Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 grudnia 1996 r. # John Reisdorf przeciwko Finanzamt Köln-West. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Bundesfinanzhof - Niemcy. # Podatek vat. # Sprawa C-85/95.


Wyrok Trybunału z dnia 11 lipca 1985 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec. # VAT. # Sprawa 107/84.


Wyrok Trybunału z dnia 17 listopada 1993 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej. # Podatek vat - Szósta dyrektywa. # Sprawa C-68/92.


Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 lipca 1977 r. # Jean-Jacques Geist przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Sprawa 61-76.


Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 stycznia 1975 r. # Raphael de Dapper przeciwko Parlamentowi Europejskiemu. # Sprawa 29-74.


Wyrok Trybunału z dnia 26 czerwca 1979 r. # Pigs and Bacon Commission przeciwko Mc Carren and Company Limited. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: High Court - Irlandia. # Sprawa 177/78.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 czerwca 2016 r.#EURO 2004. Hungary Kft. przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Nyugat-dunántúli Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága.#Odesłanie prejudycjalne – Unia celna – Wspólna taryfa celna – Wartość celna – Ustalanie wartości celnej – Wartość transakcyjna – Cena faktycznie zapłacona – Wątpliwości co do prawdziwości zadeklarowanej ceny – Cena zadeklarowana niższa od ceny zapłaconej w ramach innych transakcji obejmujących towary podobne.#Sprawa C-291/15.

text:
         WYROK TRYBUNAŁU (szósta izba)
      z dnia 16 czerwca 2016 r. (
            *1
         )
      „Odesłanie prejudycjalne — Unia celna — Wspólna taryfa celna — Wartość celna — Ustalanie wartości celnej — Wartość transakcyjna — Cena faktycznie zapłacona — Wątpliwości co do prawdziwości zadeklarowanej ceny — Cena zadeklarowana niższa od ceny zapłaconej w ramach innych transakcji obejmujących towary podobne”
      W sprawie C‑291/15
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Zalaegerszegi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (sąd administracyjny i pracy w Zalaegerszeg, Węgry) postanowieniem z dnia 21 maja 2015 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 15 czerwca 2015 r., w postępowaniu:

         EURO 2004. Hungary Kft.

      przeciwko

         Nemzeti Adó- és Vámhivatal Nyugat-dunántúli Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága,

      TRYBUNAŁ (szósta izba),
      w składzie: A. Arabadjiev, prezes izby, S. Rodin i E. Regan (sprawozdawca), sędziowie,
      rzecznik generalny: J. Kokott,
      sekretarz: A. Calot Escobar,
      uwzględniając procedurę pisemną,
      rozważywszy uwagi przedstawione:

               —

               w imieniu rządu węgierskiego przez M.Z. Fehéra i G. Koósa, działających w charakterze pełnomocników,

               —

               w imieniu rządu hiszpańskiego przez A. Gavelę Llopis, działającą w charakterze pełnomocnika,

               —

               w imieniu rządu włoskiego przez G. Palmieri, działającą w charakterze pełnomocnika, wspieraną przez G. Albenzia, avvocato dello Stato,

               —

               w imieniu rządu polskiego przez B. Majczynę, działającego w charakterze pełnomocnika,

               —

               w imieniu rządu portugalskiego przez L. Ineza Fernandesa, N. Vitorina oraz M. Rebelo, działających w charakterze pełnomocników,

               —

               w imieniu Komisji Europejskiej przez L. Havasa oraz L. Grønfeldt, działających w charakterze pełnomocników,

         podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
      wydaje następujący

         Wyrok

               1

               Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 253, s. 1; sprostowania: Dz.U. 1994, L 268, s. 32; Dz.U. 1996, L 180, s. 34), w brzmieniu ustalonym na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 3254/94 z dnia 19 grudnia 1994 r. (Dz.U. L 346, s. 1) (zwanego dalej „rozporządzeniem wykonawczym”).

               2

               Wniosek ten został złożony w ramach sporu między spółką EURO 2004. Hungary Kft. a Nemzeti Adó- és Vámhivatal Nyugat-dunántúli Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága (dyrekcją generalną ceł i podatków zachodniego Kraju Zadunajskiego, należącą do krajowej administracji podatków i ceł na Węgrzech, zwaną dalej „regionalnym organem celnym”) w przedmiocie skargi zmierzającej do uchylenia decyzji korygującej wartość celną przywożonych przez spółkę EURO 2004. Hungary Kft. towarów i nakładającej na nią zobowiązanie zapłaty z tytułu należności celnych i podatku od wartości dodanej (VAT).

         Ramy prawne

         Kodeks celny

               3

               Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1), zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 82/97 z dnia 19 grudnia 1996 r. (Dz.U. L 17, s. 1) (zwane dalej „kodeksem celnym”), stanowi w art. 29 ust. 1:
               „Wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalana, o ile jest to konieczne, na podstawie art. 32 i 33, pod warunkiem że:

                        a)

                        nie istnieją ograniczenia w dysponowaniu lub użytkowaniu towarów przez kupującego inne niż ograniczenia, które:

                                 —

                                 są nakładane lub wymagane przez prawo bądź przez władze publiczne we Wspólnocie,

                                 —

                                 ograniczają obszar geograficzny, na którym towary mogą być odsprzedane
                                 lub

                                 —

                                 nie wpływają istotnie na wartość towarów;

                        b)

                        sprzedaż lub cena nie są uzależnione od warunków lub świadczeń, których wartość, w odniesieniu do towarów, dla których ustalana jest wartość celna, nie może zostać ustalona;

                        c)

                        jakakolwiek część dochodu z odsprzedaży, dyspozycji lub późniejszego użytkowania towarów przez nabywcę nie przypada bezpośrednio lub pośrednio sprzedającemu, chyba że zgodnie z art. 32 może zostać dokonana odpowiednia korekta, i

                        d)

                        kupujący i sprzedawca nie są ze sobą powiązani lub też, w przypadkach gdy są powiązani, wartość transakcyjna może, zgodnie z ust. 2, być zaakceptowana na potrzeby celne”.

               4

               Artykuł 30 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia stanowi:
               „1.   Jeżeli wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie art. 29, ustala się ją, stosując w kolejności lit. a), b), c) i d) ustępu 2 […].
               2.   Wartością celną ustalaną na podstawie niniejszego artykułu jest:
               […]

                        b)

                        wartość transakcyjna identycznych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub w zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna;

                  […]”.

               5

               Artykuł 78 kodeksu celnego ma następujące brzmienie:
               „1.   Po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać sprostowania zgłoszenia.
               2.   Po dokonaniu zwolnienia towarów organy celne mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Kontrole te mogą być przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty i dane. Organy te mogą również przeprowadzić rewizję towarów, o ile istnieje jeszcze możliwość ich okazania.
               3.   Jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują”.

         Rozporządzenie wykonawcze

               6

               Artykuł 151 rozporządzenia wykonawczego przewiduje:
               „1.   W celu stosowania art. 30 ust. 2 lit. b) kodeksu [celnego] (wartość transakcyjna towarów podobnych) wartość celna ustalana jest w odniesieniu do wartości transakcyjnej towarów podobnych sprzedawanych na tym samym poziomie handlu i w zasadzie w takich samych ilościach co towary, dla których określana jest wartość celna. W przypadku gdy nie stwierdzono tego rodzaju sprzedaży, przyjmuje się wartość transakcyjną towarów podobnych, sprzedawanych na innym poziomie handlu i/lub w innych ilościach, skorygowaną o różnice wynikające z poziomu handlu i/lub ilości, pod warunkiem że tego rodzaju korekta może być dokonana na podstawie przedłożonych dowodów, jednoznacznie potwierdzających zasadność i prawidłowość korekty, niezależnie od tego, czy taka korekta prowadzi do zwiększenia, czy też zmniejszenia wartości.
               […]
               5.   Do celów niniejszego artykułu wartość transakcyjna przywożonych towarów podobnych oznacza wartość celną uprzednio określoną, zgodnie z art. 29 kodeksu, skorygowaną zgodnie z ust. 1 i 2 niniejszego artykułu”.

               7

               Zgodnie z brzmieniem art. 178 ust. 4 wspomnianego rozporządzenia:
               „Złożenie w urzędzie celnym deklaracji wymaganej w ust. 1 jest, bez uszczerbku dla ewentualnego stosowania przepisów karnych, traktowane jako przyjęcie odpowiedzialności przez osobę określoną w ust. 2 w odniesieniu do:

                        —

                        prawidłowości i kompletności danych podanych w deklaracji,

                        —

                        autentyczności dokumentów przedstawionych na poparcie tych danych
                        oraz

                        —

                        dostarczenia każdej dodatkowej informacji lub dokumentu potrzebnego dla ustalenia wartości celnej towarów”.

               8

               Artykuł 181a rozporządzenia wykonawczego przewiduje:
               „1.   Jeżeli, zgodnie z procedurą ustanowioną w ust. 2, organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że [czy] zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 kodeksu [celnego], nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej.
               2.   Jeżeli organy celne mają wątpliwości określone w ust. 1, mogą zażądać, zgodnie z art. 178 ust. 4, przedstawienia uzupełniających informacji. Jeżeli wątpliwości te pozostają, organy celne przed podjęciem ostatecznej decyzji powiadamiają daną osobę na piśmie, o ile się o to zwróciła, o powodach tych wątpliwości i zapewnią jej odpowiednią możliwość udzielenia odpowiedzi. Ostateczna decyzja wraz z uzasadnieniem przekazywana jest zainteresowanemu na piśmie”.

               9

               Rozporządzenie wykonawcze zawiera załącznik 23, zatytułowany „Uwagi interpretacyjne dotyczące wartości celnej”. Punkt 1 uwag do tego załącznika dotyczących art. 30 ust. 2 lit. a) i b) kodeksu celnego stanowi:
               „Przy stosowaniu tych przepisów organy celne, wszędzie tam, gdzie jest to możliwe, posługują się sprzedażą towarów identycznych lub podobnych sprzedawanych na tym samym poziomie handlu i w zasadzie w tych samych ilościach co towary, dla których ustalana jest wartość. Jeżeli nie stwierdzono tego rodzaju sprzedaży, można posługiwać się sprzedażą, gdzie właściwe, towarów identycznych lub podobnych, która spełnia którykolwiek z trzech następujących warunków:
               […]”.

         Postępowanie główne i pytanie prejudycjalne

               10

               W dniu 4 marca 2014 r. EURO 2004. Hungary, spółka handlowa z siedzibą na Węgrzech, w drodze elektronicznego zgłoszenia celnego wszczęła za pośrednictwem swego przedstawiciela celnego przed Nemzeti Adó- és Vámhivatal Zala Megyei Vám- és Pénzügyőri Igazgatóság (dyrekcją ceł i podatków komitatu Zala, należącą do krajowej administracji podatków i ceł, zwaną dalej „okręgowym organem celnym”) postępowanie w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu różnych towarów pochodzących z Chin o wadze brutto 13000 kg. Organ ów dopuścił towary do swobodnego obrotu po przeprowadzeniu częściowej kontroli fizycznej, a następnie zarządził kontrolę zgłoszenia po zwolnieniu towarów, w zastosowaniu art. 78 kodeksu celnego.

               11

               Na mocy decyzji z dnia 12 czerwca 2014 r. wskazany organ zakończył procedurę kontroli owego zgłoszenia po zwolnieniu towarów, odrzucił wartość celną w wysokości 2589926 forintów węgierskich (HUF) (około 8288 EUR) wskazaną w zgłoszeniu celnym i ustalił na 3023938 HUF (około 9676 EUR) ostateczną wartość celną przywożonych towarów. W wyniku tych zmian okręgowy organ celny nałożył na EURO 2004. Hungary obowiązek zapłaty kwoty 12970 HUF (około 41 EUR) tytułem należności celnych i kwoty 47784 HUF (około 153 EUR) tytułem podatku VAT.

               12

               Z uzasadnienia decyzji z dnia 12 czerwca 2014 r. wynika, że w zgłoszeniu obliczono wartość celną towarów na podstawie wartości transakcyjnej zgodnie z art. 29 kodeksu celnego, że ograniczenia i warunki przewidziane w art. 29 ust. 1 lit. a)–c) kodeksu celnego nie miały do tych towarów zastosowania i że nie istniało także między stronami transakcji powiązanie, do którego odnosi się art. 29 ust. 1 lit. d) owego kodeksu.

               13

               Z akt sprawy przedłożonych Trybunałowi wynika, że okręgowy organ celny porównał przedstawioną fakturę handlową z zapisami księgowymi i dokumentami rachunkowymi importera, a także z przedstawionym zaświadczeniem bankowym, i stwierdził, że wynikająca z tych dokumentów kwota jest zgodna z treścią zgłoszenia celnego. Niemniej jednak, uznając, że wartość celna przywożonych towarów za kilogram netto odnosiła się do wyjątkowo niskiej ceny wykazanej na fakturze w porównaniu do statystycznej średniej wartości dostępnej dla porównywalnych towarów, ów organ celny powziął wątpliwości co do prawidłowości wartości celnej towarów opisanych jako „rękawice bawełniane kuchenne”, o wadze netto 150 kg, i „ścierki tkane z mikrowłókna”, o wadze netto 24 kg.

               14

               Wskazany organ wezwał EURO 2004. Hungary do wykazania, że wartość celna rozpatrywanych towarów jest prawidłowa, jednak z akt sprawy dostępnych Trybunałowi wynika, że spółka ta nie przedstawiła nowych dowodów, poprzestając na oświadczeniu, że zapłaciła swemu chińskiemu kontrahentowi wartość wskazaną na fakturze.

               15

               Jako że okręgowy organ celny w dalszym ciągu miał wątpliwości co do prawidłowości wartości, o której mowa, zbadał on, opierając się na danych statystycznych, cenę jednostkową kategorii omawianych towarów stosowaną przy sprzedaży na rzecz importerów węgierskich i obliczył wartość celną na podstawie „wartości transakcyjnej towarów podobnych”, o której mowa w art. 30 ust. 2 lit. b) kodeksu celnego.

               16

               Rozpatrując odwołanie administracyjne wniesione przez EURO 2004. Hungary regionalny organ celny utrzymał w mocy decyzję okręgowego organu celnego z dnia 12 czerwca 2014 r., stwierdzając, że została ona wydana prawidłowo, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 181a rozporządzenia wykonawczego, że wątpliwości okręgowego organu celnego dotyczące zasadności zgłoszonej wartości towarów były racjonalne, a określenie wartości celnej zostało oparte na aktualnych danych statystycznych.

               17

               EURO 2004. Hungary wniosła do sądu odsyłającego skargę w ramach kontroli sądowej na decyzję regionalnego organu celnego. Wedle tej spółki okręgowy organ celny nie uznał zgłoszonej wartości celnej rozpatrywanych towarów tylko z tej przyczyny, że spółka ta zdołała dokonać zakupu po niższej cenie, wyłącznie dzięki swym dobrym stosunkom handlowym, które nie mogą uzasadniać zakwestionowania owej wartości.

               18

               Regionalny organ celny utrzymał w mocy argumentację, na której opiera się jego decyzja, podnosząc, że EURO 2004. Hungary nie wyjaśniła powodu, dla którego cena spornych towarów była nierozsądnie niska w odniesieniu do porównywalnych wartości statystycznych.

               19

               Sąd odsyłający uważa, że konieczne jest dokonanie wykładni art. 181a rozporządzenia wykonawczego celem rozwiązania kwestii, czy na podstawie tego przepisu organ celny może, w celu ustalenia wartości celnej przywożonych towarów, odstąpić od metody opartej na ich wartości transakcyjnej.

               20

               W tym względzie sąd odsyłający uważa, że celem określenia wartości celnej przywożonych towarów uwzględnienie ich wartości transakcyjnej jest zasadniczym sposobem, mającym zastosowanie jako zasada ogólna. Gdy autentyczność dokumentów przedstawionych jako dowody wartości transakcyjnej przywiezionych towarów i rzeczywisty przedmiot transakcji nie mogą zostać podważone w inny sposób i brak jest dalszych konkretnych powodów, by nie uwzględniać wartości transakcyjnej tych towarów, organy celne są zobowiązane do przyjęcia potwierdzonej wartości transakcyjnej jako ich wartości celnej, mając na uwadze, że praktyka ta pozwala wykluczyć stosowanie arbitralnych wartości celnych i umożliwia neutralne funkcjonowanie systemu podatkowego. Sąd odsyłający uważa, że ta interpretacja wynika z pkt 52–60 wyroku z dnia 28 lutego 2008 r., Carboni e derivati (C‑263/06, EU:C:2008:128), z tym zastrzeżeniem, że okoliczności faktyczne wspomnianego wyroku różnią się znacząco od okoliczności faktycznych niniejszej sprawy i w wyroku tym nie dokonano analizy ewentualnej podstawy wątpliwości wskazanych w art. 181a rozporządzenia wykonawczego.

               21

               W tych okolicznościach Zalaegerszegi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (sąd administracyjny i pracy w Zalaegerszeg, Węgry) postanowił zawiesić postępowanie i skierować do Trybunału następujące pytanie prejudycjalne:
               „Czy art. 181a rozporządzenia wykonawczego należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on praktyce państwa członkowskiego, w myśl której wartość celna jest ustalana zgodnie z »wartością transakcyjną towarów podobnych«, jeżeli uznano, iż wartość transakcyjna, którą zgłoszono, jest w porównaniu ze średnią statystyczną cen zakupu stosowanych w ramach przywozu towarów podobnych nierozsądnie niska, a skutkiem tego nieprawidłowa, mimo że organ celny nie podważa ani nie kwestionuje w inny sposób autentyczności faktury lub świadectwa przelewu bankowego przedłożonych w celu wykazania ceny faktycznie zapłaconej za przywożone towary, przy czym importer nie przedstawił dodatkowych dowodów w celu wykazania wartości transakcyjnej?”.

         W przedmiocie pytania prejudycjalnego

               22

               Poprzez swe pytanie sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 181a rozporządzenia wykonawczego należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie praktyce organów celnych tego rodzaju co praktyka rozpatrywana w postępowaniu głównym, która polega na ustalaniu wartości celnej przywożonych towarów na podstawie wartości transakcyjnej towarów podobnych, stanowiącej metodę wskazaną w art. 30 kodeksu celnego, jeżeli zgłoszona wartość transakcyjna została uznana za nienormalnie niską w porównaniu ze średnią statystyczną cen zakupu stosowanych w przywozie towarów podobnych, mimo że organy celne nie podważyły ani nie zakwestionowały w inny sposób autentyczności faktury i świadectwa przelewu bankowego przedłożonych w celu wykazania ceny faktycznie zapłaconej za przywożone towary, przy czym importer nie przedstawił na żądanie organów celnych dodatkowych dowodów lub informacji w celu wykazania prawidłowości zgłoszonej wartości transakcyjnej.

               23

               Na wstępie należy przypomnieć, że z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, iż przepisy prawa Unii Europejskiej dotyczące obliczania wartości celnej mają na celu ustanowienie sprawiedliwego, jednolitego i bezstronnego systemu, wykluczającego stosowanie arbitralnych lub fikcyjnych wartości celnych (zob. wyrok z dnia 15 lipca 2010 r., Gaston Schul, C‑354/09, EU:C:2010:439, pkt 27 i przytoczone tam orzecznictwo).

               24

               W szczególności, jak wynika z pkt 38 wyroku z dnia 12 grudnia 2013 r., Christodoulou i in. (C‑116/12, EU:C:2013:825), na mocy art. 29 kodeksu celnego wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Unii, z zastrzeżeniem dostosowań, które powinny być dokonane zgodnie z art. 32 i 33 tego kodeksu.

               25

               W tym względzie Trybunał orzekł, że o ile cena faktycznie zapłacona lub należna za towary stanowi co do zasady podstawę obliczenia wartości celnej, o tyle cena ta stanowi czynnik, który powinien w razie potrzeby być przedmiotem dostosowania, jeżeli operacja taka jest niezbędna w celu uniknięcia ustalenia arbitralnej lub fikcyjnej wartości celnej (zob. podobnie wyrok z dnia 12 grudnia 2013 r., Christodoulou i in., C‑116/12, EU:C:2013:825, pkt 39 i przytoczone tam orzecznictwo).

               26

               Wartość transakcyjna powinna bowiem odzwierciedlać rzeczywistą wartość gospodarczą przywożonego towaru, a także uwzględniać ogół części składowych tego towaru, które mają wartość gospodarczą (wyrok z dnia 12 grudnia 2013 r., Christodoulou i in., C‑116/12, EU:C:2013:825, pkt 40 i przytoczone tam orzecznictwo).

               27

               W sytuacji gdy wartość celna nie może być jednak określona na mocy art. 29 kodeksu celnego na podstawie wartości transakcyjnej przywożonych towarów, ustalenie wartości celnej jest dokonywane zgodnie z art. 30 tego kodeksu poprzez zastosowanie kolejno metod przewidzianych w art. 30 ust. 2 lit. a), b), c) i d) (wyrok z dnia 12 grudnia 2013 r., Christodoulou i in., C‑116/12, EU:C:2013:825, pkt 41).

               28

               Gdy nie jest również możliwe określenie wartości celnej przywożonych towarów na podstawie art. 30 kodeksu celnego, ustalenia wartości celnej dokonuje się zgodnie z art. 31 tego kodeksu (wyrok z dnia 12 grudnia 2013 r., Christodoulou i in., C‑116/12, EU:C:2013:825, pkt 42).

               29

               W rezultacie zarówno z brzmienia art. 29–31 wskazanego kodeksu, jak i porządku, w jakim powinny być stosowane kryteria określenia wartości celnej na mocy tych artykułów, wynika, że przepisy te są między sobą powiązane na zasadzie pomocniczości. Jedynie bowiem w sytuacji gdy wartość celna nie może być określona na podstawie danego przepisu, należy odwołać się do przepisu następującego bezpośrednio po nim w ustalonej kolejności (wyrok z dnia 12 grudnia 2013 r., Christodoulou i in., C‑116/12, EU:C:2013:825, pkt 43).

               30

               Jako że do celów ustalenia wartości celnej pierwszeństwo jest przyznane wartości transakcyjnej zgodnie z art. 29 kodeksu celnego, taka metoda określenia wartości celnej powinna być najbardziej odpowiednia i najczęściej stosowana (wyrok z dnia 12 grudnia 2013 r., Christodoulou i in., C‑116/12, EU:C:2013:825, pkt 44).

               31

               Z jednej strony, co się tyczy kwestii, jakie uprawnienia mają organy celne, gdy przedstawione im zgłoszenia wzbudza wątpliwości, art. 181a rozporządzenia wykonawczego przewiduje, że gdy organy celne mają uzasadnione wątpliwości co do tego, czy zadeklarowana wartość towarów stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną za nie sumę, nie muszą ustalać wartości celnej towarów na podstawie wartości transakcyjnej. Mogą one zatem odrzucić zadeklarowaną cenę, jeżeli wątpliwości utrzymują się po ewentualnym zażądaniu przedstawienia wszelkich uzupełniających informacji i dokumentów oraz po zapewnieniu zainteresowanej osobie odpowiedniej możliwości przedstawienia jej stanowiska co do podstaw, na których opierają się te wątpliwości (zob. podobnie wyrok z dnia 28 lutego 2008 r., Carboni e derivati, C‑263/06, EU:C:2008:128, pkt 52).

               32

               Z drugiej strony Trybunał wskazał już, że w zakresie dotyczącym wartości, która ma zastąpić wartość transakcyjną, art. 181a rozporządzenia wykonawczego ogranicza się do stwierdzenia, że organy „nie muszą ustalać wartości celnej […] z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej”, ale nie określa, jaka inna wartość powinna w tym przypadku zastąpić wartość transakcyjną (wyrok z dnia 28 lutego 2008 r., Carboni e derivati, C‑263/06, EU:C:2008:128, pkt 55).

               33

               W tym względzie, zgodnie z art. 30 i 31 kodeksu celnego, jeżeli wartość celna przywożonych towarów nie może zostać ustalona na podstawie art. 29 tego kodeksu, jest ona ustalana na podstawie, po pierwsze, rzeczonego art. 30, i po drugie, na podstawie rzeczonego art. 31 (zob. podobnie wyrok z dnia 28 lutego 2008 r., Carboni e derivati, C‑263/06, EU:C:2008:128, pkt 56).

               34

               Ponadto w zakresie dotyczącym w szczególności zastosowania owego art. 30 z punktu 1 uwag dotyczących art. 30 ust. 2 lit. a) i b) kodeksu celnego zawartych w załączniku 23 do rozporządzenia wykonawczego wynika, że organy celne, wszędzie tam, gdzie jest to możliwe, posługują się sprzedażą towarów identycznych lub podobnych sprzedawanych na tym samym poziomie handlu i w zasadzie w tych samych ilościach co towary, dla których ustalana jest wartość.

               35

               Z powyższego wynika, że organy celne mogą, celem ustalenia wartości celnej, odrzucić zadeklarowaną cenę przywiezionych towarów i zastosować podrzędne metody określania wartości celnej przywożonych towarów, tak jak zostały one przewidziane w art. 30 i 31 kodeksu celnego, w szczególności cenę sprzedaży towarów podobnych, jeżeli utrzymują się ich wątpliwości dotyczące wartości transakcyjnej po zażądaniu przedstawienia wszelkich uzupełniających informacji i dokumentów oraz po zapewnieniu zainteresowanej osobie odpowiedniej możliwości przedstawienia jej stanowiska co do podstaw, na których opierają się te wątpliwości.

               36

               Do sądu odsyłającego, który jako jedyny ma bezpośrednią wiedzę o przedstawionym mu sporze, należy ustalenie, czy wątpliwości organu celnego, o których mowa w postępowaniu głównym, są uzasadnione i mogą stanowić podstawę zastosowania owych metod podrzędnych, i czy ów organ zapewnił zainteresowanej osobie odpowiednią możliwość przedstawienia jej stanowiska co do podstaw, na których opierają się te wątpliwości.

               37

               Celem udzielenia sądowi odsyłającemu użytecznej odpowiedzi należy przedstawić dodatkowo następujące uwagi dotyczące dowodów posiadanych przez Trybunał w odniesieniu do postępowania głównego.

               38

               Po pierwsze, co się tyczy w szczególności uzasadnionego charakteru wątpliwości, o których mowa, należy wskazać, że z akt przedstawionych Trybunałowi wynika, że w postępowaniu głównym organ celny uznał, iż zgłoszona wartość transakcyjna przywożonych towarów była wyjątkowo niska w porównaniu do statystycznej średniej wartości w przywozie towarów porównywalnych. W niniejszej sprawie, jak podkreśliła Komisja Europejska, w zakresie dotyczącym określonych produktów w postępowaniu głównym zadeklarowana cena była o ponad 50% niższa od statystycznej średniej ceny.

               39

               W tych okolicznościach należy stwierdzić, że różnica w cenie tego rodzaju jak ta, która została stwierdzona, jest wystarczająca, by uzasadnić wątpliwości powzięte przez organ celny i odrzucenie przez niego zadeklarowanej wartości celnej omawianych towarów.

               40

               Jest ponadto bezsporne, że wątpliwości, które w postępowaniu głównym skutkowały zastosowaniem przez wskazany organ celny art. 181a rozporządzenia wykonawczego, nie dotyczyły autentyczności faktury handlowej, lecz prawidłowości wartości celnej przywiezionych towarów.

               41

               Należy przypomnieć, że dla celów zastosowania art. 181a rozporządzenia wykonawczego autentyczność dokumentów zaświadczających o wartości transakcyjnej przywożonych towarów nie jest decydująca, stanowi natomiast jeden z wielu czynników, które powinny wziąć pod uwagę organy celne. Pomimo autentyczności tych dokumentów organy te mogą mieć bowiem wątpliwości co do prawidłowości wartości celnej przywożonych towarów (zob. podobnie wyrok z dnia 28 lutego 2008 r., Carboni e derivati, C‑263/06, EU:C:2008:128, pkt 64).

               42

               Po drugie, co się tyczy kwestii, czy organ celny w postępowaniu głównym zapewnił zainteresowanej osobie odpowiednią możliwość przedstawienia jej stanowiska co do podstaw, na których opierają się te wątpliwości, z akt sprawy przedstawionych Trybunałowi wynika, że okręgowy organ celny wezwał EURO 2004. Hungary do wykazania prawidłowości wartości celnej przywiezionych towarów. W tych okolicznościach należy stwierdzić, że ów organ zapewnił tej spółce odpowiednią możliwość przedstawienia jej stanowiska w przedmiocie owych wątpliwości.

               43

               Jednakże, jak wynika z akt sprawy przedstawionych Trybunałowi, spółka ta nie przedstawiła organom celnym nowych dowodów i oświadczyła, że uiściła na rzecz swojego kontrahenta cenę wskazaną na fakturze.

               44

               Z całości powyższych rozważań wynika, że na przedstawione pytanie należy udzielić odpowiedzi, że art. 181a rozporządzenia wykonawczego należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie stosowaniu przez organy celne praktyki tego rodzaju co stanowiąca metodę wskazaną w art. 30 kodeksu celnego praktyka rozpatrywana w postępowaniu głównym polegająca na ustalaniu wartości celnej przywożonych towarów na podstawie wartości transakcyjnej towarów podobnych, jeżeli zadeklarowana wartość transakcyjna została uznana za nienormalnie niską w porównaniu ze średnią statystyczną cen zakupu stosowanych w przywozie towarów podobnych, mimo że organy celne nie podważyły ani nie zakwestionowały w inny sposób autentyczności faktury i świadectwa przelewu bankowego przedłożonych w celu wykazania ceny faktycznie zapłaconej za przywożone towary, przy czym importer nie przedstawił na żądanie organów celnych dodatkowych dowodów lub informacji w celu wykazania prawidłowości zgłoszonej wartości transakcyjnej.

         W przedmiocie kosztów

               45

               Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.

               Z powyższych względów Trybunał (szósta izba) orzeka, co następuje:

                     Artykuł 181a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 3254/94 z dnia 19 grudnia 1994 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie stosowaniu przez organy celne praktyki tego rodzaju co stanowiąca metodę wskazaną w art. 30 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 82/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r. praktyka rozpatrywana w postępowaniu głównym, polegająca na ustalaniu wartości celnej przywożonych towarów na podstawie wartości transakcyjnej towarów podobnych, jeżeli zadeklarowana wartość transakcyjna została uznana za nienormalnie niską w porównaniu ze średnią statystyczną cen zakupu stosowanych w przywozie towarów podobnych, mimo że organy celne nie podważyły ani nie zakwestionowały w inny sposób autentyczności faktury i świadectwa przelewu bankowego przedłożonych w celu wykazania ceny faktycznie zapłaconej za przywożone towary, przy czym importer nie przedstawił na żądanie organów celnych dodatkowych dowodów lub informacji w celu wykazania prawidłowości zgłoszonej wartości transakcyjnej.

                     Podpisy

            (
            *1
         )	Język postępowania: węgierski.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (trzecia izba) z dnia 17 marca 2005 r.#Isabella Scippacercola przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.#Dostęp do dokumentów instytucji - Artykuł 4 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.#Sprawa T-187/03.

text:
      Sprawa T‑187/03
      Isabella Scippacercola
      przeciwko
      Komisji Wspólnot Europejskich
      Dostęp do dokumentów instytucji – Artykuł 4 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001
      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 17 marca 2005 r.  II‑0000
      Streszczenie wyroku
      1.     Wspólnoty Europejskie – Instytucje – Prawo publicznego dostępu do dokumentów – Rozporządzenie nr 1049/2001 – Ograniczenia
            prawa dostępu do dokumentów – Nieujawnianie dokumentu pochodzącego od państwa członkowskiego bez uprzedniej zgody tego państwa
            – Pojęcie dokumentu pochodzącego od państwa członkowskiego – Sprawozdanie sporządzone przez osobę trzecią na zlecenie państwa
            członkowskiego – Zaliczenie
      (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1049/2001, art. 4 ust. 5)
      2.     Wspólnoty Europejskie – Instytucje – Prawo publicznego dostępu do dokumentów – Rozporządzenie nr 1049/2001 – Wyjątki od prawa
            dostępu do dokumentów – Dokumenty pochodzące od osób trzecich i dokumenty pochodzące od państwa członkowskiego – Różne traktowanie
            wniosków o dostęp – Uprawnienie państwa członkowskiego zażądania od instytucji nieujawniania dokumentów – Obowiązek instytucji
            nieujawniania ich bez uprzedniej zgody
      (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1049/2001, art. 4 ust. 4 i 5)
      1.     Z art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji
         wynika, że państwa członkowskie są wśród osób trzecich traktowane w sposób szczególny. Przepis ten uprawnia bowiem państwo
         członkowskie do żądania, by instytucja nie ujawniała pochodzącego odeń dokumentu bez jego uprzedniej zgody. Uprawnienie to,
         przyznane państwom członkowskim w art. 4 ust. 5 wynika stąd, że rozporządzenie nie ma ani na celu, ani za skutek modyfikacji
         ustawodawstwa krajowego w zakresie dostępu do dokumentów.

      Analizę kosztów i korzyści, która dostarczona została Komisji jako część wniosku o udzielenie pomocy z Funduszu Spójności
         wyłącznie przez państwo członkowskie będące jej beneficjentem i która jest niezbędnym elementem takiego wniosku, należy uznać
         za dokument pochodzący od tego państwa, mimo że został on opracowany przez osobę trzecią na zlecenie tego państwa.

      (por. pkt 34, 36‑39)
      2.     Artykuł 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji
         nakłada na instytucje obowiązek konsultacji z osobą trzecią będącą autorem dokumentu, o którego ujawnienie wniesiono, w celu
         ustalenia, czy może mieć zastosowanie któryś z wyjątków wymienionych w art. 4 ust. 1 lub 2 rozporządzenia, chyba że jest jednoznaczne,
         że dokument powinien zostać ujawniony lub nie. W związku z tym konsultacja z osobą trzecią stanowi co do zasady warunek ustalenia,
         w przypadku dokumentów osób trzecich, czy zastosowanie mają wyjątki przewidziane w art. 4 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia.

      Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 5 tego rozporządzenia państwa członkowskie są traktowane w sposób szczególny. Jeśli bowiem
         chodzi o dokumenty pochodzące od państwa członkowskiego znajdujące się w posiadaniu instytucji, państwu członkowskiemu przysługuje
         prawo zażądania od niej, by ich nie ujawniała. Państwo członkowskie nie ma obowiązku uzasadniać żądania przedstawionego na
         podstawie art. 4 ust. 5, a instytucja nie musi badać w takiej sytuacji, czy nieujawnienie dokumentu jest uzasadnione, w szczególności
         względami interesu publicznego. W konsekwencji gdy państwo członkowskie zażąda od instytucji nieujawniania pochodzącego od
         niego dokumentu bez jego uprzedniej zgody, instytucja ta jest takim żądaniem związana.

      (por. pkt 54, 56, 58, 62)
WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (trzecia izba)
      z dnia 17 marca 2005 r. (*)

      Dostęp do dokumentów instytucji – Artykuł 4 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001
      W sprawie T‑187/03
      Isabella Scippacercola, zamieszkała w Brukseli (Belgia), początkowo reprezentowana przez adwokatów K. Adamantopoulosa i D. Papakrivopoulosa, a następnie
         przez adwokata K. Adamantopoulosa i B. Keane'a, solicitor, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez L. Flynna oraz P. Aalta, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      strona pozwana,
      mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 marca 2003 r. oddalającej wniosek skarżącej
         o udostępnienie dokumentu związanego z projektem nowego międzynarodowego portu lotniczego Ateny‑Spata (Grecja),

      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI WSPÓLNOT EUROPEJSKICH (trzecia izba),
      w składzie: J. Azizi, prezes, M. Jaeger i O. Czúcz, sędziowie,
      sekretarz: I. Natsinas, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 9 września 2004 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
       Ramy prawne
      1       Artykuł 255 WE przewiduje, że:
      „1. Każdy obywatel Unii i każda osoba fizyczna lub prawna mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwie członkowskim
         ma prawo dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych zgodnie
         z ustępami 2 i 3.

      2. Zasady ogólne i ograniczenia, które z uwagi na interes publiczny lub prywatny regulują korzystanie z tego prawa dostępu
         do dokumentów, są określane przez Radę, stanowiącą zgodnie z procedurą określoną w artykule 251, w ciągu dwóch lat od wejścia
         w życie Traktatu z Amsterdamu.

      [...]”
      2       Zgodnie z deklaracją nr 35 załączoną do aktu końcowego traktatu z Amsterdamu (zwaną dalej „deklaracją nr 35”):
      „Konferencja ustala, że zasady i warunki określone w artykule [255] ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską pozwolą
         państwu członkowskiemu zwrócić się z prośbą do Komisji lub Rady, aby ta nie komunikowała stronom trzecim dokumentu pochodzącego
         z tego państwa bez jego uprzedniej zgody.”

      3       Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów
         Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, str. 43) określa zasady, warunki i ograniczenia prawa dostępu do dokumentów
         tych instytucji ustanowionego w art. 255 WE [art. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1049/2001]. Rozporządzenie to weszło w życie
         w dniu 3 grudnia 2001 r.

      4       Artykuł 2 rozporządzenia nr 1049/2001 stanowi:
      „1. Każdy obywatel Unii, każda osoba fizyczna lub prawna zamieszkała lub mająca siedzibę w państwie członkowskim ma prawo
         dostępu do dokumentów instytucji, zgodnie z zasadami, warunkami i ograniczeniami wytyczonymi w niniejszym rozporządzeniu.

      […]
      3. Niniejsze rozporządzenie odnosi się do wszelkich dokumentów przechowywanych przez instytucje, tj. dokumentów sporządzanych
         lub otrzymywanych przez nie i pozostających w ich posiadaniu, na wszystkich obszarach działalności Unii Europejskiej.

      […]”
      5       Artykuł 3 rozporządzenia nr 1049/2001, zawierający definicje, stanowi:
      „Do celów niniejszego rozporządzenia:
      a)      »dokument« oznacza wszelkie treści bez względu na nośnik (zapisane na papierze, przechowywane w formie elektronicznej czy
         jako dźwięk, nagranie wizualne czy audiowizualne) dotyczące kwestii związanych z polityką, działalnością i decyzjami mieszczącymi
         się w sferze odpowiedzialności tych instytucji;

      b)      »strona trzecia« oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną lub każdy podmiot spoza rzeczonych instytucji, w tym państwa członkowskie
         czy instytucje niebędące instytucjami Wspólnoty oraz organizacje i państwa trzecie.”

      6       Artykuł 4 rozporządzenia nr 1049/2001, ustanawiający wyjątki od powyższego prawa dostępu do dokumentów, sformułowany jest
         następująco:

      „1. Instytucja odmówi dostępu do dokumentu, jeśli ujawnienie go naruszyłoby ochronę:
      a)      interesu publicznego w odniesieniu do:
      –       bezpieczeństwa publicznego,
      –       kwestii obronnych i wojskowych,
      –       stosunków międzynarodowych,
      –       finansowej, monetarnej czy ekonomicznej polityki Wspólnoty lub państwa członkowskiego;
      b)      prywatności i integralności osoby fizycznej, w szczególności w odniesieniu do ustawodawstwa Wspólnoty związanych [związanego]
         z ochroną danych osobowych.

      2. Instytucje odmówią dostępu do dokumentu, jeśli ujawnienie go naruszyłoby ochronę:
      –       interesów handlowych osoby fizycznej lub prawnej, w tym własności intelektualnej,
      –       postępowania sądowego lub porady prawnej,
      –       celu kontroli, śledztwa czy audytu,
      chyba że za ujawnieniem przemawia interes publiczny.
      […]
      4. W odniesieniu do dokumentów stron trzecich, instytucja skonsultuje się z tą stroną trzecią z zamiarem [w celu] oceny, czy
         wyjątek opisany w ust. 1 i 2 może mieć zastosowanie, chyba że jest jednoznaczne, że dokument ten zostanie [powinien zostać]
         ujawniony lub nie.

      5. państwo członkowskie może zażądać od instytucji nieujawniania dokumentu pochodzącego od tego państwa członkowskiego bez
         jego uprzedniej zgody.

      6. Jeśli wyjątki dotyczą jedynie części tego dokumentu, pozostałe części dokumentu powinny być ujawnione.
      […]”
      7       Artykuł 5 rozporządzenia nr 1049/2001, zatytułowany „Dokumenty w państwach członkowskich”, stanowi:
      „Jeśli państwo członkowskie otrzyma od instytucji żądanie dotyczące dokumentu będącego w jego posiadaniu [otrzyma żądanie
         dotyczące będącego w jego posiadaniu dokumentu pochodzącego od instytucji], o ile nie jest jednoznaczne [chyba że jest jednoznaczne],
         że dokument ten zostanie [powinien zostać] ujawniony lub nie, państwo członkowskie skonsultuje się z rzeczoną instytucją w celu
         podjęcia decyzji, która nie będzie naruszać realizacji celów niniejszego rozporządzenia.

      państwa członkowskie mogą zamiast tego skierować żądanie do instytucji.”
      8       Artykuł 9 rozporządzenia nr 1049/2001, odnoszący się do sposobu postępowania z dokumentami niejawnymi, stanowi:
      „1. Dokumenty sensytywne [niejawne] to dokumenty pochodzące od instytucji lub utworzonych przez nie agencji, z państw członkowskich,
         państw trzecich lub [o]rganizacji [m]iędzynarodowych, zaklasyfikowane jako „TRES SECRET/TOP SECRET”, „SECRET” lub „CONFIDENTIEL”
         zgodnie z przepisami obowiązującymi w danej instytucji, które chronią podstawowe interesy [Unii Europejskiej czy też jednego
         lub kilku] państw członkowskich w obszarach objętych art. 4 ust. 1 lit. a), a mianowicie [w szczególności] w obszarze bezpieczeństwa
         publicznego, obrony i spraw wojskowych.

      2. Wnioski o dostęp do dokumentów sensytywnych [niejawnych] zgodnie z procedurami opisanymi w art. 7 i 8 będą rozpatrywane
         wyłącznie przez osoby mające prawo zapoznania się z tymi dokumentami. Osoby te określą także, bez naruszenia art. 11 ust. 2,
         które odniesienia do [dane dotyczące] dokumentów sensytywnych [niejawnych] mogą być zawarte w rejestrze publicznym.

      3. Dokumenty sensytywne [niejawne] zostaną ujęte w rejestrze lub ujawnione wyłącznie za zgodą instytucji, która je stworzyła.
      […]”
      9       Artykuł 5 (zatytułowany „Konsultacje”) szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia nr 1049/2001, stanowiących załącznik
         do decyzji Komisji 2001/937/WE, EWWiS, Euratom z dnia 5 grudnia 2001 r. zmieniającej jej regulamin wewnętrzny (Dz.U. L 345,
         str. 94), stanowi:

      „1. W przypadku gdy Komisja otrzyma wniosek o udzielenie dostępu do dokumentu, który posiada, ale który pochodzi od strony
         trzeciej, Dyrekcja Generalna lub służba posiadająca dokument sprawdzają, czy nie ma zastosowania jeden z wyjątków przewidzianych
         w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001. Jeśli objęty wnioskiem dokument jest zaklasyfikowany jako dokument niejawny na
         mocy przepisów ochronnych Komisji, stosuje się art. 6 niniejszych zasad.

      2. Jeśli po zbadaniu Dyrekcja Generalna lub służba posiadająca dokument uznają, że dostęp do niego nie może być udzielony
         zgodnie z jednym z wyjątków przewidzianych w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, negatywna odpowiedź zostaje wysłana
         wnioskodawcy bez konsultacji ze stroną trzecią, będącą autorem dokumentu.

      3. Dyrekcja Generalna lub służba posiadająca dokument załatwiają pozytywnie wniosek, bez konsultacji ze stroną trzecią, będącą
         autorem dokumentu, w przypadkach gdy:

      a)      dokument, którego dotyczy wniosek, został już ujawniony przez autora lub zgodnie z rozporządzeniem, lub podobnymi przepisami;
      b)      ujawnienie lub częściowe ujawnienie jego treści nie naruszy w sposób oczywisty interesów określonych w art. 4 rozporządzenia
         […] nr 1049/2001.

      4. We wszystkich innych przypadkach przeprowadza się konsultacje ze stroną trzecią będącą autorem dokumentu. W szczególności
         jeśli wniosek o udzielenie dostępu dotyczy dokumentu pochodzącego od państwa członkowskiego, Dyrekcja Generalna lub służba
         posiadająca dokument konsultują się z organem, od którego dokument pochodzi, gdy:

      a)      dokument został przekazany Komisji przed datą, od której stosuje się rozporządzenie […] nr 1049/2001;
      b)      państwo członkowskie zwróciło się do Komisji o nieujawnianie dokumentu bez jego uprzedniej zgody, zgodnie z art. 4 ust. 5
         rozporządzenia […] nr 1049/2001.

      5. Konsultowana strona trzecia, będąca autorem dokumentu udziela odpowiedzi w nieprzekraczalnym terminie, który nie może być
         krótszy niż pięć dni roboczych, ale musi umożliwiać Komisji dotrzymanie jej własnych terminów na udzielenie odpowiedzi. W przypadku
         braku odpowiedzi w wyznaczonym terminie lub jeśli nie można odnaleźć strony trzeciej lub nie można jej zidentyfikować, Komisja
         podejmuje decyzję zgodnie z zasadami dotyczącymi wyjątków, określonymi w art. 4 rozporządzenia […] nr 1049/2001, biorąc pod
         uwagę uzasadnione interesy strony trzeciej, na podstawie posiadanych przez nią informacji.

      6. Jeśli Komisja zamierza udzielić dostępu do dokumentu wbrew wyraźnej opinii autora, powiadamia go o zamiarze jego ujawnienia
         po upływie okresu dziesięciu dni roboczych, i zwraca mu uwagę na przysługujące mu środki odwoławcze mające na celu sprzeciwienie
         się ujawnieniu.

      […]”
       Okoliczności faktyczne poprzedzające powstanie sporu
      10     Pismem z dnia 29 stycznia 2003 r. I. Scippacercola zwróciła się do Komisji o udostępnienie, między innymi analizy kosztów
         i korzyści odnoszącej się do projektu nowego międzynarodowego portu lotniczego Ateny‑Spata. Projekt ten był współfinansowany
         z Funduszu Spójności.

      11     Pismem z dnia 21 lutego 2003 r. Dyrekcja Generalna (DG) ds. Polityki Regionalnej Komisji odmówiła udostępnienia skarżącej
         analizy kosztów i korzyści, stwierdzając, co następuje:

      „W odniesieniu do Pani wniosku o przesłanie kopii analizy kosztów i korzyści, jako że chodzi o dokument wcześniejszy [od]
         daty wejścia w życie rozporządzenia […] nr 1049/2001, przeprowadzono konsultacje z władzami krajowymi zgodnie z art. 5 decyzji
         […] 2001/937 […]. Faksem z dnia 10 lutego 2002 r. władze krajowe poinformowały DG [ds. Polityki Regionalnej], że nie należy
         udostępniać tego dokumentu.

      Przyczyną odmowy są względy ochrony praw własności intelektualnej. Chodzi bowiem o ekspertyzę sporządzoną przez prywatnych
         konsultantów na rachunek pewnego banku. Bank ten wspomagał państwo greckie w pracach nad projektem, pod warunkiem poufności.

      W związku z powyższym DG [ds. Polityki Regionalnej] uznaje, że zgodnie z art. 4 ust. 5 rozporządzenia […] nr 1049/2001, wspomniana
         ekspertyza nie może zostać udostępniona […]”.

      12     Przy tym samym piśmie pozwana przekazała skarżącej część wniosku o pomoc finansową z Funduszu Spójności, zawierającą, pod
         nagłówkiem „Opis głównych wniosków”, krótkie streszczenie zasadniczych elementów analizy kosztów i korzyści.

      13     Pismami z dnia 24 lutego i 28 marca 2003 r. skarżąca ponowiła swój wniosek.
      14     Pismem z dnia 19 marca 2003 r. (zwanym dalej „zaskarżoną decyzją”), doręczonym skarżącej w dniu 31 marca 2003 r., sekretarz
         generalny Komisji potwierdził odmowę udostępnienia dokumentu będącego przedmiotem wniosku. Pismo to brzmi następująco:

      „Uprzejmie dziękuję za pismo z dnia 24 lutego br., które wpłynęło w dniu 26 lutego, w którym domaga się Pani ponownego rozpatrzenia
         jej wniosku o udostępnienie pełnego tekstu analizy kosztów i korzyści odnoszącej się do budowy nowego międzynarodowego portu
         lotniczego w Atenach.

      Analiza ta została sporządzona przez pewien bank na rachunek krajowych władz greckich (krajowe ministerstwo gospodarki).
      Zgodnie z art. 5 ust. 4 lit. a) szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia nr 1049/2001, przyjętych decyzją […] 2001/937,
         służby Komisji przeprowadziły konsultacje z władzami greckimi w kwestii publicznej dostępności tego dokumentu, przesłanego
         Komisji przed datą wejścia w życie rozporządzenia (w dniu 3 grudnia 2001 r.). W odpowiedzi władze greckie odmówiły zgody na
         ujawnienie przez Komisję tego dokumentu.

      Zgodnie z art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001, nie jestem zatem uprawniony do udostępnienia Pani tego dokumentu i muszę
         potwierdzić odmowę udzieloną Pani przez [DG] »ds. Polityki Regionalnej«.

      […]”
       Przebieg postępowania i żądania stron
      15     Pismem złożonym w dniu 28 maja 2003 r. skarżąca wniosła niniejszą skargę.
      16     Na podstawie sprawozdania sędziego sprawozdawcy Sąd postanowił otworzyć procedurę ustną.
      17     Strony przedstawiły stanowiska i udzieliły odpowiedzi na pytania Sądu na rozprawie, która miała miejsce w dniu 9 września
         2004 r.

      18     Skarżąca wnosi do Sądu o:
      –       stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
      –       obciążenie pozwanej kosztami postępowania.
      19     Pozwana wnosi do Sądu o:
      –       oddalenie skargi jako bezzasadnej;
      –       obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
       Co do prawa
      20     Na poparcie skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty. Pierwszy zarzut dotyczy błędu co do prawa i oczywistego błędu w ocenie
         okoliczności faktycznych polegającego na tym, że Komisja niesłusznie przyjęła, iż dokument będący przedmiotem wniosku pochodził
         od państwa członkowskiego. Drugi zarzut dotyczy błędu co do prawa polegającego na tym, że Komisja nie poddała ocenie przyczyn
         podanych przez państwo greckie na uzasadnienie jego odmowy zgody na ujawnienie dokumentu. Trzeci zarzut dotyczy braku uzasadnienia
         zaskarżonej decyzji. Czwarty zarzut dotyczy błędu co do prawa polegającego na tym, że Komisja nie zbadała, czy nie należało
         udostępnić części informacji zawartych w dokumencie będącym przedmiotem wniosku.

       W przedmiocie pierwszego zarzutu, opartego na niesłusznym przyjęciu przez Komisję, że dokument będący przedmiotem wniosku
            pochodzi od państwa członkowskiego
       Argumenty stron
      21     Skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja jest dotknięta błędem co do prawa oraz oczywistym błędem w ocenie okoliczności faktycznych,
         ponieważ pozwana niesłusznie przyjęła, iż dokument będący przedmiotem wniosku pochodził od państwa członkowskiego. Twierdzi,
         że pozwana błędnie zinterpretowała i zastosowała art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 oraz art. 5 ust. 4 decyzji 2001/937.
         Pozwana naruszyła – jej zdaniem – również art. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1049/2001 oraz zasadę możliwie najszerszego dostępu
         do dokumentów Komisji, ustanowioną w tym przepisie oraz w orzecznictwie.

      22     Skarżąca utrzymuje, że pozwana niesłusznie przyjęła, iż dokument pochodzi od władz greckich. Jej zdaniem, dokument pochodzi
         od strony trzeciej, w związku z czym zastosować należało przepisy art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1049/2001.

      23     Skarżąca zwraca uwagę, że różne wersje językowe rozporządzenia potwierdzają interpretację, zgodnie z którą pojęcie „pochodzący”
         oznacza dokument opracowany w imieniu lub przez państwo członkowskie.

      24     Uważa ona, że będący przedmiotem wniosku dokument należało uznać za „dokument strony trzeciej” w rozumieniu art. 4 ust. 4
         rozporządzenia nr 1049/2001. Z pisma pozwanej z dnia 21 lutego 2003 r. wynika bowiem, zdaniem skarżącej, że autorami dokumentu
         są bądź prywatni konsultanci, bądź bank, którzy mieli przygotować analizę kosztów i korzyści w ramach prac nad dokumentacją
         projektu.

      25     Ewentualnie, ponieważ przedstawienie analizy kosztów i korzyści było warunkiem przyznania pomocy finansowej, za „właściciela”
         dokumentu będącego przedmiotem wniosku można uznać spółkę budującą port lotniczy. Spółka ta była bowiem wykonawcą projektu
         budowy portu lotniczego Spata i jedynym beneficjentem pomocy z Funduszu Spójności. W każdym razie – zdaniem skarżącej – dokument
         będący przedmiotem wniosku niewątpliwie nie pochodzi od państwa członkowskiego.

      26     Skarżąca uważa, że wyrażenie „pochodzący” należy interpretować ściśle. Interpretacja ta powinna być zgodna z orzecznictwem
         wspólnotowym, zgodnie z którym wszelkie odstępstwa od reguł dostępu do dokumentów należy interpretować i stosować w sposób
         ścisły (wyrok Trybunału z dnia 11 stycznia 2000 r. w sprawach połączonych C‑174/98 P i C‑189/98 P Holandia i Van der Wal przeciwko
         Komisji, Rec. str. I-1, pkt 27 i wyrok Sądu z dnia 5 marca 1997 r. w sprawie T‑105/95 WWF UK przeciwko Komisji, Rec. str. II‑313,
         pkt 56).

      27     Skarżąca przypomina, że rozporządzenie nr 1049/2001 mówi o możliwie najszerszym dostępie do dokumentów [art. 1 lit. a)], a jego
         celem jest zapewnienie możliwie najszerszego prawa do publicznego dostępu do dokumentów (preambuła). Nadanie wyrażeniu „pochodzący”
         tak szerokiego znaczenia, że państwo członkowskie, które jedynie „przekazało” dokument Komisji, mogłoby powoływać się na przepisy
         art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001, byłoby z tym celem sprzeczne.

      28     Skarżąca podważa twierdzenie pozwanej, jakoby tożsamość autorów była pozbawiona znaczenia. Przeciwnie, ich tożsamość jest
         – jej zdaniem – decydująca w kwestii udostępniania dokumentów. Inaczej każda strona trzecia mogłaby obejść wymogi rozporządzenia
         nr 1049/2001, zwracając się po prostu do państwa członkowskiego o przekazanie dokumentu Komisji.

      29     Skarżąca odrzuca tezę pozwanej, iż od momentu przekazania dokumentu instytucji wspólnotowej stosować należy art. 4 ust. 5
         rozporządzenia nr 1049/2001. Jej zdaniem, nie ma z reguły problemów z ustaleniem tożsamości autora dokumentu. W każdym razie
         wygoda administracji nie powinna przeważać nad prawem obywateli Unii Europejskiej do możliwie najszerszego dostępu do dokumentów,
         o ile nie wynikają z tego nadmierne utrudnienia (wyrok Trybunału z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie C‑353/99 P Rada przeciwko
         Hautala, Rec. str. I‑9565, pkt 29 i 30 oraz wyrok Sądu z dnia 19 lipca 1999 r. w sprawie T‑14/98 Hautala przeciwko Radzie,
         Rec. str. II‑2489, pkt 85–88). W niniejszej sprawie tożsamość autora dokumentu nie pozostawia – zdaniem skarżącej – wątpliwości.
         Został on w sposób oczywisty sporządzony przez stronę trzecią. Stąd Komisja powinna była zastosować art. 4 ust. 4 rozporządzenia
         nr 1049/2001, a nie art. 4 ust. 5.

      30     Pozwana zaprzecza słuszności tych argumentów i utrzymuje, że omawiany dokument pochodzi, w rozumieniu rozporządzenia nr 1049/2001,
         od Republiki Greckiej.

       Ocena Trybunału
      31     Należy przede wszystkim podkreślić, że prawo dostępu do dokumentów instytucji, o którym mowa w art. 2 rozporządzenia nr 1049/2001.
         dotyczy, zgodnie z przepisem ust. 3 tego artykułu, wszelkich dokumentów przechowywanych przez Parlament Europejski, Radę i Komisję,
         zarówno sporządzanych jak i otrzymywanych przez nie. Stąd instytucje mogą być zmuszone w razie potrzeby udostępniać dokumenty
         pochodzące od stron trzecich, co obejmuje, między innymi państwa członkowskie, zgodnie z definicją strony trzeciej zawartą
         w art. 3 lit. b) tego rozporządzenia.

      32     Należy następnie przypomnieć, że przed wejściem w życie rozporządzenia nr 1049/2001 publiczny dostęp do dokumentów Komisji
         uregulowany był decyzją Komisji 94/90 EWWiS, WE, Euratom z dnia 8 lutego 1994 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów
         Komisji (Dz.U. L 46, str. 58). Artykuł 1 tej decyzji przyjął oficjalnie zbiór zasad postępowania w kwestii publicznego dostępu
         do dokumentów Rady i Komisji, zatwierdzony przez Radę i Komisję w dniu 6 grudnia 1993 r. (Dz.U. 1993, L 340, str. 41), załączony
         do tej decyzji. Wspomniany zbiór zasad postępowania, pod nagłówkiem „Postępowanie z wnioskami wstępnymi” trzeci akapit, stanowił,
         że „[j]eżeli autorem dokumentu przechowywanego przez instytucję [była] osoba fizyczna lub prawna, państwo członkowskie, inna
         instytucja lub organ wspólnotowy albo jakakolwiek inna instytucja międzynarodowa, wniosek [należało] przesłać bezpośrednio
         autorowi dokumentu”. Stąd zgodnie z ta zasadą, zwaną „zasadą autora”, instytucja nie była uprawniona do ujawniania dokumentów
         pochodzących od szerokiej grupy stron trzecich, w tym państw członkowskich, a osoby składające wniosek o udostępnienie dokumentu
         zmuszone były w takich wypadkach zwracać się bezpośrednio do tych stron trzecich.

      33     Zasada autora nie została przejęta w rozporządzeniu nr 1049/2001, zgodnie z którym w zasadzie wszystkie dokumenty instytucji
         powinny być publicznie dostępne.

      34     Niemniej jednak, jak wynika z art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001, państwa członkowskie są wśród stron trzecich traktowane
         w sposób szczególny. Przepis ten uprawnia bowiem państwo członkowskie do żądania, by instytucja nie ujawniała pochodzącego
         odeń dokumentu bez jego uprzedniej zgody. Należy przypomnieć, że art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 stanowi realizację
         deklaracji nr 35, zgodnie z którą konferencja Wysokich Umawiających się Stron Traktatu uzgodniła, że zasady i warunki, o których
         mowa w art. 255 WE, pozwolą państwu członkowskiemu zwrócić się do Komisji lub do Rady o nieprzekazywanie osobom trzecim dokumentu
         pochodzącego od tego państwa członkowskiego bez jego uprzedniej zgody. Uprawnienie to, przyznane państwom członkowskim w art. 4
         ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001, wynika stąd, że rozporządzenie nie ma ani na celu, ani za skutek modyfikacji ustawodawstwa
         krajowego w zakresie dostępu do dokumentów (zob. motyw 15 rozporządzenia nr 1049/2001 i wyrok Sądu z dnia 17 września 2003 r.
         w sprawie T‑76/02 Messina przeciwko Komisji, Rec. str. II‑3203, pkt 40 i 41).

      35     Jest rzeczą istotną, że w niniejszej sprawie omawiany dokument dostarczony został pozwanej jako część wniosku o udzielenie
         pomocy z Funduszu Spójności. Należy w związku z tym podnieść, że zgodnie z art. 10 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1164/94
         z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiającego Fundusz Spójności (Dz.U. L 130, str. 1), zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1264/1999
         z dnia 21 czerwca 1999 r. (Dz.U. L 161, str. 57) i rozporządzeniem Rady (WE) nr 1265/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. (Dz.U.
         L 161, str. 62), wnioski o udzielenie z tego funduszu pomocy dla projektów składane są przez państwo członkowskie będące beneficjentem
         pomocy. Zgodnie z ust. 4 tego artykułu, wnioski o udzielenie pomocy powinny zawierać miedzy innymi analizę kosztów i korzyści.

      36     W związku z powyższym, w ramach Funduszu Spójności, po pierwsze, wnioski o udzielenie pomocy składane są wyłącznie przez państwo
         członkowskie będące jej beneficjentem, a po drugie, analiza kosztów i korzyści jest niezbędnym elementem takiego wniosku.

      37     W niniejszej sprawie analiza kosztów i korzyści została sporządzona przez pewien bank w imieniu krajowych władz greckich.
         Dokument taki stanowi bowiem element, który musi zawierać wniosek o udzielenie pomocy z Funduszu Spójności.

      38     Stąd bez konieczności rozstrzygania kwestii, czy dokumenty tylko przekazane (a nie sporządzone) przez państwa członkowskie
         objęte są przepisem art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001, wystarczy stwierdzić, że omawiany dokument, opracowany przez
         bank w imieniu krajowych władz greckich, został sporządzony w imieniu państwa członkowskiego.

      39     W związku z tym można uznać, że pozwana nie popełniła błędu, przyjmując, iż dokument pochodzi od państwa członkowskiego.
      40     Dodatkowo argument skarżącej, że każda strona trzecia mogłaby obejść wymogi nałożone rozporządzeniem nr 1049/2001, zwracając
         się po prostu do państwa członkowskiego o przekazanie dokumentu pozwanej, jest całkowicie bezzasadny w niniejszej sprawie.
         Jak już bowiem zostało stwierdzone, omawiany dokument został pozwanej dostarczony jako część wniosku o udzielenie pomocy z Funduszu
         Spójności. W odniesieniu do tego funduszu państwo członkowskie będące beneficjentem pomocy jest jedynym rozmówcą Komisji.
         Wnioski o udzielenie pomocy dla projektów są składane wyłącznie przez państwa członkowskie będące jej beneficjentami, w związku
         z czym dokument dostarczony pozwanej nie dotarłby do niej, gdyby władze greckie nie złożyły wniosku o udzielenie pomocy z Funduszu
         Spójności.

      41     Jak wynika z powyższych rozważań, pierwszy zarzut należy oddalić.
       W przedmiocie drugiego zarzutu, polegającego na tym, że Komisja nie poddała ocenie przyczyn podanych przez państwo greckie
            na uzasadnienie jego odmowy zgody na ujawnienie dokumentu
       Argumenty stron
      42     Skarżąca utrzymuje, że pozwana naruszyła zarówno literę, jak i ducha art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 oraz art. 5
         ust. 4 decyzji 2001/937, zaniechawszy poddania ocenie przyczyn podanych przez państwo greckie na uzasadnienie jego odmowy
         zgody na ujawnienie dokumentu będącego przedmiotem wniosku. W ten sposób pozwana dała państwu członkowskiemu de facto prawo
         weta w kwestii ujawnienia dokumentu, w którego była posiadaniu.

      43     Zdaniem skarżącej, użycie w art. 4 ust. 4 i 5 rozporządzenia nr 1049/2001 słów „skonsultować” i „zażądać” wskazuje, że Komisja
         nie jest związana stanowiskiem państwa członkowskiego. Interpretacja tych przepisów w sposób dający państwom członkowskim
         prawo weta w kwestii ujawnienia pochodzących od nich dokumentów jest – jej zdaniem – sprzeczne z oczywistym znaczeniem pojęcia
         „zażądać”.

      44     Utrzymuje ona, że to wyłącznie do instytucji należy podejmowanie decyzji o ujawnieniu dokumentów, w których są posiadaniu,
         a odmowa powinna zostać przez instytucję uzasadniona względami wymienionymi w art. 4 ust. 1–3 rozporządzenia nr 1049/2001.

      45     Skarżąca zwraca uwagę, że w dwóch skierowanych do niej pismach pozwana powołała się na negatywne stanowisko władz greckich
         i w sposób bardzo skrótowy na przyczyny, które władze te podały na uzasadnienie tego stanowiska. Nic nie wskazuje natomiast,
         by pozwana dokonała oceny tych przyczyn. Zaskarżona decyzja zawiera jeszcze mniej informacji na temat przyczyn podanych przez
         władze greckie i ich oceny przez Komisję. Sekretarz Generalny powołuje się jedynie na negatywne stanowisko władz greckich.

      46     Skarżąca utrzymuje, że pozwana zobowiązana była poddać ocenie przyczyny podane przez władze greckie i poinformować o swojej
         ocenie w pismach skierowanych do skarżącej. Pozwana natomiast postąpiła tak, jakby była związana stanowiskiem państwa greckiego.

      47     Skarżąca argumentuje, że zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001, Komisja odmawia dostępu do dokumentu w określonych
         okolicznościach. Gdy wystąpi jedna z tych okoliczności, Komisja winna odmówić dostępu. Natomiast art. 4 ust. 5 rozporządzenia
         nie stanowi – jej zdaniem – że Komisja powinna odmówić dostępu, lecz że państwo członkowskie może wnosić o taką odmowę. Decyzja
         w sprawie tego wniosku pozostaje do uznania Komisji.

      48     Skarżąca wątpi, by w państwach członkowskich, mających własne zasady dostępu do dokumentów, wnioski Komisji o ich nieujawnianie
         uważane były za wiążące. Jej zdaniem, pozwana przyznała, że tak nie jest, stwierdzając, iż życzenia w tej mierze powinny być
         brane pod uwagę „na ile to możliwe”. Oznaczałoby to, że jej stanowisko w ramach takich konsultacji nie jest ani decydujące,
         ani wiążące dla udostępnienia dokumentu na szczeblu krajowym.

      49     Zdaniem skarżącej, gdyby państwo członkowskie miało czuć się związane stanowiskiem pozwanej, stanowiłoby to jawne ograniczenie
         praw obywatelskich w tym państwie, a pozwana otrzymałaby rzeczywiste prawo złożenia weta, być może nie znając nawet przepisów
         krajowych. Skarżąca argumentuje, że w każdym razie państwo członkowskie dysponuje pewnym zakresem uznania w odniesieniu do
         zasad udostępnienia dokumentów, aby móc pogodzić wymagania własnego prawa i porządku prawnego autora. Analogicznie, jakkolwiek
         państwo członkowskie może zażądać odmowy udostępnienia dokumentu, pozwana dysponuje pewnym zakresem uznania, by wraz z państwem
         członkowskim znaleźć rozwiązanie pozwalające zadośćuczynić jego interesom, zapewniając jednocześnie jak najszerszy dostęp
         do dokumentów.

      50     Podczas rozprawy skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001, zgoda instytucji, która stworzyła
         dokument, wymagana jest w odniesieniu do dokumentów niejawnych. Jej zdaniem, gdyby ustawodawca wspólnotowy chciał w art. 4
         ust. 5 tego rozporządzenia przyznać państwom członkowskim prawo weta, użyłby sformułowania podobnego, jak w tym przepisie.

      51     Pozwana zaprzecza słuszności tych argumentów i wnosi o oddalenie zarzutu.
       Ocena Trybunału
      52     Ocena tego zarzutu wymaga odpowiedzi na pytanie, czy przewidując, że państwo członkowskie może zażądać od instytucji nieujawniania
         dokumentu pochodzącego od tego państwa bez jego uprzedniej zgody, art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 przyznaje państwom
         członkowskim prawo weta czy pozostawia instytucji zakres uznania.

      53     Należy przypomnieć, że rozporządzenie nr 1049/2001 przewiduje, iż w zasadzie wszystkie dokumenty instytucji powinny być publicznie
         dostępne (motyw 11).

      54     W przypadku dokumentów stron trzecich, art. 4 ust. 4 rozporządzenia nakłada na instytucje obowiązek konsultacji z tymi stronami
         trzecimi w celu ustalenia, czy może mieć zastosowanie któryś z wyjątków wymienionych w art. 4 ust. 1 lub 2 rozporządzenia,
         chyba że jest jednoznaczne, czy dokument powinien zostać ujawniony czy nie. Stąd instytucje nie są zobowiązane do konsultacji
         ze stroną trzecią, jeżeli jest jednoznaczne, że dokument powinien zostać ujawniony lub że nie powinien. We wszystkich innych
         przypadkach instytucje zobowiązane są do konsultacji z zainteresowaną stroną trzecią. W związku z tym konsultacja ze stroną
         trzecią stanowi co do zasady warunek ustalenia, w przypadku dokumentów stron trzecich, czy zastosowanie mają wyjątki przewidziane
         w art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1049/2001.

      55     Ponadto zobowiązanie pozwanej do konsultacji ze stroną trzecią, zawarte w art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1049/2001, nie ogranicza
         jej uprawnienia do podjęcia decyzji w sprawie zastosowania jednego z wyjątków wymienionych w art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia.

      56     Natomiast na podstawie art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 państwa członkowskie są traktowane w sposób szczególny. Przepis
         ten daje bowiem państwu członkowskiemu prawo zażądania, by instytucja nie ujawniała pochodzącego od niego dokumentu bez jego
         uprzedniej zgody. Należy przypomnieć, że jak wyjaśniono to w pkt 34 powyżej, przepis ten stanowi wykonanie deklaracji nr 35.

      57     Artykuł 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 stawia zatem państwa członkowskie w sytuacji odmiennej od sytuacji innych stron
         trzecich, ustanawiając w tym względzie normę szczególną. Z przepisu tego wynika, że państwo członkowskie może zażądać od instytucji,
         w momencie złożenia dokumentu lub później, nieujawniania tego dokumentu bez jego uprzedniej zgody. W przypadku gdy państwo
         członkowskie zażądało tego, instytucja zobowiązana jest zwrócić się do niego o zgodę przed ujawnieniem dokumentu. Ciążące
         na instytucji zobowiązanie zwrócenia się do państwa członkowskiego o zgodę przed ujawnieniem dokumentu traciłoby wszelki sens,
         gdyby instytucja mogła ujawnić dokument mimo braku zgody zainteresowanego państwa członkowskiego. Gdyby bowiem instytucja
         miała prawo ujawnić dokument mimo negatywnego stanowiska państwa członkowskiego, sytuacja tych państwa nie różniłaby się od
         sytuacji zwykłych stron trzecich. Stąd przeciwnie do twierdzenia skarżącej, żądanie państwa członkowskiego zobowiązuje instytucję
         do nieujawnienia danego dokumentu. Jeżeli, jak w niniejszym przypadku, państwo członkowskie nie zwróciło się z takim żądaniem,
         składając dokument instytucji, może ona jednak zwrócić się do niego o zgodę na ujawnienie dokumentu osobie trzeciej. W takim
         wypadku jest ona również zobowiązana zastosować się do ewentualnego żądania państwa członkowskiego, by nie ujawniać dokumentu.

      58     Należy tutaj stwierdzić, że państwo członkowskie nie ma obowiązku uzasadniać żądania przedstawionego na podstawie art. 4 ust. 5
         rozporządzenia nr 1049/2001, a instytucja nie musi badać w takiej sytuacji, czy nieujawnienie dokumentu jest uzasadnione,
         na przykład względami interesu publicznego.

      59     Celem zapewnienia stosowania art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 w zgodzie z deklaracją nr 35 oraz ułatwienia dostępu
         do danego dokumentu poprzez umożliwienie państwu członkowskiemu, od którego on pochodzi, wyrażenia zgody na jego ujawnienie,
         instytucja zobowiązana jest do konsultacji z tym państwem członkowskim. Jeżeli państwo, po konsultacji, nie zażąda nieujawniania
         dokumentu zgodnie z art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001, do instytucji należy jeszcze zbadanie zgodnie z art. 4 ust. 4
         tego rozporządzenia, czy dokument powinien zostać ujawniony, czy nie.

      60     Należy stwierdzić, że gdy państwo członkowskie zwróciło się z żądaniem na podstawie art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001,
         zastosowanie znajdują odpowiednie przepisy krajowe regulujące dostęp do dokumentów i ewentualne środki odwoławcze. Dlatego
         stwierdzenie, czy należy udostępnić dokument pochodzący od państwa członkowskiego oraz czy i w jakim zakresie zainteresowani
         mają tu prawo odwołania, należy do władz administracyjnych i sądowych tego państwa.

      61     W odniesieniu wreszcie do podniesionego przez skarżącą na rozprawie argumentu, że gdyby ustawodawca wspólnotowy chciał w art. 4
         ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 przyznać państwom członkowskim prawo weta, użyłby sformułowania podobnego jak w art. 9
         ust. 3 tego rozporządzenia, należy stwierdzić, iż ten ostatni przepis ustanawia szczególne zasady skutecznej ochrony dokumentów
         tajnych i poufnych pochodzących w szczególności od instytucji, państw członkowskich, państw trzecich lub organizacji międzynarodowych,
         a dotyczących dziedzin wymienionych w art. 4 ust. 1 lit. a), szczególnie bezpieczeństwa publicznego, obrony i spraw wojskowych.
         Przepis ten wyznacza w szczególności osoby uprawnione do zajmowania się tymi dokumentami i stanowi, że dokumenty niejawne
         zostaną ujęte w rejestrze lub ujawnione wyłącznie za zgodą instytucji, która je stworzyła. W związku ze szczególnym charakterem
         tych zasad należy stwierdzić, że przepis ten nie ma żadnego związku z art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 i nie może
         być użyteczny do jego interpretacji. Zaklasyfikowanie przez państwo członkowskie dokumentu jako „TRÈS SECRET/TOP SECRET”,
         „SECRET” lub „CONFIDENTIEL” oznacza w zasadzie niemożność ujawnienia tego dokumentu. W przypadku innych dokumentów pochodzących
         od państw członkowskich, niemożność taka może wynikać jedynie z wyraźnego żądania zainteresowanego państwa.

      62     Na podstawie powyższych rozważań należy dojść do wniosku, że zgodnie z art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001, gdy państwo
         członkowskie zażąda od instytucji nieujawniania dokumentu bez jego uprzedniej zgody, instytucja ta jest takim żądaniem związana.
         W związku z tym drugi zarzut skarżącej, oparty na tym, że Komisja nie poddała ocenie przyczyn podanych przez państwo greckie
         na uzasadnienie jego odmowy zgody na ujawnienie dokumentu będącego przedmiotem wniosku, jest bezzasadny.

       W przedmiocie trzeciego zarzutu, opartego na braku uzasadnienia
       Argumenty stron
      63     Skarżąca utrzymuje, że pozwana popełniła błąd co do prawa, ponieważ z naruszeniem art. 253 WE nie dopełniła obowiązku uzasadnienia
         zaskarżonej decyzji. Jej zdaniem, brak oceny przez pozwaną przyczyn podanych przez państwo greckie na uzasadnienie odmowy
         zgody na udostępnienie dokumentu stanowi brak uzasadnienia.

      64     Skarżąca argumentuje, że w przedmiotowej sprawie pozwana ograniczyła się do poinformowania jej o przyczynach podanych przez
         państwo greckie na uzasadnienie jego negatywnego stanowiska. W żadnym z dwóch pism skierowanych do skarżącej, a w szczególności
         w zaskarżonej decyzji, nie przedstawiono powodów, dla których pozwana odmówiła udostępnienia dokumentu będącego przedmiotem
         wniosku. W ten sposób, zdaniem skarżącej, pozwana nie umożliwiła jej zapoznania się z powodami odmowy ujawnienia tego dokumentu,
         a sądowi wspólnotowemu wykonania jego zadań kontrolnych.

      65     Pozwana utrzymuje, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji było kompletne, gdyż przedstawiało powód odmowy udostępnienia dokumentu,
         a mianowicie żądanie władz greckich, by go nie ujawniać.

       Ocena Sądu
      66     Należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, obowiązek uzasadnienia indywidualnej decyzji ma za zadanie zapewnić
         zainteresowanemu wskazówki wystarczające do oceny zasadności decyzji lub ewentualnie istnienia błędu powodującego możliwość
         żądania stwierdzenia jej nieważności, a sądowi wspólnotowemu zapewnić możliwość kontroli zgodności z prawem tej decyzji. Zakres
         tego obowiązku zależny jest od charakteru rozpatrywanego aktu i okoliczności, w jakich został wydany (wyroki Sądu: z dnia
         24 kwietnia 1996 r. w sprawach połączonych T‑551/93, od T‑231/94 do T‑234/94 Industrias Pesqueras Campos i in. przeciwko Komisji,
         Rec. str. II‑247, pkt 140; z dnia 3 lutego 2000 r. w sprawach połączonych T‑46/98 i T‑151/98 CCRE przeciwko Komisji, Rec.
         str. II‑167, pkt 46 i z dnia 14 maja 2002 r. w sprawie T‑80/00 Associação Comercial de Aveiro przeciwko Komisji, Rec. str. II‑2465,
         pkt 35).

      67     Zaskarżona decyzja wskazuje wyraźnie, co wynika z jej treści, że pozwana przeprowadziła konsultacje z władzami greckimi, które
         zażądały nieujawniania dokumentu, w związku z czym pozwana, zgodnie z art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001, nie miała
         prawa ujawnić dokumentu.

      68     Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest zatem kompletne, ponieważ wyjaśnia powody odmowy udostępnienia dokumentu, to jest żądanie
         władz greckich, by go nie ujawniać.

      69     Należy w tym względzie przypomnieć, jak zostało to wcześniej orzeczone, że instytucja jest związana żądaniem państwa członkowskiego
         zgłoszonym na podstawie art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001. W związku z tym pozwana nie miała obowiązku dokonywać oceny
         przyczyn odmowy podanych przez państwo greckie.

      70     Wreszcie, nawet jeżeli w trosce o przejrzystość swoich działań pozwana poinformowała skarżącą o przyczynach odmowy podanych
         przez państwo członkowskie, należy stwierdzić, że pozwana nie miała obowiązku wyjaśniać przyczyn, dla których państwo członkowskie
         zażądało nieujawniania dokumentu na podstawie art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001, jako że przepis ten nie zobowiązuje
         państw członkowskich do uzasadniania takich żądań.

      71     W związku z powyższymi rozważaniami należy uznać trzeci zarzut za bezzasadny.
       W przedmiocie czwartego zarzutu, opartego na tym, że Komisja nie zbadała, czy nie należało udostępnić części informacji zawartych
            w będącym przedmiotem wniosku dokumencie
       Argumenty stron
      72     Skarżąca utrzymuje, że pozwana popełniła błąd co do prawa polegający na naruszeniu art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001,
         ponieważ nie zbadała, czy nie należało udostępnić części informacji zawartych w będącym przedmiotem wniosku dokumencie, a nie
         objętych wyjątkiem.

      73     Skarżąca zwraca uwagę, że pozwana przesłała jej fragment wniosku o pomoc finansową z Funduszu Spójności zawierający opis zasadniczych
         elementów analizy kosztów i korzyści, nie zaś całość ekspertyzy, co było przedmiotem jej wniosku. Nie spełnia to wymogów art. 4
         ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ opis ten nie stanowi części dokumentu w rozumieniu tego przepisu.

      74     Skarżąca argumentuje, iż w związku z faktem, że pozwana zobowiązana jest zapewnić możliwie najszerszy dostęp do dokumentów,
         powinna była, pomimo zgłoszonego przez państwo członkowskie żądania nieujawniania dokumentu, zbadać, czy nie należało udostępnić
         dokumentu w części. Pozwana natomiast nie spróbowała nawet ustalić, czy należało udostępnić dokument w części, w związku z czym
         popełniła – zdaniem skarżącej – błąd co do prawa (wymienione w pkt 29 powyżej wyroki w sprawie Rada przeciwko Hautala, pkt 29
         i 30 oraz w sprawie Hautala przeciwko Radzie, pkt 85–88).

      75     Pozwana zaprzecza słuszności tego argumentu i wnosi o oddalenie zarzutu.
       Ocena Sądu
      76     Zgodnie z art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001, jeśli wyjątki dotyczą jedynie części dokumentu będącego przedmiotem wniosku,
         pozostałe części tego dokumentu powinny zostać ujawnione.

      77     W zaskarżonej decyzji rzeczywiście nie wskazano, czy pozwana rozpatrywała możliwość udostępnienia części dokumentu. Należy
         jednak podnieść, że państwo członkowskie sprzeciwiło się ujawnieniu całości dokumentu, o czym skarżąca została poinformowana.
         Ponieważ zaś pozwana była tym żądaniem związana, nie było możliwości częściowego udostępnienia dokumentu. W związku z tym
         należy dojść do wniosku, że przyczyny odmowy częściowego udostępnienia tego dokumentu są w sposób dorozumiany, ale nieunikniony,
         zawarte w żądaniu państwa członkowskiego.

      78     Zarzut należy zatem oddalić.
      79     W związku z wszystkimi powyższymi rozważaniami, należy oddalić skargę w całości.
       W przedmiocie kosztów
      80     Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu Sądu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
         Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy ją obciążyć kosztami zgodnie z żądaniem pozwanej.

      Z powyższych względów
      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI (trzecia izba)
      orzeka, co następuje:
      1)      Skarga zostaje oddalona.
      2)      Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

               Azizi

                Jaeger

                Czúcz

         Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 17 marca 2005 r.

               Sekretarz

                      Prezes

               H. Jung

                      M. Jaeger

         * Język postępowania: angielski.


Wyrok Sądu (czwarta izba) z dnia 12 listopada 2013 r. # Gamesa Eólica, SL przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Sprawa T-245/12.


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 listopada 2002 r. # Glencore Grain Ltd i Compagnie Continentale (France) SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Odwołanie. # Sprawy połączone C-24/01 P oraz C-25/01 P.


title: Wyrok Sądu (ósma izba) z dnia 19 kwietnia 2012 r.#Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji Europejskiej.#Zamówienia publiczne na usługi – Wspólnotowa procedura przetargowa – Świadczenie usług w zakresie utrzymania i rozwoju systemów informatycznych Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Regionalnej – Odrzucenie oferty jednego z oferentów – Skarga o stwierdzenie nieważności – Równość traktowania – Obowiązek uzasadnienia – Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych – Oczywisty błąd w ocenie – Odpowiedzialność pozaumowna.#Sprawa T‑49/09.

text:
      Wyrok Sądu (ósma izba) z dnia 19 kwietnia 2012 r. – Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
      (sprawa T‑49/09)
      Zamówienia publiczne na usługi – Wspólnotowa procedura przetargowa – Świadczenie usług w zakresie utrzymania i rozwoju systemów informatycznych Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Regionalnej – Odrzucenie oferty jednego z oferentów – Skarga o stwierdzenie nieważności – Równość traktowania – Obowiązek uzasadnienia – Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych – Oczywisty błąd w ocenie – Odpowiedzialność pozaumowna
      1.                     Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres – Decyzja o nieprzyjęciu oferty wydana w ramach procedury udzielania zamówień
            publicznych na usługi – Ocena w świetle informacji, jakimi dysponuje skarżąca w momencie wniesienia skargi (art. 253 WE; rozporządzenia:
            Rady nr 1605/2002, art. 100 ust. 2; Komisji nr 2342/2002, art. 149 ust. 2) (por. pkt 33–37, 45)
      2.                     Zamówienia publiczne Unii Europejskiej – Udzielenie zamówienia w wyniku przetargu – Uprawnienia dyskrecjonalne instytucji
            – Kontrola sądowa – Granice (por. pkt 56)
      3.                     Postępowanie – Środki organizacji postępowania – Żądanie przedstawienia dokumentów – Obowiązki wnioskodawcy (por. pkt 83)
      4.                     Postępowanie – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne – Określenie przedmiotu sporu – Zwięzłe przedstawienie powołanych
            zarzutów (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Sądem, art. 44 § 1 lit. c))
            (por. pkt 89, 90)
      5.                     Zamówienia publiczne Unii Europejskiej – Procedura przetargowa – Obowiązek przestrzegania zasady równego traktowania oferentów
            – Konieczność zapewnienia równości szans i zastosowania się do zasady przejrzystości – Zakres obowiązku przejrzystości (por.
            pkt 107–110)
      6.                     Odpowiedzialność pozaumowna – Przesłanki – Bezprawność – Szkoda – Związek przyczynowy – Niespełnienie jednej z przesłanek
            – Oddalenie skargi o odszkodowanie w całości (art. 288 akapit drugi WE) (por. pkt 127, 128)
      Przedmiot

               Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 21 listopada 2008 r. o odrzuceniu oferty złożonej przez
                  skarżącą w procedurze przetargowej REGIO-A4‑2008‑01, której przedmiotem były utrzymanie i rozwój systemu informatycznego dla
                  Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Regionalnej (Dz.U. 2008/S 117‑155067), a także decyzji o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi,
                  a po drugie, żądanie zasądzenia odszkodowania wraz z odsetkami

            Sentencja

                  1)

                  	Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  	Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE zostaje obciążona kosztami postępowania.


Wyrok Trybunału z dnia 19 stycznia 1994 r. # SAT Fluggesellschaft mbH przeciwko Eurocontrol. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Cour de cassation - Belgia. # Sprawa C-364/92.