title: Sprawa T-642/16: Skarga wniesiona w dniu 12 września 2016 r. – Iame/EUIPO – Industrie Aeronautiche Reggiane (Parilla)

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/50

         Skarga wniesiona w dniu 12 września 2016 r. – Iame/EUIPO – Industrie Aeronautiche Reggiane (Parilla)
   (Sprawa T-642/16)
   (2016/C 392/65)
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Iame SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Mostardini, G. Galimberti, F. Mellucci, R. Kakkar)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Industrie Aeronautiche Reggiane Srl (Reggio Emilia, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „Parilla” – unijny znak towarowy nr 3 065 182

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 czerwca 2016 r. w sprawie R 608/2015-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie art. 51 rozporządzenia (WE) 207/2009, ponieważ jej mocą oddalono odwołanie w sprawie R0608/2015-1 i potwierdzono, że ze względu na nieużywanie wygasło prawo IAME S.p.A do graficznego unijnego znaku towarowego „Parilla” nr 3065182 w odniesieniu do wszystkich towarów i usług z klas 7 i 41;
               a w rezultacie:

               —

               oddalenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia, na podstawie art. 51 rozporządzenia nr 207/2009, prawa IAME S.p.A do graficznego unijnego znaku towarowego „Parilla” nr 3065182 w odniesieniu do wszystkich towarów i usług z klas 7 i 41;

               —

               z zastrzeżeniem wszystkich innych argumentów lub środków dowodowych do przedłożenia w wyznaczonych terminach;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie i błędne zastosowanie art. 51 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-101/08: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 7 października 2009 r. — Pappas przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury — Przeniesienie do systemu wspólnotowego uprawnień emerytalnych nabytych przed rozpoczęciem służby we Wspólnotach — Odwołanie — Dopuszczalność — Odwołanie ze stanowiska w interesie służby — Wysokość emerytury)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/64

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 7 października 2009 r. — Pappas przeciwko Komisji
   (Sprawa F-101/08) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury - Przeniesienie do systemu wspólnotowego uprawnień emerytalnych nabytych przed rozpoczęciem służby we Wspólnotach - Odwołanie - Dopuszczalność - Odwołanie ze stanowiska w interesie służby - Wysokość emerytury)
   2009/C 282/120
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Spyridon Pappas (Bruksela (Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. Barattini i G. Mavros)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Martin i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Office Gestion et liquidation des droits individuels (biura administracji i rozliczania uprawnień indywidualnych) ustalającej uprawnienia emerytalne skarżącego oraz obliczenia lat uprawniających do emerytury do uwzględnienia dla ustalenia tych uprawnień.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               S. Pappas zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz. U. C 44 z 21.2.2009, s. 77.


title: Sprawa T-251/04: Skarga wniesiona dnia 22 czerwca 2004 r. przez Republikę Grecką przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/34

         Skarga wniesiona dnia 22 czerwca 2004 r. przez Republikę Grecką przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-251/04)
   (2004/C 217/61)
   Język postępowania: grecki
   Dnia 22 czerwca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesiona przez Republikę Grecką, reprezentowaną przez Vassiliosa Kontolaimosa i Ioannisa Chalkiasa.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr 2004/457/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. (Dz.U. L 156 z dn. 30.04.2004)

         Zarzuty i główne argumenty
   Na mocy decyzji podjętej w ramach kontroli sprawozdań i rachunków na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 729/70, Komisja wykluczyła z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez Republikę Grecką w branży owocowo-warzywnej oraz w wyniku magazynowania publicznego, ponieważ wydatki te nie zostały uznane za zgodne z przepisami wspólnotowymi. Wobec powyższego wydatkami tymi została obciążona Republika Grecka.
   W szczególności, niektóre z tych wydatków dotyczą publicznego magazynowania ryżu w latach od 1999 do 2001. Na uzasadnienie decyzji w sprawie wykluczenia tych wydatków z finansowania wspólnotowego Komisja wysunęła argument, że część ryżu została oddana do magazynu z opóźnieniem. W sprawie wydatków tych, Republika Grecka zarzuca Komisji, naruszenie zasady proporcjonalności przez odmowę uznania wystąpienia siły wyższej polegającej na strajku kierowców. Co więcej, zważywszy że Komisja nie zajęła stanowiska w odpowiednim czasie mimo poinformowania jej przez Republikę Grecką, że wskutek siły wyższej dokona ona magazynowania po upływie wyznaczonego terminu, Republika Grecka zarzuca Komisji naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań. Ponadto Republika Grecka powołuje się na niewystarczające uzasadnienie w przedmiocie zarzucanego Grecji niezastosowania się do wytycznych zawartych w dokumencie nr VI/5330/97 (przewidującym korekty ryczałtowe w przypadku, gdy realna wysokość opłat niezgodnych z zasadami wspólnotowymi nie może zostać ustalona).
   Inne wydatki, które zostały wykluczone z finansowania wspólnotowego, dotyczą korekt wynikających z niezachowania cen minimalnych przez producentów brzoskwiń. W tej części zaskarżonej decyzji Grecja przyznaje, że przekazała środki bezpośrednio organizacjom producentów a nie przetwórcom, jednakże powołuje się na szczególne okoliczności, które jej zdaniem usprawiedliwiają takie działanie i są zgodne z celami wspólnej polityki rolnej i wspólnej organizacji rynku. Z drugiej strony twierdzi, że w związku z tym działaniem nie powstała żadna szkoda i że wysokość korekty nie została obliczona w sposób prawidłowy.
   Odnośnie dwuprocentowej korekty związanej z programem pomocy osobom najbardziej poszkodowanym, Republika Grecka powołuje się na błędną wykładnię art. 1, 2 i 9 rozporządzenia nr 3149/92 (1) oraz na błędną ocenę faktów i niedostateczne uzasadnienie.
   Odnośnie korekty dotyczącej trzyletniego programu restrukturyzacji sektora owocowo-warzywnego, Grecja powołuje się na błędną wykładnię rozporządzenia Rady nr 3816/92 (2) oraz na błędną ocenę stanu faktycznego w zakresie obowiązku zapłaty za produkty wyprodukowane w ciągu trzech lat, a nie za te, które zostały wykorzystane, jak również, co do obowiązku zapłaty kosztów restrukturyzacji poniesionych w terminie sześciu miesięcy następujących po trzyletnim okresie, które to płatności zostały uiszczone w pierwszym półroczu 2000 r.
   Ponadto, Republika Grecka powołuje się na ogólną podstawę nieważności całości zaskarżonej decyzji i podnosi, że Komisja nie była - w dniu wydania decyzji - uprawniona do nałożenia środków korygujących z tytułu spornych okresów zgodnie z art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 1258/99 (3) w związku z art. 8 rozporządzenia nr 1663/95 (4), gdyż przepisy te nakładają na Komisję obowiązek podania w powiadomieniu szacunku wydatków, które mają zostać poddane korekcie, tak by można było uwzględnić 24-miesięczny okres poprzedzający dane korekty.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3149/1992 z dnia 29 października 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wykorzystania przez osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie, Dz.U. L 313 z 30 października 1992, str. 50-55.

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3816/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. dotyczące zniesienia w sektorze owoców i warzyw mechanizmów wyrównawczych oraz środków pokrewnych w handlu między Hiszpanią i innymi Państwami Członkowskimi, Dz.U. L 387 z 31 grudnia 1992, str. 10-11.

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, Dz.U. L 160 z 26 czerwca 1999, str. 103-112.

      (4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR, Dz.U. L 158 z 8 lipca 1995, str. 6-12.


title: Sprawa T-754/14: Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2014 r. – Efler i in./Komisja

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/39

         Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2014 r. – Efler i in./Komisja
   (Sprawa T-754/14)
   (2015/C 034/47)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Michael Efler (Berlin, Niemcy), Pedro De Birto E. Abreu Krupenski (Lizbona, Portugalia), Susan Vance George (Paryż, Francja), Otto Jaako Kronqvist (Helsinki, Finlandia), Blanche Léonie Denise Weber (Luksemburg, Luksemburg), John Jephson Hilary (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Ileana-Lavinia Andrei (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciel: profesor B. Kempen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2014)6501 z dnia 10 września 2014 r. w sprawie odmowy rejestracji europejskiej inicjatywy obywatelskiej „STOP TTIP”;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania oraz kosztami ewentualnych interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 11 ust. 4 TUE oraz art. 2 pkt 1 i art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 211/2011 (1) polegające na tym, że Komisja przyjęła, że planowana inicjatywa obywatelska nie wchodzi w zakres kompetencji Komisji.

                           —

                           Skarżący w tym miejscu podnoszą, że uzasadnienie Komisji, iż zamierzone zalecenie Komisji co do cofnięcia mandatu do negocjacji w przedmiocie „Transatlantic Trade and Investment Partnership” (TTIP) nie dotyczy aktu prawnego w rozumieniu art. 11 ust. 4 TFUE jest błędne. Zarówno bowiem udzielenie mandatu do negocjacji, jak i jego cofnięcie są decyzjami Rady w rozumieniu art. 288 ust. 4 TFUE, stanowiącymi równocześnie „akty prawne” w w rozumieniu art. 11 ust. 4 TFUE.

                           —

                           Skarżący podnoszą następnie, że dalsze uzasadnienie Komisji, zgodnie z którym inicjatywa obywatelska przeciwko „Comprehensive Economic and Trade Agreement” (CETA) i TTIP nie może być wnioskowana, że Komisja nie kieruje zalecenia względem Rady co do przyjęcia każdorazowo wynegocjowanych umów międzynarodowych oraz że nie można wymagać, aby zaleciła nieprzyjęcie w danym wypadku wynegocjowanych umów, jest błędne.

                           —

                           Skarżący ponadto podnoszą, ze odmowa rejestracji inicjatywy obywatelskiej „STOP-TTIP” jest również z tego względu niezgodna z prawem, że w każdym razie planowana inicjatywa proponowana inicjatywa obywatelska nie wykracza „w sposób oczywisty” zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 211/2011 poza kompetencje Komisji.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia ogólnej zasady dobrej administracji w rozumieniu art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz nakazu równego traktowania z art. 20 tej samej Karty

                           —

                           Zdaniem skarżących Komisja naruszyła te zasady w ten sposób, że w przypadku skarżących odmówiła rejestracji inicjatywy obywatelskiej skierowanej przeciwko TTIP i CETA, mimo że wcześniej zarejestrowała inicjatywę obywatelską („inicjatywa Swiss-Out”) skierowaną na wypowiedzeniu umowy ze Szwajcarią o swobodzie przemieszczania się.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 211/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie inicjatywy obywatelskiej (Dz.U. L 65, s. 1).


title: Sprawa T-339/99: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 października 2006 r. — Achten przeciwko Komisji

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/30

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 października 2006 r. — Achten przeciwko Komisji
   (Sprawa T-339/99) (1)

   (2006/C 310/65)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes drugiej izby w powiększonym składzie zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 63 z 4.3.2000.


title: Sprawa T-748/15: Postanowienie Sądu z dnia 18 lipca 2017 r. – Gauff/EUIPO – H.P. Gauff Ingenieure (Gauff)

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/38

         Postanowienie Sądu z dnia 18 lipca 2017 r. – Gauff/EUIPO – H.P. Gauff Ingenieure (Gauff)
   (Sprawa T-748/15) (1)

   (2017/C 300/48)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 78 z 29.2.2016.


title: Wykreślenie sprawy T-305/99

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/54

         Wykreślenie sprawy T-305/99 (1)

   (2004/C 300/106)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 5 października 2004 r. prezes drugiej izby w składzie powiększonym Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-305/99, OK Nederland B.V., popieranej przez Królestwo Niderlandów, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 63 z 4.3.2000.


title: Sprawa T-377/17: Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2017 r. – SQ/EBI

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/48

         Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2017 r. – SQ/EBI
   (Sprawa T-377/17)
   (2017/C 277/70)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: SQ (przedstawiciele: N. Cambonie i P. Walter, avocats)

      Strona pozwana: Europejskie Bank Inwestycyjny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności części decyzji w zakresie, w jakim prezes niesłusznie w niej twierdzi, po pierwsze, że praktyki stosowane przez dyrektora ds. komunikacji wobec skarżącej, o których mowa w art. 20–24, 25, 31, 34, 46, 50 i 51 sprawozdania, nie stanowią mobbingu, po drugie, że nie należało wszczynać postępowania dyscyplinarnego przeciwko wspomnianemu dyrektorowi, a po trzecie, że zaskarżona decyzja, w której stwierdzono, iż skarżąca była ofiarą mobbingu, powinna zostać ściśle poufna;

               —

               nakazanie EBI wypłatę na rzecz skarżącej zadośćuczynienia ze względu, po pierwsze, na krzywdę, jakiej doznała w wyniku stwierdzonego w zaskarżonej decyzji mobbingu ze strony dyrektora ds. komunikacji oraz przyznanie jej z tego tytułu kwoty 121 992 (stu dwudziestu jeden tysięcy dziewięćset dziewięćdziesięciu dwóch) EUR, po drugie, na krzywdę, jakiej doznała i którą można oddzielić od niezgodności z prawem uzasadniającej stwierdzenie nieważności części zaskarżonej decyzji, oraz przyznanie jej z tego tytułu kwoty 25 000 (dwudziestu pięciu tysięcy) EUR, a po trzecie, krzywdę wynikającą z naruszenia przez dyrektor generalną ds. personelu niezależności postępowania ostrzegawczego prowadzonego przez dyrektora ds. zgodności oraz z zastraszania skarżącej i grożenia jej represjami przez dyrektor generalną ds. personelu, i przyznanie jej z tego tytułu kwoty 25 000 (dwudziestu pięciu tysięcy) EUR;

               —

               obciążenie EBI kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszeń prawa i oczywistych błędów w ocenie w zakresie kwalifikacji niektórych praktyk, o których skarżąca powiadomiła, jakimi jest obarczona decyzja Europejskiego Banku Centralnego (EBI) z dnia 20 marca 2017 r. (zwana dalej „zaskarżoną decyzją”). Zarzut ten dzieli się na dwie części:

                           —

                           Część pierwsza dotyczy naruszeń prawa w zakresie zastosowania warunku, zgodnie z którym akty mobbingu powinny mieć charakter powtarzający się;

                           —

                           Druga część dotyczy oczywistych błędów w ocenie wynikających z faktu, że niektóre praktyki, o których skarżąca powiadomiła, obiektywnie godziły jej poczucie własnej wartości i pewność siebie.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący błędów związanych z niewszczęciem postępowania dyscyplinarnego, który dzieli się na dwie części:

                           —

                           Część pierwsza, podniesiona tytułem żądania głównego, dotyczy naruszenia prawa;

                           —

                           Część druga, podniesiona tytułem żądania ewentualnego, dotyczy oczywistego błędu w ocenie lub naruszenia zasady proporcjonalności.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszeń prawa i oczywistych błędów w ocenie co do nałożonego na skarżącą obowiązku zachowania poufności zaskarżonej decyzji, zgodnie z którą była ona ofiarą mobbingu ze strony dyrektora ds. komunikacji.


title: Sprawa C-212/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Monomeles Protodikio Thessalonikis (Grecja) w sprawie Konstantinos Adeler i inni przeciwko Ellinikos Organismos Galaktos, na podstawie postanowienia tego sądu z dnia 8 kwietnia 2004 r.

text:
               10.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Monomeles Protodikio Thessalonikis (Grecja) w sprawie Konstantinos Adeler i inni przeciwko Ellinikos Organismos Galaktos, na podstawie postanowienia tego sądu z dnia 8 kwietnia 2004 r.
   (Sprawa C-212/04)
   (2004/C 179/17)
   Monomeles Protodikio Thessalonikis zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2004 r., które wpłynęło do sekretariatu Trybunału 17 maja 2004 r., z wnioskiem o odpowiedź w trybie orzeczenia prejudycjalnego, w sprawie Konstantinos Adeler i inni przeciwko Ellinikos Organismos Galaktos, na następujące pytania:

               1.

               Sąd krajowy powinien – na ile to możliwe – interpretować prawo wewnętrzne zgodnie z dyrektywą transponowaną do krajowego porządku prawnego z opóźnieniem, od momentu (a) wejścia w życie dyrektywy, czy (b) upływu terminu transpozycji, którego prawodawca krajowy nie dotrzymał, czy (c) wejścia w życie krajowych środków transpozycji dyrektywy?

               2.

               Czy klauzulę 5 ust. 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP i ETUC, stanowiącego integralną część dyrektywy Rady nr 1999/70/WE (Dz.U. L 175 z 1999, str. 43) należy interpretować w ten sposób, że, oprócz powodów związanych z naturą, rodzajem lub charakterystyką pracy oraz innych podobnych względów, sam fakt, iż zawarcie umowy na czas określony jest wymagane przepisami ustawowymi lub wykonawczymi stanowi obiektywny powód uzasadniający odnawianie lub zawieranie kolejnych umów tego typu?

               3.

               Czy klauzula 5 ust. 1 i 2 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP i ETUC, stanowiącego integralną część dyrektywy Rady nr 1999/70/WE (Dz.U. L 175 z 1999, str. 43) może być interpretowana w ten sposób, że [nie należy stosować] przepisów krajowych, zgodnie z którymi umowy lub stosunki pracy na czas określony uważane są za kolejne tylko wtedy, gdy między jednym a drugim nie upłynęło więcej niż 20 dni roboczych i że tylko pod takim warunkiem stosuje się, ustanowione w tych przepisach domniemanie na korzyść pracobiorcy, że kolejne umowy lub stosunki pracy na czas określony uważa się za zawarte na czas nieokreślony?

               4.

               Czy, zawarty w art. 21 greckiej ustawy nr 2190/1994, zakaz przekształcania w umowę o pracę na czas nieokreślony kolejnych umów, zawartych na czas określony pod pretekstem wypełniania nadzwyczajnych i sezonowych potrzeb pracodawcy, a w rzeczywistości mających na celu wypełnienie jego potrzeb zwyczajnych i stałych, jest zgodny z zasadą skuteczności prawa wspólnotowego oraz z celami, jakim służą przepisy klauzuli 5 ust. 1 i 2 w związku z klauzulą 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP i ETUC, stanowiącego integralną część dyrektywy Rady nr 1999/70/WE (Dz.U. L 175 z 1999, str. 43)?


title: Sprawa C-410/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 10 stycznia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               16.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/10

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 10 stycznia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-410/10) (1)

   2011/C 120/26
   Język postępowania: grecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa F-115/10: Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2010 r. — Jacques Biwer i in. przeciwko Komisji

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/66

         Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2010 r. — Jacques Biwer i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-115/10)
   ()
   2011/C 30/130
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Jacques Biwer (Bascharage, Luksemburg) i inni (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o uznaniu niektórych rodzajów pomocy finansowej udzielanych przez państwo członkowskie studentom studiów wyższych za dodatki podobnego rodzaju co dodatki rodzinne i odliczeniu kwoty tych rodzajów pomocy finansowej od kwoty dodatku edukacyjnego przyznanego urzędnikom będącym rodzicami tych studentów.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji PMO z Luksemburga, niedoręczonej skarżącym, na podstawie której niektóre rodzaje pomocy finansowej państwa luksemburskiego, przyznawane przez CEDIES studentom studiów wyższych studiującym w tym kraju lub za granicą, będą od tej pory uznawane za dodatki podobnego rodzaju co dodatki wypłacane na mocy art. 1, 2 i 3 załącznika VII do regulaminu pracowniczego i na podstawie art. 67 ust. 2 odliczane od kwoty dodatków przyznanych rodzicom tych studentów będącym urzędnikami;

               —

               stwierdzenie nieważności miesięcznych rozliczeń wynagrodzenia skarżących sporządzanych na podstawie wyżej wymienionej decyzji od stycznia 2010 r. i za następne miesiące wraz z wydaniem zmienionych nowych rozliczeń od stycznia 2010 r.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-244/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland w dniu 30 kwietnia 2013 r. — Ewaen Fred Ogieriakhi przeciwko Minister for Justice and Equality, Ireland, Attorney General, An Post

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland w dniu 30 kwietnia 2013 r. — Ewaen Fred Ogieriakhi przeciwko Minister for Justice and Equality, Ireland, Attorney General, An Post
   (Sprawa C-244/13)
   2013/C 189/24
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Ireland

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ewaen Fred Ogieriakhi

      Strona pozwana: Minister for Justice and Equality, Ireland, Attorney General, An Post

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy można stwierdzić, że współmałżonek obywatela UE, który w przedmiotowym czasie sam nie był obywatelem państwa członkowskiego legalnie zamieszkiwał z obywatelem Unii w przyjmującym państwie członkowskim przez nieprzerwany okres pięciu lat w rozumieniu art. 16 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE (1), w okolicznościach, kiedy para zawarła związek małżeński w maju 1999 r., kiedy prawo pobytu zostało przyznane w październiku 1999 r., kiedy najpóźniej na początku 2002 r. strony zdecydowały się zamieszkać oddzielnie i kiedy obydwoje współmałżonkowie zaczęli mieszkać z całkowicie innymi partnerami pod koniec 2002 r.?

               2)

               Jeżeli odpowiedź udzielona na pytanie 1 jest twierdząca i mając na uwadze, że obywatel państwa trzeciego, który twierdzi, iż posiada prawo stałego pobytu zgodnie z art. 16 ust. 2 w oparciu o pięcioletni nieprzerwany pobyt przed kwietniem 2006 r. musi również wykazać, że jego pobyt był zgodny, między innymi, z wymogami art. 10 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1612/68 (2), to czy fakt, że podczas trwania tego domniemanego pięcioletniego okresu obywatel UE opuścił miejsce zamieszkania małżonków, a obywatel państwa trzeciego zaczął następnie zamieszkiwać z inną osobą w nowym gospodarstwie rodzinnym, które nie było mu zapewnione czy udostępnione przez będącego obywatelem UE (niegdysiejszego) współmałżonka oznacza, że wymogi art. 10 ust. 3 rozporządzenia 1612/18 nie zostały tym samym spełnione?

               3)

               Jeżeli odpowiedź udzielona na Pytanie 1 jest twierdząca, a odpowiedź udzielona na pytanie 2 jest przecząca, to — do celów oceny czy państwo członkowskie dokonało nieprawidłowej transpozycji lub też w jakiś inny sposób nie zastosowało prawidłowo wymogów art. 16 ust. 2 dyrektywy — czy fakt, iż sąd krajowy przed którym toczy się powództwo o odszkodowanie za naruszenie prawa Unii uznał za konieczne wystąpienie z odesłaniem prejudycjalnym w kwestii merytorycznej uprawnienia powoda do posiadania prawa stałego pobytu jest sam w sobie czynnikiem, jaki sąd ten powinien wziąć pod uwagę przy ustalaniu czy miało miejsce oczywiste naruszenie prawa Unii?

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77).

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 257, s. 2).


title: Sprawa C-436/12 P: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 13 czerwca 2013 r. — Veolia Acqua Compagnia Generale delle Acque srl, w likwidacji, przeciwko Komisji Europejskiej, przy udziale Republiki Włoskiej (Odwołanie — Pomoc państwa — Pomoc na rzecz na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggi)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/51

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 13 czerwca 2013 r. — Veolia Acqua Compagnia Generale delle Acque srl, w likwidacji, przeciwko Komisji Europejskiej, przy udziale Republiki Włoskiej
   (Sprawa C-436/12 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Pomoc na rzecz na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggi)
   2013/C 225/91
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Veolia Acqua Compagnia Generale delle Acque srl, w likwidacji (przedstawiciele: A. Vianello, A. Bortoluzzi i A. Veglianiti, avvocati)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, G. Conte i D. Grespan, pełnomocnicy), Republika Włoska

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) z dnia 12 lipca 2012 r. w sprawie T-264/00 Compagnia Generale delle Acque przeciwko Komisji, w którym Sąd nie uwzględnił żądania stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995 (Dz.U. 2000, L 150, s. 50) — Wpływ na handel między państwami członkowskimi — Wpływ na konkurencję — Zakres sprawowanej kontroli — Ciężar dowodu — Obowiązek uzasadnienia

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Veolia Acqua Compagnia Generale delle Acque srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 379 z 8.12.2012.


title: Sprawa T-175/12: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2012 r. — Deutsche Börse przeciwko Komisji

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/25

         Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2012 r. — Deutsche Börse przeciwko Komisji
   (Sprawa T-175/12)
   2012/C 174/42
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Börse AG (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: C. Zschocke, J. Beninca i T. Schwarze, prawnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 1 lutego 2012 r. w sprawie Deutsche Börse/NYSE Euronext, sygn. akt COMP/M.6166;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, wedle którego pozwana nie oceniła w prawidłowy sposób poziomych ograniczeń konkurencji, jakim podlegają strony, a jej ocenia pozagiełdowego obrotu instrumentami pochodnymi na rynku wtórnym oraz twierdzenie, jakoby strony wzajemnie ograniczały swoje prowizje, dotknięte są wadami w postaci obrazy prawa oraz błędu w ocenie. Ponadto twierdzenie Komisji, jakoby strony ograniczały się nawzajem poprzez konkurencję w zakresie innowacyjności jest oczywiście nieprawdziwe, a dokonana przez Komisję ocena konkurencji pomiędzy platformami obrotu papierami wartościowymi nie jest oparta na przekonującym i spójnym materiale dowodowym. Co więcej, Komisja nie oceniła w sposób prawidłowy ograniczeń popytowych, ponieważ nie poddała analizie i ocenie kluczowej roli klientów stron, wśród których znajdują się główni uczestnicy obrotu pozagiełdowego, a także nie przeprowadziła żadnej analizy ilościowej.

               2)

               Zarzut drugi, wedle którego ocena przez pozwaną twierdzeń stron w przedmiocie wzrostu efektywności było dotknięte istotnymi błędami i niepoparte przekonującym i spójnym materiałem dowodowym. Komisja nieprawidłowo przyjęła, że tylko niektóre twierdzenia w przedmiocie wzrostu efektywności poddają się weryfikacji, mają związek z połączeniem i mogą przynieść bezpośrednią korzyść klientom oraz nieprawidłowo stwierdziła, że były one niewystarczające by stanowić przeciwwagę dla skutków połączenia w zakresie konkurencji. Co się tyczy dokonanej przez Komisję oceny zarówno oszczędności w zakresie zabezpieczenia wierzytelności, jak i korzyści w zakresie płynności, naruszyła ona przysługujące stronom prawo do bycia wysłuchanym w ten sposób, że oparła się na dowodach i argumentach zgłoszonych już po przesłuchaniu stron, co do których stronom nie umożliwiono zgłoszenia uwag. Zastosowana przez Komisję teoria „odzyskiwania” oraz dokonana przez nią ocena związku oszczędności w zakresie zabezpieczenia wierzytelności z połączeniem oparte zostały na nowych teoriach i wymogach, które nie znajdują podstawy w wydanych przez Komisję wytycznych w sprawie oceny horyzontalnego połączenia przedsiębiorstw (1).

               3)

               Zarzut trzeci, wedle którego pozwana nie oceniła w sposób prawidłowy środków zaradczych proponowanych przez strony. Odrzucenie zobowiązania dotyczącego całkowitego zbycia działalności w zakresie instrumentów pochodnych na pojedynczych akcjach NYX pokrywających się z instrumentami pochodnymi skarżącej, włączając w to zbycie instrumentu „BClear” należącego do NYX oparte jest na błędnym materiale dowodowym. Rzekoma „relacja symbiotyczna” istniejąca pomiędzy instrumentami pochodnymi na pojedynczych akcjach oraz instrumentami pochodnymi na wskaźnikach giełdowych nie istnieje i sprzeciwia się analizie przeprowadzonej przez samą Komisję w zakresie określenia rynku i została podniesiona z naruszeniem praw do obrony przysługujących stronom. Odrzucenie przez Komisję zobowiązania w przedmiocie licencjonowania oprogramowania dotknięte jest wadą i jest niezgodne z jej wnioskami dotyczącymi konkurencji w dziedzinie technologii.

      (1)  Wytyczne w sprawie oceny horyzontalnego połączenia przedsiębiorstw na mocy rozporządzenia Rady w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. 2004 C 31, s. 5 — wyd. spec. w jęz. polskim rozdz. 8, t. 3, s. 10).


title: Sprawa T-87/14: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2014 r. – Islamic Republic of Iran Shipping Lines i in. przeciwko Radzie

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/30

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2014 r. – Islamic Republic of Iran Shipping Lines i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-87/14)
   2014/C 129/37
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Islamic Republic of Iran Shipping Lines (Teheran, Iran); Hafize Darya Shipping Lines (HDSL) (Teheran); Khazar Shipping Lines (Anzali Free Zone, Iran); IRISL Europe GmbH (Hamburg, Niemcy); IRISL Marine Services and Engineering Co. (Qeshm Island, Iran); Irano Misr Shipping Co. (Teheran); Safiran Payam Darya Shipping Lines (SAPID) (Teheran); Shipping Computer Services Co. (Teheran); Soroush Sarzamin Asatir Ship Management (Teheran); South Way Shipping Agency Co. Ltd (Teheran); i Valfajr 8th Shipping Line Co. (Teheran) (przedstawiciele: F. Randolph, QC, M. Lester, barrister, i M. Taher, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/685/WPZiB z dnia 26 listopada 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 316, s. 46) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1203/2013 z dnia 26 listopada 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 316, s. 1) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżących;

               —

               stwierdzenie, że nie mają zastosowania decyzja Rady 2013/497/WPZiB z dnia 10 października 2013 r. zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 272, s. 46) i rozporządzenie Rady (UE) nr 971/2013 z dnia 10 października 2013 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 272, s. 1);

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące podnoszą „zarzut niezgodności z prawem”, wnosząc o uznanie środków październikowych za bezprawne z tego względu, że: brakuje im właściwej podstawy prawnej, naruszają one uzasadnione oczekiwania skarżących oraz zasady celowości, pewności prawa, ne bis in idem i powagi rzeczy osądzonej; dyskryminują IRISL i naruszają przysługujące IRISL prawa podstawowe w sposób nieuzasadniony lub nieproporcjonalny; naruszają przysługujące skarżącym prawo do obrony i stanowią nadużycie uprawnień Rady.
   Skarżące podnoszą następujące podstawy stwierdzenia nieważności zakwestionowanych środków.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że brak jest właściwej podstawy prawnej w odniesieniu do zakwestionowanych środków.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada popełniała oczywisty błąd, podejmując decyzje o objęciu środkami ograniczającymi każdej ze skarżących.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Rada naruszyła przysługujące skarżącym prawo do obrony.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że zakwestionowane środki naruszają uzasadnione oczekiwania skarżących oraz zasady celowości, pewności prawa, powagi rzeczy osądzonej, ne bis in idem i niedyskryminacji.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że zakwestionowane środki naruszają w sposób nieuzasadniony lub nieproporcjonalny przysługujące skarżącym prawa podstawowe, w szczególności ich prawo do dobrego imienia i poszanowania własności.


title: Sprawa C-76/06 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 czerwca 2007 r. — Britannia Alloys & Chemicals Ltd. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Grzywny — Rok obrotowy właściwy dla ustalenia obrotu, na podstawie którego obliczana jest grzywna)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 czerwca 2007 r. — Britannia Alloys & Chemicals Ltd. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-76/06 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Grzywny - Rok obrotowy właściwy dla ustalenia obrotu, na podstawie którego obliczana jest grzywna)
   (2007/C 170/11)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Britannia Alloys & Chemicals Ltd. (przedstawiciele: S. Mobley i M. Commons, Solicitors)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: pełnomocnik F. Castillo de la Torre)
   Przedmiot
   Odwołanie wniesione od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 29 listopada 2005 r. w sprawie T-33/02 Britannia Alloys & Chemicals Ltd przeciwko Komisji, w którym jako bezzasadne zostało oddalone żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C(2001)4237 wersja ostateczna z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (Sprawa COMP/E-1/37.027 — Fosforan cynku) lub, ewentualnie, obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą — Naruszenie art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17/62 — Naruszenie zasad równości i pewności prawa.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Britannia Alloys & Chemicals Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 108 z 6.5.2006.


title: Sprawa C-434/04: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus — Finlandia) — postępowanie karne przeciwko Janowi-Erikowi Andersowi Ahokainenowi i Matiemu Leppikowi (Swobodny przepływ towarów — Artykuły 28 WE i 30 WE — Przepisy krajowe zakazujące przywozu alkoholu etylowego nieskażonego powyżej 80 % bez wcześniejszego zezwolenia — Środek o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych — Uzasadnienie względami ochrony zdrowia i porządku publicznego)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus — Finlandia) — postępowanie karne przeciwko Janowi-Erikowi Andersowi Ahokainenowi i Matiemu Leppikowi
   (Sprawa C-434/04) (1)

   (Swobodny przepływ towarów - Artykuły 28 WE i 30 WE - Przepisy krajowe zakazujące przywozu alkoholu etylowego nieskażonego powyżej 80 % bez wcześniejszego zezwolenia - Środek o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych - Uzasadnienie względami ochrony zdrowia i porządku publicznego)
   (2006/C 294/14)
   Język postępowania: fiński
   Sąd krajowy
   Korkein oikeus
   Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym
   Jan-Erik Anders Ahokainen, Mati Leppik
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Korkein oikeus — Wykładnia art. 28 i 30 WE związana z przepisami krajowymi uzależniającymi przywóz alkoholu etylowego nieskażonego powyżej 80 % od wcześniejszego zezwolenia
   Sentencja
   Artykuły 28 WE i 30 WE nie stoją na przeszkodzie stosowaniu systemu, takiego jak przewidziany w alkoholilaki (1143/1994) (ustawie nr 1143/1994 dotyczącej alkoholu), uzależniającego przywóz alkoholu etylowego nieskażonego powyżej 80 % od uzyskania wcześniejszego zezwolenia, z wyjątkiem przypadku, gdy z okoliczności faktycznych i prawnych charakteryzujących sytuację w danym państwie członkowskim wynika, że ochrona zdrowia i porządku publicznego przed szkodliwymi skutkami alkoholu może być zapewniona przy pomocy środków w mniejszym stopniu wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy.

      (1)  Dz.U. C 300 z 04.12.2004


title: Sprawa C-547/08: Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 21 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/33

         Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 21 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-547/08) (1)

   2009/C 282/60

      Język postępowania: szwedzki

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 32 z 7.2.2009.


title: Przydział sędziów do izb

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/17

         Przydział sędziów do izb
   (2008/C 197/29)
   W dniach 19 i 25 września 2007 r. Sąd Pierwszej Instancji postanowił utworzyć osiem izb złożonych z pięciu sędziów oraz osiem izb złożonych z trzech sędziów na okres od dnia 25 września 2007 r. do dnia 31 sierpnia 2010 r.
   W dniu 8 lipca 2008 r. Sąd Pierwszej Instancji postanowił zmienić przydział sędziów na okres od dnia 1 października 2008 r. do dnia 31 sierpnia 2010 r. w następujący sposób:
   Pierwsza izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:
   V. Tiili, prezes izby, F. Dehousse, I. Wiszniewska-Białecka, K. Jürimäe i S. Soldevila Fragoso, sędziowie.
   Pierwsza izba, w składzie trzech sędziów:
   V. Tiili, prezes izby;
   F. Dehousse, sędzia;
   I. Wiszniewska-Białecka, sędzia.
   Druga izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:
   I. Pelikánová, prezes izby, F. Dehousse, I. Wiszniewska-Białecka, K. Jürimäe i S. Soldevila Fragoso, sędziowie.
   Druga izba, w składzie trzech sędziów:
   I. Pelikánová, prezes izby;
   K. Jürimäe, sędzia;
   S. Soldevila Fragoso, sędzia.
   Trzecia izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:
   J. Azizi, prezes izby, J.D. Cooke, E. Cremona, I. Labucka i S. Frimodt Nielsen, sędziowie.
   Trzecia izba, w składzie trzech sędziów:
   J. Azizi, prezes izby;
   E. Cremona, sędzia;
   S. Frimodt Nielsen, sędzia.
   Czwarta izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:
   O. Czúcz, prezes izby, J.D. Cooke, E. Cremona, I. Labucka i S. Frimodt Nielsen, sędziowie.
   Czwarta izba, w składzie trzech sędziów:
   O. Czúcz, prezes izby;
   J.D. Cooke, sędzia;
   I. Labucka, sędzia.
   Piąta izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:
   M. Vilaras, prezes izby, D. Šváby, M. Prek, E. Moavero Milanesi i V. Ciucă, sędziowie.
   Piąta izba, w składzie trzech sędziów:
   M. Vilaras, prezes izby;
   M. Prek, sędzia;
   V. Ciucă, sędzia.
   Szósta izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:
   A.W.H. Meij, prezes izby, V. Vadapalas, S.S. Papasavvas, N. Wahl, T. Tchipev, A. Dittrich i L. Truchot, sędziowie.
   Szósta izba, w składzie trzech sędziów:
   A.W.H. Meij, prezes izby;

               a)

               V. Vadapalas i T. Tchipev, sędziowie.

               b)

               V. Vadapalas i L. Truchot, sędziowie.

               c)

               T. Tchipev i L. Truchot, sędziowie.

         Siódma izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:
   N.J. Forwood, prezes izby, D. Šváby, E. Moavero Milanesi, M. Prek i V. Ciucă, sędziowie.
   Siódma izba, w składzie trzech sędziów:
   N.J. Forwood, prezes izby;
   D. Šváby, sędzia;
   E. Moavero Milanesi, sędzia.
   Ósma izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:
   M.E. Martins Ribeiro, prezes izby, V. Vadapalas, S.S. Papasavvas, N. Wahl, T. Tchipev, A. Dittrich i L. Truchot, sędziowie.
   Ósma izba, w składzie trzech sędziów:
   M.E. Martins Ribeiro, prezes izby;

               a)

               S.S. Papasavvas i N. Wahl, sędziowie.

               b)

               S.S. Papasavvas i A. Dittrich, sędziowie.

               c)

               N. Wahl i A. Dittrich, sędziowie.

         W izbach szóstej i ósmej w powiększonym składzie złożonych z pięciu sędziów sędziami zasiadającymi wraz z prezesem izby, aby utworzyć skład pięciu sędziów, będą trzej sędziowie zasiadający w składzie, przed którym rozpoczęło się rozpoznanie sprawy, czwarty sędzia z tej izby oraz jeden sędzia z innej izby złożonej z czterech sędziów. Ten ostatni sędzia, który nie będzie prezesem izby, będzie wyznaczany na okres jednego roku, zgodnie z porządkiem przewidzianym w artykule 6 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji.
   W izbach szóstej i ósmej w składzie trzech sędziów prezes izby będzie zasiadać kolejno z sędziami wymienionymi w lit. a), b) lub c), w zależności od tego, do którego z tych składów należy sędzia sprawozdawca. W sprawach, w których sędzią sprawozdawcą jest prezes izby, będzie on zasiadać kolejno z sędziami należącymi do każdego z tych składów, zgodnie z kolejnością rejestracji spraw, bez uszczerbku dla powiązania spraw.
   Izba odwoławcza
   W dniu 8 lipca 2008 r. Sąd Pierwszej Instancji postanowił, że w skład izby odwoławczej, w okresie od dnia 1 października 2008 r. do dnia 30 września 2009 r. wchodzić będą: prezes Sądu oraz po dwóch prezesów izb na zmianę.
   Sędziami zasiadającymi wraz z prezesem izby odwoławczej, aby utworzyć powiększony skład pięciu sędziów będą trzej sędziowie zasiadający w składzie, przed którym rozpoczęło się rozpoznanie sprawy oraz po dwóch prezesów izb na zmianę.
   Kryteria przydzielania spraw do izb
   W dniu 8 lipca 2008 r. Sąd Pierwszej Instancji ustanowił zgodnie z art. 12 regulaminu następujące kryteria przydzielania spraw do izb, na okres od dnia 1 października 2008 r. do dnia 30 września 2009 r.:

               1.

               Odwołania od orzeczeń Sądu do spraw Służby Publicznej przydziela się niezwłocznie po ich wniesieniu izbie odwoławczej, z zastrzeżeniem możliwości późniejszego zastosowania art. 14 i 51 regulaminu.

               2.

               Sprawy inne niż te, o których mowa w ust. 1 przydziela się niezwłocznie po wniesieniu skargi do izb złożonych z trzech sędziów, z zastrzeżeniem możliwości późniejszego zastosowania art. 14 i 51 regulaminu.
               Sprawy, o których mowa w niniejszym ustępie rozdziela się między izby według trzech odrębnych porządków, ustalanych zgodnie z kolejnością rejestracji spraw w sekretariacie:

                           —

                           dla spraw dotyczących stosowania reguł konkurencji odnoszących się do przedsiębiorstw, przepisów dotyczących pomocy udzielanej przez państwa oraz przepisów dotyczących handlowych środków ochronnych;

                           —

                           dla spraw z dziedziny prawa własności intelektualnej, o których mowa w art. 130 § 1 regulaminu;

                           —

                           dla pozostałych spraw.

                     W ramach wspomnianych porządków obie izby obradujące w składzie trzech sędziów złożone z czterech sędziów będą uwzględniane po dwa razy przy co trzeciej zmianie.
               Prezes Sądu może odstąpić od tych porządków w celu uwzględnienia powiązania niektórych spraw lub w celu zapewnienia zrównoważonego podziału pracy.


title: Sprawa C-83/13: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbetsdomstolen – Szwecja) – Fonnship A/S, Svenska Transportarbetareförbundet przeciwko Svenska Transportarbetareförbundet, Fonnship A/S, Facket för Service och Kommunikation (SEKO) (Transport morski — Swoboda świadczenia usług — Rozporządzenie (EWG) nr 4055/86 — Możliwość zastosowania do transportu z państw lub do państw będących stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG), wykonywanego za pośrednictwem statków pływających pod banderą kraju trzeciego — Działania związków zawodowych prowadzone w portach takiego państwa na rzecz zatrudnionych na tych statkach obywateli państw trzecich — Brak znaczenia obywatelstwa tych pracowników i miejsca rejestracji statków dla możliwości stosowania prawa Unii)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/9

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbetsdomstolen – Szwecja) – Fonnship A/S, Svenska Transportarbetareförbundet przeciwko Svenska Transportarbetareförbundet, Fonnship A/S, Facket för Service och Kommunikation (SEKO)
   (Sprawa C-83/13) (1)

   ((Transport morski - Swoboda świadczenia usług - Rozporządzenie (EWG) nr 4055/86 - Możliwość zastosowania do transportu z państw lub do państw będących stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG), wykonywanego za pośrednictwem statków pływających pod banderą kraju trzeciego - Działania związków zawodowych prowadzone w portach takiego państwa na rzecz zatrudnionych na tych statkach obywateli państw trzecich - Brak znaczenia obywatelstwa tych pracowników i miejsca rejestracji statków dla możliwości stosowania prawa Unii))
   2014/C 315/13
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Arbetsdomstolen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Fonnship A/S, Svenska Transportarbetareförbundet

      Strona pozwana: Svenska Transportarbetareförbundet, Fonnship A/S, Facket för Service och Kommunikation (SEKO)

      Sentencja

   Wykładni art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4055/86 z dnia 22 grudnia 1986 r. stosującego zasadę swobody świadczenia usług do transportu morskiego między państwami członkowskimi i między państwami członkowskimi a państwami trzecimi należy dokonywać w ten sposób, że spółka z siedzibą w państwie będącym stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r., która jest właścicielem pływającego pod banderą państwa trzeciego statku, za którego pośrednictwem świadczone są usługi transportu morskiego z państwa lub do państwa będącego stroną tego porozumienia, może powoływać się na swobodę świadczenia usług, pod warunkiem że z uwagi na użytkowanie tego statku spółkę tę można uznać za podmiot świadczący wspomniane usługi i że odbiorcy tych usług mają siedzibę w państwach będących stronami tego porozumienia innych niż państwo, w którym siedzibę ma omawiana spółka.

      (1)  Dz.U. C 114 z 20.4.2013.


title: Sprawa C-248/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven na podstawie postanowienia z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie Koninklijke Coöperatie Cosun U.A. przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven na podstawie postanowienia z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie Koninklijke Coöperatie Cosun U.A. przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
   (Sprawa C-248/04)
   (2004/C 217/23)
   Dnia 11 czerwca 2004 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia College van Beroep voor het bedrijfsleven (Sąd Administracyjny ds. Handlu i Przemysłu), wydanego dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie Koninklijke Coöperatie Cosun U.A. przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (Ministerstwo Rolnictwa, Przyrody i Jakości Żywności).
   College van Beroep voor het bedrijfsleven zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Jeżeli możliwość umorzenia na podstawie art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 1430/79 (1), obecnie zastąpionego przez art. 239 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, nie ma zastosowania do opłat od cukru C będących przedmiotem niniejszego postępowania, czy rozporządzenie Rady (EWG) nr 1785/81 (2) z dnia 30 czerwca 1981 r. o wspólnej organizacji rynku w sektorze cukru oraz rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2670/81 (3) z dnia 14 września 1981 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące produkcji cukru, są w całości lub części nieważne w świetle braku możliwości zwrotu lub umorzenia opłat od cukru C z określonych powodów wynikających z zasad słuszności?

               2)

               W razie pozytywnej odpowiedzi na powyższe pytanie, czy wygasa obowiązek prawny poniesienia opłat od cukru C, bądź, czy właściwe władze zainteresowanego Państwa Członkowskiego i/lub Komisja mogą podjąć decyzję o odstąpieniu od nałożenia opłat na ilości cukru C na podstawie art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2670/81 jeżeli stronie zobowiązanej do poniesienia opłat nie może być zarzucone wprowadzenie w błąd lub niezachowanie należytej staranności, które mogły przyczynić się do faktu nie dokonania planowanego wywozu tych ilości, a w interesie prowadzonego przez władze krajowe postępowania w zakresie naruszeń i nieprawidłowości, strona ta nie została poinformowana o tym postępowaniu?

      (1)  Dz.U. L 175, 12 lipca 1979 r., str. 1.

      (2)  Dz.U. L 177, 1 lipca 1981 r., str. 4.

      (3)  Dz.U. L 262, 16 września 1981 r., str. 14.


title: Sprawa C-457/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 2 czerwca 2016 r. w sprawach połączonych od T-426/10 do T-429/10 i od T-438/12 do T-441/12, Moreda-Riviere Trefilerías i in./Komisja, wniesione w dniu 12 sierpnia 2016 r. przez Global Steel Wire, S.A.

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 2 czerwca 2016 r. w sprawach połączonych od T-426/10 do T-429/10 i od T-438/12 do T-441/12, Moreda-Riviere Trefilerías i in./Komisja, wniesione w dniu 12 sierpnia 2016 r. przez Global Steel Wire, S.A.
   (Sprawa C-457/16 P)
   (2016/C 392/19)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Global Steel Wire, S.A. (przedstawiciele: F. González Díaz, A. Tresandi Blanco, V. Romero Algarra, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku wydanego przez Sąd w dniu 2 czerwca 2016 r. w sprawach od T-438/12 do T-441/12, a w szczególności w sprawie T-429/10, Global Steel Wire S.A./Komisja Europejska;

               —

               obciążenie Komisji kosztami związanymi z postępowaniem w obu instancjach

      Zarzuty i główne argumenty

   Spółka wnosząca odwołanie podnosi trzynaście następujących zarzutów:

      W przedmiocie przypisania odpowiedzialności za naruszenie w zakresie dotyczącym dodatkowych przesłanek:

               1.

               W pierwszej kolejności, Sąd dopuścił się przeinaczenia okoliczności faktycznych oraz uchybił obowiązkowi uzasadnienia w zakresie rzekomego istnienia przed 1996 r. związków strukturalnych pomiędzy TQ a GSW, a także – dopuścił się naruszenia prawa przy kwalifikacji prawnej okoliczności odnoszących się do podmiotów odpowiedzialnych za naruszenie przez cały okres jego trwania.

               2.

               W drugiej kolejności, Sąd dopuścił się naruszenia prawa przy ocenie materiału dowodowego, uchybiając przy tym swym obowiązkom w zakresie kontroli sądowej; uchybił on także obowiązkowi uzasadnienia oraz zastosował nieprawidłowe kryterium prawne przy ocenie uprawnień przysługujących jednemu administratorowi jako mającej znaczenie pod względem prawnym przesłanki istnienia jednej jednostki gospodarczej.

               3.

               W trzeciej kolejności, Sąd dopuścił się naruszenia prawa przy kwalifikacji prawnej oraz dopuścił się przeinaczenia okoliczności faktycznych dotyczących wrażenia odnoszonego przez konkurentów.

               4.

               W czwartej kolejności, Sąd dopuścił się naruszenia prawa przy kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych dotyczących występowania tych samych osób wśród personelu rozpatrywanych spółek.

               5.

               W piątej kolejności, Sąd dopuścił się naruszenia prawa przy kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych dotyczących podziału pomiędzy GSW i jej spółki zależne działalności z zakresu wytwarzania i sprzedaży stali sprężającej.

               6.

               W szóstej kolejności, Sąd dopuścił się naruszenia prawa przy kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych dotyczących rzekomego spotkania.

      W przedmiocie przypisania odpowiedzialności za naruszenie w zakresie dotyczącym następstwa prawnego spółek:

               7.

               W siódmej kolejności, Sąd dokonując oceny następstwa prawnego spółek przyjął nieprawidłowe kryterium prawne.

               8.

               W ósmej kolejności, Sąd dopuścił się naruszenia prawa przy kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych uznając, że zarówno GSW jak MRT ponoszą odpowiedzialność za zachowanie Trenzas y Cables.

      W przedmiocie przypisania odpowiedzialności za naruszenie w zakresie dotyczącym oceny wywierania decydującego wpływu oraz materiału dowodowego przedstawionego celem obalenia domniemania wywierania decydującego wpływu:

               9.

               W dziewiątej kolejności, Sąd przyjął nieprawidłowe kryterium prawne dokonując oceny wywierania decydującego wpływu oraz uchybił obowiązkowi uzasadnienia w zakresie dotyczącym przypisania GSW odpowiedzialności za zachowanie TQ przez cały okres naruszenia.

               10.

               W dziesiątej kolejności, Sąd przyjął nieprawidłowe kryterium prawne ustalając, że rzeczywiście doszło do wywierania decydującego wpływu, dopuścił się naruszenia prawa przy ocenie materiału dowodowego przedstawionego celem obalenia domniemania wywierania decydującego wpływu na spółki zależne oraz uchybił swym obowiązkom w zakresie kontroli sądowej.

      W przedmiocie zdolności płatniczej:

               11.

               W jedenastej kolejności, Sąd dopuścił się naruszenia prawa polegającego na naruszeniu przysługującego skarżącej prawa do obrony uznając, że w zakresie, w jakim Komisja oparła swą ocenę zdolności płatniczej skarżącej na okolicznościach znanych tej skarżącej i przez nią przedstawionych, instytucja ta uwzględniła przysługujące tej skarżącej prawo do bycia wysłuchaną.

               12.

               W dwunastej kolejności, odnośnie rzekomej możliwości uzyskania przez skarżącą finansowania zewnętrznego, Sąd miał się dopuścić naruszenia prawa przy ocenie materiału dowodowego ze względu na nieprawidłowe wykonanie uprawnień przysługujących mu w dziedzinie kontroli sądowej, a także – naruszenia prawa ze względu na uchybienie obowiązkowi uzasadnienia oraz, wreszcie, naruszenia prawa polegającego na przeinaczeniu materiału dowodowego dotyczącego możliwości uzyskania przez skarżącą finansowania zewnętrznego.

               13.

               W trzynastej kolejności, odnośnie rzekomej możliwości uzyskania przez skarżącą finansowania od udziałowców, Sąd miał się dopuścić naruszenia prawa przy ocenie materiału dowodowego, a w każdym razie – nie skorzystał z przysługującego mu nieograniczonego prawa orzekania ze względu na uznanie, że skarżąca nie przekazała Komisji informacji koniecznej do dokonania oceny wielkości majątku jej udziałowców; ponadto Sąd miał uchybić obowiązkowi uzasadnienia ze względu na nieprzedstawienie przyczyn, dla których powołane przez skarżącą sprawozdania sporządzone przez firmę Deloitte miały nie mieć mocy dowodowej.


title: Sprawa C-22/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 7 listopada 2013 r. w sprawie T-63/13, Three-N-Products Private Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 17 stycznia 2014 r. przez Three-N-Products Private Ltd

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/33

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 7 listopada 2013 r. w sprawie T-63/13, Three-N-Products Private Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 17 stycznia 2014 r. przez Three-N-Products Private Ltd
   (Sprawa C-22/14 P)
   2014/C 315/54
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Three-N-Products Private Ltd (przedstawiciele: adwokaci M. Thewes i T. Chevrier)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   Postanowieniem z dnia 2 lipca 2014 r. Trybunał (szósta izba) w części odrzucił i w pozostałym zakresie oddalił odwołanie.


title: Sprawa C-499/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus miesto apylinkės teismas – Litwa) – W, V/X [Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej — Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 — Artykuły 8 – 15 — Jurysdykcja w sprawach dotyczących zobowiązań alimentacyjnych — Rozporządzenie (WE) nr 4/2009 — Artykuł 3 lit. d) — Przeciwstawne orzeczenia wydane przez sądy różnych państw członkowskich — Dziecko, które ma miejsce zwykłego pobytu w państwie członkowskim pobytu swojej matki — Jurysdykcja sądów państwa członkowskiego pobytu ojca w zakresie zmiany prawomocnego orzeczenia, które zostało wcześniej wydane przez te sądy, dotyczącego miejsca pobytu dziecka, zobowiązań alimentacyjnych oraz wykonywania prawa do osobistej styczności — Brak]

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus miesto apylinkės teismas – Litwa) – W, V/X
   (Sprawa C-499/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej - Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 - Artykuły 8 – 15 - Jurysdykcja w sprawach dotyczących zobowiązań alimentacyjnych - Rozporządzenie (WE) nr 4/2009 - Artykuł 3 lit. d) - Przeciwstawne orzeczenia wydane przez sądy różnych państw członkowskich - Dziecko, które ma miejsce zwykłego pobytu w państwie członkowskim pobytu swojej matki - Jurysdykcja sądów państwa członkowskiego pobytu ojca w zakresie zmiany prawomocnego orzeczenia, które zostało wcześniej wydane przez te sądy, dotyczącego miejsca pobytu dziecka, zobowiązań alimentacyjnych oraz wykonywania prawa do osobistej styczności - Brak])
   (2017/C 112/10)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Vilniaus miesto apylinkės teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: W, V

      Strona pozwana: X

      Sentencja

   Artykuł 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, oraz art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych należy interpretować w ten sposób, że w sprawie takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, sądy państwa członkowskiego, które wydały prawomocne orzeczenie w sprawie dotyczącej odpowiedzialności rodzicielskiej i zobowiązań alimentacyjnych w odniesieniu do małoletniego dziecka, nie mają już jurysdykcji do rozpoznania żądania dotyczącego zmiany rozstrzygnięć zawartych w tym orzeczeniu, jeśli miejsce zwykłego pobytu tego dziecka znajduje się na terytorium innego państwa członkowskiego. Jurysdykcję do rozpoznania tego żądania mają sądy tego innego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 414 z 14.12.2015.


title: Sprawa C-286/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 28 WE — Rejestracja używanych pojazdów uprzednio zarejestrowanych w innych państwach członkowskich — Wymóg przedstawienia wyciągu z rejestru handlowego lub równoważnego dokumentu zaświadczającego o wpisie sprzedawcy pojazdu jako prowadzącego działalność handlową — Zwolnienie z obowiązku przedstawienia faktur lub innych dokumentów zaświadczających poprzednie przeniesienia własności)

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-286/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 28 WE - Rejestracja używanych pojazdów uprzednio zarejestrowanych w innych państwach członkowskich - Wymóg przedstawienia wyciągu z rejestru handlowego lub równoważnego dokumentu zaświadczającego o wpisie sprzedawcy pojazdu jako prowadzącego działalność handlową - Zwolnienie z obowiązku przedstawienia faktur lub innych dokumentów zaświadczających poprzednie przeniesienia własności)
   (2008/C 142/14)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: B. Stromsky, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (Przedstawiciele: C. Schiltz, pełnomocnik i P. Kinsch, adwokat)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa — Naruszenie art. 28 WE — Przepisy krajowe nakładające obowiązek przedstawienia wyciągu z rejestru handlowego dotyczącego sprzedawcy pojazdu w celu dokonania rejestracji używanych pojazdów uprzednio zarejestrowanych w innych państwach członkowskich w sytuacji, gdy pojazdy uprzednio zarejestrowane w Luksemburgu nie są poddane takiemu obowiązkowi — Przeszkoda dla swobodnego przepływu towarów — Brak uzasadnienia i proporcjonalności
   Sentencja

               1)

               Wymagając w drodze stosowania spornej praktyki przedstawienia wyciągu z rejestru handlowego lub równoważnego dokumentu zaświadczającego o wpisie sprzedawcy pojazdu jako prowadzącego działalność handlową w celu dokonania rejestracji pojazdów w Luksemburgu za wyjątkiem podmiotów prowadzących działalność handlową wpisanych w rejestrze Société Nationale de Contrôle Technique, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 28 WE.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa C-699/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) – Zjednoczone Królestwo) – Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs/Brockenhurst College [Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Zwolnienia — Odpłatne świadczenie usług gastronomicznych i rozrywkowych przez instytucję edukacyjną na rzecz ograniczonego kręgu odbiorców]

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/10

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) – Zjednoczone Królestwo) – Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs/Brockenhurst College
   (Sprawa C-699/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Zwolnienia - Odpłatne świadczenie usług gastronomicznych i rozrywkowych przez instytucję edukacyjną na rzecz ograniczonego kręgu odbiorców])
   (2017/C 213/09)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

      Strona pozwana: Brockenhurst College

      Sentencja

   Artykuł 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że czynności wykonywane w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, polegające na świadczeniu przez studentów instytucji szkolnictwa wyższego, w ramach ich kształcenia i odpłatnie, usług gastronomicznych i rozrywkowych na rzecz osób trzecich, mogą zostać uznane za usługi „ściśle związane” ze świadczeniem głównym polegającym na kształceniu i w związku z tym zwolnione z podatku od wartości dodanej (VAT), jeżeli usługi te są niezbędne dla celów kształcenia tych studentów i nie są świadczone w celu osiągnięcia dodatkowego dochodu dla tej instytucji poprzez dokonywanie transakcji w bezpośredniej konkurencji w stosunku do działalności przedsiębiorstw komercyjnych podlegających VAT, czego zbadanie należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 78 z 29.2.2016.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 178 z 29.7.2006 .

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/39

         (2006/C 190/74)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 178 z 29.7.2006.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 165 z 15.7.2006.

      Dz.U. C 154 z 1.7.2006.

      Dz.U. C 143 z 17.6.2006.

      Dz.U. C 131 z 3.6.2006.

      Dz.U. C 121 z 20.5.2006.

      Dz.U. C 108 z 6.5.2006.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa C-437/15 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 maja 2017 r. – Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej/Deluxe Entertainment Services Group Inc. (Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „deluxe” — Odmowa rejestracji przez eksperta)

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 maja 2017 r. – Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej/Deluxe Entertainment Services Group Inc.
   (Sprawa C-437/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „deluxe” - Odmowa rejestracji przez eksperta))
   (2017/C 239/07)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Deluxe Entertainment Services Group Inc. (przedstawiciele: L. Gellman, advocate i M. Esteve Sanz, abogada)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 4 czerwca 2015 r., Deluxe Laboratories/OHIM (deluxe) (T-222/14, niepublikowany, EU:T:2015:364), zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 346 z 19.10.2015.


               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/1

         2010/C 80/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 63 z 13.3.2010.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 51 z 27.2.2010.

      Dz.U. C 37 z 13.2.2010.

      Dz.U. C 24 z 30.1.2010.

      Dz.U. C 11 z 16.1.2010.

      Dz.U. C 312 z 19.12.2009.

      Dz.U. C 297 z 5.12.2009.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa T-368/12 P: Odwołanie wniesione w dniu 17 sierpnia 2012 r. przez Komisję Europejską od wyroku wydanego w dniu 13 czerwca 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-63/11 Macchia przeciwko Komisji

text:
               13.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/14

         Odwołanie wniesione w dniu 17 sierpnia 2012 r. przez Komisję Europejską od wyroku wydanego w dniu 13 czerwca 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-63/11 Macchia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-368/12 P)
   2012/C 311/19
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Luigi Marchia (Bruksela, Belgia)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku wydanego w dniu 13 czerwca 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-63/11 Macchia przeciwko Komisji;

               —

               oddalenie skargi wniesionej przez L. Marchię w sprawie F-63/11;

               —

               rozstrzygnięcie, że każda ze stron pokrywa własne koszty w niniejszej instancji;

               —

               obciążenie L. Macchi kosztami związanymi z postępowaniem przed SSP.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania Komisja podnosi 4 zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zakazu orzekania ultra petita, ponieważ SSP z jednej strony poszerzył przedmiot sporu stwierdzając nieważność decyzji Komisji nie tylko z powodu odmowy przedłużenia umowy L. Macchi ale również z powodu odmowy zawarcia z nim nowej umowy, podczas gdy żądanie skargi w pierwszej instancji obejmowało jedynie stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o nieodnowieniu umowy zainteresowanego a z drugiej strony zniekształcił przedmiot sporu orzekając, że nie ma potrzeby zbadania zarzutu skarżącego w pierwszej instancji, L. Macchi dotyczącego powodu odmowy związanego z zasadą 8 lat w sytuacji gdy ten zarzut miał największą wagę w ramach skargi w pierwszej instancji.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady kontradyktoryjności, ponieważ SSP poszerzył i zniekształcił przedmiot sporu nie dając Komisji możliwości wypowiedzenia się w tej kwestii.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zakazu orzekania ultra vires w zakresie w jakim z jednej strony SSP stwierdził nieważność decyzji Komisji, ponieważ nie zbadała ona czy istnieje inne stanowisko, na którym zainteresowany mógłby zostać zatrudniony i z drugiej strony orzekając, że jest właściwy dla zbadania czy powody, którymi kierowała się administracja przy odmowie odnowienia umowy nie naruszają kryteriów i warunków ustanowionych przez prawodawcę w regulaminie pracowniczym i mających na celu zagwarantowanie członkom personelu kontraktowego możliwości korzystania w pewnym zakresie z kontynuacji zatrudnienia, podczas gdy taka właściwość nie znajduje żadnego oparcia w przepisach warunków zatrudnienia innych członków personelu UE.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący zniekształcenia pojęcia interesu służby i nieprawidłowego zastosowania orzecznictwa Trybunału poprzez z jednej strony rozstrzygnięcie, że interes służby należy pogodzić z obowiązkiem staranności i że wymaga on aby zbadano możliwość przekazania nowych funkcji zainteresowanemu i z drugiej strony poprzez błędne wyprowadzenie z orzecznictwa Trybunału, że Komisja nie może skutecznie powołać się na brak interesu służby w odnowieniu umowy zainteresowanego, ponieważ art. 8 warunków zatrudnienia innych członków personelu UE należy interpretować w ten sposób, że ma on na celu zagwarantowanie pewnej kontynuacji zatrudnienia członkom personelu zatrudnionym w oparciu o umowy na czas określony.


title: Sprawa C-378/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale della Sicilia — Włochy) — Raffinerie Mediterranee SpA (ERG), Polimeri Europa SpA, Syndial SpA przeciwko Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero della Salute, Ministero Ambiente e Tutela del Territorio e del Mare, Ministero delle Infrastrutture, Ministero dei Trasporti, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Interno, Regione Siciliana, Assessorato Regionale Territorio ed Ambiente (Sicilia), Assessorato Regionale Industria (Sicilia), Prefettura di Siracusa, Istituto Superiore di Sanità, Commissario Delegato per Emergenza Rifiuti e Tutela Acque (Sicilia), Vice Commissario Delegato per Emergenza Rifiuti e Tutela Acque (Sicilia), Agenzia Protezione Ambiente e Servizi Tecnici (APAT), Agenzia Regionale Protezione Ambiente (ARPA Sicilia), Istituto Centrale Ricerca Scientifica e Tecnologica Applicata al Mare, Subcommissario per la Bonifica dei Siti Contaminati, Provincia Regionale di Siracusa, Consorzio ASI Sicilia Orientale Zona Sud, Comune di Siracusa, Comune d’Augusta, Comune di Melilli, Comune di Priolo Gargallo, Azienda Unità Sanitaria Locale N8, Sviluppo Italia Aree Produttive SPA, Invitalia (Agenzia nazionale per l’attrazione degli investimenti e lo sviluppo d’impresa SpA), dawniej Sviluppo Italia SpA (Zasada zanieczyszczający płaci — Dyrektywa 2004/35/WE — Odpowiedzialność za środowisko naturalne — Zastosowanie ratione temporis — Zanieczyszczenie powstałe przed datą przewidzianą na transpozycję tej dyrektywy i kontynuowane po tej dacie — Uregulowania krajowe obciążające kosztami naprawienia szkód wynikających z tego zanieczyszczenia wiele przedsiębiorstw — Wymóg winy lub niedbalstwa — Wymóg istnienia związku przyczynowego — Zamówienia publiczne na roboty budowlane)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/8

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale della Sicilia — Włochy) — Raffinerie Mediterranee SpA (ERG), Polimeri Europa SpA, Syndial SpA przeciwko Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero della Salute, Ministero Ambiente e Tutela del Territorio e del Mare, Ministero delle Infrastrutture, Ministero dei Trasporti, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Interno, Regione Siciliana, Assessorato Regionale Territorio ed Ambiente (Sicilia), Assessorato Regionale Industria (Sicilia), Prefettura di Siracusa, Istituto Superiore di Sanità, Commissario Delegato per Emergenza Rifiuti e Tutela Acque (Sicilia), Vice Commissario Delegato per Emergenza Rifiuti e Tutela Acque (Sicilia), Agenzia Protezione Ambiente e Servizi Tecnici (APAT), Agenzia Regionale Protezione Ambiente (ARPA Sicilia), Istituto Centrale Ricerca Scientifica e Tecnologica Applicata al Mare, Subcommissario per la Bonifica dei Siti Contaminati, Provincia Regionale di Siracusa, Consorzio ASI Sicilia Orientale Zona Sud, Comune di Siracusa, Comune d’Augusta, Comune di Melilli, Comune di Priolo Gargallo, Azienda Unità Sanitaria Locale N8, Sviluppo Italia Aree Produttive SPA, Invitalia (Agenzia nazionale per l’attrazione degli investimenti e lo sviluppo d’impresa SpA), dawniej Sviluppo Italia SpA
   (Sprawa C-378/08) (1)

   (Zasada „zanieczyszczający płaci” - Dyrektywa 2004/35/WE - Odpowiedzialność za środowisko naturalne - Zastosowanie ratione temporis - Zanieczyszczenie powstałe przed datą przewidzianą na transpozycję tej dyrektywy i kontynuowane po tej dacie - Uregulowania krajowe obciążające kosztami naprawienia szkód wynikających z tego zanieczyszczenia wiele przedsiębiorstw - Wymóg winy lub niedbalstwa - Wymóg istnienia związku przyczynowego - Zamówienia publiczne na roboty budowlane)
   2010/C 113/12
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale della Sicilia

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Raffinerie Mediterranee SpA (ERG), Polimeri Europa SpA, Syndial SpA

      Strona pozwana: Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero della Salute, Ministero Ambiente e Tutela del Territorio e del Mare, Ministero delle Infrastrutture, Ministero dei Trasporti, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Interno, Regione Siciliana, Assessorato Regionale Territorio ed Ambiente (Sicilia), Assessorato Regionale Industria (Sicilia), Prefettura di Siracusa, Istituto Superiore di Sanità, Commissario Delegato per Emergenza Rifiuti e Tutela Acque (Sicilia), Vice Commissario Delegato per Emergenza Rifiuti e Tutela Acque (Sicilia), Agenzia Protezione Ambiente e Servizi Tecnici (APAT), Agenzia Regionale Protezione Ambiente (ARPA Sicilia), Istituto Centrale Ricerca Scientifica e Tecnologica Applicata al Mare, Subcommissario per la Bonifica dei Siti Contaminati, Provincia Regionale di Siracusa, Consorzio ASI Sicilia Orientale Zona Sud, Comune di Siracusa, Comune d’Augusta, Comune di Melilli, Comune di Priolo Gargallo, Azienda Unità Sanitaria Locale N8, Sviluppo Italia Aree Produttive SPA, Invitalia (Agenzia nazionale per l’attrazione degli investimenti e lo sviluppo d’impresa SpA), dawniej Sviluppo Italia SpA

      przy udziale: ENI Divisione Exploration and Production SpA, ENI SpA, Edison SpA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale della Sicilia — Wykładnia dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (Dz.U. L 143, s. 56) oraz zasady „zanieczyszczający płaci” — Uregulowania krajowe, które przyznają administracji uprawnienia w zakresie nakazania prywatnym przedsiębiorcom przeprowadzenia działań naprawczych, niezależnie od dochodzenia mogącego ustalić podmiot odpowiedzialny za dane zanieczyszczenia

      Sentencja

   Jeżeli w razie powstania zanieczyszczenia środowiska naturalnego nie są spełnione przesłanki zastosowania ratione tmporis lub ratione materiae dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu, do sytuacji takiej stosuje się prawo krajowe, z poszanowaniem postanowień traktatu i bez uszczerbku dla innych aktów prawa wtórnego.
   Dyrektywa 2004/35 nie sprzeciwia się obowiązywaniu przepisów krajowych, które umożliwiają właściwym władzom działającym na jej podstawie przyjęcie domniemania, że istnieje związek przyczynowy — także w przypadku zanieczyszczeń o charakterze rozproszonym — między działalnością podmiotów gospodarczych a stwierdzonym zanieczyszczeniem, ze względu na położenie należących do nich urządzeń w pobliżu strefy zanieczyszczenia. Jednakże zgodnie z zasadą „zanieczyszczający płaci” dla przyjęcia domniemania istnienia takiego związku przyczynowego władze te winny dysponować wiarygodnymi przesłankami mogącymi uzasadniać to domniemanie, takimi jak położenie urządzeń należących do danego podmiotu gospodarczego w pobliżu miejsca stwierdzonego zanieczyszczenia i istnienie powiązania między wykrytymi substancjami zanieczyszczającymi a składnikami wykorzystywanymi przez ten podmiot w ramach jego działalności.
   Artykuł 3 ust. 1, art. 4 ust. 5 i art. 11 ust. 2 dyrektywy 2004/35 należy interpretować w ten sposób, że gdy właściwe władze podejmą decyzję zobowiązującą do zastosowania środków zaradczych zmierzających do naprawienia szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu podmioty gospodarcze, których działalność objęta jest zakresem załącznika III do tej dyrektywy, władze te nie muszą wykazywać winy, niedbalstwa ani tym bardziej zamiaru działania po stronie podmiotów gospodarczych, których działalność wyrządziła w ich ocenie szkodę środowisku naturalnemu. Jednakże władze te powinny po pierwsze zbadać uprzednio przyczyny stwierdzonego zanieczyszczenia, przy czym dysponują one w tym względzie zakresem uznania co do wyboru procedur, koniecznych do zastosowania środków oraz czasu trwania takiego badania. Po drugie władze te powinny wykazać, zgodnie z krajowymi regułami dotyczącymi postępowania dowodowego, istnienie związku przyczynowego między działalnością podmiotów gospodarczych zobowiązanych do podjęcia środków zaradczych a powstaniem zanieczyszczenia.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.


title: Sprawa T-271/08 P: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 września 2009 r. — Boudova i in. przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Byli członkowie personelu pomocniczego — Powołanie — Zaszeregowanie służbowe — Konkursy, o których informacja została opublikowana przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego — Zmiana zaszeregowania urzędników przez instytucję — Odmowa zmiany zaszeregowania — Zasada równego traktowania — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt niezaskarżalny — Akt potwierdzający — Brak nowych istotnych okoliczności faktycznych — Brak błędu podlegającego uzasadnieniu — Niedopuszczalność)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/63

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 września 2009 r. — Boudova i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-271/08 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Byli członkowie personelu pomocniczego - Powołanie - Zaszeregowanie służbowe - Konkursy, o których informacja została opublikowana przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego - Zmiana zaszeregowania urzędników przez instytucję - Odmowa zmiany zaszeregowania - Zasada równego traktowania - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt niezaskarżalny - Akt potwierdzający - Brak nowych istotnych okoliczności faktycznych - Brak błędu podlegającego uzasadnieniu — Niedopuszczalność)
   2009/C 267/113
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Stanislava Boudova (Howald, Luksemburg), Iveta Adovica (Luksemburg, Luksemburg); Juraj Kuba (Konz, Niemcy); Heinrihs Puciriuss (Luksemburg); Agnieszka Strzelecka (Arlon, Belgia); Izabela Szyprowska (Berbourg, Luksemburg); Timea Tibai (Luksemburg) i Birute Vaituleviciene (Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat M. -A. Lucas)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 21 kwietnia 2008 r. w sprawie F-78/07 Boudova i in. przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze) mające na celu uchylenia tego postanowienia.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Stanislava Boudova, Iveta Adovica, Juraj Kuba, Heinrihs Puciriuss, Agnieszka Strzelecka, Izabela Szyprowska, Timea Tibai i Birute Vaituleviciene zostają obciążeni własnymi kosztami postępowania i kosztami poniesionymi w niniejszej instancji przez Komisję.

      (1)  Dz.U C 260 z 11.10.2008.


title: Sprawa C-402/08: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Słowenii

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/30

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Słowenii
   (Sprawa C-402/08)
   (2008/C 285/49)
   Język postępowania: słoweński
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: U. Wölker i V. Kovačič, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Słowenii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu dostosowania się do dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (1), Republika Słowenii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republikę Słowenii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2004/35/WE upłynął w dniu 30 kwietnia 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 143, s. 56.


title: Sprawa T-785/16: Postanowienie Sądu z dnia 16 maja 2017 r. – BSH Electrodomesticos España/EUIPO – DKSH International (Ufesa) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Ufesa — Ugoda — Nabycie przez skarżącą zgłoszonego znaku towarowego — Umorzenie postępowania)

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/25

         Postanowienie Sądu z dnia 16 maja 2017 r. – BSH Electrodomesticos España/EUIPO – DKSH International (Ufesa)
   (Sprawa T-785/16) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Ufesa - Ugoda - Nabycie przez skarżącą zgłoszonego znaku towarowego - Umorzenie postępowania))
   (2017/C 231/32)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BSH Electrodomesticos España, SA (Huarte-Pamplona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. de Justo Bailey)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: P. Duarte Guimarães i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: DKSH International Ltd. (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci C. Johannsen i J. Stock)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 lipca 2016 r. (sprawa R 1691/2015-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy BSH Electrodomesticos España a DKSH International.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               BSH Electrodomesticos España, SA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej.

               3)

               DKSH International Ltd. pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 6 z 9.1.2017.


title: Sprawa T-73/14: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2014 r. – Red Bull przeciwko OHIM – Automobili Lamborghini (Przedstawienie dwóch byków)

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/38

         Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2014 r. – Red Bull przeciwko OHIM – Automobili Lamborghini (Przedstawienie dwóch byków)
   (Sprawa T-73/14)
   2014/C 102/59
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Red Bull GmbH (Fuschl am See, Austria) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard, J. Fuhrmann i A. Renck oraz I. Fowler, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Automobili Lamborghini SpA (Sant’ Agata Bolognese, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 listopada 2013 r. w sprawie R 1263/2012-1;

               —

               obciążenie pozwanego i – w razie wstąpienia do postępowania – drugiej strony postępowania przed izbą odwoławczą kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: Graficzny znak towarowy przedstawiający dwa byki, zarejestrowany dla towarów z klasy 12 (wspólnotowy znak towarowy nr 3 629 342)

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Automobili Lamborghini SpA

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Uwzględnienie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 51 ust 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-38/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 25 stycznia 2016 r. – Compass Contract Services Limited/Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 25 stycznia 2016 r. – Compass Contract Services Limited/Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs
   (Sprawa C-38/16)
   (2016/C 106/29)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Compass Contract Services Limited

      Strona przeciwna: Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy odmienne traktowanie przez Zjednoczone Królestwo wniosków Fleming o zwrot nadpłaty z tytułu podatku należnego (dla okresów kończących się przed dniem 4 grudnia 1996 r.) oraz wniosków Fleming o zwrot nadpłaty z tytułu podatku naliczonego (dla okresów kończących się przed dniem 1 maja 1997 r. – tj. późniejszych niż wnioski Fleming o zwrot nadpłaty z tytułu podatku należnego) skutkuje:

                           a)

                           naruszeniem przewidzianej w prawie Unii zasady równego traktowania; lub

                           b)

                           naruszeniem przewidzianej w prawie Unii zasady neutralności podatkowej; lub

                           c)

                           naruszeniem przewidzianej w prawie Unii zasady skuteczności; lub

                           d)

                           naruszeniem jakiejkolwiek innej właściwej zasady przewidzianej w prawie Unii?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na którekolwiek z pytań od 1a) do 1d), w jaki sposób należy traktować wnioski Fleming o zwrot nadpłaty z tytułu podatku należnego dotyczące okresu od dnia 4 grudnia 1996 r. do dnia 30 kwietnia 1997 r.?