title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 września 2004 r. w sprawie T-44/03 Giorgio Lebedef i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Wynagrodzenie — Koszty podróży — Zmiana metody liczenia — Druga skarga dotycząca innych lat — Powaga rzeczy osądzonej — Brak okoliczności podważających wydany wyrok — Skarga oczywiście bezzasadna)

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/20

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 22 września 2004 r.
   w sprawie T-44/03 Giorgio Lebedef i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Wynagrodzenie - Koszty podróży - Zmiana metody liczenia - Druga skarga dotycząca innych lat - Powaga rzeczy osądzonej - Brak okoliczności podważających wydany wyrok - Skarga oczywiście bezzasadna)
   (2004/C 314/50)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T- 44/03, Giorgio Lebedef, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich w Senningerberg (Luksemburg) oraz 49 innych urzędników, których nazwiska wymienione zostały w załączniku do postanowienia, reprezentowani przez G. Bounéou, adwokata, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Curall i V. Joris, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zawierającej zmianę dla lat 1993, 1994 i 1995 metody używanej dla obliczania w każdym roku kalendarzowym kosztów podróży do Grecji na trasie przez Brindisi, a także stwierdzenie nieważności list wynagrodzeń skarżących stanowiących wykonanie tej decyzji, Sąd (trzecia izba) w składzie J. Azizi prezes, M. Jaeger i F. Dehousse, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 22 września 2004 r. postanowienie, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa swe własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.4.2003.


title: Sprawa T-125/10: Postanowienie Sądu z dnia 27 czerwca 2011 r. — Amecke Fruchtsaft przeciwko OHIM — Uhse (69 Sex up) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/17

         Postanowienie Sądu z dnia 27 czerwca 2011 r. — Amecke Fruchtsaft przeciwko OHIM — Uhse (69 Sex up)
   (Sprawa T-125/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2011/C 238/29
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Amecke Fruchtsaft GmbH & Co. KG (Menden, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kaase i J.C. Plate)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo S. Schäffner, pełnomocnik, następnie S. Schäffner i B. Schmidt, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Beate Uhse Einzelhandels GmbH (Flensburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Berlit)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 stycznia 2010 r. (sprawa R 612/2009-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Beate Uhse Einzelhandels GmbH a Amecke Fruchtsaft GmbH & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.2010.


title: Sprawa C-88/14: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 lipca 2015 r. – Komisja Europejska/Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (UE) nr 1289/2013 — Artykuł 1 pkt 1 i 4 — Rozporządzenie (WE) nr 539/2001 — Artykuł 1 ust. 4 lit. f) — Artykuł 290 TFUE — Zawieszenie zwolnienia z obowiązku wizowego — Umieszczenie przypisu — Zmiana aktu ustawodawczego)

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 lipca 2015 r. – Komisja Europejska/Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-88/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (UE) nr 1289/2013 - Artykuł 1 pkt 1 i 4 - Rozporządzenie (WE) nr 539/2001 - Artykuł 1 ust. 4 lit. f) - Artykuł 290 TFUE - Zawieszenie zwolnienia z obowiązku wizowego - Umieszczenie przypisu - Zmiana aktu ustawodawczego))
   (2015/C 302/06)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Smulders, B. Martenczuk i G. Wils, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Visaggio, A. Troupiotis i A. Pospíšilová Padowska, pełnomocnicy)
   Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: K. Pleśniak i K. Michoel, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, D. Hadroušek i J. Škeřík, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Czeska pokrywa koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


title: Sprawa C-339/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 8 maja 2012 r. w sprawie T-416/10 Yoshida Metal Industry Co. Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 16 lipca 2012 r. przez Pi-Design AG, Bodum France i Bodum Logistics A/S

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/20

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 8 maja 2012 r. w sprawie T-416/10 Yoshida Metal Industry Co. Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 16 lipca 2012 r. przez Pi-Design AG, Bodum France i Bodum Logistics A/S
   (Sprawa C-339/12 P)
   2012/C 295/35
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Pi-Design AG, Bodum France i Bodum Logistics A/S, (przedstawiciel: H. Pernez, adwokat)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Yoshida Metal Industry Co. Ltd

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu

               —

               unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego 1 372 580

         Pomocniczo

               —

               przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania i zobowiązanie go do przekazania sprawy Izbie Odwoławczej do ponownego rozpoznania w przypadku stwierdzenia nieważności jej decyzji

               —

               obciążenie YOSHIDA METAL INDUSTRY CO. LTD. kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie wnoszą o uchylenie zaskarżonego wyroku na tej podstawie, że Sąd naruszył art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego ze względu na zastosowanie błędnych kryteriów przy ustalaniu zasadniczych właściwości spornego oznaczenia oraz przeinaczenie dowodów.


title: Sprawy połączone T-490/04 i T-493/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 maja 2008 r. — Niemcy i Deutsche Post przeciwko Komisji

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/48

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 maja 2008 r. — Niemcy i Deutsche Post przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-490/04 i T-493/04) (1)

   (2008/C 171/92)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie spraw połączonych.

      (1)  Dz.U. C 31 z 5.2.2005.


title: Sprawa T-399/13: Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2013 r. — KO-Invest przeciwko OHIM — Kraft Foods Schweiz (Milkoshake For Active People)

text:
               28.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/4

         Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2013 r. — KO-Invest przeciwko OHIM — Kraft Foods Schweiz (Milkoshake For Active People)
   (Sprawa T-399/13)
   2013/C 284/05
   Język skargi: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: KO-Invest Sp. z o.o. (Łódź, Polska) (przedstawiciel: R. Rumpel, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był/była(byli) również: Kraft Foods Schweiz Holding GmbH (Zug, Szwajcaria)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 maja 2013 r. (sprawa R 720/2012-4) w części dotyczącej odmowy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego „Milkoshake For Active People” dla towarów w klasach 5, 29, 30 oraz 32;

               —

               Zmianę zaskarżonej decyzji poprzez rejestrację znaku dla wszystkich zgłoszonych towarów;

               —

               Obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „Milkoshake For Active People” dla towarów w klasach 5, 29, 30 oraz 32

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: druga strona postępowania przed Izba Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowe znaki towarowe nr 31 369 oraz nr 31 344, międzynarodowa rejestracja (IR) No 163 135 oraz powszechnie znany znak towarowy „MILKA” dla towarów w klasach 5, 29, 30 i 32

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie artykułu 8 ust. 1 b) Rozporządzenia nr 207/2009 (1)

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz. U. L 78 z 24.3.2009, str. 1


title: Sprawa T-457/09 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 18 marca 2011 r. — Westfälisch-Lippischer Sparkassen- und Giroverband przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zatwierdzenie pomocy państwa na rzecz restrukturyzacji banku — Zbycie oddziału jako forma rekompensaty — Pilny charakter — Wyważenie interesów)

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/22

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 18 marca 2011 r. — Westfälisch-Lippischer Sparkassen- und Giroverband przeciwko Komisji
   (Sprawa T-457/09 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Zatwierdzenie pomocy państwa na rzecz restrukturyzacji banku - Zbycie oddziału jako forma rekompensaty - Pilny charakter - Wyważenie interesów)
   2011/C 160/36
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Westfälisch-Lippischer Sparkassen- und Giroverband (Münster, Niemcy) (przedstawiciele: A.Rosenfeld i I. Liebach, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, B. Martenczuk i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania art. 2 ust. 1 decyzji Komisji C(2009) 3900 wersja ostateczna poprawiona z dnia 12 maja 2009 r. w sprawie C-43/2008 (ex N 390/2008) dotyczącej pomocy państwa, którą Niemcy zamierzają udzielić na rzecz restrukturyzacji WestLB AG, w związku z pkt 5.4, 5.7 i 6.7 załącznika do tej decyzji oraz w związku z decyzją Komisji C(2010) 9525 wersja ostateczna z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawach MC 8/2009 i C-43/2009 — Niemcy — WestLB, w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że po dniu 15 lutego 2011 r. Westdeutsche Immobilien Bank AG powinien zaprzestać przeprowadzania nowych transakcji.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Postanowienie z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie T-457/09 R Westfälisch-Lippischer Sparkassen- und Giroverband przeciwko Komisji zostaje uchylone.

               3)

               Wnioski o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów złożone przez Westdeutsche ImmobilienBank AG, Landschaftsverband Westfalen-Lippe, Landschaftsverband Rheinland, WestLB, kraj związkowy Nadrenia Północna-Westfalia i Rheinischer Sparkassen- und Giroverband stały się bezprzedmiotowe.

               4)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-608/11: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2011 r. — Beifa Group przeciwko OHIM — Schwan-Stabilo Schwanhäußer (Przyrządy do pisania)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/32

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2011 r. — Beifa Group przeciwko OHIM — Schwan-Stabilo Schwanhäußer (Przyrządy do pisania)
   (Sprawa T-608/11)
   2012/C 32/67
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Beifa Group Co. Ltd (dawniej Ningbo Beifa Group Co. Ltd) (Zhejiang, Chiny) (przedstawiciele: R. Davis, barrister, i N. Cordell, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Schwan-Stabilo Schwanhäußer GmbH & Co. KG (Heroldsberg, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) wydanej w dniu 9 sierpnia 2011 r. w sprawie R 1838/2010-3; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wzór wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: wzór dla towaru „przyrząd do pisania” — rejestracja wzoru wspólnotowego nr 352315-0007

      Właściciel wzoru wspólnotowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego: Schwan-Stabilo Schwanhäußer GmbH & Co. KG

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy przedstawiający przyrząd do pisania zarejestrowany w Niemczech pod nr 30045470.8 dla towarów z klasy 16; graficzny znak towarowy przedstawiający przyrząd do pisania zarejestrowany w Niemczech pod nr 936051 dla towarów z klasy 16; trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający przyrząd do pisania zarejestrowany w Niemczech pod nr 2911311 dla towarów z klasy 16; graficzny znak towarowy przedstawiający przyrząd do pisania zarejestrowany jako międzynarodowy znak towarowy pod nr 936051 dla towarów z klasy 16; graficzny znak towarowy przedstawiający przyrząd do pisania zarejestrowany jako międzynarodowy znak towarowy pod nr 418036 dla towarów z klasy 16

      Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie prawa do kwestionowanego zarejestrowanego wzoru wspólnotowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 61 ust. 6 rozporządzenia Rady nr 6/2002 ze względu na to, że Izba Odwoławcza przeprowadziła niedozwolone ponowne rozpoznanie sprawy. Naruszenie art. 62 rozporządzenia Rady nr 6/2002, ze względu na to, że Izba Odwoławcza i) naruszyła podstawowe zasady tego przepisu poprzez sposób, w jaki zastosowała ona środki niezbędne do wykonania orzeczenia Sądu; oraz (ii) błędnie zastosowała kryterium zarówno z art. 25 ust. 1 lit. b), jaki i z art. 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 6/2002; naruszenie art. 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia Rady nr 6/2002 ze względu na to, że Izba Odwoławcza: i) zastosowała błędne kryterium w celu ustalenia czy nastąpiło wymagane „użycie” znaku towarowego w zarejestrowanym wzorze wspólnotowym ii) nie zbadała czy znaki towarowe były przedmiotem używania zarówno jako element art. 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 6/2002, jak i element przepisów prawa krajowego w Niemczech; iii) błędnie zastosowała kryterium dotyczące prawa do zakazania używania. Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 6/2002 ze względu na to, że Izba Odwoławcza błędnie oceniła właściwości poinformowanego użytkownika oraz zarówno sposób jak i metodę, według których powinna nastąpić ocena całościowego wrażenia.


title: Sprawa C-534/09: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/30

         Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-534/09)
   2010/C 37/37
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Patakia i A. Alcover San Pedro)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie podejmując niezbędnych środków dla zagwarantowania, że właściwe organy dopilnują, przez pozwolenia, zgodnie z art. 6 i 8 lub, w stosownych przypadkach, przez ponowne rozważenie oraz, jeśli to konieczne, przez uaktualnienie warunków, aby istniejące instalacje były eksploatowane zgodnie z wymogami art. 3, 7, 9, 10 i 13, art. 14 lit. a) i b) i art. 15 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (1) (zwanej dalej „dyrektywą IPPC”), Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 5 ust. 1 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Z art. 5 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 4 dyrektywy IPPC wynika, że państwa członkowskie podejmują niezbędne środki dla zagwarantowania, że właściwe organy dopilnują, przez pozwolenia, zgodnie z art. 6 i 8 lub, w stosownych przypadkach, przez ponowne rozważenie oraz, jeśli to konieczne, przez uaktualnienie warunków, aby istniejące instalacje były eksploatowane zgodnie z wymogami dyrektywy nie później niż 30 października 2007 r.
   Zgodnie z odpowiedzią władz greckich na uzasadnioną opinię Komisji około 47 % instalacji działających w Grecji (148 na 317) nie posiada pozwolenia IPPC. W konsekwencji Republika Grecka przyznaje, że duża ilość instalacji IPPC działa nadal, pomimo że nie wydano odpowiednich pozwoleń.
   Należy zaznaczyć, że Republika Grecka nie przedstawiła żadnego uzasadnienia ani wyjaśnienia co do wzrostu liczby danych instalacji oraz że nie poinformowała o rozwoju sytuacji po udzieleniu wspomnianej odpowiedzi na uzasadnioną opinię.

      (1)  Dz.U. L 244 z 29.1.2008, s. 8.


title: Sprawa T-351/16: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2016 r. – Belgacom International Carrier Services/Komisja

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/49

         Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2016 r. – Belgacom International Carrier Services/Komisja
   (Sprawa T-351/16)
   (2016/C 305/66)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Belgacom International Carrier Services (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci H. Vanhulle, B. van de Walle de Ghelcke, C. Borgers i N. Baeten)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie wprowadzonego w życie przez Królestwo Belgii systemu pomocy państwa w postaci zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN);

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności art. 2–4 tejże decyzji;

               —

               w każdym razie, obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i dopuściła się oczywistego błędu w ocenie przy ustaleniu domniemywanego środka pomocy i przy uznaniu go za system pomocy w rozumieniu art. 1 lit. d) rozporządzenia Rady 2015/1589 (1) i art. 107 TFUE.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 107 TFUE, nie przedstawiła uzasadnienia i dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, gdy uznała, że belgijski system decyzji podatkowych dotyczących nadmiernych zysków stanowi środek pomocy państwa.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady 2015/1589 oraz ogólne zasady pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań, gdy nakazała odzyskanie domniemywanej pomocy.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 2 ust. 6 TFUE i zasadę równego traktowania oraz nadużyła władzy, gdy zastosowała przepisy dotyczące pomocy państwa celem zakazania belgijskiego systemu decyzji podatkowych dotyczących nadmiernych zysków.

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa C-304/15: Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2015 r. – Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/18

         Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2015 r. – Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-304/15)
   (2015/C 302/23)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Mifsud-Bonnici, S. Petrova, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie stosując we właściwy sposób dyrektywy 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001or. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania (1) w stosunku do Aberthaw Power Station w Walii, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy z art. 4 ust. 3, w związku z częścią A załącznika VI do dyrektywy 2001/80/WE w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania;

               —

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem Komisji Zjednoczone Królestwo nie zastosowało we właściwy sposób art. 4 ust. 3 w związku z częścią A załącznika VI do dyrektywy 2001/80/WE w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania w stosunku do Aberthaw Power Station w Walii. Aberthaw Power Station jest obiektem energetycznego spalania, zasilanym węglem kamiennym, o nominalnej mocy cieplnej równej 4  090 MWth, zaliczającym się tym samym do kategorii obiektów o mocy powyżej 500 MWth i przekraczającym dopuszczalne wartości emisji tlenku azotu (NOx), zgodnie z art. 4 ust. 3 wspomnianej dyrektywy w związku z jej art. 14 ust. 1 lit. a) i częścią A załącznika VI. Zgodnie ze znajdującymi zastosowanie przepisami Zjednoczone Królestwo winno było zagwarantować, by od dnia 1 stycznia 2008 r. obiekt o takiej mocy nie przekraczał dopuszczalnej wartości emisji tlenku azotu wynoszącej 500 mg/Nm3, zmniejszając ją do 200 mg/Nm3 od stycznia 2016 r. Jednakże dopuszczalna wartość emisji tego obiektu określona w zezwoleniu wynosi obecnie 1  050 mg/Nm3 NOx.

      (1)  Dz.U. 2001, L 309, s.1.


title: Sprawa T-341/12: Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2012 r. — Evonik Degussa GmbH przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               13.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/9

         Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2012 r. — Evonik Degussa GmbH przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-341/12)
   2012/C 311/12
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Evonik Degussa GmbH (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Steinle, M. Holm-Hadulla i C. von Köckritz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie na podstawie art. 263 ust. 4 TFUE nieważności decyzji Komisji K(2012) 3534 wersja ostateczna z dnia 24 maja 2012 r. o oddaleniu wniosku Evonik Degussa o poufne potraktowanie informacji zawartych w decyzji w sprawie COMP/F/38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran sodu;

               —

               zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 5 zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy: Naruszenie art. 8 zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające (1) i praw skarżącej do dobrej administracji i do bycia wysłuchaną.
               W tym względzie skarżąca podnosi, że urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające nie rozpatrzył jej podstawowych zastrzeżeń dotyczących publikacji. W ten sposób przekroczył on zakres swoich kompetencji i obowiązków oraz naruszył art. 8 zakresu uprawnień. Ponieważ ani urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające ani inna służba Komisji nie rozpatrzyli przedstawionych przez skarżącą podstawowych zastrzeżeń w przedmiocie planowanej publikacji i nie uwzględnili tych zastrzeżeń skarżąca stoi na stanowisku, że Komisja zaniechała przeprowadzenia analizy wszystkich istotnych okoliczności rozpatrywanego przypadku. W ten sposób Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji oraz prawo do bycia wysłuchanym (art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych UE).

               2)

               Zarzut drugi: Naruszenie obowiązku uzasadnienia
               W tym względzie podniesiono, że zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia w przedmiocie przedstawionych przez skarżącą zastrzeżeń dotyczących publikacji poszerzonej wersji decyzji. To samo odnosi się do powodów publikacji przez Komisję poszerzonej wersji prawie pięć lat po wydaniu pierwotnej nie poufnej wersji oraz interesu publicznego w takiej poszerzonej publikacji.

               3)

               Zarzut trzeci: Naruszenie prawa i błędy ocenne z uwagi na naruszenie tajemnicy zawodowej chronionej w art. 339 TFUE i art. 8 EKPC a także nieprzestrzeganie poufności informacji podlegających publikacji
               W ramach tego zarzutu skarżąca podnosi, że fragmenty, które Komisja planuje opublikować w poszerzonej nie poufnej wersji decyzji są chronione w oparciu o tajemnicę zawodową i po części zawierają również tajemnice handlowe. Publikacja tych informacji w Internecie narusza prawo skarżącej do ochrony tajemnicy zawodowej.
               Ponadto skarżąca podnosi, ze planowana publikacja informacji dostarczonych przez podmioty objęte programem złagodzenia kary wchodzi w zakres stosowania art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (2) oraz że rozporządzenie (WE) nr 1/2003 (3) i rozporządzenie dotyczące programu łagodzenia kar (4) zawierają szczególne uregulowania w przedmiocie dostępu do informacji udzielonych przez podmioty objęte takim programem. Dlatego, zdaniem skarżącej, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości (wyroki z dnia 29 czerwca 2010 r. w sprawie C-139/07 P Komisja przeciwko Technische Glaswerke Ilmenau, Zb.Orz. 2010, s. I-5885 i z dnia 28 czerwca 2012 r. w sprawie C-404/10 P Komisja przeciwko Éditions Odile Jacob, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze) istnieje domniemanie, że publikacja tych informacji narusza interesy handlowe skarżącej oraz cel czynności dochodzeniowych Komisji. Należy zatem w takiej sytuacji wykazać, że istnieje szczególny interes publiczny w publikacji takich informacji. Ponieważ, zdaniem skarżącej, urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające tego nie wykazał dopuścił się on oczywistego błędu w ocenie.

               4)

               Zarzut czwarty: Naruszenie uzasadnionych oczekiwań skarżącej i zasady pewności prawa
               Skarżąca podnosi w tym względzie, że przy oddaleniu wniosku o poufne traktowanie i przy decyzji o publikacji spornej wersji decyzji Komisja naruszyła zasadę uzasadnionych oczekiwań. Skarżąca oczekiwała od chwili złożenia wniosku o objęcie programem złagodzenia kary, że przekazane informacje pozostaną poufne. Opiera ona swoje oczekiwania na obwieszczeniach Komisji w sprawie programu łagodzenia kar i na praktyce Komisji oraz jest zdania, że oczekiwania te podlegają ochronie. Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań wynika ponadto z faktu, że już w 2007 r. Komisja opublikowała ostateczną nie poufną wersję decyzji i zaakceptowała żądania skarżącej dotyczące ukrycia pewnych zawartych tam informacji. Skarżąca podnosi, że nie ma podstawy prawnej ani merytorycznych powodów dla następczej zmiany tej decyzji.

               5)

               Zarzut piąty: Naruszenie wymogu nie wykroczenia poza cele
               W ramach tego zarzutu skarżąca podnosi, że użycie informacji dostarczonych przez podmioty objęte programem łagodzenia kar w celu ich publikacji narusza przewidziany w art. 28 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2003 i w pkt 48 obwieszczenia Komisji dotyczącego dostępu do akt (5) wymóg wykorzystywania ich tylko do celów do jakich zostały zebrane. Odnosi się to w szczególności do sytuacji, w której wykorzystanie informacji następuje ponad 6 lat po zakończeniu postępowania administracyjnego.

      (1)  Decyzja Przewodniczącego Komisji Europejskiej 2011/695/UE z dnia 13 października 2011 r. w sprawie funkcji i zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji (Dz.U. L 275, s. 29).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. [101] i [102] [TFUE] (Dz.U. L 1. s. 1).

      (4)  Obwieszczenie Komisji w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli (Dz.U. L 45, s. 3).

      (5)  Obwieszczenie Komisji dotyczący zasad dostępu do akt Komisji w sprawach na mocy art. 81 i 82 Traktatu WE, art. 53, 54 i 57 Porozumienia EOG oraz rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (Dz.U. C 325, s. 7).


title: Sprawa C-219/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 25 kwietnia 2013 r. — K Oy

text:
               22.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 25 kwietnia 2013 r. — K Oy
   (Sprawa C-219/13)
   2013/C 178/12
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: K Oy

      Druga strona postępowania: Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö, Valtiovarainministeriö

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 98 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej i załącznik III pkt 6 tej dyrektywy w brzmieniu nadanym dyrektywą Rady 2009/47/WE (2), z uwzględnieniem zasady neutralności podatkowej, sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu, na podstawie którego do książek drukowanych stosuje się stawkę obniżoną podatku VAT, jednakże do książek zapisanych na innych nośnikach fizycznych takich jak płyta CD lub CD-ROM lub pendrive, stosuje się stawkę podstawową?
   Czy dla odpowiedzi na powyższe pytanie ma znaczenie:

               —

               czy książka jest przeznaczona do czytania czy do słuchania (audiobook),

               —

               czy istnieje książka drukowana zawierająca taką samą treść jak książka lub audiobook zapisane na płycie CD lub CD-ROM, pendrivie bądź odpowiednim innym nośniku fizycznym,

               —

               że w wypadku książki zapisanej na innym nośniku fizycznym niż papier mogą być wykorzystywane inne techniczne właściwości tego nośnika, jak na przykład funkcje wyszukiwania?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.

      (2)  Dyrektywa Rady 2009/47/WE z dnia 5 maja 2009 r. zmieniająca dyrektywę 2006/112/WE w zakresie stawek obniżonych podatku od wartości dodanej, Dz.U. L 116, s. 18.


title: Sprawa F-3/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 29 lutego 2012 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Wypadek — Wniosek o włączenie dokumentu do akt dotyczących wypadku — Oddalenie — Akt niewywołujący niekorzystnych skutków — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/27

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 29 lutego 2012 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-3/11) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Wypadek - Wniosek o włączenie dokumentu do akt dotyczących wypadku - Oddalenie - Akt niewywołujący niekorzystnych skutków - Oczywista niedopuszczalność)
   2012/C 126/50
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferra)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji odmownej w sprawie wniosku strony skarżącej z dnia 15 marca 2010 r. i naprawienie poniesionej szkody

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               L. Marcuccio pokrywa całość kosztów.

               3)

               L. Marcuccio zostaje obciążony zapłatą kwoty 2 000 EUR na rzecz Sądu.

      (1)  Dz.U. C 113 z 9.4.2011, s. 22.


title: Sprawa F-6/12: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/22

         Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa F-6/12)
   2012/C 184/46
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat C. Dony)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie negatywnego rozpatrzenia zażalenia skarżącego na odmowną decyzję w sprawie przyznania mu dodatku zagranicznego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 11 października 2011 r. w sprawie negatywnego rozpatrzenia zażalenia skarżącego złożonego na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego na odmowną decyzję z dnia 24 maja 2011 r. w sprawie przyznania mu dodatku zagranicznego;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-304/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London (Zjednoczone Królestwo) w dniu 24 czerwca 2014 r. – Secretary of State for the Home Department przeciwko CS

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/39

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London (Zjednoczone Królestwo) w dniu 24 czerwca 2014 r. – Secretary of State for the Home Department przeciwko CS
   (Sprawa C-304/14)
   2014/C 315/62
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Secretary of State for the Home Department

      Strona pozwana: CS

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo Unii, a w szczególności art. 20 TFUE, sprzeciwia się wydaleniu przez państwo członkowskie z jego terytorium do państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej, obywatela państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej, który jest rodzicem i sprawuje wyłączną pieczę nad dzieckiem będącym obywatelem tego państwa członkowskiego (a w rezultacie obywatelem Unii), skutkiem czego dziecko będące obywatelem Unii zostałoby pozbawione możliwości rzeczywistego korzystania z istoty praw wynikających z posiadania przez niego obywatelstwa Unii?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi negatywnej, w jakich okolicznościach prawo Unii zezwala na tego rodzaju wydalenie?

               3)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi negatywnej, w jakim zakresie, jeżeli w ogóle, art. 27 i 28 dyrektywy 2004/38/WE (1) (zwanej dalej „dyrektywą obywatelską”) są pomocne w udzieleniu odpowiedzi na pytanie drugie?

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich (Dz.U. L 158, s. 77 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 5, s. 46).


title: Sprawa T-319/13: Postanowienie Sądu z dnia 8 lipca 2014 r. – Elmaghraby i El Gazaerly przeciwko Radzie

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/25

         Postanowienie Sądu z dnia 8 lipca 2014 r. – Elmaghraby i El Gazaerly przeciwko Radzie
   (Sprawa T-319/13) (1)

   2014/C 329/40
   Język postępowania: angielski
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 245 z 24.8.2013.


title: Sprawa C-7/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāta (Republika Łotewska) w dniu 4 stycznia 2012 r. — Nadežda Riežniece przeciwko Zemkopības ministrija (Republika Łotewska), Lauku atbalsta dienests

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāta (Republika Łotewska) w dniu 4 stycznia 2012 r. — Nadežda Riežniece przeciwko Zemkopības ministrija (Republika Łotewska), Lauku atbalsta dienests
   (Sprawa C-7/12)
   2012/C 65/17
   Język postępowania: łotewski

      Sąd krajowy

   Augstākās tiesas Senāta.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Nadežda Riežniece

      Strona pozwana: Zemkopības ministrija (Republika Łotewska), Lauku atbalsta dienests

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/73/WE z dnia 23 września 2002 r. (1) zmieniającej dyrektywę Rady 76/207/EWG w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy oraz porozumienia ramowego w sprawie urlopu rodzicielskiego, stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 r. (2) w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC należy dokonywać w ten sposób, że pracodawca nie może przeprowadzać jakichkolwiek działań (w szczególności oceny pracownika podczas jego nieobecności), w których następstwie kobieta przebywająca na urlopie rodzicielskim może stracić swoje stanowisko z chwilą powrotu do pracy?

               2)

               Czy odpowiedź poprzednie pytanie byłaby odmienna, gdyby przyczyną takiego działania pracodawcy byłby fakt, że wskutek recesji gospodarczej w państwie w całej administracji państwa przeprowadzana jest optymalizacja liczby zatrudnienia i likwidacja stanowisk?

               3)

               Czy należy uważać za dyskryminację pośrednią takie przeprowadzenie oceny pracy i osiągnięć skarżącej, które bierze pod uwagę jej ostatnią roczną ocenę wykonywania obowiązków urzędnika i wyniki sprzed urlopu rodzicielskiego, w porównaniu z przeprowadzoną według nowych kryteriów oceną pracy i osiągnięć innych urzędników, którzy nadal byli czynni w służbie (i mieli ponadto możliwość zwiększenia swoich osiągnięć)?

      (1)  Dz.U. L 269, s. 15.

      (2)  Dz.U. L 145, s. 4.


title: Sprawa T-310/07: Postanowienie Sądu z dnia 2 marca 2010 r. — Gardeur przeciwko OHIM — Blue Rose (g)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/78

         Postanowienie Sądu z dnia 2 marca 2010 r. — Gardeur przeciwko OHIM — Blue Rose (g)
   (Sprawa T-310/07) (1)

   2010/C 113/112

      Język postępowania: angielski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 247 z 20.10.2007.


title: Sprawa C-374/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 listopada 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Gintec International Import-Export GmbH przeciwko Verband Sozialer Wettbewerb eV (Dyrektywy 2001/83/EWG oraz 92/28/EWG — Przepisy krajowe zakazujące reklamy produktów leczniczych polegającej na oświadczeniach osób trzecich lub na losowaniu nagród — Podawanie ogólnie pozytywnych wyników przeprowadzonych wśród konsumentów ankiet oraz comiesięczne losowanie pozwalające na uzyskanie opakowania produktu leczniczego)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 listopada 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Gintec International Import-Export GmbH przeciwko Verband Sozialer Wettbewerb eV
   (Sprawa C-374/05) (1)

   (Dyrektywy 2001/83/EWG oraz 92/28/EWG - Przepisy krajowe zakazujące reklamy produktów leczniczych polegającej na oświadczeniach osób trzecich lub na losowaniu nagród - Podawanie ogólnie pozytywnych wyników przeprowadzonych wśród konsumentów ankiet oraz comiesięczne losowanie pozwalające na uzyskanie opakowania produktu leczniczego)
   (2007/C 315/11)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gintec International Import-Export GmbH

      Strona pozwana: Verband Sozialer Wettbewerb eV
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 87 ust. 3 i art. 90 lit. j) dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, str. 67) w brzmieniu nadanym dyrektywą 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającą dyrektywę 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 136, str. 34) oraz wykładnia art. 2 ust. 3 i art. 5 lit. j) dyrektywy Rady 92/28/EWG z dnia 31 marca 1992 r. w sprawie reklamowania produktów leczniczych przeznaczonych dla ludzi (Dz.U. L 113, str. 13) — Przepisy krajowe zakazujące reklamy produktów leczniczych polegającej na oświadczeniach osób trzecich niebędących specjalistami w danej dziedzinie lub na losowaniu nagród — Podawanie ogólnie pozytywnych wyników przeprowadzonych wśród konsumentów ankiet oraz comiesięczne losowanie zestawu produktów leczniczych
   Sentencja

               1)

               Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmieniona dyrektywą 2004/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. dokonała pełnej harmonizacji w dziedzinie reklamy produktów leczniczych, gdyż przypadki, w których państwa członkowskie są uprawnione do przyjęcia przepisów stanowiących odstępstwo od zasad ustanowionych w tej dyrektywie, są wyraźnie wymienione. Wykładni rzeczonej dyrektywy należy dokonywać w ten sposób, że państwo członkowskie nie może ustanowić w ustawodawstwie krajowym całkowitego i bezwarunkowego zakazu wykorzystywania w reklamie produktów leczniczych adresowanej do ogółu społeczeństwa oświadczeń osób trzecich, podczas gdy ich wykorzystywanie, zgodnie z tą dyrektywą, może być ograniczone wyłącznie z uwagi na ich szczególną treść lub charakter osoby, od której pochodzą.

               2)

                           a)

                           Dyrektywa 2001/83 zmieniona dyrektywą 2004/27 zobowiązuje państwa członkowskie do ustanowienia w ich przepisach krajowych zakazu wykorzystywania w reklamie środków leczniczych skierowanej do ogółu społeczeństwa deklaracji osób trzech, jeżeli powołują się one w formie nieodpowiedniej, zatrważającej lub wprowadzającej w błąd na przypisywane właściwości uzdrawiające w rozumieniu art. 90 lit. j) dyrektywy 2001/83 zmienionej dyrektywą 2004/27, przy czym wykładni pojęcia „przypisywane właściwości uzdrawiające” należy dokonywać w ten sposób, że nie obejmuje ono powołania się na polepszenie dobrego samopoczucia osoby, o ile nie odniesiono się do skuteczności terapeutycznej produktu leczniczego polegającej na wyeliminowania szczególnej choroby. Artykuł 90 lit. c) dyrektywy 2001/83 zmienionej dyrektywą 2004/27 zobowiązuje również państwa członkowskie do ustanowienia w ich przepisach krajowych zakazu wykorzystywania w reklamie środków leczniczych skierowanej do ogółu społeczeństwa deklaracji osób trzech, jeżeli deklaracje te wywołują wrażenie, że stosowanie produktu leczniczego przyczynia się do poprawy ogólnego dobrego samopoczucia.

                           b)

                           Artykuł 87 ust. 3, art. 88 ust. 6 oraz art. 96 ust. 1 dyrektywy 2001/83 zmienionej dyrektywą 2004/27 zakazują reklamy produktu leczniczego w formie ogłoszonego w Internecie losowania nagród, w zakresie w jakim taka reklama sprzyja irracjonalnemu stosowaniu tego produktu leczniczego i prowadzi do bezpośredniej jego dystrybucji wśród odbiorców oraz rozprowadzania darmowych próbek.

               3)

               Na pierwsze i drugie pytania prejudycjalne należałoby udzielić takiej samej odpowiedzi, jeżeli zastosowanie znajdowałyby przepisy dyrektywy Rady 92/28 z dnia 31 marca 1992 r. w sprawie reklamowania produktów leczniczych przeznaczonych dla ludzi.

      (1)  Dz.U. C 315 z 10.12.2005.


title: Sprawa C-450/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 8 października 2012 r. — HARK GmbH & Co KG Kamin- und Kachelofenbau przeciwko Hauptzollamt Duisburg

text:
               15.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 8 października 2012 r. — HARK GmbH & Co KG Kamin- und Kachelofenbau przeciwko Hauptzollamt Duisburg
   (Sprawa C-450/12)
   2012/C 389/08
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: HARK GmbH & Co KG Kamin- und Kachelofenbau

      Strona pozwana: Hauptzollamt Duisburg

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pozycję 7321 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1) zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. (2) należy interpretować w ten sposób, że opisane bliżej w uzasadnieniu zestawy rur do pieców mogą zostać uznane za części pieców, kuchni, rusztów i kuchenek?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy komplety rur do pieców mogą wówczas zostać zaliczone do pozycji 7307?

      (1)  Dz.U. L 256, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 291, s. 1.


title: Sprawa T-364/13: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2013 r. — Mocek i Wenta przeciwko OHIM — Lacoste (KAJMAN)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/46

         Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2013 r. — Mocek i Wenta przeciwko OHIM — Lacoste (KAJMAN)
   (Sprawa T-364/13)
   2013/C 260/83
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Eugenia Mocek (Chojnice, Polska) i Jadwiga Wenta (Chojnice, Polska) (przedstawiciel: radca prawny K. Grala)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Lacoste SA (Paryż, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 maja 2013 r. w sprawie R 2466/2010-4 i udzielenie ochrony zgłoszonemu znakowi towarowemu w odniesieniu do wszystkich objętych zgłoszeniem towarów;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania przed Sądem, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą, jak również niezbędnymi kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy w kolorach zielonym, białym i szarym zawierający element słowny „KAJMAN” umieszczony między tyłem a głową krokodyla dla towarów i usług z klas 18, 20, 22, 25 i 36 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5 686 845

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Lacoste SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny wspólnotowy znak towarowy w kolorach czarnym i białym, przedstawiający krokodyla i słowny wspólnotowy znak towarowy „CROCODILE” dla towarów i usług z klas 16, 18, 20, 24, 25 i 36

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie spornej decyzji, w zakresie w jakim oddalono sprzeciw w stosunku do niektórych towarów z klas 18 i 25 i odrzucono sporne zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do tych towarów

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa T-308/07: Wyrok Sądu z dnia 14 września 2011 r. — Tegebauer przeciwko Parlamentowi (Prawo do wnoszenia petycji — Petycja do Parlamentu Europejskiego — Decyzja o nienadaniu dalszego biegu — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt, który może zostać zaskarżony — Dopuszczalność — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/34

         Wyrok Sądu z dnia 14 września 2011 r. — Tegebauer przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-308/07) (1)

   (Prawo do wnoszenia petycji - Petycja do Parlamentu Europejskiego - Decyzja o nienadaniu dalszego biegu - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt, który może zostać zaskarżony - Dopuszczalność - Obowiązek uzasadnienia)
   2011/C 311/59
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ingo-Jens Tegebauer (Trewir, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo R. Nieporte, następnie H.-B. Pfriem, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo H. Krück i M. Windisch, następnie N. Lorenz i E. Waldherr, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji ds. Petycji Parlamentu Europejskiego z dnia 20 czerwca 2007 r. o nienadaniu dalszego biegu petycji wniesionej przez skarżącego w dniu 7 lutego 2007 r. (petycja nr 95/2007)

      Sentencja

               1)

               Stwierdzona zostaje nieważność decyzji Komisji ds. Petycji Parlamentu Europejskiego z dnia 20 czerwca 2007 r. o nienadaniu dalszego biegu petycji wniesionej przez skarżącego w dniu 7 lutego 2007 r. (petycja nr 95/2007).

               2)

               Parlament ponosi własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez I.-J. Tegebauera.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007


title: Sprawa C-175/12: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 24 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München — Niemcy) — Sandler AG przeciwko Hauptzollamt Regensburg (Unia celna i wspólna taryfa celna — Preferencyjne traktowanie przywozu produktów pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) — Artykuły 16 i 32 protokołu nr 1 załącznika V do umowy z Kotonu — Przywóz włókien syntetycznych z Nigerii do Unii Europejskiej — Nieprawidłowości w świadectwie przewozowym EUR.1 wystawionym przez właściwe organy państwa wywozu — Pieczęć niezgodna ze wzorem przekazanym Komisji — Świadectwa wydane retrospektywnie i świadectwa zastępcze — Wspólnotowy kodeks celny — Artykuły 220 i 236 — Możliwość następczego zastosowania preferencyjnej stawki celnej, która nie obowiązuje już w dniu złożenia wniosku o zwrot — Przesłanki)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/9

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 24 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München — Niemcy) — Sandler AG przeciwko Hauptzollamt Regensburg
   (Sprawa C-175/12) (1)

   (Unia celna i wspólna taryfa celna - Preferencyjne traktowanie przywozu produktów pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) - Artykuły 16 i 32 protokołu nr 1 załącznika V do umowy z Kotonu - Przywóz włókien syntetycznych z Nigerii do Unii Europejskiej - Nieprawidłowości w świadectwie przewozowym EUR.1 wystawionym przez właściwe organy państwa wywozu - Pieczęć niezgodna ze wzorem przekazanym Komisji - Świadectwa wydane retrospektywnie i świadectwa zastępcze - Wspólnotowy kodeks celny - Artykuły 220 i 236 - Możliwość następczego zastosowania preferencyjnej stawki celnej, która nie obowiązuje już w dniu złożenia wniosku o zwrot - Przesłanki)
   2013/C 367/15
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht München

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sandler AG

      Strona pozwana: Hauptzollamt Regensburg

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht München –Wykładnia art. 236 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1), art. 889 ust. 1 tiret drugie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (Dz.U. L 253, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 214/2007 z dnia 28 lutego 2007 r. (Dz.U. L 62, s. 6), oraz art. 16 i 32 protokołu nr 1 załącznika V do Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, podpisanej w Kotonu 23 czerwca 2000 r. (Dz.U. L 317, s. 3) — Przywóz włókien syntetycznych z Nigerii do Unii Europejskiej — Możliwość następczego zastosowania preferencyjnej stawki celnej, która nie obowiązuje już w dniu złożenia wniosku o zwrot — Sytuacja, w której towar został przywieziony w dniu, w którym wspomniana preferencyjna stawka celna jeszcze obowiązywała, lecz jej zastosowania odmówiono ze względu na pieczęć na świadectwie przewozowym EUR.1 niezgodną ze wzorem przekazanym Komisji

      Sentencja

               1)

               Artykuł 889 ust. 1 akapit pierwszy tiret drugie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego w ostatniej kolejności rozporządzeniem Komisji (WE) nr 214/2007 z dnia 28 lutego 2007 r. należy interpretować w ten sposób, iż nie sprzeciwia się wnioskowi o dokonanie zwrotu należności celnych w sytuacji, gdy złożono wniosek o zastosowanie reżimu preferencyjnego traktowania taryfowego i takie preferencyjne traktowanie taryfowe zostało przyznane przy dopuszczeniu towarów do swobodnego obrotu, a dopiero później w ramach kontroli po zwolnieniu towarów dokonanej po wygaśnięciu reżimu preferencyjnego traktowania taryfowego i przywróceniu zwykłej stawki celnej, organy państwa przywozu przystąpiły do odzyskania różnicy względem stawki celnej, którą objęte są towary pochodzące z państw trzecich.

               2)

               Artykuł 16 ust. 1 lit. b) i art. 32 protokołu nr 1 załącznika V do Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, podpisanej w Kotonu 23 czerwca 2000 r., zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty decyzją Rady 2003/159/WE z dnia 19 grudnia 2002 r. należy interpretować w ten sposób, że jeżeli w ramach kontroli po zwolnieniu towarów okaże się, iż świadectwo przewozowe EUR.1 zostało opatrzone pieczęcią, która nie odpowiada wzorowi przekazanemu przez organy państwa wywozu, organy celne państwa przywozu mogą odmówić dopuszczenia tego świadectwa i zwrócić je importerowi, aby mógł on uzyskać retrospektywnie świadectwo na podstawie art. 16 ust. 1 lit. b) tego protokołu zamiast wszczynać procedurę przewidzianą w jego art. 32.

               3)

               Artykuł 16 ust. 4 i 5 i art. 32 wskazanego protokołu nr 1 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby organy państwa przywozu odmówiły dopuszczenia w charakterze świadectwa przewozowego EUR.1 wydanego retrospektywnie w rozumieniu art. 16 ust. 1 tego protokołu, świadectwa przewozowego EUR.1, które będąc zgodne we wszystkich innych aspektach z wymogami przepisów tego protokołu, nie zawiera w rubryce „Uwagi” adnotacji wymienionej w art. 16 ust. 4, lecz wzmiankę, którą należy ostatecznie interpretować w ten sposób, że świadectwo przewozowe EUR.1 zostało wydane na podstawie art. 16 ust. 1 tego protokołu. W przypadku wątpliwości dotyczących autentyczności tego dokumentu lub statusu pochodzenia danych produktów organy te są zobowiązane wszcząć procedurę kontroli przewidzianą w art. 32 wskazanego protokołu.

      (1)  Dz.U. C 194 z 30.6.2012.


title: Sprawa C-80/10: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2010 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/28

         Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2010 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-80/10)
   2010/C 100/43
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Jimeno Fernández i A. Markouli)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że przyjęty przez Republikę Grecką dekret ministerialny nr 552 z dnia 25 sierpnia 2004 r. w brzmieniu zmienionym w dniu 8 września 2008 r. a w szczególności art. 4, ust. 2, 4, 5, i 7, art. 5 ust. 4, 5, 6 i 7, oraz art. 6 ust. 2, narusza art. 3 ust. 1 i 6, art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 i 2 oraz art. 18 rozporządzenia (WE) nr 882/2004,

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja uważa, że rozpatrywany dekret ministerialny dotyczący urzędowych kontroli przywozu zbóż jest niezgodny z pewnymi konkretnymi przepisami rozporządzenia (WE) nr 882/2004.
   Grecki dekret ministerialny przewiduje w szczególności ogólne zasady dotyczące częstotliwości kontroli ładunków pasz i żywności niepochodzących od zwierząt, przywożonych z państw trzecich, które nie nadają kontroli fizycznej przeprowadzanej przez właściwe władze stopnia elastyczności i zróżnicowania niezbędnego dla wdrożenia systemu przewidzianego w art. 16 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 882/2004.
   Ponadto, ustanawia on ogólne zasady dotyczące urzędowego zatrzymania tych ładunków, które przewiduje objęcie kontrolą urzędową ładunków także w przypadku kontroli rutynowej. To niezróżnicowane objęcie ładunków kontrolą urzędową przy braku podejrzenia lub wątpliwości co do niezgodności z prawem jest sprzeczne z art. 18 rozporządzenia (WE) nr 882/2004. Ponadto, dekret ministerialny zezwala na zwolnienie wszystkich partii ładunku z upływem terminu siedmiu dni roboczych, nawet w przypadku podejrzenia lub wątpliwości co do niezgodności z prawem, co również jest sprzeczne z art. 18 tego rozporządzenia.
   Dekret ministerialny przewiduje szczególne przepisy dotyczące kontroli przesyłek z krajów trzecich w celu wykrycia niedozwolonych organizmów zmodyfikowanych genetycznie. Kontrole te muszą być wykonywane z częstotliwością 50 % dla ładunków pszenicy i 100 % dla ładunków kukurydzy. Komisja uważa, że progi te są szczególnie wysokie i nie są zgodne z systemem ustanowionym na mocy rozporządzenia (WE) nr 882/2004, w szczególności jego art. 16 ust. 1 i 2, jako że wynikają z błędnej oceny ryzyka i braku zróżnicowania.
   Dekret stanowi, że kontrole ładunków kukurydzy z Bułgarii i Rumunii, w celu sprawdzenia obecności niedozwolonych organizmów zmodyfikowanych genetycznie, są dokonywane z częstotliwością 100 %. Komisja uważa, że kontrole o takiej częstotliwości są sprzeczne z przepisami rozporządzenia (WE) nr 882/2004, które stanowi, że kontrole ładunków z innych państw członkowskich muszą być oparte na ryzyku oraz zostać przeprowadzone w sposób niedyskryminacyjny i proporcjonalny.
   Republika Grecka nie przedstawiła wystarczających informacji i wyjaśnień uzasadniających przyjęcie wyżej wymienionych przepisów dekretu ministerialnego w sprawie urzędowych kontroli przywozu zbóż z krajów trzecich i innych państw członkowskich Unii Europejskiej.


title: Sprawa F-51/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 20 czerwca 2007 r. — Tesoka przeciwko FEACVT (Służba publiczna — Członkowie personelu tymczasowego — Europejska Fundacja na. rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy — Dymisja — Skarga o stwierdzenie nieważności i skarga o odszkodowanie — Brak decyzji powodującej negatywne skutki — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/48

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 20 czerwca 2007 r. — Tesoka przeciwko FEACVT
   (Sprawa F-51/06) (1)

   (Służba publiczna - Członkowie personelu tymczasowego - Europejska Fundacja na. rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy - Dymisja - Skarga o stwierdzenie nieważności i skarga o odszkodowanie - Brak decyzji powodującej negatywne skutki - Oczywista niedopuszczalność)
   (2007/C 199/94)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Sabina Tesoka (Overijse, Belgia) (przedstawiciel: J.-L. Fagnart, adwokat)

      Strona pozwana: Europejska Fundacja na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (FEACVT) (przedstawiciel: C. Callanan, adwokat)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy odmawiającej przyznania skarżącej świadczeń, które zdaniem skarżącej przysługują jej, w związku z dymisją, na podstawie rozporządzenia nr 1111/2005 i, po drugie, żądanie odszkodowania (sprawa T-398/05, przekazana przez Sąd Pierwszej Instancji)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 10 z 14.1.2006, s. 28.


title: Sprawa C-332/04: Skarga wniesiona dnia 28 lipca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/16

         Skarga wniesiona dnia 28 lipca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-332/04)
   (2004/C 262/29)
   Dnia 28 lipca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Królestwo Hiszpanii, sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich, reprezentowaną przez Gregoria Valera Jordanę, członka Służby Prawnej i Florence Simonetti, oddelegowanego eksperta krajowego przy tej Służbie, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               a)

               Stwierdzenie, że:

                           —

                           nie transponując w pełni art. 3 dyrektywy Rady 85/337/EWG (1) z dnia 27 czerwca 1985 r. ze zm., w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą 97/11/WE (2);

                           —

                           nie transponując art. 9 ust. 1 dyrektywy 85/337/EWG ze zm.;

                           —

                           nie spełniając przepisów przejściowych, zawartych w art. 3 dyrektywy 97/11/WE;

                           —

                           nie transponując poprawnie pkt 10 lit. b) załącznika II do dyrektywy 85/337/EWG ze zm., w związku z art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 2 oraz

                           —

                           nie poddając procedurze oceny wpływu na środowisko przedsięwzięcia budowy centrum rozrywki w Paternie (Walencja) i w związku z tym nie stosując przepisów art. 2 ust. 1, art. 3, 4 ust. 2, art. 8 i 9 dyrektywy 85/337/EWG ze zm.

                     Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tych dyrektyw;

               b)

               zasądzenie kosztów od Królestwa Hiszpanii.

         Zarzuty i główne argumenty
   Hiszpańskie przepisy dostosowujące prawo wewnętrzne do dyrektywy 85/337/EWG, zmienionej dyrektywą 97/11/WE, na które składają się głównie Real Decreto Legislativo 1302/1986, de 28 de junio, de Evaluación de impacto ambiental (dekret królewski z dnia 28 maja 1986 r. w sprawie oceny wpływu na środowisko), zmieniony Ley 6/2001 (ustawą 6/2001) z dnia 8 maja, nie wymaga, aby analiza wpływu na środowisko zawierała ocenę przewidywanych skutków, wynikających z wzajemnego oddziaływania między różnymi elementami środowiskowymi, czego wymaga art. 3 dyrektywy 85/337/EWG ze zm.
   Wbrew przepisowi art. 9 ust. 1 dyrektywy 85/337/EWG ze zm., hiszpańskie przepisy nie przewidują obowiązku upublicznienia decyzji administracyjnej o udzieleniu lub odmowie zezwolenia na inwestycję, jak również treści tej decyzji i związanych z nią warunków.
   Art. 3 ust. 1 i 2 dyrektywy 97/11/WE wskazuje, że przepisy tej dyrektywy stosuje się do nowych przedsięwzięć, dla których wniosek o zezwolenie zostanie przedłożony począwszy od dnia 14 marca 1999 r. Hiszpańskie przepisy uchybiły temu przepisowi prawa wspólnotowego, ponieważ nie mają one zastosowania do przedsięwzięć prywatnych, będących w trakcie ubiegania się o zezwolenie administracyjne, ani też do przedsięwzięć publicznych już podanych do publicznej wiadomości lub już zatwierdzonych przed dniem 8 października 2000 r.
   Załącznik II do dyrektywy 85/337/EWG ze zm. wylicza w pkt 10 lit b), pośród przedsięwzięć, które mogą podlegać obowiązkowi oceny, przedsięwzięcia inwestycyjne na obszarach miejskich, włączając budownictwo centrów handlowych i parkingów. Hiszpańskie przepisy ograniczają ten wymóg do przedsięwzięć zlokalizowanych poza obszarami miejskimi. Komisja uważa, że to ograniczenie, które wyłącza w sposób ogólny konieczność uwzględnienia kryteriów lub progów dotyczących rozmiarów i charakteru przedsięwzięć, przekracza granice zakresu swobodnego uznania, którym dysponują Państwa Członkowskie na mocy art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 2 dyrektywy 85/337/EWG ze zm. Ponadto analiza prawodawstwa na szczeblu krajowym i regionalnym w przedmiocie urbanistyki oraz prawodawstwa na szczeblu regionalnym w przedmiocie oceny wpływu na środowisko pozwala stwierdzić, że przedsięwzięć urbanizacyjnych na terenach miejskich i lub terenach nadających się pod urbanizację nie poddaje się w większości Comunidades Autónomas (regiony autonomiczne) ocenie wpływu na środowisko.
   W konsekwencji nieprawidłowego dostosowania prawa wewnętrznego do pkt 10 lit b) Załącznika II do dyrektywy 85/337/EWG ze zm., władze hiszpańskie nie wykonały oceny wpływu na środowisko centrum rozrywki w Paternie (Walencja), uzasadniając to jedynie tym, że jego budowa prowadzona była na obszarze miejskim.

      (1)  Dz.U. L 175 z 5.7.1985, str. 40, hiszpańskie wydanie specjalne: Rozdział 15 Tom 6 str. 0009

      (2)  Dyrektywa Rady z dnia 3 marca 1997 r. zmieniająca dyrektywę 85/337/EWG, Dz.U. L 73, z 14.3.1997, str. 5


title: Sprawa T-417/16: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2016 r. – Achemos Grupė i Achema/Komisja

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/14

         Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2016 r. – Achemos Grupė i Achema/Komisja
   (Sprawa T-417/16)
   (2016/C 371/16)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Achemos Grupė UAB (Wilno, Litwa) i Achema AB (Jonava, Litwa) (przedstawiciele: R. Martens i C. Maczkovics, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2013) 7884 final z dnia 20 listopada 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.36740 (2013/NN) przyznanej przez Litwę na rzecz Klaipedos Nafta – Terminal LNG (Dz.U. 2016, C 161, s. 1);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia reguł proceduralnych zawartych w art. 108 ust. 2 TFUE i w art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 2015/1589 (1) oraz zasady dobrej administracji, ponieważ pomimo poważnych trudności związanych z oceną zgodności rozpatrywanych środków pomocy państwa z rynkiem wewnętrznym Komisja oparła się jedynie na wstępnym badaniu środków pomocy państwa, podczas gdy w świetle tych poważnych trudności Komisja miała obowiązek wszcząć postępowanie na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE i art. 6 rozporządzenia 2015/1589.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, ponieważ Komisja nie zastosowała prawidłowo kryterium oceny wskazanego w motywie 135 zaskarżonej decyzji, podczas gdy:

                           —

                           po pierwsze, jeśli chodzi o odpowiedni i niezbędny charakter środków, Komisja powinna była ocenić te środki konkretnie i zbadać, czy istniały inne lepiej ukierunkowane instrumenty;

                           —

                           po drugie, Komisja powinna była stwierdzić brak skutku w postaci zachęty, ponieważ Klaipedos Nafta jest zobowiązana z mocy prawa do rozwoju terminalu LNG;

                           —

                           po trzecie, Komisja powinna była ocenić, czy wielkość subsydiowanego terminalu LNG była proporcjonalna to zamierzonych celów i nie prowadziła do powstania nadmiernych zdolności produkcyjnych.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 106 ust. 2 TFUE, zasad ramowych UOIG (2) oraz ogólnych zasad takich jak zasady równego traktowania i ochrony uzasadnionych oczekiwań, jak również zasad dotyczących udzielania zamówień publicznych zawartych w dyrektywie 2004/18 (3) oraz art. 14 dyrektywy 2004/18, ponieważ Komisja nieprawidłowo zastosowała zasady ramowe UOIG, zgadzając się, by projekt został bezpośrednio powierzony Klaipedos Nafta na okres 55 lat wraz z zyskami odpowiadającymi wewnętrznej stopie zwrotu projektu, podczas gdy:

                           —

                           po pierwsze, okres powierzenia powinien zostać uzasadniony w świetle obiektywnych kryteriów i nie przekraczać okresu wymaganego do amortyzacji (finansowej) głównych aktywów niezbędnych do świadczenia UOIG;

                           —

                           po drugie, wyznaczenie Klaipedos Nafta nie mogło zostać wyłączone spod stosowania zasad dotyczących udzielania zamówień publicznych w oparciu o względy ochrony podstawowych interesów (związanych z bezpieczeństwem) w rozumieniu art. 14 dyrektywy 2004/18, ponieważ alternatywne środki, które mają mniej restrykcyjny charakter niż bezpośrednie udzielenie zamówienia, są możliwe do zastosowania w niniejszej sprawie;

                           —

                           po trzecie, zważywszy na poziom ryzyka ponoszonego przez Klaipedos Nafta, zyski tego przedsiębiorstwa winny zostać ograniczone do odpowiedniej stopy swap (w miarę możliwości ponownie ustalonej celem uwzględnienia terminu płatności) powiększonej o dodatkowe 100 punktów bazowych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).

      (2)  Komunikat Komisji – Zasady ramowe Unii Europejskiej dotyczące pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych (2011) (Dz.U. 2012, C 8, s. 15) (zwane dalej „zasadami ramowymi UOIG”).

      (3)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. 2004, L 134, s. 114).


title: Sprawa C-389/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof — Belgia) — Base NV, Euphony Benelux NV, Mobistar SA, Uninet International NV, T2 Belgium NV i KPN Belgium NV przeciwko Ministerraad (Łączność elektroniczna — Dyrektywa 2002/21/WE (dyrektywa ramowa) — Artykuł 2 lit. g), art. 3 i 4 — Krajowy organ regulacyjny — Ustawodawca krajowy działający jako krajowy organ regulacyjny — Dyrektywa 2002/22/WE (dyrektywa o usłudze powszechnej) — Sieci i usługi — Artykuł 12 — Obliczanie kosztu wykonania zobowiązań do świadczenia usługi powszechnej — Składnik socjalny usługi powszechnej — Artykuł 13 — Finansowanie zobowiązań do świadczenia usługi powszechnej — Określenie niesprawiedliwego obciążenia)

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof — Belgia) — Base NV, Euphony Benelux NV, Mobistar SA, Uninet International NV, T2 Belgium NV i KPN Belgium NV przeciwko Ministerraad
   (Sprawa C-389/08) (1)

   (Łączność elektroniczna - Dyrektywa 2002/21/WE (dyrektywa ramowa) - Artykuł 2 lit. g), art. 3 i 4 - Krajowy organ regulacyjny - Ustawodawca krajowy działający jako krajowy organ regulacyjny - Dyrektywa 2002/22/WE (dyrektywa o usłudze powszechnej) - Sieci i usługi - Artykuł 12 - Obliczanie kosztu wykonania zobowiązań do świadczenia usługi powszechnej - Składnik socjalny usługi powszechnej - Artykuł 13 - Finansowanie zobowiązań do świadczenia usługi powszechnej - Określenie niesprawiedliwego obciążenia)
   2010/C 328/03
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Grondwettelijk Hof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Base NV, Euphony Benelux NV, Mobistar SA, Uninet International NV, T2 Belgium NV, KPN Belgium NV

      Strona pozwana: Ministerraad

      Przy udziale: Belgacom NV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Grondwettelijk Hof — Belgia — Wykładnia art. 12 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108, s. 51) — Obliczanie kosztu wykonania zobowiązań do świadczenia usługi powszechnej — Brak indywidualnej oceny

      Sentencja

               1)

               Sama dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) nie stoi zasadniczo na przeszkodzie temu, by ustawodawca krajowy działał jako krajowy organ regulacyjny w rozumieniu dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej), o ile spełnia on przy wykonywaniu tej funkcji przewidziane w rzeczonych dyrektywach przesłanki dotyczące właściwości, niezależności, bezstronności i jawności, a decyzje, które wydaje w ramach tej funkcji, mogą być przedmiotem skutecznych środków odwoławczych wnoszonych do organu niezależnego od zainteresowanych stron, co Grondwettelijk Hof winien ustalić.

               2)

               Artykuł 12 dyrektywy 2002/22 nie stoi na przeszkodzie temu, by krajowy organ regulacyjny stwierdził w sposób ogólny i na podstawie obliczenia kosztów netto ponoszonych przez dostawcę usługi powszechnej, który był uprzednio jedynym dostawcą tej usługi, że świadczenie rzeczonej usługi może stanowić niesprawiedliwe obciążenie dla przedsiębiorstw wyznaczonych obecnie do świadczenia usługi powszechnej.

               3)

               Artykuł 13 dyrektywy 2002/22 stoi na przeszkodzie temu, by wspomniany krajowy organ regulacyjny stwierdził w ten sam sposób i na podstawie tego samego obliczenia, nie dokonawszy wcześniej dokładnego badania sytuacji każdego z tych przedsiębiorstw, że podlegają one faktycznie niesprawiedliwemu obciążeniu wynikającemu ze świadczenia tej usługi.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008.


title: Sprawa C-373/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 2 lipca 2013 r. — H. T. przeciwko Land Baden-Württemberg

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 2 lipca 2013 r. — H. T. przeciwko Land Baden-Württemberg
   (Sprawa C-373/13)
   2013/C 325/14
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: H. T.

      Strona pozwana: Land Baden-Württemberg

      Pytania prejudycjalne

               1)

                           a)

                           Czy uregulowanie w art. 24 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2004/83/WE (1) dotyczące obowiązku państw członkowskich do wydania zezwolenia na pobyt osobom, którym przyznano status uchodźców, należy przestrzegać również w przypadku uchylenia wydanego już zezwolenia na pobyt?

                           b)

                           Czy stąd przepis ten należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uchyleniu albo zakończeniu ważności zezwolenia (np. poprzez wydalenie na podstawie prawa krajowego) osoby legitymującej się statusem uchodźcy, jeżeli spełnione nie są spełnione przesłanki z art. 21 ust. 3 w związku z ust. 2 dyrektywy 2004/83/WE lub gdy zachodzą „istotne powody z zakresu bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego” w rozumieniu art. 24 ust. 1 akapit 1 dyrektywy 2004/83WE?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytania w punkcie 1:

                           a)

                           W jaki sposób należy dokonać interpretacji podstawy wyłączenia polegającej na „istotnych powodach z zakresu bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego” w art. 24 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2004/83/WE w świetle zagrożeń wynikających ze wspierania organizacji terrorystycznej?

                           b)

                           Czy mogą wystąpić„istotne powody z zakresu bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego” w rozumieniu art. 24 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2004/83/WE, gdy osoba z przyznanym statusem uchodźcy wspierała PKK m.in. poprzez zbiórkę darowizn oraz regularny udział w zgromadzeniach ideowo bliskich PKK, nawet jeśli nie są spełnione przesłanki złamania zasady non-refoulement zgodnie z art. 33 ust. 2 konwencji genewskiej i tym samym przesłanki z art. 21 ust. 2 dyrektywy 2004/83/WE?

               3)

               W przypadku udzielenia na pytanie 1 lit. a) odpowiedzi przeczącej:
               Czy uchylenie wzgl. zakończenie obowiązywania zezwolenia na pobyt udzielonego uchodźcy (np. poprzez wydalenie z terytorium na podstawie prawa krajowego) jest dopuszczalne z punktu widzenia prawa Unii wyłącznie przy spełnieniu przesłanek z art. 21 ust. 3 w związku z ust. 2 dyrektywy 2004/83/WE (wzgl. analogicznie brzmiącego późniejszej regulacji dyrektywy 2011/95/WE?

      (1)  Dyrektywa Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości [treści] przyznawanej ochrony (Dz.U. L 304, s. 12)


title: Sprawa T-359/09: Postanowienie Sądu z dnia 17 czerwca 2010 r. — Jurašinović przeciwko Radzie (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Sprawozdania obserwatorów wysłanych przez Unię Europejską w region Knina (Chorwacja) — Środek tymczasowy — Niedopuszczalność — Dorozumiana odmowa dostępu — Interes prawny — Wyraźna decyzja wydana po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/45

         Postanowienie Sądu z dnia 17 czerwca 2010 r. — Jurašinović przeciwko Radzie
   (Sprawa T-359/09) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Sprawozdania obserwatorów wysłanych przez Unię Europejską w region Knina (Chorwacja) - Środek tymczasowy - Niedopuszczalność - Dorozumiana odmowa dostępu - Interes prawny - Wyraźna decyzja wydana po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania)
   2010/C 221/75
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ivan Jurašinović (Angers, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Beguin)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: C. Fekete i K. Zieleśkiewicz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady Unii Europejskiej z dnia 17 czerwca 2009 r. odmawiającej udzielenia skarżącemu dostępu do sprawozdań obserwatorów Unii Europejskiej przebywających w Chorwacji, w regionie Knina, w dniach 1–31 sierpnia 1995 r. i do dokumentów z adnotacją „ECMM RC Knin Log Reports” oraz dorozumianej decyzji odmownej podjętej na wniosek potwierdzający, a po drugie, żądanie nakazania Radzie udzielania dostępu w formie elektronicznej do żądanych dokumentów.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w sprawie żądań zawartych w skardze Ivana Jurašinovicia mających na celu stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Rady Unii Europejskiej oddalającej jego wniosek potwierdzający o dostęp do sprawozdań obserwatorów Unii Europejskiej przebywających w Chorwacji, w strefie Knina, w dniach 1–31 sierpnia 1995 r. oraz do dokumentów z adnotacją „ECMM RC Knin Log Reports”.

               2)

               W pozostałej części skarga zostaj odrzucona jako niedopuszczalna.

               3)

               Każda ze stron pokrywa swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa T-196/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 grudnia 2008 r. — Ryanair przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Porozumienia zawarte przez Region Walonii i port lotniczy Charleroi-Bruxelles Sud z przewoźnikiem lotniczym Ryanair — Istnienie korzyści gospodarczej — Zastosowanie kryterium prywatnego inwestora działającego w warunkach gospodarki rynkowej)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/25

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 grudnia 2008 r. — Ryanair przeciwko Komisji
   (Sprawa T-196/04) (1)

   (Pomoc państwa - Porozumienia zawarte przez Region Walonii i port lotniczy Charleroi-Bruxelles Sud z przewoźnikiem lotniczym Ryanair - Istnienie korzyści gospodarczej - Zastosowanie kryterium prywatnego inwestora działającego w warunkach gospodarki rynkowej)
   (2009/C 32/45)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: początkowo D. Gleeson, A. Collins, SC, V. Power i D. McCann, solicitors, a następnie V. Power, D. McCann, solicitors, J. Swift, QC, J. Holmes, barrister, i G. Berrisch, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: N. Kahn, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2004/393/WE z dnia 12 lutego 2004 r. dotyczącej korzyści przyznanych przez Region Walonii i Brussels South Charleroi Airport przewoźnikowi lotniczemu Ryanair w związku z rozpoczęciem przezeń działalności w Charleroi (Dz.U. L 137, s. 1).
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2004/393/WE z dnia 12 lutego 2004 r. dotyczącej korzyści przyznanych przez Region Walonii i Brussels South Charleroi Airport przewoźnikowi lotniczemu Ryanair w związku z rozpoczęciem przezeń działalności w Charleroi.

               2)

               Komisja ponosi własne koszty, jak również koszty spółki Ryanair Ltd.

               3)

               Association of European Airlines (AEA) ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 228 z 11.9.2004.


title: Sprawa T-461/12: Skarga wniesiona w dniu 19 października 2012 r. — Flughafen Lübeck przeciwko Komisji

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/29

         Skarga wniesiona w dniu 19 października 2012 r. — Flughafen Lübeck przeciwko Komisji
   (Sprawa T-461/12)
   2012/C 379/50
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Flughafen Lübeck (Lubeka, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Núñez Müller, J. Dammann de Chapto i T. Becker)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 22 lutego 2012 r. w sprawie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego określonego w art. 108 ust. 2 TFUE dotyczącego pomocy państwa SA.27585 (2012/C) (2012/NN) i SA.31149 (2012/C) (ex 2012/NN) (Dz.U. 2012, C 241, s. 56) w zakresie, w jakim decyzją tą wszczyna się formalne postępowania wyjaśniające w odniesieniu do tabeli opłat lotniskowych skarżącej z 2006 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności ww. decyzji w zakresie, w jakim w decyzji tej zobowiązuje się Republikę Federalną Niemiec na podstawie art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 do odpowiedzi na zawarty w niej nakaz udzielenia Komisji informacji odnośnie do tabeli opłat lotniskowych skarżącej z 2006 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony Republiki Federalnej Niemiec
               W ramach zarzutu pierwszego skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawo do obrony Republiki Federalnej Niemiec, wszczynając formalne postępowanie wyjaśniające w odniesieniu do tabeli opłat lotniskowych, choć nie była ona przedmiotem wstępnego postępowania wyjaśniającego. Skarżąca przytacza w tym miejscu, że zgodnie z orzecznictwem Sądu może powołać się na naruszenie prawa do obrony Republiki Federalnej Niemiec, które prowadzi do (częściowej) nieważności zaskarżonej decyzji.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący obowiązku starannego i bezstronnego badania
               W zarzucie drugim skarżąca twierdzi, że Komisja uchybiła swemu obowiązkowi starannego i bezstronnego badania, wszczynając formalne postępowanie wyjaśniające w odniesieniu do tabeli opłat lotniskowych bez umożliwienia Republice Federalnej Niemiec lub skarżącej zajęcia stanowiska w przedmiocie jej rzekomej sprzeczności z prawem pomocy państwa we wstępnym postępowaniu wyjaśniającym.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 108 ust. 2 i 3 TFUE oraz art. 4 i 6 i art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999
               W zarzucie trzecim skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 108 ust. 2 i 3 TFUE oraz art. 4 i 6 i art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999, gdyż w odniesieniu do tabeli opłat lotniskowych nie przeprowadziła przewidzianego w tym postanowieniu dwustopniowego postępowania wyjaśniającego, składającego się z postępowania wstępnego i formalnego.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE
               W ramach zarzutu czwartego skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE, uznając, że tabela opłat lotniskowych przyznaje pomoc państwa. Zdaniem skarżącej Komisja nie mogła wnioskować o selektywności tabeli opłat lotniskowych na tej podstawie, że stosuje się ona tylko do użytkowników portu lotniczego. Ponadto Komisja nie mogła stwierdzić państwowego charakteru tabeli opłat lotniskowych, gdyż w chwili jej wydania większościowe udziały skarżącej posiadały podmioty prywatne.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia
               Zdaniem skarżącej Komisja naruszyła ponadto art. 296 ust. 2 TFUE, nie uzasadniając wystarczająco wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do tabeli opłat lotniskowych z 2006 r.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 10 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 659/1999
               W ramach zarzutu szóstego skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 10 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 659/1999, kierując do Republiki Federalnej Niemiec nakaz udzielenia informacji w rozumieniu art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999 w odniesieniu do tabeli opłat lotniskowych, nie skierowawszy uprzednio do niej zwykłego wniosku o udzielenie informacji zgodnie z art. 10 ust. 2 tego rozporządzenia.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 października 2004 r. w sprawie C-406/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 — Substancje zubożające warstwę ozonową — Niepełna transpozycja)

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 26 października 2004 r.
   w sprawie C-406/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 - Substancje zubożające warstwę ozonową - Niepełna transpozycja)
   (2004/C 314/02)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-406/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: U. Wölker i M. Shotter) przeciwko Irlandii (pełnomocnicy: F. O'Dubhghaill, D. O'Hagan wspierani przez D. McGratha), mającej za przedmiot skargę na uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego w trybie art. 226 WE, Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta (sprawozdawca), prezes izby, C. Gulmann i J. Makarczyk, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 26 października 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygniecie:

               1)

               Nie przedkładając sprawozdań, o których mowa w art. 16 ust. 5 i 6 oraz art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową oraz nie podejmując, zgodnie z art. 17 ust. 2 tego rozporządzenia, wszelkich wykonalnych środków ostrożności w celu zapobiegania i minimalizowania wycieków bromku metylu, a także nie określając minimalnych wymagań kwalifikacyjnych dla zaangażowanego personelu, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 16 ust. 5 i 6 oraz art. 17 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia.

               2)

               Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 289 z 29.11.2003.


title: Sprawa C-108/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 2 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Baranya Megyei Bróg — Republika Węgierska) — Ker-Optika Bt. przeciwko ÀNTSZ Dél-dunántúli Regionális Intézete (Swobodny przepływ towarów — Zdrowie publiczne — Sprzedaż soczewek kontaktowych przez Internet — Uregulowanie krajowe zezwalające na sprzedaż soczewek kontaktowych jedynie w punktach sprzedaży wyrobów medycznych — Dyrektywa 2000/31/WE — Społeczeństwo informacyjne — Handel elektroniczny)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 2 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Baranya Megyei Bróg — Republika Węgierska) — Ker-Optika Bt. przeciwko ÀNTSZ Dél-dunántúli Regionális Intézete
   (Sprawa C-108/09) (1)

   (Swobodny przepływ towarów - Zdrowie publiczne - Sprzedaż soczewek kontaktowych przez Internet - Uregulowanie krajowe zezwalające na sprzedaż soczewek kontaktowych jedynie w punktach sprzedaży wyrobów medycznych - Dyrektywa 2000/31/WE - Społeczeństwo informacyjne - Handel elektroniczny)
   2011/C 30/03
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Baranya Megyei Bíróság

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ker-Optika Bt.

      Strona pozwana: ÀNTSZ Dél-dunántúli Regionális Intézete

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Baranya Megyei Bíróság — Wykładnia art. 28 i 30 WE oraz dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (Dz.U. L 178, s. 1) — Sprzedaż soczewek kontaktowych przez Internet — Uregulowanie krajowe, które zastrzega sprzedaż soczewek kontaktowych dla punktów sprzedaży wyrobów medycznych

      Sentencja

   Przepisy krajowe dotyczące sprzedaży soczewek kontaktowych należą do zakresu zastosowania dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego („dyrektywy o handlu elektronicznym”), jako że dotyczą sprzedaży tych soczewek przez Internet. Z kolei, przepisy krajowe dotyczące dostawy rzeczonych soczewek nie należą do zakresu zastosowania tej dyrektywy.
   Artykuły 34 TFUE i 36 TFUE, a także dyrektywa 2000/31 powinny być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, które zezwala na sprzedaż soczewek kontaktowych jedynie w specjalistycznych punktach sprzedaży wyrobów medycznych.

      (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.


title: Sprawa F-54/10: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2010 r. — Verheyden przeciwko Komisji

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/43

         Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2010 r. — Verheyden przeciwko Komisji
   (Sprawa F-54/10)
   ()
   2010/C 246/75
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Luc Verheyden (Angera, Włochy) (przedstawiciel: adwokat E. Boigelot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej wniosek skarżącego o objęcie traktowaniem równym traktowaniu zastrzeżonemu dla skarżących w sprawach F-5/05 i F-7/05.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji oddalającej wniosek złożony przez skarżącego w dniu 16 lipca 2009 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności w razie potrzeby wyraźnej decyzji z dnia 29 marca 2010 r. oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącego w dniu 28 grudnia 2009 r.;

               —

               zasądzenie od Komisji kwoty 3000 EUR tytułem odszkodowania;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.