title: Sprawa F-100/08: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — Petrilli przeciwko Komisji

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/52

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — Petrilli przeciwko Komisji
   (Sprawa F-100/08)
   (2009/C 55/94)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Alessandro Petrilli (Grottammare, Włochy) (przedstawiciele: J.-L. Lodomez, J. Lodomez, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Uchylenie decyzji organu powołującego w sprawie ustalenia głównego miejsca zamieszkania skarżącego.
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji z dnia 16 września 2008 r., w której organ powołujący odrzuca ustalenie głównego miejsca zamieszkania skarżącego we Włoszech;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności ewentualnej decyzji Komisji, którą mogła ona wydać w sprawie dalszej części zażalenia przedstawionego przez skarżącego w następstwie przekazania nowych dowodów;

               —

               zasądzenie od Komisji kwot należnych z tytułu zastosowania ze skutkiem wstecznym współczynnika korygującego dla Włoch do emerytury skarżącego począwszy od 1 lipca 2007 r. wraz z odsetkami w wysokości określonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, podwyższonej o dwa punkty;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa F-21/07: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2007 r. — Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               22.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/20

         Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2007 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-21/07)
   (2007/C 223/35)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   Skarżący wnosi o:

               —

               stwierdzenie nieważności domyślnej decyzji (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), oddalającej wniosek skarżącego z dnia 30 grudnia 2005 r., który wpłynął do pozwanej w dniu 17 stycznia 2006 r.;

               —

               w razie potrzeby — stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 15 listopada 2005 r., oddalającej zażalenie skarżącego na zaskarżoną decyzję;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego odszkodowania w wysokości określonej we wniosku z dnia 30 grudnia 2005 r., to znaczy 100 000 EUR, względnie w innej wysokości, wyższej bądź niższej, którą Sąd uzna za słuszną;

               —

               zasądzenie od pozwanej dalszych 50 000 EUR, względnie innej kwoty, wyższej bądź niższej, którą Sąd uzna za słuszną, tytułem odszkodowania za szkody powstałe po dacie złożenia wniosku;

               —

               zasądzenie od pozwanej odsetek za zwłokę w wysokości 10 % rocznie od kwoty 100 000 EUR, względnie innej, wyższej bądź niższej, którą Sąd uzna za słuszną, kapitalizowanych corocznie, od dnia wskazanego we wniosku z dnia 30 grudnia 2005 r. do dnia faktycznego spełnienia świadczenia, a bardziej ogólnie rzecz ujmując, do czasu całkowitego usunięcia spornych notatek, bądź kapitalizowanych w sposób i od dnia, który Sąd uzna za słuszny;

               —

               zobowiązanie pozwanej do zniszczenia bez dalszej zwłoki oryginałów oraz licznych kopii notatki z dnia 20 lutego 2001 r., o sygnaturze 951 883, oraz notatki z dnia 15 listopada 2006 r. i w końcu, o ile istnieją, pisma z dnia 20 lipca 2006 r., do którego pozwana odwołuje się w notatce z dnia 15 listopada 2006 r.;

               —

               zobowiązanie pozwanej do poinformowania skarżącego o zniszczeniu odnośnych zapisów i podania w odniesieniu do każdego ze zniszczonych dokumentów miejsca, w którym się znajdował przed zniszczeniem oraz wszystkich okoliczności związanych z czasem, miejscem i przebiegiem procesu niszczenia, w szczególności czasu, miejsca i nazwiska urzędnika dokonującego zniszczenia;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 100 EUR, względnie innej, wyższej bądź niższej, którą Sąd uzna za słuszną, za każdy dzień zwłoki w zniszczeniu dokumentów, liczony od dnia wydania wyroku do dnia rzeczywistego poinformowania skarżącego o dokonaniu zniszczenia, która to kwota podlega zapłacie każdego pierwszego dnia miesiąca z tytułu roszczeń powstałych w poprzednim miesiącu;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga dotyczy szeregu stwierdzeń, które zgodnie z twierdzeniem skarżącego zawierają niektóre sporządzone przez pozwaną notatki, które jego zdaniem umożliwiają stwierdzenie bezprawnych czynności, faktów i sposobów zachowania związanych z przetwarzaniem dotyczących jego osoby poufnych informacji.
   W uzasadnieniu tego twierdzenia skarżący podnosi trzy następujące zarzuty:

               1.

               Brak uzasadnienia, ponieważ po pierwsze wniosek skarżącego został oddalony jedynie w dorozumiany sposób i po drugie uzasadnienie pozwanej zawarte w nocie z dnia 15 listopada 2006 r. było niespójne, nielogiczne i jedynie pozorne.

               2.

               Naruszenie prawa, ponieważ przesłanki uznania żądania odszkodowania za szkodę poniesioną we wniosku z dnia 30 grudnia 2005 r. są spełnione, mianowicie: niezgodność z prawem czynności, faktów i sposobów zachowania pozwanej; powstanie szkody po stronie skarżącego; związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy podnoszoną szkodą a zarzucanym pozwanej zachowaniem.

               3.

               Naruszenie obowiązku starannego działania i zasady dobrej administracji ponieważ pozwana zaniedbała interesy skarżącego i dopuściła się szeregu związanych ze sobą czynności oraz do powstania faktów, które ze względu na ich kwalifikowaną niezgodność z prawem oraz znaczny okres, w którym występowały, stanowią naruszenie tego obowiązku i tej zasady.


title: Sprawa C-279/04: Postanowienie prezesa czwartej izby Trybunału z dnia  15 grudnia 2005 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Retten i Hørsholm) — Anklagemyndighedden przeciwko Steffen Ryborg

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/29

         Postanowienie prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 15 grudnia 2005 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Retten i Hørsholm) — Anklagemyndighedden przeciwko Steffen Ryborg
   (Sprawa C-279/04) (1)

   (2006/C 143/56)

      Język postępowania: duński

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 228 z 11.9.2004


title: Sprawa T-132/16: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2016 r. – PayPal/EUIPO – Hub Culture (VENMO)

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/37

         Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2016 r. – PayPal/EUIPO – Hub Culture (VENMO)
   (Sprawa T-132/16)
   (2016/C 191/49)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: PayPal, Inc. (San Jose, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokat A. Renck oraz I. Junkar, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Hub Culture Ltd (Hamilton, Bermudy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Hub Culture Ltd

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „VENMO” – zgłoszenie nr 9 509 357

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 stycznia 2016 r. w sprawie R 2974/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie kosztami postępowania EUIPO oraz drugiej strony postępowania przed izbą odwoławczą, jeżeli wstąpi ona do sprawy w charakterze interwenienta.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-211/07 R: Postanowienie sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych z dnia 14 września 2007 r. — AWWW przeciwko FEACVT (Zamówienia publiczne — Wspólnotowa procedura przetargowa — Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Brak pilnego charakteru)

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/28

         Postanowienie sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych z dnia 14 września 2007 r. — AWWW przeciwko FEACVT
   (Sprawa T-211/07 R)
   (Zamówienia publiczne - Wspólnotowa procedura przetargowa - Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Brak pilnego charakteru)
   (2007/C 283/50)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: AWWW GmbH ArbeitsWelt-Working World (Göttingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat B. Schreier)

      Strona pozwana: Europejska Fundacja na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (FEACVT) (przedstawiciel: C. Callanan, solicitor)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Europejskiej Fundacji na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy dotyczącej przetargu nr 2007/S 13-014125 określonego jako „świadczenia usług w zakresie informacji i analiz dotyczących jakości pracy i zatrudnienia, stosunków w pracy i restrukturyzacji na szczeblu europejskim” do czasu rozpoznania przez Sąd skargi co do istoty.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-184/09: Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2011 r. — Grecja przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — Wspólna organizacja rynków w sektorze cukru — Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1663/95 i art. 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 885/2006 — Ocena ryzyka poniesienia szkody przez EFOGR — Zasada proporcjonalności)

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/26

         Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2011 r. — Grecja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-184/09) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Wspólna organizacja rynków w sektorze cukru - Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1663/95 i art. 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 885/2006 - Ocena ryzyka poniesienia szkody przez EFOGR - Zasada proporcjonalności)
   2011/C 145/42
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: V. Kontolaimos, E. Leftheriotou i V. Karra, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Jimeno Fernández i A. Markoulli, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2009/253/WE z dnia 19 marca 2009 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) (Dz.U. L 75, s. 15), w zakresie w jakim decyzja ta wyłącza niektóre wydatki poniesione przez Republikę Grecką w ramach wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Repubika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 193 z 15.8.2009.


title: Sprawa C-284/06: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 czerwca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Finanzamt Hamburg-Am Tierpark przeciwko Burda GmbH, dawniej Burda Verlagsbeteiligungen GmbH (Przepisy podatkowe — Swoboda działalności gospodarczej — Dyrektywa 90/435/EWG — Podatek dochodowy od osób prawnych — Wspólny reżim podatkowy stosowany do spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich — Spółka kapitałowa — Wypłata zysku i z tytułu przyrostu wartości majątku — Opodatkowanie u źródła — Zaliczenie na poczet podatku — Traktowanie akcjonariuszy będących rezydentami i akcjonariuszy niebędących rezydentami)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 czerwca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Finanzamt Hamburg-Am Tierpark przeciwko Burda GmbH, dawniej Burda Verlagsbeteiligungen GmbH
   (Sprawa C-284/06) (1)

   (Przepisy podatkowe - Swoboda działalności gospodarczej - Dyrektywa 90/435/EWG - Podatek dochodowy od osób prawnych - Wspólny reżim podatkowy stosowany do spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich - Spółka kapitałowa - Wypłata zysku i z tytułu przyrostu wartości majątku - Opodatkowanie u źródła - Zaliczenie na poczet podatku - Traktowanie akcjonariuszy będących rezydentami i akcjonariuszy niebędących rezydentami)
   (2008/C 209/05)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof — Niemcy
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Finanzamt Hamburg-Am Tierpark

      Strona pozwana: Burda GmbH, dawniej Burda Verlagsbeteiligungen GmbH
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof (Niemcy) — Wykładnia art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 435/90/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (Dz.U. L 225, str. 6), obecnie art. 5 w brzmieniu nadanym przez dyrektywę Rady 2003/123/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. zmieniającą dyrektywę 435/90/EWG w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (Dz.U. L 7., str. 41) — Pojecie opodatkowania u źródła — Uregulowanie krajowe przewidujące opodatkowanie dochodu i przyrostu wartości majątku spółki zależnej w przypadku wypłaty zysków na rzecz spółki dominującej, podczas gdy nie są one opodatkowane w przypadku zatrzymania zysku w spółce — Wykładnia art. 43, 56 i 58 WE — Uregulowanie krajowe przewidujące kompensatę wypłaty zysku przez spółkę kapitałową z jej kapitałem własnym, prowadzące do opodatkowania nawet w przypadku wypłaty dywidendy posiadaczom udziałów niebędących rezydentami, którzy nie mogą odliczyć zapłaconego podatku dochodowego od osób prawnych od ich własnego podatku.
   Sentencja

               1)

               Przepis prawa krajowego, który przewiduje w przypadku wypłaty zysków przez spółkę zależną na rzecz spółki dominującej opodatkowanie dochodów i przyrostu majątku spółki zależnej — które nie zostałyby opodatkowane, gdyby spółka zależna zatrzymała ów zysk zamiast wypłacać go spółce dominującej — nie stanowi opodatkowania u źródła w rozumieniu art. 5 ust. 1 dyrektywy 90/435 z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich.

               2)

               Artykuł 52 traktatu WE (obecnie, po zmianach art. 43 WE) należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on stosowaniu przepisu krajowego, takiego jak § 28 ust. 4 Körperschaftsteuergesetz 1996 (ustawy z 1996 r. o podatku dochodowym od osób prawnych) w wersji znajdującej zastosowanie w sprawie przed sądem krajowym, na podstawie którego opodatkowanie zysków wypłacanych przez spółkę zależną mającą siedzibę w państwie członkowskim na rzecz spółki dominującej podlega temu samemu mechanizmowi korekty, niezależnie od tego czy spółka dominująca ma siedzibę w tym samym państwie członkowskim, czy też w innym państwie członkowskim, podczas gdy w przeciwieństwie do spółki dominującej będącej rezydentem spółka dominująca niebędąca rezydentem nie uzyskuje od państwa członkowskiego siedziby spółki zależnej prawa zaliczenia podatku.

      (1)  Dz.U. C 237 z 30.09.2006.


title: Sprawa T-431/11: Postanowienie Sądu z dnia 5 czerwca 2012 r. — Iberdrola przeciwko Komisji

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/29

         Postanowienie Sądu z dnia 5 czerwca 2012 r. — Iberdrola przeciwko Komisji
   (Sprawa T-431/11) (1)

   2012/C 217/61
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa T-113/06: Skarga wniesiona w dniu  10 kwietnia 2006 r.  — Fjord Seafood Norway i in. przeciwko Radzie

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/47

         Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2006 r. — Fjord Seafood Norway i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-113/06)
   (2006/C 131/87)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Fjord Seafood Norway AS (Oslo, Norwegia), Fjord Seafood Scotland Farming Ltd (Wyspa Lewis, Zjednoczone Królestwo), Alsaker Fjordbruk AS (Onarheim, Norwegia) [Przedstawiciele: adwokaci J. Juuhl-Langseth i P. Dyrberg]

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 85/2006 w zakresie dotyczącym Fjord Seafood Norway AS,

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące zajmują się wywozem łososia hodowlanego z Norwegii do Wspólnoty lub jego produkcją we Wspólnocie. Sporne rozporządzenie nakłada cło antydumpingowe na przywóz łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii.
   Na poparcie skargi skarżące podnoszą po pierwsze, że sporne rozporządzenie nieprawidłowo definiuje i stosuje pojęcie przemysłu wspólnotowego. Zwracają uwagę, że akt ten zdefiniował przemysł wspólnotowy dotknięty szkodą w taki sposób, że obejmuje on mniej niż 5 % całkowitej produkcji wspólnotowej, z tego zwłaszcza względu, że pozostali producenci wspólnotowi należą do przedsiębiorstw norweskich lub są z nimi powiązani. Skarżące twierdzą, że sporne rozporządzenie naruszyło tym samym porozumienie EOG, a w szczególności zasadę swobody przedsiębiorczości, swobodnego przepływu kapitału, zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, rozporządzenie podstawowe (1) i art. 253 WE.
   Skarżące podnoszą ponadto, że sporny akt objął definicją przemysłu wspólnotowego wyłącznie producentów łososia hodowlanego. Utrzymują one, że również przemysł przetwórstwa powinien był zostać włączony do tej definicji, gdyż będący przedmiotem sporu łosoś jest także przetwarzany, a nałożone cło uwzględnia koszty przetwórstwa.
   Skarżące podkreślają następnie, że sporne rozporządzenie dokonało wadliwego ustalenia dumpingu i szkody opierając się na danych dotyczących 25 państw członkowskich Unii Europejskiej, podczas gdy przez większość okresu objętego dochodzeniem Unia liczyła jedynie 15 państw członkowskich. Zachowanie norweskich eksporterów przed dniem 1 maja 2004 r. na rynkach 10 nowych państw członkowskich, które nie prowadzą działalności w zakresie hodowli łososia nie powinno być uznawane za dumping powodujący szkodę w przemyśle wspólnotowym.
   Skarżące twierdzą ponadto, że kontrola wyrywkowa skarżących i norweskich eksporterów nie jest reprezentatywna, że sporne rozporządzenie nie ustaliło związku przyczynowo-skutkowego między przywozem z Norwegii a szkodą oraz że nie wzięło pod uwagę możliwości, że szkoda spowodowana przywozem ze Stanów Zjednoczonych i Kanady mogła zostać przypisana przywozowi z Norwegii. Błędne ich zdaniem jest także automatyczne uznanie utraty części rynku w przemyśle wspólnotowym za szkodę, utrzymują też, że kursy wymiany zastosowane przy obliczaniu cła antydumpingowego były nieprawidłowe, że podstawa ceny przywozowej filetów była błędna oraz że stopień transparencji w tym zakresie był niewystarczający. Wreszcie, skarżące podnoszą, że w odniesieniu do Fjord Seafood Norway koszty produkcji zostały błędnie ocenione.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 56, str. 1).


title: Sprawa T-192/16: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2016 r. – NF/Rada Europejska

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/25

         Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2016 r. – NF/Rada Europejska
   (Sprawa T-192/16)
   (2016/C 232/33)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: NF (Lesbos, Grecja) (przedstawiciel: B. Burns, Solicitor)

      Strona pozwana: Rada Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności porozumienia pomiędzy Radą Europejską a Turcją z dnia 18 marca 2016 r., zatytułowanego „Oświadczenie UE-Turcja, 18 marca 2016 r.”;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym skarżąca twierdzi, że porozumienie pomiędzy Radą Europejską a Turcją z dnia 18 marca 2016 r., zatytułowane „Oświadczenie UE-Turcja, 18 marca 2016 r.”, jest niezgodne z prawami podstawowymi Unii, a w szczególności z art. 1, 18 i 19 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               2.

               Zarzut drugi, w którym skarżąca podnosi, że Turcja nie jest bezpiecznym krajem trzecim w rozumieniu art. 36 dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich (Dz.U. L 326, 13.12.2005, s. 13-34).

               3.

               Zarzut trzeci, w którym skarżąca twierdzi, że dyrektywa Rady 2001/55/WE z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie minimalnych standardów przyznawania tymczasowej ochrony na wypadek masowego napływu wysiedleńców oraz środków wspierających równowagę wysiłków między państwami członkowskimi związanych z przyjęciem takich osób wraz z jego następstwami (Dz.U. L 212, 7.8.2001, s. 12-23) powinna była zostać transponowana.

               4.

               Zarzut czwarty, w którym skarżąca twierdzi, że podważane porozumienie jest w rzeczywistości wiążącym traktatem lub „aktem” wywierającym skutki prawne w odniesieniu do skarżącej i że uchybienie postanowieniom art. 218 TFUE lub art. 78 ust. 3 TFUE (łącznie lub osobno) prowadzi do nieważności tego porozumienia.

               5.

               Zarzut piąty, w którym skarżąca twierdzi, że został naruszony zakaz dokonywania wydaleń zbiorowych w rozumieniu art. 19 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-368/15 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 1 września 2015 r. – Alcimos Consulting/EBC (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Polityka gospodarcza i monetarna — Decyzje wydane przez Radę Zarządzającą EBC — Nadzwyczajne wsparcie płynności przyznane greckim bankom — Wniosek o zawieszenie wykonania — Naruszenie wymogów proceduralnych — Niedopuszczalność)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/43

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 1 września 2015 r. – Alcimos Consulting/EBC
   (Sprawa T-368/15 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Polityka gospodarcza i monetarna - Decyzje wydane przez Radę Zarządzającą EBC - Nadzwyczajne wsparcie płynności przyznane greckim bankom - Wniosek o zawieszenie wykonania - Naruszenie wymogów proceduralnych - Niedopuszczalność))
   (2015/C 381/51)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alcimos Consulting SMPC (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat F. Rodolaki)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC)

      Przedmiot

   Żądanie zawieszenia wykonania decyzji Rady Zarządzającej Europejskiego Banku Centralnego z dnia 28 czerwca 2015 r. i z dnia 6 lipca 2015 r. dotyczących poziomu nadzwyczajnego wsparcia płynności przyznanego greckim bankom.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje odrzucony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-380/15: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 23 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de les Illes Balears – Hiszpania) – Francisca Garzón Ramos, José Javier Ramos Martín/Banco de Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria SA, Intercotrans SL (Odesłanie prejudycjalne — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Postępowanie w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką — Kompetencje sądu krajowego rozpatrującego sprawę co do istoty — Niewprowadzenie w życie prawa Unii — Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/4

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 23 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de les Illes Balears – Hiszpania) – Francisca Garzón Ramos, José Javier Ramos Martín/Banco de Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria SA, Intercotrans SL
   (Sprawa C-380/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Postępowanie w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką - Kompetencje sądu krajowego rozpatrującego sprawę co do istoty - Niewprowadzenie w życie prawa Unii - Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Oczywisty brak właściwości Trybunału))
   (2016/C 200/05)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Provincial de les Illes Balears.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Francisca Garzón Ramos, José Javier Ramos Martín

      Strona pozwana: Banco de Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria SA, Intercotrans SL

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania przedłożone przez Audiencia Provincial de les Illes Balears (sąd dla prowincji Balearów, Hiszpania) postanowieniem z dnia 1 lipca 2015 r.

      (1)  Dz.U. C 354 z 26.10.2015.


title: Sprawa C-549/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Förvaltningsrätten i Linköping – Szwecja) – E.ON Biofor Sverige AB/Statens energimyndighet (Odesłanie prejudycjalne — Wspieranie energii ze źródeł odnawialnych — Biopaliwa stosowane w transporcie — Dyrektywa 2009/28/WE — Artykuł 18 ust. 1 — System „bilansu masy” mający na celu zapewnienie, by biogaz spełniał przepisane kryteria zrównoważonego rozwoju — Ważność — Artykuły 34 TFUE i 114 TFUE — Przepisy krajowe ustanawiające wymóg, by bilans masy został dokonany w obszarze o wyraźnie wyznaczonej granicy — Praktyka właściwego organu krajowego dopuszczająca, że przesłanka ta może być spełniona, jeżeli zrównoważony biogaz jest transportowany poprzez krajową sieć gazową — Wydany przez wspomniany organ nakaz wykluczający, by przesłanka ta mogła być spełniona w przypadku przywozu zrównoważonego biogazu z innych państw członkowskich poprzez połączone krajowe sieci gazowe — Swobodny przepływ towarów)

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Förvaltningsrätten i Linköping – Szwecja) – E.ON Biofor Sverige AB/Statens energimyndighet
   (Sprawa C-549/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspieranie energii ze źródeł odnawialnych - Biopaliwa stosowane w transporcie - Dyrektywa 2009/28/WE - Artykuł 18 ust. 1 - System „bilansu masy” mający na celu zapewnienie, by biogaz spełniał przepisane kryteria zrównoważonego rozwoju - Ważność - Artykuły 34 TFUE i 114 TFUE - Przepisy krajowe ustanawiające wymóg, by bilans masy został dokonany w obszarze o wyraźnie wyznaczonej granicy - Praktyka właściwego organu krajowego dopuszczająca, że przesłanka ta może być spełniona, jeżeli zrównoważony biogaz jest transportowany poprzez krajową sieć gazową - Wydany przez wspomniany organ nakaz wykluczający, by przesłanka ta mogła być spełniona w przypadku przywozu zrównoważonego biogazu z innych państw członkowskich poprzez połączone krajowe sieci gazowe - Swobodny przepływ towarów))
   (2017/C 277/06)
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Förvaltningsrätten i Linköping

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: E.ON Biofor Sverige AB

      Strona pozwana: Statens energimyndighet

      Sentencja

               1)

               Artykuł 18 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE należy interpretować w ten sposób, że jego celem nie jest nałożenie na państwa członkowskie obowiązku dopuszczenia przywozu poprzez ich połączone krajowe sieci gazowe zrównoważonego biogazu spełniającego kryteria zrównoważonego rozwoju ustanowione w art. 17 tej dyrektywy i przeznaczonego do wykorzystania jako biopaliwo.

               2)

               Badanie pytania drugiego nie wykazało niczego, co mogłoby podważyć ważność art. 18 ust. 1 dyrektywy 2009/28.

               3)

               Artykuł 34 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie nakazowi takiemu jak nakaz rozpatrywany w postępowaniu głównym, w którym to nakazie organ krajowy zamierza wykluczyć, by podmiot gospodarczy mógł wdrożyć system bilansu masy w rozumieniu art. 18 ust. 1 dyrektywy 2009/28 w odniesieniu do zrównoważonego biogazu transportowanego za pośrednictwem połączonych krajowych sieci gazowych, na podstawie przepisu przyjętego przez ten organ, zgodnie z którym taki bilans masy powinien zostać spełniony „w obszarze o wyraźnie wyznaczonej granicy”, podczas gdy wspomniany organ dopuszcza na podstawie tego przepisu, by system bilansu masy mógł być wdrożony w odniesieniu do zrównoważonego biogazu transportowanego za pośrednictwem krajowej sieci gazowej państwa członkowskiego tego organu.

      (1)  Dz.U. C 7 z 11.1.2016.


title: Sprawa T-525/15: Postanowienie Sądu z dnia 5 kwietnia 2016 r. – Petro Suisse Intertrade/Rada

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/46

         Postanowienie Sądu z dnia 5 kwietnia 2016 r. – Petro Suisse Intertrade/Rada
   (Sprawa T-525/15) (1)

   (2016/C 191/64)
   Język postępowania: angielski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 371 z 9.11.2015.


title: Sprawa C-149/12 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 27 czerwca 2013 r. — Xeda International SA i Pace International LLC przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Środki ochrony roślin — Difenyloamina — Niewłączenie do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG — Procedura oceny substancji czynnych — Cofnięcie przez zgłaszającego poparcia dla włączenia substancji czynnej do tego załącznika — Rozporządzenia (WE) nr 1490/2002 i 1095/2007)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/30

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 27 czerwca 2013 r. — Xeda International SA i Pace International LLC przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-149/12 P) (1)

   (Odwołanie - Środki ochrony roślin - Difenyloamina - Niewłączenie do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG - Procedura oceny substancji czynnych - Cofnięcie przez zgłaszającego poparcia dla włączenia substancji czynnej do tego załącznika - Rozporządzenia (WE) nr 1490/2002 i 1095/2007)
   2013/C 225/49
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Xeda International SA, Pace International LLC (przedstawiciele: K. Van Maldegem, C. Mereu i N. Knight, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. von Rintelen i P. Ondrůšek, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata J. Stuycka)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 19 stycznia 2012 r. w sprawie T-71/10 Xeda International SA i Pace International LLC przeciwko Komisji Europejskiej, którym Sąd oddalił skargę zmierzającą do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2009/859/WE z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczącej niewłączenia difenyloaminy do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję [notyfikowanej jako dokument C(2009)9262] (Dz.U. L 314, s. 79)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Xeda International SA i Pace International LLC zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 165 z 9.6.2012.


title: Sprawa C-616/11: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – T-Mobile Austria GmbH przeciwko Verein für Konsumenteninformation (Dyrektywa 2007/64/WE — Usługi płatnicze — Artykuł 4 pkt 23 — Pojęcie instrumentu płatniczego — Polecenia przelewu wydane w ramach bankowości internetowej i na formularzu płatności — Artykuł 52 ust. 3 — Prawo odbiorcy do pobierania od płatnika opłat za korzystanie z instrumentu płatniczego — Uprawnienie państw członkowskich do ustanowienia ogólnego zakazu — Umowa pomiędzy operatorem telefonii komórkowej a osobami prywatnymi)

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – T-Mobile Austria GmbH przeciwko Verein für Konsumenteninformation
   (Sprawa C-616/11) (1)

   ((Dyrektywa 2007/64/WE - Usługi płatnicze - Artykuł 4 pkt 23 - Pojęcie instrumentu płatniczego - Polecenia przelewu wydane w ramach bankowości internetowej i na formularzu płatności - Artykuł 52 ust. 3 - Prawo odbiorcy do pobierania od płatnika opłat za korzystanie z instrumentu płatniczego - Uprawnienie państw członkowskich do ustanowienia ogólnego zakazu - Umowa pomiędzy operatorem telefonii komórkowej a osobami prywatnymi))
   2014/C 175/04
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: T-Mobile Austria GmbH

      Strona pozwana: Verein für Konsumenteninformation

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Oberster Gerichtshof – Wykładnia art. 4 pkt 23 i art. 52 ust. 3 dyrektywy 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego zmieniającej dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylającej dyrektywę 97/5/WE (Dz.U. L 319, s. 1) – Zakres stosowania – Pojęcie „instrumentu płatniczego” – Przepisy krajowe przewidujące ogólny zakaz poboru opłat manipulacyjnych za korzystanie z instrumentu płatniczego – Umowa między operatorem telefonii cyfrowej a osobami prywatnymi – Zapłata na podstawie polecenia przelewu podpisanego w formacie papierowym, systemu przelewu w formacie papierowym lub systemu przelewu w formacie elektronicznym

      Sentencja

               1)

               Artykuł 52 ust. 3 dyrektywy 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego zmieniającej dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylającej dyrektywę 97/5/WE należy interpretować w ten sposób, że znajduje on zastosowanie do korzystania z instrumentu płatniczego w ramach stosunku umownego pomiędzy operatorem telefonii komórkowej jako odbiorcą płatności i jego klientem jako płatnikiem.

               2)

               Artykuł 4 pkt 23 dyrektywy 2007/64 należy interpretować w ten sposób, że zarówno procedura oparta na podpisanym własnoręcznie przez płatnika formularzu płatności zmierzająca do wydania polecenia przelewu, jak i procedura wydania polecenia przelewu w bankowości internetowej stanowią instrumenty płatnicze w rozumieniu tego przepisu.

               3)

               Artykuł 52 ust. 3 dyrektywy 2007/64 należy interpretować w ten sposób, że przyznaje on państwom członkowskim uprawnienie do ustanowienia ogólnego zakazu pobierania przez odbiorców opłat od płatnika za korzystanie z jakiegokolwiek instrumentu płatniczego, o ile przepisy krajowe w całości biorą pod uwagę potrzebę pobudzania konkurencji i korzystania z wydajnych instrumentów płatniczych, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 73 z 10.3.2012.


title: Sprawy połączone od T-279/15 do T-282/15: Wyrok Sądu z dnia 23 lutego 2016 r. – Pirelli Tyre/OHIM (Bieżniki opon i in.) (Wzór wspólnotowy — Wzory wspólnotowe przedstawiające bieżniki opon i opony pneumatyczne do kół pojazdów — Brak wniosku o przedłużenie rejestracji i wykreślenie wzoru wspólnotowego po upływie okresu rejestracji — Żądanie przywrócenia stanu poprzedniego i wniosek o przedłużenie rejestracji wzoru wspólnotowego)

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/34

         Wyrok Sądu z dnia 23 lutego 2016 r. – Pirelli Tyre/OHIM (Bieżniki opon i in.)
   (Sprawy połączone od T-279/15 do T-282/15) (1)

   ((Wzór wspólnotowy - Wzory wspólnotowe przedstawiające bieżniki opon i opony pneumatyczne do kół pojazdów - Brak wniosku o przedłużenie rejestracji i wykreślenie wzoru wspólnotowego po upływie okresu rejestracji - Żądanie przywrócenia stanu poprzedniego i wniosek o przedłużenie rejestracji wzoru wspólnotowego))
   (2016/C 136/48)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Pirelli Tyre SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci D. Caneva i G. Fucci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Cztery skargi na decyzje wydane przez Trzecią Izbę Odwoławczą OHIM w dniu 8 stycznia 2015 r. (sprawy R 1285/2014-3 i R 1286/2014-3) i w dniu 11 lutego 2015 r. (sprawy R 1287/2014-3 i R 1288/2014-3) dotyczące żądań przywrócenia stanu poprzedniego.

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Pirelli Tyre SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 270 z 17.8.2015.


title: Sprawa C-360/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 13 lipca 2015 r. – College van Burgemeester en Wethouders van de gemeente Amersfoort/X BV

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 13 lipca 2015 r. – College van Burgemeester en Wethouders van de gemeente Amersfoort/X BV
   (Sprawa C-360/15)
   (2015/C 346/04)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca kasację: College van Burgemeester en Wethouders van de gemeente Amersfoort

      Druga strona postępowania: X BV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 ust. 3 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie usług na rynku wewnętrznym (1) należy interpretować w ten sposób, że przepis ten znajduje zastosowanie do nakładania opłat przez organ państwa członkowskiego za rozpatrzenie wniosku o wyrażenie zgody w odniesieniu do terminu, miejsca i sposobu wykonania wykopów w związku z układaniem przewodów dla publicznej sieci łączności elektronicznej?

               2)

               Czy rozdział III dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie usług na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że znajduje on zastosowanie także do stanów faktycznych mających wyłącznie charakter krajowy?

               3)

               Czy dyrektywa 2006/123/WE […] w kontekście jej motywu 9 powinna być interpretowana w ten sposób, że nie obowiązuje ona w stosunku do uregulowania krajowego, które wymaga, by zamierzone wykonanie wykopów w związku z układaniem, konserwacją lub usuwaniem przewodów dla publicznej sieci łączności elektronicznej zostało zgłoszone w radzie gminy, podczas gdy rada gminy nie jest uprawniona do zakazania zgłoszonych czynności, jednakże może określić warunki w odniesieniu do miejsca wykonania, terminu wykonania oraz sposobu wykonania prac oraz w odniesieniu do wspierania wspólnego używania urządzeń i koordynacji robót z operatorami innych obiektów budowlanych znajdujących się w gruncie?

               4)

               Czy art. 4 pkt 6 dyrektywy 2006/123/WE […] należy interpretować w ten sposób, że przepis ten znajduje zastosowanie do decyzji o wyrażeniu zgody, która określa miejsce, termin oraz sposób wykonania wykopów w związku z układaniem przewodów dla publicznej sieci łączności elektronicznej, mimo że odpowiedni organ państwa członkowskiego nie może zakazać wykonania tych robót jako takich?

               5)

                           a)

                           Jeżeli art. 13 ust. 2 dyrektywy 2006/123/WE […] z uwagi na odpowiedzi na powyższe pytania znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie: czy przepis ten jest wtedy bezpośrednio skuteczny?

                           b)

                           Jeżeli na pytanie 5a zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: czy koszty naliczone na podstawie art. 13 ust. 2 dyrektywy 2006/123/WE […] mogą w takim wypadku być obliczone na podstawie szacunku kosztów dla wszystkich wniosków, na podstawie kosztów wszystkich wniosków, które są porównywalne z danym wnioskiem, czy też na podstawie kosztów poszczególnych wniosków?

                           c)

                           Jeżeli na pytanie 5a zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: na podstawie jakich kryteriów należy przyporządkować zgodnie z art. 13 ust. 2 dyrektywy 2006/123/WE […] koszty pośrednie i koszty stałe do konkretnych wniosków o udzielenie zezwoleń?

      (1)  Dz.U. L 376, s. 36.


title: Sprawa T-597/14: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Cham i Bena Properties przeciwko Radzie

text:
               20.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/21

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Cham i Bena Properties przeciwko Radzie
   (Sprawa T-597/14)
   2014/C 372/26
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Cham Holding Co. SA i Bena Properties Co. SA (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci E. Ruchat i C. Cornet d’Elzius)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               uznanie skargi wniesionej przez skarżące za dopuszczalną i zasadną;

               —

               w rezultacie, nakazanie Unii Europejskiej naprawienia związanej z zawieszeniem projektu „Yasmeen Rotana” szkody poniesionej przez skarżące w wysokości 4 3 0 00  000 EUR;

               —

               zarządzenie wyznaczenia biegłego w celu ustalenia całkowitego rozmiaru szkody poniesionej przez skarżące;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą trzy zarzuty, które są co do istoty identyczne z podniesionymi w sprawie T-592/14 Makhlouf przeciwko Radzie lub podobne do nich.


title: Sprawa C-114/06: Skarga wniesiona w dniu  27 lutego 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Słowackiej

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/8

         Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Słowackiej
   (Sprawa C-114/06)
   (2006/C 96/14)
   Język postępowania: słowacki
   W dniu 27 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez G. Zavvosa i T. Kukala, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Słowackiej.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 96/48/WE (1) z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości, a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Słowacka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2)

               obciążenie Republiki Słowackiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin do dokonania transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 1 maja 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 235, str. 6.


title: Sprawa T-82/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/61

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-82/05) (1)

   (2008/C 301/105)

      Język postępowania: włoski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005.


title: Sprawa C-159/11: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Azienda Sanitaria Locale di Lecce, Università del Salento przeciwko Ordine degli Ingegneri della Provincia di Lecce i in. (Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2004/18/WE — Artykuł 1 ust. 2 lit. a) i d) — Usługi — Badanie i ocena wytrzymałości na wstrząsy sejsmiczne budynków szpitalnych — Umowa zawarta między dwoma podmiotami publicznymi, z których jeden jest uniwersytetem — Podmiot publiczny, który może być uznany za wykonawcę — Umowa pod tytułem odpłatnym — Świadczenie wzajemne nieprzekraczające poniesionych kosztów)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Azienda Sanitaria Locale di Lecce, Università del Salento przeciwko Ordine degli Ingegneri della Provincia di Lecce i in.
   (Sprawa C-159/11) (1)

   (Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2004/18/WE - Artykuł 1 ust. 2 lit. a) i d) - Usługi - Badanie i ocena wytrzymałości na wstrząsy sejsmiczne budynków szpitalnych - Umowa zawarta między dwoma podmiotami publicznymi, z których jeden jest uniwersytetem - Podmiot publiczny, który może być uznany za wykonawcę - Umowa pod tytułem odpłatnym - Świadczenie wzajemne nieprzekraczające poniesionych kosztów)
   2013/C 46/06
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Azienda Sanitaria Locale di Lecce, Università del Salento

      Strona pozwana: Ordine degli Ingegneri della Provincia di Lecce, Consiglio Nazionale degli Ingegneri, Associazione delle Organizzazioni di Ingegneri, di Architettura e di Consultazione Tecnico-economica (OICE), Etacons srl, Ing. Vito Prato Engineering srl, Barletti — Del Grosso e Associati srl, Ordine degli Architetti della Provincia di Lecce, Consiglio Nazionale degli Architetti, Pianificatori, Paesaggisti e Conservatori

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Consiglio di Stato — Wykładnia art. 1 ust. 2 lit. a) i d), art. 2 i art. 28 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114) oraz załącznika II do niej, kategorie nr 8 i 12 — Udzielenie zamówienia z pominięciem postępowania w sprawie udzielenia zamówienia publicznego — Świadczenie usług obejmujących wykonanie badania i przeprowadzenie oceny wytrzymałości na wstrząsy sejsmiczne niektórych szpitali — Umowy zawarte pomiędzy dwoma organami administracji publicznej, w ramach których usługodawcą jest uniwersytet — Umowy pod tytułem odpłatnym, w których świadczenie wzajemne nie przekracza poniesionych kosztów

      Sentencja

   Prawo Unii w dziedzinie zamówień publicznych sprzeciwia się obowiązywaniu przepisów krajowych, które umożliwiają, bez odwołania się do zasad dotyczących udzielania zamówień publicznych, zawarcie umowy, na mocy której podmioty publiczne ustanawiają między sobą współpracę, jeżeli — czego zbadanie należy do sądu odsyłającego — przedmiotem takiej umowy nie jest zapewnienie wykonania misji publicznej wspólnej dla tych podmiotów, umowa ta nie jest wyłącznie dyktowana względami i wymogami związanymi z realizacją celów leżących w publicznym interesie lub może ona prowadzić do uprzywilejowania prywatnego usługodawcy względem jego konkurentów.

      (1)  Dz.U. C 173 z 11.6.2011.


title: Sprawa T-264/07: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2010 r. — CSL Bering przeciwko Komisji i EAL (Produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka — Postępowanie w zakresie oznaczania sierocych produktów leczniczych — Wniosek o oznaczenie ludzkiego fibrynogenu jako sierocego produktu leczniczego — Obowiązek złożenia wniosku o oznaczenie przed złożeniem wniosku o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu — Decyzja EAL w przedmiocie ważności wniosku)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/31

      Wyrok Sądu z dnia 9 września 2010 r. — CSL Bering przeciwko Komisji i EAL
      (Sprawa T-264/07) (1)

      (Produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka - Postępowanie w zakresie oznaczania sierocych produktów leczniczych - Wniosek o oznaczenie ludzkiego fibrynogenu jako sierocego produktu leczniczego - Obowiązek złożenia wniosku o oznaczenie przed złożeniem wniosku o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu - Decyzja EAL w przedmiocie ważności wniosku)
      (2010/C 288/59)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: CSL Behring GmbH (Marburg, Niemcy) (przedstawiciele: C. Koenig, profesor, i adwokat F. Leinen)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i B. Schima, pełnomocnicy) oraz Europejska Agencja Leków (EAL) (przedstawiciele: V. Salvatore, pełnomocnik, wspierany przez T. Eickego, barrister, i C. Sherlikera, solicitor)

         Interwenienci popierający żądania Komisji: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Waldherr i I. Anagnostopoulou, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Leków (EAL) z dnia 24 maja 2007 r. uznającej za nieważny wniosek skarżącej o oznaczenie ludzkiego fibrynogenu jako sierocego produktu leczniczego w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 141/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie sierocych produktów leczniczych (Dz.U. 2000, L 18, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  CSL Behring GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty Komisji Europejskiej i Europejskiej Agencji Leków (EAL).

                  3)

                  Parlament Europejski pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007.


title: Sprawa F-55/12: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2012 r. — ZZ i ZZ przeciwko Komisji

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/23

         Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2012 r. — ZZ i ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-55/12)
   2012/C 200/47
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal i S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności propozycji dotyczących przeniesienia uprawnień emerytalnych nabytych przed podjęciem służby w Komisji na podstawie obliczeń uwzględniających nowe ogólne przepisy wykonawcze, które weszły w życie po złożeniu przez skarżących wniosków o przeniesienie uprawnień emerytalnych.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji zawierających propozycje przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżących w ramach wniosku na podstawie art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, zawierających propozycję obliczoną na podstawie ogólnych przepisów wykonawczych wydanych w dniu 3 marca 2011 r.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-486/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción n °2 de Marchena (Hiszpania) w dniu 10 września 2013 r. — Caixabank SA przeciwko Antoniowi Galánowi Rodríguezowi

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 2 de Marchena (Hiszpania) w dniu 10 września 2013 r. — Caixabank SA przeciwko Antoniowi Galánowi Rodríguezowi
   (Sprawa C-486/13)
   2013/C 352/10
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 2 de Marchena

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Caixabank SA

      Strona pozwana: Antonio Galán Rodríguez

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodnie z dyrektywą Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, a w szczególności z art. 6 ust. 1 tej dyrektywy, oraz celem zagwarantowania ochrony konsumentów i użytkowników zgodnie z zasadami równoważności i skuteczności, w przypadku gdy sąd krajowy uzna, że dany warunek umowny dotyczący odsetek za zwłokę w umowach pożyczki hipotecznej jest nieuczciwy, musi on stwierdzić nieważność tego warunku i uznać, że nie jest on wiążący, czy też wręcz przeciwnie, musi miarkować wysokość odsetek za zwłokę, nakazując podmiotowi prowadzącemu egzekucję lub pożyczkodawcy przeliczenie tych odsetek?

               2)

               Czy drugi przepis przejściowy ustawy 1/2013 z dnia 14 maja 2013 r. nie oznacza niczego innego, jak ograniczenia ochrony interesów konsumenta, nakładając w sposób dorozumiany na sąd krajowy obowiązek miarkowania wysokości odsetek za zwłokę wynikających z warunku umownego, który został uznany za nieuczciwy, poprzez przeliczenie przewidzianych w umowie odsetek i utrzymanie w mocy nieuczciwego warunku, zamiast stwierdzenia nieważności takiego warunku i uznania, że nie jest on wiążący dla konsumenta?

               3)

               Czy drugi przepis przejściowy ustawy 1/2013 z dnia 14 maja 2013 r. narusza dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, w szczególności zaś jej art. 6 ust. 1, stojąc na przeszkodzie stosowaniu zasad równoważności i skuteczności w dziedzinie ochrony konsumentów oraz powodując uniknięcie zastosowania sankcji nieważności oraz braku związania nieuczciwymi warunkami umownymi w zakresie naliczania odsetek za zwłokę w umowach pożyczki hipotecznej zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy 1/2013 z dnia 14 maja 2013 r.?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29.


title: Sprawa F-81/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 27 października 2015 r. – Labiri/Komitet Regionów (Służba publiczna — Urzędnicy — Postępowanie w sprawie awansu (2013) — Decyzja w sprawie nieawansowania skarżącej — Artykuł 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego — Porównanie osiągnięć)

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/44

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 27 października 2015 r. – Labiri/Komitet Regionów
   (Sprawa F-81/14) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Postępowanie w sprawie awansu (2013) - Decyzja w sprawie nieawansowania skarżącej - Artykuł 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego - Porównanie osiągnięć))
   (2015/C 406/45)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Vassilliki Labiri (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci J.N. Louis, D. de Abreu Caldas i R. Metz, następnie adwokaci J.N. Louis, R. Metz, N. de Montigny, D. Verbeke i T. Van Lysebeth)

      Strona pozwana: Komitet Regionów Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. C. Cañoto Argüelles i S. Bachotet, pełnomocnicy, początkowo wspierani przez adwokatów B. Cambiera i G. Ladrière, a następnie przez adwokatów B. Cambiera i T. Cambiera)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nieawansowania skarżącej do kolejnej grupy zaszeregowania (AD 13) w prowadzonym w ramach Komitetu Regionów (KR) postępowaniu w sprawie awansu za 2013 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Vassilliki Labiri pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komitet Regionów Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 388 z 3.11.2014, s. 32


title: Sprawa T-202/10 RENV: Postanowienie Sądu z dnia 12 maja 2015 r. – Stichting Woonlinie i in./Komisja (Pomoc państwa — Mieszkalnictwo socjalne — System pomocy przyznawanej na rzecz spółek mieszkalnictwa socjalnego — Pomoc istniejąca — Decyzja zatwierdzająca zobowiązania państwa członkowskiego — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/15

         Postanowienie Sądu z dnia 12 maja 2015 r. – Stichting Woonlinie i in./Komisja
   (Sprawa T-202/10 RENV) (1)

   ((Pomoc państwa - Mieszkalnictwo socjalne - System pomocy przyznawanej na rzecz spółek mieszkalnictwa socjalnego - Pomoc istniejąca - Decyzja zatwierdzająca zobowiązania państwa członkowskiego - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej))
   (2015/C 221/21)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Stichting Woonlinie (Woudrichem, Niderlandy); Stichting Allee Wonen (Roosendaal, Niderlandy); Woningstichting Volksbelang (Wijk bij Duurstede, Niderlandy); Stichting WoonInvest (Leidschendam-Voorburg, Niderlandy); Stichting Woonstede (Ede, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci P. Glazener i E. Henny, następnie P. Glazener)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P.-J. Loewenthal i S. Noë, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Belgii (przedstawiciele: T. Materne i J.-C. Halleux, następnie J.-C. Halleux, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Vereniging van Institutionele Beleggers in Vastgoed, Nederland (IVBN) (Voorburg, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat M. Meulenbelt)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009)9963 wersja ostateczna z dnia 15 grudnia 2009 r. dotyczącej pomocy państwa E 2/2005 i N 642/2009 – Niderlandy – Pomoc istniejąca i pomoc specjalna na projekty dla spółek mieszkalnictwa społecznego

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Stichting Woonlinie, Stichting Allee Wonen, Woningstichting Volksbelang, Stichting WoonInvest i Stichting Woonstede pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Królestwo Belgii i Vereniging van Institutionele Beleggers in Vastgoed, Nederland (IVBN), pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Sprawa T-356/15: Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2015 r. – Austria/Komisja

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/14

         Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2015 r. – Austria/Komisja
   (Sprawa T-356/15)
   (2015/C 337/17)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Austrii (przedstawiciele: C. Pesendorfer i H. Kristoferitsch, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej (UE) 2015/658 z dnia 8 października 2014 r. w sprawie środka pomocy SA.34947 (2013/C) (ex 2013/N), który Zjednoczone Królestwo planuje wdrożyć w celu wsparcia elektrowni jądrowej Hinkley Point C [notyfikowanej jako dokument C(2014)7142] (Dz.U. 2015, L 109, s. 44);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący błędnego zastosowania art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE – nieprawidłowa definicja rynku i błędne założenie niedoskonałości rynku
               Strona skarżąca twierdzi, że Komisja niesłusznie zatwierdziła planowaną pomoc na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, gdyż błędnie przyjęła istnienie odrębnego rynku energii jądrowej i – także błędnie – założyła, że na tym rynku występują niedoskonałości.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE – błędna ocena elektrowni jądrowej jako „nowej technologii”
               Strona skarżąca podnosi tutaj, że decyzja jest obarczona nieważnością także z tego względu, iż Komisja niesłusznie powołała się na okoliczność, że przedmiotowa technologia stanowi nową technologię.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący błędnego zastosowania art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE – błędne założenie istnienia pomocy inwestycyjnej
               W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie założyła, iż zamierzone środki pomocy stanowią zwykłą pomoc inwestycyjną; w rzeczywistości pomoc wykracza znacznie poza zwykłą pomoc inwestycyjną i stanowi pomoc operacyjną – niedozwoloną zgodnie z orzecznictwem sądów Unii.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący błędnego zastosowania art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE – brak celu we wspólnym interesie
               Strona skarżąca twierdzi tutaj, że zaskarżona decyzja jest obarczona nieważnością także w zakresie, w jakim – wbrew opinii Komisji – nie występuje wspólny interes przewidziany w art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE wymagany do zatwierdzenia pomocy.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący niewystarczającego zdefiniowania pomocy
               Republika Austrii opiera ponadto swoją skargę na tym, że Komisja zdefiniowała pomoc w zupełnie niewystarczający sposób.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący błędnego zastosowania art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE – nieodpowiedni charakter środków
               Rozważania Komisji na temat odpowiedniego charakteru pomocy są zdaniem strony skarżącej nietrafne i niezrozumiałe, co powoduje także nieważność decyzji.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia podstawowych wymogów postępowania przetargowego
               Strona skarżąca twierdzi w ramach tego zarzutu, że pomoc nie powinna była zostać zatwierdzona także z tego względu, iż Zjednoczone Królestwo nie przeprowadziło postępowania przetargowego na zamówienie publiczne i naruszyło zasady równego traktowania i przejrzystości obowiązujące w prawie Unii.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczący naruszenia komunikatu w sprawie gwarancji (1)

               Strona skarżąca zarzuca tutaj, że gwarancja państwowa zatwierdzona jako część pomocy państwa nie została zbadana na podstawie kryteriów komunikatu w sprawie gwarancji.

               9.

               Zarzut dziewiąty dotyczący nieposzanowania obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 296 akapit drugi TFUE
               Co więcej, zdaniem strony skarżącej Komisja naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia, i to wielokrotnie i w bardzo poważny sposób.

               10.

               Zarzut dziesiąty dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym
               Wreszcie strona skarżąca powołuje się na naruszenie prawa do bycia wysłuchanym.

      (1)  Komunikat Komisji w sprawie zastosowania art. 87 [WE] i 88 [WE] do pomocy państwa w formie gwarancji (Dz.U. 2008, C 155, s. 10).


title: Sprawa C-536/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien — Austria) — Bundeswettbewerbsbehörde przeciwko Donau Chemie AG, Donauchem GmbH, DC Druck-Chemie Süd GmbH & Co KG, Brenntag Austria Holding GmbH, Brenntag CEE GmbH, ASK Chemicals GmbH, dawniej Ashland-Südchemie-Kernfest GmbH, ASK Chemicals Austria GmbH, dawniej Ashland Südchemie Hantos GmbH (Konkurencja — Dostęp do akt — Postępowanie sądowe dotyczące grzywien mające na celu powstrzymanie naruszenia art. 101 TFUE — Przedsiębiorstwa trzecie zamierzające wystąpić z powództwem odszkodowawczym — Przepisy krajowe uzależniające dostęp do akt od zgody stron postępowania — Zasada skuteczności)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien — Austria) — Bundeswettbewerbsbehörde przeciwko Donau Chemie AG, Donauchem GmbH, DC Druck-Chemie Süd GmbH & Co KG, Brenntag Austria Holding GmbH, Brenntag CEE GmbH, ASK Chemicals GmbH, dawniej Ashland-Südchemie-Kernfest GmbH, ASK Chemicals Austria GmbH, dawniej Ashland Südchemie Hantos GmbH
   (Sprawa C-536/11) (1)

   (Konkurencja - Dostęp do akt - Postępowanie sądowe dotyczące grzywien mające na celu powstrzymanie naruszenia art. 101 TFUE - Przedsiębiorstwa trzecie zamierzające wystąpić z powództwem odszkodowawczym - Przepisy krajowe uzależniające dostęp do akt od zgody stron postępowania - Zasada skuteczności)
   2013/C 252/16
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Wien

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bundeswettbewerbsbehörde

      Strona pozwana: Donau Chemie AG, Donauchem GmbH, DC Druck-Chemie Süd GmbH & Co KG, Brenntag Austria Holding GmbH, Brenntag CEE GmbH, ASK Chemicals GmbH, dawniej Ashland-Südchemie-Kernfest GmbH, ASK Chemicals Austria GmbH, dawniej Ashland Südchemie Hantos GmbH

      przy udziale: Bundeskartellanwalt, Verband Druck und Medientechnik

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Wien — Wykładnia przepisów prawa Unii w dziedzinie porozumień, decyzji i uzgodnionych praktyk — Dostęp do akt — Przepisy krajowe uzależniające w postępowaniu administracyjnym w dziedzinie konkurencji dostęp osób trzecich do akt sprawy od zgody wszystkich uczestników postępowania z wyłączeniem wyważenia wszystkich wchodzących w grę interesów, podczas gdy takie wyważenie jest dokonywane dla dostępu do akt w porównywalnych postępowaniach cywilnych i karnych

      Sentencja

   Prawo Unii, a w szczególności zasada skuteczności, stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, na podstawie którego dostęp do dokumentów znajdujących się w aktach krajowego postępowania w sprawie zastosowania art. 101 TFUE, w tym do dokumentów przekazanych w ramach programu współpracy, przez osoby trzecie, które to osoby nie są stroną w tym postępowaniu i zamierzają wystąpić z powództwem odszkodowawczym przeciwko uczestnikom kartelu, jest uzależniony od samej tylko zgody stron w tym postępowaniu, bez pozostawienia sądom krajowym jakiejkolwiek możliwości dokonania wyważenia wchodzących w grę interesów.

      (1)  Dz.U. C 13 z 14.1.2012.


title: Sprawa C-349/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo, Portugalia) — Sopropé — Organizações de Calçado, Lda przeciwko Fazenda Pública (Wspólnotowy kodeks celny — Zasada poszanowania prawa do obrony — Nałożenie cła przywozowego a posteriori)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/16

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo, Portugalia) — Sopropé — Organizações de Calçado, Lda przeciwko Fazenda Pública
   (Sprawa C-349/07) (1)

   (Wspólnotowy kodeks celny - Zasada poszanowania prawa do obrony - Nałożenie cła przywozowego a posteriori)
   (2009/C 44/25)
   Język postępowania: portugalski
   Sąd krajowy
   Supremo Tribunal Administrativo
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sopropé — Organizações de Calçado, Lda

      Strona pozwana: Fazenda Pública

      przy uczestnictwie: Ministério público
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Supremo Tribunal Administrativo — Zgodność z prawem wspólnotowym oraz z zasadą prawa do obrony krajowych przepisów podatkowego postępowania administracyjnego w dziedzinie terminu na wykonanie prawa do wysłuchania podatnika — Postępowanie administracyjne w sprawie zapłaty a posteriori cła przywozowego od towarów pochodzących z Dalekiego Wschodu
   Sentencja

               1)

               Jeżeli chodzi o nałożenie długu celnego w celu przystąpienia do poboru a posteriori należności celnej od przywozu, termin od ośmiu do piętnastu dni wyznaczony importerowi podejrzanemu o popełnienie przestępstwa celnego na przedstawienie uwag, co do zasady jest zgodny z wymogami prawa wspólnotowego.

               2)

               Do sądu krajowego rozpatrującego daną sprawę należy ustalenie z uwzględnieniem szczególnych okoliczności danej sprawy, czy termin rzeczywiście wyznaczony danemu importerowi skutecznie umożliwia mu wysłuchanie przez organy celne.

               3)

               Sąd krajowy powinien ponadto zbadać, czy z uwagi na okres, jaki upłynął pomiędzy chwilą, w jakiej dany organ administracyjny otrzymał uwagi importera, a datą, w której podjął on decyzję, można przyjąć, że organ ten należycie uwzględnił przekazane mu uwagi.

      (1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007.


title: Sprawa T-291/09: Wyrok Sądu z dnia 1 lutego 2012 r. — Carrols przeciwko OHIM — Gambettola (Pollo Tropical CHICKEN ON THE GRILL) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy Pollo Tropical CHICKEN ON THE GRILL — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak złej wiary — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/26

         Wyrok Sądu z dnia 1 lutego 2012 r. — Carrols przeciwko OHIM — Gambettola (Pollo Tropical CHICKEN ON THE GRILL)
   (Sprawa T-291/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy Pollo Tropical CHICKEN ON THE GRILL - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak złej wiary - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 73/51
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Carrols Corp. (Dover, Delaware, Stany-Zjednoczone), (przedstawiciel: I. Temiño Ceniceros, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: Giulio Gambettola, (Los Realejos, Hiszpania) (przedstawiciel: F. Brandolini Kujman, adwokat)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 maja 2009 r. (sprawa R 632/2008-1) dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Carrols Corp. a Giuliem Gambettolą.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Carrols Corp. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 października 2004 r. w sprawie T-45/01, Stephen Sanders i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Personel zatrudniony we wspólnym przedsiębiorstwie JET — Równe traktowanie — Nieprzyznanie statusu pracownika tymczasowego — Art. 152 EWEA — Rozsądny termin — Poniesiona szkoda materialna)

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/12

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 5 października 2004 r.
   w sprawie T-45/01, Stephen Sanders i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Personel zatrudniony we wspólnym przedsiębiorstwie JET - Równe traktowanie - Nieprzyznanie statusu pracownika tymczasowego - Art. 152 EWEA - Rozsądny termin - Poniesiona szkoda materialna)
   (2004/C 314/31)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-45/01, Stephen Sanders, zamieszkały w Oxon (Zjednoczone Królestwo) oraz 94 pozostałych skarżących, których nazwiska są zamieszczone w załączniku do wyroku, reprezentowani przez P. Rotha, QC, I. Huttona oraz A. Howard, barristers, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Currall et L. Escobar Guerrero, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), wspieranej przez Radę Unii Europejskiej (pełnomocnicy: początkowo J.-P. Hix i A. Pilette, później J.-P. Hix i B. Driessen), mającej za przedmiot wniosek o odszkodowanie za szkodę materialną jakoby poniesioną w związku z niezatrudnieniem w charakterze pracowników tymczasowych Wspólnot w celu wykonywania pracy na rzecz wspólnego przedsiębiorstwa Joint European Torus (JET), Sąd Pierwszej Instancji (pierwsza izba), w składzie: B. Vesterdorf, prezes, M. Jaeger i H. Legal, sędziowie; sekretarz: J. Plingers, administrator, wydał w dniu 5 października 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Komisja zostaje zobowiązana do naprawienia szkody finansowej poniesionej przez każdego ze skarżących w związku z tym, że nie zostali zatrudnieni w charakterze pracowników tymczasowych Wspólnot w celu wykonania pracy na rzecz wspólnego przedsiębiorstwa Joint European Torus (JET).

               2)

               Strony przekażą Sądowi w terminie sześciu miesięcy od daty wydania niniejszego wyroku sumę, ustaloną we wspólnej ugodzie, należnego odszkodowania tytułem naprawienia przedmiotowej szkody.

               3)

               W przypadku braku ugody, strony prześlą Sądowi w tym samym terminie swoje oszacowane wnioski.

               4)

               Zastrzega się rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów.

      (1)  Dz.U. C 134 z 5.5.2001.


title: Sprawa C-79/05: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/16

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-79/05)
   (2005/C 93/29)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 17 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez U. Wölkera i A. Aresu, działających w charakterze pełnomocników, przeciwko Republice Włoskiej.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie podejmując wszelkich wykonalnych środków ostrożności w celu zapobiegania wyciekom substancji regulowanych i ich minimalizacji, w szczególności w zakresie obowiązku corocznej kontroli stacjonarnych urządzeń zawierających płyn chłodniczy w ilości powyżej 3 kg celem weryfikacji istnienia wycieków, Republika włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową (1);

               2)

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne motywy:
   Z dostępnych informacji wynika, że Republika Włoska nie przyjęła jeszcze środków w rozumieniu art. 17 ust 1 rozporządzenia (WE) 2037/2000.

      (1)  Dz.U. L 244 z 29.09.2000, str. 1


title: Sprawa C-15/05: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia  27 kwietnia 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam) — Kawasaki Motors Europe NV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane district Rotterdam (Wspólna taryfa celna — Pozycje taryfowe — Klasyfikacja pojazdów — Ciągniki — Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób — Rozporządzenie (WE) nr 2518/98 — Punkt 5 załączonej tabeli — Nieważność)

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/17

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 27 kwietnia 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam) — Kawasaki Motors Europe NV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane district Rotterdam
   (Sprawa C-15/05) (1)

   (Wspólna taryfa celna - Pozycje taryfowe - Klasyfikacja pojazdów - Ciągniki - Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób - Rozporządzenie (WE) nr 2518/98 - Punkt 5 załączonej tabeli - Nieważność)
   (2006/C 143/31)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Gerechtshof te Amsterdam
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Kawasaki Motors Europe NV

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane district Rotterdam
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Gerechtshof te Amsterdam — Ważność rozporządzenia Komisji (WE) nr 2518/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej (Dz.U. L 315, str. 3) — Nowe (przeznaczone do poruszania się w każdego rodzaju terenie) pojazdy przeznaczone do holowania lub pchania innych pojazdów, urządzeń lub ładunków uznane za właściwe do przewozu osób — Klasyfikacja celna — Pozycja 87 03 21 i pozycja 87 03 90
   Sentencja

               1)

               Punkt 5 tabeli załączonej do rozporządzenia Komisji nr 2518/98 z dnia 23 listopada 1998 r. jest nieważny z tego względu, że przyjmuje dla pojazdów opisanych w podpozycji 8703 21 10 Nomenklatury Scalonej zdolność ciągnięcia ciężaru przynajmniej trzykrotnie przekraczającego ciężar samego pojazdu, odmienną od zdolności wskazanej w opinii klasyfikacyjnej Komitetu Systemu Zharmonizowanego z 1999 r. i rozszerza tym samym zakres pozycji odnoszącej się do pojazdów przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób.

               2)

               Nowe pojazdy czterokołowe przeznaczone do poruszania się w każdego rodzaju terenie, posiadające jedno siedzenie, wyposażone w mechanizm kierowniczy skonstruowany w oparciu o zasadę Ackermana, poruszany za pomocą kierownicy oraz w hak holowniczy, odznaczające się charakterystyką techniczną umożliwiającą pchanie ciężaru przynajmniej dwukrotnie większego od ich ciężaru własnego należy sklasyfikować do podpozycji 8701 90 tej nomenklatury. Do Gerechtshof te Amsterdam należy dokonanie klasyfikacji wskazanych pojazdów do podpozycji odpowiednich dla mocy silnika tych pojazdów.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005


title: Sprawa F-126/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 20 lipca 2016 r. – Barroso Truta i in./Trybunał Sprawiedliwości (Służba publiczna – Personel kontraktowy – Emerytury i renty – Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii praw emerytalnych nabytych wcześniej w ramach systemów krajowych – Propozycje dotyczące liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, przedłożone przez organ upoważniony do zawierania umów o pracę – Wezwanie do skontaktowania się z administracją celem uzyskania wyjaśnień oraz przedyskutowania możliwości dokonania przeniesienia – Zaakceptowanie przez pracowników przeniesienia ich krajowych praw emerytalnych bez wcześniejszej konsultacji z organem upoważnionym do zawierania umów o pracę – Ostateczny charakter przeniesienia – Późniejsze odkrycie zasady „minimum egzystencji” – Artykuł 77 akapit czwarty regulaminu pracowniczego – Obowiązek staranności – Rzekomy brak wystarczających informacji przedstawionych przez organ upoważniony do zawierania umów o pracę przy przekazywaniu propozycji dotyczących liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury – Skarga o odszkodowanie – Nieprzestrzeganie wymogów związanych z postępowaniem poprzedzającym wniesienie skargi – Niedopuszczalność)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/37

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 20 lipca 2016 r. – Barroso Truta i in./Trybunał Sprawiedliwości
      (Sprawa F-126/15) (1)

      ((Służba publiczna - Personel kontraktowy - Emerytury i renty - Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii praw emerytalnych nabytych wcześniej w ramach systemów krajowych - Propozycje dotyczące liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, przedłożone przez organ upoważniony do zawierania umów o pracę - Wezwanie do skontaktowania się z administracją celem uzyskania wyjaśnień oraz przedyskutowania możliwości dokonania przeniesienia - Zaakceptowanie przez pracowników przeniesienia ich krajowych praw emerytalnych bez wcześniejszej konsultacji z organem upoważnionym do zawierania umów o pracę - Ostateczny charakter przeniesienia - Późniejsze odkrycie zasady „minimum egzystencji” - Artykuł 77 akapit czwarty regulaminu pracowniczego - Obowiązek staranności - Rzekomy brak wystarczających informacji przedstawionych przez organ upoważniony do zawierania umów o pracę przy przekazywaniu propozycji dotyczących liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury - Skarga o odszkodowanie - Nieprzestrzeganie wymogów związanych z postępowaniem poprzedzającym wniesienie skargi - Niedopuszczalność))
      (2016/C 364/44)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Barroso Truta (Bofferdange, Luksemburg) i in. (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciel: J. Inghelram, pełnomocnik)

         Przedmiot sprawy

      Żądanie naprawienia szkody materialnej, poniesionej przez skarżących ze względu na utratę ich uprawnień emerytalnych nabytych w systemie krajowym w następstwie ich przeniesienia do systemu emerytalnego Unii Europejskiej.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez José Barrosę Trutę, Marca Forliego, Calogera Galante i Bernarda Gradela.

         (1)  Dz.U. C 414 z 14.12.2015, s. 42.


title: Sprawa C-441/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 marca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d'appel de Douai — Francja) — Roquette Frères przeciwko Ministre de l'Agriculture, de l'Alimentation, de la Pêche et de la Ruralité (Wspólna organizacja rynków w sektorze cukru — Izoglukoza — Ustalenie ilości podstawowych służących przyznaniu kwot produkcyjnych — Izoglukoza wyprodukowana jako półprodukt — Artykuł 24 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 — Artykuł 27 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2038/1999 — Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 2073/2000 — Artykuł 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 — Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 1745/2002 — Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 1739/2003 — Zarzut niezgodności z prawem aktu wspólnotowego podniesiony przed sądem krajowym — Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego w przedmiocie ważności — Dopuszczalność — Warunki — Niedopuszczalność skargi o stwierdzenie nieważności aktu wspólnotowego)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/10

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 marca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d'appel de Douai — Francja) — Roquette Frères przeciwko Ministre de l'Agriculture, de l'Alimentation, de la Pêche et de la Ruralité
   (Sprawa C-441/05) (1)

   (Wspólna organizacja rynków w sektorze cukru - Izoglukoza - Ustalenie ilości podstawowych służących przyznaniu kwot produkcyjnych - Izoglukoza wyprodukowana jako półprodukt - Artykuł 24 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 - Artykuł 27 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2038/1999 - Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 2073/2000 - Artykuł 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 - Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 1745/2002 - Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 1739/2003 - Zarzut niezgodności z prawem aktu wspólnotowego podniesiony przed sądem krajowym - Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego w przedmiocie ważności - Dopuszczalność - Warunki - Niedopuszczalność skargi o stwierdzenie nieważności aktu wspólnotowego)
   (2007/C 95/16)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour administrative d'appel de Douai
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Roquette Frères

      Strona pozwana: Ministre de l'Agriculture, de l'Alimentation, de la Pêche et de la Ruralité
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour administrative d'appel de Douai — Ważność art. 24 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Dz.U. L 177, str. 4), art. 27 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2038/1999 z dnia 13 września 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Dz.U. L 252, str. 1), art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2000 z dnia 29 września 2000 r. zmniejszającego, w odniesieniu do roku gospodarczego 2000/2001, ilości gwarantowane w ramach kwot produkcyjnych dla sektora cukru i przewidywane maksymalne potrzeby rafinerii cukru w ramach przywozu preferencyjnego (Dz.U. L 246, str. 38), art. art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Dz.U. L 178, str. 1), 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1745/2002 z dnia 30 września 2002 r. zmniejszającego, w odniesieniu do roku gospodarczego 2002/2003, ilości gwarantowane w ramach kwot produkcyjnych dla sektora cukru i przewidywane maksymalne potrzeby rafinerii cukru w ramach przywozu preferencyjnego (Dz.U. L 263, str. 31) i art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1739/2003 z dnia 30 września 2003 r. zmniejszającego, w odniesieniu do roku gospodarczego 2003/2004, ilości gwarantowane w ramach kwot produkcyjnych dla sektora cukru i przewidywane maksymalne potrzeby rafinerii cukru w ramach przywozu preferencyjnego (Dz.U. L 249, str. 38) — Ustalenie ilości podstawowych służących do przyznania kwot produkcji izoglukozy bez uwzględnienia izoglukozy wyprodukowanej jako półprodukt
   Sentencja

               1)

               Osoba fizyczna lub prawna taka jak spółka Roquette Frères, w okolicznościach faktycznych i prawnych takich jak w postępowaniu przed sądem krajowym, nie była bez żadnych wątpliwości uprawniona do wniesienia na podstawie art. 230 WE skargi o stwierdzenie nieważności:

                           —

                           artykułu 24 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru,

                           —

                           artykułu 27 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2038/1999 z dnia 13 września 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru,

                           —

                           artykułu 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2000 z dnia 29 września 2000 r. zmniejszającego, w odniesieniu do roku gospodarczego 2000/2001, ilości gwarantowane w ramach kwot produkcyjnych dla sektora cukru i przewidywane maksymalne potrzeby rafinerii cukru w ramach przywozu preferencyjnego,

                           —

                           artykułu 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru,

                           —

                           artykułu 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1745/2002 z dnia 30 września 2002 r. zmniejszającego, w odniesieniu do roku gospodarczego 2002/2003, ilości gwarantowane w ramach kwot produkcyjnych dla sektora cukru i przewidywane maksymalne potrzeby rafinerii cukru w ramach przywozu preferencyjnego, oraz

                           —

                           artykułu 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1739/2003 z dnia 30 września 2003 r. zmniejszającego, w odniesieniu do roku gospodarczego 2003/2004, ilości gwarantowane w ramach kwot produkcyjnych dla sektora cukru i przewidywane maksymalne potrzeby rafinerii cukru w ramach przywozu preferencyjnego.

                     Osoba taka może zatem powołać się w ramach skargi wniesionej zgodnie z prawem krajowym na niezgodność z prawem tych przepisów, chociaż nie wniosła ona skargi o stwierdzenie nieważności tych przepisów do sądu wspólnotowego w terminie przewidzianym w art. 230 WE.

               2)

               Analiza drugiego pytania prejudycjalnego nie wykazała niczego, co mogłoby kwestionować ważność art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 1785/81, art. 27 ust. 3 rozporządzenia nr 2038/1999, art. 1 rozporządzenia nr 2073/2000, art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 1260/2001, art. 1 rozporządzenia nr 1745/2002 i art. 1 rozporządzenia nr 1739/2003.

      (1)  Dz.U. C 36 z 11.2.2006 r.


title: Sprawa F-62/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 23 stycznia 2008 r. — De Fays przeciwko Komisji

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/71

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 23 stycznia 2008 r. — De Fays przeciwko Komisji
   (Sprawa F-62/07) (1)

   (2008/C 64/118)

      Język postępowania: francuski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy w związku z zawarciem ugody.

      (1)  Dz.U. C 199 z 25.8.2007, str. 53.


title: Sprawa T-511/12: Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2012 r. — Refrigue-confecções para o frio przeciwko OHIM — Fronsac SW i Sixty International (Refrigue for cold)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/25

         Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2012 r. — Refrigue-confecções para o frio przeciwko OHIM — Fronsac SW i Sixty International (Refrigue for cold)
   (Sprawa T-511/12)
   2013/C 38/45
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Refrigue-confecções para o frio, Lda (Pinhal Novo, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci C. Bacchini i M. Mazzitelli)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą były również: Fronsac SW i Sixty International SA (Luksemburg, Luksemburg)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności części decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 sierpnia 2012 r. w sprawie R 2353/2010-2, w zakresie, w jakim uwzględnia ona sprzeciw wobec rejestracji spornego znaku towarowego Refrigue for Cold dla wszystkich objętych sprzeciwem towarów należących do klas 18 i 25;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „Refrigue for cold” dla towarów należących do klas 18, 24 i 25 — zgłoszenie nr 5 486 725

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Fronsac SW i Sixty International SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowne i graficzne, krajowe i wspólnotowe znaki towarowe zawierające element słowny „Refrigi wear” oraz graficzny krajowy znak towarowy zawierający elementy słowne „This Refrigi wear” dla towarów należących do klas 3, 9, 14, 18 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009

               —

               naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009

               —

               naruszenie art. 76 rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa: T-36/06: Skarga wniesiona w dniu  26 stycznia 2006 r.  — Bundesverband deutscher Banken przeciwko Komisji

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/15

         Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2006 r. — Bundesverband deutscher Banken przeciwko Komisji
   (Sprawa: T-36/06)
   (2006/C 96/30)
   Język postępowania: Niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Bundesverband deutsche Banken e.V. Berlin (Niemcy) (przedstawiciele: H.-J. Niemeyer i K.-S. Scholz, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 6 września 2005 r. [C(2005)3232 wersja ostateczna] w sprawie N 248/04 — Landesbank Hessen-Thüringen;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji C (2005)3232 wersja ostateczna z dnia 6 września 2005 r., w której Komisja stwierdziła, że zgłoszone jej wniesienie majątku odrębnego Hessischer Investitionsfonds (Heskiego Funduszu Inwestycyjnego), jako wkładu cichego wspólnika do Landesbank Hessen-Thüringen („Helaba”), nie stanowi pomocy państwa.
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnosi cztery zarzuty.
   Po pierwsze, skarżąca uważa, że Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia ciążący na niej na podstawie art. 253 WE.
   Po drugie, skarżąca uzasadnia swoją skargę podnosząc, że strona pozwana, potwierdzając, iż uzgodnione wynagrodzenie z tytułu wniesienia wkładu do Helaba jest odpowiednie, naruszyła zasadę inwestora prywatnego w warunkach gospodarki rynkowej, a zatem także art. 87 ust. 1 WE.
   W dalszej kolejności skarżąca podnosi, że Komisja dokonała błędnego odliczenia kosztów refinansowania z tytułu braku płynności wniesienia wkładu do Helaba. Skarżąca twierdzi, że z tego powodu Komisja naruszyła zasadę inwestora prywatnego w warunkach gospodarki rynkowej, a co za tym idzie, także art. 87 ust. 1 WE.
   Na koniec skarżąca podnosi, że naruszono przysługujące jej prawo do przedstawienia swego stanowiska, ponieważ Komisja nie wszczęła formalnej procedury dochodzenia w sprawie wniesienia kapitału do Helaba, na podstawie art. 88 ust. 2 WE i art. 6 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1).

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE.