title: Sprawa T-596/15: Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2017 r. – Batmore Capital/EUIPO – Univers Poche (POCKETBOOK) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy POCEKTBOOK — Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe POCKET — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/35

         Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2017 r. – Batmore Capital/EUIPO – Univers Poche (POCKETBOOK)
   (Sprawa T-596/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy POCEKTBOOK - Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe POCKET - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 112/48)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Batmore Capital Ltd (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciel: adwokat D. Masson)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Univers Poche (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Dumont)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 lipca 2015 r. (sprawa R 1952/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Univers Poche a Batmore Capital.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Batmore Capital Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym niezbędnymi kosztami poniesionymi przez Univers Poche w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

      (1)  Dz.U. C 414 z 14.12.2015.


title: Sprawa T-673/15: Wyrok Sądu z dnia 7czerwca 2017 r. – Guardian Europe/Unia Europejska Odpowiedzialność pozaumowna — Reprezentowanie Unii — Przedawnienie roszczeń — Unicestwienie skutków prawnych prawomocnej decyzji — Precyzyjność skargi — Dopuszczalność — Artykuł 47 karty praw podstawowych — Rozsądny termin na wydanie orzeczenia w sprawie — Równe traktowanie — Szkoda majątkowa — Poniesione straty — Utracone korzyści — Szkoda niemajątkowa — Związek przyczynowy

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/44

         Wyrok Sądu z dnia 7czerwca 2017 r. – Guardian Europe/Unia Europejska
   (Sprawa T-673/15) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Reprezentowanie Unii - Przedawnienie roszczeń - Unicestwienie skutków prawnych prawomocnej decyzji - Precyzyjność skargi - Dopuszczalność - Artykuł 47 karty praw podstawowych - Rozsądny termin na wydanie orzeczenia w sprawie - Równe traktowanie - Szkoda majątkowa - Poniesione straty - Utracone korzyści - Szkoda niemajątkowa - Związek przyczynowy)
   (2017/C 239/55)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Guardian Europe Sàrl (Bertrange, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokat F. Louis i C. O’Daly, solicitor)

      Strona pozwana: Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską (przedstawiciele: N. Khan, A. Dawes i P. Van Nuffel, pełnomocnicy) oraz przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Inghelram i K. Sawyer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniesione na podstawie art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody jaką skarżąca miała ponieść, po pierwsze, ze względu na czas trwania postępowania przed Sądem w sprawie, w której wyrok zapadł w dniu 27 września a 2012 r., Guardian Industries i Guardian Europe/Komisja (T-82/08, EU:T:2012:494), a po drugie, z powodu naruszenia zasady równego traktowania w decyzji Komisji z dnia 28 listopada 2007 r. C(2007) 5791 wersja ostateczna dotyczącej postępowania na podstawie art. [101 TFUE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39165 – Szkło płaskie) oraz w wyroku 27 września 2012 r., Guardian Industries i Guardian Europe/Komisja (T-82/08, EU:T:2012:494)

      Sentencja

               1)

               Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jest zobowiązana do zapłaty odszkodowania w wysokości 654 523,43 EUR na rzecz spółki Guardian Europe Sàrl z tytułu szkody majątkowej poniesionej przez tę spółkę w wyniku naruszenia rozsądnego terminu na wydanie orzeczenia w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 27 września 2012 r., Guardian Industries i Guardian Europe/Komisja (T-82/08, EU:T:2012:494). Odszkodowanie to zostanie zrewaloryzowane poprzez doliczenie odsetek wyrównawczych liczonych od dnia 27 lipca 2010 r. do dnia ogłoszenia niniejszego wyroku, według stopy rocznej inflacji ustalonej przez Eurostat (urząd statystyczny Unii Europejskiej) dla państwa członkowskiego, w którym spółka ta ma swoją siedzibę.

               2)

               Kwota odszkodowania, o którym mowa w pkt 1 powyżej, zostanie powiększona o odsetki za zwłokę, liczone od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do dnia całkowitej zapłaty, według stopy procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny (EBC) do jego głównych operacji refinansowania, powiększonej o dwa punkty procentowe.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Guardian Europe pokryje koszty poniesione przez Unię – reprezentowaną przez Komisję Europejską.

               5)

               Guardian Europe z jednej strony i Unia – reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej z drugiej strony pokryją każda własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.


title: Sprawa C-362/10: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/4

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-362/10)
   ()
   2010/C 301/06
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: S. La Pergola i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych i wykonawczych koniecznych do właściwej transpozycji art. 2, 3, 4, 6, 7, 8, 10 i 11 dyrektywy 2003/98/WE Parlamentu europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystania informacji sektora publicznego (1), Rzeczpospolita Polska uchybiła jej obowiązkom ciążącym na niej na mocy tychże przepisów dyrektywy;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem strony skarżącej Rzeczpospolita Polska nie przyjęła dotychczas środków krajowych dokonujących poprawnej transpozycji Dyrektywy 2003/98/WE do krajowego porządku prawnego. Notyfikowana Komisji ustawa z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nie dotyczy ponownego wykorzystania informacji sektora publicznego, gdyż nawet nie zawiera definicji „ponownego wykorzystania”. Już chociażby z tego powodu prawa i obowiązki wynikające z tej ustawy nie mogą stanowić poprawnej transpozycji dyrektywy 2003/98/WE.

      (1)  Dz. U. L 345 s. 90; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 13 Tom 32 P. 701 - 707


title: Sprawa T-385/15: Wyrok Sądu z dnia 14 czerwca 2016 r. – Loops/EUIPO (Kształt szczoteczki do zębów) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Trójwymiarowy znak towarowy — Kształt szczoteczki do zębów — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/41

         Wyrok Sądu z dnia 14 czerwca 2016 r. – Loops/EUIPO (Kształt szczoteczki do zębów)
   (Sprawa T-385/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Trójwymiarowy znak towarowy - Kształt szczoteczki do zębów - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 270/46)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Loops, LLC (Dover, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat T. Schmidpeter)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: W. Schramek i A. Schifko, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Dziesiątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 kwietnia 2015 r. (sprawa R 1917/2014-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia trójwymiarowego tworzonego przez kształt szczoteczki do zębów jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Loops, LLC, zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 302 z 14.9.2015.


title: Sprawa C-53/15 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 25 listopada 2014 r. w sprawach połączonych T-426/10 i T-575/10 oraz w sprawie T-440/12, Moreda-Riviere Trefilerias/Komisja, wniesione w dniu 6 lutego 2015 r. przez Moreda-Riviere Trefilerías, S.A.

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/19

         Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 25 listopada 2014 r. w sprawach połączonych T-426/10 i T-575/10 oraz w sprawie T-440/12, Moreda-Riviere Trefilerias/Komisja, wniesione w dniu 6 lutego 2015 r. przez Moreda-Riviere Trefilerías, S.A.
   (Sprawa C-53/15 P)
   (2015/C 118/25)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Moreda-Riviere Trefilerías, S.A. (przedstawiciele: adwokaci F. González Díaz i A. Tresandi Blanco)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie na podstawie art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej postanowienia Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. w sprawach połączonych T-426/10 i T-575/10 oraz w sprawie T-440/12 Moreda-Riviere Trefilerías przeciwko Komisji.

               —

               Obciążenie Komisji zarówno kosztami postępowania odwoławczego jak i postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie przedstawia w uzasadnieniu odwołania jeden zarzut.
   Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo przy ocenie interesu prawnego Moreda-Riviere Trefilerías, S.A. zarówno w sprawie T-575/10 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 września 2010 r. zmieniającej decyzję C(2010) 4387 wersja ostateczna dotyczącą postępowania przewidzianego w art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz w art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/38.344 – Stal sprężająca), jak i w dostosowaniu zarzutów skargi i żądań przedstawionych w sprawie T-426/10 w odniesieniu do decyzji Komisji z dnia 30 września 2010 r. zmieniającej decyzję Komisji C(2010) 4387 wersja ostateczna dotyczącą postępowania przewidzianego w art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz w art. 53 porozumienia o EOG (Sprawa COMP/38.344 – Stal sprężająca).


title: Sprawa T-548/12: Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2015 r. Deutsche Rockwool Mineralwoll/OHIM – Redrock Construction (REDROCK) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy REDROCK — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe ROCK, KEPROCK, FLEXIROCK, FORMROCK, FLOOR-ROCK, TERMAROCK, KLIMAROCK, SPEEDROCK, DUROCK, SPLITROCK, PLANAROCK, TOPROCK, KLEMMROCK, FIXROCK, SONOROCK PLUS, VARIROCK, SONOROCK et MASTERROCK — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/31

         Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2015 r. Deutsche Rockwool Mineralwoll/OHIM – Redrock Construction (REDROCK)
   (Sprawa T-548/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy REDROCK - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe ROCK, KEPROCK, FLEXIROCK, FORMROCK, FLOOR-ROCK, TERMAROCK, KLIMAROCK, SPEEDROCK, DUROCK, SPLITROCK, PLANAROCK, TOPROCK, KLEMMROCK, FIXROCK, SONOROCK PLUS, VARIROCK, SONOROCK et MASTERROCK - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 279/38)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Rockwool Mineralwoll GmbH & Co. OHG (przedstawiciel: adwokat J. Krenzel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: V. Mahelka, P. Geroulakos i M. Rajh, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Redrock Construction s.r.o. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat D. Krofta)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 października 2012 r. (sprawa R 1596/2011-4) wydaną w postępowaniu w sprawie unieważnienia prawa do znaku toczącym się pomiędzy Deutsche Rockwool Mineralwoll GmbH & Co. OHG a Redrock Construction s.r.o.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Deutsche Rockwool Mineralwoll GmbH & Co. OHG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 63 z 2.3.2013


title: Sprawa C-460/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 30 maja 2013 r. w sprawie T-454/10 Republika Włoska przeciwko Associazione Nazionale degli Industriali delle Conserve Alimentari Vegetali (Anicav), wniesione w dniu 8 sierpnia 2013 r. przez Republikę Włoską

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 30 maja 2013 r. w sprawie T-454/10 Republika Włoska przeciwko Associazione Nazionale degli Industriali delle Conserve Alimentari Vegetali (Anicav), wniesione w dniu 8 sierpnia 2013 r. przez Republikę Włoską
   (Sprawa C-460/13 P)
   2013/C 352/02
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, S. Varone, Avvocato dello Stato)

      Druga strona postępowania: Associazione Nazionale degli Industriali delle Conserve Alimentari Vegetali (Anicav),
   Agrupación Española de Fabricantes de Conservas Vegetales (Agrucon),
   Commissione Europea,
   Associazione Italiana Industrie Prodotti Alimentari (AIIPA),
   Confederazione Cooperative Italiane

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               Obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Przedmiotem tego postępowania jest zaskarżenie wyroku wydanego w sprawie T-454/10, w którym stwierdzona została:

               a)

               nieważność artykułu art. 52 ust. 2a akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1580/2007 (1), art. 50 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 (2)„w zakresie, w jakim przewiduje on, że wartość »działań, które nie należą do właściwych działań przetwórczych«, jest wliczana do wartości produkcji wprowadzonej do obrotu owoców i warzyw przeznaczonych do przetworzenia”.

               b)

               całkowita nieważność artykułu 60 ust. 7 rozporządzenia wykonawczego nr 543/2011 przewidującego finansowanie inwestycji i działań dotyczących przetwarzania owoców i warzyw.

         Zdaniem Republiki Włoskiej przepisy wskazane w pkt a) nie są sprzeczne z rozporządzeniem (WE) nr 1234/2007 ze względu na to, że ustanawiają wsparcie działań, które nie zostały przewidziane w rozporządzeniu, lecz ograniczają się do określenia, również w celu większego uproszczenia, sposobów ustalania parametru pomocy wspólnotowej.
   Przyjęta przez Sąd wykładnia prowadzi według Republiki Włoskiej do nieuzasadnionego nierównego traktowania w ramach organizacji producentów owoców i warzyw, ponieważ działalność polegająca na wprowadzaniu do obrotu takiego samego produktu byłaby odmiennie subwencjonowana w zależności od tego, czy dana organizacja producentów dokonuje rzeczywistego przetwarzania, czy też go nie dokonuje.
   Jeśli chodzi o pkt b) — stwierdzenie nieważności art. 60 ust. 7 rozporządzenia wykonawczego nr 543/2011 — podniesiony został błędny charakter orzeczenia Sądu, ponieważ zakłada ono istnienie dyskryminacji przetwórców indywidualnych w stosunku do przetwórców, zazwyczaj mających formę spółdzielni, należących do organizacji producentów.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw (Dz.U. L 350, s. 1)

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz.U. L 157, s. 1)


20150731050616812015/C 270/192392015CJC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150522151622Sprawa C-239/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 17 marca 2015 r. w sprawie T-466/12, RFA International, LP/Komisja Europejska, wniesione w dniu 22 maja 2015 r. przez RFA International, LP
 ---documentbreak--- C2702015PL1520120150522PL0019152162Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 17 marca 2015 r. w sprawie T-466/12, RFA International, LP/Komisja Europejska, wniesione w dniu 22 maja 2015 r. przez RFA International, LP
   (Sprawa C-239/15 P)2015/C 270/19Język postępowania: angielski
      Strony

      Wnoszący odwołanie: RFA International, LP (przedstawiciele: B. Evtimov, lawyer, Prof. D. O'Keeffe, Solicitor, E. Borovikov, lawyer)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie żąda, aby Trybunał:

            —

            Uchylił wyrok Sądu.

            —

            Wydał ostateczne orzeczenie co do zarzutów wnoszącej odwołanie jeśli stan postępowania na to pozwala oraz stwierdził częściową nieważność decyzji zaskarżonych w pierwszej instancji.

            —

            Tytułem ewentualnym przekazał sprawę Sądowi w celu ponownego rozpoznania.

            —

            Obciążył Komisję kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd w swym wyroku popełnił następujące naruszenia prawa Unii Europejskiej przy ocenie jej zarzutów:

            —

            Sąd dokonał błędnej oceny prawnej stanowiska Komisji w przedmiocie znaczenia jednego podmiotu gospodarczego (jako zintegrowanego działu sprzedaży producenta eksportującego znajdującego się poza krajem wywozu) dla celów stosowania art. 2 ust. 9 rozporządzenia Rady nr 1225/2009 (
                  1
               ) („podstawowego rozporządzenia antydumpingowego”) i naruszył prawo nie orzekając co do argumentów wnoszącej odwołanie opartych na orzecznictwie Interpipe i Nikopolsky przez co naruszył przysługujące wnoszącej odwołanie prawo do kontroli sądowej;

            —

            Sąd naruszył prawo, w tym w ramach oceny orzecznictwa, które zbadał, nakładając ciężar dowodu dotyczący wysokości kwoty dostosowania zgodnie z art. 2 ust. 9 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego na zainteresowaną stronę, która twierdzi, że dostosowanie jest nadmierne ze względu na wykazane istnienie jednego podmiotu gospodarczego;

            —

            Sąd naruszył prawo orzekając, że istnienie jednego podmiotu gospodarczego nie było przedmiotem sporu w zaskarżonych decyzjach i w postępowaniu przed Sądem, oraz opierając swe rozstrzygnięcie na założeniu, że odrzucenie przez Komisję istnienia jednego podmiotu gospodarczego nie znajdowało się w tekście zaskarżonych decyzji. Sąd nie wziął pod uwagę, że Komisja dokonała wspomnianego odrzucenia równolegle w tymczasowym dochodzeniu przeglądowym przeprowadzonym zgodnie z art. 11 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, dotyczącego tego samego przywozu i tego samego okresu objętego dochodzeniem.

      (
         1
      )	Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (wersja ujednolicona), Dz.U. L 343, s. 51.


title: Sprawa T-176/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2008 r. — Sviluppo Italia Basilicata przeciwko Komisji (Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (FEDER) — Zmniejszenie pomocy finansowej — Skarga o stwierdzenie nieważności — Fundusze o kapitale venture — Końcowa data realizacji inwestycji — Postępowanie — Zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa — Zasada proporcjonalności — Uzasadnienie — Skarga odszkodowawcza)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/47

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2008 r. — Sviluppo Italia Basilicata przeciwko Komisji
   (Sprawa T-176/06) (1)

   (Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (FEDER) - Zmniejszenie pomocy finansowej - Skarga o stwierdzenie nieważności - Fundusze o kapitale venture - Końcowa data realizacji inwestycji - Postępowanie - Zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa - Zasada proporcjonalności - Uzasadnienie - Skarga odszkodowawcza)
   (2008/C 209/81)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Sviluppo Italia Basilicata S.p.A. (Potenza, Włochy) (przedstawiciel: adwokaci F. Sciaudone, D. Fioretti, S. Frazzani i R. Sciaudone)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Flynn i M. Velardo, pełnomocnicy wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze, skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006)1706 z dnia 20 kwietnia 2006 r.dotyczącej zmniejszenia pomocy z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego przyznanej w postaci ogólnej dotacji, celem realizacji działań wspierających małe i średnie przedsiębiorstwa działające w regionie Basilicata we Włoszech, w kontekście wspólnotowych ram wsparcia na rzecz inwestycji strukturalnych w regionach Włoch na podstawie celu nr 1, a po drugie skarga o naprawienie szkody spowodowanej tą decyzją.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Sviluppo Italia Basilicata S.p.A. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 190 z 12.8.2006.


title: Sprawa T-143/05: Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2005 r. przez Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/39

         Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2005 r. przez Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-143/05)
   (2005/C 115/69)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 11 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Zjednoczonego Królestwa, reprezentowanego przez C. Jacksona, działającego w charakterze pełnomocnika, wspieranego przez M. Hoskinsa, barrister, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zawartej w piśmie z dnia 1 lutego 2005 r. odmawiającej przyjęcia zmienionego krajowego planu rozdzielania notyfikowanego przez Zjednoczone Królestwo w dniu 10 listopada 2004 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W dniu 30 kwietnia 2004 r. Zjednoczone Królestwo notyfikowało Komisji tymczasowy krajowy plan rozdzielania na podstawie dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (1). Plan, który zdaniem Zjednoczonego Królestwa miał charakter tymczasowy, wskazywał pewne działania będące w toku.
   Dnia 7 lipca 2004 r., Komisja wydała decyzję końcową C(2004)2515/4 dotyczącą przedstawionego planu, w której stwierdziła pewne niezgodności z Załącznikiem XIII tej dyrektywy.
   W następstwie zakończenia działań wskazanych w tymczasowym krajowym planie rozdzielania Zjednoczone Królestwo notyfikowało Komisji w dniu 10 listopada 2004 r., że chciałoby dokonać zmiany w tymczasowym krajowym planie rozdzielania celem uwzględnienia wyników tych działań.
   Pismem z dnia 1 lutego 2005 r. Komisja poinformowała Zjednoczone Królestwo, że jego wniosek o dokonanie zmiany w krajowym planie rozdzielania przydziałów jest niedopuszczalny, ponieważ zwiększenie całkowitej ilości przydziałów w wysokości 19,8 milionów ton nie dotyczyło nieprawidłowości wskazanych w decyzji Komisji.
   Zjednoczone Królestwo kwestionuje tę odmowę i podnosi, że pismo Komisji z dnia 1 lutego 2005 r. stanowi akt podlegający kontroli na podstawie art. 230 WE, ponieważ zmierzał on do wywarcia skutków prawnych, gdyż Komisja zajęła ostateczne stanowisko w kwestii tego, czy Zjednoczone Królestwo może dokonać zmian w tymczasowym krajowym planie rozdzielania.
   Zjednoczone Królestwo twierdzi ponadto, że list Komisji z dnia 1 lutego 2005 r. zawiera błędy co do prawa, ponieważ:

               —

               art. 9 ust. 1, art. 9 ust. 3 oraz art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE przewidują możliwość dokonania zmian dotyczących całkowitej ilości pozwoleń, które Państwo Członkowskie rozdzieli po wydaniu decyzji przez Komisję na podstawie art. 9 ust. 3 tej dyrektywy,

               —

               art. 3 ust. 3 decyzji końcowej Komisji C(2004)2515/4 przewiduje możliwość wprowadzenia zmian dotyczących innych kwestii aniżeli nieprawidłowości stwierdzone w decyzji oraz

               —

               Zjednoczone Królestwo nie może w pełni wywiązać się ze swoich zobowiązań określonych w art. 11 ust. 1 dyrektywy dopóki Komisja nie rozpatrzy zmienionego krajowego planu rozdzielania zgodnie z art. 9 ust. 3 tej dyrektywy.

      (1)  Zwana dalej „dyrektywą”, Dz.U. L 275 z 25.10.2003, str. 32


title: Sprawa T-6/07: Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2007 r. — Galderma przeciwko OHIM — Lelas (Nanolat)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/34

         Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2007 r. — Galderma przeciwko OHIM — Lelas (Nanolat)
   (Sprawa T-6/07)
   (2007/C 56/64)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Galderma SA (Cham, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat N. Hebeis)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Tihomir Lelas
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 25 października 2006 r. wydanej przez Czwartą Izbę Odwoławczą w sprawie R0146/2006-4, w zakresie, w jakim odrzucono w niej sprzeciw odnoszący się do „leków, produktów farmaceutycznych i weterynaryjnych, środków sanitarnych, mydeł, kosmetyków i płynów do pielęgnacji włosów”;

               —

               odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego „NANOLAT” (zgłoszenie nr 003088986) w odniesieniu do wyżej wymienionych towarów;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Tihomir Lelas

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Nanolat” dla towrów z klas 1, 3 i 5 (zgłoszenie nr 3 088 986)
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny niemiecki znak towarowy „TANNOLACT” dla towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) z uwagi na prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd odnośnie do występujących w sprawie znaków towarowych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, str. 1).


title: Sprawa C-476/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 10 września 2008 r. w sprawie T-59/05 Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 6 listopada 2008 r. przez Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/13

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 10 września 2008 r. w sprawie T-59/05 Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 6 listopada 2008 r. przez Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE
   (Sprawa C-476/08 P)
   (2009/C 19/23)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (przedstawiciele: N. Korogiannakis, P. Katsimani, dikigoroi)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącej odwołanie
   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (DG ds. Rolnictwa) o nieprzyjęciu oferty wnoszącej odwołanie i o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi;

               —

               obciążenie Komisji kosztami prawnymi oraz innymi kosztami i wydatkami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w związku z postępowaniem w pierwszej instancji, nawet jeśli niniejsze odwołanie zostanie oddalone, jak również kosztami niniejszego postępowania odwoławczego, jeżeli odwołanie zostanie uwzględnione.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie opiera swoje odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji w sprawie T-59/05 na następujących podstawach:
   Podnosi, że Sąd Pierwszej Instancji dopuścił się uchybienia proceduralnego, odmawiając uznania oczywistej rozbieżności między kryteriami udzielania zamówień przewidzianymi w części 5.2 sprawozdania komisji ocennej a kryteriami wymienionymi w części 5.4 tego samego sprawozdania oraz interpretując błędnie odpowiednie przepisy proceduralne dotyczące ciężaru dowodu. I tak Sąd Pierwszej Instancji nie przytacza żadnego dowodu na to, że oczywistą rozbieżność zakwalifikował jako „pomyłkę pisarską”; takiego dowodu nie można również wywieść z treści sprawozdania w sprawie oceny ofert.
   Ponadto Sąd Pierwszej Instancji nie wyciągnął konsekwencji z naruszenia przez Komisję ciążącego na niej obowiązku staranności i zasady dobrej administracji. Sąd Pierwszej Instancji niewątpliwie nie zastosował odpowiednich przepisów, gdyż nie stwierdził nieważności decyzji Komisji, mimo iż uznał, że Komisja naruszyła normy prawne.
   Wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd Pierwszej Instancji nie zastosował również odpowiednich przepisów dotyczących obowiązku uzasadnienia ciążącego na instytucji zamawiającej, co powinno prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie udzielenia zamówienia; pismem z dnia 10 grudnia 2004 r. wnosząca odwołanie otrzymała jedynie punkty i ogólne uwagi ze sprawozdania w sprawie oceny ofert. W związku z tym Sąd Pierwszej Instancji przeinaczył przedłożone mu dowody i z tego powodu jego wyrok powinien zostać uchylony.


title: Sprawa F-33/08: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 21 października 2009 r. — V przeciwko Komisji (Służba publiczna — Pracownicy kontraktowi — Zatrudnienie — Odmowa zatrudnienia z powodu fizycznej niezdolności do wykonywania obowiązków — Prawidłowość postępowania — Prawidłowość badania lekarskiego poprzedzającego zatrudnienie — Czynności przygotowawcze)

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/35

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 21 października 2009 r. — V przeciwko Komisji
   (Sprawa F-33/08) (1)

   (Służba publiczna - Pracownicy kontraktowi - Zatrudnienie - Odmowa zatrudnienia z powodu fizycznej niezdolności do wykonywania obowiązków - Prawidłowość postępowania - Prawidłowość badania lekarskiego poprzedzającego zatrudnienie - Czynności przygotowawcze)
   2009/C 297/54
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: V (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci C. Ronzi, A. Grauling i É. Boigelot)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Lozano Palacios i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 15 maja 2007 r. informującej stronę skarżącą, iż nie spełniła ona wymogów zdatności fizycznej wymaganej do pełnienia służby w Komisji Europejskiej oraz wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona własnymi kosztami postępowania i połową kosztów poniesionych przez V.

               3)

               V zostaje obciążona połową własnych kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 158 z 21.6.2008, s. 26.


title: Sprawa T-27/10: Wyrok Sądu z dnia 6 lutego 2014 r. — AC-Treuhand przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynki stabilizatorów cynowych i stabilizatorów termicznych na bazie ESBO/estrów — Decyzja stwierdzająca dwa naruszenia art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Przedsiębiorstwo doradcze niedziałające na rynkach właściwych — Grzywny — Wniosek o stwierdzenie nieważności — Pojęcie przedsiębiorstwa — Zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar (nullum crimen, nulla poena sine lege) — Czas trwania naruszenia — Przedawnienie — Czas trwania postępowania administracyjnego — Rozsądny termin — Prawo do obrony — Spóźniona informacja o postępowaniu dochodzeniowym — Pułap wynoszący 10 % obrotu — Ukaranie dwóch naruszeń w jednej decyzji — Pojęcie jednolitego naruszenia — Wniosek o zmianę decyzji — Kwota grzywien — Czas trwania naruszeń — Czas trwania postępowania administracyjnego — Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien — Wartość sprzedaży — Symboliczna grzywna — Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               15.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/6

         Wyrok Sądu z dnia 6 lutego 2014 r. — AC-Treuhand przeciwko Komisji
   (Sprawa T-27/10) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynki stabilizatorów cynowych i stabilizatorów termicznych na bazie ESBO/estrów - Decyzja stwierdzająca dwa naruszenia art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Przedsiębiorstwo doradcze niedziałające na rynkach właściwych - Grzywny - Wniosek o stwierdzenie nieważności - Pojęcie przedsiębiorstwa - Zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar (nullum crimen, nulla poena sine lege) - Czas trwania naruszenia - Przedawnienie - Czas trwania postępowania administracyjnego - Rozsądny termin - Prawo do obrony - Spóźniona informacja o postępowaniu dochodzeniowym - Pułap wynoszący 10 % obrotu - Ukaranie dwóch naruszeń w jednej decyzji - Pojęcie jednolitego naruszenia - Wniosek o zmianę decyzji - Kwota grzywien - Czas trwania naruszeń - Czas trwania postępowania administracyjnego - Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien - Wartość sprzedaży - Symboliczna grzywna - Nieograniczone prawo orzekania)
   2014/C 78/12
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: AC-Treuhand AG (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci C. Steinle i I. Bodenstein)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Ronkes Agerbeek i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Böhlkego)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 8682 wersja ostateczna z dnia z dnia 11 listopada 2009 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 traktatu WE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.589 — Stabilizatory termiczne) lub ewentualnie wniosek o obniżenie kwoty nałożonych grzywien.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               AC-Treuhand AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa C-351/07: Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 1 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Włochy) — CEPAV DUE — Consorzio ENI per l'Alta Velocità, Consorzio COCIV, Consorzio IRICAV DUE przeciwko Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dei Trasporti e della Navigazione

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/30

         Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 1 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Włochy) — CEPAV DUE — Consorzio ENI per l'Alta Velocità, Consorzio COCIV, Consorzio IRICAV DUE przeciwko Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dei Trasporti e della Navigazione
   (Sprawa C-351/07) (1)

   (2009/C 69/57)

      Język postępowania: włoski

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 247 z 20.10.2007.


title: Sprawa C-292/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 lutego 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Efeteio Patron — Grecja) — E. Lechouritou, V. Karkoulias, G. Pavlopoulos, P. Brátsikas, D. Sotiropoulos, G. Dimopoulos przeciwko Dimosio tis Omospondiakis Dimokratias tis Germanias (Konwencja brukselska — Artykuł 1 akapit pierwszy zdanie pierwsze — Zakres stosowania — Sprawy cywilne i handlowe — Pojęcie — Powództwo o odszkodowanie wniesione przez spadkobierców ofiar masakr wojennych w umawiającym się państwie przeciwko innemu umawiającemu się państwu w związku z działaniami jego sił zbrojnych)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 lutego 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Efeteio Patron — Grecja) — E. Lechouritou, V. Karkoulias, G. Pavlopoulos, P. Brátsikas, D. Sotiropoulos, G. Dimopoulos przeciwko Dimosio tis Omospondiakis Dimokratias tis Germanias
   (Sprawa C-292/05) (1)

   (Konwencja brukselska - Artykuł 1 akapit pierwszy zdanie pierwsze - Zakres stosowania - Sprawy cywilne i handlowe - Pojęcie - Powództwo o odszkodowanie wniesione przez spadkobierców ofiar masakr wojennych w umawiającym się państwie przeciwko innemu umawiającemu się państwu w związku z działaniami jego sił zbrojnych)
   (2007/C 82/09)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Efeteio Patron
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: E. Lechouritou, V. Karkoulias, G. Pavlopoulos, P. Brátsikas, D. Sotiropoulos, G. Dimopoulos

      Strona pozwana: Dimosio tis Omospondiakis Dimokratias tis Germanias
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Efeteio Patron — Wykładnia art. 1 konwencji brukselskiej — Zakres stosowania konwencji — Powództwo wszczęte przez ofiary masakr wojennych przeciwko umawiającemu się państwu jako ponoszącemu odpowiedzialność za działania dokonane przez jego siły zbrojne podczas wojny
   Sentencja
   Wykładni art. 1 akapit pierwszy zdanie pierwsze Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, zmienionej konwencją z dnia 9 października 1978 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Danii, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, konwencją z dnia 25 października 1982 r. w sprawie przystąpienia Republiki Greckiej i konwencją z dnia 26 maja 1989 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej należy dokonywać w ten sposób, że w zakres pojęcia „sprawy cywilne ”w rozumieniu tego przepisu nie wchodzi powództwo wniesione przez osoby fizyczne w umawiającym się państwie przeciwko innemu umawiającemu się państwu w przedmiocie naprawienia szkody, poniesionej przez spadkobierców ofiar działań sił zbrojnych w ramach operacji wojennych na terenie pierwszego państwa.

      (1)  Dz.U. C 243 z 1.10.2005 r.


title: Sprawa T-160/09: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2011 r. — Winzer Pharma przeciwko OHIM — Alcon (OFTAL CUSI) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego OFTAL CUSI — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy Ophtal — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/47

         Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2011 r. — Winzer Pharma przeciwko OHIM — Alcon (OFTAL CUSI)
   (Sprawa T-160/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego OFTAL CUSI - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy Ophtal - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 269/102
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Dr. Robert Winzer Pharma GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Schneller)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Alcon Inc. (Hünenberg, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Vidal-Quadras Trias de Bes)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 lutego 2009 r. (sprawa R 1471/2007-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Dr. Robert Winzer Pharma GmbH a Alcon Inc.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Dr. Robert Winzer Pharma GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i Alcon Inc.

      (1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009.


title: Sprawa C-462/12: Skarga wniesiona w dniu 12 października 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Węgrom

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/18

         Skarga wniesiona w dniu 12 października 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Węgrom
   (Sprawa C-462/12)
   2012/C 379/30
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun y K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Węgry

      Żądania strony skarżącej

               1)

               Stwierdzenie, że Węgry uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 12 i 14 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach)

                           —

                           poprzez zobowiązanie do zapłaty podatku specjalnego w drodze przyjęcia az egyes ágazatokat terhelő különadóról szóló 2010. évi XCIV. Törvény (ustawy nr XCIV z dnia 2010 r. w sprawie podatku specjalnego ciążącego na określonych sektorach działalności gospodarczej) przedsiębiorstw świadczących usługi telekomunikacyjne na podstawie zezwolenia ogólnego i

                           —

                           poprzez brak poinformowania zainteresowanych o zamiarze zmiany zezwoleń ogólnych, praw i warunków [korzystania lub instalacji] oraz poprzez brak wyznaczenia zainteresowanym stronom stosownego terminu, dla przedstawienia przez nich stanowiska w kwestii proponowanych zmian.

               2)

               Obciążenie Węgier kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Az egyes ágazatokat terhelő különadóról szóló 2010. évi XCIV. Törvény (ustawa nr XCIV z dnia 2010 r. w sprawie podatku specjalnego ciążącego na określonych sektorach działalności gospodarczej) ustanowiła nowy podatek zwany podatkiem specjalnym ciążącym na trzech głównych sektorach gospodarki węgierskiej — handlowej działalności detalicznej, działalności telekomunikacyjnej oraz na ogół działalności związanej z dostarczaniem energii — który muszą opłacać zainteresowani w trakcie trzech kolejnych lat od wartości obrotu przed zapłatą podatków.
   Na poparcie swojego żądania stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego Komisja przedstawia następujące zarzuty i argumenty:

               Celem dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady jest wdrożenie wewnętrznego rynku w dziedzinie sieci i usług łączności elektronicznej poprzez harmonizację i uproszczenie zasad i warunków udzielania zezwoleń. W tym celu Dyrektywa nakłada na prawodawcę obowiązek, aby systemy ogólnych zezwoleń nie zakłócały konkurencji ani też nie utrudniały dostępu do rynku.

               Dyrektywa ustanawia przepisy dotyczące postępowań w sprawach zezwoleń i treści zezwoleń, jak również charakteru i zakresu wiązarów ekonomicznych, jakie można nakładać w ramach tych postępowań. Zgodnie z art. 12 opłaty administracyjne, jakie są nakładane na usługi łączności elektronicznej mogą wyłącznie pokrywać koszty administracyjne, jakie związane są z zarządzaniem, kontrolą i wdrażaniem systemu zezwoleń ogólnych, praw korzystania i niektórych szczególnych obowiązków, jak również z pracami normatywnymi związanymi z przygotowywaniem i stosowaniem prawa wtórnego i decyzji administracyjnych.

               Jeżeli chodzi o podatek specjalny, usługi komunikacji elektronicznej obciążone są poza opłatami administracyjnymi i opłatami za kontrolę, również i inną opłatą pieniężną, która niemniej jednak, sprzecznie z art. 12 dyrektywy nie jest przeznaczona na finansowanie kosztów administracyjnych związanych z systemem zezwoleń ogólnych, lecz jest przeznaczona na pokrycie ogólnych wydatków budżetu państwa węgierskiego.

               Komisja uważa, że pobrany w ten sposób podatek specjalny ma charakter ciężaru podatkowego, który ciąży na usługach komunikacji elektronicznej w ramach zezwolenia ogólnego, zwiększa znaczenie obciążenie finansowe dostawców rzeczonej usługi, stanowi przeszkodę w swobodnym świadczeniu usług telekomunikacyjnych i ma na celu finansowanie wydatków, które nie jest dozwolone przez dyrektywę jako takie i jest sprzeczne z jej art. 12.

               Wreszcie, Komisja uważa, że Węgry nie podały we właściwy sposób do wiadomości zainteresowanych zamiaru zmiany zezwoleń ogólnych oraz praw i warunków [korzystania i instalacji], ani nie wyznaczyły wystarczającego terminu dla zainteresowanych do przedstawienia ich stanowisk w kwestii proponowanych zmian. Postępując w ten sposób Węgry naruszyły obowiązki ciążące na nich na mocy art. 14 dyrektywy.


title: Sprawa C-182/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 13 maja 2015 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Industrial Tribunals, (Northern Ireland) – Zjednoczone Królestwo] – Valerie Lyttle i in./Bluebird UK Bidco 2 Limited [Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Zwolnienia grupowe — Dyrektywa 98/59/WE — Artykuł 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) — Pojęcie zakładu — Zasady obliczania liczby zwalnianych pracowników]

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/2

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 13 maja 2015 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Industrial Tribunals, (Northern Ireland) – Zjednoczone Królestwo] – Valerie Lyttle i in./Bluebird UK Bidco 2 Limited
   (Sprawa C-182/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Zwolnienia grupowe - Dyrektywa 98/59/WE - Artykuł 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) - Pojęcie zakładu - Zasady obliczania liczby zwalnianych pracowników])
   (2015/C 236/03)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Industrial Tribunals, (Northern Ireland)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Valerie Lyttle, Sarah Louise Halliday, Clara Lyttle, Tanya McGerty

      Strona pozwana: Bluebird UK Bidco 2 Limited

      Sentencja

   Pojęcie „przedsiębiorstwa [zakładu]” znajdujące się w art. 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) ppkt (ii) dyrektywy Rady nr 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych należy interpretować w ten sam sposób co pojęcie znajdujące się w art. 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) ppkt (i) tej dyrektywy.
   Artykuł 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) ppkt (ii) dyrektywy 98/59 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on przepisowi krajowemu, który przewiduje obowiązek poinformowania pracowników i przeprowadzenia z nimi konsultacji w przypadku zwolnienia w okresie 90 dni co najmniej 20 pracowników w jednym zakładzie przedsiębiorstwa, a nie w przypadku gdy łączna liczba zwolnień we wszystkich zakładach lub w niektórych zakładach przedsiębiorstwa w tym samym okresie osiąga lub przekracza próg 20 pracowników.

      (1)  Dz.U. C 189 z 29.6.2013.


title: Sprawa C-224/14 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 września 2016 r. – Lidl Stiftung & Co. KG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Odwołanie oczywiście niedopuszczalne lub oczywiście bezzasadne)

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/5

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 września 2016 r. – Lidl Stiftung & Co. KG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      (Sprawa C-224/14 P) (1)

      ((Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Odwołanie oczywiście niedopuszczalne lub oczywiście bezzasadne))
      (2016/C 454/11)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Lidl Stiftung & Co. KG (przedstawiciele: M. Wolter, M. Kefferpütz i A.K. Marx, Rechtsanwälte)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

                  2)

                  Lidl Stiftung & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 282 z 25.8.2014.


title: Sprawa T-537/15: Skarga wniesiona w dniu 14 września 2015 r. – Deutsche Post/OHIM – Verbis Alfa (InPost)

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/41

         Skarga wniesiona w dniu 14 września 2015 r. – Deutsche Post/OHIM – Verbis Alfa (InPost)
   (Sprawa T-537/15)
   (2015/C 371/42)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Post AG (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Viefhues i T. Heitmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Verbis Alfa sp. z o.o. (Kraków, Polska), EasyPack sp. z o.o. (Kraków, Polska)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Verbis Alfa sp. z o.o., EasyPack sp. z o.o.

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „InPost” – zgłoszenie nr 11 049 558

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 czerwca 2015 r. w sprawie R 546/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym oddalenia odwołania skarżącej odnoszącego się do identycznych usług;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-83/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 22 września 2015 r. – Silvan/Komisja [Służba publiczna — Urzędnicy — Postępowanie w sprawie awansu (2013) — Decyzja o nieawansowaniu skarżącego — Artykuł 43 i art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego — Ogólne przepisy wykonawcze Komisji — Zarzut niezgodności z prawem — Porównanie osiągnięć — Uwzględnienie sprawozdań z oceny — Brak punktacji lub ocen analitycznych — Komentarze pisemne]

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/48

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 22 września 2015 r. – Silvan/Komisja
   (Sprawa F-83/14) (1)

   ([Służba publiczna - Urzędnicy - Postępowanie w sprawie awansu (2013) - Decyzja o nieawansowaniu skarżącego - Artykuł 43 i art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego - Ogólne przepisy wykonawcze Komisji - Zarzut niezgodności z prawem - Porównanie osiągnięć - Uwzględnienie sprawozdań z oceny - Brak punktacji lub ocen analitycznych - Komentarze pisemne])
   (2015/C 363/57)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Juha Tapio Silvan (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci D. de Abreu Caldas, M. de Abreu Caldas i J.N. Louis, następnie adwokaci J.N. Louis i N. de Montigny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżącego do następnej grupy zaszeregowania (AST 10) w ramach postępowania w sprawie awansu za 2013 r. dotyczącego Komisji Europejskiej.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Juha Tapio Silvan pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 7 z 12.1.2015, s. 47.


title: Sprawa C-671/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 29 grudnia 2016 r. – Inter-Environnement Bruxelles ASBL, Groupe d’Animation du Quartier Européen de la Ville de Bruxelles ASBL, Association du Quartier Léopold ASBL, Brusselse Raad voor het Leefmilieu ASBL, Pierre Picard, David Weytsman/Région de Bruxelles-Capitale

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 29 grudnia 2016 r. – Inter-Environnement Bruxelles ASBL, Groupe d’Animation du Quartier Européen de la Ville de Bruxelles ASBL, Association du Quartier Léopold ASBL, Brusselse Raad voor het Leefmilieu ASBL, Pierre Picard, David Weytsman/Région de Bruxelles-Capitale
   (Sprawa C-671/16)
   (2017/C 078/18)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Inter-Environnement Bruxelles ASBL, Groupe d’Animation du Quartier Européen de la Ville de Bruxelles ASBL, Association du Quartier Léopold ASBL, Brusselse Raad voor het Leefmilieu ASBL, Pierre Picard, David Weytsman.

      Druga strona postępowania: Région de Bruxelles-Capitale.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (1) należy rozumieć w ten sposób, że włącza on do pojęcia „plany i programy” przyjęte przez organ regionalny rozporządzenie urbanistyczne:

               —

               które zawiera mapę określającą zasięg jego stosowania, ograniczony do jednej dzielnicy oraz wyznaczający na tym obszarze poszczególne pojedyncze miejsca, do których mają zastosowanie odrębne przepisy w odniesieniu do usytuowania i wysokości wznoszonych obiektów budowlanych; i

               —

               które przewiduje również szczegółowe przepisy w zakresie zagospodarowania stref znajdujących się w otoczeniu budynków, jak również szczegółowe wytyczne w sprawie przestrzennego stosowania niektórych zasad, ustalone z uwzględnieniem ulic, linii prostych wyznaczonych prostopadle do tych ulic oraz odległości w stosunku do linii zabudowy tych ulic; i

               —

               które realizuje cel polegający na przebudowie danej dzielnicy; i

               —

               które ustala zasady w zakresie wymaganej dokumentacji dotyczącej wniosków o wydanie zezwolenia budowlanego podlegających ocenie wpływu na środowisko w tej dzielnicy?

      (1)  Dz.U. L 197, s. 30.


title: Sprawa F-118/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 18 września 2014 r. – Lebedef przeciwko Komisji (Służba publiczna — Kwestie incydentalne — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/57

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 18 września 2014 r. – Lebedef przeciwko Komisji
   (Sprawa F-118/13) (1)

   ((Służba publiczna - Kwestie incydentalne - Oczywista niedopuszczalność))
   2014/C 421/82
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Giorgio Lebedef (Senningerberg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej za okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. i oraz stwierdzenie nieważności przyznania punktów za osiągnięcia w postępowaniu w sprawie awansu (2003).

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               G. Lebedef pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014, s. 53.


title: Sprawa T-159/15: Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2015 r. – Puma/OHIM – Gemma Group (Przedstawienie skaczącego zwierzęcia)

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/35

         Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2015 r. – Puma/OHIM – Gemma Group (Przedstawienie skaczącego zwierzęcia)
   (Sprawa T-159/15)
   (2015/C 171/42)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Puma SE (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. González-Bueno Catalán de Ocón)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Gemma Group Srl (Cerasolo Ausa, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Gemma Group Srl

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy (Przedstawienie skaczącego zwierzęcia) – zgłoszenie nr 1 1 5 73  474

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie R 1207/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM i Gemma Group Srl kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 5 oraz art. 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-219/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Finanzamt Freistadt Rohrbach Urfahr przeciwko Unabhängiger Finanzsenat Außenstelle Linz (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 4 ust. 1 i 2 — Pojęcie „działalności gospodarczej” — Odliczenie podatku naliczonego — Eksploatacja modułu fotowoltaicznego zainstalowanego na dachu domu mieszkalnego — Dostawa do sieci — Wynagrodzenie — Produkcja energii elektrycznej niższa od jej zużycia)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/33

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Finanzamt Freistadt Rohrbach Urfahr przeciwko Unabhängiger Finanzsenat Außenstelle Linz
   (Sprawa C-219/12) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 4 ust. 1 i 2 - Pojęcie „działalności gospodarczej” - Odliczenie podatku naliczonego - Eksploatacja modułu fotowoltaicznego zainstalowanego na dachu domu mieszkalnego - Dostawa do sieci - Wynagrodzenie - Produkcja energii elektrycznej niższa od jej zużycia)
   2013/C 225/56
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Finanzamt Freistadt Rohrbach Urfahr

      Strona pozwana: Unabhängiger Finanzsenat Außenstelle Linz

      przy udziale: Thomasa Fuchsa

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgerichtshof — Wykładnia art. 4 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Pojęcie „działalności gospodarczej” — Moduł fotowoltaiczny wytwarzający energię elektryczną bez własnego systemu magazynowania energii elektrycznej zainstalowany w pobliżu mieszkania prywatnego — Sprzedaż wytworzonej energii elektrycznej spółce, która następnie dostarcza do wspomnianego mieszkania potrzebną energię — Wytwarzanie w perspektywie długoterminowej mniejszej ilości energii niż energia zużyta

      Sentencja

   Artykuł 4 ust. 1 i 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r., należy interpretować w ten sposób, że eksploatacja zainstalowanego na służącym prywatnym celom domu mieszkalnym lub obok niego modułu fotowoltaicznego, skonstruowanego w ten sposób, że po pierwsze ilość wytworzonej energii elektrycznej jest zawsze niższa od ilości energii elektrycznej ogółem zużytej przez użytkownika modułu do celów prywatnych, a po drugie energia ta jest dostarczana do sieci za wynagrodzeniem o charakterze stałym, stanowi „działalność gospodarczą” w rozumieniu tych przepisów.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012.


title: Sprawa C-558/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin (Niemcy) w dniu 3 listopada 2016 r. – Doris Margret Lisette Mahnkopf/Sven Mahnkopf

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin (Niemcy) w dniu 3 listopada 2016 r. – Doris Margret Lisette Mahnkopf/Sven Mahnkopf
   (Sprawa C-558/16)
   (2017/C 030/25)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Kammergericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnioskodawczyni i wnosząca zażalenie: Doris Margret Lisette Mahnkopf

      Druga strona postępowania: Sven Mahnkopf

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 ust. 1 rozporządzenia [„spadkowego”] (1) należy interpretować w ten sposób, że zakres stosowania rozporządzenia („dziedziczenie majątku po osobie zmarłej”) odnosi się również do przepisów prawa krajowego, które, jak § 1371 ust. 1 niemieckiego kodeksu prawa cywilnego (BGB), regulują stosunki majątkowe po śmierci jednego z małżonków poprzez podwyższenie ustawowego udziału przypadającego małżonkowi pozostałemu przy życiu?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy art. 68 lit. 1) i art. 67 ust. 1 rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że udział przypadający pozostającemu przy życiu małżonkowi, nawet jeśli jest to ułamek udziału powstały w wyniku podwyższenia na podstawie przepisów regulujących stosunki majątkowe jak § 1371 ust. 1 BGB, może zostać ujęty w całości w europejskim poświadczeniu spadkowym?
               W przypadku udzielenia na powyższe odpowiedzi co do zasady przeczącej, czy można jednak w drodze wyjątku udzielić odpowiedzi twierdzącej w odniesieniu do stanów faktycznych, w których

                           a)

                           to poświadczenie jest wydawane w celu dochodzenia przez spadkobierców w konkretnym innym państwie członkowskim praw do znajdującego się tam majątku zmarłego oraz

                           b)

                           orzekanie w sprawach spadkowych (art. 4 i 21 rozporządzenia) oraz – niezależnie od tego, jakie prawo kolizyjne zostanie zastosowane – w kwestiach związanych z małżeńskim ustrojem majątkowym następuje według tego samego prawa krajowego?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytania 1) i 2), czy art. 68 lit. l) rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że ten przypadający pozostającemu przy życiu małżonkowi udział podwyższony na podstawie przepisów regulujących stosunki majątkowe może – z uwagi na to podwyższenie – zostać w całości ujęty w europejskim poświadczeniu spadkowym wyłącznie dla celów informacyjnych?

      (1)  Rozporządzenie nr 650/2012 Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego; Dz.U. L 201, s 107.


title: Sprawa C-504/14: Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/19

         Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-504/14)
   (2015/C 007/25)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Patakia i C. Hermes)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Grecka uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym

                           —

                           z art. 6 ust. 2 i 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (1), przez to, że a) nie podjęła odpowiednich działań w celu uniknięcia pogorszenia stanu siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków oraz niepokojenia gatunków, dla których obszar został wyznaczony, oraz b) dopuściła ingerencje (bez przeprowadzenia odpowiedniej oceny oddziaływania na środowisko w rozumieniu art. 6 ust. 3), które mogą w istotny sposób oddziaływać na taki obszar, zarówno oddzielnie, jak i w połączeniu z innymi planami lub przedsięwzięciami, pomniejszając i niszcząc obszar gniazdowania występującego tam priorytetowego gatunku caretta caretta, niepokojąc ten gatunek i w końcu pomniejszając i niszcząc siedliska wydmowe 2110, 2220 i priorytetowe siedlisko 2250, oraz

                           —

                           z art. 12 ust. 1 lit. b) i d) tej dyrektywy, przez to, że nie podjęła wymaganych środków w celu ustanowienia i stosowania systemu ścisłej ochrony żółwia morskiego caretta caretta (gatunek priorytetowy) w zatoce Kyparissia, aby uniemożliwić jakiekolwiek niepokojenie tego gatunku podczas okresu rozrodu i każdą działalność, która mogłaby powodować pogorszenie stanu lub zniszczenie jego terenów rozrodu;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Niniejsze uchybienie zobowiązaniom dotyczy a) oddziaływania różnych przedsięwzięć i działalności na obszar Natura 2000 GR 2550005 „Thines Kyparissias” (od dnia 1 kwietnia 1997 r. zaproponowany jako teren mający znaczenie dla Wspólnoty, zwany dalej „TZW”, a od dnia 1 września 2006 r. skalsyfikowany jako TZW), w szczególności na gatunek priorytetowy caretta caretta i siedliska wydmowe włącznie z siedliskiem priorytetowym 2250* Śródziemnomorskie wydmy nabrzeżne z jałowcem Juniperus spp., i b) niepodjęcia wymaganych środków w celu ustanowienia i stosowania skutecznego systemu ścisłej ochrony żółwia morskiego na danym obszarze, aby uniemożliwić jakiekolwiek niepokojenie tego gatunku podczas okresu rozrodu i każdą działalność, która mogłaby powodować pogorszenie stanu lub zniszczenie jego terenów rozrodu.

               2.

               W roku 1998 po zatwierdzeniu przez właściwe ministerstwo rozpoczęto program LIFE-Nature LIFE98NAT/GR/5262 („Application of Management Plan for Caretta caretta in Southern Kyparissia”). Zakończył się on w 2002 r. opracowaniem specjalnej ekspertyzy środowiskowej (według prawa greckiego), w której stwierdzono już cechy gatunku i wymóg jego skutecznej ochrony.

               3.

               W następstwie raportów organizacji pozarządowych i wizyty delegacji Komisji w lipcu 2011 r. Komisja wszczęła postępowanie z powodu naruszenia przepisów dyrektywy 92/43/EWG przytoczonych w żądaniach niniejszej skargi.

               4.

               Komisja podnosi, że Republika Grecka naruszyła art. 12 dyrektywy, nie ustanawiając ścisłego systemu ochrony gatunków wymienionych w załączniku IV do dyrektywy zakazującego:

                           —

                           jakiegokolwiek umyślnego niepokojenia, w szczególności podczas okresów rozrodu, i

                           —

                           jakiegokolwiek pogorszenia stanu lub zniszczenia terenów rozrodu lub odpoczynku.

               5.

               W szczególności brakuje kompletnych i spójnych greckich wymogów ustawowych oraz przeprowadzenia konkretnych, specyficznych i skutecznych działań ochronnych, a tolerowane są działania, które nie tylko mogą pogorszyć stan lub zniszczyć tereny rozrodu, lecz mogą też niepokoić żółwie, w szczególności w sezonie wylęgowym, podczas klucia i przejścia nowo wyklutych żółwi do morza.

               6.

               Ponadto naruszono art. 6 ust. 2 i 3 dyrektywy, ponieważ

                           a)

                           nie uniknięto pogorszenia stanu siedlisk i istotnego niepokojenia na wyznaczonych obszarach. Tolerując szereg niekontrolowanych lub nieuregulowanych działań naruszających art. 6 ust. 2, Grecja faktycznie nie podjęła w konkretnym przypadku odpowiednich środków w celu uniknięcia takiego pogorszenia stanu siedlisk i niepokojenia gatunków;

                           b)

                           wspomniane działania zostały przeprowadzone bez uprzedniego dokonania wymaganej odpowiedniej oceny oddziaływania każdego indywidualnego przedsięwzięcia albo ich skumulowanych skutków, chociaż zgodnie z art. 6 ust. 3 wszystkie plany lub przedsięwzięcia, które nie są bezpośrednio związane lub konieczne do zagospodarowania terenu, ale które mogą na nie w istotny sposób oddziaływać, podlegają ocenie ich skutków dla danego terenu z punktu widzenia założeń jego ochrony.

      (1)  Dz.U. L 206, s. 7.


title: Sprawa C-415/12: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 13 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Nienburg — Niemcy) — Bianca Brandes przeciwko Land Niedersachsen (Polityka społeczna — Dyrektywa 2003/88/WE — Prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego — Porozumienie ramowe w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin — Pracownik zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy, który nie mógł skorzystać ze swojego prawa do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w okresie odniesienia — Przejście tego pracownika na system zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy — Przepis krajowy lub praktyka przewidujące zmniejszenie liczby dni nabytego wcześniej płatnego urlopu proporcjonalnie do liczby dni roboczych w tygodniu w niepełnym wymiarze)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/50

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 13 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Nienburg — Niemcy) — Bianca Brandes przeciwko Land Niedersachsen
   (Sprawa C-415/12) (1)

   (Polityka społeczna - Dyrektywa 2003/88/WE - Prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego - Porozumienie ramowe w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin - Pracownik zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy, który nie mógł skorzystać ze swojego prawa do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w okresie odniesienia - Przejście tego pracownika na system zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy - Przepis krajowy lub praktyka przewidujące zmniejszenie liczby dni nabytego wcześniej płatnego urlopu proporcjonalnie do liczby dni roboczych w tygodniu w niepełnym wymiarze)
   2013/C 225/89
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Arbeitsgericht Nienburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bianca Brandes

      Strona pozwana: Land Niedersachsen

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Arbeitsgericht Nienburg — Wykładnia klauzuli 4 pkt 1 i 2 załącznika do dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 14, s. 9), zmienionego dyrektywą Rady 98/23/WE z dnia 7 kwietnia 1998 r. (Dz.U. L 131, s. 10) — Pracownik przechodzący z zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy na zatrudnienie w niepełnym wymiarze — Przepisy państwa członkowskiego umożliwiające w takim wypadku przeliczenie prawa do corocznego urlopu wypoczynkowego nabytego — ale niewykorzystanego — podczas pracy w pełnym wymiarze, które skutkuje zmniejszeniem liczby dni urlopu

      Sentencja

   Właściwe prawo Unii, w szczególności art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy oraz klauzulę 4 pkt 2 Porozumienia ramowego w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin, zawartego w dniu 6 czerwca 1997 r., znajdującego się w załączniku do dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), zmienionej dyrektywą Rady 98/23/WE z dnia 7 kwietnia 1998 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono krajowym przepisom lub praktyce, takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, według których liczba dni corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego, których pracownik zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy nie mógł wykorzystać w okresie odniesienia, zostaje ze względu na okoliczność, iż pracownik ten zmienił wymiar czasu pracy na niepełny, zmniejszona proporcjonalnie do różnicy istniejącej między liczbą dni roboczych w tygodniu przepracowanych przez tego pracownika przed zmianą wymiaru czasu pracy na niepełny i po tej zmianie.

      (1)  Dz.U. C 366 z 24.11.2012.


title: Sprawa C-548/07: Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/38

         Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-548/07)
   (2008/C 22/68)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Patakia i M. Van Beek)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy dyrektywy Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 roku w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC (1), a w szczególności na mocy klauzuli 1 ust. 2, klauzuli 2 ust. 1 i 3 lit. b), klauzuli 2 ust. 3 lit. e) i f) oraz klauzuli 2 ust. 4 i 6 porozumienia załączonego do tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Po zbadaniu całości ustawodawstwa greckiego dotyczącego transpozycji do greckiego porządku prawnego dyrektywy Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 roku w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, Komisja stwierdziła, że transpozycja ta jest niewystarczająca i błędna w odniesieniu do pewnych klauzul wspomnianego porozumienia ramowego wykonanego przez tą dyrektywę, dotyczących pracowników żeglugi handlowej.

               2.

               W szczególności rozpatrywane ustawodawstwo greckie, które ratyfikuje umowy zbiorowe w tej dziedzinie, ma ograniczony zakres stosowania, jako że nie ma zastosowania do wszystkich pracowników zatrudnionych na statkach handlowych.

               3.

               Ponadto, w celu uznania prawa wskazanych powyżej pracowników do urlopu rodzicielskiego, konieczne jest w świetle ustawodawstwa greckiego, spełnienie — oprócz przesłanek przewidzianych w dyrektywie — również następujących, dodatkowych przesłanek:

                           —

                           okres zatrudnienia co najmniej 12 miesięcy na tym samym statku,

                           —

                           liczebności załogi tego statku w wysokości co najmniej 30 osób,

                           —

                           przedstawienie dowodu, że drugie z rodziców jest zatrudnione,

                           —

                           uznanie za „nową” umowę o pracę zawartą po powrocie marynarza z urlopu rodzicielskiego i wymóg ponownego upływu minimalnego okresu zatrudnienia w wymiarze 6 lub 7 miesięcy,

                           —

                           obciążenie marynarza kosztami wysłania zastępującego go pracownika,

                           —

                           zastosowanie omawianego krajowego ustawodawstwa wyłącznie do umów o pracę zawartych z marynarzami, których początek przypada po wejściu w życie umów zbiorowych,

                           —

                           uznanie obowiązków handlowych za względy siły wyższej uzasadniające odmowę przyznania urlopy rodzicielskiego.

               4.

               Wreszcie Komisja stwierdza, że ani w umowach zbiorowych ani w ratyfikujących je decyzjach ministerialnych brak jest jakiegokolwiek odniesienia do ochrony pracowników przed zwolnieniami spowodowanymi wnioskiem o przyznanie urlopu rodzicielskiego lub skorzystaniem z takiego urlopu.

               5.

               W konsekwencji Komisja stwierdza, że Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy 96/34/WE, a w szczególności klauzuli 1 ust. 2, klauzuli 2 ust. 1 i 3 lit. b), klauzuli 2 ust. 3 lit. e) i f) oraz klauzuli 2 ust. 4 i 6 porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego, załączonego do tej dyrektywy

      (1)  Dz.U. L 145 z dnia 19 czerwca 1996 r., str. 4.


title: Sprawa T-278/10 RENV: Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2015 r. – Wesergold Getränke/OHIM – Lidl Stiftung (WESTERN GOLD) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego WESTERN GOLD — Wcześniejsze słowne, krajowe, wspólnotowy i międzynarodowy, znaki towarowe WeserGold, Wesergold i WESERGOLD — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Decyzja w przedmiocie odwołania — Artykuł 64 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do bycia wysłuchanym — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/27

         Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2015 r. – Wesergold Getränke/OHIM – Lidl Stiftung (WESTERN GOLD)
   (Sprawa T-278/10 RENV) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego WESTERN GOLD - Wcześniejsze słowne, krajowe, wspólnotowy i międzynarodowy, znaki towarowe WeserGold, Wesergold i WESERGOLD - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Decyzja w przedmiocie odwołania - Artykuł 64 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2016/C 016/33)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: riha WeserGold Getränke GmbH & Co. KG, dawniej Wesergold Getränkeindustrie GmbH & Co. KG (Rinteln, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Melchert, P. Goldenbaum i I. Rohr)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo A. Pohlmann, następnie S. Hanne, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Marx i M. Wolter)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 marca 2010 r. (sprawa R 770/2009-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Wesergold Getränkeindustrie GmbH & Co. KG a Lidl Stiftung & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               riha WeserGold Getränke GmbH & Co. KG pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) oraz przez Lidl Stiftung & Co. KG w postępowaniach przed Sądem i Trybunałem.

      (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie C-373/03 Ceyhun Aydinli przeciwko Land Baden-Württemberg (wniosek Verwaltungsgericht Freiburg o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Stowarzyszenie EWG-Turcja — Swobodny przepływ pracowników — Decyzja nr 1/80 Rady Stowarzyszenia — Artykuły 6 i 7 — Wyrok skazujący — Kara pozbawienia wolności — Wpływ na prawo pobytu)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/10

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 7 lipca 2005 r.
   w sprawie C-373/03 Ceyhun Aydinli przeciwko Land Baden-Württemberg (1) (wniosek Verwaltungsgericht Freiburg o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Stowarzyszenie EWG-Turcja - Swobodny przepływ pracowników - Decyzja nr 1/80 Rady Stowarzyszenia - Artykuły 6 i 7 - Wyrok skazujący - Kara pozbawienia wolności - Wpływ na prawo pobytu)
   (2005/C 217/19)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C- 373/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Verwaltungsgericht Freiburg (Niemcy) postanowieniem z dnia 12 marca 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 5 września 2003 r., w postępowaniu: Ceyhun Aydinli przeciwko Land Baden-Württemberg, Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, R. Schintgen (sprawozdawca) i P. Kūris, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 7 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Obywatel turecki, który korzysta ze swobodnego dostępu do dowolnej pracy najemnej na podstawie art. 7 akapit pierwszy tiret drugie decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia wydanej przez Radę Stowarzyszenia utworzoną na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, nie traci tego uprawnienia ani z powodu długotrwałej nieobecności na rynku pracy spowodowanej nawet kilkuletnim pozbawieniem wolności i następującym po nim długotrwałym leczeniem odwykowym, ani ze względu na okoliczność, że w chwili wydania decyzji o wydaleniu był on już pełnoletni i nie zamieszkiwał już wspólnie z pracownikiem tureckim, od którego wywodził swoje uprawnienia, lecz usamodzielnił się i prowadził życie niezależne od tego pracownika.

      (1)  Dz.U. C 21 z 24.01.2004


title: Sprawa T-340/14: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2014 r. – Klujew przeciwko Radzie

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/27

         Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2014 r. – Klujew przeciwko Radzie
   (Sprawa T-340/14)
   2014/C 261/51
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Skarżący: Andrij Klujew (Donieck, Ukraina) (przedstawiciel: R. Gherson, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności w zakresie, w jakim stosuje się je do skarżącego:

                           —

                           decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie; oraz

                           —

                           rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że art. 29 TUE nie był odpowiednią podstawą prawną dla zaskarżonej decyzji, ponieważ w zastrzeżeniach wysuniętych wobec skarżącego nie został on określony jako osoba, która działała na szkodę państwa prawnego lub naruszyła prawa człowieka na Ukrainie w rozumieniu art. 21 ust. 2 TUE i art. 23 TUE. Skarżący podnosi, iż jako że zaskarżona decyzja była nieważna, Rada nie mogła oprzeć się na art. 215 ust. 2 TFUE, aby przyjąć zaskarżone rozporządzenie. W chwili gdy nałożono środki ograniczające nie było według skarżącego żadnego zarzutu przeciwko niemu ani skargi na niego, zgodnie z którymi jego działalność groziła działaniem na szkodę państwa prawnego lub naruszeniem jakichkolwiek praw człowieka na Ukrainie.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada naruszyła prawo do obrony oraz prawo do skutecznej ochrony sądowej przysługujące skarżącemu, ponieważ podstawa do umieszczenia skarżącego w wykazie jest równoważna z publicznym ogłoszeniem o winie przed jakimkolwiek sądowym rozstrzygnięciem tej kwestii oraz ponieważ skarżącemu nie udzielono żadnych szczególnych informacji w odniesieniu do względów wskazanych w zaskarżonych środkach uzasadniających jego umieszczenie w wykazie osób, podmiotów i organów objętych środkami ograniczającymi, pomimo jego wniosku do Rady o udzielenie informacji.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Rada nie przedstawiła skarżącemu wystarczającego uzasadnienia umieszczenia go w wykazie. Skarżący podnosi, że nie wskazano żadnych szczegółów dotyczących charakteru czynów skarżącego, które doprowadziły do tego umieszczenia w wykazie. Skarżący dalej podnosi, że nie wskazano żadnych szczegółów dotyczących podmiotu odpowiedzialnego za postępowanie karne prowadzone rzekomo przeciwko skarżącemu ani żadnego dnia, w którym owo postępowanie zostało wszczęte przeciwko skarżącemu.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że Rada naruszyła w sposób nieuzasadniony i nieproporcjonalny prawa podstawowe skarżącego w postaci prawa własności i prawa do ochrony dobrego imienia, ponieważ środki ograniczające nie były przewidziane przez prawo oraz zostały nałożone bez odpowiednich gwarancji umożliwiających skarżącemu skuteczne przedstawienie jego sprawy Radzie.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że Rada oparła się na istotnie niedokładnych okolicznościach faktycznych i dopuściła się oczywistego błędu w ocenie. Skarżący twierdzi, że zgodnie z dostępnymi mu informacjami żadne postępowanie karne ani żadne dochodzenia nie są prowadzone przeciwko niemu w związku ze sprzeniewierzeniem ukraińskich środków publicznych lub w związku z ich nielegalnym przesyłaniem poza Ukrainę.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący tego, że Rada nie upewniła się co do znaczenia i ważności dowodów leżących u podstaw umieszczenia skarżącego w wykazie, ponieważ nie rozważyła, czy osoba obecnie pełniąca obowiązki prokuratora generalnego Ukrainy zgodnie z konstytucją Ukrainy posiadała kompetencje do wszczęcia dochodzeń przeciwko skarżącemu, oraz nie wzięła pod uwagę, iż dochodzenie przeciwko skarżącemu w Austrii zostało umorzone ze względu na brak wystarczających dowodów wskazujących na zarzucane skarżącemu sprzeniewierzenie środków publicznych.


title: Sprawa C-263/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 10 maja 2017 r. – Whirlpool Europe Srl i in./Autorita per l’energia elettrica e per il gas e il sistema idrico

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 10 maja 2017 r. – Whirlpool Europe Srl i in./Autorita per l’energia elettrica e per il gas e il sistema idrico
   (Sprawa C-263/17)
   (2017/C 309/24)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Whirlpool Europe Srl, Fenice – Qualità Per L’ambiente SpA, FCA Italy SpA, FCA Group Purchasing Srl, FCA Melfi SpA, Barilla G. e R. Fratelli SpA, Versalis SpA

      Strona pozwana: Autorita per l’energia elettrica e per il gas e il sistema idrico

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy postanowienia dyrektywy 2009/72/WE (1), a w szczególności art. 3 ust. 5 i 6 oraz art. 28, należy interpretować w ten sposób, że sieć elektroenergetyczną, a zatem „system dystrybucyjny” w rozumieniu tej dyrektywy stanowi zawsze system ustanowiony i eksploatowany przez podmiot prywatny, do którego jest przyłączona ograniczona liczba jednostek produkcyjnych i odbiorczych i który jest połączony z siecią publiczną, nie wyłączając z takiej klasyfikacji systemów prywatnych posiadających te cechy, utworzonych przed wejściem w życie dyrektywy i stworzonych pierwotnie dla własnych potrzeb?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie, czy jedyną możliwością przewidzianą w dyrektywie celem wykorzystania szczególnych uwarunkowań prywatnej sieci elektroenergetycznej jest zaklasyfikowanie jej do kategorii ZSD określonej w art. 28 tej dyrektywy, czy też zezwala ona ustawodawcy krajowemu na wyodrębnienie innej kategorii systemów dystrybucyjnych podlegającej uproszczonym przepisom, różniącym się od uregulowań dotyczących ZSD?

               3)

               Niezależnie od powyższych pytań, czy dyrektywę należy interpretować w ten sposób, że nakłada ona każdorazowo na zamknięte systemy dystrybucyjne określone w art. 28 obowiązek przyłączenia stron trzecich?

               4)

               Niezależnie od powyższych pytań, czy klasyfikacja prywatnej sieci elektroenergetycznej jako zamkniętego systemu dystrybucyjnego w rozumieniu art. 28 dyrektywy 2009/72/WE umożliwia prawodawcy krajowemu wyłącznie określenie odstępstw od ogólnego systemu dystrybucyjnego wyraźnie ustanowionych w art. 28 i art. 26 ust. 4 tej dyrektywy, czy też – w świetle tego, co wyrażono w motywach 29 i 30 dyrektywy – zezwala ona lub narzuca państwu członkowskiemu obowiązek ustanowienia dalszych wyjątków w zakresie stosowania przepisów ogólnych dotyczących systemów dystrybucyjnych w sposób zapewniający osiągnięcie celów wskazanych w ww. motywach?

               5)

               W razie gdyby Trybunał uznał, że jest możliwe lub wskazane, by państwo członkowskie wprowadziło przepisy uwzględniające specyfikę zamkniętych systemów dystrybucyjnych, czy prawo krajowe, takie jak w niniejszym postępowaniu, które podporządkowuje zamknięte systemy dystrybucyjne przepisom regulującym zagadnienia dysponowania i rozdziału, w całości analogicznym do kwestii unormowanych dla sieci publicznych, i które odnośnie do kosztów ogólnych systemu energii elektrycznej stanowią, że wypłata takich kwot jest częściowo proporcjonalna w stosunku do energii zużywanej w ramach zamkniętego systemu, sprzeciwia się przepisom dyrektywy 2009/72/WE, a w szczególności motywom 29 i 30, art. 15 ust. 7, art. 37 ust. 6 lit. b) i art. 26 ust. 4?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211, s. 55).


title: Sprawa C-337/14: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 23 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim – Niemcy) – Elvira Mandl, Helmut Mandl przeciwko Condor Flugdienst GmbH

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/17

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 23 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim – Niemcy) – Elvira Mandl, Helmut Mandl przeciwko Condor Flugdienst GmbH
   (Sprawa C-337/14) (1)

   (2014/C 431/28)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 315 z 15.9.2014.