title: Sprawa T-572/15: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2015 r. – Aldi/OHIM – Rouard (GOURMET)

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/64

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2015 r. – Aldi/OHIM – Rouard (GOURMET)
   (Sprawa T-572/15)
   (2015/C 389/72)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Fürsen i N. Bertram)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Pierre-André Rouard (Madryt, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „GOURMET” – zgłoszenie nr 1 0 5 09  446

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24.07.2015 w sprawie R 1985/2013-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 63 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z zasadą 20 pkt 7 rozporządzenia nr 2868/95;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-249/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Ringkonnakohus (Republika Estonii) w dniu 7 lipca 2009 r. — Novo Nordisk AS przeciwko Ravimiamet

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Ringkonnakohus (Republika Estonii) w dniu 7 lipca 2009 r. — Novo Nordisk AS przeciwko Ravimiamet
   (Sprawa C-249/09)
   2009/C 220/44
   Język postępowania: estoński

      Sąd krajowy

   Tartu Ringkonnakohus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Novo Nordisk AS

      Strona pozwana: Ravimiamet

      Pytania prejudycjalne

               a)

               Czy art. 87 ust. 2 dyrektywy 2001/83/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (ze zmianami i uzupełnieniami) należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on również cytaty z pism medycznych lub innych prac naukowych, zawartych w reklamie produktu leczniczego skierowanej do osób uprawnionych do jego przepisywania?

               b)

               Czy art. 87 ust. 2 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (ze zmianami i uzupełnieniami) należy interpretować w ten sposób, że zabrania on publikowania w reklamie produktu leczniczego informacji niezgodnych z opisem cech produktu, ale nie nakazuje, by wszystkie informacje w reklamie produktu leczniczego były zawarte w opisie cech produktu lub by mogły one zostać wywiedzione z danych w opisie cech produktu?

      (1)  Dz.U. L 311, s. 67.


title: Sprawa C-345/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 12 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/32

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 12 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-345/07) (1)

   (2008/C 64/49)

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa F-3/05: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia  15 maja 2006 r.  — Schmit przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Awans — Ocena — Termin na wniesienie zażalenia — Interes w działaniu — Niedopuszczalność)

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/33

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 15 maja 2006 r. — Schmit przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-3/05) (1)

   (Urzędnicy - Awans - Ocena - Termin na wniesienie zażalenia - Interes w działaniu - Niedopuszczalność)
   (2006/C 165/65)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Nadine Schmit (Ispra, Włochy) (Przedstawiciele: P.-P. Van Gehuchten, P. Jadoul i Ph. Reyniers, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: J. Currall i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze żądanie uchylenia decyzji z dnia 3 grudnia 2003 r., w której Komisja nie przyznała skarżącej awansu w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2003, po drugie żądanie uchylenia decyzji, na mocy której kompetencje, efektywność i przebieg służby skarżącej nie zostały objęte sprawozdaniem z przebiegu kariery zawodowej skarżącej za okres 2001-2002 i po trzecie żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia z tytułu szkód i krzywd jakoby poniesionych przez skarżącą w wyniku wydania tych decyzji.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 6 z 8.1.2005 (sprawa początkowo wpisana do rejestru Sadu Pierwszej Instancji pod nr T-419/04 i przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005)


title: Sprawa T-235/09: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Edificios Inteco

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/33

         Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Edificios Inteco
   (Sprawa T-235/09)
   2009/C 220/70
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: G. Valero Jordana, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Edificios Inteco, SL (Valladolid, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               nakazanie, by pozwana zwróciła na rzecz skarżącej kwotę 157 238,07 Eur wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 81 686,22 Eur do dnia 1 czerwca 2009 r. oraz dalszymi odsetkami w wysokości 21,73796 Eur/dzień od dnia 2 czerwca 2009 r. do dnia całkowitej zapłaty długu,

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja żąda częściowego zwrotu kwot wypłaconych tytułem zaliczki na rzecz Edificios Inteco SL w ramach umowy dotyczącej projektu „Energy — Comfort 2000 Phase I”, obejmującej budowę biurowca w mieście Valladolid (Hiszpania), która została rozwiązana przez Komisję.
   Jako podstawę żądań skarżąca podnosi brak wykonania zobowiązań umownych przez pozwaną.


title: Sprawa C-240/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd (Słowacja) w dniu 3 lipca 2009 r. — Lesoochranárske zoskupenie VLK przeciwko Ministerstvo životného prostredia Slovenskej republiky

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd (Słowacja) w dniu 3 lipca 2009 r. — Lesoochranárske zoskupenie VLK przeciwko Ministerstvo životného prostredia Slovenskej republiky
   (Sprawa C-240/09)
   2009/C 233/05
   Język postępowania: słowacki

      Sąd krajowy

   Najvyšší súd

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lesoochranárske zoskupenie VLK

      Strona pozwana: Ministerstvo životného prostredia Slovenskej republiky

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jest możliwe przypisanie bezpośredniego skutku (self executing effect), który posiadają konwencje międzynarodowe art. 9 konwencji z Aarhus z dnia 25 czerwca 1998 r., a w szczególności ustępowi 3 tego artykułu, uwzględniając podstawowy cel tej konwencji międzynarodowej, jakim jest odejście od klasycznej koncepcji legitymacji procesowej poprzez przyznanie statusu strony również społeczeństwu lub zainteresowanemu społeczeństwu, w sytuacji gdy w obecnej chwili Unia Europejska, mimo że przystąpiła do rzeczonej konwencji w dniu 17 lutego 2005 r., nie przyjęła przepisów wspólnotowych w celu jej wykonania.

               2)

               Czy jest możliwe przypisanie art. 9 konwencji z Aarhus, a w szczególności ustępowi 3 tego artykułu, który stanowi obecnie część prawa wspólnotowego bezpośredniego skutku lub bezpośredniego stosowania w rozumieniu utrwalonego orzecznictwa Trybunału.

               3)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lub drugie, czy możliwe jest dokonanie wykładni art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus, uwzględniając jej podstawowy cel, w ten sposób, że wyrażenie „działania władz publicznych” obejmuje również działanie w postaci wydania decyzji co oznaczałoby, że przyznanie społeczeństwu możliwości uczestniczenia w postępowaniu sądowym obejmuje również prawo do zaskarżenia decyzji organu publicznego, której niezgodność z prawem przejawia się w oddziaływaniu na środowisko.


title: Sprawa C-144/14: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 9 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Maramureș – Rumunia) – Cabinet Medical Veterinar Dr. Tomoiagă Andrei/Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Cluj Napoca prin Administrația Județeană a Finanțelor Publice Maramureș [Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 273 i 287 — Obowiązek dokonania z urzędu rejestracji podatnika do celów podatku VAT — Opodatkowanie usług weterynaryjnych — Zasada pewności prawa — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań]

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/7

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 9 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Maramureș – Rumunia) – Cabinet Medical Veterinar Dr. Tomoiagă Andrei/Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Cluj Napoca prin Administrația Județeană a Finanțelor Publice Maramureș
   (Sprawa C-144/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 273 i 287 - Obowiązek dokonania z urzędu rejestracji podatnika do celów podatku VAT - Opodatkowanie usług weterynaryjnych - Zasada pewności prawa - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań])
   (2015/C 294/09)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul Maramureș

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Cabinet Medical Veterinar Dr. Tomoiagă Andrei

      Strona pozwana: Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Cluj Napoca prin Administrația Județeană a Finanțelor Publice Maramureș

      Sentencja

               1)

               Artykuł 273 akapit pierwszy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2009/162/UE z dnia 22 grudnia 2009 r. nie zobowiązuje państw członkowskich do zarejestrowania z urzędu podatnika w celu pobrania podatku od wartości dodanej wyłącznie na podstawie deklaracji podatkowych innych niż deklaracje dotyczące tego podatku, nawet jeśli pozwoliłyby one na stwierdzenie przekroczenia przez tego podatnika progu kwalifikującego do zwolnienia z tego podatku.

               2)

               Zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań nie sprzeciwiają się temu, aby administracja podatkowa uznała, że usługi weterynaryjne są objęte podatkiem od wartości dodanej w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym, jeżeli taka decyzja oparta jest na jasnych zasadach, a praktyka tego organu administracji nie była tego rodzaju, że mogła prowadzić do wywołania w świadomości ostrożnego i należycie poinformowanego podmiotu gospodarczego racjonalnego oczekiwania, że taki podatek nie zostanie zastosowany do tego rodzaju usług, czego potwierdzenie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 212 z 7.7.2014.


title: Sprawa C-247/07: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/35/WE — Sporządzanie niektórych planów i programów w zakresie środowiska — Udział społeczeństwa — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/3

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-247/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/35/WE - Sporządzanie niektórych planów i programów w zakresie środowiska - Udział społeczeństwa - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2009/C 19/05)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Konstantinidis i D. Lawunmi, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciel: V. Jackson, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niewydanie w przewidzianym terminie przepisów koniecznych do zastosowania się do dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE (Dz.U. L 156, s. 17)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007.


title: Sprawa T-479/15: Wyrok Sądu z dnia 14 września 2016 r. – Lotte/EUIPO – Kuchenmeister (KOALA LAND) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego KOALA LAND — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy KOALA — Częściowe odrzucenie zgłoszenia do rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Rzeczywiste używanie — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/39

         Wyrok Sądu z dnia 14 września 2016 r. – Lotte/EUIPO – Kuchenmeister (KOALA LAND)
   (Sprawa T-479/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego KOALA LAND - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy KOALA - Częściowe odrzucenie zgłoszenia do rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Rzeczywiste używanie - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2016/C 392/51)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Lotte Co. Ltd (Tokio, Japonia) (przedstawiciele: adwokaci M. Knitter i S. Schicker)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Kuchenmeister GmbH (Soest, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Blumenthal)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 czerwca 2015 r. (sprawa R 815/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Kuchenmeister a Lotte.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Lotte Co. Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Sprawa T-907/16: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2016 r. – Schwenk Zement/Komisja

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/33

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2016 r. – Schwenk Zement/Komisja
   (Sprawa T-907/16)
   (2017/C 063/45)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Schwenk Zement KG (Ulm, Niemcy) (przedstawiciele: U. Soltész, M. Raible i G. Wecker, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga o stwierdzenie nieważności skierowana jest przeciwko decyzji Komisji C (2016) 6591 final z dnia 10 października 2016 r. (sprawa M.7878 – HeidelbergCement/Schwenk/Cemex Hungary/Cemex Croatia [Dz.U. 2016, C 374, s. 1]).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 1 rozporządzenia (WE) nr 139/2004 (1), w danym wypadku w zw. z pkt 147 skonsolidowanego komunikatu Komisji w kwestiach właściwości na podstawie rozporządzenia (WE) nr 139/2004 (zwanego dalej „skonsolidowanym komunikatem w sprawie właściwości”)
               Skarżąca w ramach zarzutu pierwszego podnosi, że Komisja nie jest właściwa w przedmiocie badania spornej fuzji. W wypadku gdyby prawidłowo nie postrzegano skarżącej jako zainteresowanego przedsiębiorstwa, nie byłyby spełnione przesłanki wartości progowych obrotu na podstawie art. 1 rozporządzenia (WE) nr 139/2004.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący błędów w uzasadnieniu
               Skarżąca w tym miejscu podnosi zarzut, że Komisja wprawdzie zwraca uwagę na istnienie wyjątku określonego w pkt 147 skonsolidowanego komunikatu w sprawie właściwości, jednak bez wyjaśnienia, że przesłanki ku temu faktycznie wystąpiły.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. 2004, L 24, s.1).


title: Sprawa F-30/16: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2016 r. – ZZ i in./EBI

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/46

         Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2016 r. – ZZ i in./EBI
   (Sprawa F-30/16)
   (2016/C 296/58)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciel: L.Y. Levi)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji zawartych w rozliczeniach wynagrodzenia z kwietnia 2016 r., ustalających coroczną waloryzację wynagrodzeń ograniczoną do 0,6 % za rok 2016 i stwierdzenie nieważności kolejnych rozliczeń wynagrodzenia, a także, w razie potrzeby, pisma informującego skierowanego przez stronę pozwaną do skarżących w dniu 8 marca 2016 r. oraz zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania i zadośćuczynienia za poniesioną szkodę i doznaną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w rozliczeniach wynagrodzenia skarżących z kwietnia 2016 r., ustalającej coroczną waloryzację wynagrodzenia podstawowego ograniczoną do 0,6 % za rok 2016 i w konsekwencji stwierdzenie nieważności podobnych decyzji zawartych w kolejnych rozliczeniach wynagrodzenia, a w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności pisma informującego skierowanego przez stronę pozwaną do skarżących w dniu 8 marca 2016 r.;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej z tytułu naprawienia szkody materialnej: (i) pozostałej kwoty wynagrodzenia w wysokości wynikającej z zastosowania corocznej waloryzacji za 2016 r., czyli podwyżki o 2,3 %, za okres od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2016 r.; (ii) pozostałej kwoty wynagrodzenia w wysokości wynikającej z zastosowania corocznej waloryzacji o 2,9 % za 2016 r. w odniesieniu do kwoty wynagrodzeń, które będą wypłacane od stycznia 2016 r.; (iii) odsetek za zwłokę od pozostałych należnych kwot wynagrodzenia do czasu pełnej spłaty należnych kwot, przy czym stopa odsetek powinna być obliczona na podstawie stopy ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, mającej zastosowanie w danym okresie, powiększonej o trzy punkty oraz (iv) odszkodowania za utratę siły nabywczej;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz każdego ze skarżących kwoty 1 000 EUR z tytułu zadośćuczynią za krzywdę;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 października 2004 r. w sprawie T-255/02, H przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Skarga odszkodowawcza — Narażenie na działanie azbestu — Choroba zawodowa — Szkoda)

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/16

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 14 października 2004 r.
   w sprawie T-255/02, H przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Skarga odszkodowawcza - Narażenie na działanie azbestu - Choroba zawodowa - Szkoda)
   (2004/C 314/40)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-255/02, H, urzędnik Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Oetrange (Luksemburg), reprezentowany przez J. Iturriagagoitia Bassasa, adwokata, przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M. Schauss, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o naprawienie szkód na osobie, krzywdy, szkód zawodowych i na mieniu jakoby poniesionych przez skarżącego, Sąd (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes, V. Tiili i M. Vilaras, sędziowie; sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 14 października 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.11.2002.


title: Sprawa T-868/16: Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2016 r. – QI i in./Komisja i EBC

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/58

         Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2016 r. – QI i in./Komisja i EBC
   (Sprawa T-868/16)
   (2017/C 030/66)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: QI (Ateny, Grecja) i 15 innych skarżących (przedstawiciele: S. Pappas i I. Ioannidis, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               nakazanie Unii Europejskiej lub Europejskiemu Systemowi Banków Centralnych (ESBC) zrekompensowania podanych w skardze kwot odpowiadających szkodzie, którą ponieśli skarżący w wyniku ich bezprawnego udziału w restrukturyzacji greckiego długu publicznego, z tytułu uruchomienia retroaktywnych Klauzul wspólnego działania;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, nakazanie Unii lub the Europejskiemu Bankowi Centralnemu (EBC) zrekompensowania na rzecz skarżących podanych w skardze kwot odpowiadających szkodzie poniesionej w wyniku bezprawnego wykluczenia publicznych wierzycieli Grecji z restrukturyzacji greckiego długu publicznego;

               —

               w każdym razie, nakazanie EBC naprawienia poniesionych przez skarżących szkód podanych w skardze w odniesieniu do każdego skarżącego wynikłych z bezprawnego wykluczenia ESBC z restrukturyzacji greckiego długu publicznego;

               —

               obciążenie EBC lub Unii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że działania Unii lub EBC oraz ESBC zostały podjęte z przekroczeniem granic ich kompetencji i sprzecznie z art. 120-126, art.127 i art. 352 ust. 1 TFUE.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że działania EBC oraz ESBC dotyczące w szczególności wykluczenia ESBC z restrukturyzacji naruszają art. 123 TFUE.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że działania Unii lub EBC oraz ESBC naruszają prawo własności skarżących chronione przez art. 17 Karty praw podstawowych.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że działania Unii lub EBC oraz ESBC naruszają swobodny przepływ kapitału chroniony przez art. 63 TFUE.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że działania Unii lub EBC oraz ESBC naruszają prawo skarżących do równego traktowania chronione przez art. 20 Karty praw podstawowych.


title: Sprawa C-517/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny w Gdańsku (Polska) w dniu 4 października 2016 r. – Stefan Czerwiński przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gdańsku

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny w Gdańsku (Polska) w dniu 4 października 2016 r. – Stefan Czerwiński przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gdańsku
   (Sprawa C-517/16)
   (2017/C 022/06)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Apelacyjny w Gdańsku

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Stefan Czerwiński

      Strona pozwana: Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gdańsku

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dokonana przez państwo członkowskie w oświadczeniu złożonym na podstawie art. 9 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego kwalifikacja danego świadczenia, jako odnoszącego się do konkretnego działu zabezpieczenia społecznego wymienionego w art. 3 tego rozporządzenia, może podlegać ocenie przez organ lub sąd krajowy?

               2)

               Czy świadczeniem z tytułu starości w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 883/2004 jest emerytura pomostowa wynikająca z ustawy z dnia 19 grudnia 2008 roku o emeryturach pomostowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 965 z późniejszymi zmianami)?

               3)

               Czy wyłączenie – w odniesieniu do świadczeń przedemerytalnych – zasady sumowania okresów ubezpieczenia (art. 66 i pkt 33 preambuły rozporządzenia nr 883/2004) realizuje funkcję ochronną w dziedzinie zabezpieczenia społecznego wynikającą z art. 48 lit. a) Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej – 2012/C 326/01?


title: Sprawa C-523/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 13 października 2011 r. — Laurence Prinz przeciwko Region Hannover

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 13 października 2011 r. — Laurence Prinz przeciwko Region Hannover
   (Sprawa C-523/11)
   2012/C 13/09
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Laurence Prinz

      Strona pozwana: Region Hannover

      Pytanie prejudycjalne

   Czy ma miejsce nieuzasadnione z punktu widzenia prawa wspólnotowego ograniczenie przyznanego obywatelom Unii przez art. 20, 21 TFUE prawa do swobodnego przemieszczania się i pobytu, jeżeli obywatelce niemieckiej, która ma stałe miejsce zamieszkania w kraju i pobiera naukę w placówce edukacyjnej w państwie członkowskim Unii Europejskiej, stypendium edukacyjne jest przyznawane zgodnie z Bundesausbildungsförderungsgesetz (ustawą federalną o wspieraniu edukacji, „BAföG”) na pobieranie nauki w tej zagranicznej placówce jedynie na okres roku, ponieważ w momencie rozpoczęcia pobytu za granicą nie miała ona miejsca stałego zamieszkania w kraju od co najmniej trzech lat?


title: Sprawa T-111/11: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2013 r. — ClientEarth przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Otrzymane przez Komisję badania dotyczące transpozycji dyrektyw z zakresu środowiska naturalnego — Częściowa odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia i audytu — Konkretna analiza każdego dokumentu — Zgodność z konwencją z Aarhus — Nadrzędny interes publiczny — Konsekwencje przekroczenia terminu na wydanie wyraźnej decyzji — Zakres obowiązku aktywnego rozpowszechniania informacji dotyczących środowiska)

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/21

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2013 r. — ClientEarth przeciwko Komisji
   (Sprawa T-111/11) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Otrzymane przez Komisję badania dotyczące transpozycji dyrektyw z zakresu środowiska naturalnego - Częściowa odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia i audytu - Konkretna analiza każdego dokumentu - Zgodność z konwencją z Aarhus - Nadrzędny interes publiczny - Konsekwencje przekroczenia terminu na wydanie wyraźnej decyzji - Zakres obowiązku aktywnego rozpowszechniania informacji dotyczących środowiska)
   2013/C 313/39
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ClientEarth (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat P. Kirch)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo P. Oliver i C. ten Dam, następnie P. Oliver i C. Zadra, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Początkowo żądanie stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji Komisji odmawiającej udzielenia stronie skarżącej dostępu do określonych dokumentów dotyczących zgodności ustawodawstw państw członkowskich z prawem Unii Europejskiej w dziedzinie środowiska, a następnie żądanie stwierdzenia nieważności późniejszej wyraźnej decyzji z dnia 30 maja 2011 r., częściowo odmawiającej dostępu do części tych dokumentów.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               ClientEarth i Komisja Europejska ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 130 z 30.4.2011.


title: Sprawa T-73/15: Postanowienie Sądu z dnia 16 września 2016 r. – Aston Martin Lagonda/EUIPO (Przedstawienie maskownicy umiejscowionej na przodzie samochodu) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Wycofanie wniosku o rejestrację — Umorzenie postępowania)

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/45

         Postanowienie Sądu z dnia 16 września 2016 r. – Aston Martin Lagonda/EUIPO (Przedstawienie maskownicy umiejscowionej na przodzie samochodu)
   (Sprawa T-73/15) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Wycofanie wniosku o rejestrację - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 419/59)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aston Martin Lagonda Ltd (Gaydon, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: D. Farnsworth, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. O’Neill, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 grudnia 2014 r. (sprawa R 1796/2014-2), dotyczącą wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Aston Martin Lagonda Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

      (1)  Dz.U. C 118 z 13.4.2015.


title: Sprawa T-824/16: Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2016 r. – Kiosked Oy/EUIPO – VRT, NV van Publiek Recht (k)

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/51

         Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2016 r. – Kiosked Oy/EUIPO – VRT, NV van Publiek Recht (k)
   (Sprawa T-824/16)
   (2017/C 022/69)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kiosked Oy Ab (Espoo, Finlandia) (przedstawiciel: adwokat L. Laaksonen)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: VRT, NV van Publiek Recht (Bruksela, Belgia)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską czarno-białego graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „K” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 112 969

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 września 2016 r. w sprawie R 279/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej („EUIPO”) z dnia 21 września 2016 r. w sprawie nr R0279/2016–4 o uwzględnieniu sprzeciwu VRT, NV van publiek recht i odrzuceniu rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską znaku nr W01112969 K (graficznego) (zwanego dalej „K LOGO”) dla następujących usług z klasy 35 „reklama; zarządzanie w działalności gospodarczej; administrowanie działalności gospodarczej; prace biurowe” i z klasy 42 „projektowanie i opracowywanie oprogramowania komputerowego” oraz dopuszczenie rejestracji K LOGO dla wyżej wymienionych usług;

               —

               obciążenie strony wnoszącej sprzeciw wszystkimi kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu w sprawie sprzeciwu, w tym kosztami zastępstwa prawnego zgodnie z wyszczególnieniem przedstawionym przez stronę skarżącą w terminie, o którym mowa w art. 85 rozporządzenia nr 207/2009, a w razie nieprzedstawienia takiego wyszczególnienia – zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-110/12: Wyrok Sądu z dnia 6 września 2013 r. — Iranian Offshore Engineering & Construction przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin na dostosowanie żądań — Dopuszczalność — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/19

         Wyrok Sądu z dnia 6 września 2013 r. — Iranian Offshore Engineering & Construction przeciwko Radzie
   (Sprawa T-110/12) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin na dostosowanie żądań - Dopuszczalność - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie)
   2013/C 304/32
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Iranian Offshore Engineering & Construction Co. (Teheran, Iran) (przedstawiciele: adwokaci J. Viñals Camallonga, L. Barriola Urruticoechea i J. Iriarte Ángel)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: P. Plaza García, V. Piessevaux i G. Ramos Ruano, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 71), oraz po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 1) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim umieszcza ona nazwę Iranian Offshore Engineering & Construction Co. w załączniku II do decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB.

               2)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim umieszcza ono nazwę Iranian Offshore Engineering & Construction w załączniku VIII do rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007.

               3)

               Stwierdza się nieważność załącznika IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie nr 961/2010 w zakresie, w jakim dotyczy on Iranian Offshore Engineering & Construction.

               4)

               Skutki decyzji 2010/413, zmienionej decyzją 2011/783, w odniesieniu do Iranian Offshore Engineering & Construction pozostają w mocy od dnia wejścia w życie tej decyzji, to jest od dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, do chwili, gdy skuteczne stanie się stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia nr 267/2012.

               5)

               Rada Unii Europejskiej pokryje, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Iranian Offshore Engineering & Construction w niniejszym postępowaniu oraz w postępowaniu w sprawie zastosowania środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 126 z 28.4.2012.


title: Sprawa C-650/11: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 10 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Łotwa) — Ilgvars Brunovskis przeciwko Lauku atbalsta dienests (Wspólna polityka rolna — Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 — Wprowadzenie systemów wsparcia w nowych państwach członkowskich — Uzupełniające krajowe płatności bezpośrednie — Warunki przyznania — Rozporządzenie (WE) nr 1973/2004 — Brak możliwości zastosowania)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/6

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 10 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Łotwa) — Ilgvars Brunovskis przeciwko Lauku atbalsta dienests
   (Sprawa C-650/11) (1)

   (Wspólna polityka rolna - Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 - Wprowadzenie systemów wsparcia w nowych państwach członkowskich - Uzupełniające krajowe płatności bezpośrednie - Warunki przyznania - Rozporządzenie (WE) nr 1973/2004 - Brak możliwości zastosowania)
   2013/C 108/11
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākās tiesas Senāts

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ilgvars Brunovskis

      Strona pozwana: Lauku atbalsta dienests

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Augstākā tiesas Senāts –Wykładnia art. 125 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1) oraz art. 102 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców (Dz.U. L 345, s. 1) — Premia z tytułu krów mamek — Uregulowania krajowe przewidujące przyznanie premii za pełny rok kalendarzowy wyłącznie dla krów mamek i jałówek zarejestrowanych ze statusem zwierząt kwalifikujących się do premii najpóźniej do dnia 1 lipca danego roku kalendarzowego — Uwzględnienie lub nieuwzględnienie przy obliczaniu premii wszystkich krów mamek istniejących w trakcie danego roku kalendarzowego.

      Sentencja

   Prawo Unii a w szczególności art. 143c rozporządzenia Rady nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001, zmienionego decyzją Rady 2004/281/WE z dnia 22 marca 2004 r., należy interpretować w ten sposób, iż nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak będące przedmiotem postępowania głównego, regulującemu niektóre uzupełniające krajowe płatności bezpośrednie związane z obecnością krów mamek w stadzie i uzależniającemu przyznanie tych płatności od oświadczenia złożonego przed dniem 1 lipca danego roku, bez możliwości uwzględnienia krów, które stały się krowami mamkami po tym dniu.

      (1)  Dz.U. C 49 z 18.2.2012.


title: Sprawa T-207/04: Skarga wniesiona dnia 4 czerwca 2004 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/23

         Skarga wniesiona dnia 4 czerwca 2004 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-207/04)
   (2004/C 201/46)
   Język postępowania: włoski
   Dnia 4 czerwca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesiona przez Republikę Włoską, reprezentowaną przez Antonia Cingolę, avvocato dello Stato.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji Komisji z dnia 25 marca 2004 r., nr E2/LP D(2004) 712, doręczonej w dniu 26 marca 2004 r., w której to decyzji Dyrekcja Generalna Polityki Regionalnej Komisji powiadomiła o decyzji, mocą której sumy obejmujące zaliczki (zaliczki wypłacane w ramach systemów pomocy dla poszczególnych programów z zakresu celów 1 i 2) będą musiały być jasno określone w przyszłych zgłoszeniach płatności, zgodnie z postanowieniami powyższej decyzji Komisarza Barniera, jak również wszystkimi związanymi z nim aktami oraz przesłankami;

               —

               ewentualnie, w zakresie w jakim będzie to konieczne, stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 448/2004 z dnia 10 marca 2004 r., zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1685/2000 ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 w odniesieniu do warunków, jakie muszą spełniać wydatki związane z korzystaniem z funduszy strukturalnych;

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich przesłanek i aktów związanych z ową decyzją;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Republika Włoska zaskarżyła przed Sądem Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich decyzję Komisji Europejskiej z dnia 25 marca 2004 r., nr E2/LP D(2004) 712, dotyczącą wypłat zaliczek w ramach systemu pomocy (Wieloletnie Programy Ramowe - Badania, Rozwój Technologiczny i Wykształcenie), jak również – w stosownym zakresie – Rozporządzenie Komisji (WE) nr 448/2004 z dnia 10 marca 2004 r. (1)

   Na poparcie swych roszczeń dotyczących decyzji z dnia 25 marca 2004 r. skarżąca podnosi:

               —

               naruszenie istotnych wymogów proceduralnych ze względu na zupełny brak uzasadnienia, jak również za to, iż w braku odpowiedniej podstawy prawnej została ona przyjęta bez poszanowania procedury przewidzianej w wewnętrznym regulaminie pozwanej;

               —

               naruszenie art. 9 rozporządzenia Komisji (WE) nr 483/2001 (2) poprzez nieposzanowanie zawartych w nim przepisów o księgowości;

               —

               naruszenie art. 32 podstawowego rozporządzenia (3) oraz rozporządzenia Komisji nr 448/04, które podporządkowują wypłatę zaliczek jedynie posiadaniu dowodu na to, że Państwo będące „końcowym beneficjentem” wypłaciło odpowiednie kwoty końcowym odbiorcom inwestycji;

               —

               naruszenie rozporządzenia 448/04 w postaci naruszenia zasad równości i pewności prawa, jak również kontradyktoryjności zaskarżanej decyzji.

         W kwestii rozporządzenia 448/04 skarżąca zarzuca naruszenie:

               —

               przepisów dotyczących warunków, jakie muszą spełniać wydatki, ustanowionych przez rozporządzenie

               —

               przepisów regulujących kontrolę finansową (które nie przewidują obowiązków wymaganych przez Komisję)

               —

               zasady proporcjonalności ze względu na fakt, iż Komisja wymaga dodatkowych środków dowodowych ponad te, które zostały już przewidziane i które są konieczne

               —

               zasady niedziałania prawa wstecz, albowiem rozporządzenie 448/04 zawiera przepisy o działaniu wstecznym obejmującym ponad 44 miesiące poprzedzające jego uchwalenie, co z pewnością jest nieakceptowane w świetle ogólnych zasad tworzenia prawa.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 448/2004 z dnia 10 marca 2004 r., zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1685/2000 ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 w odniesieniu do warunków, jakie muszą spełniać wydatki związane z operacjami współfinansowanymi z Funduszy Strukturalnych, odnoszące się do rozporządzenia (WE) nr 1145/2003 (Dz.U. L 72 z 11.3.2004, str. 66).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 438/2001z dnia 2 marca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 dotyczącego zarządzania i systemów kontroli pomocy udzielanej w ramach funduszy strukturalnych (Dz.U. L 63 z 3.3.2001, str. 21).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (Dz.U. L 161 z 26.6.1999, str. 1).


title: Sprawa T-433/16: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2016 r. – Pometon/Komisja

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/17

         Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2016 r. – Pometon/Komisja
   (Sprawa T-433/16)
   (2016/C 371/20)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Pometon SpA (Martellago, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci E. Fabrizi, V. Veneziano i A. Molinaro)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               tytułem żądania subsydiarnego, uchylenie lub obniżenie kary nałożonej na Pometon;

               —

               nakazanie pozwanej zwrotu kwot ewentualnie wpłaconych przez skarżącą w oczekiwaniu na zakończenie postępowania, w ramach wykonania zaskarżonej decyzji, a także zwrotu wszelkich innych kosztów poniesionych przez skarżącą w ramach wykonania wspomnianej zaskarżonej decyzji;

               —

               w każdym wypadku, obciążenie pozwanej kosztami postępowania oraz innych kosztów i opłat związanych z niniejszym postępowaniem, poniesionych przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga skierowana jest przeciwko decyzji Komisji z dnia 25 maja 2016 r. C(2016) 3121 final (sprawa AT.39792 – Steel abrasives), dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady bezstronności postępowania, zasady domniemania niewinności i prawa do obrony poprzez przypisanie określonych zachowań Pometon przez pozwaną w decyzji C(2014) 2074 final z dnia 2 kwietnia 2014 r. (decyzji w sprawie transakcji), wydanej w stosunku do Ervin Industries Inc. I Ervin Amasteel, Winoa SA e WHA Holding SAS, Metalltechnik Schmidt GmbH & Co. KG e Eisenwerk Würth GmbH (zwanych dalej „stronami”), i wobec tego wydanie zaskarżonej decyzji bez możliwości ocenienia spokojnie i bez żadnych uwarunkowań stanowiska Pometon i argumentów poniesionych przez nią na swoją obronę.

                           —

                           W decyzji w sprawie transakcji – a zatem zanim Pometon miała możliwość obrony – Komisja wyraźnie przypisała skarżącej takie samo zachowanie, jakie przypisała pozostałym stronom, którym zostało następnie przypisane, również w decyzji w sprawie transakcji i właśnie z powodu wspomnianego zachowania, określone naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG. Nieuchronnie i nieodwracalnie zmniejszyło to zdolność Komisji do dokonania bezstronnej oceny w stosunku do skarżącej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia i błędnego zastosowania art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, braków i sprzeczności w uzasadnieniu, naruszenia prawa do obrony i zasady ciężaru dowodu poprzez zarzucenie skarżącej przez pozwaną, bez dowodów, uczestnictwa w rzekomym kartelu, w którym skarżąca w rzeczywistości nie uczestniczyła.

                           —

                           Zdaniem skarżącej Komisja oparła swoje twierdzenia na dowodach niedokładnych, sprzecznych i budzących wątpliwości interpretacyjne, niewystarczających, aby wykazać uczestnictwo Pometon w domniemanym naruszeniu.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia i błędnego zastosowania art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, błędów w ocenie, braku dochodzenia i oczywistej nielogiczności, ze względu na przyjęcie przez pozwaną, że celem zachowania przypisywanego Pometon było ograniczenie konkurencji.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia i błędnego zastosowania art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, braku uzasadnienia i dochodzenia, naruszenia ciężaru dowodu w odniesieniu do czasu trwania rzekomego uczestnictwa skarżącej w domniemanym naruszeniu i w konsekwencji naruszenia art. 23 ust. 2 i art. 25 ust. 5rozporządzenia nr 1/2003 (1), naruszenia zasady pewności prawa, ponieważ Komisja nałożyła karę pieniężną na skarżącą pomimo nastąpienia przedawnienia.

                           —

                           Dniem zakończenia rzekomego uczestnictwa Pometon w domniemanym naruszeniu przypisywanego jej w zaskarżonej decyzji nie może, zdaniem skarżącej, z pewnością być data wskazana przez Komisję, lecz co najwyżej data o wiele wcześniejsza, tak iż możliwość nałożenia grzywny powinna zostać uznana za przedawnioną.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący zupełnego braku uzasadnienia, naruszenia zasad proporcjonalności, równego traktowania przy określaniu kwoty grzywny, jeśli chodzi o zmianę kwoty podstawowej zgodnie z pkt 37 Wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003.

                           —

                           Zdaniem skarżącej Komisja posłużyła się art. 37 wspomnianych wytycznych w sposób oczywiście dyskryminujący, stosując w przypadku Pometon obniżenie kary znacznie mniejsze niż w przypadku pozostałych stron.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Tekst mający znaczenie dla EOG) Dz.U. L 1 z 4.1.2003.


title: Wykreślenie sprawy C-538/03

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/35

         Wykreślenie sprawy C-538/03 (1)

   (2004/C 228/78)
   Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2004 r. prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-538/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec.

      (1)  Dz.U. C 71 z 20.3.2004.


title: Sprawa T-108/08: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2008 r. — Zino Davidoff przeciwko OHIM — Clifarm i. Kleinakis & SIA (GOOD LIFE)

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/24

         Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2008 r. — Zino Davidoff przeciwko OHIM — Clifarm i. Kleinakis & SIA (GOOD LIFE)
   (Sprawa T-108/08)
   (2008/C 116/44)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Zino Davidoff SA (Fryburg, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci H. Kunz-Hallstein i R. Kunz-Hallstein)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Clifarm i. Kleinakis & SIA OE (Glyfada, Grecja)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM w sprawie R 298/2007-2;

               —

               obciążenie OHIM lub interwenienta kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „GOOD LIFE” dla towarów z klasy 3 — zgłoszenie nr 1 709 641

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Clifarm i. Kleinakis & SIA OE.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy i krajowy znak towarowy „GOOD LIFE” dla towarów z klas 3, 5 i 16

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i przekazanie sprawy Wydziałowi Sprzeciwów do ponownego rozpoznania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 43, 73 i 74 rozporządzenia Rady nr 40/94 oraz zasady 22 rozporządzenia Komisji nr 2868/95, polegające między innymi na tym, że Izba Odwoławcza wzięła pod uwagę towary, w odniesieniu do których nie wnosi się o ochronę znaku towarowego i które nie stanowiły podstawy sprzeciwu, na tym, że Izba Odwoławcza nie powinna była uwzględniać dowodów przedstawionych przez Clifarm i. Kleinakis & SIA OE odnoszących się do używania jej znaków towarowych oraz na tym, że Izba Odwoławcza wzięła pod uwagę dowody, których skarżąca nie mogła ocenić.


title: Sprawa T-488/09: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2009 r. — Jager & Polacek przeciwko OHIM — RT Mediasolutions (REDTUBE)

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/42

         Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2009 r. — Jager & Polacek przeciwko OHIM — RT Mediasolutions (REDTUBE)
   (Sprawa T-488/09)
   2010/C 37/59
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Jager & Polacek GmbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: adwokaci A. Renck, V. von Bomhard, T. Dolde)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: RT Mediasolutions s.r.o. (Brno, Republika Czeska)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 września 2009 r. w sprawie R 442/2009-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: RT Mediasolutions s.r.o.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „REDTUBE” dla towarów i usług z klas 9, 38 i 41 (zgłoszenie nr 6 096 309)

      Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Niezarejestrowany znak towarowy „Redtube”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uznanie sprzeciwu za niewniesiony

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 216/96 (1) w związku z art. 63 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (2), ponieważ skarżąca nie miała możliwości wniesienia odpowiedzi;

               —

               Naruszenie art. 80 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ decyzja o dopuszczalności sprzeciwu nie została uchylona zgodnie z prawem;

               —

               Naruszenie art. 83 rozporządzenia nr 207/2009, a w szczególności zasady uzasadnionych oczekiwań, w związku z art. 41 ust. 3 tego rozporządzenia, z zasadą 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 (3) i art. 8 ust. 3 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 2869/95 (4), ponieważ skarżąca miała podstawy, by przypuszczać, że spóźnione uiszczenie opłaty za sprzeciw zostanie sanowane przez uiszczenie opłaty w dodatkowym terminie.

      (1)  Rozporządzenie Komisji z dnia 5 lutego 1996 r. ustanawiające regulamin wewnętrzny izb odwoławczych Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Dz.U. L 28, s. 11)

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1)

      (4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2869/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. w sprawie opłat na rzecz Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Dz.U. L 303, s. 33)


title: Sprawa T-87/09: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 listopada 2009 r. — Andersen przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Środki na rzecz Danske Statsbaner — Zobowiązania z zakresu usług publicznych — Decyzja o wszczęciu postępowania na podstawie art. 88 ust. 2 WE — Niedopuszczalność)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/54

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 listopada 2009 r. — Andersen przeciwko Komisji
   (Sprawa T-87/09) (1)

   (Pomoc państwa - Środki na rzecz Danske Statsbaner - Zobowiązania z zakresu usług publicznych - Decyzja o wszczęciu postępowania na podstawie art. 88 ust. 2 WE - Niedopuszczalność)
   2010/C 24/96
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Jørgen Andersen (Ballerup, Dania) (przedstawiciele: M. Nissen, J. Rivas de Andrés i J. Gutiérrez Gisbert, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Martenczuk i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 4776 wersja ostateczna z dnia 10 września 2008 r. o wszczęciu na podstawie art. 88 ust. 2 WE postępowania w sprawie pomocy państwa nr C 41/2008 (ex NN 35/2008), wdrożonej przez Królestwo Danii na rzecz Danske Statsbaner.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

               2)

               Jørgen Andersen ponosi koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 113 z 16.5.2009.


title: Sprawa T-178/12: Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2014 r. – Khwanda przeciwko Radzie

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/25

         Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2014 r. – Khwanda przeciwko Radzie
   (Sprawa T-178/12) (1)

   2014/C 329/36
   Język postępowania: angielski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 174 z 16.6.2012.


title: Sprawa T-75/06: Skarga wniesiona w dniu  27 stycznia 2006 r.  przez CropScience i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/31

         Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2006 r. przez CropScience i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-75/06)
   (2006/C 96/50)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Bayer CropScience AG (Monheim nad Renem, Niemcy), Makhteshim-Agan Holding BV (Amsterdam, Niderlandy), Teko AE (Ateny, Grecja) i Aragonesas Agro SA (Madryd, Hiszpania) [przedstawiciele: C. Mereu and K. Van Maldegem, lawyers]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2005/864/WE (1) z dnia 2 grudnia 2005 r. dotyczącej niewłączania endosulfanu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i cofnięcia zezwolenia na dopuszczenie do obrotu środków ochrony roślin zawierających tę substancję; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Dyrektywa Rady 91/414 dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (2) stanowi, iż Państwa Członkowskie nie zezwalają na dopuszczenie środka ochrony roślin do obrotu, jeżeli nie zostanie on umieszczony w załączniku I do powołanej dyrektywy. Skarżący będący producentami endosulfanu domagają się stwierdzenia nieważności spornej decyzji odmawiającej włączenia endosulfanu do załącznika I.
   Na poparcie swojej skargi skarżące powołują zespół domniemanych uchybień o charakterze proceduralnym, w szczególności fakt, że ocena zawarta w spornej decyzji opiera się na kryteriach innych niż określone w dyrektywie 91/414, jest niepełna i odwołuje się w wybiórczy sposób do danych przedłożonych przez skarżące. Ponadto skarżące powołują się na fakt, iż nowe wytyczne i kryteria oceny wprowadzone przez Komisję zostały zastosowane z mocą wsteczną po przekazaniu decyzji do wiadomości skarżących i przedstawieniu danych, oraz że Komisja odmówiła skarżącym udzielenia porady i konsultacji w związku ze zmianą kryteriów i zasad oceny.
   Skarżące podnoszą dalej, iż z materialnoprawnego punktu widzenia sporna decyzja narusza art. 95 ust. 3 WE oraz art. 5 ust. 1 dyrektywy 91/414. W ich opinii Komisja uchybiła zobowiązaniu, które na niej ciąży na mocy tych przepisów, do dokonania oceny substancji czynnych w świetle obecnego stanu wiedzy naukowej i technicznej i pod kątem wymogów wymienionych w art. 5 oraz włączenia ich do załącznika I .
   Następnie powołują one naruszenie szeregu zasad prawa wspólnotowego, w szczególności: zasady proporcjonalności, zasady ochrony uzasadnionych oczekiwać, pewności prawa, obowiązku dokonania wnikliwej i bezstronnej oceny, prawa do rzetelnego postępowania administracyjnego (prawo podmiotu postępowania do przedstawienia i obrony swego stanowiska), zasady ochrony wysokich standardów i niezależności badań naukowych, zasady równego traktowania, zasady lex specialis derogat legi generali oraz zasady nemo auditur turpitudinem suam allegans.

      (1)  Dz..U. L 317, 3.12.2005, str. 25

      (2)  Dz..U. L 230, 19.08.1991, str. 1


title: Sprawa T-183/16: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2016 r. – L’Oréal/EUIPO – Guinot (MASTER DRAMA)

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/29

         Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2016 r. – L’Oréal/EUIPO – Guinot (MASTER DRAMA)
   (Sprawa T-183/16)
   (2016/C 222/36)
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: L’Oréal (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan i P. Péters)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Guinot SAS (Paryż, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „MASTER DRAMA” – zgłoszenie nr 11 566 544

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 lutego 2016 r. w sprawie R 2500/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z postępowaniem przed Piątą Izbą Odwoławczą Urzędu.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) w związku z art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-279/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 18 maja 2017 r. – Thomas Kiehl/TUIfly GmbH

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/36

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 18 maja 2017 r. – Thomas Kiehl/TUIfly GmbH
   (Sprawa C-279/17)
   (2017/C 239/45)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Thomas Kiehl

      Strona pozwana: TUIfly GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku ze zgłoszeniem choroby stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)? W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy spontaniczna nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku z niezgodnym z prawem pracy i układem zbiorowym zaprzestaniem wykonywania pracy („dziki strajk”) stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004? W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               3)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy nadzwyczajna okoliczność musiała zaistnieć w przypadku samego odwołania lotu, czy też obsługujący przewoźnik lotniczy jest uprawniony, ze względów ekonomicznych dotyczących przedsiębiorstwa, do sporządzenia nowego planu lotów?

               4)

               W razie udzielenia na pytania pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy w wypadku możliwości zapobiegnięcia znaczenie ma sama nadzwyczajna okoliczność, czy też skutki wystąpienia nadzwyczajnej okoliczności?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1


title: Sprawa T-283/13 P: Postanowienie Sądu z dnia 14 listopada 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako oczywiście niedopuszczalnej — Brak identyczności skargi wniesionej za pośrednictwem faksu ze złożonym później oryginałem — Złożenie oryginału po terminie — Wniesienie skargi z przekroczeniem terminu — Odwołanie oczywiście bezzasadne)

text:
               18.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 15/18

         Postanowienie Sądu z dnia 14 listopada 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-283/13 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako oczywiście niedopuszczalnej - Brak identyczności skargi wniesionej za pośrednictwem faksu ze złożonym później oryginałem - Złożenie oryginału po terminie - Wniesienie skargi z przekroczeniem terminu - Odwołanie oczywiście bezzasadne)
   2014/C 15/26
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciele: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 11 marca 2013 r. w sprawie F-131/12 Marcuccio przeciwko Komisji.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa T-400/16: Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2017 r. – Maximum Play/EUIPO (MAXPLAY) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MAXPLAY — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/20

         Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2017 r. – Maximum Play/EUIPO (MAXPLAY)
   (Sprawa T-400/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MAXPLAY - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 129/33)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Maximum Play, Inc. (San Francisco, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: E. Zaera Cuadrado, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 maja 2016 r. (sprawa R 2273/2015-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego MAXPLAY jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Maximum Play, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 371 z 10.10.2016.


title: Sprawa C-642/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen Sad — Varna (Bułgaria) w dniu 15 grudnia 2011 r. — Stroy Trans EOOD przeciwko Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” — Varna pri Tsentralno Upravlenie na Natsionalnata Agentsia za Prihodite

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen Sad — Varna (Bułgaria) w dniu 15 grudnia 2011 r. — Stroy Trans EOOD przeciwko Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” — Varna pri Tsentralno Upravlenie na Natsionalnata Agentsia za Prihodite
   (Sprawa C-642/11)
   2012/C 80/12
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administrativen Sad — Varna

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Stroy Trans EOOD

      Strona pozwana: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” — Varna pri Tsentralno Upravlenie na Natsionalnata Agentsia za Prihodite

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 203 dyrektywy 2006/112/WE (1) Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że podatek od wartości dodanej wyszczególniony przez podmiot na fakturze stanowi dług niezależnie od tego, czy istnieją podstawy do jego odliczenia (brak dostawy wzgl. usługi lub zapłaty), jak również w ten sposób, że organy, które sprawują kontrolę w zakresie stosowania Zakon za danak varhu dobavenata stoynost (ustawa o podatku od towarów i usług) z punktu widzenia krajowej regulacji, zgodnie z którą faktura może zostać sprostowana wyłącznie przez podmiot, który ją wystawił, nie są uprawnione do sprostowania wykazanego przez ten podmiot podatku?

               2)

               Czy zasady neutralności podatkowej, proporcjonalności i ochrony zaufania narusza praktyka administracji i sądów, zgodnie z którą na mocy decyzji w przedmiocie kontroli skarbowej odmawia się jednej stronie (określonemu na fakturze nabywcy lub odbiorcy) prawa do odliczenia podatku naliczonego, podczas gdy drugiej stronie (wystawcy faktury) — ponownie w drodze decyzji w przedmiocie kontroli skarbowej — nie dokonano sprostowania zadeklarowanego podatku od wartości dodanej i to w następujących przypadkach:

                           —

                           Wystawca faktury nie przedstawił żadnych dokumentów w ramach przeprowadzonej u niego kontroli podatkowej;

                           —

                           Wystawca faktury podczas kontroli podatkowej przedstawił dokumenty, jednak jego dostawca nie przedstawił żadnych dowodów albo na podstawie przedstawionych dowodów nie da się stwierdzić, że towary zostały faktycznie dostarczone albo usługi wykonane;

                           —

                           W postępowaniu dotyczącym kontroli podatkowej wystawcy faktur nie sprawdzono rzeczonych dostaw w ramach łańcucha transakcji?

      (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s.1)


title: Sprawa C-315/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Klagenfurt — Austria) — A-Punkt Schmuckhandels GmbH przeciwko Claudii Schmidt

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/11

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Klagenfurt — Austria) — A-Punkt Schmuckhandels GmbH przeciwko Claudii Schmidt
   (Sprawa C-315/07) (1)

   (2008/C 247/20)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa C-121/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile e penale di Cagliari (Włochy) w dniu 29 lutego 2016 r. – Salumificio Murru SpA/Autotrasporti di Marongiu Remigio

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile e penale di Cagliari (Włochy) w dniu 29 lutego 2016 r. – Salumificio Murru SpA/Autotrasporti di Marongiu Remigio
   (Sprawa C-121/16)
   (2016/C 200/08)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale civile e penale di Cagliari

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Salumificio Murru SpA

      Strona pozwana: Autotrasporti di Marongiu Remigio

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 101 TFUE w związku z art. 4 ust. 3 TUE należy interpretować w ten sposób, że postanowienie to stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak ten przewidziany przez art. 83 bis ust. 10 dekretu-ustawy nr 112/2008, w części, w której cena usługi zarobkowego drogowego przewozu rzeczy na rachunek osób trzecich nie może być niższa od minimalnych kosztów prowadzenia działalności, ustalanych przez ministerstwo infrastruktury i transportu, i nie podlega swobodnemu określeniu przez strony umowy?

               2)

               Czy biorąc pod uwagę, że ministerstwo infrastruktury i transportu ma charakter organu publicznego, zasady konkurencji na rynku wewnętrznym mogą zostać zawężone przez ustawodawstwo krajowe celem ochrony bezpieczeństwa drogowego?


title: Sprawa T-537/11: Skarga wniesiona w dniu 10 października 2011 r. — Hultafors Group przeciwko OHIM — Società Italiana Calzature (Snickers)

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/20

         Skarga wniesiona w dniu 10 października 2011 r. — Hultafors Group przeciwko OHIM — Società Italiana Calzature (Snickers)
   (Sprawa T-537/11)
   2011/C 362/30
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hultafors Group AB (Bollebygd, Szwecja) (przedstawiciel: A. Rasmussen oraz T. Swanstrøm, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Società Italiana Calzature SpA (Mediolan, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 sierpnia 2011 r. w sprawie R 2519/2010-4; oraz

               —

               obciążenie pozwanego własnymi kosztami oraz kosztami Società Italiana Calzature SpA, w tym kosztami poniesionymi w ramach postępowania odwoławczego oraz postępowania w sprawie sprzeciwu.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „Snickers” w kolorach czarnym i białym, dla towarów z klas 8, 9 i 25 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 3740719

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Società Italiana Calzature SpA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „KICKERS” zarejestrowany we Włoszech pod nr 348149 dla towarów z klas 3, 14, 16, 18, 24, 25, 28, 32 i 33

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu dla wszystkich spornych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, gdyż Izba Odwoławcza błędnie przyjęła, iż istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku zgłoszonego znaku towarowego i powołanego w sprzeciwie znaku towarowego.


title: Sprawa T-229/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2007 r. — Szwecja przeciwko Komisji (Dyrektywa 91/414/EWG — Środki ochrony roślin — Substancja czynna parakwat — Zezwolenie na dopuszczenie do obrotu — Procedura udzielenia zezwolenia — Ochrona zdrowia ludzi i zwierząt)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/32

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2007 r. — Szwecja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-229/04) (1)

   (Dyrektywa 91/414/EWG - Środki ochrony roślin - Substancja czynna parakwat - Zezwolenie na dopuszczenie do obrotu - Procedura udzielenia zezwolenia - Ochrona zdrowia ludzi i zwierząt)
   (2007/C 199/60)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Szwecji (przedstawiciel: A. Kruse, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Ström van Lier i B. Doherty, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Królestwo Danii (przedstawiciele: J. Molde, A. Jacobsen i J. Bering Liisberg, pełnomocnicy, Republika Austrii (przedstawiciel: E. Riedl, pełnomocnik) i Republika Finlandii (przedstaiwciele: T. Pynnä i E. Bygglin, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności dyrektywy Komisji 2003/112/WE z dnia 1 grudnia 2003 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/414/EWG dotyczącą [w celu] włączenia parakwatu jako substancji [biologicznie] czynnej (Dz.U L 321, str. 32)
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność dyrektywy Komisji 2003/112/WE z dnia 1 grudnia 2003 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/414/EWG dotyczącą [w celu] włączenia parakwatu jako substancji [biologicznie] czynnej.

               2)

               Komisja pokrywa koszty poniesione przez Królestwo Szwecji oraz własne koszty.

               3)

               Królestwo Danii, Republika Austrii i Republika Finlandii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004 (poprzednio sprawa C-102/04).


title: Sprawa T-350/04: Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2004 r. przez Bitburger Brauerei Th. Simon GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/24

         Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2004 r. przez Bitburger Brauerei Th. Simon GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-350/04)
   (2005/C 19/54)
   Język, w którym sporządzono skargę: niemiecki
   W dniu 24 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Bitburger Brauerei Th. Simon GmbH z siedzibą w Bitburgu (Niemcy) reprezentowanej przez adwokata Michaelę Huth-Dierig przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również Anheuser-Busch, Inc., z siedzibą w St. Louis (Stany Zjednoczone).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 czerwca 2004 r. w sprawie (odwołania) R 453/2002-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Anheuser-Busch, Inc.

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               znak słowny „BUD” dla towarów z klasy 32 (piwo, ale, porter, napoje alkoholowe ze słodu) – zgłoszenie nr 24 711

               Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               skarżąca

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               niemieckie, słowne i graficzne znaki towarowe „Bit”, „BIT”, „Bitte ein Bit” i „Bitburger” dla towarów i usług z klas 16, 18, 20, 21,24,25, 28, 32, 34 i 42 (między innymi piwo i napoje bezalkoholowe)

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Nieuwzględnienie odwołania skarżącej

               Podniesione zarzuty:

               brzmienie tych znaków towarowych jest bardzo podobne.
               art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 został niewłaściwie zastosowany.
               starsze, ze względu na prawo pierwszeństwa znaki towarowe BIT korzystają z rozszerzonej ochrony zgodnie z art. 8 ust. 5 rozporządzenia.


title: Sprawa T-186/06: Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2011 r. — Solvay przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Nadtlenek wodoru i nadboran sodu — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Czas trwania naruszenia — Pojęcia porozumienia i uzgodnionej praktyki — Dostęp do akt — Grzywny — Komunikat w sprawie współpracy — Równość traktowania — Uzasadnione oczekiwania — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/20

         Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2011 r. — Solvay przeciwko Komisji
   (Sprawa T-186/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Nadtlenek wodoru i nadboran sodu - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Czas trwania naruszenia - Pojęcia porozumienia i uzgodnionej praktyki - Dostęp do akt - Grzywny - Komunikat w sprawie współpracy - Równość traktowania - Uzasadnione oczekiwania - Obowiązek uzasadnienia)
   2011/C 226/38
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Solvay SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci O.W. Brouwer i D. Mes oraz M. O’Regan i A. Villette, solicitors, następnie adwokaci O.W. Brouwer i A. Stoffer oraz O’Regan i A. Villette)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Arbault, nastepnie V. Di Bucci i V. Bottka, pełnomocnicy, wspierani przez M. Gray, barrister)

      Przedmiot

   Po pierwsze, wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2006) 1766 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia o EOG (sprawa COMP/F/38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran sodu) i po drugie, wniosek o uchylenie grzywny nałożonej na skarżącą lub obniżenie jej kwoty.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 lit. m) decyzji Komisji C(2006) 1766 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia o EOG (sprawa C.38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran sodu), w zakresie w jakim Komisja Europejska stwierdziła w nim, że Solvay SA uczestniczyła w naruszeniu w okresie poprzedzającym maj 1995 r.

               2)

               Wysokość grzywny nałożonej na Solvay w art. 2 lit. h) decyzji C(2006) 1766 wersja ostateczna ustala się na kwotę 139,5 mln EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Solvay pokryje 80 % kosztów własnych i poniesionych przez Komisję.

               5)

               Komisja pokryje 20 % kosztów własnych i poniesionych przez Solvay.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006


title: Sprawa F-77/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 5 marca 2014 r. – DC przeciwko Europolowi (Służba publiczna — Personel Europolu — Niezdolność do pracy — Świadczenie z tytułu niezdolności do pracy — Obliczanie odsetek — Żądanie odszkodowania — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/36

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 5 marca 2014 r. – DC przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-77/13) (1)

   ((Służba publiczna - Personel Europolu - Niezdolność do pracy - Świadczenie z tytułu niezdolności do pracy - Obliczanie odsetek - Żądanie odszkodowania - Oczywista niedopuszczalność))
   2014/C 129/44
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: DC (przedstawiciel: W. Brouwer, avocat)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol) (przedstawiciele: D. C. Neumann i J. Arnould, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej odsetki płatne od kwoty uiszczonej z tytułu całkowitej niezdolności do pracy w następstwie dwóch wypadków, które nastąpiły podczas dwóch podróży służbowych.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               DC pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Europejski Urząd Policji.

      (1)  Dz.U. C 352 z 30.11.2013, s. 27.


title: Sprawa T-131/14 P: Odwołanie wniesione w dniu 21 lutego 2014 r. przez Catherine Teughels od wyroku wydanego w dniu 11 grudnia 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-117/11 Teughels przeciwko Komisji

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/29

         Odwołanie wniesione w dniu 21 lutego 2014 r. przez Catherine Teughels od wyroku wydanego w dniu 11 grudnia 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-117/11 Teughels przeciwko Komisji
   (Sprawa T-131/14 P)
   2014/C 159/39
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Catherine Teughels (Eppegem, Belgia) (przedstawiciel: L. Vogel, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, wydanego w dniu 11 grudnia 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pełna izba), doręczonego faksem w dniu 11 grudnia 2013 r., na mocy którego oddalono wniesioną przez wnoszącą odwołanie w dniu 8 listopada 2011 r. skargę;

               —

               rozstrzygając co do istoty wniesioną przez skarżącą do Sądu do spraw Służby Publicznej skargę, stwierdzenie jej zasadności i w konsekwencji, stwierdzenie nieważności decyzji, które były jej przedmiotem;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu postępowania, w tym niezbędnymi kosztami poniesionymi do celów postępowania, a w szczególności kosztami utrzymania adresu do doręczeń, transportu i pobytu oraz wynagrodzenia adwokata, zgodnie z art. 91 lit. b) regulaminu postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 11 ust. 2 załącznika VIII do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej oraz art. 26 ust. 1 i 4 załącznika XIII do tego regulaminu, nieuwzględnienia praw nabytych oraz naruszenia zasad pewności prawa i niedziałania prawa wstecz, jak również braku uzasadnienia. Skarżąca utrzymuje, że:

                           —

                           Sąd do spraw Służby Publicznej (SSP) zastosował z mocą wsteczną wydane w 2011 r. ogólne przepisy wykonawcze do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego w sprawie przenoszenia uprawnień emerytalnych, gdy postanowił, że w celu ustalenia liczby lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury odpowiadającej, według wspólnotowego systemu emerytalnego, ekwiwalentowi aktuarialnemu uprawnień emerytalnych skarżącej pod rządami belgijskiego systemu emerytalnego, organ powołujący mógł skutecznie zastosować ogólne przepisy wykonawcze z 2011 r. z tego względu, że w chwili wejścia w życie tych przepisów skarżąca nie znajdowała się w „pełni ukonstytuowanej” sytuacji pod rządami ogólnych przepisów wykonawczych z 2004 r., ponieważ nie przyjęła uprzednio jej przedłożonej propozycji wyliczenia, mimo, że wniosek w sprawie przeniesienia uprawnień emerytalnych został złożony w listopadzie 2009 r., że uprawnienia skarżącej były zatem w tym czasie ostatecznie ukształtowane i ze w związku z tym powinny być określone na podstawie ogólnych przepisów wykonawczych z 2004 r.;

                           —

                           SSP nie uzasadnił swej analizy pod względem prawnym i nie wyjaśnił, z jakiego powodu powołane przez skarżącą w skardze przepisy regulaminu pracowniczego oraz zasady, które ustanawiają musiały został odrzucone w rozpatrywanej sprawie.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasad pewności prawa i patere legem quam ipse fecisti, nieuwzględnienia praw nabytych, braku uzasadnienia, jak również naruszenia powagi oraz mocy wiążącej każdego indywidualnego aktu administracyjnego, a w szczególności decyzji wydanej w stosunku do skarżącej w dniu 29 czerwca 2010 r. Skarżąca utrzymuje, że:

                           —

                           SSP niesłusznie orzekł, że sytuacja skarżącej nie była w pełni ukonstytuowana pod rządami ogólnych przepisów wykonawczych z 2004 r. w chwili wejścia w życie ogólnych przepisów wykonawczych z 2011 r. z tego względu, że skarżąca „ani formalnie nie przyjęła, ani nie odrzuciła” przedłożonej jej w dniu 29 czerwca 2010 r. propozycji wyliczenia, podczas gdy ta propozycja wyliczenia stanowiła faktyczną decyzję administracyjną, która miała ostateczny wpływ na prawa skarżącej;

                           —

                           administracja nie mogła już jednostronnie ograniczyć uprawnień wynikających z propozycji wyliczenia, która była wobec niej prawnie wiążąca;

                           —

                           SSP naruszył zasadę, zgodnie z którą ostateczny i wiążący charakter jednostronnej decyzji Komisji nie zależy od zgody jej adresata.


title: Sprawa T-498/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 18 października 2007 r. w sprawie F-112/06, Krcova przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, wniesione w dniu 2 maja 2008 r. przez Erikę Krcovą

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/54

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 18 października 2007 r. w sprawie F-112/06, Krcova przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, wniesione w dniu 2 maja 2008 r. przez Erikę Krcovą
   (Sprawa T-498/07 P)
   (2008/C 209/98)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Erika Krcova (Trnava, Słowacja) (przedstawiciel: J. Rooy, adwokat)

      Druga strona postępowania: Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 18 października 2007 r. w sprawie F-112/06 Krcova przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze),

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 17 października 2005 r. o rozwiązaniu stosunku pracy ze skarżącą wraz z upływem okresu próbnego, i w zakresie w jakim jest to konieczne, decyzji z dnia 16 września 2005 r. o przedłużeniu okresu próbnego o dwa miesiące oraz raportu z okresu próbnego z dnia 12 września 2005 r. zawierającego wniosek o rozwiązanie stosunku pracy ze skarżącą,

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi w postępowaniu przed Sądem do spraw Służby Publicznej jak również przed Sądem Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszym odwołaniu strona skarżąca wnosi o uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 października 2007 r. wydanego w sprawie F-112/06 Krcowa przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości oddalającego skargę, w której skarżąca wnosiła o stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Sprawiedliwości o rozwiązaniu stosunku pracy ze skarżącą z upływem okresu próbnego.
   Strona skarżąca zarzuca Sądowi do spraw Służby Publicznej, że orzekł ultra petita oraz że dokonał błędnej wykładni art. 34 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich.