title: Sprawa T-113/19: Wyrok Sądu z dnia 3 lutego 2021 r. – Kampete / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do bycia wysłuchanym – Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach – Oczywisty błąd w ocenie – Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających – Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego – Domniemanie niewinności – Proporcjonalność – Zarzut niezgodności z prawem]

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/20

      Wyrok Sądu z dnia 3 lutego 2021 r. – Kampete / Rada
      (Sprawa T-113/19) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do bycia wysłuchanym - Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach - Oczywisty błąd w ocenie - Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających - Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego - Domniemanie niewinności - Proporcjonalność - Zarzut niezgodności z prawem)
      (2021/C 98/21)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Ilunga Kampete (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, H. Marcos Fraile, S. Van Overmeire i M.C. Cadilhac, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2018/1940 z dnia 10 grudnia 2018 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2018, L 314, s. 47) oraz po drugie, decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2018/1931 z dnia 10 grudnia 2018 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2018, L 314, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Ilunga Kampete zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawa T-116/19: Wyrok Sądu z dnia 3 lutego 2021 r. – Kande Mupompa / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do bycia wysłuchanym – Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach – Oczywisty błąd w ocenie – Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających – Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego – Prawo własności – Domniemanie niewinności – Proporcjonalność – Zarzut niezgodności z prawem]

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/21

      Wyrok Sądu z dnia 3 lutego 2021 r. – Kande Mupompa / Rada
      (Sprawa T-116/19) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do bycia wysłuchanym - Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach - Oczywisty błąd w ocenie - Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających - Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego - Prawo własności - Domniemanie niewinności - Proporcjonalność - Zarzut niezgodności z prawem)
      (2021/C 98/22)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Alex Kande Mupompa (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, H. Marcos Fraile, S. Van Overmeire i M.C. Cadilhac, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2018/1940 z dnia 10 grudnia 2018 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2018, L 314, s. 47) oraz po drugie, decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2018/1931 z dnia 10 grudnia 2018 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2018, L 314, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Alex Kande Mupompa zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawa T-118/19: Wyrok Sądu z dnia 3 lutego 2021 r. – Amisi Kumba / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do bycia wysłuchanym – Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach – Oczywisty błąd w ocenie – Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających – Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego – Domniemanie niewinności – Proporcjonalność – Zarzut niezgodności z prawem]

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/22

      Wyrok Sądu z dnia 3 lutego 2021 r. – Amisi Kumba / Rada
      (Sprawa T-118/19) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do bycia wysłuchanym - Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach - Oczywisty błąd w ocenie - Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających - Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego - Domniemanie niewinności - Proporcjonalność - Zarzut niezgodności z prawem)
      (2021/C 98/23)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Gabriel Amisi Kumba (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, H. Marcos Fraile, S. Van Overmeire i M.C. Cadilhac, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2018/1940 z dnia 10 grudnia 2018 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2018, L 314, s. 47) oraz po drugie, decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2018/1931 z dnia 10 grudnia 2018 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2018, L 314, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Gabriel Amisi Kumba zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawa T-119/19: Wyrok Sądu z dnia 3 lutego 2021 r. – Mutondo / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do bycia wysłuchanym – Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach – Oczywisty błąd w ocenie – Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających – Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego – Domniemanie niewinności – Proporcjonalność – Zarzut niezgodności z prawem]

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/23

      Wyrok Sądu z dnia 3 lutego 2021 r. – Mutondo / Rada
      (Sprawa T-119/19) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do bycia wysłuchanym - Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach - Oczywisty błąd w ocenie - Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających - Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego - Domniemanie niewinności - Proporcjonalność - Zarzut niezgodności z prawem)
      (2021/C 98/24)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Kalev Mutondo (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, H. Marcos Fraile, S. Van Overmeire i M.C. Cadilhac, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2018/1940 z dnia 10 grudnia 2018 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2018, L 314, s. 47) oraz po drugie, decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2018/1931 z dnia 10 grudnia 2018 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2018, L 314, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Kalev Mutondo zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawa T-120/19: Wyrok Sądu z dnia 3 lutego 2021 r. – Numbi / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do bycia wysłuchanym – Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach – Oczywisty błąd w ocenie – Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających – Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego – Domniemanie niewinności – Proporcjonalność – Zarzut niezgodności z prawem]

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/23

      Wyrok Sądu z dnia 3 lutego 2021 r. – Numbi / Rada
      (Sprawa T-120/19) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do bycia wysłuchanym - Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach - Oczywisty błąd w ocenie - Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających - Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego - Domniemanie niewinności - Proporcjonalność - Zarzut niezgodności z prawem)
      (2021/C 98/25)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: John Numbi (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, H. Marcos Fraile, S. Van Overmeire i M.C. Cadilhac, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2018/1940 z dnia 10 grudnia 2018 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2018, L 314, s. 47) oraz po drugie, decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2018/1931 z dnia 10 grudnia 2018 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2018, L 314, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  John Numbi zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawa T-122/19: Wyrok Sądu z dnia 3 lutego 2021 r. – Ramazani Shadary / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do bycia wysłuchanym – Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach – Oczywisty błąd w ocenie – Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających – Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego – Domniemanie niewinności – Proporcjonalność – Zarzut niezgodności z prawem]

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/25

      Wyrok Sądu z dnia 3 lutego 2021 r. – Ramazani Shadary / Rada
      (Sprawa T-122/19) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do bycia wysłuchanym - Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach - Oczywisty błąd w ocenie - Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających - Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego - Domniemanie niewinności - Proporcjonalność - Zarzut niezgodności z prawem)
      (2021/C 98/27)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Emmanuel Ramazani Shadary (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, H. Marcos Fraile, S. Van Overmeire i M.C. Cadilhac, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2018/1940 z dnia 10 grudnia 2018 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2018, L 314, s. 47) oraz po drugie, decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2018/1931 z dnia 10 grudnia 2018 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2018, L 314, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Emmanuel Ramazani Shadary zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawa T-123/19: Wyrok Sądu z dnia 3 lutego 2021 r. – Kanyama / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do bycia wysłuchanym – Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach – Oczywisty błąd w ocenie – Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających – Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego – Domniemanie niewinności – Proporcjonalność – Zarzut niezgodności z prawem]

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/26

      Wyrok Sądu z dnia 3 lutego 2021 r. – Kanyama / Rada
      (Sprawa T-123/19) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do bycia wysłuchanym - Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach - Oczywisty błąd w ocenie - Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających - Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego - Domniemanie niewinności - Proporcjonalność - Zarzut niezgodności z prawem)
      (2021/C 98/28)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Célestin Kanyama (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, H. Marcos Fraile, S. Van Overmeire i M.C. Cadilhac, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2018/1940 z dnia 10 grudnia 2018 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2018, L 314, s. 47) oraz po drugie, decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2018/1931 z dnia 10 grudnia 2018 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2018, L 314, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Célestin Kanyama zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawa T-124/19: Wyrok Sądu z dnia 3 lutego 2021 r. – Ilunga Luyoyo / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do bycia wysłuchanym – Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach – Oczywisty błąd w ocenie – Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających – Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego – Domniemanie niewinności – Proporcjonalność – Zarzut niezgodności z prawem]

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/26

      Wyrok Sądu z dnia 3 lutego 2021 r. – Ilunga Luyoyo / Rada
      (Sprawa T-124/19) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do bycia wysłuchanym - Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach - Oczywisty błąd w ocenie - Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających - Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego - Domniemanie niewinności - Proporcjonalność - Zarzut niezgodności z prawem)
      (2021/C 98/29)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Ferdinand Ilunga Luyoyo (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, H. Marcos Fraile, S. Van Overmeire i M.C. Cadilhac, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2018/1940 z dnia 10 grudnia 2018 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2018, L 314, s. 47) oraz po drugie, decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2018/1931 z dnia 10 grudnia 2018 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2018, L 314, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Ferdinand Ilunga Luyoyo zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawa T-258/20: Wyrok Sądu z dnia 3 lutego 2021 r. – Klymenko / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie – Zamrożenie środków finansowych – Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie – Spoczywający na Radzie obowiązek zweryfikowania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej]

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/27

      Wyrok Sądu z dnia 3 lutego 2021 r. – Klymenko / Rada
      (Sprawa T-258/20) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie - Spoczywający na Radzie obowiązek zweryfikowania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej)
      (2021/C 98/30)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Oleksandr Viktorovych Klymenko (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: adwokat M. Phelippeau)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Vitro i P. Mahnič, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2020/373 z dnia 5 marca 2020 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2020, L 71, s. 10) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/370 z dnia 5 marca 2020 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2020, L 71, s. 1) w zakresie, w jakim na mocy tych aktów nazwisko skarżącego pozostawiono w wykazie osób, podmiotów i organów, do których stosują się te środki ograniczające.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2020/373 z dnia 5 marca 2020 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/370 z dnia 5 marca 2020 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim na mocy tych aktów nazwisko Oleksandra Viktorovycha Klymenki pozostawiono w wykazie osób, podmiotów i organów, do których stosują się te środki ograniczające.

                  2)

                  Utrzymuje się w mocy skutki art. 1 decyzji 2020/373 wobec O. Klymenki do dnia upływu terminu na wniesienie odwołania, o którym mowa w art. 56 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej lub, jeśli odwołanie zostanie w tym terminie wniesione, do dnia jego oddalenia.

                  3)

                  Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 222 z 6.7.2020.


title: Sprawa T-352/18: Postanowienie Sądu z dnia 4 lutego 2021 r. – Germann Avocats / Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie – Zamówienia publiczne na usługi – Postępowanie przetargowe – Badanie następcze na temat praktyk związków zawodowych dotyczących niedyskryminacji i różnorodności – Odrzucenie oferty jednego z oferentów – Kryteria udzielenia zamówienia – Skarga w części prawnie oczywiście bezzasadna, a w części oczywiście niedopuszczalna]

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/28

      Postanowienie Sądu z dnia 4 lutego 2021 r. – Germann Avocats / Komisja
      (Sprawa T-352/18) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Badanie następcze na temat praktyk związków zawodowych dotyczących niedyskryminacji i różnorodności - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Kryteria udzielenia zamówienia - Skarga w części prawnie oczywiście bezzasadna, a w części oczywiście niedopuszczalna)
      (2021/C 98/31)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Germann Avocats LLC (Genewa, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci C. Giannakopoulos i N. Skandamis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Estrada de Solà i A. Katsimerou, pełnomocnicy, których wspomaga adwokat R. van Melsen)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 263 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji odrzucającej ofertę złożoną przez skarżącą w przetargu JUST/2017/RDIS/FW/EQUA/0042 [„Badanie następcze na temat praktyk związków zawodowych dotyczących niedyskryminacji i różnorodności” (2017/S 215-446067)] oraz złożony na podstawie art. 268 TFUE wniosek o naprawienie szkody podnoszonej przez skarżącą, poniesionej wskutek przyjęcia tej decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Germann Avocats LLC zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 301 z 27.8.2018.


title: Sprawa T-35/21: Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2021 r. – SFD / EUIPO – Allmax Nutrition (ALLNUTRITION DESIGNED FOR MOTIVATION)

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/28

      Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2021 r. – SFD / EUIPO – Allmax Nutrition (ALLNUTRITION DESIGNED FOR MOTIVATION)
      (Sprawa T-35/21)
      (2021/C 98/32)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: SFD S.A. (Opole, Polska) (przedstawiciel: adwokat T. Grucelski)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Allmax Nutrition Inc. (North York, Ontario, Kanada)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ALLNUTRITION DESIGNED FOR MOTIVATION – zgłoszenie nr 15 971 435

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 października 2020 r. w sprawie R 511/2020-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  oddalenie sprzeciwu;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-38/21: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2021 r. – Inivos i Inivos / Komisja

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/29

      Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2021 r. – Inivos i Inivos / Komisja
      (Sprawa T-38/21)
      (2021/C 98/33)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Inivos Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)i Inivos BV (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci R. Martens i L. Hoet)

         Strona pozwana:Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji, której data wydania nie jest znana, w przedmiocie uruchomienia procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu dotyczącym zakupu maksymalnie 200 robotów do dezynfekcji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji, której data wydania nie jest znana, o udzieleniu zamówienia, którego przedmiotem była umowa ramowa na dostawę do europejskich szpitali robotów do dezynfekcji (Covid-19), przedsiębiorstwu UVD Robots APS / Kompaï Robotics & Teamnet;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 19 listopada 2020 r. o zawarciu umowy ramowej na dostawę do europejskich szpitali robotów do dezynfekcji (Covid-19) z przedsiębiorstwem UVD Robots APS / Kompaï Robotics & Teamnet;

                  —

                  stwierdzenie, że umowa ramowa na dostawę do europejskich szpitali robotów do dezynfekcji (Covid-19), a w szczególności umowy oznaczone sygnaturami FW 00103506 i FW-00103507 są nieważne

                  —

                  stwierdzenie, że strona pozwana jest zobowiązana do zapłaty odszkodowania z tytułu utraty szansy zawarcia umowy ramowej;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy oparty na twierdzeniu, że strona pozwana naruszyła art. 160 ust. 1 i 2 rozporządzenia finansowego i rozdział 1 sekcja 2 pkt 11 załącznika 1 do rozporządzenia finansowego w związku z naruszeniem zasady dobrej administracji, ponieważ błędnie zastosowała ona procedurę negocjacyjną bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu dotyczącym zakupu maksymalnie 200 robotów do dezynfekcji, dopuszczając się oczywistego błędu w ocenie.

                  2.

                  Zarzut drugi oparty na twierdzeniu, ze strona pozwana naruszyła, po pierwsze, art. 60, art. 160 ust. 1 i art. 167 ust. 1 rozporządzenia finansowego w związku z ogólnymi zasadami Unii Europejskiej, a mianowicie zasadami przejrzystości, równości i niedyskryminacji, a po drugie, art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ między stroną pozwaną a zwycięskim oferentem (UVD Robots APS) istnieje konflikt interesów, będący źródłem poważnych nieprawidłowości sprawiających, że umowa ramowa jest nieważna.

                  3.

                  Zarzut trzeci oparty na twierdzeniu, że strona pozwana naruszyła art. 160 ust. 3 rozporządzenia finansowego, ponieważ zawarcie umowy ramowej na dostawę do europejskich szpitali robotów do dezynfekcji (Covid-19) z przedsiębiorstwem UVD Robots APS zakłóca konkurencję.


title: Sprawa T-50/21: Skarga wniesiona w dniu w dniu 26 stycznia 2021 r. – About You / EUIPO – Safe-1 Immobilieninvest (Y/O/U YOUR ORIGINAL U)

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/31

      Skarga wniesiona w dniu w dniu 26 stycznia 2021 r. – About You / EUIPO – Safe-1 Immobilieninvest (Y/O/U YOUR ORIGINAL U)
      (Sprawa T-50/21)
      (2021/C 98/35)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: About You GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Mosing)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Safe-1 Immobilieninvest GmbH (Mauer, Austria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Y/O/U YOUR ORIGINAL U – unijny znak towarowy nr 10 226 901

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 listopada 2020 r. w sprawie R 529/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  przeprowadzenie rozprawy;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, z takim skutkiem, że EUIPO stwierdzi wygaśnięcie prawa do unijnego znaku towarowego w całości;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz drugiej strony w postępowaniu przed EUIPO, jeżeli wstąpi do sprawy w charakterze interwenienta, własnymi kosztami postępowania, oraz kosztami poniesionymi przez skarżącego w postępowaniu przed Sądem oraz w postępowaniu odwoławczym przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie wymogów dowodowych w odniesieniu do pewności prawa i zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań;

                  —

                  Naruszenie art. 58 (w związku z art. 18) i art. 95 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 odpowiednio w związku z art. 10, 19 i 27 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625.


title: Sprawa T-51/21: Skarga wniesiona w dniu w dniu 26 stycznia 2021 r. – About You / EUIPO – Safe-1 Immobilieninvest (Y/O/U YOUR ORIGINAL U)

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/32

      Skarga wniesiona w dniu w dniu 26 stycznia 2021 r. – About You / EUIPO – Safe-1 Immobilieninvest (Y/O/U YOUR ORIGINAL U)
      (Sprawa T-51/21)
      (2021/C 98/36)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: About You GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Mosing)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Safe-1 Immobilieninvest GmbH (Mauer, Austria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Y/O/U YOUR ORIGINAL U – unijny znak towarowy nr 10 226 918

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 listopada 2020 r. w sprawie R 530/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  przeprowadzenie rozprawy;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, z takim skutkiem, że EUIPO stwierdzi wygaśnięcie prawa do unijnego znaku towarowego w całości;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz drugiej strony w postępowaniu przed EUIPO, jeżeli wstąpi do sprawy w charakterze interwenienta, własnymi kosztami postępowania, oraz kosztami poniesionymi przez skarżącego w postępowaniu przed Sądem oraz w postępowaniu odwoławczym przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie wymogów dowodowych w odniesieniu do pewności prawa i zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań;

                  —

                  Naruszenie art. 58 (w związku z art. 18) i art. 95 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 odpowiednio w związku z art. 10, 19 i 27 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625.


title: Sprawa T-69/21: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2021 r. – Rotondaro/EUIPO – Pollini (COLLINI)

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/33

      Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2021 r. – Rotondaro/EUIPO – Pollini (COLLINI)
      (Sprawa T-69/21)
      (2021/C 98/37)
      Język skargi: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Carmine Rotondaro (Monaco, Monaco) (przedstawiciel: adwokat M. Locatelli)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Pollini SpA (Gatteo, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego COLLINI – zgłoszenie nr 15 841 091

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 grudnia 2020 r. w sprawie R 2518/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  utrzymanie w mocy decyzji Wydziału Sprzeciwów i stwierdzenie, że znak towarowy COLLINI może zostać zarejestrowany jako znak towarowy Unii Europejskiej dla wszystkich towarów należących do klas 18 i 25 jak wskazano w zgłoszeniu nr 15 841 091;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami niniejszego postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie wytycznych przyjętych przez dyrektora wykonawczego EUIPO z dnia 22 września 2017 r. (decyzja nr EX-17-1);

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-72/21: Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2021 r. – Bowden i Young / Europol

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/33

      Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2021 r. – Bowden i Young / Europol
      (Sprawa T-72/21)
      (2021/C 98/38)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Ian James Bowden (Haga, Niderlandy) i Janey Young (Haga, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol)

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności indywidulanych decyzji z dnia 30 marca 2020 r. w sprawie odmowy zastosowania odstępstwa od wymogu obywatelstwa określonego w art. 12 ust. 2 lit. a) WZIP, a w konsekwencji rozwiązania z nimi umów na podstawie art. 47 WZIP po okresie wypowiedzenia rozpoczynającym się „z upływem okresu przejściowego”, czyli w dniu 31 grudnia 2020 r., zgodnie z umową o wystąpieniu;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący niezgodności z prawem postępowania i zastosowanych kryteriów, naruszenia prawa i błędnej wykładni, braku przejrzystości, jasności, pewności prawa i przewidywalności oraz braku poszanowania obowiązku dobrej administracji przy przyjmowaniu procedury dotyczącej odstępstwa.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia uzasadnionych oczekiwań, braku indywidualnego i szczegółowego badania spraw, podjęcia arbitralnych decyzji, nadużycia proceduralnego i braku uzasadnienia.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia obowiązku dbałości.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia prawa do bycia skutecznie wysłuchanym.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący naruszenia zasady równego traktowania i zakazu dyskryminacji.

                  6.

                  Zarzut szósty, dotyczący oczywistego błędu w ocenie.


title: Sprawa T-74/21: Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2021 r. – Teva Pharmaceutical Industries and Cephalon / Komisja

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/34

      Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2021 r. – Teva Pharmaceutical Industries and Cephalon / Komisja
      (Sprawa T-74/21)
      (2021/C 98/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Teva Pharmaceutical Industries Ltd (Petach Tikva, Israel), Cephalon Inc. (West Chester, Pennsylvania, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: D. Tayar i S. Ortoli, lawyers)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2020) 8153 final z dnia 26 listopada 2020 r. w całości

                  —

                  uchylenie grzywien nałożonych na Teva Pharmaceutical Industries Ltd. i Cephalon Inc. w art. 2 zaskarżonej decyzji

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, znaczne obniżenie grzywny nałożonej na Teva Pharmaceuticals Industries Ltd;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  W ramach zarzutu pierwszego skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawo i popełniła błąd dotyczący okoliczności faktycznych, uznając sporne porozumienie za ograniczenie konkurencji ze względu na cel.

                  2.

                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawo i popełniła błąd dotyczący okoliczności faktycznych, kwalifikując ujako ograniczenie konkurencji ze względu na skutek.

                  3.

                  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie zastosowała art. 101 ust. 3 TFUE.

                  4.

                  W ramach zarzutu czwartego strona skarżąca twierdzi, że grzywny nałożona na Tevę i Cephalon powinny zostać uchylone lub przynajmniej, że grzywna nałożona na Tevę powinna zostać znacznie obniżona.


title: Sprawa T-80/21: Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2021 r. – Cargolux / Komisja

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/35

      Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2021 r. – Cargolux / Komisja
      (Sprawa T-80/21)
      (2021/C 98/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Cargolux Airlines International SA (Cargolux) (Sandweiler, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci G. Goeteyn i E. Aliende Rodríguez)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  nakazanie Unii, reprezentowanej przez Komisję, naprawienia szkody poniesionej przez Cargolux z powodu braku zapłaty przez Komisję kwoty odsetek za zwłokę i kwoty należnych odsetek składanych na podstawie art. 266 akapit pierwszy TFUE, zgodnie z wyrokiem z dnia 16 grudnia 2015 r., Cargolux Airlines International SA/Komisja (sprawa T-39/11), a zatem zapłaty następujących kwot, na podstawie art. 266 akapit drugi TFUE, art. 268 TFUE i art. 340 akapit drugi TFUE:

                              (i)

                              kwoty równej kwocie odsetek za zwłokę, tj. odsetek od kwoty 39 900 000 EUR według stopy procentowej Europejskiego Banku Centralnego dla jego operacji refinansujących z dnia 1 listopada 2010 r. (tj. 1 %), powiększonej o 3,5 %, za okres od dnia 15 lutego 2011 r. do dnia 5 lutego 2016 r., co daje kwotę w wysokości 8 075 972,03 EUR, bądź też według stopy procentowej, którą Sąd uzna za właściwą;

                              (ii)

                              kwoty równej kwocie należnych odsetek składanych, tj. odsetek od kwoty odsetek za zwłokę, za okres od dnia 5 lutego 2016 r. do dnia rzeczywistej zapłaty przez Komisję żądanej kwoty (lub, w przypadku oddalenia przez Sąd żądania Cargoluxu, aby kwota należnych odsetek składanych była naliczana od dnia 5 lutego 2016 r., co najmniej za okres od dnia wniesienia skargi do dnia rzeczywistej zapłaty przez Komisję żądanej kwoty), według stopy procentowej Europejskiego Banku Centralnego dla jego operacji refinansujących z dnia 1 listopada 2010 r. (tj. 1 %), powiększonej o 3,5 % (bądź też według stopy procentowej, którą Sąd uzna za właściwą);

                  —

                  obciążenie Komisji całością kosztów poniesionych przez Cargolux w ramach niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący tego, że w ramach odpowiedzialności pozaumownej Komisja jest zobowiązana do zapłaty na rzecz Cargoluxu odszkodowania w wysokości kwoty odsetek za zwłokę i kwoty należnych odsetek składanych na podstawie art. 266 akapit drugi TFUE, art. 268 TFUE i art. 340 akapit drugi TFUE.


title: Sprawa T-85/21: Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2021 r. – QF / Komisja

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/36

      Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2021 r. – QF / Komisja
      (Sprawa T-85/21)
      (2021/C 98/41)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: QF (przedstawiciel: S. Orlandi, avocat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji o niewpisaniu jej nazwiska na listę rezerwy kadrowej konkursu wewnętrznego COM/03/AD/18;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku odpowiedniego uzasadnienia. Skarżący uważa bowiem, że uzasadnienie składa się z ocen słownych, które nie są spójne z przyznanymi ocenami liczbowymi. Ponadto zdaniem skarżącego komisja konkursowa nie podała przed sprawdzianami do wiadomości kandydatów ustalonych kryteriów oceny, przez co ani skarżący, ani organ powołujący nie byli w stanie zweryfikować legalności tych kryteriów.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady równości traktowania. Skarżący podnosi między innymi w tym względzie, że po przeprowadzeniu sprawdzianów komisja konkursowa zmieniła oceny przyznane przez jej członków na podstawie siatki ocen, podczas gdy owa siatka ocen miała zapewnić równe traktowanie kandydatów.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie popełnionego przez komisję konkursową, polegającego na tym, że nie była ona w stanie w wymagany prawem sposób uzasadnić oczywistych niespójności między ocenami słownymi a liczbowymi, w zestawieniu z podobnymi ocenami pozostałych kandydatów.


title: Sprawa T-602/20: Postanowienie Sądu z dnia 28 stycznia 2021 r. – MS / Komisja

text:
               22.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/36

      Postanowienie Sądu z dnia 28 stycznia 2021 r. – MS / Komisja
      (Sprawa T-602/20) (1)

      (2021/C 98/42)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 404 z 30.11.2020.


title: Sprawa C-637/18: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 3 lutego 2021 r. – Komisja Europejska / Węgry [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Środowisko – Dyrektywa 2008/50/WE – Jakość powietrza – Artykuł 13 ust. 1 i załącznik XI – Systematyczne i trwałe przekraczanie dopuszczalnych wartości ustalonych dla pyłu zawieszonego (PM10) na niektórych obszarach Węgier – Artykuł 23 ust. 1 – Załącznik XV – „Jak najkrótszy” okres przekraczania – Stosowne środki]

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/6

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 3 lutego 2021 r. – Komisja Europejska / Węgry
      (Sprawa C-637/18) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko - Dyrektywa 2008/50/WE - Jakość powietrza - Artykuł 13 ust. 1 i załącznik XI - Systematyczne i trwałe przekraczanie dopuszczalnych wartości ustalonych dla pyłu zawieszonego (PM10) na niektórych obszarach Węgier - Artykuł 23 ust. 1 - Załącznik XV - „Jak najkrótszy” okres przekraczania - Stosowne środki)
      (2021/C 110/03)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Petersen, K. Talabér-Ritz i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Węgry (przedstawiciele: M. Z. Fehér i A. Pokoraczki, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Węgry

                              —

                              poprzez systematyczne i trwałe przekraczanie dziennych dopuszczalnych wartości ustalonych dla koncentracji pyłu zawieszonego PM10, po pierwsze, w okresie od dnia 1 stycznia 2005 r. do końca 2017 r. na obszarze – HU0001 – region Budapesztu, oraz na obszarze HU0008 – dolina Sajó, po drugie, w okresie od dnia 11 czerwca 2011 r. do końca 2017 r. (za wyjątkiem 2014 r.) na obszarze HU0006 – region Peczu, uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy postanowień art. 13 ust. 1 w związku z załącznikiem XI dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy, i

                              —

                              poprzez brak przyjęcia od dnia 11 czerwca 2010 r. stosowanych środków w celu zagwarantowania przestrzegania dziennych dopuszczalnych wartości ustalonych dla koncentracji pyłu zawieszonego PM10 w tych obszarach, uchybiły zobowiązaniom nałożonym na nie w samym art. 23 ust. 1 dyrektywy 2008/50 oraz w związku z załącznikiem XV sekcją A do tej dyrektywy, a w szczególności, zobowiązaniu przewidzianemu w art. 23 ust. 1 akapit drugi wspomnianej dyrektywy, polegającemu na tym, aby okres przekraczania dopuszczalnych wartości był jak najkrótszy.

                  2)

                  Węgry zostają obciążone kosztami.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawy połączone C-155/19 i C-156/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Federazione Italiana Giuoco Calcio (FIGC), Consorzio Ge.Se.Av. S. c. arl / De Vellis Servizi Globali Srl [Odesłanie prejudycjalne – Zamówienia publiczne – Procedura udzielenia zamówienia publicznego – Dyrektywa 2014/24/UE – Artykuł 2 ust. 1 pkt 4 – Instytucja zamawiająca – Podmioty prawa publicznego – Pojęcie – Krajowa federacja sportowa – Zaspokajanie potrzeb w interesie ogólnym – Nadzór nad zarządzaniem federacją przez podmiot prawa publicznego]

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/7

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Federazione Italiana Giuoco Calcio (FIGC), Consorzio Ge.Se.Av. S. c. arl / De Vellis Servizi Globali Srl
      (Sprawy połączone C-155/19 i C-156/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Procedura udzielenia zamówienia publicznego - Dyrektywa 2014/24/UE - Artykuł 2 ust. 1 pkt 4 - Instytucja zamawiająca - Podmioty prawa publicznego - Pojęcie - Krajowa federacja sportowa - Zaspokajanie potrzeb w interesie ogólnym - Nadzór nad zarządzaniem federacją przez podmiot prawa publicznego)
      (2021/C 110/04)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Federazione Italiana Giuoco Calcio (FIGC), Consorzio Ge.Se.Av. S. c. arl

         Strona przeciwna: De Vellis Servizi Globali Srl

         przy udziale: Consorzio Ge.Se.Av. S. c. arl, Comitato Olimpico Nazionale Italiano (CONI), Federazione Italiana Giuoco Calcio (FIGC)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 2 ust. 1 pkt 4 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE należy interpretować w ten sposób, że można uznać, iż podmiot, któremu powierzono zadania publiczne zdefiniowane w sposób wyczerpujący przez prawo krajowe, został utworzony w szczególnym celu zaspokajania potrzeb w interesie ogólnym, które nie mają charakteru przemysłowego ani handlowego w rozumieniu tego przepisu, nawet jeśli został on utworzony nie w formie organu administracji publicznej, lecz w formie stowarzyszenia podlegającego przepisom prawa prywatnego, a niektóre rodzaje jego działalności, w stosunku do których posiada on zdolność samofinansowania, nie mają charakteru publicznego.

                  2)

                  Drugą część alternatywy przewidzianej w art. 2 ust. 1 pkt 4 lit. c) dyrektywy 2014/24 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy krajowa federacja sportowa posiada na mocy prawa krajowego autonomię w zarządzaniu, zarządzanie tą federacją można uznać za podlegające kontroli organu administracji publicznej tylko wtedy, gdy z analizy wszystkich uprawnień, jakimi dysponuje ten organ wobec wspomnianej federacji, wynika, że istnieje aktywna kontrola zarządzania, która faktycznie podważa ową autonomię do tego stopnia, iż umożliwia wspomnianemu organowi wywieranie wpływu na decyzje tej federacji w dziedzinie zamówień publicznych. Okoliczność, że poszczególne krajowe federacje sportowe wywierają wpływ na działalność danego organu administracji publicznej ze względu na ich większościowy udział w kolegialnych organach doradczych tego organu administracji, ma znaczenie tylko wtedy, gdy można wykazać, że każda z tych federacji rozpatrywana z osobna jest w stanie wywierać znaczący wpływ na kontrolę publiczną sprawowaną przez ten organ w stosunku do niej z tym skutkiem, że kontrola ta zostaje zneutralizowana i w ten sposób taka krajowa federacja sportowa przejmuje nadzór nad swoim zarządem, i to niezależnie od wpływu innych krajowych federacji sportowych znajdujących się w analogicznej sytuacji.

         (1)  Dz.U. C 206 z 17.6.2019.


title: Sprawa C-324/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – eurocylinder systems AG / Hauptzollamt Hamburg [Odesłanie prejudycjalne – Wspólna polityka handlowa – Cła antydumpingowe – Rozporządzenie (WE) nr 384/96 – Artykuł 3 ust. 9 – Zagrożenie wystąpienia znacznej szkody – Czynniki – Artykuł 9 ust. 4 – Rozporządzenie (WE) nr 926/2009 – Przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu, z żelaza lub stali, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej – Nieważność]

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/8

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – eurocylinder systems AG / Hauptzollamt Hamburg
      (Sprawa C-324/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka handlowa - Cła antydumpingowe - Rozporządzenie (WE) nr 384/96 - Artykuł 3 ust. 9 - Zagrożenie wystąpienia znacznej szkody - Czynniki - Artykuł 9 ust. 4 - Rozporządzenie (WE) nr 926/2009 - Przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu, z żelaza lub stali, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej - Nieważność)
      (2021/C 110/05)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: eurocylinder systems AG

         Druga strona postępowania: Hauptzollamt Hamburg

         Sentencja

      Rozporządzenie Rady (WE) nr 926/2009 z dnia 24 września 2009 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu, z żelaza lub stali, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej jest nieważne.

         (1)  Dz.U. C 255 z 29.7.2019.


title: Sprawa C-481/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte costituzionale – Włochy) – DB / Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob) [Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Dyrektywa 2003/6/WE – Artykuł 14 ust. 3 – Rozporządzenie (UE) nr 596/2014 – Artykuł 30 ust. 1 lit. b) – Nadużycia na rynku – Sankcje administracyjne o charakterze karnym – Brak współpracy z właściwymi organami – Artykuły 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Prawo do milczenia i nieprzyczyniania się do obciążania samego siebie]

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/8

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte costituzionale – Włochy) – DB / Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)
      (Sprawa C-481/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Dyrektywa 2003/6/WE - Artykuł 14 ust. 3 - Rozporządzenie (UE) nr 596/2014 - Artykuł 30 ust. 1 lit. b) - Nadużycia na rynku - Sankcje administracyjne o charakterze karnym - Brak współpracy z właściwymi organami - Artykuły 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Prawo do milczenia i nieprzyczyniania się do obciążania samego siebie)
      (2021/C 110/06)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte costituzionale

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: DB

         Druga strona postępowania kasacyjnego: Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

         przy udziale: Presidente del Consiglio dei ministri

         Sentencja

      Artykuł 14 ust. 3 dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) i art. 30 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (rozporządzenie w sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylającego dyrektywę 2003/6 i dyrektywy Komisji 2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE, w związku z art. 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że pozwalają one państwom członkowskim na niekaranie osoby fizycznej, która w ramach dochodzenia prowadzonego przeciwko niej przez właściwy organ na podstawie tej dyrektywy lub tego rozporządzenia odmawia udzielenia temu organowi odpowiedzi, które mogą prowadzić do pociągnięcia jej do odpowiedzialności za czyn niedozwolony zagrożony sankcjami administracyjnymi mającymi charakter karny lub odpowiedzialności karnej.

         (1)  Dz.U. C 357 z 21.10.2019.


title: Sprawa C-555/19: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Stuttgart – Niemcy) – Fussl Modestraße Mayr GmbH / SevenOne Media GmbH, ProSiebenSat.1 TV Deutschland GmbH, ProSiebenSat.1 Media SE [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2010/13/UE – Świadczenie audiowizualnych usług medialnych – Artykuł 4 ust. 1 – Swoboda świadczenia usług – Równość traktowania – Artykuł 56 TFUE – Artykuły 11 i 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Handlowy przekaz audiowizualny – Uregulowanie krajowe zakazujące nadawcom telewizyjnym umieszczania w ich programach o zasięgu ogólnokrajowym reklamy telewizyjnej, której rozpowszechnianie ma zasięg wyłącznie regionalny]

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/9

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Stuttgart – Niemcy) – Fussl Modestraße Mayr GmbH / SevenOne Media GmbH, ProSiebenSat.1 TV Deutschland GmbH, ProSiebenSat.1 Media SE
      (Sprawa C-555/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2010/13/UE - Świadczenie audiowizualnych usług medialnych - Artykuł 4 ust. 1 - Swoboda świadczenia usług - Równość traktowania - Artykuł 56 TFUE - Artykuły 11 i 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Handlowy przekaz audiowizualny - Uregulowanie krajowe zakazujące nadawcom telewizyjnym umieszczania w ich programach o zasięgu ogólnokrajowym reklamy telewizyjnej, której rozpowszechnianie ma zasięg wyłącznie regionalny)
      (2021/C 110/07)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Stuttgart

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Fussl Modestraße Mayr GmbH

         Strona pozwana: SevenOne Media GmbH, ProSiebenSat.1 TV Deutschland GmbH, ProSiebenSat.1 Media SE

         Sentencja

      Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych) oraz art. 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania krajowego, które zakazuje nadawcom telewizyjnym umieszczania w ich programach o zasięgu ogólnokrajowym reklam telewizyjnych, których rozpowszechnianie ma zasięg wyłącznie regionalny.
      Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on przeszkodzie obowiązywaniu takiego uregulowania krajowego, pod warunkiem że jest ono odpowiednie do zagwarantowania realizacji założonego w nim celu w postaci ochrony pluralizmu mediów na szczeblu regionalnym i lokalnym oraz nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu – czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.
      Artykuł 20 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu takiego uregulowania krajowego, pod warunkiem że nie prowadzi ono do nierównego traktowania między ogólnokrajowymi nadawcami telewizyjnymi a podmiotami oferującymi reklamę w Internecie w odniesieniu do rozpowszechniania reklamy na szczeblu regionalnym, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 357 z 21.10.2019.


title: Sprawa C-640/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 4 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – Azienda Agricola Ambrosi Nicola Giuseppe i in. / Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Ministero delle Politiche Agricole e Forestali [Odesłanie prejudycjalne – Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 – Kwoty mleczne – Opłaty z tytułu nadwyżek – Mleko przeznaczone do produkcji serów o chronionej nazwie pochodzenia (ChNP) na wywóz do krajów trzecich – Wyłączenie – Artykuł 32 lit. a), art. 39 ust. 1 i ust. 2 lit. a), art. 40 ust. 2 i art. 41 lit. b) TFUE – Zasady proporcjonalności i niedyskryminacji – Ważność]

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/10

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 4 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – Azienda Agricola Ambrosi Nicola Giuseppe i in. / Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Ministero delle Politiche Agricole e Forestali
      (Sprawa C-640/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Wspólna organizacja rynków - Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 - Kwoty mleczne - Opłaty z tytułu nadwyżek - Mleko przeznaczone do produkcji serów o chronionej nazwie pochodzenia (ChNP) na wywóz do krajów trzecich - Wyłączenie - Artykuł 32 lit. a), art. 39 ust. 1 i ust. 2 lit. a), art. 40 ust. 2 i art. 41 lit. b) TFUE - Zasady proporcjonalności i niedyskryminacji - Ważność)
      (2021/C 110/08)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Azienda Agricola Ambrosi Nicola Giuseppe, Azienda Agricola Castagna Giovanni, Soc. Azienda Agricola Castellani Enio, Nereo e Giuliano Ss, Azienda Agricola De Fanti Maria Teresa, Azienda Agricola Giacomazzi Vilmare, Soc. Azienda Agricola Iseo di Lunardi Giampaolo e Silvano Ss, Soc. Azienda Agricola Mastrolat di Mastrotto Franco e Luca Ss, Azienda Agricola Righetti Michele e Damiano, Azienda Agricola Scandola Stefano e Gianni, Azienda Agricola Tadiello Roberto, Azienda Agricola Turazza Mario, Azienda Agricola Zuin Tiziano, 2 B Società Agricola Srl, Azienda Agricola Fracasso Claudio, Azienda Agricola Pozzan Mirko

         Strona pozwana: Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Ministero delle Politiche Agricole e Forestali

         Sentencja

                  1)

                  Artykuły 55, 65 i 78 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 248/2008 z dnia 17 marca 2008 r. należy interpretować w ten sposób, że nie wykluczają one z obliczania kwot krajowych na produkcję mleka i innych przetworów mlecznych oraz opłat z tytułu nadwyżek ilości mleka przeznaczonych na produkcję serów o chronionej nazwie pochodzenia na wywóz do państw trzecich.

                  2)

                  Analiza trzeciego pytania prejudycjalnego nie wykazała żadnego czynnika, który mógłby wpłynąć na ważność art. 55, 65 i 78 rozporządzenia nr 1234/2007, zmienionego rozporządzeniem nr 248/2008.

         (1)  Dz.U. C 399 z 25.11.2019.


title: Sprawa C-760/19: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) – Zjednoczone Królestwo) – JCM Europe (UK) Ltd / Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs [Odesłanie prejudycjalne – Unia celna – Wspólna taryfa celna – Nomenklatura scalona – Klasyfikacja taryfowa – Pozycje 8472 i 9031 – Akceptor banknotów i kasety na banknoty – Urządzenie przeznaczone do wbudowania w urządzenie bazowe i podłączenia do zewnętrznego kontrolera hosta – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/1760 – Ważność]

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/11

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) – Zjednoczone Królestwo) – JCM Europe (UK) Ltd / Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs
      (Sprawa C-760/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Unia celna - Wspólna taryfa celna - Nomenklatura scalona - Klasyfikacja taryfowa - Pozycje 8472 i 9031 - Akceptor banknotów i kasety na banknoty - Urządzenie przeznaczone do wbudowania w urządzenie bazowe i podłączenia do zewnętrznego kontrolera hosta - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/1760 - Ważność)
      (2021/C 110/09)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      First-tier Tribunal (Tax Chamber)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: JCM Europe (UK) Ltd

         Strona przeciwna: Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

         Sentencja

      Badanie przedłożonych pytań nie ujawniło żadnego elementu mogącego wpłynąć na ważność rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1760 z dnia 28 września 2016 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej.

         (1)  Dz.U. C 19 z 20.1.2020.


title: Sprawa C-903/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 4 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – DQ / Ministre de la Transition écologique et solidaire, Ministre de l’Action et des Comptes publics [Odesłanie prejudycjalne – Służba publiczna – Przeniesienie uprawnień emerytalnych – Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej – Artykuł 11 załącznika VIII – Urzędnicy i członkowie personelu tymczasowego powracający do służby w administracji krajowej, w której byli wcześniej zatrudnieni, po okresie pozostawania w tymczasowym stanie spoczynku i pełnienia funkcji w instytucji Unii]

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/11

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 4 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – DQ / Ministre de la Transition écologique et solidaire, Ministre de l’Action et des Comptes publics
      (Sprawa C-903/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Służba publiczna - Przeniesienie uprawnień emerytalnych - Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej - Artykuł 11 załącznika VIII - Urzędnicy i członkowie personelu tymczasowego powracający do służby w administracji krajowej, w której byli wcześniej zatrudnieni, po okresie pozostawania w tymczasowym stanie spoczynku i pełnienia funkcji w instytucji Unii)
      (2021/C 110/10)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: DQ

         Druga strona postępowania: Ministre de la Transition écologique et solidaire, Ministre de l’Action et des Comptes publics

         Sentencja

      Artykuł 11 ust. 1 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że o przeniesienie ekwiwalentu aktuarialnego uprawnień emerytalnych mogą występować zarówno urzędnicy i członkowie personelu kontraktowego, którzy po raz pierwszy podejmują służbę w administracji krajowej po tym, jak byli zatrudnieni w instytucji Unii, jak i ci, którzy powracają do tej służby po okresie zatrudnienia w takiej instytucji, podczas którego to okresu pozostawali w tymczasowym stanie spoczynku lub na urlopie z przyczyn osobistych.

         (1)  Dz.U. C 61 z 24.2.2020.


title: Sprawa C-922/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 3 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Stichting Waternet / MG [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 97/7/WE – Artykuł 9 – Dyrektywa 2011/83/UE – Artykuł 27 – Dyrektywa 2005/29/WE – Artykuł 5 ust. 5 – Załącznik I pkt 29 – Nieuczciwe praktyki handlowe – Pojęcie „dostawy niezamówionej” – Dystrybucja wody pitnej]

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/12

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 3 lutego 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Stichting Waternet / MG
      (Sprawa C-922/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 97/7/WE - Artykuł 9 - Dyrektywa 2011/83/UE - Artykuł 27 - Dyrektywa 2005/29/WE - Artykuł 5 ust. 5 - Załącznik I pkt 29 - Nieuczciwe praktyki handlowe - Pojęcie „dostawy niezamówionej” - Dystrybucja wody pitnej)
      (2021/C 110/11)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Stichting Waternet

         Strona przeciwna: MG

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 97/7/WE z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość, art. 27 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/44/WE oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 97/7/WE w związku z art. 5 ust. 5 i pkt 29 załącznika I do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/29/WE z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady nie regulują kwestii zawierania umów. Do sądu odsyłającego należy zatem dokonanie zgodnie z przepisami krajowymi oceny, czy umowa może zostać uznana za zawartą pomiędzy przedsiębiorstwem dostarczającym wodę pitną a konsumentem w sytuacji braku wyraźnej zgody tego ostatniego.

                  2)

                  Pojęcie „dostawy niezamówionej” w rozumieniu pkt 29 załącznika I do dyrektywy 2005/29 należy interpretować w ten sposób, że – z zastrzeżeniem weryfikacji, jakich powinien dokonać sąd odsyłający – nie obejmuje ono praktyki handlowej przedsiębiorstwa dostarczającego wodę pitną, polegającej na utrzymywaniu przyłączenia do publicznej sieci dystrybucji wody pitnej na etapie, gdy konsument wprowadza się do uprzednio zamieszkanego mieszkania, w sytuacji gdy konsument ten nie ma możliwości dokonania wyboru dostawcy owej usługi, dostawca usługi fakturuje opłaty mające pokryć poniesione koszty, przejrzyste, niedyskryminacyjne i proporcjonalne do zużycia wody, a ów konsument wie, że mieszkanie jest przyłączone do publicznej sieci dystrybucji wody pitnej i że dostawa wody jest odpłatna.

         (1)  Dz.U. C 103 z 30.3.2020.


title: Sprawa C-92/20: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 3 lutego 2021 r. wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf – Niemcy) – Rottendorf Pharma GmbH / Hauptzollamt Bielefeld [Odesłanie prejudycjalne – Unia celna – Wspólnotowy kodeks celny – Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 – Artykuł 239 ust. 1 tiret drugie – Zwrot należności celnych pobranych zgodnie z prawem – Szczególna sytuacja – Wydanie zezwolenia na dopuszczenie do obrotu – Unieważnienie pozwolenia i wydanie pozwolenia na korzystanie z uszlachetniania czynnego z mocą wsteczną – Powrotny wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej – Brak przedstawienia towarów organom celnym]

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/13

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 3 lutego 2021 r. wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf – Niemcy) – Rottendorf Pharma GmbH / Hauptzollamt Bielefeld
      (Sprawa C-92/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Unia celna - Wspólnotowy kodeks celny - Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Artykuł 239 ust. 1 tiret drugie - Zwrot należności celnych pobranych zgodnie z prawem - Szczególna sytuacja - Wydanie zezwolenia na dopuszczenie do obrotu - Unieważnienie pozwolenia i wydanie pozwolenia na korzystanie z uszlachetniania czynnego z mocą wsteczną - Powrotny wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej - Brak przedstawienia towarów organom celnym)
      (2021/C 110/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Rottendorf Pharma GmbH

         Strona pozwana: Hauptzollamt Bielefeld

         Sentencja

      Artykuł 239 ust. 1 tiret drugie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że z jednej strony podmiot gospodarczy może żądać zwrotu uiszczonych przez siebie należności celnych jedynie wówczas, gdy znajduje się w szczególnej sytuacji i nie dopuścił się rażącego niedbalstwa lub czynu o znamionach oszustwa, a z drugiej strony, że okoliczność, iż dane towary zostały powrotnie wywiezione do państwa trzeciego, nie będąc wprowadzonymi do obrotu gospodarczego Unii Europejskiej, nie jest wystarczającą podstawą ustalenia, że ów podmiot gospodarczy znajdował się w takiej szczególnej sytuacji. Ten sam wniosek znajduje zastosowanie, jeżeli zachowanie, które było podstawą zastosowania danych należności celnych, było spowodowane błędem w informacjach zawartych w systemie informatycznym tego podmiotu gospodarczego, o ile błędu tego można było uniknąć, gdyby ów podmiot gospodarczy uwzględnił warunki zawarte w udzielonym mu pozwoleniu.

         (1)  Dz.U. C 201 15.6.2020.


title: Sprawa C-658/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 23 września 2020 r. w sprawie T-515/13 RENV i T-719/13 RENV, Królestwo Hiszpanii / Komisja, wniesione w dniu 3 grudnia 2020 r. przez Lico Leasing, S.A.U i Pequeños y Medianos Astilleros Sociedad de Reconversión, S.A.

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/14

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 23 września 2020 r. w sprawie T-515/13 RENV i T-719/13 RENV, Królestwo Hiszpanii / Komisja, wniesione w dniu 3 grudnia 2020 r. przez Lico Leasing, S.A.U i Pequeños y Medianos Astilleros Sociedad de Reconversión, S.A.
      (Sprawa C-658/20 P)
      (2021/C 110/14)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Lico Leasing, S.A.U i Pequeños y Medianos Astilleros Sociedad de Reconversión, S.A. (przedstawiciele: adwokaci J.M. Rodríguez Cárcamo i M.A. Sánchez)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Bankia, S.A. i in. i Aluminios Cortizo, S.A.

         Żądania wnoszących odwołanie

      Lico Leasing, S.A.U., Establecimiento Financiero de Crédito („LICO”) i Pequeños y Medianos Astilleros Sociedad de Reconversión, S.A. („PYMAR”) wnoszą do Trybunału o:

                  —

                  Uchylenie wyroku Sądu z dnia 23 września 2020 r., Hiszpania i in./Komisja, (T-515/13 RENV i T-719/13 RENV, EU:T:2020:434);

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2014/200/UE z dnia 17 lipca 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.21233 C/11 (ex NN/11, ex CP 137/06) wdrożonej przez Hiszpanię – System podatkowy stosowany do niektórych umów leasingu finansowego, zwany również hiszpańskim systemem leasingu finansowego (Dz.U. 2014, L 114, s. 1) lub ewentualnie stwierdzenie nieważności nakazu odzyskania pomocy oraz

                  —

                  Obciążenie Komisji Europejskiej kosztami poniesionymi przez LICO i PYMAR w niniejszym postępowaniu odwoławczym i w postępowaniu po przekazaniu sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania (T-719/13 RENV), w postępowaniu odwoławczym (C-128/16 P) i w pierwotnym postępowaniu w pierwszej instancji (T-719/13).

         Zarzuty i główne argumenty

         PIERWSZY ZARZUT ODWOŁANIA: ISTOTNE BŁĘDY W ZAKRESIE KWALIFIKACJI OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNYCH I W ZAKRESIE UZASANIENIA PRZY STOSOWANIU ART. 107 UST. 1 TFUE

      LICO i PYMAR zarzucają Sądowi, że przy wykładni art. 107 ust. 1 TFUE dopuścił się następujących naruszeń prawa, zarówno istotnych, jak i w zakresie kwalifikacji okoliczności faktycznych:

                  (i)

                  Naruszenie prawa przy sprawdzaniu systemu odniesienia ze względu na to, że Komisja nie wskazała ani w decyzji, ani przed Sądem, jaki jest system odniesienia hiszpańskiego systemu leasingu podatkowego, zwanego dalej „SLP”, ani rozpatrywany jako całość, ani wobec poszczególnych tworzących go środków indywidualnych.

                  (ii)

                  Naruszenia prawa w zakresie kwalifikacji prawnej zezwolenia administracyjnego wcześniejszej amortyzacji: (a) błąd poprzez uznanie, że istnienie procedury dotyczącej zezwolenia nieuchronnie oznacza, że środek jest selektywny, bez potrzeby przeprowadzenia trzyetapowego badania wymaganego w orzecznictwie Trybunału, (b) błąd w kwalifikacji zezwolenia na wcześniejszą amortyzację jako uprawnień dyskrecjonalnych umożliwiających zrealizować cele niezwiązane z systemem podatkowym i (c) błąd w ocenie, zgodnie z którą selektywność jednego ze środków umożliwiających skorzystanie z SLP rozpatrywanego jako całość (zezwolenie na wcześniejszą amortyzację) pozwala uznać, że sporny system rozpatrywany jako całość był selektywny.

                  (iii)

                  Brak uzasadnienia w odniesieniu do porównania sytuacji faktycznych i prawnych, w jakich znajdowały się przedsiębiorstwa, których dotyczył badany środek.

         DRUGI ZARZUT ODWOŁANIA: PRZEINACZENIE I BŁĄD W ZAKRESIE KWALIFIKACJI OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNYCH W ZWIĄZKU Z PISMEM KOMISARZ KIERUJĄCEJ DG „KONKURENCJA” ODNOŚNIE DO ZASADY OCHRONY UZASADIONYCH OCZEKIWAŃ

      LICO i PYMAR zarzucają Sądowi, że przeinaczył on treść pisma komisarz kierującej DG „Konkurencja” i niewłaściwie zakwalifikował jego treść, gdy uznał, iż w piśmie nie udzielono dokładnych, bezwarunkowych i spójnych zapewnień, które mogłyby wzbudzić uzasadnione oczekiwania.

         TRZECI ZARZUT ODWOŁANIA: BŁĄD W ZAKRESIE KWALIFIKACJI OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNYCH PRZY STOSOWANIU I WYKŁADNI ZASADY PEWNOŚCI PRAWA

      LICO I PYMAR zarzucają Sądowi, że, nawet jeśli nie przeinaczył on treści pisma komisarz kierującej DG „Konkurencja” do celów stosowania zasady uzasadnionych oczekiwań, to przy badaniu zarzutu dotyczącego zasady pewności prawa błędnie zakwalifikował tę okoliczność faktyczną, jak i decyzję w sprawie francuskich podatkowych ugrupowań interesów gospodarczych (zwane dalej „UIG”), co doprowadziło Sąd do dokonania błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania wspomnianej zasady.

         CZWARTY ZARZUT ODWOŁANIA: NARUSZENIE PRAWA W ODNIESIENIU DO ZASAD STOSOWANYCH DO ODZYSKANIA POMOCY

      LICO i PYMAR zarzucają Sądowi, że naruszył on prawo w odniesieniu do zasad stosowanych do odzyskania pomocy, (i) ponieważ okoliczność, iż przedsiębiorstwa żeglugowe nie zostały uznane za beneficjentów pomocy, nie pozwala uznać, że UIG i inwestorzy rzeczywiście skorzystali z całości pomocy, jeżeli zostało dowiedzione, że tak nie było oraz (ii) ponieważ, o ile w celu ustalenia istnienia pomocy państwa nie trzeba uwzględniać zastosowanej techniki, a jedynie skutki środka, o tyle podobnie w dziedzinie odzyskiwania pomocy należy brać pod uwagę skutki a nie zastosowaną technikę, co oznacza, że nie jest słuszne, iż we francuskim przypadku zostały odliczone kwoty przekazane użytkownikom, a takie same kwoty nie są odliczane w hiszpańskim przypadku, chociaż praktyczne skutki w dwóch przypadkach są identyczne.


title: Sprawa C-662/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 23 września 2020 r. w sprawie T-515/13 RENV i T-719/13 RENV, Królestwo Hiszpanii i in. / Komisja, wniesione w dniu 3 grudnia 2020 r. przez Bankia S.A., Asociación Española de Banca, Unicaja Banco, SA, Liberbank, S.A., Banco de Sabadell, S.A., Banco Gallego S.A., Catalunya Banc, S.A., Banco de Santanader, S.A., Santander Investment, S.A., Naviera Séneca, A.I.E. Caixabank, S.A., Industria de Diseño Textil, S.A., Naviera Nebulosa de Omega, A.I.E., Banco Mare Nostrum, S.A., Abanca Corporación Bancaria, S.A., Ibercaja Banco, S.A., Banco Grupo Cajatres, S.A.U., Naviera Bósforo, A.I.E., Joyería Tous, S.A., Corporación Alimentaria Guissona, S.A., Naviera Muriola, A.I.E., Poal Investments XXI, S.L., Poal Investments XXII, S.L., Naviera Cabo Vilaboa C-1658, A.I.E., Naviera Cabo Domaio, C-1659, A.I.E., Caamaño Sistemas Metálicos, S.L., Blumaq, S.A., Grupo Ibérica de Congelados, S.A., RNB, S.L., Inversiones Antaviana, S.L., Banco de Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria, S.A.U., Banco de Albacete, S.A., Bodegas Muga, S.L. i Aluminios Cortizo, S.A.U.

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/16

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 23 września 2020 r. w sprawie T-515/13 RENV i T-719/13 RENV, Królestwo Hiszpanii i in. / Komisja, wniesione w dniu 3 grudnia 2020 r. przez Bankia S.A., Asociación Española de Banca, Unicaja Banco, SA, Liberbank, S.A., Banco de Sabadell, S.A., Banco Gallego S.A., Catalunya Banc, S.A., Banco de Santanader, S.A., Santander Investment, S.A., Naviera Séneca, A.I.E. Caixabank, S.A., Industria de Diseño Textil, S.A., Naviera Nebulosa de Omega, A.I.E., Banco Mare Nostrum, S.A., Abanca Corporación Bancaria, S.A., Ibercaja Banco, S.A., Banco Grupo Cajatres, S.A.U., Naviera Bósforo, A.I.E., Joyería Tous, S.A., Corporación Alimentaria Guissona, S.A., Naviera Muriola, A.I.E., Poal Investments XXI, S.L., Poal Investments XXII, S.L., Naviera Cabo Vilaboa C-1658, A.I.E., Naviera Cabo Domaio, C-1659, A.I.E., Caamaño Sistemas Metálicos, S.L., Blumaq, S.A., Grupo Ibérica de Congelados, S.A., RNB, S.L., Inversiones Antaviana, S.L., Banco de Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria, S.A.U., Banco de Albacete, S.A., Bodegas Muga, S.L. i Aluminios Cortizo, S.A.U.
      (Sprawa C-662/20 P)
      (2021/C 110/15)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Bankia S.A., Asociación Española de Banca, Unicaja Banco, SA, Liberbank, S.A., Banco de Sabadell, S.A., Banco Gallego S.A., Catalunya Banc, S.A., Banco de Santanader, S.A., Santander Investment, S.A., Naviera Séneca, A.I.E. Caixabank, S.A., Industria de Diseño Textil, S.A., Naviera Nebulosa de Omega, A.I.E., Banco Mare Nostrum, S.A., Abanca Corporación Bancaria, S.A., Ibercaja Banco, S.A., Banco Grupo Cajatres, S.A.U., Naviera Bósforo, A.I.E., Joyería Tous, S.A., Corporación Alimentaria Guissona, S.A., Naviera Muriola, A.I.E., Poal Investments XXI, S.L., Poal Investments XXII, S.L., Naviera Cabo Vilaboa C-1658, A.I.E., Naviera Cabo Domaio, C-1659, A.I.E., Caamaño Sistemas Metálicos, S.L., Blumaq, S.A., Grupo Ibérica de Congelados, S.A., RNB, S.L., Inversiones Antaviana, S.L., Banco de Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria, S.A.U., Banco de Albacete, S.A., Bodegas Muga, S.L., y Aluminios Cortizo, S.A.U. (przedstawiciele: adwokaci J.L. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i A. Lamadrid de Pablo)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Lico Leasing, S.A.U i Pequeños y Medianos Astilleros Sociedad de Reconversión, S.A.

         Żądania wnoszących odwołanie

                  —

                  Stwierdzenie, że zarzuty podniesione w niniejszym odwołaniu są dopuszczalne i zasadne.

                  —

                  Uchylenie wyroku Sądu z dnia 23 września 2020 r. w sprawach połączonych T-515/13 RENV i T-719/13 RENV, Królestwo Hiszpanii i in./Komisja (1).

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 17 lipca 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.21233 C/11 (2) (ex NN/11, ex CP 137/06) wdrożonej przez Hiszpanię – System podatkowy stosowany do niektórych umów leasingu finansowego, zwany również hiszpańskim systemem leasingu finansowego, w szczególności art. 1 ust. 1 tej decyzji w zakresie, w jakim uznano w nim el hiszpański system leasingu finansowego za pomoc państwa i tytułem ewentualnym, art. 4 ust. 1 w zakresie, w jakim nakazano w nim odzyskanie całej pomocy od ugrupowań interesów gospodarczych.

                  —

                  Obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszące odwołanie domagają się uchylenia zaskarżonego wyroku z następujących względów:

         Zarzut pierwszy: błędna wykładnia i nieprawidłowe zastosowanie przez Sąd art. 107 ust. 1 TFUE w odniesieniu do pojęcia selektywności. W szczególności wnoszące odwołanie uważają, że Sąd naruszył prawo w ramach analizy domniemanej „selektywności sektorowej” hiszpańskiego systemu leasingu podatkowego (zastrzeżenie pierwsze). Posiłkowo i na wypadek gdyby Trybunał nie uwzględnił zastrzeżenia pierwszego, wnoszące odwołanie uważają, że Sąd naruszył prawo, dokonując wykładni orzecznictwa sądów Unii w przedmiocie domniemanych uprawnień dyskrecjonalnych organów podatkowych (zastrzeżenie drugie)

         Zarzut drugi: błędna wykładnia przez Sąd zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.

         Zarzut trzeci: błędna wykładnia przez Sąd zasad stosowanych do odzyskania pomocy.

         (1)  EU:T:2020:434

         (2)  Dz.U. 2014, L 114, s. 1.


title: Sprawa C-691/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca do Porto Este – Penafiel – Juízo Trabalho (Portugalia) w dniu 21 grudnia 2020 r. – B / O, P, OP, G, N

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca do Porto Este – Penafiel – Juízo Trabalho (Portugalia) w dniu 21 grudnia 2020 r. – B / O, P, OP, G, N
      (Sprawa C-691/20)
      (2021/C 110/16)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Judicial da Comarca do Porto Este – Penafiel – Juízo Trabalho (Portugalia)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: B

         Strona pozwana: O, P, OP, G, N

         Pytanie prejudycjalne

      Czy jest sprzeczne z prawem Unii Europejskiej, w szczególności z art. 18 TFUE, wyłączenie z zakresu stosowania systemu przewidzianego w […] art. 334 [portugalskiego] kodeksu pracy (Código de Trabalho) przedsiębiorstw mających siedzibę w innym państwie członkowskim, zgodnie z systemem przewidzianym w art. 481 ust. 2 Código das Sociedades Comerciais [portugalskiego kodeksu spółek handlowych]?


title: Sprawa C-695/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 22 grudnia 2020 r. – Fenix International Limited / Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 22 grudnia 2020 r. – Fenix International Limited / Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs
      (Sprawa C-695/20)
      (2021/C 110/17)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      First-tier Tribunal (Tax Chamber)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Fenix International Limited

         Strona przeciwna: Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 9a rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 (1) z dnia 15 marca 2011 r., wprowadzony na mocy art. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1042/2013 (2) z dnia 7 października 2013 r., jest nieważny ze względu na to, że wykracza poza uprawnienia lub obowiązki wykonawcze Rady określone w art. 397 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r., ponieważ stanowi uzupełnienie lub zmianę art. 28 dyrektywy 2006/112/WE (3)?”.

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2011, L 77, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1042/2013 z dnia 7 października 2013 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 w odniesieniu do miejsca świadczenia usług (Dz.U. 2013, L 284, s. 1).

         (3)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-696/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 21 grudnia 2020 r. – B. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w W.

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 21 grudnia 2020 r. – B. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w W.
      (Sprawa C-696/20)
      (2021/C 110/18)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Naczelny Sąd Administracyjny

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: B.

         Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w W.

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 41 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) oraz zasada proporcjonalności i neutralności stoją na przeszkodzie zastosowaniu, w sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym, przepisu krajowego w postaci art. 25 ust 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług do transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia przez podatnika,

                  —

                  jeżeli nabycie to zostało już opodatkowane na terytorium państwa członkowskiego zakończenia wysyłki przez nabywców towarów tego podatnika

                  —

                  przy ustaleniu, że działanie podatnika nie wiązało się z żadnym oszustwem podatkowym, lecz było wynikiem błędnego rozpoznania dostaw w transakcjach łańcuchowych a podanie przez niego polskiego numeru identyfikacyjnego VAT dokonane zostało na potrzeby dostawy krajowej a nie wewnątrzwspólnotowej?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s.1


title: Sprawa C-700/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice Business and Property Courts of England and Wales (Zjednoczone Królestwo) w dniu 22 grudnia 2020 r. – London Steam-Ship Owners’ Mutual Insurance Association Limited / Królestwo Hiszpanii

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice Business and Property Courts of England and Wales (Zjednoczone Królestwo) w dniu 22 grudnia 2020 r. – London Steam-Ship Owners’ Mutual Insurance Association Limited / Królestwo Hiszpanii
      (Sprawa C-700/20)
      (2021/C 110/19)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court of Justice Business and Property Courts of England and Wales

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: London Steam-Ship Owners’ Mutual Insurance Association Limited

         Druga strona postępowania: Królestwo Hiszpanii

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Biorąc pod uwagę charakter kwestii, które sąd krajowy ma obowiązek rozstrzygnąć przed wydaniem orzeczenia powtarzającego treść orzeczenia arbitrażowego, wydawanego na podstawie art. 66 Arbitration Act 1996 (ustawy o arbitrażu z 1996 r.): czy orzeczenie wydane na podstawie tego przepisu może stanowić relewantne dla celów art. 34 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 (1)„orzeczenie” wydane w państwie członkowskim, w którym wystąpiono o uznanie?

                  2)

                  Czy ze względu na fakt, że orzeczenie powtarzające treść orzeczenia arbitrażowego, takie jak orzeczenie wydane na podstawie art. 66 Arbitration Act 1996 (ustawy o arbitrażu z 1996 r.), jest orzeczeniem, które nie jest objęte przedmiotowym zakresem stosowania rozporządzenia (WE) nr 44/2001 z powodu objęcia go zakresem wyjątku dotyczącego sądownictwa polubownego przewidzianego w art. 1 ust. 2 lit. d), takie orzeczenie może stanowić relewantne dla celów art. 34 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 „orzeczenie” wydane w państwie członkowskim, w którym wystąpiono o uznanie?

                  3)

                  Na wypadek gdyby art. 34 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 44/2001 nie miał zastosowania: w przypadku gdyby uznanie i wykonanie orzeczenia innego państwa członkowskiego było sprzeczne z wewnętrznym porządkiem publicznym [uznającego państwa członkowskiego] ze względu na to, że narusza ono zasadę powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) ze względu na istnienie wcześniejszego orzeczenia sądu polubownego lub wcześniejszego orzeczenia powtarzającego treść orzeczenia arbitrażowego, wydanych przez sąd państwa członkowskiego, w którym wystąpiono o uznanie, czy dopuszczalne jest powołanie się na art. 34 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 44/2001 jako na podstawę odmowy uznania lub wykonania, czy też art. 34 ust. 3 i 4 rozporządzenia stanowią wyłączne podstawy, w oparciu o które powaga rzeczy osądzonej (res iudicata) lub brak możliwości pogodzenia z wcześniejszym orzeczeniem mogą doprowadzić do odmowy uznania i wykonania orzeczenia objętego zakresem stosowania rozporządzenia?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, Dz.U. 2001, L 12, s. 1.