title: Sprawa T-548/14: Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2014 r. – Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/69

         Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2014 r. – Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-548/14)
   2014/C 315/114
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, Abogado del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności decyzji z dnia 15 maja 2014 r. stwierdzającej, że w konkretnym przypadku umorzenie należności celnych przywozowych jest dla określonej kwoty uzasadnione, a dla innej kwoty nie jest uzasadnione (świadectwo REM 03/2013) oraz

               —

               obciążenie kosztami pozwanej instytucji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 220 ust. 2 lit. b) akapit piąty rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, s. 1)

                           —

                           W tej kwestii strona skarżąca podnosi, że zawiadomienie dla importerów opublikowane w dniu 21 maja 2010 r. odnosi się wyłącznie do przywozu przetworzonego tuńczyka z Kolumbii i Salwadoru, z pominięciem Ekwadoru i że zawiera ogólną wzmiankę o niemożności wykluczenia w innych państwach nieprawidłowości dotyczących kumulacji pochodzenia. Opublikowane zawiadomienie spełnia uprzednie wymogi każdego zawiadomienia w odniesieniu do Kolumbii i Salwadoru, jego skutki nie mogą być jednak dowolnie rozszerzane na inne państwa z tego jedynie powodu, że zawiera ono ogólną wzmiankę o samej możliwości istnienia nieprawidłowości.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 239 Wspólnotowego kodeksu celnego

                           —

                           W tej kwestii strona skarżąca podnosi, że w niniejszej sprawie cały proces uzyskiwania świadectwa pochodzenia toczy się zgodnie z przepisami ustanowionymi w tym celu przez właściwe organy, które nieprawidłowo stosują prawo i nie dopełniają swoich obowiązków w dziedzinie wydawania świadectw i kontroli właściwego funkcjonowania systemu. Ponadto jest to działanie trwałe, które przyczynia się do stwarzania uzasadnionych oczekiwań po stronie podmiotów gospodarczych. W tym stanie rzeczy spełnione są wymogi do uznania, że ma miejsce sytuacja szczególna w ramach systemów preferencyjnych.

               3.

               Zarzut, trzeci dotyczący naruszenia art. 220 ust. 2 lit. b) akapit piąty Wspólnotowego kodeksu celnego w związku z regułą kumulacji regionalnej z rozporządzenia wykonawczego

                           —

                           W tej kwestii strona skarżąca twierdzi, że skoro przynależność do tego samego ugrupowania regionalnego wiąże się bezpośrednio z regułą kumulacji regionalnej, a zawiadomienie obejmuje kumulację w ogólnej wzmiance o możliwych nieprawidłowościach, w żadnym wypadku nie może wpływać na możliwość powoływania się na dobrą wiarę w odniesieniu do transakcji, w których nie była stosowana reguła kumulacji, z państwami, których dotyczy zawiadomienie. W tym przypadku ograniczenie nie może być stosowane do przywozów, w których nie występują towary pochodzące z Kolumbii i Salwadoru.


title: Sprawa T-273/11: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2011 r. — Régie Networks i NRJ Global przeciwko Komisji

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/27

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2011 r. — Régie Networks i NRJ Global przeciwko Komisji
   (Sprawa T-273/11)
   2011/C 226/55
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Régie Networks (Lion, Francja) i NRJ Global (Paryż, Francja) (przedstawiciele: B. Geneste i C. Vannini, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżący wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 6483 wersja ostateczna z dnia 29 września 2010 r. w sprawie programu pomocy C 4/09 (ex N 679/97) wdrożonego przez Francję na rzecz radiofonii (Dz.U. L 61, s. 22);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnoszą sześć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia powagi rzeczy osądzonej w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2008 r. w sprawie C-333/07, ze względu na niezastosowanie się przez Komisję do istotnych punktów uzasadnienia i sentencji tego wyroku, poprzez nieuwzględnienie — przy ponownym badaniu rachunkowości programu pomocy, którego dotyczy zaskarżona decyzja — sposobu finansowania tego programu wskazanego jej przez Trybunał.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy błędnego zastosowania prawa w motywach zaskarżonej decyzji, ponieważ Komisja sztucznie oddzieliła niezgodny z prawem sposób finansowania od odnośnego programu pomocy, mimo że w decyzji z dnia 16 września 2009 r. w sprawie wszczęcia postępowania kontradyktoryjnego oświadczyła, że konsekwencją niezgodności opłaty z prawem jest bezwzględna i natychmiastowa niezgodność z prawem tego programu pomocy jako całości.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasad traktatu odnoszących się swobody świadczenia usług, w zakresie w jakim stwierdzona zostałaby niezgodność z prawem opłaty przeznaczonej na finansowanie tego programu pomocy ze względu na sprzeczność jej podstawy terytorialnej z zasadą swobody świadczenia usług. Skarżący podnoszą, że częściowy zwrot, nakazany zaskarżoną decyzją, w żadnym wypadku nie może zmienić charakteru odnośnego programu pomocy i z mocą wsteczną uczynić go zgodnym z traktatem.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczy niedostatecznego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, ponieważ Komisja nie wyjaśniła, w jaki sposób określone w niej warunki miałyby uczynić program pomocy zgodnym z rynkiem wewnętrznym pomimo stwierdzenia niezgodności sposobu finansowania.

               5)

               Zarzut piąty dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności, gdyż skarżący podnoszą, że postanawiając uznać program pomocy za zgodny z wewnętrznym rynkiem i nałożyć warunki z mocą wsteczną — zamiast po prostu stwierdzić niezgodność tego programu przy jednoczesnym zwolnieniu Republiki Francuskiej z obowiązku odzyskania pomocy od beneficjentów — Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności.

               6)

               Zarzut szósty dotyczy nadużycia proceduralnego i naruszenia art. 7 rozporządzenia (WE) nr 659/1999, ponieważ Komisja, po przeprowadzeniu formalnego postępowania wyjaśniającego, wydała decyzję warunkową, pomimo że nie tylko nie zostały rozwiane jej wątpliwości co do zgodności programu pomocy z rynkiem wewnętrznym, ale — co więcej — przekonała się ona o niezgodności tego programu z rynkiem wewnętrznym. Według skarżących Komisja naruszyła postanowienia rozporządzenia nr 569/1999 i tym samym popełniła nadużycie proceduralne.


title: Sprawa T-96/05: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2005 r. przez spółkę Monte di Massima s.a.s. di Pruneddu Leonardo & C. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/26

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2005 r. przez spółkę Monte di Massima s.a.s. di Pruneddu Leonardo & C. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa T-96/05)
   (2005/C 115/49)
   Język sporządzenia skargi: włoski
   W dniu 16 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnoty Europejskiej wpłynęła skarga spółki Monte di Massima s.a.s. di Pruneddu Leonardo & C., reprezentowanej przez adwokatów Ennia Masu i Paolę Alessandrę E. Pittalis, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego.
   Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była spółka J. M. HÖFFELE INTERNATIONALE HANDELSGESELLSCHAFT.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               1)

               stwierdzenie, że decyzja Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego w Alicante z dnia 24 listopada 2004 r. została wydana z naruszeniem przepisu art. 15 ust. 2 lit. a) rozporządzenia wspólnotowego nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego;

               2)

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Skarżąca.

               Wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem niniejszego postępowania:

               Graficzny znak towarowy „Valle della Luna” — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 2.029.726 dla towarów z klasy 32 (Wody, syropy, piwa i napoje bezalkoholowe).

               Uprawniony do znaku towarowego lub oznaczenia odróżniającego powoływanego w postępowaniu w sprawie sprzeciwu:

               J. M. HÖFFELE INTERNATIONALE HANDELSGESELLSCHAFT

               Znak towarowy lub oznaczenie odróżniające powoływane w postępowaniu w sprawie sprzeciwu:

               Niemiecki znak słowny „VALLE DELLA LUNA”, dla towarów z klasy 33 (wina).

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Oddalenie sprzeciwu.

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Uwzględnienie odwołania.

               Zarzuty podnoszone w treści sprzeciwu:

               Naruszenie przepisu art. 15 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-77/11: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 września 2013 r. — Rada Unii Europejskiej przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (Skarga o stwierdzenie nieważności — Ostateczne przyjęcie budżetu ogólnego Unii na rok budżetowy 2011 — Akt przewodniczącego Parlamentu stwierdzający owo ostateczne przyjęcie — Artykuł 314 ust. 9 TFUE — Ustanowienie przez Parlament i Radę rocznego budżetu Unii — Artykuł 314 akapit pierwszy TFUE — Zasada równowagi instytucjonalnej — Zasada podziału uprawnień — Obowiązek lojalnej współpracy — Przestrzeganie istotnych wymogów formalnych)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 września 2013 r. — Rada Unii Europejskiej przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa C-77/11) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Ostateczne przyjęcie budżetu ogólnego Unii na rok budżetowy 2011 - Akt przewodniczącego Parlamentu stwierdzający owo ostateczne przyjęcie - Artykuł 314 ust. 9 TFUE - Ustanowienie przez Parlament i Radę rocznego budżetu Unii - Artykuł 314 akapit pierwszy TFUE - Zasada równowagi instytucjonalnej - Zasada podziału uprawnień - Obowiązek lojalnej współpracy - Przestrzeganie istotnych wymogów formalnych)
   2013/C 325/02
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: G. Maganza i M. Vitsentzatos, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: C. Pennera i R. Passos, a także D. Gauci i R. Crowe, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt przewodniczącego Parlamentu Europejskiego z dnia 14 grudnia 2010 r. ustanawiający roczny budżet Unii na rok budżetowy 2011 — Wybór podstawy prawnej — Niezgodność tego nietypowego aktu, niebędącego aktem ustawodawczym, z nową procedurą budżetową ustanowioną w TFUE — Naruszenie równowagi instytucjonalnej — Naruszenie zasady podziału uprawnień oraz obowiązku lojalnej współpracy — Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych — Czasowe utrzymanie skutków budżetu

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 120 z 16.4.2011.


title: Sprawa T-193/07: Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2007 r. — Górażdże Cement przeciwko Komisji

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/36

         Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2007 r. — Górażdże Cement przeciwko Komisji
   (Sprawa T-193/07)
   (2007/C 170/70)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Górażdże Cement S.A. (Chorula, Polska) (przedstawiciele: R. Forbes, Solicitor i adwokat P. Muñiz)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca podnosi pięć zarzutów, na podstawie których należy stwierdzić nieważność decyzji Komisji z dnia 26 marca 2007 r. odrzucającej krajowy plan rozdzielania pozwoleń na emisje gazów cieplarnianych (zwany dalej „KPR”), notyfikowanego przez Polskę zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1) (zwanej dalej „dyrektywą”):

               a)

               skarżąca twierdzi, ze zaskarżona decyzja narusza art. 9 ust. 3 dyrektywy, ponieważ decyzja odmowna winna była zostać podjęta w terminie trzech miesięcy od notyfikacji KPR. Skarżąca powołuje się następnie na uzasadnione oczekiwania, że ewentualna decyzja odmowna zostanie przyjęta w terminie trzech miesięcy, oraz że KPR powinien był zostać uznany za przyjęty z upływem tego terminu;

               b)

               skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z art. 9 ust. 3 i art. 11 ust. 2 dyrektywy, jako że ogranicza rodzaje zmian, jakie może zgłosić zainteresowane państwo członkowskie, oraz w szczególności ponieważ wyłącza ona możliwość zmian co do ilości przydziałów. W opinii skarżącej dyrektywa natomiast nie ogranicza swobody państw członkowskich w zakresie proponowanych zmian;

               c)

               zdaniem skarżącej w zaskarżonej decyzji Komisja wchodzi w zakres kompetencji państwa członkowskiego, w rzeczywistości jednostronnie decydując o ostatecznej treści KPR. Stanowi to naruszenie podziału kompetencji z art. 9 i art. 11 dyrektywy, jak i art. 10 WE stanowiącego zasadę lojalnej współpracy;

               d)

               ponadto skarżąca podnosi, ze nie opierając się na najbardziej reprezentatywnych danych dotyczących emisji, zaskarżona decyzja błędnie stosuje kryteria nr 2 i 3 załącznika III do dyrektywy, co doprowadziło do błędnej oceny faktów;

               e)

               wreszcie skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 30 ust. 2 lit. i) i kryterium nr 1 załącznika III do dyrektywy, nie biorąc pod uwagę szczególnej sytuacji Polski jako nowego państwa członkowskiego i nakładając na nią bardziej rygorystyczne zobowiązania niż wynikające z Protokołu z Kyoto.

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie i zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, str. 32).


title: Sprawa T-145/17 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 marca 2017 r. – Kanyama/Rada (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Środki ograniczające — Demokratyczna Republika Konga — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/26

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 marca 2017 r. – Kanyama/Rada
   (Sprawa T-145/17 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Środki ograniczające - Demokratyczna Republika Konga - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2017/C 178/38)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Célestin Kanyama (La Gombe, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: O. Okito i A. Ouannès, avocats)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot

   Wniosek złożony na podstawie art. 278 i 279 TFUE i mający na celu zawieszenie wykonania rozporządzenia Rady (UE) 2016/2230 z dnia 12 grudnia 2016 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1183/2005 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2016, L 336 I, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-179/11: Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2011 r. — Sport Eybl & Sports Experts przeciwko OHIM — Seven (SEVEN SUMMITS)

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/27

         Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2011 r. — Sport Eybl & Sports Experts przeciwko OHIM — Seven (SEVEN SUMMITS)
   (Sprawa T-179/11)
   2011/C 152/48
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sport Eybl & Sports Experts GmbH (Wels, Austria) (przedstawiciel: adwokat S. Fürst)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Seven SpA (Leinì, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 stycznia 2011 r. w sprawie R 364/2010-4;

               —

               obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „SEVEN SUMMITS” w kolorach niebieskim i czerwonym między innymi dla towarów z klasy 18 — zgłoszenie nr 6307243

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Seven SpA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 3489234 „Seven” dla towarów z klas 16 i 18; graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 4783866 „7Seven” dla towarów z klas 16 i 18

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie ustaliła istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


title: Skład wielkiej izby

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/4

      Skład wielkiej izby
      (2010/C 288/06)
      W dniu 14 września 2010 r. Sąd postanowił, że w okresie od dnia 20 września 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2013 r. trzynastoma sędziami, z których złożona jest zgodnie z art. 10 § 1 regulaminu postępowania wielka izba są prezes Sądu, siedmiu prezesów izb, które nie rozpatrują sprawy oraz sędziowie izby w składzie powiększonym, którzy zasiadaliby w składzie rozpatrującym daną sprawę gdyby została ona przydzielona izbie złożonej z pięciu sędziów.


title: Sprawa T-523/12: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2012 r. — Rani Refreshments przeciwko OHIM — Global-Invest Bartosz Turek (Sani)

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/23

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2012 r. — Rani Refreshments przeciwko OHIM — Global-Invest Bartosz Turek (Sani)
   (Sprawa T-523/12)
   2013/C 32/36
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rani Refreshments FZCO (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciel: M. Chapple, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Global-Invest Bartosz Turek (Poczesna, Polska)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 września 2012 r. w sprawie R 236/2012-4; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku ze skargą i orzeczeniem Sądu.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Global-Invest Bartosz Turek

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „Sani” w kolorach zielonym, seledynowym i białym dla, między innymi, towarów z klas 29, 30 i 32 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9087479

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny wspólnotowy znak towarowy „Rani” w kolorach zielonym, białym, czarnym i niebieskim zarejestrowany pod nr. 2587244 dla towarów z klasy 32; graficzny wspólnotowy znak towarowy „Rani” w kolorach niebieskim i białym zarejestrowany pod nr. 4005211 dla towarów z klas 29 i 30; graficzny wspólnotowy znak towarowy „RANI FLOAT” w kolorach niebieskim i białym zarejestrowany pod nr. 2587293 dla towarów z klasy 32; graficzny wspólnotowy znak towarowy „Rani” w kolorach pomarańczowym, żółtym, czarnym, białym, czerwonym, różowym, niebieskim i zielonym zarejestrowany pod nr. 2587269 dla towarów z klas 16, 21 i 32; graficzny znak towarowy „rani” zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie pod nr. 1239206 dla towarów z klasy 32

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-447/09: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht — Niemcy) — Reinhard Prigge, Michael Fromm, Volker Lambach przeciwko Deutsche Lufthansa AG (Dyrektywa 2000/78/WE — Artykuł 2 ust. 5, art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 — Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek — Piloci linii lotniczych — Układ zbiorowy pracy — Klauzula przewidująca automatyczne ustanie umowy wraz z ukończeniem przez pracownika 60. roku życia)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht — Niemcy) — Reinhard Prigge, Michael Fromm, Volker Lambach przeciwko Deutsche Lufthansa AG
   (Sprawa C-447/09) (1)

   (Dyrektywa 2000/78/WE - Artykuł 2 ust. 5, art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 - Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek - Piloci linii lotniczych - Układ zbiorowy pracy - Klauzula przewidująca automatyczne ustanie umowy wraz z ukończeniem przez pracownika 60. roku życia)
   2011/C 319/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesarbeitsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Reinhard Prigge, Michael Fromm, Volker Lambach

      Strona pozwana: Deutsche Lufthansa AG

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesarbeitsgericht — Wykładnia art. 2 ust. 5, art. 4 ust. 1 lub art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16) — Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek — Zgodność z tym uregulowaniem układu zbiorowego przewidującego, ze względów związanych z zagwarantowaniem bezpieczeństwa lotów, że umowa o pracę z pilotem ustaje automatycznie z chwilą upływu miesiąca, w którym ukończył on 60. rok życia

      Sentencja

   Wykładni art. 2 ust. 5 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy dokonywać w ten sposób, że państwa członkowskie mogą, w drodze przepisów upoważniających, zezwolić partnerom społecznym na przyjmowanie środków w rozumieniu art. 2 ust. 5 dyrektywy 2000/78 w dziedzinach wskazanych w tym przepisie, a objętych układami zbiorowymi pracy, pod warunkiem że te przepisy upoważniające będą wystarczająco precyzyjne, by zagwarantować, że rzeczone środki będą spełniać wymogi z art. 2 ust. 5. Środek taki jak w sprawie przed sądem krajowym, który ustala na 60 lat granicę wieku, poczynając od którego piloci nie mogą dłużej wykonywać działalności zawodowej, nie jest środkiem niezbędnym dla bezpieczeństwa publicznego i dla ochrony zdrowia w rozumieniu rzeczonego art. 2 ust. 5.
   Wykładni art. 4 ust. 1 dyrektywy 2000/78 należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by klauzula układu zbiorowego pracy, taka jak w sporze przed sądem krajowym, ustalała na 60 lat granicę wieku, poczynając od którego piloci zostają uznani za nieposiadających już zdolności fizycznych potrzebnych do wykonywania ich działalności zawodowej, podczas gdy uregulowania krajowe i międzynarodowe ustalają ten wiek na 65 lat.
   Wykładni art. 6 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2000/78 należy dokonywać w ten sposób, że bezpieczeństwo lotów nie stanowi zgodnego z prawem celu w rozumieniu tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawy połączone T-428/07 i T-455/07: Wyrok Sądu z dnia 17 czerwca 2010 r. — CEVA przeciwko Komisji (Klauzula arbitrażowa — Umowy zawarte w ramach szczegółowego programu w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji w dziedzinie „Jakość życia i gospodarowanie żywymi zasobami (1998-2002)” — Projekty Seahealth i Biopal — Noty obciążeniowe — Wnioski o stwierdzenie nieważności — Zmiana kwalifikacji skarg — Dopuszczalność — Zasada kontradyktoryjności i prawo do obrony — Odzyskanie w całości udziału finansowego przekazanego przez Unię Europejską — Poważne nieprawidłowości finansowe)

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/33

         Wyrok Sądu z dnia 17 czerwca 2010 r. — CEVA przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-428/07 i T-455/07) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Umowy zawarte w ramach szczegółowego programu w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji w dziedzinie „Jakość życia i gospodarowanie żywymi zasobami (1998-2002)” - Projekty Seahealth i Biopal - Noty obciążeniowe - Wnioski o stwierdzenie nieważności - Zmiana kwalifikacji skarg - Dopuszczalność - Zasada kontradyktoryjności i prawo do obrony - Odzyskanie w całości udziału finansowego przekazanego przez Unię Europejską - Poważne nieprawidłowości finansowe)
   2010/C 209/47
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Centre d’étude et de valorisation des algues SA (CEVA) (Pleubian, Francja) (przedstawiciel: J.-M. Peyrical, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo L. Escobar Guerrero i W. Roels, następnie W. Roels, pełnomocnicy, wspomagani przez E. Bouttiera, avocat)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności, w sprawie T-428/07, noty obciążeniowej nr 3240908670 z dnia 20 września 2007 r., dotyczącej projektu Seahealth, a w sprawie T-455/07, noty obciążeniowej nr 3240909271 z dnia 4 października 2007 r., dotyczącej umowy Biopal, oraz o nakazanie Komisji zwrotu sum z tytułu powyższych not obciążeniowych na rzecz CEVA.

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone

               2)

               Każda ze stron pokrywa połowę własnych kosztów oraz połowę kosztów poniesionych przez stronę przeciwną.

      (1)  Dz.U. C 22 z 26.1.2008.


title: Sprawa C-378/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Bundesagentur für Arbeit – Familienkasse Sachsen/Tomisław Trapkowski (Odesłanie prejudycjalne — Zabezpieczenie społeczne — Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 — Artykuł 67 — Rozporządzenie (WE) nr 987/2009 — Artykuł 60 ust. 1 — Przyznanie świadczeń rodzinnych w wypadku rozwodu — Pojęcie „osoby zainteresowanej” — Przepisy państwa członkowskiego przewidujące przyznanie dodatków rodzinnych rodzicowi, który przyjął dziecko do swego gospodarstwa domowego — Zamieszkiwanie przez tego rodzica w innym państwie członkowskim — Niezłożenie przez tego rodzica wniosku o przyznanie dodatków rodzinnych — Ewentualne prawo drugiego rodzica do złożenia wniosku o przyznanie dodatków rodzinnych)

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Bundesagentur für Arbeit – Familienkasse Sachsen/Tomisław Trapkowski
   (Sprawa C-378/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Artykuł 67 - Rozporządzenie (WE) nr 987/2009 - Artykuł 60 ust. 1 - Przyznanie świadczeń rodzinnych w wypadku rozwodu - Pojęcie „osoby zainteresowanej” - Przepisy państwa członkowskiego przewidujące przyznanie dodatków rodzinnych rodzicowi, który przyjął dziecko do swego gospodarstwa domowego - Zamieszkiwanie przez tego rodzica w innym państwie członkowskim - Niezłożenie przez tego rodzica wniosku o przyznanie dodatków rodzinnych - Ewentualne prawo drugiego rodzica do złożenia wniosku o przyznanie dodatków rodzinnych))
   (2015/C 414/11)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bundesagentur für Arbeit – Familienkasse Sachsen

      Strona pozwana: Tomisław Trapkowski

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 60 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego należy dokonywać w ten sposób, że przewidziana w tym przepisie fikcja może prowadzić do przyznania prawa do świadczeń rodzinnych osobie niemającej miejsca zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego właściwego do wypłaty tych świadczeń, w sytuacji gdy zostały spełnione wszystkie inne przesłanki do przyznania tych świadczeń, przewidziane w prawie krajowym, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

               2)

               Wykładni art. 60 ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia nr 987/2009 należy dokonywać w ten sposób, że nie oznacza on, iż rodzic dziecka, na którego rzecz przyznawane są świadczenia rodzinne, mieszkający w państwie członkowskim zobowiązanym do wypłaty tych świadczeń, powinien uzyskać prawo do tych świadczeń z uwagi na to, że zamieszkujący w innym państwie członkowskim drugi rodzic nie złożył wniosku o przyznanie świadczeń rodzinnych.

      (1)  Dz.U. C 395 z 10.11.2014.


title: Sprawa C-297/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2006/12/WE — Artykuły 4 i 5 — Gospodarowanie odpadami — Plan gospodarowania — Odpowiednia zintegrowana sieć urządzeń do unieszkodliwiania odpadów — Niebezpieczeństwo dla zdrowia ludzi lub środowiska naturalnego — Siła wyższa — Zakłócenia porządku publicznego — Przestępczość zorganizowana)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-297/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2006/12/WE - Artykuły 4 i 5 - Gospodarowanie odpadami - Plan gospodarowania - Odpowiednia zintegrowana sieć urządzeń do unieszkodliwiania odpadów - Niebezpieczeństwo dla zdrowia ludzi lub środowiska naturalnego - Siła wyższa - Zakłócenia porządku publicznego - Przestępczość zorganizowana)
   2010/C 113/11
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Zadra, D. Recchia i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, i G. Aiello, avvocato dello Stato)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: S. Ossowski, pełnomocnik, i K. Bacon, barrister)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 4 i 5 dyrektywy 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów (Dz.U. L 114, s. 9) — Region Kampania

      Sentencja

               1)

               Nie podejmując w odniesieniu do regionu Kampania wszelkich środków niezbędnych dla zapewnienia odzyskiwania lub unieszkodliwiania odpadów bez zagrażania zdrowiu ludzkiemu i bez szkodzenia środowisku, a w szczególności nie tworząc odpowiedniej zintegrowanej sieci urządzeń do unieszkodliwiania odpadów, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 i 5 dyrektywy 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa C-264/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 29 lutego 2016 r. w sprawie T-267/12, Deutsche Bahn AG i in./Komisja Europejska, wniesione w dniu 12 maja 2016 r. przez spółki Deutsche Bahn AG, Schenker AG, Schenker China Ltd i Schenker International (H.K.) Ltd

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/25

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 29 lutego 2016 r. w sprawie T-267/12, Deutsche Bahn AG i in./Komisja Europejska, wniesione w dniu 12 maja 2016 r. przez spółki Deutsche Bahn AG, Schenker AG, Schenker China Ltd i Schenker International (H.K.) Ltd
   (Sprawa C-264/16 P)
   (2016/C 243/26)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Deutsche Bahn AG, Schenker AG, Schenker China Ltd i Schenker International (H.K.) Ltd (przedstawiciele: F. Montag, Rechtsanwalt, F. Hoseinian, avocat, M. Eisenbarth, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 29 lutego 2016 r. w sprawie T-267/12, Deutsche Bahn AG i in./Komisja;

               —

               stwierdzenie nieważności art.1 ust. 2 lit. g), art. 1 ust. 3 lit. a), art. 1 ust. 3 lit. b) i art. 1 ust. 4 lit. h) decyzji Komisji z dnia 28 marca 2012 r. w sprawie COMP/39462 – Usługi spedycyjne (zwanej dalej „sporną decyzją”) lub, ewentualnie, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               —

               uchylenie lub, ewentualnie, obniżenie grzywien nałożonych w art. 2 ust. 2 lit. g), art. 2 ust. 3 lit. a), art. 2 ust. 3 lit. b) i art. 2 ust. 4 lit. h) spornej decyzji lub, ewentualnie, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszące odwołanie podnoszą pięć zarzutów:

               1.

               Sąd naruszył prawo, uznając, że Komisja była uprawniona do oparcia się na złożonym przez spółkę Deutsche Post wniosku o zwolnienie z grzywny, że zasada zakazująca podwójnej reprezentacji nie została naruszona i że Komisja nie była zobowiązana do zbadania, czy zasada ta nie została ewentualnie naruszona.

               2.

               Sąd naruszył prawo, interpretując art. 1 rozporządzenia nr 141/62 (1) w ten sposób, że nie ma on zastosowania do zachowań dotyczących „systemu oczywiście wcześniejszego”.

               3.

               Sąd naruszył prawo, uznając, że Komisja nie naruszyła art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zasady dobrej administracji i obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 296 TFUE, gdy postanowił, że The Brink’s Company nie zostanie obciążona odpowiedzialnością solidarną wraz ze spółką Schenker China Ltd. [będącą następcą prawnym spółki BAX Global (China) Co. Ltd.] za zachowania dotyczące „chińskiego czynnika dostosowania walut”.

               4.

               Sąd naruszył prawo, przeinaczając treść spornej decyzji, przekraczając zakres uprawnień przyznanych mu na mocy art. 264 TFUE i nie wyważając wchodzących w grę interesów w ramach stosowania zasady proporcjonalności, gdy uznał, że przy obliczaniu grzywien Komisja nie naruszyła art. 23 rozporządzenia nr 1/2003 (2), zasady proporcjonalności ani zasady współmierności kary do naruszenia.

               5.

               Sąd naruszył prawo, potwierdzając stawki obniżek zastosowane przez Komisję na podstawie komunikatu w sprawie współpracy z 2006 r. (3). Sąd przeinaczył treść spornej decyzji i naruszył prawo skarżących do sprawiedliwego procesu.

      (1)  EWG: Rozporządzenie Rady nr 141 w sprawie niestosowania rozporządzenia nr 17 do sektora transportu (Dz.U. 1962, 124, s. 2751).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).

      (3)  Obwieszczenie Komisji w sprawie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych (Dz.U. 2006, C 298, s. 17).


title: Sprawa T-643/16: Skarga wniesiona w dniu 11 września 2016 r. – Gamaa Islamya Egypte/Rada

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/50

         Skarga wniesiona w dniu 11 września 2016 r. – Gamaa Islamya Egypte/Rada
   (Sprawa T-643/16)
   (2016/C 419/66)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Gamaa Islamya Egypte (Egipt) (przedstawiciel: adwokat L. Glock)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2016/1136 z dnia 12 lipca 2016 r. w sprawie aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu oraz uchylenia decyzji (WPZiB) 2015/2430 (Dz.U. L 188z dnia 13.7.2016, s. 21 ) w zakresie, w jakim dotyczy ona Gamaa Islamya Egypte;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/1127 z dnia 12 lipca 2016 r. w sprawie wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2425 (Dz.U. L 188 z dnia 13.7.2016, s. 1) w zakresie, w jakim dotyczy ono Gamaa Islamya Egypte;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 1 ust. 5 wspólnego stanowiska Rady z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu (2001/931/WPZiB; Dz.U. 2001, L 344, s. 93; zwanego dalej „wspólnym stanowiskiem 2001/931”).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący błędów, jakie Rada miała popełnić w przedmiocie prawdziwości faktów zarzucanych stronie skarżącej.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący błędu Rady w ocenie co do charakteru „grupy terrorystycznej” strony skarżącej.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 1 ust. 6 wspólnego stanowiska 2001/931.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczący braku uwierzytelnienia przedstawienia uzasadnienia.


title: Sprawa T-482/10: Postanowienie Sądu z dnia 11 kwietnia 2011 r. — Département du Gers przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Środowisko naturalne i ochrona zdrowia ludzi — Genetycznie zmodyfikowana żywność i pasza — Akt niedotyczący skarżącego indywidualnie — Niedopuszczalność)

text:
               11.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 173/12

         Postanowienie Sądu z dnia 11 kwietnia 2011 r. — Département du Gers przeciwko Komisji
   (Sprawa T-482/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Środowisko naturalne i ochrona zdrowia ludzi - Genetycznie zmodyfikowana żywność i pasza - Akt niedotyczący skarżącego indywidualnie - Niedopuszczalność)
   2011/C 173/27
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Département du Gers (Francja) (przedstawiciele: S. Mabile i J.P. Mignard, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Bianchi i L. Pignataro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2010/432/UE z dnia 28 lipca 2010 r. zezwalającej na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę 1507x59122 (DAS-Ø15Ø7-1xDAS-59122-7), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych (Dz.U. L 202, s. 11).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Département du Gers pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie wniosków o dopuszczenie interwencji złożonych przez Parlament Europejski, Radę Unii, region Centre, region Pikardia, departament Haute-Garonne, region Bretania, region Poitou-Charentes, region Prowansja-Alpy-Wybrzeże Lazurowe, region Burgundia, region Midi-Pyrénées, region Owernia, region Pays de la Loire, region Rodan-Alpy, departament Côtes d’Armor, region Île de France i region Nord-Pas-de-Calais.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Sprawa C-475/08: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 3 grudnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/55/WE — Rynek wewnętrzny gazu ziemnego — Wyznaczenie w sposób ostateczny operatorów systemu — Decyzja zwalniająca główne elementy nowej infrastruktury gazowej ze stosowania niektórych przepisów tej dyrektywy — Obowiązki publikacji, konsultacji i zgłoszenia)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/14

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 3 grudnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-475/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/55/WE - Rynek wewnętrzny gazu ziemnego - Wyznaczenie w sposób ostateczny operatorów systemu - Decyzja zwalniająca główne elementy nowej infrastruktury gazowej ze stosowania niektórych przepisów tej dyrektywy - Obowiązki publikacji, konsultacji i zgłoszenia)
   2010/C 24/22
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Patakia et B. Schizma, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwu Belgii (Przedstawiciele: C. Pochet, pełnomocnik, J. Scalais i O. Vanhulst, avocats)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia wszystkich przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do art. 7, 11, 18 w związku z art. 25 ust. 2 oraz art. 22 ust. 3 lit. d) i e) oraz art. 22 ust. 4 dyrektywy 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE (Dz.U. L 176, s. 57) — Niewyznaczenie operatorów systemów przesyłowych i dystrybucyjnych skroplonego gazu ziemnego — Brak obowiązku publikacji decyzji wyłączającej spod zakresu stosowania dyrektywy główne elementy nowej infrastruktury gazowej — Brak obowiązku skonsultowania z innymi państwami członkowskimi lub innymi organami regulacyjnymi zainteresowanymi kwestią gazociągów międzystemowych łączących te infrastruktury

      Sentencja

               1)

               Nie wyznaczając w sposób ostateczny operatorów instalacji przesyłowych, magazynowych i skroplonego gazu ziemnego zgodnie z wymogami art. 7 dyrektywy 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE oraz nie dokonując transpozycji art. 22 ust. 3 lit. d) i e) i art. 22 ust. 4 tej dyrektywy, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tych przepisów.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 32 z 07.02.2009


title: Sprawa F-89/12: Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/33

      Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
      (Sprawa F-89/12)
      (2012/C 331/62)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: S. Rodrigues, A. Blot i A. Tymen, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Przedmiot i opis sporu

      Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o odmowie przeszeregowania skarżącej

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora Dyrekcji D w DG ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa wydanej w dniu 10 maja 2012 r. i przekazanej skarżącej pismem z dnia 11 maja 2012 r., oddalającej zażalenie skarżącej z dnia 25 stycznia 2012 r.;

                  —

                  w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 21 listopada 2011 r. o oddaleniu wniosku skarżącej z dnia 29 czerwca 2011 r.;

                  —

                  nakazanie stronie pozwanej, by podjęła środki naprawcze w celu przywrócenia przestrzegania, w odniesieniu do skarżącej, zasady równoważności karier;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-119/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu (Rumunia) w dniu 6 marca 2017 r. – Liviu Petru Lupean, Oana Andreea Lupean/OTP BAAK NYRT reprezentowany przez OTPBANK SA reprezentowany przez Sucursala Sibiu, OTP BAAK NYRT reprezentowany przez OTPBANK SA

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu (Rumunia) w dniu 6 marca 2017 r. – Liviu Petru Lupean, Oana Andreea Lupean/OTP BAAK NYRT reprezentowany przez OTPBANK SA reprezentowany przez Sucursala Sibiu, OTP BAAK NYRT reprezentowany przez OTPBANK SA
   (Sprawa C-119/17)
   (2017/C 178/08)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul Sibiu

      Strony

      Strona skarżąca: Liviu Petru Lupean, Oana Andreea Lupean

      Strona pozwana: OTP BAAK NYRT reprezentowany przez OTPBANK SA reprezentowany przez Sucursala Sibiu, OTP BAAK NYRT reprezentowany przez OTPBANK SA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 93/[1]3/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1), w związku z ogólną zasadą „in dubio pro consumer”, wynikającą z art. 5 ust. 1 zdanie drugie tej dyrektywy, i orzecznictwem Unii, należy interpretować w ten sposób, że warunki umowy kredytu bankowego:

                           —

                           które przyznają kredytobiorcy kwotę pieniężną wyrażoną w jednej walucie (walucie obcej) i zobowiązują go do jej spłaty w tej samej walucie (walucie obcej), lecz z okoliczności towarzyszących zawarciu i realizacji umowy kredytu wynika, że w rzeczywistości została udostępniona kwota w innej walucie oraz że waluta rozliczeniowa została zastosowana jedynie wirtualnie i do celów obliczenia kredytu;

                           —

                           które przenoszą całe ryzyko związane z oceną zewnętrznej i/lub wewnętrznej wartości waluty rozliczeniowej stosowanej wirtualnie (waluty obcej) na kredytobiorcę (konsumenta), pomimo iż otrzymał on inną walutę płatności, rzeczywiście wykorzystaną;

                           —

                           które nakładają zobowiązanie pieniężne na konsumenta do zapłaty, w ramach rat kredytowych, kwot wynikających z różnicy między ratami obliczonymi w walucie rozliczeniowej wirtualnie oferowanej kredytobiorcy a ratami obliczonymi w walucie płatności rzeczywiście wykorzystanej;

                           —

                           które nakładają zobowiązanie pieniężne na konsumenta do zapłaty, w ramach rat kredytowych, kwot wynikających z różnicy między ratami obliczonymi w walucie rozliczeniowej wirtualnie oferowanej kredytobiorcy a ratami obliczonymi w walucie płatności rzeczywiście wykorzystanej;

                     mogą być uznane za nieuczciwe?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na to pytanie, jakie kryteria jest zobowiązany zastosować sąd krajowy celem zbadania tego ewentualnie nieuczciwego charakteru w odniesieniu do sytuacji faktycznej opisanej w pierwszym pytaniu?

               3)

               Czy warunki opisane w pierwszym pytaniu mogą być uważane za niewchodzące w zakres głównego przedmiotu umowy kredytu?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993 L 95, s. 29).


title: Sprawa F-72/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 1 marca 2007 r. — Fardoom i Ashbrook przeciwko Komisji (Urzędnicy — Zwrot kosztów — Koszty wyjazdu służbowego — Odmowa wydania polecenia wyjazdu służbowego wnioskowanego w ramach działalności związkowej — Interes prawny — Niedopuszczalność)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/54

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 1 marca 2007 r. — Fardoom i Ashbrook przeciwko Komisji
   (Sprawa F-72/05) (1)

   (Urzędnicy - Zwrot kosztów - Koszty wyjazdu służbowego - Odmowa wydania polecenia wyjazdu służbowego wnioskowanego w ramach działalności związkowej - Interes prawny - Niedopuszczalność)
   (2007/C 82/114)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Mohammad Reza Fardoom (Roodt-sur-Syre, Luksemburg) i Michael Ashbrook (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciele: początkowo G. Bounéou i F. Frabetti, następnie F. Frabetti, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i V. Joris, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji Komisji o odmowie wydania polecenia wyjazdu służbowego, o które skarżący wnioskowali w ramach ich działalności związkowej.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Każda ze stron ponosi swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 229 z 17.9.2005, str. 37 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji pod nr T-291/05 i przekazana Sądowi do spraw Służby publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15 grudnia 2005 r.).


title: Sprawa C-534/12 P: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 5 grudnia 2013 r. — Luigi Marcuccio przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Skarga o wznowienie postępowania — Postanowienie Sądu Unii Europejskiej stwierdzające niedopuszczalność skargi — Zatrudnienie — Przeniesienie z urzędu z delegatury w Luandzie (Angola) do Brukseli (Belgia) — Decyzja w sprawie spakowania i przeprowadzki mienia osobistego skarżącego pod jego nieobecność — Skutki późniejszego wyroku Sądu)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/22

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 5 grudnia 2013 r. — Luigi Marcuccio przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-534/12 P) (1)

   (Odwołanie - Skarga o wznowienie postępowania - Postanowienie Sądu Unii Europejskiej stwierdzające niedopuszczalność skargi - Zatrudnienie - Przeniesienie z urzędu z delegatury w Luandzie (Angola) do Brukseli (Belgia) - Decyzja w sprawie spakowania i przeprowadzki mienia osobistego skarżącego pod jego nieobecność - Skutki późniejszego wyroku Sądu)
   2014/C 52/38
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) z dnia 11 września 2012 r. w sprawie T-241/03 REV Marcuccio przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił wniosek o wznowienie postępowania w przedmiocie postanowienia Sądu z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie T-241/03 Marcuccio przeciwko Komisji — Naruszenie art. 64 § 4 akapit pierwszy i art. 127 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem — Naruszenie art. 44 akapit 1 i 2 statutu Trybunału — Naruszenie art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Luigi Marcuccio zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 71 z 9.3.2013.


title: Sprawa T-210/12: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2012 r. — Viasat Broadcasting UK przeciwko Komisji

text:
               14.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/12

         Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2012 r. — Viasat Broadcasting UK przeciwko Komisji
   (Sprawa T-210/12)
   2012/C 209/20
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Viasat Broadcasting UK Ltd (West Drayton, Middlesex, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Kalsmose-Hjelmborg i M. Honoré, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 20 kwietnia 2011 r. w sprawie pomocy państwa C 19/09, jaką Dania zamierza przyznać w odniesieniu do restrukturacji TV 2 Danmark A/S;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, podnosząc co do istoty, że Komisja naruszyła prawo nie biorąc w swej analizie pod uwagę pomocy przyznanej TV 2 Danmark A/S za pośrednictwem 8 regionalnych stacji nadawczych TV 2.
   Skarżąca twierdzi w tym względzie, że programy przekazane bezpłatnie TV 2 Danmark A/S przez regionalne stacje nadawcze, które są finansowane za pomocą opłat licencyjnych, stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFEU. Dodatkowo przypomina ona, że zgodnie z powierzonym TV 2 Danmark A/S przez Ministra Kultury zadaniem z zakresu usługi publicznej TV 2 Danmark A/S należą się dochody z reklam pochodzące z „okienek reklamowych” w programach lokalnych.
   Skarżąca twierdzi następnie, że, nie biorąc pod uwagę pomocy państwa przyznanej TV 2 Danmark A/S za pośrednictwem regionalnych stacji nadawczych, pozwana nie przeanalizowała całego spektrum sytuacji finansowej, w jakiej się znajduje TV 2 Danmark A/S.
   Ze względu na to uchybienie skarżąca twierdzi, że cała przeprowadzona przez pozwaną ocean planu restrukturyzacyjnego została oparta na błędnych założeniach co do sytuacji finansowej, w jakiej się znajduje TV 2 Danmark A/S. Dlatego skarżąca twierdzi, że pozwana nie mogła twierdzić, że iż spełnione zostały warunki określone w jej własnych wytycznych (1).
   Skarżąca twierdzi wreszcie, że pozwana, dokonując oceny pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji TV 2 Danmark A/S, nie spełniła kryteriów ustalonych przez samą siebie w komunikacie Wytyczne wspólnotowe dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw oraz w art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE.

      (1)  Komunikat Komisji Wytyczne wspólnotowe dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz.U. 2004 C 244, s. 2)


title: Sprawa T-210/08: Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2011 r. — Verhuizingen Coppens przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek usług w zakresie przeprowadzek międzynarodowych w Belgii — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ustalanie cen — Podział rynku — Manipulowanie postępowaniami przetargowymi — Naruszenie jednolite i ciągłe — Ciężar dowodu)

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/25

         Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2011 r. — Verhuizingen Coppens przeciwko Komisji
   (Sprawa T-210/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek usług w zakresie przeprowadzek międzynarodowych w Belgii - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ustalanie cen - Podział rynku - Manipulowanie postępowaniami przetargowymi - Naruszenie jednolite i ciągłe - Ciężar dowodu)
   2011/C 226/50
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Verhuizingen Coppens NV (Bierbeek, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J. Stuyck i I. Buelens)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet i S. Noë, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2008) 926 wersja ostateczna z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.543 — Usługi w zakresie przeprowadzek międzynarodowych) a także, tytułem żądania ewentualnego, żądanie uchylenia lub obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 lit. i) oraz art. 2 lit. k) decyzji Komisji C (2008) 926 wersja ostateczna z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.543 — Usługi w zakresie przeprowadzek międzynarodowych).

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008


title: Sprawa T-114/11: Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2011 r. — Giordano przeciwko Komisji

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/23

         Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2011 r. — Giordano przeciwko Komisji
   (Sprawa T-114/11)
   2011/C 139/43
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Jean-François Giordano (Sète, Francja) (przedstawiciele: adwokaci D. Rigeade i J. Jeanjean)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że w następstwie przyjęcia przez Komisję rozporządzenia (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. Jean-François Giordano poniósł szkodę;

               —

               zasądzenie od Komisji odszkodowania na rzecz Jeana-François Giordano 542 594 EUR z tytułu szkody powiększonej o ustawowe odsetki i opłaty włącznie z kapitalizacją wspomnianych odsetek;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (1) oraz oczywistego błędu w ocenie, ponieważ jedynie poważne zagrożenie ochrony zasobów wodnych stanowi podstawę przyjęcia przez Komisję środków nadzwyczajnych. Skarżący podnosi, że Komisja nie wykazała, iż w roku połowowym 2008 maksymalny poziom połowu tuńczyka błękitnopłetwego został przekroczony.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do wykonywania zawodu sprzecznego z art. 15 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ skutkiem rozporządzenia nr 530/2008 było ograniczenie działalności skarżącego.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady pewności prawa, ponieważ rozporządzeniem nr 530/2008 wprowadzono zakaz połowu tuńczyka błękitnopłetwego od dnia 16 czerwca 2008 r., podczas gdy we Francji połów był dopuszczalny do dnia 30 czerwca 2008 r.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań, ponieważ skarżący miał podstawy by oczekiwać, że będzie mógł dokonywać połowu do dnia 30 czerwca 2008 r., gdyż początkowo do tego właśnie dnia połów tuńczyka błękitnopłetwego był dozwolony we Francji.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa własności, ponieważ skutkiem rozporządzenia nr 530/2008 było to, że skarżący musiał wstrzymać połów tuńczyka błękitnopłetwego, gdy tymczasem dysponował on zezwoleniem na połów wydanym przez ministerstwo rolnictwa i rybołówstwa na okres od dnia 1 kwietnia 2008 r. do dnia 30 czerwca 2008 r. a zezwolenie to stanowi integralny element jego interesów gospodarczych. Skarżący podnosi:

                           —

                           iż poniósł poważną szkodę majątkową dotyczącą wykonywania zawodu, ponieważ łowiony tuńczyk błękitnopłetwy stanowi „mienie” w rozumieniu art. 1 protokołu pierwszego do europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz

                           —

                           iż jest to dług wirtualny, ponieważ w tym zakresie skarżący miał uzasadnione oczekiwania.

      (1)  Dz.U. L 358, s. 59.


title: Sprawa T-338/08: Wyrok Sądu z dnia 14 czerwca 2012 r. — Stichting Natuur en Milieu i Pesticide Action Network Europe przeciwko Komisji (Środowisko naturalne — Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 — Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów — Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej — Odmowa — Środek o charakterze indywidualnym — Ważność — Konwencja z Aarhus)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/16

         Wyrok Sądu z dnia 14 czerwca 2012 r. — Stichting Natuur en Milieu i Pesticide Action Network Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-338/08) (1)

   (Środowisko naturalne - Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 - Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów - Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej - Odmowa - Środek o charakterze indywidualnym - Ważność - Konwencja z Aarhus)
   2012/C 217/32
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Stichting Natuur en Milieu (Utrecht, Niderlandy) i Pesticide Action Network Europe (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: B. Kloostra i A. van den Biesen, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo B. Burggraaf i S. Schønberg, następnie B. Burggraaf i P. Oliver, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: początkowo M. Dowgielewicz, następnie M. Szpunar, pełnomocnicy) i Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: K. Michoel i B. Driessen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 1 lipca 2008 r. odrzucających jako niedopuszczalne wnioski skarżących o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej rozporządzenia Komisji (WE) nr 149/2008 z dnia 29 stycznia 2008 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady poprzez ustanowienie załączników II, III i IV ustalających najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości dla produktów wymienionych w załączniku I do wymienionego rozporządzenia (Dz.U. L 58, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 1 lipca 2008 r. odrzucających jako niedopuszczalne wnioski Stichting Natuur en Milieu oraz Pesticide Action Network Europe o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej rozporządzenia Komisji (WE) nr 149/2008 z dnia 29 stycznia 2008 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady poprzez ustanowienie załączników II, III i IV ustalających najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości dla produktów wymienionych w załączniku I do wymienionego rozporządzenia.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Stichting Natuur en Milieu oraz Pesticide Action Network Europe.

               3)

               Rzeczpospolita Polska i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.


title: Sprawa T-130/16: Wyrok Sądu z dnia 31 stycznia 2017 r. – Coesia/EUIPO (Przedstawienie dwóch czerwonych ukośnych łukowatych linii) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego dwie czerwone ukośne łukowate linie — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek dokonania oceny charakteru odróżniającego znaku towarowego w stosunku do sposobu postrzegania go przez właściwy krąg odbiorców]

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/30

         Wyrok Sądu z dnia 31 stycznia 2017 r. – Coesia/EUIPO (Przedstawienie dwóch czerwonych ukośnych łukowatych linii)
   (Sprawa T-130/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego dwie czerwone ukośne łukowate linie - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek dokonania oceny charakteru odróżniającego znaku towarowego w stosunku do sposobu postrzegania go przez właściwy krąg odbiorców])
   (2017/C 078/41)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Coesia SpA (Bolonia, Włochy) (przedstawiciel: adwokat S. Rizzo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 stycznia 2016 r. (sprawa R 1933/2015-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego dwie czerwone ukośne łukowate linie.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 26 stycznia 2016 r. (sprawa R 1933/2015-2).

               2)

               EUIPO zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 165 z 10.5.2016.


title: Sprawa C-397/06: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Estońskiej

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/26

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Estońskiej
   (Sprawa C-397/06)
   (2006/C 281/42)
   Język postępowania: estoński
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: J. Enegren i H. Kundla)

      Strona pozwana: Republika Estońska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej (1) Republika Estońska uchybiła swoim zobowiązaniom ciążącym na niej z mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Estońskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy do systemu prawa krajowego upłynął w dniu 23 marca 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 80, str. 29


title: Sprawa T-566/10: Wyrok Sądu z dnia 12 września 2012 r. — Ertmer przeciwko OHIM — Caterpillar (erkat) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy erkat — Wcześniejsze graficzne i słowne krajowe i wspólnotowe znaki towarowe CAT — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Naruszenie renomy — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               20.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/8

         Wyrok Sądu z dnia 12 września 2012 r. — Ertmer przeciwko OHIM — Caterpillar (erkat)
   (Sprawa T-566/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy erkat - Wcześniejsze graficzne i słowne krajowe i wspólnotowe znaki towarowe CAT - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Naruszenie renomy - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia)
   2012/C 319/12
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Jutta Ertmer (Tastungen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i C. Eckhartt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Caterpillar, Inc. (Peoria, Illinois, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci A. Renck, V. von Bomhard i E. Nicolás Gómez)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 września 2010 r. (sprawa R 270/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Caterpillar, Inc. a Juttą Ertmer.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia z dnia 7 września 2010 r. (sprawa R 270/2010-1);

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona;

               3)

               OHIM i Caterpillar, Inc. zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 19.2.2011.


title: Sprawa T-437/14: Wyrok Sądu z dnia 28 września 2016 r. – Zjednoczone Królestwo/Komisja [Sekcja Gwarancji EFOGR — EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Zintegrowany system zarządzania i kontroli — Zmniejszenia lub wykluczenia z płatności w przypadku nieprzestrzegania przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności — Ryczałtowa korekta finansowa zastosowana przez Komisję zgodnie z wewnętrznymi wytycznymi przyjętymi w tej dziedzinie — Ciężar dowodu — Wykładnia załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 73/2009]

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/12

         Wyrok Sądu z dnia 28 września 2016 r. – Zjednoczone Królestwo/Komisja
   (Sprawa T-437/14) (1)

   ([Sekcja Gwarancji EFOGR - EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Zintegrowany system zarządzania i kontroli - Zmniejszenia lub wykluczenia z płatności w przypadku nieprzestrzegania przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności - Ryczałtowa korekta finansowa zastosowana przez Komisję zgodnie z wewnętrznymi wytycznymi przyjętymi w tej dziedzinie - Ciężar dowodu - Wykładnia załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 73/2009])
   (2016/C 410/14)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: M. Holt i J. Kraehling, pełnomocnicy, wspierani przez V. Wakefield, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Skelly i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman i B. Koopman, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparty na art. 263 TFUE wniosek zmierzający do stwierdzenia nieważności dziewięciu linijek tekstu załącznika do decyzji wykonawczej Komisji 2014/191/UE wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2014, L 104, s. 43), jeśli chodzi o zawartą w załączniku do decyzji pozycję odnoszącą się do korekt finansowych zastosowanych do wydatków poniesionych przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w Szkocji w latach budżetowych 2008, 2009 i 2010, w wysokości 5 606 459,48 EUR, z powodu ich niezgodności z zasadami Unii Europejskiej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Królestwo Niderlandów pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 282 z 25.8.2014.


title: Sprawa C-337/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 14 lipca 2014 r. – Elvira Mandl, Helmut Mandl przeciwko Condor Flugdienst GmbH

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/42

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 14 lipca 2014 r. – Elvira Mandl, Helmut Mandl przeciwko Condor Flugdienst GmbH
   (Sprawa C-337/14)
   2014/C 315/68
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Rüsselsheim

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Elvira Mandl, Helmut Mandl

      Strona pozwana: Condor Flugdienst GmbH

      Pytanie prejudycjalne

   Czy w celu skorzystania z możliwości zwolnienia przewidzianej w art. 5 ust. 3 rozporządzenia [nr 261/2004] (1) przewoźnik lotniczy musi stwierdzić i wykazać, że podjął wszelkie racjonalne środki, aby uniknąć przewidywalnych skutków nadzwyczajnych okoliczności w postaci odwołania lub dużego opóźnienia, czy też nie przysługują mu żadne racjonalne środki tego rodzaju?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa T-154/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 października 2007 r. — Lo Giudice przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Mobbing — Skarga o stwierdzenie nieważności — Obowiązek wspomagania — Obowiązek uzasadnienia — Uzasadnione oczekiwania — Artykuł 24 regulaminu pracowniczego — Obowiązek staranności — Dopuszczalność — Wniosek o odszkodowanie)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/40

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 października 2007 r. — Lo Giudice przeciwko Komisji
   (Sprawa T-154/05) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Mobbing - Skarga o stwierdzenie nieważności - Obowiązek wspomagania - Obowiązek uzasadnienia - Uzasadnione oczekiwania - Artykuł 24 regulaminu pracowniczego - Obowiązek staranności - Dopuszczalność - Wniosek o odszkodowanie)
   (2007/C 297/82)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Carmela Lo Giudice (Grimbergen, Belgia) (przedstawiciele: początkowo F. Frabetti i G. Bounéou, następnie F. Frabetti, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i H. Kraemer, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji stwierdzającej brak mobbingu oraz po drugie, wniosek o zadośćuczynienie za rzekomo doznaną krzywdę.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokryje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 155 z 25.6.2005 r.


title: Sprawa C-199/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van koophandel te Brussel (Belgia) w dniu 28 kwietnia 2011 r. — Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską przeciwko Otis NV i in.

text:
               23.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 219/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van koophandel te Brussel (Belgia) w dniu 28 kwietnia 2011 r. — Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską przeciwko Otis NV i in.
   (Sprawa C-199/11)
   2011/C 219/03
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank van koophandel te Brussel

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską.

      Strona pozwana: Otis NV, Kone Belgium NV, Schindler NV, ThyssenKrupp Liften Ascenseurs NV, General Technic-Otis Sàrl, Kone Luxembourg Sàrl, Schindler Sàrl, ThyssenKrupp Ascenseurs Luxembourg Sàrl

      Pytania prejudycjalne

               1)

                           a)

                           Artykuł 282 traktatu (obecnie art. 335 TFUE) stanowi, że Unia jest reprezentowana przez Komisję; — art. 335 TFUE z jednej strony oraz art. 103 i 104 rozporządzenia finansowego z drugiej strony stanowią, iż Unia jest reprezentowana przez każdą z instytucji w sprawach administracyjnych związanych z funkcjonowaniem każdej z nich z takim ewentualnym skutkiem, że organy — wyłącznie lub nie — mogą stawać przed sądem; — nie ulega wątpliwości, że zapłata zawyżonych cen na rzecz podmiotu wykonującego zamówienie będąca konsekwencją utworzenia kartelu jest objęta zakresem pojęcia „oszustwa”; — w prawie belgijskim stosuje się zasadę lex specialis generalibus derogat; — czy jeżeli ta zasada prawa znajduje również zastosowanie w prawie Unii podjęcie inicjatywy w celu wniesienia skarg nie należało do poszczególnych instytucji (z wyjątkiem przypadków, w których Komisja sama występowała w roli podmiotu udzielającego zamówienia)?

                           b)

                           (pytanie pomocnicze) Czy Komisja nie powinna była przynajmniej dysponować pełnomocnictwem udzielonym jej przez inne instytucje w celu reprezentowania ich interesów przed sądem?

               2)

                           a)

                           Artykuł 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej i art. 6 ust. 1 europejskiej konwencji praw człowieka gwarantują każdej osobie prawo do rzetelnego procesu z czym wiąże się zasada, że nikt nie może być sędzią we własnej sprawie. Czy z zasadą tą jest zgodna sytuacja, w której Komisja najpierw występuje jako organ ochrony konkurencji i nakłada sankcję za zarzucane zachowanie, czyli utworzenie kartelu, które stanowi naruszenie art. 81 traktatu (obecnie art. 101 TFUE) i uprzednio sama prowadziła dochodzenie w ramach tego postępowania a następnie przygotowuje postępowanie w sprawie odszkodowania przed sądem krajowym i podejmuje decyzję w sprawie wniesienia skargi przy czym ten sam członek Komisji jest odpowiedzialny za obydwie kwestie, które są ze sobą związane a dodatkowo sąd krajowy, do którego się zwrócono nie może zmienić decyzji nałożeniu sankcji?

                           b)

                           (pytanie pomocnicze) W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 2a, czyli stwierdzenia niezgodności, w jaki sposób poszkodowany (Komisja lub instytucje lub Unia) może w przypadku czynu bezprawnego (utworzenia kartelu) na podstawie prawa Unii dochodzić odszkodowania, które również stanowi prawo podstawowe?


title: Sprawa T-702/15: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2015 r. – BikeWorld/Komisja

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/30

         Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2015 r. – BikeWorld/Komisja
   (Sprawa T-702/15)
   (2016/C 068/39)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: BikeWorld GmbH (St. Ingbert, Niemcy) (przedstawiciel: J. Jovy, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona strony skarżącej;

               —

               zawieszenie wykonania tej decyzji w stosunku do strony skarżącej do czasu wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie niniejszej skargi (art. 278 TFUE).

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca wnosi w skardze o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji C(2014) 3634 final z dnia 1 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Niemcy na rzecz Nürburgring (SA.31550 [2012/C] [ex 2012/N]).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zasadniczo następujące zarzuty.

               1.

               Strona skarżąca nie jest tożsama z uczestnikami postępowania, w którym wydano zaskarżoną decyzję. Nie posiada ona zatem legitymacji biernej.

               2.

               Strona skarżąca nie uczestniczyła w postępowaniu, które doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji, co oznacza, że zostało naruszone jej prawo do bycia wysłuchaną.

               3.

               Obecni wspólnicy skarżącej nie mają żądnych związków z pierwotnymi wspólnikami/właścicielami z okresu udzielenia pożyczek.

               4.

               Decyzja nie pozwala na osiągniecie celu odzyskania, a mianowicie „wyeliminowania korzyści konkurencyjnych jednej osoby”, ponieważ skarżąca z nikim nie konkuruje, ani nie robiła tego od czasu udzielenia ostatniej pożyczki.

               5.

               Strona skarżąca oświadczyła, że jest gotowa zlikwidować i rozwiązać swą spółkę, jeżeli jest to niezbędne do uniknięcia grożącej jej niewypłacalności, która stanie się nieuchronna w sytuacji, gdy skarżąca będzie musiała dokonać jakiejkolwiek płatności w ramach procedury odzyskania.


title: Sprawa T-206/12: Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2012 r. — GRE przeciwko OHIM — Villiger Söhne (LIBERTE american blend)

text:
               14.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/11

         Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2012 r. — GRE przeciwko OHIM — Villiger Söhne (LIBERTE american blend)
   (Sprawa T-206/12)
   2012/C 209/18
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH (Kloster Lehnin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci I. Memmler i S. Schulz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Villiger Söhne GmbH (Waldshut-Tiengen, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 marca 2012 r. w sprawie R 411/2011-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „LIBERTE american blend” dla towarów należących do klasy 34 — zgłoszenie nr 7481328

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Villiger Söhne GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „LA LIBERTAD” i graficzny znak towarowy „La LIBERTAD” dla towarów należących do klas 14 i 34

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 lipca 2004 roku w sprawach połączonych: C-361/02 i C-362/02 (wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony przez Dioikitiko Efeteio Peirairos [Grecja]): Elliniko Dimosio przeciwko Nikolaos Tsapalos et Konstantinos Diamantakis (Dyrektywa 76/308/EWG — Wzajemna pomoc przy dochodzeniu roszczeń z tytułu opłat celnych — Zastosowanie wobec roszczeń powstałych przed wejściem w życie dyrektywy)

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 1 lipca 2004 roku
   w sprawach połączonych: C-361/02 i C-362/02 (wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony przez Dioikitiko Efeteio Peirairos [Grecja]): Elliniko Dimosio przeciwko Nikolaos Tsapalos et Konstantinos Diamantakis (1)

   (Dyrektywa 76/308/EWG - Wzajemna pomoc przy dochodzeniu roszczeń z tytułu opłat celnych - Zastosowanie wobec roszczeń powstałych przed wejściem w życie dyrektywy)
   (2004/C 217/06)
   Język postępowania: grecki
   W sprawach połączonych C-361/02 i C-362/02, których przedmiotem były skierowane do Trybunału na mocy art. 234 WE przez Dioikitiko Efeteio Peiraios (Grecja) wnioski o wydanie, w ramach zawisłego przed tym sądem sporu między Elliniko Dimosio a Nikolaosem Tsapalosem (C-361/02), orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni art. 1 Dyrektywy Rady 76/308/EWG z dnia 15 marca 1976 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy dochodzeniu roszczeń wynikających z operacji będących częścią systemu finansowania Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz rolniczych opłat wyrównawczych i opłat celnych, oraz dotyczącej podatku od towarów i usług (VAT) oraz niektórych podatków akcyzowych (Dz.U. L 73, str. 18), w wersji uwzględniającej zmiany wynikające z Aktu określającego warunki akcesji Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji oraz dostosowującego postanowienia traktatów ustanawiających Unię Europejską (Dz.U. z 1994 r., C 241, str. 21), Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, przewodniczący, R. Schintgen (sprawozdawca) i N. Colneric, sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 1 lipca 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Dyrektywę Rady 76/308/EWG z dnia 15 marca 1976 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy dochodzeniu roszczeń wynikających z operacji będących częścią systemu finansowania Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz rolniczych opłat wyrównawczych i opłat celnych, oraz dotyczącą podatku od towarów i usług (VAT) oraz niektórych podatków akcyzowych, w wersji uwzględniającej zmiany wynikające z Aktu określającego warunki akcesji Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji oraz dostosowującego postanowienia traktatów ustanawiających Unię Europejską, należy interpretować w ten sposób, że ma ona zastosowanie do roszczeń z tytułu opłat celnych powstałych w Państwie Członkowskim i wynikających z dokumentu wydanego przez to państwo przed wejściem w życie wymienionej powyżej dyrektywy w innym Państwie Członkowskim, w którym to państwie swoją siedzibę ma władza, do której kierowany jest wniosek [o udzielenie pomocy].

      (1)  Dz.U. C 305 z 7.12.2002.


title: Sprawa T-441/04: Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2004 r. przez Jean-Claude'a Heyrauda przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/45

         Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2004 r. przez Jean-Claude'a Heyrauda przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-441/04)
   (2005/C 6/88)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 2 listopada 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Jean-Claude'a Heyrauda zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez Sébastiena Orlandiego, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa, Etienna Marchala, adwokatów, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Jean-Claude Heyraud wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji ustalającej listę urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania A3 w ramach drugiego trybu postępowania w sprawie awansów w roku 2003 i odrzucającej kandydaturę skarżącego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący w niniejszej sprawie, urzędnik w grupie zaszeregowania A4, sprzeciwia się odmowie organu powołującego awansowania go do wyższej grupy zaszeregowania w ramach drugiego trybu postępowania w sprawie awansów w roku 2003.
   Na poparcie swych żądań, podnosi on naruszenie art. 45 regulaminu pracowniczego, a także zasady niedyskryminacji.
   W tym zakresie uściśla, że Komisja przystąpiła do „standaryzacji” punktów za zasługi -przyznawanych przez dyrekcje generalne i służby urzędnikom średniego szczebla grupy zaszeregowania A4, podlegającym postępowaniu w sprawie awansów - w celu przeprowadzenia porównawczego badania zasług przewidzianego przez regulamin pracowniczy. Ocena standaryzowana ustalana jest w relacji do średniej punktów za zasługi, przyznawanych urzędnikom grupy zaszeregowania A4, uprawnionym do awansowania do grupy zaszeregowania A3 w ramach drugiego trybu.
   Metoda wykorzystywana przez Komisję jest właściwa jednakże tylko o tyle, o ile obliczenie średniej odbywa się w oparciu o wystarczającą liczbę urzędników podlegających awansowaniu. Jako że skarżący był jedynym urzędnikiem grupy zaszeregowania A4 w jego służbie, uprawnionym do awansowaniu w ramach drugiego trybu postępowania w sprawie awansów w roku 2003, przyznano mu notę standaryzowaną w wysokości 100, a to w oderwaniu od jego zasług i szczególnych kryteriów wykorzystywanych przez jego służbę dla ustalenia punktów za zasługi.


title: Sprawa C-261/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony mocą postanowienia Arbeitsgericht Regensburg (Sąd Pracy) z dnia 16 czerwca 2004 r. w sprawie Gerhard Schmidt przeciwko Sennebogen Maschinenfabrik GmbH

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony mocą postanowienia Arbeitsgericht Regensburg (Sąd Pracy) z dnia 16 czerwca 2004 r. w sprawie Gerhard Schmidt przeciwko Sennebogen Maschinenfabrik GmbH
   (Sprawa C-261/04)
   (2004/C 228/41)
   Dnia 21 czerwca 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia Arbeitsgericht Regensburg (Sąd Pracy), wydanego dnia 16 czerwca 2004 r. w sprawie Gerhard Schmidt przeciwko Sennebogen Maschinenfabrik GmbH
   Arbeitsgericht Regensburg zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               a)

               Czy wykładni klauzuli ósmej ustęp 3 Porozumienia ramowego (dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC)) (1) należy dokonywać w ten sposób, że zabrania ona, w ramach dokonania transpozycji do prawa krajowego, pogorszenia sytuacji poprzez obniżenie granicy wieku z 60 do 58 lat?

               b)

               Czy wykładni klauzuli piątej ustęp 1 Porozumienia ramowego (dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC)) należy dokonywać w ten sposób, że unormowanie krajowe, które - tak jak unormowanie będące przedmiotem niniejszej sprawy - nie zawiera żadnego z ograniczeń w rozumieniu trzech alternatywnych środków przewidzianych w ustępie 1 jest z nią sprzeczne?

               c)

               Czy wykładni art. 6 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. (2) ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy dokonywać w ten sposób, że sprzeczne jest z nią unormowanie krajowe, które – tak jak unormowanie będące przedmiotem niniejszej sprawy– dopuszcza zawieranie umów na czas określony z pracownikami w wieku powyżej 52 lat, w przeciwieństwie do zasady wymogu obiektywnego i racjonalnego uzasadnienia, bez podania obiektywnego i racjonalnego uzasadnienia?

               d)

               W przypadku udzielenia pozytywnej odpowiedzi na jedno z trzech powyższych pytań: Czy sędzia krajowy jest zobowiązany do niestosowania unormowania krajowego sprzecznego z prawem wspólnotowym i czy obowiązuje wtedy ogólna zasada prawa krajowego, na podstawie której umowy na czas określony dozwolone są jedynie za podaniem obiektywnego i racjonalnego uzasadnienia?

      (1)  Dz.U. L 175, str. 43.

      (2)  Dz.U. L 303, str. 16.


title: Sprawa T-298/11: Postanowienie Sądu z dnia 18 stycznia 2012 r. — Ghost Brand przeciwko OHIM — Procter & Gamble International Operations (GHOST)

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/26

         Postanowienie Sądu z dnia 18 stycznia 2012 r. — Ghost Brand przeciwko OHIM — Procter & Gamble International Operations (GHOST)
   (Sprawa T-298/11) (1)

   2012/C 80/45
   Język postępowania: angielski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


title: Sprawa C-302/09: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 6 października 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Pomoc państwa — Pomoc przyznana przedsiębiorstwom z terenu miast Wenecji i Chioggii — Obniżenie wysokości składek na zabezpieczenie społeczne — Odzyskanie pomocy)

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/3

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 6 października 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-302/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Pomoc państwa - Pomoc przyznana przedsiębiorstwom z terenu miast Wenecji i Chioggii - Obniżenie wysokości składek na zabezpieczenie społeczne - Odzyskanie pomocy)
   2011/C 347/03
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci i E. Righini, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, i G. Aiello, avvocato dello Stato)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie środków koniecznych do zastosowania się do art. 2, 5 i 6 decyzji Komisji 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995 (zgłoszonej pod numerem C(1999) 4268) (Dz.U. L 150, s. 50).

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonych terminach wszelkich środków koniecznych w celu odzyskania od beneficjentów pomocy przyznanej w ramach systemu pomocy uznanego za niezgodny z prawem oraz ze wspólnym rynkiem decyzją Komisji 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 5 tej decyzji.

               2)

               Republika Włoska pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 256 z 24.10.2009.