title: Sprawa T-774/14: Postanowienie Sądu z dnia 16 grudnia 2016 r. – Ica Foods/EUIPO – San Lucio (GROK) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku towarowego — Umorzenie postępowania]

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/29

         Postanowienie Sądu z dnia 16 grudnia 2016 r. – Ica Foods/EUIPO – San Lucio (GROK)
   (Sprawa T-774/14) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku towarowego - Umorzenie postępowania])
   (2017/C 053/35)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Ica Foods SpA (Pomezia, Włochy) (przedstawiciel: adwokat A. Nespega)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: San Lucio Srl (San Gervasio Bresciano, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Sangiacomo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 września 2014 r. (sprawa R 1815/2013-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między San Lucio Srl a Ica Foods SpA.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Ica Foods SpA i San Lucio Srl pokrywają własne koszty oraz każda po połowie kosztów poniesionych przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2015.


title: Sprawa T-429/09: Skarga wniesiona w dniu 21 października 2009 r. — Campailla przeciwko Komisji

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/42

      Skarga wniesiona w dniu 21 października 2009 r. — Campailla przeciwko Komisji
      (Sprawa T-429/09)
      (2010/C 161/66)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Massimo Campailla (Boulogne-sur-Mer, Francja) (przedstawiciel: adwokat P. Goergen)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  nakazanie Komisji naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego ze względu na odmowę Komisji podjęcia środków w następstwie jego skargi dotyczącej naruszenia jego praw podstawowych przez władze Kamerunu.

         Zarzuty i główne argumenty

      W niniejszej skardze skarżący wnosi o nakazanie naprawienia szkody poniesionej według jego twierdzeń w wyniku decyzji Komisji zawartych w piśmie D3 *3/2004/D/4809 z dnia 30 lipca 2004 r. oraz w piśmie D3 D*3/2004/D/5438 z dnia 9 września 2004 r., zaadresowanych do skarżącego, w których Komisja odmówiła podjęcia środków w następstwie skargi dotyczącej zarzucanych naruszeń jego praw podstawowych przez władze Kamerunu.
      Na poparcie skargi skarżący powołuje zarzuty dotyczące niezgodności z prawem decyzji ze względu na przeinaczenie okoliczności i nadużycie władzy oraz naruszenia postanowień i zasad traktatu WE i traktatu UE, a także praw podstawowych gwarantowanych przez europejską konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz przez kartę praw podstawowych Unii Europejskiej (m.in.: zasad pewności prawa, uzasadnionych oczekiwań, dobrej administracji, obowiązku niedyskryminacji, dobrego zarządzania, zachowania istotnych wymogów proceduralnych, zakazu nieludzkiego i poniżającego traktowania).


20150731013616652015/C 270/202582015CJC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150601161721Sprawa C-258/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) w dniu 1 czerwca 2015 r. – Gorka Salaberria Sorondo/Academia Vasca de Policía y Emergencias
 ---documentbreak--- C2702015PL1610120150601PL0020161172Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) w dniu 1 czerwca 2015 r. – Gorka Salaberria Sorondo/Academia Vasca de Policía y Emergencias
   (Sprawa C-258/15)2015/C 270/20Język postępowania: hiszpański
      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gorka Salaberria Sorondo

      Strona pozwana: Academia Vasca de Policía y Emergencias

      Pytania prejudycjalne

   Czy ustalenie górnej granicy wieku wynoszącej 35 lat jako warunku udziału w procesie rekrutacji na stanowisko funkcjonariusza Policía Autónoma Vasca [autonomicznej policji baskijskiej] jest zgodne z wykładnią art. 2 ust. 2, art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2000/78 (
         1
      ) z dnia 27 listopada 2000 r.
   (
         1
      )	Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16).


title: Sprawa T-64/12: Postanowienie Sądu z dnia 7 marca 2013 r. — Henkel i Henkel France przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wniosek francuskiego organu ochrony konkurencji o przekazanie mu pewnych zawartych w aktach Komisji dokumentów dotyczących postępowania z zakresu ochrony konkurencji w przedmiocie europejskiego rynku producentów detergentów dla gospodarstw domowych — Wykorzystanie w postępowaniu krajowym w przedmiocie sektora proszków do prania we Francji — Brak interesu prawnego — Umorzenie postępowania — Niedopuszczalność)

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/20

         Postanowienie Sądu z dnia 7 marca 2013 r. — Henkel i Henkel France przeciwko Komisji
   (Sprawa T-64/12) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Wniosek francuskiego organu ochrony konkurencji o przekazanie mu pewnych zawartych w aktach Komisji dokumentów dotyczących postępowania z zakresu ochrony konkurencji w przedmiocie europejskiego rynku producentów detergentów dla gospodarstw domowych - Wykorzystanie w postępowaniu krajowym w przedmiocie sektora proszków do prania we Francji - Brak interesu prawnego - Umorzenie postępowania - Niedopuszczalność)
   2013/C 129/41
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Henkel AG &Co. i Henkel France KGaA (Düsseldorf, Niemcy) i Henkel France (Boulogne-Billancourt, Francja) (przedstawiciele: adwokaci R. Polley, T. Kuhn, F. Brunet i É. Paroche)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Khan i P.J. Van Nuffel, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji zawartej rzekomo w piśmie Komisji z dnia 30 września 2011 r. (sprawa COMP/39.579 — Detergenty dla gospodarstw domowych) oddalającej wniesiony przez francuski organ ochrony konkurencji wniosek o przekazanie mu dla potrzeb toczącego się przed nim postępowania w sprawie 09/007 F dotyczącej francuskiego sektora detergentów pewnych dokumentów zgromadzonych w sprawie COMP/39.579 oraz, po drugie, żądanie nakazania przez Sąd, aby Komisja zezwoliła skarżącym na powołanie się na przedmiotowe dokumenty w postępowaniu przed francuskim organem ochrony konkurencji i aby powzięła wszelkie inne niezbędne środki.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Postępowanie w przedmiocie wniosku Unilever PLC i Unilever NV o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenientów zostaje umorzone.

               3)

               Henkel AG & Co. KGaA i Henkel France ponoszą własne koszty oraz pokrywają koszty poniesione przez Komisję

      (1)  Dz.U. C 98 z 31.3.2012.


title: Sprawa T-254/13: Wyrok Sądu z dnia 4 czerwca 2015 r. – Stayer Ibérica/OHIM – ZAO Korporaciya „Masternet” (STAYER) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy STAYER — Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy STAYER — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/33

         Wyrok Sądu z dnia 4 czerwca 2015 r. – Stayer Ibérica/OHIM – ZAO Korporaciya „Masternet” (STAYER)
   (Sprawa T-254/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy STAYER - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy STAYER - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 236/44)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Stayer Ibérica, SA (przedstawiciel: adwokat S. Rizzo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: ZAO Korporaciya „Masternet” (Moskwa, Rosja) (przedstawiciel: adwokat N. Bürglen)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 marca 2013 r. (sprawa R 2196/2011-2) wydaną w postępowaniu w sprawie unieważnienia prawa do znaku toczącym się pomiędzy ZAO Korporaciya „Masternet” a Stayer Ibérica, SA.

      Sentencja

               1)

               Stwierdzona zostaje nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku wewnętrznego (OHIM) z dnia 4 marca 2013 r. (sprawa R 2196/2011-2) w zakresie, w jakim unieważnia ona prawo do graficznego wspólnotowego znaku towarowego STAYER w odniesieniu do należących do klasy 7 części (powleczonych diamentem) maszyn do cięcia i polerowania, wiertarek i tnących tarczy dla marmuru, granitu, kamienia, piaskowca, płyt kamiennych, płytek ceramicznych, cegły oraz ogólnie rzecz biorąc narzędzi do cięcia jako części maszyn, o których mowa w klasie 7„oraz”ręcznie sterowanych przyrządów do szlifowania (tarczy i tarczy szlifierskich).

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               OHIM, Stayer Ibérica, SA i ZAO Korporaciya „Masternet” ponoszą każdy swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa T-500/07: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2007 r. — Republika Bułgarii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/51

         Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2007 r. — Republika Bułgarii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-500/07)
   (2008/C 64/83)
   Język postępowania: bułgarski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Bułgarii (przedstawiciele: Anani Ananiev, Daniela Drambozova i Elina Petranova)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, na podstawie art. 230 WE, nieważności decyzji Komisji nr C(2007) 5256 wersja ostateczna, z dnia 26 października 2007 r. dotyczącej planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych za rok 2007, notyfikowanego przez Bułgarię zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87/WE,
               lub

               —

               stwierdzenie, na podstawie art. 230 WE, częściowej nieważności decyzji Komisji nr C(2007) 5256 wersja ostateczna, z dnia 26 października 2007 r. dotyczącej planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych za rok 2007, notyfikowanego przez Bułgarię zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87/WE,

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zdaniem skarżącej należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji Komisji C(2007) 5255 wersja ostateczna z dnia 26 października 2007 r. dotyczącej planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych w latach 2008-2012 r. w całości lub w części z następujących powodów:
   Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych
   Komisja odrzuciła bułgarski krajowy plan rozdziału, nie uzasadniając w wystarczających sposób, dlaczego jej zdaniem plan ten nie odpowiada kryteriom 1, 2, 3 i 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87/WE (1), co narusza art. 253 WE.
   Zaskarżona decyzja została wydana przez Komisję po terminie przewidzianym w art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE.
   Przed wydaniem decyzji Komisja nie umożliwiła Bułgarii przedstawienie uwag w zakresie oceny krajowego planu rozdziału uprawnień, opracowanej na podstawie najnowszej wersji modelu PRIMES, naruszając tym samym zasadę kontradyktoryjności.
   Naruszenie traktatu WE i wszelkich norm związanych z jego stosowaniem
   Zgodnie z art. 9 ust. 1 i 3 i art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE, państwa członkowskie mają wyłączną kompetencję w zakresie określenia całkowitej ilości przydziałów emisji gazów cieplarnianych. Komisja kontroluje zastosowanie kryteriów załącznika III dyrektywy, nie ma ona jednak kompetencji do określenia całkowitej ilości uprawnień z pominięciem krajowych planów rozdziału opracowanych przez państwa członkowskie. Zastępując metodologię wykorzystaną przez stronę bułgarską, odpowiadającą kryteriom załącznika III, metodologią, która nie została dostosowana do bułgarskiej gospodarki, Komisja przekroczyła uprawnienia kontrolne nadane jej mocą dyrektywy, naruszając w ten sposób część kryteriów.
   Komisja dokonała oceny bułgarskiego krajowego planu rozdziału uprawnień na podstawie ostatniej wersji modelu PRIMES, którego dane zostały przekazane Bułgarii dopiero po wydaniu zaskarżonej decyzji. W konsekwencji Komisja naruszyła zasadę lojalnej współpracy.
   Oceniając bułgarski krajowy plan rozdziału uprawnień za pomocą modelu PRIMES, Komisja nie dokonała wystarczającej analizy, właściwej dla krajowego planu rozdziału w świetle celów dyrektywy 2003/87/WE. Stosując model PRIMES do oceny bułgarskiego krajowego planu rozdziału uprawnień, Komisja doszła do błędnego wniosku, że plan był niezgodny z kryteriami 1, 2 i 3 załącznika III do dyrektywy. Odrzucenie planu i zmniejszenie całkowitej ilości uprawnień do rozdziału o 20 % tworzy dla bułgarskich operatorów urządzeń stan nierówności względem innych operatorów w ramach wspólnotowego systemu handlu przydziałami. Tym samym Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności i równego traktowania.
   W świetle wyroku Sądu w sprawie T-374/04, Komisja naruszyła zasadę uzasadnionych oczekiwań oraz pewności prawa, ponieważ nie zastosowała do oceny bułgarskiego krajowego planu rozdziału uprawnień ogółu aktów, które wydała w związku z dyrektywą 2003/87/WE. Komisja naruszyła zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, jako że bułgarski krajowy plan rozdziału uprawnień został oceniony przy użyciu ostatniej wersji modelu PRIMES, którego dane zostały zakomunikowane Bułgarii dopiero po wydaniu zaskarżonej decyzji.
   Komisja dopuściła się naruszenia zasady pewności prawa, gdyż w ramach oceny bułgarskiego krajowego planu rozdziału uprawnień zastosowano nieoficjalny dokument.
   Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji, ponieważ przy ocenie zgodności bułgarskiego planu rozdziału uprawnień z kryteriami 1, 2 i 3 załącznika III do dyrektywy 2003/87/WE nie dokonała uważnej i obiektywnej analizy istotnych czynników gospodarczych i ekologicznych.
   Stosując w błędny sposób akty prawne, wydane w związku z dyrektywą 2003/87/WE w ramach oceny bułgarskiego krajowego planu rozdziału uprawnień Komisja naruszyła kryteria 1, 2, 3, 4, 6, i 10 załącznika III do dyrektywy 2003/87/WE.

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, str. 32).


title: Sprawa C-194/14 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 października 2015 r. – AC-Treuhand AG/Komisja Europejska (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejskie rynki stabilizatorów cynowych i stabilizatorów termicznych na bazie ESBO/estrów — Artykuł 81 ust. 1 WE — Zakres zastosowania — Przedsiębiorstwo doradcze niedziałające na rynkach właściwych — Pojęcia „porozumienia między przedsiębiorstwami” i „uzgodnionej praktyki” — Ustalanie wysokości grzywien — Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien — Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 października 2015 r. – AC-Treuhand AG/Komisja Europejska
   (Sprawa C-194/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejskie rynki stabilizatorów cynowych i stabilizatorów termicznych na bazie ESBO/estrów - Artykuł 81 ust. 1 WE - Zakres zastosowania - Przedsiębiorstwo doradcze niedziałające na rynkach właściwych - Pojęcia „porozumienia między przedsiębiorstwami” i „uzgodnionej praktyki” - Ustalanie wysokości grzywien - Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien - Nieograniczone prawo orzekania))
   (2015/C 414/06)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: AC-Treuhand AG (przedstawiciele: C. Steinle, I. Bodenstein i C. von Köckritz, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Leupold, F. Ronkes Agerbeek i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               AC-Treuhand AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 184 z 16.6.2014.


title: Sprawa T-367/14: Wyrok Sądu z dnia 18 października 2016 r. – August Storck/EUIPO – Chiquita Brands (Fruitfuls) (Unijny znak towarowy — Postępowanie w sprawie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego — Unijny słowny znak towarowy Fruitfuls — Dowód rzeczywisty — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               28.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 441/15

      Wyrok Sądu z dnia 18 października 2016 r. – August Storck/EUIPO – Chiquita Brands (Fruitfuls)
      (Sprawa T-367/14) (1)

      ((Unijny znak towarowy - Postępowanie w sprawie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego - Unijny słowny znak towarowy Fruitfuls - Dowód rzeczywisty - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
      (2016/C 441/19)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: August Storck KG (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: I. Rohr, A.-C. Richter, P. Goldenbaum, T. Melchert i T. Reher, Rechtsanwälte)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo przez A. Pocha, następnie przez G. Schneidera i D. Gája, i oraz w końcu przez D. Gája, pełnomocnicy).

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Chiquita Brands LLC (Charlotte, Karolina Północna, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: L. Bakers, avocat).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 marca 2014 r. (sprawa R 1580/2013-5) dotycząca postępowania w sprawie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego toczącego się miedzy Chiquita Brands i August Storck.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 27 marca 2014 r. (sprawa R 1580/2013-5) w zakresie, w jakim potwierdził decyzję Wydziału Unieważnień stwierdzającą wygaśnięcie kwestionowanego znaku towarowego odnośnie do „słodyczy” zawartych w klasie 30 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego w sprawie międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług na potrzeby rejestracji znaków towarowych z dnia 15 czerwca 1957 r. w brzmieniu zmienionym.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Każda ze stron ponosi koszt własne.

         (1)  Dz.U. C 261 z 11.8.2014.


title: Sprawa C-333/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 marca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polska

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/12

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 marca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polska
   (Sprawa C-333/12) (1)

   2013/C 129/22
   Język postępowania: polski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012.


title: Sprawa T-752/14: Wyrok Sądu z dnia 19 lipca 2017 r. – Combaro/Komisja [Unia celna — Układ stowarzyszeniowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Łotewską — Artykuł 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 — Zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych — Przywóz tkanin lnianych z Łotwy — Klauzula słuszności — Sytuacja szczególna — Oszustwo lub oczywiste zaniedbanie — Decyzja Komisji stwierdzająca bezzasadność umorzenia należności celnych przywozowych]

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/30

         Wyrok Sądu z dnia 19 lipca 2017 r. – Combaro/Komisja
   (Sprawa T-752/14) (1)

   ([Unia celna - Układ stowarzyszeniowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Łotewską - Artykuł 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 - Zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych - Przywóz tkanin lnianych z Łotwy - Klauzula słuszności - Sytuacja szczególna - Oszustwo lub oczywiste zaniedbanie - Decyzja Komisji stwierdzająca bezzasadność umorzenia należności celnych przywozowych])
   (2017/C 283/44)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Combaro SA (Lozanna, Szwajcaria) (przedstawiciel: D. Ehle, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Caeiros i B.R. Killmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie wniesione na podstawie art. 263 TFUE w celu doprowadzenia do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 4908 final z dnia 16 lipca 2014 r. dotyczącej oddalenia wniosku skarżącej o umorzenie należności celnych przywozowych w wysokości 461 415,12 EUR.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej C(2014) 4908 final z dnia 16 lipca 2014 r. dotyczącej oddalenia wniosku Combaro SA o umorzenie należności celnych przywozowych w wysokości 461 415,12 EUR.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Combaro.

      (1)  Dz.U. C 34 z 2.2.2015.


title: Sprawa T-486/10: Postanowienie Sądu z dnia 20 czerwca 2011 r. — Iberdrola przeciwko Komisji

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/36

         Postanowienie Sądu z dnia 20 czerwca 2011 r. — Iberdrola przeciwko Komisji
   (Sprawa T-486/10) (1)

   2011/C 238/63
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa C-567/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 5 listopada 2013 r. — Nóra Baczó, János István Vizsnyiczai przeciwko Raiffeisen Bank Zrt.

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/2

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 5 listopada 2013 r. — Nóra Baczó, János István Vizsnyiczai przeciwko Raiffeisen Bank Zrt.
      (Sprawa C-567/13)
      (2014/C 71/02)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Nóra Baczó y János István Vizsnyiczai

         Strona pozwana: Raiffeisen Bank Zrt.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy jest niekorzystne dla konsumenta postępowanie sądowe, w którym powód w sporze przed sądem rejonowym o unieważnienie umowy (ogólnych warunków umowy) wnosi również w pozwie o uznanie jednego z warunków umowy będącej przedmiotem sporu za nieuczciwy, przez co daje podstawy do tego, by właściwy był inny sąd, sąd okręgowy (törvényszék), skoro w sporze wszczętym przez drugą stronę umowy konsument może powołać się przed sądem rejonowym na nieuczciwy charakter warunku umowy (1), a przekazanie sprawy do sądu okręgowego powoduje obciążenie konsumenta większymi kosztami?

                  2)

                  Czy sytuacja stałaby się bardziej wyrównana, gdyby konsument również mógł podnieść we wszczętym przez siebie przed sądem rejonowym postępowaniu o unieważnienie umowy nieuczciwy charakter określonych warunków tej umowy, przy czym ten sąd rejonowy nadal zachowywałby swoją właściwość?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29).


title: Sprawa T-553/13: Wyrok Sądu z dnia 2 grudnia 2015 r. – European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki/Wspólne Przedsięwzięcie Fusion for Energy (Zamówienia publiczne na usługi — Postepowanie przetargowe — Świadczenie usług informatycznych: konsultacyjnych, opracowywania oprogramowania, internetowych i wsparcia — Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innemu oferentowi — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/41

         Wyrok Sądu z dnia 2 grudnia 2015 r. – European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki/Wspólne Przedsięwzięcie Fusion for Energy
   (Sprawa T-553/13) (1)

   ((Zamówienia publiczne na usługi - Postepowanie przetargowe - Świadczenie usług informatycznych: konsultacyjnych, opracowywania oprogramowania, internetowych i wsparcia - Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innemu oferentowi - Odpowiedzialność pozaumowna))
   (2016/C 027/49)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg SA (Ettelbrück, Luksemburg) i Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci D. Mabger i I. Ampazis)

      Strona pozwana: Europejskie Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej (przedstawiciele: początkowo H. Jahreiss, R. Hanak, A. Verpont, I. Costin i A. Nagy, następnie R. Hanak, A. Verpont, I. Costin i A. Nagy, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów P. Wytincka i B. Hoorelbeke)

      Przedmiot

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej z dnia 7 sierpnia 2013 r., wydanej w postępowaniu przetargowym F4E-ADM-0464 dotyczącym świadczenia usług w zakresie technologii informacyjnych, doradztwa, rozwoju oprogramowania, Internetu i wsparcia (Dz.U. 2012/W 213 – 352451), odrzucającej ofertę złożoną przez European Dynamics Luxembourg SA, a także decyzji o udzieleniu zamówień innym oferentom, a po drugie, żądanie zasądzenia odszkodowania.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               European Dynamics Luxembourg SA i Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 367 z 14.12.2013.


title: Sprawa T-279/11: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2011 r. — T&L Sugars i Sidul Açúcares przeciwko Komisji

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/33

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2011 r. — T&L Sugars i Sidul Açúcares przeciwko Komisji
   (Sprawa T-279/11)
   2011/C 232/60
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: T&L Sugars Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i Bidul Açúcares, Unipessoal Lda (Santa Iria de Azóia, Portugalia) (przedstawiciele: D. Waelbroeck, adwokat, i D. Slater, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie, że niniejsza skarga o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 ust. 4 TFUE lub zarzut niezgodności z prawem na podstawie art. 277 TFUE w odniesieniu do rozporządzenia nr 222/2011, rozporządzenia nr 293/2011, rozporządzenia nr 302/2001 i rozporządzenia nr 393/2011 są dopuszczalne i zasadne;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 222/2011 ustanawiającego nadzwyczajne środki w odniesieniu do udostępniania pozakwotowego cukru i izoglukozy na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty za przekroczenie kwoty krajowej w roku gospodarczym 2010/2011;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 293/2011 ustalającego współczynnik przydziału, odrzucającego dalsze wnioski i zamykającego okres składania wniosków w odniesieniu do dostępnych ilości pozakwotowego cukru do sprzedania na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty za przekroczenie kwoty krajowej;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 302/2011 otwierającego pozakwotowy kontyngent taryfowy na przywóz pewnej ilości cukru w roku gospodarczym 2010/2011;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 393/2011 ustalającego współczynnik przydziału dotyczący wydawania pozwoleń na przywóz, o które złożono wnioski od dnia 1 do dnia 7 kwietnia 2011 r. w odniesieniu do produktów cukrowniczych w ramach niektórych kontyngentów taryfowych, oraz zawieszające składanie wniosków o takie pozwolenia;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie, że zarzut nielegalności w odniesieniu do art. 186 lit. a) i art. 187 rozporządzenia 1234/2007 jest dopuszczalny i zasadny oraz stwierdzenie, że przepisy te są niezgodne z prawem, a także stwierdzenie nieważności spornych rozporządzeń, które bezpośrednio bądź pośrednio opierają się na tych przepisach;

               —

               zobowiązanie UE reprezentowanej przez Komisję do naprawy wszelkich szkód poniesionych przez skarżące w wyniku naruszenia przez Komisję jej zobowiązań prawnych oraz ustalenie wysokości odszkodowania za szkodę poniesioną przez skarżące w okresie od 1 października 2009 r. do 31 marca 2011 r. na kwotę 35 485 746 EUR powiększoną o wysokość wszelkich dalszych strat poniesionych przez skarżące po tej dacie lub wszelkie inne kwoty odzwierciedlające szkodę, jaka została lub zostanie poniesiona przez skarżące, jeśli zostanie to przez nie wykazane w trakcie niniejszego postępowania, w szczególności przy uwzględnieniu w należyty sposób szkód przyszłych;

               —

               zasądzenie odsetek — według stopy ustalonej ówcześnie przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowych powiększonej o dwa punkty procentowe lub według innej właściwej stopy określonej przez Trybunał — od kwoty należnej od daty wydania wyroku Trybunału do dnia zapłaty;

               —

               obciążenie Komisji wszystkimi kosztami i wydatkami związanymi z niniejszym postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia rozporządzenia nr 1234/2007 (1) i braku właściwej podstawy prawnej. Zaskarżone rozporządzenie narusza rozporządzenie nr 1234/2007 w ten sposób, że faktycznie zwiększa kwoty produkcyjne przyznane producentom krajowym. Według skarżących Komisja nie posiada takich uprawnień i upoważniona jest wyraźnie do obniżania kwot produkcyjnych. Tymczasem dla osiągnięcia równoważnego skutku i wbrew ciążącemu na Komisji zobowiązaniu prawnemu do nałożenia opłaty za przekroczenie kwoty krajowej na odstraszającym poziomie, w rozporządzeniu nr 222/2011 bezprawnie ustalono opłatę za przekroczenie kwoty krajowej dla cukru pozakwotowego na kwotę 0 EUR. Co więcej, zmierzając do skorygowania zakłóceń rynku spowodowanych niedostatecznym importem, w rozporządzeniach nr 222/2011 i 302/2007 zignorowano pierwszeństwo przyznane na mocy rozporządzenia nr 1234/2007 środkom importowym oraz rafineriom przemysłowym.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji. Skarżące podnoszą, że pomimo tego, że cukier trzcinowy i cukier z buraków mają identyczny skład chemiczny, zaskarżone rozporządzenia faworyzują producentów krajowych względem rafinerii importujących.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności. Zaskarżone rozporządzenia mają na celu rozwiązanie problemu niedoboru powstałego na rynku cukrowym UE, spowodowanego przez deficyt surowego cukru trzcinowego pochodzącego z importu. Jednakże zamiast rozwiązać ten problem poprzez dopuszczenie koniecznego importu surowego cukru trzcinowego, w rozporządzeniach tych zwiększono możliwości produkcyjne krajowych producentów cukru. W rezultacie zaskarżone rozporządzenia są oczywiście niewłaściwe i nieproporcjonalne.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań. Według skarżących Komisja wielokrotnie zapewniała, że nie zwiększy kwoty produkcyjnej i utrzyma równowagę pomiędzy uczestnikami rynku. Jednakże zaskarżone rozporządzenia wyraźnie zmierzają do uprzywilejowania producentów krajowych kosztem rafinerii importujących.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasad staranności, sumienności i dobrej administracji. Skarżące podnoszą, że Komisja najpierw nie podjęła żadnych działań, pomimo powtarzanych ostrzeżeń o zakłóceniach rynku, następnie zastosowała środki oczywiście niewłaściwe do usunięcia tych zakłóceń, a czyniąc to naruszyła ustanowioną przez Radę równowagę pomiędzy poszczególnymi uczestnikami rynku.

         Skarżące wskazują podnoszą powyższe podstawy stwierdzenia nieważności także w odniesieniu do rozporządzenia nr 222/2011 i rozporządzenia nr 302/2011, jako zarzut nielegalności na podstawie art. 277 TFUE. Tytułem żądania ewentualnego skarżące podnoszą również zarzut nielegalności na podstawie art. 277 TFUE wobec art. 186a i art. 187 rozporządzenia nr 1234/2007, na którym oparte są zaskarżone rozporządzenia.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (Dz.U. Dz 299, s. 1).


title: Sprawa T-128/08: Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2008 r. — CBI i Abisp przeciwko Komisji

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/30

         Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2008 r. — CBI i Abisp przeciwko Komisji
   (Sprawa T-128/08)
   (2008/C 142/55)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Coordination Bruxelloise d'Institutions sociales et de santé (CBI) (Bruksela, Belgia) i Association Bruxelloise des Institutions de Soins Privées (Abisp) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: D. Waelbroeck, adwokat, i D. Slater, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 10 stycznia 2008 r., w której Komisja nie uwzględniła ich skargi wniesionej w dniach 7 września i 17 października 2005 r. na pomoc państwa przyznaną przez Królestwo Belgii publicznym szpitalom sieci IRIS w regionie Bruxelles-Capitale i odmówiła wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do omawianej pomocy na podstawie art. 88 ust. 2 WE.
   Skarżące twierdzą w pierwszej kolejności, że zaskarżona decyzja jest dotknięta uchybieniami proceduralnymi, ponieważ powinna zostać wydana kolegialnie przez Komisję, skierowana do państwa członkowskiego będącego jej adresatem i opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
   Co do istoty skarżące podnoszą, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ocenie i naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia, uznając, że omawiane środki były zgodne z art. 86 ust. 2 WE i że nie zachodziła potrzeba wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 88 ust. 2 WE.
   Skarżące twierdzą, że przesłanki stosowania art. 86 ust. 2 WE nie są spełnione w niniejszej sprawie, ponieważ:

               —

               misja świadczenia usługi publicznej przez szpitale korzystające z pomocy nie jest jasno zdefiniowana;

               —

               kryteria rekompensaty nie zostały wcześniej określone;

               —

               rekompensata przewyższa poniesione koszty; i

               —

               nie przeprowadzono porównania między szpitalami korzystającymi z pomocy i porównywalnymi szpitalami prywatnymi.

         Skarżące podnoszą ponadto, że w niniejszej sprawie nie zastosowano się do dyrektywy w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między państwami członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi (1).

      (1)  Dyrektywa Komisji 2006/111/WE z dnia 16 listopada 2006 r. w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między państwami członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi, a także w sprawie przejrzystości finansowej wewnątrz określonych przedsiębiorstw (Dz.U. L 318, str. 17).


title: Sprawy połączone T-75/04 i od T-77/04 do T-79/04: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2011 r. — Arch Chemicals i in. przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Uregulowania sanitarne — Wprowadzanie do obrotu produktów biobójczych — Rozporządzenie (WE) nr 2032/2003 — Akt niedotyczący skarżącego indywidualnie — Niedopuszczalność)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/11

         Wyrok Sądu z dnia 20 września 2011 r. — Arch Chemicals i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-75/04 i od T-77/04 do T-79/04) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Uregulowania sanitarne - Wprowadzanie do obrotu produktów biobójczych - Rozporządzenie (WE) nr 2032/2003 - Akt niedotyczący skarżącego indywidualnie - Niedopuszczalność)
   2011/C 319/19
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Arch Chemicals, Inc (Norwalk, Connecticut, Stany Zjednoczone) i Arch Timber Protection Ltd (Castleford, West Yorkshire, Zjednoczone Królestwo) (sprawa T-75/04); Rhodia UK Ltd, dawniej Rhodia Consumer Specialties Ltd (Watford, Hertfordshire, Zjednoczone Królestwo) (sprawa T-77/04; Sumitomo Chemical (UK) plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (sprawa T-78/04) oraz Troy Chemical Co. BV (Vlaardingen, Niderlandy) (sprawa T-79/04); (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem i C. Mereu)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo X. Lewis i F. Simonetti, następnie P. Oliver i G. Wilms, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Europejska Rada Przemysłu Chemicznego (CEFIC) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci M. Bronckers, Y. van Gerven i P. Charro, następnie Y. van Gerven)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: poczatkowo A. Neergaard i M. Moore, następnie A. Neergaard i J. Rodrigues, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo B. Hoff-Nielsen, M. Sims i F. Ruggeri Laderchi, następnie M. Sims i F. Florindo Gijón, wreszcie F. Florindo Gijón i R. Liudvinaviciute-Cordeiro, pełnomocnicy) oraz Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: początkowo S. Terstal, nastepnie H. Sevenster, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności art. 3, art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 3, art. 10 ust. 2 akapit drugi, art. 11 ust. 3, art. 13, art. 14 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2032/2003 z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1896/2000 (Dz.U. L 307, s. 1) oraz stwierdzenia nieważności załącznika II do tego rozporządzenia.

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają odrzucone.

               2)

               Arch Chemicals, Inc., Arch Timber Protection Ltd, Rhodia UK Ltd, Sumitomo Chemical (UK) plc i Troy Chemical Co. BV pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską, w tym, w przypadku Sumitomo Chemical (UK) plc, koszty związane z postępowaniem w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego.

               3)

               Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej, Królestwo Niderlandów i Europejska Rada Przemysłu Chemicznego (CEFIC) pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004


title: Sprawa F-83/13: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/69

         Skarga wniesiona w dniu 4 września 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-83/13)
   2013/C 344/128
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: P. Joassart, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie przeniesienia skarżącej z urzędu.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji, przekazanej w formie poczty elektronicznej z dnia 1 lutego 2013 r., wydanej przez kierownika wydziału w O.I.B., w sprawie odsunięcia skarżącej o wykonywanych przez nią zadań pielęgniarki i zatrudnienia jej w dziale przygotowującym butelki dla niemowląt od 4 lutego 2013 r.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-290/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 29 marca 2007 r. w sprawie T-366/00 Scott S.A. popierana przez Republikę Francuską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 14 czerwca 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/25

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 29 marca 2007 r. w sprawie T-366/00 Scott S.A. popierana przez Republikę Francuską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 14 czerwca 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-290/07 P)
   (2007/C 183/45)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: J. Flett, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Scott SA, Republika Francuska
   Żądania wnoszącej odwołanie
   wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku,

               —

               wydanie ostatecznego orzeczenia w kwestiach będących przedmiotem niniejszego odwołania. W przeciwnym razie, w odniesieniu do jakiejkolwiek kwestii, co do której Trybunał uzna, że stan postępowania nie pozwala na wydanie ostatecznego orzeczenia, Komisja zwraca się do Trybunału o skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd,

               —

               obciążenie skarżącej w pierwszej instancji własnymi kosztami postępowania oraz kosztami postępowania poniesionymi przez Komisję w postępowaniu przed Trybunałem i Sądem Pierwszej Instancji; obciążenie Republiki Francuskiej własnymi kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty
   Cztery pierwsze zarzuty odwołania dotyczą błędów co do prawa w zaskarżonym wyroku odnoszących się do uprawnień proceduralnych osób trzecich oraz obowiązków proceduralnych Komisji w postępowaniach z zakresu pomocy państwa:

               Pierwszy zarzut odwołania dotyczy wykluczenia z dokumentacji administracyjnej dodatkowych uwag Scott z dnia 24 grudnia 1999 r., przekazanych 13 miesięcy po wyznaczonym terminie.

               Drugi zarzut odwołania dotyczy ustalenia zawartego w zaskarżonym wyroku, zgodnie z którym Komisja miała proceduralny obowiązek umożliwienia Francji po raz kolejny przedstawienia wskazywanych ocen.

               Trzeci zarzut odwołanie dotyczy ustalenia zawartego w zaskarżonym wyroku, zgodnie z którym Komisja miała proceduralny obowiązek umożliwienia Scott po raz kolejny przedłożenia uwag.

               Czwarty zarzut odwołania dotyczy ustalenia zawartego w zaskarżonym wyroku, zgodnie z którym Komisja miała proceduralny obowiązek odwołania się do „zewnętrznego eksperta”.

         W odniesieniu do tych kwestii Komisja podnosi, że zaskarżony wyrok nie wymienia jak też nie stosuje właściwego kryterium prawnego: czy Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne. Ponadto, zaskarżony wyrok nie mógł zgodnie z prawem rozstrzygnąć w przedmiocie tych kwestii, skoro skarga Scott nie zawierała tego rodzaju zarzutów podniesionych w celu stwierdzenia nieważności. W każdym razie Komisja twierdzi, że nie doszło do jakiegokolwiek naruszenia istotnych wymogów proceduralnych. Takie wymogi nie są zawarte w regulaminie, a Sąd nie mógł w sposób zgodny z prawem „przyznać” takich praw lub nałożyć takich obowiązków na podstawie błędnych ustaleń zawartych w zaskarżonym wyroku. W końcu nie doszło do naruszenia istotnych wymogów proceduralnych:

               Dodatkowe uwagi Scott, początkowo wykluczone, zostały następnie ponownie przedstawione przez Francję w dniu 24 grudnia 2000 r., włączone do dokumentacji administracyjnej oraz ocenione w zaskarżonej decyzji.

               Biorąc pod uwagę cztery zapytania o udzielenie informacji oraz nakaz udzielenia informacji, Komisja nie była zobowiązana do umożliwienia Francji po raz kolejny przedstawienia wskazywanych ocen.

               Scott w szerokim zakresie miała możliwości przedstawienia uwag, a w szczególności udzielenia odpowiedzi na nakaz udzielenia informacji.

               Zarówno Francja jak i Scott w szerokim zakresie miały możliwości przedstawienia oceny dotyczącej dnia przyznania pomocy, ale nie uczyniły tego.

         Zarzuty odwołania od piątego do ósmego obejmują łącznie to co Komisja określiła umownie jako „zagadnienia wstępne” i dotyczą błędów co do prawa w zaskarżonym wyroku związanych z: pominięciem w skardze Scott jakiegokolwiek zarzutu podniesionego w celu stwierdzenia nieważności co do wskazywanych ocen; kryteriami kontroli Sądu Pierwszej Instancji (uznane zostało, że Komisji nie przysługuje żaden zakres swobodnej oceny); faktem, że zaskarżony wyrok oparty został na przypuszczeniach zamiast na dowodach; odwróceniem ciężaru dowodu w postępowaniach w zakresie pomocy państwa i w postępowaniach przed Sądem Pierwszej Instancji.
   Dziewiąty i dziesiąty zarzut odwołania dotyczą materialnych błędów co do prawa w odniesieniu do zakładu przemysłowego.
   Dziewiąty zarzut odwołania dotyczy metody oceny kwoty pomocy państwa w postaci świadczeń rzeczowych. W przeciwieństwie do tego co wynika z zaskarżonego wyroku, w braku oceny w dniu przyznania pomocy lub w braku przetargu nieograniczonego, Komisja jest zgodnie z prawem upoważniona do posłużenia się kosztami zamiast wartością. Było to w szczególności uzasadnione w niniejszej sprawie, gdyż zakład przemysłowy był przystosowany do potrzeb Scott. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku w odniesieniu do wskazywanej ceny sprzedaży, 11 lat po przyznaniu pomocy, oparte jest na podnoszonych błędach proceduralnych i innych błędach co do prawa, a w każdym razie jest materialnie błędne.
   Dziesiąty zarzut odwołania dotyczy podnoszonych błędów Komisji w zastosowaniu metody opartej na kosztach. Podstawą ustaleń zawartych w zaskarżonym wyroku są podnoszone błędy proceduralne i inne błędy co do prawa. Wyważona ocena kosztów dokonana przez Komisję była najniższą z możliwych; a nie istnieje jakakolwiek podstawa stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji wynikająca z faktu, że pomoc państwa mogła być wyższa.
   Zarzuty odwołania od jedenastego do trzynastego dotyczą materialnych błędów co do prawa w odniesieniu do terenu.
   Jedenasty zarzut odwołania dotyczy odrzucenia w zaskarżonym wyroku wyważonych ocen zawartych w sprawozdaniu rady miasta Orleanu z dnia 27 maja 1994 r., uznanych za „bardzo skrótowe i pozbawionych szczegółowych wyjaśnień”.
   Dwunasty zarzut odwołania dotyczy metody oceny kwoty pomocy państwa w postaci świadczeń rzeczowych i jest analogiczny do zarzutu dziewiątego. W braku oceny w dniu przyznania pomocy lub w braku przetargu nieograniczonego, Komisja jest zgodnie z prawem upoważniona do posłużenia się kosztami zamiast wartością. Taka metoda była szczególnie racjonalna w niniejszej sprawie, ponieważ nabycie trzeciego terenu było przystosowane do potrzeb Scott. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku dotyczące wskazywanej kontroli skarbowej oparte jest na podnoszonych błędach proceduralnych i innych błędach co do prawa, a w każdym razie jest materialnie błędne.
   Trzynasty zarzut odwołania dotyczy podnoszonych błędów Komisji w zastosowaniu metody opartej na kosztach. Podstawą ustaleń zawartych w zaskarżonym wyroku są podnoszone błędy proceduralne i inne błędy co do prawa. Komisja posłużyła się najniższą możliwą wartością terenu, jak zauważyły zarówno Francja jak i Scott. Następujące okoliczności faktyczne i dowody potwierdzają stanowisko Komisji: dokument obejmujący ofertę, wskazywane oceny biura Galtier i rewidenta aportów, sprawozdanie rady miasta Orleanu z dnia 27 maja 1994 r. oraz średnia cena zakupu terenu. Nie istnieje jakakolwiek podstawa stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji wynikająca z faktu, że pomoc państwa mogła być wyższa.
   Czternasty zarzut odwołania dotyczy nakazu udzielenia informacji, w szczególności w odniesieniu do spornego terenu, metody opartej na kosztach przy ocenie kwoty pomocy państwa, nabycia trzech terenów. Jest to kwestia proceduralna, podniesiona na końcu, gdyż związana z zarzutem trzynastym.
   W piętnastym zarzucie odwołania Komisja zwraca się do Trybunału o uchylenie zaskarżonego wyroku z uwagi na fakt, że Sąd Pierwszej Instancji wypaczył jednoznaczne znaczenie dowodów, przez nią przedstawionych, a w szczególności, ponieważ Sąd Pierwszej Instancji zastąpił uzasadnienie zaskarżonej decyzji, własnym uzasadnieniem.


title: Sprawa C-517/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Canarias — Hiszpania) — María Luisa Gómez Cueto przeciwko Administración del Estado

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/17

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Canarias — Hiszpania) — María Luisa Gómez Cueto przeciwko Administración del Estado
   (Sprawa C-517/10) (1)

   2011/C 186/30
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa T-453/15: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2015 r. – Trinity Haircare/OHIM – Advance Magazine Publishers (VOGUE)

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/46

         Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2015 r. – Trinity Haircare/OHIM – Advance Magazine Publishers (VOGUE)
   (Sprawa T-453/15)
   (2015/C 320/64)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Trinity Haircare AG (Herisau, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci J. Kroher i K. Bach)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Advance Magazine Publishers, Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Advance Magazine Publishers, Inc.

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy w kolorze czarnym i białym zawierający element słowny „VOGUE” – wspólnotowy znak towarowy nr 9 944 547

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 maja 2015 r. w sprawie R 2426/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego VOGUE nr 009 944 547

               —

               obciążenie OHIM i Advance Magazine Publishers, Inc. kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-52/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Marknadsdomstolen — Szwecja) — Kanal 5 Ltd, TV 4 AB przeciwko Föreningen Svenska Tonsättares Internationella Musikbyrå (STIM) (Prawo autorskie — Organizacja zarządzania prawami autorskimi dysponująca faktyczną pozycją monopolistyczną — Pobieranie wynagrodzenia za emisję telewizyjną utworów muzycznych — Metoda obliczania tego wynagrodzenia — Pozycja dominująca — Nadużycie)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Marknadsdomstolen — Szwecja) — Kanal 5 Ltd, TV 4 AB przeciwko Föreningen Svenska Tonsättares Internationella Musikbyrå (STIM)
   (Sprawa C-52/07) (1)

   (Prawo autorskie - Organizacja zarządzania prawami autorskimi dysponująca faktyczną pozycją monopolistyczną - Pobieranie wynagrodzenia za emisję telewizyjną utworów muzycznych - Metoda obliczania tego wynagrodzenia - Pozycja dominująca - Nadużycie)
   (2009/C 32/03)
   Język postępowania: szwedzki
   Sąd krajowy
   Marknadsdomstolen
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Kanal 5 Ltd, TV 4 AB

      Strona pozwana: Föreningen Svenska Tonsättares Internationella Musikbyrå (STIM)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Marknadsdomstolen — Wykładnia art. 82 WE — Wynagrodzenie płacone przez komercyjne stacje telewizyjne organizacji zarządzającej prawami do wykonywania utworów muzycznych — Obliczanie wynagrodzenia na podstawie procentowej części przychodów osiągniętych między innymi z opłat abonamentowych i z reklam
   Sentencja

               1)

               Artykuł 82 WE należy interpretować w ten sposób, że organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi zajmująca pozycję dominującą na znacznej części wspólnego rynku nie nadużywa tej pozycji w sytuacji, gdy stosuje wobec prywatnych stacji telewizyjnych — z tytułu wynagrodzenia należnego za emisję telewizyjną utworów muzycznych chronionych prawem autorskim — model ustalania wynagrodzenia, zgodnie z którym wysokość tego wynagrodzenia odpowiada części przychodów tych stacji, pod warunkiem że ta część jest ogólnie proporcjonalna do ilości utworów muzycznych chronionych prawem autorskim rzeczywiście lub potencjalnie emitowanych w telewizji, chyba że inna metoda pozwala na identyfikację i bardziej precyzyjny pomiar wykorzystania tych utworów, jak i oglądalności, nie prowadząc jednak do nieproporcjonalnego zwiększenia kosztów zarządzania umowami i nadzoru nad korzystaniem ze wspomnianych utworów.

               2)

               Artykuł 82 WE należy interpretować w ten sposób, że organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi — obliczając zapłatę pobieraną z tytułu wynagrodzenia należnego za emisję telewizyjną utworów muzycznych chronionych prawem autorskim w odmienny sposób w zależności od tego, czy chodzi o prywatne spółki zajmujące się emisją telewizyjną, czy też o nadawców publicznych — może nadużywać pozycji dominującej w rozumieniu tego artykułu, jeżeli stosuje wobec tych spółek nierówne warunki do świadczeń równoważnych i stwarza im przez to niekorzystne warunki konkurencji, chyba, że taka praktyka może być obiektywnie uzasadniona.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa C-235/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona (Hiszpania) w dniu 13 maja 2014 r. – Safe Interenvios, S.A. przeciwko Liberbank, S.A. i in.

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona (Hiszpania) w dniu 13 maja 2014 r. – Safe Interenvios, S.A. przeciwko Liberbank, S.A. i in.
   (Sprawa C-235/14)
   2014/C 235/13
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Provincial de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Safe Interenvios, S.A.

      Strona pozwana: Liberbank, S.A., Banco de Sabadell, S.A. i Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, S.A.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W przedmiocie wykładni art. 11 ust. 1 dyrektywy 2005/60/WE (1):

                           a)

                           W związku z przepisami art. 7 samej dyrektywy, czy prawodawca wspólnotowy pragnął ustanowić rzeczywisty wyjątek od możliwości podjęcia przez instytucje kredytowe środków należytej staranności wobec swoich własnych klientów, gdy oni sami są instytucjami płatniczymi, które ze swej strony podlegają własnemu systemowi nadzoru, czy też zwykłe zezwolenie na zastosowanie wyjątku?

                           b)

                           W związku z przepisami art. 5 samej dyrektywy, czy ustawodawca krajowy może transponować wyjątek ustanowiony we wskazanych przepisach w sposób odmienny od ich własnej treści?

                           c)

                           Czy wyjątek ustanowiony w art. 11 ust. 1 znajduje również zastosowanie do środków wzmożonej należytej staranności, na tych samych zasadach jak do środków należytej staranności?

               2)

               Ewentualnie, w razie gdyby odpowiedź na poprzednie pytania dopuszczała możliwość podejmowania przez instytucje kredytowe środków należytej staranności i środków wzmożonej należytej staranności wobec instytucji płatniczych:

                           a)

                           Jak dalece sięga możliwość nadzorowania przez instytucje kredytowe działalności instytucji płatniczych? Czy można uznać, że są one upoważnione na mocy przepisów dyrektywy 2005/60/WE do nadzorowania procedur i środków należytej staranności przyjmowanych ze swej strony przez instytucje płatnicze, czy też uprawnienie takie przysługuje wyłącznie organom publicznym, o których mowa w dyrektywie 2007/64/WE (2), czyli w tym przypadku Banco de España?

                           b)

                           Czy stosowanie uprawnienia do podejmowania środków wymaga ze strony instytucji kredytowych jakiegoś szczególnego uzasadnienia dającego się wywieść z czynności instytucji płatniczej, czy też można je stosować na zasadzie ogólnej, z tej tylko racji, że instytucja płatnicza zajmuje się działalnością obarczoną ryzykiem, jaką stanowi wysyłka przekazów za granicę?

                           c)

                           Gdyby uznano, że wymagane jest konkretne uzasadnienie, by instytucje kredytowe mogły podjąć środki staranności wobec instytucji płatniczych:

                                       i.

                                       Co do jakich zachowań należy uznać, że są istotne i że powinna na nie zwracać uwagę instytucja bankowa w celu pojęcia środków należytej staranności?

                                       ii.

                                       Czy można uznać, że instytucja kredytowa może być w tym celu uprawniona do oceny środków należytej staranności stosowanych przez instytucję płatniczą w jej własnych procedurach?

                                       iii.

                                       Czy skorzystanie z tego uprawnienia wymaga, by instytucja bankowa była w stanie wykryć w działaniach instytucji płatniczej jakieś zachowanie wzbudzające podejrzenie, że ta ostatnia współdziała w praniu pieniędzy lub finansowaniu terroryzmu?

               3)

               Ponadto w razie uznania, że instytucje kredytowe są uprawnione do podejmowania środków wzmożonej należytej staranności wobec instytucji płatniczych:

                           a)

                           Czy można dopuścić, by do tych środków zaliczało się wymaganie przekazania danych dotyczących tożsamości wszystkich klientów, od których pochodzą przekazywane środki, a także tożsamości ich adresatów?

                           b)

                           Czy obowiązek udostępnienia przez instytucje płatnicze danych swoich klientów instytucjom kredytowym, z którymi zmuszone są współpracować i z którymi jednocześnie konkurują na rynku, jest zgodny z dyrektywą 95/46/WE (3) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych?

      (1)  Dyrektywa 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu (Dz.U. L 309, s. 15).

      (2)  Dyrektywa 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego zmieniająca dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylająca dyrektywę 97/5/WE (Dz.U. L 319, s. 1).

      (3)  Dz.U. L 281, s. 31.


title: Sprawa T-74/07: Skarga wniesiona w dniu 12 marca 2007 r. — Niemcy przeciwko Komisji

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/54

         Skarga wniesiona w dniu 12 marca 2007 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-74/07)
   (2007/C 95/108)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma, C. Blaschke, wspierani przez adwokata C. von Donata)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 7271 z dnia 27 grudnia 2006 r. w sprawie zmniejszenia przyznanej decyzją Komisji C(95) 2271 pomocy EFRR dla Programu Operacyjnego w ramach Inicjatywy Wspólnotowej INTERREG II w regionach Kraju Saary, Lotaryngii i Zachodniego Palatynatu w Niemczech;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zaskarżoną decyzją Komisja zmniejszyła pomoc Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) dla programu Operacyjnego Północnej Nadrenii — Westfalii w ramach Inicjatywy Wspólnotowej INTERREG II w regionach Saarland, Lothringen i Westpfalz.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi naruszenie art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 4253/88 (1), ponieważ brak jest przesłanek zmniejszenia pomocy. W tym względzie podnosi ona w szczególności, że odstępstwa do indykatywnego planu finansowego nie stanowią istotnej zmiany programu. Nawet gdyby miała mieć miejsce istotna zmiana programu, skarżąca podnosi, że Komisja wyraziła na to zgodę.
   Skarżąca twierdzi ponadto, że zmniejszenie pomocy nie zostało odpowiednio uzasadnione. W szczególności podnosi ona w tym względzie, że nie został uzasadniony brak zastosowania zasady elastyczności w „Wytycznych w sprawie zamknięcia finansowego działań operacyjnych (1994-1999) funduszy strukturalnych ”[SEK (1999) 1316].
   Zakładając, że występują przesłanki obniżenia pomocy, skarżąca podnosi, że pozwana nie skorzystała z uprawnień dyskrecjonalnych przysługujących jej w odniesieniu do tego konkretnego programu. Zdaniem skarżącej Komisja powinna była rozważyć, czy obniżenie pomocy EFRR wydaje się proporcjonalne.
   W końcu zdaniem skarżącej naruszono zasadę partnerstwa.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1980 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań Funduszy Strukturalnych pomiędzy nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 374 z 31.12.1988, str. 1).


title: Sprawa T-55/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 września 2009 r. — Niderlandy przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — Wsparcie na rzecz rozwoju obszarów wiejskich — Środki przejściowe — Termin wydatki wieloletnie — Artykuł 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 2603/1999)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/41

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 września 2009 r. — Niderlandy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-55/07) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Wsparcie na rzecz rozwoju obszarów wiejskich - Środki przejściowe - Termin „wydatki wieloletnie” - Artykuł 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 2603/1999)
   2009/C 282/77
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: początkowo H. Sevenster i M. de Grave, następnie M. de Grave, C. Wissels i M. Noort, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. van Rijn i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2006/932/WE z dnia 14 grudnia 2006 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U. L 355, s. 96) w części, w której dotyczy ona Królestwa Niderlandów, a dokładnie korekty finansowej zastosowanej do zwrotu wydatków niekwalifikowalnych z tytułu Sekcji Gwarancji EFOGR za rok 2002 w wysokości 5,67 mln EUR.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawa C-519/04 P: Odwołanie wniesione w dniu 22 grudnia 2004 r. przez D. Meca-Medinę i I. Majacena od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) z dnia 30 września 2004 r. w sprawie T-313/02 D. Meca-Medina i I. Majcen przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich popieranej przez Republikę Finlandii

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/16

         Odwołanie wniesione w dniu 22 grudnia 2004 r. przez D. Meca-Medinę i I. Majacena od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) z dnia 30 września 2004 r. w sprawie T-313/02 D. Meca-Medina i I. Majcen przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich popieranej przez Republikę Finlandii
   (Sprawa C-519/04 P)
   (2005/C 57/31)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 22 grudnia 2004 r. r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie D. Meca-Mediny i I. Majacena, reprezentowanych przez J.-L. Duponta i M.-A. Lucasa, avocats, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) z dnia 30 września 2004 r. w sprawie T-313/02 D. Meca-Medina i I. Majcen przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich popieranej przez Republikę Finlandii.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 września 2004 r. w sprawie T-313/02, którego dotyczy odwołanie;

               —

               uwzględnienie żądań zgłoszonych przez skarżących przed Sądem Pierwszej Instancji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w obydwu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Wyrok Sądu Pierwszej Instancji narusza przepisy art. 49, 81 i 82 Traktatu WE w świetle wykładni nadanej im przez Trybunał Sprawiedliwości.
   Sąd przede wszystkim niesłusznie uznał, iż przepisy te znajdują zastosowanie wyłącznie do zasad przyjętych w sporcie, które dotyczą sportu jako działalności gospodarczej, z wyłączeniem zasad czysto sportowych. Trybunał nie ustanowił tego typu ogólnego wyjątku dotyczącego uregulowań czysto sportowych odnośnie zakresu stosowania przepisów Traktatu, zaś wyjątek ten ogranicza się zaledwie do zasad regulujących skład i organizację drużyn narodowych.
   Podobnie Sąd niesłusznie uznał, iż przepisy antydopingowe opierają się na względach czysto sportowych, gdy jednocześnie uznał, że tego typu przepisy mogą służyć realizacji celów gospodarczych. Czyniąc tak, Sąd przeprowadził nie do końca prawdziwe rozumowanie odnośnie faktów, doszedł w - niewystarczającym zresztą - uzasadnieniu do sprzecznych wniosków i niewłaściwie zastosował prawo poprzez błędną subsumcję faktów.
   Ponadto, uznając, iż sporne uregulowania nie wchodzą w zakres stosowania art. 81 i 82 Traktatu WE, Sąd naruszył te przepisy.
   Wreszcie Sąd naruszył przepisy proceduralne, a w szczególności prawo do obrony, uznając, iż analiza spornych uregulowań przeprowadzona przez Komisję w decyzji nie uwzględniającej doniesienia była aż nadto szczegółowa, podczas gdy z decyzji tej wynika, że Komisja rozpatrywała owe uregulowania jako wchodzące w zakres stosowania przepisów Traktatu WE. Czyniąc tak, Sąd naruszył prawo skarżącej do obrony, gdyż nie miała ona możliwości przedstawienia swojego punktu widzenia odnośnie tego aspektu.


title: Sprawa T-491/04: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2004 r. przez Merant GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/29

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2004 r. przez Merant GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa T-491/04)
   (2005/C 82/57)
   Język, w którym sporządzono skargę: niemiecki
   W dniu 21 grudnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Merant GmbH, z siedzibą w Ismaning (Niemcy), reprezentowanej przez A. Schulza, Rechtsanwalt przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również Focus Magazin Verlag GmbH, z siedzibą w Monachium (Niemcy).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 października 2004 r., sygnatura R-542/2002-2;

               —

               przywrócenie mocy decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 29 kwietnia 2002 r. (decyzja nr 1198/2002), czyli o odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 453 720 dla następujących towarów i usług:

                           —

                           „Zawierające dane, czytelne maszynowo nośniki danych wszelkich rodzajów oraz oprogramowanie, w szczególności cyfrowe i analogowe nośniki nagrań zawierające np. informacje kulturalne, naukowe i przemysłowe, ewentualnie techniczne; dyskietki zawierające oprogramowanie, kasety wideo RCM, dyski kompaktowe i chipDiski; magnetyczne nośniki nagrań w klasie 9;

                           —

                           druki, gazety i czasopisma, książki, plakaty, nalepki, kalendarze, zdjęcia; maszyny do pisania i sprzęt biurowy, mianowicie nieelektryczne maszyny biurowe, maszyny do pisania, długopisy, obsadki do piór wiecznych, materiały szkoleniowe i instruktażowe również w formie modeli i tablic informacyjnych w klasie 16;

                           —

                           wydawanie cyfrowych i analogowych nośników nagrań zawierających np. informacje kulturalne, naukowe, sportowe i przemysłowe, ewentualnie techniczne w klasie 41 oraz usługa aktualizująca również dla CD-ROMów; usługi redaktorskie w klasie 42.”;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Focus Magazin Verlag GmbH

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Słowny znak towarowy „FOCUS” dla towarów i usług w klasach 3, 6, 7, 8, 9, 14, 15, 16, 20, 21, 24, 25, 26, 28, 29, 32, 33, 35, 36, 38, 39, 41, 42 – Zgłoszenie nr 453 720.

               Właściciel znaku lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Strona skarżąca.

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Międzynarodowy graficzny znak towarowy „MICRO FOCUS” dla towarów i usług w klasach 9, 16, 41 i 42.

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Częściowe uwzględnienie sprzeciwu.

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Uwzględnienie odwołania Focus Magazin Verlag GmbH i odrzucenie sprzeciwu strony skarżącej.

               Podniesione zarzuty:

               Art. 8 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 40/94 został nieprawidłowo zastosowany. Istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd przez konkurujące znaki towarowe. Objęty późniejszym zgłoszeniem znak towarowy przejął element wcześniejszego znaku towarowego, a towary i usługi, dla których znaki te mają być chronione są w części identyczne i w części bardzo podobne.


title: Sprawa T-135/16: Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2016 r. – Caisse régionale de crédit agricole mutuel Charente-Maritime Deux-Sèvres/EBC

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/32

         Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2016 r. – Caisse régionale de crédit agricole mutuel Charente-Maritime Deux-Sèvres/EBC
   (Sprawa T-135/16)
   (2016/C 175/37)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Caisse régionale de crédit agricole mutuel Charente-Maritime Deux-Sèvres (Saintes, Francja) (przedstawiciel: H. Savoie, adwokat)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego wydanej w dniu 29 stycznia 2016 r. (ECB/SSM/2016 – 969500TJ5KRTCJQWXH05/98) na podstawie art. 4 ust. 1 pkt e) rozporządzenia UE nr 468/2014 Europejskiego Banku Centralnego oraz art. L. 511-13, L. 511-52, L. 511-58, L. 612-23-1 i R. 612-29-3 francuskiego kodeksu walutowego i finansowego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które są w swej istocie identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-133/16, Caisse régionale de crédit agricole mutuel Alpes Provence/EBC lub do nich podobne.


title: Sprawa T-454/15: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2015 r. – Laboratorios Ern/OHIM – Werner (Dynamic Life)

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/47

         Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2015 r. – Laboratorios Ern/OHIM – Werner (Dynamic Life)
   (Sprawa T-454/15)
   (2015/C 320/65)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Laboratorios Ern, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. Pérez Serres)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Matthias Werner (Neufahrn, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Matthias Werner

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy w kolorach białym, czerwonym, pomarańczowym, żółtym, zielonym i niebiesko-purpurowym zawierający elementy słowne „Dynamic Life” – zgłoszenie nr 11 303 468

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 maja 2015 r. w sprawie R 441/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i odrzucenie zgłoszenia znaku wspólnotowego znaku towarowego nr 011303468 DYNAMIC LIFE ze wzorem dla klas 5 i 12;

               —

               obciążenie OHIM i Matthiasa Wernera, w razie wstąpienia przez niego do postępowania w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-104/11: Wyrok Sądu z dnia 1 lutego 2013 r. — Ferrari przeciwko OHIM (PERLE') (Wspólnotowy znak towarowy — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską — Graficzny znak towarowy PERLE' — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/14

         Wyrok Sądu z dnia 1 lutego 2013 r. — Ferrari przeciwko OHIM (PERLE')
   (Sprawa T-104/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Graficzny znak towarowy PERLE' - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 79/23
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Ferrari F.lli Lunelli SpA (Trydent, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Perani i G. Ghisletti)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo G. Mannucci, następnie L. Rampini i F. Mattina, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 grudnia 2010 r. (sprawa R 1249/2010-2) dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Wspólnotę Europejską graficznego znaku towarowego PERLE'.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ferrari F.lli Lunelli SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 113 z 9.4.2011.


title: Sprawa T-242/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 listopada 2008 r. — Weiler przeciwko OHIM — IQNet Association — The International Certification Network (Q2WEB) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Słowny wspólnotowy znak towarowy Q2WEB — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy QWEB i wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy QWEB Certified Site — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/26

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 listopada 2008 r. — Weiler przeciwko OHIM — IQNet Association — The International Certification Network (Q2WEB)
   (Sprawa T-242/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Słowny wspólnotowy znak towarowy Q2WEB - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy QWEB i wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy QWEB Certified Site - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2009/C 6/53)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Dieter Weiler (Pulheim, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Dolde, V. von Bomhard i A. Renck)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: R. Pethke, pełnomocnik)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: IQNet Association — The International Certification Network (Brno, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci A. Masetti Zannini de Concina, M. Bucarelli i P. Bodenham)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 marca 2007 r. (sprawa R 893/2005-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia pomiędzy CISQ Federazione Certificazione Italiana Sistemi di Qualità Aziendali, następnie IQNet Association — The International Certification Network i D. Weilerem.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Dieter Weiler zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/1

         2009/C 167/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 153 z 4.7.2009.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 141 z 20.6.2009.

      Dz.U. C 129 z 6.6.2009.

      Dz.U. C 113 z 16.5.2009.

      Dz.U. C 102 z 1.5.2009.

      Dz.U. C 90 z 18.4.2009.

      Dz.U. C 82 z 4.4.2009.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa T-385/14: Wyrok Sądu z dnia 30 września 2015 r. – Volkswagen/OHIM (ULTIMATE) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ULTIMATE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/51

         Wyrok Sądu z dnia 30 września 2015 r. – Volkswagen/OHIM (ULTIMATE)
   (Sprawa T-385/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ULTIMATE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 389/57)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat U. Sander)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 marca 2014 r. (sprawa R 1787/2013-1) dotyczącą zgłoszenia – jako wspólnotowego znaku towarowego – oznaczenia słownego ULTIMATE.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Volkswagen AG pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014.


title: Sprawa T-311/05: Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2005 r. — Rounis przeciwko Komisji

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/22

         Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2005 r. — Rounis przeciwko Komisji
   (Sprawa T-311/05)
   (2005/C 271/43)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Georgios Rounis (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciel(-e): E. Boigelot, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Komisji, na podstawie której odmówiono przelewu części wynagrodzenia skarżącego przeznaczonej na pokrycie kosztów studiów jego córki w roku uniwersyteckim 2003-2004;

               —

               odszkodowanie za szkodę materialną i zadośćuczynienie za krzywdę z uwagi na wielorakie istotne błędy popełnione na różnych szczeblach administracji, ocenione ex aequo et bono na kwotę 13.582,88 EUR, powiększoną o odsetki w wysokości 5,25 % do chwili wypłacenia całej kwoty, z zastrzeżeniem zmiany tej kwoty w trakcie postępowania;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, który występuje również jako strony skarżąca w sprawie T-17/01 (1), sprzeciwia się decyzji organu powołującego odmawiającej przelewu kwoty stanowiącej 35 % jego miesięcznego wynagrodzenia netto do Zjednoczonego Królestwa, przeznaczonej na pokrycie kosztów związanych ze studiami uniwersyteckimi jego córki.
   W tym zakresie należy doprecyzować, że przekazał on dowód faktycznych kosztów w Zjednoczonym Królestwie i że prawo dokonania takiego przelewu zostało stwierdzone na podstawie wyroku z dnia 16 maja 2002 r. oraz wyroku z dnia 30 września 2003 r., wydanych w przywołanej wyżej sprawie.
   Na poparcie swoich roszczeń skarżący podnosi naruszenie art. 62 i 67 regulaminu pracowniczego, jak również art. 17 załącznika VII i art. 17 załącznika XIII tego aktu, także w brzmieniu po wejściu w życie nowego regulaminu pracowniczego w dniu 1 maja 2004 r. Podnosi on również naruszenie ogólnych zasad prawa, takich jak zasada dobrej administracji oraz rozsądnego zarządzania, zasada poszanowania legalnie nabytych praw oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań, jak również naruszenie obowiązku staranności oraz zasad, zgodnie z którymi organ powołujący wydaje decyzję jedynie w oparciu o słuszne motywy, które nie są dotknięte oczywistym błędem w ocenie.

      (1)  Wyrok z dnia 16 maja 2002 r. (RecFP str. IA-63; FP II-301) oraz wyrok z dnia 30 września 2003 r. (RecFP IA-221; FP II-1079).


title: Sprawa C-662/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 18 października 2016 r. w sprawie T-109/16 Laboratoire de la mer/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 21 grudnia 2016 r. przez Laboratoire de la mer

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/20

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 18 października 2016 r. w sprawie T-109/16 Laboratoire de la mer/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 21 grudnia 2016 r. przez Laboratoire de la mer
   (Sprawa C-662/16 P)
   (2017/C 277/27)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Laboratoire de la mer (przedstawiciel: adwokat J. Blanchard)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
   Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2017 r. Trybunał (szósta izba) orzekł, że odwołanie jest niedopuszczalne.


title: Sprawa C-566/08: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/37

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-566/08)
   (2009/C 44/63)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (Przedstawiciele: R. Passos, G. Mazzini i D. Gauci, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2008/780/WE z dnia 29 września 2008 r. dotyczącej zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Porozumienia w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego (1), z powodu naruszenia traktatu WE;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Parlament Europejski powołuje na poparcie swojej skargi jeden zarzut dotyczący niewłaściwej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego zarówno z wykładni art. 300 WE, jak i z treści porozumienia będącego przedmiotem niniejszej sprawy, wynika w sposób wyraźny, że porozumienie to należy do kategorii umów, które tworzą specyficzne ramy instytucjonalne poprzez organizację procedur współpracy. Sporna decyzja powinna była zatem zostać przyjęta na podstawie art. 37 WE w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy, zdanie pierwsze i ust. 3 akapit drugi WE — przewidującym uzyskanie zgody Parlamentu Europejskiego –, a nie na podstawie art. 37 WE w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy, zdanie pierwsze i ust. 3 akapit pierwszy WE, który przewiduje zwyczajną konsultację z tą instytucją.

      (1)  Dz.U. L 268, s. 27.


title: Sprawa C-535/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Protodikeio Athinon (Grecja) w dniu 10 października 2013 r. — Honda Giken Kogyo Kabishiki Kaisha przeciwko Maria Patmanidi AE

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Protodikeio Athinon (Grecja) w dniu 10 października 2013 r. — Honda Giken Kogyo Kabishiki Kaisha przeciwko Maria Patmanidi AE
   (Sprawa C-535/13)
   2013/C 377/13
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Protodikeio Athinon

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Honda Giken Kogyo Kabishiki Kaisha.

      Strona pozwana: Maria Patmanidi AE

      Pytania prejudycjalne

   Jak szeroki zakres stosowania mają postanowienia art. 7 dyrektywy 89/104/EWG (1) (obecnie art. 7 dyrektywy 2008/95/WE (2)) i art. 13 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (3) (obecnie art. 13 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (4)) w odniesieniu do prawa zakazania przez właściciela znaku towarowego przywozu równoległego na terytorium Unii i EOG jego towarów takich jak części zamienne do pojazdów mechanicznych wszelkiego rodzaju, wyprodukowanych i po raz pierwszy wprowadzonych do obrotu w państwie trzecim w stosunku do UE i EOG, w szczególności co się tyczy towarów charakteryzujących się wysoką marżą zysku i dużym zakresem obniżania cen, o czym świadczą znaczne wahania polityki cenowej, lub takich, w wypadku których przywóz równoległy może prowadzić do znacznego obniżenia cen dla konsumenta końcowego, z korzyścią zarówno dla niego jak i dla konkurencji, w świetle następujących postanowień, rozpatrywanych osobno lub łącznie:

               a)

               art. 101 I 102 TFUE;

               b)

               art. I, XI. 1, ΙΙΙ.4 i XX lit. d) układu GATT 1994 oraz ogólnie postanowień tego układu;

               c)

               art. I i (Χ)XIV układu GATT, a w szczególności czy te ostatnie postanowienia rozszerzają zakres stosowania art. 7 ust. 1 dyrektywy 2008/95/WE i art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 na towary wprowadzone do obrotu w państwach będących stronami układu GATT 1994 oraz czy istnieje sprzeczność między tymi postanowieniami?

      (1)  Pierwsza dyrektywa Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 40, s. 1).

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 299, s. 25).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-493/11 P: Postanowienie Trybunału z dnia 15 czerwca 2012 r. — United Technologies Corp. przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek instalacji i obsługi wind i schodów ruchomych — Grzywny — Spółka dominująca i spółki zależne — Możliwość przypisania odpowiedzialności za zachowanie noszące znamiona naruszenia)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/20

         Postanowienie Trybunału z dnia 15 czerwca 2012 r. — United Technologies Corp. przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-493/11 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek instalacji i obsługi wind i schodów ruchomych - Grzywny - Spółka dominująca i spółki zależne - Możliwość przypisania odpowiedzialności za zachowanie noszące znamiona naruszenia)
   2012/C 366/35
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: United Technologies Corp. (przedstawiciele: A. Winckler i D. Gerard, avocats, J. Temple Lang i C. Cook, solicitors)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, R. Sauer i J. Bourke, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 13 lipca 2011 r. w sprawach połączonych T-141/07, T-142/07, T-145/07 i T-146/07 General Technic-Otis i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 512 wersja ostateczna z dnia 21 lutego 2007 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 traktatu WE (sprawa COMP/E-1/38.823 — Windy i schody ruchome) w przedmiocie kartelu na rynku instalacji i obsługi wind i schodów ruchomych w Belgii, Niemczech, Luksemburgu i Niderlandach dotyczącego koordynacji postępowań przetargowych, podziału rynków, ustalania cen, podziału planów sprzedaży i związanych z nimi umów oraz wymianę informacji, a także, tytułem żądania ewentualnego, o uchylenie lub obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżące — Odpowiedzialność spółki dominującej za naruszenia reguł konkurencji, jakich dopuściły się jej spółki zależne

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               United Technologies Corporation zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011.


title: Sprawa C-223/06: Skarga wniesiona w dniu  16 maja 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/20

         Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-223/06)
   (2006/C 165/37)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: G. Braun)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2003/51/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 czerwca 2003 r. zmieniającej dyrektywy 78/660/EWG, 83/349/EWG, 86/635/EWG i 91/674/EWG Rady w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, banków i innych instytucji finansowych oraz zakładów ubezpieczeń (1), a w każdym razie poprzez niepodanie ich do wiadomości Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął 1 stycznia 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 178, str. 16.


               25.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 324/12

         Wniosek do Trybunału EFTA o wydanie opinii doradczej, złożony przez Borgarting lagmannsrett (sąd apelacyjny Borgarting) w dniu 21 maja 2012 r. w sprawie Staten v/Arbeidsdepartementet przeciwko Stigowi Arne Johnssonowi
   (Sprawa E-3/12)
   2012/C 324/10
   W dniu 29 maja 2012 r. do kancelarii Trybunału wpłynęło pismo z dnia 21 maja 2012 r. skierowane do Trybunału EFTA, w którym Borgarting lagmansrett (sąd apelacyjny Borgarting) zwraca się z wnioskiem o wydanie opinii doradczej w sprawie Staten v/Arbeidsdepartementet przeciwko Stigowi Arne Johnssonowi w odniesieniu do następujących kwestii:
   W przypadku gdy zgodnie z przepisami krajowymi nabycie uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych wymaga między innymi faktycznego pobytu w danym państwie, czy w świetle art. 71 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 można wymagać nieprzerwanego pobytu we właściwym państwie (państwie ostatniego zatrudnienia) w celu uzyskania takiego świadczenia ze strony tego państwa, także w przypadku osoby całkowicie bezrobotnej, która w trakcie ostatniego zatrudnienia przebywała w tym państwie, nie będąc de facto pracownikiem przygranicznym.
   Czy dla odpowiedzi na powyższe pytanie istotne jest, czy:

               1)

               osoba bezrobotna mieszka w państwie położonym w pobliżu państwa właściwego (państwa ostatniego zatrudnienia), przez co możliwe jest w praktyce, aby osoba ta stawiła się w urzędzie pracy w tym państwie, nawet jeśli w nim nie przebywa?

               2)

               osoba bezrobotna po powrocie do państwa zamieszkania zarejestruje się w urzędzie pracy w tym państwie jako osoba poszukująca pracy i złoży tam wniosek o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych?