title: Sprawa T-16/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 września 2009 r. — Viasat Broadcasting UK przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Dokapitalizowanie nadawcy publicznego po wydaniu pierwszej decyzji nakazującej odzyskanie pomocy państwa niezgodnej ze wspólnym rynkiem — Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń — Stwierdzenie nieważności pierwszej decyzji — Umorzenie postępowania)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/47

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 września 2009 r. — Viasat Broadcasting UK przeciwko Komisji
   (Sprawa T-16/05) (1)

   (Pomoc państwa - Dokapitalizowanie nadawcy publicznego po wydaniu pierwszej decyzji nakazującej odzyskanie pomocy państwa niezgodnej ze wspólnym rynkiem - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Stwierdzenie nieważności pierwszej decyzji - Umorzenie postępowania)
   2009/C 282/89
   Język postępowania: duński

      Strony

      Strona skarżąca: Viasat Broadcasting UK Ltd (West Drayton, Middlesex, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Hjelmborg i M. Honoré, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Støvlbæk i M. Niejahr, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający żądania strony skarżącej: SBS TV A/S, dawniej TV Danmark A/S (Skovlunde, Dania); oraz SBS Danish Television Ltd, dawniej Kanal 5 Denmark Ltd (Hounslow, Middlesex, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo D. Vandermeersch, K.-U. Karl, K. Nordlander i H. Peytz, następnie D. Vandermeersch, K.U. Karl i H. Peytz, adwokaci)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Królestwo Danii (przedstawiciele: J. Molde, pełnomocnik, wspierany przez P. Bieringa i K. Lundgaarda Hansena, adwokatów); oraz TV 2/Danmark A/S (Odense, Dania) (przedstawiciele: O. Koktvedgaard i M. Thorninger, adwokaci)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2004) 3632 wersja ostateczna z dnia 6 października 2004 r. dotyczącej dokapitalizowania TV 2/Danmark A/S.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każdy z uczestników poniesie swe koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005.


title: Sprawa T-56/09: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2009 r. – Saint-Gobain Glass France i in. przeciwko Komisji

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/31

         Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2009 r. – Saint-Gobain Glass France i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-56/09)
   2009/C 90/49
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Saint-Gobain Glass France SA (Courbevoie, Francja), Saint-Gobain Sekurit Deutschland GmbH & Co. KG (Akwizgran, Niemcy), Saint-Gobain Sekurit France SAS (Thourotte, Francja) (przedstawiciele: B. van de Walle de Ghelcke, B. Meyring, M. Guillaumond i E. Venot, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej
       (1)

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich C(2008) 6815 wersja ostateczna z dnia 12 listopada 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE w sprawie COMP/39.125 – Szkło samochodowe, w wersji zmienionej w drodze decyzji C(2009) 863 wersja ostateczna z dnia 11 lutego 2009 r., doręczonej skarżącym w dniach 13 i 16 lutego 2009 r., jak również uzasadnienia leżącego u podstaw sentencji, w zakresie w jakim zmieniona wersja tej decyzji adresowana jest do skarżących bądź alternatywnie – art. 2 tej decyzji;

               —

               ewentualnie, obniżenie, do odpowiedniej kwoty, grzywny nałożonej na skarżące w art. 2 decyzji, w wersji zmienionej w drodze decyzji C(2009) 863 wersja ostateczna z dnia 11 lutego 2009 r., doręczonej skarżącym w dniach 13 i 16 lutego 2009 r.;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności w części decyzji Komisji C(2008) 6815 wersja ostateczna z dnia 12 listopada 2008 r. w sprawie COMP/39.125 – Szkło samochodowe, w której Komisji stwierdziła, że określone przedsiębiorstwa, w tym skarżące, naruszyły art. 81 ust. 1 WE i art. 53 ust. 1 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, rozdzielając między siebie umowy w sprawie dostawy szyb samochodowych i koordynując prowadzoną przez nie politykę cen i strategie zaopatrzenia na europejskim rynku szkła samochodowego.
   Na poparcie skargi skarżące podnoszą osiem zarzutów opartych na:

               —

               naruszeniu prawa do niezależnego i bezstronnego sądu oraz prawa do poszanowania domniemania niewinności, gdyż grzywna została nałożona przez organ administracyjny dysponujący zarówno uprawnieniami dochodzeniowymi, jak i uprawnieniami do karania, jak również na niezgodności z prawem rozporządzenia nr 1/2003 (2), jako że nie przewiduje ono tego rodzaju prawa do niezależnego i bezstronnego sądu;

               —

               naruszeniu prawa skarżących do bycia wysłuchanym, gdyż Komisja nie poddała postępowaniu kontradyktoryjnemu sposobu obliczenia grzywny na podstawie wytycznych w sprawie grzywien z 2006 r. (3);

               —

               naruszeniu art. 253 WE, jako że zaskarżona decyzja nie jest uzasadniona w sposób wymagany prawem, gdyż Komisja nie wyjaśniła konkretnie, na podstawie jakiej sprzedaży obliczony został obrót pozostający w związku z naruszeniem;

               —

               naruszeniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 i zasady indywidualnego charakteru kar oraz na nadużyciu władzy, jako że pułap wynoszący 10 % powinien był zostać zastosowany wyłącznie do obrotu skarżących, z wyłączeniem obrotu Compagnie de Saint-Gobain;

               —

               naruszeniu zasady niedziałania kar wstecz, gdyż ich zdaniem Komisja zastosowała ze skutkiem wstecznym wytyczne w sprawie grzywien z 2006 r., opierając zaskarżoną decyzję na tych wytycznych mimo to, że zostały one wydane po zakończeniu naruszenia, co doprowadziło do istotnego i nieprzewidywalnego podwyższenia poziomu grzywien;

               —

               naruszeniu zasady proporcjonalności poprzez nałożenie nadmiernej, nieproporcjonalnej i niedającej się uzasadnić odstraszającym skutkiem grzywny;

               —

               naruszeniu art. 23 rozporządzenia nr 1/2003 i na braku uzasadnienia, jako że Komisja nie miała prawa oprzeć się na dwóch przypadkach powrotu do naruszenia uznanych za istotne w zaskarżonej decyzji, ponieważ żadna z tych dwóch decyzji nie była adresowana do skarżących;

               —

               na naruszeniu prawa i na błędzie w ocenie przy zastosowaniu art. 23 ust. 2 lit. a) i ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003, jako że przy obliczaniu grzywny Komisja nie uwzględniła tego, że skarżące nie podważyły występowania zarzucanych im okoliczności faktycznych.

      (1)  W wersji zmienionej po wniesieniu skargi z powodu sprostowania przez Komisję zaskarżonej decyzji.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).

      (3)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2).


20150731029616882015/C 270/342742015TC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150616272711Sprawa T-274/15 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 16 czerwca 2015 r. – Alcogroup i Alcodis/Komisja (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek bioetanolu i etanolu – Postępowanie administracyjne – Nakaz poddania się kontroli – Odmowa zawieszenia środków dochodzenia – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Niedopuszczalność)
 ---documentbreak--- C2702015PL2710120150616PL0034271271Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 16 czerwca 2015 r. – Alcogroup i Alcodis/Komisja
   (Sprawa T-274/15 R)
   „(Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek bioetanolu i etanolu — Postępowanie administracyjne — Nakaz poddania się kontroli — Odmowa zawieszenia środków dochodzenia — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Niedopuszczalność)”2015/C 270/34Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Alcogroup (Bruksela, Belgia) i Alcodis (Bruksela) (przedstawiciele: adwokaci P. de Bandt, J. Dewispelaere i J. Probst)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito, V. Bottka i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zmierzających, po pierwsze, do zawieszenia wykonania decyzji Komisji C(2015) 1769 wersja ostateczna z dnia 12 marca 2015 r. skierowanej do Alcogroup jak również do wszystkich przedsiębiorstw bezpośrednio i pośrednio przez nią kontrolowanych, w tym Alcodis, dotyczącej postępowania na podstawie art. 20 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (AT.40244 – AQUAVIT), jak również jej decyzji z dnia 8 maja 2015 r. skierowanej do Alcogroup w ramach dochodzeń AT.A0244 – Bioetanol – i AT.A0054 – Oil and Biofuel Markets oraz, po drugie, do postanowienia przez Komisję zawieszenia wszystkich działań dochodzeniowych w ramach postępowań AT.A0054 i AT.A0244.

      Sentencja

            1)

            Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje odrzucony.

            2)

            Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa F-110/14: Skarga wniesiona w dniu 15 października 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/46

         Skarga wniesiona w dniu 15 października 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-110/14)
   (2015/C 026/61)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji dotyczących przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącego do systemu emerytalnego Unii na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego jest niezgodny z prawem, a w związku z tym nie znajduje zastosowania;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 24 maja 2013 r. dotyczącej uwzględnienia uprawnień emerytalnych skarżącego nabytych przed rozpoczęciem służby w ramach ich przenoszenia do systemu emerytalnego instytucji Unii Europejskiej na podstawie ogólnych przepisach wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-422/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 27 sierpnia 2010 r. — Georgetown University, University of Rochester, Loyola University of Chicago przeciwko Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 27 sierpnia 2010 r. — Georgetown University, University of Rochester, Loyola University of Chicago przeciwko Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks
   (Sprawa C-422/10)
   ()
   2010/C 301/17
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Georgetown University, University of Rochester, Loyola University of Chicago

      Strona pozwana: Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozporządzenie o SPC, a w szczególności jego art. 3 lit. b), pozwala przyznać dodatkowe świadectwo ochronne pojedynczemu aktywnemu składnikowi lub mieszaninie aktywnych składników, gdy:

                           a)

                           patent podstawowy pozostający w mocy chroni pojedynczy aktywny składnik lub mieszaninę aktywnych składników, w rozumieniu art. 3 lit. a) rozporządzenia SPC; a

                           b)

                           produkt leczniczy zawierający pojedynczy aktywny składnik lub mieszaninę aktywnych składników wraz z jednym lub większą ilością innych aktywnych składników jest przedmiotem ważnego zezwolenia, przyznanego zgodnie z dyrektywami 2001/83/WE (1) lub 2001/82/WE (2), które jest pierwszym zezwoleniem na dopuszczenie do obrotu wspomnianego pojedynczego aktywnego składnika lub wspomnianej mieszaniny aktywnych składników?

      (1)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67).

      (2)  Dyrektywa 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych (Dz.U. L311, s. 1).


title: Sprawa T-167/17 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 24 marca 2017 r. – RV/Komisja (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Służba publiczna — Skierowanie na urlop i na emeryturę — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/26

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 24 marca 2017 r. – RV/Komisja
   (Sprawa T-167/17 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Służba publiczna - Skierowanie na urlop i na emeryturę - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2017/C 178/39)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: RV (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis i N. de Montigny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 278 i 279 TFUE o zawieszenie wykonania decyzji Komisji z dnia 21 grudnia 2016 r. w sprawie skierowania skarżącego na urlop w interesie służby i z urzędu na emeryturę z dniem 1 kwietnia 2017 r.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa F-42/11: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2011 r. — Honnefelder przeciwko Komisji

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/34

         Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2011 r. — Honnefelder przeciwko Komisji
   (Sprawa F-42/11)
   2011/C 186/64
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Stephanie Honnefelder (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: C. Bode, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o niewpisaniu skarżącej na listę rezerwową konkursu EPSO/AD/26/05.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 11 lutego 2011 r.;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania;

               —

               ewentualnie wydanie wyroku zaocznego.


title: Sprawa C-491/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Debreceni Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 31 października 2012 r. — Magdolna Margit Szabadosné Bay

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Debreceni Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 31 października 2012 r. — Magdolna Margit Szabadosné Bay
   (Sprawa C-491/12)
   2013/C 79/07
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Debreceni Munkaügyi Bíróság.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Magdolna Margit Szabadosné Bay.

      Strona pozwana: Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 30 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że przepis ten zmierza jedynie do zagwarantowania możliwości uzyskania ochrony prawnej wobec nieuzasadnionych (unjustified) i bezprawnych zwolnień z pracy?

               2)

               Czy rzeczony przepis oznacza, że dokonując zwolnienia pracodawca jest zobowiązany powiadomić pracownika na piśmie o powodach zwolnienia, a do takiego zwolnienia nie może dojść w sposób nieuzasadniony (unjustified)?

               3)

               Czy brak poinformowania o przyczynach powoduje sam w sobie bezprawność zwolnienia, czy też pracodawca może wskazać powody później w trakcie ewentualnego postępowania dotyczącego stosunku pracy?


title: Opinia 2/15: Wniosek o opinię przedstawiony przez Komisję Europejską w trybie art. 218 ust. 11 TFUE

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/18

         Wniosek o opinię przedstawiony przez Komisję Europejską w trybie art. 218 ust. 11 TFUE
   (Opinia 2/15)
   (2015/C 363/22)
   Język postępowania: wszystkie języki urzędowe

      Strona przedstawiająca wniosek

   Komisja Europejska (przedstawiciele: U. Wölker, B. De Meester, M. Kocjan, R. Vidal Puig, pełnomocnicy)

      Pytanie przedstawione Trybunałowi

   Czy Unia posiada kompetencję wymaganą do samodzielnego podpisania i zawarcia umowy o wolnym handlu z Singapurem? W szczególności:

               —

               które postanowienia przedmiotowej umowy wchodzą w zakres wyłącznej kompetencji Unii,

               —

               które postanowienia przedmiotowej umowy wchodzą w zakres kompetencji dzielonych Unii oraz

               —

               czy którekolwiek z postanowień przedmiotowej umowy wchodzi w zakres wyłącznej kompetencji państw członkowskich?


title: Sprawa T-364/10: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Duravit i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG — Koordynacja podwyżek cen i wymiana mających szczególne znaczenie informacji handlowych — Jednolite i ciągłe naruszenie — Ciężar dowodu — Grzywny — Równość traktowania — Proporcjonalność — Legalność kar)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/23

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Duravit i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-364/10) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG - Koordynacja podwyżek cen i wymiana mających szczególne znaczenie informacji handlowych - Jednolite i ciągłe naruszenie - Ciężar dowodu - Grzywny - Równość traktowania - Proporcjonalność - Legalność kar)
   2013/C 325/38
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Duravit AG (Hornberg, Niemcy); Duravit SA (Bischwiller, Francja); i Duravit BeLux SPRL/BVBA (Overijse, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci R. Bechtold, U. Soltész i C. von Köckritz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i A. Antoniadis, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata P. Thyriego)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Simm i F. Florindo Gijón, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem głównym, żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania zgodnie z art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.092 — Instalacje sanitarne do łazienek), a także — tytułem ewentualnym — żądanie obniżenia kwoty grzywny nałożonej na skarżące w tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 1 pkt 8 decyzji Komisji C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania zgodnie z art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.092 — Instalacje sanitarne do łazienek) w zakresie, w jakim Komisja Europejska uznała w nim, że Duravit AG, Duravit BeLux SPRL/BVBA i Duravit SA uczestniczyły w naruszeniu na terytoriach Włoch, Austrii i Niderlandów.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Duravit AG, Duravit BeLux et Duravit SA pokrywają trzy czwarte własnych kosztów.

               4)

               Komisja pokrywa jedną czwartą kosztów poniesionych przez Duravit AG, Duravit BeLux i Duravit SA oraz własne koszty.

               5)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa F-7/12: Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2012 r. — ZZ przeciwko Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA)

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/30

         Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2012 r. — ZZ przeciwko Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA)
   (Sprawa F-7/12)
   2012/C 133/59
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi, A. Tymen)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej za 2009 r., listy zmiany zaszeregowania urzędników z 2010 r. i, w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 17 października 2011 r. oddalającej wniosek [zażalenie] skarżącego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za 2009 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 16 listopada 2010 r. ustalającej listę personelu, którego zaszeregowanie zostało zmienione w ramach postępowania w sprawie zmiany zaszeregowania za 2010 r.;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 17 października 2011 r. oddalającej zażalenie skarżącego z dnia 16 czerwca 2011 r.;

               —

               obciążenie ENISA kosztami postępowania.


title: Sprawa T-270/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 listopada 2008 r. — Lego Juris przeciwko OHIM — Mega Brands (czerwony klocek Lego) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego — Czerwony klocek Lego — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Oznaczenie składające się wyłącznie z kształtu towaru niezbędnego do uzyskania efektu technicznego — Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt ii) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Wnioski dowodowe)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/22

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 listopada 2008 r. — Lego Juris przeciwko OHIM — Mega Brands (czerwony klocek Lego)
   (Sprawa T-270/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego - Czerwony klocek Lego - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Oznaczenie składające się wyłącznie z kształtu towaru niezbędnego do uzyskania efektu technicznego - Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt ii) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Wnioski dowodowe)
   (2009/C 6/45)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Lego Juris A/S (Billund, Dania) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard, A. Renck i T. Dolde)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Mega Brands, Inc. (Montreal, Kanada) (przedstawiciele: adwokaci P. Cappuyns i C. De Meyer)
   Przedmiot sprawy
   Skarga wniesiona na decyzję Wielkiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 lipca 2006 r. (sprawa R 856/2004-G) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia między Mega Brands, Inc. a Lego Juris A/S.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Lego Juris A/S zostaje obciążona kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006.


title: Sprawa F-59/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 2 marca 2016 r. – FY/Komisja (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Odprawa — Artykuł 12 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego — Zakończenie służby)

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/47

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 2 marca 2016 r. – FY/Komisja
   (Sprawa F-59/15) (1)

   ((Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Odprawa - Artykuł 12 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Zakończenie służby))
   (2016/C 136/66)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: FX (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji odmownej w sprawie wypłacenia dochodzonej przez skarżącego odprawy w związku z zakończeniem pełnienia przez niego funkcji oraz o nieprzyznaniu odszkodowania i zadośćuczynienia z tytułu podnoszonych szkody i krzywdy.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               FX pokrywa dwie trzecie własnych kosztów.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona jedna trzecią kosztów poniesionych przez FX.

      (1)  Dz.U. C 213 z 29.6.2015, s. 48.


title: Sprawa C-477/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — Charles Defossez przeciwko Christianowi Wiartowi działającemu w charakterze syndyka masy upadłościowej Sotimon SARL, Office national de l’emploi — fonds de fermeture d’entreprises, Centre de gestion et d’études de l’Association pour la gestion du régime de garantie des créances des salariés de Lille (CGEA) (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywy 80/987/EWG i 2002/74/WE — Niewypłacalność pracodawcy — Ochrona pracowników najemnych — Wypłata należności z tytułu niezaspokojonych roszczeń pracowników — Ustalenie właściwej instytucji gwarancyjnej — Korzystniejsza gwarancja na podstawie prawa krajowego — Możliwość skorzystania z takiej gwarancji)

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — Charles Defossez przeciwko Christianowi Wiartowi działającemu w charakterze syndyka masy upadłościowej Sotimon SARL, Office national de l’emploi — fonds de fermeture d’entreprises, Centre de gestion et d’études de l’Association pour la gestion du régime de garantie des créances des salariés de Lille (CGEA)
   (Sprawa C-477/09) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywy 80/987/EWG i 2002/74/WE - Niewypłacalność pracodawcy - Ochrona pracowników najemnych - Wypłata należności z tytułu niezaspokojonych roszczeń pracowników - Ustalenie właściwej instytucji gwarancyjnej - Korzystniejsza gwarancja na podstawie prawa krajowego - Możliwość skorzystania z takiej gwarancji)
   2011/C 139/09
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Charles Defossez

      Strona pozwana: Christian Wiart, działający w charakterze syndyka masy upadłościowej Sotimon SARL, Office national de l’emploi — fonds de fermeture d’entreprises, Centre de gestion et d’études de l’Association pour la gestion du régime de garantie des créances des salariés de Lille (CGEA)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation (Francja) — Wykładnia art. 8a dyrektywy Rady nr 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy zmienionej dyrektywą nr 2002/74/WE (Dz.U. L 270, s. 10) w związku z art. 9 tej dyrektywy — Określenie instytucji odpowiedzialnej za wypłatę należności z tytułu niezaspokojonych roszczeń pracowników — Instytucja gwarancyjna w państwie członkowskim, na terytorium którego pracownicy stale pracują — Prawo pracownika do skorzystania z korzystniejszej gwarancji instytucji, w której pracodawca jest ubezpieczony i na rzecz której płaci składki zgodnie z prawem krajowym

      Sentencja

               1)

               Artykuł 3 dyrektywy Rady 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r. dotyczącej ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy w brzmieniu obowiązującym przed wprowadzeniem do niej zmian przez dyrektywę 2002/74/WE należy interpretować w ten sposób, że w zakresie wypłaty należności z tytułu niezaspokojonych roszczeń pracownika, który stale wykonywał pracę w innym państwie członkowskim niż państwo, w którym znajduje się siedziba jego pracodawcy, uznanego za niewypłacalnego przed dniem 8 października 2005 r., w sytuacji gdy pracodawca ten nie ma siedziby w tym innym państwie członkowskim i wypełnia obowiązek udziału w finansowaniu instytucji gwarancyjnej w państwie członkowskim, w którym znajduje się jego siedziba, to na tej instytucji spoczywają obowiązki określone w tym artykule.

               2)

               Dyrektywa 80/987 nie stoi na przeszkodzie temu, aby ustawodawstwo państwa członkowskiego przewidywało możliwość skorzystania przez pracownika najemnego z gwarancji należności pracowniczych instytucji krajowej, zgodnie z prawem tego państwa członkowskiego uzupełniającej lub zastępującej gwarancję udzieloną przez instytucję, która jest właściwa na podstawie dyrektywy, pod warunkiem że gwarancja ta wiąże się z wyższym poziomem ochrony pracownika.

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2010.


title: Sprawa C-155/11 PPU: Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 czerwca 2011 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank ’s-Gravenhage — Niderlandy) — Bibi Mohammad Imran przeciwko Minister van Buitenlandse Zaken (Odesłanie prejudycjalne — Umorzenie postępowania)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/18

         Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 czerwca 2011 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank ’s-Gravenhage — Niderlandy) — Bibi Mohammad Imran przeciwko Minister van Buitenlandse Zaken
   (Sprawa C-155/11 PPU) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Umorzenie postępowania)
   2011/C 269/30
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank ’s-Gravenhage

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Strona skarżąca: Bibi Mohammad Iran
   Strona pozwana: Minister van Buitenlandse Zaken

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank’s-Gravenhage — Wykładnia art. 7 ust. 2 dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (Dz.U. L 251, s. 12) — Warunki wykonania wskazanego prawa — Przepisy krajowe przewidujące dla członka rodziny osoby mającej obywatelstwo państwa trzeciego i stale przebywającej w danym państwie członkowskim obowiązek zaliczenia egzaminu integracji społecznej dla celów wjazdu na terytorium krajowe — Członek rodziny będący matką ośmiorga dzieci, w tym 7 nieletnich, które przebywają stale w państwie członkowskim — Możliwość nauki w państwie trzecim będącym państwem pochodzenia w języku państwa członkowskiego — Względy medyczne lub inne okoliczności uniemożliwiające członkowi rodziny zaliczenie egzaminu integracji społecznej w rozsądnym terminie

      Sentencja

   Postępowanie w sprawie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym przedstawionego przez Rechtbank’s-Gravenhage (Niderlandy) postanowieniem z dnia 31 marca 2011 r. zostaje umorzone.

      (1)  Dz.U. C 219 z 23.7.2011.


title: Sprawa T-309/12: Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2012 r. — Zweckverband Tierkörperbeseitigung przeciwko Komisji

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/19

         Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2012 r. — Zweckverband Tierkörperbeseitigung przeciwko Komisji
   (Sprawa T-309/12)
   2012/C 273/33
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Zweckverband Tierkörperbeseitigung in Rheinland-Pfalz, im Saarland, im Rheingau-Taunus-Kreis und im Landkreis Limburg-Weilburg (Rivenich, Niemcy) (przedstawiciele: A. Kerkmann, Rechtsanwältin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA.25051 (C 19/2010) (ex NN 23/2010), jaką Niemcy przyznały Zweckverband Tierkörperbeseitigung in Rheinland-Pfalz, im Saarland, im Rheingau-Taunus-Kreis und im Landkreis Limburg-Weilburg [nr sprawy C(2012) 2557 wersja ostateczna];

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

               —

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE poprzez stwierdzenie, że stronę skarżącą należy uznać za przedsiębiorstwo.
               Jej zdaniem zapłata składek służy wykonaniu zadania z zakresu usług publicznych poza rynkiem. W ramach wykonywania tego zadania strona skarżąca nie działa jako przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

               —

               Zarzut drugi: naruszenie art. 107 ust. 1 i art. 106 ust. 2 TFUE poprzez stwierdzenie, że stronie skarżącej przysporzona została korzyść gospodarcza w drodze składek i że nie chodzi o usługę w ogólnym interesie gospodarczym.
               Strona skarżąca nie uzyskuje żadnej korzyści gospodarczej dzięki zapłacie składek przez jej członków, jako że płatność ta jest ustalana przez władze publiczne i nie stanowi subsydiowania krzyżowego działalności, jaką strona skarżąca proponuje na rynku. Pomocniczo chodzi tu o usługę w ogólnym interesie gospodarczym, czemu Komisja zaprzecza, naruszając przy tym poważnie kryteria badania przysługujące jej zgodnie z orzecznictwem, co stanowi błąd w ocenie. W niniejszym przypadku spełnione są także cztery [tzw.] kryteria Altmark.

               —

               Zarzut trzeci: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE z powodu nietrafnych ustaleń dotyczących okoliczności faktycznych składających się na zakłócenie konkurencji i na naruszenie handlu między państwami członkowskimi.
               Usuwanie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego kategorii 1 i 2 w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 nie stanowi w Niemczech działalności otwartej dla rynku, tak że wyłączność przyznana zgodnie z prawem stronie skarżącej nie prowadzi do zakłócenia konkurencji i naruszenia handlu.

               —

               Zarzut czwarty: naruszenie art. 106 ust. 2 TFUE poprzez błędne zastosowanie przesłanek wyrażenia zgody przewidzianych w tym postanowieniu.
               Podczas swojego badania Komisja błędnie zastosowała kryterium efektywności gospodarczej i nie ograniczyła się, z naruszeniem przysługujących jej kompetencji kontrolnych, do wykazania występowania ewentualnej nadmiernej rekompensaty.

               —

               Zarzut piąty: naruszenie podziału kompetencji między Unią a państwami członkowskimi przewidzianego w art. 14 TFUE i tym samym naruszenie zasady pomocniczości (art. 5 ust. 3 traktatu o Unii Europejskiej).
               Komisja naruszyła prerogatywy ocenne przysługujące jednostkom niższego rzędu państw członkowskich przy definiowaniu usług w ogólnym interesie gospodarczym.

               —

               Zarzut szósty: naruszenie art. 108 ust. 1 TFUE i art. 1 ust. b) lit. v), art. 14 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 poprzez stwierdzenie, że zapłata składek stanowi nową pomoc od 1998 r.
               Stwierdzenia Komisji opierają się na niewystarczającej ocenie okoliczności faktycznych.

               —

               Zarzut siódmy: naruszenie art. 2 traktatu o Unii Europejskiej, art. 52 Karty praw podstawowych, art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 poprzez pogwałcenie wymogów ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasady pewności prawa.
               Komisja niesłusznie wychodzi z założenia, że z powodu wyroku Bundesverwaltungsgericht z dnia 16 grudnia 2010 r. (sygn. akt 3 C 44.09) strona skarżąca nie może się powoływać na ochronę uzasadnionych oczekiwań, mimo że w owym wyroku sąd ten wyraźnie zaprzeczył istnieniu pomocy w postaci zapłaty składek na rzecz strony skarżącej. Jako że wyrok ten jest prawomocny, Komisja narusza także zasadę pewności prawa.

               —

               Zarzut ósmy: naruszenie art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 poprzez nakazanie państwu członkowskiemu zażądania całkowitego zwrotu składek od 1998 r. — naruszenie zasady konieczności i proporcjonalności.
               Wezwanie skierowane przez Komisję do Niemiec, by państwo to zażądało od strony skarżącej całkowitego zwrotu składek od 1998 r., okazuje się nieproporcjonalne, ponieważ nie uwzględnia ono, że strona skarżąca faktycznie poniosła koszty w związku z utrzymywaniem mocy przerobowych do dyspozycji swoich członków, które to koszty pozostałyby niepokryte.

               —

               Zarzut dziewiąty: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE poprzez stwierdzenie, że środki ze składek wykorzystane na działania sanacyjne dotyczące obciążeń historycznych należy uznać za pomoc państwa.
               Środki ze składek wykorzystane na działania sanacyjne dotyczące obciążeń historycznych wyrównują niekorzyść strukturalną, z jaką musiała uporać się strona skarżąca w związku z przypisaniem jej na podstawie ustawy nieruchomości do sanacji przez kraj związkowy Nadrenię-Palatynat i nie stanowią zatem pomocy.


title: Wykreślenie sprawy C-230/04

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/18

         Wykreślenie sprawy C-230/04 (1)

   (2005/C 19/41)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 29 października 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-230/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej.

      (1)  Dz.U. C 201 z 7.8.2004.


title: Sprawa F-25/07: Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2007 r. — Bleser przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/36

         Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2007 r. — Bleser przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-25/07)
   (2007/C 117/57)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Thomas Bleser (Nittel, Niemcy) (przedstawiciel: P. Goergen, avocat)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie zaszeregowania do grupy dokonanego decyzją o jego powołaniu z dnia 16 marca 2006 r.

               —

               uchylenie art. 2 i 13 załącznika XIII i art. 32 regulaminu pracowniczego urzędników, które weszły w życie w dniu 1 maja 2004 r.;

               —

               przywrócenie skarżącego do grupy zaszeregowania wskazanej w ogłoszeniu o konkursie lub do grupy, która jej odpowiada w nowym regulaminie pracowniczym (a także na stopień wynikający z przepisów mających zastosowanie przed dniem 1 maja 2004 r.);

               —

               zasądzenie odszkodowania w wysokości różnicy w wynagrodzeniu;

               —

               zasądzenie zadośćuczynienia w wysokości 10.000 EUR za wyrządzoną krzywdę;

               —

               obciążenie Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarga podważa zasadniczo postanowienia art. 2 i art. 13 załącznika XIII oraz art. 32 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich, które weszły w życie w dniu 1 maja 2004 r.
   Skarżący podnosi, że jego zaszeregowanie powinno nastąpić zgodnie z postanowieniami starego regulaminu pracowniczego, dla niego korzystniejszego i który obowiązywał w dniu, w którym zdał konkurs. Skarżący uważa, że jego zaszeregowanie jest niezgodne z zasadą niedyskryminacji, a także zakazem dyskryminacji ze względu na wiek.
   Skarżący uważa ponadto, że pozostaje ono w sprzeczności z ogólnymi zasadami prawa wspólnotowego, a w szczególności z obowiązkiem starannego działania i zasadą dobrego administrowania, zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasadą pewności prawnej, ochrony dobrej wiary, a także zakazem „reformatio in peius ”(zmiany na gorsze) i z prawem do obrony.


title: Sprawa C-232/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 3 marca 2016 r. w sprawie T-15/14, Simet/Komisja, wniesione w dniu 20 kwietnia 2016 r. przez Simet SpA

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/7

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 3 marca 2016 r. w sprawie T-15/14, Simet/Komisja, wniesione w dniu 20 kwietnia 2016 r. przez Simet SpA
   (Sprawa C-232/16 P)
   (2016/C 232/09)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Simet SpA (przedstawiciele: A. Clarizia, C. Varrone, P. Clarizia, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego wyroku (sprawa T-15/14), którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2014/201/UE z dnia 2 października 2013 r. w sprawie rekompensaty należnej Simet SpA z tytułu świadczenia usług transportu publicznego w latach 1987–2003 [pomoc państwa SA.33037 (2012/C) – Włochy] (Dz.U. 2014, L 114, s. 67), i stwierdzenie nieważności wspomnianej decyzji;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie uważa, że wyrok narusza:

               —

               art. 107 TFUE w zakresie, w jakim przyjęto w nim, że płatności rekompensacyjne na rzecz Simet, przyznane na mocy wyroku włoskiego Consiglio di Stato i notyfikowane władzom krajowym, stanowią pomoc państwa, chociaż spór rozstrzygnięty przez sąd krajowy dotyczył naprawienia szkody poniesionej przez wnoszącą odwołanie z powodu niezgodności z prawem aktów ministerstwa infrastruktury i transportu w odniesieniu do działalności w zakresie usług publicznych drogowego transportu międzyregionalnego w latach 1987–2003;

               —

               rozporządzenie (EWG) nr 1191/69 (1) w zakresie, w jakim Sąd nie stwierdził niezgodności regulacji włoskiej z przywołanym rozporządzeniem z dwóch powodów: 1) ponieważ nakłada ona na podmiot prywatny wymóg prowadzenia działalności gospodarczej wyłącznie w formie usług publicznych, podczas gdy na podstawie rozporządzenia nr 1191/69 taki sposób prowadzenia działalności przedsiębiorstwa jest zakazany, gdyż usługa publiczna wymaga przestrzegania przez koncesjonariusza zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych; 2) ponieważ nie przewidywała ona rekompensaty za zobowiązania z tytułu świadczenia usługi przez przedsiębiorstwo; w następstwie zmian wprowadzonych rozporządzeniem (EWG) nr 1893/91 Simet nie mogła już podlegać zobowiązaniom z tytułu świadczenia usług publicznych, gdyż przedmiotem jej działalności był międzyregionalny przewóz osób autobusami;

               —

               rozporządzenie nr 1191/69 w szczególności w zakresie, w jakim Sąd błędnie przyjął w nim zgodność z prawem decyzji Komisji, w której stwierdzono, że płatności na rzecz Simet stanowiły pomoc państwa, gdyż z powodu braku prowadzenia przez spółkę odrębnej księgowości kosztów poniesionych z tytułu takiej działalności istnieje ryzyko nadmiernej rekompensaty. Wbrew temu, co stwierdził Sąd, art. 5 i nast. rozporządzenia przewidywały odmienną metodę określenia zakresu rekompensaty, która opiera się na „skutkach”, jakie nałożenie takich zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych mogło wywrzeć na konkurencyjność przedsiębiorstwa ogółem;

               —

               zasady dotyczące naprawienia szkody poniesionej przez podmioty prywatne z powodu naruszenia prawa Unii, które oznaczają, że jeżeli władze państwa członkowskiego przyjmą w ramach swoich kompetencji środek sprzeczny z prawem Unii, wynika z tego dla nich obowiązek naprawienia szkody wobec adresata środka z powodu jego niezgodności z prawem.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1191/69 z dnia 26 czerwca 1969 r. w sprawie działania Państw Członkowskich dotyczącego zobowiązań związanych z pojęciem usługi publicznej w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej (Dz.U. L 156, s. 1)


title: Sprawa T-236/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  24 listopada 2005 r.  — Marcuccio przeciwko Komisji (Urzędnicy — Przeniesienie w interesie służby — Skarga o uchylenie — Uzasadnienie — Obowiązek staranności — Prawo do obrony — Nadużycie władzy — Artykuł 25 i art. 26 regulaminu pracowniczego — Oczywisty błąd w ocenie — Skarga o odszkodowanie)

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/11

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 listopada 2005 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-236/02) (1)

   (Urzędnicy - Przeniesienie w interesie służby - Skarga o uchylenie - Uzasadnienie - Obowiązek staranności - Prawo do obrony - Nadużycie władzy - Artykuł 25 i art. 26 regulaminu pracowniczego - Oczywisty błąd w ocenie - Skarga o odszkodowanie)
   (2006/C 22/21)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) [Przedstawiciel(-e): L. Garofalo, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel(-e): E. de March i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez A. dal Ferro, avocat]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji Komisji z dnia 18 marca 2002 r., na podstawie której skarżący został przeniesiony z dyrekcji generalnej „Rozwój”, przedstawicielstwa Komisji w Luandzie (Angola), do tej samej dyrekcji generalnej w Brukseli oraz o uchylenie wszystkich aktów poprzedzających, związanych lub następujących po tej decyzji, w szczególności aktów dotyczących ewentualnego zatrudnienia innego urzędnika na to stanowisko, jak również pism Komisji z dnia 13 i 14 listopada 2001 r. oraz jednej lub kilku opinii komitetu dyrekcji służby zewnętrznej oraz wniosek o przyznanie świadczeń związanych ze służbą w Angoli, jak również wniosek o naprawienie poniesionej szkody
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty, w tym koszty związane z postępowaniem o zarządzenie środków tymczasowych przed Sądem Pierwszej Instancji.

      (1)  Dz.U. C 233 z 28.9.2002


title: Sprawa C-139/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 14 grudnia 2006 r. w sprawie T-237/02 Technische Glaswerke Ilmenau GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 8 marca 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/6

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 14 grudnia 2006 r. w sprawie T-237/02 Technische Glaswerke Ilmenau GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 8 marca 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-139/07 P)
   (2007/C 140/11)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Kreuschitz i P. Aalto, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Technische Glaswerke Ilmenau GmbH, Schott Glas, Królestwo Szwecji i Republika Finlandii
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2006 r. (1) w sprawie T-237/02 Technische Glaswerke Ilmenau przeciwko Komisji, stwierdzającego nieważność decyzji Komisji z dnia 28 maja 2002 r. w zakresie, w jakim odmawia ona Technische Glaswerke Ilmenau GmbH dostępu do dokumentów związanych z postępowaniami w sprawie kontroli pomocy państwa przyznanej tej spółce oraz

               —

               obciążenie Technische Glaswerke Ilmenau GmbH kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawie T-237/02, stwierdzającego nieważność decyzji Komisji z dnia 28 maja 2002 r. w zakresie, w jakim odmawia ona Technische Glaswerke Ilmenau GmbH dostępu do dokumentów związanych z postępowaniem w sprawie kontroli pomocy państwa przyznanej tej spółce.
   Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu i Trybunału, strony, a więc także beneficjent pomocy, nie mają prawa dostępu do dokumentów w przypadku postępowania w sprawie kontroli pomocy państwa. Wynika z tego, że w pkt od 87 do 89 zaskarżonego wyroku Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że nie istniały szczególne okoliczności w sposób oczywisty wskazujące na to, że należało odmówić żądaniu dostępu do dokumentów. Komisja twierdzi bowiem, że z orzecznictwa jasno wynika, że omawiane dokumenty w całości objęte są wyjątkiem od prawa dostępu do dokumentów, a więc każdy dokument nie powinien być indywidualnie badany.
   Ponadto, postępowania w sprawie kontroli pomocy państwa to postępowania prowadzone przeciwko państwu przyznającemu pomoc, w szczególności w przypadku, gdy beneficjent pomocy nie jest do niej uprawniony. W związku z tym, w odniesieniu do kwestii dostępu do dokumentów istotne jest to, co orzekł sam Trybunał w ramach postępowań w sprawach o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państw członkowskich na mocy art. 226 WE, a mianowicie, że nie istnieje publiczne prawo dostępu do dokumentów w tego rodzaju postępowaniach.
   Zdaniem Komisji, zaskarżony wyrok prowadzi również do absurdalnych skutków, a mianowicie do tego, że powszechny krąg odbiorców na podstawie ustawodawstwa wspierającego przejrzystość, czyli rozporządzenia nr 1049/2001 (2), korzysta z szerszego prawa dostępu do dokumentów niż beneficjent pomocy, który jest bezpośrednim uczestnikiem tego postępowania toczącego się przeciwko niemu i który jest także — właśnie z powodu tego, że sprawa dotyczy go indywidualnie i bezpośrednio w rozumieniu art. 230 ust. 4 WE — uprawniony do wniesienia skargi na decyzję kończącą postępowanie. Jeszcze trudniej zrozumieć powody dalszych konsekwencji [zaskarżonego wyroku], a mianowicie sytuację, w której skarga beneficjenta pomocy oparta na znajdującym zastosowanie orzecznictwie może zostać oddalona, podczas gdy nie ma takiej możliwości w odniesieniu do skargi beneficjenta pomocy albo niezależnej strony trzeciej, opartej na rozporządzeniu w sprawie przejrzystości.
   W trzecim zarzucie odwołania Komisja kwestionuje okoliczność, że zaskarżony wyrok nadaje odmienne znaczenie temu samemu wyrażeniu, czyli pojęciu „dokument” w liczbie pojedynczej, zawartemu w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001 i w jego art. 6. W rozumieniu art. 4 ust. 2 pojęcie to oznacza, że każdy dokument należy indywidualnie rozważyć w związku z odmową dostępu, natomiast Sąd Pierwszej Instancji dokonał takiej wykładni art. 6, według której można żądać dostępu do zbioru dokumentów określonych jako akta administracyjne.
   W czwartym zarzucie odwołania Komisja stwierdza, że Sąd naruszył art. 255 WE, ponieważ wyrok nie opiera się na brzmieniu przepisów, lecz na założeniach wyprowadzonych bez odwołania się do brzmienia przepisów.
   Wreszcie Komisja podnosi, że Sąd błędnie uznał, iż oba postępowania dotyczące kontroli pomocy państwa przyznanej Technische Glaswerke Ilmenau GmbH były już zakończone w chwili wydania decyzji w sprawie dostępu do akt administracyjnych, tak więc organy władzy nie miały interesu w utrzymywaniu ich poufności. Stwierdzenie to jest częściowo błędne z powodu postępowania toczącego się przed Sądem. Sąd miał również błędnie uznać, że rozporządzenie nr 1049/2001 wyprowadziło z użycia wcześniejsze orzecznictwo i właściwe przepisy dotyczące monitorowania pomocy.

      (1)  Dz.U. 2006, C 331, str. 29

      (2)  Dz.U. 2001, L 145, str. 43


title: Sprawa T-202/16: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2016 r. – Keturi kambariai/EUIPO – Coffee In (coffee inn)

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/46

         Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2016 r. – Keturi kambariai/EUIPO – Coffee In (coffee inn)
   (Sprawa T-202/16)
   (2016/C 270/53)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: UAB Keturi kambariai (Wilno, Litwa) (przedstawiciel: adwokat R. Pumputienė)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: AS Coffee In (Tallinn, Estonia)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy ze wskazaniem kolorów „czarnego, pomarańczowego, białego” zawierający elementy słowne „coffee inn” – zgłoszenie nr 11 475 233

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 marca 2016 r. w sprawie R 137/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i w konsekwencji oddalenie sprzeciwu i zezwolenie na rejestrację zgłoszonego znaku towarowego;

               —

               obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-344/13: Wyrok Sądu z dnia 19 listopada 2014 r. – Out of the blue przeciwko OHIM – Dubois i in. (FUNNY BANDS) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FUNNY BANDS — Wcześniejsza krajowa nazwa handlowa FUNNY BANDS — Wcześniejsza krajowa nazwa domeny internetowej „www.funny-bands.com”  — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Używania w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny — Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 — Oddalenie sprzeciwu]

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/34

         Wyrok Sądu z dnia 19 listopada 2014 r. – Out of the blue przeciwko OHIM – Dubois i in. (FUNNY BANDS)
   (Sprawa T-344/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FUNNY BANDS - Wcześniejsza krajowa nazwa handlowa FUNNY BANDS - Wcześniejsza krajowa nazwa domeny internetowej „www.funny-bands.com” - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Używania w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny - Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 - Oddalenie sprzeciwu])
   (2015/C 007/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Out of the blue KG (Lilienthal, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Hasselblatt i D. Kipping)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel. A. Pohlmann, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM byli również: Frédéric Dubois (Lasne, Belgia) i in.

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 kwietnia 2013 r. (sprawa R 542/2012-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Out of the blue KG a Frédérickiem Dubois i in.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Out of the blue KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa T-411/08: Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — Artisjus przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Podział rynku geograficznego — Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania — Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych — Dowód — Domniemanie niewinności)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/28

         Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — Artisjus przeciwko Komisji
   (Sprawa T-411/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Podział rynku geograficznego - Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania - Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych - Dowód - Domniemanie niewinności)
   2013/C 156/48
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Artisjus Magyar Szerzői Jogvédő Iroda Egyesület (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciele: Z. Hegymegi-Barakonyi, P. Vörös i M. Horányi, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i V. Bottka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 3 decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC) w zakresie, w jakim dotyczy on Artisjus Magyar Szerzői Jogvédő Iroda Egyesület.

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 4 ust. 2 i 3 wskazanej decyzji w zakresie, w jakim odnosi się on do art. 3 tego aktu i w jakim dotyczy on organizacji Artisjus.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania związanymi z postępowaniem głównym.

               4)

               Artisjus i Komisja pokrywają własne koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.


title: Sprawa C-443/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hoge Raad der Nederlanden, wydanym dnia 15 października 2004 r., w sprawie H. A. Solleveld przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst – Ondernemingen Amersfoort

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hoge Raad der Nederlanden, wydanym dnia 15 października 2004 r., w sprawie H. A. Solleveld przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst – Ondernemingen Amersfoort
   (Sprawa C-443/04)
   (2005/C 6/49)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 20 października 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hoge Raad der Nederlanden, wydanym dnia 15 października 2004 r., w sprawie H. A. Solleveld przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst – Ondernemingen Amersfoort.
   Hoge Raad der Nederlanden zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
   Czy wykładni art. 13 część A ust. 1 lit. c) Szóstej Dyrektywy (1) należy dokonywać w ten sposób, że z podatku od wartości dodanej zwolnione są świadczenia polegające na postawieniu diagnozy, udzieleniu porady terapeutycznej i ewentualnym przeprowadzeniu leczenia w ramach diagnostyki zaburzeń pola, opisanej powyżej w punktach 3.1.2 i 3.1.3, również gdy świadczenia te nie kwalifikują się jako wykonywanie – przez dokonującą tych świadczeń osobę – zawodów medycznych lub para-medycznych, określonych przez zainteresowane państwo?

      (1)  Dz.U. L 145 z 13.6.1977, str. 1.


title: Sprawa T-291/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Consorzio per la tutela del formaggio Grana Padano przeciwko OHIM — Biraghi (GRANA BIRAGHI) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Wspólnotowy słowny znak towarowy GRANA BIRAGHI — Ochrona nazwy pochodzenia grana padano — Brak charakteru rodzajowego — Artykuł 142 rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Rozporządzenie (EWG) nr 2081/92)

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/23

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Consorzio per la tutela del formaggio Grana Padano przeciwko OHIM — Biraghi (GRANA BIRAGHI)
   (Sprawa T-291/03) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Wspólnotowy słowny znak towarowy GRANA BIRAGHI - Ochrona nazwy pochodzenia „grana padano’ - Brak charakteru rodzajowego - Artykuł 142 rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Rozporządzenie (EWG) nr 2081/92)
   (2007/C 247/34)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Consorzio per la tutela del formaggio Grana Padano (Desenzano del Garda, Italie) (przedstawiciele: adwokaci P. Perani, P. Colombo i A. Schmitt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: M. Buffolo i O. Montalto, pełnomocnicy)

      Interwenient wspierający stronę pozwaną: Republika Włoska (przedstawiciel: G. Aiello, avvocato dello Stato)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Biraghi SpA (Cavallermaggiore, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Antenucci, F. Giuggia, P. Mayer I J.L. Schiltz)
   Przedmiot sprawy
   Skargę na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 czerwca 2003 r. (sprawa R 153/2002-1), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia pomiędzy Consorzio per la tutela del formaggio Grana Padano a Biraghi SpA
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 16 czerwca 2003 r. (sprawa R 153/2002-1).

               2)

               OHIM ponosi, poza kosztami własnymi, koszty Consorzio per la tutela del formaggio Grana Padano.

               3)

               Republika Włoska i Biraghi SpA ponoszą koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 289 z 29.11.2003.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  20 października 2005 r.  w sprawie C-468/03 (wniosek VAT and Duties Tribunal, London o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Overland Footwear Ltd przeciwko Commissioners of Customs & Excise (Wspólna taryfa celna — Należności celne przywozowe — Zgłoszona wartość celna zawierająca prowizję od zakupu — Naliczenie należności celnej od całości zgłoszonej kwoty — Rewizja zgłoszenia celnego — Warunki — Zwrot należności celnych uiszczonych od prowizji od zakupu)

text:
               10.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 20 października 2005 r.
   w sprawie C-468/03 (wniosek VAT and Duties Tribunal, London o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Overland Footwear Ltd przeciwko Commissioners of Customs & Excise (1)

   (Wspólna taryfa celna - Należności celne przywozowe - Zgłoszona wartość celna zawierająca prowizję od zakupu - Naliczenie należności celnej od całości zgłoszonej kwoty - Rewizja zgłoszenia celnego - Warunki - Zwrot należności celnych uiszczonych od prowizji od zakupu)
   (2005/C 315/07)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-468/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez VAT and Duties Tribunal, London (Zjednoczone Królestwo) postanowieniem z dnia 29 września 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 6 listopada 2003 r., w postępowaniu Overland Footwear Ltd przeciwko Commissioners of Customs & Excise, Trybunał (druga izba), w składzie C. W. A. Timmermans, prezes izby, J. Makarczyk, C. Gulmann (sprawozdawca), R. Schintgen i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: K. Sztranc, administrator, wydał w dniu 20 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Artykuły 29, 32 i 33 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny należy interpretować w ten sposób, że prowizję od zakupu zawartą w zgłoszonej wartości celnej i nieoddzielonej w zgłoszeniu od ceny sprzedaży towaru należy uznawać za część wartości transakcyjnej w rozumieniu art. 29 tego rozporządzenia, która może w związku z tym zostać obłożona cłem.

               2.

               Artykuły 78 i 236 rozporządzenia nr 2913/92 należy interpretować w ten sposób, że:

                           —

                           po dopuszczeniu importowanego towaru do obrotu organa celne, do których wpłynął wniosek zgłaszającego o rewizję zgłoszenia celnego dotyczącego tych towarów, są zobowiązane, pod kontrolą sądową, albo oddalić wniosek zgłaszającego w drodze decyzji z uzasadnieniem, albo dokonać żądanej rewizji;

                           —

                           jeżeli w wyniku rewizji organa celne stwierdzą pomyłkę w zgłoszeniu celnym polegającą na wliczeniu do zgłoszonej wartości celnej prowizji od zakupu, mają obowiązek uregulować sytuację poprzez zwrot należności celnej od tej prowizji.

      (1)  Dz.U. C 7 z 10.01.2004.


title: Sprawa T-572/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 13 listopada 2008 r. w sprawie F-90/07 Traore przeciwko Komisji, wniesione w dniu 19 grudnia 2008 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/64

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 13 listopada 2008 r. w sprawie F-90/07 Traore przeciwko Komisji, wniesione w dniu 19 grudnia 2008 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-572/08 P)
   (2009/C 44/109)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall, G. Berscheid i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Amadou Traore (Rhode-Saint-Genèse, Belgia)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 13 listopada 2008 r. w sprawie F-90/07 w zakresie, w jakim uwzględnia pierwszy zarzut dotyczący nieprawidłowości postępowania w sprawie naboru, naruszenia art. 7 ust. 1 i art. 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego, jak również zasad równości traktowania oraz ekspektatywy rozwoju kariery zawodowej, ponieważ poziom stanowiska szefa operacji w przedstawicielstwie Komisji w Tanzanii ustalono na grupy zaszeregowania od AD9 do AD14 oraz unieważnia odrzucenie kandydatury A. Traore'a oraz powołanie pana S. na to stanowisko;

               —

               oddalenie skargi wniesionej przez A. Traore'a przed Sądem do spraw Służby Publicznej w sprawie F-90/07 w zakresie, w jakim została uwzględniona przez Sąd do spraw Służby Publicznej;

               —

               obciążenie skarżącego w pierwszej instancji kosztami postępowania odwoławczego i orzeczenie, zgodnie z prawem, w przedmiocie kosztów postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej.

         Zarzuty i główne argumenty
   W swoim odwołaniu Komisja żąda uchylenia wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 13 listopada 2008 r. wydanego w sprawie F-90/07 Traore przeciwko Komisji, w którym SSP stwierdził nieważność decyzji Komisji z dnia 12 grudnia 2006 r. odrzucającej kandydaturę A. Traore'a na stanowisko szefa operacji w przedstawicielstwie Komisji w Tanzanii oraz decyzji o powołaniu innego kandydata na to stanowisko, w zakresie, w jakim poziom spornego stanowiska do obsadzenia ustalono na grupy zaszeregowania od AD 9 do AD 14 (i nie ograniczono do jednej kategorii składającej się z dwóch grup AD 9/AD 10, AD 11/AD 12 czy AD 13/AD 14).
   W uzasadnieniu swojego odwołania Komisja podnosi zarzuty dotyczące:

               —

               błędu co do prawa popełnionego przez SSP, który naruszył wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie T-56/07 P Komisja przeciwko Economidisowi (dotychczas nieopublikowany w Zbiorze) w zakresie, w jakim SSP błędnie ograniczył zakres tego wyroku wyłącznie do przypadku obsadzenia stanowiska kierownika wydziału, podczas gdy te same warunki znajdują zastosowanie do stanowiska spoza kadry zarządzającej, takiego jak będące przedmiotem niniejszej sprawy;

               —

               naruszenia zasad respektowania ogólnego interesu służby oraz dobrej administracji.


title: Sprawa C-439/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Beroep te Brussel (Belgia) w dniu 24 września 2007 r. — Królestwo Belgii przeciwko KBC-Bank NV

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Beroep te Brussel (Belgia) w dniu 24 września 2007 r. — Królestwo Belgii przeciwko KBC-Bank NV
   (Sprawa C-439/07)
   (2007/C 315/44)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hof van Beroep te Brussel (Belgia).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Królestwo Belgii.

      Strona pozwana: KBC-Bank NV.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywę Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (1), w szczególności jej art. 4 ust. 1 tiret pierwsze należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszcza ona, by państwo członkowskie zwalniało z opodatkowania wypłacony zysk, który spółka z tego państwa członkowskiego uzyskała od spółki zależnej z innego państwa członkowskiego inaczej aniżeli w wyniku likwidacji spółki zależnej, w ten sposób, iż najpierw wlicza wypłacony zysk w pełnej wysokości do podstawy wymiaru podatku, by następnie odliczyć go od podstawy wymiaru podatku w 95 %, odliczenie to ogranicza jednak do zysku uzyskanego w okresie podatkowym, w którym nastąpiła wypłata zysku (po odliczeniu pewnych, ustawowo określonych kwot) (art. 205 § 2 WIB w związku z art. 77 KB/WIB), ponieważ takie ograniczenie odliczenia wypłaconego zysku skutkuje tym, że spółka dominująca zostaje opodatkowana z tytułu tej wypłaty zysku w późniejszym okresie podatkowym, jeśli nie uzyska żadnego zysku albo uzyska niewystarczający zysk podlegający opodatkowaniu w okresie podatkowym, w którym otrzymała wypłaty zysku, a co najmniej tym, że straty poniesione w okresie podatkowym są pokrywane wypłatami zysku, które na podstawie art. 4 ust. 1 tiret pierwsze w związku z art. 4 ust. 2 tej dyrektywy muszą pozostać zwolnione od opodatkowania w wysokości 95 % i z tego powodu tym, że straty te, w wysokości uzyskanych przez spółkę dominującą wypłat zysku, nie mogą zostać przeniesione na późniejszy okres podatkowy?

               2)

               Jeżeli dyrektywę 90/435/EWG należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie prawa belgijskiego jest niezgodne z art. 4 ust. 1 tiret pierwsze dyrektywy w odniesieniu do wypłat zysku, które belgijska spółka dominująca otrzymała od spółki zależnej mającej siedzibę w UE, to czy ten przepis dyrektywy stoi na przeszkodzie również stosowaniu przepisu prawa belgijskiego do wypłat zysku otrzymywanych przez belgijska spółkę dominująca od belgijskiej spółki zależnej, gdy, tak jak w niniejszym przypadku, dokonując transpozycji dyrektywy do prawa belgijskiego ustawodawca belgijski postanowił traktować czysto krajowe stany faktyczne w taki sam sposób jak stany faktyczne regulowane przez dyrektywę i z tego względu dopasował prawo belgijskie do dyrektywy również dla czysto krajowych stanów faktycznych?

               3)

               Jeżeli dyrektywę 90/435/EWG należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie prawa belgijskiego jest niezgodne z art. 4 ust. 1 tiret pierwsze dyrektywy w odniesieniu do wypłat zysku, które belgijska spółka dominująca otrzymała od spółki zależnej mającej siedzibę w UE, i jeżeli rozstrzygnięciem wyroku Trybunału z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie C-281/95 Leur-Bloem zostaną objęte również wypłaty zysku przez spółkę zależną mającą siedzibę w Belgii, to czy w takim przypadku niezgodne z art. 56 ust. 1 WE jest stosowanie w Belgii spornego uregulowania nadal, w niezmienionej treści, do wypłat dywidend przez spółkę zależną mającą siedzibę w państwie trzecim, jako że w takim wypadku dywidendy te są traktowane mniej korzystnie aniżeli dywidendy wypłacane przez spółkę mającą siedzibę w kraju lub w UE?

               4)

               Czy art. 43 WE stoi na przeszkodzie uregulowaniu ustawowemu państwa członkowskiego, zgodnie z którym na potrzeby określenia wymiaru podatku od osób fizycznych zwolnienie z opodatkowania wypłat zysku, które w okresie podatkowym spółka otrzymała od położonej w innym państwie członkowskim spółki zależnej, jest ograniczone w opodatkowującym państwie członkowskim do wysokości zysku osiągniętego w tym okresie podatkowym [OR 12], w którym nastąpiła wypłata zysku (po odliczeniu pewnych, ustawowo określonych kwot), podczas gdy całkowite zwolnienie z opodatkowania wypłat zysku byłoby możliwe, gdyby spółka ta założyła stały zakład w innym państwie członkowskim?

      (1)  Dz.U. L 225, str. 6.


title: Sprawa C-486/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Innsbruck — Austria) — Zentralbetriebsrat der Landeskrankenhäuser Tirols przeciwko Land Tirol (Polityka społeczna — Porozumienia ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze godzin oraz w sprawie pracy na czas określony — Niekorzystne przepisy przewidziane przez regulacje krajowe dla pracowników kontraktowych zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin, dorywczo lub na podstawie umowy na czas określony — Zasada równego traktowania)

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/9

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Innsbruck — Austria) — Zentralbetriebsrat der Landeskrankenhäuser Tirols przeciwko Land Tirol
      (Sprawa C-486/08) (1)

      (Polityka społeczna - Porozumienia ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze godzin oraz w sprawie pracy na czas określony - Niekorzystne przepisy przewidziane przez regulacje krajowe dla pracowników kontraktowych zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin, dorywczo lub na podstawie umowy na czas określony - Zasada równego traktowania)
      (2010/C 161/11)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd krajowy

      Landesgericht Innsbruck

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Zentralbetriebsrat der Landeskrankenhäuser Tirols

         Strona pozwana: Land Tirol

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landesgericht Innsbruck — Wykładnia klauzuli 4 pkt 1 i 2 załącznika do dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 14, s. 9), klauzuli 4 załącznika do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, s. 43), a także art. 14 ust. 1 lit. c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/54/WE z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 204, s. 23) — Dotyczące pracowników kontraktowych przepisy krajowe wyłączające ze swego zakresu stosowania niektóre kategorie pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin, dorywczo lub na podstawie umowy na czas określony — Niekorzystne przepisy ustanowione, w zakresie dotyczącym prawa do corocznego urlopu, w odniesieniu do pracowników zmieniających swój wymiar czasu pracy z pełnego na niepełny oraz pracowników korzystających z dwuletniego urlopu rodzicielskiego — Zasady równego traktowania pracowników obu płci, pracowników zatrudnionych w pełnym i niepełnym wymiarze czasu pracy, a także pracowników zatrudnionych na podstawie umowy na czas określony i na czas nieokreślony

         Sentencja

                  1)

                  Właściwe prawo unijne, a mianowicie klauzulę 4 pkt 2 porozumienia ramowego w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego w dniu 6 czerwca 1997 r., znajdującego się w załączniku do dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), zmienionej dyrektywą Rady 98/23/WE z dnia 7 kwietnia 1998 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona przepisowi krajowemu takiemu jak § 55 ust. 5 Tiroler Landes-Vertragsbedienstetengesetz (ustawy kraju związkowego Tyrolu dotyczącej pracowników kontraktowych) z dnia 8 listopada 2000 r., w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lutego 2009 r., zgodnie z którym, w przypadku zmiany wymiaru czasu pracy pracownika, wymiar niewykorzystanej jeszcze części corocznego urlopu zostaje dostosowany proporcjonalnie do nowego wymiaru czasu pracy, efektem czego prawo do corocznego płatnego urlopu pracownika, którego wymiar czasu pracy zostaje zmniejszony z pełnego do niepełnego, a które to prawo nabył on będąc zatrudnionym w pełnym wymiarze czasu pracy, zostaje ograniczone, a taki zatrudniony w niepełnym wymiarze czasu pracy pracownik może korzystać z tego urlopu tylko przy jednoczesnym ograniczeniu wynagrodzenia za czas jego trwania.

                  2)

                  Klauzulę 4 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego w dniu 18 marca 1999 r., znajdującego się w załączniku do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona przepisowi krajowemu takiemu jak § 1 ust. 2 lit. m) ustawy kraju związkowego Tyrolu dotyczącej pracowników kontraktowych z dnia 8 listopada 2000 r., w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lutego 2009 r., zgodnie z którym pracownicy, którzy są zatrudnieni na czas określony wynoszący nie więcej niż sześć miesięcy lub są zatrudniani dorywczo, są wyłączeni z zakresu stosowania tej ustawy.

                  3)

                  Klauzulę 2 pkt 6 porozumienia ramowego w sprawie urlopu rodzicielskiego, zawartego w dniu 14 grudnia 1995 r., znajdującego się w załączniku do dyrektywy Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 r. w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, zmienionej dyrektywą Rady 97/75/WE z dnia 15 grudnia 1997 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona przepisowi krajowemu takiemu jak § 60 ostatnie zdanie ustawy kraju związkowego Tyrolu dotyczącej pracowników kontraktowych z dnia 8 listopada 2000 r., w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lutego 2009 r., zgodnie z którym pracownicy, którzy korzystają z prawa do urlopu rodzicielskiego w wymiarze dwóch lat, tracą po jego zakończeniu prawo do corocznego płatnego urlopu nabyte w roku poprzedzającym narodziny dziecka.

         (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawa T-541/12: Postanowienie Sądu z dnia 2 kwietnia 2014 r. – Wedi przeciwko OHIM – Mehlhose Bauelemente für Dachrand + Fassade (BALCO) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/29

         Postanowienie Sądu z dnia 2 kwietnia 2014 r. – Wedi przeciwko OHIM – Mehlhose Bauelemente für Dachrand + Fassade (BALCO)
   (Sprawa T-541/12) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania))
   2014/C 184/50
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Wedi GmbH (Emsdetten, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat O. Bischof)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciele: początkowo A. Pohlmann, następnie A. Schifko, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Mehlhose Bauelemente für Dachrand + Fassade GmbH & Co. KG (Herford, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Wirtz)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 września 2012 r. (sprawa R 2255/2011-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Mehlhose Bauelemente für Dachrand + Fassade GmbH & Co. KG a Wedi GmbH.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i strona pozwana pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 46 z 16.2.2013.


title: Sprawa F-115/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 18 czerwca 2013 r. — Biwer i in. przeciwko Komisji (Służba publiczna — Wynagrodzenie — Dodatki rodzinne — Dodatek edukacyjny — Warunki przyznania — Odliczenie dodatku o podobnym charakterze pobieranego z innego źródła — Skarga oczywiście bezzasadna)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/47

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 18 czerwca 2013 r. — Biwer i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-115/10) (1)

   (Służba publiczna - Wynagrodzenie - Dodatki rodzinne - Dodatek edukacyjny - Warunki przyznania - Odliczenie dodatku o podobnym charakterze pobieranego z innego źródła - Skarga oczywiście bezzasadna)
   2013/C 252/82
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Jacques Biwer i in. (Bascharage, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokat F. Frabetti)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o uznaniu niektórych rodzajów pomocy finansowej udzielanych przez państwo członkowskie studentom studiów wyższych za dodatki podobnego rodzaju co dodatki rodzinne i odliczeniu kwoty tych rodzajów pomocy finansowej od kwoty dodatku edukacyjnego przyznanego urzędnikom będącym rodzicami tych studentów.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga wniesiona przez J. Biwera i pięciu pozostałych skarżących, których nazwiska widnieją w załączniku, zostaje oddalona jako oczywiście pozbawiona podstawy prawnej.

               2)

               J. Biwer i pięciu pozostałych skarżących, których nazwiska widnieją w załączniku, pokrywają własne koszty i zostają obciążeni kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011, s. 66.


title: Sprawa T-168/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 marca 2009 r. – Professional Tennis Registry przeciwko OHIM – Registro Profesional de Tenis (PTR PROFESSIONAL TENNIS REGISTRY) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego PTR PROFESSIONAL TENNIS REGISTRY — Wcześniejszy graficzny krajowy i wspólnotowy znak towarowy RPT Registro Profesional de Tenis, S.L i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy RPT European Registry of Professional Tennis — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/25

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 marca 2009 r. – Professional Tennis Registry przeciwko OHIM – Registro Profesional de Tenis (PTR PROFESSIONAL TENNIS REGISTRY)
   (Sprawa T-168/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego PTR PROFESSIONAL TENNIS REGISTRY - Wcześniejszy graficzny krajowy i wspólnotowy znak towarowy RPT Registro Profesional de Tenis, S.L i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy RPT European Registry of Professional Tennis - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   2009/C 90/40
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Professional Tennis Registry, Inc. (Hilton Head Island, Karolina Południowa, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: M. Vanhegan i B. Brandreth, barristers)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Registro Profesional de Tenis, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. Zarobe)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 lutego 2007 r., ze sprostowaniem (sprawa R 1050/2005-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Registro Profesional de Tenis, SL a Professional Tennis Registry, Inc.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 28 lutego 2007 r., ze sprostowaniem (sprawa R 1050/2005-1).

               2)

               OHIM pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Professional Tennis Registry, Inc.

               3)

               Registro Profesional de Tenis, SL pokrywa koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007.


title: Sprawa T-113/12: Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2012 r. — Bial — Portela przeciwko OHIM — Probiotical (PROBIAL)

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/20

         Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2012 r. — Bial — Portela przeciwko OHIM — Probiotical (PROBIAL)
   (Sprawa T-113/12)
   2012/C 165/35
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bial — Portela & Ca, SA (São Mamede do Coronado, Portugalia) (przedstawiciele: B. Braga da Cruz i J. Pimenta, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Probiotical SpA (Novara, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie R 1925/2010-4;

               —

               nakazanie pozwanej dokonania odmowy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 2408128 „PROBIAL”; oraz

               —

               obciążenie Probiotical SpA kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Probiotical SpA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „PROBIAL” w kolorze ciemnoniebieskim i jasnoniebieskim dla towarów należących do klas 1, 5 i 31 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 2408128

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny portugalski znak towarowy „Bial”, zarejestrowany pod nr 155284 dla towarów należących do klasy 5: znak towarowy „Bial”, jest powszechnie znanym w Portugalii znakiem towarowym; wspólnotowy znak towarowy „Bial” w kolorach czarnym i białym, zarejestrowany pod nr 1400183 dla towarów i usług należących do klas 3, 5 i 42; graficzny hiszpański znak towarowy „Bial” w kolorach czarnym i białym, zarejestrowany pod nr 2026481 dla usług należących do klasy 35; międzynarodowy znak towarowy w standardowych literach „Bial”, zarejestrowany pod nr 490635 dla towarów z klasy 5; oznaczenie graficzne „Bial” zarejestrowane pod nr 868 jako emblemat zakładu; słowo „Bial” zarejestrowane pod nr 35157 jako nazwa zakładu; logotyp oznaczenia graficznego „Bial” zarejestrowanego pod nr 951.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ze względu na błędną ocenę Izby Odwoławczej, że rozpatrywane znaki towarowe nie są łudząco podobne.


title: Sprawa T-5/06: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 czerwca 2006 r. — Dania przeciwko Komisji (Odmowa właściwości)

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/8

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 czerwca 2006 r. — Dania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-5/06) (1)

   (Odmowa właściwości)
   (2006/C 237/14)
   Język postępowania: duński
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Danii (przedstawiciel: J. Molde, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Konstantinidis i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji 2005/717/WE z dnia 13 października 2005 r. zmieniającej w celu dostosowania do postępu technicznego Załącznik do dyrektywy 2002/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz.U. L 271, str. 48).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Trybunał Pierwszej Instancji odmawia właściwości w sprawie T-5/06 Królestwo Danii przeciwko Komisji, w celu umożliwienia Trybunałowi Sprawiedliwości rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.3.2006


title: Sprawa T-293/04: Skarga wniesiona dnia 9 lipca 2004 r. przez Guy Tacheleta przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/37

         Skarga wniesiona dnia 9 lipca 2004 r. przez Guy Tacheleta przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-293/04)
   (2004/C 262/70)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 9 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Guy Tacheleta, zamieszkałego w Rijmenam (Belgia), reprezentowanego przez Nicolasa Lhöesta, adwokata, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 2 września 2003 r., w której

                           —

                           Komisja nie zastosowała wobec skarżącego dodatkowej zasady starszeństwa służbowego w wymiarze 48 miesięcy w chwili mianowania;

                           —

                           Komisja nie odtworzyła kariery skarżącego w grupie zaszeregowania poprzez przyspieszenie jego awansu do grupy zaszeregowania B3 i przyznanie mu, w takim wypadku, grupy zaszeregowania B2 (obecnie B*8);

                           —

                           Komisja nie przystąpiła do porównawczego uwzględnienia zasług dla potrzeb tego postępowania w sprawie awansów, począwszy od którego możliwe było awansowanie skarżącego do grupy zaszeregowania B3;

               —

               W takim zakresie, w jakim zachodzi potrzeba, uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 16 marca 2004 r. nie uwzględniającej zażalenia skarżącego (R/714/03);

               —

               Zasądzenie od strony pozwanej zapłaty odszkodowania ustanowionego prowizorycznie w wysokości 125.000 euro, gdyby nie była ona w stanie odtworzyć kariery skarżącego w grupie zaszeregowania;

               —

               obciążenie całością kosztów postępowania strony pozwanej.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, który w chwili naboru w październiku 1995 r. został zaklasyfikowany do grupy zaszeregowania B5, stopień 3, sprzeciwia się decyzji organu powołującego, który zmienił tę klasyfikację na stopień 2 grupy zaszeregowania B4, a nie stopień 3 grupy zaszeregowania B4, nie odtworzył kariery skarżącego w grupie zaszeregowania i nie przystąpił do porównawczego uwzględnienia zasług, dla potrzeb tego postępowania w sprawie awansów, począwszy od którego możliwe było awansowanie skarżącego do grupy zaszeregowania B3.
   Na poparcie swoich żądań skarżący powołuje się na:

               —

               jeżeli chodzi o starszeństwo stopnia w chwili naboru, naruszenie decyzji Komisji z dnia 6 czerwca 1973 r. i 1 września 1983 r. dotyczących kryteriów mających zastosowanie do awansu do grupy zaszeregowania i zaklasyfikowania na stopień w chwili naboru, naruszenie art. 5 ust. 3 Regulaminu i zasady równości, jak również niedopełnienie obowiązku uzasadnienia swoich decyzji.

               —

               jeżeli chodzi o odmowę odtworzenia kariery, naruszenie art. 5 ust. 3 i 45 Regulaminu.


title: Sprawa T-76/17: Postanowienie Sądu z dnia 6 kwietnia 2017 r. – TeamLava/EUIPO – King.com (Animowane ikony)

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/34

         Postanowienie Sądu z dnia 6 kwietnia 2017 r. – TeamLava/EUIPO – King.com (Animowane ikony)
   (Sprawa T-76/17)
   (2017/C 178/56)
   Język postępowania: angielski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.


title: Sprawa T-341/06: Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2006 r. — Compagnie générale de Diététique przeciwko OHIM (GARUM)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/81

         Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2006 r. — Compagnie générale de Diététique przeciwko OHIM (GARUM)
   (Sprawa T-341/06)
   (2006/C 326/164)
   Język skargi: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Compagnie générale de Diététique SAS (Caen, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.-J. Evrard i T. de Haan)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „GARUM” dla towarów należących do klasy 29 (zgłoszenie nr 3501939)

      Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 (1), jako że wbrew stanowisku Izby Odwoławczej OHIM zawartym w zaskarżonej decyzji, dla właściwego kręgu odbiorców znak towarowy nie ma charakteru opisowego w stosunku do zgłoszonych towarów.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).