title: Sprawa T-752/15: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2015 r. – European Dynamics Luxembourg przeciwko Evropaïkí Dynamikí/Komisja

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/40

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2015 r. – European Dynamics Luxembourg przeciwko Evropaïkí Dynamikí/Komisja
   (Sprawa T-752/15)
   (2016/C 068/51)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg SA (Luksemburg, Luksemburg) i Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci M. Sfyrí i Ch. Dede)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej, doręczonej jej pismem z dnia 29 października 2015 r., DIGIT/R/3/SDP/PT 5107460 (2015), w której to decyzji Komisja zaklasyfikowała na szóstym miejscu ofertę strony skarżącej na jedną z trzech odrębnych partii (partię nr 3) w ramach otwartego postępowania przetargowego nr DIGIT/R3/PO/2015/0008 – STIS IV, oznaczonego „Support and consulting services for technical informatics staff IV (STIS IV)”;

               —

               nakazanie Komisji naprawienia szkody poniesionej przez stronę skarżącą wskutek utraty możliwości zaklasyfikowania jej na pierwszym miejscu w odniesieniu do partii nr 1 porozumienia ramowego STIS IV; oraz

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem strony skarżącej należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, gdyż zawiera ona niewystarczające uzasadnienie: i) w odniesieniu do oceny oferty technicznej; ii) w odniesieniu do powodów, z jakich oferty finansowe spółek i konsorcjów, którym udzielono zamówienia w wyniku przetargu, nie zostały uznane za anormalnie niskie, a także z powodu naruszenia przez Komisję dokumentów umownych i prawa Unii w zakresie istnienia oczywistych błędów w ocenie.


title: Sprawa C-463/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 17 sierpnia 2016 r. – Stadion Amsterdam CV/Staatssecretaris van Financiën

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 17 sierpnia 2016 r. – Stadion Amsterdam CV/Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-463/16)
   (2016/C 410/09)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Stadion Amsterdam CV

      Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 12 ust. 3 lit. a) szóstej dyrektywy (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku usługi, która dla celów poboru VAT stanowi jedno świadczenie, składa się z dwóch lub więcej określonych i swoistych elementów, dla których – jeśli miałyby one zostać potraktowane jako odrębne usługi – obowiązywałyby rożne stawki VAT, pobór VAT od tej usługi, składającej się z kilku elementów, musi nastąpić w oparciu o różne stawki obowiązujące dla poszczególnych jej elementów, o ile wynagrodzenie za ową usługę może zostać podzielone w sposób prawidłowo odzwierciedlający stosunek pomiędzy owymi elementami?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17.05.1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. 1977 L 145, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 9, t. 1, s. 23 ze zm.)


title: Sprawa T-266/17: Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2017 r. – Kwizda Holding/EUIPO – Dermapharm (UROAKUT)

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/27

         Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2017 r. – Kwizda Holding/EUIPO – Dermapharm (UROAKUT)
   (Sprawa T-266/17)
   (2017/C 202/43)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Kwizda Holding GmbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: adwokaci L. Wiltschek, D. Plasser i K. Majchrzak)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Dermapharm GmbH (Wiedeń, Austria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „UROAKUT” – zgłoszenie nr 13 854 146

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 marca 2017 r. w sprawie R 1221/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie niniejszej skargi i zmiana zaskarżonej decyzji poprzez oddalenie sprzeciwu wniesionego wobec zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 13 854 146; ewentualnie stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Izbie Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) celem ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania przed Sądem i przed Izbą Odwoławczą;

               —

               w przypadku wstąpienia przez interwenienta do postępowania, obciążenie go kosztami postępowania przed Wydziałem Sprzeciwów.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-182/17: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2017 r. – Novartis/EUIPO – Chiesi Farmaceutici (AKANTO)

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/32

         Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2017 r. – Novartis/EUIPO – Chiesi Farmaceutici (AKANTO)
   (Sprawa T-182/17)
   (2017/C 161/46)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Novartis AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat L. Junquera Lara

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Chiesi Farmaceutici SpA (Parma, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „AKANTO” – zgłoszenie nr 13 289 781

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 stycznia 2017 r. w sprawie R 531/2016-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               orzeczenie, że art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 nie stoi na przeszkodzie rejestracji przedmiotowego znaku towarowego (unijny znak towarowy nr 13 289 781) w odniesieniu do towarów z klasy 5, które zostały określone w zgłoszeniu;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-189/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Zuid-Chemie BV przeciwko Philippo's Mineralenfabriek NV/SA (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych i handlowych — Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Wyrażenie miejsce, gdzie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę )

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Zuid-Chemie BV przeciwko Philippo's Mineralenfabriek NV/SA
   (Sprawa C-189/08) (1)

   (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych i handlowych - Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Wyrażenie „miejsce, gdzie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę”)
   2009/C 220/18
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Zuid-Chemie BV

      Strona pozwana: Philippo's Mineralenfabriek NV/SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) — Wykładnia art. 5 initio i art. 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12 s. 1) — Wykładnia pojęcia „sąd miejsca, gdzie nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę” — Miejsce, gdzie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę — Miejsce, gdzie nastąpiło zdarzenie powodującego szkodę („Handlungsort”) i miejsce, w którym wystąpiła szkoda („Erfolgsort”) — Kryteria zastosowania łączników

      Sentencja

   Artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że w ramach sporu takiego jak w postępowaniu przed sądem krajowym wyrażenie „miejsce, gdzie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę”, oznacza miejsce, w którym wystąpiła pierwotna szkoda wskutek zwykłego użycia produktu w celu, dla którego był on przeznaczony.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 271 z 29.10.2005.

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/35

         (2005/C 281/63)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 271 z 29.10.2005.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 257 z 15.10.2005.

      Dz.U. C 243 z 1.10.2005.

      Dz.U. C 229 z 17.9.2005.

      Dz.U. C 217 z 3.9.2005.

      Dz.U. C 205 z 20.8.2005.

      Dz.U. C 193 z 6.8.2005.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa C-302/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 20 czerwca 2012 r. — X, druga strona: Minister van Financiën

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 20 czerwca 2012 r. — X, druga strona: Minister van Financiën
   (Sprawa C-302/12)
   2012/C 287/32
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona wnosząca kasację: X

      Strona przeciwna: Minister van Financiën

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykonywanie kompetencji podatkowych przez dwa państwa członkowskie, w szczególności pobór podatku rejestracyjnego od pojazdu silnikowego, jest nieograniczone w przypadku, gdy obywatelka Unii zamieszkuje w dwóch państwach członkowskich zgodnie z krajowymi przepisami prawa i rzeczywiście stale używa w obu tych państwach pojazdu silnikowego będącego jej własnością?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: czy zasada proporcjonalności może mieć korygujący skutek w ramach poboru podatku rejestracyjnego w przypadku takim jak niniejszy, a jeżeli tak, to czy ta zasada oznacza, że jedno lub każde z państw członkowskich musi narzucić sobie ograniczenia w wykonywaniu swoich kompetencji podatkowych i w jaki sposób?


title: Sprawa F-114/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 16 lipca 2014 r. – Klar i Fernandez Fernandez przeciwko Komisji (Służba publiczna — Komitet pracowniczy Komisji — Komitet centralny — Wyznaczenie członków sekcji lokalnej w Luksemburgu do centralnego komitetu pracowniczego — Odwołanie przez sekcję lokalną jednego z jej członków reprezentujących ją w ramach komitetu centralnego — Odmowa przez organ powołujący uznania zgodności z prawem decyzji o odwołaniu — Interes prawny — Niedopełnienie wymogów postępowania poprzedzającego wniesienie skargi — Przekroczenie terminu do wniesienia zażalenia — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/74

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 16 lipca 2014 r. – Klar i Fernandez Fernandez przeciwko Komisji
   (Sprawa F-114/13) (1)

   ((Służba publiczna - Komitet pracowniczy Komisji - Komitet centralny - Wyznaczenie członków sekcji lokalnej w Luksemburgu do centralnego komitetu pracowniczego - Odwołanie przez sekcję lokalną jednego z jej członków reprezentujących ją w ramach komitetu centralnego - Odmowa przez organ powołujący uznania zgodności z prawem decyzji o odwołaniu - Interes prawny - Niedopełnienie wymogów postępowania poprzedzającego wniesienie skargi - Przekroczenie terminu do wniesienia zażalenia - Oczywista niedopuszczalność))
   2014/C 315/124
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strony skarżące: Robert Klar (Grevenmacher, Luksemburg) i Francisco Fernandez Fernandez (Steinsel, Luksemburg) (przedstawiciele: A. Salerno i B. Cortese, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Ehrbar, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji organu powołującego o odmowie uznania za zgodną z prawem decyzji lokalnego komitetu pracowniczego w Luksemburgu w sprawie odwołania pełnomocnictwa udzielonego pełnomocnikowi do reprezentowania go w ramach centralnego komitetu pracowniczego Komisji

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               R. Klar i F. Fernandez Fernandez pokryją własne koszty, a także zostają obciążeni kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014, s. 53.


title: Sprawa C-75/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Markkinaoikeus (Finlandia) w dniu 19 lutego 2015 r. – Viiniverla Oy/Sosiaali- ja terveysalan lupa- ja valvontavirasto

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/40

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Markkinaoikeus (Finlandia) w dniu 19 lutego 2015 r. – Viiniverla Oy/Sosiaali- ja terveysalan lupa- ja valvontavirasto
   (Sprawa C-75/15)
   (2015/C 138/54)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Markkinaoikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Viiniverla Oy

      Strona pozwana: Sosiaali- ja terveysalan lupa- ja valvontavirasto

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy przy dokonywaniu oceny zaistnienia przywołania w rozumieniu art. 16 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 z dnia 15 stycznia 2008 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 (1) należy odesłać do przeciętnego, właściwie poinformowanego, dostatecznie uważnego i rozsądnego konsumenta?

               2.

               Jakie znaczenie – przy ocenie ustanowionego dla celów ochrony oznaczenia geograficznego „Calvados” zakazu używania nazwy „Verlados” dla napoju alkoholowego wytwarzanego z jabłek, wprowadzanego na rynek pod tą nazwą w Finlandii – dla wykładni pojęcia „przywołania” w rozumieniu art. 16 lit. b) rozporządzenia nr 110/2008 i zastosowania owego rozporządzenia mają następujące okoliczności:

                           a.

                           element początkowy („Verla”) nazwy „Verlados” odnosi się do miejscowości w Finlandii, która może być znana fińskiemu konsumentowi;

                           b.

                           element początkowy („Verla”) nazwy „Verlados” wskazuje na producenta owego wyrobu, spółkę Viiniverla Oy;

                           c.

                           „Verlados” jest produktem lokalnym wytwarzanym w Verli, sprzedawanym w restauracji należącej do zakładu w ilości wynoszącej przeciętnie parę setek litrów na rok i możliwym do nabycia w ograniczonej ilości na zamówienie w państwowej spółce dystrybucji napojów alkoholowych w rozumieniu ustawy w sprawie alkoholu;

                           d.

                           słowa „Verlados” i „Calvados” mają tylko jedną wspólną sylabę z trzech sylab („dos”), jednak identyczne są ich ostatnie cztery litery („ados”), a więc w sumie połowa ich liter?

               3.

               W przypadku, gdyby nazwa „Verlados” została uznana za przywołanie w rozumieniu art. 16 lit. b) rozporządzenia nr 110/2008, czy jej użycie może być jednak uzasadnione poprzez jedną z okoliczności wskazanych powyżej lub poprzez inną okoliczność, np. w związku z tym, że przynajmniej fiński konsument nie może odnieść wrażenia, że „Verlados” został wyprodukowany we Francji?

      (1)  Dz.U. L 39, s. 16.


title: Sprawa T-734/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 17 grudnia 2015 r. przez Komisję Europejską od wyroku wydanego w dniu 6 października 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-119/14 FE/Komisja

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/36

         Odwołanie wniesione w dniu 17 grudnia 2015 r. przez Komisję Europejską od wyroku wydanego w dniu 6 października 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-119/14 FE/Komisja
   (Sprawa T-734/15 P)
   (2016/C 068/46)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Simonetti et G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: FE (Luksemburg, Luksemburg)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 6 października 2015 r. w sprawie F-119/14 FE/Komisja;

               —

               oddalenie skargi wniesionej przez FE w sprawie F-119/14 jako bezzasadnej;

               —

               orzeczenie, że każda ze stron pokrywa własne koszty poniesione w niniejszej instancji;

               —

               obciążenie FE kosztami postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący je podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący kilku naruszeń prawa popełnionych przez Sąd do spraw Służby Publicznej (SSP) oraz przeinaczenia dokumentów akt w związku z interpretacją i stosowaniem przez komisję konkursową warunku dopuszczenia w postaci minimalnego doświadczenia zawodowego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa we wnioskach SSP, zgodnie z którymi organ powołujący dopuścił się oczywistego błędu w ocenie.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa i kilku naruszeń obowiązku uzasadnienia popełnionych przez SSP w związku z zasądzeniem od Komisji na rzecz skarżącej w pierwszej instancji zapłaty kwoty 10 000 EUR.


title: Sprawa T-617/14: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2014 r. – Pro Asyl przeciwko EASO

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/48

         Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2014 r. – Pro Asyl przeciwko EASO
   (Sprawa T-617/14)
   2014/C 409/68
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Pro Asyl Bundesweite Arbeitsgemeinschaft für Flüchtlinge e.V. (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Hilbrans)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanego z dnia 10 czerwca 2014 r. – EASO/ED/2014/134 w zakresie, w jakim odmówiono skarżącemu dostępu do planu operacji wysłania zespołów wsparcia Unii do Bułgarii („Operating Plan on Bulgaria”) i dostępu do rejestru dokumentów pozwanego zgodnie z art. 11 rozporządzenia nr 1049/2001.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przysługującego skarżącemu prawa dostępu do informacji
               Skarżący podnosi, że w przypadku spornego „Operating Plan on Bulgaria” nie zachodzi żaden z wyjątków od przysługującego skarżącemu ogólnego prawa dostępu do informacji, określonych art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1).
               Skarżący wskazuje w tym kontekście, że odmowa dostępu do informacji nie może w szczególności zostać uzasadniona ochroną obrad mających na celu opracowanie dokumentu, przewidzianą przez art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ „Operating Plan” został ukończony.
               Ponadto „Operating Plan on Bulgaria” nie jest dokumentem osoby trzeciej w rozumieniu art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ strona pozwana i Bułgaria opracowały ten plan wspólnie. W konsekwencji „Operating Plan” nie pochodzi także od tego państwa członkowskiego w rozumieniu art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa dostępu do rejestru
               Strona skarżąca podnosi również, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim odmówiono jej w niej dostępu do elektronicznego rejestru dokumentów na podstawie art. 11 rozporządzenia nr 1049/2001 lub art. 11 decyzji nr 6 zarządu EASO.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa T-166/12: Postanowienie Sądu z dnia 14 stycznia 2015 r. – Bolívar Cerezo/OHIM – Renovalia Energy (RENOVALIA) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego RENOVALIA — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe RENOVA ENERGY i RENOVAENERGY — Częściowa odmowa rejestracji — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej]

text:
               9.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/18

         Postanowienie Sądu z dnia 14 stycznia 2015 r. – Bolívar Cerezo/OHIM – Renovalia Energy (RENOVALIA)
   (Sprawa T-166/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego RENOVALIA - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe RENOVA ENERGY i RENOVAENERGY - Częściowa odmowa rejestracji - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej])
   (2015/C 081/23)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Juan Bolívar Cerezo (Grenada, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat I. Barroso)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: O. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Renovalia Energy, SA (Villarobledo, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Velázquez Ibáñez)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 stycznia 2012 r. (sprawa R 663/2011-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Renovalia Energy, SA a Juanem Bolívarem Cerezo

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Juan Bolívar Cerezo zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 194 z 30.6.2012.


title: Sprawa C-470/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 13 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/38

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 13 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-470/07) (1)

   (2008/C 209/62)

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 315 z 22.12.2007.


title: Sprawa C-7/09: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/24

         Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-7/09)
   (2009/C 69/44)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Cattabriga i J. Sénéchal, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych dla dostosowania się do dyrektywy Komisji 2006/86/WE z dnia 24 października 2006 r. wykonującej dyrektywę 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie wymagań dotyczących możliwości śledzenia, powiadamiania o poważnych i niepożądanych reakcjach i zdarzeniach oraz niektórych wymagań technicznych dotyczących kodowania, przetwarzania, konserwowania, przechowywania i dystrybucji tkanek i komórek ludzkich (1), a w każdym razie poprzez niedoinformowanie Komisji o ich przyjęciu, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji tej dyrektywy, za wyjątkiem jej art. 10, upłynął w dniu 1 września 2007 r. Tymczasem w dniu wniesienia niniejszej skargi, strona pozwana nie przyjęła jeszcze przepisów koniecznych dla transponowania dyrektywy, a w każdym bądź razie nie poinformowała Komisji o ich przyjęciu.

      (1)  Dz.U. L 294, s.32.


title: Sprawa T-531/14: Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2014 r. – Sotiropoulou i in. przeciwko Radzie

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/11

         Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2014 r. – Sotiropoulou i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-531/14)
   2014/C 351/13
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Leimonia Sotiropoulou (Patras, Grecja) i 63 innych skarżących (przedstawiciel: K. Chrisogonos, dikigoros)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               nakazanie pozwanej naprawienia w całości szkody finansowej poniesionej przez skarżących w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 31 maja 2014 r. wskutek niezgodnego z prawem obniżenia ich głównych emerytur na podstawie decyzji Rady Unii Europejskiej przytoczonych powyżej w łącznej wysokości 8 70  504,11 EUR;

               —

               nakazanie pozwanej wypłacenia w całości na rzecz każdego ze skarżących kwoty 3  000,00 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną wskutek niezgodnego z prawem obniżenia ich głównych emerytur na podstawie decyzji Rady Unii Europejskiej przytoczonych powyżej, oraz

               —

               obciążenie pozwanej w całości kosztami postępowania poniesionymi przez skarżących.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga dotyczy wniosku, na podstawie art. 268 TFUE, o odszkodowanie za szkody wyrządzone skarżącym w związku z drastycznym obniżeniem ich głównych emerytur na podstawie środków i działań interwencyjnych podjętych w stosunku do systemu emerytalnego w Grecji przewidzianych w decyzjach Rady Unii Europejskiej 2010/320/UE z dnia 8 czerwca 2010 r. (1), 2010/486/UE z dnia 7 września 2010 r. (2), 2011/57/UE z dnia 20 grudnia 2010 r. (3), 2011/257/UE z dnia 7 marca 2011 r. (4), 2011/734/UE z dnia 12 lipca 2011 r. (5), 2011/791/UE z dnia 8 listopada 2011 r. (6), 2012/211/UE z dnia 13 marca 2012 r. (7). i 2013/6/UE z dnia 4 grudnia 2012 r. (8), które to decyzje są ich zdaniem niezgodne z prawem.
   Na poparcie skargi skarżący podnoszą dwa zarzuty:

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasad przyznania i pomocniczości

                           —

                           Skarżący utrzymują, że zaskarżone decyzje Rady Unii Europejskiej, które dotyczą między innymi przyjęcia szczegółowych środków, polityki i działań interwencyjnych w zakresie systemu zabezpieczenia społecznego i systemu emerytalnego, zostały wydane przez Radę z przekroczeniem jej uprawnień przyznanych jej w traktacie oraz z naruszeniem zasad przyznania i pomocniczości, o których mowa w art. 4 i 5 TUE, w związku z art. 2–6 TFUE. Rada Unii Europejskiej, wydając decyzje na podstawie art. 126 ust. 9 i art. 136 TFUE skierowane do Grecji, nie może określać w szczegółach polityki, jaką Grecja powinna prowadzić w wymienionych powyżej sektorach, które należą do wyłącznych kompetencji Grecji jako państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Wspomniane decyzje z uwagi na ich treść są zatem niezgodne z prawem i powodują powstanie odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej za naprawienie szkód wyrządzonych skarżącym wskutek obniżenia im emerytur w drodze tychże niezgodnych z prawem decyzji.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia praw podstawowych, o których mowa w art. 1, 25 i 34 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej

                           —

                           Skarżący utrzymują, że w wymienionych powyżej decyzjach Rada Unii Europejskiej narzuciła Grecji przyjęcie środków dotyczących systemu emerytalnego, które wpłynęły radykalnie na sytuację ekonomiczną skarżących i doprowadziły do odwrócenia sytuacji, do której żywili ufność. Drastyczne cięcia i obniżki emerytur narzucone na podstawie środków wyszczególnionych we wskazanych powyżej decyzjach Rady Unii Europejskiej spowodowały radykalny spadek ochrony zabezpieczenia społecznego i szybkie pogorszenie standardu życia emerytów, w tym skarżących, którzy wskutek obniżenia emerytur zostali pozbawieni znacznej części przychodów, którymi pierwotnie dysponowali. Przyjęcie i wprowadzenie w życie obniżek, o których mowa, doprowadziły do bezpośredniego naruszenia prawa skarżących do godności ludzkiej, prawa przysługującego im jako osobom w podeszłym wieku do prowadzenia godnego i niezależnego życia, jak również ich prawa dostępu do świadczeń z zabezpieczenia społecznego oraz do usług społecznych, zapewniających ochronę w takim przypadku jak podeszły wiek, które to prawa są bezpośrednio zagwarantowane w art. 1, 25 i 34 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Skutkuje to niezgodnością z prawem per se decyzji, o których mowa, i powoduje powstanie odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej za naprawienie szkód wyrządzonych skarżącym wskutek obniżenia im emerytur w drodze tychże niezgodnych z prawem decyzji.

      (1)  Decyzja Rady 2010/320/UE z dnia 8 czerwca 2010 r. skierowana do Grecji celem wzmocnienia i pogłębienia nadzoru budżetowego oraz wezwania Grecji do zastosowania środków służących ograniczeniu deficytu uznanemu za niezbędne w celu likwidacji nadmiernego deficytu (Dz.U. L 145 z 11.6.2010, s. 6).

      (2)  Decyzja Rady 2010/486/UE z dnia 7 września 2010 r. w sprawie zmiany decyzji 2010/320/UE skierowanej do Grecji celem wzmocnienia i pogłębienia nadzoru budżetowego oraz wezwania Grecji do zastosowania środków służących ograniczeniu deficytu uznanych za niezbędne w celu likwidacji nadmiernego deficytu (Dz.U. L 241 z 14.9.2010, s. 12).

      (3)  Decyzja Rady 2011/57/UE z dnia 20 grudnia 2010 r. zmieniająca decyzję Rady 2010/320/UE skierowaną do Grecji celem wzmocnienia i pogłębienia nadzoru budżetowego oraz wezwania Grecji do zastosowania środków służących ograniczeniu deficytu uznanemu za niezbędne w celu likwidacji nadmiernego deficytu (Dz.U. L 26 del 29.1.2011, s. 15).

      (4)  Decyzja Rady 2011/257/UE z dnia 7 marca 2011 r. zmieniająca decyzję 2010/320/UE skierowaną do Grecji celem wzmocnienia i pogłębienia nadzoru budżetowego oraz wezwania Grecji do zastosowania środków służących ograniczeniu deficytu uznanych za niezbędne w celu likwidacji nadmiernego deficytu (Dz.U. L 110 z 29.4.2011, s. 26).

      (5)  Decyzja Rady 2011/734/UE z dnia 12 lipca 2011 r. skierowana do Grecji celem wzmocnienia i pogłębienia nadzoru budżetowego oraz wezwania Grecji do zastosowania środków służących ograniczeniu deficytu uznanych za niezbędne w celu likwidacji nadmiernego deficytu (wersja przekształcona) (Dz.U. L 296 z 15.11.2011, s. 38).

      (6)  Decyzja Rady 2011/791/UE z dnia 8 listopada 2011 r. w sprawie zmiany decyzji 2011/734/UE skierowanej do Grecji celem wzmocnienia i pogłębienia nadzoru budżetowego oraz wezwania Grecji do zastosowania środków służących ograniczeniu deficytu uznanych za niezbędne w celu likwidacji nadmiernego deficytu (Dz.U. L 320 z 3.12.2011, s. 28).

      (7)  Decyzja Rady 2012/211/UE z dnia 13 marca 2012 r. w sprawie zmiany decyzji 2011/734/UE skierowanej do Grecji celem wzmocnienia i pogłębienia nadzoru budżetowego oraz wezwania Grecji do zastosowania środków służących ograniczeniu deficytu uznanych za niezbędne w celu likwidacji nadmiernego deficytu (Dz.U. L 113 z 25.4.2012, s. 8).

      (8)  Decyzja Rady 2013/6/UE z dnia 4 listopada 2012 r. w sprawie zmiany decyzji 2011/734/UE skierowanej do Grecji celem wzmocnienia i pogłębienia nadzoru budżetowego oraz wezwania Grecji do zastosowania środków służących ograniczeniu deficytu uznanych za niezbędne w celu likwidacji nadmiernego deficytu (Dz.U. L 4 z 9.1.2013, s. 40).


title: Sprawa T-320/17: Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2017 r. – European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki/EFI

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/31

         Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2017 r. – European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki/EFI
   (Sprawa T-320/17)
   (2017/C 256/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg SA (Luksemburg, Luksemburg), Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci M Sfyri i C-N. Dede)

      Strona pozwana: Europejski Fundusz Inwestycyjny (EFI)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o udzieleniu zamówienia, której treść została zakomunikowana stronie skarżącej w dniu 16 marca 2017 r. i która dotyczyła oferty złożonej przez stronę skarżącą w ramach otwartej procedury przetargowej (oznaczenie przetargu 2016-MIBO_IPA_PPI-002), którą strona skarżąca została poinformowana, że jej oferta nie została zakwalifikowana jako oferta najkorzystniejsza ekonomicznie;

               —

               nakazanie stronie pozwanej zapłaty na rzecz strony skarżącej odszkodowania retorsyjnego w wysokości 100 000 EUR (stu tysięcy euro);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami obsługi prawnej poniesionymi przez stronę skarżącą, a także innymi kosztami i wydatkami poniesionymi przez nią w związku z niniejszą skargą, nawet w wypadku oddalenia skargi.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący naruszenia przez stronę pozwaną prawa zamówień publicznych Unii Europejskiej, zasady przejrzystości i przepisów dyrektyw dotyczących zamówień publicznych, jak również Praktycznego Przewodnika EFI poprzez zaniechanie zakomunikowania stronie skarżącej ocen przyznanych zwycięskiej ofercie w odniesieniu do każdego kryterium przyznania zamówienia oraz szczegółowej analizy mocnych i słabych punktów oferty strony skarżącej w porównaniu z ofertą zwycięską. Strona skarżąca twierdzi, że działanie strony pozwanej naruszyło zasadę dobrej administracji wpływając negatywnie na jej prawo do wniesienia skutecznego środka zaskarżenia przeciwko zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa C-323/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 12 lipca 2007 r. — Termoraggi SpA przeciwko Comune di Monza i in.

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 12 lipca 2007 r. — Termoraggi SpA przeciwko Comune di Monza i in.
   (Sprawa C-323/07)
   (2007/C 235/14)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Termoraggi SpA

      Strona pozwana: Comune di Monza i in.
   Pytania prejudycjalne
   „Czy art. 6 dyrektywy 92/50/EWG (1) z dnia 18 czerwca 1992 r. można uznać za mający zastosowanie do zagadnienia będącego przedmiotem niniejszego postępowania i jak należy interpretować ten artykuł w celu ustalenia czy zaskarżone postanowienia są zgodne z przepisami wspólnotowymi, w warunkach wskazanych w uzasadnieniu?”

      (1)  Dz.U. L 209, str. 1-24.


title: Sprawa T-632/14: Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2014 r. – Intercon przeciwko Komisji

text:
               27.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 380/16

         Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2014 r. – Intercon przeciwko Komisji
   (Sprawa T-632/14)
   2014/C 380/22
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Intercon Sp. z o.o. (Łódź, Polska) (przedstawiciel: B. Eger, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie naruszenia przez Komisję postanowień umowy w sprawie przyznania grantu nr ARTreat – 224297 w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań naukowych (7 PR) poprzez nakaz zwrotu kwoty EUR 2 58  479,21;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący

                           —

                           przekroczenia granic zakresu przeprowadzonego audytu i późniejsze niedozwolone oparcie się na jego wynikach;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący

                           —

                           pominięcia przedłożonego przez beneficjenta podpisanego formularza C, w sytuacji, gdy to Komisja zwróciła się o jego przedłożenie oraz pominięcie przedłożonego dowodu w postaci oświadczenia pracownika potwierdzającego brak możliwości uzyskania dokumentów od koordynatora konsorcjum;

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący

                           —

                           Pominięcia nowych uwag i komentarzy z powołaniem się na punkt II.22.5. załącznika do umowy w sytuacji, gdy to Komisja występowała do beneficjenta o ich przedstawienie, wyznaczając w tym celu termin.


title: Sprawa T-471/15: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2015 r. – Syriatel Mobile Telecom/Rada

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/37

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2015 r. – Syriatel Mobile Telecom/Rada
   (Sprawa T-471/15)
   (2015/C 337/41)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Syriatel Mobile Telecom (Joint Stock Company) (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności powództwa strony skarżącej;

               —

               w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2015/837 z dnia 28 maja 2015 r. i dalszych aktów wykonawczych do niej w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które są co do istoty identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-432/11 Makhlouf/Rada (1) lub podobne do nich.

      (1)  Dz.U. C 290, s. 13.


title: Sprawa T-601/11: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2011 r. — Dansk Automat Brancheforening przeciwko Komisji

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/63

      Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2011 r. — Dansk Automat Brancheforening przeciwko Komisji
      (Sprawa T-601/11)
      (2012/C 25/121)
      Język postępowania: duński

         Strony

         Strona skarżąca: Dansk Automat Brancheforening (Fredericia, Dania) (przedstawiciele: K. Dyekjær, T. Høg i J. Flodgaard)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji z dnia 20 września 2011 r. w sprawie nr C 35/2010 (ex N 302/2010) w przedmiocie opłat od internetowych gier losowych, jakie Królestwo Danii zamierza wprowadzić na mocy Lov om afgifter af spil (ustawy o opłatach od gier i zakładów);

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji z dnia 20 września 2011 r. w sprawie nr C 35/2010 (ex N 302/2010) w przedmiocie opłat od internetowych gier losowych, jakie Królestwo Danii zamierza wprowadzić na mocy Lov om afgifter af spil w zakresie, w jakim przepis ten stanowi, że sporny środek zostaje zatwierdzony jako zgodny ze wspólnym rynkiem na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1)

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji

                              —

                              Zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą w postaci braku uzasadnienia w ten sposób, że w celu stwierdzenia zgodności spornego środka z art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, który to środek przewiduje stawkę opłaty od internetowych gier losowych na poziomie niższym, niż stawka opłaty od gier oferowanych przez zakłady położone w Danii, oparta jest na danych niemających związku z kryteriami tego przepisu.

                  2)

                  Zarzut drugi oparty na naruszeniu gwarancji procesowych

                              —

                              Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem gwarancji procesowych, gdyż nie umożliwiono skarżącej wyrażenia opinii w przedmiocie zastosowania art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE.

                  3)

                  Zarzut trzeci oparty na nadużyciu prawa

                              —

                              Zaskarżona decyzja dotknięta jest oczywistym błędem, gdyż art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE nie pozwala na stwierdzenie zgodności z traktatem spornego środka, a Komisja przekroczyła swe uprawnienia wynikającego z tego postanowienia traktatu.

                  4)

                  Zarzut czwarty oparty na nadużyciu władzy

                              —

                              Zaskarżona decyzja wydana została w warunkach nadużycia władzy, gdyż cele powołanego postanowienia traktatu nie mogą stanowić dla niej uzasadnienia.

                  5)

                  Zarzut piąty oparty na naruszeniu zasady proporcjonalności

                              —

                              Zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem zasady proporcjonalności, gdyż nie zostało wykazane, by decyzja ta wykraczała poza to, co niezbędne.


title: Sprawa T-98/15: Wyrok Sądu z dnia 16 lutego 2017 r. – Tubes Radiatori/EUIPO – Antrax It (Grzejniki) (Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Wzór wspólnotowy przedstawiający grzejnik — Wcześniejszy wzór — Podstawa unieważnienia — Brak indywidualnego charakteru — Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 — Zastosowanie się przez EUIPO do wyroku stwierdzającego nieważność decyzji jednej z jego izb odwoławczych — Prawo do bycia wysłuchanym — Wezwanie do przedstawienia dowodów i uwag w następstwie wydania przez Sąd wyroku stwierdzającego nieważność decyzji — Nasycenie stanu sztuki wzorniczej)

text:
               27.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/8

         Wyrok Sądu z dnia 16 lutego 2017 r. – Tubes Radiatori/EUIPO – Antrax It (Grzejniki)
   (Sprawa T-98/15) (1)

   ((Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Wzór wspólnotowy przedstawiający grzejnik - Wcześniejszy wzór - Podstawa unieważnienia - Brak indywidualnego charakteru - Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 - Zastosowanie się przez EUIPO do wyroku stwierdzającego nieważność decyzji jednej z jego izb odwoławczych - Prawo do bycia wysłuchanym - Wezwanie do przedstawienia dowodów i uwag w następstwie wydania przez Sąd wyroku stwierdzającego nieważność decyzji - Nasycenie stanu sztuki wzorniczej))
   (2017/C 095/14)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Tubes Radiatori Srl (Resana, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci S. Verea, K. Muraro, M. Balestriero i P. Menapace)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo P. Bullock i S. Di Natale, następnie S. Di Natale i L. Rampini, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Antrax It Srl (Resana, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L. Gazzola)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 grudnia 2014 r. (sprawa R 1643/2014-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru pomiędzy Antrax It a Tubes Radiatori.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 9 grudnia 2014 r. (sprawa R 1643/2014-3).

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Tubes Radiatori Srl.

               4)

               Antrax It Srl pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2015.


title: Sprawa T-274/99: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 października 2006 r. — Self Service Station Borne przeciwko Komisji

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/28

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 października 2006 r. — Self Service Station Borne przeciwko Komisji
   (Sprawa T-274/99) (1)

   (2006/C 310/52)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes drugiej izby w powiększonym składzie zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 47 z 19.2.2000.


title: Sprawa C-251/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat Linz (Austria) w dniu 6 czerwca 2006 r. — Ing. Auer- Die Bausoftware GmbH przeciwko Finanzamt Freistadt Rohrbach Urfahr

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat Linz (Austria) w dniu 6 czerwca 2006 r. — Ing. Auer- Die Bausoftware GmbH przeciwko Finanzamt Freistadt Rohrbach Urfahr
   (Sprawa C-251/06)
   (2006/C 212/21)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Unabhängiger Finanzsenat Linz (Austria).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ing. Auer — Die Bausoftware GmbH.

      Strona pozwana: Finanzamt Freistadt Rohrbach Urfahr.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Jeżeli rzeczywiste centrum zarządzania spółki, przedsiębiorstwa, stowarzyszenia lub osoby prawnej zostało przeniesione z jednego państwa członkowskiego, które zniosło podatek kapitałowy przed jej utworzeniem, do innego państwa członkowskiego, które taki podatek w tym momencie pobiera, to czy okoliczność, iż pierwsze państwo członkowskie zrezygnowało z pobierania podatku kapitałowego, uchylając stosowną krajową podstawę prawną stoi na przeszkodzie uznania tej spółki, przedsiębiorstwa, stowarzyszenia lub osoby prawnej za spółkę kapitałową do celów „naliczania [poboru] podatku kapitałowego” w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. g) dyrektywy 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. (1) zmienionej dyrektywą 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. (2) i art. 4 ust. 3 lit. b) dyrektywy 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. w brzmieniu dyrektywy 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. stoi na przeszkodzie okoliczność, iż pierwsze państwo członkowskie zrezygnowało z pobierania podatku kapitałowego, uchylając stosowną krajową podstawę prawną?

               2)

               Czy art. 7 ust. 2 dyrektywy 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. zmienionej dyrektywą 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. zabrania państwu członkowskiemu, do którego spółka kapitałowa przenosi rzeczywiste centrum zarządzania spółki, pobrania podatku kapitałowego w związku z przeniesieniem rzeczywistego centrum zarządzania spółki z tytułu czynności określonych w art. 4 ust. 1 lit. a) i g) dyrektywy 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. zmienionej dyrektywą 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r., jeżeli czynności te zostały przeprowadzone w okresie, w którym spółka kapitałowa miała rzeczywiste centrum zarządzania spółki w państwie członkowskim, które przed jej utworzeniem zrezygnowało z pobierania podatku kapitałowego, uchylając stosowną krajową podstawę prawną?

      (1)  Dz.U. L 269, str. 12

      (2)  Dz.U. L 156, str. 23


title: Sprawa T-335/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 grudnia 2008 r. — Mergel i in. przeciwko OHIM (Patentconsult) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Patentconsult — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/32

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 grudnia 2008 r. — Mergel i in. przeciwko OHIM (Patentconsult)
   (Sprawa T-335/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Patentconsult - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2009/C 32/60)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Volker Mergel (Wiesbaden, Niemcy); Klaus Kampfenkel (Hofheim, Niemcy); Burkart Bill (Darmstadt, Niemcy); Andreas Herden (Wiesbaden) (przedstawiciel: adwokat G. Friderichs)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciele: S. Schäffner i G. Schneider, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 czerwca 2007 r. (sprawa R 299/2007-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Patentconsult jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Volker Mergel, Klaus Kampfenkel, Burkart Bill i Andreas Herden zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa C-94/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 27 lutego 2014 r. – Flight Refund Ltd przeciwko Deutsche Lufthansa AG

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 27 lutego 2014 r. – Flight Refund Ltd przeciwko Deutsche Lufthansa AG
   (Sprawa C-94/14)
   2014/C 142/30
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kúria.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Flight Refund Ltd.

      Strona pozwana: Deutsche Lufthansa AG.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w postępowaniu w sprawie europejskiego nakazu zapłaty można dochodzić odszkodowania na podstawie art. 19 konwencji montrealskiej?

               2)

               W odniesieniu do roszczenia o odszkodowanie na podstawie art. 19 konwencji montrealskiej: czy właściwość notariusza, zrównanego z sądem krajowym i uprawnionego do wydania europejskiego nakazu zapłaty, a po skierowaniu sprawy na drogę postępowania spornego w następstwie wniesienia sprzeciwu przez pozwanego – właściwość sądu, podlegają przepisom jurysdykcyjnym zawartym w rozporządzeniu nr 1896/2006 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiającym postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty (zwanym dalej „rozporządzeniem nr 1896/2006”), w rozporządzeniu Rady (WE) nr 44/2001 (2) z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (zwanym dalej „rozporządzeniem nr 44/2001”) lub w Konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, sporządzonej w Montrealu w dniu 28 maja 1999 r. (zwanej dalej „konwencją montrealską)? Jak kształtuje się wzajemny stosunek tych przepisów prawa?

               3)

               W razie stosowania przepisów jurysdykcyjnych zawartych konwencji montrealskiej – czy powód może, w tym również w sytuacji, gdy brak jest jakiegokolwiek dodatkowego łącznika, dochodzić swojego roszczenia, wedle swego wyboru, przed sądem jednego z państw – stron, czy też sąd, przed którym dochodzi on swego roszczenia, powinien być miejscowo właściwy na podstawie przepisów procesowych państwa członkowskiego tego sądu?
               Ponadto, jak należy rozumieć zasadę jurysdykcji przemiennej zawartą w konwencji montrealskiej, która odsyła do miejsca, gdzie przewoźnik posiada placówkę, za pośrednictwem której została zawarta umowa?

               4)

               Czy europejski nakaz zapłaty, który został wydany z naruszeniem przedmiotu rozporządzenia lub przez organ niewłaściwy rzeczowo, może zostać poddany ponownemu badaniu z urzędu? Czy postępowanie sporne będące rezultatem wniesienia sprzeciwu powinno, w braku jurysdykcji, zostać z urzędu lub na wniosek umorzone?

               5)

               W zakresie w jakim sądy węgierskie są właściwe do przeprowadzenia postępowania spornego, czy przepisy krajowego prawa procesowego powinny być interpretowane zgodnie z prawem Unii i konwencją montrealską w ten sposób, że muszą one w sposób nieunikniony wskazywać przynajmniej jeden sąd, który – w braku jakiegokolwiek innego łącznika – jest zobowiązany do rozpoznania sprawy co do istoty w postępowaniu spornym będącym wynikiem wniesienia sprzeciwu?

      (1)  Dz.U. L 399, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 12, s. 1.


title: Sprawa C-299/15: Postanowienie Prezesa dziewiątej izby Trybunału z dnia 16 lipca 2015 r. – (wniosek o wydanie przeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Bruxelles – Belgia) – Daniele Striani, Mad Management SPRL, Franck Boucher, e.a., RFC. Seresien ASBL/Union européenne des Sociétés de Football Association (UEFA), Union Royale Belge des Sociétés de Football – Association (URBSFA)

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/29

         Postanowienie Prezesa dziewiątej izby Trybunału z dnia 16 lipca 2015 r. – (wniosek o wydanie przeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Bruxelles – Belgia) – Daniele Striani, Mad Management SPRL, Franck Boucher, e.a., RFC. Seresien ASBL/Union européenne des Sociétés de Football Association (UEFA), Union Royale Belge des Sociétés de Football – Association (URBSFA)
   (Sprawa C-299/15) (1)

   (2015/C 354/31)
   Język postępowania: francuski
   Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 270 z 17.8.2015.


title: Sprawa T-135/09: Wyrok Sądu z dnia 14 listopada 2012 r. — Nexans France i Nexans przeciwko Komisji (Konkurencja — Postępowanie administracyjne — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akty wydane w toku kontroli — Akty pośrednie — Niedopuszczalność — Decyzja nakazująca przeprowadzenie kontroli — Obowiązek uzasadnienia — Ochrona życia prywatnego — Poszlaki o wystarczająco poważnym charakterze — Kontrola sądowa)

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/16

         Wyrok Sądu z dnia 14 listopada 2012 r. — Nexans France i Nexans przeciwko Komisji
   (Sprawa T-135/09) (1)

   (Konkurencja - Postępowanie administracyjne - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akty wydane w toku kontroli - Akty pośrednie - Niedopuszczalność - Decyzja nakazująca przeprowadzenie kontroli - Obowiązek uzasadnienia - Ochrona życia prywatnego - Poszlaki o wystarczająco poważnym charakterze - Kontrola sądowa)
   2012/C 399/27
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nexans France SAS (Paryż, Francja); i Nexans SA (Paryż) (przedstawiciele: M. Powell, solicitor, adwokat J.P. Tran Thiet i G. Forwood, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo X. Lewis i N. von Lingen, następnie N. von Lingen i V. Di Bucci, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2009) 92/1 z dnia 9 stycznia 2009 r. nakazującej Nexans SA i jej spółce zależnej Nexans France SAS poddanie się kontroli na podstawie art. 20 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 [WE] i 82 [WE] (Dz.U. 2003, L 1, s. 1) (sprawa COMP/39.610); po drugie, żądanie, aby Sąd uznał, że podjęta przez Komisję podczas tej kontroli decyzja o skopiowaniu w całości zawartości niektórych plików informatycznych w celu ich analizy w jej biurach jest niezgodna z prawem; po trzecie, żądanie stwierdzenia nieważności podjętej przez Komisję decyzji o przesłuchaniu pracownika Nexans France w trakcie kontroli oraz, po czwarte, żądanie mające na celu, by Sąd nakazał Komisji podjęcie pewnych działań.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C (2009) 92/1 z dnia 9 stycznia 2009 r. nakazującej Nexans SA i wszystkim bezpośrednio lub pośrednio kontrolowanym przez nią przedsiębiorstwom, włącznie z Nexans France SAS, poddanie się kontroli na podstawie art. 20 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 października 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 [WE] i 82 [WE] w zakresie, w jakim dotyczy ona kabli elektrycznych innych niż podmorskie i podziemne kable elektryczne wysokiego napięcia oraz materiałów związanych z tymi innymi kablami.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Nexans i Nexans France pokrywają własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

               4)

               Komisja pokrywa połowę własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.


title: Sprawa C-65/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 października 2014 r. – Parlament Europejski przeciwko Komisji Europejskiej [Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (UE) nr 492/2011 — Decyzja wykonawcza 2012/733/UE — Sieć EURES — Uprawnienia wykonawcze Komisji Europejskiej — Zakres — Artykuł 291 ust. 2 TFUE]

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 października 2014 r. – Parlament Europejski przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-65/13) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (UE) nr 492/2011 - Decyzja wykonawcza 2012/733/UE - Sieć EURES - Uprawnienia wykonawcze Komisji Europejskiej - Zakres - Artykuł 291 ust. 2 TFUE])
   (2014/C 462/07)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: A. Tamás i J. Rodrigues, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Enegren i C. Zadra, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Parlament Europejski zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 108 z 13.4.2013.


title: Sprawa C-340/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Cypryjskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 92/43/EWG — Artykuł 4 ust. 1 i art. 12 ust. 1 — Brak włączenia w przewidzianym terminie terenu jeziora Paralimni jako mającego znaczenie dla Wspólnoty — System ochrony gatunku Natrix natrix cypriaca (cypryjskiego zaskrońca zwyczajnego))

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Cypryjskiej
   (Sprawa C-340/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 92/43/EWG - Artykuł 4 ust. 1 i art. 12 ust. 1 - Brak włączenia w przewidzianym terminie terenu jeziora Paralimni jako mającego znaczenie dla Wspólnoty - System ochrony gatunku Natrix natrix cypriaca (cypryjskiego zaskrońca zwyczajnego))
   2012/C 133/09
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Zavvos i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Cypryjska (przedstawiciele: K. Lykourgos i M. Chatzigeorgiou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 4 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, s. 7) — Brak włączenia jeziora Paralimni do krajowego wykazu terenów, które mogą zostać uznane za tereny mające znaczenie dla Wspólnoty — Brak ustanowienia systemu ochrony gatunku natrix natrix cypriaca (cypryjskiego zaskrońca zwyczajnego)

      Sentencja

               1)

               Republika Cypryjska

                           —

                           poprzez brak włączenia terenu jeziora Paralimni do krajowego wykazu proponowanych terenów mających znaczenie dla Wspólnoty,

                           —

                           poprzez zezwalanie na działalność, która poważnie zagraża cechom ekologicznym jeziora Paralimni, oraz poprzez brak przyjęcia środków ochronnych koniecznych dla zachowania populacji gatunku Natrix natrix cypriaca (cypryjskiego zaskrońca zwyczajnego), który ma znaczenie ekologiczne dla jeziora Paralimni i zapory Xyliatos, oraz

                           —

                           poprzez brak przyjęcia środków koniecznych dla ustanowienia i stosowania systemu ścisłej ochrony tego gatunku,

                     uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej, odpowiednio, na mocy art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, zmienionej dyrektywą Rady 2006/105/WE z dnia 20 listopada 2006 r., na mocy dyrektywy 92/43 ze zmianami, a także na mocy art. 12 ust. 1 tejże dyrektywy 92/43 ze zmianami.

               2)

               Republika Cypryjska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 246 z 11.9.2010.


title: Sprawa C-416/11 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 listopada 2012 r. — Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych — Wykaz terenów mających znaczenie dla Wspólnoty składających się na śródziemnomorski region biogeograficzny — Włączenie do wykazu terenu zaproponowanego przez Królestwo Hiszpanii — Teren obejmujący rzekomo strefę brytyjskich wód terytorialnych Gibraltaru i strefę morza pełnego — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt wyłącznie potwierdzający)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/13

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 listopada 2012 r. — Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-416/11 P) (1)

   (Odwołanie - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych - Wykaz terenów mających znaczenie dla Wspólnoty składających się na śródziemnomorski region biogeograficzny - Włączenie do wykazu terenu zaproponowanego przez Królestwo Hiszpanii - Teren obejmujący rzekomo strefę brytyjskich wód terytorialnych Gibraltaru i strefę morza pełnego - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt wyłącznie potwierdzający)
   2013/C 26/22
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: S. Ossowski, pełnomocnik, wspierany przez D. Wyatta, QC, i V. Wakefielda, barrister)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Recchia i K. Mifsud-Bonnici, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający Komisję: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: N. Díaz Abad i A. Rubio González, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) z dnia 24 maja 2011 r. wydanego w sprawie T-115/10 Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Komisji Europejskiej, którym Sąd uznał za niedopuszczalną skargę o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji 2010/45/WE z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie przyjęcia na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG trzeciego zaktualizowanego wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, składających się na śródziemnomorski region biogeograficzny [notyfikowanej jako dokument nr C(2009) 10406], w zakresie, w jakim utrzymuje ona w wykazie obszar o nazwie „Estrecho Oriental” (ES6120032) zaproponowany przez Hiszpanię, który miałby obejmować strefę brytyjskich wód terytorialnych Gibraltaru i strefę morza pełnego

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 298 z 8.10.2011.


title: Sprawa C-441/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2011 r. w sprawie T-210/08 Verhuizingen Coppens NV przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 26 sierpnia 2011 r. przez Komisję Europejską

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/11

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2011 r. w sprawie T-210/08 Verhuizingen Coppens NV przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 26 sierpnia 2011 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-441/11 P)
   2011/C 331/18
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, S. Noë i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Verhuizingen Coppens NV

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej wydanego w dniu 16 czerwca 2011 r. w sprawie T-210/08 Verhuizingen Coppens przeciwko Komisji;

               —

               oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności, bądź stwierdzenie nieważności jedynie art. 1 lit. i) decyzji C(2008) 926 wersja ostateczna w sprawie postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.543 — Usługi w zakresie przeprowadzek międzynarodowych) w zakresie, w jakim pociąga ona Verhuizingen Coppens NV do odpowiedzialności za porozumienia w sprawie prowizji;

               —

               ustalenie wysokości grzywny na poziomie, który Trybunał uważa za stosowny;

               —

               obciążenie Verhuizingen Coppens NV kosztami postępowania odwoławczego oraz częścią kosztów postępowania przed Sądem, którą Trybunał uważa za stosowną.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem Komisji Sąd, stwierdzając nieważność w całości decyzji Komisji, na mocy której Coppens została pociągnięta do odpowiedzialności za jednolite ciągłe naruszenie, które w odnośnym czasie polegało na porozumieniu w sprawie prowizji i porozumieniu w sprawie ofert osłonowych, w oparciu o uzasadnienie, że nie zostało wykazane, iż Coppens wiedziała o porozumieniach w sprawie prowizji, względnie musiała była o nich wiedzieć, naruszył prawo, w szczególności art. 263 i art. 264 TFUE oraz zasadę proporcjonalności. Również w interesie prawidłowego sprawowania wymiaru sprawiedliwości i skutecznego egzekwowania unijnych reguł konkurencji Sąd powinien był stwierdzić jedynie nieważność zaskarżonej w zakresie, w jakim decyzja ta czyniła Coppens odpowiedzialną za porozumienie w sprawie prowizji, ponieważ stwierdzenie nieważności tej decyzji w pełnym zakresie oznacza, że udział Coppens w porozumieniu w sprawie ofert osłonowych pozostaje bezkarny, jeżeli Komisja nie wyda nowej decyzji dotyczącej tej części pierwotnego naruszenia. Mogłoby to jednakże doprowadzić do niekorzystnego podwojenia postępowań administracyjnego i sądowego, a być może byłoby również niezgodne z zasadą ne bis in idem.


title: Sprawa T-476/17: Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2017 r. – Arysta LifeScience Netherlands/Komisja

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/17

         Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2017 r. – Arysta LifeScience Netherlands/Komisja
   (Sprawa T-476/17)
   (2017/C 357/22)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Arysta LifeScience Netherlands BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu i M. Grunchard)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia (1);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami niniejszego postępowania w całości

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący oczywistych błędów w ocenie.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana dopuściła się serii oczywistych błędów w ocenie. Postąpiła ona w sposób nieracjonalny nie przypisując dostatecznej i należnej wagi szczególnym czynnikom, właściwym swoistej sprawie diflubenzuronu. Strona pozwana nie wzięła pod uwagę czasu trwania obydwu procedur regulacyjnych, ani dostępnych nowych danych, a także nie przeprowadziła starannej i bezstronnej analizy wszystkich jednostkowych okoliczności i czynników tej sprawy.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa do obrony, jako że strona pozwana nie zapewniła stronie skarżącej w trakcie procedury przeglądu możliwości właściwego i skutecznego przedstawienia swego stanowiska.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący ustanowienia zaskarżonego rozporządzenia ultra vires. Strona pozwana działała ultra vires, ponieważ to Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) a nie strona pozwana, jest jedynym organem odpowiedzialnym w świetle prawa za dokonywanie klasyfikacji oraz ponownej klasyfikacji substancji, zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 1272/2008 (2).

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący nieproporcjonalnego charakteru zaskarżonego rozporządzenia: zaskarżone rozporządzenie jest nieproporcjonalne, ponieważ strona pozwana miała możliwość dokonania wyboru pomiędzy wieloma środkami a przyjęcie zaskarżonego rozporządzenia ograniczającego wykorzystanie diflubenzuronu do roślin niejadalnych powoduje nadmierne niedogodności w stosunku do zamierzonych celów.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/855 z dnia 18 maja 2017 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 540/2011 w odniesieniu do warunków zatwierdzenia substancji czynnej diflubenzuron (Dz.U. 2017, L 128, s. 10).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniające i uchylające dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (Dz.U. 2008, L 353, s. 1).


title: Sprawa T-262/16: Wyrok Sądu z dnia 5 maja 2017 r. – Globo Media/EUIPO – Globo Comunicação e Participações (GLOBO MEDIA) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie unijnego znaku towarowego GLOBO MEDIA — Wcześniejszy krajowy graficzny znak towarowy TV GLOBO PORTUGAL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/17

         Wyrok Sądu z dnia 5 maja 2017 r. – Globo Media/EUIPO – Globo Comunicação e Participações (GLOBO MEDIA)
   (Sprawa T-262/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie unijnego znaku towarowego GLOBO MEDIA - Wcześniejszy krajowy graficzny znak towarowy TV GLOBO PORTUGAL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 202/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Globo Media, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci L. Estropá Navarro i J. Calderón Chavero)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard Monguiral i B. Uriarte Valiente)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Globo Comunicação e Participações S/A (Rio de Janeiro, Brazylia)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 marca 2016 r. (sprawa R 0561/2014/4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Globo Comunicação a Participações et Globo Media

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Globo Media, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 260 z 18.7.2016.


title: Sprawa T-197/17: Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2017 r. – Abel i in./Komisja

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/46

         Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2017 r. – Abel i in./Komisja
   (Sprawa T-197/17)
   (2017/C 151/59)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Marc Abel (Montreuil, Francja) i 1438 innych skarżących (przedstawiciel: J. Assous, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieprawidłowości zachowania Komisji Europejskiej;

               —

               stwierdzenie szkody poniesionej przez skarżących w wyniku przyjęcia rozporządzenia Komisji (UE) 2016/646 z dnia 20 kwietnia 2016 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 692/2008 w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 6);

               —

               zasądzenie od Komisji Europejskiej zapłaty kwoty 1 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną przez skarżących krzywdę w wyniku przyjęcia rozporządzenia (UE) 2016/646 i zasądzenie zadośćuczynienia w symbolicznej wysokości 1 EUR;

               —

               wydanie wobec Komisji Europejskiej nakazu zobowiązującego ją do natychmiastowego doprowadzenia „ostatecznego współczynnika zgodności” ustanowionego rozporządzeniem (UE) 2016/646 do wartości 1 i do zrezygnowania z „tymczasowego współczynnika zgodności” ustalonego na wartość 2,1;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               1.

               Strona pozwana dopuściła się uchybień przy przyjmowaniu omawianego rozporządzenia w ramach wykonywania kompetencji przekazanej jej przez Parlament Europejski i przez Radę rozporządzeniem (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (Dz.U. 2007, L 171, s. 1) zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji. Konkretnie chodzi o:

                           —

                           naruszenie norm zarówno pierwotnego, jak i wtórnego prawa Unii w dziedzinie środowiska;

                           —

                           naruszenie uzupełniających norm prawa wspólnotowego, takich jak ogólne zasady nieobniżania poziomu ochrony, ostrożności, prewencji, działania u źródła i zasady „zanieczyszczający płaci”;

                           —

                           obejście zasad proceduralnych ze względu na to, że Komisja nie mogła zastosować procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą w celu zmiany istotnego elementu rozporządzenia (WE) nr 715/2007;

                           —

                           naruszenie istotnych wymogów proceduralnych ze względu na to, że w omawianym rozporządzeniu nie skorzystano z gwarancji demokratycznych oferowanych przez zastosowanie zwykłej procedury ustawodawczej współdecydowania Parlamentu Europejskiego i Rady

               2.

               Zaistnienie rzeczywistej i pewnej szkody oraz związek przyczynowy między zachowaniem Komisji a podnoszoną szkodą.


title: Sprawa C-22/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus — Finlandia) — Finnair Oyj przeciwko Timy Lassooy (Transport lotniczy — Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 — Odszkodowanie na rzecz pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład — Pojęcie „odmowa przyjęcia na pokład” — Wyłączenie z zakwalifikowania jako „odmowa przyjęcia na pokład” — Odwołanie lotu z powodu strajku na lotnisku wylotu — Reorganizacja lotów późniejszych względem lotu anulowanego — Prawo do odszkodowania na rzecz pasażerów tych lotów)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus — Finlandia) — Finnair Oyj przeciwko Timy Lassooy
   (Sprawa C-22/11) (1)

   (Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Odszkodowanie na rzecz pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład - Pojęcie „odmowa przyjęcia na pokład” - Wyłączenie z zakwalifikowania jako „odmowa przyjęcia na pokład” - Odwołanie lotu z powodu strajku na lotnisku wylotu - Reorganizacja lotów późniejszych względem lotu anulowanego - Prawo do odszkodowania na rzecz pasażerów tych lotów)
   2012/C 366/15
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Korkein oikeus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Finnair Oyj

      Strona pozwana: Timy Lassooy

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Korkein oikeus — Wykładnia art. 2 lit. j), art. 4, 5 i 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91(Dz.U. L 46, s. 1) — Nadzwyczajne okoliczności — Lot odwołany z powodu strajku personelu na lotnisku wylotu — Reorganizacja lotów w celu złagodzenia negatywnych skutków dla pasażerów odwołanego lotu — Reorganizacja obejmująca również loty późniejsze względem anulowanego lotu — Prawo pasażerów tych lotów do otrzymania odszkodowania

      Sentencja

               1)

               Pojęcie „odmowa przyjęcia na pokład” w rozumieniu art. 2 lit. j) i art. 4 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, powinno być interpretowane w ten sposób, że obejmuje ono nie tylko odmowę przyjęcia na pokład wynikającą z nadmiernej rezerwacji, lecz również odmowę przyjęcia na pokład z innych powodów, takich jak powody operacyjne.

               2)

               Artykuł 2 lit. j) i art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 powinny być interpretowane w ten sposób, iż zaistnienie „nadzwyczajnych okoliczności” prowadzące przewoźnika lotniczego do reorganizacji następujących po nim lotów nie może uzasadniać „odmowy przyjęcia na pokład” na owe późniejsze loty, ani też zwalniać tego przewoźnika z obowiązku wypłaty odszkodowania na podstawie art. 4 ust. 3 rzeczonego rozporządzenia pasażerom, którym odmówiono przyjęcia na pokład na loty czarterowane po ustaniu wspomnianych okoliczności.

      (1)  Dz.U. C 80 z 12.3.2011.


title: Sprawa T-529/09: Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2009 r. — In 't Veld przeciwko Radzie

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/32

         Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2009 r. — In 't Veld przeciwko Radzie
   (Sprawa T-529/09)
   2010/C 80/54
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sophie in 't Veld (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci O. Brouwer i J. Blockx)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady odmawiającej pełnego dostępu do dokumentu 11897/09;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi na podstawie niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 8 września 2009 r. oddalającej jej wniosek, złożony na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001 (1), o pełny dostęp do dokumentu 11897/09 stanowiącego opinię służb prawnych Rady na temat podstawy prawnej „Zalecenia Komisji dla Rady dotyczącego upoważnienia do rozpoczęcia negocjacji pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki celem zawarcia umowy międzynarodowej o udostępnieniu departamentowi skarbu Stanów Zjednoczonych danych z komunikatów finansowych w ramach zapobiegania terroryzmowi i finansowaniu terroryzmu oraz walki z tym zjawiskiem”. Rada przekazała skarżącej wersję skróconą dokumentu 11897/09, z usuniętymi fragmentami, które zdaniem skarżącej, umożliwiłyby jej zapoznanie się z podstawą analizy służb prawnych.
   Skarżąca podnosi, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ narusza ona zasady dostępu do dokumentów wymienionych w rozporządzeniu nr 1049/2001.
   Po pierwsze, skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja została niesłusznie oparta na art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 (ochrona stosunków międzynarodowych), ponieważ Rada nie wykazała jak pełne upowszechnienie dokumentu 11897/09 podważałoby ochronę interesu ogólnego w kontekście ochrony stosunków międzynarodowych Unii Europejskiej.
   Po drugie, skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja została oparta na błędnej wykładni art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001 (ochrona porady prawnej), ponieważ wyjątek ten nie znajduje zastosowania do dokumentu 11897/09, gdyż jego pełne upowszechnienie nie naruszyłoby ochrony procedur sadowych czy porady prawnej i ponieważ istnieje wyższy interes ogólny w pełnym udostępnieniu dokumentu 11897/09 opinii publicznej.
   Pomocniczo, gdyby Sąd miał uznać, że ww. wyjątki znajdują zastosowanie względem dokumentu 11897/09, skarżąca podnosi, że Rada źle zastosowała art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ usunęła z dokumentu 11897/09 więcej informacji niż było to konieczne.
   Skarżąca podnosi wreszcie, że Rada naruszyła obowiązek uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, Dz. U. 2001 L 45.


title: Wykreślenie sprawy C-399/04

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/30

         Wykreślenie sprawy C-399/04 (1)

   (2005/C 143/57)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 4 lutego 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-399/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej.

      (1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004


title: Sprawa C-349/11: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 9 grudnia 2011 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège — Belgia) — Auditeur du travail przeciwko Yangwei SPRL (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Dyrektywa 97/81/WE — Przeszkody administracyjne mogące ograniczać możliwości zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy — Obowiązkowe ujawnianie i przechowywanie umów o pracę i rozkładów czasu pracy)

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/5

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 9 grudnia 2011 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège — Belgia) — Auditeur du travail przeciwko Yangwei SPRL
   (Sprawa C-349/11) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Dyrektywa 97/81/WE - Przeszkody administracyjne mogące ograniczać możliwości zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy - Obowiązkowe ujawnianie i przechowywanie umów o pracę i rozkładów czasu pracy)
   2012/C 109/09
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de première instance de Liège

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Auditeur du travail

      Strona pozwana: Yangwei SPRL

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal de première instance de Liège — Wykładnia dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC (Dz.U. 1998, L 14, s. 9) — Dopuszczalność uregulowań krajowych wymagających od pracodawcy sporządzania dokumentów, w których odnotowuje się odstępstwa od rozkładu czasu pracy oraz przechowywania i ujawniania umów i rozkładów czasu pracy pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy — Przeszkody administracyjne mogące ograniczać możliwości pracy w niepełnym wymiarze czasu.

      Sentencja

   Klauzulę 4 porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin załączonego do dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, które nakładają na pracodawców obowiązek przechowywania i ujawniania umów o pracę oraz rozkładów czasu pracy pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin, o ile dowiedzione zostanie, że uregulowania te nie prowadzą do traktowania takich pracowników w sposób mniej korzystny niż pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze godzin, znajdujących się w porównywalnej sytuacji lub — jeśli występuje różnica w traktowaniu — o ile dowiedzione zostanie, że jest ona uzasadniona względami obiektywnymi i nie wykracza poza to, co konieczne do osiągnięcia celów, których realizacji służy jej istnienie. Zadaniem sądu krajowego jest dokonanie niezbędnych ustaleń faktycznych i prawnych, w szczególności na gruncie właściwego prawa krajowego, w celu dokonania oceny, czy w rozpatrywanej przezeń sprawie przesłanki te są spełnione.
   Gdyby sąd krajowy doszedł do wniosku, że rozpatrywane w toczącym się przed nim postępowaniu uregulowania krajowe są niezgodne z klauzulą 4 porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin załączonego do dyrektywy 97/81, klauzulę 5 pkt 1 tego porozumienia należałoby interpretować w ten sposób, że także ona stoi ona na przeszkodzie takim uregulowaniom.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa T-183/09: Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2009 r. — Spa Monopole przeciwko OHIM — Club de Golf Peralada (WINE SPA)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/49

         Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2009 r. — Spa Monopole przeciwko OHIM — Club de Golf Peralada (WINE SPA)
   (Sprawa T-183/09)
   2009/C 153/93
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV (Spa, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. De Brouwer, E. Cornu i O. Klimis)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Club de Golf Peralada, SA (Barcelona, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 2 marca 2009 r. w sprawach połączonych R 1231/2005-4 i R 1250/2005-4; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Club de Golf Peralada, SA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „WINE SPA” dla towarów i usług z klas 3, 5, 16, 24, 25 i 42

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: różne krajowe, międzynarodowe i wspólnotowe znaki towarowe „SPA” dla towarów i usług odpowiednio z klas 3, 32 i 42; zarejestrowany w Beneluksie i międzynarodowy znak towarowy „LES THERMES DE SPA” dla towarów i usług z klas 3 i 42; zarejestrowany w Niemczech znak towarowy „SPA MONOPOLE S.A. SPA” dla towarów z klasy 3; S.A. SPA Monopole, Compagnie fermière de Spa, en abrégé S.A. Spa Monopole N.V., société anonyme, firma chroniona w Belgii; Les Thermes de Spa, Place Royale 2, 4900 Spa, Belgium, nazwa handlowa chroniona w Belgii

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i oddalenie sprzeciwu w całości

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 75 zdanie drugie i art. 76 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Rady nr 207/2009 (1) ze względu na wydanie decyzji Izby Odwoławczej z naruszeniem zasady prawa do bycia wysłuchanym oraz z naruszeniem zasady kontradyktoryjności; naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na oparcie przez Izbę Odwoławczą swojej oceny odróżniającego charakteru wcześniejszego znaku towarowego „SPA” na błędnych i niepotwierdzonych informacjach i niedokonanie oceny podobieństwa między spornymi znakami towarowymi w odniesieniu do towarów, dla których zostały zarejestrowane lub zgłoszone; wreszcie niezbadanie przez Izbę Odwoławczą, czy używanie rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego mogłoby powodować czerpanie nienależytej korzyści z odróżniającego charakteru lub renomy wcześniejszego znaku towarowego „SPA” bądź też działać na ich szkodę, i tym samym naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady 207/2009.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa T-25/11: Wyrok Sądu z dnia 29 stycznia 2013 r. — Germans Boada przeciwko OHIM (Ręczna maszyna do cięcia płytek ceramicznych) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego — Ręczna maszyna do cięcia płytek ceramicznych — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuły 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009 — Równość traktowania)

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/16

         Wyrok Sądu z dnia 29 stycznia 2013 r. — Germans Boada przeciwko OHIM (Ręczna maszyna do cięcia płytek ceramicznych)
   (Sprawa T-25/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego - Ręczna maszyna do cięcia płytek ceramicznych - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuły 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009 - Równość traktowania)
   2013/C 71/24
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Germans Boada, SA (Rubí, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell Callicó)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 października 2010 r. (sprawa R 771/2010-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia trójwymiarowego przedstawiającego ręczną maszynę do cięcia płytek ceramicznych jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona i w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Germans Boada, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 80 z 12.3.2011.


title: Sprawa C-192/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/23

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-192/07) (1)

   (2008/C 79/43)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 117 z 26.5.2007.


title: Sprawa C-479/06: Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/48

         Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-479/06)
   (2006/C 326/98)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Patakia i D. Lawunmi)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. zmieniającej dyrektywę 97/68/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach (1), Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy do wewnętrznego porządku prawnego upłynął w dniu 20 maja 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 146 z 30.4.2004, str. 1.