title: Sprawa C-363/20: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 13 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – MARCAS MC Szolgáltató Zrt./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága [Odesłanie prejudycjalne – Spółki – Podatek dochodowy od osób prawnych – Kontrola podatkowa – Zakres stosowania prawa Unii – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 51 ust. 1 – Stosowanie prawa Unii – Brak – Czwarta dyrektywa 78/660/EWG – Roczne sprawozdania finansowe niektórych rodzajów spółek – Księgowanie przychodu z praw własności intelektualnej – Artykuł 2 ust. 3 – Zasada prawdziwego i rzetelnego obrazu spółki – Artykuł 31 – Wycena pozycji zamieszczonych w rocznych sprawozdaniach finansowych – Przestrzeganie zasad rachunkowości]

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/9

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 13 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – MARCAS MC Szolgáltató Zrt./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-363/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Spółki - Podatek dochodowy od osób prawnych - Kontrola podatkowa - Zakres stosowania prawa Unii - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 51 ust. 1 - Stosowanie prawa Unii - Brak - Czwarta dyrektywa 78/660/EWG - Roczne sprawozdania finansowe niektórych rodzajów spółek - Księgowanie przychodu z praw własności intelektualnej - Artykuł 2 ust. 3 - Zasada prawdziwego i rzetelnego obrazu spółki - Artykuł 31 - Wycena pozycji zamieszczonych w rocznych sprawozdaniach finansowych - Przestrzeganie zasad rachunkowości)
      (2022/C 109/13)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: MARCAS MC Szolgáltató Zrt.

         Druga strona postępowania: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Sentencja

                  1)

                  Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania prejudycjalne przedłożone przez Fővárosi Törvényszék (sąd dla miasta stołecznego Budapeszt, Węgry) postanowieniem z dnia 29 czerwca 2020 r. w zakresie, w jakim dotyczą one praktyk organów podatkowych państwa członkowskiego dotyczących kontroli i kar za uchybienia skarbowe w dziedzinie podatku dochodowego od osób prawnych.

                  2)

                  Artykuł 2 ust. 3 i art. 31 czwartej dyrektywy Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. wydanej na podstawie art. [50 ust. 2 lit. g) TFUE] i w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/51/WE z dnia 18 czerwca 2003 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie praktyce organów podatkowych państwa członkowskiego polegającej na kwestionowaniu zapisów księgowych spółki na tej podstawie, że odbiegają one od zasad kompletności i współmierności, zawartych w przepisach tego państwa członkowskiego, nawet jeśli wszystkie pozostałe zasady rachunkowości przewidziane w tych przepisach są przestrzegane, jeżeli brak ich przestrzegania nie stanowi wyjątkowego odstępstwa, koniecznego dla zapewnienia zgodności z zasadą prawdziwego i rzetelnego obrazu spółki, podanego w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego wraz z uzasadnieniem oraz wskazaniem wpływu na stan aktywów i pasywów, sytuację finansową oraz wynik finansowy spółki.

         (1)  Dz.U. C 413 z 7.12.2020.


title: Sprawa C-513/20: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 13 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Autoridade Tributária e Aduaneira/Termas Sulfurosas de Alcafache SA [Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 132 ust. 1 lit. b) – Zwolnienia dotyczące określonych czynności wykonywanych w interesie ogólnym – Zwolnienie opieki szpitalnej i medycznej – Czynności ściśle związane – Kuracje termalne – Kwota pobierana za założenie indywidualnej karty, która zawiera kartotekę medyczną]

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/10

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 13 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Autoridade Tributária e Aduaneira/Termas Sulfurosas de Alcafache SA
      (Sprawa C-513/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 132 ust. 1 lit. b) - Zwolnienia dotyczące określonych czynności wykonywanych w interesie ogólnym - Zwolnienie opieki szpitalnej i medycznej - Czynności ściśle związane - Kuracje termalne - Kwota pobierana za założenie indywidualnej karty, która zawiera kartotekę medyczną)
      (2022/C 109/14)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Supremo Tribunal Administrativo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Strona przeciwna: Termas Sulfurosas de Alcafache SA

         Sentencja

      Artykuł 132 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że czynność polegająca na założeniu indywidualnej karty, która zawiera kartotekę medyczną uprawniającą do nabycia świadczeń opieki medycznej w ramach „klasycznych zabiegów termalnych” w uzdrowisku termalnym, może być objęta zwolnieniem z podatku od wartości dodanej przewidzianym w tym przepisie jako czynność ściśle związana z opieką medyczną, w przypadku gdy karta i kartoteka obejmują dane dotyczące stanu zdrowia, przepisanej i zaplanowanej opieki medycznej, jak również sposobów jej realizacji, do których to danych wgląd jest niezbędny dla świadczenia tej opieki i osiągnięcia zamierzonych celów leczniczych. Rzeczona opieka medyczna oraz czynności ściśle z nią związane powinny być ponadto podejmowane na warunkach socjalnych porównywalnych do stosowanych w odniesieniu do instytucji prawa publicznego, przez ośrodki medyczne i diagnostyczne lub inne odpowiednio uznane placówki o podobnym charakterze w rozumieniu tego art. 132 ust. 1 lit. b).

         (1)  Dz.U. C 19 z 18.1.2021.


title: Sprawa C-514/20: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 13 stycznia 2022 r (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – DS/Koch Personaldienstleistungen GmbH [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 31 ust. 2 – Dyrektywa 2003/88/WE – Organizacja czasu pracy – Artykuł 7 – Coroczny urlop wypoczynkowy – Czas pracy – Godziny nadliczbowe – Obliczanie czasu pracy w rytmie miesięcznym – Brak dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych w przypadku skorzystania z urlopu]

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/11

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 13 stycznia 2022 r (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – DS/Koch Personaldienstleistungen GmbH
      (Sprawa C-514/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 31 ust. 2 - Dyrektywa 2003/88/WE - Organizacja czasu pracy - Artykuł 7 - Coroczny urlop wypoczynkowy - Czas pracy - Godziny nadliczbowe - Obliczanie czasu pracy w rytmie miesięcznym - Brak dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych w przypadku skorzystania z urlopu)
      (2022/C 109/15)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesarbeitsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: DS

         Strona pozwana: Koch Personaldienstleistungen GmbH

         Sentencja

      Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy w związku z art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie postanowieniu układu zbiorowego, zgodnie z którym w celu ustalenia, czy osiągnięty został próg przepracowanych godzin uprawniający do dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych, nie uwzględnia się jako godzin przepracowanych godzin odpowiadających okresowi wykorzystanego przez pracownika corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego.

         (1)  Dz.U. C 19 z 18.1.21.


title: Sprawa C-683/20: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 13 stycznia 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Słowacka [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Środowisko naturalne – Dyrektywa 2002/49/WE – Ocena i zarządzanie poziomem hałasu w środowisku – Główne drogi i główne linie kolejowe – Artykuł 8 ust. 2 – Plany działań – Artykuł 10 ust. 2 – Załącznik VI – Streszczenia planów działań – Brak powiadomienia Komisji w przewidzianych terminach]

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/11

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 13 stycznia 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Słowacka
      (Sprawa C-683/20) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2002/49/WE - Ocena i zarządzanie poziomem hałasu w środowisku - Główne drogi i główne linie kolejowe - Artykuł 8 ust. 2 - Plany działań - Artykuł 10 ust. 2 - Załącznik VI - Streszczenia planów działań - Brak powiadomienia Komisji w przewidzianych terminach)
      (2022/C 109/16)
      Język postępowania: słowacki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lindenthal i M. Noll-Ehlers, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Republika Słowacka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej odpowiednio na mocy art. 8 ust. 2 i art. 10 ust. 2 dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku w związku z załącznikiem VI do tej dyrektywy, ponieważ z jednej strony nie sporządziła planów działań dla głównych dróg i głównych linii kolejowych wymienionych w załączniku do niniejszego wyroku, a z drugiej strony nie przekazała Komisji Europejskiej streszczeń wspomnianych planów działań.

                  2)

                  Republika Słowacka zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 53 z 15.2.2021.


title: Sprawa C-724/20: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Paget Approbois SAS/Depeyre entreprises SARL, Alpha Insurance A/S [Odesłanie prejudycjalne – Swoboda przedsiębiorczości – Swoboda świadczenia usług – Działalność ubezpieczeniowa i reasekuracyjna – Dyrektywa 2009/138/WE – Likwidacja zakładów ubezpieczeń – Artykuł 292 – Skutki, jakie postępowania likwidacyjne wywierają na toczące się postępowania sądowe – Wyjątek od stosowania lex concursus – Lex processus]

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/12

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Paget Approbois SAS/Depeyre entreprises SARL, Alpha Insurance A/S
      (Sprawa C-724/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swoboda przedsiębiorczości - Swoboda świadczenia usług - Działalność ubezpieczeniowa i reasekuracyjna - Dyrektywa 2009/138/WE - Likwidacja zakładów ubezpieczeń - Artykuł 292 - Skutki, jakie postępowania likwidacyjne wywierają na toczące się postępowania sądowe - Wyjątek od stosowania lex concursus - Lex processus)
      (2022/C 109/17)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Paget Approbois SAS

         Strony pozwane: Depeyre entreprises SARL, Alpha Insurance A/S

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 292 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (wypłacalność II) należy interpretować w ten sposób, że zawarte w tym artykule pojęcie „toczących się spraw sądowych dotyczących rzeczy lub praw, których pozbawiono zakład ubezpieczeń [w stosunku do których zakład ubezpieczeń utracił prawo zarządu i rozporządzenia nimi]”, obejmuje toczące się postępowanie sądowe, którego przedmiotem jest żądanie odszkodowania z tytułu ubezpieczenia, którego ubezpieczający dochodzi – w związku ze szkodami poniesionymi w danym państwie członkowskim – od zakładu ubezpieczeń objętego postępowaniem likwidacyjnym w innym państwie członkowskim.

                  2)

                  Artykuł 292 dyrektywy 2009/138 należy interpretować w ten sposób, że prawo państwa członkowskiego, na którego terytorium toczy się postępowanie sądowe – w rozumieniu tego artykułu – powinno regulować wszystkie skutki, jakie na owo postępowanie wywiera postępowanie likwidacyjne. W szczególności należy stosować przepisy prawa tego państwa członkowskiego, które, po pierwsze, przewidują, że wszczęcie takiego postępowania likwidacyjnego powoduje zawieszenie toczącego się postępowania sądowego, po drugie, uzależniają podjęcie postępowania sądowego od zgłoszenia przez wierzyciela do wykazu pasywów zakładu ubezpieczeń przysługującego mu roszczenia o odszkodowanie z tytułu ubezpieczenia i od wezwania do udziału w tym postępowaniu organów odpowiedzialnych za przeprowadzenie postępowania likwidacyjnego oraz, po trzecie, zakazują zasądzenia zapłaty odszkodowania, w odniesieniu do którego możliwe jest już wyłącznie stwierdzenie jego istnienia i określenie jego wysokości, ponieważ co do zasady przepisy takie nie wkraczają w zakres kompetencji zastrzeżonej dla prawa państwa członkowskiego siedziby na podstawie art. 274 ust. 2 wspomnianej dyrektywy.

         (1)  Dz.U. C 79 z 8.3.2021.


title: Sprawa C-623/21: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Stuttgart – Niemcy) – Société Air France SA/AQ i in. [Transport lotniczy – Odszkodowanie dla pasażerów lotniczych w przypadku odwołania lub dużego opóźnienia lotu – Rozróżnienie między odmową przyjęcia na pokład, odwołaniem i dużym opóźnieniem w przypadku lotu wynikającego ze zmiany planu podróży, prowadzącego do mniejszego opóźnienia niż pierwotnie zarezerwowany lot]

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/13

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Stuttgart – Niemcy) – Société Air France SA/AQ i in.
      (Sprawa C-623/21) (1)

      (Transport lotniczy - Odszkodowanie dla pasażerów lotniczych w przypadku odwołania lub dużego opóźnienia lotu - Rozróżnienie między odmową przyjęcia na pokład, odwołaniem i dużym opóźnieniem w przypadku lotu wynikającego ze zmiany planu podróży, prowadzącego do mniejszego opóźnienia niż pierwotnie zarezerwowany lot)
      (2022/C 109/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Stuttgart

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Société Air France SA

         Strona pozwana: AQ, TP, IO, ON, XZ

         Sentencja

      Sprawa C-623/21 zostaje wykreślona z rejestru Trybunału.

         (1)  Data złożenia: 8.10.2021.


title: Sprawa T-321/17: Postanowienie Sądu z dnia 20 grudnia 2021 r. – Niemelä i in./BCE [Skarga o stwierdzenie nieważności – Polityka gospodarcza i pieniężna – Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi – Szczególne zadania nadzoru powierzone EBC – Decyzja w sprawie cofnięcia zezwolenia instytucji kredytowej – Zastąpienie zaskarżonego aktu w toku postępowania – Następcza bezprzedmiotowość sporu – Utrata interesu prawnego – Umorzenie postępowania – Skarga o odszkodowanie – Oczywista niedopuszczalność]

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/21

      Postanowienie Sądu z dnia 20 grudnia 2021 r. – Niemelä i in./BCE
      (Sprawa T-321/17) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Szczególne zadania nadzoru powierzone EBC - Decyzja w sprawie cofnięcia zezwolenia instytucji kredytowej - Zastąpienie zaskarżonego aktu w toku postępowania - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Utrata interesu prawnego - Umorzenie postępowania - Skarga o odszkodowanie - Oczywista niedopuszczalność)
      (2022/C 109/28)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Heikki Niemela (Ohain, Belgia), Mika Lehto (Espoo, Finlandia), Nemea plc (St. Julians, Malta), Nevestor SA (Ohain) i Nemea Bank plc (St. Julians) (przedstawiciel: adwokat A. Meriläinen)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: C. Hernández Saseta i A. Witte, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Schneidera)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Steiblytė i A. Nijenhuis, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 283 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji ECB/SSM/2017–213800JENPXTUY75VS0/1 WHD-2017–0003 przyjętej przez Europejski Bank Centralny w dniu 23 marca 2017 r., na mocy której cofnięto zezwolenie na prowadzenie działalności przez instytucję kredytową Nemea Bank plc oraz oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody rzekomo poniesionej przez skarżących.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi o stwierdzenie nieważności zostaje umorzone.

                  2)

                  Skarga o odszkodowanie zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

                  3)

                  Heikki Niemelä, Mika Lehto, Nemea plc, Nevestor SA, Nemea Bank plc i Europejski Bank Centralny (EBC) pokrywają własne koszty związane z żądaniem stwierdzenia nieważności.

                  4)

                  Heikki Niemelä, Mika Lehto, Nemea, Nevestor i Nemea Bank pokrywają własne koszty oraz koszty EBC związane z żądaniem odszkodowania.

                  5)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 283 z 28.8.2017.


title: Sprawa T-682/20: Postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. – Legero Schuhfabrik/EUIPO – Rieker Schuh (But) [Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający but – Wcześniejsze wzory krajowe i wspólnotowy przedstawione po złożeniu wniosku o unieważnienie – Artykuł 28 ust. 1 lit. b) pkt v) rozporządzenia (WE) nr 2245/2002 – Podstawy unieważnienia – Brak nowości – Brak indywidualnego charakteru – Stopień swobody twórcy – Brak innego całościowego wrażenia – Artykuły 5 i 6 oraz art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/22

      Postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. – Legero Schuhfabrik/EUIPO – Rieker Schuh (But)
      (Sprawa T-682/20) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający but - Wcześniejsze wzory krajowe i wspólnotowy przedstawione po złożeniu wniosku o unieważnienie - Artykuł 28 ust. 1 lit. b) pkt v) rozporządzenia (WE) nr 2245/2002 - Podstawy unieważnienia - Brak nowości - Brak indywidualnego charakteru - Stopień swobody twórcy - Brak innego całościowego wrażenia - Artykuły 5 i 6 oraz art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2022/C 109/29)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Legero Schuhfabrik GmbH (Feldkirchen bei Graz, Austria) (przedstawiciel: adwokat M. Gail)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Rieker Schuh AG (Thayngen, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat A. Schabenberger)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 września 2020 r. (sprawa R 1650/2019-3), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Legero Schuhfabrik a Rieker Schuh.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  Legero Schuhfabrik GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 19 z 18.1.2021.


title: Sprawa T-683/20: Postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. – Legero Schuhfabrik/EUIPO – Rieker Schuh (But) [Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający but – Wcześniejsze wzory krajowe i wspólnotowy przedstawione po złożeniu wniosku o unieważnienie – Artykuł 28 ust. 1 lit. b) pkt v) rozporządzenia (WE) nr 2245/2002 – Podstawy unieważnienia – Brak nowości – Brak indywidualnego charakteru – Stopień swobody twórcy – Brak innego całościowego wrażenia – Artykuły 5 i 6 oraz art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/22

      Postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. – Legero Schuhfabrik/EUIPO – Rieker Schuh (But)
      (Sprawa T-683/20) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający but - Wcześniejsze wzory krajowe i wspólnotowy przedstawione po złożeniu wniosku o unieważnienie - Artykuł 28 ust. 1 lit. b) pkt v) rozporządzenia (WE) nr 2245/2002 - Podstawy unieważnienia - Brak nowości - Brak indywidualnego charakteru - Stopień swobody twórcy - Brak innego całościowego wrażenia - Artykuły 5 i 6 oraz art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2022/C 109/30)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Legero Schuhfabrik GmbH (Feldkirchen bei Graz, Austria) (przedstawiciel: adwokat M. Gail)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Rieker Schuh AG (Thayngen, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat A. Schabenberger)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 września 2020 r. (sprawa R 1648/2019-3), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Legero Schuhfabrik a Rieker Schuh.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  Legero Schuhfabrik GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 19 z 18.1.2021.


title: Sprawa T-684/20: Postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. – Legero Schuhfabrik/EUIPO – Rieker Schuh (But) [Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający but – Wcześniejsze wzory krajowe i wspólnotowy przedstawione po złożeniu wniosku o unieważnienie – Artykuł 28 ust. 1 lit. b) pkt v) rozporządzenia (WE) nr 2245/2002 – Podstawy unieważnienia – Brak nowości – Brak indywidualnego charakteru – Stopień swobody twórcy – Brak innego całościowego wrażenia – Artykuły 5 i 6 oraz art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/23

      Postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. – Legero Schuhfabrik/EUIPO – Rieker Schuh (But)
      (Sprawa T-684/20) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający but - Wcześniejsze wzory krajowe i wspólnotowy przedstawione po złożeniu wniosku o unieważnienie - Artykuł 28 ust. 1 lit. b) pkt v) rozporządzenia (WE) nr 2245/2002 - Podstawy unieważnienia - Brak nowości - Brak indywidualnego charakteru - Stopień swobody twórcy - Brak innego całościowego wrażenia - Artykuły 5 i 6 oraz art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2022/C 109/31)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Legero Schuhfabrik GmbH (Feldkirchen bei Graz, Austria) (przedstawiciel: adwokat M. Gail)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Rieker Schuh AG (Thayngen, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat A. Schabenberger)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 września 2020 r. (sprawa R 1649/2019-3), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Legero Schuhfabrik a Rieker Schuh.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  Legero Schuhfabrik GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 19 z 18.1.2021.


title: Sprawa T-734/20: Postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. – Boquoi Handels/EUIPO (Przedstawienie kryształka lodu na niebieskim tle w kształcie koła) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie do rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego kryształek lodu na niebieskim tle w kształcie koła – Częściowe odrzucenie wniosku – Wycofanie zgłoszenia do rejestracji – Umorzenie postępowania]

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/23

      Postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. – Boquoi Handels/EUIPO (Przedstawienie kryształka lodu na niebieskim tle w kształcie koła)
      (Sprawa T-734/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie do rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego kryształek lodu na niebieskim tle w kształcie koła - Częściowe odrzucenie wniosku - Wycofanie zgłoszenia do rejestracji - Umorzenie postępowania)
      (2022/C 109/32)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Boquoi Handels OHG (Grünwald, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Lorenz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Graul i E. Markakis, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 września 2020 r. (sprawa R 522/2020-2), dotyczącą zgłoszenia do rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego kryształek lodu na niebieskim tle w kształcie koła jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Boquoi Handels OHG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 53 z 15.2.2021.


title: Sprawa T-785/21: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2021 r. – SC Ha Ha Ha Production/EUIPO – The Smiley Company (SMILEY)

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/24

      Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2021 r. – SC Ha Ha Ha Production/EUIPO – The Smiley Company (SMILEY)
      (Sprawa T-785/21)
      (2022/C 109/33)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: SC Ha Ha Ha Production SRL (Calinesti, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat O. Anghel)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: The Smiley Company SPRL (Bruksela, Belgia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „SMILEY” – zgłoszenie nr 17 569 641

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżone decyzje: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 września 2021 r. w sprawie R 2936/2019-5 dotycząca uchylenia jej decyzji wydanej w dniu 15 stycznia 2021 r. oraz decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 października 2021 r. w sprawie R 2936/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 września 2021 r. dotyczącej uchylenia jej decyzji z dnia 15 stycznia 2021 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej z dnia 21 października 2021 r. w celu dokonania rejestracji zgłoszonego unijnego znaku towarowego SMILEY nr 17 569 641 dla towarów i usług należących do klasy 41;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej oraz, w stosownym przypadku, drugiej strony postępowania przed izbą odwoławczą kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 103 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie ogólnych zasad prawa Unii.


title: Sprawa T-803/21: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2021 r. – NQ/Rada i in.

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/25

      Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2021 r. – NQ/Rada i in.
      (Sprawa T-803/21)
      (2022/C 109/34)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: NQ (przedstawiciele: adwokaci R. Leandro Vasconcelos i M. Martins Pereira)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Służby Komisji ds. Instrumentów Polityki Zagranicznej („Service for Foreign Policy Instruments”) z dnia 1 grudnia 2021 r. oraz decyzji o braku rekomendacji do przyszłych misji obserwacji wyborów z ramienia UE (MOE UE) przez okres pięciu lat;

         tytułem żądania ewentualnego, jeżeli akt ten nie zostałby uznany za akt podlegający zaskarżeniu:
      stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny z dnia 16 października 2021 r.;

         tytułem dalszego żądania ewentualnego, jeżeli żaden z tych aktów nie zostanie uznany za akt podlegający zaskarżeniu:
      stwierdzenie nieważności decyzji zastępcy głównego obserwatora (Deputy Chief Observer, DCO) z dnia 22 października 2021 r.,

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej oraz, jeżeli będzie to zasadne, ESDZ i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą oraz kosztami własnymi.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy – naruszenie prawa do bycia wysłuchanym.
                  Procedura oceny, która zakończyła się sprawozdaniem z oceny z dnia 16 października 2021 r., została przeprowadzona z naruszeniem prawa strony skarżącej do bycia wysłuchaną w przedmiocie projektu sprawozdania z oceny, to jest przed wydaniem ostatecznej decyzji. Prawo to wynika z prawa do dobrej administracji zapisanego w art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”).

                  2.

                  Zarzut drugi – naruszenie obowiązku uzasadnienia.
                  Zaskarżona decyzja została przyjęta z naruszeniem obowiązku uzasadnienia ciążącego na Służbie Komisji ds. Instrumentów Polityki Zagranicznej, która decyzję tę przyjęła. Obowiązek ten jest przede wszystkim zapisany w art. 296 akapit drugi TFUE. Powołuje go również art. 41 ust. 2 lit. c) karty. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wskazuje powodów, dla których zdecydowano o braku rekomendacji [do przyszłych misji obserwacji wyborów z ramienia UE] i zastosowaniu środka w postaci wykluczenia na okres pięciu lat.

                  3.

                  Zarzut trzeci – naruszenie zasady pewności prawa.
                  Zaskarżona decyzja została przyjęta z naruszeniem zasady pewności prawa. Zasada pewności prawa jest ogólną zasadą prawa Unii. Zaskarżona decyzja nie wskazuje podstawy prawnej zastosowanego środka wykluczającego. Nie sposób zidentyfikować ją również poprzez odniesienie do innych elementów decyzji.

                  4.

                  Zarzut czwarty – naruszenie zasady proporcjonalności
                  Zastosowany środek polegający na braku rekomendacji do przyszłych misji obserwacji wyborów z ramienia UE przez okres pięciu lat jest nieproporcjonalny do wagi zarzucanych naruszeń rozpatrywanego kodeksu deontologicznego.

                  5.

                  Zarzut piąty – naruszenie prawa do życia prywatnego i rodzinnego
                  Zaskarżona decyzja narusza prawo do życia prywatnego i rodzinnego, zapisane w art. 7 karty i art. 8 europejskiej konwencji praw człowieka (zwanej dalej „EKPC”). Zobowiązania rodzinne strony skarżącej nie uniemożliwiały ukończenia zadań, które pozostały jej do wykonania.

                  6.

                  Zarzut szósty – naruszenie wolności wypowiedzi
                  Zaskarżona decyzja narusza wolność wypowiedzi strony skarżącej. Wolność wypowiedzi jest zapisana w art. 11 karty oraz w art. 10 EKPC. Wolność ta, w wypadku urzędników i pracowników UE, obejmuje swobodę wyrażania ustnie lub na piśmie opinii odmiennych lub mniejszościowych w stosunku do opinii przedstawianych przez zatrudniającą ich instytucję.


title: Sprawa T-4/22: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2022 r. – Puma/EUIPO – Doosan Machine Tools (PUMA)

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/26

      Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2022 r. – Puma/EUIPO – Doosan Machine Tools (PUMA)
      (Sprawa T-4/22)
      (2022/C 109/35)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Puma SE (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. González-Bueno Catalán de Ocón)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Doosan Machine Tools Co. Ltd (Seongsan-gu, Changwon-si, Korea Południowa)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego „PUMA” – zgłoszenie nr 11 376 209

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 października 2021 r. w sprawie R 1677/2020-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i Doosan Machine Tools Co., Ltd kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-11/22: Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2022 r. – Medivet Group/EUIPO (MEDIVET)

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/27

      Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2022 r. – Medivet Group/EUIPO (MEDIVET)
      (Sprawa T-11/22)
      (2022/C 109/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Medivet Group Ltd (Watford, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci M. Kloth, R. Briske i M. Tillwich)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MEDIVET – zgłoszenie nr 18 132 743

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 października 2021 r. w sprawie R 1066/2021-2
      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-12/22: Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2022 r. – Hasco TM/EUIPO – Esi (NATURCAPS)

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/27

      Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2022 r. – Hasco TM/EUIPO – Esi (NATURCAPS)
      (Sprawa T-12/22)
      (2022/C 109/37)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Hasco TM sp. z o.o. sp.k. (Wrocław, Polska) (przedstawiciel: adwokat M. Krekora)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Esi Srl (Albisola Superiore, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy NATURCAPS – zgłoszenie nr 16 289 795

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 listopada 2021 r. w sprawie R 617/2021-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  dopuszczenie skargi i uznanie jej za zasadną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania przed Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 64 ust. 2, art. 47 ust. 2 i art. 33 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z art. 2 ust. 1 Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków, art. 1 ust. 2 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r., art. 2 lit. a) dyrektywy 2002/46/W Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. oraz art. 24 traktatu o przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (2003);

                  —

                  Naruszenie art. 60 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-22/22: Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2022 r. – AL/Rada

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/28

      Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2022 r. – AL/Rada
      (Sprawa T-22/22)
      (2022/C 109/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: AL (przedstawiciel: adwokat R. Rata)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 27 września 2021 r., na mocy której skarżący został odwołany ze stanowiska;

                  —

                  przywrócenie skarżącego na stanowisko, które zajmował w ramach sekretariatu generalnego Rady (SGR);

                  —

                  przekazanie akt sprawy SGR w celu wznowienia postępowania dyscyplinarnego zgodnie z art. 28 załącznika IX do regulaminu pracowniczego w świetle wszystkich okoliczności ustalonych w decyzjach organu powołującego wydanych po dacie wydania zaskarżonej decyzji;

                  —

                  podniesienie z urzędu wszelkich innych kwestii leżących w interesie publicznym, jakie Sąd uzna za stosowne;

                  —

                  obciążenie pozwanej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżącego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 13 zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Radę art. 22 ust. 1 załącznika IX do regulaminu pracowniczego oraz naruszenia zasady dobrej administracji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 10 lit. a) załącznika IX do regulaminu pracowniczego w zakresie, w jakim, po pierwsze, nałożona kara jest nieproporcjonalna do charakteru zarzucanego przewinienia służbowego (dotyczącego świadczeń pobieranych przez matkę skarżącego traktowanej jak dziecko pozostające na utrzymaniu) oraz okoliczności, w jakich doszło do zarzucanego przewinienia służbowego; po drugie, zaskarżona decyzja jest pozbawiona uzasadnienia; po trzecie, zaskarżona decyzja narusza domniemanie niewinności; oraz po czwarte, zaskarżona decyzja została wydana w wyniku oczywistego błędu w ocenie.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 10 lit a) załącznika IX do regulaminu pracowniczego w zakresie, w jakim, po pierwsze, nałożona kara jest nieproporcjonalna do charakteru zarzucanego przewinienia służbowego (dotyczącego świadczeń otrzymywanych z tytułu opieki zastępczej nad A i B) oraz okoliczności, w jakich doszło do zarzucanego przewinienia służbowego; po drugie, zaskarżona decyzja jest pozbawiona uzasadnienia; po trzecie, zaskarżona decyzja narusza domniemanie niewinności; oraz po czwarte, zaskarżona decyzja została wydana w wyniku oczywistego błędu w ocenie.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 10 lit a) załącznika IX do regulaminu pracowniczego w zakresie, w jakim, po pierwsze, nałożona kara jest nieproporcjonalna do charakteru zarzucanego przewinienia służbowego (dotyczącego wniosków z 2014 r. o przyznanie C i D statusu dziecka pozostającego na utrzymaniu) oraz okoliczności, w jakich doszło do zarzucanego przewinienia służbowego; po drugie, zaskarżona decyzja jest pozbawiona uzasadnienia; po trzecie, zaskarżona decyzja narusza domniemanie niewinności; oraz po czwarte, zaskarżona decyzja została wydana w wyniku oczywistego błędu w ocenie.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 10 lit b) załącznika IX do regulaminu pracowniczego w zakresie, w jakim, po pierwsze, zarzucane przewinie służbowe nie wpłynęło negatywnie na integralność, reputację lub interesy SGR; po drugie, zaskarżona decyzja jest pozbawiona uzasadnienia; po trzecie, zaskarżona decyzja narusza domniemanie niewinności; oraz po czwarte, zaskarżona decyzja została wydana w wyniku oczywistego błędu w ocenie.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 10 lit c) załącznika IX do regulaminu pracowniczego w zakresie, w jakim, po pierwsze, zarzucane przewinienie służbowe nie było zamierzone, lecz wynikało z niedbalstwa; po drugie, zaskarżona decyzja jest pozbawiona uzasadnienia; po trzecie, zaskarżona decyzja narusza domniemanie niewinności; oraz po czwarte, zaskarżona decyzja została wydana w wyniku oczywistego błędu w ocenie i naruszenia art. 85 regulaminu pracowniczego ze względu na brak zamiaru wprowadzenia administracji w błąd.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący naruszenia art. 10 lit d) załącznika IX do regulaminu pracowniczego w zakresie, w jakim, po pierwsze, przewinienie służbowe było motywowane przede wszystkim dobrem i interesem dzieci; po drugie, zaskarżona decyzja jest pozbawiona uzasadnienia; po trzecie, zaskarżona decyzja narusza domniemanie niewinności; oraz po czwarte, zaskarżona decyzja została wydana w wyniku oczywistego błędu w ocenie.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący naruszenia art. 10 lit e) załącznika IX do regulaminu pracowniczego w zakresie, w jakim, po pierwsze, grupa zaszeregowania i staż pracy skarżącego były średnie lub niskie; po drugie, zaskarżona decyzja jest pozbawiona uzasadnienia; po trzecie, zaskarżona decyzja narusza domniemanie niewinności; oraz po czwarte, zaskarżona decyzja została wydana w wyniku oczywistego błędu w ocenie.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczący naruszenia art. 10 lit g) załącznika IX do regulaminu pracowniczego w zakresie, w jakim, po pierwsze, poziom odpowiedzialności i obowiązków skarżącego był średni lub niski; po drugie, zaskarżona decyzja jest pozbawiona uzasadnienia; po trzecie, zaskarżona decyzja narusza domniemanie niewinności; oraz po czwarte, zaskarżona decyzja została wydana w wyniku oczywistego błędu w ocenie.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty dotyczący naruszenia art. 10 lit h) załącznika IX do regulaminu pracowniczego w zakresie, w jakim, po pierwsze, przewinienie nie wiązało się z powtarzającym się działaniem lub zachowaniem; po drugie, zaskarżona decyzja jest pozbawiona uzasadnienia; po trzecie, zaskarżona decyzja narusza domniemanie niewinności; oraz po czwarte, zaskarżona decyzja została wydana w wyniku oczywistego błędu w ocenie.

                  11.

                  Zarzut jedenasty dotyczący naruszenia art. 10 lit i) załącznika IX do regulaminu pracowniczego w zakresie, w jakim, po pierwsze, zachowanie skarżącego w trakcie jego kariery zawodowej było nienaganne; po drugie, zaskarżona decyzja jest pozbawiona uzasadnienia; po trzecie, zaskarżona decyzja narusza domniemanie niewinności; oraz po czwarte, zaskarżona decyzja została wydana w wyniku oczywistego błędu w ocenie.

                  12.

                  Zarzut dwunasty dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz zasady dobrej administracji.

                  13.

                  Zarzut trzynasty dotyczący naruszenia obowiązku dbania o dobro urzędnika i osób pozostających na jego utrzymaniu.


title: Sprawa T-26/22: Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2022 r. – CIMV/Komisja

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/30

      Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2022 r. – CIMV/Komisja
      (Sprawa T-26/22)
      (2022/C 109/39)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Compagnie industrielle de la matière végétale (CIMV) (Neuilly-sur-Seine, Francja) (przedstawiciele: adwokaci: B. Le Bret, R. Rard i P. Renié)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  posiłkowo, stwierdzenie nieważności art. 3 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim przewiduje ona przymusową egzekucję;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na decyzję Komisji Europejskiej C(2021) 7932 final z dnia 28 października 2021 r. dotyczącą odzyskania należnej od CIMV kwoty 5 888 214,59 EUR wraz z odsetkami strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący oczywistej omyłki będącej efektem nieuwzględnienia zaproponowanego przez CIMV harmonogramu płatności oraz braku wystarczającego uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do obrony, prawa do bycia wysłuchanym oraz zasady dobrej administracji.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności oraz celu, jakim jest skuteczna ochrona interesów finansowych Unii.


title: Sprawa T-27/22: Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2022 r. – Innovaciones Cosmético Farmacéuticas/EUIPO – Benito Oliver (th pharma)

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/30

      Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2022 r. – Innovaciones Cosmético Farmacéuticas/EUIPO – Benito Oliver (th pharma)
      (Sprawa T-27/22)
      (2022/C 109/40)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Innovaciones Cosmético Farmacéuticas SL (Alhama de Murcia, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Oria Sousa-Montes)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Miguel Ángel Benito Oliver (Pont D’Inca-Marratxi, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego th pharma – zgłoszenie nr 17 916 522

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 listopada 2021 r. w sprawie R 1605/2020-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 47 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-28/22: Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2022 r. – Ryanair/Komisja

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/31

      Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2022 r. – Ryanair/Komisja
      (Sprawa T-28/22)
      (2022/C 109/41)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci Vahida, S. Ratinga i G.-I. Metaxas-Maranghidis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 26 lipca 2021 r. w sprawie pomocy państwa SA.63203 (2021/N) – Germany – Restructuring aid for Condor;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 10 zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że pozwana naruszyła prawo i że zakwestionowana pomoc państwa nie jest objęta przedmiotowym zakresem stosowania wytycznych dotyczących ratowania i restrukturyzacji (1), ponieważ Condor Flugdienst GmbH (zwana dalej „spółką Condor”) została przejęta przez większą grupę przedsiębiorstw, a jej trudności nie są specyficzne tylko dla niej i nie wynikają z arbitralnej alokacji kosztów.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że pozwana nie wykazała niewydolności rynku i trudności społecznych.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że pozwana nie dokonała porównania z wiarygodnym alternatywnym scenariuszem niezawierającym pomocy państwa i nie wykazała, że spółka Condor wyczerpała wszystkie opcje rynkowe.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że w zaskarżonej decyzji nie wykazano, iż plan restrukturyzacji jest realistyczny, spójny i dalekosiężny oraz że jest on właściwy do przywrócenia długoterminowej rentowności spółki Condor bez oparcia na kolejnej pomocy państwa w rozsądnym terminie.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że w zaskarżonej decyzji nie wykazano odpowiedniego charakteru pomocy państwa w odniesieniu do szkód spowodowanych kryzysem COVID-19.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący tego, że w zaskarżonej decyzji nie wykazano proporcjonalności pomocy państwa do szkód spowodowanych kryzysem COVID-19.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący tego, że w zaskarżonej decyzji nie zbadano w odpowiedni sposób negatywnych skutków pomocy państwa.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja naruszyła konkretne postanowienia TFUE i ogólne zasady prawa Unii, które leżały u podstaw liberalizacji transportu lotniczego w Unii od końca lat 1980. (tj. niedyskryminacji, swobody świadczenia usług – mającej zastosowanie do transportu lotniczego poprzez rozporządzenie 1008/2008 (2) – oraz swobody przedsiębiorczości).

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że strona pozwana nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego pomimo poważnych trudności i naruszyła prawa proceduralne strony skarżącej.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty dotyczący naruszenia przez pozwaną obowiązku uzasadnienia.

         (1)  Wytyczne dotyczące pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw niefinansowych znajdujących się w trudnej sytuacji (Dz.U. 2014, C 249, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty (Wersja przekształcona) (Dz.U. 2008, L 293, s. 3).


title: Sprawa T-32/22: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2022 r. – Vyatsky Plywood Mill/Komisja

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/32

      Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2022 r. – Vyatsky Plywood Mill/Komisja
      (Sprawa T-32/22)
      (2022/C 109/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Vyatsky Plywood Mill OOO (Kirow, Rosja) (przedstawiciele: adwokaci M. Krestiyanova i N. Tuominen)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/1930 z dnia 8 listopada 2021 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz sklejki z drewna brzozowego pochodzącej z Rosji (1) w całości, w zakresie, w jakim dotyczy ono strony skarżącej;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami z niego wynikającymi.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 3 i 4 rozporządzenia podstawowego (2), popełniła oczywisty błąd w ocenie poprzez brak uwzględnienia uwag unijnych stowarzyszeń reprezentujących producentów wytwarzających sklejkę przy określaniu zakresu produktu, struktury i definicji przemysłu Unii oraz naruszyła zasadę dobrej administracji. W rzeczywistości, jako bezstronny organ prowadzący dochodzenie, Komisja powinna była skupić się na dowodach przedstawionych przez unijne stowarzyszenia reprezentujące producentów wytwarzających sklejkę z własnej inicjatywy, zweryfikować je oraz dokonać prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego w kontekście zakresu produktu, który jest zasadniczym elementem dochodzenia antydumpingowego mającym wpływ na wszystkie ustalenia. Ponadto Komisja de facto odrzuciła wszystkie pochodzące od strony skarżącej dowody i argumenty dotyczące uwag unijnych stowarzyszeń reprezentujących producentów wytwarzających sklejkę, względnie nie wzięła ich pod uwagę.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 3 rozporządzenia podstawowego poprzez przeprowadzenie wadliwej analizy cen w kontekście szkody i związku przyczynowego. Po pierwsze, Komisja zignorowała zmiany cen po okresie objętym dochodzeniem i nie uwzględniła w należyty sposób widocznej segmentacji rynku. Po drugie, Komisja nie dokonała oceny skutków dostępu przemysłu Unii do głównego surowca, wpływu przywozu z państw trzecich oraz potencjalnej dyskryminacji Rosji.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 21 rozporządzenia podstawowego, ponieważ nałożenie środków antydumpingowych na przywóz sklejki z drewna brzozowego pochodzącej z Rosji jest sprzeczne z ogólnym interesem Unii. Przemysł Unii, importerzy niepowiązani i użytkownicy będą narażeni na niedobór wysokiej jakości, przyjaznej dla środowiska i przystępnej cenowo sklejki z drewna brzozowego.

                  4.

                  Zarzut czwarty – podniesiony tytułem ewentualnym na wypadek uznania przez Sąd, że zaskarżone rozporządzenie należy utrzymać w mocy – dotyczący tego, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie poprzez nałożenie środka w jego obecnej formie, która jest sprzeczna z interesem Unii. Dla zakresu postępowania byłoby lepiej, gdyby środki przybrały formę cła zmiennego opartego na cle ad valorem, ograniczonego minimalną ceną importową.

         (1)  Dz.U. 2021, L 394, s. 7.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 21).


title: Sprawa T-34/22: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2022 r. – Cunsorziu di i Salamaghji Corsi – Consortium des Charcutiers Corses i in./Komisja

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/33

      Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2022 r. – Cunsorziu di i Salamaghji Corsi – Consortium des Charcutiers Corses i in./Komisja
      (Sprawa T-34/22)
      (2022/C 109/43)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Cunsorziu di i Salamaghji Corsi – Consortium des Charcutiers Corses (Borgo, Francja) i dziewięciu innych skarżących (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan i V. Le Meur-Baudry)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2021/1879 z dnia 26 października 2021 r. w sprawie odrzucenia trzech wniosków o objęcie ochroną nazwy jako oznaczenia geograficznego zgodnie z art. 52 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 [„Jambon sec de l’Île de Beauté” (ChOG), „Lonzo de l’Île de Beauté” (ChOG), „Coppa de l’Île de Beauté” (ChOG)] (1);

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia, po pierwsze, art. 49, 50 i 52 rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. 2012, L 343, s. 1), a po drugie, ogólnej zasady powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), ze względu na przekroczenie przez Komisję zakresu kompetencji przyznanych jej na mocy tego rozporządzenia.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 7 i 13 rozporządzenia nr 1151/2012 poprzez błędne zastosowanie przez Komisję wspomnianych wyżej przepisów.

         (1)  Dz.U. 2021, L 383, s. 1.


title: Sprawa T-45/22: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2022 r. – Weider Germany/EUIPO – Den i Nosht (YIPPIE!)

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/34

      Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2022 r. – Weider Germany/EUIPO – Den i Nosht (YIPPIE!)
      (Sprawa T-45/22)
      (2022/C 109/44)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Weider Germany GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: T. Pfeifer i N. Böhmeradwokaci)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Den i Nosht Ltd (Gorna Oriachowica, Bułgaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy YIPPIE! – unijny znak towarowy nr 12 411 567

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 listopada 2021 r. w sprawie R 2227/2020-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uwzględnienie odwołania od decyzji Wydziału Unieważnień w sprawie 36243C;

                  —

                  obciążenie kosztami EUIPO kosztami postępowania przed Sądem, a ewentualnego interwenienta („Den i Nosht” Limited) kosztami postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku oraz postępowania odwoławczego przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 64 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-46/22: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2022 r. – Esedra/Parlament

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/34

      Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2022 r. – Esedra/Parlament
      (Sprawa T-46/22)
      (2022/C 109/45)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Esedra (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Vastmans)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi o stwierdzenie nieważności za dopuszczalną i zasadną;
                  w konsekwencji;

                              —

                              stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego o udzieleniu rozpatrywanego zamówienia spółce SAS PEOPLE & BABY i odrzuceniu oferty spółki SRL ESEDRA;

                              —

                              nakazanie zapłaty odszkodowania spółce SRL ESEDRA za szkodę wyrządzoną jej ze względu na tę niezgodną z prawem decyzję;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na decyzję Parlamentu Europejskiego z dnia 26 listopada 2021 r., w której odrzucono ofertę złożoną przez skarżącą w ramach postępowania przetargowego nr PE PERS 2021 027 dotyczącego całościowego zarządzania ośrodkiem opieki nad małymi dziećmi Parlamentu Europejskiego w Brukseli, położonym przy ul. Wayenberg, i udzielono zamówienie spółce SAS People & Baby, skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniającego rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylającego rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012, naruszenia art. 170 TFUE, naruszenia art. 16.1. specyfikacji istotnych warunków zamówienia, naruszenia ogólnych zasad prawa i, w szczególności, zasad dokładności, formalnego uzasadnienia, patere legem ipse fecisti, a także oczywistego błędu w ocenie.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 3.13. specyfikacji istotnych warunków zamówienia, naruszenia przepisów dekretu z dnia 21 lutego 2019 r. mającego na celu wzmocnienie jakości i dostępności ośrodków opieki nad małymi dziećmi we wspólnocie francuskojęzycznej, a także przepisów zarządzenia z dnia 2 maja 2019 r. rządu wspólnoty francuskojęzycznej określającego system zezwoleń i subwencji dla żłobków, ośrodków opieki nad małymi dziećmi i niezależnych osób sprawujących opiekę nad dziećmi, a także zarządzenia z dnia 22 listopada 2013 r. rządu flamandzkiego w sprawie warunków zezwalania na prowadzenie i polityki jakości ośrodków opieki nad rodzinami oraz grupami niemowląt i małych dzieci, naruszenia ogólnych zasad prawa i, w szczególności, zasad dokładności, patere legem ipse fecisti, a także oczywistego błędu w ocenie.


title: Sprawa T-836/19: Postanowienie Sądu z dnia 20 grudnia 2021 r. – Première Vision/EUIPO – Vente-Privee.com (PV)

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/35

      Postanowienie Sądu z dnia 20 grudnia 2021 r. – Première Vision/EUIPO – Vente-Privee.com (PV)
      (Sprawa T-836/19) (1)

      (2022/C 109/46)
      Język postępowania: francuski
      Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 45 z 10.2.2020.


title: Sprawa T-132/22: Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2022 r. – Société des produits Nestlé/EUIPO – Impossible Foods (IMPOSSIBLE SAUSAGE)

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/33

      Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2022 r. – Société des produits Nestlé/EUIPO – Impossible Foods (IMPOSSIBLE SAUSAGE)
      (Sprawa T-132/22)
      (2022/C 191/43)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Société des produits Nestlé SA (Vevey, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci A. Jaeger-Lenz, M. Goldmann i C. Elkemann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Impossible Foods Inc. (Redwood City, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „IMPOSSIBLE SAUSAGE” – unijny znak towarowy nr 18 061 982

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 grudnia 2021 r. w sprawie R 972/2021-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania przed Sądem i obciążenie interwenienta kosztami postępowania przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 zdanie drugie w związku z art. 70 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 1 zdanie pierwsze w związku z art. 95 ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawy połączone C-798/18 i C-799/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – Federazione nazionale delle imprese elettrotecniche ed elettroniche (Anie) i in. (C-798/18), Athesia Energy Srl i in. (C-799/18) / Ministero dello Sviluppo Economico, Gestore dei servizi energetici (GSE) SpA [Odesłanie prejudycjalne – Środowisko naturalne – Artykuły 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Zasady pewności prawa oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań – Traktat karty energetycznej – Artykuł 10 – Stosowanie – Dyrektywa 2009/28/WE – Artykuł 3 ust. 3 lit. c) – Wspieranie użycia energii ze źródeł odnawialnych – Wytwarzanie energii elektrycznej przez instalacje fotowoltaiczne wykorzystujące energię słoneczną – Zmiana systemu pomocy]

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/2

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – Federazione nazionale delle imprese elettrotecniche ed elettroniche (Anie) i in. (C-798/18), Athesia Energy Srl i in. (C-799/18) / Ministero dello Sviluppo Economico, Gestore dei servizi energetici (GSE) SpA
      (Sprawy połączone C-798/18 i C-799/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Artykuły 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Zasady pewności prawa oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań - Traktat karty energetycznej - Artykuł 10 - Stosowanie - Dyrektywa 2009/28/WE - Artykuł 3 ust. 3 lit. c) - Wspieranie użycia energii ze źródeł odnawialnych - Wytwarzanie energii elektrycznej przez instalacje fotowoltaiczne wykorzystujące energię słoneczną - Zmiana systemu pomocy)
      (2021/C 217/02)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Federazione nazionale delle imprese elettrotecniche ed elettroniche (Anie) i in. (C-798/18), Athesia Energy Srl i in. (C-799/18)

         Strona pozwana: Ministero dello Sviluppo Economico, Gestore dei servizi energetici (GSE) SpA

         przy udziale: Elettricità Futura Unione delle imprese elettriche italiane, Confederazione generale dell’agricoltura italiana – Confagricoltura

         Sentencja

      Z zastrzeżeniem weryfikacji, których powinien dokonać sąd odsyłający z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności, art. 3 ust. 3 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE i art. 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej rozpatrywane w związku z zasadami pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przewiduje obniżenie lub odroczenie płatności zachęt do energii wytwarzanej przez słoneczne instalacje fotowoltaiczne przyznanych wcześniej w drodze decyzji administracyjnych i potwierdzonych w specjalnych umowach zawartych między przedsiębiorcami eksploatującymi te instalacje a spółką publiczną, gdy uregulowanie to dotyczy zachęt już przewidzianych, lecz które nie są jeszcze wymagalne.

         (1)  Dz.U. C 122 z 1.4.2019.


title: Sprawa C-30/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen – Szwecja) – Diskrimineringsombudsmannen / Braathens Regional Aviation AB [Odesłanie prejudycjalne – Równość traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne – Dyrektywa 2000/43/WE – Artykuł 7 – Ochrona praw – Artykuł 15 – Sankcje – Skarga o odszkodowanie oparta na zarzucie dyskryminacji – Uznanie roszczenia odszkodowawczego przez pozwanego bez przyznania istnienia zarzucanej dyskryminacji – Związek między wypłaconym odszkodowaniem a zarzucaną dyskryminacją – Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Krajowe przepisy proceduralne uniemożliwiające sądowi rozpoznającemu skargę orzeczenie w przedmiocie istnienia zarzucanej dyskryminacji pomimo wyraźnego żądania powoda]

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen – Szwecja) – Diskrimineringsombudsmannen / Braathens Regional Aviation AB
      (Sprawa C-30/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Równość traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne - Dyrektywa 2000/43/WE - Artykuł 7 - Ochrona praw - Artykuł 15 - Sankcje - Skarga o odszkodowanie oparta na zarzucie dyskryminacji - Uznanie roszczenia odszkodowawczego przez pozwanego bez przyznania istnienia zarzucanej dyskryminacji - Związek między wypłaconym odszkodowaniem a zarzucaną dyskryminacją - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Krajowe przepisy proceduralne uniemożliwiające sądowi rozpoznającemu skargę orzeczenie w przedmiocie istnienia zarzucanej dyskryminacji pomimo wyraźnego żądania powoda)
      (2021/C 217/03)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Högsta domstolen

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: Diskrimineringsombudsmannen

         Druga strona postępowania: Braathens Regional Aviation AB

         Sentencja

      Wykładni art. 7 i 15 dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które uniemożliwiają sądowi rozpoznającemu powództwo o odszkodowanie, oparte na zarzucie zakazanej przez tę dyrektywę dyskryminacji, zbadanie żądania stwierdzenia istnienia tej dyskryminacji, jeżeli pozwany zgadza się na wypłatę żądanego odszkodowania, nie przyznając jednak istnienia tej dyskryminacji. Do sądu krajowego, przed którym toczy się spór między jednostkami, należy zapewnienie, w ramach jego właściwości, ochrony prawnej wynikającej dla podmiotów prawa z art. 47 karty, w razie potrzeby poprzez odstąpienie od stosowania wszelkich sprzecznych z nimi przepisów prawa krajowego.

         (1)  Dz.U. C 103 z 18.3.2019.


title: Sprawa C-194/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Belgia) – H.A. / État belge [Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 – Ustalenie państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej – Artykuł 27 – Środek prawny – Uwzględnienie okoliczności zaistniałych po wydaniu decyzji o przekazaniu – Skuteczna ochrona sądowa]

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Belgia) – H.A. / État belge
      (Sprawa C-194/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 - Ustalenie państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej - Artykuł 27 - Środek prawny - Uwzględnienie okoliczności zaistniałych po wydaniu decyzji o przekazaniu - Skuteczna ochrona sądowa)
      (2021/C 217/04)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d'État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: H.A.

         Strona przeciwna: État belge

         Sentencja

      Artykuł 27 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca w związku z motywem 19 tego rozporządzenia i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, które przewiduje, że sąd, do którego wniesiono skargę o stwierdzenie nieważności decyzji o przekazaniu, nie może w ramach badania tej skargi uwzględniać okoliczności zaistniałych po wydaniu tej decyzji, które mają kluczowe znaczenie dla prawidłowego stosowania tego rozporządzenia, chyba że ustawodawstwo to przewiduje szczególny środek zaskarżenia zapewniający rozpatrzenie ex nunc sytuacji zainteresowanej osoby, którego wynik jest wiążący dla właściwych organów, i który można wnieść w następstwie zaistnienia takich okoliczności, a skorzystanie z niego nie może być w szczególności uzależnione od tego, że zainteresowana osoba została pozbawiona wolności, ani od okoliczności, że wykonanie wspomnianej decyzji ma nastąpić wkrótce.

         (1)  Dz.U. C 164 z 13.5.2019.


title: Sprawa C-221/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Gdańsku – Polska) – AV [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Decyzja ramowa 2008/909/WSiSW – Artykuł 8 ust. 2 – 4 – Artykuł 17 ust. 1 i 2 – Artykuł 19 – Uwzględnienie do celów wydania wyroku łącznego wyroku skazującego zapadłego w innym państwie członkowskim, który ma zostać wykonany w państwie członkowskim, w którym ten wyrok łączny zostaje wydany – Przesłanki – Decyzja ramowa 2008/675/WSiSW – Artykuł 3 ust. 3 – Pojęcie „naruszenia wyroku skazującego lub jego wykonania”, które należy uwzględnić w nowym postępowaniu karnym wszczętym w państwie członkowskim innym niż państwo wydania orzeczenia]

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/4

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Gdańsku – Polska) – AV
      (Sprawa C-221/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2008/909/WSiSW - Artykuł 8 ust. 2 – 4 - Artykuł 17 ust. 1 i 2 - Artykuł 19 - Uwzględnienie do celów wydania wyroku łącznego wyroku skazującego zapadłego w innym państwie członkowskim, który ma zostać wykonany w państwie członkowskim, w którym ten wyrok łączny zostaje wydany - Przesłanki - Decyzja ramowa 2008/675/WSiSW - Artykuł 3 ust. 3 - Pojęcie „naruszenia wyroku skazującego lub jego wykonania”, które należy uwzględnić w nowym postępowaniu karnym wszczętym w państwie członkowskim innym niż państwo wydania orzeczenia)
      (2021/C 217/05)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Gdańsku

         Strony w postępowaniu głównym

      AV

         przy udziale: Pomorskiego Wydziału Zamiejscowego Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej

         Sentencja

                  1)

                  Wykładni art. 8 ust. 2–4 decyzji ramowej Rady 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności – w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., w związku z art. 17 ust. 1 i 2 oraz art. 19 tej decyzji należy dokonywać w ten sposób, że zezwalają one na wydanie wyroku łącznego obejmującego nie tylko jedną lub więcej kar uprzednio orzeczonych względem zainteresowanego wyrokiem zapadłym w państwie członkowskim, w którym ten wyrok łączny zostaje wydany, lecz również jedną lub więcej kar orzeczonych względem niego wyrokiem zapadłym w innym państwie członkowskim, które są wykonywane na mocy tej decyzji ramowej w pierwszym państwie członkowskim. Taki wyrok łączny nie może jednak prowadzić do dostosowania wymiaru lub rodzaju wspomnianych kar, wykraczającego poza ścisłe granice przewidziane w art. 8 ust. 2–4 decyzji ramowej 2008/909, do naruszenia nałożonego w art. 17 ust. 2 tej decyzji ramowej obowiązku zaliczenia pełnego okresu pozbawienia wolności już odbytego w stosownym wypadku przez osobę skazaną w państwie wydającym na poczet całkowitego okresu kary pozbawienia wolności, która ma zostać odbyta w państwie wykonującym, czy też do rewizji kar orzeczonych wyrokami zapadłymi w innym państwie członkowskim z naruszeniem art. 19 ust. 2 omawianej decyzji ramowej.

                  2)

                  Wykładni art. 3 ust. 3 decyzji ramowej Rady 2008/675/WSiSW z dnia 24 lipca 2008 r. w sprawie uwzględniania w nowym postępowaniu karnym wyroków skazujących zapadłych w państwach członkowskich Unii Europejskiej w związku z jej motywem 14 należy dokonywać w ten sposób, że zezwala on na wydanie wyroku łącznego obejmującego nie tylko jedną lub więcej kar uprzednio orzeczonych wyrokiem zapadłym względem zainteresowanego w państwie członkowskim, w którym zostaje wydany ten wyrok łączny, lecz również jedną lub więcej kar orzeczonych względem niego wyrokiem zapadłym w innym państwie członkowskim, które są wykonywane na podstawie decyzji ramowej 2008/909, zmienionej decyzją ramową 2009/299, w pierwszym państwie członkowskim, pod warunkiem przestrzegania we wspomnianym wyroku łącznym warunków i ograniczeń wynikających z art. 8 ust. 2–4, art. 17 ust. 2 i art. 19 ust. 2 decyzji ramowej 2008/909 ze zmianami w odniesieniu do tych ostatnich kar.

         (1)  Dz.U. C 280 z 19.8.2019.


title: Sprawa C-470/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court – Irlandia) – Friends of the Irish Environment Ltd / Commissioner for Environmental Information [Odesłanie prejudycjalne – Konwencja z Aarhus – Dyrektywa 2003/4/WE – Prawo dostępu do informacji o środowisku będących w posiadaniu organów władzy publicznej – Artykuł 2 pkt 2 – Pojęcie „organu władzy publicznej” – Pojęcie organów lub instytucji pełniących funkcje o charakterze sądowym – Informacje zawarte w aktach zakończonego postępowania sądowego]

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/5

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court – Irlandia) – Friends of the Irish Environment Ltd / Commissioner for Environmental Information
      (Sprawa C-470/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Konwencja z Aarhus - Dyrektywa 2003/4/WE - Prawo dostępu do informacji o środowisku będących w posiadaniu organów władzy publicznej - Artykuł 2 pkt 2 - Pojęcie „organu władzy publicznej” - Pojęcie organów lub instytucji pełniących funkcje o charakterze sądowym - Informacje zawarte w aktach zakończonego postępowania sądowego)
      (2021/C 217/06)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court (Irlandia)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Friends of the Irish Environment Ltd

         Strona pozwana: Commissioner for Environmental Information

         Przy udziale: Courts Service of Ireland

         Sentencja

      Artykuł 2 pkt 2 dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG należy interpretować w ten sposób, że nie reguluje on kwestii dostępu do informacji o środowisku zawartych w aktach sądowych, ponieważ ani sądy, ani organy lub instytucje pozostające pod ich kontrolą i, co za tym idzie, w ścisłym związki z tymi sądami, nie stanowią „organów władzy publicznej” w rozumieniu tego przepisu i nie wchodzą zatem w zakres zastosowania tej dyrektywy.

         (1)  Dz.U. C 280 z 19.8.2019


title: Sprawa C-511/19: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Areios Pagos – Grecja) – AB / Olympiako Athlitiko Kentro Athinon – Spyros Louis [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 2000/78/WE – Zasada równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy – Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek – Pracownicy umieszczeni w systemie rezerwy kadrowej do czasu rozwiązania z nimi umowy o pracę – Obniżenie wynagrodzeń oraz obniżenie lub utrata odprawy z tytułu zwolnienia – System mający zastosowanie do pracowników sektora publicznego bliskich nabycia pełnych uprawnień emerytalnych – Ograniczenie wydatków na wynagrodzenia sektora publicznego – Artykuł 6 ust. 1 – Zgodny z przepisami cel polityki społecznej – Sytuacja kryzysu gospodarczego]

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/6

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Areios Pagos – Grecja) – AB / Olympiako Athlitiko Kentro Athinon – Spyros Louis
      (Sprawa C-511/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2000/78/WE - Zasada równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek - Pracownicy umieszczeni w systemie rezerwy kadrowej do czasu rozwiązania z nimi umowy o pracę - Obniżenie wynagrodzeń oraz obniżenie lub utrata odprawy z tytułu zwolnienia - System mający zastosowanie do pracowników sektora publicznego bliskich nabycia pełnych uprawnień emerytalnych - Ograniczenie wydatków na wynagrodzenia sektora publicznego - Artykuł 6 ust. 1 - Zgodny z przepisami cel polityki społecznej - Sytuacja kryzysu gospodarczego)
      (2021/C 217/07)
      Język postępowania: grecki

         Sąd odsyłający

      Areios Pagos

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: AB

         Strona pozwana: Olympiako Athlitiko Kentro Athinon – Spyros Louis

         Sentencja

      Artykuł 2 oraz art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że nie stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na mocy którego pracownicy sektora publicznego spełniający w określonym czasie przesłanki do pobierania emerytury w pełnej wysokości są umieszczani w systemie rezerwy kadrowej do czasu rozwiązania ich umowy o pracę, co prowadzi do obniżenia ich wynagrodzenia, utraty możliwości ewentualnego awansu oraz do zmniejszenia, a nawet pozbawienia ich, odprawy z tytułu zwolnienia, której mogliby się domagać wraz z rozwiązaniem stosunku pracy, w sytuacji gdy uregulowanie to zmierza do zgodnego z przepisami celu polityki zatrudnienia, a środki służące realizacji tego celu są właściwe i konieczne.

         (1)  Dz.U. C 319 z 23.09.2019.


title: Sprawa C-515/19: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Eutelsat SA / Autorité de régulation des communications électroniques et des postes, Inmarsat Ventures SE, dawniej Inmarsat Ventures Ltd [Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Sektor telekomunikacji – Zharmonizowane wykorzystanie widma radiowego w pasmach częstotliwości 2 GHz w celu wdrożenia systemów dostarczających satelitarne usługi komunikacji ruchomej – Decyzja nr 626/2008/WE – Artykuł 2 ust. 2 lit. a) i b) – Artykuł 4 ust. 1 lit. c) ppkt (ii) – Artykuł 7 ust. 1 i 2 – Artykuł 8 ust. 1 i 3 – Systemy satelitarnej komunikacji ruchomej – Pojęcie „stacji ruchomej ziemskiej” – Pojęcie „uzupełniających elementów naziemnych” – Pojęcie „wymaganej jakości” – Rola, odpowiednio, elementów satelitarnych i naziemnych – Ciążący na wybranym operatorze systemów satelitarnej komunikacji ruchomej obowiązek obsługiwania określonego procentowo udziału ludności i terytorium – Niedochowanie – Wpływ]

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/6

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Eutelsat SA / Autorité de régulation des communications électroniques et des postes, Inmarsat Ventures SE, dawniej Inmarsat Ventures Ltd
      (Sprawa C-515/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Sektor telekomunikacji - Zharmonizowane wykorzystanie widma radiowego w pasmach częstotliwości 2 GHz w celu wdrożenia systemów dostarczających satelitarne usługi komunikacji ruchomej - Decyzja nr 626/2008/WE - Artykuł 2 ust. 2 lit. a) i b) - Artykuł 4 ust. 1 lit. c) ppkt (ii) - Artykuł 7 ust. 1 i 2 - Artykuł 8 ust. 1 i 3 - Systemy satelitarnej komunikacji ruchomej - Pojęcie „stacji ruchomej ziemskiej” - Pojęcie „uzupełniających elementów naziemnych” - Pojęcie „wymaganej jakości” - Rola, odpowiednio, elementów satelitarnych i naziemnych - Ciążący na wybranym operatorze systemów satelitarnej komunikacji ruchomej obowiązek obsługiwania określonego procentowo udziału ludności i terytorium - Niedochowanie - Wpływ)
      (2021/C 217/08)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Eutelsat SA

         Strona przeciwna: Autorité de régulation des communications électroniques et des postes, Inmarsat Ventures SE, dawniej Inmarsat Ventures Ltd

         przy udziale: Viasat Inc., Viasat UK Ltd

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 2 ust. 2 lit. a) i b) decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 626/2008/WE z dnia 30 czerwca 2008 r. w sprawie selekcji i zezwoleń dotyczących systemów dostarczających satelitarne usługi komunikacji ruchomej (MSS) w związku z art. 8 ust. 1 i 3 tej decyzji należy interpretować w ten sposób, że system satelitarnej komunikacji ruchomej nie powinien opierać się głównie, w zakresie przepustowości, na komponencie satelitarnym tego systemu i że uzupełniające elementy naziemne systemów satelitarnej komunikacji ruchomej mogą być zainstalowane w taki sposób, że będą obejmowały zasięgiem całe terytorium Unii Europejskiej, ze względu na to, że ten komponent satelitarny nie pozwala na zapewnienie łączności w żadnym punkcie tego terytorium z „wymaganą jakością” w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. b) wspomnianej decyzji, rozumianą jako poziom jakości niezbędny do świadczenia usługi oferowanej przez operatora, pod warunkiem że nie zostanie zakłócona konkurencja i że rzeczony komponent satelitarny jest rzeczywiście i konkretnie użyteczny w tym znaczeniu, że taki komponent musi być niezbędny do funkcjonowania systemu satelitarnej komunikacji ruchomej, z zastrzeżeniem samodzielnego funkcjonowania uzupełniających elementów naziemnych w razie awarii elementu satelitarnego, które nie może przekroczyć 18 miesięcy.

                  2)

                  Pojęcie „stacji ruchomej ziemskiej” w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. a) decyzji nr 626/2008 należy interpretować w ten sposób, że do objęcia zakresem tego pojęcia nie jest wymagane, aby taka stacja mogła być w stanie komunikować się, bez odrębnego sprzętu, zarówno z uzupełniającym elementem naziemnym, jak i z satelitą.

                  3)

                  Artykuł 8 ust. 1 decyzji nr 626/2008 w związku z art. 7 ust. 1 tej decyzji należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy okaże się, iż operator wybrany zgodnie z tytułem II wspomnianej decyzji oraz upoważniony do korzystania z widma radiowego na podstawie jej art. 7 nie dostarczał usług satelitarnej komunikacji ruchomej za pomocą systemu satelitarnej komunikacji ruchomej w dniu określonym jako docelowy w art. 4 ust. 1 lit c) ppkt (ii) decyzji nr 626/2008, właściwe organy państw członkowskich nie są uprawnione do odmówienia wydania temu operatorowi zezwoleń koniecznych do zapewnienia uzupełniających elementów naziemnych systemów satelitarnej komunikacji ruchomej na tej podstawie, że wspomniany operator nie dochował zobowiązania podjętego we wniosku.

         (1)  Dz.U. C 295 z 2.9.2019.


title: Sprawa C-593/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht, Außenstelle Graz – Austria) – SK Telecom Co. Ltd. / Finanzamt Graz-Stadt [Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Określenie miejsca świadczenia usług telekomunikacyjnych – Roaming obywateli państw trzecich w sieciach łączności komórkowej w Unii Europejskiej – Artykuł 59a akapit pierwszy lit. b) – Możliwość przenoszenia przez państwa członkowskie miejsca świadczenia usług telekomunikacyjnych na ich terytorium]

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/7

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht, Außenstelle Graz – Austria) – SK Telecom Co. Ltd. / Finanzamt Graz-Stadt
      (Sprawa C-593/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Określenie miejsca świadczenia usług telekomunikacyjnych - Roaming obywateli państw trzecich w sieciach łączności komórkowej w Unii Europejskiej - Artykuł 59a akapit pierwszy lit. b) - Możliwość przenoszenia przez państwa członkowskie miejsca świadczenia usług telekomunikacyjnych na ich terytorium)
      (2021/C 217/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzgericht, Außenstelle Graz

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SK Telecom Co. Ltd.

         Druga strona postępowania: Finanzamt Graz-Stadt

         Sentencja

      Artykuł 59a akapit pierwszy lit. b) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej od dnia 1 stycznia 2010 r. dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że usługi roamingu świadczone przez operatora telefonii komórkowej, mającego siedzibę w państwie trzecim, na rzecz jego klientów, którzy mają również siedzibę lub stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu w tym państwie trzecim, co pozwala im na korzystanie z krajowej sieci łączności komórkowej w państwie członkowskim, w którym przebywają oni tymczasowo, należy uznać za będące przedmiotem „faktycznego użytkowania lub wykorzystania” na terytorium tego państwa członkowskiego w rozumieniu tego przepisu, tak że owo państwo członkowskie może uznać miejsce świadczenia tych usług roamingu za znajdujące się na jego terytorium, jeżeli, bez względu na traktowanie pod względem podatkowym, jakiemu podlegają te usługi na podstawie krajowego prawa podatkowego rzeczonego państwa trzeciego, skorzystanie z takiego uprawnienia skutkuje uniknięciem nieopodatkowania tych usług w Unii.

         (1)  Dz.U. C 27 z 27.1.2020.


title: Sprawa C-694/19 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. – Italmobiliare SpA, Sirap-Gema SpA, Sirap France SAS, Petruzalek GmbH, Petruzalek s.r.o., Petruzalek s.r.o., Petruzalek kft / Komisja Europejska [Odwołanie – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek opakowań spożywczych do sprzedaży detalicznej – Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia – Warunki przyznania zwolnienia – Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. – Wartość sprzedaży – Górna granica grzywny – Czas trwania postępowania administracyjnego – Rozsądny termin – Zdolność płatnicza]

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/8

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. – Italmobiliare SpA, Sirap-Gema SpA, Sirap France SAS, Petruzalek GmbH, Petruzalek s.r.o., Petruzalek s.r.o., Petruzalek kft / Komisja Europejska
      (Sprawa C-694/19 P) (1)

      (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek opakowań spożywczych do sprzedaży detalicznej - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Warunki przyznania zwolnienia - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. - Wartość sprzedaży - Górna granica grzywny - Czas trwania postępowania administracyjnego - Rozsądny termin - Zdolność płatnicza)
      (2021/C 217/10)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Italmobiliare SpA, Sirap-Gema SpA, Sirap France SAS, Petruzalek GmbH, Petruzalek s.r.o., Petruzalek s.r.o., Petruzalek kft (przedstawiciel: F. Moretti, avvocatessa)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo P. Rossi, T. Vecchi, następnie P. Rossi, G. Conte i C. Sjödin, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Italmobiliare SpA, Sirap-Gema SpA, Sirap France SAS, Petruzalek GmbH, Petruzalek s.r.o., Petruzalek s.r.o. et Petruzalek kft pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 372 z 4.11.2019.