title: Sprawa C-31/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 8 listopada 2013 r. w sprawie T-536/10 Kessel Marketing & Vertriebs GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 21 stycznia 2014 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/15

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 8 listopada 2013 r. w sprawie T-536/10 Kessel Marketing & Vertriebs GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 21 stycznia 2014 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-31/14 P)
   2014/C 102/21
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Kessel Marketing & Vertriebs GmbH, Janssen Cilag GmbH

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               oddalenie skargi na decyzję Czwartej Izby Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 września 2010 r. w sprawie R 708/2010-4, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

               —

               obciążenie skarżącej w postępowaniu w pierwszej instancji zarówno kosztami postępowania w pierwszej instancji jak i kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Sąd utrzymał w mocy decyzję Izby Odwoławczej, zgodnie z którą dokonane przez skarżącą ograniczenie wykazu towarów i usług jest niedookreślone, gdy opiera się na kryterium braku wymogu przepisania przez lekarza. Jednocześnie Sąd orzekł, że ten brak oznaczoności nie może prowadzić od całkowitego nieuwzględnienia wniosku o ograniczenie wykazu towarów i usług. Urząd zajmuje stanowisko, w myśl którego w przypadku braku oznaczoności ograniczenie wykazu towarów i usług nie może stać się przedmiotem rejestracji, ani stanowić podstawy dla porównania towarów i usług. Jako że brak ten został stwierdzony w niniejszym przypadku, zdaniem Urzędu Izba Odwoławcza nie mogła uwzględnić odnośnego wniosku.
   Ponadto Sąd orzekł, że wnioskowane przez skarżącą ograniczenie jest niedopuszczalne, w zakresie, w jakim zostało oparte na braku wymogu przepisania przez lekarza odnośnych towarów. Kryterium braku wymogu przepisania przez lekarza nie może posłużyć do wydzielenia podgrupy zgłoszonych towarów. Nie jest to stosowne kryterium dla wydzielenia podgrupy zgłoszonych produktów farmaceutycznych, dla których zgłoszony został znak towarowy. Ze względu na brak harmonizacji na poziomie europejskim kwestia istnienia, bądź braku, wymogu przepisania przez lekarza zależy od krajowych przepisów dotyczących produktów farmaceutycznych, które w każdej chwili mogą zostać zmienione przez krajowego ustawodawcę. Prawo do ochrony wspólnotowego znaku towarowego nie może jednak zależeć od kryterium podlegającego prawu krajowemu, ani od kryterium, które wraz z upływem czasu może ulec zmianie. Urząd tego nie kwestionuje. Sąd orzekł jednak również, że Izba Odwoławcza popełniła błąd całkowicie nie uwzględniając wniosku o ograniczenie wykazu towarów i usług. Izba Odwoławcza nie mogła była potraktować ograniczenia jako całkowicie pozbawionego znaczenia. Powinna była dokonać porównania towarów przyjmując za punkt wyjścia ograniczony przez skarżącą wykaz towarów, dla których zgłoszono znak towarowy oraz towary, dla których zarejestrowana starszy znak towarowy, nie uwzględniając przy tym kryterium wymogu przepisania przez lekarza.
   W związku z tym w przekonaniu Urzędu wyrok Sądu narusza art. 43 ust. rozporządzenia nr 207/2009 (1) w związku z art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 2868/95 (2), ponieważ brak oznaczoności czyni wykaz towarów i usług niedopuszczalnym w całości. Niedopuszczalne ograniczenie nie może stać się przedmiotem rejestracji, ani zostać uwzględnione w ramach porównania towarów. Wyrok narusza także zasadę związania treścią zgłoszenia, która leży u podstawy systemu wspólnotowego znaku towarowego. Wykaz towarów i usług musi zostać jako taki poddany ocenie w formie przedstawionej przez zgłaszającego. Urząd nie ma kompetencji umożliwiającej zmianę treści wykazu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1)


title: Odwołanie wniesione w dniu 27 maja 2009 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 10 marca 2009 r. w s prawie T-249/06 Interpipe Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube ZAT (Interpipe Niko Tube ZAT), dawniej Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube ZAT i Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant VAT (Interpipe NTRP VAT), dawniej Nizhnedneprovsky Tube-Rolling Plant VAT, przeciwko Radzie Unii Europejskiej (sprawa C-200/09 P)

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/10

         Odwołanie wniesione w dniu 27 maja 2009 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 10 marca 2009 r. w s prawie T-249/06 Interpipe Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube ZAT (Interpipe Niko Tube ZAT), dawniej Nikopolsky Seamless Tubes Plant „Niko Tube” ZAT i Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant VAT (Interpipe NTRP VAT), dawniej Nizhnedneprovsky Tube-Rolling Plant VAT, przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (sprawa C-200/09 P)
   2009/C 193/13
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. van Vliet, C. Clyne, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Interpipe Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube ZAT (Interpipe Niko Tube ZAT), dawniej Nikopolsky Seamless Tubes Plant „Niko Tube” ZAT; Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant VAT (Interpipe NTRP VAT), dawniej Nizhnedneprovsky Tube-Rolling Plant VAT, oraz Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie pkt 1 wyroku;

               —

               oddalenie skargi w całości;

               —

               obciążenie skarżących kosztami postępowania poniesionymi przez Komisję w ramach niniejszego odwołania.

      Zarzuty i główne argumenty

   PIERWSZY ZARZUT ODWOŁANIA — Stosowanie pojęcia jednego podmiotu gospodarczego w celu określenia ceny eksportowej
   Komisja uważa, że Sąd dopuścił się dwojakiego rodzaju naruszenia prawa poprzez stwierdzenie, że: „Według utrwalonego orzecznictwa dotyczącego obliczania wartości normalnej, lecz odnoszącego się również w drodze analogii do obliczania ceny eksportu, podział działalności produkcyjnej i handlowej w obrębie grupy złożonej z odrębnych pod względem prawnym spółek nie może zmienić faktu, że chodzi tu o jeden podmiot gospodarczy, który w ten sposób organizuje całość swej działalności w innych przypadkach wykonywanej przez podmiot, który jest również jednolity z punktu widzenia prawnego”.
   Po pierwsze wyrok Sądu dotknięty jest brakiem uzasadnienia, ponieważ w żaden sposób nie wskazuje, w jaki sposób pojęcie tak zwanego jednego podmiotu gospodarczego powinno być również stosowane w drodze analogii przy określaniu ceny eksportowej w celu obliczenia marginesu dumpingu.
   Po drugie Sąd powinien był zastosować utrwalone orzecznictwo Trybunału dotyczące pojęcia jednego podmiotu gospodarczego, w tym między innymi wyroki w sprawach Sharp Corporation, Minolta Camera, Ricoh i Canon II, które prowadzą do przeciwnych wniosków.
   DRUGI ZARZUT ODWOŁANIA — Ciężar dowodu i zakres kontroli sądowej
   Ten zarzut odwołania dotyczy ciężaru dowodu i zakresu kontroli sądowej. Komisja uważa w tym zakresie, że w pkt 180 — 190 Sąd dopuścił się licznych naruszeń prawa dokonanie kontroli sądowej w nieodpowiednim zakresie. Powołując się na wyrok w sprawie Kundan i Tata Sąd nie uwzględnił okoliczności, że po wydaniu tego wyroku brzmienie art. 20 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego zostało zmienione dokładnie w celu objęcia nim sytuacji takich jak rozpatrywana w niniejszej sprawie. Z całą pewnością daje to instytucjom pewien zakres swobody uznania. Sąd zastosował nieprawidłowe kryterium prawne nakładając na instytucje szczególnie duży ciężar dowodu w dziedzinie, w której przysługują im zwykle szerokie uprawnienia dyskrecjonalne. W konsekwencji Sąd nie wykazał w wystarczający sposób, że instytucje dopuściły się oczywistego błędu przy ocenie okoliczności faktycznych.
   TRZECI ZARZUT ODWOŁANIA — Artykuł 2 ust. 10 akapit pierwszy rozporządzenia podstawowego
   Trzeci zarzut dotyczy pkt 193 — 197 zaskarżonego wyroku. Jeśli pierwszy lub drugi zarzut jest uzasadniony, to w konsekwencji zastosowanego przez Sąd rozumowania jego wniosek, że art. 2 ust. 10 akapit pierwszy został naruszony, jest nieprawidłowy z prawnego punktu widzenia.
   CZWARTY ZARZUT ODWOŁANIA — Prawo do obrony
   Zarzut ten dotyczy pkt 200 — 211 zaskarżonego wyroku. Komisja uważa, że w tych punktach Sąd zastosował nadmiernie surowe, a przez to nieuzasadnione kryterium dotyczące prawa skarżących do obrony. Kwota dostosowania i transakcje, których dotyczyła były znane skarżącym już od pewnego czasu (od pierwszego dokumentu w przedmiocie ostatecznego ujawnienia informacji). Ponadto, w odpowiedzi na uwagi skarżących sformułowane po otrzymaniu tego dokumentu Komisja w drugim dokumencie w przedmiocie ostatecznego ujawnienia informacji wyjaśniła, że wcześniejsze powołanie się na art. 2 ust. 9, jako na podstawę prawną w celu dokonania omawianego dostosowania, było błędne. Zatem skarżący byli w pełni poinformowali o dokładnych powodach, dla których Komisja zamierzała dokonać dostosowania; między innymi dlatego, że uznała, iż Sepco działała jako pośrednik, którego działania były podobne do działań przedstawiciela wynagradzanego prowizyjnie.
   Komisja uważa, że dzięki temu przedstawiła skarżącym wystarczające informacje, aby mogli oni użytecznie skorzystać z przysługującego im prawa do obrony. Sąd naruszył więc prawo sugerując w pkt 201, że ostateczne ujawnienie informacji powinno było zawierać więcej danych w tym zakresie. Wbrew temu, co sugeruje Sąd, skarżący zostali poinformowani o powodach, dla których Komisja zamierzała zaproponować Radzie powyższe dostosowanie, to znaczy o tym, że powiązania Sepco ze skarżącymi objęte były zakresem zastosowania art. 2 ust. 10 lit. i) zdanie drugie. Ponadto Komisja uważa, że jej stanowisko znajduje potwierdzenie we wcześniejszym orzecznictwie Trybunału (na przykład w wyroku w sprawie EFMA).
   Wreszcie, Komisja uważa, że w pkt 209 Sąd naruszył prawo poprzez „pomieszanie” kwestii merytorycznej dotyczącej zgodności z prawem dostosowania z kwestią przysługującego skarżącym prawa do obrony. Sąd stwierdził: „Jednak […] powyżej wykazano, że [instytucje zastosowały dostosowanie z naruszeniem prawa]. W związku z tym należy uznać, że” nieprzedstawiając ostatecznego uzasadnienia już w czasie drugiego ujawnienia informacji instytucje naruszyły przysługujące skarżącym prawo do obrony. Jednakże wbrew twierdzeniom Sądu nie ma żadnego związku przyczynowego pomiędzy tymi dwoma kwestiami. Sam fakt, że Sąd uznał dokonanie dostosowania za błędne nie oznacza, iż naruszone zostało prawo skarżących do obrony. Chodzi tu o kwestię, czy instytucje przedstawiły skarżącym w toku postępowania administracyjnego informacje niezbędne do przedstawienia przez nich samych informacji. Okoliczność, że Sąd uznaje dostosowanie za niezgodne z prawem nie oznacza, że „w związku z tym” prawo skarżących do obrony zostało naruszone w toku postępowania administracyjnego.
   KWESTIA, CZY TRYBUNAŁ MOŻE SAM ORZEC W PRZEDMIOCIE ZARZUTÓW ODWOŁANIA (CZY WINIEN ZWRÓCIĆ SPRAWĘ SĄDOWI PIERWSZEJ INSTANCJI)
   Zdaniem Komisji, jeżeli Trybunał orzeknie, że powyższe zarzuty są uzasadnione i uchyli pkt 1 sentencji zaskarżonego wyroku, będzie dysponował wystarczająco pełnymi informacjami, aby sam mógł orzec w przedmiocie żądań (i je oddalić). Jednakże jest to kwestia, która zależy od uznania Trybunału i Komisja nie będzie jej dalej rozwijać.


title: Sprawa T-252/10: Postanowienie Sądu z dnia 30 czerwca 2011 r. — Cross Czech przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Szósty program ramowy dotyczący badań, rozwoju technologicznego i prezentacji — Pismo potwierdzające wnioski sprawozdania z audytu finansowego i informujące o dalszym przebiegu postępowania — Posiadanie przez to pismo charakteru umowy a nie decyzji — Niedopuszczalność)

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/19

         Postanowienie Sądu z dnia 30 czerwca 2011 r. — Cross Czech przeciwko Komisji
   (Sprawa T-252/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Szósty program ramowy dotyczący badań, rozwoju technologicznego i prezentacji - Pismo potwierdzające wnioski sprawozdania z audytu finansowego i informujące o dalszym przebiegu postępowania - Posiadanie przez to pismo charakteru umowy a nie decyzji - Niedopuszczalność)
   2011/C 282/38
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cross Czech a.s. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat T. Schollaert)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i W. Roels, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności pisma Komisji z dnia 12 marca 2010 r. oznaczonego sygnaturą INFSO-O2/FD/GVC/Isc D(2010) 208676, potwierdzającego wnioski sprawozdania z audytu finansowego 09-BA74-006 dotyczącego zestawienia kosztów zadeklarowanych przez skarżącą co do okresu od 1 lutego 2005 r. do 30 kwietnia 2008 r., w odniesieniu do trzech umów zawartych między skarżącą a Komisją w ramach szóstego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej dotyczącego działań w zakresie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji, przyczyniającego się do urzeczywistnienia europejskiej przestrzeni badań i innowacji (2002-2006), oraz informującego skarżącą o dalszym przebiegu postępowania.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Cross Czech a.s. ponosi własne koszty, a także zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisje Europejską, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010.


title: Sprawa T-25/09: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2009 r. — Johnson & Johnson przeciwko OHIM

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/49

         Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2009 r. — Johnson & Johnson przeciwko OHIM
   (Sprawa T-25/09)
   (2009/C 69/108)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Johnson & Johnson (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: A. Gérard, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Simca Srl (Cesano Boscone (MI), Włochy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 listopada 2008 r. w sprawie R 175/2008-1;

               —

               uwzględnienie sprzeciwu i odmówienie rejestracji zgłoszonego pod nr 4 584 587 graficznego znaku towarowego „YourCare”; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Simca Srl

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „YoungCare” dla towarów należących do klas 3, 8 i 21

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „Young Care”, zarejestrowany w Niemczech pod nr 2 913 574 dla towarów należących do klas 3 i 5; graficzny znak towarowy „bebe young care”, zarejestrowany w Niemczech pod nr 30 416 018 dla towarów i usług należących do klas 3, 21 i 44; słowny znak towarowy „Young Care”, zarejestrowany w Niemczech pod nr 30 414 452 dla towarów należących do klasy 21;

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienia sprzeciwu w całości i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na to, iż Izba Odwoławcza nieprawidłowo uznała, że nie istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku rozpatrywanych znaków towarowych; naruszenie art. 74 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na to, iż Izba Odwoławcza nie uwzględniła przedstawionych przez skarżącą okoliczności faktycznych.


title: Sprawa T-119/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 września 2006 r. — Rossi Ferreras przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Żądanie uchylenia- Ocena za lata 2001/2002 — Opinia poprzedniego przełożonego — Brak uwzględnienia przez przeprowadzającego ocenę — Żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia — Niedopuszczalność)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/30

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 września 2006 r. — Rossi Ferreras przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-119/04) (1)

   (Urzędnicy - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Żądanie uchylenia- Ocena za lata 2001/2002 - Opinia poprzedniego przełożonego - Brak uwzględnienia przez przeprowadzającego ocenę - Żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia - Niedopuszczalność)
   (2006/C 281/51)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Francisco Rossi Ferreras (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: G. Bounéou i F. Frabett, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i V. Joris, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie uchylenia w części sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za okres 2001/2002 oraz żądanie zapłaty kwoty 30 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę moralną jakoby poniesioną przez skarżącego
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja zatwierdzająca sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za okres 1.7.2001 do 31.12.2002 zostaje uchylona.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Koszty ponosi Komisja.

      (1)  Dz.U. C 156 z 12.6.2004


title: Sprawa C-501/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 14 lipca 2016 r. w sprawie T-429/15: Monster Energy/EUIPO – MAD CATZ INTERACTIVE (MAD CATZ), wniesione w dniu 22 września 2016 r. przez Monster Energy Company

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 14 lipca 2016 r. w sprawie T-429/15: Monster Energy/EUIPO – MAD CATZ INTERACTIVE (MAD CATZ), wniesione w dniu 22 września 2016 r. przez Monster Energy Company
   (Sprawa C-501/16 P)
   (2017/C 112/20)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Monster Energy Company (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
   Postanowieniem z dnia 16 lutego 2017 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziewiąta izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Sprawa T-395/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 14 lipca 2015 r. przez Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) od wyroku wydanego w dniu 29 kwietnia 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawach połączonych F-159/12 i F-161/12 CJ/ECDC

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/55

         Odwołanie wniesione w dniu 14 lipca 2015 r. przez Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) od wyroku wydanego w dniu 29 kwietnia 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawach połączonych F-159/12 i F-161/12 CJ/ECDC
   (Sprawa T-395/15 P)
   (2015/C 311/60)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) (przedstawiciel: J. Mannheim i A. Daume, pełnomocnicy, adwokaci D. Waelbroeck i A. Duron)

      Druga strona postępowania: CJ (Agios Stefanos, Grecja)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawach połączonych F-159/12 i F-161/12 w odniesieniu do zarzutu podniesionego w odwołaniu oraz

               —

               obciążenie drugiej strony kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa przez Sąd do spraw Służby Publicznej w odniesieniu do zakresu prawa do bycia wysłuchanym.

                           —

                           Sąd do spraw Służby Publicznej, nie opierając się na jakimkolwiek orzecznictwie ani nie podając konkretnego uzasadnienia, przyjął szeroką wykładnię zakresu prawa do bycia wysłuchanym, mającą zastosowanie nie tylko do twierdzeń czynionych pod adresem danej osoby, ale również do konsekwencji przypisywanych jej zachowaniu. Ponadto, podejście przyjęte przez Sąd do spraw Służby Publicznej w odniesieniu do zakresu prawa do bycia wysłuchanym jest sprzeczne z jego własnymi ustaleniami poczynionymi w zaskarżonym wyroku.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa przez Sąd do spraw Służby Publicznej we wniosku, do jakiego doszedł po dokonaniu oceny tego, czy w braku tej podnoszonej nieprawidłowości, postępowanie mogłoby się zakończyć innym rezultatem.

                           —

                           Skoro Sąd do spraw Służby Publicznej przyznał, że więź zaufania pomiędzy drugą stroną postępowania a wnoszącym odwołanie została bezpowrotnie zerwana, brak podnoszonej nieprawidłowości nie doprowadziłby do innego rezultatu.


title: Sprawa T-291/04: Skarga wniesiona dnia 16 lipca 2004 r. przez Enviro Tech Europe Ltd. oraz Enviro Tech International Inc. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               6.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/29

         Skarga wniesiona dnia 16 lipca 2004 r. przez Enviro Tech Europe Ltd. oraz Enviro Tech International Inc. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-291/04)
   (2004/C 273/58)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 16 lipca 2004 r. Enviro Tech Europe, Ltd. z siedzibą w Kingston upon Thames, Zjednoczone Królestwo oraz Enviro Tech International, Inc. z siedzibą w Illinois, Stany Zjednoczone Ameryki, reprezentowane przez C. Mereu'a i K. Van Maldegema, adwokatów, wniosły do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich skargę przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               I.

               stwierdzenie nieważności Dyrektywy Komisji 2004/73/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. (Dz.U. L 152, str. 1) w części dotyczącej zakwalifikowania nPB jako substancji wysoce łatwopalnej (R11) oraz należącej do Kategorii 2 pod względem toksyczności reprodukcyjnej (R60);

               II.

               uznanie Komisji odpowiedzialną za szkody poniesione dotychczas przez skarżących oraz te, które zostaną poniesione do czasu zakończenia niniejszego postępowania, na skutek sprzecznych z prawem działań Komisji, polegających w szczególności na odmowie uwzględnienia wniosku skarżących i związanym z nią przyjęciu zaskarżonej decyzji, oraz orzeczenie o obowiązku naprawienia tejże szkody na rzecz skarżących poprzez zapłatę wstępnej kwoty 350.000 euro;

               III.

               uznanie Komisji odpowiedzialną za grożące straty i szkody dające się przewidzieć z dostateczną pewnością, nawet jeżeli takich strat i szkód nie da się dokładnie określić;

               IV.

               obciążenie Komisji wszelkimi kosztami i wydatkami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności dyrektywy Komisji 2004/73/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. dostosowującej po raz dwudziesty dziewiąty do postępu technicznego dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (1), w części, w której dotyczy ona klasyfikacji bromku n-propylu.
   Zarzuty i główne argumenty powoływane w niniejszej sprawie zbliżone są do tych, które powoływane były w sprawie T-422/03 Enviro Tech Europe oraz Enviro Tech International przeciwko Komisji (Dz.U. 2004 C 47, str. 35).

      (1)  Dz.U. L 152, str. 1.


title: Sprawa T-119/09: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2009 r. — Protege International przeciwko Komisji

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/43

         Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2009 r. — Protege International przeciwko Komisji
   (Sprawa T-119/09)
   2009/C 113/86
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Protege International (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: D. Shefet, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Komisję w dniu 23 stycznia 2009 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 82 traktatu WE (sprawa COMP/39414 — Protégé International/Pernod Ricard).

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 23 stycznia 2009 r., na mocy której Komisja odrzuciła — dochodząc do wniosku, że nie istniał wystarczający interes wspólnotowy, by kontynuować dochodzenie — skargę wniesioną przez skarżącą przeciwko Pernod Ricard w związku z zarzucanym tej spółce nadużyciem pozycji dominującej na rynku whisky irlandzkiej polegającym z jednej strony na wytoczeniu przez Pernod Ricard powództw przeciwko skarżącej w związku z rejestracją znaków towarowych WILD GEESE, WILD GEESE RARE IRISH WHISKEY i WILD GEESE IRISH SOLDIERS AND HEROES, a z drugiej strony na odmowie realizacji dostaw.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi, że:

               —

               powództwa wytoczone przez Pernod Ricard nie miały na celu ochrony praw własności intelektualnej tej spółki związanych ze znakiem towarowym WILD TURKEY — bowiem w odniesieniu do przeciwstawionych sobie znaków nie istniało ryzyko wprowadzenia w błąd — lecz usunięcie skarżącej, jako podmiotu konkurencyjnego względem Pernod Ricard, z rynku irlandzkiej whisky;

               —

               dopuszczono się nadużycia pozycji dominującej, gdyż spółka Pernod Ricard odmówiła realizacji dostaw irlandzkiej whisky na rzecz skarżącej ze względu na to, iż ta druga nie zaakceptowała warunków ograniczenia sprzedaży na rynkach zatwierdzonych przez Pernod Ricard;

               —

               w sprawie tej ewidentnie istniał interes wspólnotowy, ponieważ zarzucane nadużycia dotyczyły różnych państw członkowskich oraz całego terytorium wspólnotowego.


title: Sprawa C-410/16 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 25 maja 2016 r. w sprawie T-581/15, Syndial SpA/Komisja, wniesione w dniu 22 lipca 2016 r. przez Syndial SpA – Attività Diversificate

text:
               27.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/3

         Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 25 maja 2016 r. w sprawie T-581/15, Syndial SpA/Komisja, wniesione w dniu 22 lipca 2016 r. przez Syndial SpA – Attività Diversificate
   (Sprawa C-410/16 P)
   (2017/C 095/06)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Syndial SpA (przedstawiciele: L. Acquarone, S. Grassi, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska
   Postanowieniem z dnia 9 lutego 2017 r. Trybunał (dziewiąta izba) oddalił odwołanie i orzekł, że Syndial SpA – Attività Diversificate pokrywa własne koszty.


title: Sprawa T-84/15: Postanowienie Sądu z dnia 31 maja 2016 r. – Laboratorios Thea/EUIPO – Sebapharma (Sebacur)

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/67

         Postanowienie Sądu z dnia 31 maja 2016 r. – Laboratorios Thea/EUIPO – Sebapharma (Sebacur)
   (Sprawa T-84/15) (1)

   (2016/C 270/74)
   Język postępowania: angielski
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 118 z 13.4.2015.


title: Sprawa C-424/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (pierwsza izba) z dnia  13 września 2005 r.  w sprawie T-72/04, S. Hosman-Chevalier przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Komisję Wspólnot Europejskich w dniu  29 listopada 2005 r.

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/18

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (pierwsza izba) z dnia 13 września 2005 r. w sprawie T-72/04, S. Hosman-Chevalier przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Komisję Wspólnot Europejskich w dniu 29 listopada 2005 r.
   (Sprawa C-424/05 P)
   (2006/C 10/35)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 29 listopada 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez H. Kraemera i M. Velardo, działających w charakterze pełnomocników, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 13 września 2005 r. w sprawie T-72/04, S. Hosman-Chevalier przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd Pierwszej Instancji;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja podnosi względem zaskarżonego wyroku tylko jeden zarzut dotyczący naruszenia prawa wspólnotowego w pkt 31-36 i 42 tego wyroku. W szczególności jest ona zdania, że Sąd dokonał błędnej wykładni warunku związanego z „pracą wykonywaną dla innego państwa”, zawartego w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret drugie in fine załącznika VII do regulaminu pracowniczego.


title: Sprawa C-480/09 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 grudnia 2010 r. — AceaElectrabel Produzione SpA przeciwko Komisji Europejskiej, Electrabel SA (Odwołanie — Pomoc państwa — Pomoc uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem — Warunek uprzedniego zwrotu przez beneficjenta wcześniejszej pomocy uznanej za przyznaną bezprawnie — Pojęcie „jednostka gospodarcza” — Wspólna kontrola sprawowana przez dwie różne spółki dominujące — Przeinaczenie zarzutów podniesionych w skardze — Błędy i braki uzasadnienia)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/15

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 grudnia 2010 r. — AceaElectrabel Produzione SpA przeciwko Komisji Europejskiej, Electrabel SA
   (Sprawa C-480/09 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Pomoc uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem - Warunek uprzedniego zwrotu przez beneficjenta wcześniejszej pomocy uznanej za przyznaną bezprawnie - Pojęcie „jednostka gospodarcza” - Wspólna kontrola sprawowana przez dwie różne spółki dominujące - Przeinaczenie zarzutów podniesionych w skardze - Błędy i braki uzasadnienia)
   2011/C 55/26
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: AceaElectrabel Produzione SpA (przedstawiciele: L. Radicati di Brozolo i M. Merola, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciel: V. Di Bucci, pełnomocnik), Electrabel SA (przedstawiciele: L. Radicati di Brozolo i M. Merola, avvocati)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 8 września 2009 r. w sprawie T-303/05 ACEAElectrabel Produzione SpA przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2006/598/WE z dnia 16 marca 2005 r. w sprawie pomocy państwa, którą Włochy — region Lazio — zamierzają udzielić celem ograniczenia emisji gazów cieplarnianych (Dz.U. 2006, L 244)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               AceaElectrabel Produzione SpA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Electrabel SA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa T-140/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Philips Morris Products przeciwko OHIM (Kształt paczki papierosów) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego — Kształt paczki papierosów — Odmowa rejestracji — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/32

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Philips Morris Products przeciwko OHIM (Kształt paczki papierosów)
   (Sprawa T-140/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego - Kształt paczki papierosów - Odmowa rejestracji - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2007/C 247/51)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Philip Morris Products, SA (Neuchâtel, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci T. van Innis i C. Moreau, avocats)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: A. Rassat, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 lutego 2006 r. (sprawa R 0075/2005-4) dotyczącą rejestracji kształtu paczki papierosów jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Philip Morris Products SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 165 z 15.7.2006.


title: Sprawa T-375/12: Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. – Brouwerij Van Honsebrouck przeciwko OHIM – Beverage Trademark (KASTEEL) (Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską – Słowny znak towarowy KASTEEL – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy CASTEL BEER – Względna podstawa odmowy rejestracji – Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 – Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/33

      Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. – Brouwerij Van Honsebrouck przeciwko OHIM – Beverage Trademark (KASTEEL)
      (Sprawa T-375/12) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Słowny znak towarowy KASTEEL - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy CASTEL BEER - Względna podstawa odmowy rejestracji - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 - Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009)
      (2015/C 016/52)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Brouwerij Van Honsebrouck (Ingelmunster, Belgia) (przedstawiciel: adwokat P. Maeyaert)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Beverage Trademark Co. Ltd BTM (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat R. Dequiré-Portier)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 czerwca 2012 r. (sprawa R 652/2011-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Beverage Trademark Co. Ltd BTM a Brouwerij Van Honsebrouck.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Brouwerij Van Honsebrouck pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i przez Beverage Trademark Co. Ltd BTM.

         (1)  Dz.U. C 343 z 10.11.2012.


title: Sprawa C-274/15: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 maja 2017 r. – Komisja Europejska/Wielkie Księstwo Luksemburga [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatki — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 132 ust. 1 lit. f) — Zwolnienie z VAT usług świadczonych przez niezależne grupy osób swoim członkom — Artykuł 168 lit. a) i art. 178 lit. a) — Prawo do odliczenia przysługujące członkom grupy — Artykuł 14 ust. 2 lit. c) i art. 28 — Działanie członka we własnym imieniu i na rachunek grupy]

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 maja 2017 r. – Komisja Europejska/Wielkie Księstwo Luksemburga
   (Sprawa C-274/15) (1)

   ([Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatki - Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 132 ust. 1 lit. f) - Zwolnienie z VAT usług świadczonych przez niezależne grupy osób swoim członkom - Artykuł 168 lit. a) i art. 178 lit. a) - Prawo do odliczenia przysługujące członkom grupy - Artykuł 14 ust. 2 lit. c) i art. 28 - Działanie członka we własnym imieniu i na rachunek grupy])
   (2017/C 213/05)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Dintilhac i C. Soulay, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciele: D. Holderer, pełnomocnik, wspierana przez adwokatów F. Kremera i P. E. Partscha, oraz B. Gasparottiego, eksperta)

      Sentencja

               1)

               Przyjmując system podatku od wartości dodanej dotyczący niezależnych grup osób taki jak zdefiniowany, po pierwsze, w art. 44 ust. 1 lit. y) tekstu jednolitego loi du 12 février 1979 concernant la taxe sur la valeur ajoutée w związku z art. 2 lit. a) i art. 3 règlement grand-ducal du 21 janvier 2004 relatif à l’exonération de la TVA des prestations de services fournies à leurs membres par des groupements autonomes de personnes, po drugie, w art. 4 tego rozporządzenia w związku z okólnikiem administracyjnym nr 707 z dnia 29 stycznia 2004 r. w zakresie, w jakim wyjaśnia on ów art. 4, a po trzecie, w nocie z dnia 18 grudnia 2008 r. grupy roboczej działającej w Comité d’Observation des Marchés (COBMA) (komisji obserwacji rynków) sporządzonej w porozumieniu z Administration de l’Enregistrement et des Domaines (administracją podatkową i celną), Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 2 ust. 1 lit. c), art. 132 ust. 1 lit. f), art. 168 lit. a), art. 178 lit. a), art. 14 ust. 2 lit. c) oraz art. 28 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 270 z 17.8.2015.


title: Sprawa C-106/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 25 lutego 2010 r. — Lidl & Companhia przeciwko Fazenda Pública

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 25 lutego 2010 r. — Lidl & Companhia przeciwko Fazenda Pública
   (Sprawa C-106/10)
   2010/C 113/49
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Supremo Tribunal Administrativo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lidl & Companhia

      Strona pozwana: Fazenda Pública

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 78 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 2006/112/WE (1), w związku z art. 79 akapit pierwszy lit. c) tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by w ramach wewnątrzwspólnotowych transakcji nabycia do podstawy opodatkowania podatkiem VAT wliczana była kwota podatku od pojazdów, ustanowionego w ustawie nr 22-A/2007 z dnia 29 czerwca?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1)


title: Sprawa C-351/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 12 lipca 2010 r. — Zollamt Linz Wels

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 12 lipca 2010 r. — Zollamt Linz Wels
   (Sprawa C-351/10)
   ()
   2010/C 274/14
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Zollamt Linz Wels

      Strona pozwana: Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Salzburg

      Inna strona postępowania: LAKI D.O.O.E.L.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 558 ust. 1 w związku z art. 555 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. (1), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 993/2001 z dnia 4 maja 2001 r., należy interpretować w ten sposób, że niedozwolone użycie środka transportu w ruchu wewnętrznym ma miejsce już w przy załadunku i rozpoczęciu przewozu, jeżeli używany handlowo pojazd uzyskał zezwolenie na ruch wewnętrzny między dwoma państwami członkowskimi, załadunek następuje w jednym z obu państw członkowskich, ale miejsce przeznaczenia (zaplanowane miejsce rozładunku) znajduje się w innym państwie członkowskim niż te dwa i brak jest zezwolenia obejmującego to inne państwo członkowskie?

               2)

               Czy w przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze art. 204 ust. 1 lit. a) w związku z art. 215 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. (kodeks celny) (2) należy interpretować w ten sposób, że w tej sytuacji dług celny powstaje w państwie członkowskim załadunku i to państwo członkowskie jest właściwe dla poboru należności celnych przywozowych, chociaż dopiero w chwili rozładunku okazuje się, że przewozu dokonano do państwa członkowskiego, dla którego brak jest zezwolenia na ruch wewnętrzny?

               3)

               Czy ponadto w przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze art. 61 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (3) należy interpretować w ten sposób, że w przedstawionych okolicznościach przywóz następuje w państwie członkowskim załadunku i to państwo członkowskie jest właściwe dla poboru podatku VAT z tytułu przywozu, chociaż dopiero w chwili rozładunku okazuje się, że przewozu dokonano do państwa członkowskiego, dla którego brak jest zezwolenia na ruch wewnętrzny?

      (1)  Dz.U. L 253 z 11.10.1993, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1.


title: Sprawa T-85/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 2008 r. — General Química przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor substancji chemicznych stosowanych w przemyśle gumowym — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Wymiana poufnych informacji i ustalanie cen — Przypisanie spółce dominującej — Odpowiedzialność solidarna — Grzywny — Komunikat w sprawie współpracy)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/42

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 2008 r. — General Química przeciwko Komisji
   (Sprawa T-85/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor substancji chemicznych stosowanych w przemyśle gumowym - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Wymiana poufnych informacji i ustalanie cen - Przypisanie spółce dominującej - Odpowiedzialność solidarna - Grzywny - Komunikat w sprawie współpracy)
   (2009/C 44/72)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: General Química, SA (Alava, Hiszpania); Repsol Química, SA (Madryt, Hiszpania); a także Repsol YPF, SA (Madryt) (przedstawiciele: J.M. Jiménez Laiglesia Oñate i J. Jiménez Laiglesia Oñate, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i F. Amato, a następnie F. Castillo de la Torre, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji 2006/902/WE z dnia 21 grudnia 2005 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 53 porozumienia EOG przeciwko Flexsys NV, Bayer AG, Crompton Manufacturing Company Inc. (poprzednio Uniroyal Chemical Company Inc.), Crompton Europe Ltd, Chemtura Corporation (poprzednio Crompton Corporation), General Química SA, Repsol Química SA i Repsol YPF S.A. (sprawa COMP/F/C.38.443 — Substancje chemiczne stosowane w przemyśle gumowym) (Dz.U. 2006, L 353, s. 50), a także, tytułem żądania ewentualnego, obniżenie wysokości nałożonej na skarżące grzywny.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               General Química, SA, Repsol Química, SA i Repsol YPF pokrywają koszty własne, a także koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006.


title: Sprawa C-271/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swobodny przepływ kapitału — Zakres stosowania — Otwarte fundusze emerytalne — Ograniczenie lokowania kapitału poza granicami kraju — Proporcjonalność)

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-271/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swobodny przepływ kapitału - Zakres stosowania - Otwarte fundusze emerytalne - Ograniczenie lokowania kapitału poza granicami kraju - Proporcjonalność)
   2012/C 49/04
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Montaguti i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: M. Dowgielewicz, M. Szpunar, M. Jarosz i P. Kucharski, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 56 WE — Fundusze emerytalne stanowiące część krajowego systemu obowiązkowego uczestnictwa, oparte na systemie kapitalizacji — Przepisy krajowe ograniczające lokowanie przez te fundusze kapitału za granicą i niesprzyjające takiemu lokowaniu

      Sentencja

               1)

               Utrzymując w mocy art. 143, art. 136 ust. 3 oraz art. 136a ust. 2 ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, ze zmianami, które to artykuły wprowadzają ograniczenia w inwestowaniu przez polskie otwarte fundusze emerytalne w innych państwach członkowskich, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 56 WE.

               2)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 233 z 26.9.2009.


title: Sprawa F-12/15: Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/49

         Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-12/15)
   (2015/C 089/61)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis, R. Metz, N. de Montigny, D. Verbeke i T. Van Lysebeth)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej przysługujący skarżącemu coroczny zwrot kosztów podróży na podstawie art. 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego w brzmieniu zmienionym przez rozporządzenie nr 1023/2013 Parlamentu i Rady z dnia 22 października 2013 r. zmieniające regulamin pracowniczy urzędników i WZIP.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności rozliczenia wynagrodzenia skarżącego za czerwiec 2014 r. w zakresie, w jakim stanowi ono zastosowanie po raz pierwszy art. 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego w brzmieniu mającym zastosowanie od dnia 1 stycznia 2014 r. do ustalenia przysługującego mu corocznego zwrotu kosztów podróży;

               —

               W razie potrzeby stwierdzenie nieważności standardowej decyzji z dnia 15 października 2014 r. oddalającej jego zażalenie;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa F-62/06: Skarga wniesiona w dniu  23 maja 2006 r.  — Guarnieri przeciwko Komisji

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/35

         Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2006 r. — Guarnieri przeciwko Komisji
   (Sprawa F-62/06)
   (2006/C 165/72)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Daniela Guarnieri (St-Stevens-Woluwe, Belgia) (Przedstawiciel: E. Boigelot, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Komisji z dnia 5 sierpnia 2005 r. niekorzystnej dla skarżącej w zakresie, w jakim przez zastosowanie zasady zapobiegającej kumulacji, o której mowa w art. 67 ust. 2 regulaminu pracowniczego dokonuje ona odliczenia belgijskiej renty sierocej od dodatku rodzinnego i postanawia w rezultacie, że określona kwota podlega zwrotowi z jej wynagrodzenia w oparciu o art. 85 regulaminu pracowniczego;

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 14 lutego 2006 r. oddalającej zażalenie skarżącej na zaskarżoną decyzję;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, urzędnik Komisji i matka dwojga dzieci, otrzymywała na dziecko dodatek, o którym mowa w art. 67 ust. 2 regulaminu pracowniczego. Po śmierci małżonka w dniu 19 kwietnia 2005 r. poinformowano ją, że wskutek zmiany art. 80 regulaminu pracowniczego, nie będzie jej wypłacana renta sieroca. Otrzymała natomiast dodatek rodzinny i rentę sierocą od administracji belgijskiej. Jako że całkowita kwota świadczeń wypłacanych przez tę ostatnią przewyższała wysokość wspólnotowych dodatków rodzinnych, Komisja uznała, że skarżąca nie miała już prawa do tych ostatnich dodatków.
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi przede wszystkim naruszenie art. 67 ust. 2 regulaminu pracowniczego. Bowiem jej zdaniem świadczenia otrzymywane od administracji belgijskiej nie są świadczeniami tego samego rodzaju co te wypłacane przez Wspólnotę i nie powinny zatem powodować obowiązku zwrotu, o którym mowa w tym przepisie.
   Skarżąca podnosi ponadto naruszenie obowiązku uzasadnienia każdej indywidualnej decyzji, o którym mowa w art. 25 regulaminu pracowniczego, naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, bezpieczeństwa prawnego, równości traktowania i dobrej administracji, a także obowiązku starannego działania.
   Podnosi ponadto zarzut bezprawności rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r., zmieniającego Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudnienia innych pracowników (1) w części, w której zmienia on art. 80 ust. 4 regulaminu pracowniczego bez przyjęcia przepisów przejściowych. Według skarżącej bowiem, likwidacja renty sierocej dla dzieci, których zmarły rodzic nie był urzędnikiem lub członkiem personelu tymczasowego powinna zawierać przepisy przejściowe pozwalające na wszelkie uktuarialne obliczenia w ich sytuacji.

      (1)  Dz.U. L 124 z 27.04.2004, str. 1


title: Sprawa C-457/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 28 WE i 30 WE — Wyroby budowlane — Krajowa procedura oceny zgodności — Nieuwzględnienie certyfikatów zgodności wystawionych w innych państwach członkowskich — Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie — Niewykonanie — Artykuł 228 WE — Przedmiot sporu — Określenie w trakcie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi — Późniejsze rozszerzenie — Niedopuszczalność)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/12

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-457/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 28 WE i 30 WE - Wyroby budowlane - Krajowa procedura oceny zgodności - Nieuwzględnienie certyfikatów zgodności wystawionych w innych państwach członkowskich - Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie - Niewykonanie - Artykuł 228 WE - Przedmiot sporu - Określenie w trakcie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi - Późniejsze rozszerzenie - Niedopuszczalność)
   2009/C 267/20
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i P. Andrade, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, pełnomocnik, N. Ruiz i C. Farinhas, advogados)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 228 WE — Brak wykonania wyroku Trybunału z dnia 10 listopada 2005 r. w sprawie C-432/03 — Wniosek o nałożenie kary pieniężnej

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 297 z 8.12.2007.


title: Sprawa T-296/13: Postanowienie Sądu z dnia 16 lipca 2015 r. – Adler Modemärkte/OHIM – Blufin (MARINE BLEU)

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/51

         Postanowienie Sądu z dnia 16 lipca 2015 r. – Adler Modemärkte/OHIM – Blufin (MARINE BLEU)
   (Sprawa T-296/13) (1)

   (2015/C 320/68)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 226 z 3.8.2013.


title: Sprawa C-95/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2016 r. w sprawie T-112/13, Mondelez UK Holdings & Services Ltd/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 22 lutego 2017 r. przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/9

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2016 r. w sprawie T-112/13, Mondelez UK Holdings & Services Ltd/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 22 lutego 2017 r. przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
   (Sprawa C-95/17 P)
   (2017/C 161/12)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Mondelez UK Holdings & Services Ltd, dawniej Cadbury Holdings Ltd; Société des produits Nestlé SA

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               obciążenie Mondelez UK Holdings & Services Ltd kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Naruszenie art. 36 zdanie pierwsze Statutu Trybunału Sprawiedliwości

   Sąd oparł swój wyrok na sprzecznym rozumowaniu, przyjmując z jednej strony, że „dowód może zostać przedstawiony w odniesieniu do wszystkich zainteresowanych państw członkowskich łącznie”, z drugiej jednak strony wymagając, aby uzyskanie przez znak odróżniającego charakteru zostało wykazane dla każdego z państw członkowskich z osobna (zob. pkt 139 zaskarżonego wyroku).

      Naruszenie art. 7 ust. 3 oraz art. 52 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009
       (1)

   Sąd błędnie zastosował orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości wynikające z wyroku z dnia 24 maja 2012 r., Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG/OHIM, C-98/11 P, EU:C:2012:307, pkt 62, 63 (zwanego dalej „wyrokiem w sprawie Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli”), wymagając przedstawienia dowodu na uzyskanie przez znak odróżniającego charakteru w każdym z państw członkowskich z osobna.
   Sąd powinien był zbadać, czy dowody przedstawione przez właściciela unijnego znaku towarowego potwierdzają uzyskanie przez znak charakteru odróżniającego w całej Unii Europejskiej, bez względu na istniejące granice krajowe.
   Skupiając się tylko na rynkach krajowych, Sąd błędnie pominął okoliczność, że terytorialny zakres rozpoznawalności znaku towarowego jest tylko jednym z kryteriów branych pod uwagę przy dokonywaniu oceny, czy znak uzyskał odróżniający charakter w następstwie używania w całej Unii Europejskiej. Sąd popełnił zatem błąd, nie uwzględniając kryteriów mających znaczenie w kontekście „jednolitego rynku”, w szczególności (i) części odbiorców, co do których wykazano, że znak towarowy jest im znany, w porównaniu do ogółu konsumentów w Unii Europejskiej; (ii) znaczenia geograficznego oraz rozkładu obszarów, co do których uzyskanie odróżniającego charakteru przez znak zostało wykazane; oraz (iii) gospodarczego znaczenia obszarów, co do których uzyskanie odróżniającego charakteru przez znak zostało wykazane dla danej części europejskiego rynku towarów i usług.
   Rozwiązania przyjętego w zaskarżonym wyroku nie da się uzasadnić publicznym interesem, na którym opiera się rozpatrywana bezwzględna podstawa unieważnienia prawa do znaku. Istnieją mechanizmy pozwalające na zrównoważenie prawa właściciela unijnego znaku towarowego do dochodzenia swoich wyłącznych praw nawet w tych państwach członkowskich, w których uzyskany przez unijny znak towarowy odróżniający charakter różni się od odróżniającego charakteru uzyskanego przez ten znak w innych państwach członkowskich.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1; sprostowania: Dz.U. 2016, L 79, s. 44; Dz.U. 2016, L 261, s. 10).


title: Sprawa T-400/13: Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2013 r. — L’Oréal przeciwko OHIM — Cosmetica Cabinas (AINHOA)

text:
               12.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/9

         Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2013 r. — L’Oréal przeciwko OHIM — Cosmetica Cabinas (AINHOA)
   (Sprawa T-400/13)
   2013/C 298/16
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: L’Oréal (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci M. Granado Carpenter i M. Polo Carreño)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Cosmetica Cabinas, SL (El Masnou, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 6 czerwca 2013 r. w sprawie R 1643/2012-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „AINHOA” — wspólnotowy znak towarowy nr 2 720 811

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Cosmetica Cabinas, SL

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego oparła się na art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 w związku z art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) lub art. 8 ust. 5 w związku z art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009.


title: Sprawa C-469/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 14 października 2014 r. – Masterrind GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 14 października 2014 r. – Masterrind GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
      (Sprawa C-469/14)
      (2015/C 016/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Masterrind GmbH

         Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy uregulowanie pkt 1.4 rozdziału V załącznika I do rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniającego dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 1255/97 (1), zgodnie z którym zwierzętom należy zapewnić po 14 godzinach podróży okres odpoczynku trwający przynajmniej jedną godzinę, wystarczający w szczególności na podanie płynów oraz jeżeli jest to konieczne, na karmienie, po którym to okresie odpoczynku mogą być transponowane przez kolejne 14 godzin, należy interpretować w ten sposób, że okresy transportu mogą być również przerywane okresem odpoczynku, który trwa dłużej niż godzinę, lub kilkoma okresami odpoczynku, z których jeden trwa przynajmniej godzinę?

                  2)

                  Czy agencja płatnicza państwa członkowskiego jest związana adnotacją urzędowego lekarza weterynarii w miejscu wywozu zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 817/2010 z dnia 16 września 2010 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do wymagań dotyczących przyznania refundacji wywozowych związanych z dobrostanem żywego bydła w czasie transportu (2) z tym skutkiem, że zgodność z prawem odmowy udzielenia adnotacji może być skontrolowania jedynie przez organ, który odpowiada za działania granicznego lekarza weterynarii, czy też adnotacja urzędowego lekarza weterynarii stanowi jedynie zwykłą urzędową czynność proceduralną, która może zostać podważona wyłącznie w ramach przysługujących środków zaskarżenia przeciwko decyzji agencji płatniczej?

         (1)  Dz.U. L 3, s. 1.

         (2)  Dz.U. L 245, s. 16.


title: Sprawa T-500/15: Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2015 r. – LG Electronics/OHIM – Cyrus Wellness Consulting (VIEWTY PRO)

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/42

         Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2015 r. – LG Electronics/OHIM – Cyrus Wellness Consulting (VIEWTY PRO)
   (Sprawa T-500/15)
   (2015/C 354/51)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: LG Electronics, Inc. (Seul, Republika Korei) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Cyrus Wellness Consulting GmbH (Berlin, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „VIEWTY PRO” – zgłoszenie nr 9 125 071

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 czerwca 2015 r. w sprawie R 1940/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-65/12 P: Odwołanie wniesione w dniu 16 lutego 2012 r. przez Guido Stracka od postanowienia wydanego w dniu 7 grudnia 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-44/05 RENV, Strack przeciwko Komisji

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/27

         Odwołanie wniesione w dniu 16 lutego 2012 r. przez Guido Stracka od postanowienia wydanego w dniu 7 grudnia 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-44/05 RENV, Strack przeciwko Komisji
   (Sprawa T-65/12 P)
   2012/C 118/46
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Guido Strack (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: H. Tettenborn, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie w całości postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) wydanego w dniu 7 grudnia 2011 r. w sprawie F-44/05 RENV;

               —

               zasądzenie od pozwanej, zgodnie z żądaniem skarżących sformułowanym w pkt A.4.1. pisma procesowego z dnia 21 lutego 2011 r. w postępowaniu w sprawie F-44/05 RENV i uzasadnionego w pkt 78-85 tego pisma procesowego, zapłaty na rzecz skarżącego zadośćuczynienia z tytułu przewlekłości postępowania na podstawie art. 6 EKPC w wysokości, co najmniej, 2 500 EUR;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów niniejszego postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy: naruszenie nakazu ustanowienia sądu na mocy ustawy, art. 6 ust. 1 europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (EKPC), art. 47 ust. 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (karty) i art. 4 ust. 4 załącznika I do statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
               W tym kontekście wnoszący odwołanie podnosi, że początkowo sprawa została przydzielona innej izbie Sądu do spraw Służby Publicznej, a dla późniejszego ponownego przydzielenia sprawy brak jest wymaganej podstawy prawnej.

               2)

               Zarzut drugi: naruszenie art. 8 ust. 2 załącznika I do statutu Trybunału Sprawiedliwości, a zarazem art. 73 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej
               Wnoszący odwołanie podnosi w tym kontekście, że w związku z żądaniem wnoszącego odwołanie, sformułowanym nie w skardze, lecz dopiero w późniejszym piśmie procesowym, wydanie postanowienia o przekazaniu sprawy do rozpoznania nie jest możliwe, ponieważ żądanie to nie jest samodzielne i nie może zostać oddzielone od sprawy.

               3)

               Zarzut trzeci: naruszenie art. 8 ust. 2 załącznika I do statutu Trybunału Sprawiedliwości i art. 73 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej
               Wnoszący odwołanie podnosi ponadto, że spór prawny jest związany ze stosunkiem pracy, z czego, zgodnie z art. 1 załącznika I do statutu Trybunału Sprawiedliwości, wynika właściwość Sądu do spraw Służby Publicznej.

               4)

               Zarzut czwarty: naruszenie art. 6 ust. 1 EKPC i art. 47 karty
               Wnoszący odwołanie podnosi w końcu, że na skutek przyjętej linii postępowania Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył zasady zagwarantowania prawa do bycia wysłuchanym przez sąd i postępowania kontradyktoryjnego oraz potraktował go niesprawiedliwie.


title: Sprawa F-70/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 sierpnia 2016 r. – Cobo Benito/Komisja

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/35

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 sierpnia 2016 r. – Cobo Benito/Komisja
   (Sprawa F-70/14) (1)

   (2016/C 371/44)
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 388 z 3.11.2014, s. 28.


title: Sprawa T-128/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 czerwca 2008 r. — Piccinni-Leopardi przeciwko Komisji

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/35

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 czerwca 2008 r. — Piccinni-Leopardi przeciwko Komisji
   (Sprawa T-128/04) (1)

   (2008/C 197/64)

      Język postępowania: francuski

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 118 z 30.4.2004.


title: Sprawa T-441/15: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2015 r. – European Dynamics Luxembourg i in./Europejska Agencja Leków

text:
               5.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/26

         Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2015 r. – European Dynamics Luxembourg i in./Europejska Agencja Leków
   (Sprawa T-441/15)
   (2015/C 328/24)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg SA (Luksemburg, Luksemburg), Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja), European Dynamics Belgium SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: I. Ampazis i M. Sfyri, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Leków (EMA), doręczonej wiadomością elektroniczną dyrektora zasobów technologicznych i informatycznych z dnia 4 czerwca 2015 r., w której to decyzji EMA odrzuciła dwóch z kandydatów przedstawionych przez skarżące w odpowiedzi na żądanie świadczenia usług nr SC001 (request form for services) w ramach umowy ramowej EMA/2012/10/TIC,

               —

               zasądzenie od EMA naprawienia szkody poniesionej przez skarżące wskutek utraty możliwości zawarcia szczególnej umowy dotyczącej kierownika projektu (project manager) w związku z żądaniem świadczenia usług nr SC001 (request form for services), którą to szkodę szacują one ex aequo et bono na 8  000 EUR, powiększoną o odsetki liczone od dnia wydania orzeczenia lub w jakiejkolwiek innej kwocie ustalonej przez Sąd oraz

               —

               obciążenie EMA wszystkimi kosztami poniesionymi przez skarżące.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem skarżących należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 263 TFUE, gdyż jest ona sprzeczna z zasadą proporcjonalności mającą zastosowanie do zamówień publicznych. W szczególności w drodze zaskarżonej decyzji odrzucono kandydatów skarżących z powodu braku poświadczenia metodologii PRINCE2, to jest kryterium, które nie jest ani odpowiednie, ani konieczne, i które jest zatem sprzeczne z zasadą proporcjonalności mającą zastosowanie do zamówień publicznych.
   Wobec powyższego EMA dopuściła się poważnego naruszenia określonego przepisu prawa (art. 102 ust. 1 rozporządzenia finansowego), który ma na celu przyznanie praw jednostkom, wyrządzając szkodę skarżącym, gdyż utraciły one możliwość zawarcia szczególnej umowy dotyczącej kierownika projektu (project manager), w związku z czym spełnione są przesłanki do naprawienia szkody poniesionej przez skarżące.


title: Sprawa C-495/08: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 85/337/EWG — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne — Obowiązek uzasadnienia decyzji w przedmiocie niepoddawania projektu ocenie)

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/5

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-495/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 85/337/EWG - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne - Obowiązek uzasadnienia decyzji w przedmiocie niepoddawania projektu ocenie)
   2010/C 11/07
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Oliver, J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: L. Seeboruth i H. Walker, pełnomocnicy, J. Maurici, barrister)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40) — Obowiązek uzasadnienia decyzji w przedmiocie niepoddawania projektu ocenie

      Sentencja

               1)

               Poprzez niepoddanie wniosków o zmianę planu wydobycia minerałów („Review of Mineral Planning”) złożonych w Walii przed dniem 15 listopada 2000 r. wymogom określonym w art. 2 ust. 1 oraz art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne znowelizowanej na mocy dyrektywy Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 32 z 7.2.2009 r.


title: Sprawa T-53/12: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2012 r. — CF Sharp Shipping Agencies Pte przeciwko Radzie

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/29

         Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2012 r. — CF Sharp Shipping Agencies Pte przeciwko Radzie
   (Sprawa T-53/12)
   2012/C 89/48
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CF Sharp Shipping Agencies Pte Ltd (Singapur, Singapur) (przedstawiciele: S. Drury, Solicitor, K. Adamantopoulos i J. Cornelis, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 (1) i rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 (2) ab initio i z natychmiastowym skutkiem w zakresie w jakim dotyczą one umieszczenia strony skarżącej załączniku do rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 3 zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym stwierdzając, że strona skarżąca jest firmą-przykrywką Islamic Republic of Iran Shipping Lines (IRISL), należy do IRISL lub jest przez nie kontrolowana strona pozwana w sposób oczywisty przeinaczyła fakty i w sposób oczywisty błędnie zastosowała art. 16 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 poprzez umieszczenie strony skarżącej w załączniku do tego rozporządzenia.

               2)

               Zarzut drugi, zgodnie z którym strona pozwana nie wywiązała się z obowiązku uzasadnienia ustanowionego w art. 296 TFUE i art. 36 ust. 3 rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010.

               3)

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym niewywiązanie się przez stronę pozwaną z obowiązku uzasadnienia doprowadziło do naruszenia prawa do obrony strony skarżącej a w szczególności jej prawa do bycia wysłuchaną i prawa do skutecznej kontroli sądowej.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 11).

      (2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1).


title: Sprawa T-169/13: Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2016 r. – Benelli Q. J./OHIM – Demharter (MOTO B) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego MOTO B — Wcześniejsze niezarejestrowane graficzne krajowe znaki towarowe MOTOBI — Względna podstawa odmowy rejestracji — Dowód powszechnej znajomości wcześniejszych niezarejestrowanych znaków towarowych — Artykuł 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 6 bis konwencji paryskiej — Dowody przedstawione na poparcie sprzeciwu po upływie wyznaczonego terminu — Nieuwzględnienie — Swobodna ocena przysługująca izbie odwoławczej — Przepis odmienny — Okoliczności stojące na przeszkodzie uwzględnieniu dodatkowych lub uzupełniających dowodów — Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 — Zasady 19 i 20 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 — Zasada 50 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2868/95 — Artykuł 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/29

         Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2016 r. – Benelli Q. J./OHIM – Demharter (MOTO B)
   (Sprawa T-169/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego MOTO B - Wcześniejsze niezarejestrowane graficzne krajowe znaki towarowe MOTOBI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Dowód powszechnej znajomości wcześniejszych niezarejestrowanych znaków towarowych - Artykuł 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 6 bis konwencji paryskiej - Dowody przedstawione na poparcie sprzeciwu po upływie wyznaczonego terminu - Nieuwzględnienie - Swobodna ocena przysługująca izbie odwoławczej - Przepis odmienny - Okoliczności stojące na przeszkodzie uwzględnieniu dodatkowych lub uzupełniających dowodów - Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 - Zasady 19 i 20 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 - Zasada 50 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2868/95 - Artykuł 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia])
   (2016/C 098/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Benelli Q. J. Srl (Pesaro, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Lukácsi i B. Bozóki)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo F. Mattina, następnie P. Bullock, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Demharter GmbH (Dillingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Kohn)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 stycznia 2013 r. (sprawa R 95/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Benelli Q. J. Srl a Demharter GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Benelli Q. J. Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.


title: Sprawa C-300/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 17 czerwca 2011 r. — ZZ przeciwko Secretary of State for the Home Department

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 17 czerwca 2011 r. — ZZ przeciwko Secretary of State for the Home Department
   (Sprawa C-300/11)
   2011/C 252/37
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: ZZ

      Strona pozwana: Secretary of State for the Home Department

      Pytania prejudycjalne

   Czy zasada skutecznej ochrony sądowej wyrażona w art. 30 ust. 2 dyrektywy 2004/38 (1) i interpretowana w świetle art. 346 ust. 1 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wymaga, aby organ sądowy rozpoznający odwołanie od decyzji o wydaleniu obywatela Unii Europejskiej z państwa członkowskiego ze względów porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego na podstawie rozdziału VI dyrektywy 2004/38 zapewnił przekazanie temu obywatelowi Unii Europejskiej informacji o zasadniczych względach przemawiających przeciwko niemu pomimo faktu, że organy państwa członkowskiego, a także właściwy krajowy sąd, po przeprowadzeniu analizy całości materiału dowodowego przedstawionego przez organy państwa członkowskiego w odniesieniu do obywatela Unii Europejskiej, uznały, że ujawnienie zasadniczych względów przemawiających przeciwko niemu byłoby sprzeczne z interesami bezpieczeństwa państwa?

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77).


title: Sprawa T-214/06: Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2006 r. — Imperial Chemical Industries przeciwko Komisji

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/11

         Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2006 r. — Imperial Chemical Industries przeciwko Komisji
   (Sprawa T-214/06)
   (2006/C 237/20)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Imperial Chemical Industries plc (ICI) (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (Przedstawiciele: D. Anderson, QC, adwokaci H. Rosenblatt i B. Lebrun oraz W. Turner i S. Berwick, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 lit. c) zaskarżonej decyzji lub ewentualnie

               —

               zmiana art. 2 lit. c) zaskarżonej decyzji poprzez obniżenie grzywny nałożonej na ICI oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 2098 wersja ostateczna z dnia 31 maja 2006 r. w sprawie COMP/F/38.645 — Metakrylany, w której Komisja uznała, że skarżąca naruszyła art. 81 traktatu WE oraz art. 53 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, uczestnicząc w porozumieniach, decyzjach i uzgodnionych praktykach, polegających na dyskusjach w sprawie cen; zawieraniu, wprowadzaniu w życie i nadzorowaniu porozumień cenowych w formie podwyżek cen lub przynajmniej stabilizowania istniejących poziomów cen, dyskusjach w sprawie wprowadzenia dodatkowych kosztów usług dla klientów, wymianie ważnych pod względem handlowym i poufnych informacji dotyczących rynku i/lub przedsiębiorstw oraz uczestnicząc w regularnych spotkaniach i utrzymując innego rodzaju kontakty w celu ułatwienia naruszenia
   W pierwszej kolejności skarżąca podnosi, że Komisja nie spełniła ciążącego na niej na podstawie art. 2 rozporządzenia Rady nr 1/2003 (1) obowiązku przedstawienia dowodów w odniesieniu do naruszenia dotyczącego mieszanek odlewniczych polimetakrylanu metylu, ponieważ swoje stwierdzenie o uczestnictwie skarżącej w kartelu oparła na niektórych fragmentach wniosków o zwolnienie i obniżenie grzywien, które nie były poparte żadnymi dowodami i były sprzeczne w istotnych punktach, ponieważ dotyczyły mieszanek odlewniczych polimetakrylanu metylu oraz okresu, w którym skarżąca prowadziła działalność związaną z akrylanami. Skarżąca podnosi, że przedstawiony przez Komisję materiał dowodowy nie jest wystarczający do spełnienia ciążącego na niej obowiązku poparcia każdego stwierdzenia naruszenia niezbitymi i wiarygodnymi dowodami.
   W drugiej kolejności skarżąca stwierdza, że Komisja nie uzasadniła elementu wagi naruszenia w ramach obliczania kwoty grzywny, przez co naruszyła art. 253 WE.
   Skarżąca podnosi po trzecie, że Komisja naruszyła prawo, traktując skarżącą oraz spółkę Lucite jako podmioty konkurencyjne, nie zaś kolejnych uczestników zarzucanego naruszenia, przez co jego wpływ na konkurencję został uwzględniony dwukrotnie. Zdaniem skarżącej, skutkiem tego było nałożenie na skarżącą oraz spółkę Lucite wyższej końcowej kwoty grzywny tylko z powodu tego, że nastąpiły zmiany własnościowe w ramach spornej działalności.
   Skarżąca stwierdza po czwarte, że Komisja zastosowała błędne kryterium w celu zastosowania względem niej podwyżki grzywny w celach odstraszających, ponieważ oparła się ona wyłącznie na obrotach skarżącej i nie rozważyła czynników stanowiących o jej możliwościach gospodarczych. Skarżąca utrzymuje ponadto, że wspomniana podwyżka jest nieproporcjonalna w stosunku do tej zastosowanej względem drugiej strony kartelu.
   Po piąte skarżąca twierdzi, że Komisja niesłusznie odmówiła jej skorzystania z możliwości obniżenia grzywny w zamian za współpracę świadczoną poza zakresem komunikatu w sprawie współpracy (2). Skarżąca jest zdania, że dowody dobrowolnie dostarczone Komisji istotnie zwiększają wartość dowodów w rozumieniu wspomnianego komunikatu w sprawie współpracy.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 2003, str. 1).

      (2)  Obwieszczenie Komisji w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli (Dz.U. 2002, C 45, str. 3).


title: Sprawa C-174/03: Postanowienie prezesa drugiej izby Trybunału z dnia  23 marca 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sardegna-Włochy)) — Impresa Portuale di Cagliari Srl przeciwko Tirrenia di Navigazione SpA

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/28

         Postanowienie prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 23 marca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sardegna-Włochy)) — Impresa Portuale di Cagliari Srl przeciwko Tirrenia di Navigazione SpA
   (Sprawa C-174/03) (1)

   (2006/C 178/47)

      Język postępowania: włoski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 213 z 6.9.2003


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie C-180/00 Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Reżim prawny stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich — Przywóz cukru i mieszanek cukru i kakao — Rozporządzenie (WE) nr 465/2000 — Skarga o stwierdzenie nieważności — Środki ochronne — Proporcjonalność)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 14 lipca 2005 r.
   w sprawie C-180/00 Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Reżim prawny stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich - Przywóz cukru i mieszanek cukru i kakao - Rozporządzenie (WE) nr 465/2000 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Środki ochronne - Proporcjonalność)
   (2005/C 217/02)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-180/00, Królestwo Niderlandów (pełnomocnicy: M. Fierstra i J. van Bakel) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: T. van Rijn i C. van der Hauwaert), popieranej przez Królestwo Hiszpanii (pełnomocnik: N. Díaz Abad) i przez Republikę Francuską (pełnomocnicy: G. de Bergues i D. Colas), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, wniesioną w dniu 12 maja 2000 r., Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Silva de Lapuerta, R. Schintgen (sprawozdawca), G. Arestis i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 14 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Skarga zostaje oddalona.

               2.

               Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3.

               Królestwo Hiszpanii i Republika Francuska ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 211 z 22.07.2000.


title: Sprawa T-621/14: Wyrok Sądu z dnia 24 czerwca 2015 r. – Infocit/OHIM – DIN (DINKOOL) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego DINKOOL — Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy DIN — Wcześniejszy krajowy identyfikator firmy DIN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/26

         Wyrok Sądu z dnia 24 czerwca 2015 r. – Infocit/OHIM – DIN (DINKOOL)
   (Sprawa T-621/14) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego DINKOOL - Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy DIN - Wcześniejszy krajowy identyfikator firmy DIN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   (2015/C 262/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Infocit – Prestação de Serviços, Comércio Geral e Indústria, Lda (Luanda, Republika Angoli) (przedstawiciel: adwokat A. Oliveira)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: DIN – Deutsches Institut für Normung eV (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Bagh)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 czerwca 2014 r. (sprawa R 1312/2013-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między DIN – Deutsches Institut für Normung eV a Infocit – Prestação de Serviços, Comércio Geral e Indústria, Lda.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Infocit – Prestação de Serviços, Comércio Geral e Indústria, Lda pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

               3)

               DIN – Deutsches Institut für Normung eV pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 351 z 6.10.2014.


title: Sprawa C-489/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Lahr (Niemcy) w dniu 5 listopada 2007 r. — Pia Messner przeciwko Stefanowi Krügerowi, SFK Laptophandel

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Lahr (Niemcy) w dniu 5 listopada 2007 r. — Pia Messner przeciwko Stefanowi Krügerowi, SFK Laptophandel
   (Sprawa C-489/07)
   (2008/C 22/48)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Amtsgericht Lahr
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pia Messner

      Strona pozwana: Stefan Krüger, SFK Laptophandel
   Pytanie prejudycjalne
   Czy wykładni art. 6 ust. 2 dyrektywy 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość w związku z ust. 1 zdanie drugie tego samego artykułu należy dokonywać w ten sposób (1), że w sprzeczności z nim stoi przepis prawa krajowego, który, w przypadku rozwiązania przez konsumenta umowy w wyznaczonym na to terminie, uprawnia sprzedawcę do żądania odszkodowania za używanie dostarczonego produktu?

      (1)  Dz.U. L 144, str. 19.