title: Sprawa T-644/19: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2019 r. – Linde Material Handling/EUIPO – Verti Aseguradora (VertiLight)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/77

      Skarga wniesiona w dniu 26 września 2019 r. – Linde Material Handling/EUIPO – Verti Aseguradora (VertiLight)
      (Sprawa T-644/19)
      (2019/C 383/85)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Linde Material Handling GmbH (Aschaffenburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Plate i R. Kaase)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Verti Aseguradora, Compañía de seguros y reaseguros, SA (Madryt, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca przed Sądem

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy VertiLight – zgłoszenie nr 16 161 788

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 lipca 2019 r. w sprawie R 1849/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie obowiązku przedstawienia uzasadnienia na podstawie art. 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym na podstawie art. 94 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-646/19: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2019 r. – eSky Group IP/EUIPO – Gröpel (e)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/78

      Skarga wniesiona w dniu 26 września 2019 r. – eSky Group IP/EUIPO – Gröpel (e)
      (Sprawa T-646/19)
      (2019/C 383/86)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: eSky Group IP sp. z o.o. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: adwokat P. Kurcman)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Gerhard Gröpel (Straubing, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego „e” w kolorach turkusowym, białym, ciemno niebieskim, niebieskim, i jasno różowym – zgłoszenie nr 16 731 333

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 lipca 2019 r. w sprawie R 223/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej z dnia 29 listopada 2018 r. wydanej w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu nr B 2 957 168;

                  —

                  przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez EUIPO;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Wydziałem Sprzeciwów, Izbą Odwoławczą i Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-659/19: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2019 r. – FF Group Romania/EUIPO – KiK Textilien und Non-Food (_kix)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/78

      Skarga wniesiona w dniu 30 września 2019 r. – FF Group Romania/EUIPO – KiK Textilien und Non-Food (_kix)
      (Sprawa T-659/19)
      (2019/C 383/87)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: FF Group Romania SRL (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat A. Căvescu)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: KiK Textilien und Non-Food GmbH (Bönen, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „_kix” w kolorach czarnym, białym i zielonym – zgłoszenie nr 12 517 901

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 lipca 2019 r. w sprawie R 353/2019-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 95 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie zasady 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia nr 2868/95 [obecnie art. 71 ust. rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625];

                  —

                  Naruszenie zasady 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95;

                  —

                  Naruszenie zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa, bezstronności i równości;

                  —

                  Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym i prawa do rzetelnego procesu sądowego;

                  —

                  Nadużycie władzy.


title: Sprawa T-664/19: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2019 r. Allergan Holdings France/EUIPO – Dermavita (JUVEDERM ULTRA)

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/79

      Skarga wniesiona w dniu 30 września 2019 r. Allergan Holdings France/EUIPO – Dermavita (JUVEDERM ULTRA)
      (Sprawa T-664/19)
      (2019/C 383/88)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Allergan Holdings France (Courbevoie, Francja) (przedstawiciel: J. Day, Solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Dermavita Co. Ltd (Bejrut, Liban)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy JUVEDERM ULTRA – unijny znak towarowy nr 6 295 638

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 lipca 2019 r. w sprawach połączonych R 1655/2018-4 i R 1723/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stwierdzono w niej wygaśnięcie unijnego znaku towarowego nr 6 295 638 JUVEDERM ULTRA dla zakwestionowanych towarów;

                  —

                  obciążenie EUIPO i Dermavita Co. Ltd. ich własnymi kosztami oraz kosztami strony skarżącej.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 i art. 64 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-136/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État - Francja) – GC, AF, BH, ED/Commission nationale de l’informatique et des libertés (CNIL) (Odesłanie prejudycjalne – Dane osobowe – Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania tych danych znajdujących się na stronach internetowych – Dyrektywa 95/46/WE – Rozporządzenie (UE) 2016/679 – Wyszukiwarki internetowe – Przetwarzanie danych zamieszczonych na stronach internetowych – Szczególne kategorie danych określone w art. 8 tej dyrektywy oraz art. 9 i 10 tego rozporządzenia – Stosowanie tych przepisów do operatora wyszukiwarki – Zakres obowiązków tego operatora w świetle powyższych przepisów – Publikacja danych na stronach internetowych wyłącznie w celach dziennikarskich lub w celu uzyskania wyrazu artystycznego lub literackiego – Wpływ na rozpatrzenie żądania usunięcia linków – Artykuły 7, 8 i 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/2

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État - Francja) – GC, AF, BH, ED/Commission nationale de l’informatique et des libertés (CNIL)
      (Sprawa C-136/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dane osobowe - Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania tych danych znajdujących się na stronach internetowych - Dyrektywa 95/46/WE - Rozporządzenie (UE) 2016/679 - Wyszukiwarki internetowe - Przetwarzanie danych zamieszczonych na stronach internetowych - Szczególne kategorie danych określone w art. 8 tej dyrektywy oraz art. 9 i 10 tego rozporządzenia - Stosowanie tych przepisów do operatora wyszukiwarki - Zakres obowiązków tego operatora w świetle powyższych przepisów - Publikacja danych na stronach internetowych wyłącznie w celach dziennikarskich lub w celu uzyskania wyrazu artystycznego lub literackiego - Wpływ na rozpatrzenie żądania usunięcia linków - Artykuły 7, 8 i 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)
      (2019/C 399/02)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: GC, AF, BH, ED

         Strona pozwana: Commission nationale de l’informatique et des libertés (CNIL)

         przy udziale: Premier ministre, Google LLC, następcy prawnego Google Inc.

         Sentencja

                  1)

                  Przepisy art. 8 ust. 1 i 5 dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych należy interpretować w ten sposób, że zakaz lub ograniczenia przetwarzania szczególnych kategorii danych osobowych, o których mowa w tych przepisach, mają zastosowanie, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w tej dyrektywie, również do operatora wyszukiwarki w ramach jego zobowiązań, kompetencji i możliwości jako administratora danych dokonującego ich przetwarzania w trakcie działania tej wyszukiwarki, przy okazji kontroli przeprowadzanej przez tego operatora pod nadzorem właściwych organów krajowych, w następstwie wniesienia żądania przez osobę, której dane dotyczą.

                  2)

                  Przepisy art. 8 ust. 1 i 5 dyrektywy 95/46 należy interpretować w ten sposób, że na ich podstawie operator wyszukiwarki jest co do zasady zobowiązany, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w tej dyrektywie, do uwzględniania żądań usunięcia linków prowadzących do stron internetowych zawierających dane osobowe należące do szczególnych kategorii danych określonych w tych przepisach.
                  Artykuł 8 ust. 2 lit. e) dyrektywy 95/46 należy interpretować w ten sposób, że na jego podstawie taki operator może odmówić uwzględnienia żądania usunięcia linków, jeżeli stwierdzi, że rozpatrywane linki prowadzą do treści zawierających dane osobowe należące do szczególnych kategorii danych, o których mowa w tym art. 8 ust. 1, lecz których przetwarzanie jest objęte jednym z wyjątków przewidzianych we wspomnianym art. 8 ust. 2 lit. e), pod warunkiem że przetwarzanie to spełnia wszystkie inne warunki zgodności przetwarzania z prawem ustanowione w tej dyrektywie i o ile osobie, której dane dotyczą, zgodnie z art. 14 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy nie przysługuje prawo sprzeciwu wobec takiego przetwarzania z ważnych i uzasadnionych przyczyn związanych z jej szczególną sytuacją.
                  Przepisy dyrektywy 95/46 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy do operatora wyszukiwarki skierowano żądanie usunięcia linku do strony internetowej, na której są opublikowane dane osobowe należące do szczególnych kategorii danych, o których mowa w art. 8 ust. 1 lub 5 tej dyrektywy, operator ten musi, na podstawie wszystkich istotnych elementów danego przypadku i uwzględniając powagę ingerencji w ustanowione w art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej prawa podstawowe do poszanowania życia prywatnego i ochrony danych osobowych przysługujące osobie, której dane dotyczą, sprawdzić, czy z uwagi na względy związane z ważnym interesem publicznym, o których mowa w art. 8 ust. 4 wspomnianej dyrektywy oraz zgodnie z warunkami określonymi w tym ostatnim przepisie, umieszczenie takiego linku na wyświetlanej liście wyników wyszukiwania mającego za punkt wyjścia imię i nazwisko osoby, której dane dotyczą, jest ściśle niezbędne do ochrony prawa do wolności informacji przysługującego internautom potencjalnie zainteresowanym uzyskaniem, dzięki takiemu wyszukiwaniu, dostępu do tej strony internetowej, która to wolność jest chroniona na podstawie art. 11 tej karty.

                  3)

                  Przepisy dyrektywy 95/46 należy interpretować w ten sposób, że:

                              —

                              z jednej strony, informacje dotyczące postępowania sądowego, które było prowadzone wobec osoby fizycznej, oraz, w stosownych przypadkach, informacje dotyczące wyroku skazującego, który w nim zapadł, stanowią dane dotyczące „przestępstw (czynów zabronionych)” i „wyroków skazujących” w rozumieniu art. 8 ust. 5 tej dyrektywy, a

                              —

                              z drugiej strony, operator wyszukiwarki jest zobowiązany do uwzględnienia żądania usunięcia linków prowadzących do stron internetowych zawierających takie informacje, jeżeli informacje te dotyczą wcześniejszego etapu rozpatrywanego postępowania sądowego i nie odpowiadają już, biorąc pod uwagę przebieg tego postępowania, aktualnej sytuacji, w zakresie, w jakim, w ramach weryfikacji względów związanych z ważnym interesem publicznym, o których mowa w art. 8 ust. 4 wspomnianej dyrektywy, stwierdzono, że w świetle wszystkich okoliczności sprawy zagwarantowane w art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej prawa podstawowe osoby, której dane dotyczą, mają charakter nadrzędny wobec praw przysługujących potencjalnie zainteresowanym internautom, które to prawa są chronione na podstawie art. 11 tej karty.

         (1)  Dz.U. C 168 z 29.5.2017.


title: Sprawa C-467/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rayonen sad Lukovit – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko EP (Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach karnych – Artykuły 6, 47 i art. 51 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Dyrektywa 2012/13/UE – Artykuł 8 ust. 2 – Dyrektywa 2013/48/UE – Artykuł 12 – Dyrektywa (UE) 2016/343 – Artykuł 3 – Uregulowanie krajowe umożliwiające, ze względów terapeutycznych i bezpieczeństwa, umieszczenie w szpitalu psychiatrycznym osób, które w stanie niepoczytalności dokonały czynów stanowiących zagrożenie dla społeczeństwa – Prawo do informacji o prawach – Prawo dostępu do obrońcy – Prawo do skutecznego środka prawnego – Domniemanie niewinności – Osoba wymagająca szczególnego traktowania)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/14

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 września 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rayonen sad Lukovit – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko EP
      (Sprawa C-467/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach karnych - Artykuły 6, 47 i art. 51 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Dyrektywa 2012/13/UE - Artykuł 8 ust. 2 - Dyrektywa 2013/48/UE - Artykuł 12 - Dyrektywa (UE) 2016/343 - Artykuł 3 - Uregulowanie krajowe umożliwiające, ze względów terapeutycznych i bezpieczeństwa, umieszczenie w szpitalu psychiatrycznym osób, które w stanie niepoczytalności dokonały czynów stanowiących zagrożenie dla społeczeństwa - Prawo do informacji o prawach - Prawo dostępu do obrońcy - Prawo do skutecznego środka prawnego - Domniemanie niewinności - Osoba wymagająca szczególnego traktowania)
      (2019/C 399/16)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Rayonen sad Lukovit

         Strona w postępowaniu głównym w sprawie karnej

      EP

         przy udziale: Rayonna prokuratura Lom, KM, HO

         Sentencja

                  1)

                  Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/48/UE z dnia 22 października 2013 r. w sprawie prawa dostępu do adwokata w postępowaniu karnym i w postępowaniu dotyczącym europejskiego nakazu aresztowania oraz w sprawie prawa do poinformowania osoby trzeciej o pozbawieniu wolności i prawa do porozumiewania się z osobami trzecimi i organami konsularnymi w czasie pozbawienia wolności należy interpretować w ten sposób, że mają one zastosowanie do postępowania sądowego takiego jak przewidziane w uregulowaniu krajowym rozpatrywanym w postępowaniu głównym, które umożliwia, ze względów terapeutycznych i bezpieczeństwa, umieszczenie w szpitalu psychiatrycznym osób, które w stanie niepoczytalności dokonały czynów stanowiących zagrożenie dla społeczeństwa. Dyrektywę 2012/13 należy interpretować w ten sposób, że osoby podejrzewane o popełnienie przestępstwa należy powiadomić o przysługujących im prawach możliwie najszybciej od momentu, w którym dotyczące ich podejrzenia uzasadniają, w kontekście innym niż pilny, ograniczenie ich wolności przez właściwe organy za pomocą środków przymusu, a najpóźniej – przed ich pierwszym formalnym przesłuchaniem przez policję.

                  2)

                  Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 8 ust. 2 dyrektywy 2012/13 i art. 12 dyrektywy 2013/48 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, w którym przewidziano postępowanie sądowe umożliwiające, ze względów terapeutycznych i bezpieczeństwa, umieszczenie w szpitalu psychiatrycznym osób, które w stanie niepoczytalności dokonały czynów stanowiących zagrożenie dla społeczeństwa, jeżeli uregulowanie to nie umożliwia właściwemu sądowi zbadania, czy wskazane w tych dyrektywach uprawnienia procesowe były przestrzegane w toku niepodlegających takiej kontroli sądowej postępowań poprzedzających postępowanie, w którym rozpatruje on sprawę.

                  3)

                  Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym oraz art. 51 ust. 1 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że ani ta dyrektywa, ani to postanowienie karty nie mają zastosowania do postępowania sądowego dotyczącego umieszczenia w szpitalu psychiatrycznym w celach terapeutycznych takiego jak przewidziane w art. 155 i nast. Zakon za zdraveto (ustawy o ochronie zdrowia), rozpatrywanego w postępowaniu głównym, z tego powodu, że istnieje ryzyko – ze względu na stan zdrowia danej osoby – iż osoba ta stanowi zagrożenie dla swojego zdrowia lub dla zdrowia osób trzecich.

                  4)

                  Wskazaną w art. 3 dyrektywy 2016/343 zasadę domniemania niewinności należy interpretować w ten sposób, że wymaga ona – w ramach postępowania sądowego dotyczącego umieszczenia w szpitalu psychiatrycznym ze względów terapeutycznych i bezpieczeństwa osób, które w stanie niepoczytalności dokonały czynów stanowiących zagrożenie dla społeczeństwa, takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym – przedstawienia przez prokuraturę dowodu na to, że osoba, co do której wnioskowano o umieszczenie w szpitalu, jest sprawcą czynów uznanych za stanowiące takie zagrożenie.

         (1)  Dz.U. C 352 z 1.10.2018.


title: Sprawa T-746/19: Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2019 r. – GY/EBC

text:
               3.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/33

      Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2019 r. – GY/EBC
      (Sprawa T-746/19)
      (2020/C 36/41)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: GY (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Champetier)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EBC z dnia 28 stycznia 2019 r. odmawiającej przyznania skarżącemu dodatku na gospodarstwo domowe za 2019 r.;

                  —

                  w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności również decyzji z dnia 24 kwietnia 2019 r. i 26 sierpnia 2019 r., oddalających odpowiednio wniosek skarżącego o dokonanie kontroli administracyjnej i zażalenie skarżącego;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty:

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady praw nabytych.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia skuteczności (effet utile) dodatku na gospodarstwo domowe i art. 15 warunków zatrudnienia w EBC.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady staranności.


title: Sprawa C-817/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 31 października 2019 r. – Ligue des droits humains/Conseil des ministres

text:
               3.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 31 października 2019 r. – Ligue des droits humains/Conseil des ministres
      (Sprawa C-817/19)
      (2020/C 36/21)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour constitutionnelle

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ligue des droits humains

         Druga strona postępowania: Conseil des ministres

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 23 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych – RODO) (1) w związku z art. 2 ust. 2 lit. d) tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do przepisów krajowych takich jak ustawa z dnia 25 grudnia 2016 r. w sprawie przetwarzania danych pasażerów, która dokonuje transpozycji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/681 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie wykorzystywania danych dotyczących przelotu pasażera (danych PNR) w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i poważnej przestępczości, ich wykrywania, prowadzenia postępowań przygotowawczych w ich sprawie i ich ścigania (2), dyrektywy Rady 2004/82/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie zobowiązania przewoźników do przekazywania danych pasażerów (3) oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/65/UE z dnia 20 października 2010 r. w sprawie formalności sprawozdawczych dla statków wchodzących do lub wychodzących z portów państw członkowskich i uchylającej dyrektywę 2002/6/WE (4)?

                  2)

                  Czy w zakresie, w jakim wymienione w załączniku I do dyrektywy 2016/681 dane są bardzo obszerne – w szczególności dane, o których mowa w pkt 18 załącznika I do dyrektywy 2016/681, które wykraczają poza dane określone w art. 3 ust. 2 dyrektywy 2004/82 – oraz w zakresie, w jakim mogą one, rozpatrywane łącznie, ujawniać dane szczególnie chronione, a tym samym naruszać granice tego, co „absolutnie konieczne”, załącznik ten jest zgodny z art. 7, 8 i art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

                  3)

                  Czy w zakresie, w jakim ze względu na wyrażenia „w szczególności” i „w tym”, zawarte w pkt 12 i 18 załącznika I do dyrektywy (UE) 2016/681, dane, o których w nich mowa zostały wymienione tytułem przykładu, a nie w sposób wyczerpujący, w związku z czym nie jest spełniony wymóg precyzyjności i jasności przepisów pociągających za sobą ingerencję w prawo do poszanowania życia prywatnego oraz w prawo do ochrony danych osobowych, wspomniane punkty tego załącznika są zgodne z art. 7, 8 i art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

                  4)

                  Czy w zakresie, w jakim ustanowiony w art. 3 pkt 4 dyrektywy (UE) 2016/681 i załączniku I do tej dyrektywy system uogólnionego gromadzenia, przekazywania i przetwarzania danych pasażerów dotyczy każdej osoby, która wykorzystuje dany środek transportu, niezależnie od jakiegokolwiek obiektywnego czynnika pozwalającego na uznanie, że osoba ta może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego, przepisy te są zgodne z art. 7, 8 i art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

                  5)

                  Czy art. 6 dyrektywy (UE) 2016/681 w związku z art. 7, 8 i art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu takiemu jak zaskarżona ustawa, która dopuszcza, jako cel przetwarzania danych „PNR”, monitorowanie działalności wywiadowczej służb wywiadowczych i bezpieczeństwa, a tym samym uwzględnia ten cel w ramach celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i poważnej przestępczości, ich wykrywania, prowadzenia postępowań przygotowawczych w ich sprawie i ich ścigania?

                  6)

                  Czy art. 6 dyrektywy (UE) 2016/681 jest zgodny z art. 7, 8 i art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w zakresie, w jakim wstępna ocena danych pasażerów, którą on reguluje, poprzez korelację z bazami danych i określonymi wcześniej kryteriami, jest stosowana w sposób systematyczny i uogólniony, niezależnie od jakiegokolwiek obiektywnego czynnika pozwalającego na uznanie, że pasażerowie ci mogą stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego?

                  7)

                  Czy pojęcie „innego właściwego organu krajowego”, o którym mowa w art. 12 ust. 3 dyrektywy 2016/681, można interpretować w ten sposób, że dotyczy ono JIP utworzonej przez ustawę z dnia 25 grudnia 2016 r., która może zatem zezwolić na dostęp do danych „PNR” po upływie sześciomiesięcznego terminu w ramach wyszukiwań ad hoc?

                  8)

                  Czy art. 12 dyrektywy 2016/681 w związku z art. 7, 8 i art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu takiemu jak zaskarżona ustawa, która przewiduje ogólny termin przechowywania danych wynoszący pięć lat, nie dokonując rozróżnienia co do tego, czy w ramach wstępnej oceny okazuje się, że dani pasażerowie mogą lub nie mogą stanowić zagrożenia dla bezpieczeństwa publicznego?

                  9)

                              a)

                              Czy dyrektywa 2004/82 jest zgodna z art. 3 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 45 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w zakresie, w jakim ustanowione w niej obowiązki mają zastosowanie do lotów wewnątrz Unii Europejskiej?

                              b)

                              Czy dyrektywę 2004/82 w związku z art. 3 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 45 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu takiemu jak zaskarżona ustawa, która w celu zwalczania nielegalnej imigracji i ulepszenia kontroli granicznych zezwala na system gromadzenia i przetwarzania danych pasażerów „udających się do, przybywających z i przejeżdżających przez terytorium kraju”, co może powodować w sposób pośredni przywrócenie kontroli na granicach wewnętrznych?

                  10

                  Jeżeli na podstawie odpowiedzi udzielonych na poprzednie pytania prejudycjalne Cour constitutionnelle miałby dojść do wniosku, że zaskarżona ustawa, transponująca w szczególności dyrektywę 2016/681, narusza jeden lub więcej obowiązków wynikających z przepisów wskazanych w tych pytaniach, to czy mógłby on tymczasowo utrzymać w mocy skutki ustawy z dnia 25 grudnia 2016 r.„o przetwarzaniu danych pasażerów”, aby uniknąć niepewności prawa i zapewnić możliwość dalszego wykorzystywania uprzednio zgromadzonych i przechowywanych danych do celów określonych w ustawie?

         (1)  Dz. U. 2016, L 119, s. 1.

         (2)  Dz. U. 2016, L 119, s. 132.

         (3)  Dz. U. 2004, L 261, s. 24.

         (4)  Dz. U. 2010, L 283, s. 1.


title: Sprawa T-760/19: Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2019 r. – Imperial Brands i in./Komisja

text:
               3.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/34

      Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2019 r. – Imperial Brands i in./Komisja
      (Sprawa T-760/19)
      (2020/C 36/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Imperial Brands plc (Bristol, Zjednoczone Królestwo), Imperial Tobacco Ltd (Bristol), Imperial Tobacco Overseas Holdings Ltd (Bristol), Imperial Tobacco Holdings Ltd (Bristol), Imperial Tobacco Overseas Holdings (2) Ltd (Bristol) (przedstawiciele: adwokat D. Slater, lawyer, E. Burrows, N. Gardner i S. Mardell, Solicitors)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji C(2019) 25 26 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych;

                  —

                  w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami i wydatkami poniesionymi przez skarżące w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

                  1.

                  Zgodnie z zarzutem pierwszym Komisja nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia i naruszyła prawo lub popełniła oczywisty błąd w ocenie w związku z zastosowaniem art. 107 ust. 1 TFUE, przyjmując, że brytyjskie przepisy dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) stanowią właściwy system odniesienia. Komisja powinna była przyjąć jako ramy odniesienia brytyjski system opodatkowania osób prawnych.

                  2.

                  Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych. Komisja błędnie potraktowała przepisy rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (Przepisy międzynarodowe i inne) z 2010 r.] – który wprowadza zwolnienie podatkowe dla finansowania grup zagranicznych spółek kontrolowanych – jako formę odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego ustanowionego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.

                  3.

                  Zgodnie z zarzutem trzecim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych jest selektywne, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej są traktowane w odmienny sposób.

                  4.

                  Zgodnie z zarzutem czwartym Komisja naruszyła prawo, stwierdzając, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych jest prowadzi do przysporzenia korzyści w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

                  5.

                  W ramach zarzutu piątego skarżące twierdzą, że Komisja nie uzasadniła wystarczająco ustalenia, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych jest częściowo nieuzasadnione, a tym samym naruszyła art. 296 TFUE.

                  6.

                  Zgodnie z zarzutem szóstym „pełne” zwolnienie na podstawie sekcji 371IB Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  7.

                  Zgodnie z zarzutem siódmym zwolnienie w wysokości 75 % na podstawie sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczy okoliczności, że nałożenie obciążenia podatkowego na KSZ spełniające przesłanki objęcia zwolnieniem podatkowym dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych narusza swobodę przedsiębiorczości skarżących, co jest sprzeczne z art. 49 TFUE.

                  9.

                  Zgodnie z zarzutem dziewiątym Komisja naruszyła prawo, stosując przez analogię przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która nie znajduje zastosowania ratione temporis lub powołując się na przepisy tej dyrektywy w sposób nieuzasadniony.

                  10.

                  W ramach zarzutu dziesiątego skarżące twierdzą, że przyjmując zaskarżoną decyzję Komisja naruszyła wyłączną suwerenność Zjednoczonego Królestwa w dziedzinie podatków bezpośrednich, naruszając w ten sposób art. 4 i 5 TUE oraz art. 114TFUE.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016 L 193, s. 1).


title: Sprawa T-524/18: Wyrok Sądu z dnia 4 grudnia 2019 r. – Billa/EUIPO – Boardriders IP Holdings (Billa) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Billa – Wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe BILLABONG – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo oznaczeń – Porównanie towarów i usług – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               3.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/26

      Wyrok Sądu z dnia 4 grudnia 2019 r. – Billa/EUIPO – Boardriders IP Holdings (Billa)
      (Sprawa T-524/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Billa - Wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe BILLABONG - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Porównanie towarów i usług - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 36/31)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Billa AG (Wiener Neudorf, Austria) (przedstawiciele: adwokaci J. Rether, M. Kinkeldey, J. Rosenhäger i S. Brandstätter)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Boardriders IP Holdings LLC (Huntington Beach, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: J. Fish, solicitor i A. Bryson, barrister)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 czerwca 2018 r. (sprawa R 2235/2017-4), sprostowaną w dniu 4 października 2018 r., dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Boardriders IP Holdings a Billa.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 21 czerwca 2018 r. (sprawa R 2235/2017-4) w zakresie, w jakim dotyczy ona oznaczanych zgłoszonym znakiem towarowym towarów: „gry”, należących do klasy 28 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami.

                  2)

                     W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                     Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 399 z 5.11.2018.


title: Sprawa T-761/19: Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2019 r. – Willis Europe/Komisja

text:
               3.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/35

      Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2019 r. – Willis Europe/Komisja
      (Sprawa T-761/19)
      (2020/C 36/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Willis Europe BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci N. Niejahr i B. Hoorelbeke, a także A. Stratakis i P. O’Gara, Solicitors)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2019/1352 z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych (Dz.U. 2019, L 216, s. 1) w zakresie, w jakim przyjęto w niej, że domniemany środek pomocy stanowi pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE i nakazano jego odzyskanie wraz z odsetkami, między innymi od strony skarżącej;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2, 3 i 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim nakazano w nich odzyskanie niezgodnej z prawem pomocy wraz z odsetkami, między innymi od strony skarżącej;

                  —

                  obciążenie Komisji własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE, uznając, że domniemany środek pomocy przysparza selektywną korzyść spółkom korzystającym ze zwolnienia wynoszącego 75 % w odniesieniu do umów kwalifikowanej pożyczki o niskim ryzyku, ze względu na to, że Komisja:

                              —

                              błędnie określiła brytyjski system dotyczący kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) jako system odniesienia;

                              —

                              naruszyła prawo, uznając, że zwolnienie wynoszące 75 % stanowi odstępstwo od podatkowego systemu odniesienia, ze względu na to, że:

                                          (i)

                                          stwierdzenie, że istnieje odstępstwo, jest błędnie oparte na technice regulacyjnej;

                                          (ii)

                                          test funkcji decyzyjnych i zarządczych nie jest głównym testem dla brytyjskiego systemu KSZ; oraz

                                          (iii)

                                          umowy pożyczki kwalifikowanej i niekwalifikowanej nie znajdują się w takiej samej sytuacji prawnej i faktycznej oraz, w każdym wypadku, naruszyła prawo stosując w drodze analogii przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1) lub bezzasadnie powołując się na nie.

                              —

                              dokonała błędnych ustaleń faktycznych i naruszyła prawo poprzez przyjęcie, że wynoszące 75 % zwolnienie nie jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego w taki sam sposób jak zwolnienie podatkowe dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych, które ma zastosowanie do zysków niepochodzących z działalności operacyjnej objętych zakresem regulacji sekcji 371EC Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (Przepisy międzynarodowe i inne)].

                  2.

                  Zarzut drugi oparty na twierdzeniu, iż Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE poprzez brak wykazania, że domniemany środek pomocy mógł wpłynąć na wymianę handlową między państwami członkowskimi i groził zakłóceniem konkurencji.

                  3.

                  Zarzut trzeci, podniesiony jako zarzut ewentualny, oparty na twierdzeniu, że Komisja naruszyła art. 49 TFUE poprzez uznanie domniemanego środka pomocy za niezgodną z prawem pomoc państwa, która nie narusza swobody przedsiębiorczości zagwarantowanej w art. 49 TFUE.

                  4.

                  Zarzut czwarty oparty na twierdzeniu, że Komisja naruszyła podstawową zasadę równego traktowania/niedyskryminacji poprzez:

                              —

                              potraktowanie niepochodzących z działalności operacyjnej zysków czerpanych z pożyczek kwalifikowanych w taki sam sposób jak niepochodzące z działalności operacyjnej zyski czerpane z pożyczek niekwalifikowanych; oraz

                              —

                              zróżnicowanie traktowania zwolnienia podatkowego dla grup zagranicznych spółek kontrolowanych w zależności od tego, czy zyski niepochodzące z działalności operacyjnej są objęte zakresem regulacji sekcji 371EB czy sekcji 371EC Taxation (International and Other Provisions) Act 2010.

                  5.

                  Zarzut piąty, podniesiony jako zarzut ewentualny, oparty na twierdzeniu, że nawet jeśli domniemany środek pomocy jest objęty zakresem regulacji art. 107 ust. 1 TFUE, to Komisja naruszyła art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 (2) nakazując odzyskanie kwot rzekomo niezgodnej z prawem pomocy od beneficjentów domniemanego środka pomocy, ponieważ odzyskanie takie narusza ogólne zasady prawa Unii, a mianowicie zasady uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016, L 193, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa C-831/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano (Włochy) w dniu 14 listopada 2019 r. – Banco di Desio e della Brianza SpA i in./YX, ZW

text:
               3.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano (Włochy) w dniu 14 listopada 2019 r. – Banco di Desio e della Brianza SpA i in./YX, ZW
      (Sprawa C-831/19)
      (2020/C 36/22)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale di Milano

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Banco di Desio e della Brianza SpA, Banca di Credito Cooperativo di Carugate e Inzago sc, Intesa Sanpaolo SpA, Banca Popolare di Sondrio s.c.p.a, Cerved Credit Management SpA

         Strona pozwana: YX, ZW

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy, i na jakich warunkach, art. 6 i 7 dyrektywy 93/13/EWG (1) w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak opisane, uniemożliwiającemu sądowi egzekucyjnemu przeprowadzenie kontroli co do istoty tytułu egzekucyjnego, który stał się prawomocny, w przypadku, gdy konsument, mając świadomość swojego statusu (przy czym taka świadomość była wcześniej wykluczona przez orzecznictwo i naukę prawa), wnosi o dokonanie takiej kontroli?

                  2)

                  Czy, i na jakich warunkach, art. 6 i 7 dyrektywy 93/13/EWG w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stoją na przeszkodzie uregulowaniu takiemu jak krajowe, które w świetle dorozumianej powagi rzeczy osądzonej dotyczącej braku nieuczciwego charakteru warunku umownego uniemożliwia sądowi egzekucyjnemu, do którego zwrócono się o rozstrzygnięcie w przedmiocie sprzeciwu wobec egzekucji wniesionego przez konsumenta, stwierdzenie wspomnianego nieuczciwego charakteru, i czy można uznać, że taki brak możliwości istnieje również w przypadku, gdy zgodnie z orzecznictwem i nauką prawa obowiązującymi w chwili powstania powagi rzeczy osądzonej ocena nieuczciwego charakteru warunku była wykluczona z uwagi na brak możliwości uznania poręczyciela za konsumenta?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29),


title: Sprawa T-648/18: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2019 r. – Super bock group/EUIPO – Agus (Crystal) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Crystal – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy CRISTAL – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak podobieństwa towarów – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               3.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/27

      Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2019 r. – Super bock group/EUIPO – Agus (Crystal)
      (Sprawa T-648/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Crystal - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy CRISTAL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak podobieństwa towarów - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 36/32)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Super bock group, SGPS SA (Leça do Balio, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat J.P. Mioludo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: L. Rampini i H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Agus sp. z o.o. (Warszawa, Polska)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 lipca 2018 r. (sprawa R 299/20108–2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Unicer-Bebidas de Portugal, SGPS SA a Agus.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Super bock group, SGPS SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 16 z 14.1.2019.


title: Sprawa C-853/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Poprad (Słowacja) w dniu 22 listopada 2019 r. – IM/STING Reality s.r.o.

text:
               3.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Poprad (Słowacja) w dniu 22 listopada 2019 r. – IM/STING Reality s.r.o.
      (Sprawa C-853/19)
      (2020/C 36/23)
      Język postępowania: słowacki

         Sąd odsyłający

      Okresný súd Poprad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: IM

         Strona pozwana: STING Reality s.r.o.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy dyrektywę 2005/29/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającą dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywę o nieuczciwych praktykach handlowych”) należy interpretować w ten sposób, że okoliczności faktyczne, takie jak w rozpatrywanej sprawie, w których osobie fizycznej będącej w trudnej sytuacji finansowej i pod presją czasową, której zamiarem jest pozyskanie środków kredytowych na zachowanie własności nieruchomości stanowiącej jej jedyne miejsce zamieszkania, zostanie przedłożona przez przedsiębiorcę kredytowego umowa, która skutkuje trwałym pozbawieniem własności nieruchomości, chociaż wolą tej osoby było przeniesienie nieruchomości na wierzyciela jedynie tymczasowo w celach zabezpieczenia umowy kredytowej, stanowią nieuczciwą praktykę handlową?

                  2)

                  Czy dyrektywę 93/13/WE (2) w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (zwaną dalej „dyrektywą 93/13”) należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach faktycznych wskazanych w pytaniu pierwszym ocenie sądu podlega również umowa sprzedaży przenosząca nieruchomość, także wbrew argumentom przedsiębiorcy dotyczącym indywidualnie uzgodnionych warunków umownych, jeżeli przedsiębiorca odmówi przedłożenia sądowi umów w innych przypadkach w celu ustalenia, czy chodzi o formularzowy rodzaj umów wykorzystywanych przez przedsiębiorcę w innych przypadkach?

                  3)

                  Jeżeli do tego przypadku ma zastosowanie dyrektywa 93/13, czy za istotne okoliczności zgodnie z art. 4 ust. 1 tej dyrektywy należy uznać także sytuację przed zawarciem umowy, a mianowicie taką, że pozwany przedsiębiorca uzyskał dostęp do danych osobowych powoda bez jego zgody?

         (1)  Dz.U. 2005, L 149, s. 22.

         (2)  Dz.U. 1993, L 95, s. 29; wyd. spec. rozdz. 15 t. 2, s. 288.


title: Sprawa C-482/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 grudnia 2019 r. – Republika Czeska/Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności – Zbliżanie ustawodawstw – Dyrektywa (UE) 2017/853 – Kontrola nabywania i posiadania broni – Ważność – Podstawa prawna – Artykuł 114 TFUE – Zmiana istniejącej dyrektywy – Zasada proporcjonalności – Brak oceny skutków – Naruszenie prawa własności – Proporcjonalność przyjętych środków – Środki tworzące bariery na rynku wewnętrznym – Zasada pewności prawa – Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań – Środki zobowiązujące państwa członkowskie do przyjęcia ustawodawstwa z mocą wsteczną – Zasada niedyskryminacji – Odstępstwo dla Konfederacji Szwajcarskiej – Dyskryminacja państw członkowskich Unii Europejskiej lub państw członkowskich Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) innych niż to państwo)

text:
               3.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/2

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 grudnia 2019 r. – Republika Czeska/Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-482/17) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Zbliżanie ustawodawstw - Dyrektywa (UE) 2017/853 - Kontrola nabywania i posiadania broni - Ważność - Podstawa prawna - Artykuł 114 TFUE - Zmiana istniejącej dyrektywy - Zasada proporcjonalności - Brak oceny skutków - Naruszenie prawa własności - Proporcjonalność przyjętych środków - Środki tworzące bariery na rynku wewnętrznym - Zasada pewności prawa - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań - Środki zobowiązujące państwa członkowskie do przyjęcia ustawodawstwa z mocą wsteczną - Zasada niedyskryminacji - Odstępstwo dla Konfederacji Szwajcarskiej - Dyskryminacja państw członkowskich Unii Europejskiej lub państw członkowskich Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) innych niż to państwo)
      (2020/C 36/02)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, O. Serdula i J. Vláčil, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę skarżącą: Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér, G. Koós i G. Tornyai, pełnomocnicy), Rzeczpostpolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, M. Wiącek i D. Lutostańska, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: O. Hrstková Šolcová i R. van de Westelaken, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo A. Westerhof Löfflerová, E. Moro i M. Chavrier, następnie A. Westerhof Löfflerová i M. Chavrier, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: A. Daly, E. de Moustier, R. Coesme i D. Colas, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Šimerdová, Y.G. Marinova i E. Kružíková, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Republika Czeska pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Republika Francuska, Węgry, Rzeczpospolita Polska oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 357 z 23.10.2017.


title: Sprawa T-667/18: Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2019 r. – Pinto Teixeira/ESDZ (Służba publiczna – Prawa i obowiązki urzędnika – Zgłoszenie zamiaru wykonywania działalności zawodowej po zakończeniu służby – Artykuł 16 regulaminu pracowniczego – Ryzyko niezgodności z uzasadnionymi interesami instytucji – Termin na udzieleni odpowiedzi na zgłoszenie zamiaru – Dorozumiana decyzja wyrażająca zgodę – Zakaz wykonywania działalności zawodowej po zakończeniu służby – Krzywda)

text:
               3.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/27

      Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2019 r. – Pinto Teixeira/ESDZ
      (Sprawa T-667/18) (1)

      (Służba publiczna - Prawa i obowiązki urzędnika - Zgłoszenie zamiaru wykonywania działalności zawodowej po zakończeniu służby - Artykuł 16 regulaminu pracowniczego - Ryzyko niezgodności z uzasadnionymi interesami instytucji - Termin na udzieleni odpowiedzi na zgłoszenie zamiaru - Dorozumiana decyzja wyrażająca zgodę - Zakaz wykonywania działalności zawodowej po zakończeniu służby - Krzywda)
      (2020/C 36/33)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: José Manuel Pinto Teixeira (Oeiras, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt i R. Spac, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 270 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji ESDZ z dnia 21 lutego 2018 r. zakazującej skarżącemu wykonywania działalności zawodowej na podstawie art. 16 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej oraz o zadośćuczynienie doznanej z powodu tej decyzji krzywdzie.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) z dnia 21 lutego 2018 r. zakazującej José Manuelowi Pintowi Teixeirze wykonywania działalności zawodowej na podstawie art. 16 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.

                  2)

                     W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                     Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 16 z 14.1.2019.


title: Sprawa C-432/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Consorzio Tutela Aceto Balsamico di Modena/Balema GmbH (Odesłanie prejudycjalne – Ochrona oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych – Rozporządzenia (WE) nr 510/2006 i (UE) nr 1151/2012 – Artykuł 13 ust. 1 – Rozporządzenie (WE) nr 583/2009 – Artykuł 1 – Rejestracja nazwy „Aceto Balsamico di Modena (ChOG)” – Ochrona elementów składowych tej nazwy o znaczeniu niegeograficznym – Zakres)

text:
               3.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/9

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Consorzio Tutela Aceto Balsamico di Modena/Balema GmbH
      (Sprawa C-432/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych - Rozporządzenia (WE) nr 510/2006 i (UE) nr 1151/2012 - Artykuł 13 ust. 1 - Rozporządzenie (WE) nr 583/2009 - Artykuł 1 - Rejestracja nazwy „Aceto Balsamico di Modena (ChOG)” - Ochrona elementów składowych tej nazwy o znaczeniu niegeograficznym - Zakres)
      (2020/C 36/11)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Consorzio Tutela Aceto Balsamico di Modena

         Strona pozwana: Balema GmbH

         Sentencja

      Artykuł 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 583/2009 z dnia 3 lipca 2009 r. rejestrującego nazwę w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Aceto Balsamico di Modena (ChOG)] należy interpretować w ten sposób, że ochrona nazwy „Aceto Balsamico di Modena” nie obejmuje stosowania poszczególnych składających się na tę nazwę słów o znaczeniu niegeograficznym.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawy połączone C-708/17 i C-725/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rayonen sad Asenovgrad, Sofiyski rayonen sad - Bułgaria) – „EVN Bulgaria Toplofikatsia” EAD/Nikolina Stefanova Dimitrova (C-708/17), „Toplofikatsia Sofia” EAD/Mitko Simeonov Dimitrov (C-725/17) (Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 2011/83/UE – Prawo konsumenckie – Artykuł 2 ust. 1 – Pojęcie „konsumenta” – Artykuł 3 ust. 1 – Umowa zawarta pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem – Umowa dotycząca dostarczania ogrzewania sieciowego – Artykuł 27 – Niezamówione świadczenia – Dyrektywa 2005/29/WE – Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym – Artykuł 5 – Zakaz nieuczciwych praktyk handlowych – Załącznik I – Niezamówiona dostawa – Przepisy krajowe wymagające, aby każdy właściciel nieruchomości w budynku, w którym jest wspólnota mieszkaniowa, przyłączonym do sieci ciepłowniczej uczestniczył w kosztach zużycia energii cieplnej w częściach wspólnych oraz instalacji wewnętrznej budynku – Efektywność energetyczna – Dyrektywa 2006/32/WE – Artykuł 13 ust. 2 – Dyrektywa 2012/27/UE – Artykuł 10 ust. 1 – Informacje o rozliczeniach – Przepisy krajowe przewidujące, że w budynku, w którym jest wspólnota mieszkaniowa, rachunki dotyczące zużycia energii cieplnej z instalacji wewnętrznej są naliczane dla każdego właściciela mieszkania w budynku, proporcjonalnie do ogrzewanej objętości jego mieszkania)

text:
               3.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/3

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rayonen sad Asenovgrad, Sofiyski rayonen sad - Bułgaria) – „EVN Bulgaria Toplofikatsia” EAD/Nikolina Stefanova Dimitrova (C-708/17), „Toplofikatsia Sofia” EAD/Mitko Simeonov Dimitrov (C-725/17)
      (Sprawy połączone C-708/17 i C-725/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 2011/83/UE - Prawo konsumenckie - Artykuł 2 ust. 1 - Pojęcie „konsumenta” - Artykuł 3 ust. 1 - Umowa zawarta pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem - Umowa dotycząca dostarczania ogrzewania sieciowego - Artykuł 27 - Niezamówione świadczenia - Dyrektywa 2005/29/WE - Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym - Artykuł 5 - Zakaz nieuczciwych praktyk handlowych - Załącznik I - Niezamówiona dostawa - Przepisy krajowe wymagające, aby każdy właściciel nieruchomości w budynku, w którym jest wspólnota mieszkaniowa, przyłączonym do sieci ciepłowniczej uczestniczył w kosztach zużycia energii cieplnej w częściach wspólnych oraz instalacji wewnętrznej budynku - Efektywność energetyczna - Dyrektywa 2006/32/WE - Artykuł 13 ust. 2 - Dyrektywa 2012/27/UE - Artykuł 10 ust. 1 - Informacje o rozliczeniach - Przepisy krajowe przewidujące, że w budynku, w którym jest wspólnota mieszkaniowa, rachunki dotyczące zużycia energii cieplnej z instalacji wewnętrznej są naliczane dla każdego właściciela mieszkania w budynku, proporcjonalnie do ogrzewanej objętości jego mieszkania)
      (2020/C 36/03)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Rayonen sad Asenovgrad, Sofiyski rayonen sad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„EVN Bulgaria Toplofikatsia” EAD, (C-708/17), „Toplofikatsia Sofia” EAD (C-725/17)

         Strona pozwana: Nikolina Stefanova Dimitrova (C-708/17), Mitko Simeonov Dimitrov (C-725/17)

         przy udziale:„Termokomplekt” OOD (C-725/17)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 27 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, w związku z art. 5 ust. 1 i 5 dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych”) należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidują, iż właściciele mieszkań w budynku, w którym jest wspólnota mieszkaniowa, przyłączonym do sieci ciepłowniczej, są zobowiązani do uczestniczenia w kosztach zużycia energii cieplnej w częściach wspólnych i w instalacji wewnętrznej w budynku, chociaż indywidualnie nie zamawiali dostarczenia ogrzewania i nie używają go w swoich mieszkaniach.

                  2)

                  Artykuł 13 ust. 2 dyrektywy 2006/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie efektywności końcowego wykorzystania energii i usług energetycznych oraz uchylającej dyrektywę Rady 93/76/EWG i art. 10 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE z dnia 25 października 2012 r. w sprawie efektywności energetycznej, zmiany dyrektyw 2009/125/WE i 2010/30/UE oraz uchylenia dyrektyw 2004/8/WE i 2006/32/WE należy interpretować w ten sposób, iż nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidują, że w budynku wspólnoty mieszkaniowej rachunki dotyczące zużycia energii cieplnej przez instalację wewnętrzną są ustalane, dla każdego właściciela mieszkania w budynku, proporcjonalnie do ogrzewanej objętości jego mieszkania.

         (1)  Dz.U. C 94 z 12.3.2018.


title: Sprawa C-857/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 26 listopada 2019 r. – Slovak Telekom a.s./Protimonopolný úrad Slovenskej republiky

text:
               3.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 26 listopada 2019 r. – Slovak Telekom a.s./Protimonopolný úrad Slovenskej republiky
      (Sprawa C-857/19)
      (2020/C 36/24)
      Język postępowania: słowacki

         Sąd odsyłający

      Najvyšší súd Slovenskej republiky

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Slovak Telekom a.s.

         Druga strona postępowania: Protimonopolný úrad Slovenskej republiky

         Pytania prejudycjalne

      Pytanie w przedmiocie wykładni przepisu art. 11 ust. 6 zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (1):

                  1)

                  Czy sformułowanie „pozbawia organy ochrony konkurencji państw członkowskich ich kompetencji w zakresie stosowania art. 81 i 82 traktatu” (2) oznacza utratę przez organy państw członkowskich uprawnień w zakresie stosowania art. 81 i 82 traktatu?

                  2)

                  Czy art. 50 (zakaz ponownego sądzenia lub karania w postępowaniu karnym za ten sam czyn zabroniony pod groźbą kary) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, proklamowanej w dniu 7 grudnia 2000 r. w Nicei, odnosi się także do przypadków deliktów administracyjnych w postaci nadużycia pozycji dominującej w rozumieniu art. 102 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, za które Komisja i organ państwa członkowskiego nałożyły sankcje odrębnie i niezależnie w ramach wykonywania swoich uprawnień na podstawie art. 11 ust. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r.?

         (1)  Dz.U. 2003, L 1, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 8, t. 2, s. 205.

         (2)  [w art. 11 ust. 6 zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003].


title: Sprawa T-811/19: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2019 r. – Enoport – Produção de Bebidas/EUIPO – Miguel Torres (CABEZA DE TORO)

text:
               3.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/37

      Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2019 r. – Enoport – Produção de Bebidas/EUIPO – Miguel Torres (CABEZA DE TORO)
      (Sprawa T-811/19)
      (2020/C 36/44)
      Język skargi: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Enoport – Produção de Bebidas L.da (Rio Maior, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat R. Milhões)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Miguel Torres, S.A. (Vilafranca del Penedès, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego „CABEÇA DE TOIRO” – zgłoszenie nr 15 626 286

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 września 2019 r. w sprawie R 394/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-323/16: Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2019 r. – Banco Cooperativo Español/CRU (Unia gospodarcza i walutowa – Unia bankowa – Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych (SRM) – Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) – Decyzja SRB w sprawie składek ex ante za rok 2016 – Skarga o stwierdzenie nieważności – Bezpośrednie i indywidualne oddziaływanie – Dopuszczalność – Istotne wymogi proceduralne – Uwierzytelnienie decyzji – Procedura przyjęcia decyzji)

text:
               3.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/21

      Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2019 r. – Banco Cooperativo Español/CRU
      (Sprawa T-323/16) (1)

      (Unia gospodarcza i walutowa - Unia bankowa - Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych (SRM) - Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) - Decyzja SRB w sprawie składek ex ante za rok 2016 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Bezpośrednie i indywidualne oddziaływanie - Dopuszczalność - Istotne wymogi proceduralne - Uwierzytelnienie decyzji - Procedura przyjęcia decyzji)
      (2020/C 36/25)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Banco Cooperativo Español, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci D. Sarmiento Ramírez-Escudero i J. Beltrán de Lubiano Sáez de Urabain)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (przedstawiciele: adwokaci F. Málaga Diéguez, F. Fernández de Trocóniz Robles, B. Meyring, S. Schelo, T. Klupsch i S. Ianc)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Rius, A. Steiblytė i K.-P. Wojcik, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparty na art. 263 TFUE wniosek zmierzający do stwierdzenia nieważności wydanej podczas sesji wykonawczej w dniu 15 kwietnia 2016 r. decyzji SRB w sprawie składek ex ante za rok 2016 na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2016/06), w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność wydanej podczas sesji wykonawczej w dniu 15 kwietnia 2016 r. decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) w sprawie składek ex ante za rok 2016 na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2016/06) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy Banco Cooperativo Español, SA.

                  2)

                     Banco Cooperativo Español i SRB pokrywają własne koszty.

                  3)

                     Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 296 z 16.8.2016.


title: Sprawa T-824/19: Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2019 r. – RY/Komisja

text:
               3.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/37

      Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2019 r. – RY/Komisja
      (Sprawa T-824/19)
      (2020/C 36/45)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: RY (przedstawiciel: adwokat J.N. Louis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 10 kwietnia 2019 r. w sprawie rozwiązania umowy skarżącego o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego w rozumieniu art. 2 lit. c) WZIP;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 266 TFUE. Skarżący podnosi w tym względzie, że Komisja powinna była przywrócić go do służby w następstwie wyroku z dnia 10 stycznia 2019 r., RY/Komisja (T-160/17, EU:T:2019:1).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym, ponieważ skarżący nie miał możliwości skutecznego przedstawienia uwag ani wywarcia wpływu na rozpatrywany proces decyzyjny.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący nadużycia władzy ze względu na to, że zaskarżona decyzja została przyjęta jedynie w celu stworzenia pozoru zgodności z prawem decyzji wyłącznie potwierdzającej rozwiązanie umowy skarżącego.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa dostępu do akt sprawy. Skarżący twierdzi w tym względzie, że nie uwzględniono jego kolejnych żądań dotyczących udostepnienia dokumentów przesyłanych między gabinetem członka Komisji a Dyrekcją Generalną ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa, w następstwie przyjęcia wyroku z dnia 10 stycznia 2019 r., RY/Komisja (T-160/17, EU:T:2019:1).


title: Sprawa C-493/18: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation - Francja) – UB/VA, Tiger SCI, WZ, w charakterze syndyka masy upadłości UB, Banque patrimoine et immobilier SA (Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Postępowanie upadłościowe – Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 – Artykuł 3 ust. 1 – Powództwa wytaczane bezpośrednio na podstawie postępowania upadłościowego i ściśle z nim związane – Sprzedaż nieruchomości i ustanowienie hipoteki – Wytoczone przez syndyka masy upadłości powództwo o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną – Artykuł 25 ust. 1 – Wyłączna jurysdykcja sądów państwa członkowskiego wszczęcia postępowania upadłościowego)

text:
               3.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/10

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation - Francja) – UB/VA, Tiger SCI, WZ, w charakterze syndyka masy upadłości UB, Banque patrimoine et immobilier SA
      (Sprawa C-493/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Postępowanie upadłościowe - Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 - Artykuł 3 ust. 1 - Powództwa wytaczane bezpośrednio na podstawie postępowania upadłościowego i ściśle z nim związane - Sprzedaż nieruchomości i ustanowienie hipoteki - Wytoczone przez syndyka masy upadłości powództwo o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną - Artykuł 25 ust. 1 - Wyłączna jurysdykcja sądów państwa członkowskiego wszczęcia postępowania upadłościowego)
      (2020/C 36/12)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: UB

         Strona przeciwna: VA, Tiger SCI, WZ, w charakterze syndyka masy upadłości UB, Banque patrimoine et immobilier SA

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego należy interpretować w ten sposób, że powództwo syndyka powołanego przez sąd państwa członkowskiego, na którego terytorium zostało wszczęte postępowanie upadłościowe, mające na celu uznanie sprzedaży nieruchomości położonej w innym państwie członkowskim oraz ustanowionej na niej hipoteki za bezskuteczne wobec masy upadłości należy do wyłącznej jurysdykcji sądów pierwszego państwa członkowskiego.

                  2)

                  Artykuł 25 ust. 1 rozporządzenia nr 1346/2000 należy interpretować w ten sposób, że orzeczenie, na mocy którego sąd państwa członkowskiego wszczęcia postępowania upoważnia syndyka masy upadłości do wytoczenia powództwa w innym państwie członkowskim, mimo iż jego rozpatrzenie należałoby do zakresu wyłącznej jurysdykcji owego sądu, nie może skutkować przyznaniem jurysdykcji międzynarodowej sądom tego innego państwa członkowskiego.

         (1)  Dz.U. C 364 z 8.10.2018.


title: Sprawa C-117/18 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 grudnia 2019 r. – PGNiG Supply & Trading GmbH/Komisja Europejska (Odwołanie – Rynek wewnętrzny gazu ziemnego – Dyrektywa 2009/73/WE – Artykuł 32 – Dostęp stron trzecich – Artykuł 41 ust. 6, 8 i 10 – Regulacja taryfowa – Artykuł 36 – Wniosek o zwolnienie – Zasady korzystania z gazociągu OPAL – Krajowy organ regulacyjny – Decyzja w sprawie zwolnienia – Wniosek o dokonanie zmiany – Decyzja Komisji Europejskiej – Skarga o stwierdzenie nieważności – Artykuł 263 akapit czwarty TFUE – Dopuszczalność – Decyzja niedotycząca bezpośrednio skarżącej)

text:
               3.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/4

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 grudnia 2019 r. – PGNiG Supply & Trading GmbH/Komisja Europejska
      (Sprawa C-117/18 P) (1)

      (Odwołanie - Rynek wewnętrzny gazu ziemnego - Dyrektywa 2009/73/WE - Artykuł 32 - Dostęp stron trzecich - Artykuł 41 ust. 6, 8 i 10 - Regulacja taryfowa - Artykuł 36 - Wniosek o zwolnienie - Zasady korzystania z gazociągu OPAL - Krajowy organ regulacyjny - Decyzja w sprawie zwolnienia - Wniosek o dokonanie zmiany - Decyzja Komisji Europejskiej - Skarga o stwierdzenie nieważności - Artykuł 263 akapit czwarty TFUE - Dopuszczalność - Decyzja niedotycząca bezpośrednio skarżącej)
      (2020/C 36/04)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: PGNiG Supply & Trading GmbH (przedstawiciele: M. Jeżewski i O. Waluśkiewicz, adwokaci, E. Buczkowska i M. Trepka, radcowie prawni)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann i O. Beynet, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający Komisję: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: początkowo T. Henze, następnie J. Möller, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  PGNiG Supply & Trading GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa T-835/19: Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2019 r. – Crossfit/EUIPO – Hochwarter (CROSSBOX)

text:
               3.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/38

      Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2019 r. – Crossfit/EUIPO – Hochwarter (CROSSBOX)
      (Sprawa T-835/19)
      (2020/C 36/46)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: CrossFit Inc. (Scotts Valley, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat D. Mărginean)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Marlis Hochwarter (Wiedeń, Austria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy CROSSBOX – unijny znak towarowy nr 12 503 471

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 października 2019 r. w sprawie R 1832/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi w związku z postępowaniem przed Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 2 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia Rady nr 207/2009;

                  —

                  Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-591/18 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 28 listopada 2019 r. – Brugg Kabel AG, Kabelwerke Brugg AG Holding/Komisja Europejska (Odwołanie – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek podziemnych i podmorskich kabli elektrycznych – Podział rynku w ramach projektów – Grzywny – Prawo do obrony – Dostęp do akt – Zasada domniemania niewinności – Przeinaczenie dowodów)

text:
               3.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/11

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 28 listopada 2019 r. – Brugg Kabel AG, Kabelwerke Brugg AG Holding/Komisja Europejska
      (Sprawa C-591/18 P) (1)

      (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek podziemnych i podmorskich kabli elektrycznych - Podział rynku w ramach projektów - Grzywny - Prawo do obrony - Dostęp do akt - Zasada domniemania niewinności - Przeinaczenie dowodów)
      (2020/C 36/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Brugg Kabel AG, Kabelwerke Brugg AG Holding (przedstawiciele: A. Rinne, M. Lichtenegger i S. Schricker, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Leupold, H. van Vliet i C. Vollrath, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Brugg Kabel AG i Kabelwerke Brugg AG Holding zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 399 z 5.11.2018.


title: Sprawa T-99/17: Postanowienie Sądu z dnia 3 grudnia 2019 r. – Eutelsat/GSA

text:
               3.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/39

      Postanowienie Sądu z dnia 3 grudnia 2019 r. – Eutelsat/GSA
      (Sprawa T-99/17) (1)

      (2020/C 36/47)
      Język postępowania: angielski
      Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 144 z 8.5.2017.


title: Sprawa T-566/19: Postanowienie Sądu z dnia 27 listopada 2019 r. – Scandlines Danmark i Scandlines Deutschland/Komisja

text:
               3.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/39

      Postanowienie Sądu z dnia 27 listopada 2019 r. – Scandlines Danmark i Scandlines Deutschland/Komisja
      (Sprawa T-566/19) (1)

      (2020/C 36/48)
      Język postępowania: angielski
      Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 348 z 14.10.2019.


title: Sprawa T-365/16: Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2019 r. – Portigon/SRB (Unia gospodarcza i walutowa – Unia bankowa – Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych (SRM) – Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) – Decyzja SRB w sprawie składek ex ante za rok 2016 – Skarga o stwierdzenie nieważności – Bezpośrednie i indywidualne oddziaływanie – Dopuszczalność – Istotne wymogi proceduralne – Uwierzytelnienie decyzji – Procedura przyjęcia decyzji – Obowiązek uzasadnienia)

text:
               3.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/22

      Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2019 r. – Portigon/SRB
      (Sprawa T-365/16) (1)

      (Unia gospodarcza i walutowa - Unia bankowa - Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych (SRM) - Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) - Decyzja SRB w sprawie składek ex ante za rok 2016 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Bezpośrednie i indywidualne oddziaływanie - Dopuszczalność - Istotne wymogi proceduralne - Uwierzytelnienie decyzji - Procedura przyjęcia decyzji - Obowiązek uzasadnienia)
      (2020/C 36/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Portigon AG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci D. Bliesener, V. Jungkind i F. Geber)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) (przedstawiciele: adwokaci B. Meyringa, T. Klupscha i S. Ianc)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: pełnomocnicy A. Steiblytė i K.-P. Wojcik)

         Przedmiot

      Wniosek oparty na art. 263 TFUE i zmierzający do stwierdzenia nieważności, po pierwsze, wydanej podczas sesji wykonawczej w dniu 15 kwietnia 2016 r. decyzji SRB w sprawie składek ex ante za rok 2016 na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2016/06), oraz po drugie, wydanej podczas sesji wykonawczej w dniu 20 maja 2016 r. decyzji SRB w sprawie korekty składek ex ante za rok 2016 na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, uzupełniającej wydaną podczas sesji wykonawczej w dniu 15 kwietnia 2016 r. decyzję SRB w sprawie składek ex ante za rok 2016 na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2016/13), w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność wydanej podczas sesji wykonawczej w dniu 15 kwietnia 2016 r. decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) w sprawie składek ex ante za rok 2016 na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2016/06) oraz wydanej podczas sesji wykonawczej w dniu 20 maja 2016 r. decyzji SRB w sprawie korekty składek ex ante za rok 2016 na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, uzupełniającej wydaną podczas sesji wykonawczej w dniu 15 kwietnia 2016 r. decyzję SRB w sprawie składek ex ante za rok 2016 na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2016/13), w zakresie, w jakim decyzje te dotyczą Portigon AG.

                  2)

                     SRB pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Portigon.

                  3)

                     Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 343 z 19.9.2016.


title: Sprawa T-683/18: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2019 r. – Conte/EUIPO (CANNABIS STORE AMSTERDAM) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego CANNABIS STORE AMSTERDAM – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Znak towarowy sprzeczny z porządkiem publicznym – Artykuł 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Artykuł 7 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001)

text:
               3.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/28

      Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2019 r. – Conte/EUIPO (CANNABIS STORE AMSTERDAM)
      (Sprawa T-683/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego CANNABIS STORE AMSTERDAM - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Znak towarowy sprzeczny z porządkiem publicznym - Artykuł 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Artykuł 7 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001)
      (2020/C 36/34)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Santa Conte (Neapol, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci C. Demichelis, E. Ortaglio i G. Iorio Fiorelli)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 sierpnia 2018 r. (sprawa R 2181/2017-2), dotyczącą rejestracji graficznego oznaczenia CANNABIS STORE AMSTERDAM jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Santa Conte pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 25 z 21.1.2019.


title: Sprawy połączone T-377/16, T-645/16 i T-809/16: Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2019 r. – Hypo Vorarlberg Bank/SRB (Unia gospodarcza i walutowa – Unia bankowa – Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych przedsiębiorstw inwestycyjnych (SRM) – Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) – Decyzja SRB w sprawie składek ex ante za rok 2016 – Skarga o stwierdzenie nieważności – Bezpośrednie i indywidualne oddziaływanie – Dopuszczalność – Istotne wymogi proceduralne – Uwierzytelnienie decyzji – Procedura przyjęcia decyzji – Obowiązek uzasadnienia – Ograniczenie w czasie skutków wyroku)

text:
               3.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/23

      Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2019 r. – Hypo Vorarlberg Bank/SRB
      (Sprawy połączone T-377/16, T-645/16 i T-809/16) (1)

      (Unia gospodarcza i walutowa - Unia bankowa - Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych przedsiębiorstw inwestycyjnych (SRM) - Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) - Decyzja SRB w sprawie składek ex ante za rok 2016 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Bezpośrednie i indywidualne oddziaływanie - Dopuszczalność - Istotne wymogi proceduralne - Uwierzytelnienie decyzji - Procedura przyjęcia decyzji - Obowiązek uzasadnienia - Ograniczenie w czasie skutków wyroku)
      (2020/C 36/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Hypo Vorarlberg Bank AG, dawniej Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank AG (Bregenz, Austria) (przedstawiciele: adwokaci G. Eisenberger i A. Brenneis).

         Strona przeciwna: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) (przedstawiciele: adwokaci B. Meyring, S. Schelo, T. Klupscha i S. Ianca)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Włoska (przedstawiciel: G. Palmieri, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, wydanej podczas sesji wykonawczej w dniu 15 kwietnia 2016 r. decyzji SRB w sprawie składek ex ante za rok 2016 na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2016/06) oraz, po drugie, wydanej podczas sesji wykonawczej w dniu 20 maja 2016 r. decyzji SRB w sprawie korekty składek ex ante za 2016 na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, uzupełniającej wydaną podczas sesji wykonawczej w dniu 15 kwietnia 2016 r. decyzję SRB w sprawie składek ex ante za rok 2016 na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2016/13), w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                     W sprawach T-645/16 i T-809/16 skargi zostają odrzucone jako niedopuszczalne.

                  2)

                     W sprawie T-377/16 stwierdza się nieważność wydanej podczas sesji wykonawczej w dniu 15 kwietnia 2016 r. decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) w sprawie składek ex ante za rok 2016 r. na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2016/06) oraz wydanej podczas sesji wykonawczej w dniu 20 maja 2016 r. decyzji SRB w sprawie korekty składek ex ante za 2016 r. na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, uzupełniającej wydaną podczas sesji wykonawczej w dniu 15 kwietnia 2016 r. decyzję SRB w sprawie składek ex ante za rok 2016 na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2016/13), w zakresie, w jakim dotyczą one Hypo Vorarlberg Bank AG

                  3)

                     SRB pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Hypo Vorarlberg Bank w sprawie T-377/16.

                  4)

                     Hypo Vorarlberg Bank pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez SRB w sprawach T-645/16 i T-809/16 oraz w sprawie T-645/16 R.

                  5)

                     Republika Włoska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 343 z 19.9.2016.


title: Sprawa C-596/18 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 28 listopada 2019 r. – LSCable & System Ltd/Komisja Europejska (Odwołanie – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek podziemnych i podmorskich kabli elektrycznych – Podział rynku w ramach projektów – Grzywny – Ciężar dowodu – Przeinaczenie dowodów – Publiczne zdystansowanie się od kartelu)

text:
               3.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/12

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 28 listopada 2019 r. – LSCable & System Ltd/Komisja Europejska
      (Sprawa C-596/18 P) (1)

      (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek podziemnych i podmorskich kabli elektrycznych - Podział rynku w ramach projektów - Grzywny - Ciężar dowodu - Przeinaczenie dowodów - Publiczne zdystansowanie się od kartelu)
      (2020/C 36/15)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: LSCable & System Ltd (przedstawiciele: S. Spinks i S. Kinsella, solicitors)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Khan i H. van Vliet, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  LS Cable & System Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa T-527/16: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2019 r. – Tàpias/Rada (Służba publiczna – Nowelizacja regulaminu pracowniczego i WZIP, która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2014 r. – Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 1023/2013 – Składka solidarnościowa stosowana od dnia 1 stycznia 2014 r. – Zawieszenie stosowania metody aktualizacji wynagrodzeń w latach 2013 – 2014)

text:
               3.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/24

      Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2019 r. – Tàpias/Rada
      (Sprawa T-527/16) (1)

      (Służba publiczna - Nowelizacja regulaminu pracowniczego i WZIP, która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2014 r. - Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 1023/2013 - Składka solidarnościowa stosowana od dnia 1 stycznia 2014 r. - Zawieszenie stosowania metody aktualizacji wynagrodzeń w latach 2013 - 2014)
      (2020/C 36/28)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Margarita Tàpias (Wavre, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i N. Flandin)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu wymiaru wynagrodzenia skarżącej za styczeń 2014 r., wyrażonej w rozliczeniu wynagrodzenia za ten miesiąc, które otrzymała w dniu 14 stycznia 2014 r. i które było pierwszym rozliczeniem, do którego zastosowano art. 65 ust. 4 i art. 66a regulaminu pracowniczego, w brzmieniu zmienionym na mocy art. 1 pkt 44 i 46 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 1023/2013 z dnia 22 października 2013 r. (Dz.U. 2013, L 287, s. 15), które przewidywały, odpowiednio, zawieszenie stosowania metody aktualizacji wynagrodzeń w latach 2013–2014 i wprowadzenie składki solidarnościowej z dniem 1 stycznia 2014 r.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Margarita Tàpias pokrywa koszty postępowania.

                  3)

                     Parlament Europejski pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 7 z 12.1.2015 (sprawa zarejestrowana początkowo w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygn. F-121/14 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 R.).


title: Sprawa C-642/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 5 grudnia 2019 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa 2008/98/WE – Artykuły 30 i 33 – Plany gospodarki odpadami – Wspólnoty autonomiczne Balearów i Wysp Kanaryjskich (Hiszpania) – Obowiązek dokonania zmiany – Obowiązek zgłoszenia Komisji – Brak prawidłowego wezwania do usunięcia uchybienia – Wysłanie przedwcześnie wezwania do usunięcia uchybienia – Niedopuszczalność)

text:
               3.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/13

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 5 grudnia 2019 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii
      (Sprawa C-642/18) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2008/98/WE - Artykuły 30 i 33 - Plany gospodarki odpadami - Wspólnoty autonomiczne Balearów i Wysp Kanaryjskich (Hiszpania) - Obowiązek dokonania zmiany - Obowiązek zgłoszenia Komisji - Brak prawidłowego wezwania do usunięcia uchybienia - Wysłanie przedwcześnie wezwania do usunięcia uchybienia - Niedopuszczalność)
      (2020/C 36/16)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán, E. Sanfrutos Cano i F. Thiran, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: L. Aguilera Ruiz, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 445 z 10.12.2018.