title: Sprawa C-14/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – VAR, Srl, Azienda Trasporti Milanesi SpA (ATM) / Iveco Orecchia SpA (Odesłanie prejudycjalne – Zamówienia publiczne – Dyrektywa 2004/17/WE – Artykuł 34 – Dostawa części zamiennych do autobusów i trolejbusów – Specyfikacje techniczne – Produkty równoważne – Możliwość przedstawienia dowodu równoważności po udzieleniu zamówienia)

text:
               10.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/4

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – VAR, Srl, Azienda Trasporti Milanesi SpA (ATM) / Iveco Orecchia SpA
      (Sprawa C-14/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2004/17/WE - Artykuł 34 - Dostawa części zamiennych do autobusów i trolejbusów - Specyfikacje techniczne - Produkty równoważne - Możliwość przedstawienia dowodu równoważności po udzieleniu zamówienia))
      (2018/C 319/05)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: VAR, Srl, Azienda Trasporti Milanesi SpA (ATM)

         Strona przeciwna: Iveco Orecchia SpA

         Sentencja

      Artykuł 34 ust. 8 dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych należy interpretować w ten sposób, że jeżeli specyfikacje techniczne, które znajdują się w dokumentacji zamówienia, odnoszą się do znaku towarowego, danego pochodzenia lub danej produkcji, podmiot zamawiający powinien wymagać, aby oferent przedstawił już w jego ofercie dowód równoważności oferowanych przez niego produktów w stosunku do tych określonych w rzeczonych specyfikacjach technicznych.

         (1)  Dz.U. C 168 z 29.5.2017.


title: Sprawa T-372/18: Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2018 r. – Colombani / ESDZ

text:
               10.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/16

      Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2018 r. – Colombani / ESDZ
      (Sprawa T-372/18)
      (2018/C 319/19)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Jean-Marc Colombani (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora generalnego dyrekcji generalnej ds. budżetu i administracji (ESDZ) z dnia 9 listopada 2017 r. (ADMIN(2017)21) ustanawiającej listę urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu 2017, w której nie ujęto nazwiska skarżącego.

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem ogólnych przepisów wykonawczych stosowanych przez ESDZ w postępowaniu w sprawie awansu.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący zawinionego działania administracji, naruszenia procedury poprzedzającej sporządzenie listy kandydatów do awansu oraz nierównego traktowania.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia ogólnych przepisów wykonawczych ESDZ dotyczących art. 45 regulaminu pracowniczego.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący oczywistego błędu w ocenie osiągnięć skarżącego oraz nierównego traktowania przy ocenie kryterium stażu pracy.


title: Sprawa C-15/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus – Finlandia) – Bosphorus Queen Shipping Ltd Corp. / Rajavartiolaitos (Odesłanie prejudycjalne – Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawie morza sporządzona w Montego Bay – Artykuł 220 ust. 6 – Uprawnienie państwa nadbrzeżnego do zapewnienia wykonania przepisów – Właściwość Trybunału do dokonywania wykładni przepisów prawa międzynarodowego – Dyrektywa 2005/35/WE – Zanieczyszczenie pochodzące ze statków – Artykuł 7 ust. 2 – Konwencja Marpol 73/78 – Zrzut oleju z obcego statku przepływającego przez wyłączną strefę ekonomiczną – Okoliczności, w których państwo nadbrzeżne może wszcząć postępowanie przeciwko obcemu statkowi – Wolność żeglugi – Ochrona środowiska morskiego – Poważne szkody lub zagrożenie poważnymi szkodami dla wybrzeża, związanych z nim interesów lub jakichkolwiek zasobów morza terytorialnego lub wyłącznej strefy ekonomicznej – Niepodważalne dowody)

text:
               10.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/5

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus – Finlandia) – Bosphorus Queen Shipping Ltd Corp. / Rajavartiolaitos
      (Sprawa C-15/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawie morza sporządzona w Montego Bay - Artykuł 220 ust. 6 - Uprawnienie państwa nadbrzeżnego do zapewnienia wykonania przepisów - Właściwość Trybunału do dokonywania wykładni przepisów prawa międzynarodowego - Dyrektywa 2005/35/WE - Zanieczyszczenie pochodzące ze statków - Artykuł 7 ust. 2 - Konwencja Marpol 73/78 - Zrzut oleju z obcego statku przepływającego przez wyłączną strefę ekonomiczną - Okoliczności, w których państwo nadbrzeżne może wszcząć postępowanie przeciwko obcemu statkowi - Wolność żeglugi - Ochrona środowiska morskiego - Poważne szkody lub zagrożenie poważnymi szkodami dla wybrzeża, związanych z nim interesów lub jakichkolwiek zasobów morza terytorialnego lub wyłącznej strefy ekonomicznej - Niepodważalne dowody))
      (2018/C 319/06)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Bosphorus Queen Shipping Ltd Corp.

         Strona pozwana: Rajavartiolaitos

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 220 ust. 6 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza, sporządzonej w Montego Bay dnia 10 grudnia 1982 r., oraz art. 7 ust. 2 dyrektywy 2005/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie zanieczyszczeń pochodzących ze statków oraz wprowadzenia sankcji, w tym sankcji karnych, za przestępstwa związane z zanieczyszczeniami, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2009/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że wyrażenie „wyraźne, obiektywne dowody” w rozumieniu art. 220 ust. 6 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza oraz wyrażenie „niepodważalne dowody” w rozumieniu art. 7 ust. 2 dyrektywy 2005/35 odnosi się nie tylko do okoliczności popełnienia naruszenia, ale również do dowodu na okoliczność zaistnienia jego skutków.

                  2)

                  Pojęcie „wybrzeża […] lub […] interesów związanych [z wybrzeżem]” zawarte w art. 220 ust. 6 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza i pojęcie „wybrzeża lub związanych z tym [nim] interesów” użyte w art. 7 ust. 2 dyrektywy 2005/35, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2009/123, należy interpretować w ten sposób, że mają one co do zasady to samo znaczenie co sformułowanie „wybrzeża lub związane z nimi interesy” zawarte w art. I ust. 1 i w art. II ust. 4 Konwencji w sprawie interwencji na morzu pełnym z 1969 r., sporządzonej w Brukseli w dniu 29 listopada 1969 r., przy czym art. 220 ust. 6 stosuje się również do nieożywionych zasobów morza terytorialnego państwa nadbrzeżnego i do wszystkich zasobów wyłącznej strefy ekonomicznej tego państwa.

                  3)

                  Artykuł 220 ust. 6 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza i art. 7 ust. 2 dyrektywy 2005/35, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2009/123, powinny być interpretowane w ten sposób, że zakres pojęcia zasobów morza terytorialnego lub wyłącznej strefy ekonomicznej państwa nadbrzeżnego w rozumieniu tych przepisów obejmuje gatunki użytkowe, ale również gatunki współżyjące z gatunkami użytkowymi lub od nich zależne, takie jak gatunki roślin i zwierząt, które wykorzystywane są jako pożywienie przez gatunki użytkowe.

                  4)

                  Co do zasady nie należy uwzględniać pojęcia „poważnego zanieczyszczenia”, o którym mowa w art. 220 ust. 5 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza, przy stosowaniu art. 220 ust. 6 tej konwencji, jak też art. 7 ust. 2 dyrektywy 2005/35, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2009/123, w szczególności przy ocenie skutków naruszenia, zdefiniowanych w tych postanowienia i przepisach.

                  5)

                  W celu dokonania oceny skutków naruszenia, takiego jak zdefiniowane w art. 220 ust. 6 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza i art. 7 ust. 2 dyrektywy 2005/35, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2009/123, należy uwzględnić wszelkie przesłanki pozwalające ustalić, że szkoda powstała lub istnieje zagrożenie jej powstaniem w odniesieniu do dóbr i związanych z nimi interesów państwa nadbrzeżnego, a także ocenić znaczenie powstałej szkody lub zagrożenia jej powstaniem w stosunku do tych dóbr i interesów, biorąc w szczególności po uwagę:

                              —

                              kumulatywny charakter naruszenia wielu, a nawet wszystkich dóbr i związanych z nimi interesów, oraz różną wrażliwość państw nadbrzeżnych na naruszenia różnych dóbr i związanych z nimi interesów;

                              —

                              przewidywalne niekorzystne skutki zrzutów dla tych dóbr i związanych z nimi interesów, ustalane nie tylko na podstawie dostępnych danych naukowych, ale również z uwzględnieniem rodzaju substancji szkodliwych zawartych w rozpatrywanych zrzutach, a także ich objętości, kierunku, prędkości i czasu ich rozprzestrzeniania się.

                  6)

                  Szczególne cechy geograficzne i ekologiczne oraz wrażliwość obszaru Morza Bałtyckiego mają wpływ na przesłanki stosowania art. 220 ust. 6 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza i art. 7 ust. 2 dyrektywy 2005/35, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2009/123, pod kątem definicji i kwalifikacji naruszenia, jak również, lecz nie w sposób automatyczny, na ocenę rozmiaru szkody, jaką naruszenie to spowodowało w odniesieniu do dóbr i związanych z nimi interesów państwa nadbrzeżnego.

                  7)

                  Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy 2005/35, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2009/123, należy interpretować w ten sposób, że nie pozwala on państwom członkowskim na stosowanie zgodnych z prawem międzynarodowym środków bardziej rygorystycznych niż środki przewidziane w art. 7 ust. 2 tej dyrektywy, w przypadkach gdy przepis ten znajduje zastosowanie, przy czym państwa nadbrzeżne są uprawnione do podejmowania innych środków równoważnych ze środkami przewidzianymi w przytoczonym art. 220 ust. 6.

         (1)  Dz.U. C 86 z 20.3.2017.


title: Sprawa T-238/18: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 4 lipca 2018 r. – Netflix International i Netflix / Komisja

text:
               10.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/27

      Postanowienie prezesa Sądu z dnia 4 lipca 2018 r. – Netflix International i Netflix / Komisja
      (Sprawa T-238/18) (1)

      (2018/C 319/36)
      Język postępowania: angielski
      Prezes Sądu zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.


title: Sprawa C-25/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – postępowanie wszczęte przez Tietosuojavaltuutettu (Odesłanie prejudycjalne – Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych – Dyrektywa 95/46/WE – Zakres stosowania wspomnianej dyrektywy – Artykuł 3 – Gromadzenie danych osobowych przez członków wspólnoty religijnej w ramach ich działalności kaznodziejskiej realizowanej poprzez odwiedzanie kolejnych gospodarstw domowych – Artykuł 2 lit. c) – Pojęcie „zbioru danych” – Artykuł 2 lit. d) – Pojęcie „administratora danych” – Artykuł 10 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)

text:
               10.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/7

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – postępowanie wszczęte przez Tietosuojavaltuutettu
      (Sprawa C-25/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych - Dyrektywa 95/46/WE - Zakres stosowania wspomnianej dyrektywy - Artykuł 3 - Gromadzenie danych osobowych przez członków wspólnoty religijnej w ramach ich działalności kaznodziejskiej realizowanej poprzez odwiedzanie kolejnych gospodarstw domowych - Artykuł 2 lit. c) - Pojęcie „zbioru danych” - Artykuł 2 lit. d) - Pojęcie „administratora danych” - Artykuł 10 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej))
      (2018/C 319/07)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein hallinto-oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

      Tietosuojavaltuutettu

         przy udziale: Jehovan todistajat – uskonnollinen yhdyskunta

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych w świetle art. 10 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że gromadzenie danych osobowych dokonywane przez członków wspólnoty religijnej w ramach działalności kaznodziejskiej realizowanej poprzez odwiedzanie kolejnych gospodarstw domowych i późniejsze przetwarzanie tych danych nie stanowi ani przetwarzania danych osobowych w ramach działalności, o której mowa w art. 3 ust. 2 tiret pierwsze tej dyrektywy, ani przetwarzania danych osobowych przez osobę fizyczną w trakcie czynności o czysto osobistym lub domowym charakterze w rozumieniu art. 3 ust. 2 tiret drugie wspomnianej dyrektywy.

                  2)

                  Artykuł 2 lit. c) dyrektywy 95/46 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „zbioru”, o którym mowa w tym przepisie, obejmuje zestaw danych osobowych gromadzonych w ramach działalności kaznodziejskiej realizowanej poprzez odwiedzanie kolejnych gospodarstw domowych, zawierających nazwiska i adresy oraz inne informacje dotyczące odwiedzonych osób, o ile dane te są zorganizowane według określonych kryteriów umożliwiających w praktyce ich łatwe odnalezienie dla celów ich późniejszego wykorzystania. Aby zestaw taki był objęty tym pojęciem, nie jest konieczne, by zawierał kartoteki, szczególne rejestry lub inne systemy służące wyszukiwaniu.

                  3)

                  Artykuł 2 lit. d) dyrektywy 95/46 w świetle art. 10 ust. 1 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że pozwala on uznać wspólnotę religijną wspólnie z jej członkami głosicielami za administratora danych osobowych w odniesieniu do przetwarzania dokonywanego przez tych członków głosicieli w ramach zorganizowanej, koordynowanej i wspieranej przez wspólnotę działalności kaznodziejskiej realizowanej poprzez odwiedzanie kolejnych gospodarstw domowych, przy czym nie jest konieczne, by wspomniana wspólnota miała dostęp do danych, ani nie musi zostać ustalone, że udzielała ona swoim członkom pisemnych wytycznych lub instrukcji dotyczących tego przetwarzania.

         (1)  Dz.U. C 86 z 20.3.2017.


title: Sprawa T-904/16: Postanowienie Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – Labiri / EKES i Komitet Regionów {Służba publiczna – Urzędnicy – Mobbing – Postępowanie ugodowe – Wykonanie ugody – [poufne] – Nadużycie władzy – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna}

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/48

      Postanowienie Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – Labiri / EKES i Komitet Regionów
      (Sprawa T-904/16) (1)

      ({Służba publiczna - Urzędnicy - Mobbing - Postępowanie ugodowe - Wykonanie ugody - [poufne] - Nadużycie władzy - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna})
      (2018/C 328/64)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Vassiliki Labiri (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J.-N. Louis i N. de Montigny)

         Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) (przedstawiciele: M. Pascua Mateo, K. Gambino, X. Chamodraka i L. Camarena Januzec, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów M. Troncoso Ferrera i F.M. Hislaire’a) oraz Komitet Regionów (przedstawiciele: S. Bachotet i M. Antonini, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

         Przedmiot

      Oparte na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji sekretarza generalnego Komitetu Regionów, w porozumieniu z EKES, z dnia 11 maja 2016 r.[poufne] w sprawie wykonania ugody w sprawie F-33/15.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  Vassiliki Labiri zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 63 z 27.2.2017.


title: Sprawa C-135/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 25 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Frankfurt am Main – Niemcy) – Georgsmarienhütte GmbH, Stahlwerk Bous GmbH, Schmiedag GmbH, Harz Guss Zorge GmbH / Bundesrepublik Deutschland (Odesłanie prejudycjalne – Pomoc państwa – System w celu wsparcia odnawialnych źródeł energii i odbiorców energochłonnych – Decyzja (UE) 2015/1585 – Ważność w świetle art. 107 TFUE – Dopuszczalność – Niewniesienie skargi o stwierdzenie nieważności przez skarżące w postępowaniu głównym)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/4

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 25 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Frankfurt am Main – Niemcy) – Georgsmarienhütte GmbH, Stahlwerk Bous GmbH, Schmiedag GmbH, Harz Guss Zorge GmbH / Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-135/16) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - System w celu wsparcia odnawialnych źródeł energii i odbiorców energochłonnych - Decyzja (UE) 2015/1585 - Ważność w świetle art. 107 TFUE - Dopuszczalność - Niewniesienie skargi o stwierdzenie nieważności przez skarżące w postępowaniu głównym))
      (2018/C 328/04)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Frankfurt am Main

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Georgsmarienhütte GmbH, Stahlwerk Bous GmbH, Schmiedag GmbH, Harz Guss Zorge GmbH

         Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Frankfurt am Main (sąd administracyjny we Frankfurcie nad Menem, Niemcy) postanowieniem z dnia 23 lutego 2016 r. jest niedopuszczalny

         (1)  Dz.U. C 211 z 13.6.2016.


title: Sprawa C-388/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 13 czerwca 2018 r. – Finanzamt A / B

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 13 czerwca 2018 r. – Finanzamt A / B
      (Sprawa C-388/18)
      (2018/C 328/35)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Finanzamt A.

         Strona pozwana: B.

         Pytania prejudycjalne

      Czy w przypadku stosowania procedury marży zgodnie z art. 311 i n. dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dyrektywa 2006/112/WE) przepis art. 288 zdanie pierwsze pkt 1 dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że dla określenia kwoty obrotu, o której mowa w tym przepisie, w przypadku dostawy towarów, o których mowa w art. 314 dyrektywy 2006/112/WE, zgodnie z art. 315 dyrektywy 2006/112/WE miarodajna jest różnica między określoną ceną sprzedaży towaru a ceną nabycia (marża)?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-205/17: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 lipca 2018 r. – Komisja Europejska / Królestwo Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Odprowadzanie i oczyszczanie ścieków komunalnych – Dyrektywa 91/271/EWG – Artykuły 3 i 4 – Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie – Niewykonanie – Artykuł 260 ust. 2 TFUE – Kary pieniężne – Okresowa kara pieniężna i ryczałt)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/17

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 lipca 2018 r. – Komisja Europejska / Królestwo Hiszpanii
      (Sprawa C-205/17) (1)

      ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Odprowadzanie i oczyszczanie ścieków komunalnych - Dyrektywa 91/271/EWG - Artykuły 3 i 4 - Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie - Niewykonanie - Artykuł 260 ust. 2 TFUE - Kary pieniężne - Okresowa kara pieniężna i ryczałt))
      (2018/C 328/20)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve i E. Sanfrutos Cano, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Gavela Llopis, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1.

                  Nie podejmując wszystkich środków koniecznych do wykonania wyroku z dnia 14 kwietnia 2011 r., Komisja/Hiszpania (C-343/10, niepublikowany, EU:C:2011:260), Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciąża na mocy art. 260 ust. 1 TFUE.

                  2.

                  Na wypadek gdyby uchybienie stwierdzone w punkcie 1 nadal istniało w dniu ogłoszenia niniejszego wyroku, od Królestwa Hiszpanii zasądza się zapłatę na rzecz Komisji Europejskiej kwoty 10 950 000 EUR za każde pół roku zwłoki w realizacji środków niezbędnych w celu zastosowania się do wyroku z dnia 14 kwietnia 2011 r., Komisja/Hiszpania (C-343/10, niepublikowany, EU:C:2011:260), należnej od dnia ogłoszenia wyroku do dnia pełnego wykonania wyroku z dnia 14 kwietnia 2011 r., Komisja/Hiszpania (C-343/10, niepublikowany, EU:C:2011:260), przy czym rzeczywistą kwotę okresowej kary pieniężnej należy obliczać co sześć miesięcy i obniżać łączną kwotę odnoszącą się do każdego z tych okresów o odsetek odpowiadający stosunkowi reprezentującemu równoważną liczbę mieszkańców aglomeracji, których systemy zbierania i oczyszczania ścieków komunalnych zostały dostosowane do wyroku z dnia 14 kwietnia 2011 r., Komisja/Hiszpania (C-343/10, niepublikowany, EU:C:2011:260), w momencie upływu danego okresu w stosunku do równoważnej liczby mieszkańców aglomeracji, które nie dysponują takimi systemami w dniu ogłoszenia niniejszego wyroku.

                  3.

                  Zasądza się od Królestwa Hiszpanii zapłatę na rzecz Komisji Europejskiej ryczałtu w wysokości 12 milionów EUR.

                  4.

                  Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 195 z 19.6.2017.


title: Sprawa C-528/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 25 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Confédération paysanne i in. / Premier ministre, Ministre de l’agriculture, de l’agroalimentaire et de la forêt (Odesłanie prejudycjalne – Zamierzone uwalnianie do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie – Mutageneza – Dyrektywa 2001/18/WE – Artykuły 2 i 3 – Załączniki I A i I B – Pojęcie „organizmu zmodyfikowanego genetycznie” – Tradycyjnie stosowane i uznawane za bezpieczne techniki i metody modyfikacji genetycznej – Nowe techniki i metody mutagenezy – Ryzyko dla zdrowia ludzkiego i środowiska – Zakres uznania przysługujący państwom członkowskim przy dokonywaniu transpozycji dyrektywy – Dyrektywa 2002/53/WE – Wspólny katalog odmian gatunków roślin rolniczych – Odmiany roślin odporne na herbicydy – Artykuł 4 – Kwalifikowalność do włączenia do wspólnego katalogu odmian zmodyfikowanych genetycznie uzyskanych za pomocą mutagenezy – Wymóg w zakresie ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska – Wyłączenie)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/4

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 25 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Confédération paysanne i in. / Premier ministre, Ministre de l’agriculture, de l’agroalimentaire et de la forêt
      (Sprawa C-528/16) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Zamierzone uwalnianie do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie - Mutageneza - Dyrektywa 2001/18/WE - Artykuły 2 i 3 - Załączniki I A i I B - Pojęcie „organizmu zmodyfikowanego genetycznie” - Tradycyjnie stosowane i uznawane za bezpieczne techniki i metody modyfikacji genetycznej - Nowe techniki i metody mutagenezy - Ryzyko dla zdrowia ludzkiego i środowiska - Zakres uznania przysługujący państwom członkowskim przy dokonywaniu transpozycji dyrektywy - Dyrektywa 2002/53/WE - Wspólny katalog odmian gatunków roślin rolniczych - Odmiany roślin odporne na herbicydy - Artykuł 4 - Kwalifikowalność do włączenia do wspólnego katalogu odmian zmodyfikowanych genetycznie uzyskanych za pomocą mutagenezy - Wymóg w zakresie ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska - Wyłączenie))
      (2018/C 328/05)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Confédération paysanne, Réseau Semences Paysannes, Les Amis de la Terre France, Collectif vigilance OGM et Pesticides 16, Vigilance OG2M, CSFV 49, OGM: dangers, Vigilance OGM 33, Fédération Nature et Progrès

         Strona pozwana: Premier ministre, Ministre de l’agriculture, de l’agroalimentaire et de la forêt

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 2 pkt 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG należy interpretować w ten sposób, że organizmy uzyskane za pomocą technik i metod mutagenezy stanowią organizmy zmodyfikowane genetycznie w rozumieniu tego przepisu.
                  Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 2001/18 w związku z pkt 1 załącznika I B do tej dyrektywy oraz w świetle motywu 17 tejże dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że z zakresu stosowania owej dyrektywy są wyłączone tylko organizmy uzyskane za pomocą technik i metod mutagenezy, które były tradycyjnie wykorzystywane do różnych zastosowań i których bezpieczeństwo zostało już dawno potwierdzone.

                  2)

                  Artykuł 4 ust. 4 dyrektywy Rady 2002/53/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych, zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r., należy interpretować w ten sposób, że z przewidzianych w tym przepisie obowiązków są wyłączone odmiany zmodyfikowane genetycznie uzyskane za pomocą technik i metod mutagenezy, które były tradycyjnie wykorzystywane do różnych zastosowań i których bezpieczeństwo zostało już dawno potwierdzone.

                  3)

                  Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 2001/18 w związku z pkt 1 załącznika I B do tej dyrektywy, w zakresie, w jakim wyłącza on z zakresu stosowania tej dyrektywy organizmy uzyskane za pomocą technik i metod mutagenezy, które były tradycyjnie wykorzystywane do różnych zastosowań i których bezpieczeństwo zostało już dawno potwierdzone, należy interpretować w ten sposób, że nie skutkuje on pozbawieniem państw członkowskich możliwości poddania takich organizmów – w poszanowaniu prawa Unii, w szczególności reguł dotyczących swobodnego przepływu towarów ustanowionych w art. 34–36 TFUE – obowiązkom przewidzianym w tej dyrektywie lub innym obowiązkom.

         (1)  Dz.U. C 14 z 16.1.2017.


title: Sprawa C-446/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 9 lipca 2018 r. – AGROBET CZ, s.r.o. / Finanční úřad pro Středočeský kraj

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 9 lipca 2018 r. – AGROBET CZ, s.r.o. / Finanční úřad pro Středočeský kraj
      (Sprawa C-446/18)
      (2018/C 328/36)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Nejvyšší správní soud

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AGROBET CZ, s.r.o.

         Strona pozwana: Finanční úřad pro Středočeský kraj

         Pytanie prejudycjalne

      Czy zgodny z prawem unijnym, w szczególności z zasadą neutralności podatku VAT, jest przepis prawa krajowego, który uzależnia naliczenie i wypłatę części żądanego odliczenia VAT od ukończenia postępowania w przedmiocie wszystkich transakcji podlegających opodatkowaniu w danym okresie podatkowym?


title: Sprawa T-448/14: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – Hitachi Metals/Komisja (Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek kabli elektrycznych – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Jednolite i ciągłe naruszenie – Dowód naruszenia – Czas uczestniczenia – Otwarte zdystansowanie się – Obliczanie kwoty grzywny – Waga naruszenia – Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/37

      Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – Hitachi Metals/Komisja
      (Sprawa T-448/14) (1)

      ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek kabli elektrycznych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Jednolite i ciągłe naruszenie - Dowód naruszenia - Czas uczestniczenia - Otwarte zdystansowanie się - Obliczanie kwoty grzywny - Waga naruszenia - Nieograniczone prawo orzekania))
      (2018/C 328/50)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Hitachi Metals Ltd (Tokio, Japonia) (przedstawiciele: P. Crowther i C. Drew, solicitors)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito, H. van Vliet i J. Norris-Usher, pełnomocnicy, wspierani przez M. Gray, barrister)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 2139 final z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 [TFUE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39610 – Kable elektryczne) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżącej, a po drugie, do obniżenia kwoty nałożonej na nią grzywny.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Hitachi Metals Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 282 z 25.8.2014.


title: Sprawa C-447/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 9 lipca 2018 r. – UB / Generálny riaditeľ Sociálnej poisťovne Bratislava

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 9 lipca 2018 r. – UB / Generálny riaditeľ Sociálnej poisťovne Bratislava
      (Sprawa C-447/18)
      (2018/C 328/37)
      Język postępowania: słowacki

         Sąd odsyłający

      Najvyšší súd Slovenskej republiky

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: UB

         Strona pozwana: Generálny riaditeľ Sociálnej poisťovne Bratislava

         Pytanie prejudycjalne

      Czy w okolicznościach postępowania głównego możliwe jest dokonanie wykładni art. 1 lit. w) i art. 4-5 rozporządzenia (1) Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, rozpatrywanych łącznie z prawem do świadczeń z zabezpieczenia społecznego i przywilejów socjalnych, ustanowionym w art. 34 ust. 1-2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie zastosowaniu przepisu krajowego, zgodnie z którym słowacka instytucja zabezpieczenia społecznego uwzględnia obywatelstwo wnioskodawcy jako podstawowy warunek prawa do dodatku do emerytury dla reprezentantów sportowych, chociaż częścią przepisu krajowego jest również inny wymóg prawny, a mianowicie udział w reprezentacji narodowej poprzedników prawnych, w tym Czechosłowackiej Republiki Socjalistycznej?

         (1)  Dz.U. 2004, L 166, s. 1.


title: Sprawa C-585/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 25 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad – Bułgaria) – Serin Alheto / Zamestnik-predsedatel na Darzhavna agentsia za bezhantsite [Odesłanie prejudycjalne – Wspólna polityka w dziedzinie azylu i ochrony uzupełniającej – Normy dotyczące kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej – Dyrektywa 2011/95/UE – Artykuł 12 – Wykluczenie możliwości uzyskania statusu uchodźcy – Osoby zarejestrowane przez Agendę Narodów Zjednoczonych dla Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (UNRWA) – Istnienie „kraju pierwszego azylu”, w przypadku uchodźcy z Palestyny, w strefie działania UNRWA – Wspólne procedury udzielania ochrony międzynarodowej – Dyrektywa 2013/32/UE – Artykuł 46 – Prawo do skutecznego środka prawnego – Pełne rozpatrzenie ex nunc – Zakres uprawnień sądu pierwszej instancji – Badanie przez sąd potrzeby zapewnienia ochrony międzynarodowej – Badanie podstaw niedopuszczalności]

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/6

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 25 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad – Bułgaria) – Serin Alheto / Zamestnik-predsedatel na Darzhavna agentsia za bezhantsite
      (Sprawa C-585/16) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka w dziedzinie azylu i ochrony uzupełniającej - Normy dotyczące kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej - Dyrektywa 2011/95/UE - Artykuł 12 - Wykluczenie możliwości uzyskania statusu uchodźcy - Osoby zarejestrowane przez Agendę Narodów Zjednoczonych dla Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (UNRWA) - Istnienie „kraju pierwszego azylu”, w przypadku uchodźcy z Palestyny, w strefie działania UNRWA - Wspólne procedury udzielania ochrony międzynarodowej - Dyrektywa 2013/32/UE - Artykuł 46 - Prawo do skutecznego środka prawnego - Pełne rozpatrzenie ex nunc - Zakres uprawnień sądu pierwszej instancji - Badanie przez sąd potrzeby zapewnienia ochrony międzynarodowej - Badanie podstaw niedopuszczalności])
      (2018/C 328/07)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administrativen sad Sofia-grad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Serin Alheto

         Strona pozwana: Zamestnik-predsedatel na Darzhavna agentsia za bezhantsite

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony w związku z art. 10 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej należy interpretować w ten sposób, że rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego przez osobę zarejestrowaną przez Agendę Narodów Zjednoczonych dla Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (UNRWA) wymaga zbadania kwestii, czy osoba ta rzeczywiście korzysta z ochrony lub pomocy ze strony tej Agendy, o ile wniosek ten nie został wcześniej odrzucony z powodu niedopuszczalności lub w oparciu o podstawę wykluczenia inną niż ustanowiona w art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie pierwsze dyrektywy 2011/95.

                  2)

                  Artykuł 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako os[ób], które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony i art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2011/95 należy interpretować w ten sposób, że:

                              —

                              stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które nie przewiduje podstawy zaprzestania stosowania zawartej w tych przepisach podstawy wykluczenia ze statusu uchodźcy lub nieprawidłowo ją transponuje;

                              —

                              są one bezpośrednio skuteczne;

                              —

                              mogą one być stosowane, nawet jeżeli osoba ubiegająca się o udzielenie ochrony międzynarodowej wprost się do nich nie odwołała.

                  3)

                  Artykuł 46 ust. 3 dyrektywy 2013/32 w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że sąd państwa członkowskiego rozpoznający w pierwszej instancji skargę na decyzję w sprawie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej ma obowiązek uwzględnienia zarówno tych okoliczności faktycznych i prawnych – takich jak możliwość zastosowania w sytuacji wnioskodawcy art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/95 – które organ, który wydał tę decyzję, miał obowiązek lub możliwość uwzględnić, jak i tych, które wystąpiły po wydaniu rzeczonej decyzji.

                  4)

                  Artykuł 46 ust. 3 dyrektywy 2013/32 w związku z art. 47 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że wymóg pełnego rozpatrzenia ex nunc zarówno okoliczności faktycznych, jak i kwestii prawnych, może również obejmować podstawy niedopuszczalności wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej wskazane w art. 33 ust. 2 tej dyrektywy, jeżeli pozwala na to prawo krajowe, oraz że – w wypadku gdy sąd rozpoznający skargę rozważa zbadanie podstawy niedopuszczalności, która nie została zbadana przez organ rozstrzygający – powinien on przesłuchać wnioskodawcę w celu umożliwienia mu przedstawienia, w języku, którym ten włada, jego stanowiska w kwestii możliwości zastosowania rzeczonej podstawy w jego osobistej sytuacji.

                  5)

                  Artykuł 35 akapit pierwszy lit. b) dyrektywy 2013/32 należy interpretować w ten sposób, że osoba zarejestrowana przez Agendę Narodów Zjednoczonych dla Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (UNRWA) powinna być uważana – jeżeli korzysta ona z rzeczywistej ochrony lub pomocy ze strony tej Agendy w państwie trzecim, które nie odpowiada terytorium, na którym ma ona zwykłe miejsce zamieszkania, lecz wchodzącym w skład obszaru działania tej Agendy – za osobę korzystającą z wystarczającej ochrony w tym kraju trzecim w rozumieniu tego przepisu, jeżeli państwo to:

                              —

                              zobowiązuje się do readmisji zainteresowanego po opuszczeniu przez niego terytorium tego państwa w celu ubiegania się o ochronę międzynarodową w Unii Europejskiej oraz

                              —

                              uznaje rzeczoną ochronę lub pomoc ze strony UNRWA i przystępuje do zasady non-refoulement, umożliwiając w ten sposób zainteresowanemu bezpieczne przebywanie na swoim terytorium, w godnych warunkach życia i tak długo, jak długo wymagać tego będzie ryzyko grożące na terytorium zwykłego miejsca zamieszkania.

                  6)

                  Artykuł 46 ust. 3 dyrektywy 2013/32 w związku z art. 47 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że nie wprowadza on wspólnych norm proceduralnych odniesieniu do kompetencji do wydania nowej decyzji w sprawie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej po uchyleniu przez sąd rozpoznający skargę pierwotnej decyzji wydanej w sprawie tego wniosku. Jednak konieczność zapewnienia skuteczności (effet utile) art. 46 ust. 3 tej dyrektywy oraz skuteczności środka prawnego zgodnie z art. 47 karty wymaga, by w wypadku przekazania akt organowi quasi sądowemu lub administracyjnemu, o którym mowa w art. 2 lit. f) rzeczonej dyrektywy, nowa decyzja została wydana w krótkim terminie i była zgodna z oceną zawartą w wyroku uchylającym.

         (1)  Dz.U. C 46 z 13.2.2017.


title: Sprawa C-239/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – Gert Teglgaard, Fløjstrupgård I/S / Fødevareministeriets Klagecenter [Odesłanie prejudycjalne – Wspólna polityka rolna – Systemy wsparcia dla rolników – Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 – Artykuł 6 ust. 1 – Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 – Artykuł 23 ust. 1 – Rozporządzenie (WE) nr 796/2004 – Artykuł 66 ust. 1 – Rozporządzenie (WE) nr 1122/2009 – Artykuł 70 ust. 8 lit. a) – Zasada wzajemnej zgodności – Obniżka płatności bezpośrednich w związku z nieprzestrzeganiem wymogów podstawowych w zakresie zarządzania lub zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska – Ustalenie roku, który należy uwzględnić, aby określić procent obniżki – Rok, w którym miało miejsce nieprzestrzeganie danych wymogów]

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/17

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – Gert Teglgaard, Fløjstrupgård I/S / Fødevareministeriets Klagecenter
      (Sprawa C-239/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka rolna - Systemy wsparcia dla rolników - Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 - Artykuł 6 ust. 1 - Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 - Artykuł 23 ust. 1 - Rozporządzenie (WE) nr 796/2004 - Artykuł 66 ust. 1 - Rozporządzenie (WE) nr 1122/2009 - Artykuł 70 ust. 8 lit. a) - Zasada wzajemnej zgodności - Obniżka płatności bezpośrednich w związku z nieprzestrzeganiem wymogów podstawowych w zakresie zarządzania lub zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska - Ustalenie roku, który należy uwzględnić, aby określić procent obniżki - Rok, w którym miało miejsce nieprzestrzeganie danych wymogów])
      (2018/C 328/21)
      Język postępowania: duński

         Sąd odsyłający

      Østre Landsret

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Gert Teglgaard, Fløjstrupgård I/S

         Strona pozwana: Fødevareministeriets Klagecenter

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 6 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001, art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1782/2003, w brzmieniu nadanym mu rozporządzeniem Rady nr 146/2008 z dnia 14 lutego 2008 r., oraz art. 23 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 należy interpretować w ten sposób, że obniżki płatności bezpośrednich z powodu nieprzestrzegania przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności należy obliczać na podstawie płatności, które zostały lub zostaną przyznane w odniesieniu do roku, w którym miało miejsce to nieprzestrzeganie przepisów.
                  Artykuł 66 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 oraz art. 70 ust. 8 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina należy interpretować w ten sposób, że obliczone w ten sposób obniżki płatności bezpośrednich są dokonywane w stosunku do płatności, które zostały lub zostaną otrzymane w odniesieniu do roku kalendarzowego, w którym stwierdzono nieprzestrzeganie przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności.

                  2)

                  Uregulowaniem Unii, które ma zastosowanie w celu obliczenia obniżki płatności bezpośrednich, w przypadku gdy rolnik nie przestrzegał przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności w latach 2007–2008, ale nieprzestrzeganie tych przepisów zostało stwierdzone dopiero w roku 2011, jest art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1782/2003 w odniesieniu do roku 2007 i trzech pierwszych miesięcy 2008 r., oraz art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 146/2008 w odniesieniu do okresu od kwietnia do grudnia 2008 r.

         (1)  Dz.U. C 221 z 10.7.2017.


title: Sprawa T-256/17: Postanowienie Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – Labiri / EKES (Służba publiczna – Urzędnicy – Mobbing – Postępowanie ugodowe – Wykonanie ugody – Naruszenie prawa – Błąd w ocenie – Nadużycie władzy – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/48

      Postanowienie Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – Labiri / EKES
      (Sprawa T-256/17) (1)

      ((Służba publiczna - Urzędnicy - Mobbing - Postępowanie ugodowe - Wykonanie ugody - Naruszenie prawa - Błąd w ocenie - Nadużycie władzy - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna))
      (2018/C 328/65)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Vassiliki Labiri (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J.-N. Louis i N. de Montigny)

         Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) (przedstawiciele: M. Pascua Mateo, K. Gambino i L. Camarena Januzec, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów M. Troncoso Ferrera i F.M. Hislaire’a)

         Przedmiot

      Oparte na podstawie art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EKES z dnia 23 czerwca 2016 r. o „niewykonaniu jednego z punktów ugody zawartej między stronami przed Sądem do spraw Służby Publicznej” oraz zasądzenia kwoty 250 000 EUR tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  Vassiliki Labiri zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 213 z 3.7.2017.


title: Sprawa T-606/16: Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2018 r. – Pereira / Komisja (Służba publiczna – Urzędnicy – Nieawansowanie – Postępowanie w sprawie awansu w 2015 r. – Decyzja o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AST 7 – Obowiązek uzasadnienia – Porównanie osiągnięć – Staż w grupie zaszeregowania – Nagromadzone osiągnięcia – Oczywiste błędy w ocenie)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/41

      Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2018 r. – Pereira / Komisja
      (Sprawa T-606/16) (1)

      ((Służba publiczna - Urzędnicy - Nieawansowanie - Postępowanie w sprawie awansu w 2015 r. - Decyzja o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AST 7 - Obowiązek uzasadnienia - Porównanie osiągnięć - Staż w grupie zaszeregowania - Nagromadzone osiągnięcia - Oczywiste błędy w ocenie))
      (2018/C 328/56)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Felismino Pereira (Wavre, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci, początkowo N. de Montigny i J.-N. Louis, następnie N. de Montigny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, następnie G. Berscheid i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 270 TFUE, zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o nieawansowaniu skarżącego w ramach postępowania w sprawie awansu w 2015 r. oraz, o ile to konieczne, decyzji oddalającej jego zażalenie.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Felismino Pereira zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 335 z 12.9.2016. (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-36/16 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016.)


title: Sprawa T-441/14: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – Brugg Kabel i Kabelwerke Brugg / Komisja (Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek kabli elektrycznych – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Jednolite i ciągłe naruszenie – Dowód naruszenia – Czas uczestniczenia – Otwarte zdystansowanie się – Obliczanie kwoty grzywny – Waga naruszenia – Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/34

      Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – Brugg Kabel i Kabelwerke Brugg / Komisja
      (Sprawa T-441/14) (1)

      ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek kabli elektrycznych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Jednolite i ciągłe naruszenie - Dowód naruszenia - Czas uczestniczenia - Otwarte zdystansowanie się - Obliczanie kwoty grzywny - Waga naruszenia - Nieograniczone prawo orzekania))
      (2018/C 328/45)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Brugg Kabel AG (Brugg, Szwajcaria) i Kabelwerke Brugg AG Holding (Brugg) (przedstawiciele: adwokaci A. Rinne, A. Boos i M. Lichtenegger)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Leupold, H. van Vliet i C. Vollrath, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Israela)

         Przedmiot

      Przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 2139 final z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 [TFUE] i art. 53 porozumienia [EOG] (sprawa AT.39610 – Kable elektryczne), w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżących, a ewentualnie obniżenia kwoty nałożonej na nie grzywny.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Brugg Kabel AG i Kabelwerke Brugg AG Holding zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa T-250/18 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – RATP / Komisja (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Dostęp do dokumentów – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/51

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – RATP / Komisja
      (Sprawa T-250/18 R)
      ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Dostęp do dokumentów - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
      (2018/C 328/70)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Régie autonome des transports parisiens (RATP) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci E. Morgan de Rivery, P. Delelis i C. Lavin)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Buchet, W. Mölls i C. Ehrbar, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający żądania strony skarżącej: Republika Francuska (przedstawiciele: E. de Moustier, I. Cohen i B. Fodda, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 278 et 279 TFUE wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2018) 1865 final z dnia 21 marca 2018, Gestdem 2017/4598, w sprawie częściowego dostępu do dokumentów.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-588/17 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 lipca 2018 r. – Królestwo Hiszpanii/Komisja Europejska (Odwołanie – EFRG i EFRROW – Wydatki wyłączone z finansowania Unii Europejskiej – Wydatki dokonane przez Królestwo Hiszpanii – Pomoc dla obszarów nacechowanych specyficznymi utrudnieniami naturalnymi i środki rolno-środowiskowo-klimatyczne przewidziane w programie rozwoju obszarów wiejskich we wspólnocie autonomicznej Kastylia i León)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/21

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 lipca 2018 r. – Królestwo Hiszpanii/Komisja Europejska
      (Sprawa C-588/17 P) (1)

      ((Odwołanie - EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania Unii Europejskiej - Wydatki dokonane przez Królestwo Hiszpanii - Pomoc dla obszarów nacechowanych specyficznymi utrudnieniami naturalnymi i środki rolno-środowiskowo-klimatyczne przewidziane w programie rozwoju obszarów wiejskich we wspólnocie autonomicznej Kastylia i León))
      (2018/C 328/27)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: M. J. García-Valdecasas Dorrego, pełnomocnik)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i I. Galindo Martín, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 5 z 8.1.2018.


title: Sprawa T-429/18: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2018 r. – BRF i SHB Comercio e Industria de Alimentos / Komisja

text:
               24.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 341/22

      Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2018 r. – BRF i SHB Comercio e Industria de Alimentos / Komisja
      (Sprawa T-429/18)
      (2018/C 341/33)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: BRF SA (Itajaí, Brazylia) i SHB Comercio e Industria de Alimentos SA (Itajaí) (przedstawiciele: adwokaci D. Arts i G. van Thuyne)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/700 (1);

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/700 w zakresie, w jakim usunięto w nim zakłady BRF SA i SHB Comercio e Industria de Alimentos SA z wykazów wskazanych w załączniku do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/700; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami zgodnie z art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję w rozporządzeniu wykonawczym art. 296 akapit drugi TFUE ze względu na niewskazanie uzasadnienia rozporządzenia wykonawczego.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Komisję poprzez przyjęcie rozporządzenia wykonawczego prawa do obrony przewidzianego w art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej ze względu na odmówienie skarżącym prawa do bycia wysłuchanymi.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez Komisję art. 12 ust. 2 i art. 12 ust. 4 lit. c) rozporządzenia wykonawczego 854/2004 (2) poprzez dokonanie oceny zgodności poszczególnych zakładów i popełnienia przez Komisję oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do istotnych okoliczności faktycznych.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez Komisję w rozporządzeniu wykonawczym zasady niedyskryminacji poprzez potraktowanie skarżących w sposób odmienny od pozostałych brazylijskich eksporterów produktów drobiowych znajdujących się w porównywalnej sytuacji.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez Komisję w rozporządzeniu wykonawczym zasady proporcjonalności poprzez wykroczenie poza to, co odpowiednie i konieczne dla ochrony zdrowia publicznego.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia przez Komisję w rozporządzeniu wykonawczym art. 291 ust. 3 akapit drugi TFUE i art. 3 ust. 3, art. 10 ust. 4 oraz art. 11 rozporządzenia UE 182/2011 (3) poprzez naruszenie zawartych w nich istotnych wymogów proceduralnych.

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/700 z dnia 8 maja 2018 r. zmieniające wykazy zakładów z państwa trzeciego, z których dozwolony jest przywóz wymienionych produktów pochodzenia zwierzęcego, w odniesieniu do niektórych zakładów z Brazylii (Dz.U. 2018, L 118, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.U. 2004, L 139, s. 206).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. 2011, L 55, s. 291).


title: Sprawa C-502/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Městský soud v Praze (Republika Czeska) w dniu 30 lipca 2018 r. – CS i in. / České aerolinie a.s.

text:
               24.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 341/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Městský soud v Praze (Republika Czeska) w dniu 30 lipca 2018 r. – CS i in. / České aerolinie a.s.
      (Sprawa C-502/18)
      (2018/C 341/11)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Městský soud v Praze

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: CS, DR, EQ, FP, GO, HN, IM, JL, KK, LJ, MI

         Strona pozwana: České aerolinie a.s.

         Pytanie prejudycjalne

      Czy na przewoźniku wspólnotowym spoczywa obowiązek zapłaty na rzecz pasażera odszkodowania, o którym mowa w art. 3 ust. 5 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (1), w sytuacji, gdy przewoźnik wspólnotowy na podstawie umowy wykonywał pierwszą część lotu z międzylądowaniem na lotnisku w państwie trzecim, skąd w ramach współdzielenia kodu (code sharing) drugą część lotu wykonywał przewoźnik, który nie jest przewoźnikiem wspólnotowym, a do opóźnienia w przylocie na lotnisko docelowe, dłuższego niż trzy godziny, doszło wyłącznie w drugiej części lotu?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-20/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 czerwca 2018 r. – Komisja Europejska / Wielkie Księstwo Luksemburga, interwenient: Republika Francuska

text:
               24.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 341/11

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 czerwca 2018 r. – Komisja Europejska / Wielkie Księstwo Luksemburga, interwenient: Republika Francuska
      (Sprawa C-20/18) (1)

      (2018/C 341/18)
      Język postępowania: francuski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 104 z 19.3.2018.


title: Sprawa T-457/18: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2018 r. – Zotkow / Komisja

text:
               24.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 341/23

      Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2018 r. – Zotkow / Komisja
      (Sprawa T-457/18)
      (2018/C 341/34)
      Język postępowania: bułgarski

         Strony

         Strona skarżąca: Rosen D. Zotkow (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat N. Stankow)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                     uchylenie decyzji nr Ares (2018)2294884 strony pozwanej z dnia 30 kwietnia 2018 r. i jej ponowne rozpatrzenie w związku z żądaniem skarżącego dotyczącym przyznania dodatku na rzecz jego rodziców, po skorygowaniu kalkulacji finansowej zgodnie z przedstawionymi przez skarżącego zarzutami i argumentami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy dokonanej przez stronę pozwaną wykładni (i wynikającej z niej kalkulacji finansowej) decyzji nr 50-2004/28.5.2004 Komisji w związku z praktycznym stosowaniem decyzji przy uwzględnianiu nieruchomości mieszkalnych, którą to wykładnię i kalkulację skarżący uważa za błędne:

                              —

                              braki w wykładni z punktu widzenia specyfiki (finansowo-ekonomicznej) regulowanej decyzją Komisji materii,

                              —

                              wykładnia oparta na obiektywnie niemożliwych założeniach,

                              —

                              wewnętrzne sprzeczności między poszczególnymi częściami decyzji Komisji, rozpatrywanymi łącznie, a nie odrębnie, wynikające z przyjętego przez stronę pozwaną sposobu wykładni,

                              —

                              subiektywna i sporna wykładnia wyrazów, pojęć i sformułowań zawartych w tekście decyzji Komisji, które w swej istocie są niejednoznaczne z językowego lub ogólnie przyjętego punktu widzenia,

                              —

                              nadanie pierwszeństwa wskaźnikom teoretycznym dotyczącym poszczególnych elementów finansowych, dla których istnieją wskaźniki faktyczne.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy dokonanej przez stronę pozwaną wykładni (i wynikającej z niej kalkulacji finansowej) decyzji nr 50-2004/28.5.2004 Komisji w związku z praktycznym stosowaniem decyzji przy uwzględnieniu względnego ciężaru (współczynnika) dla państwa, którą to wykładnię i kalkulację skarżący uważa za błędne:

                              —

                              wykładnia i stosowanie względnego ciężaru (współczynnika) do konkretnego elementu kalkulacji finansowej niezgodnie z samą istotą i logiką tego współczynnika z punktu widzenia teorii i praktyki finansowo-ekonomicznej.


title: Sprawa C-462/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 16 maja 2018 r. w sprawie T-626/16, Troszczynski / Parlament, wniesione w dniu 13 lipca 2018 r. przez Mylène Troszczynski

text:
               8.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/2

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 16 maja 2018 r. w sprawie T-626/16, Troszczynski / Parlament, wniesione w dniu 13 lipca 2018 r. przez Mylène Troszczynski
      (Sprawa C-462/18 P)
      (2018/C 364/03)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Mylène Troszczynski (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Uchylenie wyroku wydanego przez Sąd w dniu 16 maja 2018 r. w sprawie T-626/16;
      A tym samym:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu z dnia 23 czerwca 2016 r., wydanej na podstawie art. 68 decyzji z 2009/C 159/01 Prezydium Parlamentu z dnia 19 maja i 9 lipca 2008 r.„wykonującej przepisy dotyczące wprowadzenia w życie statutu posłów do Parlamentu Europejskiego” ze zmianami, stwierdzającej wierzytelność w wysokości 56 554 EUR;

                  —

                  stwierdzenie nieważności noty obciążeniowej nr 2016-888, doręczonej w dniu 30 czerwca 2016 r., informującej wnoszącą odwołanie, że w związku z decyzją sekretarza generalnego z dnia 23 czerwca 2016 r. stwierdzono w stosunku do niej wierzytelność z tytułu „odzyskania kwot nienależnie wypłaconych w ramach zatrudnienia asystentów parlamentarnych, na podstawie art. 68 MAS oraz art. 78, 79 i 80 RF”;

                  —

                  orzeczenie co do kwoty, jaka ma zostać przyznana wnoszącej odwołanie z tytułu odszkodowania za doznaną przez nią krzywdę wynikającą z nieuzasadnionych oskarżeń wysuniętych przed zakończeniem dochodzenia oraz za spowodowaną zaskarżoną decyzją szkodę wyrządzoną jej wizerunkowi i bardzo poważne kłopoty w jej życiu osobistym i politycznym;

                  —

                  orzeczenie co do kwoty, jaka ma zostać przyznana wnoszącej odwołanie w związku z kosztami postępowania;

                  —

                  obciążenie Parlamentu całością kosztów postępowania;

                  —

                  przed wydaniem orzeczenia: wezwanie Parlamentu do przedłożenia akt administracyjnych J.O oraz dotyczących go akt OLAF.

         Zarzuty i główne argumenty

      Pierwszy zarzut dotyczy naruszenia prawa oraz naruszenia istotnych wymogów proceduralnych. Po pierwsze, wyroki Sądu w sprawach Bilde i Montel stanowią nową okoliczność faktyczną, która wystąpiła po zamknięciu pisemnego etapu postępowania, co rzuca światło na charakter i liczbę dowodów, które należy dostarczyć. Warunki określone w art. 85 § 3 regulaminu postępowania zostały spełnione. Po drugie, Sąd naruszył prawo, twierdząc, że nie może znać innych faktów niż te przedstawione sekretarzowi generalnemu. Procedura odzyskiwania nienależnych płatności przypomina skargę w postępowaniu sądowym, w której można przedstawić wszystkie dokumenty niezbędne do właściwej oceny sporu, nawet w toku postępowania.
      Drugi zarzut dotyczy naruszenia przez Sąd prawa do obrony i istotnych wymogów proceduralnych. Po pierwsze, Sąd nie dopuścił uczciwej i kontradyktoryjnej debaty, nie zobowiązując Parlamentu do przestrzegania art. 41 i 42 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Parlament jest w posiadaniu akt administracyjnych i akt OLAF, z których może czerpać korzyści według własnego uznania, ponieważ dowody pracy można znaleźć w obu zestawach akt, jednak wnosząca odwołanie nie ma do nich dostępu. Po drugiej, Sąd popełnił błąd w ocenie, uznając, że brak osobistego przesłuchania wnoszącej odwołanie przez sekretarza generalnego był prawidłowy.
      Zarzut trzeci dotyczy naruszenia prawa, błędu w kwalifikacji charakteru prawnego faktów i dowodów, dyskryminacji, fumus persecutionis, naruszenia zasad uzasadnionych oczekiwań i legalności oraz nadużycia władzy. Po pierwsze, brak krytycznej analizy dostarczonych dokumentów stanowi brak uzasadnienia. Po drugie, jest to atak na prawa polityczne asystentów. Po trzecie, jeśli chodzi o odzyskanie nienależnych płatności, ciężar dowodu leży najpierw po stronie administracji, która musi podać uzasadnione powody kwestionowania należności. Po czwarte, mamy do czynienia z dyskryminacyjnym traktowaniem członków Frontu Narodowego przez Przewodniczącego Parlamentu i sekretarza generalnego. Wreszcie odmowa udostępnienia akt administracyjnych i akt OLAF podważa zasadę uzasadnionych oczekiwań, legalności i stanowi nadużycie władzy.


title: Sprawa C-493/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 26 lipca 2018 r. – UB / VA; Tiger SCI; WZ, działający w charakterze syndyka UB; Banque patrimoine et immobilier SA.

text:
               8.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 26 lipca 2018 r. – UB / VA; Tiger SCI; WZ, działający w charakterze syndyka UB; Banque patrimoine et immobilier SA.
      (Sprawa C-493/18)
      (2018/C 364/04)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca w postępowaniu kasacyjnym: UB

         Strona przeciwna: VA; Tiger SCI; WZ, działający w charakterze syndyka UB; Banque patrimoine et immobilier SA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy powództwo syndyka, upoważnionego przez sąd państwa członkowskiego, który wszczął postępowanie upadłościowe, mające za przedmiot uznanie wpisu hipotek na nieruchomościach dłużnika znajdujących się w innym państwie członkowskim oraz sprzedaży tych nieruchomości w tym państwie za bezskuteczne względem tego postępowania, i zmierzające do przywrócenia tych składników do majątku dłużnika, wynika bezpośrednio z postępowania upadłościowego lub jest z nim ściśle związane?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy sądy państwa członkowskiego, w którym wszczęto postępowanie upadłościowe są wyłącznie właściwe do rozpatrzenia takiego powództwa syndyka czy, przeciwnie, sądy państwa członkowskiego miejsca położenia nieruchomości są w tym zakresie wyłącznie właściwe, czy też oprócz tych sądów istnieje równoległa właściwość, i na jakich warunkach?

                  3)

                  Czy orzeczenie, na podstawie którego sąd państwa członkowskiego wszczęcia postępowania upadłościowego upoważnia syndyka do wniesienia, w innym państwie członkowskim, powództwa, należącego zasadniczo do właściwości sądu, który wszczął postępowanie upadłościowe, może skutkować przyznaniem jurysdykcji innemu państwu członkowskiemu, w szczególności, jeśli decyzja ta mogłaby zostać zakwalifikowana jako orzeczenie dotyczące prowadzenia postępowania upadłościowego w rozumieniu art. 25 ust. 1 rozporządzenia [(WE) nr 1346/2000] (1) i w związku z tym mogłaby podlegać uznaniu bez dalszych formalności zgodnie z tym przepisem?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. 2000, L 160, s. 1).


title: Sprawa C-477/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 23 lipca 2018 r. – Exportslachterij J. Gosschalk en Zn. BV / Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

text:
               15.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 23 lipca 2018 r. – Exportslachterij J. Gosschalk en Zn. BV / Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
      (Sprawa C-477/18)
      (2018/C 373/09)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      College van Beroep voor het Bedrijfsleven

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Exportslachterij J. Gosschalk en Zn. BV

         Strona przeciwna: Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy sformułowanie „pracowników zaangażowanych w kontrole urzędowe” zawarte w pkt 1 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt („rozporządzenia nr 882/2004”) (1) oraz sformułowanie „pracowników zaangażowanych w kontrole urzędowe” zawarte w pkt 2 załącznika VI do rozporządzenia nr 882/2004 należy interpretować w ten sposób, że kosztami (wynagrodzeniem), które można uwzględnić przy obliczaniu wysokości opłat za kontrole urzędowe, mogą być wyłącznie koszty (wynagrodzenie) przeprowadzających inspekcje urzędowe urzędowych lekarzy weterynarii i urzędowych asystentów, czy też pod tym pojęciem można rozumieć również koszty (wynagrodzenie) innych pracowników zatrudnionych przez Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (Niderlandzkiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności i Produktów Konsumpcyjnych, dalej „NVWA”) lub spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Kwaliteitskeuring Dierlijke Sector (Organizację ds. kontroli jakości w sektorze zwierzęcym, dalej „KDS”)?

                  2)

                  Jeżeli w myśl odpowiedzi udzielonej na pytanie pierwsze zakres znaczeniowy sformułowania „pracowników zaangażowanych w kontrole urzędowe” zawartego w pkt 1 załącznika VI do rozporządzenia nr 882/2004 oraz sformułowania „pracowników zaangażowanych w kontrole urzędowe” zawartego w pkt 2 załącznika VI do rozporządzenia nr 882/2004 może obejmować także koszty (wynagrodzenie) innych pracowników zatrudnionych przez NVWA lub KDS, to w jakich okolicznościach i w jakich granicach można mówić jeszcze o takim związku pomiędzy kosztami poniesionymi w związku z tymi innymi pracownikami a kontrolami urzędowymi, aby opłatę pobieraną z tytułu tych kosztów (wynagrodzenia) można było oprzeć na art. 27 ust. 4 oraz pkt 1 i 2 załącznika VI do rozporządzenia nr 882/2004?

                  3)

                              a.

                              Czy treść art. 27 ust. 4 lit. a) oraz pkt 1 i 2 załącznika VI do rozporządzenia nr 882/2004 należy interpretować w ten sposób, że art. 27 ust. 4 oraz pkt 1 i 2 załącznika VI do rzeczonego rozporządzenia stoją na przeszkodzie obciążaniu ubojni opłatami z tytułu kontroli urzędowych za kwadranse, które ubojnie zgłosiły do właściwego organu, lecz które nie zostały faktycznie przepracowane na potrzeby kontroli urzędowych?

                              b.

                              Czy odpowiedź na pytanie trzecie lit. a) znajduje zastosowanie również w przypadku „wynajętych” przez właściwy organ urzędowych lekarzy weterynarii, którzy nie otrzymują wynagrodzenia za kwadranse, które ubojnia zgłosiła do właściwego organu, lecz w których faktycznie nie zostały przeprowadzone żadne czynności na potrzeby kontroli urzędowych, podczas gdy kwota, którą obciążono ubojnię z tytułu liczby kwadransów, które zgłosiła, lecz które nie zostały przepracowane, służy pokryciu ogólnych kosztów poniesionych przez właściwy organ?

                  4)

                  Czy treść art. 27 ust. 4 lit. a) oraz pkt 1 i 2 załącznika VI do rozporządzenia nr 882/2004 należy interpretować w ten sposób, że rzeczony art. 27 ust. 4 stoi na przeszkodzie stosowaniu średniej stawki przy nakładaniu na ubojnie opłat za czynności dokonywane na potrzeby kontroli urzędowych przez lekarzy weterynarii pracujących dla NVWA oraz przez (otrzymujących niższe wynagrodzenie) „wynajętych” przez NVWA lekarzy weterynarii, w wyniku czego stawka nakładana na ubojnie jest wyższa niż kwota wypłacana „wynajętym” lekarzom weterynarii?

                  5)

                  Czy treść art. 26 i art. 27 ust. 4 lit. a) oraz pkt 1 i 2 załącznika VI do rozporządzenia nr 882/2004 należy interpretować w ten sposób, że przy obliczaniu wysokości opłat za kontrole urzędowe można uwzględnić koszty utworzenia funduszu umożliwiającego zarządzenie ryzykiem na rzecz spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (KDS), której pracowników właściwy organ „wynajmuje” jako urzędowych asystentów, a który to fundusz może zostać wykorzystany w sytuacji kryzysowej do celów wypłaty wynagrodzenia i pokrycia kosztów szkolenia pracowników, którzy faktycznie przeprowadzają kontrole urzędowe, jak również pracowników, dzięki którym przeprowadzenie kontroli urzędowych jest możliwe?

                  6)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie [piąte]: na jaką maksymalną kwotę można zbudować tego rodzaju fundusz umożliwiający zarządzenie ryzykiem i jak długi może być okres pokrywany z takiego funduszu?

         (1)  Dz.U. 2004, L 165, s. 1.


title: Sprawa C-445/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 9 lipca 2018 r. – Vaselife International BV, Chrysal International BV / College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden

text:
               15.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 9 lipca 2018 r. – Vaselife International BV, Chrysal International BV / College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden
      (Sprawa C-445/18)
      (2018/C 373/06)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      College van Beroep voor het Bedrijfsleven

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Vaselife International BV, Chrysal International BV

         Strona przeciwna: College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy właściwy organ, College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden (niderlandzki organ wydający zezwolenia na środki ochrony roślin i produkty biobójcze, zwany dalej „Ctgb”), po wydaniu decyzji w przedmiocie ponownej rejestracji środka referencyjnego, jest uprawniony do zmiany, z urzędu lub na wniosek, okresu ważności pozwolenia na handel równoległy w rozumieniu art. 52 rozporządzenia (WE) 1107/2009 (1), które to pozwolenie zostało wydane przed decyzją w przedmiocie ponownej rejestracji, w celu dostosowania go do – późniejszej – daty okresu ważności określonej w decyzji w przedmiocie ponownej rejestracji środka referencyjnego?

                  2)

                  W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej, czy zmiana okresu ważności pozwolenia na handel równoległy jest automatycznym, wynikającym z samego rozporządzenia (WE) 1107/2009 skutkiem decyzji w przedmiocie ponownej rejestracji środka referencyjnego? Czy zatem odnotowanie nowej daty okresu ważności pozwolenia równoległego w bazie danych właściwego organu jest tylko czynnością administracyjną czy też musi zostać w tym przedmiocie, z urzędu lub na wniosek, wydana decyzja?

                  3)

                  Jeżeli z odpowiedzi na pytanie drugie będzie wynikać, że musi zostać wydana decyzja, to czy ma do niej zastosowanie art. 52 rozporządzenia (WE) 1107/2009, a w szczególności ust. 3 tego artykułu?

                  4)

                  W razie udzielenia na pytanie trzecie odpowiedzi przeczącej, jaki(e) przepis(y) ma(ją) w tym wypadku zastosowanie?

                  5)

                  Czy środek ochrony roślin może nie zostać uznany za identyczny w rozumieniu art. 52 rozporządzenia (WE) 1107/2009 już tylko z tego względu, że środek referencyjny nie pochodzi (już) od tego samego przedsiębiorcy? Wnosi się również, aby udzielając odpowiedzi na to pytanie Trybunał zbadał także kwestię, czy przez przedsiębiorstwo powiązane lub wytworzenie na licencji należy także rozumieć przedsiębiorstwo, które za zgodą uprawnionego wytwarza środek zgodnie z taką samą recepturą. Czy ma przy tym znaczenie, że proces produkcji, zgodnie z którym środek referencyjny i środek, który ma zostać równolegle wprowadzony, na etapie wytwarzania substancji aktywnych jest realizowany przez to samo przedsiębiorstwo?

                  6)

                  Czy sama zmiana miejsca produkcji środka referencyjnego ma znaczenie dla oceny, czy środek ten jest identyczny?

                  7)

                  W razie udzielenia na pytanie piąte lub szóste odpowiedzi twierdzącej, czy wynikająca stąd konkluzja (że środki „nie są identyczne”) może zostać podważona poprzez fakt, że właściwy organ stwierdził już, że środek nie zmienił się w zakresie składu lub zmienił się tylko nieznacznie?

                  8)

                  Na kim i w jakim zakresie spoczywa ciężar udowodnienia, że spełnione są wymogi określone w art. 52 rozporządzenia (WE) 1107/2009, w przypadku gdy kwestia ta stanie się sporna pomiędzy posiadaczami zezwolenia na środek równoległy i środek referencyjny?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U. 2009, L 309, s. 1).


title: Sprawa T-451/18: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2018 r. – Triantafyllopoulos i in. / EBC

text:
               15.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/12

      Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2018 r. – Triantafyllopoulos i in. / EBC
      (Sprawa T-451/18)
      (2018/C 373/13)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Panagiotis Triantafyllopoulos (Patras, Grecja) i 487 innych skarżących (przedstawiciel: adwokat N. Ioannou)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zasądzenie od Europejskiego Banku Centralnego naprawienia poniesionej przez skarżących szkody rzeczywistej, określonej dla każdego z nich w skardze, wynoszącej 83,77 EUR za udział posiadany w organizacji spółdzielczej, pomnożonej przez liczbę udziałów, których właścicielem jest każdy skarżący będący osobą fizyczną lub prawną;

                  —

                  obciążenie Europejskiego Banku Centralnego kosztami strony skarżącej.

         Zarzuty i główne argumenty

      Przedmiotem skargi jest żądanie naprawienia szkody, która miała zostać wyrządzona skarżącym jako posiadaczom udziałów w „Achaïki Synetairistiki Trapeza SYN.P.E.” (spółdzielczym banku kredytowym, dalej: Achaïki Synetairistiki Trapeza) wskutek objęcia tego banku szczególnym trybem likwidacji, która to szkoda obejmuje wystarczająco poważną stratę rzeczywistą, zwłaszcza z powodu wartości udziałów, których właścicielem jest każdy ze skarżących. Zdaje się, że szkoda ta została spowodowana wskutek niewystarczającej kontroli i niewystarczającego nadzoru ze strony Banku Grecji nad Achaïki Synetairistiki Trapeza w latach 1999–2012, ale także wskutek niewystarczającej kontroli i niewystarczającego nadzoru ze strony Europejskiego Banku Centralnego w odniesieniu do Banku Grecji, i za pośrednictwem tego ostatniego banku, ale także bezpośrednio w odniesieniu do Achaïki Synetairistiki Trapeza.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący okoliczności faktycznych, postępowania karnego i prawa krajowego.

                              —

                              Od 1999 r. do momentu cofnięcia przez Bank Grecji zezwolenia Achaïki Synetairistiki Trapeza następujące po sobie poszczególne administracje zagarnęły majątek banku i wykorzystały go w celach przestępczych, całkowicie sprzecznych z ustawą. Miało to miejsce bez przestrzegania procedur prawnych przewidzianych dla funkcjonowania banku. Zgodnie z prawem krajowym Bank Grecji jest jedynym krajowym organem nadzoru odpowiedzialnym za podjęcie wszelkich środków zapobiegawczych, kontrolnych i wykonawczych w celu uniknięcia zdarzeń, które miały miejsce i które doprowadziły do roztrwonienia majątku banku.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący art. 340 TFUE.

                              —

                              Na podstawie art. 340 akapit 3 TFUE, z uwagi na okoliczność, że EBC ma odrębną osobowość prawną, jest on zobowiązany do naprawienia, zgodnie z ogólnymi zasadami wspólnymi dla praw państw członkowskich, szkód wyrządzonych przez bank lub jego pracowników przy wykonywaniu ich funkcji.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący orzecznictwa Trybunału

                              —

                              Orzecznictwo Trybunału wymaga, by zostało udowodnione wystarczająco istotne naruszenie norm prawnych mających na celu przyznanie uprawnień jednostkom. Jeśli chodzi o wymóg istnienia wystarczająco istotnego naruszenia, decydującym kryterium do uznania, że przesłanka ta jest spełniona, jest ustalenie, czy dany organ Unii naruszył w oczywisty i poważny sposób granice przysługującego mu uznania. Zakres i intensywność wyrządzonej szkody oraz liczba poszkodowanych mogą zostać użyte jako kryteria, aby ustalić, czy dany organ przekroczył w oczywisty i poważny sposób granice przysługującego mu uznania. Ponadto należy podkreślić, że wystarczająco istotne naruszenie prawa Unii ma miejsce wtedy, gdy organ nie popełniłby błędów, gdyby dochował normalnej staranności i ostrożności. EBC naruszył spoczywający na nim na podstawie traktatu i jego statutu obowiązek nałożenia na Bank Grecji sankcji z powodu nieodpowiedniego nadzoru nad Achaïki Synetairistiki Trapeza. Ze swej strony EBC jest odpowiedzialny za kontrolowanie, czy banki krajowe państw członkowskich funkcjonują zgodnie z postanowieniami przewidzianymi w traktacie i w jego statucie. W przypadku gdy taka kontrola nie była dokonywana, można mówić o niedociągnięciach administracyjnych – naruszeniu zasady dobrej administracji – które można było przewidzieć, gdyby EBC podjął odpowiednie środki, aby „przypomnieć” Bankowi Grecji zobowiązania, które na nim ciążą na podstawie traktatów i aby mu wskazać, że nie jest on uprawniony do pozostawienia instytucji kredytowych bez kontroli, ponieważ w ten sposób zostaje zagrożona stabilność pieniężna Unii Europejskiej, która stanowi główną rację bytu EBC. Europejski Bank Centralny powinien był skontrolować, czy Bank Grecji przestrzegał spoczywających na nim zobowiązań jako członek Europejskiego Systemu Banków Centralnych i w przypadku stwierdzenia, że owe zobowiązania nie były przestrzegane, powinien on był podjąć odpowiednie środki, a nie pozostać bezczynnym.


title: Sprawa T-503/18: Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2018 r. – Haba Trading / EUIPO – Vida (vidaXL)

text:
               15.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/16

      Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2018 r. – Haba Trading / EUIPO – Vida (vidaXL)
      (Sprawa T-503/18)
      (2018/C 373/18)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Haba Trading BV (Utrecht, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci B. Schneiders i A. Brittner)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Vida AB (Alvesta, Szwecja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy vidaXL – zgłoszenie nr 11 603 024

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 czerwca 2018 r. R 190/2016-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001.


title: Sprawa T-478/18: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2018 r. – Bezouaoui i HB Consultant / Komisja

text:
               15.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/13

      Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2018 r. – Bezouaoui i HB Consultant / Komisja
      (Sprawa T-478/18)
      (2018/C 373/14)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Hacène Bezouaoui (Avanne, Francja), HB Consultant (Beure, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.-F. Henrotte i N. Neyrinck)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznania jej skargi za dopuszczalną i zasadną i, co za tym idzie,

                  —

                  stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2018) 2075 final z dnia 10 kwietnia 2018 r. w sprawie SA.46897 (2018/NN) – Domniemana pomoc państwa – Francja – CACES;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zawartego w art. 107 TFUE pojęcia „możliwości przypisania” związanego z tym, że [Komisja uznała, iż] zwrot kosztów szkolenia w przedmiocie bezpiecznego prowadzenia pojazdów budowlanych przeprowadzanego przez uprawnione organizacje zbiorowego zarządzania (organismes paritaires collecteur agréés par l’État – OPCA) wiąże się z wykorzystaniem zasobów państwowych, stanowiącym owoc środka, który można przypisać państwu. Skarżące podnoszą, że Komisja, wydając decyzję, o której stwierdzenie nieważności wnoszą, uchybiła orzecznictwu wynikającemu z wyroku w sprawie Pearle (z dnia 15 lipca 2004 r., Pearle i in., C-345/02, EU:C:2004:448).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący zawartego w art. 107 TFUE pojęcia „korzyści” związanego z tym, że [Komisja uznała, iż] środki przyjęte przez państwo francuskie w niniejszym przypadku przysparzają korzyści przedsiębiorstwom przeprowadzającym szkolenia zwane „CACES®” (certyfikat zaświadczający o umiejętności bezpiecznego kierowania, Certificat d’Aptitude à la Conduite En Sécurité), w odróżnieniu od przedsiębiorstw przeprowadzających szkolenia zwane „PCE®” (prawo jazdy na maszynach budowlanych, Permis à la Conduite d’Engins).

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zawartego w art. 107 TFUE pojęcia „selektywności” związanego z tym, że [Komisja uznała, iż] podjęte środki mają selektywny charakter. Zarzut ten dzieli się na trzy części:

                              —

                              pierwszą, opartą na argumencie, zgodnie z którym OPCA nie może dyskryminować poszczególnych szkoleń odpowiadającym tym samym potrzebom i uznanym przez państwo francuskie;

                              —

                              drugą, opartą na argumencie, zgodnie z którym interwencja za strony państwa francuskiego pociąga za sobą wprowadzenie OPCA w błąd co do przedmiotu spełniającego wymogi ustawowe szkolenia, którego koszty mogą zostać zwrócone;

                              —

                              trzecią, opartą na argumencie, zgodnie z którym różnica w traktowaniu tych dwóch systemów szkoleń nie jest uzasadniona charakterem i ogólną strukturą stanowiącego punkt odniesienia systemu, w który się wpisują.


title: Sprawa C-459/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg Antwerpen (Belgia) w dniu 16 lipca 2018 r. – Argenta Spaarbank NV / Belgische Staat

text:
               15.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg Antwerpen (Belgia) w dniu 16 lipca 2018 r. – Argenta Spaarbank NV / Belgische Staat
      (Sprawa C-459/18)
      (2018/C 373/07)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank van eerste aanleg Antwerpen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Argenta Spaarbank NV

         Strona pozwana: Belgische Staat

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie krajowej regulacji podatkowej, na podstawie której przy ustalaniu zysku podlegającemu opodatkowaniu w przypadku podlegającej w Belgii nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu spółki posiadającej zakład stały w innym państwie członkowskim, którego zyski w Belgii są całkowicie zwolnione z opodatkowania na mocy umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej pomiędzy Belgią a odnośnym innym państwem członkowskim:

                  —

                  odliczenie na kapitał wysokiego ryzyka zostaje zmniejszone o kwotę podlegającą odliczeniu na kapitał wysokiego ryzyka obliczoną na podstawie dodatniej różnicy między – z jednej strony – wartością księgową netto aktywów zakładu stałego, a – z drugiej strony – całością pasywów, które nie należą do kapitałów własnych spółki, a są przypisane zakładowi stałemu oraz

                  —

                  powyższe zmniejszenie nie jest stosowane w zakresie, w jakim kwota zmniejszenia jest niższa od zysków tego zakładu stałego,

            podczas gdy nie stosuje się żadnego zmniejszenia kwoty podlegającej odliczeniu na kapitał wysokiego ryzyka, w sytuacji gdy rzeczoną dodatnią różnicę można przypisać stałemu zakładowi położonemu w Belgii?


title: Sprawa T-484/18: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2018 r. – XB / EBC

text:
               15.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/14

      Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2018 r. – XB / EBC
      (Sprawa T-484/18)
      (2018/C 373/15)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: XB (przedstawiciel: adwokaci L. Levi i A. Champetier)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 6 listopada 2017 r. i z dnia 4 grudnia 2017 r. informujących skarżącego, że nie był on uprawniony do niektórych dodatków (dodatek na gospodarstwo domowe, zasiłki rodzinne, dodatki edukacyjne i dodatki przedszkolne);

                  —

                  w związku z tym, nakazanie wypłaty odpowiednich kwot począwszy od wnioskowanych terminów, powiększonych o odsetki za zwłokę (stopa EBC + 2 punkty procentowe). Należy uznać, że płatności korygujące niezwiązane z miesiącem, w którym zostały wypłacone, powinny podlegać podatkowi, któremu podlegałyby, gdyby zostały dokonane we właściwym czasie, zgodnie z rozporządzeniem (EEC, EURATOM, ECSC) No 260/68; (1)

                  —

                  w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 5 czerwca 2018 r. oddalającej zażalenie skarżącego, złożone w dniu 29 marca 2018 r .;

                  —

                  w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 2 lutego 2018 r. oddalających wniosek skarżącego o dokonanie kontroli administracyjnej z dnia 15 grudnia 2017 r .;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że warunki EBC dotyczące krótkoterminowego zatrudnienia i jego zasady dotyczące krótkoterminowego zatrudnienia są niezgodne z prawem (zarzut niezgodności z prawem)

                              —

                              Warunki EBC dotyczące krótkoterminowego zatrudnienia i jego zasady dotyczące krótkoterminowego zatrudnienia naruszają, po pierwsze, prawa dziecka oraz zasady ochrony rodziny i niedyskryminacji określone w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, po drugie, zasadę niedyskryminacji między pracownikami czasowymi i stałymi, a po trzecie, zasadę niedyskryminacji i równości podatników.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zbiorowych praw pracowniczych, w wyniku braku odpowiednich konsultacji z komitetem pracowniczym EBC w zakresie przyjęcia warunków i zasad EBC dotyczących krótkoterminowego zatrudnienia.

         (1)  Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWIS) nr 260/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiające warunki i procedurę stosowania podatku na rzecz Wspólnot Europejskich (Polskie wydanie specjalne: Rozdział 01 Tom 001 s. 33-35).