title: Sprawa C-262/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 19 czerwca 2008 r. — CopyGene A/S przeciwko Skatteministeriet

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/33

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 19 czerwca 2008 r. — CopyGene A/S przeciwko Skatteministeriet
   (Sprawa C-262/08)
   (2008/C 209/50)
   Język postępowania: duński
   Sąd krajowy
   Østre Landsret (Dania)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: CopyGene A/S

      Strona pozwana: Skatteministeriet
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni zastosowanego w art. 13 pkt A ust. 1 lit. b) szóstej dyrektywy VAT (1) pojęcia „działalności ściśle związanej” należy dokonywać w ten sposób, że jest ono ograniczone w czasie, w efekcie czego opieka szpitalna (leczenie szpitalne), z którą świadczenia są ściśle związane, musi istnieć lub być konkretnie przeprowadzona, rozpoczęta lub też zostanie ona wkrótce rozpoczęta, czy też wystarczy, aby te świadczenia były potencjalnie ściśle związane z możliwą, lecz jeszcze niezaistniałą opieką szpitalną (leczeniem szpitalnym), w efekcie czego pojęcie to obejmuje wykonywane przez bank komórek macierzystych świadczenia polegające na zbieraniu, transporcie, badaniu i przechowywaniu noworodkowej krwi pępowinowej przeznaczonej do wykorzystania w sposób autologiczny?
               Czy ma w tym kontekście znaczenie to, że opisane świadczenia nie mogą zostać wykonane później niż w okresie okołoporodowym?

               2)

               Czy wykładni art. 13 pkt A ust. 1 lit. b) szóstej dyrektywy VAT należy dokonywać w ten sposób, że w jego zakres stosowania wchodzą ogólne świadczenia profilaktyczne, jeśli wykonuje się je przed czynnością opieki szpitalnej lub medycznej (leczeniem szpitalnym lub medycznym), zanim ta opieka szpitalna lub medyczna (leczenie szpitalne lub medyczne) stanie się aktualna z czasowego i lekarskiego punktu widzenia?

               3)

               Czy wykładni zastosowanego w art. 13 pkt A ust. 1 lit. b) szóstej dyrektywy VAT pojęcia „inne oficjalnie uznane placówki o podobnym charakterze” należy dokonywać w ten sposób, że obejmuje ono prywatne banki komórek macierzystych, których świadczenia - które są wykonywane przez wykwalifikowany personel medyczny taki jak pielęgniarki, położne i analitycy laboratoryjni - polegają na zbieraniu, transporcie, badaniu i przechowywaniu noworodkowej krwi pępowinowej przeznaczonej do wykorzystania w sposób autologiczny w związku z ewentualną przyszłą opieką szpitalną (leczeniem szpitalnym), jeśli te banki komórek macierzystych nie otrzymują w ramach systemu ubezpieczenia zdrowotnego żadnych środków finansowych, a koszty usług świadczonych przez te banki komórek macierzystych nie są pokrywane przez publiczny system ubezpieczenia zdrowotnego?
               Czy ma w tym kontekście znaczenie to, że dany prywatny bank komórek macierzystych otrzymał od właściwych organów opieki zdrowotnej państwa członkowskiego zezwolenie na przetwarzanie tkanek i komórek w postaci przygotowania, konserwacji i przechowywania komórek macierzystych z noworodkowej krwi pępowinowej do wykorzystania w sposób autologiczny na podstawie zezwolenia wydanego w oparciu o ustawodawstwo krajowe, które stanowi transpozycję dyrektywy 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie ustalenia norm jakości i bezpiecznego oddawania, pobierania, testowania, przetwarzania, konserwowania, przechowywania i dystrybucji tkanek i komórek ludzkich (2)?

               4)

               Czy dla odpowiedzi na powyższe pytania ma znaczenie to, że rozpatrywane świadczenia wykonywane są w celu ewentualnego wykorzystania ich w sposób alogeniczny przez prywatny bank komórek macierzystych, który otrzymał od właściwych organów opieki zdrowotnej państwa członkowskiego zezwolenie na przetwarzanie tkanek i komórek w postaci przygotowania, konserwacji i przechowywania komórek macierzystych z noworodkowej krwi pępowinowej do wykorzystania w sposób alogeniczny na podstawie zezwolenia wydanego w oparciu o ustawodawstwo krajowe, które stanowi transpozycję dyrektywy 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie ustalenia norm jakości i bezpiecznego oddawania, pobierania, testowania, przetwarzania, konserwowania, przechowywania i dystrybucji tkanek i komórek ludzkich?

      (1)  Dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1).

      (2)  Dz.U. L 102, str. 48.


title: Sprawa T-541/08: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2008 r. — Sasol i in. przeciwko Komisji

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/57

         Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2008 r. — Sasol i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-541/08)
   (2009/C 44/99)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Sasol Ltd (Johannesburg, Republika Południowej Afryki), Sasol Holding in Germany GmbH (Hamburg, Niemcy), Sasol Wax International AG (Hamburg, Niemcy), Sasol Wax GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: W. Bosch, U. Denzel i C. von Köckritz, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Uchylenie lub znaczne obniżenie wysokości grzywny nałożonej na Sasol Limited, Sasol Holding in Germany GmbH, Sasol Wax International AG i Sasol Wax GmbH na podstawie art. 2 decyzji oraz

               —

               obciążenie Komisji poniesionymi przez skarżące kosztami obsługi prawnej oraz innymi kosztami i wydatkami związanymi z niniejszą sprawą.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze w imieniu skarżących wniesiono o częściowe stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 230 WE, decyzji Komisji C(2008) 5476 wersja ostateczna z dnia 1 października 2008 r., dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG w sprawie COMP/39.181 — Woski parafinowe.
   W swej decyzji Komisja uznała, że szereg producentów wosków parafinowych i gaczy parafinowej utworzyła kartel funkcjonujący w latach 1992 - 2005, w ramach którego producenci ci regularnie odbywali spotkania w celu omówienia poziomu cen, podziału rynków lub klientów oraz wymiany ważnych informacji handlowych dotyczących parafiny i gaczy parafinowej sprzedawanych na rzecz docelowych odbiorców w Niemczech.
   Skarżące opierają swą skargę na następujących zarzutach i głównych argumentach:
   Według skarżących Komisja błędnie uznała, że Sasol Limited (spółka dominująca grupy Sasol), Sasol Holding in Germany oraz Sasol Wax International AG ponoszą odpowiedzialność za „okres realizacji wspólnego przedsięwzięcia” (od dnia 1 maja 1995 r. do dnia 30 czerwca 2002 r.). Skarżące podnoszą, iż przyjęte przez Komisję założenie, że Sasol Limited (za pośrednictwem swej spółki zależnej Sasol International Holding in Germany) wywierała decydujący wpływ na spółkę Schümann Sasol International AG, stanowi oczywisty błąd w zakresie oceny dostępnych Komisji materiałów dowodowych.
   Skarżące podnoszą dalej, że Komisja popełniła błąd, uznając Sasol Limited, Sasol Holding in Germany oraz Sasol Wax International AG za ponoszące odpowiedzialność za „okres Sasol” od dnia 1 lipca 2002 r. do dnia 28 kwietnia 2005 r. Twierdzą one nadto, iż Komisja błędnie zastosowała prawo i pominęła dowody przedstawione przez Sasol (1), z których wynikało, że Sasol Wax działała na rynku w sposób autonomiczny, co obala wszelkie domniemania dotyczące odpowiedzialności spółki dominującej.
   Ponadto skarżące podnoszą, że Komisja błędnie uznała, iż spółka VARA nie ponosi solidarnej odpowiedzialności za „okres Schümanna” (od dnia 3 września 1992 r. do dnia 30 kwietnia 1995 r.). Zamiast uznania odpowiedzialności spółki VARA (2), która sprawowała kontrolę nad podmiotem uczestniczącym w naruszeniach, Komisja przypisała całą odpowiedzialność wyłącznie Sasol, uniemożliwiając jej przez to ewentualne występowanie z roszczeniami wobec spółki VARA.
   Skarżące utrzymują, że Komisja popełniła także oczywiste błędy przy ustalaniu kwoty podstawowej nałożonej na Sasol grzywny, polegające na zawyżeniu wysokości podlegającego uwzględnieniu obrotu oraz wzięciu pod uwagę wartości obrotu odnoszącej się do produktów, których naruszenie nie dotyczyło ani pośrednio, ani bezpośrednio w rozumieniu art. 23 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (3). Komisja naruszyła również prawo poprzez wybranie niewłaściwej metodologii dla ustalenia kwoty podstawowej, jaka winna być stosowana w przypadkach, gdy decyzja w sprawie grzywny skierowana jest do różnych odbiorców i dotyczy różnych okresów naruszenia.
   Skarżące twierdzą ponadto, że Komisja popełniła błąd polegający na przyjęciu założenia o wiodącej roli Sasol w sektorze wosków parafinowych i niesłusznie podwyższyła nałożoną na Sasol grzywnę o nadmierną i nieproporcjonalną wartość wynoszącą 50 %.
   Skarżące podnoszą dalej, że Komisja błędnie nie zastosowała wynoszącego 10 % pułapu przewidzianego w art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 i naruszyła zasadę indywidualnej odpowiedzialności prawnej poprzez nieograniczenie grzywny wymierzonej w odniesieniu do tego okresu do poziomu 10 % obrotu uzyskanego przez Schümanna, który, według skarżących, ostatecznie kontrolował spółkę bezpośrednio zaangażowaną w popełnienie naruszenia.
   Skarżące utrzymują wreszcie, że Komisja popełniła błąd polegający na niezwolnieniu Sasol z obowiązku uiszczenia tych części grzywny, w odniesieniu do których Komisja polegała przede wszystkim na materiałach dowodowych dobrowolnie udostępnionych przez Sasol w ramach jej współpracy z Komisją.

      (1)  O ile nie wskazano inaczej, termin ten odnosi się do spółek grupy Sasol, którym zarzuca się uczestnictwo w kartelu.

      (2)  Partnera w realizacji wspólnego przedsięwzięcia Schümann Sasol International AG, łącznie z Sasol Ltd, który nabył pośrednio dwie trzecie udziałów w spółce Hans-Otto Schümann GmbG & Co KG.

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).


title: Sprawa C-399/13 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 4 czerwca 2015 r. – Stichting Corporate Europe Observatory/Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec (Odwołanie — Rozporządzenie nr 1049/2001 — Dostęp do dokumentów instytucji europejskich — Dokumenty dotyczące negocjacji handlowych pomiędzy Unią Europejską a Republiką Indii — Pełny dostęp — Odmowa)

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/5

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 4 czerwca 2015 r. – Stichting Corporate Europe Observatory/Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-399/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Rozporządzenie nr 1049/2001 - Dostęp do dokumentów instytucji europejskich - Dokumenty dotyczące negocjacji handlowych pomiędzy Unią Europejską a Republiką Indii - Pełny dostęp - Odmowa))
   (2015/C 236/06)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Stichting Corporate Europe Observatory (przedstawiciel: S. Crosby, solicitor)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Clotuche-Duvieusart i I. Zervas, pełnomocnicy)
   Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i J. Möller, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Stichting Corporate Europe Observatory zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.


title: Sprawa T-161/17: Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2017 r. – Le Pen/Parlament

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/38

         Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2017 r. – Le Pen/Parlament
   (Sprawa T-161/17)
   (2017/C 151/49)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Marine Le Pen (Saint-Cloud, Francja) (przedstawiciele: adwokaci M. Ceccaldi i J.-P. Le Moigne)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 6 stycznia 2017 r. podjętej na podstawie art. 33, 43, 62, 67, 68 decyzji 2009/C 159/01 Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 19 maja i 9 lipca 2008 r.„ustanawiającej przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego” ze zmianami, w której to decyzji stwierdzono istnienie zadłużenia po stronie skarżącej w wysokości 41 554 EUR z tytułu nienależnie wypłaconych kwot w ramach zatrudniania asystentów parlamentarnych i uzasadniono odzyskanie tej sumy oraz powierzono urzędnikowi zatwierdzającemu we współpracy z księgowym instytucji odzyskanie tej wierzytelności na podstawie art. 68 przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego i art. 66, 78, 79 i 80 rozporządzenia finansowego;

               —

               stwierdzenie nieważności noty debetowej nr 2017-22 z dnia 11 stycznia 2017 r. informującej skarżącą, że po jej stronie zostało stwierdzone zadłużenie w wysokości 41 554 EUR w związku z decyzją sekretarza generalnego z dnia 6 stycznia 2017 r., że postanowiono odzyskać nienależnie wypłacone kwoty z tytułu zatrudniania asystentów parlamentarnych i zastosować art. 68 przepisów wykonawczych do Statutu posła oraz art. 78, 79 i 80 rozporządzenia finansowego;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego całością kosztów postępowania;

               —

               zasądzenie od Parlamentu Europejskiego na rzecz Marine Le Pen kwoty w wysokości 50 000,00 EUR tytułem zwrotu kosztów podlegających zwrotowi.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący uchybień wpływających na formalną zgodność z prawem zaskarżonych aktów. Zarzut ten dzieli się na pięć części.

                           —

                           Część pierwsza, zgodnie z którą kompetencja w zakresie decyzji finansowych, które dotyczą posłów, należy do Prezydium Parlamentu Europejskiego, a nie do sekretarza generalnego.

                           —

                           Część druga, zgodnie z którą Prezydium Parlamentu Europejskiego nie może zmieniać charakteru i zakresu swoich kompetencji. Sekretarz generalny nie dysponuje bowiem należytym upoważnieniem udzielonym przez przewodniczącego Prezydium Parlamentu Europejskiego, na którego podstawie mógłby on przyjąć i doręczyć zaskarżone akty, w których chodzi o kwestie finansowe dotyczące posła.

                           —

                           Część trzecia, zgodnie z którą zaskarżone akty były pozbawione uzasadnienia oraz wykazywały charakter arbitralny.

                           —

                           Część czwarta, dotycząca naruszenia istotnych wymogów proceduralnych.

                           —

                           Część piąta, dotycząca braku osobistego zbadania akt przez sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący uchybień wpływających na materialną zgodność z prawem zaskarżonych aktów. Zarzut ten dzieli się na sześć części.

                           —

                           Część pierwsza, dotycząca naruszenia zasad uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa.

                           —

                           Część druga, dotycząca nieistnienia faktów stanowiących poparcie zaskarżonych aktów.

                           —

                           Część trzecia, zgodnie z którą zaskarżone akty stanowią nadużycie władzy.

                           —

                           Część czwarta, zgodnie z którą zaskarżone akty stanowią nadużycie proceduralne.

                           —

                           Część piąta, dotycząca dyskryminacyjnego charakteru zaskarżonych aktów oraz istnienia fumus persecutionis.

                           —

                           Część szósta, dotycząca braku niezależności OLAF.


title: Sprawa T-188/17: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2017 r. – Bernard Krone Holding/EUIPO (Coil Liner)

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/36

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2017 r. – Bernard Krone Holding/EUIPO (Coil Liner)
   (Sprawa T-188/17)
   (2017/C 161/51)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Bernard Krone Holding SE & Co. KG (Spelle, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Weeg i K. Lüken)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Coil Liner” – zgłoszenie nr 14 473 193

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 stycznia 2017 r. w sprawie R 443/2016-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym oddalenia odwołania;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-95/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale (Włochy) w dniu 20 lutego 2007 r. — Ecotrade spa przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Genova 3

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale (Włochy) w dniu 20 lutego 2007 r. — Ecotrade spa przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Genova 3
   (Sprawa C-95/07)
   (2007/C 117/05)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Commissione tributaria provinciale
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ecotrade spa.

      Strona pozwana: Agenzia Entrate Ufficio Genova 3
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy właściwa wykładnia art. 17, art. 21 ust. 1 i art. 22 szóstej dyrektywy Rady nr 77/388 (1) z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych stoi na przeszkodzie obowiązywaniu przepisu krajowego (w tym przypadku art. 19 D.P.R. nr 633 z dnia 26 października 1972 r.), który uzależnia korzystanie z prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej, należnego od podatnika z tytułu czynności dokonanych w ramach wykonywania działalności gospodarczej, od dochowania (dwuletniego) terminu, przewidując sankcję wygaśnięcia samego prawa w przypadku niedochowania terminu; w szczególności w odniesieniu do przypadków, w których objęcie podatkiem VAT nabycia towaru lub usługi następuje wskutek zastosowanie mechanizmu odwrotnego obciążenia (reverse charge), który zezwala organom administracji na żądanie zapłaty podatku w terminie (czteroletnim, o którym mowa w art. 57 D.P.R. 633/72) dłuższym od terminu ustanowionego dla przedsiębiorcy do dokonania odliczenia, który stracił w międzyczasie możliwość dokonania odliczenia wskutek upływu owego terminu?

               2)

               Czy właściwa wykładnia art. 18 ust. 1 lit. d) szóstej dyrektywy Rady nr 77/388 z dnia 17 maja 1977 r. sprzeciwia się obowiązywaniu przepisów krajowych, które ustalając „formalności ”przewidziane w tym artykule, za pomocą mechanizmu odwrotnego obciążenia (reverse charge) ustanowionego w art. 17 ust. 3 w związku z art. 23 i 25 D.P.R. 633/72, wprowadzają (na szkodę podatnika) obowiązek dochowania terminu — zgodnie z art. 19 D.P.R. 633/72 — do skorzystania z prawa do odliczenia przyznanego na mocy art. 17 tej dyrektywy?

      (1)  Dz.U. 1977 L 145, str. 1.


title: Sprawa T-97/16: Skarga wniesiona w dniu 29 lutego 2016 r. – Kasztanowicz/EUIPO – Gbb Group (GEOTEK)

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/33

         Skarga wniesiona w dniu 29 lutego 2016 r. – Kasztanowicz/EUIPO – Gbb Group (GEOTEK)
   (Sprawa T-97/16)
   (2016/C 145/41)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Martin Kasztantowicz (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Ronneburger)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Gbb Group Ltd (Letchworth, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający/Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „GEOTEK” – zgłoszenie nr 5 772 975

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 grudnia 2015 r. w sprawie R 3025/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji Wydziału Unieważnień EUIPO z dnia 26 września 2014 r. (decyzja w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku nr 9014 C);

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie zasad 57 i 65 rozporządzenia nr 2868/95;

               —

               Naruszenie decyzji nr EX-11-3 Prezesa Urzędu.


title: Sprawa T-330/05: Skarga wniesiona w dniu  2 września 2005 r.  — Aqua-Terra Bioprodukt przeciwko OHIM

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/26

         Skarga wniesiona w dniu 2 września 2005 r. — Aqua-Terra Bioprodukt przeciwko OHIM
   (Sprawa T-330/05)
   (2005/C 296/56)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Aqua-Terra Bioprodukt GmbH (Griesheim, Niemcy) [Przedstawiciel: P. A. Müller, adwokat]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: De Ceuster Meststoffen N.V. (Sint-Katelijne-Waver, Belgia)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego wydanej w postępowaniu odwoławczym nr R0984/2004-1 w dniu 1 lipca 2005 r.;

               —

               ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego wydanej w postępowaniu odwoławczym nr R0984/2004-1 w dniu 1 lipca 2005 r. w zakresie dotyczącym „substancji biologicznych, a mianowicie preparatów do ulepszania, oczyszczania i ponownego wykorzystania ścieków lub do wykorzystania w oczyszczalniach ścieków” (ang. „biological substances, namely preparations for conditioning, reconstructing and recultivating sewage or for use in sewage treatment plants”)

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „aqua terra” dla towarów zaliczanych do klas 1 i 3 — zgłoszenie nr 1 480 243

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: De Ceuster Meststoffen N.V.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Krajowy słowny znak towarowy „AQUATERRA” dla towarów zaliczanych do klas 1, 5 i 31

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu, który ograniczał się do towarów zaliczanych do klasy 1, i odmowa rejestracji znaku w stosunku do wszystkich towarów zaliczanych do klasy 1

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania skarżącej

      Podniesione zarzuty: Zaskarżona decyzja narusza art. 8 ust. 1 lit. b) Rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z powodu niewłaściwej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do dwóch znaków występujących w postępowaniu w sprawie sprzeciwu. Nie uwzględniono w wymagany sposób poszczególnych towarów i ich podobieństwa, lecz dokonano jedynie ogólnej oceny.


title: Sprawa T-263/14: Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2015 r. – Hydro Aluminium Rolled Products i in./Komisja

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/38

         Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2015 r. – Hydro Aluminium Rolled Products i in./Komisja
   (Sprawa T-263/14) (1)

   (2015/C 155/47)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa C-91/06: Skarga wniesiona w dniu  14 lutego 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austriackiej

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/6

         Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austriackiej
   (Sprawa C-91/06)
   (2006/C 96/09)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 14 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez B. Schimę i F. Simonetti, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Austriackiej.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, iż nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do art. 13 ust. 1 dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji Republika Austriacka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2.

               obciążenie Republiki Austriackiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2001/42 upłynął w dniu 21 lipca 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 197, 21.07.2001. str. 30


title: Sprawa C-146/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 10 stycznia 2017 r. w sprawie T-577/14, Gascogne Sack Deutschland i Gascogne/Unia Europejska, wniesione w dniu 22 marca 2017 r. przez Gascogne Sack Deutschland GmbH i Gascogne S.A.

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/26

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 10 stycznia 2017 r. w sprawie T-577/14, Gascogne Sack Deutschland i Gascogne/Unia Europejska, wniesione w dniu 22 marca 2017 r. przez Gascogne Sack Deutschland GmbH i Gascogne S.A.
   (Sprawa C-146/17 P)
   (2017/C 151/33)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Gascogne Sack Deutschland GmbH, Gascogne S.A. (przedstawiciele: adwokaci F. Puel i E. Durand)

      Druga strona postępowania: Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Komisję Europejską

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               uchylenie w części zaskarżonego wyroku, przekazanego do wiadomości pełnomocników wnoszących odwołanie za pośrednictwem portalu e-Curia w dniu 16 stycznia 2017 r., w którym to wyroku Sąd stwierdziwszy naruszenie rozsądnego terminu na wydania orzeczenia w sprawach, w których wyroki zapadły w dniu 16 listopada 2011 r., Groupe Gascogne/Komisja (T-72/06) i Sachsa Verpackung/Komisja (T-79/06) oraz zaistnienie szkód majątkowych i niemajątkowych, jakie poniosły wnoszące odwołanie w wyniku naruszenia rozsądnego terminu na wydania orzeczenia, zasądził od Unii Europejskiej odszkodowania nieadekwatne i nieodzwierciedlające rozmiaru poniesionych w ten sposób szkód;

               —

               wydanie ostatecznego orzeczenia w przedmiocie finansowego naprawienia szkód majątkowych i niemajątkowych poniesionych przez wnoszące odwołanie, zgodnie z ich żądaniami, w ramach przysługującego Sądowi nieograniczonego prawa orzekania;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w niniejszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach zarzutu pierwszego Gascogne podnosi, że odmawiając zasądzenia odszkodowania za szkodę majątkową powstałą przed dniem 30 maja 2011 r., ze względu na fakt, iż Sąd nie może orzekać ultra petita, Sąd w sposób oczywisty naruszył prawo, błędnie interpretując i stosując tę zasadę.
   W ramach zarzutu drugiego, Gascogne twierdzi, że przyjmując jako moment powstania szkody majątkowej w celu obliczenia jej rozmiaru, moment określony przez Gascogne w sposób retrospektywny na podstawie przewlekłości postępowania, którego czas trwania oceniła ona na 30 miesięcy, a który Sąd ocenił na 20 miesięcy oraz zasądzając w ten sposób odszkodowanie za szkodę majątkową poniesioną przez Gascogne przez okres 6 miesięcy, podczas gdy Sąd wyraźnie orzekł, że poniesiona szkoda majątkowa polega na spłacie kosztów gwarancji bankowej przez okres odpowiadający przekroczeniu rozsądnego terminu na wydanie orzeczenia (mianowicie okresowi 20 miesięcy), Sąd wydał orzeczenie formalnie wewnętrznie sprzeczne i nie zastosował się do swoich wniosków.
   W ramach zarzutu trzeciego, Gascogne argumentuje, że stosując inne zasady obliczania wartości szkody majątkowej niż pierwotnie przedstawione przez wnoszące odwołanie, nie dając im jednocześnie możliwości ustosunkowania się do konsekwencji zastosowania takiej metody obliczeniowej, Sąd naruszył prawo wnoszących odwołanie do obrony.
   W ramach zarzutu czwartego, wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd orzekając brak możliwości zasądzenia zadośćuczynienia za poniesioną szkodę niemajątkową, której wartość okazała się proporcjonalnie zbyt wysoka w stosunku do wartości grzywny nałożonej przez Komisję Europejską, z tego względu, że zgodnie z orzecznictwem sąd Unii nie może zakwestionować, w całości lub w części kwoty grzywny z powodu niedochowania rozsądnego terminu na wydanie orzeczenia – Sąd naruszył prawo błędnie interpretując i stosując przytoczone orzecznictwo.
   W ramach zarzutu piątego, wnoszące odwołanie podnoszą, że nie uwzględniając żądania zadośćuczynienia za poniesioną przez nie szkodę niemajątkową z tego względu, że z uwagi na wysokość żądanego zadośćuczynienia, jego zasądzenie doprowadziłoby w rzeczywistości do zakwestionowania grzywny nałożonej na wnoszące odwołanie – mimo że postanowienia art. 256 ust. 1 i art. 340 akapit 2 TFUE wyraźnie uprawniają każdą osobę, która poniosła szkodę wyrządzoną przez instytucje europejskie do wniesienia skargi do Sądu i uzyskania naprawienia szkody – Sąd pozbawił skuteczności i naruszył postanowienia art. 256 ust. 1 i art. 340 akapit 2 TFUE oraz naruszył prawo do skutecznego środka prawnego.
   W ramach zarzutu szóstego, wnoszące odwołanie twierdzą, że zasądzając na ich rzecz zadośćuczynienie w wysokości 5 000 EUR tytułem poniesionej szkody niemajątkowej, orzekając jednocześnie, po pierwsze, że zasądzenie zadośćuczynienia szkodzie niemajątkowej nie może zakwestionować, nawet częściowo, kwoty grzywny nałożonej przez Komisję, a po drugie, wyraźnie uznając istnienie szkody niemajątkowej poniesionej przez wnoszące odwołanie, która podlega zadośćuczynieniu zważając na „wagę niedochowania rozsądnego terminu na wydanie orzeczenia” oraz „zakres skuteczności niniejszej skargi”, Sąd wydał orzeczenie formalnie wewnętrznie sprzeczne.
   W ramach zarzutu siódmego, wnoszące odwołanie podnoszą, że orzekając – nie uzasadniając przy tym w żaden sposób swego rozstrzygnięcia – że po pierwsze, stwierdzenia niedochowania rozsądnego terminu na wydanie orzeczenia było, zważając na przedmiot i wagę naruszenia, wystarczające aby zadośćuczynić naruszeniu reputacji, na które powołują się wnoszące odwołania oraz że po drugie, odszkodowanie w wysokości 5 000 EUR stanowi adekwatne zadośćuczynienie poniesionej szkodzie niemajątkowej, Sąd uchybił ciążącemu na nim obowiązkowi uzasadnienia.


title: Sprawa C-192/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 października 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy)) — K. Tas-Hagen, R. A. Tas przeciwko Raadskamer WUBO van de Pensioen- en Uitkeringsraad (Świadczenia przyznawane cywilnym ofiarom wojennym przez państwo członkowskie — Przesłanka zamieszkiwania na terytorium tego państwa członkowskiego w chwili złożenia wniosku o przyznanie świadczenia — Artykuł 18 ust. 1 WE)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/10

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 października 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy)) — K. Tas-Hagen, R. A. Tas przeciwko Raadskamer WUBO van de Pensioen- en Uitkeringsraad
   (Sprawa C-192/05) (1)

   (Świadczenia przyznawane cywilnym ofiarom wojennym przez państwo członkowskie - Przesłanka zamieszkiwania na terytorium tego państwa członkowskiego w chwili złożenia wniosku o przyznanie świadczenia - Artykuł 18 ust. 1 WE)
   (2006/C 326/21)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Centrale Raad van Beroep (Niderlandy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: K. Tas-Hagen, R. A. Tas

      Strona pozwana: Raadskamer WUBO van de Pensioen- en Uitkeringsraad
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Centrale Raad van Beroep — Przyznawanie, przez państwo członkowskie, świadczenia na rzecz cywilnych ofiar wojennych — Świadczenie zastrzeżone dla obywateli odnośnego państwa członkowskiego, zamieszkujących na terytorium tego państwa w chwili złożenia wniosku — Zgodność z art. 18 WE
   Sentencja
   Artykuł 18 ust. 1 WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, zgodnie z którym to państwo członkowskie odmawia przyznania swojemu obywatelowi świadczenia na rzecz cywilnych ofiar wojennych z tego tylko powodu, że w chwili złożenia wniosku wnioskodawca nie zamieszkiwał na terytorium tego państwa członkowskiego, lecz na terytorium innego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 182 z 23.07.2005.


title: Sprawa T-572/08 P: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 czerwca 2009 r. — Komisja przeciwko Traore’owi (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Nabór — Ogłoszenie o wolnym stanowisku — Powołanie na stanowisko szefa przedstawicielstwa Komisji w Tanzanii — Określenie poziomu stanowiska do obsadzenia — Zasada oddzielenia grupy zaszeregowania od funkcji)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/49

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 czerwca 2009 r. — Komisja przeciwko Traore’owi
   (Sprawa T-572/08 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Nabór - Ogłoszenie o wolnym stanowisku - Powołanie na stanowisko szefa przedstawicielstwa Komisji w Tanzanii - Określenie poziomu stanowiska do obsadzenia - Zasada oddzielenia grupy zaszeregowania od funkcji)
   2009/C 180/92
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall, G. Berscheid i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Amadou Traore (Rhode-St-Genèse, Belgia) (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

      Interwenienci popierający wnoszącego odwołanie: Parlament Europejski (przedstawiciele: C. Burgos i K. Zejdová, pełnomocnicy); Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i K. Zieleśkiewicz, pełnomocnicy); Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. Kennedy i J.M. Stenier, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do Spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 13 listopada 2008 r. w sprawie F-90/07 Traore przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze i mające na celu uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do Spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 13 listopada 2008 r. w sprawie F-90/07 Traore przeciwko Komisji zostaje uchylony w zakresie, w jakim stwierdza nieważność decyzji dyrektora zasobów ludzkich Biura Współpracy EuropAid Komisji z dnia 12 grudnia 2006 r. odrzucającej kandydaturę Amadou'a Traore'a na stanowisko szefa przedstawicielstwa Komisji w Tanzanii i decyzji o powołaniu S. na to stanowisko.

               2)

               Skarga wniesiona przez A. Traore'a do Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie F-90/07 zostaje oddalona.

               3)

               A. Traore i Komisja Wspólnot Europejskich pokryją każde własne koszty postępowania poniesione w pierwszej instancji oraz w postępowaniu odwoławczym.

               4)

               Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej oraz Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich pokryją własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawa C-91/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht (Niemcy) w dniu 25 lutego 2011 r. — Securvita — Gesellschaft zur Entwicklung alternativer Versicherungskonzepte mbH przeciwko Öko-Invest Verlagsgesellschaft mbH; interwenient: Deutsches Patent- und Markenamt

text:
               11.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 173/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht (Niemcy) w dniu 25 lutego 2011 r. — Securvita — Gesellschaft zur Entwicklung alternativer Versicherungskonzepte mbH przeciwko Öko-Invest Verlagsgesellschaft mbH; interwenient: Deutsches Patent- und Markenamt
   (Sprawa C-91/11)
   2011/C 173/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundespatentgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Securvita — Gesellschaft zur Entwicklung alternativer Versicherungskonzepte mbH.

      Strona pozwana: Öko-Invest Verlagsgesellschaft mbH

      Interwenient: Deutsches Patent- und Markenamt

      Pytania prejudycjalne

   Czy podstawa odmowy rejestracji znaku towarowego określona w art. 3 ust. 1 lit. b) lub c) dyrektywy 2008/95 (1) znajduje zastosowanie także do oznaczenia słownego składającego się z połączenia ciągu liter, który — jeśli rozpatrywany odrębnie — nie ma charakteru opisowego i mającej opisowy charakter kombinacji wyrazów, jeżeli ciąg liter postrzegany jest przez odbiorców jako skrót wyrazów mających charakter opisowy, ponieważ odzwierciedla ich pierwsze litery, a w związku z tym cały znak towarowy może być rozumiany jako kombinacja wzajemnie objaśniających się i mających charakter opisowy wskazówek, względnie skrótów?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (wersja skodyfikowana), Dz. U. L 299, s. 25


title: Sprawa C-23/13: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/11

         Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-23/13)
   2013/C 79/18
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.P. Keppenne i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że, nie zapewniając zbierania i oczyszczania ścieków komunalnych z ośmiu aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców ponad 15 000, znajdujących się na obszarach zwanych zwykłymi, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej zgodnie z art. 3 i 4 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (1);

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach swej skargi Komisja zarzuca Francji, że nie wykonała właściwie w ośmiu aglomeracjach dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych.
   Na podstawie art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 dyrektywy 91/271/EWG aglomeracje o równoważnej liczbie mieszkańców (RLM) ponad 15 000 powinny być wyposażone w system zbierania ścieków komunalnych oraz poddawać wtórnemu oczyszczaniu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu ścieki komunalne przed odprowadzeniem najpóźniej do dnia 31 grudnia 2000 r.
   W odniesieniu do obowiązków poddania oczyszczaniu ścieków komunalnych art. 4 ust. 1 dyrektywy nakazuje państwom członkowskim zapewnienie, aby ścieki komunalne przed odprowadzaniem poddane były wtórnemu procesowi oczyszczania lub innemu skutecznemu oczyszczaniu.
   Wreszcie procedura kontroli, o której mowa w części D załącznika I tej dyrektywy umożliwia weryfikację tego, czy zrzuty z oczyszczalni ścieków komunalnych są zgodne z wymogami ustanowionymi w dyrektywie w zakresie odprowadzania ścieków.

      (1)  Dz.U. L 135, s. 40.


title: Sprawa C-274/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony mocą postanowienia Finanzgericht Hamburg (Sąd Finansowy) z dnia 16 czerwca 2004 r. w sprawie ED & F man Sugar Ltd. przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas (Główny Urząd Celny)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony mocą postanowienia Finanzgericht Hamburg (Sąd Finansowy) z dnia 16 czerwca 2004 r. w sprawie ED & F man Sugar Ltd. przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas (Główny Urząd Celny)
   (Sprawa C-274/04)
   (2004/C 228/47)
   Dnia 28 czerwca 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia Finanzgericht Hamburg (Sąd Finansowy), wydanego dnia 16 czerwca 2004 r. w sprawie ED & F man Sugar Ltd. przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   Finanzgericht Hamburg zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy krajowe urzędy i sądy są uprawnione, w ramach postępowania odwoławczego od decyzji nakładającej karę, wydanej na mocy art. 11 ust. 1 akapit 1 rozporządzenia nr 3665/87 (1), do badania czy eksporter złożył wniosek o refundację wyższą od należnej mu, jeśli decyzja w sprawie zwrotu wydana na mocy art. 11 ust. 3 akapit 1 rozporządzenia nr 3665/87 uprawomocniła się przed wydaniem decyzji nakładającej karę?

               2)

               W przypadku negatywnej odpowiedzi na powyższe pytanie: Czy można badać w ramach sporu prawnego przeciwko decyzji nakładającej karę, wydanej na mocy art. 11 ust. 1 akapit 1 rozporządzenia nr 3665/87, z uwzględnieniem okoliczności przedstawionych w przedłożonym postanowieniu, czy eksporter złożył wniosek o refundację wyższą od należnej mu, w celu dostosowania do dokonanej w międzyczasie wykładni prawa wspólnotowego?

      (1)  Dz.U. L 351, str. 1.


title: Sprawa C-386/11: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 13 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy) — Piepenbrock Dienstleistungen GmbH & Co KG przeciwko Kreis Düren (Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2004/18/WE — Pojęcie „zamówienie publiczne” — Artykuł 1ust.2 lit. a) — Umowa zawarta między dwiema jednostkami samorządu terytorialnego — Przekazanie przez jedną jednostkę obowiązku utrzymania w czystości niektórych ze swoich lokali innej jednostce w zamian za rekompensatę finansową)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/7

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 13 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy) — Piepenbrock Dienstleistungen GmbH & Co KG przeciwko Kreis Düren
   (Sprawa C-386/11) (1)

   (Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2004/18/WE - Pojęcie „zamówienie publiczne” - Artykuł 1ust.2 lit. a) - Umowa zawarta między dwiema jednostkami samorządu terytorialnego - Przekazanie przez jedną jednostkę obowiązku utrzymania w czystości niektórych ze swoich lokali innej jednostce w zamian za rekompensatę finansową)
   2013/C 225/11
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Piepenbrock Dienstleistungen GmbH & Co KG

      Strona pozwana: Kreis Düren

      przy udziale: Stadt Düren

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Düsseldorf — Wykładnia art. 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114) — Umowa, na podstawie której jednostka samorządu terytorialnego przenosi, w zamian za zwrot przedstawionych kosztów, zarząd utrzymania w czystości budynków publicznych, których jest właścicielem, na inną jednostkę samorządu terytorialnego, na terytorium której znajdują się te budynki — Kwalifikacja tej umowy jako zamówienie publiczne na usługi lub współpraca międzygminna nie podlegająca przepisom prawa Unii w dziedzinie zamówień publicznych

      Sentencja

   Umowa, taka jak będąca przedmiotem postępowania głównego, mocą której — bez ustanawiania współpracy mającej na celu realizację wspólnej misji publicznej między umawiającymi się jednostkami publicznymi — jednostka publiczna powierza innej jednostce publicznej zadanie utrzymania w czystości określonych budynków wykorzystywanych na cele biurowe, pomieszczeń administracyjnych oraz szkół, zastrzegając sobie prawo kontroli odpowiedniego wykonania tego zadania, w zamian za rekompensatę finansową mającą odpowiadać poniesionym kosztom przy realizacji tego zadania, przy czym druga jednostka ponadto jest uprawniona do skorzystania z podmiotów trzecich, ewentualnie posiadających zdolność funkcjonowania na rynku, w celu realizacji tego zadania, stanowi zamówienie publiczne na usługi w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi.

      (1)  Dz.U. C 311 z 22.10.2011.


title: Sprawa C-299/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 26 maja 2016 r. – Z Denmark ApS/Skatteministeriet

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 26 maja 2016 r. – Z Denmark ApS/Skatteministeriet
   (Sprawa C-299/16)
   (2016/C 279/28)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Vestre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Z Denmark ApS

      Strona pozwana: Skatteministeriet

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 1 ust. 1 dyrektywy 2003/49/WE (1) w związku z jej art. 1 ust. 4 należy interpretować w ten sposób, że objęta zakresem zastosowania art. 3 tej dyrektywy spółka będąca rezydentem państwa członkowskiego, która w okolicznościach takich jak okoliczności rozpatrywanej sprawy otrzymuje odsetki od spółki zależnej z innego państwa członkowskiego, jest „właścicielem” tych odsetek w rozumieniu tej dyrektywy?

                           1.1.

                           Czy pojęcie „właściciel [odsetek]” użyte w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2003/49/WE w związku z jej art. 1 ust. 4 należy interpretować zgodnie z odpowiadającym mu pojęciem użytym w art. 11 modelowej konwencji podatkowej z 1977 r.?

                           1.2.

                           Jeśli na pytanie 1.1. należy odpowiedzieć twierdząco, czy pojęcie to należy zatem interpretować jedynie z uwzględnieniem komentarzy do tego art. 11 modelowej konwencji podatkowej z 1977 r. (pkt 8), czy też przy dokonywaniu tej wykładni tej można zastosować późniejsze komentarze, m.in. te dokonane w dodatkach z 2003 r. w przedmiocie „spółek pośredniczących” (pkt 8.1, obecnie pkt 10.1), czy też te dokonane w dodatkach z 2014 r. w przedmiocie „obowiązków umownych i wynikających z przepisów prawnych” (pkt 10.2)?

                           1.3.

                           Jeśli komentarze z 2003 r. mogą zostać zastosowane przy dokonywaniu tej wykładni, jakie znaczenie przy ocenie tego, czy spółka może zostać uznana za niebędącą „właścicielem [odsetek]” w rozumieniu dyrektywy 2003/49/WE, ma w takim przypadku to, czy rozpatrywane odsetki są dopisywane do kapitału („rolled up”), czy odbiorca odsetek ma umowny lub wynikający z przepisów prawa obowiązek do przekazania ich innemu podmiotowi, oraz to, czy znaczna część otrzymujących odsetki podmiotów uznanych w państwie, w którym spółka dokonująca wypłaty odsetek jest rezydentem, za „właścicieli odsetek”, jest rezydentami w innych państwach, również członkowskich, z którymi Dania zawarła umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania, efektem czego zgodnie z duńskim ustawodawstwem istnieje podstawa do pobrania podatku u źródła, jeśli te podmioty były pożyczkodawcami i otrzymały odsetki w sposób bezpośredni?

                           1.4.

                           Jakie znaczenie dla rozpatrzenia kwestii, czy spółkę otrzymującą odsetki można uznać za ich „właściciela” w rozumieniu dyrektywy ma to, że sąd odsyłający po dokonaniu oceny okoliczności faktycznych stwierdzi, iż spółka otrzymująca odsetki – pomimo tego, że nie jest ani umownie, ani na podstawie przepisów prawa zobowiązana do dalszego przekazania otrzymanych odsetek innemu podmiotowi – nie ma „pełnego” prawa do „korzystania i pobierania korzyści” z odsetek o którym mowa w sporządzonych w 2014 r. komentarzach do modelowej konwencji podatkowej z 1977?

               2.

               Czy powołanie się przez państwo członkowskie na art. 5 ust. 1 dyrektywy o stosowaniu w przypadku zwalczania nadużyć przepisów krajowych czy też na art. 5 ust. 2 wiąże się z przyjęciem założenia, że to państwo członkowskie przyjęło szczególny przepis wykonawczy do art. 5 dyrektywy czy też że w tym prawie krajowym ustanowione zostały powszechnie obowiązujące przepisy czy też zasady dotyczące nadużyć i oszustw podatkowych oraz uchylania się od opodatkowania, które mogą być interpretowane zgodnie z tym art. 5?

                           2.1.

                           Jeśli na pytanie 2 należy odpowiedzieć twierdząco, czy § 2 ust. 2 lit. d) duńskiej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którym ograniczony obowiązek podatkowy w zakresie dochodu z odsetek nie obejmuje „odsetek zwolnionych z opodatkowania z tytułu dyrektywy 2003/49/WE w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego do odsetek oraz należności licencyjnych między powiązanymi spółkami różnych państw członkowskich”, można uznać za taki szczególny krajowy przepis, o którym mowa w art. 5 dyrektywy?

               3.

               Czy postanowienie zawarte w podpisanej przez dwa państwa członkowskie umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania sporządzonej zgodnie z modelową konwencją OECD, zgodnie z którą opodatkowanie odsetek jest uzależnione od tego, czy spółkę otrzymującą odsetki można uznać za ich właściciela, stanowi oparty na umowie przepis niezbędny do zapobiegania nadużyciom finansowym, o którym mowa w art. 5 dyrektywy?

               4.

               Czy państwo członkowskie, które nie chce uznać tego, że spółka z innego państwa członkowskiego jest właścicielem odsetek, i podnosi, że ta spółka z innego państwa członkowskiego jest sztucznie stworzoną spółką pośredniczącą, jest zgodnie z dyrektywą 2003/49/WE czy też art. 10 WE zobowiązane do udzielenia informacji, kogo w tej sytuacji państwo to uznaje za właściciela [odsetek]?

               5.

               Czy w przypadku, gdy spółka dokonująca wypłaty odsetek jest rezydentem jednego państwa członkowskiego, a spółka otrzymująca odsetki jest rezydentem w tym innym państwie członkowskim i nie jest uznawana w tym pierwszym państwie członkowskim za „właściciela” odsetek zgodnie z dyrektywą 2003/49/WE i dlatego podlega w tym państwie członkowskim odnośnie tych odsetek ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, art. 43 WE w związku z art. 48 WE wyklucza ustawodawstwo, zgodnie z którym to pierwsze państwo członkowskie przy opodatkowaniu niebędącej rezydentem spółki nie bierze pod uwagę kosztów mających postać kosztów odsetkowych, które spółka otrzymująca odsetki poniosła w okolicznościach takich jak okoliczności niniejszej sprawy, podczas gdy co do zasady takie koszty odsetkowe zgodnie z ustawodawstwem tego państwa członkowskiego podlegają odliczeniu, a będąca jego rezydentem spółka otrzymująca odsetki może z tego względu odliczyć je od dochodu podlegającego opodatkowaniu?

               6.

               Jeśli będąca rezydentem w danym państwie członkowskim spółka (dominująca) nie może w danym przypadku zostać uznana, w związku z dyrektywą 2003/49/WE, za zwolnioną z opodatkowania u źródła odnośnie odsetek otrzymanych od spółki (zależnej) będącej rezydentem w innym państwie członkowskim, a spółka dominująca w tym drugim państwie członkowskim jest uznana za objętą w nim w zakresie tych odsetek ograniczonym obowiązkiem podatkowym, czy art. 43 WE w związku z art. 48 WE wyklucza ustawodawstwo, zgodnie z którym to drugie państwo członkowskie nakłada na (zależną) spółkę zobowiązaną do potrącenia podatku u źródła w przypadku zwłoki w płatności wymóg uiszczenia odsetek za zwłokę o wyższej stawce niż stawka odsetek za zwłokę wymaganych w państwie członkowskich w przypadku skierowania wierzytelności podatkowej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych (obejmującej m. in. dochód z odsetek) wobec spółki będącej rezydentem tego samego państwa członkowskiego?

               7.

               Jeśli będąca rezydentem w danym państwie członkowskim spółka (dominująca) nie może w danym przypadku zostać uznana, w związku z dyrektywą 2003/49/WE, za zwolnioną z opodatkowania u źródła odnośnie odsetek otrzymanych od spółki (zależnej) będącej rezydentem w innym państwie członkowskim, a spółka dominująca w tym drugim państwie członkowskim jest uznana w tym państwie członkowskim odnośnie tych odsetek za podatnika objętego ograniczonym obowiązkiem podatkowym, czy art. 43 WE z związku z art. 48 WE (bądź też art. 56 WE), razem lub każdy z osobna, wyklucza ustawodawstwo, zgodnie z którym,

                           7.1.

                           to inne państwo członkowskie nakłada na spółkę wypłacającą odsetki obowiązek potrącenia podatku od odsetek u źródła oraz odpowiedzialność wobec organów publicznych za niepobrany u źródła podatek, jeśli nie ma takiego obowiązku potrącenia podatku u źródła w przypadku, gdy spółka otrzymująca odsetki jest rezydentem w tym innym państwie członkowskim?

                           7.2.

                           spółka dominująca w tym innym państwie członkowskim nie ma obowiązku płacenia zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych przez dwa pierwsze lata podatkowe, lecz może zacząć płacić ten podatek dopiero znacznie później niż data wymagalności podatku potrącanego u źródła?

         Trybunał Sprawiedliwości UE jest proszony o połączenie odpowiedzi z odpowiedzią na pytanie 6.

      (1)  Dyrektywa Rady 2003/49/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego do odsetek oraz należności licencyjnych między powiązanymi spółkami różnych państw członkowskich (Dz.U. 2003, L 157, s. 49).


title: Sprawa T-249/14: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2014 r. – Masafi przeciwko OHIM – Hd1 (masafi)

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/23

         Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2014 r. – Masafi przeciwko OHIM – Hd1 (masafi)
   (Sprawa T-249/14)
   2014/C 235/32
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Masafi Co. LLC (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciel: adwokat G. Hinarejos Mulliez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Hd1 Ltd (Huddersfield, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie R 1131/2013-4;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania w razie wstąpienia przez nią do sprawy w charakterze interwenienta.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy w kolorach czarnym i białym zawierający element słowny „masafi” dla towarów z klas 29, 30 i 32

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Hd1 Ltd

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „masafi” zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie pod nr 2 5 51  560

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-303/05: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2005 r. — ACEA Electrabel Produzione S.p.A./Komisja Wspólnot Europejskich

text:
               15.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/14

         Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2005 r. — ACEA Electrabel Produzione S.p.A./Komisja Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-303/05)
   (2005/C 257/28)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: ACEA Electrabel Produzione S.p.A. (Rzym/Włochy) [Przedstawiciele: Luca G. Radicati di Brozolo, Massimo Merola, Chiara Bazoli, Fabrizio D'Alessandri, avvocati]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 marca 2005 r. w sprawie pomocy na redukcję gazów cieplarnianych przy zastosowaniu źródeł energii alternatywnej (pomoc państwa nr C 35/03) w części, w jakiej decyzja ta kwalifikuje jako pomoc państwa środki finansowe przeznaczone na budowę sieci pod ogrzewanie z sieci na obszarze Torrino-Mezzocammino, jak również w części, w jakiej wstrzymuje ona wypłatę pomocy do czasu, gdy Włochy nie dostarczą dowodu zwrotu ze strony ACEA pomocy uznanej w decyzji 2003/193/WE z dnia 5 czerwca 2002 r., dotyczącej ulg podatkowych dla byłych przedsiębiorstw municypalizowanych, za bezprawną i niezgodną ze wspólnym rynkiem;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżącą w niniejszej sprawie jest spółka kontrolowana przez Electrabel SA i ACEA. Dokładniej rzecz ujmując, spółka ta była jedną z trzech spółek kontrolowanych przez holding ACEA Electrabel Holding S.p.A., spółkę joint-venture założoną przez Electrabel i ACEA do prowadzenia działalności w sektorze energii i gazu.
   Niniejsza skarga została wniesiona w przedmiocie decyzji z dnia 16 marca 2005 r., mocą której Komisja zakończyła postępowanie wszczęte w trybie art. 88 akapit 2 WE celem zbadania zgodności ze wspólnym rynkiem finansowania przyznanego przez Regione Lazio na rozszerzenie sieci pod ogrzewanie na obszarze Torrino-Mezzocammino, na obrzeżach Rzymu (pomoc państwa nr C-35/03 — ex NN 90/2002).
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich o stwierdzenie nieważności tej decyzji w części, w jakiej kwalifikuje ona jako pomoc państwa środki finansowe przeznaczone na budowę sieci pod ogrzewanie z sieci na obszarze Torrino-Mezzocammino oraz w części, w jakiej wstrzymuje ona wypłatę pomocy do czasu, gdy Włochy nie dostarczą dowodu zwrotu ze strony ACEA pomocy uznanej w decyzji 2003/193/WE z dnia 5 czerwca 2002 r., dotyczącej ulg podatkowych dla byłych przedsiębiorstw municypalizowanych, za bezprawną i niezgodną ze wspólnym rynkiem („decyzja w sprawie ulg podatkowych”).
   Skarga podnosi w szczególności następujące zarzuty:

               a)

               Sporny środek nie stanowi pomocy państwa, albowiem nie wywiera wpływu na konkurencję, a w każdym razie nie wyrządza żadnej szkody w handlu wewnątrzwspólnotowym. Wywołuje ona bowiem skutki jedynie na poziomie lokalnym, gdyż jest przeznaczona na subwencjonowanie przedsięwzięcia (budowy sieci grzewczej w dzielnicy w okolicach Rzymu), z którego korzyści czerpać będzie ograniczony krąg odbiorców w ramach obszaru znajdującego się na terytorium włoskim, a wręcz w ramach jednej jedynej dzielnicy na obrzeżach jednego miasta;

               b)

               korzystający ze środka (tj. skarżąca) nie jest tym samym podmiotem, co korzystający z pomocy będącej przedmiotem decyzji w sprawie ulg podatkowych (tj. ACEA) ani też nie stanowi z nim jednego podmiotu gospodarczego, stąd nakaz wstrzymania wypłaty finansowania jawi się jako całkowicie bezzasadny;

               c)

               nawet abstrahując od błędu w identyfikacji korzystającego z pomocy i uznając (quod non) ACEA za rzeczywistego adresata rozpatrywanego finansowania, bezzasadnym jawi się powoływanie się na wyrok w sprawie Deggendorf (1) w kontekście niniejszego stanu faktycznego. W szczególności Komisja nie wykazała istnienia przesłanek (w tym między innymi efektu sumowania się poprzednich środków z nowymi środkami), które zgodnie z zasadami, jakie można wywieść z owego wyroku, muszą zostać spełnione, aby można było wstrzymać wypłatę środka.

      (1)  Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 września 2003 r. w sprawach połączonych T-244/93 i T-486/93 TWD przeciwko Komisji (Rec. str. II-2265), utrzymana w mocy wyrokiem Trybunału z dnia 15 maja 1997 r. w sprawie C-355/95 (Rec. str. I-2549).


title: Sprawa C-373/04 P: Odwołanie wniesione 27 sierpnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich od wyroku wydanego przez Sąd Pierwszej Instancji Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (piąta izba) dnia 10 czerwca 2004 r. w połączonych sprawach T-153/01 i T-323/01 Alvarez Moreno przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/10

         Odwołanie wniesione 27 sierpnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich od wyroku wydanego przez Sąd Pierwszej Instancji Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (piąta izba) dnia 10 czerwca 2004 r. w połączonych sprawach T-153/01 i T-323/01 Alvarez Moreno przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-373/04 P)
   (2004/C 251/19)
   Dnia 27 sierpnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie od wyroku wydanego dnia 10 czerwca 2004 r. przez Sąd Pierwszej Instancji Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (piąta izba) w sprawach połączonych T-153/01 i T-323/01 Alvarez Moreno przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, złożone przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez F. Clotuche-Duvieusart i D. Martina działających w charakterze pełnomocników.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               Uchylenie wyroku wydanego przez Sąd Pierwszej Instancji w części dotyczącej sprawy T-323/01.

               2)

               Orzeczenie o niedopuszczalności skargi w sprawie T-323/01.

               3)

               Wydanie ponadto, orzeczenia w sprawie zgodnie z art. 61 Statutu Trybunału Sprawiedliwości i oddalenie skargi w sprawie T-323/01, jako bezzasadnej.

               4)

               Obciążenie A. Moreno kosztami postępowania przed Trybunałem oraz pokrycie przez nią kosztów własnych w sprawie T-323/01.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarga wniesiona przez Alvarez Moreno w sprawie T-323/01 powinna była zostać uznana za niedopuszczalną. Sąd Pierwszej Instancji naruszył w istocie przepisy prawa kwalifikując pismo z 23 lutego 2001 r. jako „decyzję” i tym samym uznając, że ma ono charakter aktu krzywdzącego. Przede wszystkim pismo skarżącej skierowane do Komisji nie zawiera żądania wydania decyzji w rozumieniu art. 90 regulaminu pracowniczego urzędników, ale jedynie żądanie udzielenia informacji o podstawie prawnej, na którą powołała się Komisja zaprzestając rekrutacji tłumaczy, którzy przekroczyli wiek 65 lat. Z tego względu, odpowiedź na to pismo nie może stanowić aktu krzywdzącego w rozumieniu tego przepisu. Z kolei pismo z 23 lutego 2001 r. nie stanowi w żadnym wypadku decyzji Komisji mającej wiążące skutki prawne, która zmieniając jej sytuację prawną skarżącej, miałaby wpływ na jej interesy.
   Odnośnie istoty sprawy, Sąd Pierwszej Instancji naruszył przepisy prawa, z jednej strony uznając, że artykuł 74 Warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (zwanych dalej „Warunkami”) nie znajduje zastosowania do personelu pomocniczego zatrudnionego na podstawie art. 78 ust. 3 Warunków, a z drugiej strony uznając, że przepisy znajdujące zastosowanie do pomocniczych tłumaczy sesyjnych (dalej „przepisy p.t.s.”)przyjęte przez Prezydium Parlamentu Europejskiego 13 lipca 1999 r. obejmują także kwestie związaną z ustaniem zatrudnienia. W rzeczywistości art. 78 ust. 3 Warunków dopuszczający poddanie stosunku zatrudnienia pomocniczych tłumaczy ustnych odrębnej regulacji dotyczy jedynie warunków naboru i wynagrodzenia, a nie odnosi się do kwestii ustania zatrudnienia uregulowanej w art. 74 Warunków przewidującym ograniczenie ze względu na wiek. Błędnym jest przyjęcie, jak zrobił to Sąd Pierwszej Instancji w zaskarżonym wyroku w odniesieniu do umów ograniczonych do określonych dni, że określenie ustania stosunku zatrudnienia stanowi warunek naboru i tym samym wprowadzenie nieprzewidzianego przez Warunki rozróżnienia pomiędzy umowami zawartymi na okres kilku dni i umowami zawartymi na dłuższy okres. Ponadto, przyjmując nawet, że to przepisy p.t.s. powinny regulować kwestię ustania zatrudnienia pomocniczych tłumaczy ustnych, to nie zawierają one jednak żadnej wyraźnej dyspozycji, która wprowadzałaby ograniczenie ze względu na wiek. Zatem wobec braku regulacji w przepisach p.t.s., zastosowanie znajdują Warunki wraz z ich art. 74.


title: Sprawa C-294/16 PPU: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi – Polska) – JZ/Prokuratura Rejonowa Łódź – Śródmieście (Odesłanie prejudycjalne — Pilny tryb prejudycjalny — Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW — Artykuł 26 ust. 1 — Europejski nakaz aresztowania — Skutki przekazania — Zaliczenie okresu zatrzymania odbytego w wykonującym nakaz państwie członkowskim — Pojęcie „zatrzymania” — Środki ograniczające wolność inne niż umieszczenie w zakładzie penitencjarnym — Areszt domowy połączony z dozorem elektronicznym — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuły 6 i 49)

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/12

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi – Polska) – JZ/Prokuratura Rejonowa Łódź – Śródmieście
   (Sprawa C-294/16 PPU) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Artykuł 26 ust. 1 - Europejski nakaz aresztowania - Skutki przekazania - Zaliczenie okresu zatrzymania odbytego w wykonującym nakaz państwie członkowskim - Pojęcie „zatrzymania” - Środki ograniczające wolność inne niż umieszczenie w zakładzie penitencjarnym - Areszt domowy połączony z dozorem elektronicznym - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 6 i 49))
   (2016/C 402/15)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: JZ

      Strona pozwana: Prokuratura Rejonowa Łódź – Śródmieście

      Sentencja

   Artykuł 26 ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że środki takie jak areszt domowy w wymiarze dziewięciu godzin na dobę w godzinach nocnych, połączony z dozorem elektronicznym danej osoby za pomocą opaski elektronicznej, z obowiązkiem stawiennictwa codziennie lub kilka razy w tygodniu w komisariacie policji w określonych godzinach, a także z zakazem występowania o wydanie dokumentów umożliwiających podróż za granicę, nie są co do zasady – uwzględniając rodzaj, czas trwania, skutki i sposób wykonania całokształtu tych środków – do tego stopnia ograniczające, by wywierały skutek w postaci pozbawienia wolności porównywalny z osadzeniem i tym samym zostały zakwalifikowane jako „zatrzymanie” w rozumieniu wspomnianego przepisu, czego sprawdzenie należy jednak do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 296 z 16.08.2016 r.


title: Sprawa T-54/11: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2011 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/33

         Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2011 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-54/11)
   2011/C 80/58
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. Muñoz Pérez)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 7700 z dnia 16 listopada 2010 r. zmniejszającej pomoc z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) dla zintegrowanego programu operacyjnego w ramach celu 1 dla Andaluzji (2000–2006) nr CCI 2000.ES.16.1.PO.003 w zakresie, w jakim nakłada 100 % korektę finansową wydatków finansowanych przez EFRR w odniesieniu do zamówień nr 2075/2003 i nr 2120/2005.

               obciążenie pozwanej instytucji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skarżąca podnosi następujące zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 39 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (Dz.U. L 161, s. 1) ze względu na to, że Komisja wydała zaskarżoną decyzję nie dotrzymując terminu trzech miesięcy od zorganizowanego przez nią przesłuchania lub ewentualnie od przekazania dodatkowych informacji przez władze hiszpańskie.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia polegającego na niewłaściwym zastosowaniu art. 39 ust. 3 lit. b) ww. rozporządzenia nr 1260/1999 ze względu na to, że Komisja stosuje korektę finansową do zamówień nr 2075/2003 i nr 2120/2005 z uwagi na istnienie domniemanych nieprawidłowości w procedurze zastosowanej przy ich udzielaniu, podczas gdy stosowanie procedury negocjacyjnej z pominięciem ogłoszeń było w pełni uzasadnione przepisami art. 6 ust. 3 lit. b) i c) Dyrektywy Rady 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy (Dz.U. L 199, s. 1).


title: Sprawa C-329/09 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. — Iride SpA, poprzednio Azienda Mediterranea Gas e Acqua SpA przeciwko Komisji Europejskiej, przy udziale A2A SpA, poprzednio ASM Brescia SpA (Odwołanie — Pomoc państwa — System pomocy przyznawanej przedsiębiorstwom świadczącym usługi publiczne — Zwolnienia podatkowe — Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny za wspólnym rynkiem — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Legitymacja procesowa — Interes prawny)

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/5

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. — Iride SpA, poprzednio Azienda Mediterranea Gas e Acqua SpA przeciwko Komisji Europejskiej, przy udziale A2A SpA, poprzednio ASM Brescia SpA
   (Sprawa C-329/09 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - System pomocy przyznawanej przedsiębiorstwom świadczącym usługi publiczne - Zwolnienia podatkowe - Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny za wspólnym rynkiem - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Legitymacja procesowa - Interes prawny)
   2012/C 49/08
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Iride SpA, poprzednio Azienda Mediterranea Gas e Acqua SpA (przedstawiciele: L. Radicati di Brozolo, M. Merola i T. Ubaldi, avvocati)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, E. Righini i D. Grespan, pełnomocnicy), A2A SpA, poprzednio ASM Brescia SpA)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba w składzie powiększonym) z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie T-300/02 AMGA przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 decyzji Komisji 2003/193/WE z dnia 5 czerwca 2002 r. w sprawie pomocy państwa w formie zwolnień podatkowych i pożyczek na preferencyjnych warunkach przyznanych przez Włochy na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej z przewagą kapitału publicznego (Dz.UL 77, s. 21).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Iride SpA zostaje obciążona kosztami postępowania odwoławczego.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami związanymi ze złożeniem wniosku o zastąpienie uzasadnienia.

      (1)  Dz.U. C 267 z 07.11.2009.


title: Sprawa C-585/13 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 marca 2015 r. – Europäisch-Iranische Handelsbank AG/Rada Unii Europejskiej, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Komisja Europejska (Odwołanie — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Ograniczenia w zakresie przekazywania środków finansowych — Pomoc podmiotom figurującym w wykazie w uchylaniu się od środków ograniczających lub w ich naruszaniu)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/15

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 marca 2015 r. – Europäisch-Iranische Handelsbank AG/Rada Unii Europejskiej, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Komisja Europejska
   (Sprawa C-585/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Ograniczenia w zakresie przekazywania środków finansowych - Pomoc podmiotom figurującym w wykazie w uchylaniu się od środków ograniczających lub w ich naruszaniu))
   (2015/C 138/19)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Europäisch-Iranische Handelsbank AG (przedstawiciele: S. Jeffrey, S. Ashley i A. Irvine, solicitors, H. Hohmann, Rechtsanwalt, D. Wyatt QC, R. Blakeley, barrister.)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Naert i M. Bishop, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: V. Kaye, pełnomocnik, wspierana przez R. Palmera, barrister), Komisja Europejska

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Europäisch-Iranische Handelsbank AG zostaje obciążony, poza własnymi kosztami, również kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.

      (1)  Dz.U. C 15 z 18.1.2014..


title: Sprawa T-469/17: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2017 r. – The Scotch Whisky Association/EUIPO – José Estévez (JOHN COR)

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/38

         Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2017 r. – The Scotch Whisky Association/EUIPO – José Estévez (JOHN COR)
   (Sprawa T-469/17)
   (2017/C 309/50)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: The Scotch Whisky Association (Edynburg, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci F. Rodríguez Domínguez i J. Gracia Albero)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: José Estévez, SA (Jerez de la Frontera, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: José Estévez, SA

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „JOHN COR” – unijny znak towarowy nr 10 965 937

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 maja 2017 r. w sprawie R 1290/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 64 ust. 1 i art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. g) i j) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-596/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 23 listopada 2016 r. – Enzo Di Puma/Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 23 listopada 2016 r. – Enzo Di Puma/Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)
   (Sprawa C-596/16)
   (2017/C 063/20)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Enzo Di Puma

      Strona pozwana: Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 50 Karty praw podstawowych Unii należy interpretować w taki sposób, że przy istnieniu prawomocnego ustalenia, że nie miało miejsca zachowanie stanowiące przestępstwo karne, wykluczone jest, bez konieczności dokonywania przez sędziego krajowego wszelkich dalszych ustaleń, wszczynanie lub prowadzenie odnośnie do tych samych czynów kolejnego postępowania celem nałożenia sankcji, które, przez wzgląd na ich charakter i stopień surowości, mogą zostać zakwalifikowane jako sankcje karne?

               2)

               Czy sąd krajowy, przy dokonywaniu oceny skuteczności, proporcjonalności i odstraszającego skutku sankcji, celem potwierdzenia naruszenia zasady ne bis in idem, o której mowa w art. 50 Karty praw podstawowych Unii, zobowiązany jest brać pod uwagę granice kary ustanowione przez dyrektywę 2014/57/UE (1)?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/57/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie sankcji karnych za nadużycia na rynku (dyrektywa w sprawie nadużyć na rynku) Dz.U. L 173, s. 179.


title: Sprawa C-311/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 7 czerwca 2013 r. — O. Tümer przeciwko Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 7 czerwca 2013 r. — O. Tümer przeciwko Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen
   (Sprawa C-311/13)
   2013/C 252/31
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Centrale Raad van Beroep

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: O. Tümer

      Druga strona postępowania: Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

      Pytanie prejudycjalne

   Czy — biorąc pod uwagę również jej podstawę prawną zawartą w art. 137 ust. 2 TWE (obecnie art. 153 ust. 2 TFUE) — dyrektywę w sprawie niewypłacalności pracodawcy (1), w szczególności art. 2, 3, i 4 tej dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak art. 3 ust. 3 i art. 61 (Werkloosheidswet), na podstawie którego cudzoziemca będącego obywatelem państwa trzeciego, który nie przebywa legalnie w Niderlandach w rozumieniu art. 8 lit. a)-e) i l) Vreemdelingenwet 2000, nie uważa się za pracownika, również w takim wypadku, jak ten dotyczący wnoszącego odwołanie, który wystąpił o przyznanie świadczenia z tytułu niewypłacalności pracodawcy, którego w świetle prawa cywilnego należy uznać go za pracownika i który spełnia pozostałe warunki przyznania tego świadczenia?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (wersja skodyfikowana), Dz.U. L 283, s. 36


title: Sprawa C-463/08: Skarga wniesiona w dniu 27 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/20

         Skarga wniesiona w dniu 27 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-463/08)
   (2008/C 327/33)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Støvlbæk i M. A. Rabanal Suárez, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (1), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o ich ustanowieniu, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2005/36/WE upłynął w dniu 20 października 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 255, s. 22.


title: Sprawa T-279/11: Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2016 r. – T & L Sugars i Sidul Açúcares/Komisja [Odpowiedzialność pozaumowna — Rolnictwo — Cukier — Środki nadzwyczajne — Zaopatrzenie rynku Unii — Rok gospodarczy 2010/2011 — Norma prawna mająca na celu przyznanie uprawnień jednostkom — Wystarczająco istotne naruszenie — Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 — Zasada niedyskryminacji — Proporcjonalność — Uzasadnione oczekiwania — Obowiązek staranności i zasada dobrej administracji]

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/19

         Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2016 r. – T & L Sugars i Sidul Açúcares/Komisja
   (Sprawa T-279/11) (1)

   ([Odpowiedzialność pozaumowna - Rolnictwo - Cukier - Środki nadzwyczajne - Zaopatrzenie rynku Unii - Rok gospodarczy 2010/2011 - Norma prawna mająca na celu przyznanie uprawnień jednostkom - Wystarczająco istotne naruszenie - Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 - Zasada niedyskryminacji - Proporcjonalność - Uzasadnione oczekiwania - Obowiązek staranności i zasada dobrej administracji])
   (2017/C 022/25)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: T & L Sugars Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i Sidul Açúcares, Unipessoal Lda (Santa Iria de Azóia, Portugalia) (przedstawiciele: początkowo adwokat D. Waelbroeck i D. Slater, solicitor, a następnie D. Waelbroeck)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: DAI – Sociedade de Desenvolvimento Agro-Industrial, SA (Coruche, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat M. Mendes Pereira), RAR – Refinarias de Açúcar Reunidas, SA (Porto, Portugalia) (przedstawiciel: M. Mendes Pereira) oraz SFIR Società Fondiaria Industriale Romagnola SpA (Cesena, Włochy) i SFIR Raffineria di Brindisi SpA (Cesena) (przedstawiciele: adwokaci P. Buccarelli i M. Todino)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. Demeneix, P. Rossi i N. Donnelly, a następnie P. Rossi i P. Ondrůšek, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, D. Colas i C. Candat, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Sitbon i A. Westerhof Löfflerová, pełnomocnicy) i Comité européen des fabricants de sucre (CEFS) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat C. Pitschas)

      Przedmiot

   Przedstawione na podstawie art. 268 TFUE żądanie naprawienia domniemanej szkody, jaką skarżące poniosły, po pierwsze, ze względu na wydanie rozporządzenia Komisji (UE) nr 222/2011 z dnia 3 marca 2011 r. ustanawiającego nadzwyczajne środki w odniesieniu do udostępniania pozakwotowego cukru i izoglukozy na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty za przekroczenie kwoty krajowej w roku gospodarczym 2010/2011 (Dz.U. 2011, L 60, s. 6), rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 293/2011 z dnia 23 marca 2011 r. ustalającego współczynnik przydziału, odrzucającego dalsze wnioski i zamykającego okres składania wniosków w odniesieniu do dostępnych ilości pozakwotowego cukru do sprzedania na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty za przekroczenie kwoty krajowej (Dz.U. 2011, L 79, s. 8), rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 302/2011 z dnia 28 marca 2011 r. otwierającego pozakwotowy kontyngent taryfowy na przywóz pewnej ilości cukru w roku gospodarczym 2010/2011 (Dz.U. 2011, L 81, s. 8) i rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 393/2011 z dnia 19 kwietnia 2011 r. ustalającego współczynnik przydziału dotyczący wydawania pozwoleń na przywóz, o które złożono wnioski od dnia 1 do dnia 7 kwietnia 2011 r. w odniesieniu do produktów cukrowniczych w ramach niektórych kontyngentów taryfowych, oraz zawieszającego składanie wniosków o takie pozwolenia (Dz.U. 2011, L 104, s. 39), a po drugie, ze względu na odmowę przez Komisję podjęcia niezbędnych środków w celu przywrócenia zaopatrzenia w surowy cukier trzcinowy.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               T & L Sugars Ltd i Sidul Açúcares, Unipessoal Lda, z jednej strony, oraz Komisja Europejska, z drugiej strony, pokrywają własne koszty związane z podniesieniem zarzutu niedopuszczalności, po rozpatrzeniu którego zapadł wyrok z dnia 6 czerwca 2013 r., T & L Sugars i Sidul Açúcares/Komisja (T-279/11, EU:T:2013:299).

               3)

               T & L Sugars i Sidul Açúcares pokrywają, obok własnych kosztów, poniesione przez Komisję koszty związane z rozpoznaniem skargi co do istoty.

               4)

               Republika Francuska i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty, w tym koszty związane z podniesieniem zarzutu niedopuszczalności, po rozpatrzeniu którego zapadł wyrok z dnia 6 czerwca 2013 r., T & L Sugars i Sidul Açúcares/Komisja (T-279/11, EU:T:2013:299).

               5)

               DAI Sociedade de Desenvolvimento Agro-Industrial, SA, RAR Refinarias de Açùcar Reunidas, SA, SFIR Società Fondiaria Industriale Romagnola SpA i SFIR Raffineria di Brindisi SpA, a także Comité européen des fabricants de sucre (CEFS) pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 232 z 6.8.2011.


title: Sprawa C-629/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) w dniu 24 grudnia 2010 r. — TUI Travel plc, British Airways plc, easyJet Airline Co. Ltd, International Air Transport Association, The Queen przeciwko Civil Aviation Authority

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) w dniu 24 grudnia 2010 r. — TUI Travel plc, British Airways plc, easyJet Airline Co. Ltd, International Air Transport Association, The Queen przeciwko Civil Aviation Authority
   (Sprawa C-629/10)
   2011/C 89/18
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: TUI Travel plc, British Airways plc, easyJet Airline Co. Ltd, International Air Transport Association

      Strona pozwana: Civil Aviation Authority

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 5–7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że wymagają one, aby odszkodowanie przewidziane w art. 7 było wypłacane pasażerom, których loty doznały opóźnienia w rozumieniu art. 6, a jeśli tak to w jakich okolicznościach?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy art. 5–7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 są nieważne w całości bądź w części, ze względu na naruszenie zasady równego traktowania?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 5–7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 są nieważne w całości bądź w części, ze względu na a) brak spójności z konwencją montrealską; b) naruszenie zasady proporcjonalności; lub c) naruszenie zasady pewności prawa?

               4)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze oraz odpowiedzi przeczącej na pytanie trzecie, jakie ograniczenia czasowe skutków orzeczenia Trybunału w niniejszej sprawie należy wprowadzić, o ile w ogóle należy je wprowadzać?

               5)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy wyrok w sprawie Sturgeon winien wywierać skutek między dniem 19 listopada 2009 r. a dniem wydania przez Trybunał wyroku w niniejszej sprawie, a jeśli tak to jaki?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1


title: Sprawy połączone od C-465/09 P do C-470/09 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 czerwca 2011 r. — Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya (C-465/09 P i C-468/09 P), Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava (C-466/09 P i C-469/09 P), Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa (C-467/09 P i C-470/09 P) przeciwko Komisji Europejskiej, Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco, Comunidad Autónoma de la Rioja, Confederación Empresarial Vasca (Confebask) (Odwołanie — Pomoc państwa — Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE — Decyzje ostateczne uznające za niezgodne ze wspólnym rynkiem systemy pomocy państwa wprowadzone przez Hiszpanię w 1993 r. na rzecz niektórych nowo utworzonych przedsiębiorstw w prowincjach Álava, Vizcaya i Guipúzcoa — Zwolnienie z podatku dochodowego od osób prawnych — Zawisłość sporu — Pojęcie „dopuszczalnej pomocy” — Uzasadnione oczekiwania — Przestrzeganie rozsądnego terminu — Brak poinformowania)

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 czerwca 2011 r. — Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya (C-465/09 P i C-468/09 P), Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava (C-466/09 P i C-469/09 P), Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa (C-467/09 P i C-470/09 P) przeciwko Komisji Europejskiej, Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco, Comunidad Autónoma de la Rioja, Confederación Empresarial Vasca (Confebask)
   (Sprawy połączone od C-465/09 P do C-470/09 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE - Decyzje ostateczne uznające za niezgodne ze wspólnym rynkiem systemy pomocy państwa wprowadzone przez Hiszpanię w 1993 r. na rzecz niektórych nowo utworzonych przedsiębiorstw w prowincjach Álava, Vizcaya i Guipúzcoa - Zwolnienie z podatku dochodowego od osób prawnych - Zawisłość sporu - Pojęcie „dopuszczalnej pomocy” - Uzasadnione oczekiwania - Przestrzeganie rozsądnego terminu - Brak poinformowania)
   2011/C 226/07
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya (C-465/09 P i C-468/09 P), Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava (C-466/09 P i C-469/09 P), Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa (C-467/09 P i C-470/09 P) (przedstawiciele: I. Sáenz-Cortabarría Fernández i M. Morales Isasi, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy), Comunidad autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco (przedstawiciele: I. Sáenz-Cortabarría Fernández i M. Morales Isasi, adwokaci), Comunidad autónoma de La Rioja (przedstawiciele: J. Criado Gámez i M. Martínez Aguirre, adwokaci), Confederación Empresarial Vasca (Confebask)

      Interwenient popierający stronę wnoszącą odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) z dnia 9 września 2009 r. w sprawach połączonych od T-30/01do T-32/01 i od T-86/02 do T-88/02 Diputación Foral de Álava i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd orzekł, w sprawach od T-30/01 do T-32/01, iż postępowanie zostaje umorzone w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 28 listopada 2000 r. o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE w odniesieniu do korzyści podatkowych przyznawanych przez przepisy przyjęte przez Diputación Foral de Álava, Diputación Foral de Guipúzcoa i Diputación Foral de Vizcaya w postaci zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych dla niektórych nowo utworzonych przedsiębiorstw, a w sprawach od T-86/02 do T-88/02 oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/28/WE, 2003/86/WE oraz 2003/192/WE z dnia 20 grudnia 2001 r. dotyczących systemu pomocy państwa wprowadzonego przez Hiszpanię w 1993 r. na rzecz niektórych nowo utworzonych przedsiębiorstw w prowincjach Álava (T-86/02), Vizcaya (T-87/02) oraz Guipúzcoa (T-88/02) (odpowiednio Dz.U. 2003, L 17, s. 20, Dz.U. 2003, L 40, s. 11, oraz Dz.U. 2003, L 77, s. 1), w postaci zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych.

      Sentencja

               1)

               Odwołania zostają oddalone.

               2)

               Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya, Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava, Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa oraz Comunidad autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco ponoszą w równych częściach koszty związane z niniejszym postępowaniem.

               3)

               Królestwo Hiszpanii ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2011.