title: Sprawa T-452/14: Wyrok Sądu z dnia11 czerwca 2015 r. – Laboratoires CTRS/Komisja [Produkty lecznicze przeznaczone do stosowania u ludzi — Sieroce produkty lecznicze — Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego Cholic Acid FGK (pod zmienioną nazwą Kolbam) — Wskazania terapeutyczne — Wyłączność obrotu na rynku — Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 141/2000]

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/17

         Wyrok Sądu z dnia11 czerwca 2015 r. – Laboratoires CTRS/Komisja
   (Sprawa T-452/14) (1)

   ([Produkty lecznicze przeznaczone do stosowania u ludzi - Sieroce produkty lecznicze - Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego Cholic Acid FGK (pod zmienioną nazwą Kolbam) - Wskazania terapeutyczne - Wyłączność obrotu na rynku - Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 141/2000])
   (2015/C 245/20)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Laboratoires CTRS (Boulogne Billancourt, Francja) (przedstawiciele: K. Bacon, barrister, M. Utges Manley i M. Vickers, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. White, P. Mihaylova i A. Sipos, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem głównym stwierdzenie nieważności w części decyzji wykonawczej C (2014) 2375 (wersja ostateczna) Komisji z dnia 4 kwietnia 2014 r. w sprawie wydania, w wyjątkowych okolicznościach, pozwolenia na dopuszczenie do obrotu sierocego produktu leczniczego przeznaczonego do stosowania u ludzi „Cholic Acid FGK – Kwas cholowy” zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, w brzmieniu zmienionym decyzją wykonawczą C (2014) 6508 Komisji z dnia 11 września 2014 r., przenoszącą i zmieniającą pozwolenie na dopuszczenie do obrotu przyznane w wyjątkowych okolicznościach w decyzji C(2014) 2375 dla sierocego produktu leczniczego przeznaczonego do stosowania u ludzi „Kolbam – Kwas cholowy” w zakresie w jakim wskazuje ona zasadniczo, że dopuszczenie do obrotu tego produktu leczniczego jest dozwolone dla wskazań terapeutycznych produktu leczniczego Orphacol lub tytułem ewentualnym żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej C (2014) 2375 Komisji z dnia 4 kwietnia 2014 r. w sprawie wydania, w wyjątkowych okolicznościach, pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, w wyjątkowych okolicznościach, sierocego produktu leczniczego przeznaczonego do stosowania u ludzi „Cholic Acid FGK – Kwas cholowy” zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, w brzmieniu zmienionym decyzją wykonawczą C (2014) 6508 Komisji z dnia 11 września 2014 r., przenoszącą i zmieniającą pozwolenie na dopuszczenie do obrotu przyznane w wyjątkowych okolicznościach w decyzji C(2014) 2375 dla sierocego produktu leczniczego przeznaczonego do stosowania u ludzi „Kolbam – Kwas cholowy”.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Laboratoires CTRS.

               3)

               ASK Pharmaceuticals GmbH pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014.


title: Sprawa C-368/16: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 13 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret – Dania) – Assens Havn/Navigators Management (UK) Limited [Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Jurysdykcja w sprawach dotyczących ubezpieczenia — Ustawodawstwo krajowe ustanawiające na rzecz osoby poszkodowanej, pod pewnymi warunkami, prawo do wytoczenia powództwa bezpośrednio przeciwko ubezpieczycielowi osoby odpowiedzialnej za spowodowanie wypadku — Klauzula prorogacyjna uzgodniona pomiędzy ubezpieczycielem i sprawcą szkody]

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/10

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 13 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret – Dania) – Assens Havn/Navigators Management (UK) Limited
   (Sprawa C-368/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Jurysdykcja w sprawach dotyczących ubezpieczenia - Ustawodawstwo krajowe ustanawiające na rzecz osoby poszkodowanej, pod pewnymi warunkami, prawo do wytoczenia powództwa bezpośrednio przeciwko ubezpieczycielowi osoby odpowiedzialnej za spowodowanie wypadku - Klauzula prorogacyjna uzgodniona pomiędzy ubezpieczycielem i sprawcą szkody])
   (2017/C 293/13)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Højesteret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Assens Havn

      Strona przeciwna: Navigators Management (UK) Limited

      Sentencja

   Artykuł 13 pkt 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych w związku z art. 14 pkt 2 lit. a) tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że poszkodowany, któremu przysługuje prawo do wytoczenia powództwa bezpośrednio przeciwko ubezpieczycielowi sprawcy poniesionej przez niego szkody, nie jest związany klauzulą prorogacyjną uzgodnioną pomiędzy tymże ubezpieczycielem a tymże sprawcą szkody.

      (1)  Dz.U. C 314 z 29.8.2016.


title: Sprawa F-123/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 30 kwietnia 2014 r. – Lecolier przeciwko Komisji

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/65

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 30 kwietnia 2014 r. – Lecolier przeciwko Komisji
   (Sprawa F-123/13) (1)

   2014/C 421/98
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014, s. 54.


title: Sprawy połączone C-501/06 P, C-513/06 P, C-515/06 P i C-519/06 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 października 2009 r. — GlaxoSmithKline Services Unlimited, dawniej Glaxo Wellcome plc (C-501/06 P), Komisja Wspólnot Europejskich (C-513/06 P), European Association of Euro Pharmaceutical Companies (EAEPC) (C-515/06 P), Asociación de exportadores españoles de productos farmacéuticos (Aseprofar) (C-519/06 P) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, European Association of Euro Pharmaceutical Companies (EAEPC), Bundesverband der Arzneimittel-Importeure eV, Spain Pharma SA i Asociación de exportadores españoles de productos farmacéuticos (Aseprofar) (Odwołania — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Ograniczenia handlu równoległego produktami leczniczymi — Artykuł 81 ust. 1 WE — Ograniczenie konkurencji ze względu na cel porozumienia — Reglamentacja cen na poziomie krajowym — Zastąpienie uzasadnienia — Artykuł 81 ust. 3 WE — Przyczynianie się do popierania postępu technicznego — Kontrola — Ciężar dowodu — Uzasadnienie — Interes prawny)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 października 2009 r. — GlaxoSmithKline Services Unlimited, dawniej Glaxo Wellcome plc (C-501/06 P), Komisja Wspólnot Europejskich (C-513/06 P), European Association of Euro Pharmaceutical Companies (EAEPC) (C-515/06 P), Asociación de exportadores españoles de productos farmacéuticos (Aseprofar) (C-519/06 P) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, European Association of Euro Pharmaceutical Companies (EAEPC), Bundesverband der Arzneimittel-Importeure eV, Spain Pharma SA i Asociación de exportadores españoles de productos farmacéuticos (Aseprofar)
   (Sprawy połączone C-501/06 P, C-513/06 P, C-515/06 P i C-519/06 P) (1)

   (Odwołania - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Ograniczenia handlu równoległego produktami leczniczymi - Artykuł 81 ust. 1 WE - Ograniczenie konkurencji ze względu na cel porozumienia - Reglamentacja cen na poziomie krajowym - Zastąpienie uzasadnienia - Artykuł 81 ust. 3 WE - Przyczynianie się do popierania postępu technicznego - Kontrola - Ciężar dowodu - Uzasadnienie - Interes prawny)
   2009/C 282/02
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: GlaxoSmithKline Services Unlimited, dawniej Glaxo Wellcome plc (przedstawiciele: I. Forrester QC, S. Martínez-Lage, abogado, A. Komninos, dikigoros, A. Schulz, Rechtsanwalt), Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. Christoforou, F. Castillo de la Torre i E. Gippini Fournier, pełnomocnicy), European Association of Euro Pharmaceutical Companies (EAEPC) (przedstawiciele: M. Hartmann-Rüppel i W. Rehmann, Rechtsanwälte), Asociación de exportadores españoles de productos farmacéuticos (Aseprofar) (przedstawiciele: M. Araujo Boyd i J. Buendía Sierra, abogados),

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. Christoforou, F. Castillo de la Torre et E. Gippini Fournier, pełnomocnicy, European Association of Euro Pharmaceutical Companies (EAEPC) (przedstawiciele: M. Hartmann-Rüppel i W. Rehmann, Rechtsanwälte), Bundesverband der Arzneimittel-Importeure eV (przedstawiciel: W. Rehmann, Rechtsanwalt), Spain Pharma SA, Asociación de exportadores españoles de productos farmacéuticos (Aseprofar) (przedstawiciele: M. Araujo Boyd i J. Buendía Sierra, abogados)

      Interwenient popierający Komisję: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: E. Ośniecka-Tamecka, M. Kapko i K. Majcher, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba w powiększonym składzie) z dnia 27 września 2006 r. w sprawie T-168/01: GlaxoSmithKline Services Unlimited przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, w którym Sąd stwierdził w części nieważność decyzji Komisji C(2001)1202 wersja ostateczna z dnia 8 maja dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (IV/36.957/F3 Glaxo Wellcome, IV/36.997/F3 Aseprofar i Fedifar, IV/37.121/F3 Spain Pharma, IV/37.138/F3 BAI, IV/37.380/F3 EAEPC) — Ceny ustanowione przez skarżącą dla hurtowników w przypadku prowadzenia sprzedaży tych leków poza hiszpańskim systemem cen, który został ustanowiony przez służby zdrowia

      Sentencja

               1)

               Odwołania wniesione przez GlaxoSmithKline Services Unlimited, dawniej Glaxo Wellcome plc, Komisję Wspólnot Europejskich, European Association of Euro Pharmaceutical Companies (EAEPC) i Asociación de exportadores españoles de productos farmacéuticos (Aseprofar) zostają oddalone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty związane z odnośnym postępowaniem.

               3)

               Rzeczpospolita Polska ponosi swe własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.02.2007

      Dz.U. C 56 z 10.03.2007.


title: Sprawa C-439/12: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 26 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg – Niemcy) – Karin Gawelczyk przeciwko Generali Lebensversicherung AG

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/21

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 26 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg – Niemcy) – Karin Gawelczyk przeciwko Generali Lebensversicherung AG
   (Sprawa C-439/12) (1)

   2014/C 184/27
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 389 z 15.12.2012.


title: Sprawa T-201/11: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2011 r. — Si.mobil przeciwko Komisji

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/24

         Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2011 r. — Si.mobil przeciwko Komisji
   (Sprawa T-201/11)
   2011/C 160/39
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Si.mobil telekomunikacijske stortive d.d. (Lublana, Republika Słowenii) (przedstawiciele: P. Alexiadis und E. Sependa, Solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2001) 355 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2011 r. w sprawie COMP/39.707 — Si.mobil/Mobitel;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2001) 355 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2011 r. w sprawie COMP/39.707 — Si.mobil/Mobitel, w której oddaliła ona wniesioną do niej przez skarżącą na podstawie art. 102 TFUE w dniu 14 sierpnia 2009 r. skargę na rzekomo nieuczciwe praktyki Mobitela na detalicznym i hurtowym poziomie konkurencji na szeregu rynków telefonii komórkowej.
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy zastosowania przez Komisję w sposób oczywiście błędny przepisów kompetencyjnych przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1/2003 (1) i obwieszczeniu Komisji w sprawie współpracy w ramach sieci organów ochrony konkurencji (Dz.U. 2004 C 101, s. 43).

                           —

                           Przyjmując zaskarżoną decyzję Komisja nie zagwarantowała skutecznego zastosowania prawa Unii i nie uwzględniła przy tym nadrzędnych wymogów porządku publicznego, którymi objęte jest rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003, oraz swoich własnych reguł zawartych w obwieszczeniu Komisji w sprawie współpracy w ramach sieci organów ochrony konkurencji, a także odnośnego orzecznictwa.

                           —

                           Komisja uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z obwieszczenia w sprawie współpracy w ramach sieci organów ochrony konkurencji, gdyż nie podjęła działania, kiedy „krajowy organ ochrony konkurencji nadmiernie przedłuża postępowanie”, co ma miejsce w przypadku, gdy przewidziany w prawie słoweńskim termin dwóch lat upłynął, a krajowy organ ochrony konkurencji nawet nie wysłał ostatecznego pisma w sprawie przedstawienia zarzutów. Ponadto Komisja nie uwzględniła dowodów wykazujących niezbicie, że jest „najbardziej odpowiednim” organem do rozstrzygnięcia sporu tego rodzaju. W okolicznościach niniejszej sprawy jest mało prawdopodobne, by słoweński organ ochrony konkurencji był „w stanie zakończyć naruszenie” w rozsądny i szybki sposób. Przeciwnie, w niniejszej sprawie jest jasne, że „przepisy wspólnotowe mogą być […] bardziej efektywnie zastosowane przez Komisję”.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy zastosowania przez Komisję w sposób oczywiście błędny wyważenia, o którym mowa w wyroku w sprawie Automec (2).

                           —

                           Zdaniem skarżącej zgodnie z wyrokiem w sprawie Automec Komisja nie dysponuje nieograniczonym zakresem uznania przy podejmowaniu decyzji co do jej kompetencji. W tym celu skarżąca przedstawiła liczne dowody wykazujące, że istnieje „interes wspólnotowy” w rozstrzygnięciu przez Komisję roszczeń Si.mobil, których Komisja bezzasadnie nie uwzględniła. Ponadto Komisja nie uwzględniła swoich własnych wytycznych w sprawie priorytetów, którymi Komisja będzie się kierować przy stosowaniu art. 82 traktatu WE w odniesieniu do szkodliwych działań o charakterze praktyki wyłączającej podejmowanych przez przedsiębiorstwa dominujące (Dz.U. 2009 C 45, s. 7), gdyż oba rodzaje naruszeń prawa konkurencji (zaniżanie marży i drapieżne ceny), na które wystawiona jest skarżąca, są wymienione w tym dokumencie jako priorytetowe dla Komisji i występuję rosnący interes w wyjaśnieniu sposobów, w jakich Komisja stosuje te doktryny, w szczególności w sektorze telefonii komórkowej, w którym dopiero należy ustalić takie precedensy.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003 L 1, s. 1).

      (2)  Wyrok Sądu z dnia 18 grudnia w sprawie T-24/90 Automec przeciwko Komisji, s. II-2223.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 stycznia 2005 r. w sprawie T-357/03 Bruno Gollnisch i in. przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (Decyzja Prezydium Parlamentu Europejskiego — Skarga o stwierdzenie nieważności — Niedopuszczalność)

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/21

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 10 stycznia 2005 r.
   w sprawie T-357/03 Bruno Gollnisch i in. przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (1)

   (Decyzja Prezydium Parlamentu Europejskiego - Skarga o stwierdzenie nieważności - Niedopuszczalność)
   (2005/C 115/40)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-357/03 Bruno Gollnisch, zamieszkały w Limonest (Francja), Marie-France Stirbois, zamieszkała w Villeneuve-Loubet (Francja), Carl Lang, zamieszkały w Boulogne-Billancourt (Francja), Jean-Claude Martinez, zamieszkały w Montpellier (Francja), Philip Claeys, zamieszkały w Overijse (Belgia) i Koen Dillen, zamieszkały w Antwerpii (Belgia), reprezentowani przez adwokata W. de Saint Justa, przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (pełnomocnicy: H. Krück oraz N. Lorenz, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 2 lipca 2003 r. zmieniającej przepisy dotyczące wykorzystania środków z pozycji budżetowej 3701 budżetu ogólnego Unii Europejskiej, Sąd (druga izba) w składzie: J. Pirrung, prezes, A. W. H. Meij i I. Pelikánová, sędziowie, sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 10 stycznia 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Opinia służby prawnej Parlamentu, przedstawiona przez skarżących w załączniku 5 do skargi zostaje usunięta z akt.

               2

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               3

               Skarżący ponoszą własne koszty, jak również koszty poniesione przez Parlament.

      (1)  Dz.U. C 7 z 10.1.2004


title: Sprawa C-141/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif de Rennes (Francja) w dniu 25 marca 2015 r. – Doux SA, Sophie Gautier, działająca w charakterze syndyka w postępowaniu naprawczym Doux SA, SCP Valliot-Le Guenevé-Abittbol, reprezentowana przez mec. Valliota, działająca w charakterze syndyka w postępowaniu naprawczym Doux SA/Etablissement national des produits de l'agriculture et de la mer (FranceAgriMer)

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif de Rennes (Francja) w dniu 25 marca 2015 r. – Doux SA, Sophie Gautier, działająca w charakterze syndyka w postępowaniu naprawczym Doux SA, SCP Valliot-Le Guenevé-Abittbol, reprezentowana przez mec. Valliota, działająca w charakterze syndyka w postępowaniu naprawczym Doux SA/Etablissement national des produits de l'agriculture et de la mer (FranceAgriMer)
   (Sprawa C-141/15)
   (2015/C 190/04)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal administratif de Rennes

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Doux SA, Sophie Gautier, działająca w charakterze syndyka w postępowaniu naprawczym Doux SA, SCP Valliot-Le Guenevé-Abittbol, reprezentowana przez mec. Valliota, działająca w charakterze syndyka w postępowaniu naprawczym Doux SA

      Strona pozwana: Etablissement national des produits de l'agriculture et de la mer (FranceAgriMer)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy określony w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 543/2008 (1) i jego załącznikach VI i VII próg zawartości wody stanowi wymóg „jakości należytej i uczciwej” w rozumieniu art. 28 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 612/2009 Komisji (2) i wyroku z dnia 7 września 2006 r. w sprawie Nowaco Germany GmbH/Hauptzollamt Hamburg-Jonas?

               2)

               Czy drób mrożony, w którym przekroczono określony w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 543/2008 i jego załącznikach VI i VII próg zawartości wody, dla którego właściwy organ wydał świadectwo jakości, może być sprzedawany w ramach Unii w normalnych warunkach w rozumieniu art. 28 rozporządzenia (WE) nr 612/2009, a jeśli tak, to na jakich warunkach?

               3)

               Czy okoliczność, że próg zawartości wody pozostaje niezmiennie na poziomie 5,1 % według załącznika VI do rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2008 r. i nie ulega zmianie od kilkudziesięciu lat pomimo podnoszonych zmian w praktyce hodowli i krytyki wyrażanej w niektórych badaniach naukowych co do przestarzałego charakteru tej wartości granicznej, jest zgodna z prawem Unii Europejskiej, a w szczególności zasadą pewności prawa?

               4)

               Czy załączniki VI i VII do rozporządzenia (WE) nr 453/2008 są dostatecznie dokładne w odniesieniu do kontroli przewidzianych w art. 15 rozporządzenia, czy też Francja musi określić „praktyczne środki kontroli”„na wszystkich etapach wprowadzania do obrotu”, gdyż w przeciwnym wypadku kontrole przeprowadzone na etapie wywozu produktów są względnie bezskuteczne?

               5)

               Czy wnioski o analizę kontrolną, która zgodnie z art. 16 ust. 2 i 5 rozporządzenia nr 543/2008 ma zastosowanie do wyników kontroli w rzeźni, mogą zostać rozszerzone na kontrole przeprowadzone na etapie wprowadzania do obrotu produktów wywożonych w obecności stron, w szczególności na podstawie art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 543/2008 z dnia 16 czerwca 2008 r. wprowadzające szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego (Dz.U. L 157, s. 46).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1234/2009 z dnia 15 grudnia 2009 r. otwierające wspólnotowe kontyngenty taryfowe na 2010 r. w odniesieniu do owiec, kóz, mięsa baraniego i koziego (Dz.U. L 186, s. 1).


title: Sprawa C-604/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-121/14, PT Pelita Agung Agrindustri/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/33

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-121/14, PT Pelita Agung Agrindustri/Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej
   (Sprawa C-604/16 P)
   (2017/C 030/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: H. Marcos Fraile, pełnomocnik, N. Tuominen, avocat)

      Druga strona postępowania: PT Pelita Agung Agrindustri, Komisja Europejska, European Biodiesel Board (EBB)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 września 2016 r., doręczonego Radzie w dniu 16 września 2016 r., w sprawie T-121/14, PT Pelita Agung Agrindustri/Rada Unii Europejskiej;

               —

               oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia wniesionej przez stronę skarżącą w pierwszej instancji, oraz

               —

               obciążenie strony skarżącej poniesionymi przez Radę kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego.

         Tytułem żądania ewentualnego:

               —

               przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               —

               w przypadku przekazania sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania – rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

                  Po pierwsze, Sąd zastosował błędne kryterium prawne w celu ustalenia, czy Rada dysponowała dowodami pozwalającymi na stwierdzenie, że krajowe ceny surowców zawarte w zapisach księgowych danych eksporterów indonezyjskich podlegały dostatecznym wahaniom, aby uzasadnić ich pominięcie i skorzystanie z metodologii przewidzianej w art. 2 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia podstawowego (1). W ten sposób Sąd nałożył na instytucję zbyt duży ciężar dowodu.

               2.

                  Po drugie, wniosek Sądu, że dowody przedstawione przez instytucje nie były wystarczające, aby wykazać, że miały miejsce znaczące wahania cen surowców w Indonezji w wyniku systemu zróżnicowanego podatku wywozowego nie został wystarczająco uzasadniony.

               3.

                  Po trzecie, sentencja zaskarżonego wyroku uchylająca cła antydumpingowe w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej, jest nieproporcjonalna w stosunku do jedynego zarzutu nieważności uznanego przez Sąd i powoduje negatywne skutki dla stwierdzenia niezgodności z prawem.

               4.

               Rada wykaże, że zaskarżony wyrok jest obarczony licznymi błędami co do prawa mającymi wpływ na jego ważność. Ponadto Rada podnosi, że fakty stanowiące podstawę zarzutu drugiego strony skarżącej są wystarczająco ustalone, a zatem Trybunał może orzec w przedmiocie tego zarzutu i oddalić skargę.

               5.

               W związku z powyższym Rada uprzejmie zwraca się o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia wniesionej przez stronę skarżącą w pierwszej instancji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009, L 343, s. 51) (zwane dalej „rozporządzeniem podstawowym”).


title: Sprawa C-299/04: Skarga wniesiona dnia 14 lipca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/18

         Skarga wniesiona dnia 14 lipca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-299/04)
   (2004/C 217/34)
   Dnia 14 lipca 2004 roku r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Republice Greckiej wniesiona przez Komisję Wspólnot Europejskich, reprezentowaną przez Theofanisa Christoforou, doradcę prawnego i Karolinę Mojzeszowicz, ze służb prawnych.

               —

               Stwierdzenie, że nie przyjmując w terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wdrożenia dyrektywy Komisji nr 2002/77/WE (1) z dnia 16 września 2002 r. w sprawie konkurencji na rynkach sieci i usług łączności elektronicznej, lub w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy tej dyrektywy.

               —

               Obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na wprowadzenie w życie dyrektywy upłynął dnia 14 lipca 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 249 z 17.9.2002, str. 21.


title: Sprawa C-663/11: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 30 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Oradea — Rumunia) — Scandic Distilleries SA przeciwko Direcția Generală de Administrare a Marilor Contribuabili (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 92/12/EWG — Podatek akcyzowy — Produkty dopuszczone do konsumpcji w państwie członkowskim, w którym podatek akcyzowy został zapłacony — Te same produkty wwiezione do innego państwa członkowskiego, w którym również zapłacono podatek akcyzowy — Wniosek o zwrot podatku akcyzowego zapłaconego w pierwszym państwie członkowskim — Odmowa z uwagi na niezłożenie wniosku przed wysłaniem towarów — Zgodność z prawem Unii)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/19

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 30 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Oradea — Rumunia) — Scandic Distilleries SA przeciwko Direcția Generală de Administrare a Marilor Contribuabili
   (Sprawa C-663/11) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 92/12/EWG - Podatek akcyzowy - Produkty dopuszczone do konsumpcji w państwie członkowskim, w którym podatek akcyzowy został zapłacony - Te same produkty wwiezione do innego państwa członkowskiego, w którym również zapłacono podatek akcyzowy - Wniosek o zwrot podatku akcyzowego zapłaconego w pierwszym państwie członkowskim - Odmowa z uwagi na niezłożenie wniosku przed wysłaniem towarów - Zgodność z prawem Unii)
   2013/C 225/32
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Oradea

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Scandic Distilleries SA

      Strona pozwana: Direcția Generală de Administrare a Marilor Contribuabili

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Curtea de Apel Oradea — Wykładnia art. 7 i art. 22 ust. 2 lit. a) dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz.U. L 76, s. 1) — Odmowa ze strony organów krajowych dokonania zwrotu podatku akcyzowego pobranego względem produktów dopuszczonych do konsumpcji w innym państwie członkowskim — Niezachowanie obowiązku ciążącego na wysyłającym w zakresie złożenia przed wysłaniem towarów wniosku o zwrot do właściwych organów własnego państwa członkowskiego — Przepisy krajowe wymagające przedstawienia szeregu dokumentów, które mogą być przedłożone wyłącznie po dostarczeniu towarów — Kryteria legalności bardziej restrykcyjne niż ogólny 5-letni termin obowiązujący w przypadku wszystkich wniosków o zwrot — Wygaśnięcie prawa przedsiębiorcy do uzyskania zwrotu — Zgodność z zasadami neutralności podatkowej, równoważności i skuteczności

      Sentencja

   Artykuł 22 ust. 1–3 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania, zmienionej dyrektywą Rady 92/108/EWG z dnia 14 grudnia 1992 r. należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy produkty objęte podatkiem akcyzowym i dopuszczone do konsumpcji w państwie członkowskim, w którym został zapłacony podatek akcyzowy, zostały wwiezione do innego państwa członkowskiego, w którym te produkty są objęte podatkiem akcyzowym i w którym podatek ten również został zapłacony, wniosek o zwrot podatku akcyzowego zapłaconego w państwie członkowskim wysyłki nie może być oddalony wyłącznie z uwagi na fakt, że wniosek ten nie został złożony przed wysłaniem rzeczonych produktów, lecz powinien być rozpatrzony na podstawie ust. 3 tego artykułu. Natomiast, jeżeli podatek akcyzowy nie został zapłacony w państwie członkowskim przeznaczenia, można nie uwzględnić takiego wniosku na podstawie ust. 1 i 2 wskazanego artykułu.

      (1)  Dz.U. C 89 z 24.3.2012.


title: Sprawa C-354/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Verden – Niemcy) – Ute Kleinsteuber/Mars GmbH. (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 2000/78/WE — Artykuły 1, 2 i 6 — Równe traktowanie — Zakaz dyskryminacji ze względu na płeć — Świadczenia z pracowniczego programu emerytalnego — Dyrektywa 97/81/WE — Porozumienie ramowe w sprawie pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy — Klauzula 4 pkt 1 i 2 — Metody obliczania wartości nabytych uprawnień emerytalnych — Przepisy państwa członkowskiego — Odmienne traktowanie pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy)

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/9

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Verden – Niemcy) – Ute Kleinsteuber/Mars GmbH.
   (Sprawa C-354/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2000/78/WE - Artykuły 1, 2 i 6 - Równe traktowanie - Zakaz dyskryminacji ze względu na płeć - Świadczenia z pracowniczego programu emerytalnego - Dyrektywa 97/81/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy - Klauzula 4 pkt 1 i 2 - Metody obliczania wartości nabytych uprawnień emerytalnych - Przepisy państwa członkowskiego - Odmienne traktowanie pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy))
   (2017/C 293/12)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Arbeitsgericht Verden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Ute Kleinsteuber

      Strona pozwana: Mars GmbH

      Sentencja

               1)

               Wykładni klauzuli 4 pkt 1 i 2 Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy, zawartego w dniu 6 czerwca 1997 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy zawartego przez UNICE, CEEP i ETUC, ze zmianami, oraz art. 4 dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy należy dokonywać w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, które dla celów obliczenia wartości świadczenia z pracowniczego programu emerytalnego wprowadza rozróżnienie między częścią wynagrodzenia za pracę przypadającą poniżej podstawy wymiaru składki na ustawowe ubezpieczenie emerytalne i częścią wynagrodzenia przypadającą powyżej tej podstawy, przy czym w odniesieniu do przychodów z pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy nie przewidują, że w pierwszej kolejności obliczane jest wynagrodzenie, jakie byłoby należne za porównywalne zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy, następnie w odniesieniu do tego wynagrodzenia ustalane są części przypadające poniżej i powyżej podstawy wymiaru składki, a na końcu ustalona proporcja stosowana jest do obniżonego przychodu z pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy.

               2)

               Wykładni klauzuli 4 pkt 1 i 2 rzeczonego porozumienia oraz art. 4 dyrektywy 2006/54 należy dokonywać w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, które dla celów obliczenia wysokości pracowniczego świadczenia emerytalnego pracownicy, która była zatrudniona częściowo w pełnym, a częściowo w niepełnym wymiarze czasu pracy, przyjmuje jednolity wskaźnik wymiaru zatrudnienia dla całego okresu trwania stosunku pracy, pod warunkiem że owa metoda obliczania wysokości świadczenia emerytalnego nie narusza zasady pro rata temporis. Do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy jest tak w danym wypadku.

               3)

               Wykładni art. 1, 2 oraz art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy dokonywać w ten sposób, iż przepisy te nie stoją na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, które przewiduje ustalenie wysokości świadczenia z pracowniczego programu emerytalnego w oparciu o proporcję okresu zatrudnienia do okresu liczonego od początku zatrudnienia do momentu osiągnięcia ustalonego wieku emerytalnego w ramach ustawowego systemu ubezpieczenia emerytalnego, i jednocześnie ustala limit lat pracy podlegających uwzględnieniu dla celów świadczenia emerytalnego.

      (1)  Dz.U. C 350 z 26.9.2016.


title: Sprawa T-295/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 grudnia 2008 r. — Vitro Corporativo przeciwko OHIM — VKR Holding (Vitro) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Vitro — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy VITRAL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/32

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 grudnia 2008 r. — Vitro Corporativo przeciwko OHIM — VKR Holding (Vitro)
   (Sprawa T-295/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Vitro - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy VITRAL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2009/C 32/59)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Vitro Corporativo, SA de CV (Garza García, Nuevo Léon, Meksyk (przedstawiciel: J. Botella Reyna, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Laporta Insa, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: VKR Holding A/S (Søborg, Dania)
   Przedmiot
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 maja 2007 r. (sprawa R 1640/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między VKR Holding A/S a Vitro Corporativo, SA de CV.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Vitro Corporativo, SA de CV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007.


title: Sprawa T-298/14: Postanowienie Sądu z dnia 22 maja 2015 r. – Erbslöh Aluminium/Komisja (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/25

         Postanowienie Sądu z dnia 22 maja 2015 r. – Erbslöh Aluminium/Komisja
   (Sprawa T-298/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 245/30)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Erbslöh Aluminium GmbH (Velbert, Niemcy) (przedstawiciele: T. Volz, M. Ringel, B. Wißmann, M. Püstow, C. Oehme i T. Wielsch, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez A. Luke i C. Maurera, adwokatów)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia określonego w art. 108 ust. 2 TFUE postępowania w przedmiocie środków wdrożonych przez Republikę Federalną Niemiec w formie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)].

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosku o dopuszczenie Urzędu Nadzoru EFTA do sprawy w charakterze interwenienta.

               3)

               Erbslöh Aluminium GmbH pokrywa koszty własne, a także poniesione przez Komisję Europejską, w tym również te związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

               4)

               Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014 r.


title: Sprawa C-507/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 21 sierpnia 2017 r. – Google Inc./Commission nationale de l'informatique et des libertés (CNIL)

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 21 sierpnia 2017 r. – Google Inc./Commission nationale de l'informatique et des libertés (CNIL)
   (Sprawa C-507/17)
   (2017/C 347/30)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Google Inc.

      Druga strona postępowania: Commission nationale de l'informatique et des libertés (CNIL)

      Interwenienci: Wikimedia Foundation Inc., Fondation pour la liberté de la presse, Microsoft Corp., Reporters Committee for Freedom of the Press i in., Article 19 i in., Internet Freedom Foundation in., Défenseur des droits

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy „prawo do usunięcia łączy” w postaci ustalonej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 13 maja 2014 r. na podstawie przepisów art. 12 lit. b) i art. 14 lit. a) dyrektywy z dnia 24 października 1995 r. należy interpretować w ten sposób, że operator wyszukiwarki internetowej jest zobowiązany, w razie uwzględnienia wniosku o usunięcie łączy, do usunięcia łączy we wszystkich nazwach domen swojej wyszukiwarki w taki sposób, aby sporne łącza nie pojawiały się już niezależnie od miejsca, z którego uruchomiono wyszukiwanie według imienia i nazwiska wnioskodawcy, w tym poza terytorialnym zakresem stosowania dyrektywy z dnia 24 października 1995 r.?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy „prawo do usunięcia łączy” w postaci ustalonej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w ww. wyroku należy interpretować w ten sposób, że operator wyszukiwarki internetowej w razie uwzględnienia wniosku o usunięcie łączy jest jedynie zobowiązany do usunięcia spornych łączy z wyników wyświetlanych w następstwie wyszukiwania według imienia i nazwiska wnioskodawcy w nazwie domeny odpowiadającej państwu, w którym, jak się uznaje, złożono wniosek lub – szerzej – w nazwach domeny wyszukiwarki, które odpowiadają krajowym rozszerzeniom tej wyszukiwarki dla wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej?

               3)

               Czy ponadto w uzupełnieniu zobowiązania, o którym mowa w pytaniu drugim, „prawo do usunięcia łączy” w postaci ustalonej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w ww. wyroku powinno być interpretowane w ten sposób, że operator wyszukiwarki internetowej uwzględniający wniosek o usunięcie łączy jest zobowiązany do usunięcia za pomocą techniki zwanej „geo-blokowaniem” dla adresu IP uznanego za zlokalizowany w państwie miejsca zamieszkania beneficjenta „prawa do usunięcia łączy” spornych wyników wyszukiwania według jego imienia i nazwiska, lub – bardziej ogólnie – dla adresu IP uznanego za zlokalizowany w jednym z państw członkowskich podlegających dyrektywie z dnia 24 października 1995 r., niezależnie od nazwy domeny wykorzystanej przez internautę dokonującego wyszukiwania?


title: Sprawa C-493/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 21 września 2015 r. – Agenzia delle Entrate/Marco Identi

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 21 września 2015 r. – Agenzia delle Entrate/Marco Identi
   (Sprawa C-493/15)
   (2015/C 406/20)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: Agenzia delle Entrate

      Druga strona postępowania: Marco Identi

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 4 ust. 3 TUE oraz art. 2 i 22 szóstej dyrektywy 77/388 (1) w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie, w zakresie podatku od wartości dodanej, uregulowaniu krajowemu, które przywiduje wygaśnięcie zobowiązań wynikających z VAT na rzecz podmiotów objętych postępowaniem w sprawie oddłużenia uregulowanym w art. 142 i 143 dekretu królewskiego nr 267/1942?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 9, t. 1, s. 23).


title: Sprawa C-315/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Mechelen – Belgia) – postępowanie karne/Edgard Jan De Clercq i in. (Odesłanie prejudycjalne — Swoboda świadczenia usług — Artykuły 56 TFUE i 57 TFUE — Dyrektywa 96/71/WE — Artykuł 3 ust. 1 i 10 — Dyrektywa 2006/123/WE — Artykuł 19 — Uregulowanie krajowe zobowiązujące osobę zatrudniającą delegowanych pracowników najemnych lub praktykantów do zgłoszenia tych osób, które nie mogą przedłożyć potwierdzenia otrzymania zgłoszenia, jakiego należało dokonać w państwie członkowskim przyjmującym przez ich pracodawcę prowadzącego działalność w innym państwie członkowskim — Sankcja karna)

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Mechelen – Belgia) – postępowanie karne/Edgard Jan De Clercq i in.
   (Sprawa C-315/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swoboda świadczenia usług - Artykuły 56 TFUE i 57 TFUE - Dyrektywa 96/71/WE - Artykuł 3 ust. 1 i 10 - Dyrektywa 2006/123/WE - Artykuł 19 - Uregulowanie krajowe zobowiązujące osobę zatrudniającą delegowanych pracowników najemnych lub praktykantów do zgłoszenia tych osób, które nie mogą przedłożyć potwierdzenia otrzymania zgłoszenia, jakiego należało dokonać w państwie członkowskim przyjmującym przez ich pracodawcę prowadzącego działalność w innym państwie członkowskim - Sankcja karna))
   (2015/C 046/12)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank van eerste aanleg te Mechelen

      Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Edgard Jan De Clercq, Emiel Amede Rosa De Clercq, Nancy Genevieve Wilhelmina Rottiers, Ermelinda Jozef Martha Tampère, Thermotec NV

      Sentencja

   Artykuły 56 TFUE i 57 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu państwa członkowskiego, takiemu jak będące przedmiotem postępowania głównego, zgodnie z którym odbiorca usług świadczonych przez pracowników najemnych delegowanych przez usługodawcę prowadzącego działalność w innym państwie członkowskim jest zobowiązany do przekazania właściwym organom – przed rozpoczęciem zatrudnienia tych osób – ich danych identyfikacyjnych, jeżeli nie mogą one przedłożyć dowodu zgłoszenia, jakie ich pracodawca powinien był przekazać właściwym organom tego przyjmującego państwa członkowskiego przed rozpoczęciem rzeczonego świadczenia, jeżeli takie uregulowanie może być uzasadnione ochroną nadrzędnego względu interesu ogólnego, takiego jak ochrona pracowników lub zwalczanie nadużyć socjalnych, pod warunkiem, że jest bezsporne, iż jest ono odpowiednie do realizacji uzasadnionego celu lub celów, których osiągnięciu służy, i nie wykracza poza to, co jest konieczne do ich realizacji, czego ocena należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 252 z 31.8.2013.


title: Sprawa T-332/13: Postanowienie Sądu z dnia 16 października 2014 r. – Christodoulou i Stavrinou przeciwko Komisji i EBC (Skarga o stwierdzenie nieważności — Program wsparcia stabilności na Cyprze — Oświadczenie Eurogrupy dotyczące restrukturyzacji sektora bankowego na Cyprze — Błędne oznaczenie w skardze strony pozwanej — Niedopuszczalność)

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/25

         Postanowienie Sądu z dnia 16 października 2014 r. – Christodoulou i Stavrinou przeciwko Komisji i EBC
   (Sprawa T-332/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Program wsparcia stabilności na Cyprze - Oświadczenie Eurogrupy dotyczące restrukturyzacji sektora bankowego na Cyprze - Błędne oznaczenie w skardze strony pozwanej - Niedopuszczalność))
   (2014/C 448/33)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Chrysanthi Christodoulou (Pafos, Cypr); i Maria Stavrinou (Larnaka, Cypr) (przedstawiciele: adwokaci E. Efstathiou, K. Efstathiou i K. Liasidou)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Smulders, J.-P. Keppenne i M. Konstantinidis, pełnomocnicy); Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: A. Sáinz de Vicuña Barroso, N. Lenihan i F. Athanasiou, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów W. Bussiana, W. Devroego i D. Artsa)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności oświadczenia Eurogrupy z dnia 25 marca 2013 r., dotyczącego w szczególności restrukturyzacji sektora bankowego na Cyprze.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Chrysanthi Christodoulou i Maria Stavrinou pokrywają, poza własnymi kosztami, również koszty poniesione przez Komisję Europejską oraz Europejski Bank Centralny (EBC).

      (1)  Dz.U. C 252 z 31.8.2013.


title: Sprawa C-246/15 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 14 lipca 2016 r. – Pollmeier Massivholz GmbH & Co. KG/Komisja Europejska, Land Hessen [Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Pomoc państwa — Działania państwowe dotyczące utworzenia tartaku w landzie Hesja (Niemcy) — Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa — Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne]

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/11

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 14 lipca 2016 r. – Pollmeier Massivholz GmbH & Co. KG/Komisja Europejska, Land Hessen
   (Sprawa C-246/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Pomoc państwa - Działania państwowe dotyczące utworzenia tartaku w landzie Hesja (Niemcy) - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa - Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne])
   (2016/C 343/15)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Pollmeier Massivholz GmbH & Co. KG (przedstawiciele: J. Heithecker i J. Ylinen, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy), Land Hessen (przedstawiciele: U. Soltész i A. Richter, Rechtsanwälte)

      Sentencja

               1.

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2.

               Pollmeier Massivholz GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 236 z 20.7.2015.


title: Sprawa C-521/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 30 września 2009 r. w sprawie T-174/05 Elf Aquitaine przeciwko Komisji, wniesione w dniu 15 grudnia 2009 r. przez Elf Aquitaine SA

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/28

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 30 września 2009 r. w sprawie T-174/05 Elf Aquitaine przeciwko Komisji, wniesione w dniu 15 grudnia 2009 r. przez Elf Aquitaine SA
   (Sprawa C-521/09 P)
   2010/C 37/35
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Elf Aquitaine SA (przedstawiciele: E. Morgan de Rivery i S. Thibault-Liger, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               Tytułem żądania głównego:

                           —

                           uchylenie w całości, na podstawie art. 256 TFUE i art. 56 protokołu nr 3 w sprawie statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, orzeczenia Sądu z dnia 30 września 2009 r. w sprawie T-174/05 Elf Aquitaine SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich;

                           —

                           uwzględnienie żądań przedstawionych w postępowaniu w pierwszej instancji;

                           —

                           w związku z tym stwierdzenie nieważności art. 1 lit. d), art. 2 lit. c), art. 3 i art. 4 pkt 9 decyzji Komisji C(2004) 4876 wersja ostateczna z dnia 19 stycznia 2005 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/E-1/37.773 — MCAA);

               —

               Tytułem pomocniczym, uchylenie lub obniżenie, na podstawie art. 261 TFUE, grzywny w wysokości 45 mln EUR nałożonej łącznie i solidarnie na Arkemę SA i Elf Aquitaine w art. 2 lit. c) ww. decyzji Komisji na mocy przysługującego Trybunałowi nieograniczonego prawa orzekania z uwagi na obiektywne uchybienia dotyczące uzasadnienia i argumentacji orzeczenia Sądu w sprawie T-174/05, opisane w sześciu zarzutach niniejszego odwołania;

               —

               W każdym razie obciążenie Komisji Europejskiej całością kosztów postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez Elf Aquitaine w związku z postępowaniem przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi sześć zarzutów na poparcie swego odwołania.
   W ramach zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo, nie wyciągając wszystkich wniosków z represyjnego charakteru sankcji związanych z art. 101 TFUE [81 WE]. Zarzuca ona Sądowi w szczególności, że wyłączył ją w bezprawny sposób z zakresu stosowania zasady domniemania niewinności i zasady indywidualnego charakteru kar, przypisując wnoszącej odwołanie odpowiedzialność za naruszenie, którego dopuściła się jej spółka zależna, podczas gdy okoliczności faktyczne przedstawione przez wnoszącą odwołanie, przeciwnie, wskazują, iż nie dopuściła się ona osobiście żadnego naruszenia i że nie wiedziała nawet o istnieniu spornego naruszenia w chwili jego popełnienia.
   W ramach zarzutu drugiego Elf Aquitaine podnosi naruszenie jej prawa do obrony wynikające z błędnej wykładni zasady słuszności i zasady równości broni. W zaskarżonym wyroku Sąd orzekł bowiem, że zasada równości broni nie została naruszona w niniejszym przypadku, ponieważ wnosząca odwołanie mogła skutecznie przedstawić swe stanowisko w toku procedury administracyjnej i że zarzuty zostały jej przedstawione po raz pierwszy w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów. Zdaniem wnoszącej odwołanie ta wykładnia jest błędna, ponieważ sprowadza się do zanegowania konieczności poszanowania prawa do obrony przysługującego wnoszącej odwołanie począwszy od etapu dochodzenia wstępnego i nie uwzględnia konieczności bezstronnego przeprowadzenia przez Komisję takiego dochodzenia — na niekorzyść, lecz również na korzyść — w stosunku do każdej osoby podejrzanej o popełnienie naruszenia.
   W ramach zarzutu trzeciego wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że wielokrotnie naruszył prawo w zakresie obowiązku uzasadnienia. Naruszenia te dotyczą zarówno oceny treści uzasadnienia wymaganego od Komisji i jego mocy przekonywania, jak również samej treści zaskarżonego wyroku, który zawiera wiele sprzecznych twierdzeń.
   W ramach zarzutu czwartego Elf Aquitaine podnosi naruszenie art. 263 TFUE [230 WE] w zakresie, w jakim Sąd przekroczył granice kontroli zgodności z prawem, zastępując swą własną oceną dotyczącą możliwości przypisania naruszenia popełnionego przez spółkę zależną spółce dominującej wadliwą i zwięzłą ocenę zawartą w decyzji Komisji.
   W ramach zarzutu piątego, który składa się z czterech części, wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi naruszenie przepisów dotyczących możliwości przypisania odpowiedzialności w zakresie praktyk antykonkurencyjnych. Zamiast przyjmować domniemanie odpowiedzialności spółki dominującej za działania jej spółki zależnej Sąd powinien był bowiem zbadać, czy Komisja dostarczyła dowody na konkretną ingerencję wnoszącej odwołanie w zarządzanie jej spółką zależną.
   W ramach zarzutu szóstego i ostatniego wnosząca odwołanie podnosi wreszcie pomocniczo, że jeśli błędy i naruszenia popełnione przez Sąd nie doprowadzą do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji, powinny one przynajmniej skłonić Trybunał do uchylenia lub obniżenia grzywny nałożonej na wnosząca odwołanie łącznie i solidarnie.


title: Sprawa C-411/06: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 — Przemieszczanie odpadów — Wybór podstawy prawnej — Artykuł 133 WE i art. 175 ust. 1 WE)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/8

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-411/06) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 - Przemieszczanie odpadów - Wybór podstawy prawnej - Artykuł 133 WE i art. 175 ust. 1 WE)
   2009/C 267/14
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Valero Jordana, M. Huttunen i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele I. Anagnostopoulou i U. Rösslein, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Moore i K. Michoel, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną:: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, A. Adam i G. Le Bras, pełnomocnicy), Republika Austrii (przedstawiciel: E. Riedl, pełnomocnik), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: E. Jenkinson, E. O’Neil i S. Behzadi-Spencer, pełnomocnicy, A. Dashwood, barrister)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.U. L 190, s. 1) — Wybór podstawy prawnej — Akt mający dwa cele lub dwa elementy składowe i wymagający kumulacji podstaw prawnych (art. 175 ust. 1 WE i art. 133 WE)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Francuska, Republika Austrii i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokryją własne koszty.

      (1)  Dz. U. C 294 z 2.12.2006.


title: Sprawa C-220/08: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/16

         Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-220/08)
   (2008/C 183/31)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: M. Condou-Durande, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2004/83/WE (1) z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 38 tej dyrektywy

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2004/83/WE upłynął w dniu 10 października 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 304 z 30.9.2004, str. 12.


title: Sprawa T-273/09: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2009 r. — Associazione ‘Giùlemanidallajuve przeciwko Komisji

text:
               10.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/4

         Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2009 r. — Associazione ‘Giùlemanidallajuve przeciwko Komisji
   (Sprawa T-273/09)
   2009/C 244/06
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Associazione ‘Giùlemanidallajuve (Cerignola, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci L. Misson, G. Ernes i A. Pel)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności spornej decyzji Komisji Europejskiej wydanej w dniu 12 maja 2009 r. załączonej do niniejszej skargi;

               —

               nakazanie Komisji Europejskiej podjęcia dochodzenia w celu stwierdzenia naruszenia art. 81 i 82 traktatu WE przez Federazione Italiana Giuoco Calcio (FIGC), Comitato Olimpico Nazionale Italiano (CONI), Unię Europejskich Związków Piłkarskich (UEFA) i Międzynarodową Federację Piłki Nożnej (FIFA) w celu:

                           —

                           uchylenia regulaminów naruszających art. 81 i 82 traktatu WE i kar nałożonych przez FIGC, CONI, UEFA i FIFA na Juventus FC S.P.A. z Turynu;

                           —

                           nakazanie FIGC, CONI, UEFA i FIFA naprawienia szkody w postaci odszkodowania polegającego na wypłacie równowartości rzeczywiście poniesionej przez stowarzyszenie szkody z powodu naruszenia art. 81 i 82 traktatu przez te przedsiębiorstwa i związki przedsiębiorstw;

                           —

                           orzeczenia o wszelkich stosownych karach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 3916 z dnia 12 maja 2009 r., którą Komisja oddaliła, z powodu braku uzasadnionego interesu i braku interesu wspólnotowego, jej skargę dotyczącą rzekomych naruszeń art. 81 i 82 WE popełnionych przez Federazione Italiana Giuoco Calcio (FIGC), Comitato Olimpico Nazionale Italiano (CONI), Unię Europejskich Związków Piłkarskich (UEFA) i Międzynarodową Federację Piłki Nożnej (FIFA) w związku ze środkami dyscyplinarnymi nałożonymi na Juventus Football Club S.p.A. z Turynu (dalej zwany „Juventusem”).
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi kilka zarzutów dotyczących:

               —

               naruszenia przez Komisję ciążącego na niej obowiązku uzasadnienia oraz naruszeniu jej zadania wdrażania polityki konkurencji i nadawania kierunku tejże polityce, w związku z tym, że Komisja nie uwzględniła okoliczności faktycznych i prawnych przedstawionych w skardze wniesionej przez skarżącą, na podstawie której decyzje powzięte przez FIGC, CONI, UEFA i FIFA o zdegradowaniu Juventusa do Serie B piłkarskich mistrzostw Włoch oraz zakazujące Juventusowi uczestniczenia w rozgrywkach Champions League są sprzeczne z art. 81 i 82 WE;

               —

               naruszenia art. 81 WE w związku z tym, że decyzje powzięte przez FIGC, CONI, UEFA i FIFA powinny zostać uznane za decyzje związków przedsiębiorstw, ponieważ nie były decyzjami o charakterze czysto sportowym i miały na celu ograniczenie konkurencji na całym obszarze wspólnego rynku, w zakresie w jakim naruszały interesy konsumentów towarów i usług na rynku piłkarskim oraz strukturę konkurencyjną wspólnego rynku poprzez swój wpływ na Juventus;

               —

               nadużycia pozycji dominującej przez FIGC, CONI, UEFA i FIFA z naruszeniem art. 82 WE w zakresie, w jakim powzięły decyzje dyskryminujące, nieproporcjonalne i naruszające prawo do obrony przysługujące Juventusowi.


title: Sprawa C-307/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/23

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-307/06) (1)

   (2008/C 79/40)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 224 z 16.9.2006.


title: Sprawa C-353/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 27 czerwca 2013 r. — Jürgen Hein, Hjördis Hein przeciwko Condor Flugdienst GmbH

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 27 czerwca 2013 r. — Jürgen Hein, Hjördis Hein przeciwko Condor Flugdienst GmbH
   (Sprawa C-353/13)
   2013/C 274/08
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Rüsselsheim

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jürgen Hein, Hjördis Hein

      Strona pozwana: Condor Flugdienst GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy ingerencje osób trzecich działających na własną odpowiedzialność, na które przeniesiono zadania należące do działalności przewoźnika lotniczego należy oceniać jako nadzwyczajne okoliczności w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (1)?

               2)

               Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy przy ocenie istotne jest, na czyje zlecenie (przewoźnika lotniczego, operatora portu lotniczego etc.) działała osoba trzecia?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa C-431/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 31 lipca 2013 r. — Brigitta Voss, Klaus-Jürgen Voss przeciwko Vietnam Airlines Co. Ltd

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 31 lipca 2013 r. — Brigitta Voss, Klaus-Jürgen Voss przeciwko Vietnam Airlines Co. Ltd
   (Sprawa C-431/13)
   2013/C 325/20
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Frankfurt am Main

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Brigitta Voss, Klaus-Jürgen Voss

      Strona pozwana: Vietnam Airlines Co. Ltd

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pasażerowi przysługuje odszkodowanie w pełnej wysokości na podstawie art. 7 rozporządzenia nr 261/2004 (1), ze względu duże opóźnienie również wówczas, gdy uprzednio osoba trzecia niebędąca pasażerem dokonała na rzecz pasażera płatności tytułem odszkodowawczym, czy też tego rodzaju płatność należy zaliczyć na poczet odszkodowania?

               2)

               W przypadku, gdy należy dokonać zaliczenia płatności: czy obowiązuje to wyłącznie w zakresie roszczeń odszkodowawczych w rozumieniu krajowego, niemieckiego porządku prawnego, czy też również w zakresie roszczeń o obniżenie ceny?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa T-89/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 października 2009 r. — Lebard przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność)

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/26

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 października 2009 r. — Lebard przeciwko Komisji
   (Sprawa T-89/06) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność)
   2010/C 11/52
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Daniel Lebard (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M de Guillenchmidt)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo É. Gippini Fournier i F. Amato, następnie É. Gippini Fournier, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Między innymi wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie oddalenia, po pierwsze, żądania ponownego zbadania przestrzegania przez spółkę Aventis zobowiązań wynikających z decyzji Komisji z dnia 9 sierpnia 1999 r. w sprawie IV/M.1378 — Hoechst/Rhône-Poulenc oraz, po drugie, żądania wycofania decyzji Komisji z dnia 13 lipca 1999 r. w sprawie IV/M.1517 — Rhodia/Donau Chemie/Albright & Wilson.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Daniel Lebard ponosi koszty własne, jak również zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Wspólnot Europejskich.

               3)

               Postępowanie w sprawie złożonego przez Valauret SA wniosku o przystąpienie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006.


title: Sprawa T-291/14: Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2015 r. – Egeplast international/Komisja

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/39

         Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2015 r. – Egeplast international/Komisja
   (Sprawa T-291/14) (1)

   (2015/C 155/50)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa C-5/15: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Amsterdam – Niderlandy) – AK (*)/Achmea Schadeverzekeringen NV, Stichting Achmea Rechtsbijstand (Odesłanie prejudycjalne – Ubezpieczenie ochrony prawnej – Dyrektywa 87/344/EWG – Artykuł 4 ust. 1 – Swobodny wybór prawnika przez ubezpieczonego – Postępowanie sądowe lub administracyjne – Pojęcie – Zażalenie na odmowę wskazania do leczenia)

text:
                  13.6.2016

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 211/18

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Amsterdam – Niderlandy) –  AK (*1)/Achmea Schadeverzekeringen NV, Stichting Achmea Rechtsbijstand
         (Sprawa C-5/15) (1)

         ((Odesłanie prejudycjalne - Ubezpieczenie ochrony prawnej - Dyrektywa 87/344/EWG - Artykuł 4 ust. 1 - Swobodny wybór prawnika przez ubezpieczonego - Postępowanie sądowe lub administracyjne - Pojęcie - Zażalenie na odmowę wskazania do leczenia))
         (2016/C 211/22)
         Język postępowania: niderlandzki

            Sąd odsyłający

         Gerechtshof Amsterdam

            Strony w postępowaniu głównym

            Strona skarżąca: AK (*1)

            Strona pozwana: Achmea Schadeverzekeringen NV, Stichting Achmea Rechtsbijstand

            Sentencja

         Artykuł 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 87/344/EWG z dnia 22 czerwca 1987 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczenia ochrony prawnej należy interpretować w ten sposób, że zawarte w tym przepisie pojęcie „postępowania administracyjnego” obejmuje etap zażalenia przed instytucją publiczną, w trakcie którego instytucja ta wydaje decyzję, od której przysługują środki zaskarżenia w postępowaniu sądowym.

            (*1)  Informacje usunięto lub zastąpiono w ramach ochrony danych osobowych i/lub poufności.

            (1)  Dz.U. C 107 z 30.3.2015.


title: Sprawa C-475/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 23 lipca 2015 r. przez Harper Hygienics S.A. od wyroku Sądu dnia 13 maja 2015 r. w sprawie T-364/12, Harper Hygienics przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej – Clinique Laboratories (CLEANIC Kindii)

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/6

         Odwołanie wniesione w dniu 23 lipca 2015 r. przez Harper Hygienics S.A. od wyroku Sądu dnia 13 maja 2015 r. w sprawie T-364/12, Harper Hygienics przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej – Clinique Laboratories (CLEANIC Kindii)
   (Sprawa C-475/15 P)
   (2016/C 326/09)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Harper Hygienics S.A. (Przedstawiciel: D. Rzążewska, radca prawny)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej,
   Clinique Laboratories, LLC
   Postanowieniem Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. odwołanie zostało w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.


title: Sprawa C-411/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret (Dania) w dniu 24 września 2014 r. – DI [Dansk Industri], działająca w imieniu Ajos A/S przeciwko spadkobiercom Karstena Eigila Rasmussena

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret (Dania) w dniu 24 września 2014 r. – DI [Dansk Industri], działająca w imieniu Ajos A/S przeciwko spadkobiercom Karstena Eigila Rasmussena
   (Sprawa C-411/14)
   2014/C 421/34
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Højesteret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: DI [Dansk Industri], działająca w imieniu Ajos A/S

      Druga strona postępowania: Spadkobiercy Karstena Eigila Rasmussena

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przewidziana w prawie Unii ogólna zasada niedyskryminacji ze względu na wiek sprzeciwia się uregulowaniom takim jak duńskie, na mocy których pracownicy nie są uprawnieni do odprawy w przypadku, gdy mają prawo do świadczeń emerytalnych finansowanych przez ich pracodawcę w ramach systemu emerytalnego, do którego przystąpili przed ukończeniem 50. roku życia, niezależnie od okoliczności, czy zamierzają pozostać na rynku pracy, czy też przejść na emeryturę?

               2)

               Czy jest zgodne z prawem Unii, aby sąd duński, przed którym zawisł spór pomiędzy pracownikiem a pracodawcą z sektora prywatnego, dotyczący wypłaty odprawy, której pracodawca na mocy przepisów prawa krajowego opisanych w pytaniu 1 nie ma obowiązku wypłacić, co jest niezgodne z przewidzianą w prawie Unii ogólną zasadą niedyskryminacji ze względu na wiek, dokonał wyważenia tej zasady oraz jej bezpośredniego skutku z zasadą pewności prawa i powiązaną z nią zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań, a następnie sformułował wniosek, że zasada pewności prawa ma pierwszeństwo przed zasadą niedyskryminacji ze względu na wiek, a w konsekwencji na mocy prawa krajowego pracodawca jest zwolniony z obowiązku wypłaty odprawy? Wyjaśnienia wymaga także kwestia, czy fakt, że pracownik w określonych okolicznościach może domagać się odszkodowania od państwa w związku z niezgodnością ustawodawstwa duńskiego z prawem UE, ma wpływ na ocenę, czy można dokonać takiego wyważenia.


title: Sprawa T-498/08: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2008 r. — Ryanair Ltd przeciwko Komisji

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/42

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2008 r. — Ryanair Ltd przeciwko Komisji
   (Sprawa T-498/08)
   (2009/C 32/82)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: E. Vahida, I. Metaxas-Maragkidis, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, zgodnie z art. 230 i 231 WE, że dorozumiana decyzja Komisji odmawiająca dostępu do dokumentów, których udostępnienia zażądała skarżąca we wniosku z dnia 25 czerwca 2008 r., jest nieważna;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą; oraz

               —

               podjęcie wszelkich innych działań, jakie Sąd uzna za stosowne.

         Zarzuty i główne argumenty
   W ramach niniejszej skargi skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji oddalającej wniosek skarżącej, złożony na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001 (1), o udostępnienie dokumentów dotyczących postępowania w sprawie pomocy państwa odnoszącego się do domniemanej pomocy państwa udzielonej poprzez zawarcie umowy z operatorem portu lotniczego Lübeck Blankensee.
   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez skarżącą są podobne do tych, które podniesiono w sprawie T-494/08 Ryanair przeciwko Komisji.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, Dz.U. L 145, s. 43.


title: Sprawa C-234/07: Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/16

         Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-234/07)
   (2007/C 155/31)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Shotter i G. Braga da Cruz, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że poprzez brak zapewnienia w praktyce, by dla wszystkich wywołań jednego europejskiego numeru alarmowego „112” informacje o miejscu przebywania osoby wywołującej były udostępniane, w stopniu technicznie możliwym, władzom zajmującym się ratownictwem, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 26 ust. 3 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (1)

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 24 lipca 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 108, str. 51.


title: Sprawa C-487/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Rennes w dniu 11 października 2010 r. — L’Océane Immobilière SAS przeciwko Direction de contrôle fiscal Ouest

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/33

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Rennes w dniu 11 października 2010 r. — L’Océane Immobilière SAS przeciwko Direction de contrôle fiscal Ouest
   (Sprawa C-487/10)
   ()
   2010/C 346/55
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal administratif de Rennes (sąd administracyjny w Rennes)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: L’Océane Immobilière SAS

      Strona pozwana: Direction de contrôle fiscal Ouest

      Pytanie prejudycjalne

   Czy artykuł 5 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. (1) zezwala państwu członkowskiemu na utrzymanie w mocy lub ustanowienie przepisu, na podstawie którego opodatkowaniu podatkiem VAT podlega dostawa nieruchomości na rzecz siebie samego, dokonana przez podatnika dla potrzeb prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa, w sytuacji, gdy z dostawą tą wiąże się prawo do natychmiastowego i całkowitego odliczenia pobranego w ten sposób podatku VAT?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145 z 13.6.1977, s. 1 — wyd. spec. w jęz. polskim rozdz. 9, t. 1, s. 23).


title: Sprawa T-18/05: Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2010 r. — IMI i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor miedzianych rur instalacyjnych — Decyzja stwierdzająca naruszenia art. 81 WE — Naruszenie ciągłe i wielopostaciowe — Przerwanie udziału w kartelu — Grzywny — Ograniczony udział w kartelu)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/29

         Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2010 r. — IMI i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-18/05) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor miedzianych rur instalacyjnych - Decyzja stwierdzająca naruszenia art. 81 WE - Naruszenie ciągłe i wielopostaciowe - Przerwanie udziału w kartelu - Grzywny - Ograniczony udział w kartelu)
   2010/C 179/48
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: IMI plc (Birmingham, Warwickshire, Zjednoczone Królestwo); IMI Kynoch Ltd (Birmingham) i Yorkshire Copper Tube (Liverpool, Merseyside, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci M. Struys i D. Arts)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier i S. Noë, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze skarga o stwierdzenie nieważności art. 1 lit. h)-j) i art. 2 lit. f) decyzji Komisji C(2004) 2826 z dnia 3 września 2004 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/E-1/38.069 — Miedziane rury instalacyjne), a po drugie, skarga o obniżenie wysokości grzywny wymierzonej skarżącym mocą tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 lit. h)-j) decyzji Komisji C(2004) 2826 z dnia 3 września 2004 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/E-1/38.069 — Miedziane rury instalacyjne) w zakresie, w jakim dotyczy on okresu od dnia 1 grudnia 1994 r. do dnia 11 kwietnia 1996 r.

               2)

               Kwota grzywny nałożonej solidarnie na IMI plc, IMI Kynoch Ltd i Yorkshire Copper Tube na mocy art. 2 lit. f) decyzji C(2004) 2826 zostaje ustalona na kwotę 38,556 mln EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Komisja Europejska pokryje własne koszty i 40 % kosztów poniesionych przez IMI, IMI Kynoch i Yorkshire Copper Tube.

               5)

               IMI, IMI Kynoch i Yorkshire Copper Tube pokryją 60 % własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 69 z 19.3.2005 r.


title: Sprawa F-130/14: Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2014 r. – ZZ/Parlament Europejski

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/52

         Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2014 r. – ZZ/Parlament Europejski
   (Sprawa F-130/14)
   (2015/C 034/63)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: D. Bergin, solicitor)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o potrąceniu z emerytury skarżącego kwoty alimentów, jakie skarżący zobowiązany jest płacić swojej byłej żonie, która to decyzja w ocenie skarżącego jest niezgodna z wyrokiem sądu krajowego wydanym w postępowaniu rozwodowym.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej zmiany uprawnień nr 13.

               —

               zasądzenie odszkodowania i zwrotu kosztów postępowania w wysokości 2 75  000 EUR, co obejmuje koszty i wydatki poniesione przez skarżącego w związku z postępowaniem, a także straty poniesione przez skarżącego ze względu na to, że służby odmówiły wykonania postanowień sądu w prawidłowy pod względem prawnym i sprawiedliwy sposób.


title: Sprawa T-247/09: Wyrok Sądu z dnia 10 października 2012 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji Europejskiej (Zamówienia publiczne na usługi — Postępowanie przetargowe — Usługi w zakresie produkcji i rozpowszechniania Suplementu do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej oraz powiązanych nośników pozasieciowych i sieciowych — Odrzucenie oferty oferenta oraz decyzja o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi — Obowiązek uzasadnienia — Równość traktowania — Oczywisty błąd w ocenie — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/31

         Wyrok Sądu z dnia 10 października 2012 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-247/09) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Usługi w zakresie produkcji i rozpowszechniania Suplementu do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej oraz powiązanych nośników pozasieciowych i sieciowych - Odrzucenie oferty oferenta oraz decyzja o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi - Obowiązek uzasadnienia - Równość traktowania - Oczywisty błąd w ocenie - Odpowiedzialność pozaumowna)
   2012/C 366/58
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis i M. Dermitzakis, adwokaci)

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Bambara i. E. Manhaeve, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez N. Dimopoulos, solicitor, następnie przez E. Petritsi, adwokata oraz ostatecznie przez O. Graber-Soudry, solicitor)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich z dnia 7 kwietnia 2009 r. odrzucającej ofertę przedstawioną przez skarżącą w ramach postępowania przetargowego dotyczącego usług w zakresie produkcji i rozpowszechniania Suplementu do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej oraz powiązanych nośników pozasieciowych i sieciowych, a także decyzji późniejszych względem decyzji Urzędu Publikacji w tym decyzji o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi oraz, po drugie, żądanie odszkodowania.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 205 z 29.8.2009.


title: Wyrok Trybunału z dnia 10 maja 2011 r. w połączonych sprawach E-4/10, E-6/10 i E-7/10 – Księstwo Liechtensteinu, Reassur Aktiengesellschaft i Swisscom RE Aktiengesellschaft przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA (Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – pomoc państwa – szczególne zasady opodatkowania zależnych zakładów ubezpieczeń – pojęcie przedsiębiorstwa – selektywność – istniejąca i nowa pomoc – zakłócenie konkurencji i wpływ na handel – odzysk – uzasadnione oczekiwania – pewność prawa – obowiązek uzasadnienia)

text:
               6.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/7

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 10 maja 2011 r.
   w połączonych sprawach E-4/10, E-6/10 i E-7/10
   Księstwo Liechtensteinu, Reassur Aktiengesellschaft i Swisscom RE Aktiengesellschaft przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – pomoc państwa – szczególne zasady opodatkowania zależnych zakładów ubezpieczeń – pojęcie przedsiębiorstwa – selektywność – istniejąca i nowa pomoc – zakłócenie konkurencji i wpływ na handel – odzysk – uzasadnione oczekiwania – pewność prawa – obowiązek uzasadnienia)
   2011/C 294/07
   W połączonych sprawach E-4/10, E-6/10 i E-7/10, Księstwo Liechtensteinu, Reassur Aktiengesellschaft i Swisscom RE Aktiengesellschaft przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA – WNIOSEK o stwierdzenie nieważności decyzji 97/10/COL z dnia 24 marca 2010 r. w sprawie opodatkowania zależnych zakładów ubezpieczeń na mocy ustawy podatkowej Liechtensteinu, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes), Thorgeir Örlygsson (sędzia sprawozdawca) oraz Per Christiansen (sędzia), wydał w dniu 10 maja 2011 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Oddala skargi.

               2.

               Obciąża skarżących kosztami postępowania.


title: Sprawa C-63/11: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Rovereto — Włochy) — Procura della Repubblica przeciwko Johnowi Austinowi

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/28

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Rovereto — Włochy) — Procura della Repubblica przeciwko Johnowi Austinowi
   (Sprawa C-63/11) (1)

   2011/C 252/67
   Język postępowania: włoski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 120 z 16.4.2011.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  10 stycznia 2006 r.  w sprawie C-230/03 Mehmet Sedes przeciwko Freie und Hansestadt Hamburg (wniosek Bundesverwaltungsgericht o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Stowarzyszenie EWG-Turcja — Swobodny przepływ pracowników — Artykuł 6 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia — Prawo do przedłużenia pozwolenia na pobyt — Warunki — Obywatel turecki zatrudniony przez piętnaście lat w żegludze morskiej Państwa Członkowskiego — Nieprzerwane zatrudnienie u tego samego pracodawcy przez okres przekraczający jeden rok, lecz poniżej trzech lat — 17 przerw w zatrudnieniu z uwagi na charakter wykonywanej pracy)

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 10 stycznia 2006 r.
   w sprawie C-230/03 Mehmet Sedes przeciwko Freie und Hansestadt Hamburg (1) (wniosek Bundesverwaltungsgericht o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Stowarzyszenie EWG-Turcja - Swobodny przepływ pracowników - Artykuł 6 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia - Prawo do przedłużenia pozwolenia na pobyt - Warunki - Obywatel turecki zatrudniony przez piętnaście lat w żegludze morskiej Państwa Członkowskiego - Nieprzerwane zatrudnienie u tego samego pracodawcy przez okres przekraczający jeden rok, lecz poniżej trzech lat - 17 przerw w zatrudnieniu z uwagi na charakter wykonywanej pracy)
   (2006/C 60/02)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-230/03 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy), postanowieniem z dnia z dnia 18 marca 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 26 maja 2003 r., w postępowaniu: Mehmet Sedes przeciwko Freie und Hansestadt Hamburg, przy udziale: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann, R. Schintgen (sprawozdawca), G. Arestis i J. Klučka, sędziowie; rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: K. Sztranc, administrator, wydał w dniu 10 stycznia 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Artykuł 6 decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia przyjętej przez Radę Stowarzyszenia, powołanej na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją należy interpretować w taki sposób że:

               —

               korzystanie z praw przyznanych pracownikowi tureckiemu w ust. 1 tiret trzecie zakłada zasadniczo, że zainteresowany spełnił uprzednio warunki wymienione w tiret drugie tego samego ustępu;

               —

               pracownik turecki, który dotychczas nie korzystał z prawa swobodnego dostępu do dowolnej pracy najemnej na mocy wspomnianego tiret trzeciego jest zobowiązany do legalnego nieprzerwanego zatrudnienia w przyjmującym Państwie Członkowskim, chyba że może powołać się na uzasadniony powód, tego rodzaju jak wymienione w ust. 2 wspomnianego przepisu, który usprawiedliwia jego czasową nieobecność na rynku pracy;

               —

               ten ostatni przepis obejmuje przerwy w okresach legalnego zatrudnienia, takie jak przerwy będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, a właściwe władze krajowe nie mogą zakwestionować prawa pobytu pracownika tureckiego na terytorium przyjmującego Państwa Członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 200 z 23.08.2003 r.


title: Sprawa C-326/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 10 lipca 2012 r. — Rita van Caster, Patrick van Caster przeciwko Finanzamt Essen-Süd

text:
               6.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 10 lipca 2012 r. — Rita van Caster, Patrick van Caster przeciwko Finanzamt Essen-Süd
   (Sprawa C-326/12)
   2012/C 303/25
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Rita van Caster, Patrick van Caster

      Strona pozwana: Finanzamt Essen-Süd

      Pytanie prejudycjalne

   Czy ryczałtowe opodatkowanie zysków z tak zwanych „niejawnych” (krajowych i) zagranicznych funduszy inwestycyjnych na podstawie § 6 InvStG narusza europejskie prawo wspólnotowe (art. 56 WE), ponieważ opodatkowanie to stanowi ukryte ograniczenie swobodnego przepływu kapitału (art. 58 ust. 3 WE)?


title: Sprawa C-164/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Nantes (Francja) w dniu 27 marca 2007 r. — James Wood przeciwko Fonds de Garantie

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Nantes (Francja) w dniu 27 marca 2007 r. — James Wood przeciwko Fonds de Garantie
   (Sprawa C-164/07)
   (2007/C 129/11)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal de grande instance de Nantes
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: James Wood

      Strona pozwana: Fonds de Garantie
   Pytanie prejudycjalne
   Czy z punktu widzenia ogólnej zasady niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową, ustanowionej w art. [12] traktatu [WE], postanowienia art. 706-3 francuskiego kodeksu postępowania karnego są zgodne czy też są niezgodne z prawem wspólnotowym w sytuacji wykluczenia uprawnienia obywatela państwa członkowskiego — mającego miejsce zamieszkania we Francji, ojca dziecka będącego obywatelem francuskim, które zmarło poza granicami kraju — do zadośćuczynienia wypłacanego przez Fonds de Garantie wyłącznie z racji jego obywatelstwa?


title: Sprawa C-326/08: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/38

         Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-326/08)
   (2008/C 223/64)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: W. Wils i B. Kotschy, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/29/WE (1), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy prawa wspólnotowego, a w szczególności na mocy art. 19 tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 12 czerwca 2007 r.

      (1)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”), Dz.U. L 149, s. 85.