title: Sprawa C-228/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Commissione Tributaria di Primo Grado di Trento z dnia 21 marca 2005 r. w sprawie Stradasfalti srl przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Trento

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Commissione Tributaria di Primo Grado di Trento z dnia 21 marca 2005 r. w sprawie Stradasfalti srl przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Trento
   (Sprawa C-228/05)
   (2005/C 193/25)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 24 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Commissione Tributaria di Primo Grado di Trento z dnia 21 marca 2005 r. w sprawie Stradasfalti srl przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Trento.
   Commissione Tributaria di Primo Grado di Trento zwróciła się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy art. 17 ust. 7 zdanie pierwsze szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. 77/388/EWG (1) w związku z ust. 2 tego artykułu w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy rozumieć w ten sposób, że:

                           a)

                           nie pozwala on na uznanie za „konsultację z Komitetem Doradczym ds. Podatku od Wartości Dodanej” w rozumieniu art. 29 ww. dyrektywy zwykłego powiadomienia dokonanego przez Państwo Członkowskie o przyjęciu przepisów prawa krajowego takich jak art. 19 a 1 lit. c) i d) dekretu Prezydenta Republiki nr 633/72 z późn. zm., który ogranicza prawo do dokonywania odliczeń podatku VAT od korzystania i utrzymywania towarów, o których mowa w art. 17 ust. 2, na tej tylko podstawie, że komitet powziął wiadomość o przyjęciu tych uregulowań;

                           b)

                           nie pozwala on również na uznanie za środek zgodny z tym artykułem ograniczeń w odliczaniu podatku VAT związanego z zakupem, korzystaniem i utrzymaniem towarów, o których mowa w pkt a), wprowadzonych przed konsultacją z Komitetem Doradczym ds. Podatku od Wartości Dodanej i utrzymywanych w mocy poprzez wielokrotne przedłużanie okresu obowiązywania zawierających je przepisów, trwające nieprzerwanie od ponad 25 lat;

                           c)

                           jeśli odpowiedź na pytanie 1 b) będzie twierdząca, wnosi się do Trybunału o określenie kryteriów, przy pomocy których można określić ewentualny maksymalny okres, w którym można przedłużać czas obowiązywania przepisów przyjętych ze względu na cykle w gospodarce, o których mowa w art. 17 ust. 7 tejże dyrektywy, bądź też wypowiedzenie się co do tego, czy nieprzestrzeganie tymczasowości obowiązywania przepisów derogacyjnych (których obowiązywanie było przedłużane w czasie) upoważnia podatnika do dokonania odliczeń.

               2.

               Jeśli okaże się, że wymogi procedury, o której mowa w art. 17 ust. 7 powyżej nie zostały spełnione, wnosi się do Sądu o wypowiedzenie się, czy art. 17 ust. 2 ww. dyrektywy należy rozumieć ten sposób, że zabrania on stosowania przepisów krajowych lub praktyk administracyjnych przyjętych przez Państwo Członkowskie po wejściu w życie szóstej dyrektywy (w przypadku Włoch był to dzień 1 stycznia 1979 r.), które w sposób obiektywny i bezterminowo ograniczają możliwość odliczenia podatku VAT związanego z zakupem, korzystaniem i utrzymaniem niektórych pojazdów mechanicznych.

      (1)  Dz.U. L 145 z 13.6.1977, str. 1


title: Sprawa C-433/10 P: Postanowienie Trybunału z dnia 31 marca 2011 r. — Volker Mauerhofer przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Przedsięwzięcie wspierane przez Unię w Bośni i Hercegowinie — Umowy pomiędzy Komisją a konsorcjum, a także pomiędzy konsorcjum a ekspertami — Nakaz administracyjny Komisji zmieniający umowę wiążącą ją z tym konsorcjum — Skarga o stwierdzenie nieważności tego nakazu administracyjnego wniesiona przez jednego z ekspertów — Dopuszczalność — Skarga odszkodowawcza — Pozaumowna odpowiedzialność Unii — Związek przyczynowy pomiędzy nakazem administracyjnym Komisji a stratą poniesioną jakoby przez tego eksperta)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/11

         Postanowienie Trybunału z dnia 31 marca 2011 r. — Volker Mauerhofer przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-433/10 P) (1)

   (Odwołanie - Przedsięwzięcie wspierane przez Unię w Bośni i Hercegowinie - Umowy pomiędzy Komisją a konsorcjum, a także pomiędzy konsorcjum a ekspertami - Nakaz administracyjny Komisji zmieniający umowę wiążącą ją z tym konsorcjum - Skarga o stwierdzenie nieważności tego nakazu administracyjnego wniesiona przez jednego z ekspertów - Dopuszczalność - Skarga odszkodowawcza - Pozaumowna odpowiedzialność Unii - Związek przyczynowy pomiędzy nakazem administracyjnym Komisji a stratą poniesioną jakoby przez tego eksperta)
   2011/C 252/21
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Volker Mauerhofer (przedstawiciel: J. Schartmüller, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciel: S. Boelaert, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 29 czerwca 2010 r., w sprawie T-515/08 Mauerhofer przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 września 2008 r. w sprawie obniżenia liczby płatnych dni roboczych przyznanych wnoszącemu odwołanie na realizację zadań wynikających z umowy o świadczenie usług doradczo-eksperckich (umowa nr MC/5043/025/001/2008 — „Value Chain Mapping Analysis”), zawartej z podmiotem odpowiedzialnym za realizację przedsięwzięcia w Bośni i Hercegowinie na podstawie umowy ramowej „EuropeAid/123314/C/SER/multi — część 5 — »Badania, oceny i prezentacje w zakresie handlu, przedsiębiorstw i regionalnej integracji gospodarczej«” — Brak aktu zaskarżalnego

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               V. Mauerhofer zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa C-111/05: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Regeringsrätten, z dnia 24 lutego 2005 r., w sprawie Aktiebolaget NN przeciwko Skatteverket

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Regeringsrätten, z dnia 24 lutego 2005 r., w sprawie Aktiebolaget NN przeciwko Skatteverket
   (Sprawa C-111/05)
   (2005/C 106/38)
   Język postępowania: szwedzki
   W dniu 4 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Regeringsrätten (Szwecja), z dnia 24 lutego 2005 r., w sprawie Aktiebolaget NN przeciwko Skatteverket.
   Regeringsratten zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy transakcja podlegająca opodatkowaniu dotycząca dostawy i instalacji kabla, który jest położony na terytorium dwóch Państw Członkowskich oraz poza terytorium Wspólnoty i który stanowi wyraźnie większą część całości kosztów powinna być uważana — dla zastosowania przepisów dyrektywy (1) dotyczących miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu — za dostawę towarów?

               2)

               Gdyby zamiast tego taką transakcję uznać za świadczenie usługi, czy należy uważać, że ta usługa ma taki związek z nieruchomością, że miejsce jej świadczenia należy ustalić przy zastosowaniu art. 9 ust. 2 lit. a)?

               3)

               Jeżeli odpowiedź na pytanie 1 lub 2 jest twierdząca, czy należy interpretować art. 8 ust. 1 lit. a) lub art. 9 ust. 2 lit. a) w ten sposób, że transakcję należy podzielić pod względem geograficznego miejsce położenia kabla?

               4)

               Jeżeli odpowiedź na pytanie 3 jest twierdząca, czy należy rozumieć art. 8 ust. 1 lit. a) lub art. 9 ust. 2 lit. a) w związku z art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 w ten sposób, że nie należy płacić podatku od wartości dodanej za tą część dostawy lub świadczenia usług, która dotyczy obszaru poza terytorium Wspólnoty?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1).


title: Sprawa T-219/05: Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2005 r. przez Martę Andreasen przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/25

         Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2005 r. przez Martę Andreasen przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-219/05)
   (2005/C 205/47)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 6 czerwca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Marty Andreasen, zamieszkałej w Barcelonie (Hiszpania), reprezentowanej przez adwokatów Juliena Leclère'a i Jean-Marie Verlaine'a, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji w sprawie Marta Andreasen przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich o usunięciu jej ze stanowiska, wydanej przez Komisję Wspólnot Europejskich w dniu 13 października 2004 r. (SEC 2004 12 57 FINAL), a w konsekwencji przywrócenie skarżącej stanowiska urzędnika w tym samym stopniu i grupie zaszeregowania (tj. A2 — AD15) z powodu naruszenia art. 6 ust. 1 europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 6, 9, 10 i 24 załącznika IX do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich,

               —

               zobowiązanie Komisji Wspólnot Europejskich do zapłaty odszkodowania w wysokości odpowiadającej łącznej kwocie wynagrodzeń przypadających od dnia wejścia w życie zaskarżonej decyzji do dnia wydania przez Sąd orzeczenia w niniejszej sprawie, tytułem szkody majątkowej poniesionej przez skarżącą, tj. 12.300 EUR za każdy miesiąc,

               —

               zobowiązanie Komisji Wspólnot Europejskich do zapłaty kwoty w wysokości 1.000.000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę,

               —

               ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia przez Sąd żądania głównego skarżącej, zobowiązanie Komisji Wspólnot Europejskich do zapłaty całkowitej kwoty obejmującej:

                           (i)

                           wszystkie wynagrodzenia, jakie przypadłyby skarżącej do osiągnięcia przez nią wieku 65 lat (oficjalny wiek emerytalny),

                           (ii)

                           odpowiednio, składki skarżącej na fundusz emerytalny,

                           (iii)

                           1.000.000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę,

               —

               zobowiązanie Komisji do zapłaty kwoty w wysokości 12.000 EUR na rzecz skarżącej tytułem wydatków przez nią poniesionych, nie wliczonych do kosztów postępowania,

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania oraz wydatków.

         Zarzuty i główne argumenty
   Decyzją z dnia 11 grudnia 2001 r. skarżąca została powołana na stanowisko księgowego Komisji oraz dyrektora ds. wykonania budżetu. W dniu 22 maja 2002 r. została odsunięta od stanowiska księgowego. Od dnia 28 sierpnia 2002 r. skarżącą zawieszono w pełnieniu obowiązków i wszczęto wobec niej postępowanie dyscyplinarne. W marcu 2004 r. została powołana Komisja dyscyplinarna. W następstwie zaleceń wydanych przez tę komisję, na podstawie zaskarżonej decyzji skarżąca została usunięta z tych stanowisk.
   W pierwszym zarzucie skarżąca podnosi nieważność postępowania, które doprowadziło do usunięcia jej ze stanowiska, ponieważ nie spełniało ono wymogu bezstronności i niezależności przewidzianego w art. 8 załącznika IX do regulaminu pracowniczego oraz w art. 6 europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. W tym kontekście skarżąca stwierdza po pierwsze, że członkowie komisji rozpatrujący początkowo postawione jej zarzuty, wchodzili w skład organu powołującego, który wydał decyzję o usunięciu jej ze stanowiska, a po drugie, że w skład komisji dyscyplinarnej wchodzili niemal wyłącznie urzędnicy Komisji, poza jedną osobą.
   W zarzucie drugim skarżąca zaznacza wpierw, że decyzja o usunięciu jej ze stanowiska stanowi drugą zastosowaną wobec niej karę dyscyplinarną, opartą na tych samych okolicznościach faktycznych, które doprowadziły do jej zawieszenia w pełnieniu obowiązków, a zatem kara ta została nałożona z naruszeniem art. 9 załącznika IX do regulaminu pracowniczego. W tym samym zarzucie skarżąca zwraca uwagę na niedotrzymanie terminów ustalonych w art. 24 wspomnianego załącznika. Zdaniem skarżącej niedotrzymanie terminu stanowi również naruszenie art. 6 europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Skarżąca podnosi ponadto brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz niewspółmierność zastosowanej wobec niej kary.


title: Sprawa T-262/15: Wyrok Sądu z dnia 15 czerwca 2017 r. – Kisielow/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte w związku z działaniami podważającymi państwowość Ukrainy lub jej zagrażającymi — Zamrożenie środków finansowych — Ograniczenia w zakresie wjazdu na terytorium państw członkowskich — Osoba fizyczna aktywnie wspierająca działania lub polityki podważające państwowość Ukrainy lub jej zagrażające — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie — Swoboda wypowiedzi — Proporcjonalność — Prawo do obrony)

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/23

         Wyrok Sądu z dnia 15 czerwca 2017 r. – Kisielow/Rada
   (Sprawa T-262/15) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte w związku z działaniami podważającymi państwowość Ukrainy lub jej zagrażającymi - Zamrożenie środków finansowych - Ograniczenia w zakresie wjazdu na terytorium państw członkowskich - Osoba fizyczna aktywnie wspierająca działania lub polityki podważające państwowość Ukrainy lub jej zagrażające - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Swoboda wypowiedzi - Proporcjonalność - Prawo do obrony))
   (2017/C 249/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Dmitrij Konstantinowicz Kisielow (Korolow, Rosja) (przedstawiciele: J. Linneker, solicitor, T. Otty, barrister, oraz B. Kennelly, QC)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i J.P. Hix, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Sformułowany na podstawie art. 263 TFUE wniosek zmierzający do stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2015/432 z dnia 13 marca 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2015, L 70, s. 47) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/427 z dnia 13 marca 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2015, L 70, s. 1); po drugie, decyzji Rady (WPZiB) 2015/1524 z dnia 14 września 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2015, L 239, s. 157; sprostowania: Dz.U. 2015, L 280, s. 39; Dz.U. 2015, L 342, s. 65) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/1514 z dnia 14 września 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2015, L 239, s. 30; sprostowania: Dz.U. 2015, L 280, s. 38; Dz.U. 2015, L 342, s. 64); oraz po trzecie, decyzji Rady (WPZiB) 2016/359 z dnia 10 marca 2016 r. zmieniającej decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2016, L 67, s. 37) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/353 z dnia 10 marca 2016 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2016, L 67, s. 1), w zakresie, w jakim te akty dotyczą skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Dmitrij Konstantinowicz Kisielow zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa C-541/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno Sodišče Republike Slovenije (Republika Słowenii) w dniu 25 października 2011 r. — Jožef Grilc przeciwko Slovensko zavarovalno združenje GIZ

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/31

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno Sodišče Republike Slovenije (Republika Słowenii) w dniu 25 października 2011 r. — Jožef Grilc przeciwko Slovensko zavarovalno združenje GIZ
      (Sprawa C-541/11)
      (2012/C 25/54)
      Język postępowania: słoweński

         Sąd krajowy

      Vrhovno sodišče Republike Slovenije

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Jožef Grilc

         Strona pozwana: Slovensko zavarovalno združenje GIZ

         Pytanie prejudycjalne

      Czy wykładni art. 6 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2000/26/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, iż organ odszkodowawczy w państwie członkowskim zamieszkania strony poszkodowanej ma materialną bierną legitymację procesową w postępowaniu sądowym wszczętym przez tę stronę — w następstwie poniesienia szkody w skutek wypadku drogowego, który miał miejsce w państwie członkowskim niebędącym państwem jej zamieszkania, spowodowanej użytkowaniem pojazdu ubezpieczonego i mającego stałe miejsce postoju w państwie członkowskim — w celu otrzymania zapłaty odszkodowania w przypadku gdy w okresie trzech miesięcy od daty przedstawienia roszczenia o odszkodowanie przez tę stronę zakładowi w którym ubezpieczony jest pojazd osoby odpowiedzialnej za szkodę lub jego przedstawicielowi, rzeczony zakład lub przedstawiciel nie dostarczyli uzasadnionej odpowiedzi w odniesieniu do omawianego roszczenia?

         (1)  Dz.U. L 181, s. 65.


title: Sprawy połączone T-57/04 i T-71/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 czerwca 2007 r. — Budějovický Budvar i Anheuser-Busch przeciwko OHIM (AB GENUINE Budweiser KING OF BEERS) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego określenia AB , genuine , budweiser i  king of beers — Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy BUDWEISER — Nazwy pochodzenia zarejestrowane na podstawie porozumienia lizbońskiego — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Częściowe uwzględnienie i częściowe odrzucenie sprzeciwu)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/19

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 czerwca 2007 r. — Budějovický Budvar i Anheuser-Busch przeciwko OHIM (AB GENUINE Budweiser KING OF BEERS)
   (Sprawy połączone T-57/04 i T-71/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego określenia „AB’, „genuine’, „budweiser’ i „king of beers’ - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy BUDWEISER - Nazwy pochodzenia zarejestrowane na podstawie porozumienia lizbońskiego - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Częściowe uwzględnienie i częściowe odrzucenie sprzeciwu)
   (2007/C 170/35)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca w sprawie T-57/04: Budějovický Budvar, národní podnik (Czeskie Budziejowice, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat F. Fajgenbaum)

      Strona skarżąca w sprawie T-71/04: Anheuser-Busch, Inc. (Saint Louis, Missouri, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: początkowo V. von Bomhard, A. Renck, A. Pohlmann, D. Ohlart i B. Goebel, a następnie V. von Bomhard, A. Renck, D. Ohlgart i B. Goebel, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i I. de Medrano Caballero, pełnomocnicy)

      Uczestnikami postępowania przed Izbą Odwoławczą byli również, interwenienci przed Sądem: Anheuser-Busch, Inc. (w sprawie T-57/04) i Budějovický Budvar, národní podnik (w sprawie T-71/04)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 grudnia 2003 r. (sprawy (R 1024/2001-2 et R 1000/2001-2) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Budějovický Budvar, národní podnik a Anheuser-Busch, Inc.
   Sentencja wyroku

               1)

               W sprawie T-57/04:

                           —

                           skarga zostaje oddalona;

                           —

                           Budějovický Budvar, národní podnik zostaje obciążony kosztami postępowania.

               2)

               W sprawie T-71/04:

                           —

                           postępowanie umarza się;

                           —

                           Anheuser-Busch, Inc. zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004.


title: Sprawa T-276/10: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r. — Martin przeciwko Parlamentowi (Przepisy dotyczące zwrotu kosztów oraz diet posłów do Parlamentu Europejskiego — Odzyskanie nienależnie wypłaconych kwot)

text:
               5.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/10

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r. — Martin przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-276/10) (1)

   (Przepisy dotyczące zwrotu kosztów oraz diet posłów do Parlamentu Europejskiego - Odzyskanie nienależnie wypłaconych kwot)
   2011/C 38/13
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Hans-Peter Martin (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokaci É. Boigelot, T. Bontinck i S. Woog)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo H. Krück, D. Moore i C. Karamarcos, następnie H. Krück, D. Moore i M. Windisch, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Sekretariatu Generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 10 maja 2007 r. oraz, w razie potrzeby, noty debetowej dyrektora generalnego ds. finansów Parlamentu z dnia 13 czerwca 2007 r., wydanej celem wykonania decyzji z dnia 10 maja 2007 r., jak również w odpowiednim razie, jakiejkolwiek decyzji wykonującej ww. akty zapadłe w trakcie postępowania.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Hans-Peter Martin zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 listopada 2004 r. w sprawie C-284/02 (wniosek Bundesarbeitsgericht o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Land Brandenburg przeciwko Ursuli Sass (Polityka społeczna — Pracownicy płci męskiej i żeńskiej — Art. 141 WE — Równość wynagrodzeń — Dyrektywa 76/207/EWG — Równość traktowania — Urlop macierzyński — Przejście do wyższej kategorii zaszeregowania — Nieuwzględnienie całości urlopu macierzyńskiego wykorzystanego na podstawie ustawodawstwa byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 18 listopada 2004 r.
   w sprawie C-284/02 (wniosek Bundesarbeitsgericht o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Land Brandenburg przeciwko Ursuli Sass (1)

   (Polityka społeczna - Pracownicy płci męskiej i żeńskiej - Art. 141 WE - Równość wynagrodzeń - Dyrektywa 76/207/EWG - Równość traktowania - Urlop macierzyński - Przejście do wyższej kategorii zaszeregowania - Nieuwzględnienie całości urlopu macierzyńskiego wykorzystanego na podstawie ustawodawstwa byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej)
   (2005/C 6/10)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-284/02, mającej za przedmiot wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na mocy art. 234 WE, złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) postanowieniem z dnia 21 marca, które wpłynęło do Trybunału w dniu 2 sierpnia 2002 r., w postępowaniu: Land Brandenburg przeciwko Ursuli Sass, Trybunał (pierwsza izba) w składzie: P. Jann, prezes izby, A. Rosas, (sprawozdawca), R. Silva de Lapuerta, K. Lenaerts i S. von Bahr, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: F. Contet, główny administrator wydał w dniu 18 listopada 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygniecie:
   Dyrektywa Rady nr 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy stoi na przeszkodzie temu, aby układ zbiorowy, taki jak Bundes-Angestelltentarifvertrag-Ost (układ zbiorowy pracowników sektora publicznego Niemiec Wschodnich), wykluczał zaliczenie na poczet wymaganego okresu zatrudnienia część okresu, podczas którego pracownica, zgodnie z ustawodawstwem byłej NRD, korzystała z urlopu macierzyńskiego w wymiarze przekraczającym okres ochronny przewidziany ustawodawstwem Republiki Federalnej Niemiec, o którym mowa we wspomnianym układzie zbiorowym, jeśli cele każdego z tych dwóch urlopów odpowiadają celowi ochrony kobiety w związku z ciążą i macierzyństwem, ochrony gwarantowanej przepisem art. 2 ust 3 dyrektywy. Do sądu krajowego należy zbadanie czy te warunki zostały spełnione.

      (1)  Dz.U. C 261 z 26.10.2002.


title: Sprawa T-341/16: Postanowienie Sądu z dnia 4 maja 2017 r. – De Masi/Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności — Dostęp do dokumentów — Wniosek o udzielenie dostępu w ramach współpracy międzyinstytucjonalnej na podstawie art. 230 TFUE — Dokumenty dotyczące prac grupy „Kodeks postępowania (opodatkowanie przedsiębiorstw)”, ustanowionej przez Radę — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność]

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/28

         Postanowienie Sądu z dnia 4 maja 2017 r. – De Masi/Komisja
   (Sprawa T-341/16) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Dostęp do dokumentów - Wniosek o udzielenie dostępu w ramach współpracy międzyinstytucjonalnej na podstawie art. 230 TFUE - Dokumenty dotyczące prac grupy „Kodeks postępowania (opodatkowanie przedsiębiorstw)”, ustanowionej przez Radę - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność])
   (2017/C 221/40)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Fabio De Masi (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: A. Fischer-Lescano, profesor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, decyzji zawartej podobno w piśmie Komisji z dnia 8 czerwca 2016 r. zawierającym odpowiedź na wniosek o udzielenie pełnego dostępu do dokumentów grupy „Kodeks postępowania (opodatkowanie przedsiębiorstw)”, z którym wystąpił przewodniczący komisji specjalnej Parlamentu Europejskiego do spraw interpretacji prawa podatkowego i innych środków o podobnym charakterze lub skutkach (TAXE2).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Fabio De Masi pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 287 z 8.8.2016.


title: Wykreślenie sprawy T-67/97

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/63

         Wykreślenie sprawy T-67/97 (1)

   (2005/C 217/133)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2005 r. prezes piątej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-67/97, J.P.M. Wolfs przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 142 z 10.5.1997


title: Sprawa T-123/05: Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2005 r. przez Oliviera Chassagnego przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/36

         Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2005 r. przez Oliviera Chassagnego przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-123/05)
   (2005/C 115/65)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 11 marca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Oliviera Chassagnego, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez adwokatów Stéphana Rodriguesa i Yolę Minatchy, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu o:

               1)

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 9 grudnia 2004 r. zawierającej odpowiedź na skargę skarżącego z dnia 28 maja 2004 r. oraz nakładającej na niego obowiązek wyciągnięcia konsekwencji z niej wynikających,

               2)

               orzeczenie, że wszelka dyskryminacja nieuzasadniona i nie dająca się obiektywnie uzasadnić ze względu na przynależność (lub jej brak) w sensie geograficznym do miejsca pochodzenia i/lub miejsca zatrudnienia na kontynencie europejskim, jest niezgodna z prawem i tym samym stwierdzenie niezgodności z prawem art. 8 ust. 4 załącznika VII regulaminu pracowniczego w starym brzmieniu,

               3)

               przypomnienie — niezależnie od powyższego, że Réunion stanowi integralną część Wspólnoty na podstawie art. 299 ust. 2 traktatu WE i podlega ona również — przez fakt przystąpienia jej Państwa Członkowskiego — Traktatowi EWEA oraz Traktatowi o Unii Europejskiej i podkreślenie, że w tym zakresie urzędnicy europejscy pochodzący z takiego terytorium mają prawo do równego traktowania w stosunku do urzędników pochodzących z europejskiego — w sensie geograficznym — terytorium Państwa Członkowskiego,

               z4)

               asądzenie na rzecz skarżącego symbolicznego 1 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę oraz kwoty 7 200 EUR tytułem naprawienia poniesionej szkody majątkowej,

               5)

               obciążenie pozwanej wszelkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżący kwestionuje decyzję Komisji o odmowie przyznania mu — jako funkcjonariusza pochodzącego z francuskiego departamentu zamorskiego — korzyści wynikających z art. 8 ust. 1-3 załącznika VII regulaminu pracowniczego, w wersji obowiązującej przez dniem 1 maja 2004 r.
   Na poparcie swej skargi skarżący podnosi bezprawność podstawy prawnej zaskarżonej decyzji tj. art. 8 ust. 4 załącznika VII regulaminu pracowniczego w starym brzmieniu. Zdaniem skarżącego przepis ten dotknięty jest brakiem uzasadnienia, jest dyskryminujący i narusza art. 21 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
   Skarżący podnosi ponadto naruszenie obowiązku uzasadnienia oraz naruszenie kilku ogólnych reguł i zasad prawa wspólnotowego takich jak obowiązek dbałości o dobro urzędnika, jak również oczywisty błąd w ocenie, zasada równego traktowania i zasada dobrej administracji.


title: Sprawa T-245/12: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2012 r. — Gamesa Eólica przeciwko OHIM — Enercon (horyzontalne połączenie kolorów zielonych)

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/24

         Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2012 r. — Gamesa Eólica przeciwko OHIM — Enercon (horyzontalne połączenie kolorów zielonych)
   (Sprawa T-245/12)
   2012/C 243/43
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Gamesa Eólica, SL (Sarriguren, Hiszpania) (przedstawiciele: E. Armijo Chávarri i A. Sanz Cerralbo, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Enercon GmbH (Aurich, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 marca 2012 r. w sprawie R 260/2011-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy przedstawiający horyzontalne połączenie kolorów zielonych dla towarów z klasy 7 — rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 2346542

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Enercon GmbH

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: strona wnosząca o unieważnienie prawa do znaku składa swój wniosek na podstawie art. 52 ust. 1 lit. a) i art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie spornej decyzji i oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 62 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego; oraz

               —

               naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-153/16: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 6 kwietnia 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Słowenii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieodpowiednie składowanie znacznych ilości zużytych opon — Składowisko odpadów nieprzestrzegające wymogów określonych w dyrektywach 2008/98/WE i 1999/31/WE — Ciągły i utrzymujący się brak bezpieczeństwa środowiskowego i dla zdrowia ludzkiego)

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/16

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 6 kwietnia 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Słowenii
   (Sprawa C-153/16) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Nieodpowiednie składowanie znacznych ilości zużytych opon - Składowisko odpadów nieprzestrzegające wymogów określonych w dyrektywach 2008/98/WE i 1999/31/WE - Ciągły i utrzymujący się brak bezpieczeństwa środowiskowego i dla zdrowia ludzkiego))
   (2017/C 168/20)
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Sanfrutos Cano i D. Kukovec, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Słowenii (przedstawiciel: A. Grum, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Tolerując w żwirowni położonej na obszarze gminy Lovrenc na Dravskem polju (Słowenia) istnienie ciągłego i utrzymującego się braku bezpieczeństwa środowiskowego i dla zdrowia ludzkiego, wobec nieodpowiedniego składowania znacznych ilości zużytych opon, ich mieszaniny z innymi odpadami oraz ich składowania niezgodnego z wymogami dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów, Republika Słowenii naruszyła obowiązki ciążące na niej na mocy art. 5 ust. 3 lit. d) tej dyrektywy oraz art. 12 i 13 i art. 36 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

               3)

               Republika Słowenii pokrywa własne koszty oraz dwie trzecie kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa jedną trzecią własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 222 z 20.6.2016.


title: Sprawa C-208/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerisches Landessozialgericht — Niemcy) — Petra von Chamier-Glisczinski przeciwko Deutsche Angestellten-Krankenkasse (Zabezpieczenie społeczne — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Tytuł III rozdział 1 — Artykuły 18 WE, 39 WE i 49 WE — Świadczenia rzeczowe w razie niesamodzielności — Zamieszkanie w innym państwie członkowskim niż państwo właściwe — Nieobejmowanie przez system zabezpieczenia społecznego w państwie członkowskim miejsca zamieszkania świadczeń rzeczowych w razie niesamodzielności)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerisches Landessozialgericht — Niemcy) — Petra von Chamier-Glisczinski przeciwko Deutsche Angestellten-Krankenkasse
   (Sprawa C-208/07) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Tytuł III rozdział 1 - Artykuły 18 WE, 39 WE i 49 WE - Świadczenia rzeczowe w razie niesamodzielności - Zamieszkanie w innym państwie członkowskim niż państwo właściwe - Nieobejmowanie przez system zabezpieczenia społecznego w państwie członkowskim miejsca zamieszkania świadczeń rzeczowych w razie niesamodzielności)
   2009/C 220/02
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bayerisches Landessozialgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Petra von Chamier-Glisczinski

      Strona pozwana: Deutsche Angestellten-Krankenkasse

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bayerisches Landessozialgericht — Wykładnia art. 19 ust. 1 lit. a) i ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2) w świetle art. 18, 39 i 49 WE i w związku z art. 10 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 257, s. 2) — Uregulowanie krajowe, na podstawie którego członek rodziny pracownika mającego miejsce zamieszkania w państwie członkowskim innym niż państwo właściwe oraz uprawnionego w tym ostatnim państwie do świadczeń zdrowotnych łączonych (świadczenia pieniężne i rzeczowe) ma prawo jedynie do zasiłku pielęgnacyjnego („Pflegegeld”), obliczonego zgodnie z prawem państwa właściwego, jeżeli ustawodawstwo państwa zamieszkania nie przewiduje świadczeń rzeczowych w przypadku świadczeń zdrowotnych, które otrzymuje w tym państwie członkowskim — Eksport świadczeń rzeczowych do innego państwa członkowskiego, którego system zabezpieczenia społecznego przewiduje jedynie świadczenia pieniężne

      Sentencja

               1)

               Jeżeli — w odróżnieniu od systemu zabezpieczenia społecznego państwa właściwego — system państwa, w którym zamieszkuje osoba niesamodzielna, objęta ubezpieczeniem jako członek rodziny pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek w rozumieniu rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem (WE) nr 1386/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 czerwca 2001 r., nie przewiduje udzielania świadczeń rzeczowych w takiej sytuacji niesamodzielności, w jakiej znajduje się wspomniana osoba, to art. 19 ani 22 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia jako takie nie wymagają udzielania takich świadczeń poza granicami państwa właściwego przez instytucje właściwą lub na jej rachunek.

               2)

               Jeżeli — w odróżnieniu od systemu zabezpieczenia społecznego państwa właściwego — system państwa członkowskiego, w którym zamieszkuje osoba niesamodzielna, objęta ubezpieczeniem jako członek rodziny pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek w rozumieniu rozporządzenia nr 1408/71, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem nr 118/97, ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem nr 1386/2001, nie przewiduje udzielania świadczeń rzeczowych w określonych sytuacjach niesamodzielności, to w okolicznościach takich jak te, których dotyczy postępowanie przed sądem krajowym, art. 18 WE nie stoi na przeszkodzie przyjęciu przepisów takich jak zawarte w § 34 księgi XI Sozialgesetzbuch (kodeksu praw socjalnych), na podstawie których instytucja właściwa odmawia w tych okolicznościach, niezależnie od mechanizmów wprowadzonych w art. 19 rozporządzenia nr 1408/71 lub ewentualnie jego art. 22 ust. 1 lit. b), pokrywania przez czas nieokreślony kosztów związanych z pobytem w zakładzie pielęgnacyjnym położonym w państwie członkowskim miejsca zamieszkania, w wysokości odpowiadającej świadczeniom, do których osoba ta miałaby prawo gdyby taką samą opieką została objęta w zakładzie, który podpisał odpowiednie umowy i położony jest w państwie właściwym.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


title: Sprawa C-328/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Österreichischer Gewerkschaftsbund przeciwko Wirtschaftskammer Österreich – Fachverband Autobus-, Luftfahrt- und Schifffahrtsunternehmungen (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2001/23/WE — Ochrona praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów — Obowiązek dalszego przestrzegania przez przejmującego zasad i warunków ustanowionych w układzie zbiorowym do czasu wejścia w życie innego układu zbiorowego — Pojęcie „układu zbiorowego”  — Przepis krajowy przewidujący, że do momentu wejścia w życie innego układu zbiorowego wypowiedziany układ zbiorowy nadal wywiera skutki)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/15

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Österreichischer Gewerkschaftsbund przeciwko Wirtschaftskammer Österreich – Fachverband Autobus-, Luftfahrt- und Schifffahrtsunternehmungen
   (Sprawa C-328/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2001/23/WE - Ochrona praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów - Obowiązek dalszego przestrzegania przez przejmującego zasad i warunków ustanowionych w układzie zbiorowym do czasu wejścia w życie innego układu zbiorowego - Pojęcie „układu zbiorowego” - Przepis krajowy przewidujący, że do momentu wejścia w życie innego układu zbiorowego wypowiedziany układ zbiorowy nadal wywiera skutki))
   2014/C 409/21
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Österreichischer Gewerkschaftsbund

      Strona pozwana: Wirtschaftskammer Österreich – Fachverband Autobus-, Luftfahrt- und Schifffahrtsunternehmungen

      Sentencja

   Wykładni art. 3 ust. 3 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów należy dokonywać w ten sposób, że „zasady i warunki ustanowione we wszystkich układach zbiorowych”, o których mowa w tym przepisie, obejmują też zasady i warunki, które zostały ustanowione w układzie zbiorowym, a które zgodnie z prawem państwa członkowskiego pomimo rozwiązania tego układu pozostają w mocy w odniesieniu do stosunków pracy objętych nim bezpośrednio przed jego rozwiązaniem do czasu objęcia tych stosunków nowym układem zbiorowym lub zawarcia z właściwymi pracownikami nowego porozumienia o charakterze indywidualnym.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.


title: Sprawa C-428/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England and Wales), Queen's Bench Division, Administrative Court w dniu 14 września 2007 r. — Mark Horvath przeciwko Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England and Wales), Queen's Bench Division, Administrative Court w dniu 14 września 2007 r. — Mark Horvath przeciwko Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs
   (Sprawa C-428/07)
   (2007/C 297/36)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   High Court of Justice (England and Wales), Queen's Bench Division, Administrative Court.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mark Horvath.

      Strona pozwana: Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               W przypadku gdy państwo członkowskie ustanowiło zdecentralizowany system rządów, w którym państwowe organy centralne zatrzymują kompetencje do działania w stosunku do całego obszaru państwa członkowskiego w celu zapewnienia przestrzegania zobowiązań państwa członkowskiego na mocy prawa wspólnotowego, w zakresie rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94,(WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (1) („rozporządzenie Rady”):

                           a)

                           Czy państwo członkowskie może włączyć wymogi dotyczące utrzymania widocznych dróg, na których obowiązuje prawo przejścia/przejazdu do swoich standardów w zakresie zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska na podstawie art. 5 i załącznika IV do rozporządzenia Rady 1782/2003?

                           b)

                           Jeśli wewnętrzne uregulowania konstytucyjne przewidują, że różnym administracjom zdecentralizowanym przysługują kompetencje ustawodawcze w stosunku do różnych konstytutywnych części tego państwa członkowskiego, czy okoliczność, że konstytutywne części posiadają różne standardy w zakresie zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska na podstawie art. 5 i załącznika IV do rozporządzenia Rady może prowadzić do niedozwolonej dyskryminacji?

      (1)  Dz.U. L 270, str. 1.


title: Sprawa T-25/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — González y Díez przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pomoc przeznaczona na pokrycie nadzwyczajnych kosztów restrukturyzacji — Cofnięcie wcześniejszej decyzji — Wygaśnięcie traktatu EWWiS — Kompetencja Komisji — Ciągłość wspólnotowego porządku prawnego — Brak naruszenia istotnych wymogów proceduralnych — Ochrona uzasadnionych oczekiwań — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/24

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — González y Díez przeciwko Komisji
   (Sprawa T-25/04) (1)

   (Pomoc państwa - Pomoc przeznaczona na pokrycie nadzwyczajnych kosztów restrukturyzacji - Cofnięcie wcześniejszej decyzji - Wygaśnięcie traktatu EWWiS - Kompetencja Komisji - Ciągłość wspólnotowego porządku prawnego - Brak naruszenia istotnych wymogów proceduralnych - Ochrona uzasadnionych oczekiwań - Oczywisty błąd w ocenie)
   (2007/C 247/36)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: González y Díez, SA (Villabona-Llanera, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Díez-Hochleitner i A. Martínez Sánchez)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo J. Buendía Sierra, następnie C. Urraca Caviedes, wspomagany przez adwokata J. Buendíę Sierrę, działający w charakterze pełnomocników)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności art. 1, 3 i 4 decyzji Komisji 2004/340/WE z dnia 5 listopada 2003 r. w sprawie pomocy na pokrycie wydatków nadzwyczajnych na rzecz González y Díez, SA (pomocy na 2001 r. i nadużycia pomocy na 1998 r. i 2000 r.), zmieniającej decyzję 2002/827/EWWiS (Dz.U. 2004, L 119, str. 26).
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 3 lit. b) w zakresie dotyczącym kwoty 54 057,63 EUR (8 994 433 ESP) oraz art. 4 ust. 1 lit. b) decyzji Komisji 2004/340/WE z dnia 5 listopada 2003 r. w sprawie pomocy na pokrycie wydatków nadzwyczajnych na rzecz González y Díez, SA (pomocy na 2001 r. i nadużycia pomocy na 1998 r. i 2000 r.), zmieniającej decyzję 2002/827/EWWiS.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Skarżąca pokrywa cztery piąte własnych kosztów i cztery piąte kosztów poniesionych przez Komisję, a Komisja pokrywa jedną piątą własnych kosztów i jedną piątą kosztów skarżącej.

      (1)  Dz.U. C 71 z 20.3.2004.


title: Sprawa C-491/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Celle — Niemcy) — Joseba Andoni Aguirre Zarraga przeciwko Simone Pelz (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 — Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej — Odpowiedzialność rodzicielska — Prawo do pieczy — Uprowadzenie dziecka — Artykuł 42 — Wykonanie wydanego przez właściwy sąd (hiszpański) orzeczenia zarządzającego powrót dziecka, w odniesieniu do którego zostało wystawione zaświadczenie — Właściwość sądu wezwanego (niemieckiego) do odmówienia wykonania wspomnianego orzeczenia w przypadku poważnego naruszenia praw dziecka)

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/12

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Celle — Niemcy) — Joseba Andoni Aguirre Zarraga przeciwko Simone Pelz
   (Sprawa C-491/10) (1)

   (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 - Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej - Odpowiedzialność rodzicielska - Prawo do pieczy - Uprowadzenie dziecka - Artykuł 42 - Wykonanie wydanego przez właściwy sąd (hiszpański) orzeczenia zarządzającego powrót dziecka, w odniesieniu do którego zostało wystawione zaświadczenie - Właściwość sądu wezwanego (niemieckiego) do odmówienia wykonania wspomnianego orzeczenia w przypadku poważnego naruszenia praw dziecka)
   2011/C 63/23
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht Celle

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Joseba Andoni Aguirre Zarraga

      Strona pozwana: Simone Pelz

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Celle — Wykładnia art. 42 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338, s. 1) — Uprowadzenie dziecka — Wykonanie orzeczenia zarządzającego powrót dziecka wydanego przez sąd właściwy (hiszpański) — Właściwość sądu wezwanego (niemieckiego) do odmowy wykonania wspomnianego orzeczenia w przypadku poważnego naruszenia praw dziecka

      Sentencja

   W okolicznościach takich jak te, których dotyczy postępowanie przed sądem krajowym, właściwy sąd państwa członkowskiego wykonania nie może się sprzeciwić wykonaniu orzeczenia zarządzającego powrót bezprawnie zatrzymanego dziecka, w stosunku do którego zostało wystawione zaświadczenie, na podstawie tego, że sąd państwa członkowskiego pochodzenia, który to orzeczenie wydał, naruszył art. 42 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 interpretowany zgodnie z art. 24 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ ocena, czy takie naruszenie miało miejsce, należy do wyłącznej właściwości sądów państwa członkowskiego pochodzenia.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Sprawa C-557/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 29 października 2013 r. — Hermann Lutz przeciwko Elke Bäuerle jako zarządcy w postępowaniu upadłościowym dotyczącym majątku spółki ECZ Autohandel GmbH

text:
               18.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 15/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 29 października 2013 r. — Hermann Lutz przeciwko Elke Bäuerle jako zarządcy w postępowaniu upadłościowym dotyczącym majątku spółki ECZ Autohandel GmbH
   (Sprawa C-557/13)
   2014/C 15/12
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Pozwany i wnoszący kasację: Hermann Lutz

      Powódka i druga strona w postępowaniu kasacyjnym: Elke Bäuerle jako zarządca w postępowaniu upadłościowym dotyczącym majątku spółki ECZ Autohandel GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (1) stosuje się, jeśli zaskarżona przez zarządcę upadłości wypłata kwoty zajętej [w postepowaniu egzekucyjnym] przed wszczęciem postępowania upadłościowego została dokonana dopiero po wszczęciu tego postępowania?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy zarzut, o którym mowa w art. 13 rozporządzenia nr 1346/2000, odnosi się również do terminów przedawnienia, zaskarżania i terminów zawitych określonych w prawie państwa, w którym zaskarżona czynność wywiera skutki (lex causae)?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: czy istotne dla wykonywania prawa przewidzianego w art. 13 rozporządzenia nr 1346/2000 przepisy formalnoprawne określa również lex causae, czy też określa je lex fori concursus?

      (1)  Dz.U. L 160, s. 1.


title: Sprawa C-346/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Mons (Belgia) w dniu 25 czerwca 2013 r. — Ville de Mons przeciwko KPN Group Belgium SA

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Mons (Belgia) w dniu 25 czerwca 2013 r. — Ville de Mons przeciwko KPN Group Belgium SA
   (Sprawa C-346/13)
   2013/C 252/35
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d'appel de Mons

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ville de Mons

      Druga strona postępowania: KPN Group Belgium SA

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 13 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej ((dyrektywy o zezwoleniach)) (1) zakazuje jednostkom samorządu terytorialnego opodatkowania, ze względów budżetowych lub z innych powodów, działalności gospodarczej operatorów telekomunikacyjnych, których obecność na ich terytorium przejawia się w postaci związanych z prowadzeniem tej działalności słupów, masztów lub anten GSM?

      (1)  Dz.U. L 108, s. 21.


title: Sprawa C-188/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Rzeczpospolita Polska) w dniu 28 maja 2009 r. — Dyrektor Izby Skarbowej w Białymstoku/Profaktor Kulesza, Frankowski, Trzaska spółka jawna w Białymstoku

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Rzeczpospolita Polska) w dniu 28 maja 2009 r. — Dyrektor Izby Skarbowej w Białymstoku/Profaktor Kulesza, Frankowski, Trzaska spółka jawna w Białymstoku
   (Sprawa C-188/09)
   2009/C 193/06
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dyrektor Izby Skarbowej w Białymstoku

      Strona pozwana: Profaktor Kulesza, Frankowski, Trzaska spółka jawna w Białymstoku

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 2 ust. 1 i 2 Pierwszej Dyrektywy Rady Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227/EEC) (1) w zw. z art. 2, art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 17 ust. 1 i 2 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC) (2) wyłącza możliwość wprowadzenia czasowej utraty prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę stanowiącą równowartość 30 % kwoty podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług w stosunku do podatników dokonujących sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz osób prowadzących działalność gospodarczą w formie indywidualnych gospodarstw rolnych, którzy naruszają obowiązek ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących, stosownie do art. 111 ust. 2 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm.)?

               2.

               Czy „środki specjalne”, o których mowa w art. 27 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC) z uwagi na swój charakter i cel mogą polegać na czasowym ograniczeniu zakresu prawa podatnika do odliczenia, o którym mowa w 111 ust. 2 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm.) wobec podatników naruszających obowiązek prowadzenia ewidencji obrotu i kwot podatku przy zastosowaniu kas rejestrujących i w związku z tym ich wprowadzenie wymaga dochowania procedury wynikającej z art. 27 ust. 2 — 4 wymienionej wyżej Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 r.?

               3.

               Czy w prawie Państwa Członkowskiego, o którym mowa w art. 33 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC), mieści się uprawnienie do wprowadzenia sankcji wobec podatników naruszających obowiązek ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących w postaci czasowej utraty prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę stanowiącą równowartość 30 % kwoty podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, o której mowa w art. 111 ust. 2 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54,.poz. 535, ze zm.)?

      (1)  Dz.U. 71, str. 1301; Polskie wydanie specjalne Rozdział 09 Tom 01 P. 3

      (2)  Dz.U. L 145, str. 1; Polskie wydanie specjalne Rozdział 09 Tom 01 P. 23


title: Sprawa T-133/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 października 2008 r. — TIM i TTV przeciwko OHIM — Past Perfect (PAST PERFECT) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Słowny wspólnotowy znak towarowy PAST PERFECT — Oddalenie wniosku o unieważnienie — Artykuł 7 ust. 1 lit. b), c) i d) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Artykuł 7 ust. 2 tego rozporządzenia)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/29

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 października 2008 r. — TIM i TTV przeciwko OHIM — Past Perfect (PAST PERFECT)
   (Sprawa T-133/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Słowny wspólnotowy znak towarowy PAST PERFECT - Oddalenie wniosku o unieważnienie - Artykuł 7 ust. 1 lit. b), c) i d) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Artykuł 7 ust. 2 tego rozporządzenia)
   (2008/C 313/51)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: TIM The International Music Company AG; i TTV Tonträger-Vertrieb-2000 GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci J. Wendt i G. Kukuk, następnie adwokat J. Wendt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również, interwenient przed Sądem: Past Perfect Ltd (Bucknell, Oxfordshire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo S. Disraeli, następnie K. Tinkler, solicitors)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 lutego 2006 r. (sprawa R 150/2005-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia pomiędzy TIM The International Music Company AG i TTV Tonträger-Vertrieb-2000 GmbH z jednej strony i Past Perfect Ltd z drugiej strony.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               TIM The International Music Company AG i TTV Tonträger-Vertrieb-2000 GmbH zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 154 z 1.7.2006.


title: Sprawa T-146/17: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2017 r. – Mondi/ACER

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/34

         Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2017 r. – Mondi/ACER
   (Sprawa T-146/17)
   (2017/C 129/52)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mondi AG (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: B. Rajal, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności wydanej w sprawie z odwołania A-001-2017 (consolidated) decyzji komisji odwoławczej pozwanej z dnia 17 lutego 2017 r. dotyczącej oddalenia wniosku skarżącej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 11 regulaminu postępowania przed komisją odwoławczej pozwanej oraz naruszenie art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ komisja odwoławcza niesłusznie zaprzeczyła istnieniu uzasadnionego interesu skarżącej w wyniku postępowania odwoławczego

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia prawa do bycia wysłuchanym, ponieważ komisja odwoławcza nie doręczyła skarżącej stanowiska pozwanej w przedmiocie wniosku skarżącej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.


title: Sprawa C-317/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Ischia (Włochy) w dniu 15 lipca 2008 r. — Rosalba Alassini przeciwko Telecom Italia SpA

text:
               13.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Ischia (Włochy) w dniu 15 lipca 2008 r. — Rosalba Alassini przeciwko Telecom Italia SpA
   (Sprawa C-317/08)
   (2008/C 236/15)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Giudice di Pace di Ischia
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Rosalba Alassini

      Strona pozwana: Telecom Italia SpA
   Pytanie prejudycjalne
   Czy przepisy wspólnotowe zawarte w art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, dyrektywie 2002/22/WE (1), dyrektywie 1999/44/WE (2), zaleceniu Komisji 2001/310/WE (3) oraz dyrektywie 1998/257/WE (4) są bezpośrednio wiążące i podlegają wykładni w świetle której spory „w zakresie komunikacji elektronicznej pomiędzy użytkownikami końcowymi i przedsiębiorcami, wynikające z nieprzestrzegania przepisów w zakresie usługi uniwersalnej i praw użytkowników końcowych, przewidzianych w przepisach ustawowych, uchwałach władz, warunkach umownych i karcie usług” (spory, o których mowa w art. 2 uchwały nr 173/07/CONS gwaranta), nie muszą stanowić przedmiotu obligatoryjnej próby zawarcia ugody, z braku której skarga do sądu jest niedopuszczalna, gdyż przepisy te przeważają nad normą wynikającą z art. 3 ust. 1 przywołanej uchwały władz gwarancyjnych w zakresie komunikacji?

      (1)  Dz.U. L 108, s. 51.

      (2)  Dz.U. L 171, s. 12.

      (3)  Dz.U. L 109, s. 56.

      (4)  Dz.U. L 115, s. 31 (Zalecenie Komisji).


title: Sprawa F-27/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 10 marca 2011 r. — Begue i in. przeciwko Komisji (Służba publiczna — Personel kontraktowy — Dodatek dla pracowników systematycznie pozostających w gotowości do pracy — Artykuł 55 i art. 56b regulaminu pracowniczego — Rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 495/77)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/23

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 10 marca 2011 r. — Begue i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-27/10) (1)

   (Służba publiczna - Personel kontraktowy - Dodatek dla pracowników systematycznie pozostających w gotowości do pracy - Artykuł 55 i art. 56b regulaminu pracowniczego - Rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 495/77)
   2012/C 138/44
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Christian Begue i in. (Marcy, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Woimant)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Martin i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji odmownej w sprawie wypłaty skarżącym ze skutkiem wstecznym dodatku za pozostawanie w gotowości do pracy na podstawie art. 56b regulaminu pracowniczego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżący pokrywają własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010, s. 58.


title: Sprawa C-204/15: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 15 stycznia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – postępowanie wszczęte przez Valsts ieņēmumu dienests, przy udziale: SIA „Latspas”

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/23

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 15 stycznia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – postępowanie wszczęte przez Valsts ieņēmumu dienests, przy udziale: SIA „Latspas”
   (Sprawa C-204/15) (1)

   (2016/C 136/29)
   Język postępowania: łotewski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 228 z 13.7.2015.


title: Sprawa C-342/04 P: Odwołanie wniesione dnia 10 sierpnia 2004 r. przez Hauptverband der Deutschen Bauindustrie e.V, Kaefer Isoliertechnik GmbH & Co. KG oraz przedstawiciela i zarządzającego spółką, Jürgena Schmoldta od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie T-264/03, Jürgen Schmoldt, Kaefer Isoliertechnik GmbH & Co. KG oraz Hauptverband der Deutschen Bauindustrie e.V przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/17

         Odwołanie wniesione dnia 10 sierpnia 2004 r. przez Hauptverband der Deutschen Bauindustrie e.V, Kaefer Isoliertechnik GmbH & Co. KG oraz przedstawiciela i zarządzającego spółką, Jürgena Schmoldta od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie T-264/03, Jürgen Schmoldt, Kaefer Isoliertechnik GmbH & Co. KG oraz Hauptverband der Deutschen Bauindustrie e.V przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-342/04 P)
   (2004/C 262/30)
   Hauptverband der Deutschen Bauindustrie e.V (Naczelny Związek Niemieckiego Przemysłu Budowlanego Stowarzyszenie Zarejestrowane), Kaefer Isoliertechnik GmbH & Co. KG oraz przedstawiciel i zarządzający spółką Jürgen Schmoldt wnieśli dnia 10 sierpnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie T-264/03, Jürgen Schmoldt, Kaefer Isoliertechnik GmbH & Co. KG i Hauptverband der Deutschen Bauindustrie e.V przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. Pełnomocnikiem procesowym strony wnoszącej odwołanie jest Prof. H.C. Hans-Peter Schneider, Rominteweg 3, D-30559 Hanower.
   Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji do ponownego rozpoznania,

               —

               obciążenie kosztami sporu incydentalnego strony, przeciwko której wniesione zostało odwołanie.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Wbrew ustaleniom Sądu strona wnosząca odwołanie jest indywidualnie dotknięta skutkami decyzji zaskarżonej w postępowaniu głównym wydanej przez stronę, przeciwko której wniesiono odwołanie.
   Wnoszący odwołanie powołują się na osiem zarzutów:

               1)

               Zaskarżone postanowienie zostało oparte na błędnym stanie faktycznym: bezspornie nie istnieje żadna opinia grupy ad-hoc Stałego Komitetu z dnia 22 listopada 2002 r. Grupa ad-hoc powołana na 55 posiedzeniu Stałego Komitetu w dniu 10/11 września 2002 r. w ramach postępowania opiniodawczego na podstawie art. 5 ust. 1 dyrektywy 89/106/EWG nigdy nie odbyła posiedzenia i/lub nigdy nie sporządziła rzeczonej opinii;

               2)

               Trzeci spośród wnoszących odwołanie nie wniósł skargi „w swoim imieniu”: trzeci spośród wnoszących odwołanie jest bezspornie przedstawicielem i zarządzającym Bundesfachabteilung (Federalny Wydział Branżowy) „Wärme-, Kälte-, Schall- und Brandschutz” („Ochrona przed ciepłem, zimnem, promieniowaniem i pożarem”), pierwszego spośród wnoszących odwołanie, będącego zjednoczeniem przedsiębiorstw używających wyrobów budowlanych, prowadzących działalność w tej branży na terenie Niemiec i jako taki jest jego pracownikiem. Reprezentowanie pierwszego spośród wnoszących odwołanie oraz stowarzyszonych w nim przedsiębiorstw w zakresie stosownych krajowych i międzynarodowych prac normalizacyjnych należy do jego obowiązków służbowych;

               3)

               Prawo wspólnotowe przewiduje dla wnoszących odwołanie gwarancje proceduralne. Wyrażone w art. 5 ust. 1 oraz w motywie siódmym preambuły dyrektywy 89/106/EWG gwarancje proceduralne odnoszące się do Stałego Komitetu do spraw Budownictwa muszą odnosić się również do tych osób, które zostały powołane przez Stały Komitet do fachowego uczestnictwa w sporządzaniu opinii wymaganej przez art. 5 ust. 1 w ramach grupy ad-hoc;

               4)

               W postępowaniu (wszczętym) na podstawie art. 5 ust. 1 dyrektywy 89/106/EWG trzeci spośród wnoszących odwołanie, pełniąc funkcję członka grupy ad-hoc Stałego Komitetu do Spraw Budownictwa, reprezentował nie tylko pierwszego spośród wnoszących odwołanie, lecz oczywiście również drugiego spośród wnoszących odwołanie, jako przedsiębiorstwo będące członkiem (pierwszego). Drugi spośród wnoszących odwołanie jest bezspornie członkiem Bundesfachabteilung „Wärme-, Kälte-, Schall- und Brandschutz” pierwszego spośród wnoszących odwołanie;

               5)

               Drugi spośród wnoszących odwołanie zwrócił uwagę Sądu na naruszenie obowiązujących umów na podstawie czterech przykładowych przypadków;

               6)

               Pierwszy spośród wnoszących odwołanie prowadził negocjacje, chociaż (fakt ten) pozbawiony jest znaczenia;

               7)

               Pierwszy spośród wnoszących odwołanie brał bezpośredni udział w pracach normalizacyjnych, jak również w procedurze na podstawie art. 5 ust. 1 dyrektywy 89/106/EWG;

               8)

               Orzeczenie Sądu w sprawie kosztów było nietrafne.


title: Sprawa T-410/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  27 października 2005 r.  — Włochy przeciwko Komisji

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/25

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 października 2005 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-410/04) (1)

   (2005/C 330/62)

      Język postępowania: włoski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 19 z 22.1.2005


title: Sprawa C-258/07: Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/22

         Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-258/07)
   (2007/C 183/38)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: D. Kukovec i K. Nyberg, działający w charakterze pełnomocników)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/18/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 31 stycznia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 134, 30.4.2004, str. 114.


title: Sprawa C-246/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Siracusa (Włochy) w dniu 28 kwietnia 2016 r. – Enzo Di Maura/Agenzia delle Entrate – Direzione Provinciale di Siracusa

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Siracusa (Włochy) w dniu 28 kwietnia 2016 r. – Enzo Di Maura/Agenzia delle Entrate – Direzione Provinciale di Siracusa
   (Sprawa C-246/16)
   (2016/C 260/33)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione Tributaria Provinciale di Siracusa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Enzo Di Maura

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate – Direzione Provinciale di Siracusa

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w świetle art. 11 część C ust. 1 i 20 ust. 1 lit. b) zdanie drugie dyrektywy 77/388/EWG (1), odnoszących się odpowiednio do zmiany polegającej na obniżeniu podstawy opodatkowania i do korekty podatku VAT obciążającego transakcje podlegające opodatkowaniu w przypadku braku zapłaty w całości lub w części za świadczenie wzajemne określone pomiędzy stronami, nałożenie ograniczeń, które uniemożliwiają lub czynią nadmiernie uciążliwym dla podatnika – również ze względu na czas, w związku z niemożliwą do przewidzenia długością postępowania upadłościowego – odzyskanie podatku związanego ze świadczeniem wzajemnym, które nie zostało zapłacone w całości lub w części, pozostaje w zgodzie z zasadami proporcjonalności i skuteczności, zagwarantowanymi przez TFUE i z zasadą neutralności, która reguluje stosowanie podatku VAT?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy z przywołanymi wyżej zasadami zgodny jest przepis – taki jak art. 26 ust. 2 Decreto del Presidente della Repubblica nr 633/1972, w brzmieniu obowiązującym przed zmianami wprowadzonymi przez art. 1 ust. 126 i 127 ustawy nr 208 z dnia 28 grudnia 2015 r. – który uzależnia uprawnienie do odzyskania podatku od przedstawienia dowodu uprzedniego nieskutecznego przeprowadzenia procedur upadłościowych, czyli zgodnie z orzecznictwem sądów i praktyką organów podatkowych państwa członkowskiego Unii, wyłącznie w wyniku bezskutecznego końcowego podziału aktywów lub przy jego braku, ostatecznego charakteru postanowienia o zakończeniu postępowania upadłościowego, także kiedy takie czynności są w sposób oczywisty nieopłacalne biorąc pod uwagę kwotę żądanej wierzytelności, perspektywy jej odzyskania oraz koszty procedur upadłościowych oraz w każdym razie, że rzeczone przesłanki mogą spełnić się po upływie lat od wszczęcia postępowania upadłościowego?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).


title: Sprawa F-27/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 18 marca 2015 r. – DK/ESDZ (Służba publiczna — Personnel ESDZ — Urzędnik — Postepowanie dyscyplinarne — Wydalenie ze służby bez obniżenia uprawnień emerytalnych — Artykuł 25 załącznika IX do regulaminu pracowniczego — Postepowanie karne w toku — Tożsamość stanu faktycznego przedstawionego do rozpatrzenia przez organ powołujący i sąd do spraw karnych)

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/45

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 18 marca 2015 r. – DK/ESDZ
   (Sprawa F-27/14) (1)

   ((Służba publiczna - Personnel ESDZ - Urzędnik - Postepowanie dyscyplinarne - Wydalenie ze służby bez obniżenia uprawnień emerytalnych - Artykuł 25 załącznika IX do regulaminu pracowniczego - Postepowanie karne w toku - Tożsamość stanu faktycznego przedstawionego do rozpatrzenia przez organ powołujący i sąd do spraw karnych))
   (2015/C 146/60)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: DK (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) (przedstawiciele: S. Marquardt i M. Silva, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, mocą której skarżący został odwołany ze służby bez obniżenia uprawnień emerytalnych ze skutkiem na dzień 1 lutego 2014 r. w następstwie postępowania dyscyplinarnego wszczętego po oskarżeniu przez organy krajowe skarżącego o nadużycia w związku z europejskimi przetargami publicznymi, fałszerstwo i wyłudzenie, pranie pieniędzy i korupcję.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych z dnia 16 stycznia 2014 r. o wydaleniu DK ze służby bez obniżenia uprawnień emerytalnych.

               2)

               Europejska Służba Działań Zewnętrznych pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez DK.

      (1)  Dz.U. C 184 z 16.6.2014 , s. 43.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie C-353/03 (wniosek Court of Appeal o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Société des produits Nestlé SA przeciwko Mars UK Ltd (Znaki towarowe — Dyrektywa 89/104/EWG — Brak charakteru odróżniającego — Uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania — Używanie jako część lub w połączeniu z innym zarejestrowanym znakiem towarowym)

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 7 lipca 2005 r.
   w sprawie C-353/03 (wniosek Court of Appeal o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Société des produits Nestlé SA przeciwko Mars UK Ltd (1)

   (Znaki towarowe - Dyrektywa 89/104/EWG - Brak charakteru odróżniającego - Uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania - Używanie jako część lub w połączeniu z innym zarejestrowanym znakiem towarowym)
   (2005/C 229/05)
   język postępowania: angielski
   W sprawie C-353/03 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) postanowieniem z dnia 25 lipca 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 18 sierpnia 2003 r., w postępowaniu Société des produits Nestlé SA przeciwko Mars UK Ltd, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Silva de Lapuerta, C. Gulmann (sprawozdawca), P. Kūris i G. Arestis, sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 7 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Znak towarowy może uzyskać charakter odróżniający w rozumieniu art. 3 ust. 3 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych w następstwie używania tego znaku jako części innego zarejestrowanego znaku towarowego lub w połączeniu z innym zarejestrowanym znakiem towarowym.

      (1)  Dz.U. C 251 z 18.10.2003.


title: Sprawa T-190/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 października 2006 r. — Freixenet przeciwko OHIM (Kształt białej matowej wygładzanej butelki) (Wspólnotowy znak towarowy — Kształt białej matowej wygładzanej butelki — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Brak charakteru odróżniającego — Naruszenie prawa do obrony — Artykuł 73 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/32

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 października 2006 r. — Freixenet przeciwko OHIM (Kształt białej matowej wygładzanej butelki)
   (Sprawa T-190/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Kształt białej matowej wygładzanej butelki - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Brak charakteru odróżniającego - Naruszenie prawa do obrony - Artykuł 73 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2006/C 281/54)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Freixenet, SA (Sant Sadurní d'Anoia, Hiszpania) (przedstawiciele: F. de Visscher, E. Cornu, É. De Gryse i D. Moreau, avocats)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: I. de Medrano Caballero, urzędnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 lutego 2004 r. (sprawa R 97/2001-4), dotyczącą rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego znaku w kształcie białej matowej wygładzanej butelki.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 lutego 2004 r. (sprawa R 97/2001-4).

               2)

               W pozostałym zakresie skarga została oddalona.

               3)

               OHIM ponosi swoje własne koszty postępowania, a także koszty poniesione przez skarżącą.

      (1)  Dz.U. C 201 z dn. 7.8.2004


title: Sprawa T-513/15: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2015 r. – Gruppe Nymphenburg Consult/OHIM (Limbic® Map)

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/48

         Skarga wniesiona w dniu 7 września 2015 r. – Gruppe Nymphenburg Consult/OHIM (Limbic® Map)
   (Sprawa T-513/15)
   (2015/C 354/58)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Gruppe Nymphenburg Consult AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunze i G. Würtenberger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Limbic® Map” – zgłoszenie nr 12 316 411

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23.06.2015 w sprawie R 1973/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji dotyczącej zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 12 316 411 „Limbic® Map”;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009

               —

               Naruszenie art. 63, art. 75 zdanie pierwsze i art. 76 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-313/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil n° 3 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 5 lipca 2007 r. — Kirtruna SL i Elisa Vigano przeciwko Cristinie Delgado Fernández de Heredia, Sergio Sabini Celio, Miguelowi Oliván Bascones, Red Elite de Electrodomésticos SA, Electro Calbet SA

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 3 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 5 lipca 2007 r. — Kirtruna SL i Elisa Vigano przeciwko Cristinie Delgado Fernández de Heredia, Sergio Sabini Celio, Miguelowi Oliván Bascones, Red Elite de Electrodomésticos SA, Electro Calbet SA
   (Sprawa C-313/07)
   (2007/C 211/47)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Juzgado de lo Mercantil no 3 de Barcelona
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Kirtruna, S.L. y Elisa Vigano

      Strona pozwana: Cristina Delgado Fernández de Heredia, Sergio Sabini Celio, Miguel Oliván Bascones, Red Elite de Electrodomésticos S.A. i Electro Calbet S.A
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy gwarancję, że przejmujący, który nabywa przedsiębiorstwo w upadłości lub jednostkę produkcyjną przedsiębiorstwa nie odpowiada za zadłużenie wynikłe z umów o pracę lub stosunków pracy jeżeli to postępowanie powoduje uruchomienie ochrony co najmniej równorzędnej do tej, która jest przewidziana w dyrektywach wspólnotowych, należy rozumieć jako dotyczącą wyłącznie zobowiązań bezpośrednio związanych z umowami i pracę lub stosunkami pracy, czy też, w kontekście pełnej ochrony praw pracowniczych i utrzymania zatrudnienia, gwarancja ta powinna obejmować również inne umowy, nie będące ściśle umowami o pracę, lecz dotyczące lokali, w których prowadzona jest działalność przedsiębiorcy lub określonych środków lub narzędzi produkcji niezbędnych do kontynuowania działalności?

               2)

               W tym samym kontekście gwarancji praw pracowniczych, czy nabywca jednostki produkcyjnej może uzyskać gwarancję sądu prowadzącego postępowanie i dokonującego przysądzenia nie tylko w odniesieniu do uprawnień wynikających z umów o pracę, ale również innych umów lub zobowiązań upadłego niezbędnych dla zapewnienia kontynuacji działalności?

               3)

               Czy ten, kto nabywa przedsiębiorstwo w upadłości zobowiązując się do utrzymania wszystkich lub niektórych przejmowanych umów o pracę, uzyskuje gwarancję, że nie będzie można żądać od niego spełnienia lub przenieść na niego innych zobowiązań zbywającego związanych z umowami lub stosunkami, w które wstąpił, w szczególności podatkowych lub wynikających z zadłużenia wobec instytucji zabezpieczenia społecznego, lub praw, jakie mogą być wykonywane przez uprawnionych i zobowiązanych z umów podpisanych przez upadłego i przeniesionych na nabywcę jako całość lub w postaci jednostki produkcyjnej?

               4)

               Reasumując, czy dyrektywę 23/2001, w części dotyczącej przenoszenia jednostek produkcyjnych lub przedsiębiorstw, co do których w trybie sądowym lub administracyjnym orzeczono niewypłacalność i likwidację, można rozumieć w ten sposób, że zezwala ona na ochronę nie tylko umów o pracę, ale także innych umów, mogących mieć bezpośredni wpływ na utrzymanie umów o pracę?

               5)

               Na koniec, czy redakcja art. 149 ust. 2 hiszpańskiej Ley concursal, w części dotyczącej przejęcia przedsiębiorstwa, nie jest sprzeczna z art. 5 ust. 2 lit. a) ww. dyrektywy 23/2001 w zakresie, w jakim przejęcie przenosi na przejmującego zobowiązania upadłego lub niewypłacalnego wynikające z umów o pracę i z umowami tymi związane, w szczególności zadłużenie wobec instytucji zabezpieczenia społecznego, jakie mogło ciążyć na upadłej spółce?


title: Sprawa T-22/13: Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2013 r. — Senz Technologies przeciwko OHIM — Impliva (parasole)

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/19

         Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2013 r. — Senz Technologies przeciwko OHIM — Impliva (parasole)
   (Sprawa T-22/13)
   2013/C 101/41
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Senz Technologies BV (Delft, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci W. Hoyng i C. Zeri)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Impliva BV (Amsterdam, Niderlandy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 26 września 2012 r. w sprawie R 2453/2010-3;

               —

               uwzględnienie argumentu podniesionego przed Sądem i stwierdzenie, że rejestracja wzoru wspólnotowego nr 000579032-0001 była ważna;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) koszami własnymi oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wzór wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: wzór „parasole” — zarejestrowany wzór wspólnotowy nr 000579032-0002

      Właściciel wzoru wspólnotowego: skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wzoru: Impliva BV

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: wniosek o unieważnienie prawa do wzoru został oparty na art. 4 i art. 9 rozporządzenia Rady nr 6/2002

      Decyzja Wydziału Unieważnień: uwzględnienie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 i art. 6 w zw. z art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 6/2002


title: Sprawa T-98/09: Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2009 r. – Tubesca przeciwko OHIM – Tubos del Mediterráneo (T TUMESA TUBOS DEL MEDITERRANEO S.A.)

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/33

         Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2009 r. – Tubesca przeciwko OHIM – Tubos del Mediterráneo (T TUMESA TUBOS DEL MEDITERRANEO S.A.)
   (Sprawa T-98/09)
   2009/C 102/49
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Tubesca (Ailly-sur-Noye, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Greffe)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Tubos del Mediterráneo, SA (Sagunto, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Czwartą Izbę Odwoławczą OHIM w dniu 17 grudnia 2008 r. w sprawie R 518/2008-4.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Tubos del Mediterráneo, SA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „T TUMESA TUBOS DEL MEDITERRANEO S.A.” dla towarów i usług należących do klas 6, 35 i 42 – zgłoszenie nr 4 085 098

      Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Słowny krajowy znak towarowy „TUBESCA” i graficzny międzynarodowy znak towarowy „TUBESCA” dla towarów należących do klas 6, 19 i 20

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu; częściowa odmowa rejestracji zgłoszonego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i oddalenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: W odczuciu konsumenta wykazującego przeciętny poziom uwagi lub końcowego użytkownika w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, tym bardziej że znaki towarowe „TUBESCA” są powszechnie znane i wysoce odróżniające.


title: Sprawa C-341/15: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 20 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien – Austria) – Hans Maschek/Magistratsdirektion der Stadt Wien – Personalstelle Wiener Stadtwerke (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 2003/88/WE — Artykuł 7 — Prawo do corocznego płatnego urlopu — Przejście na emeryturę na wniosek zainteresowanego — Pracownik, który w pełni nie wykorzystał przysługującego mu urlopu wypoczynkowego przed ustaniem stosunku pracy — Uregulowanie krajowe pozbawiające pracownika prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop — Zwolnienie chorobowe — Urzędnicy)

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/7

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 20 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien – Austria) – Hans Maschek/Magistratsdirektion der Stadt Wien – Personalstelle Wiener Stadtwerke
   (Sprawa C-341/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2003/88/WE - Artykuł 7 - Prawo do corocznego płatnego urlopu - Przejście na emeryturę na wniosek zainteresowanego - Pracownik, który w pełni nie wykorzystał przysługującego mu urlopu wypoczynkowego przed ustaniem stosunku pracy - Uregulowanie krajowe pozbawiające pracownika prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop - Zwolnienie chorobowe - Urzędnicy))
   (2016/C 343/10)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Wien

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Hans Maschek

      Strona pozwana: Magistratsdirektion der Stadt Wien – Personalstelle Wiener Stadtwerke

      Sentencja

   Wykładni art. 7 ust. 2 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy dokonywać w ten sposób, że:

               —

               przepis ten stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowemu, takiemu jak przepis rozpatrywany w postępowaniu głównym, który pozbawia prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop pracownika, którego stosunek pracy został rozwiązany wskutek złożenia przez niego wniosku o przejście na emeryturę i który przed rozwiązaniem stosunku pracy nie był w stanie wykorzystać przysługującego mu urlopu wypoczynkowego;

               —

               pracownik, który przeszedł na emeryturę, ma prawo do ekwiwalentu pieniężnego za urlop, którego nie wykorzystał ze względu na brak możliwości wykonywania swoich obowiązków z powodu choroby;

               —

               pracownik, którego stosunek pracy zostaje rozwiązany na mocy porozumienia zawartego z jego pracodawcą, a który nadal pobiera wynagrodzenie bez obowiązku świadczenia pracy w określonym okresie poprzedzającym jego przejście na emeryturę, nie ma prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany w tym okresie urlop, chyba że nie mógł go wykorzystać z powodu choroby;

               —

               państwa członkowskie z jednej strony muszą podjąć decyzję o ewentualnym przyznaniu pracownikom prawa do urlopu wypoczynkowego w wymiarze wyższym niż minimalny okres czterech tygodni przewidziany w art. 7 dyrektywy 2003/88. W takim wypadku państwa członkowskie mogą postanowić, że pracownikowi, który z powodu choroby nie mógł w pełni wykorzystać przysługującego mu urlopu wypoczynkowego przed ustaniem jego stosunku pracy, przysługuje prawo do ekwiwalentu pieniężnego w wymiarze odpowiadającym takiemu dodatkowemu okresowi. Z drugiej strony państwa członkowskie muszą określić warunki przyznawania takiego ekwiwalentu.

      (1)  Dz.U. C 346 z 19.10.2016.