title: Wyrok Sądu (siódma izba) z dnia 28 października 2015 r. (Fragmenty).#Hammar Nordic Plugg AB przeciwko Komisji Europejskiej.#Pomoc państwa – Sprzedaż i najem działek oraz jednostki produkcyjnej – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Brak postępowania przetargowego – Ustalenie ceny rynkowej – Kryterium inwestora prywatnego – Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi.#Sprawa T-253/12.

text:
               Strony
               Sentencja

            Strony
            W sprawie T‑253/12
            Hammar Nordic Plugg AB , z siedzibą w Trollhättan (Szwecja), reprezentowana przez adwokatów I. Otken Eriksson oraz U. Öberga,
            strona skarżąca,
            przeciwko
            Komisji Europejskiej , reprezentowanej przez D. Grespana oraz P.J. Loewenthala, działających w charakterze pełnomocników, wspieranych przez adwokata L. Sandberg-Morch,
            strona pozwana,
            mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2012/293/UE z dnia 8 lutego 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA.28809 (C 29/10) (ex NN 42/10 i ex CP 194/09) udzielonej przez Szwecję na rzecz spółki Hammar Nordic Plugg AB (Dz.U. L 150, s. 78),
            SĄD (siódma izba),
            w składzie: M. van der Woude, I. Wiszniewska-Białecka i I. Ulloa Rubio (sprawozdawca), sędziowie,
            sekretarz: C. Heeren, administrator,
            uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 26 marca 2015 r.,
            wydaje następujący
            Wyrok (1)
            Okoliczności powstania sporu
            [ … ]
            Postępowanie administracyjne
            [ … ]
            Zaskarżona decyzja
            [ … ]
            Przebieg postępowania i żądania stron
            25. Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 8 czerwca 2012 r. skarżąca wniosła niniejszą skargę.
            26. Skarżąca wnosi do Sądu o:
            – stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości albo w części;
            – obciążenie Komisji kosztami postępowania.
            27. Komisja wnosi do Sądu o:
            – oddalenie skargi jako całkowicie bezpodstawnej;
            – obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
            Co do prawa
            [ … ]
            W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego błędów w ocenie w ramach kwalifikacji jako pomocy państwa
            […]
            32. W celu ustalenia, czy sprzedaż działki osobie prywatnej przez władze publiczne stanowi pomoc państwa, Komisja winna zastosować kryterium inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej, aby sprawdzić, czy cena zapłacona przez domniemanego beneficjenta pomocy odpowiada cenie, jaką inwestor prywatny działający w normalnych warunkach konkurencji mógłby ustalić. Zasadniczo posłużenie się tym kryterium wymaga dokonania przez Komisję złożonej oceny ekonomicznej (ww. w pkt 31 wyrok Komisja/Scott, EU:C:2010:480, pkt 68).
            [ … ]
            W przedmiocie braku uwzględnienia ceny zbycia w wysokości 8 000 000 SEK
            [ … ]
            40. Następnie jeśli chodzi o trzeci argument podniesiony przez skarżącą, zgodnie z którym nie było powodu, by przed dokonaniem sprzedaży przeprowadzić formalne postępowanie przetargowe, należy przypomnieć, że Komisja jest związana wydawanymi przez siebie wytycznymi i komunikatami, o ile nie odbiegają one od norm traktatu FUE i są akceptowane przez państwa członkowskie (wyrok z dnia 16 lipca 2014 r., Zweckverband Tierkörperbeseitigung/Komisja, T‑309/12, EU:T:2014:676, pkt 212).
            41. W związku z powyższym, wobec braku przeprowadzenia otwartego i bezwarunkowego postępowania przetargowego, Komisja mogła oprzeć się na pozostających do jej dyspozycji wycenach, zgodnie z pkt 2 lit. a) komunikatu.
            [ … ]
            W przedmiocie braku badania istnienia pomocy państwa przy nabyciu obiektu przez spółkę FABV za kwotę 17 000 000 SEK
            [ … ]
            60. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że w streszczeniu swojej decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w sprawie sprzedaży przez spółkę FABV obiektu na rzecz skarżącej Komisja wskazała w odniesieniu do sprzedaży wspomnianego obiektu przez spółkę Chips na rzecz spółki FABV, co następuje:
            „[…] zdaniem niezależnych konsultantów zewnętrznych cena, jaką zapłaciła spółka FABV przy zakupie obiektu, nie jest [nie wydaje się być] wyższa od jego wartości rynkowej. Można zatem wykluczyć, iż transakcja A [ta pierwsza transakcja] zawiera element pomocy, a więc nie stanowi ona pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE”.
            61. W odniesieniu do sprzedaży obiektu przez spółkę Chips na rzecz spółki FABV Komisja wydała zatem decyzję zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [108 TFUE] (Dz.U. L 83, s. 1), z której brzmienia jasno wynika, że jest ona ostateczna.
            62. Otóż jeśli Komisja stwierdza w decyzji, nie wszczynając formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE, że dany środek nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE i jeśli zainteresowany zmierza do ochrony uprawnień proceduralnych, które wywodzi ze wspomnianego postanowienia, to powinien on wnieść do Sądu skargę na tę decyzję w terminie wyznaczonym przez art. 263 akapit szósty TFUE (postanowienie z dnia 27 listopada 2001 r., Wöhr/Komisja, T‑222/00, Rec, EU:T:2001:274, pkt 34).
            63. W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że skarżąca nie wniosła takiej skargi we wspomnianym terminie.
            64. W drugiej kolejności, jak wskazuje Komisja, procedura pozwalająca na cofnięcie ostatecznej decyzji, w której instytucja ta stwierdziła, że dany środek nie stanowi pomocy państwa, została ustanowiona w art. 9 rozporządzenia nr 659/1999, na mocy którego Komisja może cofnąć taką decyzję, jeśli została ona wydana na podstawie nieprawidłowych informacji o decydującym znaczeniu.
            65. Tymczasem jedyny argument podniesiony przez skarżącą, dotyczący rzekomo nieprawidłowych informacji odnosi się do uwzględnionego w pierwszej wycenie wskaźnika pustostanów. Skarżąca wyjaśnia, że w notatce o sprzedaży obiektu przez spółkę Chips na rzecz spółki FABV zakłada się 10-procentowy wskaźnik pustostanów, chociaż w odniesieniu do pustych lokali wskaźnik ten wynosił w rzeczywistości 100%. Skarżąca podważa również twierdzenie Komisji, że została ona poinformowana przez lokalne władze, iż od dnia 13 lutego 2008 r. znaleziono najemcę.
            66. Należy stwierdzić w tym względzie, że skarżąca nie przedstawia żadnych dowodów na poparcie wspomnianych twierdzeń i nie wyjaśnia zresztą nawet, jaki wskaźnik pustostanów był jej zdaniem prawidłowy w odniesieniu do całego obiektu.
            67. Pozostałe argumenty skarżącej stanowią jedynie niepoparte dowodami twierdzenia, które nie spełniają wymogów określonych w art. 9 rozporządzenia nr 659/1999.
            [ … ]
            W przedmiocie braku uwzględnienia kryterium inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej
            [ … ]
            78. W niniejszej sprawie nie podważa się okoliczności, że tego samego dnia, to znaczy 13 lutego 2008 r., spółka FABV nabyła obiekt za kwotę 17 000 000 SEK i zawarła ze skarżącą umowę przewidującą opcję kupna za kwotę 8 000 000 SEK.
            79. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że wątpliwe jest, by inwestor prywatny dokonał takiej transakcji.
            80. W drugiej kolejności należy zaznaczyć, że z pkt 16 decyzji o wszczęciu postępowania wynika, iż spółka FABV zgodziła się na niższą cenę odsprzedaży w nadziei na zapewnienie kontynuowania działalności obiektu oraz ochrony miejsc pracy. Strony są zresztą zgodne co do tego, że gminie zawsze przyświecał opisany cel, co skarżąca sama przypomina w skardze. W pkt 58 zaskarżonej decyzji wskazano również, że jest to jedyny cel, o jakim władze szwedzkie wspomniały Komisji.
            81. Poza tym z cytowanego przez skarżącą pisma z dnia 27 listopada 2009 r. wynika, że spółka FABV uznała, iż projekt, zgodnie z którym nabywa ona obiekt, a następnie oddaje go w najem skarżącej, która z kolej oddaje go dalej w najem spółce Nya Topp, pozwoliłby na dalsze wykorzystywanie obiektu i uratowałby zagrożone jego zamknięciem miejsca pracy.
            82. Spółka FABV zdecydowała wówczas, jak stwierdzono we wspomnianym piśmie, że zwróci się do gminy o wniesienie wkładu w wysokości 9 000 000 SEK, przeznaczonego na pokrycie straty związanej ze sprzedażą obiektu skarżącej za kwotę 8 000 000 SEK. W tym względzie Komisja przedstawiła kopię wyroku kammarrätt i Göteborg (apelacyjnego sądu administracyjnego w Göteborgu, Szwecja) z dnia 1 grudnia 2012 r. dotyczącego wniosku spółki FABV o odliczenie straty kapitału w następstwie sprzedaży obiektu skarżącej.
            [ … ]
            W przedmiocie braku rzetelności ostatniej wyceny przyjętej przez Komisję
            [ … ]
            W przedmiocie braku uwzględnienia późniejszego zbycia obiektu za kwotę 8 000 000 SEK
            [ … ]
            W przedmiocie umowy najmu pomiędzy skarżącą i spółką Nya Topp
            [ … ]
            W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi i zakłócenia konkurencji
            [ … ]
            W przedmiocie zarzutu trzeciego, dotyczącego obowiązków zbadania i uzasadnienia oraz prawa do obrony
            [ … ]
            W przedmiocie ciążącego na Komisji obowiązku zbadania
            [ … ]
            W przedmiocie obowiązku uzasadnienia
            [ … ]
            W przedmiocie prawa skarżącej do obrony
            [ … ]
            W przedmiocie kosztów
            [ … ]
            (1) .
            (1)  –	Poniżej zostały odtworzone jedynie te punkty wyroku, których publikację Sąd uznał za wskazaną.

            Sentencja
            Z powyższych względów
            SĄD (siódma izba)
            orzeka, co następuje:
            1) Skarga zostaje oddalona.
            2) Hammar Nordic Plugg AB pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

    ---documentbreak---

         WYROK SĄDU (siódma izba)
      z dnia 28 października 2015 r. (
            *1
         )
      „Pomoc państwa — Sprzedaż i najem działek oraz jednostki produkcyjnej — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie — Brak postępowania przetargowego — Ustalenie ceny rynkowej — Kryterium inwestora prywatnego — Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi”
      W sprawie T‑253/12

         Hammar Nordic Plugg AB, z siedzibą w Trollhättan (Szwecja), reprezentowana przez adwokatów I. Otken Eriksson oraz U. Öberga,
      strona skarżąca,
      przeciwko

         Komisji Europejskiej, reprezentowanej przez D. Grespana oraz P.J. Loewenthala, działających w charakterze pełnomocników, wspieranych przez adwokata L. Sandberg-Morch,
      strona pozwana,
      mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2012/293/UE z dnia 8 lutego 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA.28809 (C 29/10) (ex NN 42/10 i ex CP 194/09) udzielonej przez Szwecję na rzecz spółki Hammar Nordic Plugg AB (Dz.U. L 150, s. 78),
      SĄD (siódma izba),
      w składzie: M. van der Woude, I. Wiszniewska-Białecka i I. Ulloa Rubio (sprawozdawca), sędziowie,
      sekretarz: C. Heeren, administrator,
      uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 26 marca 2015 r.,
      wydaje następujący

         Wyrok (
            1
         )

         Okoliczności powstania sporu

      […]

         Postępowanie administracyjne

      […]

         Zaskarżona decyzja

      […]

         Przebieg postępowania i żądania stron

               25

               Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 8 czerwca 2012 r. skarżąca wniosła niniejszą skargę.

               26

               Skarżąca wnosi do Sądu o:

                        —

                        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości albo w części;

                        —

                        obciążenie Komisji kosztami postępowania.

               27

               Komisja wnosi do Sądu o:

                        —

                        oddalenie skargi jako całkowicie bezpodstawnej;

                        —

                        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.

         Co do prawa

      […]

         W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego błędów w ocenie w ramach kwalifikacji jako pomocy państwa

      […]

               32

               W celu ustalenia, czy sprzedaż działki osobie prywatnej przez władze publiczne stanowi pomoc państwa, Komisja winna zastosować kryterium inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej, aby sprawdzić, czy cena zapłacona przez domniemanego beneficjenta pomocy odpowiada cenie, jaką inwestor prywatny działający w normalnych warunkach konkurencji mógłby ustalić. Zasadniczo posłużenie się tym kryterium wymaga dokonania przez Komisję złożonej oceny ekonomicznej (ww. w pkt 31 wyrok Komisja/Scott, EU:C:2010:480, pkt 68).
               […]

         W przedmiocie braku uwzględnienia ceny zbycia w wysokości 8000000 SEK
      […]

               40

               Następnie jeśli chodzi o trzeci argument podniesiony przez skarżącą, zgodnie z którym nie było powodu, by przed dokonaniem sprzedaży przeprowadzić formalne postępowanie przetargowe, należy przypomnieć, że Komisja jest związana wydawanymi przez siebie wytycznymi i komunikatami, o ile nie odbiegają one od norm traktatu FUE i są akceptowane przez państwa członkowskie (wyrok z dnia 16 lipca 2014 r., Zweckverband Tierkörperbeseitigung/Komisja, T‑309/12, EU:T:2014:676, pkt 212).

               41

               W związku z powyższym, wobec braku przeprowadzenia otwartego i bezwarunkowego postępowania przetargowego, Komisja mogła oprzeć się na pozostających do jej dyspozycji wycenach, zgodnie z pkt 2 lit. a) komunikatu.
               […]

         W przedmiocie braku badania istnienia pomocy państwa przy nabyciu obiektu przez spółkę FABV za kwotę 17000000 SEK
      […]

               60

               W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że w streszczeniu swojej decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w sprawie sprzedaży przez spółkę FABV obiektu na rzecz skarżącej Komisja wskazała w odniesieniu do sprzedaży wspomnianego obiektu przez spółkę Chips na rzecz spółki FABV, co następuje:
               „[…] zdaniem niezależnych konsultantów zewnętrznych cena, jaką zapłaciła spółka FABV przy zakupie obiektu, nie jest [nie wydaje się być] wyższa od jego wartości rynkowej. Można zatem wykluczyć, iż transakcja A [ta pierwsza transakcja] zawiera element pomocy, a więc nie stanowi ona pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE”.

               61

               W odniesieniu do sprzedaży obiektu przez spółkę Chips na rzecz spółki FABV Komisja wydała zatem decyzję zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [108 TFUE] (Dz.U. L 83, s. 1), z której brzmienia jasno wynika, że jest ona ostateczna.

               62

               Otóż jeśli Komisja stwierdza w decyzji, nie wszczynając formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE, że dany środek nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE i jeśli zainteresowany zmierza do ochrony uprawnień proceduralnych, które wywodzi ze wspomnianego postanowienia, to powinien on wnieść do Sądu skargę na tę decyzję w terminie wyznaczonym przez art. 263 akapit szósty TFUE (postanowienie z dnia 27 listopada 2001 r., Wöhr/Komisja, T‑222/00, Rec, EU:T:2001:274, pkt 34).

               63

               W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że skarżąca nie wniosła takiej skargi we wspomnianym terminie.

               64

               W drugiej kolejności, jak wskazuje Komisja, procedura pozwalająca na cofnięcie ostatecznej decyzji, w której instytucja ta stwierdziła, że dany środek nie stanowi pomocy państwa, została ustanowiona w art. 9 rozporządzenia nr 659/1999, na mocy którego Komisja może cofnąć taką decyzję, jeśli została ona wydana na podstawie nieprawidłowych informacji o decydującym znaczeniu.

               65

               Tymczasem jedyny argument podniesiony przez skarżącą, dotyczący rzekomo nieprawidłowych informacji odnosi się do uwzględnionego w pierwszej wycenie wskaźnika pustostanów. Skarżąca wyjaśnia, że w notatce o sprzedaży obiektu przez spółkę Chips na rzecz spółki FABV zakłada się 10-procentowy wskaźnik pustostanów, chociaż w odniesieniu do pustych lokali wskaźnik ten wynosił w rzeczywistości 100%. Skarżąca podważa również twierdzenie Komisji, że została ona poinformowana przez lokalne władze, iż od dnia 13 lutego 2008 r. znaleziono najemcę.

               66

               Należy stwierdzić w tym względzie, że skarżąca nie przedstawia żadnych dowodów na poparcie wspomnianych twierdzeń i nie wyjaśnia zresztą nawet, jaki wskaźnik pustostanów był jej zdaniem prawidłowy w odniesieniu do całego obiektu.

               67

               Pozostałe argumenty skarżącej stanowią jedynie niepoparte dowodami twierdzenia, które nie spełniają wymogów określonych w art. 9 rozporządzenia nr 659/1999.
               […]

         W przedmiocie braku uwzględnienia kryterium inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej
      […]

               78

               W niniejszej sprawie nie podważa się okoliczności, że tego samego dnia, to znaczy 13 lutego 2008 r., spółka FABV nabyła obiekt za kwotę 17000000 SEK i zawarła ze skarżącą umowę przewidującą opcję kupna za kwotę 8000000 SEK.

               79

               W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że wątpliwe jest, by inwestor prywatny dokonał takiej transakcji.

               80

               W drugiej kolejności należy zaznaczyć, że z pkt 16 decyzji o wszczęciu postępowania wynika, iż spółka FABV zgodziła się na niższą cenę odsprzedaży w nadziei na zapewnienie kontynuowania działalności obiektu oraz ochrony miejsc pracy. Strony są zresztą zgodne co do tego, że gminie zawsze przyświecał opisany cel, co skarżąca sama przypomina w skardze. W pkt 58 zaskarżonej decyzji wskazano również, że jest to jedyny cel, o jakim władze szwedzkie wspomniały Komisji.

               81

               Poza tym z cytowanego przez skarżącą pisma z dnia 27 listopada 2009 r. wynika, że spółka FABV uznała, iż projekt, zgodnie z którym nabywa ona obiekt, a następnie oddaje go w najem skarżącej, która z kolej oddaje go dalej w najem spółce Nya Topp, pozwoliłby na dalsze wykorzystywanie obiektu i uratowałby zagrożone jego zamknięciem miejsca pracy.

               82

               Spółka FABV zdecydowała wówczas, jak stwierdzono we wspomnianym piśmie, że zwróci się do gminy o wniesienie wkładu w wysokości 9000000 SEK, przeznaczonego na pokrycie straty związanej ze sprzedażą obiektu skarżącej za kwotę 8000000 SEK. W tym względzie Komisja przedstawiła kopię wyroku kammarrätt i Göteborg (apelacyjnego sądu administracyjnego w Göteborgu, Szwecja) z dnia 1 grudnia 2012 r. dotyczącego wniosku spółki FABV o odliczenie straty kapitału w następstwie sprzedaży obiektu skarżącej.
               […]

         W przedmiocie braku rzetelności ostatniej wyceny przyjętej przez Komisję
      […]
      W przedmiocie braku uwzględnienia późniejszego zbycia obiektu za kwotę 8000000 SEK
      […]
      W przedmiocie umowy najmu pomiędzy skarżącą i spółką Nya Topp
      […]

         W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi i zakłócenia konkurencji

      […]

         W przedmiocie zarzutu trzeciego, dotyczącego obowiązków zbadania i uzasadnienia oraz prawa do obrony

      […]
      W przedmiocie ciążącego na Komisji obowiązku zbadania
      […]
      W przedmiocie obowiązku uzasadnienia
      […]
      W przedmiocie prawa skarżącej do obrony
      […]

         W przedmiocie kosztów

      […]

               Z powyższych względów
               SĄD (siódma izba)
               orzeka, co następuje:

                           1)

                           Skarga zostaje oddalona.

                           2)

                           Hammar Nordic Plugg AB pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                           Van der Woude

                           Wiszniewska-Białecka

                           Ulloa Rubio

                     Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 28 października 2015 r.
                     Podpisy

            (
            *1
         )	Język postępowania: szwedzki.
      (
            1
         )	Poniżej zostały odtworzone jedynie te punkty wyroku, których publikację Sąd uznał za wskazaną.


Wyrok Trybunału z dnia 25 listopada 1980 r. # Królestwo Belgii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Rozliczenie rachunków. # Sprawa 820/79.


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 30 kwietnia 1991 r. # SCP Boscher, Studer et Fromentin przeciwko SA British Motors Wright i innym. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Cour de cassation - Francja. # Swoboda świadczenia usług. # Sprawa C-239/90.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 lipca 2008 r.#ASM Brescia SpA przeciwko Comune di Rodengo Saiano.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Tribunale amministrativo regionale per la Lombardia - Włochy.#Artykuły 43 WE, 49 WE i 86 WE - Koncesja na publiczne usługi dystrybucji gazu - Dyrektywa 2003/55 - Wcześniejsze rozwiązanie z upływem okresu przejściowego - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa.#Sprawa C-347/06.

text:
      Sprawa C‑347/06
      ASM Brescia SpA
      przeciwko
      Comune di Rodengo Saiano
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez
      Tribunale amministrativo regionale per la Lombardia)
      Artykuły 43 WE, 49 WE i 86 WE – Koncesja na świadczenie usług publicznych dystrybucji gazu – Dyrektywa 2003/55 – Wcześniejsze rozwiązanie z upływem okresu przejściowego – Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa
      Streszczenie wyroku
      1.        Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice
      (art. 234 WE)
      2.        Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice – Właściwość sądu krajowego
      (art. 234 WE)
      3.        Zbliżanie ustawodawstw – Środki zbliżania ustawodawstw – Wspólne zasady rynku wewnętrznego gazu ziemnego – Dyrektywa 2003/55
      (dyrektywa Parlamentu Europejskiego Parlament Rady nr 2003/55,, art. 23 ust. 1)
      4.        Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Swoboda świadczenia usług – Koncesja na świadczenie usług publicznych
            udzielona bez przeprowadzenia postępowania przetargowego
      (art. 43 WE, 49 WE, art. 86 ust. 1 WE)
      1.        W ramach procedury w trybie art. 234 WE Trybunał nie jest właściwy do rozstrzygnięcia w przedmiocie zgodności środka krajowego
         z prawem wspólnotowym. Trybunał może jednakże wywieść z treści pytań przedstawionych przez sąd krajowy, z uwzględnieniem okoliczności
         przez ten sąd wskazanych, elementy istotne dla wykładni prawa wspólnotowego, tak by umożliwić rozstrzygnięcie przedstawionego
         mu problemu prawnego.

      Ponadto do Trybunału nie należy orzekanie w przedmiocie wykładni czy stosowania przepisów krajowych ani też ustalanie okoliczności
         faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sporu przed sądem krajowym. Trybunał powinien bowiem − w ramach rozdziału kompetencji
         pomiędzy sądami wspólnotowymi i krajowymi − uwzględnić wskazany w decyzji odsyłającej kontekst faktyczny i prawny, w który
         wpisują się pytania prejudycjalne.

      (por. pkt 25, 28)
      2.        W ramach współpracy pomiędzy Trybunałem a sądami krajowymi ustanowionej na mocy art. 234 WE jedynie do sądu krajowego, przed
         którym sprawa zawisła i którego odpowiedzialnością jest orzec w sprawie przed nim zawisłej, należy dokonanie oceny, z uwzględnieniem
         szczególnych okoliczności sprawy, czy wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest niezbędne do wydania wyroku w postępowaniu
         przed sądem krajowym, jak i ocena zasadności pytań, z którymi zwraca się on do Trybunału. W konsekwencji, skoro postawione
         pytania prejudycjalne dotyczą wykładni prawa wspólnotowego, Trybunał jest co do zasady zobowiązany orzec w sprawie.

      (por. pkt 27)
      3.        Dyrektywa 2003/55 dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 98/30 nie stoi na przeszkodzie
         temu, by przepisy państwa członkowskiego wprowadziły przedłużenie, na wskazanych w nich warunkach, okresu przejściowego, z upływem
         którego następuje wcześniejsze rozwiązanie koncesji na dystrybucję gazu ziemnego udzielonej bez przeprowadzenia postępowania
         przetargowego. W tych okolicznościach należy stwierdzić, że również art. 10 WE i zasada proporcjonalności nie stoją na przeszkodzie
         takiemu uregulowaniu.

      Artykuł 23 ust. 1 wspomnianej dyrektywy określa bowiem kalendarz otwarcia dostawy gazu ziemnego i stanowi w szczególności,
         że państwa członkowskie powinny czuwać, by z dniem 1 lipca 2007 r. wszyscy klienci byli klientami uprawnionymi, to jest takimi,
         którzy mają prawo zakupu gazu od wybranego przez nich dostawcy. Przepis ten dotyczy dostawy gazu ziemnego, a nie jego dystrybucji.
         Nie można zatem wywieść z niego żadnego obowiązku ciążącego na państwach członkowskich do rozwiązania umów dystrybucji zawartych
         bez przeprowadzenia postępowania przetargowego. Dyrektywa 2003/55 nie zawiera ponadto żadnego przepisu dotyczącego obowiązujących
         koncesji na dystrybucję gazu ziemnego.

      (por. pkt  38–41; pkt 1 sentencji)
      4.        Artykuły 43 WE, 49 WE i art. 86 ust. 1 WE nie stoją na przeszkodzie temu, by przepisy państwa członkowskiego mające na celu
         wprowadzenia wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego w drodze wcześniejszego rozwiązania koncesji na dystrybucję
         gazu ziemnego udzielonej bez przeprowadzenia postępowania przetargowego wprowadziły przedłużenie, na odpowiednich warunkach,
         wspomnianego okresu przejściowego w zakresie, w jakim przedłużenie takie można uznać za niezbędne do umożliwienia kontrahentom
         rozwiązania ich stosunków umownych na warunkach, które mogą być zaakceptowane zarówno z punktu widzenia wymogów świadczenia
         usług publicznych, jak i z punktu widzenia ekonomicznego.

      Niezależnie od okoliczności, że koncesja na świadczenie usług publicznych nie jest objęta zakresem stosowania dyrektyw dotyczących
         poszczególnych kategorii zamówień publicznych, władze publiczne, zamierzając udzielić takiej koncesji, są jednak zobowiązane
         do przestrzegania ogółu podstawowych zasad traktatowych, a w szczególności zasady niedyskryminacji ze względu na przynależność
         państwową. W szczególności w zakresie, w jakim koncesja ma niewątpliwe znaczenie transgraniczne, udzielenie jej, przy całkowitym
         braku przejrzystości, przedsiębiorstwu znajdującemu się w państwie członkowskim instytucji zamawiającej stanowi przejaw odmiennego
         traktowania na niekorzyść przedsiębiorstw, które mogą być zainteresowane taką koncesją. O ile takie zróżnicowanie traktowania,
         które poprzez wykluczenie wszystkich przedsiębiorstw znajdujących się w innym państwie członkowskim działa głównie na ich
         niekorzyść, nie jest uzasadnione obiektywnymi okolicznościami, stanowi ono przejaw dyskryminacji pośredniej ze względu na
         przynależność państwową, zakazanej na mocy art. 43 WE i 49 WE. Ponadto art. 86 ust. 1 WE stoi na przeszkodzie temu, by państwa
         członkowskie w odniesieniu do przedsiębiorstw publicznych oraz przedsiębiorstw, którym przyznają prawa specjalne lub wyłączne,
         utrzymywały w mocy środki krajowe sprzeczne art. 43 WE i 49 WE.

      Taka różnica traktowania może być jednak uzasadniona potrzebą przestrzegania zasady pewności prawa, która to zasada stanowi
         część wspólnotowego porządku prawego i która obowiązuje wszelkie organy krajowe stosujące prawo wspólnotowe. Ponieważ dyrektywa
         2003/55 dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 98/30 nie przewiduje uchylenia istniejących
         koncesji na dystrybucję gazu, że koncesja będąca przedmiotem sprawy będzie miała swoje skutki jeszcze przez wiele dziesięcioleci
         i że została ona udzielona w okresie, gdy Trybunał nie orzekł jeszcze, iż w świetle pierwotnego prawa wspólnotowego umowy
         o pewnym znaczeniu transgranicznym mogą podlegać obowiązkom w zakresie przejrzystości zasada pewności prawa, która wymaga
         w szczególności, by przepisy prawa były jasne, precyzyjne i przewidywalne co do ich skutków, nie tylko zezwala, lecz również
         wymaga, by rozwiązaniu takiej koncesji towarzyszył okres przejściowy pozwalający kontrahentom na rozwiązanie ich stosunków
         umownych na warunkach, które mogą być zaakceptowane zarówno z punktu widzenia wymogów świadczenia usług publicznych, jak i z punktu
         widzenia ekonomicznego. Do sądu krajowego należy dokonanie oceny, czy w szczególności przedłużenie okresu przejściowego, dokonane
         na mocy uregulowania prawa krajowego, może zostać uznane za niezbędne dla przestrzegania zasady pewności prawa.

      (por. pkt 57–61, 64, 65, 67–73; pkt 2 sentencji)
WYROK TRYBUNAŁU (druga izba)
      z dnia 17 lipca 2008 r.(*)

      Artykuły 43 WE, 49 WE i 86 WE – Koncesja na świadczenie usług publicznych dystrybucji gazu – Dyrektywa 2003/55 – Wcześniejsze rozwiązanie z upływem okresu przejściowego – Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa
      W sprawie C‑347/06
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Tribunale
         amministrativo regionale per la Lombardia (Włochy) postanowieniem z dnia 23 maja 2006 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu
         17 sierpnia 2006 r., w postępowaniu:

      ASM Brescia SpA
      przeciwko
      Comune di Rodengo Saiano,

      przy udziale:
      Anigas – Associazione Nazionale Industriali del Gas,

      TRYBUNAŁ (druga izba),
      w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, J. Makarczyk, P. Kūris, J.‑C. Bonichot (sprawozdawca) i C. Toader, sędziowie,
      rzecznik generalny: M. Poiares Maduro,
      sekretarz: B. Fülöp, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 21 lutego 2008 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu ASM Brescia SpA przez V. Salvadoriego, A. Salvadoriego, G. Caię oraz N. Aicardiego, avvocati,
      –        w imieniu Anigas – Associazione Nazionale Industriali del Gas przez M. Zoppolato oraz D. Gazzolę, avvocati,
      –        w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez X. Lewisa, B. Schimę oraz D. Recchię, działających w charakterze pełnomocników,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 24 kwietnia 2008 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 10 WE, 43 WE, 49 WE i 89 ust. 1 WE, zasad równego
         traktowania, niedyskryminacji i proporcjonalności oraz dyrektywy 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca
         2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE (Dz.U. L 176, s. 57).

      2        Wniosek ten został przedstawiony w ramach sporu pomiędzy ASM Brescia SpA (zwaną dalej „ASM Brescia”) a Comune di Rodengo Saiano
         w przedmiocie uchwały nr 19 rady gminnej z dnia 19 lipca 2005 r., potwierdzającej wygaśnięcie w dniu 31 grudnia 2005 r. koncesji
         przyznanej przez rzeczoną radę ASM Brescia w zakresie usług dystrybucji gazu ziemnego na obszarze tej gminy.

       Ramy prawne
       Prawo wspólnotowe
      3        Czwarty motyw dyrektywy 2003/55 stanowi:

      „Swobody, jakie traktat gwarantuje obywatelom Europy – swobodny przepływ towarów, prawo do swobodnego świadczenia usług i swoboda
         przedsiębiorczości – są możliwe do zrealizowania jedynie w warunkach w pełni otwartego rynku, który umożliwia wszystkim odbiorcom
         swobodny wybór dostawców, a wszystkim dostawcom swobodną realizację dostaw do swych odbiorców”.

      4        Ósmy motyw tej dyrektywy stanowi:

      „W celu ukończenia tworzenia wewnętrznego rynku gazu ziemnego niezmiernie ważny jest niedyskryminacyjny dostęp do sieci operatorów
         systemu przesyłowego i dystrybucyjnego. Operator systemu przesyłowego lub dystrybucyjnego może składać się z jednego lub więcej
         przedsiębiorstw”.

      5        Drugi motyw tej dyrektywy ma następujące brzmienie:

      „W celu zapewnienia efektywnego i niedyskryminacyjnego dostępu do sieci właściwe jest, aby systemy przesyłowe i dystrybucyjne
         były eksploatowane przez prawnie oddzielone przedsiębiorstwa, w przypadku występowania przedsiębiorstw zintegrowanych pionowo.
         Komisja powinna ocenić środki dające taki sam efekt, opracowane przez państwa członkowskie w celu spełnienia wyżej wspomnianego
         wymogu, i w stosownych przypadkach przedłożyć projekty zmian niniejszej dyrektywy.

      Właściwe jest również, aby operatorzy systemu przesyłowego i dystrybucyjnego mieli rzeczywiste prawa do podejmowania decyzji
         w stosunku do aktywów koniecznych do konserwacji i remontów, eksploatacji i rozbudowy sieci, w przypadku gdy te aktywa są
         własnością i są eksploatowane przez przedsiębiorstwa zintegrowane pionowo.

      Ważne jest jednak rozróżnienie pomiędzy odrębnością prawną a wydzieleniem własnościowym. Odrębność prawna nie oznacza zmiany
         własności aktywów i nic nie stoi na przeszkodzie, aby zachować podobne lub identyczne warunki zatrudnienia we wszystkich zintegrowanych
         pionowo przedsiębiorstwach. Należy jednak zagwarantować niedyskryminacyjny proces podejmowania decyzji poprzez rozwiązania
         organizacyjne dotyczące niezależności odpowiedzialnych decydentów”.

      6        Osiemnasty motyw tej dyrektywy stanowi:

      „Odbiorcy gazu powinni mieć możliwość swobodnego wyboru dostawcy. Niemniej jednak należy przyjąć etapowe tworzenie wewnętrznego
         rynku gazu, włącznie z określeniem konkretnego terminu jego realizacji, w celu umożliwienia dostosowania się przemysłu i zagwarantowania,
         że istnieją odpowiednie środki i systemy ochrony interesów odbiorców oraz że mają oni rzeczywiste i efektywne prawo wyboru
         swego dostawcy”.

      7        Artykuł 1 ust. 1 tej dyrektywy stanowi:

      „Niniejsza dyrektywa ustala wspólne zasady przesyłu, dystrybucji, dostaw i magazynowania gazu ziemnego. Określa przepisy dotyczące
         organizacji i działania sektora gazu ziemnego, dostępu do rynku, kryteria i procedury stosowane w udzielaniu zezwoleń na przesył,
         dystrybucję, dostawy i magazynowanie gazu ziemnego oraz na eksploatację systemów”.

      8        Artykuł 2 tej dyrektywy ma następujące brzmienie:

      „Do celów niniejszej dyrektywy:
      […]
      5) »dystrybucja« oznacza transport gazu ziemnego lokalnymi lub regionalnymi sieciami gazociągów celem dostarczenia odbiorcom,
         ale nie obejmuje dostaw;

      […]
      7) »dostawa« oznacza sprzedaż, łącznie z odsprzedażą, gazu ziemnego, w tym również LNG, odbiorcom;
      […]
      28) »odbiorcy uprawnieni« oznaczają odbiorców, którzy mają prawo do zakupu gazu od wybranego przez nich dostawcy, w znaczeniu
         art. 23 niniejszej dyrektywy.

      […]”.
      9        Artykuł 23 ust. 1 dyrektywy 2003/55 stanowi:

      „Państwa członkowskie gwarantują, aby uprawnionymi odbiorcami byli:
      a)      do dnia 1 lipca 2004 roku uprawnieni odbiorcy są określeni zgodnie z zapisami w art. 18 dyrektywy 98/30/WE [Parlamentu Europejskiego
         i Rady 98/30/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. dotyczącej wspólnych zasad w odniesieniu do rynku wewnętrznego gazu ziemnego (Dz.U.
         L 204, s. 1)]. Państwa członkowskie publikują do 31 stycznia każdego roku kryteria definiowania tych uprawnionych odbiorców;

      b)      najpóźniej od dnia 1 lipca 2004 roku wszyscy odbiorcy niebędący gospodarstwami domowymi;
      c)      począwszy od dnia 1 lipca 2007 r. wszyscy odbiorcy”.
       Prawo krajowe
      10      Dekret ustawodawczy nr 164 wykonujący dyrektywę 98/30/WE dotyczącą wspólnych zasad w odniesieniu do rynku wewnętrznego gazu
         ziemnego, zgodnie z art. 41 ustawy nr 144 z dnia 17 maja 1999 r. (decreto legislativo nr 164, attuazione della direttiva nr 98/30/CE
         recante norme comuni per il mercato interno del gas naturale, a norma dell’articolo 41 della legge 17 maggio 1999, nr 144)
         z dnia 23 maja 2000 r. (GURI nr 142 z dnia 20 czerwca 2000 r., s. 4, zwany dalej „dekretem ustawodawczym 164/2000”) stanowi,
         że działalność w zakresie dystrybucji gazu ziemnego jest co do zasady działalnością w zakresie usług publicznych powierzaną
         przez gminy koncesjonariuszom wybranym wyłącznie w drodze zaproszenia do składania ofert, na okres nieprzekraczający dwunastu
         lat.

      11      W odniesieniu do obowiązujących koncesji na dystrybucję gazu ziemnego, których nie udzielono w drodze procedury przetargowej,
         art. 15 ust. 5 dekretu ustawodawczego 164/2000 stanowi:

      „W odniesieniu do działalności w zakresie dystrybucji gazu, koncesje obowiązujące w dniu wejścia w życie niniejszego dekretu,
         jak również koncesje udzielone spółkom powstałym w wyniku przekształcenia spółek aktualnie świadczących usługi obowiązują
         do przewidzianego w nich terminu wygaśnięcia, o ile upływa on przed zakończeniem okresu przejściowego wskazanego w ust. 7.
         Obowiązujące koncesje, dla których nie przewidziano terminu wygaśnięcia lub przewidziano termin następujący po upływie okresu
         przejściowego, obowiązują do końca okresu przejściowego [...]”.

      12      Artykuł 15 ust. 7 tegoż dekretu ustawodawczego stanowi:

      „Okres przejściowy, o którym mowa w ust. 5, wynosi 5 lat począwszy od dnia 31 grudnia 2000 r., może on zostać przedłużony
         w poniżej wskazanych okolicznościach, nie więcej jednak niż o:

      a)      jeden rok, w przypadku gdy co najmniej na rok przed upływem okresu pięciu lat doszło do połączenia spółek pozwalającego na
         obsługę co najmniej dwukrotnie większej liczby odbiorców niż pierwotnie obsługiwana przez większą z połączonych spółek,

      b)      dwa lata, w przypadku gdy w terminie wskazanym w lit. a) liczba obsługiwanych klientów przewyższa 100 000 odbiorców końcowych
         lub rozprowadzany gaz ziemny przekracza milionów metrów sześciennych lub przedsiębiorstwo działa na obszarze odpowiadającym
         co najmniej całemu terytorium prowincji,

      c)      dwa lata, w przypadku gdy w terminie wskazanym w lit. a) kapitał prywatny stanowi co najmniej 40% kapitału spółki”.
      13      Artykuł 15 ust. 8 dekretu ustawodawczego 164/2000 stanowi, że przy spełnieniu szeregu przesłanek czas, o który można przedłużyć
         okres przejściowy, może zostać skumulowany.

      14      Artykuł 1 ust. 69 ustawy nr 239 reorganizującej sektor energetyczny i powierzającej rządowi reorganizację obowiązujących przepisów
         w sektorze energetycznym (legge nr 239, riordino del settore energetico, nonche’ delega al Governo per il riassetto delle
         disposizioni vigenti in materia di energia) z dnia 23 sierpnia 2004 r. (GURI nr 215 z dnia 13 września 2004 r., s. 3) stanowi:

      „[…] Okres przejściowy, o którym mowa w powołanym art. 15 ust. 5 [dekretu ustawodawczego 164/2000], kończy się z dniem 31 grudnia
         2007 r., przy czym lokalna jednostka powierzająca świadczenie usług lub udzielająca koncesji może w ciągu sześciu miesięcy
         od wejścia w życie niniejszej ustawy przedłużyć okres przejściowy o rok, gdy przemawia za tym interes publiczny. […] Uchyla
         się art. 15 ust. 8 dekretu ustawodawczego [164/2000]”.

      15      Dekret z mocą ustawy nr 273 dotyczący określenia i przedłużenia terminów oraz związanych z tym przepisów tymczasowych (decreto‑legge
         nr 273, definizione e proroga dei termini, nonche’ conseguenti disposizioni urgenti) z dnia 30 grudnia 2005 r. (GURI nr 303
         z dnia 30 grudnia 2005 r., s. 8) przekształcony w ustawę po zmianie na mocy ustawy nr 51 z dnia 23 lutego 2006 r. (dodatek
         zwyczajny do GURI nr 49 z dnia 28 lutego 2006 r., zwany dalej „dekretem z mocą ustawy 273/2005”) stanowi w swym art. 23 ust. 1,
         że okres przejściowy, o którym mowa w art. 15 ust. 5 dekretu ustawodawczego 164/2000, zostaje po pierwsze przedłużony do dnia
         31 grudnia 2007 r., a po drugie przedłużony do dnia 31 grudnia 2009 r., jeśli wystąpi przynajmniej jedna z przesłanek wskazanych
         w art. 15 ust. 7 rzeczonego dekretu ustawodawczego.

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
      16      ASM Brescia jest koncesjonariuszem publicznych usług dystrybucji gazu ziemnego na obszarze Comune di Rodengo Saiano na podstawie
         umowy zawartej w dniu 27 lutego 1984 r., wygaśnięcie początkowo wyznaczono na dzień 31 grudnia 2014 r. Następnie termin wygaśnięcia
         tej koncesji został zmieniony na dzień 31 grudnia 2029 r.

      17      W celu umożliwienia wszczęcia procedury zaproszenia do składania ofert i wyznaczenia nowego operatora rzeczonych usług Comune
         di Rodengo Saiano na mocy uchwały rady gminy nr 19 z dnia 19 lipca 2005 r. wyznaczyła wcześniejszą datę wygaśnięcia koncesji
         udzielonej ASM Brescia na dzień 31 grudnia 2005 r. Stwierdzono, że ASM Brescia przysługuje między innymi prawo do zwrotu wartości
         rezydualnej amortyzacji, wycenionej na podstawie ekspertyzy na 926 000 EUR.

      18      ASM Brescia wniosła skargę na tę uchwałę do sądu odsyłającego.

      19      Następnie w życie wszedł dekret z mocą ustawy 273/2005, który przewiduje w swym art. 23 automatyczne przedłużenie okresu przejściowego,
         o którym mowa w art. 15 ust. 5 dekretu ustawodawczego 164/2000, z dnia 31 grudnia 2005 r. na dzień 31 grudnia 2007 r. oraz
         pod pewnymi warunkami automatyczne przedłużenie tego okresu z dnia 31 grudnia 2007 r. na dzień 31 grudnia 2009 r.

      20      Wobec powzięcia wątpliwości co do zgodności tego tekstu z prawem wspólnotowym Trybunale amministrativo regionale per la Lombardia
         sezione staccata di Brescia zawiesił toczące się przed nim postępowanie i zwrócił się do Trybunału z następującymi pytaniami
         prejudycjalnymi:

      „1)      Czy automatyczne i ogólne przedłużenie do dnia 31 grudnia 2007 r. ważności obowiązujących koncesji na dystrybucję gazu ziemnego,
         których pierwotnie udzielono bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania przetargowego, jest sprzeczne z art. 43 WE, art. 49 WE
         i art. 86 ust. 1 WE oraz zasadą równego traktowania, niedyskryminacji i przejrzystości?

      2)      Czy późniejsze automatyczne przedłużenia do dnia 31 grudnia 2009 r. ważności obowiązujących koncesji na dystrybucję gazu ziemnego,
         których pierwotnie udzielono bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania przetargowego, w następujących przypadkach:

      a)      gdy koncesjonariusz dokonał połączenia spółek pozwalającego na obsługę dwukrotnie większej liczby odbiorców niż pierwotnie
         obsługiwana przez większą z połączonych spółek;

      b)      gdy liczba klientów koncesjonariusza przekroczyła 100 000 odbiorców końcowych lub ilość gazu rozprowadzanego przez koncesjonariusza
         przekroczyła 100 milionów metrów sześciennych lub zakres jego działalności obejmuje co najmniej cały obszar prowincji;

      c)      gdy co najmniej 40% kapitału spółki koncesjonariusza zostało objęte przez podmioty prywatne;
      są sprzeczne z art. 43 WE, art. 49 WE i art. 86 ust. 1 WE oraz zasadą równego traktowania, niedyskryminacji i przejrzystości?
      3)      Czy przedłużenie ważności obowiązujących koncesji na dystrybucję gazu ziemnego zarówno w przypadku wskazanym w pytaniu pierwszym,
         jak i w okolicznościach opisanych w pytaniu drugim, ze szczególnym uwzględnieniem:

      a)      ciążącego na państwach [członkowskich] obowiązku realizacji celu w postaci liberalizacji rynku gazu ziemnego do dnia 1 lipca
         2007 r.;

      b)      zakazu ustanawiania lub utrzymywania przez państwa [członkowskie] przepisów krajowych sprzecznych z liberalizacją rynku gazu
         ziemnego;

      c)      ciążącego na państwach [członkowskich] obowiązku powiązania czasu trwania okresu przejściowego z rozsądnym terminem i obiektywnymi
         wymogami,

      jest sprzeczne z czwartym, ósmym, dziesiątym i osiemnastym motywem dyrektywy 2003/55/WE z dnia 26 czerwca 2003 r. oraz art. 23
         ust. 1 tej dyrektywy, art. 10 WE oraz zasadą racjonalności i proporcjonalności?”.

       W przedmiocie pytań prejudycjalnych
       W przedmiocie dopuszczalności
       Uwagi przedstawione Trybunałowi
      21      ASM Brescia uważa, że pytania przedstawione przez sąd krajowy są niedopuszczalne jako oparte na nieprawidłowej analizie, w świetle
         której prawo włoskie miałoby wprowadzać przedłużenie okresu obowiązywania rozpatrywanych koncesji na dystrybucję gazu.

      22      ASM Brescia podnosi, że prawo krajowe mające zastosowanie w sporze przed sądem krajowym nie przewiduje prawnego przedłużenia
         koncesji, lecz przeciwnie, ich wcześniejsze rozwiązanie, gdy zostały udzielone na czas nieokreślony lub gdy umowny termin
         upływu okresu, na który ich udzielono, przypada po okresie przejściowym, o którym mowa w art. 15 ust. 5 dekretu ustawodawczego
         164/2000.

      23      Anigas – Associazione Nazionale Industriali del Gas – również podnosi, że pierwsze pytanie sądu krajowego jest oparte na błędnej
         podstawie w zakresie, w jakim rozpatrywane przed sądem krajowym uregulowanie nie przewiduje automatycznego i generalnego przedłużenia
         koncesji, lecz ograniczone przesunięcie daty ich wcześniejszego wygaśnięcia.

       Odpowiedź Trybunału
      24      Sąd krajowy zwrócił się do Trybunału o rozstrzygnięcie w przedmiocie zgodności z prawem wspólnotowym przedłużenia na podstawie
         art. 23 dekretu z mocą ustawy 273/2005 okresu przejściowego, o którym mowa w art. 15 ust. 5 dekretu ustawodawczego 164/2000.

      25      W ramach procedury w trybie art. 234 WE Trybunał nie jest właściwy do rozstrzygnięcia w przedmiocie zgodności środka krajowego
         z prawem wspólnotowym (zob. w szczególności wyrok z dnia 11 czerwca 1987 r. w sprawie 14/86 X, Rec. s. 2545, pkt 15). Trybunał
         może jednakże wywieść z treści pytań przedstawionych przez sąd krajowy, z uwzględnieniem okoliczności przez ten sąd wskazanych,
         elementy istotne dla wykładni prawa wspólnotowego, tak by umożliwić rozstrzygnięcie przedstawionego mu problemu prawnego (ww.
         wyrok w sprawie X, pkt 16).

      26      Jako że sąd krajowy wskazał, że dla rozstrzygnięcia w przedmiocie zgodności art. 23 dekretu z mocą ustawy 273/2005 i art. 15
         ust. 5 i 7 dekretu ustawodawczego 164/2000 z prawem wspólnotowym jest mu niezbędna wykładnia art. 43 WE, 49 WE i 86 ust. 1 WE,
         jak również art. 23 ust. 1 dyrektywy 2003/55, postanowienie odsyłające zawiera wystarczające wskazania, by spełnić te wymogi.

      27      Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w ramach współpracy pomiędzy Trybunałem a sądami krajowymi ustanowionej na mocy
         art. 234 WE jedynie do sądu krajowego, przed którym sprawa zawisła i którego odpowiedzialnością jest orzec w sprawie przed
         nim zawisłej, należy dokonanie oceny, z uwzględnieniem szczególnych okoliczności sprawy, czy wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym
         jest niezbędne do wydania wyroku w postępowaniu przed sądem krajowym, jak i ocena zasadności pytań, z którymi zwraca się on
         do Trybunału. W konsekwencji, skoro postawione pytania prejudycjalne dotyczą wykładni prawa wspólnotowego, Trybunał jest co
         do zasady zobowiązany orzec w sprawie (zob. w szczególności wyrok z dnia 10 maja 2001 r. w sprawach połączonych C‑223/99 i C‑260/99
         Agorà i Excelsior, Rec. s. I‑3605, pkt 18).

      28      Należy też przypomnieć, że do Trybunału nie należy orzekanie w przedmiocie wykładni czy stosowania przepisów krajowych ani
         też ustalanie okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sporu przed sądem krajowym. Trybunał powinien bowiem
         − w ramach rozdziału kompetencji pomiędzy sądami wspólnotowymi i krajowymi − uwzględnić wskazany w decyzji odsyłającej kontekst
         faktyczny i prawny, w który wpisują się pytania prejudycjalne (zob. w szczególności wyrok z dnia 13 listopada 2003 r. w sprawie
         C‑153/02 Neri, Rec. s. I‑13555, pkt 34 i 35).

      29      Zatem argument, w świetle którego pytania prejudycjalne są niedopuszczalne jako opierające się na błędnej wykładni prawa włoskiego,
         nie może zostać uwzględniony.

      30      Wynika z tego, że wiosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest dopuszczalny.

       Co do istoty
       W przedmiocie pytania trzeciego
      31      Swym trzecim pytaniem, które należy zbadać w pierwszej kolejności, sąd krajowy dąży zasadniczo do ustalenia, czy art. 10 WE,
         zasada proporcjonalności, art. 23 ust. 1 dyrektywy 2003/55 oraz czwarty, ósmy, dziesiąty i osiemnasty motyw tej dyrektywy
         stoją na przeszkodzie uregulowaniu takiemu jak będące przedmiotem sprawy przed sądem krajowym, które przedłuża w sposób automatyczny
         okres przejściowy, z upływem którego następuje wcześniejsze rozwiązanie koncesji na dystrybucję gazu ziemnego takiej jak rozpatrywana
         przed sądem krajowym, udzielonej bez przeprowadzenia postępowania przetargowego.

      –       Uwagi przedstawione Trybunałowi
      32      ASM Brescia podnosi, że ani dyrektywa 98/30, transponowana dekretem ustawodawczym 164/2000, ani dyrektywa 2003/55 nie przewidują
         obowiązku skrócenia okresu obowiązywania koncesji na dystrybucję gazu ziemnego udzielonych bez przeprowadzenia postępowania
         przetargowego. Uważa ona, że ustawodawca krajowy podjął zatem swobodną decyzję, po pierwsze, w przedmiocie rozwiązania tych
         koncesji przed upływem umownie ustalonego terminu, a po drugie w zakresie wyznaczenia w tym celu okresu przejściowego i trybu
         jego zastosowania.

      33      Dodaje ona, że wcześniejsze zakończenie omawianych koncesji i wszczęcie następnie postępowania w zakresie zaproszenia do składania
         ofert celem udzielenia nowych koncesji nie pozwalają na zagwarantowanie wyższego stopnia konkurencyjności dystrybucji gazu
         ziemnego, gdyż nowy dystrybutor może, w odpowiednim przypadku, faworyzować przedsiębiorstwo dokonujące sprzedaży, z którym
         jest związany. Uważa ona, że utrudnienie to może zostać usunięte wyłącznie poprzez przestrzeganie obowiązków bezstronności
         i neutralności operatora sieci dystrybucyjnej, o których mowa w dyrektywie 2003/55, a w szczególności prawa dostępu podmiotów
         trzecich do sieci dystrybucyjnej, oraz poprzez rozdział prawny, administracyjny, funkcjonalny i księgowy od sprzedawców gazu
         ziemnego stanowiących część tego samego przedsiębiorstwa zintegrowanego wertykalnie.

      34      Komisja również stwierdza, że dyrektywa 2003/55 nie przewiduje obowiązku wcześniejszego rozwiązania koncesji na dystrybucję
         gazu ziemnego, udzielonych z naruszeniem wymogów wspólnotowych.

      35      Dodaje ona, że choć art. 13 ust. 1 dyrektywy 2003/55 w związku z art. 33 ust. 2 tej dyrektywy zezwala operatorowi sieci dystrybucyjnej
         gazu ziemnego na wykonywanie również działalności w zakresie dostaw gazu do dnia 1 lipca 2007 r., jest on jednakże zobowiązany
         na podstawie art. 12 ust. 2 tej dyrektywy do traktowania w sposób bezstronny poszczególnych podmiotów na rynku gazu ziemnego.

      36      Anigas podkreśla, że ostateczny termin liberalizacji rynku gazu ziemnego, wyznaczony na dzień 1 lipca 2007 r. przez art. 23
         ust. 1 dyrektywy 2003/55, zobowiązuje państwa członkowskie jedynie do tego, by wszystkie podmioty zakupujące gaz ziemny były
         uprawnionymi klientami, i uważa, iż dyrektywa ta nie zobowiązuje do rozwiązania koncesji na dystrybucję gazu ziemnego udzielonych
         bez wcześniejszego ogłoszenia.

      –       Odpowiedź Trybunału
      37      Zarówno w świetle treści, jak i struktury dyrektywy 2003/55 jej celem jest realizacja wewnętrznego rynku w sektorze gazu ziemnego.
         W tym celu, jak wskazano w art. 1 ust. 1 tej dyrektywy, ustala ona wspólne zasady przesyłu, dystrybucji, dostaw i magazynowania
         gazu ziemnego.

      38      Artykuł 23 ust. 1 dyrektywy 2003/55 określa kalendarz otwarcia dostawy gazu ziemnego i stanowi w szczególności, że państwa
         członkowskie powinny czuwać, by z dniem 1 lipca 2007 r. wszyscy klienci byli klientami uprawnionymi, to jest takimi, którzy
         mają prawo zakupu gazu od wybranego przez nich dostawcy.

      39      Przepis ten dotyczy dostawy gazu ziemnego, a nie jego dystrybucji. Nie można zatem wywieść z niego żadnego obowiązku ciążącego
         na państwach członkowskich do rozwiązania umów dystrybucji zawartych bez przeprowadzenia postępowania przetargowego.

      40      Dyrektywa 2003/55 nie zawiera ponadto żadnego przepisu dotyczącego obowiązujących koncesji na dystrybucję gazu ziemnego.

      41      Zatem na trzecie pytanie należy odpowiedzieć w ten sposób, że dyrektywa 2003/55 nie stoi na przeszkodzie, by przepisy państwa
         członkowskiego, takie jak będące przedmiotem sporu przed sądem krajowym, wprowadziły przedłużenie, na wskazanych w nich warunkach,
         okresu przejściowego, z upływem którego następuje wcześniejsze rozwiązanie koncesji na dystrybucję gazu ziemnego, takiej jak
         rozpatrywana przed sądem krajowym. W tych okolicznościach należy stwierdzić, że również art. 10 WE i zasada proporcjonalności
         nie stoją na przeszkodzie takiemu uregulowaniu.

       W przedmiocie pierwszego i drugiego pytania
      42      Swym pierwszym i drugim pytaniem, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd krajowy dąży zasadniczo do ustalenia, czy art. 43 WE,
         49 WE i 86 ust. 1 WE, jak również zasady równego traktowania, niedyskryminacji i przejrzystości stoją na przeszkodzie uregulowaniu
         takiemu jak będące przedmiotem sporu przed sądem krajowym, które przewiduje przedłużenie, na wskazanych w nim warunkach, okresu
         przejściowego, z upływem którego następuje wcześniejsze rozwiązanie koncesji na dystrybucję gazu ziemnego, rozpatrywanej przez
         sąd krajowy.

      –       Uwagi przedstawione Trybunałowi
      43      ASM Brescia uważa, że rozwiązanie koncesji na dystrybucję gazu ziemnego, takie jak będące przedmiotem sprawy przed sądem krajowym,
         jest środkiem, który może zostać podjęty, w sposób dyskrecjonalny i autonomiczny, przez prawodawcę krajowego. Dodaje ona,
         że środek ten pozwala Republice Włoskiej na wcześniejsze dostosowanie się do dyrektywy 2003/55 poprzez wyznaczenie nowych
         koncesjonariuszy publicznych usług dystrybucji gazu ziemnego.

      44      ASM Brescia podnosi, że ustalenie okresu przejściowego, z którego upływem następuje wcześniejsze rozwiązanie rozpatrywanych
         koncesji, ma na celu pogodzenie realizacji wskazanego celu w zakresie otwarcia na konkurencję sektora gazu ziemnego z potrzebą
         ochrony uzasadnionych oczekiwań właścicieli obowiązujących koncesji.

      45      Spółka ta przypomina, że państwa członkowskie powinny przestrzegać zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań przy wykonywaniu
         uprawnień, z których korzystają w celu stosowania dyrektyw wspólnotowych (zob. w szczególności wyrok z dnia 26 kwietnia 1988 r.
         w sprawie 316/86 Krücken, Rec. s. 2213, pkt 22), oraz że podczas reform legislacyjnych pewnych instytucji lub uregulowań prawnych
         ochrona uzasadnionych oczekiwań podmiotów gospodarczych wymaga ustanowienia środków przejściowych lub dostosowawczego okresu
         przejściowego w braku nadrzędnego interesu publicznego, który stałby temu na przeszkodzie (zob. w szczególności wyrok z dnia
         14 maja 1975 r. w sprawie 74/74 CNTA przeciwko Komisji, Rec. s. 533, pkt 44).

      46      ASM Brescia wskazuje, że do chwili wejścia w życie dekretu ustawodawczego 164/2000 prawo włoskie nie poddawało udzielenia
         koncesji na dystrybucję gazu obowiązkowi w zakresie ogłoszeń i pozwalało ponadto na ustanowienie koncesji o bardzo długim
         okresie obowiązywania.

      47      Dodaje ona, że do czasu wydania komunikatu Komisji w sprawie wykładni dotyczącego koncesji w prawie wspólnotowym (Dz.U. 2000,
         C 121, s. 2) oraz wyroku z dnia 7 grudnia 2000 r. w sprawie C‑324/98 Telaustria i Telefonadress, Rec. s. I‑10745, prawo wspólnotowe
         nie zawierało wskazówek, w świetle których nakładałoby ono na władze publiczne obowiązki w zakresie przejrzystości i ogłoszeń
         przy udzielaniu koncesji na usługi publiczne.

      48      ASM Brescia przypomina następnie, że dekret z mocą ustawy 273/2005 w rzeczywistości jedynie przesunął o dwa lata ostatecznie
         zakończenie okresu przejściowego, o którym mowa w art. 15 ust. 5 dekretu ustawodawczego 164/2000, z dnia 31 grudnia 2005 r.
         na dzień 31 grudnia 2007 r., a pod pewnymi warunkami na dzień 31 grudnia 2009 r. Uważa ona, że zmiana ta ma, jako taka i w świetle
         jej skutków, ograniczony zakres, w szczególności w świetle bardzo długiego rezydualnego czasu trwania omawianych koncesji
         oraz wobec tego, że nie ma ona wpływu na równowagę interesów stron w sposób dysproporcjonalny. Podkreśla ona, że przedłużenie
         to stanowi w każdym razie środek dyskrecjonalny.

      49      ASM Brescia przypomina wreszcie, że koncesje na dystrybucję gazu ziemnego, które wygasają przed upływem rzeczonego okresu
         przejściowego, nie podlegają przedłużeniu, że w świetle dekretu ustawodawczego 164/2000 zakończenie okresu przejściowego,
         o którym mowa w art. 15 ust. 5 tego dekretu, mogło nastąpić później niż zakończenie wynikające z zastosowania dekretu z mocą
         ustawy 273/2005 oraz że ustanowienie tego ostatniego pozwoliło na wzmocnienie pewności prawa przez wyjaśnienie uregulowań
         prawnych rzeczonego okresu przejściowego.

      50      Komisja ze swej strony wskazuje, że spór przed sądem krajowym dotyczy koncesji na usługi publiczne i że koncesje te podlegają
         podstawowym regułom traktatu WE, w szczególności art. 43 WE i 49 WE, oraz zasadzie niedyskryminacji ze względu na przynależność
         państwową i zasadzie równego traktowania oferentów, z którymi wiąże się w szczególności obowiązek przejrzystości pozwalający
         udzielającym koncesję władzom publicznym na zapewnienie przestrzegania tych zasad (wyrok z dnia 6 kwietnia 2006 r. w sprawie
         C‑410/04 ANAV, Zb.Orz. s. I‑3303, pkt 21).

      51      Podkreśla ona, że Trybunał uznał, iż rzeczony obowiązek przejrzystości polega na zagwarantowaniu wszystkim potencjalnym oferentom
         odpowiedniego poziomu jawności umożliwiającego otwarcie sfery koncesji na świadczenie usług na konkurencję oraz kontrolę bezstronności
         procedur ich udzielania (ww. wyrok w sprawie ANAV, pkt 21).

      52      Komisja uważa, że brak rozwiązania koncesji na świadczenie usług publicznych udzielonych bez procedury uprzedniego ogłoszenia
         jest również sprzeczny z art. 43 WE i 49 WE oraz z zasadami niedyskryminacji, równego traktowania i przejrzystości.

      53      Dodaje ona, że art. 86 ust. 1 WE stoi na przeszkodzie przepisom takim jak rozpatrywane w sprawie przed sądem krajowym, które
         przewidują utrzymanie w mocy koncesji na usługi publiczne udzielone z naruszeniem wymogów w zakresie ogłoszeń przewidzianych
         w prawie wspólnotowym.

      54      Anigas twierdzi ze swej strony, że art. 43 WE, 49 WE i 86 ust. 1 WE oraz zasady równego traktowania, niedyskryminacji i przejrzystości
         nie stoją na przeszkodzie przedłużeniu okresu przejściowego, które przewidziano w uregulowaniach będących przedmiotem postępowania
         przed sądem krajowym.

      55      Twierdzi ona, że przesłanki wskazane w art. 15 ust. 7 dekretu ustawodawczego 164/2000, pozwalające na przedłużenie okresu
         przejściowego, o którym mowa w art. 15 ust. 5 tego dekretu, są wpisane w zespół środków mających na celu stworzenie konkurencyjnego
         rynku gazu ziemnego.

      56      Anigas uważa, że przestrzeganie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań wymaga w każdym razie, by wcześniejsze rozwiązanie
         koncesji na dystrybucję gazu ziemnego, takie jak rozpatrywane przed sądem krajowym, nastąpiło dopiero z upływem okresu przejściowego.

      –       Odpowiedź Trybunału
      57      Koncesja na świadczenie usług publicznych, taka jak będąca przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, nie jest objęta
         zakresem stosowania dyrektyw dotyczących poszczególnych kategorii zamówień publicznych (zob. w szczególności wyrok z dnia
         21 lipca 2005 r. w sprawie C‑231/03 Coname, Zb.Orz. s. I‑7287, pkt 16).

      58      Trybunał orzekł jednakże, iż władze publiczne, zamierzając udzielić takiej koncesji, są zobowiązane do przestrzegania ogółu
         podstawowych zasad traktatowych, a w szczególności zasady niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową (zob. podobnie
         ww. wyrok w sprawie Telaustria i Telefonadress, pkt 60, ww. wyrok w sprawie Coname, pkt 16, wyrok z dnia 13 października 2005 r.
         w sprawie C‑458/03 Parking Brixen, Rec. s. I‑8585, pkt 46, oraz ww. wyrok w sprawie ANAV, pkt 18).

      59      W szczególności w zakresie w jakim koncesja ma niewątpliwe znaczenie transgraniczne, udzielenie jej, przy całkowitym braku
         przejrzystości, przedsiębiorstwu znajdującemu się w państwie członkowskim instytucji zamawiającej stanowi przejaw odmiennego
         traktowania na niekorzyść przedsiębiorstw, które mogą być zainteresowane taką koncesją (zob. podobnie wyrok z dnia 13 listopada
         2007 r. w sprawie C‑507/03 Komisja przeciwko Irlandii, dotychczas niepublikowany w Zbiorze, pkt 30).

      60      O ile takie zróżnicowanie traktowania, które poprzez wykluczenie wszystkich przedsiębiorstw znajdujących się w innym państwie
         członkowskim działa głównie na ich niekorzyść, nie jest uzasadnione obiektywnymi okolicznościami, stanowi ono przejaw dyskryminacji
         pośredniej ze względu na przynależność państwową, zakazanej na mocy art. 43 WE i 49 WE (ww. wyrok w sprawie Komisja przeciwko
         Irlandii, pkt 31).

      61      Ponadto art. 86 ust. 1 WE stoi na przeszkodzie temu, by państwa członkowskie w odniesieniu do przedsiębiorstw publicznych
         oraz przedsiębiorstw, którym przyznają prawa specjalne lub wyłączne, utrzymywały w mocy środki krajowe sprzeczne art. 43 WE
         i 49 WE.

      62      Po pierwsze w żadnym razie nie można wykluczyć, że koncesja będąca przedmiotem sprawy przed sądem krajowym w świetle kryteriów
         wskazanych przez Trybunał, w szczególności miejsca jej wykonania i jej znaczenia gospodarczego, ma pewne znaczenie transgraniczne
         (zob. podobnie wyrok z dnia 15 maja 2008 r. w sprawach połączonych C‑147/06 i C‑148/06 SECAP i Santorso, dotychczas niepublikowany
         w Zbiorze, pkt 31). Jest tak tym bardziej, że uregulowanie krajowe może być stosowane bez rozróżnienia do wszystkich koncesji.

      63      Po drugie uregulowanie takie jak będące przedmiotem sporu przed sądem krajowym poprzez związane z nim przesunięcie momentu
         udzielenia nowej koncesji w drodze procedury przetargowej wprowadza co najmniej w okresie tego przesunięcia różnicę w traktowaniu
         na niekorzyść przedsiębiorstw, które mogą być zainteresowane taką koncesją, a które mają siedzibę w innym państwie członkowskim
         niż państwo instytucji zamawiającej.

      64      Różnica ta może być jednakże uzasadniona obiektywnymi okolicznościami, takimi jak potrzeba przestrzegania zasady pewności
         prawa.

      65      Zasada ta stanowi część wspólnotowego porządku prawego (wyrok z dnia 21 września 1983 r. w sprawach połączonych od 205/82
         do 215/82 Deutsche Milchkontor i in., Rec. s. 2633, pkt 30) i obowiązuje wszelkie organy krajowe stosujące prawo wspólnotowe
         (zob. podobnie wyrok z dnia 27 września 1979 r. w sprawie 230/78 Eridania‑Zuccherifici nazionali i Società italiana per l’industria
         degli zuccheri, Rec. s. 2749, pkt 31).

      66      W tym zakresie w kontekście takim jak występujący w sporze przed sądem krajowym należy uwzględnić trzy grupy elementów.

      67      W pierwszej kolejności dyrektywa 2003/55 nie przewiduje uchylenia istniejących koncesji na dystrybucję gazu.

      68      W drugiej kolejności z postanowienia odsyłającego wynika, że koncesja udzielona w roku 1984 powinna obowiązywać do roku 2029.
         Zatem jej wcześniejsze rozwiązanie na podstawie dekretu z mocą ustawy 273/2005, które może prowadzić do konieczności udzielenia
         przez Comune di Rodengo Saiano nowej koncesji w trybie przetargu, zmierza w kierunku większego poszanowania prawa wspólnotowego.

      69      W trzeciej kolejności zasada pewności prawa wymaga w szczególności, by przepisy prawa były jasne, precyzyjne i przewidywalne
         co do ich skutków, w szczególności gdy mogą mieć skutki niekorzystne dla jednostek i przedsiębiorstw (zob. podobnie wyrok
         z dnia 7 czerwca 2005 r. w sprawie C‑17/03 VEMW i in., Zb.Orz. s. I‑4983, pkt 80 i przywołane tam orzecznictwo).

      70      W tym świetle należy stwierdzić, że koncesja będąca przedmiotem sprawy przed sądem krajowym została udzielona w roku 1984,
         w okresie gdy Trybunał nie orzekł jeszcze, iż w świetle pierwotnego prawa wspólnotowego umowy o pewnym znaczeniu transgranicznym
         mogą podlegać obowiązkom w zakresie przejrzystości w okolicznościach wskazanych w pkt 59 i 60 niniejszego wyroku.

      71      W tych okolicznościach i bez potrzeby rozpatrywania zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań zasada pewności prawa nie tylko
         zezwala, lecz również wymaga, by rozwiązaniu takiej koncesji towarzyszył okres przejściowy pozwalający kontrahentom na rozwiązanie
         ich stosunków umownych na warunkach, które mogą być zaakceptowane zarówno z punktu widzenia wymogów usługi publicznej, jak
         i z punktu widzenia ekonomicznego.

      72      Do sądu krajowego należy dokonanie oceny, czy w szczególności przedłużenie okresu przejściowego, dokonane na mocy uregulowania
         takiego jak będące przedmiotem sprawy przed sądem krajowym, może zostać uznane za niezbędne dla przestrzegania zasady pewności
         prawa.

      73      Na pierwsze i drugie pytanie należy zatem odpowiedzieć w ten sposób, że art. 43 WE, 49 WE i 86 ust. 1 WE nie stoją na przeszkodzie
         temu, by przepisy państwa członkowskiego takie jak będące przedmiotem sporu przed sądem krajowym wprowadziły przedłużenie,
         na wskazanych w nich warunkach, okresu przejściowego, z upływem którego następuje wcześniejsze rozwiązanie koncesji na dystrybucję
         gazu ziemnego, takiej jak rozpatrywana przed sądem krajowym, w zakresie w jakim przedłużenie takie można uznać za niezbędne
         do umożliwienia kontrahentom rozwiązania ich stosunków umownych na warunkach, które mogą być zaakceptowane zarówno z punktu
         widzenia wymogów usługi publicznej, jak i z punktu widzenia ekonomicznego.

       W przedmiocie kosztów
      74      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:
      1)      Dyrektywa 2003/55 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu
            ziemnego i uchylająca dyrektywę 98/30/WE nie stoi na przeszkodzie temu, by przepisy państwa członkowskiego takie jak będące
            przedmiotem sporu przed sądem krajowym wprowadziły przedłużenie, na wskazanych w nich warunkach, okresu przejściowego, z upływem
            którego następuje wcześniejsze rozwiązanie koncesji na dystrybucję gazu ziemnego takiej jak rozpatrywana przed sądem krajowym.
            W tych okolicznościach należy stwierdzić, że również art. 10 WE i zasada proporcjonalności nie stoją na przeszkodzie takiemu
            uregulowaniu.
      2)      Artykuły 43 WE, 49 WE i 86 ust. 1 WE nie stoją na przeszkodzie temu, by przepisy państwa członkowskiego takie jak będące przedmiotem
            sporu przed sądem krajowym wprowadziły przedłużenie, na wskazanych w nich warunkach, okresu przejściowego, z upływem którego
            następuje wcześniejsze rozwiązanie koncesji na dystrybucję gazu ziemnego takiej jak rozpatrywana przed sądem krajowym, w zakresie
            w jakim przedłużenie takie można uznać za niezbędne do umożliwienia kontrahentom rozwiązania ich stosunków umownych na warunkach,
            które mogą być zaakceptowane zarówno z punktu widzenia wymogów usługi publicznej, jak i z punktu widzenia ekonomicznego.
      Podpisy
      * Język postępowania: włoski.


Wyrok Sądu (dziewiąta izba) z dnia 2 lutego 2017 r.#Marcas Costa Brava, SL przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej.#Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Cremcaffé by Julius Meinl – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy café crem – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009.#Sprawa T-689/15.