title: Sprawa C-110/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Microsoft Mobile Sales International Oy, dawniej Nokia Italia SpA i in./Ministero per i beni e le attività culturali (MiBAC) i in. [Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Własność intelektualna — Prawo autorskie i prawa pokrewne — Dyrektywa 2001/29/WE — Wyłączne prawo do zwielokrotniania — Wyjątki i ograniczenia — Artykuł 5 ust. 2 lit. b) — Wyjątek dotyczący kopii na użytek prywatny — Godziwa rekompensata — Zawieranie umów prawa prywatnego w celu ustalenia kryteriów zwolnienia z opłaty godziwej rekompensaty — Przyznanie możliwości żądania zwrotu rekompensaty wyłącznie użytkownikowi końcowemu]

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/15

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Microsoft Mobile Sales International Oy, dawniej Nokia Italia SpA i in./Ministero per i beni e le attività culturali (MiBAC) i in.
   (Sprawa C-110/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Własność intelektualna - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Dyrektywa 2001/29/WE - Wyłączne prawo do zwielokrotniania - Wyjątki i ograniczenia - Artykuł 5 ust. 2 lit. b) - Wyjątek dotyczący kopii na użytek prywatny - Godziwa rekompensata - Zawieranie umów prawa prywatnego w celu ustalenia kryteriów zwolnienia z opłaty godziwej rekompensaty - Przyznanie możliwości żądania zwrotu rekompensaty wyłącznie użytkownikowi końcowemu])
   (2016/C 419/18)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Microsoft Mobile Sales International Oy, dawniej Nokia Italia SpA, Hewlett-Packard Italiana srl, Telecom Italia SpA, Samsung Electronics Italia SpA, Dell SpA, Fastweb SpA, Sony Mobile Communications Italy SpA, Wind Telecomunicazioni SpA

      Strona pozwana: Ministero per i beni e le attività culturali (MiBAC), Società italiana degli autori ed editori (SIAE), Istituto per la tutela dei diritti degli artisti interpreti esecutori (IMAIE), w likwidacji, Associazione nazionale industrie cinematografiche audiovisive e multimediali (Anica), Associazione produttori televisivi (Apt)

      przy udziale: Assotelecomunicazioni (Asstel), Vodafone Omnitel NV, H3G SpA, Movimento Difesa del Cittadino, Assoutenti, Adiconsum, Cittadinanza Attiva, Altroconsumo

      Sentencja

   Prawo Unii Europejskiej, w szczególności art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie uregulowaniom krajowym takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, w których, po pierwsze, uzależniono zwolnienie producentów i importerów urządzeń i nośników przeznaczonych do używania oczywiście innego niż kopiowanie na użytek prywatny z uiszczenia opłaty za kopię na użytek prywatny od zawarcia umów między podmiotem, który ma monopol ustawowy związany z reprezentacją interesów autorów utworów, a podmiotami zobowiązanymi do uiszczenia rekompensaty lub ich stowarzyszeniami branżowymi, oraz po drugie, przewidziano, że zwrotu takiej opłaty – gdy została nienależnie uiszczona – może żądać wyłącznie użytkownik końcowy wspomnianych urządzeń i nośników.

      (1)  Dz.U. C 178 z 1.6.2015.


title: Sprawa C-47/12: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln – Niemcy) – Kronos International Inc. przeciwko Finanzamt Leverkusen (Odesłanie prejudycjalne — Artykuły 49 TFUE i 54 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Artykuły 63 TFUE i 65 TFUE — Swobodny przepływ kapitału — Przepisy podatkowe — Podatek dochodowy od osób prawnych — Przepisy państwa członkowskiego mające na celu zniesienie podwójnego opodatkowania wypłacanych zysków — Metoda zaliczenia stosowana do dywidend wypłacanych przez spółki będące rezydentami tego samego państwa członkowskiego co spółka otrzymująca — Metoda zwolnienia stosowana do dywidend wypłacanych przez spółki będące rezydentami innego państwa członkowskiego co spółka otrzymująca lub państwa trzeciego — Różnica w traktowaniu strat spółki otrzymującej dywidendy)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln – Niemcy) – Kronos International Inc. przeciwko Finanzamt Leverkusen
   (Sprawa C-47/12) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 49 TFUE i 54 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Artykuły 63 TFUE i 65 TFUE - Swobodny przepływ kapitału - Przepisy podatkowe - Podatek dochodowy od osób prawnych - Przepisy państwa członkowskiego mające na celu zniesienie podwójnego opodatkowania wypłacanych zysków - Metoda zaliczenia stosowana do dywidend wypłacanych przez spółki będące rezydentami tego samego państwa członkowskiego co spółka otrzymująca - Metoda zwolnienia stosowana do dywidend wypłacanych przez spółki będące rezydentami innego państwa członkowskiego co spółka otrzymująca lub państwa trzeciego - Różnica w traktowaniu strat spółki otrzymującej dywidendy))
   2014/C 409/02
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Köln

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Kronos International Inc.

      Strona pozwana: Finanzamt Leverkusen

      Sentencja

               1)

               Zgodność z prawem Unii przepisów krajowych takich jak te sporne w postępowaniu głównym – według których spółka będąca rezydentem jednego państwa członkowskiego nie może dokonać zaliczenia podatków dochodowych od osób prawnych zapłaconych w innym państwie członkowskim lub państwie trzecim przez spółki kapitałowe wypłacające dywidendy z powodu zwolnienia tych dywidend z podatku w tym pierwszym państwie członkowskim, w przypadku gdy wynikają one z udziału reprezentującego co najmniej 10 % kapitału spółki wypłacającej i gdy w danym przypadku rzeczywisty udział kapitałowy spółki kapitałowej otrzymującej dywidendy jest wyższy niż 90 %, a spółka otrzymująca została utworzona zgodnie z ustawodawstwem państwa trzeciego – należy oceniać w świetle art. 63 TFUE i 65 TFUE.

               2)

               Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie zastosowaniu metody zwolnienia do dywidend wypłacanych przez spółki będące rezydentami innych państw członkowskich lub państw trzecich, podczas gdy do dywidend wypłacanych przez spółki będące rezydentami tego samego państwa członkowskiego co spółka otrzymująca stosowana jest metoda zaliczenia i w razie wykazania przez ową spółkę otrzymującą strat metoda zaliczenia prowadzi do tego, że podatek zapłacony przez spółkę wypłacającą będącą rezydentem podlega zwrotowi w całości lub w części.

      (1)  Dz.U. C 98 z 31.3.2012.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 stycznia 2005 r. w sprawie C-225/02 (wniosek Juzgado de lo Social n° 3 de Orense o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Rosa García Blanco przeciwko Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS) (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Starość — Bezrobocie — Minimalne okresy ubezpieczenia — Okresy ubezpieczenia brane pod uwagę w celu wyliczenia wysokości świadczeń, ale nie uwzględnione przy rozstrzyganiu o nabyciu praw do tych świadczeń — Okresy bezrobocia — Sumowanie)

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 20 stycznia 2005 r.
   w sprawie C-225/02 (wniosek Juzgado de lo Social n° 3 de Orense o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Rosa García Blanco przeciwko Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Starość - Bezrobocie - Minimalne okresy ubezpieczenia - Okresy ubezpieczenia brane pod uwagę w celu wyliczenia wysokości świadczeń, ale nie uwzględnione przy rozstrzyganiu o nabyciu praw do tych świadczeń - Okresy bezrobocia - Sumowanie)
   (2005/C 57/07)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-225/02 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n° 3 de Orense (Hiszpania) postanowieniem z dnia 30 marca 2002 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 17 czerwca 2002 r., w postępowaniu Rosa García Blanco przeciwko Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Silva de Lapuerta, R. Schintgen (sprawozdawca), P. Kūris i G. Arestis, sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 20 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Nie ma potrzeby udzielać odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w sprawie C-225/02.

      (1)  Dz.U. C 191 z 10.08.2002


title: Sprawa F-26/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 18 września 2014 r. – Cerafogli przeciwko EBC (Służba publiczna — Personel EBC — Dostęp personelu EBC do dokumentów dotyczących stosunku pracy — Przepisy mające zastosowanie do wniosków personelu EBC — Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi — Zasada zgodności — Zarzut niezgodności z prawem podniesiony po raz pierwszy w skardze — Dopuszczalność — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Zasięgnięcie opinii komitetu pracowniczego w zakresie wydania przepisów mających zastosowanie do wniosków personelu EBC o dostęp do dokumentów dotyczących stosunku pracy)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/48

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 18 września 2014 r. – Cerafogli przeciwko EBC
   (Sprawa F-26/12) (1)

   ((Służba publiczna - Personel EBC - Dostęp personelu EBC do dokumentów dotyczących stosunku pracy - Przepisy mające zastosowanie do wniosków personelu EBC - Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi - Zasada zgodności - Zarzut niezgodności z prawem podniesiony po raz pierwszy w skardze - Dopuszczalność - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Zasięgnięcie opinii komitetu pracowniczego w zakresie wydania przepisów mających zastosowanie do wniosków personelu EBC o dostęp do dokumentów dotyczących stosunku pracy))
   2014/C 421/66
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Maria Concetta Cerafogli (Frankfurt na Menem, Niemcy) (przedstawiciel: S. Pappas, avocat)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: A. Sáinz de Vicuña Barroso, E. Carlini i S. Lambrinoc, pełnomocnicy, D. Waegenbaur, avocat)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji odmownej EBC w sprawie wniosku strony skarżącej o dostęp do dokumentów, jak również żądanie odszkodowania.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 21 czerwca 2011 r., na podstawie której zastępca dyrektora generalnego dyrekcji generalnej „Zasoby ludzkie, budżet i organizacja” Europejskiego Banku Centralnego oddalił częściowo złożony przez M.C. Cerafogli w dniu 20 maja 2011 r. wniosek o dostęp do niektórych dokumentów.

               2)

               Europejski Bank Centralny wypłaci M.C. Cerafogli kwotę 1  000 EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Europejski Bank Centralny pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez M.C. Cerafogli.

      (1)  Dz.U. C 184 z 23.6.2012, s. 22.


title: Sprawa C-377/08: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 2 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — EGN BV — Filiale Italiana przeciwko Agenzia delle Entrate — Ufficio di Roma 2 (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 17 ust. 3 lit. a) — Dopuszczalność odliczenia i zwrotu naliczonego podatku VAT — Usługi telekomunikacyjne — Świadczenie usług na rzecz usługobiorcy mającego siedzibę w innym państwie członkowskim — Artykuł 9 ust. 2 lit. e) — Określenie miejsca świadczenia usług)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/10

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 2 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — EGN BV — Filiale Italiana przeciwko Agenzia delle Entrate — Ufficio di Roma 2
   (Sprawa C-377/08) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 17 ust. 3 lit. a) - Dopuszczalność odliczenia i zwrotu naliczonego podatku VAT - Usługi telekomunikacyjne - Świadczenie usług na rzecz usługobiorcy mającego siedzibę w innym państwie członkowskim - Artykuł 9 ust. 2 lit. e) - Określenie miejsca świadczenia usług)
   2009/C 205/17
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: EGN BV — Filiale Italiana

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate — Ufficio di Roma 2

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte suprema di cassazione — Wykładnia art. 9 ust. 2 lit. e) i art. 17 ust. 3 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG: Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Świadczenie transgranicznych usług telekomunikacyjnych — Prawo podmiotu świadczącego takie usługi do odliczenia zapłaconego podatku naliczonego, tak jak w systemie krajowym

      Sentencja

   Wykładni art. 17 ust. 3 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r., należy dokonywać w ten sposób, że usługodawca usług telekomunikacyjnych, taki jak w sprawie przed sądem krajowym, który ma siedzibę na terytorium państwa członkowskiego, ma na podstawie tego przepisu prawo do odliczenia lub uzyskania zwrotu, w tym państwie członkowskim, naliczonego podatku VAT w związku z usługami telekomunikacyjnymi, które były świadczone przedsiębiorstwu z siedzibą w innym państwie członkowskim, jeżeli taki usługodawca miałby takie prawo gdyby omawiane usługi były świadczone na terytorium tego pierwszego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008.


title: Sprawa C-76/13: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/11

         Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-76/13)
   2013/C 123/17
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade, G. Braun i L. Nicolae, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

   Komisja wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o:

               —

               Stwierdzenie, że Republika Portugalska nie podjęła środków zapewniających wykonanie wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 października 2010 r. wydanego w sprawie C-154/09 (1) Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej;

               —

               Zobowiązanie Republiki Portugalskiej do zapłaty na rzecz Komisji okresowej kary pieniężnej w wysokości 43 264,64 EUR za każdy dzień zwłoki w wykonaniu wyroku w sprawie wykonania, począwszy od daty ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie do daty pełnego wykonania wyroku z dnia 7 października 2010 r.

               —

               Zobowiązanie Republiki Portugalskiej do zapłaty na rzecz Komisji ryczałtowej kary pieniężnej w wysokości 5 277,30 EUR za każdy dzień zwłoki od daty ogłoszenia wyroku z dnia 7 października 2010 r., i

                           —

                           do daty wykonania wyroku z dnia 7 października 2010 r., jeżeli Trybunał Sprawiedliwości ustaliłby, że Republika Portugalska wykonała wyrok z dnia 7 października 2010 r. przed datą wydania wyroku w niniejszej sprawie;

                           —

                           do daty wydania wyroku w niniejszej sprawie, jeżeli wyrok z dnia 7 października nie został rzeczywiście wykonany do daty wydania wyroku w niniejszej sprawie;

               —

               Obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Do chwili obecnej nie zostały wyznaczone przedsiębiorstwa odpowiedzialne za świadczenie usługi powszechnej w postępowaniu zgodnym z art. 3 ust. 2 i art. 8 ust. 2 dyrektywy o usłudze powszechnej. (2) Z drugiej strony portugalska ustawa o komunikacji elektronicznej nadal przewiduje utrzymanie wszystkich zobowiązań wynikających z podstaw przyznania koncesji na świadczenie publicznej usługi telekomunikacyjnej przyjętych przez Decreto-Lei nr 31/2003, zgodnie z którymi świadczenie usługi powszechnej zostało przyznane PT Comunicações w drodze umowy koncesyjnej, która obowiązuje do 2025 r. W celu stwierdzenia powagi naruszenia Komisja proponuje Trybunałowi współczynnik powagi naruszenia 7 w skali od 1 do 20.
   Sporne uchybienie zagraża osiągnięciu istotnych celów w dziedzinie prawa konkurencji związanych z liberalizacją rynku telekomunikacyjnego, poza tym że narusza ono podstawowe zasady prawa Unii, takie jak zasada niedyskryminacji. Poza tym naruszenie zagraża skuteczności usługi powszechnej, co jest jednym z istotnym celów prawa telekomunikacyjnego. Obecnie udzielono koncesji Portugal Telcom, bez żadnego postępowania przetargowego, tak ograniczonego jak i nieograniczonego, a tym samym nie zagwarantowano, że usługa publiczna będzie świadczona na najlepszym warunkach po rzeczywistej cenie, i bez zagwarantowania warunków konkurencji ograniczając zakazane zakłócenia rynku.

      (1)  Zb. Orz. s. I-127.

      (2)  Dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108, s. 51).


title: Sprawa C-110/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 4 marca 2011 r. — Minister van Financiën przeciwko G. in ’t Veld

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 4 marca 2011 r. — Minister van Financiën przeciwko G. in ’t Veld
   (Sprawa C-110/11)
   2011/C 160/12
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Minister van Financiën

      Strona pozwana: G. in’t Veld

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy wskazujące właściwe ustawodawstwo zawarte w tytule II rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (1) mają zastosowanie, z tym skutkiem, że wskazują jako na mające zastosowanie na niderlandzkie przepisy prawne i w konsekwencji możliwe jest pobranie składek na niderlandzkie ubezpieczenie społeczne w przypadku, takim jak niniejszy, w którym pracownik zamieszkujący w Hiszpanii i mający obywatelstwo niderlandzkie wykonuje działalność zawodową jako marynarz na rzecz pracodawcy mającego siedzibę w Niderlandach, przy zastosowaniu niderlandzkiego prawa pracy, świadcząc pracę na pokładach statków morskich, pływających poza terytorium Wspólnoty pod banderą niderlandzkich Antyli, mimo iż dokonując oceny wyłącznie w świetle niderlandzkich krajowych przepisów prawnych nie jest on objęty niderlandzkim systemem zabezpieczenia społecznego w następstwie okoliczności, iż nie zamieszkuje on w Niderlandach?

               2)

               Jakie znaczenie ma w tym kontekście okoliczność, że w ramach niderlandzkiego ubezpieczenia społecznego pracowników realizowana była polityka, zgodnie z którą w przypadku takim jak niniejszy marynarze byli traktowani przez organy wykonawcze ubezpieczeń społecznych pracowników jako ubezpieczeni w oparciu o prawo wspólnotowe?

               3)

               Jakie znaczenie ma w tym kontekście okoliczność, że sporadycznie działalność zawodowa jest wykonywania na wodach terytorialnych państwa członkowskiego lub w porcie znajdującym się na terytorium państwa członkowskiego?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2)


title: Sprawa T-149/10: Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2010 r. — Hynix Semiconductor przeciwko Komisji

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/42

         Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2010 r. — Hynix Semiconductor przeciwko Komisji
   (Sprawa T-149/10)
   2010/C 148/70
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hynix Semiconductor, Inc. (Icheon-si, Korea) (przedstawiciele: A. Woodgate i O. Heinisch, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności wydanej przez Komisję w dniu 15 stycznia 2010 r. decyzji C(2010) 150;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania;

               —

               zastosowanie wszelkich środków, jakie Sąd uzna za właściwe.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 150 nieuwzględniającej, ze względu na brak interesu wspólnotowego, złożonej przez skarżącą do Komisji skargi dotyczącej rzekomego naruszenia przez Rambus art. 102 TFUE w związku z żądaniem przez tą spółkę stanowiących ewentualne nadużycie opłat za korzystanie z pewnych patentów na pamięci dynamiczne o dostępie swobodnym (DRAM — Dynamic Random Access Memory) (Sprawa COMP/38.636 — Rambus), wskutek wydania przez Komisję decyzji z 9 grudnia 2009 r., w której instytucja ta uczyniła na podstawie art. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (1) wiążącymi w odniesieniu do Rambus pewne zobowiązania i stwierdziła, że brak jest podstaw do wnoszenia do niej dalszych skarg.
   Żądania swe skarżąca opiera na pięciu zarzutach.
   W pierwszej kolejności skarżąca zarzuca Komisji naruszenie istotnych wymogów proceduralnych ze względu na nieprzyznanie skarżącej w wystarczającym zakresie dostępu do mających znaczenie dla sprawy dokumentów.
   W drugiej kolejności skarżąca twierdzi, że Wspólnota ma istotny interes w nadaniu dalszego biegu złożonej przez nią do Komisji skardze. Podnosi ona, że Komisja w swej decyzji o nieuwzględnieniu oparła się jedynie na okoliczności, iż nie ma już interesu wspólnotowego ze względu na fakt, że wydała ona decyzję na podstawie art. 9 rozporządzenia nr 1/2003. Skarżąca jest zdania, że w tym przypadku stanowisko i sposób rozumowania Komisji poddają w wątpliwość interes wspólnotowy, a ważność decyzji o nieuwzględnieniu skargi jest nierozerwalnie związana z ważnością decyzji wydanej na podstawie art. 9 rozporządzenia nr 1/2003 i zaskarżonej przez skarżącą w sprawie T-148/10.
   Podniesione przez skarżącą zarzuty: trzeci, czwarty i piąty są identyczne jak podniesione w sprawie T-148/10 zarzuty: pierwszy, drugi i trzeci i dotyczą zarzucanych Komisji naruszeń, jakie miały zostać przez nią popełnione przy wydawaniu na podstawie art. 9 rozporządzenia nr 1/2003 decyzji o uczynieniu wiążącymi pewnych zobowiązań przyjętych przez Rambus Inc.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003 L 1, s. 1).


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 listopada 2004 r. w sprawie C-171/03 (wniosek College van Beroep voor het bedrijfsleven o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Maatschap Toeters, M. C. Verberk przeciwko Productschap Vee en Vlees (Wołowina i cielęcina — Premia z tytułu wczesnego wprowadzenia cieląt na rynek — Termin do złożenia wniosku o przyznanie premii — Sposoby obliczania terminu — Ważność rozporządzenia (EWG) nr 3886/92)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/13

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 11 listopada 2004 r.
   w sprawie C-171/03 (wniosek College van Beroep voor het bedrijfsleven o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Maatschap Toeters, M. C. Verberk przeciwko Productschap Vee en Vlees (1)

   (Wołowina i cielęcina - Premia z tytułu wczesnego wprowadzenia cieląt na rynek - Termin do złożenia wniosku o przyznanie premii - Sposoby obliczania terminu - Ważność rozporządzenia (EWG) nr 3886/92)
   (2005/C 6/23)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-171/03, mającej za przedmiot wniosek, który wpłynął do Trybunału dnia 14 kwietnia 2003 r. o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy), postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2003 r. w postępowaniu: Maatschap Toeters, M. C. Verberk, działający pod nazwą handlową „Verberk-Voeten” przeciwko Productschap Vee en Vlees, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, A. Rosas (sprawozdawca) i R. Silva de Lapuerta, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 11 listopada 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1

                           a)

                           Wykładni art. 3 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1182/71 z dnia 3 czerwca 1971 r., określającego zasady mające zastosowanie do okresów, dat i terminów należy dokonywać w ten sposób, że termin wyrażony w tygodniach, taki jak termin przewidziany w art. 50 bis rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3886/92 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 805/68 w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny w odniesieniu do systemu premii i uchylającego rozporządzenia (EWG) nr 1244/82 i (EWG) nr 714/89, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2311/96 z dnia 2 grudnia 1996 r., kończy się z upływem ostatniej godziny tego dnia w ostatnim tygodniu, który nazwą odpowiada dniowi, w którym dokonano uboju.

                           b)

                           Stosując art. 50 bis rozporządzenia nr 3886/92 Państwo Członkowskie nie może ustalić momentu złożenia wniosku o przyznanie premii zgodnie z regułami procedury krajowej mającymi zastosowanie w jego wewnętrznym porządku prawnym do porównywalnych terminów krajowych występujących w regulacji dotyczącej wniosków.

                           c)

                           Wykładni art. 50 bis rozporządzenia nr 3886/92 powinno się dokonywać w ten sposób, że wniosek o przyznanie premii może być uważany za „złożony” w terminie wyłącznie jeżeli wpłynął do właściwego organu przed upływem terminu.

               2)

               Analiza przedstawionego pytania nie ujawniła żadnej okoliczności, która mogłaby wpłynąć na ważność tego przepisu w zakresie, w jakim całkowicie wyłącza on z możliwości korzystania z premii wnioskodawcę w razie przekroczenia terminu złożenia wniosku, niezależnie od rodzaju i wagi tego przekroczenia.

      (1)  Dz.U. C 146 z 21.6.2003.


title: Sprawa C-124/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Plovdiv (Bułgaria) w dniu 7 marca 2012 r. — AES-3C Maritza East 1 EOOD przeciwko Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” Plovdiv

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Plovdiv (Bułgaria) w dniu 7 marca 2012 r. — AES-3C Maritza East 1 EOOD przeciwko Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” Plovdiv
   (Sprawa C-124/12)
   2012/C 151/34
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administrativen sad Plovdiv

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: AES-3C Maritza East 1 EOOD

      Strona pozwana: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” Plovdiv

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepis tego rodzaju, jak art. 70 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, zgodnie z którym podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku od uzyskanych świadczeń przewozu, ubrania roboczego, wyposażenia ochronnego i od wydatków poniesionych w związku z delegacjami, ponieważ te towary i usługi są udostępniane nieodpłatnie osobom fizycznym, a mianowicie na rzecz pracowników zatrudnionych u podatnika, jest zgodny z art. 168 lit. a) i z art. 176 dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), przy uwzględnieniu następujących okoliczności:

                           —

                           podatnik nie zawarł z podatnikami umów o pracę, lecz korzysta z nich na podstawie umowy o „udostępnienie pracowników” zawartej z innym podatnikiem, będącym pracodawcą zatrudnionych;

                           —

                           uzyskiwane świadczenia przewozu są wykorzystywane dla celów przewozu pracowników z poszczególnych punktów zbiorczych w różnych miejscowościach do pracy i z powrotem i brak jest zorganizowanego transportu publicznego, który umożliwiałby pracownikom dojazd do miejsca pracy;

                           —

                           udostępnienie ubrania roboczego i wyposażenia ochronnego jest wymagane na podstawie kodeksu pracy i na podstawie ustawy o ochronie zdrowia i bezpieczeństwie w miejscu pracy;

                           —

                           w odniesieniu do świadczeń przewozu, ubrania roboczego, wyposażenia ochronnego i wydatków związanych z delegacjami odliczenie podatku VAT byłoby bezsporne, gdyby te towary i usługi były udostępniane i świadczone przez pracodawcę zatrudnionych. W niniejszym przypadku dane nabycie zostało jednak dokonane przez podatnika, który wprawdzie nie jest pracodawcą, jednak na podstawie umowy o u udostępnienie pracowników korzysta z ich pracy i ponosi związane z nią koszty?

               2)

               Czy art. 176 dyrektywy 2006/112 uprawnia państwo członkowskie do wprowadzenia, przy jego przystąpieniu do Unii Europejskiej, ograniczającej przesłanki wykonania prawa do odliczenia podatku naliczonego, takiej jak określona w art. 70 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, wskazująca „towary lub usługi […] przeznaczone do celów nieodpłatnych dostaw”, gdy ustawa pozostająca w mocy do dnia przystąpienia nie przewidywała takiego ograniczenia w sposób wyraźny?

               3)

               Gdyby na powyższe pytanie została udzielona odpowiedź twierdząca, czy wynika z tego, że otrzymane towary i świadczenia są przeznaczone do celów „nieodpłatnych dostaw”, gdy zostały one zakupione dla celów działalności gospodarczej, jednak ze względu na ich charakter jest do ich użycia konieczne, aby zostały one udostępnione pracownikom zatrudnionym w przedsiębiorstwie podatnika?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa T-420/14: Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2014 r. – Wine in Black przeciwko OHIM – Quinta do Noval – Vinhos (Wine in Black)

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/33

         Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2014 r. – Wine in Black przeciwko OHIM – Quinta do Noval – Vinhos (Wine in Black)
   (Sprawa T-420/14)
   2014/C 303/41
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Wine in Black GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Bauer i V. Ahmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Quinta do Noval – Vinhos, SA (Pinhão, Portugalia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 marca 2014 r. w sprawie R 1601/2013-1 w całości;

               —

               obciążenie kosztami postępowania strony pozwanej i drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Wine in Black” dla towarów i usług z klas 33, 35 i 42 – zgłoszenie nr 1 0 94  907

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Quinta do Noval – Vinhos, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „NOVAL BLACK” dla towarów z klasy 33

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-54/09: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 30 listopada 2009 r. — Lebedef przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Urlop — Oddelegowanie w połowie wymiaru czasu pracy do celów reprezentacji związkowej — Nieobecność nieusprawiedliwiona — Pomniejszenie prawa do urlopu — Artykuł 60 regulaminu pracowniczego — Skarga oczywiście bezzasadna)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/79

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 30 listopada 2009 r. — Lebedef przeciwko Komisji
   (Sprawa F-54/09) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Urlop - Oddelegowanie w połowie wymiaru czasu pracy do celów reprezentacji związkowej - Nieobecność nieusprawiedliwiona - Pomniejszenie prawa do urlopu - Artykuł 60 regulaminu pracowniczego - Skarga oczywiście bezzasadna)
   2010/C 24/150
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Giorgio Lebedef (Senningerberg, Luksemburg) (przedstawiciel: F. Frabetti, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europesjkich (przedstawiciele: J. Currall i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności szeregu decyzji dotyczących pomniejszenia o 39 dni prawa do urlopu skarżącego za 2008 r.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako oczywiście pozbawiona podstawy prawnej.

               2)

               G. Lebedef zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009, s. 28.


title: Sprawa T-92/11: Wyrok Sądu z dnia 20 marca 2013 r. — Andersen przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pomoc przyznana przez władze duńskie na rzecz przedsiębiorstwa publicznego DSB — Umowy o świadczenie usług publicznych w zakresie kolejowego transportu pasażerów między Kopenhagą a Ystad — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym pod pewnymi warunkami — Stosowanie przepisów prawa materialnego w czasie)

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/17

         Wyrok Sądu z dnia 20 marca 2013 r. — Andersen przeciwko Komisji
   (Sprawa T-92/11) (1)

   (Pomoc państwa - Pomoc przyznana przez władze duńskie na rzecz przedsiębiorstwa publicznego DSB - Umowy o świadczenie usług publicznych w zakresie kolejowego transportu pasażerów między Kopenhagą a Ystad - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym pod pewnymi warunkami - Stosowanie przepisów prawa materialnego w czasie)
   2013/C 129/33
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Jørgen Andersen (Ballerup, Dania) (przedstawiciele: M. Nissen, G. van de Walle de Ghelcke i J. Rivas Andrés, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i L. Armati, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciele: C. Vang, pełnomocnik, w spierany przez K. Lundgaarda Hansena i R. Holdgaarda, adwokatów); oraz Danske Statsbaner (DSB) (Kopenhaga, Dania) (przedstawiciele: S. Kalsmose-Hjelmborg i M. Honoré, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji 2011/3/UE z dnia 24 lutego 2010 r. w sprawie umów o świadczenie usług publicznych w zakresie transportu zawartych pomiędzy duńskim ministerstwem transportu a Danske Statsbaner [pomoc państwa C 41/08 (ex NN 35/08)] (Dz.U. 2011, L 7, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 akapit drugi decyzji Komisji 2011/3/UE z dnia 24 lutego 2010 r. w sprawie umów o świadczenie usług publicznych w zakresie transportu zawartych pomiędzy duńskim ministerstwem transportu a Danske Statsbaner [pomoc państwa C 41/08 (ex NN 35/08)].

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Jørgena Andersena, za wyjątkiem tych poniesionych w ramach interwencji.

               3)

               Królestwo Danii pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążone kosztami poniesionymi przez Jørgena Andersena w ramach interwencji tego państwa członkowskiego.

               4)

               Danske Statsbaner (DSB) pokrywają własne koszty oraz zostają obciążone kosztami poniesionymi przez Jørgena Andersena w ramach ich interwencji.

      (1)  Dz.U. C 103 z 2.4.2011


title: Sprawa C-151/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Antwerpen — Afdeling Hasselt (Belgia) w dniu 31 marca 2010 r. — NV Dai Cugini przeciwko Rijksdienst voor Sociale Zekerheid

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Antwerpen — Afdeling Hasselt (Belgia) w dniu 31 marca 2010 r. — NV Dai Cugini przeciwko Rijksdienst voor Sociale Zekerheid
      (Sprawa C-151/10)
      (2010/C 161/31)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd krajowy

      Arbeidshof te Antwerpen — Afdeling Hasselt (Belgia)

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: NV Dai Cugini

         Strona pozwana: Rijksdienst voor Sociale Zekerheid

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy krajowe, a w szczególności domniemanie zawarte w art. 22b ustawy z dnia 27 czerwca 1969 r. w sprawie zmiany dekretu z dnia 28 grudnia 1944 r. o zabezpieczeniu społecznym pracowników oraz art. 171 ustawy programowej z 22 grudnia 1989 r., w swych kolejnych brzmieniach, są zgodne z przepisami prawa wspólnotowego oraz z dyrektywą Rady 97/81/WE (1) z dnia 15 grudnia 1997 r., a zwłaszcza z klauzulą 5 ust. 1 lit. a) [porozumienia ramowego zawartego w załączniku do tej dyrektywy], która przewiduje, że zgodnie z zasadą niedyskryminacji państwa członkowskie, po konsultacji z partnerami społecznymi stosownie do przepisów prawa krajowego lub zgodnie z obowiązującą praktyką, powinny dokonać identyfikacji i przeglądu przeszkód natury prawnej lub administracyjnej, mogących ograniczać możliwości pracy w niepełnym wymiarze godzin oraz — tam gdzie jest to stosowne — eliminować je?

                  2)

                  Czy przepisy krajowe przewidujące, że pracodawcy zobowiązani są na podstawie art. 157–169 ustawy programowej z dnia 22 grudnia 1989 r. do sporządzania i przechowywania licznych dokumentów osobowych, przy czym w przypadku naruszenia tych przepisów wymierzyć można sankcje karne lub grzywny administracyjne oraz sankcje cywilnoprawne, są zgodne z przepisami prawa wspólnotowego oraz z dyrektywą Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r., a zwłaszcza z klauzulą 5 ust. 1 lit. a) [porozumienia ramowego zawartego w załączniku do wskazanej dyrektywy], która przewiduje, że zgodnie z zasadą niedyskryminacji państwa członkowskie, po konsultacji z partnerami społecznymi stosownie do przepisów prawa krajowego lub zgodnie z obowiązującą praktyką, powinny dokonać identyfikacji i przeglądu przeszkód natury prawnej lub administracyjnej, mogących ograniczać możliwości pracy w niepełnym wymiarze godzin oraz — tam gdzie jest to stosowne — eliminować je?

         (1)  Dyrektywa Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotycząca Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 14 z 20.1.1998, s. 9)


title: Sprawa T-192/09: Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2010 r. — Amen Corner przeciwko OHIM — Comercio Electrónico Ojal (SEVE TROPHY) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego SEVE TROPHY — Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe Seve Ballesteros Trophy i SEVE TROPHY — Względne podstawy odmowy rejestracji — Brak podobieństwa towarów i usług — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Brak czerpania nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych i działania na ich szkodę — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               12.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/11

         Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2010 r. — Amen Corner przeciwko OHIM — Comercio Electrónico Ojal (SEVE TROPHY)
   (Sprawa T-192/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego SEVE TROPHY - Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe Seve Ballesteros Trophy i SEVE TROPHY - Względne podstawy odmowy rejestracji - Brak podobieństwa towarów i usług - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Brak czerpania nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych i działania na ich szkodę - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 46/21
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Amen Corner, SA (Madryd, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. A. Calderón Chavero i T. Villate Consonni)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Comercio Electrónico Ojal, SL (Madryd)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 marca 2009 r. (sprawa R 462/2008-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Amen Corner, SA a Comercio Electrónico Ojal, SL.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Amen Corner, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009.


title: Sprawa C-206/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/39

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-206/07) (1)

   (2008/C 51/69)

      Język postępowania: portugalski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 129 z 9.6.2007.


title: Sprawa C-182/12: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 7 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Székesfehérvári Törvényszék — Węgry) —Gábor Fekete przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Közép-dunántúli Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága (Wspólnotowy kodeks celny — Artykuł 137 — Rozporządzenie wykonawcze do kodeksu celnego — Artykuł 561 ust. 2 — Warunki całkowitego zwolnienia z należności celnych przywozowych — Przywóz do państwa członkowskiego pojazdu, którego właściciel ma siedzibę w państwie trzecim — Użytek do celów prywatnych przez osobę upoważnioną przez właściciela w inny sposób niż w umowie o pracę zawartej z użytkownikiem — Brak zwolnienia)

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/7

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 7 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Székesfehérvári Törvényszék — Węgry) — Gábor Fekete przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Közép-dunántúli Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága
   (Sprawa C-182/12) (1)

   (Wspólnotowy kodeks celny - Artykuł 137 - Rozporządzenie wykonawcze do kodeksu celnego - Artykuł 561 ust. 2 - Warunki całkowitego zwolnienia z należności celnych przywozowych - Przywóz do państwa członkowskiego pojazdu, którego właściciel ma siedzibę w państwie trzecim - Użytek do celów prywatnych przez osobę upoważnioną przez właściciela w inny sposób niż w umowie o pracę zawartej z użytkownikiem - Brak zwolnienia)
   2013/C 123/10
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Székesfehérvári Törvényszék

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gábor Fekete

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Közép-dunántúli Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Székesfehérvári Törvényszék — Wykładnia art. 561 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 253, s. 1) — Warunki całkowitego zwolnienia z należności celnych przywozowych — Użytkowanie środka transportu do celów prywatnych — Pojęcie stosunku pracy –Przywóz do państwa członkowskiego pojazdu należącego do fundacji mającej siedzibę w państwie trzecim przez prezesa tej fundacji — Upoważnienie udzielone prezesowi przez fundację do użytku i prowadzenia omawianego pojazdu

      Sentencja

   Artykuł 561 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 993/2001 z dnia 4 maja 2001 r. należy interpretować w ten sposób, że całkowite zwolnienie z należności celnych przywozowych ustanowione w tym przepisie w odniesieniu do środków transportu użytkowanych do celów prywatnych przez osobę fizyczną zamieszkałą na terytorium celnym Unii Europejskiej przysługuje tylko pod warunkiem, iż użytkowanie takie zostało przewidziane w umowie o pracę zawartej między tą osobą a właścicielem pojazdu mającym siedzibę poza owym terytorium.

      (1)  Dz.U. C 217 z 21.7.2012.


title: Sprawa C-640/13: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               15.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/2

         Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-640/13)
   2014/C 78/04
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i W. Roels)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że ograniczając z mocą wsteczną prawa podatników do dochodzenia zwrotu podatków pobranych z naruszeniem prawa Unii Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 4 ust. 3 TUE;

               —

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

      Rozpatrywane przepisy krajowe

   Sekcja 107 Finance Act 2007 pozbawia podatników z mocą wsteczną prawa do dochodzenia zwrotu bezprawnie pobranych podatków.

      Zarzuty i główne argumenty

   W braku przepisów prawa Unii w tej dziedzinie, do państw członkowskich należy określenie warunków proceduralnych skarg wnoszonych celem dochodzenia praw przysługujących obywatelom na mocy prawa Unii. Jednakże, owa autonomia procesowa jest poddana poszanowaniu zasad skuteczności i równoważności oraz innych, ogólnie stosowalnych zasad prawa, takich jak zasada pewności prawa i zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań. Sekcja 107 Finance Act 2007 nie uwzględnia tych zasad i w związku z tym jest niezgodna z art. 4 ust. 3 TUE.


title: Sprawa C-182/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 4 lutego 2016 r. w sprawie T-247/14, Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 29 marca 2016 r. przez Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/18

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 4 lutego 2016 r. w sprawie T-247/14, Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 29 marca 2016 r. przez Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-182/16 P)
   (2016/C 296/23)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG (przedstawiciel: S. Labesius, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej; Salumificio Fratelli Beretta SpA

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               częściowe uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej w zakresie, w jakim Sąd częściowo oddalił skargę wnoszącego odwołanie albo, tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd; oraz

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania oraz interwenienta kosztami postępowania przez Sądem, zaś drugiej strony postępowania kosztami postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie opiera się na naruszeniu przez Sąd prawa Unii w zakresie, w jakim Sąd naruszył w wyroku z dnia 4 lutego 2016 r. art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 (1) w sprawie wspólnotowego znaku towarowego oraz art. 296 ust. 2 TFEU.
   Ogólnie rzecz ujmując, Sąd popełnił błąd przy przeprowadzaniu oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, opierając się na zdolności odróżniającej wcześniejszego znaku towarowego „MINI WINI” oraz podobieństwie oznaczeń i towarów do objętego zgłoszeniem znaku towarowego „Stick MiniMINI …”, również jeśli chodzi o niezależną zdolność odróżniającą elementu „MiniMINI” w ramach znaku objętego zgłoszeniem. Ponadto Sąd nie uwzględnił okoliczności, że na prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd wpływają również słabe z natury elementy znaku towarowego, jak również szczególne okoliczności związane z dystrybucją produktów, które wpływają na poziom uwagi właściwego kręgu odbiorców oraz jego skłonność do sprowadzania znaku towarowego do elementu, który mimo swojego słabo odróżniającego charakteru, dominuje wizualnie.
   Dodatkowo Sąd naruszył prawo, ponieważ przyznanie, że dany element słowny ma charakter czysto opisowy, nie zmienia okoliczności, iż do celów oceny podobieństwa oznaczeń ów element można uznać za dominujący. Wyrok Sądu jest wynikiem przeinaczenia okoliczności faktycznych związanych z oceną dominujących elementów oznaczenia, jeśli chodzi o ich wielkość i umiejscowienie w ramach znaku towarowego objętego zgłoszeniem. Ponadto Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że oceny podobieństwa na płaszczyźnie wizualnej należy dokonywać w zależności od stopnia zdolności odróżniającej wizualnych elementów znaku towarowego objętego zgłoszeniem. Wreszcie zaskarżony wyrok nie został odpowiednio uzasadniony w zakresie, w jakim Sąd nie przedstawił uzasadnienia dotyczącego poziomu uwagi właściwego kręgu odbiorców rozpatrywanych towarów.

      (1)  Dz.U. 2009, L 78, s. 1


title: Sprawa T-444/17: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2017 r. – CompuGroup Medical/EUIPO – Medion (life coins)

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/54

         Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2017 r. – CompuGroup Medical/EUIPO – Medion (life coins)
   (Sprawa T-444/17)
   (2017/C 283/84)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: CompuGroup Medical AG (Koblencja, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat B. Dix)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Medion AG (Essen, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „life coins” – zgłoszenie nr 12 541 538

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 kwietnia 2017 r. w sprawie R 1569/2016-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-242/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósmej izby) wydanego w dniu 3 marca 2011 r. w sprawie T-401/07 Caixa Geral de Depósitos przeciwko Komisji, wniesione w dniu 20 maja 2011 r. przez Caixa Geral de Depósitos, S.A.

text:
               23.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 219/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósmej izby) wydanego w dniu 3 marca 2011 r. w sprawie T-401/07 Caixa Geral de Depósitos przeciwko Komisji, wniesione w dniu 20 maja 2011 r. przez Caixa Geral de Depósitos, S.A.
   (Sprawa C-242/11 P)
   2011/C 219/12
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Caixa Geral de Depósitos, S.A. (CGD) (przedstawiciele: N. Ruiz, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Portugalska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o uchylenie wyroku Sądu wydanego w sprawie T-401/07, a także o stwierdzenie, iż skarga o stwierdzenie nieważności wnoszącej odwołanie została wniesiona zgodnie z prawem i jest dopuszczalna, przekazanie sprawy Sądowi celem stwierdzenia częściowej nieważności zaskarżonej decyzji i nakazania Komisji zapłaty kwoty 1 925 858,61 EUR wraz z odsetkami za zwłokę oraz obciążenia jej kosztami postępowania i kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie.

               —

               Alternatywnie wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-401/07, a także o stwierdzenie, iż skarga o stwierdzenie nieważności wnoszącej odwołanie została wniesiona zgodnie z prawem i jest dopuszczalna oraz o ostateczne rozstrzygniecie sporu poprzez uwzględnienie żądań przedstawionych przez wnoszącą odwołanie w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi 3 zarzuty:
   1)   Pierwszy główny zarzut dotyczący legitymacji czynnej wnoszącej odwołanie i naruszenia art. 263 TFUE

   Wnosząca odwołanie uważa, iż zaskarżona decyzja (1) dotyczy jej w sposób bezpośredni i indywidualny, ponieważ poza okolicznością, iż jest ona pośrednikiem operacyjnym, w rzeczywistości jest instytucją kredytową, która na własny rachunek i na własne ryzyko w sposób zgodny z decyzją przyznającą dotację i umową zawartą z Komisją w celu jej wykonania zawierała umowy pożyczki z ostatecznymi beneficjentami pomocy, z których wynikają stopy oprocentowania kredytu będące przedmiotem obniżenia finansowanego z EFRR.
   Ponadto z uwagi na to, że dotacja została przyznana CGD celem kompensaty obniżenia stopy oprocentowania, które ostateczni beneficjenci powinni zapłacić, Sad nie ocenił w prawidłowy sposób tego, czy państwo członkowskie będące adresatem zaskarżonej decyzji mogło uniknąć wywołania skutków przez te decyzję w sferze prawnej CGD, ponieważ hipoteza pokrycia przez państwo brakującego wkładu z EFRR jest czysto teoretyczna.
   2)   Drugi zarzut pomocniczy dotyczący naruszenia prawa Unii przez Sąd poprzez uznanie żądania Republiki Portugalskiej w sprawie T-387/07 Portugalia przeciwko Komisji, wyrok z dnia 3 marca 2011 r., za bezpodstawne

   Wnosząca odwołanie twierdzi, że w wyroku w sprawie T-387/07 nie oceniono w prawidłowy sposób istnienia wady w postaci braku uzasadnienia lub błędnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, ponieważ: a) zaskarżony wyrok nie powiązał w wyraźny sposób dwóch wskazanych uchybień zarzucanych zachowaniu skarżących i kwoty, o jaką ostatecznie miał zostać obniżony wkład z EFRR, i b) sam Sąd ostatecznie uzasadnił zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, podnosząc inne powody, niż podniesione przez Komisję przy obniżaniu wkładu z EFRR.
   Wyrok w sprawie T-387/07 obarczony jest ponadto naruszeniem prawa poprzez zastąpienie własnym uzasadnieniem uzasadnienia spornej decyzji.
   3)   Trzeci zarzut pomocniczy dotyczący prawidłowości dokonywania wydatków oraz naruszenia art. 21 rozporządzenia nr 4253/88
       (2)
      i umowy

   Wnosząca odwołanie twierdzi, że w wyroku w sprawie T-387/07 nie oceniono w prawidłowy sposób istnienia dwóch następujących wad zaskarżonej decyzji: a) błędu co do okoliczności faktycznych oraz prawa, w zakresie, w jakim zakłada, że obniżenie stopy oprocentowania pożyczek będące przedmiotem SGAIA może zostać wypłacone przez pośrednika ostatecznym beneficjentom; b) naruszenie prawa poprzez odrzucenie możliwości, iż przestrzeganie postanowienia art. 13 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 (3) powinno się odnosić do łącznej kwoty dotacji; c) naruszenie prawa w zakresie, w jakim uznano, iż SGAIA powinna była przewidzieć system zamknięcia, który zagwarantowałby, że kwoty odpowiadające obniżeniu nienależnych jeszcze odsetek obciążą rachunek specjalny, lub zostaną zdeponowane na innym rachunku specjalnym do dnia 31.12.2001 r. pod sankcją, iż odpowiadające im wydatki nie będą mogły być uznane za dokonane do tego dnia; d) naruszenie prawa w zakresie, w jakim uznano, że SGAIA powinna była przewidzieć system zamknięcia, który zagwarantowałby, że kwoty odpowiadające obniżeniu odsetek płatnych po dniu 31.12.2001 zostaną przekazana ostatecznym beneficjentom pomocy i w związku z tym zostaną wypłacone z konta specjalnego do dnia 31.12.2001, pod sankcją, iż odpowiadające im wydatki nie będą mogły być uznane za dokonane do tego dnia.

      (1)  Decyzja Komisji C(2007) 3772 z dnia 31 lipca 2007 r. w sprawie zmniejszenia pomocy finansowej Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) dotyczącej dotacji globalnej na pomoc w zakresie inwestycji lokalnych w Portugalii na podstawie decyzji Komisji C(95) 1769 z dnia 28 lipca 1995 r.

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 374, s. 1)

      (3)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2052/88 z dnia 24 czerwca 1988 r. w sprawie zadań funduszy strukturalnych i ich skuteczności oraz w sprawie koordynacji działań funduszy między sobą i z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 185, s. 9)


title: Sprawa C-608/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 24 grudnia 2010 r. — Südzucker AG przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 24 grudnia 2010 r. — Südzucker AG przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-608/10)
   2011/C 113/02
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Südzucker AG

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy posiadacz pozwolenia na wywóz jest uprawniony do refundacji wywozowych tylko wtedy, gdy w zgłoszeniu wywozowym złożonym we właściwym urzędzie celnym (art. 5 ust. 7 rozporządzenia nr 800/1999 (1)) jest wpisany w polu 2 jako eksporter?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy art. 78 ust. 1 i 3 kodeksu celnego (2) zezwala na sprostowanie zgłoszenia wywozowego w celu zmiany eksportera w polu 2 zgłoszenia wywozowego i czy organy celne w przypadku takim jak w sprawie przed sądem krajowym są zobowiązane do uregulowania sytuacji i przyznania eksporterowi refundacji wywozowych?

               3)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: Czy organy celne mogą uregulować sytuację w rozumieniu art. 78 ust. 3 kodeksu celnego bezpośrednio w ten sposób, że eksporterowi przyznane zostaną refundacje wywozowe bez wymogu uprzedniego sprostowania zgłoszenia wywozowego?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz.U. L 102, s. 11).

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1).


title: Sprawa C-489/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 października 2015 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice, Family Division (England and Wales) – Zjednoczone Królestwo] – A/B [Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej — Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 — Zawisłość sprawy — Artykuł 16 i art. 19 ust. 1 i 3 — Postępowanie o separację w pierwszym państwie członkowskim i postępowanie o rozwód w drugim państwie członkowskim — Właściwość sądu, do którego najpierw wniesiono pozew lub wniosek — Pojęcie „ustalonej” jurysdykcji — Umorzenie pierwszego postępowania i wszczęcie nowego postępowania o rozwód w pierwszym państwie członkowskim — Konsekwencje — Różnica czasu między państwami członkowskimi — Skutki dla procedury wszczęcia postępowania przed sądami]

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 października 2015 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice, Family Division (England and Wales) – Zjednoczone Królestwo] – A/B
   (Sprawa C-489/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej - Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 - Zawisłość sprawy - Artykuł 16 i art. 19 ust. 1 i 3 - Postępowanie o separację w pierwszym państwie członkowskim i postępowanie o rozwód w drugim państwie członkowskim - Właściwość sądu, do którego najpierw wniesiono pozew lub wniosek - Pojęcie „ustalonej” jurysdykcji - Umorzenie pierwszego postępowania i wszczęcie nowego postępowania o rozwód w pierwszym państwie członkowskim - Konsekwencje - Różnica czasu między państwami członkowskimi - Skutki dla procedury wszczęcia postępowania przed sądami])
   (2015/C 389/12)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice, Family Division (England and Wales)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: A

      Strona pozwana: B

      Sentencja

   W przypadku postępowań o separację i o rozwód wszczętych między tymi samymi stronami przed sądami dwóch państw członkowskich art. 19 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak ta będąca przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, w której postępowanie przed sądem, do którego najpierw wniesiono pozew lub wniosek w pierwszym państwie członkowskim, zostało umorzone po wszczęciu postępowania przed drugim sądem w drugim państwie członkowskim, kryteria zawisłości sprawy nie są już spełnione i w związku z tym jurysdykcja sądu, do którego najpierw wniesiono pozew lub wniosek, powinna być postrzegana jako nieustalona.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2015.


title: Sprawa F-11/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 18 maja 2015 r. – Dupré przeciwko ESDZ (Służba publiczna — Personel ESDZ — Członek personelu tymczasowego — Artykuł 98 regulaminu pracowniczego — Artykuł 2 lit. e) WZIP — Umowa o pracę — Zaszeregowanie — Zarzut niezgodności z prawem ogłoszenia o naborze — Stanowisko w grupie zaszeregowania AD 5 możliwe do objęcia przez personel krajowych służb dyplomatycznych i urzędników zaszeregowanych do grup od AD 5 do AD 14 — Zasada zgodności pomiędzy grupą zaszeregowania a stanowiskiem — Wyrok zaoczny)

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/42

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 18 maja 2015 r. – Dupré przeciwko ESDZ
   (Sprawa F-11/14) (1)

   ((Służba publiczna - Personel ESDZ - Członek personelu tymczasowego - Artykuł 98 regulaminu pracowniczego - Artykuł 2 lit. e) WZIP - Umowa o pracę - Zaszeregowanie - Zarzut niezgodności z prawem ogłoszenia o naborze - Stanowisko w grupie zaszeregowania AD 5 możliwe do objęcia przez personel krajowych służb dyplomatycznych i urzędników zaszeregowanych do grup od AD 5 do AD 14 - Zasada zgodności pomiędzy grupą zaszeregowania a stanowiskiem - Wyrok zaoczny))
   (2015/C 213/69)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bruno Dupré (Etterbeek, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Tymen)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt i M. Silva, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności umowy o pracę ze skarżącym w zakresie, w jakim przewidziano w niej jego zaszeregowanie do grupy AD5 oraz naprawienie rzekomo poniesionej szkody.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 102 z 7.4.2014, s. 45.


title: Sprawa C-547/13: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 4 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez l’Administratīvā rajona tiesa – Łotwa) – SIA „Oliver Medical”/Valsts ieņēmumu dienests [Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 — Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Pozycje 8543, 9018 i 9019 — Urządzenia laserowe i ultradźwiękowe, a także ich części i akcesoria]

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/12

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 4 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez l’Administratīvā rajona tiesa – Łotwa) – SIA „Oliver Medical”/Valsts ieņēmumu dienests
   (Sprawa C-547/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 - Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Pozycje 8543, 9018 i 9019 - Urządzenia laserowe i ultradźwiękowe, a także ich części i akcesoria])
   (2015/C 138/15)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Administratīvā rajona tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SIA „Oliver Medical”

      Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests

      Sentencja

   Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu nadanym mu kolejno rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r., rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r., rozporządzeniem Komisji (WE) nr 948/2009 z dnia 30 września 2009 r., rozporządzeniem Komisji (UE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. i rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1006/2011 z dnia 27 września 2011 r., należy interpretować w ten sposób, że celem stwierdzenia, czy towary tego rodzaju co towary w postępowaniu głównym należy zaklasyfikować raczej jako urządzenia i przyrządy przeznaczone do celów medycznych w ramach pozycji 9018 tej nomenklatury lub jako urządzenia do mechanoterapii w ramach jej pozycji 9019, a nie jako aparaturę elektryczną posiadającą indywidualne funkcje w ramach pozycji 8543 wskazanej nomenklatury, należy wziąć pod uwagę wszystkie istotne aspekty sprawy w zakresie dotyczącym obiektywnych cech i właściwości owego produktu. Pośród istotnych aspektów należy ocenić użycie owych towarów zamierzone przez producenta, podobnie jak warunki i miejsce ich użycia. Okoliczność, że owe towary są przeznaczone do leczenia jednej lub wielu chorób i że owo leczenie powinno być wykonywane w autoryzowanym ośrodku zdrowia i pod kontrolą pracownika służby zdrowia stanowi wskazówkę mogącą prowadzić do wykazania, że owe towary są przeznaczone do celów medycznych. Natomiast okoliczność, że towary umożliwiają głównie dokonywanie upiększeń estetycznych, że można je obsługiwać poza ramami medycznymi, np. w salonie piękności, i bez interwencji pracownika służby zdrowia, stanowi wskazówkę mogącą podważyć przeznaczenie owych towarów do celów medycznych. Wymiary, masa i stosowana technologia nie stanowią aspektów decydujących dla celów klasyfikowania towarów tego rodzaju co towary rozpatrywane w postępowaniu głównym do pozycji CN 9018.

      (1)  Dz.U. C 377 z 21.12.2013.


title: Sprawa C-498/04: Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/13

         Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-498/04)
   (2005/C 31/26)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 1 grudnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez radcę prawnego Enrico Traversę i Georgiosa Zavvosa, członka Służby Prawnej, przeciwko Republice Greckiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że Republika Grecka nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotyczącej ubezpieczeń na życie (1), która uchyla i zastępuje zgodnie z jej art. 72 dyrektywę 2002/12/CE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 marca 2002 r. zmieniającą dyrektywę 79/267/EWG w zakresie przepisów dotyczących wymogu marginesu wypłacalności zakładów ubezpieczeń na życie, a w każdym razie nie informując Komisji o tych przepisach, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na niej na mocy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin do wprowadzenia w życie dyrektywy upłynął w dniu 20 września 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 345 z dnia 19 grudnia 2002 r., str. 1.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie C-127/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Trendsoft (Irl) Ltd (Klauzula arbitrażowa — Zwrot udzielonej zaliczki — Odsetki za zwłokę — Postępowanie zaoczne)

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 8 lipca 2004 r.
   w sprawie C-127/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Trendsoft (Irl) Ltd (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Zwrot udzielonej zaliczki - Odsetki za zwłokę - Postępowanie zaoczne)
   (2004/C 217/09)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-127/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: L. Flynn i C. Giolito) przeciwko Trendsoft (Irl) Ltd, z siedzibą w Dublinie (Irlandia), której przedmiotem była skarga, wniesiona przez Komisję Wspólnot Europejskich na podstawie art. 238 WE w celu uzyskania zwrotu sumy 21 303 euro wypłaconej przez Komisję stronie pozwanej w ramach wykonania umowy nr EP 23697, powiększonej o odsetki za zwłokę, Trybunał (czwarta izba), w składzie: J. N. Cunha Rodrigues, prezes izby, F. Macken (sprawozdawca) i K. Lenaerts, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 8 lipca 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Tytułem roszczenia głównego zasądza się kwotę 21 303 euro od Trendsoft (Irl) Ltd na rzecz Komisji Wspólnot Europejskich, powiększoną o odsetki za zwłokę:

                           —

                           w wysokości 6,09 % rocznie, za okres od 31 sierpnia 2000 r. do 31 grudnia 2002 r.;

                           —

                           w wysokości 8 % rocznie, za okres od 1 stycznia 2003 r. do daty wydania wyroku;

                           —

                           w wysokości rocznej stopy procentowej stosowanej zgodnie z prawem irlandzkim, tj. obecnie z art. 26 Debtors (Ireland) Act, 1840, zmienionej zgodnie z art. 20 Courts Act, 1981, punktem 3 Courts Act, 1981 (Interests on Judgement Debts) Order 1989, do wysokości 8,09 % rocznie od daty wydania niniejszego wyroku.

               2)

               Trendsoft (Irl) Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)   Dz.U. C 112 z 10.5.2003.


title: Sprawa T-104/14 P: Odwołanie wniesione w dniu 17 lutego 2014 r. przez Komisję Europejską od wyroku wydanego w dniu 11 grudnia 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-130/11 Verile i Gjergji przeciwko Komisji

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/22

         Odwołanie wniesione w dniu 17 lutego 2014 r. przez Komisję Europejską od wyroku wydanego w dniu 11 grudnia 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-130/11 Verile i Gjergji przeciwko Komisji
   (Sprawa T-104/14 P)
   2014/C 151/29
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall, D. Martin i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Marco Verile (Cadrezzate, Włochy) i Anduela Gjergji (Bruksela, Belgia)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie F-130/11 Verile i Gjergji przeciwko Komisji;

               —

               rozstrzygnięcie o kosztach w taki sposób, że każda ze stron pokrywa swe własne koszty w niniejszej instancji;

               —

               obciążenie M. Verilego i A. Gjergji kosztami powstałymi w ramach postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia pojęcia aktu niekorzystnego, ponieważ SSP orzekł, iż wniesiona w pierwszej instancji skarga jest dopuszczalna, gdyż uznał za akt niekorzystny przedstawioną zainteresowanym przez Komisję propozycję w sprawie liczby dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury w ramach przeniesienia ich uprawnień emerytalnych na podstawie art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (dot. pkt 37-55 zaskarżonego wyroku).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że SSP naruszył prawo badając z urzędu zarzut niezgodności z prawem wydanych w 2011 r. ogólnych przepisów wykonawczych w sprawie przenoszenia uprawnień emerytalnych. Komisja twierdzi, że ten zarzut nie został wyraźnie podniesiony przez skarżących i nie został poddany kontradyktoryjnej debacie (dot. pkt 72, 73 zaskarżonego wyroku).

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący błędów co do prawa, jakich dopuścił się SSP przy wykładni art. 11 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej oraz przepisów w sprawie przenoszenia uprawnień emerytalnych (dot. pkt 74-98, 106, 109 i 110 zaskarżonego wyroku). Komisja twierdzi, że poprzez uznanie zawartego w art. 11 ust. 2 wspomnianego załącznika VIII pojęcia „uaktualnionej wartości kapitałowej” za odrębne od pojęcia „ekwiwalentu aktuarialnego”, o którym mowa w art. 11 ust. 1 i które zostało zdefiniowane w art. 8 tego załącznika VIII, SSP ograniczył się do wykładni literalnej, która doprowadziła do wniosków mogących powodować silne różnice w traktowaniu urzędników, którzy zwrócili się o przeniesienie swych uprawnień emerytalnych „in” oraz urzędników, którzy zwrócili się o przeniesienie „out”. Komisja podnosi, że dokonana przez SSP wykładnia jest niezgodna zarówno z wymogami równowagi finansowej systemu emerytalnego Unii Europejskiej, jak i z prawem własności urzędników żądających przeniesienia „in”.

               4.

               Czwarty zarzut dotyczący tego, że SSP dopuścił się błędów co do prawa, gdy orzekł, że prawa skarżących w obszarze przenoszenia uprawnień emerytalnych były już „w pełni ukonstytuowane” w chwili wejścia w życie wydanych w 2011 r. ogólnych przepisów wykonawczych w sprawie przenoszenia uprawnień emerytalnych, ponieważ tylko decyzja końcowa w sprawie zaliczenia lat uprawniających do emerytury miałaby określać przeniesione uprawnienia emerytalne (dot. pkt 99-108 zaskarżonego wyroku).


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 stycznia 2005 r. w sprawie C-416/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2001/18/WE — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 27 stycznia 2005 r.
   w sprawie C-416/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2001/18/WE - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2005/C 106/13)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-416/03 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 3 października 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M. Konstantinidis) przeciwko Republice Greckiej (pełnomocnik: N. Dafniou), Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, N. Colneric i K. Schiemann (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 27 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych koniecznych do zastosowania się do dyrektywy 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2.

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 275 z 15.11.2003 r.


title: Sprawa C-536/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien (Austria) w dniu 20 października 2011 r. — Bundeswettbewerbsbehörde przeciwko Donau Chemie AG i in.

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien (Austria) w dniu 20 października 2011 r. — Bundeswettbewerbsbehörde przeciwko Donau Chemie AG i in.
   (Sprawa C-536/11)
   2012/C 13/11
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht Wien

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bundeswettbewerbsbehörde

      Strony pozwane: Donau Chemie AG, Donauchem GmbH, DC Druck-Chemie Süd GmbH & Co KG, Brenntag Austria Holding GmbH, Brenntag CEE GmbH, Ashland-Südchemie-Kernfest GmbH, Ashland Südchemie Hantos GmbH

      Inni uczestnicy: Bundeskartellanwalt, Verband Druck & Medientechnik

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo Unii, w szczególności w odniesieniu do wyroku Trybunału z dnia 14 czerwca 2011 r. w sprawie C-360/09 Pfleiderer, sprzeciwia się krajowemu przepisowi prawa antymonopolowego, który uzależnia udzielenie osobom trzecim niebiorącym udziału w postępowaniu dostępu do akt postępowania przed sądem antymonopolowym w celu przygotowania skarg o naprawienie szkody wobec uczestników kartelu (także) w postępowaniu, w którym znajduje zastosowanie art. 101 lub art. 102 TFUE w związku z rozporządzeniem 1/2003/WE (1), bez wyjątku od zgody wszystkich uczestników postępowania i nie umożliwia sądowi w konkretnym przypadku wyważenia interesów chronionych prawem Unii dla ustalenia warunków, którym podlega udzielenie lub odmowa dostępu do akt?

         W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej:

               2)

               Czy prawo Unii sprzeciwia się takiemu przepisowi krajowemu w sytuacji, gdy dotyczy on wprawdzie w tym samym stopniu czysto krajowych postępowań antymonopolowych i również nie zawiera żadnych szczególnych przepisów dotyczących dokumentów udostępnionych przez przedsiębiorstwa, które zdecydowały się na współpracę, natomiast porównywalne przepisy krajowe w innych rodzajach postępowań w szczególności w spornym i niespornym postępowaniu cywilnym oraz w postępowaniu karnym umożliwiają dostęp do akt również bez zgody stron pod warunkiem, że niebiorąca udziału w postępowaniu osoba trzecia uwiarygodni interes prawny w dostępie do akt, a przeważające interesy innych osób lub przeważający interes publiczny nie sprzeciwiają się temu w konkretnym przypadku?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu, Dz.U. L 1, s. 1.


title: Sprawa T-354/12: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2012 r. — Afepadi i in. przeciwko Komisji

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/30

         Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2012 r. — Afepadi i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-354/12)
   2012/C 295/54
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Asociación Española de Fabricantes de Preparados alimenticios especiales, dietéticos y plantas medicinales (Afepadi) (Barcelona, Hiszpania), Elaborados Dietéticos, SA (Hiszpania), Nova Diet, SA (Burgos, Hiszpania), Laboratorios Vendrell, SA (Hiszpania), Ynsadiet, SA (Madrid, Hiszpania) (przedstawiciel: P. Velázquez González, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności motywów 11, 14 i 17 rozporządzenia Komisji (UE) nr 432/2012 ze względu na to, że wywołują poważną szkodę dla interesów skarżących;

               —

               ze względu na potrzebę pewności prawa, orzeczenie, że odrzucenie przewidzianych w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady oświadczeń dotyczących właściwości zdrowotnych winno być dokonywane w drodze aktu normatywnego;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W dniu 16 maja 2012 r. Komisja Europejska przyjęła rozporządzenie (UE) nr 432/2012 ustanawiające wykaz dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych dotyczących żywności, innych niż oświadczenia odnoszące się do zmniejszenia ryzyka choroby oraz rozwoju i zdrowia dzieci. (1) Jest to rozporządzenie wykonawcze rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności. (2)

   Skarżące podnoszą na poparcie swej skargi naruszenie zasady pewności prawa.
   Twierdzą one w tym względzie, że, pomimo przeprowadzonych prac, określone w art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 uprawnienie Komisji do sporządzenia wspólnotowego wykazu dozwolonych oświadczeń nie zostało wykonane w całości ze względu na to, iż nie wszystkie z poddanych ocenie EFSA oświadczeń zdrowotnych stały się przedmiotem decyzji zatwierdzających. Istnieje zatem cały szereg oświadczeń, które należy poddać pierwszej lub też kolejnej, pogłębionej, ocenie; należą do nich m. in. oświadczenia dotyczące substancji pochodzenia roślinnego, używanych zazwyczaj przez skarżące do wytwarzania produktów żywnościowych.
   W ten sposób podmioty działające na rynku spożywczym i użytkownicy substancji pochodzenia roślinnego mają pewność co do tego, jakie są oparte na ogólnie przyjętych dowodach naukowych właściwości zdrowotne (zatwierdzone zostały już 222 oświadczenia zdrowotne) substancji, które mogą oni wykorzystywać w swych produktach, lecz nie zostali oni poinformowani w jednakowy sposób (za pośrednictwem rozporządzenie) o tym, co się stało z oświadczeniami, które nie zostały umieszczone na wykazie: czy są one jeszcze poddawane ocenie, czy wymagają one przeprowadzenia jeszcze bardziej pogłębionej oceny, czy zostały one odrzucone czy też zatwierdzone, a jeśli tak, to kiedy i w jakich terminach.

      (1)  Dz.U. L 136, s. 1

      (2)  Dz.U. L 404, s. 9


title: Sprawa T-53/11: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2011 r. — Aecops przeciwko Komisji

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/20

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2011 r. — Aecops przeciwko Komisji
   (Sprawa T-53/11)
   2011/C 139/39
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: AECOPS — Associação de Empresas de Construção, Obras Públicas e Serviços (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: J. da Cruz Vilaça i L. Pinto Monteiro, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE decyzji Komisji dotyczącej sprawy 89 00771 P1 z dnia 27 października 2010 r., na podstawie której ograniczona została do kwoty 48 504 201 PTE (escudo) kwota pomocy zaakceptowana decyzją Komisji C(89) 0570 z dnia 22 marca 1989 r., i jednocześnie żąda się zwrotu kwoty 628 880,97 euro;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty:

               1)

               Pierwszy zarzut dotyczący naruszenia rozsądnego terminu na podjęcie decyzji, w związku z czym nastąpiło:

                           —

                           przedawnienie okresu na wszczęcie postępowania: skarżąca uważa, że zaskarżona decyzja została przyjęta po upływie czteroletniego terminu ustalonego na przedawnienie czteroletniego terminu na wszczęcie postępowania, przewidzianego w art. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich. Podobnie, nawet jeżeli miałoby miejsce ewentualne przerwanie terminu przedawnienia, przekroczony został dwukrotny okres przedawnienia bez wydania jakiejkolwiek decyzji zgodnie z postanowieniem akapitu czwartego ust. 1 art. 3 ww. rozporządzenia. Ponieważ upłynął termin przedawnienia na skorzystanie z odpowiedniego prawa, zaskarżoną decyzję należy uznać za bezprawną i nie podlegającą wykonaniu;

                           —

                           naruszenie zasady pewności prawa: skarżąca uważa, że okoliczność, iż Komisja zezwoliła na upływ 20 lat od czasu zarzucanych nieprawidłowości do czasu podjęcia decyzji ostatecznej wiązało się z naruszeniem zasady pewności prawa. Owa fundamentalna dla porządku prawnego Unii Europejskiej zasada przewiduje, że wszystkie osoby mają prawo do tego, aby ich sprawy były rozpoznawane przez instytucje Unii w rozsądnym terminie;

                           —

                           naruszenie prawa do obrony: skarżąca uważa, że zostały naruszone jej prawa do obrony w zakresie, w jakim, z uwagi na to, że upłynęło ponad 20 lat pomiędzy zarzucanymi nieprawidłowościami a przyjęciem decyzji końcowej, skarżąca pozbawiona możliwości przedstawienia swoich uwag w stosownym czasie, to znaczy w czasie, w jakim dysponowałaby jeszcze dokumentami, które umożliwiłyby jej uzasadnienie wydatków uznanych przez Komisję za niekwalifikujące się.

               2)

               Drugi zarzut dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia: skarżąca uważa, że zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów ustanowionych przez art. 296 TFUE. W rzeczywistości bowiem zaskarżona decyzja nie wskazuje, nawet pokrótce, na powody, które doprowadziły do obniżenia pomocy finansowej przyznanej z EFS (Europejskiego Funduszu Społecznego), ani też pismo instytucji zarządzającej EFS, powiadamiające skarżącą o zaskarżonej decyzji nie przedstawia, nawet w minimalnym zakresie, powodów, które uzasadniły obniżenie rzeczonej pomocy, oraz które wydatki kwalifikują się, a które nie. Zdaniem skarżącej wada w postaci braku uzasadnienia powinna również doprowadzić Trybunał do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa T-140/12: Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2012 r. — Teva Pharma i Teva Pharmaceuticals Europe przeciwko Komisji

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/26

         Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2012 r. — Teva Pharma i Teva Pharmaceuticals Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-140/12)
   2012/C 165/45
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Teva Pharma BV (Utrecht, Niderlandy) i Teva Pharmaceuticals Europe BV (Utrecht, Niderlandy) (przedstawiciele: D. Anderson, QC (Queen’s Counsel), K. Bacon, Barrister, G. Morgan i C. Drew, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych z dnia 24 stycznia 2012 r. oddalającej wniosek skarżących o udzielenie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący powołują jeden zarzut, wedle którego odmowa uwzględnienia ich wniosku o dopuszczenie do obrotu generycznej wersji sierocego produktu leczniczego stanowi naruszenie art. 8 rozporządzenia (WE) nr 141/2000 (1) poddanego prawidłowej wykładni. W szczególności, niezgodne z brzmieniem i skutkami art. 8, a także względami politycznymi leżącymi u podstaw tego rozporządzenia oraz przebiegiem prac przygotowawczych nad tym rozporządzeniem, jest wykluczenie generycznej wersji sierocego produktu leczniczego z rynku przez okres dłuższy niż lat 10, określony w art. 8 ust. 1 tego rozporządzenia. Skarżący twierdzą ponadto, że art. 8 ust. 3 pozwala na udzielenie pozwolenia na produkt podobny przed upływem 10-letniego okresu, a to na zasadzie wyjątku od art. 8 ust. 1 w szczegółowo określonych wypadkach. Takie pozwolenie nie powinno jednak prowadzić do wydłużenia okresu wyłączności rynkowej pierwszego produktu sierocego.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 141/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie sierocych produktów leczniczych (Dz.U. L 18, s. 1).


               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/32

         Wykreślenie spraw połączonych C-362/04, 363/04, 364/04 i 365/04 (1)

   (2005/C 217/68)

      (Język postępowania: grecki)

   Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie spraw połączonych C-362/04, 363/04, 364/04 i 365/04 Michaniki A.E., Tholos A.E. przeciwko Ypourgos Politismou, Ypourgos Perivallontos, Chorotaxias i Dimosion Ergon (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias).

      (1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004

      Dz.U. C 284 z 20.11.2004


title: Sprawa C-31/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/38

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-31/07) (1)

   (2008/C 51/66)

      Język postępowania: angielski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007.


               11.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/18

         Skład izb i przydzielenie sędziów do izb
   2009/C 270/06
   Decyzją z dnia 30 listopada 2005 r. (1) Sąd postanowił obradować w trzech izbach i w pełnym składzie. Decyzją z dnia 24 września 2008 r. (2) Sąd wybrał, na okres od dnia 1 października 2008 r. do dnia 30 września 2011 r., jako prezesa pierwszej izby sędziego S. GERVASONIEGO. Decyzją z dnia 7 października 2009 r. Sąd wybrał, na okres od dnia 7 października 2009 r. do dnia 30 września 2011 r., jako prezesa drugiej izby sędziego H. TAGARASA i przydzielił sędziów do izb w następujący sposób:

                  Pierwsza izba

               S. GERVASONI, prezes izby,
               H. KREPPEL i M.I. ROFES I PUJOL, sędziowie,

                  Druga izba

               H. TAGARAS, prezes izby,
               I. BORUTA i S. VAN RAEPENBUSCH, sędziowie,

                  Trzecia izba, obradująca z trzema sędziami

               P. MAHONEY, prezes izby,
               H. KREPPEL, I. BORUTA, S. VAN RAEPENBUSCH i M.I. ROFES I PUJOL, sędziowie.

         W tej ostatnie izbie prezes będzie zasiadał na przemian albo z sędziami H. KREPPELEM i S. VAN RAEPENBUSCHEM, albo z sędziami I. BORUTĄ i M.I. ROFES I PUJOL, bez uszczerbku dla połączenia spraw.

      (1)  Dz.U. C 322 z 17.12.2005, s. 16.

      (2)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008, s. 3.


title: Sprawa F-75/08: Skarga wniesiona w dniu 1 września 2008 r. — Aparicio i in. przeciwko Komisji

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/56

         Skarga wniesiona w dniu 1 września 2008 r. — Aparicio i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-75/08)
   (2008/C 285/102)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Jorge Aparicio (Antiguo Cuscatlán, Salwador) i inni (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Po pierwsze niezgodność z prawem art. 5 pkt 1 lit. d) regulaminu pracowniczego dotyczącego postępowania rekrutacyjnego pracowników kontraktowych 3a i po drugie stwierdzenie nieważności decyzji EPSO o niewpisaniu skarżących na listę laureatów i w bazie danych w ramach postępowania rekrutacyjnego CAST 27/Relex.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem art. 5 pkt 1 lit. d) regulaminu pracowniczego dotyczącego postępowania rekrutacyjnego pracowników kontraktowych 3a;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EPSO o niewpisaniu skarżących na listę laureatów i w bazie danych w ramach postępowania rekrutacyjnego CAST 27/Relex;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.