 lit. e) regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia kompetencji komitetu nadzoru, naruszenia załącznika III do warunków zatrudnienia oraz mandatu komitetu nadzoru, a także naruszenia zasady dobrej wiary.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do zasięgnięcia opinii komitetu pracowniczego oraz komitetu nadzoru, naruszenia zasady dobrej wiary, naruszenia art. 45 i 46 warunków zatrudnienia, naruszenia protokołu porozumienia w sprawie stosunków pomiędzy zarządem a komitetem pracowniczym EBC, naruszenia załącznika III do warunków zatrudnienia oraz mandatu komitetu nadzoru, a także wypaczenia informacji zawartych w aktach sprawy.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 6.3 plan emerytalnego, naruszenia kontroli uzasadnienia decyzji z dnia 4 maja 2009 r., wypaczenia informacji zawartych w aktach sprawy oraz naruszenia zasady prawidłowego zarządzania finansami.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia kontroli oczywistego błędu w ocenie i wypaczenia informacji zawartych w aktach sprawy.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności, naruszenia obowiązku uzasadnienia, wypaczenia informacji zawartych w aktach sprawy oraz naruszenia środków dowodowych.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący pominięcia odmiennego charakteru stosunku pracy na podstawie umowy i stosunku pracy na podstawie regulaminu pracowniczego, naruszenia podstawowych warunków stosunku pracy i naruszenia dyrektywy 91/533 (1).

               8.

               Zarzut ósmy dotyczący naruszenia praw nabytych.

      (1)  Dyrektywa Rady 91/533/EWG z dnia 14 października 1991 r. w sprawie obowiązku pracodawcy dotyczącego informowania pracowników o warunkach stosowanych do umowy lub stosunku pracy (Dz.U. L 288, s. 32).


title: Sprawa T-264/17: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2017 r. – Uponor Innovation/EUIPO – Swep International (SMATRIX)

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/35

         Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2017 r. – Uponor Innovation/EUIPO – Swep International (SMATRIX)
   (Sprawa T-264/17)
   (2017/C 221/49)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Uponor Innovation AB (Borås, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat A. Kylhammar)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Swep International AB (Landskrona, Szwecja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „SMATRIX” – zgłoszenie nr 12 540 431

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 marca 2017 r. w sprawie R 236/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania;

               —

               nakazanie SWEP International zwrotu stronie skarżące kosztów poniesionych w postępowaniach przed Wydziałem Sprzeciwów i Izbą Odwoławczą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-132/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg Leuven (Belgia) w dniu 15 marca 2010 r. — 1. Olivier Paul Louis Halley, 2. Julie Jacqueline Marthe Marie Halley oraz 3. Marie Joëlle Armel Halley przeciwko Belgische Staat

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg Leuven (Belgia) w dniu 15 marca 2010 r. — 1. Olivier Paul Louis Halley, 2. Julie Jacqueline Marthe Marie Halley oraz 3. Marie Joëlle Armel Halley przeciwko Belgische Staat
   (Sprawa C-132/10)
   2010/C 134/41
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank van eerste aanleg Leuven

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

               Strona skarżąca

               :

                           Olivier Paul Louis Halley,

                           Julie Jacqueline Marthe Marie Halley,

                           Marie Joëlle Armel Halley

               Strona pozwana

               :

               Belgische Staat

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 137 ust. 1 nr 2 kodeksu podatku od spadków w związku z art. 111 kodeksu podatku od spadków, na podstawie których termin przedawnienia dla podatku od spadków od akcji imiennych wynosi dwa lata, gdy rzeczywiste centrum zarządzania spółką znajduje się w Belgii, podczas gdy ten termin przedawnienia wynosi dziesięć lat, gdy rzeczywiste centrum zarządzania spółką nie znajduje się w Belgii, są zgodne z art. 26, 49, 63 i 65 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?


title: Sprawa T-276/11: Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2011 r. — Carlotti przeciwko Parlamentowi

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/33

         Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2011 r. — Carlotti przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-276/11)
   2011/C 232/59
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Marie-Arlette Carlotti (Marsylia, Francja) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, É. Marchal i D. Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie i orzeczenie,

                           —

                           że decyzja biura Parlamentu Europejskiego z dnia 1 kwietnia 2009 r. dotycząca zmiany systemu uzupełniających dobrowolnych świadczeń emerytalnych dla posłów do Parlamentu Europejskiego jest niezgodna z prawem;

                           —

                           że zaskarżona decyzja jest nieważna;

                           —

                           że Parlament Europejski zostaje obciążony kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga zabiega o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 28 marca 2011 r. odmawiającej stronie skarżącej prawa do uzupełniających świadczeń emerytalnych od momentu ukończenia przez nią 60 roku życia (począwszy od lutego 2012 r.), wydanej na podstawie decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 1 kwietnia 2009 r. dotyczącej zmiany systemu uzupełniających dobrowolnych świadczeń emerytalnych dla posłów do Parlamentu Europejskiego.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów dotyczących:

               —

               naruszenia praw słusznie nabytych, przyznanych skarżącej przez akty prawne oraz zasady pewności prawa;

               —

               naruszenia zasad równego traktowania i proporcjonalności, w zakresie, w jakim decyzja z dnia 1 kwietnia 2009 r. oraz zaskarżona decyzja dokonują podwyższenia wieku emerytalnego o trzy lata i to bez okresu przejściowego;

               —

               naruszenia art. 29 przepisów dotyczących zwrotu kosztów i diet posłów Parlamentu Europejskiego, który stanowi, że kwestorzy i sekretarz generalny czuwają nad wykładnią i ścisłym stosowaniem tych przepisów;

               —

               oczywistego błędu w ocenie, którym dotknięta jest decyzja biura Parlamentu Europejskiego z dnia 1 kwietnia 2009 r., zmieniająca uregulowanie stanowiące podstawę wydania zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim opiera się ona na bezzasadnej ocenie sytuacji finansowej funduszy emerytalnych;

               —

               naruszenia dobrej wiary przy wykonywaniu umowy i nieważności klauzuli dotyczących warunków całkowicie zależnych od woli jednej ze stron.


title: Sprawa T-127/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 stycznia 2007 r. — Lootus Teine Osaühing przeciwko Radzie (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenia (WE) nr 2269/2004 i rozporządzenie (WE) nr 2270/2004 — Rybołówstwo — Możliwości połowowe gatunków głębinowych dla państw członkowskich, które przystąpiły do Unii w 2004 r. — Osoby, których akt dotyczy bezpośrednio i indywidualnie — Niedopuszczalność)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/28

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 stycznia 2007 r. — Lootus Teine Osaühing przeciwko Radzie
   (Sprawa T-127/05) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenia (WE) nr 2269/2004 i rozporządzenie (WE) nr 2270/2004 - Rybołówstwo - Możliwości połowowe gatunków głębinowych dla państw członkowskich, które przystąpiły do Unii w 2004 r. - Osoby, których akt dotyczy bezpośrednio i indywidualnie - Niedopuszczalność)
   (2007/C 56/56)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Lootus Teine Osaühing (Lootus) (Tartu, Estonia) (przedstawiciele: T. Sild i K. Martin, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. de Gregorio Merino, F. Ruggeri Laderchi i A. Westerhof Lörefflerova, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Estonii (przedstawiciele: L. Uibo i H. Prieß, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: K. Banks, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności w części, po pierwsze, załącznika do rozporządzenia Rady (WE) nr 2269/2004 z dnia 20 grudnia 2004 r. zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 2340/2002 i (WE) nr 2347/2002 w sprawie możliwości połowowych gatunków głębinowych dla państw członkowskich, które przystąpiły w 2004 r. (Dz.U. L 396, str. 1), a po drugie części 2 załącznika do rozporządzenia Rady (WE) nr 2270/2004 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalającego możliwości połowowe wspólnotowych statków rybackich w odniesieniu do niektórych głębinowych zasobów rybnych na lata 2005 i 2006 (Dz.U. L 369, str. 4), w zakresie w jakim przepisy te dotyczą możliwości połowowych przyznanych Estonii.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżąca pokryje własne koszty, jak i koszty poniesione przez Radę.

               3)

               Komisja pokryje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 115 z 14.5.2005.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 stycznia 2005 r. w sprawie C-181/03 P: Albert Nardone przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Były urzędnik — Wniosek o rentę inwalidzką — Warunki przyznania)

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 13 stycznia 2005 r.
   w sprawie C-181/03 P: Albert Nardone przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Odwołanie - Były urzędnik - Wniosek o rentę inwalidzką - Warunki przyznania)
   (2005/C 69/01)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-181/03 P Albert Nardone, były urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Piétrain (Belgia), reprezentowany przez adwokata I. Kletzlena, w której stroną przeciwną jest: Komisja Wspólnot Europejskich, reprezentowana przez J. Curralla, działającego w charakterze pełnomocnika, mającej za przedmiot odwołanie wniesione w trybie art. 56 Statutu Trybunału Sprawiedliwości w dniu 25 kwietnia 2003 r., Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, A. Rosas, R. Silva de Lapuerta (sprawozdawca), S. von Bahr i K. Schiemann, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 13 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               1)

               Albert Nardone zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 158 z 5.7.2003


title: Sprawa T-214/16: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2017 r. – Sata/EUIPO (4600) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Oznaczenie składające się wyłącznie z cyfr — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego 4600 — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/41

         Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2017 r. – Sata/EUIPO (4600)
   (Sprawa T-214/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Oznaczenie składające się wyłącznie z cyfr - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego 4600 - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 283/62)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Sata GmbH & Co. KG (Kornwestheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M.-C. Simon)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 lutego 2016 r. (sprawa R 1942/2015-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego 4600 jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Sata GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 232 z 27.6.2016.


title: Sprawa C-364/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona (Hiszpania) w dniu 1 sierpnia 2012 r. — Miguel Fradera Torredemer i in. przeciwko Corporación Uniland, S.A.

text:
               6.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona (Hiszpania) w dniu 1 sierpnia 2012 r. — Miguel Fradera Torredemer i in. przeciwko Corporación Uniland, S.A.
   (Sprawa C-364/12)
   2012/C 303/30
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Audiencia Provincial de Barcelona

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Miguel Fradera Torredemer, María Teresa Torredemer Marcet, Enrique Fradera Ohlsen y Alicia Fradera Torredemer

      Strona pozwana: Corporación Uniland, S.A.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy z art. 101 TFUE (dawny art. 81 Traktatu WE, w związku z art. 10) i art. 4 ust. 3 TUE zgodne są takie regulacje, jak przepisy ustanowione przez rozporządzenie w sprawie stawek opłat za czynności pełnomocników procesowych, to jest Real Decreto 1373/2003 z dnia 7 listopada 2003 r., stanowiące, że w odniesieniu do wynagrodzenia pełnomocników procesowych obowiązują minimalna taryfa lub skala stawek minimalnych, które mogą być podwyższone lub zmniejszone jedynie o 12 %, w sytuacji gdy władze państwa członkowskiego, w tym jego sądy, nie są faktycznie uprawnione do odstąpienia od stosowania stawek minimalnych ustalonych w takiej określonej przepisami taryfie w przypadku gdy zachodzą nadzwyczajne okoliczności?

               2)

               Czy do celów stosowania wyżej przywołanej taryfy i niezastosowania stawek minimalnych ustanowionych przez tę taryfę za nadzwyczajne okoliczności można uznać występowanie istotnej dysproporcji między rzeczywistym wkładem pracy a wysokością zasądzonych honorariów ustalonych zgodnie z taryfą czy też skalą stawek minimalnych?

               3)

               Czy art. 56 TFUE (dawny art. 49) jest zgodny z rozporządzeniem w sprawie stawek opłat za czynności pełnomocników procesowych, tj. Real Decreto 1373/2003 z dnia 7 listopada 2003 r.?

               4)

               Czy przywołane wyżej uregulowanie spełnia wymogi konieczności i proporcjonalności, o których mowa w art. 15 ust. 3 dyrektywy 2006/123/WE (1)?

               5)

               Czy art. 6 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, ustanawiający prawo do rzetelnego procesu sądowego, obejmuje prawo do skutecznej obrony w sytuacji, gdy ustalona kwota wynagrodzenia pełnomocnika procesowego jest nieproporcjonalnie duża i nie odpowiada rzeczywistemu wkładowi pracy?

               6)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy z art. 6 europejskiej konwencji zgodne są przepisy hiszpańskiej Ley de Enjuiciamiento Civil (kodeksu postępowania cywilnego), które uniemożliwiają stronie, która została obciążona kosztami, zakwestionowanie wysokości wynagrodzenia pełnomocnika procesowego na tej podstawie, że uznaje je za nadmiernie wysokie i nieodpowiadające rzeczywistemu wkładowi pracy?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 376, s. 36).


title: Sprawa F-93/12: Skarga wniesiona w dniu 6 września 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/23

         Skarga wniesiona w dniu 6 września 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-93/12)
   2012/C 343/39
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat M.-A. Lucas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nieprzedłużenia ze skarżącym umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dyrektor OIL z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie nieprzedłużenia zatrudnienia skarżącego, które w związku z tym miało dobiec końca w dniu 15 stycznia 2012 r.;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji potwierdzającej powyższą decyzję, wynikającą z pisma dyrektor z dnia 6 lutego 2012 r.;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego tytułem odszkodowania za uszczerbek na karierze zawodowej od dnia 15 stycznia do dnia 30 czerwca 2012 r. kwoty stanowiącej różnicę między wynagrodzeniem netto, które przysługiwałoby mu w OIL, a zasiłkiem dla bezrobotnych netto, który pobierał, szacowanej wstępnie na 11 309 EUR oraz przelanie na jego konto we wspólnotowym systemie emerytalno-rentowym składek odpowiednich do wynagrodzenia, które powinien był otrzymywać;

               —

               nakazanie przedłużenia zatrudnienia skarżącego w OIL na czas nieokreślony, ze skutkiem od chwili zakończenia dotychczasowego zatrudnienia;

               —

               pomocniczo, zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego tytułem odszkodowania za uszczerbek na karierze, którego doznałby w przeciwnym razie od tamtej chwili, różnicy między wynagrodzeniem i uprawnieniami emerytalnymi, do których byłby uprawniony, gdyby jego zatrudnienie w OIL zostało przedłużone na czas nieokreślony a wynagrodzeniem lub równoważnymi dochodami oraz emeryturą, które mógłby uzyskać gdzie indziej;

               —

               zasądzenie od Komisji tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z nieprzedłużenia jego zatrudnienia w OIL kwoty 5 000 EUR;

               —

               zasądzenie od Komisji tytułem zadośćuczynienia za krzywdę, której doznał z powodu braku zgodności z prawem jego sprawozdania z oceny za 2010 r., kwoty 5 000 EUR;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-736/16: Postanowienie Sądu z dnia 20 grudnia 2016 r. – Amira i in./Komisja i EBC

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/47

         Postanowienie Sądu z dnia 20 grudnia 2016 r. – Amira i in./Komisja i EBC
   (Sprawa T-736/16) (1)

   (2017/C 053/58)
   Język postępowania: angielski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 475 z 19.12.2016.


title: Sprawa C-561/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Obvodní soud pro Prahu 1 (Republika Czeska) w dniu 29 października 2013 r. — Hoštická a.s. i in. przeciwko Ministerstvo zemědělství

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Obvodní soud pro Prahu 1 (Republika Czeska) w dniu 29 października 2013 r. — Hoštická a.s. i in. przeciwko Ministerstvo zemědělství
   (Sprawa C-561/13)
   2014/C 45/32
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Obvodní soud pro Prahu 1

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Hoštická a.s., Jaroslav Haškovec, Zemědělské družstvo Senice na Hané

      Strona pozwana: Ministerstvo zemědělství

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 126 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 (1) należy interpretować w ten sposób, że oddzielna płatność z tytułu cukru jest płatnością niezwiązaną z wielkością produkcji?

               2)

               Czy art. 126 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 73/2009 należy interpretować w ten sposób, że „kryteria przyjęte przez dane państwa członkowskie w roku 2006 i 2007” obejmują reprezentatywny okres wybrany w tym czasie przez państwo członkowskie na podstawie art. 143ba ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 (2), zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 319/2006 (3)?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. L 30, s. 16).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1 — wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 3, t. 40, s. 269).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 319/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników (Dz.U. L 58, s 32).


               25.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/8

         Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu
   (Sprawa E-12/15)
   (2015/C 209/07)
   Skarga przeciwko Księstwu Liechtensteinu została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 21 kwietnia 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Markusa Schneidera i Marlene Lie Hakkebo, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1.

               Orzeczenie, że Księstwo Liechtensteinu uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy aktu, o którym mowa w pkt 7a, 7e i 7i załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do Porozumienia oraz na mocy art. 7 Porozumienia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu;

               2.

               Obciążenie Księstwa Liechtensteinu kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Księstwo Liechtensteinu przed dniem 24 listopada 2014 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 24 września 2014 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, przywołanej w pkt 7a, 7e i 7i załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia („akt prawny”).

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Księstwo Liechtensteinu uchybiło zobowiązaniom wynikającym z aktu prawnego oraz art. 7 Porozumienia EOG przez nieprzyjęcie środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego w wyznaczonym terminie.


title: Sprawa T-507/17: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Fundación Pedro Barrié de la Maza, Conde de Fenosa/Komisja i SRB

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/39

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Fundación Pedro Barrié de la Maza, Conde de Fenosa/Komisja i SRB
   (Sprawa T-507/17)
   (2017/C 347/50)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Fundación Pedro Barrié de la Maza, Conde de Fenosa (La Coruña, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci B. Gutiérrez de la Roza Pérez, P. Rubio Escobar, R. Ruiz de la Torre Esporrín i B. Fernández García)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności:

               —

               Decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/EES/2017/08) podjętej na sesji wykonawczej w dniu 7 czerwca 2017 r., którą przyjęto program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji Banco Popular Español S.A.;

               —

               Decyzji Komisji (UE) 2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa T-185/13: Wyrok Sądu z dnia 11 września 2014 r. – Continental Wind Partners przeciwko OHIM – Continental Reifen Deutschland (CONTINENTAL WIND PARTNERS) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego CONTINENTAL WIND PARTNERS — Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy Continental — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Częściowa odmowa rejestracji]

text:
               27.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 380/10

         Wyrok Sądu z dnia 11 września 2014 r. – Continental Wind Partners przeciwko OHIM – Continental Reifen Deutschland (CONTINENTAL WIND PARTNERS)
   (Sprawa T-185/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego CONTINENTAL WIND PARTNERS - Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy Continental - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Częściowa odmowa rejestracji])
   2014/C 380/12
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Continental Wind Partners LLC (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat O. Bischof)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Pohlmann, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Continental Reifen Deutschland GmbH (Hanower, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Gillert, K. Vanden Bossche, B. Köhn-Gerdes i J. Schumacher)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 stycznia 2013 r. (sprawa R 2204/2011-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Continental Reifen Deutschland GmbH a Continental Wind Partners LLC.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Continental Wind Partners LLC zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 156 z 1.6.2013.


title: Sprawa C-239/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory — Artykuł 6 ust. 4 — Specjalny obszar ochrony Castro Verde — Brak rozwiązań alternatywnych)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-239/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Artykuł 6 ust. 4 - Specjalny obszar ochrony Castro Verde - Brak rozwiązań alternatywnych)
   (2006/C 326/08)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. van Beek i A. Caeiros, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Fernandes, pełnomocnik, J. F. Ganderez i R. Gomes da Silva, advogados)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Art. 6 ust. 4 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, str. 7) — Budowa autostrady, której trasa przebiega przez specjalny obszar ochrony dzikiego ptactwa — Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko naturalne, która wykazała negatywne skutki trasy — Alternatywy wobec trasy wytyczonej
   Sentencja

               1)

               Realizując przedsięwzięcie polegające na budowie autostrady, której trasa przebiega przez specjalny obszar ochrony Castro Verde, mimo negatywnej oceny jego oddziaływania na środowisko i nie wykazując braku rozwiązań alternatywnych w stosunku do wspomnianej trasy, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 6 ust. 4 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, zmienionej dyrektywą Rady 97/62/WE z dnia 27 października 1997 r.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 228 z 11.9.2004.


title: Sprawa C-609/14: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu – Rumunia) – Nicolae Ilie Nicula/Administrația Județeană a Finanțelor Publice Sibiu, dawniej Administraţia Finanţelor Publice a Municipiului Sibiu, Administraţia Fondului pentru Mediu, przy udziale: Cristina Lenuța Stoica

text:
               19.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 475/14

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu – Rumunia) – Nicolae Ilie Nicula/Administrația Județeană a Finanțelor Publice Sibiu, dawniej Administraţia Finanţelor Publice a Municipiului Sibiu, Administraţia Fondului pentru Mediu, przy udziale: Cristina Lenuța Stoica
   (Sprawa C-609/14) (1)

   (2016/C 475/20)
   Język postępowania: rumuński
   Prezes dziewiątej izby Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 107 z 30.3.2015.


title: Sprawa C-437/07: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/24

         Skarga wniesiona w dniu 19 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-437/07)
   (2007/C 297/39)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Zadra oraz D. Kukovec, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że z uwagi na przyznanie przez gminę Aquila zamówienia na roboty budowlane, których przedmiotem był projekt i wykonanie tramwaju jednoszynowego dla celów transportu publicznego w mieście Aquila zgodnie z procedurą jaką jest „finansowanie projektu” polegającą na przyznaniu koncesji na roboty publiczne oraz ze względu na dokonanie zmiany wcześniejszego projektu będącego podstawą przetargu po publikacji ogłoszenia o zamówieniu, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy Rady 93/37/EWG (1) z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, a w szczególności na mocy art. 7 i 11 tej dyrektywy oraz art. 43 i art. 49 WE jak też zasad przejrzystości i niedyskryminacji, które są nierozerwalnie z nimi związane.

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Gmina Aquila udzieliła zamówienie na roboty budowlane, których przedmiotem był projekt i wykonanie tramwaju jednoszynowego dla celów transportu publicznego w mieście Aquila wykorzystując procedurę „finansowania projektu” polegającą na przyznaniu koncesji a nie udzieleniu zamówienia na roboty budowlane. Rzeczona gmina dokonała ponadto zmiany wcześniejszego projektu będącego podstawą przetargu po publikacji ogłoszenia o zamówieniu.
   Zdaniem Komisji umowa zawarta między gminą Aquila i zrzeszeniem promotorów robót budowlanych w tym zakresie stanowi zamówienie publiczne na roboty budowlane w rozumieniu prawa wspólnotowego. W rezultacie udzielenie takiego zamówienia w wyniku procedury jaką jest „finansowanie projektu”, polegającej na przyznaniu koncesji na roboty budowlane, jest sprzeczne z przepisami dyrektywy 93/37, a w szczególności z art. 7 i art. 11 tej dyrektywy. Ponadto zmiana wcześniejszego projektu będącego podstawą przetargu po opublikowaniu ogłoszenia o zamówieniu jest niezgodna z zasadami przejrzystości i niedyskryminacji, na których oparte są swoboda przedsiębiorczości i swoboda świadczenia usług, o których mowa w art. 43 i 49 WE.

      (1)  Dz. U. L 199, str. 54.


title: Sprawy połączone C-286/09 i C-287/09: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 9 lipca 2010 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Corte d'appello di Roma — Włochy) — Luigi Ricci (C-286/09), Aduo Pisaneschi (C-287/09) przeciwko Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS) (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania przed Trybunałem — Urzędnicy — Emerytura — Kumulacja okresów ubezpieczeniowych — Artykuł 11 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego — Uwzględnienie okresów aktywności zawodowej w ramach Wspólnot Europejskich — Artykuł 10 WE)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/14

      Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 9 lipca 2010 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Corte d'appello di Roma — Włochy) — Luigi Ricci (C-286/09), Aduo Pisaneschi (C-287/09) przeciwko Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)
      (Sprawy połączone C-286/09 i C-287/09) (1)

      (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania przed Trybunałem - Urzędnicy - Emerytura - Kumulacja okresów ubezpieczeniowych - Artykuł 11 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Uwzględnienie okresów aktywności zawodowej w ramach Wspólnot Europejskich - Artykuł 10 WE)
      (2010/C 288/21)
      Język postępowania: włoski

         Sąd krajowy

      Corte d'appello di Roma.

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Luigi Ricci (C-286/09), Aduo Pisaneschi (C-287/09)

         Strona pozwana: Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte d'appello di Roma — Wykładnia rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie — Wykładnia art. 17, 39 i 42 WE — Świadczenia w razie starości — Sumowanie okresów ubezpieczeniowych — Nieuwzględnienie okresu przynależności do wspólnego systemu ubezpieczenia chorobowego Wspólnot Europejskich

         Sentencja

      Wykładni art. 10 WE w związku z Regulaminem pracowniczym urzędników Wspólnot Europejskich należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, które nie zezwala na uwzględnienie lat pracy przepracownaych przez obywatela Unii w służbie instytucji Unii, takiej jak Komisja Wspólnot Europejskich lub organu Unii, takiego jak Komitet Społeczno-Ekonomiczny dla celów nabycia prawa do emerytury w ramach systemu krajowego, niezależnie od tego czy chodzi o wcześniejszą czy zwykłą emeryturę zainteresowanego.

         (1)  Dz.U. C 233 z 26.9.2009.


title: Sprawa T-72/06: Wyrok Sądu z dnia 16 listopada 2011 r. — Groupe Gascogne przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor worków przemysłowych z plastiku — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Przypisanie zachowania o charakterze naruszenia — Grzywny — Maksymalna granica 10 % obrotu — Proporcjonalność)

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/11

         Wyrok Sądu z dnia 16 listopada 2011 r. — Groupe Gascogne przeciwko Komisji
   (Sprawa T-72/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor worków przemysłowych z plastiku - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Przypisanie zachowania o charakterze naruszenia - Grzywny - Maksymalna granica 10 % obrotu - Proporcjonalność)
   2012/C 6/15
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Groupe Gascogne SA (St. Paul-lès-Dax, Francja) (przedstawiciele: początkowow C. Lazarus, następnie P. Hubert i E. Durand, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Castillo de la Torre i F. Arbault, następnie F. Castillo de la Torre i N. von Lingen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2005) 4634 wersja ostateczna z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] (sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe) w sprawie kartelu na rynku worków przemysłowych z plastiku i żądanie zmiany tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Groupe Gascogne SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006.


title: Sprawa T-836/16: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2016 r – Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/54

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2016 r – Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-836/16)
   (2017/C 030/62)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 września 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.44351 (2016/C) (ex 2016/EO) – Polska – Podatek od sprzedaży detalicznej w Polsce, notyfikowanej jako dokument C(2016) 5596, oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący błędnej kwalifikacji polskiego podatku od sprzedaży detalicznej jako pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE przez dokonanie oczywiście błędnej oceny przesłanki selektywności

                           —

                           Polski podatek od sprzedaży detalicznej nie może być uznany prima facie za selektywny, ponieważ w jego konstrukcji nie występują żadne odstępstwa od systemu odniesienia właściwego dla tego podatku; progresywne stawki podatkowe stanowią nieodłączny element systemu odniesienia dla tego podatku.

                           —

                           Nawet gdyby przyjąć, że obie progresywne stawki podatkowe nie są elementem systemu odniesienia właściwego dla polskiego podatku od sprzedaży detalicznej, należałoby uznać, że elementem systemu odniesienia jest przynajmniej jedna, najczęściej stosowana stawka podatkowa; poza tym, progresywne stawki podatkowe nie stanowią w każdym razie odstępstwa na korzyść określonych przedsiębiorstw, które w świetle zasadniczego celu tego podatku znajdują się w podobnej sytuacji faktycznej i prawnej jak pozostałe przedsiębiorstwa.

                           —

                           Progresywne stawki oraz kwotowy próg podstawy opodatkowania polskim podatkiem od sprzedaży detalicznej są w każdym razie zgodne z zasadą proporcjonalności.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 13 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz zasady proporcjonalności poprzez nakazanie niezwłocznego zawieszenia stosowania progresywnej skali polskiego podatku od sprzedaży detalicznej

                           —

                           Nie było konieczności wydawania nakazu zawieszenia ze względu na istnienie poważnych wątpliwości co do selektywności polskiego podatku od sprzedaży detalicznej.

                           —

                           Nie było konieczności wydawania nakazu zawieszenia ze względu na niewykazanie przez Komisję dostatecznie negatywnych skutków stosowania polskiego podatku od sprzedaży detalicznej.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący wadliwego i niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonej decyzji

                           —

                           Zaskarżona decyzja nie została należycie i wystarczająco uzasadniona w zakresie, w jakim zawiera ocenę warunku selektywności polskiego podatku od sprzedaży detalicznej.

                           —

                           Zaskarżona decyzja nie została należycie i wystarczająco uzasadniona w zakresie, w jakim nakazuje niezwłocznie zawiesić stosowanie progresywnej skali podatkowej w polskim podatku od sprzedaży detalicznej.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 maja 2005 r. w sprawie C-42/04 Maatschap J. B. en R. A. M. Elshof przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (wniosek College van Beroep voor het bedrijfsleven o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Pryszczyca — Rozporządzenie WE nr 1046/2001 — Przyznanie pomocy z tytułu dostarczenia zwierząt w celu ich utylizacji — Pułap pomocy ustalony w zależności od średniej wagi zwierząt na partię)

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 12 maja 2005 r.
   w sprawie C-42/04 Maatschap J. B. en R. A. M. Elshof przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (1) (wniosek College van Beroep voor het bedrijfsleven o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Pryszczyca - Rozporządzenie WE nr 1046/2001 - Przyznanie pomocy z tytułu dostarczenia zwierząt w celu ich utylizacji - Pułap pomocy ustalony w zależności od średniej wagi zwierząt na partię)
   (2005/C 171/06)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-42/04 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) postanowieniem z dnia 23 stycznia 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 3 lutego 2004 r., w postępowaniu: Maatschap J. B. en R. A. M. Elshof przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit, Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenaerts (sprawozdawca), prezes izby, N. Colneric i E. Levits, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 12 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Pojęcie „partia” w rozumieniu art. 4 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1046/2001 z dnia 30 maja 2001 r. przyjmującego nadzwyczajne środki wsparcia dla rynku wieprzowiny i wołowiny w Niderlandach odnosi się do ogółu cieląt dostarczonych, w celu ich utylizacji, przez jednego producenta w ciągu jednego i tego samego dnia w ramach jednej i tej samej czynności sprzedaży.

      (1)  Dz.U. C 85 z 03.04.2004


title: Sprawa C-53/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 3 grudnia 2013 r. w sprawie T-573/11 JAS Jet Air Service France przeciwko Komisji, wniesione w dniu 4 lutego 2014 r. przez JAS Jet Air Service France (JAS)

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/22

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 3 grudnia 2013 r. w sprawie T-573/11 JAS Jet Air Service France przeciwko Komisji, wniesione w dniu 4 lutego 2014 r. przez JAS Jet Air Service France (JAS)
   (Sprawa C-53/14 P)
   2014/C 102/31
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: JAS Jet Air Service France (JAS) (przedstawiciele: T. Gallois i E. Dereviankine, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie orzeczenia Sądu zawartego w sentencji wyroku z dnia 3 grudnia 2013 r. w sprawie T-573/11;

               —

               uwzględnienie żądań podniesionych przez spółkę JAS Jet Air Service France w pierwszej instancji obejmujących stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 5 sierpnia 2011 r. w sprawie REM 01/2008 oddalającej wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych w kwocie 1 001 778,20 EUR złożony w dniu 24 stycznia 2008 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty na poparcie odwołania od wyroku, w którym Sąd utrzymał w mocy decyzję Komisji z dnia 5 sierpnia 2011 r. oddalającą wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych, złożony przez wnoszącego odwołanie.
   W pierwszej kolejności wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, że naruszył art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 1430/79 (1) i art. 239 wspólnotowego kodeksu celnego (2), gdyż nie uznał zaistnienia „szczególnej sytuacji” umożliwiającej przyznanie żądanego umorzenia. Sąd stwierdził, że sytuacja wnoszącego odwołanie nie była porównywalna z sytuacją spółki CALBERSON BV (sprawa REM 10/01), której Komisja przyznała umorzenie.
   W drugiej kolejności wnoszący odwołanie uważa, że Sąd naruszył wyżej cytowane artykuły, gdyż nie uwzględnił, w celu uznania zaistnienia „szczególnej sytuacji”, nieprawidłowości występujących w ramach wewnętrznej procedury wydawania i kontroli pozwoleń na przywóz zwolniony z podatku VAT, zwanych AI2 (art. 275 francuskiego kodeksu podatkowego i przepisy wykonawczego do niego). Sąd przeniósł ciężar dowodu i naruszył zatem ogólne zasady prawa uznając, że to do wnoszącego odwołanie należało wykazanie w szczegółach skutków wskazanych nieprawidłowości.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1430/79 z dnia 2 lipca 1979 r. w sprawie zwrotu lub umarzania należności celnych przywozowych lub wywozowych (Dz.U. L 175, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1).


title: Sprawa C-260/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 18 czerwca 2008 r. — HEKO Industrieerzeugnisse GmbH przeciwko Bundesfinanzdirektion West

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 18 czerwca 2008 r. — HEKO Industrieerzeugnisse GmbH przeciwko Bundesfinanzdirektion West
   (Sprawa C-260/08)
   (2008/C 247/04)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: HEKO Industrieerzeugnisse GmbH

      Strona pozwana: Bundesfinanzdirektion West
   Pytanie prejudycjalne
   Czy istotnymi obróbkami lub przetworzeniem towarów o niepreferencyjnym pochodzeniu sklasyfikowanych w pozycji 7312 Nomenklatury Scalonej zgodnie z art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (1) są jedynie takie, w wyniku których towar powstały po obróbce lub przetworzeniu podlega zaklasyfikowaniu do innej pozycji Nomenklatury Scalonej?

      (1)  Dz.U. L 302, s. 1.


title: Sprawa T-564/12: Skarga wniesiona w dniu 26 grudnia 2012 r. — Ministry of Energy of Iran przeciwko Radzie

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/21

         Skarga wniesiona w dniu 26 grudnia 2012 r. — Ministry of Energy of Iran przeciwko Radzie
   (Sprawa T-564/12)
   2013/C 55/38
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ministry of Energy of Iran (Teheran, Iran) (przedstawiciel: M. Lester, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. (1) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. (2) w zakresie, w jakim środki te mają zastosowanie do strony skarżącej;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że nie zostało spełnione żadne z kryteriów prawnych umieszczenia strony skarżącej w wykazie, Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, uznając, iż zostało spełnione którekolwiek z kryteriów umieszczenia w wykazie, i a jej wskazanie opiera się na oczywistym błędzie faktycznym.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada nie przedstawiła odpowiedniego lub wystarczającego uzasadnienia dla objęcia strony skarżącej zakwestionowanymi środkami.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Rada nie zagwarantowała stronie skarżącej prawa do obrony i prawa do skutecznej kontroli sądowej.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że decyzja Rady o wskazaniu strony skarżącej naruszyła, w sposób nieuzasadniony lub nieproporcjonalny, prawa podstawowe strony skarżącej, w tym prawo do ochrony własności, działalności gospodarczej i reputacji.

      (1)  Decyzja Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotycząca zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 58).

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 16).


title: Sprawa F-92/11: Skarga wniesiona w dniu 23 września 2011 r. — ZZ przeciwko EKES

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/46

         Skarga wniesiona w dniu 23 września 2011 r. — ZZ przeciwko EKES
   (Sprawa F-92/11)
   2011/C 347/86
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności odmownej decyzji EKES w przedmiocie wniosku skarżącej o przyznanie, że popełnione zostały w stosunku do niej uchybienia w związku z nieudzieleniem jej wsparcia i naruszeniem obowiązku staranności, jak również o podjęcie działań mających na celu publiczne wykazanie jej osiągnięć i kwalifikacji oraz żądanie zadośćuczynienia.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 14 czerwca 2011 r. sekretarza generalnego Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (organ powołujący EKES) w sprawie oddalenia zażalenia skarżącej w przedmiocie przyznania, ze zostały popełnione w stosunku do niej uchybienia w związku z nieudzieleniem jej wsparcia i naruszeniem obowiązku staranności, jak również w przedmiocie podjęcia działań mających na celu publiczne wykazanie jej osiągnięć i kwalifikacji zawodowych, w szczególności jej zdolności do kierowania jednostką organizacyjną i do zarządzania zasobami ludzkimi i finansowymi tej jednostki;

               —

               zasądzenie od EKES wypłaty kwoty 15 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z naruszenia obowiązku staranności organu powołującego;

               —

               obciążenie EKES kosztami postępowania.


title: Sprawa T-54/06: Skarga wniesiona w dniu  22 lutego 2006 r.  — Kendrion przeciwko Komisji

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/20

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2006 r. — Kendrion przeciwko Komisji
   (Sprawa T-54/06)
   (2006/C 96/36)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Kendrion N.V. (Zeist, Niderlandy) (Przedstawiciele: P. Glazener i C.C. Meijer, adwokaci)]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności w całości lub w części decyzji skierowanej do skarżącej;

               —

               uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe), w której stwierdzono odpowiedzialność skarżącej za naruszenie reguł konkurencji oraz nałożono na nią grzywnę.
   Na poparcie swej skargi skarżąca wskazuje na naruszenie art. 81 WE, art. 253 WE i art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, ponieważ dyspozycja decyzji jest niezgodna z motywami decyzji. Skarżąca twierdzi, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie zarzuca się jej uczestnictwa w popełnionym naruszeniu, natomiast w dyspozycji przypisuje się jej naruszenie art. 81 WE.
   Skarżąca podnosi ponadto, że Komisja naruszyła art. 81 WE, art. 253 WE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, ponieważ niesłusznie przyjęła, iż skarżąca oraz Fardem Packaging B.V. stanowiły jedną całość pod względem gospodarczym, wskutek czego niesłusznie nałożyła na skarżącą grzywnę, za naruszenie popełnione przez Fardem Packaging.
   Skarżąca utrzymuje, że poza art. 81 WE, art. 253 WE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 Komisja naruszyła także ogólne zasady prawa, w tym zasadę staranności, zakaz arbitralnego działania oraz zasady równości i proporcjonalności.
   Skarżąca twierdzi następnie, że Komisja obciążyła ją odpowiedzialnością za naruszenie popełnione przez Fardem Packaging, w przeciwieństwie do innych decyzji Komisji, w których spółka dominująca nie ponosiła odpowiedzialności. Skarżąca dodaje, że jako spółka dominująca została obciążona grzywną większą od grzywny, nałożonej na spółkę zależną, która popełniła naruszenie. Skarżąca twierdzi także, że została potraktowana odmiennie niż inne spółki dominujące, które pociągnięto do odpowiedzialności za naruszenia popełnione przez spółki zależne. Zdaniem skarżącej, nałożona na nią grzywna narusza zasady proporcjonalności i staranności.
   Skarżąca wskazuje wreszcie na naruszenie wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien, ponieważ nie został zastosowany pkt 5 lit. b) tych wytycznych. Skarżąca twierdzi, że Komisja nie uwzględniła konkretnej charakterystyki tego przedsiębiorstwa.


title: Sprawa C-195/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (dawniej Cour d’arbitrage) (Belgia) w dniu 26 kwietnia 2012 r. — I.B.V. & Cie SA (Industrie du bois de Vielsalm & Cie SA) przeciwko Région wallonne

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (dawniej Cour d’arbitrage) (Belgia) w dniu 26 kwietnia 2012 r. — I.B.V. & Cie SA (Industrie du bois de Vielsalm & Cie SA) przeciwko Région wallonne
   (Sprawa C-195/12)
   2012/C 200/12
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour constitutionnelle (dawniej Cour d’arbitrage)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: I.B.V. & Cie SA (Industrie du bois de Vielsalm & Cie SA)

      Strona pozwana: Région wallonne

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 7 dyrektywy 2004/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie wspierania kogeneracji w oparciu o zapotrzebowanie na ciepło użytkowe na rynku wewnętrznym energii oraz zmieniającej dyrektywę 92/42/EWG (1) ewentualnie w związku z art. 2 i 4 dyrektywy 2001/77/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie wspierania produkcji na rynku wewnętrznym energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych (2) i w związku z art. 22 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (3) należy interpretować w świetle ogólnej zasady równości, art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej jako:

                           a)

                           niemający zastosowania do instalacji kogeneracji o wysokiej wydajności w rozumieniu załącznika III do dyrektywy;

                           b)

                           nakazujący, zezwalający albo zakazujący, by środek wsparcia, taki jak zawarty w art. 38 ust. 3 dekretu Regionu Walońskiego z dnia 12 kwietnia 2001 r. dotyczącego organizacji regionalnego rynku energii elektrycznej, był dostępny wszystkim instalacjom kogeneracji przetwarzającym głównie biomasę, które odpowiadają warunkom określonym w tym artykule, z wyjątkiem instalacji kogeneracji przetwarzających głównie drewno lub odpady drewniane?

               2)

               Czy odpowiedź będzie różna, jeżeli instalacja kogeneracji przetwarza głównie tylko drewno albo przeciwnie — tylko odpady drewniane?

      (1)  Dz.U. L 52, s. 50.

      (2)  Dz.U. L 283, s. 33.

      (3)  Dz.U. L 140, s. 16.