title: Sprawa F-155/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 25 lutego 2014 r. – García Domínguez przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs — Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/215/11 — Niewpisanie na listę rezerwy kadrowej — Uzasadnienie decyzji w sprawie odrzucenia kandydatury — Zasada równego traktowania — Konflikt interesów)

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/45

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 25 lutego 2014 r. – García Domínguez przeciwko Komisji
   (Sprawa F-155/12) (1)

   ((Służba publiczna - Konkurs - Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/215/11 - Niewpisanie na listę rezerwy kadrowej - Uzasadnienie decyzji w sprawie odrzucenia kandydatury - Zasada równego traktowania - Konflikt interesów))
   2014/C 102/66
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Luis García Domínguez (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Rodrigues i A. Tymen, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Eggers i G. Gattinara)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie niewpisania skarżącego na listę rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/215/11

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej.

               2)

               Luis García Domínguez pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 63 z 2.3.2013, s. 26.


title: Sprawa T-408/08: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2008 r. — S.F. Turistico Immobiliare przeciwko Radzie i Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/53

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2008 r. — S.F. Turistico Immobiliare przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-408/08)
   (2008/C 301/89)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: S.F. Turistico Immobiliare Srl (Orosei, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L. Marcialis)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   Tytułem żądania głównego:

               —

               stwierdzenie nieważności i bezskuteczności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich C(2008) 2997 z dnia 2 lipca 2008 r. zakresie przedmiocie systemu pomocy państwa „ustawa regionalna nr 9 z dna 1998 r. — Nadużycie pomocy nr 272/98”.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Tytułem żądania ewentualnego:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim uznaje cały system pomocy niezgodny ze wspólnym rynkiem „chyba że beneficjent pomocy złoży wniosek o przyznanie pomocy w ramach tego systemu przed podjęciem robót dotyczących pierwotnego projektu inwestycji” nie wyłączając pomocy w zakresie w jakim uzasadnia wydatki poniesione przez beneficjenta przed złożeniem wniosku o pomoc w ramach limitów przewidzianych w przepisach „de minimis”.

         Tytułem kolejnych żądań:

               —

               stwierdzenie, że pkt 4.2 wytycznych Rady w przedmiocie regionalnej pomocy państwa (98C 74/06), zgodnie z którym „[d]odatkowo system pomocy winien stanowić, że wniosek o przyznanie pomocy musi zostać złożony przed rozpoczęciem robót w ramach projektu” jest niezgodny z prawem, w zakresie w jakim odmawia on kwalifikacji pomocy przewidzianej na korzyść beneficjentów, nie wyłączając tej części pomocy, która odnosi się do inwestycji dokonanych po złożeniu wniosku, które są funkcjonalnie i strukturalnie niezależne.

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim nakazuje Republikę Włoskiej odzyskanie pełnej kwoty uprzednio rozdzielonej pomocy, nie wyłączając tej części, która uzasadnia wydatki poniesione przez beneficjentów po złożeniu wniosku o pomoc, a odnoszącej do tych ich części, które pozostają w funkcjonalnym lub strukturalnym związku z realizowanym projektem.

         Zarzuty i główne argumenty
   Decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie jest tożsama z decyzją będącą przedmiotem spraw T-394/08 Regione Sardegna przeciwko Komisji.
   Zarzuty i główne argumenty są jednakowe jak przywołane w tej sprawie.
   Skarżąca powołuje się w szczególności na niezgodność z prawem, w rozumieniu art. 241 WE, pkt 4.2 wytycznych Rady w przedmiocie regionalnej pomocy państwa (98C 74/06), w zakresie w jakim jest on całkowicie sprzeczny z założeniami polityki Wspólnoty w zakresie pomocy, zwłaszcza w sprawie odznaczającej się takimi cechami szczególnymi, aby wnioskować z faktu wykonania małej części planowanych robót (około 20 %), że pozostała ich część nie kwalifikuje się do pomocy, mimo że prace te zostały rozpoczęte jak przewidziano w okresie następującym po okresie określonym w przedmiotowych wytycznych.


title: Sprawa C-18/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 12 stycznia 2011 r. — Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs przeciwko Philips Electronics UK Ltd

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 12 stycznia 2011 r. — Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs przeciwko Philips Electronics UK Ltd
   (Sprawa C-18/11)
   2011/C 89/20
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

      Strona pozwana: Philips Electronics UK Ltd

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w przypadku, gdy państwo członkowskie (jak Zjednoczone Królestwo) zawiera w podstawie opodatkowania zyski i straty spółki założonej i zarejestrowanej dla celów podatkowych w innym państwie członkowskim (jak Holandia) w takim zakresie, w jakim zyski te pochodzą z działalności prowadzonej przez spółkę holenderską w Zjednoczonym Królestwie poprzez stały zakład zlokalizowany w Zjednoczonym Królestwie, to czy wyłączenie możliwości przekazania strat poniesionych w Zjednoczonym Królestwie przez położony w Zjednoczonym Królestwie stały zakład spółki nieposiadającej siedziby w Zjednoczonym Królestwie, spółce posiadającej siedzibę w Zjednoczonym Królestwie, w drodze podatkowego zwolnienia grupowego, jeśli jakakolwiek część tych strat lub jakakolwiek kwota brana pod uwagę przy ich obliczaniu „odpowiada kwocie, która dla celów zagranicznego podatku (za jakikolwiek okres) podlega potrąceniu albo odliczeniu w inny sposób od dochodów spółki lub innej osoby nieuzyskanych w Zjednoczonym Królestwie lub wyraża taką kwotę”, przez co należy rozumieć, że przekazanie strat poniesionych w Zjednoczonym Królestwie przez położony w Zjednoczonym Królestwie stały zakład dozwolone jest tylko, jeśli w czasie składania wniosku nie może mieć miejsca żadne potrącenie ani odliczenie w państwie członkowskim poza Zjednoczonym Królestwem (w tym innym państwie członkowskim jak Niderlandy), przy czym nie wystarcza, że nie wystąpiono o przyznanie ulgi dostępnej za granicą, przy czym brak jest równoważnego warunku, znajdującego zastosowanie do przekazania strat w poniesionych w Zjednoczonym Królestwie przez spółkę z siedzibą w Zjednoczonym Królestwie, stanowi ograniczenie swobody przedsiębiorczości obywatela państwa członkowskiego w Zjednoczonym Królestwie w świetle art. 49 TFUE (dawniej art. 43 WE)?

               2)

               Jeśli tak, to czy ograniczenie to może zostać uzasadnione:

                           a)

                           wyłącznie potrzebą zapobiegania podwójnemu użyciu strat, albo

                           b)

                           wyłącznie potrzebą zachowania zrównoważonego rozkładu kompetencji do opodatkowywania pomiędzy państwami członkowskimi, albo

                           c)

                           w oparciu o potrzebę zachowania zrównoważonego podziału kompetencji podatkowych pomiędzy państwami członkowskimi w połączeniu z potrzebą zapobiegania podwójnemu użyciu strat?

               3)

               Jeśli tak, to czy ograniczenie to jest proporcjonalne wobec takiego uzasadnienia?

               4)

               Czy prawo UE wymaga od Zjednoczonego Królestwa przyznania spółce brytyjskiej takiego środka ochrony prawnej, jak prawo do żądania udzielenia grupowej ulgi podatkowej wobec swoich dochodów, jeśli jakieś ograniczenie praw spółki niderlandzkiej nie jest uzasadnione, względnie w zakresie, w jakim ograniczenie to nie jest proporcjonalne wobec jakiegokolwiek uzasadnienia?


title: Sprawa C-50/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 43 WE — Swoboda przedsiębiorczości — Notariusze — Warunek przynależności państwowej — Artykuł 45 WE — Udział w wykonywaniu władzy publicznej)

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-50/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 43 WE - Swoboda przedsiębiorczości - Notariusze - Warunek przynależności państwowej - Artykuł 45 WE - Udział w wykonywaniu władzy publicznej)
   2011/C 204/03
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.P. Keppenne i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues i B. Messmer, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: E. Jenkinson i S. Ossowski, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Bułgarii (przedstawiciele: C. Iwanow i E. Petranowa, pełnomocnicy), Republika Czeska (przedstawiciel: M. Smolek, pełnomocnik), Republika Łotewska (przedstawiciele: L. Ostrovska, K. Drēviņa i J. Barbale, pełnomocnicy), Republika Litewska (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas i E. Matulionytė, pełnomocnicy), Republika Węgierska (przedstawiciele: R. Somssich, K. Veres i M. Fehér, pełnomocnicy), Rumunia, (przedstawiciele: C. Osman, A. Gheorghiu, A. Stoia i A. Popescu, pełnomocnicy), Republika Słowacka (przedstawiciele: J. Čorba i B. Ricziová, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 43 i 45 WE — Uregulowanie krajowe uzależniające dostęp do zawodu notariusza i jego wykonywanie od warunku przynależności państwowej — Przeszkoda dla swobody przedsiębiorczości — Zakres wyjątku dotyczącego działalności związanej z wykonywaniem władzy publicznej — Konieczność bezpośredniego i konkretnego udziału w takim wykonywaniu

      Sentencja

               1)

               Nakładając warunek przynależności państwowej w odniesieniu do dostępu do zawodu notariusza, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 43 WE.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Bułgarii, Republika Czeska, Republika Łotewska, Republika Litewska, Republika Węgierska, Rumunia, Republika Słowacka oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 128 z 24.5.2008.


title: Sprawa C-142/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Jász-Nagykun-Szolnok Megyei Bíróság (Republika Węgierska) w dniu 23 marca 2011 r. — Péter David przeciwko Nemzeti Adó — és Vámhivatal Észak — alföldi Regionális Adó Főigazgatósága

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Jász-Nagykun-Szolnok Megyei Bíróság (Republika Węgierska) w dniu 23 marca 2011 r. — Péter David przeciwko Nemzeti Adó — és Vámhivatal Észak — alföldi Regionális Adó Főigazgatósága
   (Sprawa C-142/11)
   2011/C 179/17
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Jász-Nagykun-Szolnok Megyei Bíróság (Republika Węgierska).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Péter David.

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Észak-alföldi Regionális Adó Főigazgatósága.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy system dotyczący odliczenia od podatku od wartości dodanej zawarty w szóstej dyrektywie Rady 77/388/EWG (1) z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 2001/115/WE (2) z dnia 20 grudnia 2001 r. (zwanej dalej „szóstą dyrektywą”), lub w dyrektywie Rady 2006/112/WE (3) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej mającej zastosowanie w 2007 r., należy interpretować w ten sposób, że organ podatkowy — na podstawie odpowiedzialności obiektywnej — może ograniczyć lub pozbawić podatnika prawa do odliczenia, z którego podatnik ten chce skorzystać w przypadku, gdy wystawca faktury nie może wykazać, iż korzystanie z pozostałych podwykonawców nastąpiło zgodnie z prawem?

               2)

               Czy w przypadku, gdy organ administracyjny nie kwestionuje wykonania transakcji gospodarczej odzwierciedlonej na fakturze oraz tego, iż spełnia ona tym samym przesłanki formalne wymagane przez ustawę, może on zgodnie z prawem odmówić zwrotu podatku VAT wówczas, kiedy nie ma możliwości ustalenia tożsamości pozostałych podwykonawców, którymi posłużył się wystawca faktury lub kiedy wystawienie faktur zez strony podwykonawców nie jest zgodna z właściwym uregulowaniem?

               3)

               Czy organ podatkowy ma obowiązek odmowy prawa do odliczenia w okolicznościach, o których mowa w drugim pytaniu, jeżeli w postępowaniu administracyjnym wykazano, że podatnik, który wykonuje prawo do odliczenia wiedział, że przedsiębiorcy, którzy znajdują się za nim w łańcuchu podwykonawców, działali w sposób bezprawny, w niektórych przypadkach w celu uniknięcia opodatkowania, a nawet że podatnik ten współdziałał z tymi przedsiębiorcami?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).

      (2)  Dyrektywa Rady 2001/115/WE z dnia 20 grudnia 2001 r. zmieniająca dyrektywę 77/388/EWG w celu uproszczenia, modernizacji i harmonizacji ustanowionych warunków fakturowania w zakresie podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 15, s. 24).

      (3)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  15 grudnia 2005 r.  w sprawach połączonych C-232/04 i C-233/04 (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Arbeitsgericht Düsseldorf): Nurten Güney-Görres, Gul Demir przeciwko Securicor Aviation (Germany) Ltd, Kötter Aviation Security GmbH & Co. KG (Dyrektywa 2001/23/WE — Artykuł 1 — Przejęcie przedsiębiorstwa lub zakładu — Ochrona praw pracowniczych — Zakres)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 15 grudnia 2005 r.
   w sprawach połączonych C-232/04 i C-233/04 (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Arbeitsgericht Düsseldorf): Nurten Güney-Görres, Gul Demir przeciwko Securicor Aviation (Germany) Ltd, Kötter Aviation Security GmbH & Co. KG (1)

   (Dyrektywa 2001/23/WE - Artykuł 1 - Przejęcie przedsiębiorstwa lub zakładu - Ochrona praw pracowniczych - Zakres)
   (2006/C 48/12)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawach połączonych C-232/04 i C-233/04 mających za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Arbeitsgericht Düsseldorf postanowieniem z dnia 5 maja 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 3 czerwca 2004 r. w postępowaniu: Nurten Güney-Görres (C-232/04), Gul Demir (C-233/04) przeciwko Securicor Aviation (Germany) Ltd, Kötter Aviation Security GmbH & Co. KG, Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, J. P. Puissochet, S. von Bahr, A. Borg Barthet (sprawozdawca) i U. Lõhmus, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: K. Sztranc, administrator, wydał w dniu 15 grudnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Artykuł 1 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów należy interpretować w taki sposób, że przy stosowaniu tego przepisu do oceny istnienia przejęcia przedsiębiorstwa lub zakładu w sytuacji ponownego udzielenia zamówienia oraz w ramach całościowej oceny, stwierdzenie, że przejęcie składników przedsiębiorstwa nastąpiło w celu samodzielnego gospodarczego wykorzystania, nie stanowi warunku koniecznego dla stwierdzenia, że nowy wykonawca przejął te składniki od wykonawcy pierwotnego.

      (1)  Dz.U. C 228 z 11.09.2004

      Dz. U. C 201 z 7.08.2004


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w  Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 96 z 22.4.2006 .

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/36

         (2006/C 108/66)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 96 z 22.4.2006.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 86 z 8.4.2006.

      Dz.U. C 74 z 25.3.2006.

      Dz.U. C 60 z 11.3.2006.

      Dz.U. C 48 z 25.2.2006.

      Dz.U. C 36 z 11.2.2006.

      Dz.U. C 22 z 28.1.2006.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa C-81/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2000/59/WE — Plan odbioru i zagospodarowania odpadów ze statków)

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-81/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2000/59/WE - Plan odbioru i zagospodarowania odpadów ze statków)
   (2008/C 116/13)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Zavvos i K. Simonsson, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciele: S. Chala i I. Pouli, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w wyznaczonym terminie wszelkich przepisów koniecznych w celu zastosowania się do dyrektywy 2000/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 listopada 2000 r. w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku — Oświadczenie Komisji (Dz.U. L 332, s. 81)
   Sentencja

               1)

               Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 5 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 dyrektywy 2000/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 listopada 2000 r. w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku, w zakresie w jakim nie utworzyła, nie zatwierdziła, ani nie wykonała planów odbioru i zagospodarowania odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007.


title: Sprawa T-255/14: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2014 r. – Aalto-korkeakoulusäätiö przeciwko OHIM (APPCAMPUS)

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/24

         Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2014 r. – Aalto-korkeakoulusäätiö przeciwko OHIM (APPCAMPUS)
   (Sprawa T-255/14)
   2014/C 235/33
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aalto-korkeakoulusäätiö (Helsinki, Finlandia) (przedstawiciel: adwokat C. Tomás Pedro)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 24 stycznia 2014 r. w sprawie R 713/2013-2 w zakresie, w jaskim potwierdzono w niej decyzję odmawiającą ochrony w Unii Europejskiej rejestracji międzynarodowej 1 1 34  485„APPCAMPUS” (słowny znak towarowy) w odniesieniu do oprogramowania komputerowego, magnetycznych nośników danych, płyt do nagrań, płyt kompaktowych, płyt DVD i innych cyfrowych nośników do nagrywania danych z klasy 9 i usług technicznych oraz dotyczących ich badań i projektowania, projektowania i rozwoju oprogramowania komputerowego z klasy 42;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 1 34  485 słownego znaku towarowego „APPCAMPUS” dla towarów i usług z klas 9, 35, 38, 41 i 42

      Decyzja eksperta: Stwierdzenie, że zgłoszony znak towarowy częściowo nie kwalifikuje się do rejestracji

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie zakwestionowanej decyzji

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) i b) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-366/11: Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2011 r. — Bial — Portela & Ca przeciwko OHIM — Isdin (ZEBEXIR)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/53

         Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2011 r. — Bial — Portela & Ca przeciwko OHIM — Isdin (ZEBEXIR)
   (Sprawa T-366/11)
   2011/C 269/118
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bial — Portela & Ca, SA (São Mamede do Coronado, Portugalia) (przedstawiciele: B. Braga da Cruz i J. M. Pimenta, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Isdin, SA (Barcelona, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 kwietnia 2011 r. w sprawie R 1212/2009-1;

               —

               nakazanie pozwanej dokonania odmowy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 6809008 „ZEBEXIR”; oraz

               —

               obciążenie Isdin, SA kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Isdin, SA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „ZEBEXIR”, dla towarów należących do klas 3 i 5 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6809008

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy „ZEBINIX” zarejestrowany pod nr 3424223 dla towarów i usług należących do klas 3, 5 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009, ze względu na błędną ocenę Izby Odwoławczej, że rozpatrywane znaki towarowe nie są łudząco podobne.


title: Sprawa C-546/03: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  23 lutego 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środki własne Wspólnot — Wspólnotowy Kodeks Celny — Procedury dotyczące poboru należności przywozowych lub wywozowych — Opóźnienie w przekazaniu środków własnych odpowiadających tym należnościom i brak zapłaty odsetek za zwłokę)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 lutego 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-546/03) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środki własne Wspólnot - Wspólnotowy Kodeks Celny - Procedury dotyczące poboru należności przywozowych lub wywozowych - Opóźnienie w przekazaniu środków własnych odpowiadających tym należnościom i brak zapłaty odsetek za zwłokę)
   (2006/C 131/13)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: M. Diaz-Llanos La Roche i G. Wilms]

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii [Przedstawiciel: M. Muñoz Pérez]

      Interwenienci: Królestwo Danii [Przedstawiciel: J. Molde], Republika Finlandii [Przedstawiciel: A. Guimaraes-Purokoski], Królestwo Szwecji [Przedstawiciel: K. Wistrand]
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Art. 220 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, str. 1) i art. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1854/89 z dnia 14 czerwca 1989 r. dotyczącego zaksięgowania i warunków zapłaty kwot należności przywozowych lub wywozowych wynikających z długu celnego (Dz.U. L 186, str. 1) — Opóźnienie w przekazaniu części środków własnych Wspólnot Europejskich w przypadku pokrycia należności celnych po zwolnieniu towarów — Odmowa zapłaty odsetek za zwłokę należnych wskutek opóźnienia w dokonaniu wpisu należności na rachunek Komisji
   Sentencja

               1)

                           a)

                           Naruszając terminy retrospektywnego zaksięgowania należności celnych ustanowione w art. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1854/89 z dnia 14 czerwca 1989 r. dotyczącego zaksięgowania i warunków zapłaty kwot należności przywozowych lub wywozowych wynikających z długu celnego i od dnia 1 stycznia 1994 r. ustanowione w art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, co spowodowało opóźnienie w udostępnieniu środków własnych oraz

                           b)

                           nie przekazując na rzecz Komisji Wspólnot Europejskich odsetek za to opóźnienie na podstawie art. 11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot i od dnia 31 maja 2000 r. na podstawie art. 11 rozporządzenia (EW, Euratom) nr 1150/2000 Rady z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot,

                     Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, ciążącym na nim na mocy tych przepisów.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Danii, Republika Finlandii i Królestwo Szwecji pokrywa ją własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 59 z 06.03.2004


title: Sprawa C-302/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — X przeciwko Minister van Financiën (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 43 WE — Pojazdy samochodowe — Użytkowanie na terytorium jednego z państw członkowskich silnikowego pojazdu osobowego zarejestrowanego w innym państwie członkowskim — Opodatkowanie tego pojazdu w pierwszym państwie członkowskim z tytułu rozpoczęcia jego użytkowania na krajowych drogach publicznych, a także w drugim państwie członkowskim z tytułu jego rejestracji — Pojazd użytkowany przez danego obywatela zarówno do celów prywatnych, jak i na potrzeby przejazdów z państwa członkowskiego pochodzenia do miejsca pracy położonego w pierwszym państwie członkowskim)

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — X przeciwko Minister van Financiën
   (Sprawa C-302/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 43 WE - Pojazdy samochodowe - Użytkowanie na terytorium jednego z państw członkowskich silnikowego pojazdu osobowego zarejestrowanego w innym państwie członkowskim - Opodatkowanie tego pojazdu w pierwszym państwie członkowskim z tytułu rozpoczęcia jego użytkowania na krajowych drogach publicznych, a także w drugim państwie członkowskim z tytułu jego rejestracji - Pojazd użytkowany przez danego obywatela zarówno do celów prywatnych, jak i na potrzeby przejazdów z państwa członkowskiego pochodzenia do miejsca pracy położonego w pierwszym państwie członkowskim)
   2014/C 39/09
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: X

      Strona pozwana: Minister van Financiën

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 21, 45, 49 i 56 TFUE — Uregulowanie krajowe nakładające podatek rejestracyjny z tytułu rozpoczęcia użytkowania pojazdu na krajowych drogach publicznych — Podatek należny od osoby zamieszkałej w dwóch państwach członkowskich, w tym w zainteresowanym państwie członkowskim, i użytkującej tam stale swój pojazd — Pojazd zarejestrowany w innym państwie członkowskim — Wykonywanie kompetencji podatkowych przez dwa państwa członkowskie

      Sentencja

   Artykuł 43 WE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego, które opodatkowuje rozpoczęcie użytkowania na krajowych drogach publicznych zarejestrowanego pojazdu samochodowego, który został już opodatkowany z tytułu jego rejestracji w innym państwie członkowskim, jeżeli pojazd ten jest zasadniczo przeznaczony do rzeczywistego stałego użytku w tych dwóch państwach członkowskich albo jest rzeczywiście użytkowany w ten sposób, o ile podatek ten nie ma charakteru dyskryminującego.

      (1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012.


title: Sprawa T-287/13: Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2013 r. — Husky CZ przeciwko OHIM — Husky of Tostock (HUSKY)

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/53

         Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2013 r. — Husky CZ przeciwko OHIM — Husky of Tostock (HUSKY)
   (Sprawa T-287/13)
   2013/C 207/87
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Husky CZ s.r.o. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat L. Lorenc)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Husky of Tostock Ltd (Woodbridge, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 marca 2013 r.;

               —

               obciążenie OHIM i Husky of Tostock Ltd kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: Słowny znak towarowy „HUSKY”, zarejestrowany dla towarów z klas 3, 9, 14, 16, 18 i 25 — wspólnotowy znak towarowy nr 152 546

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Husky of Tostock Ltd

      Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Częściowe stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady nr 207/2009


title: Sprawa T-277/14: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r. – Mabrouk przeciwko Radzie

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/34

         Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r. – Mabrouk przeciwko Radzie
   (Sprawa T-277/14)
   2014/C 194/44
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mohamed Marouen Ben Ali Bel Ben Mohamed Mabrouk (Kartagina, Tunezja) (przedstawiciele: adwokaci J. Farthouat, J. Mignard, N. Boulay i S. Crosby, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że strona skarżąca naruszyła art. 265 TFUE, nie podejmując działań na wniosek strony skarżącej z dnia 17 stycznia 2014 r., którego odbiór potwierdziła, o ujawnienie dowodów, na których oparła się, by zarządzić zamrożenie aktywów strony skarżącej w Unii Europejskiej; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut.
   Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana ma prawny obowiązek ujawnienia stronie skarżącej dowodów, na których oparła się, by zarządzić zamrożenie aktywów strony skarżącej, i że strona pozwana została formalnie wezwana do ujawnienia tych dowodów, a tym samym w pełni wezwana do działania. Nie podjęła działania ani w formie ujawnienia dowodów, ani w formie odmowy uczynienia tego, a tym samym naruszyła art. 265 TFUE.


title: Sprawa T-450/12: Wyrok Sądu z dnia 30 września 2015 r. – Anagnostakis/Komisja (Prawo instytucjonalne — Europejska inicjatywa obywatelska — Polityka gospodarcza i pieniężna — Niespłacenie długu publicznego — Usankcjonowanie zasady „stanu wyższej konieczności” — Odmowa rejestracji — Uprawnienia Komisji — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/27

         Wyrok Sądu z dnia 30 września 2015 r. – Anagnostakis/Komisja
   (Sprawa T-450/12) (1)

   ((Prawo instytucjonalne - Europejska inicjatywa obywatelska - Polityka gospodarcza i pieniężna - Niespłacenie długu publicznego - Usankcjonowanie zasady „stanu wyższej konieczności” - Odmowa rejestracji - Uprawnienia Komisji - Obowiązek uzasadnienia))
   (2015/C 389/27)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Alexios Anagnostakis (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: A. Anagnostakis, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Krämer i M. Konstantinidis, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2012) 6289 final z dnia 6 września 2012 r. w sprawie odrzucenia wniosku o rejestrację europejskiej inicjatywy obywatelskiej „Milion podpisów dla solidarnej Europy” przedłożonej Komisji w dniu 13 lipca 2012 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Alexios Anagnostakis zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 399 z 22.12.2012.


title: Sprawa T-399/04: Skarga wniesiona w dniu 7 października 2004 r. przez Scandlines Sverige AB przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/40

         Skarga wniesiona w dniu 7 października 2004 r. przez Scandlines Sverige AB przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-399/04)
   (2005/C 6/78)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 7 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Scandlines Sverige AB z siedzibą w Helsingborgu, Szwecja, reprezentowanej przez C. Vajdę QC oraz R. Azeliusa i K. Azeliusa, adwokatów, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 23 lipca 2004 r. oddalającej skargę skarżącej z dnia 2 lipca 1997 r;

               —

               przekazanie sprawy Komisji do ponownego rozpoznania w świetle treści orzeczenia Sądu;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą niezależnie od wyniku postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca jest szwedzką spółką, której głównym przedmiotem działalności jest świadczenie usług jako agent portowy dla przewoźnika promowego. Skarżąca wniosła do Komisji skargę przeciwko Helsingborgs Hamn AB (HHAB), spółce zajmującej się prowadzeniem portu w Helsingborgu w Szwecji i ustalaniem wysokości opłat portowych. Skarżąca twierdziła, że HHAB nałożyła na nią obowiązek uiszczenia nadmiernych opłat portowych, nadużywając w ten sposób pozycji dominującej z naruszeniem art. 82 WE. Zaskarżoną decyzją Komisja oddaliła wymienioną wyżej skargę.
   W uzasadnieniu swojej skargi skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie uznała, iż opłaty portowe pobierane od przewoźników promowych nie były nadmierne. Zdaniem skarżącej analiza kosztów i cen dokonana przez Komisję wykazała, że w ramach swojej działalności związanej z promami HHAB osiągała zyski przekraczające 100 % środków pieniężnych, które zostały zainwestowane w tę działalność. Skarżąca twierdzi, że tego rodzaju zyski nie mogą być uzyskane na rynku rządzącym się zasadami konkurencji i w związku z powyższym są one nadmierne, niesłuszne oraz stanowią nadużycie. Skarżąca twierdzi, że odrzucając powyższe rozumowanie Komisja w nieprawidłowy sposób zastosowała określenie „wartości ekonomicznej” oraz nie zastosowała zasady proporcjonalności lub prawidłowego ciężaru dowodu. Stwierdza również, że Komisja niesłusznie odrzuciła porównanie pomiędzy cenami stosowanymi wobec przewoźników promowych a cenami stosowanymi wobec przewoźników cargo, jak również porównanie pomiędzy cenami stosowanymi w Helsingborgu a cenami stosowanymi w Elsinore znajdującym się na przeciwległym krańcu tej samej trasy. Skarżąca podważa również ustalenie Komisji jakoby nie doszło do dyskryminacji cenowej przewoźników promowych w stosunku do przewoźników cargo w rozumieniu art. 82 WE. Zdaniem skarżącej Komisja niesłusznie uznała, że usługi świadczone przez HHAB dla tych dwóch gałęzi transportu nie są równoważne i że nie doszło do stworzenia przewoźnikom promowym niekorzystnych warunków konkurencji.
   Ponadto, skarżąca twierdzi, że uzasadnienie sporządzone przez Komisję jest nieprawidłowe, nieadekwatne i wewnętrznie sprzeczne i że z tych względów narusza art. 253 WE. Wskazuje również na naruszenie w stosunku do niej prawa do bycia wysłuchanym zagwarantowanego w treści art. 6 rozporządzenia 2842/98 oraz stwierdza, że Komisja nie przeprowadziła stosownej kontroli w rozsądnym terminie, czym dopuściła się naruszenia art. 10 WE, art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka oraz zasady, zgodnie z którą Komisja powinna przeprowadzać działania w rozsądnym terminie.


title: Sprawa T-668/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 19 września 2016 r. przez HL od wyroku wydanego w dniu 20 lipca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-112/15, HL/Komisja

text:
               28.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 441/22

      Odwołanie wniesione w dniu 19 września 2016 r. przez HL od wyroku wydanego w dniu 20 lipca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-112/15, HL/Komisja
      (Sprawa T-668/16 P)
      (2016/C 441/26)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: HL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat R. Rata)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania

      Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 20 lipca 2016 r. w sprawie F-112/15;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego Komisji Europejskiej z dnia 14 listopada 2014 r., wydanej w formie Informacji Administracyjnych nr 41-2014, ustanawiającej listę urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu (2014) w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego nie zostało na niej ujęte;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej jej własnymi kosztami oraz kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszących odwołanie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa przy oddaleniu pierwszego zarzutu skarżącego jako niezasadnego. Wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd do spraw Służby Publicznej popełnił cztery zasadnicze naruszenia prawa w odniesieniu do pierwszego zarzutu:

                              —

                              po pierwsze, wbrew obowiązującemu orzecznictwu, Sąd ten ustalił, że nie ma potrzeby badania zgodności z prawem czynności organu powołującego, jeżeli organ powołujący twierdzi, że wypełnił swoje prawne obowiązki i zobowiązania;

                              —

                              po drugie, Sąd ten naruszył prawo poprzez niedopuszczenie jako dowodu sprawozdania wspólnego komitetu monitorującego i poprzez rzeczywiste nieuwzględnienie wykazanego braku porównywalności źródeł informacji, z których korzystał organ powołujący;

                              —

                              po trzecie, Sąd ten naruszył prawo poprzez pominięcie – bez uzasadnienia – istnienia argumentu i dowodu przedstawionych przez skarżących w odniesieniu do matematycznej oceny metodologii organu powołującego polegającej na literalnym ocenianiu, jak również całej drugiej części pierwszego zarzutu skarżących;

                              —

                              po czwarte, Sąd ten naruszył prawo poprzez przyjęcie domniemania, że brak rzeczywistego porównania osiągnięć nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie awansu.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia przez Sąd prawa w odniesieniu do drugiego zarzutu skargi:

                              —

                              po pierwsze, poprzez arbitralne ograniczenie zakresu i możliwości stosowania art. 25 regulaminu pracowniczego, jak również praw podstawowych wnoszącego odwołanie na gruncie prawa Unii w sposób niezgodny z zamiarem ustawodawcy Unii;

                              —

                              po drugie, poprzez oddalenie drugiego zarzutu skargi jako niezasadnego na oczywiście błędnych podstawach.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący braku przeprowadzenia bezstronnej i skutecznej kontroli sądowej, co doprowadziło do naruszenia prawa wnoszącego odwołanie do skutecznego środka prawnego; wnoszący odwołanie podnosi, że:

                              —

                              po pierwsze, sędzia sprawozdawca, wykazując subiektywną stronniczość, zawarł stwierdzenia oceniające w sprawozdaniu przygotowawczym na rozprawę, które przesądziło o rozstrzygnięciu w kwestii zarzutów wnoszącego odwołanie;

                              —

                              po drugie, prezes tego Sądu nie zdecydował o wyłączeniu sędziego i przekazaniu sprawy innej izbie, przyznając jednak, że kwestionowane stwierdzenia oceniające zostały skopiowane i wklejone oraz że pochodziły z innej sprawy, dotyczącej innych skarżących;

                              —

                              po trzecie, Sąd wybiórczo pominął i oddalił kluczowe argumenty i dowód, bez rozważenia lub zbadania. Podsumowując, wnoszący odwołanie uważa, że jego prawo do skutecznego środka prawnego zostało przez Sąd naruszone, gdyż nie przeprowadził on bezstronnej i skutecznej kontroli sądowej.


title: Sprawa F-131/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 marca 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Artykuł 34 ust. 1 i 6 regulaminu postępowania — Skarga wniesiona faksem w terminie do wniesienia skargi — Odręczny podpis adwokata różny od podpisu umieszczonego na przesłanym pocztą oryginale — Przekroczenie terminu do wniesienia skargi — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/35

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 marca 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-131/12)
   (Służba publiczna - Artykuł 34 ust. 1 i 6 regulaminu postępowania - Skarga wniesiona faksem w terminie do wniesienia skargi - Odręczny podpis adwokata różny od podpisu umieszczonego na przesłanym pocztą oryginale - Przekroczenie terminu do wniesienia skargi - Oczywista niedopuszczalność)
   2013/C 147/68
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności odmowy wypłaty odszkodowania z tytułu szkody, jaką skarżący poniósł w związku z przeniesieniem w stan spoczynku oraz wniosek o odszkodowanie.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               L. Marcuccio pokrywa własne koszty.


title: Sprawa T-292/08: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2010 r. — Inditex przeciwko OHIM — Marín Díaz de Cerio (OFTEN) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego OFTEN — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy OLTEN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Podobieństwo towarów — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009) — Przedmiot sporu przed izbą odwoławczą — Artykuły 61 i 62 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 63 i 64 rozporządzenia nr 207/2009))

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/27

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2010 r. — Inditex przeciwko OHIM — Marín Díaz de Cerio (OFTEN)
   (Sprawa T-292/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego OFTEN - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy OLTEN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Podobieństwo towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009) - Przedmiot sporu przed izbą odwoławczą - Artykuły 61 i 62 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 63 i 64 rozporządzenia nr 207/2009))
   2010/C 301/44
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Industria de Diseño Textil (Inditex), SA (Arteixo, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Armijo Chávarri i A. Castán Pérez-Gómez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: O. Mondéjar Fortuno, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również: Fernando Marín Díaz de Cerio (Logroño, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 kwietnia 2008 r. (sprawa R 484/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Robertem Fernandem Marínem Díazem de Ceriem a Industria de Diseño Textil (Inditex), SA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               2)

               Industria de Diseño Textil (Inditex), SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 236 z 13.9.2008.


title: Sprawa C-540/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 4 grudnia 2008 r. — Mediaprint Zeitungs- und Zeitschriftenverlag GmbH & Co. KG przeciwko Österreich -Zeitungsverlag GmbH

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 4 grudnia 2008 r. — Mediaprint Zeitungs- und Zeitschriftenverlag GmbH & Co. KG przeciwko „Österreich”-Zeitungsverlag GmbH
   (Sprawa C-540/08)
   (2009/C 69/33)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberster Gerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mediaprint Zeitungs- und Zeitschriftenverlag GmbH & Co. KG

      Strona pozwana:„Österreich”-Zeitungsverlag GmbH
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 5 dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (1) lub inne przepisy tej dyrektywy stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym zapowiadanie, oferowanie lub przyznawanie nieodpłatnych dodatków do druków periodycznych, jak również zapowiadanie nieodpłatnych dodatków do innych towarów lub usług, z zastrzeżeniem wymienionych enumeratywnie wyjątków, jest niedozwolone bez konieczności sprawdzania w indywidualnym przypadku wprowadzającego w błąd, agresywnego lub w inny sposób nieuczciwego charakteru praktyki handlowej, również wtedy gdy uregulowanie to służy nie tylko ochronie konsumentów, lecz także innym celom, które nie są objęte przedmiotowym zakresem zastosowania tej dyrektywy, przykładowo utrzymaniu pluralizmu mediów lub ochronie słabszych konkurentów?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1:
               Czy umożliwienie udziału w grze związane z zakupem gazety stanowi nieuczciwą praktykę w rozumieniu art. 5 ust. 2 dyrektywy z samego tego powodu, że przynajmniej dla części zainteresowanego kręgu odbiorców ta możliwość udziału stanowi wprawdzie nie jedyny, ale decydujący powód zakupu gazety?

      (1)  Dz.U. L 149, s. 22.


title: Sprawa C-311/07: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 17 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 89/105 WE — Włączenie produktów leczniczych przeznaczonych do użytku przez człowieka w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych — Wykaz produktów leczniczych objętych krajowym systemem ubezpieczeń zdrowotnych ustanawiający trzy kategorie produktów różniących się w zakresie warunków refundacji — Termin wydania decyzji w sprawie umieszczenia produktu leczniczego kategoriach wykazu umożliwiających najkorzystniejsze warunki refundacji)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/16

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 17 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-311/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 89/105 WE - Włączenie produktów leczniczych przeznaczonych do użytku przez człowieka w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych - Wykaz produktów leczniczych objętych krajowym systemem ubezpieczeń zdrowotnych ustanawiający trzy kategorie produktów różniących się w zakresie warunków refundacji - Termin wydania decyzji w sprawie umieszczenia produktu leczniczego kategoriach wykazu umożliwiających najkorzystniejsze warunki refundacji)
   (2008/C 223/25)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Stromsky i B. Schima, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republice Austrii (przedstawiciel: C. Pesendorfer, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 6 pkt 1 dyrektywy Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych (Dz.U. 1989 L 40, str. 8) — Uregulowanie krajowe w dziedzinie zabezpieczeń społecznych ustanawiające wykaz produktów leczniczych objętych krajowym systemem ubezpieczeń zdrowotnych, zgodnie z którym utworzone zostają trzy kategorie produktów różniących się w zakresie warunków refundacji — Brak ustanowienia zgodnego z art. 6 pkt 1 dyrektywy 89/105/EWG terminu wydania decyzji w sprawie umieszczenia produktu leczniczego w najkorzystniejszych kategoriach
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając żadnego zgodnego z art. 6 pkt 1 dyrektywy Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych terminu wydania decyzji w sprawach wniosków o umieszczenie produktów leczniczych w żółtym bądź zielonym obszarze wykazu refundowanych produktów leczniczych przewidzianego ustawie o powszechnym zabezpieczeniu społecznym (Allgemeines Sozialversicherungsgesetz) zmienionej ustawą z 2003 r. o zmianie ustawy o zabezpieczeniu społecznym, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tego przepisu.

               2)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa T-369/08: Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2010 r. — EWRIA i in. przeciwko Komisji (Dumping — Przywóz lin żelaznych i stalowych pochodzących z Chin, Indii, Afryki Południowej, Ukrainy i Rosji — Odmowa przeprowadzenia częściowego przeglądu okresowego nałożonych ceł antydumpingowych)

text:
               5.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/10

         Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2010 r. — EWRIA i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-369/08) (1)

   (Dumping - Przywóz lin żelaznych i stalowych pochodzących z Chin, Indii, Afryki Południowej, Ukrainy i Rosji - Odmowa przeprowadzenia częściowego przeglądu okresowego nałożonych ceł antydumpingowych)
   2011/C 38/15
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strony skarżące: European Wire Rope Importers Association (EWRIA) (Hemer, Niemcy); Câbleries namuroises SA (Namur, Belgia); Ropenhagen A/S (Vallensbaek Strand, Dania); ESH Eisen- und Stahlhandelsgesellschaft mbH (Kaarst, Niemcy); Heko Industrieerzeugnisse (Hemer); Interkabel Internationale Seil- und Kabel-Handels GmbH (Solms, Niemcy); Jose Casañ Colomar, SA (Walencja, Hiszpania); oraz Denwire Ltd (Dudley, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: T. Lieber, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Clyne i H. van Vliet, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 4 lipca 2008 r., którą oddaliła ona wniosek skarżących o wszczęcie częściowego przeglądu okresowego środków antydumpingowych mających zastosowanie do przywozów lin żelaznych i stalowych.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               European Wire Rope Importers Association (EWRIA), Câbleries namuroises SA, Ropenhagen A/S, ESH Eisen- und Stahlhandelsgesellschaft mbH, Heko Industrieerzeugnisse GmbH, Interkabel Internationale Seil- und Kabel-Handels GmbH, Jose Casañ Colomar SA i Denwire Ltd zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.


title: Sprawa C-126/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 8 marca 2012 r. — Edgar Brück przeciwko Agentur für Arbeit Villingen-Schwenningen — Familienkasse

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 8 marca 2012 r. — Edgar Brück przeciwko Agentur für Arbeit Villingen-Schwenningen — Familienkasse
   (Sprawa C-126/12)
   2012/C 184/03
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Edgar Brück

      Strona pozwana: Agentur für Arbeit Villingen-Schwenningen — Familienkasse

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 13 ust. 1 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71 (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wypłaceniu przez państwo członkowskie miejsca zamieszkania kwoty różnicy między świadczeniami rodzinnymi w przypadkach, w których osoba uprawniona do zasiłku rodzinnego — podobnie jak drugi rodzic — jest zatrudniona w Szwajcarii jako pracownik transgraniczny i tam otrzymuje na rzecz swoich dzieci mieszkających w państwie członkowskim miejsca zamieszkania świadczenia rodzinne, które są mniejsze niż zasiłek rodzinny przewidziany w państwie członkowskim zamieszkania?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, Dz.U. L 149, s. 2 (polskie wydanie specjalne: Rozdział 05 Tom 01 s. 35–82), w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., Dz.U. L 28, s. 1, zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 647/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r., Dz.U. L 117, s. 1.


title: Sprawa C-180/14: Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/19

         Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-180/14)
   2014/C 184/23
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Patakia i M. van Beek)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie przewidując lub nie stosując maksymalnego tygodniowego wymiaru czasu pracy nieprzekraczającego 48 godzin i nie zapewniając minimalnych okresów dobowego i tygodniowego odpoczynku ani wyrównawczego okresu odpoczynku następującego natychmiast po czasie pracy, który podlega wyrównaniu, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na podstawie art. 3, 5 i 6 dyrektywy 2003/88/WE (1);

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Dyrektywa 2003/88 ustala wspólne minimalne normy w zakresie organizacji czasu pracy w celu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników, przewidując maksymalny limit przeciętnego tygodniowego wymiaru czasu pracy (art. 6) oraz minimalne okresy dobowego i tygodniowego odpoczynku (art. 3, 5 i 6 tej dyrektywy).

               2.

               Grecja przetransponowała dyrektywę do prawa krajowego także w odniesieniu do lekarzy zatrudnionych w publicznej służbie zdrowia dekretem prezydenta republiki nr 88/1999. Jeśli chodzi o kształcących się lekarzy, Grecja przetransponowała następnie wspomnianą dyrektywę dekretem prezydenta republiki nr 76/2005.

               3.

               Niemniej w późniejszym czasie Grecja wydała szereg środków ustawodawczych, które zawiesiły stosowanie przepisów transponujących w stosunku do lekarzy zatrudnionych i lekarzy kształcących się w publicznej służbie zdrowia.

               4.

               Ponadto ze skarg złożonych do Komisji przez dziesięć różnych stowarzyszeń lekarzy greckich wynika, że na podstawie uregulowań krajowych, ale także w praktyce pracownicy ci byli zobowiązani pracować przeciętnie od 60 do 72 godzin tygodniowo (lekarze zatrudnieni) oraz od 71 do 93 godzin (lekarze kształcący się). Ponadto byli oni systematycznie zobowiązani pracować nieprzerwanie aż do 32 godzin w miejscu pracy.

               5.

               Następnie zawarty został układ zbiorowy pracy i uchwalone zostały ustawy nr 37542009 i nr 3868/2010, które przejmują przepisy wspomnianego układu zbiorowego. Ustawa krajowa nadal nie określała faktycznego limitu maksymalnego wymiaru czasu pracy, podczas którego wspomniani pracownicy mogą zostać zobowiązani do świadczenia pracy, gdyż poza zwykłą służbą przewiduje ona, iż „lekarze szpitalni w krajowym systemie służby zdrowia i lekarze uniwersyteccy oraz lekarze kształcący się w zakresie specjalizacji pełnią dyżury niezbędne do prawidłowego funkcjonowania szpitali i ośrodków zdrowia”.

               6.

               Co więcej, aby owe przepisy znajdowały zastosowanie także w praktyce, nie zapewniono minimalnych okresów dobowego i tygodniowego odpoczynku, ponieważ z jednej strony wszelkie rodzaje dyżurów nie są uznawane za czas pracy, a z drugiej strony nie ustalono wyrównawczych okresów odpoczynku przysługujących natychmiast po dodatkowym czasie pracy podlegającym wyrównaniu.

               7.

               Ustawowa regulacja i praktyka, o których mowa powyżej, odbiegają znacznie od minimalnych wymogów ustalonych w dyrektywie i stanowią naruszenie art. 3, 5 i 6 dyrektywy 2003/88.

      (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299, s. 9–19).


title: Sprawa C-559/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 26 listopada 2008 r. w sprawie T-100/06 Deepak Rajani (Dear!Net Online) przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 9 lutego 2009 r. przez Deepaka Rajaniego (Dear!Net Online)

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/10

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 26 listopada 2008 r. w sprawie T-100/06 Deepak Rajani (Dear!Net Online) przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 9 lutego 2009 r. przez Deepaka Rajaniego (Dear!Net Online)
   (Sprawa C-559/08 P)
   (2009/C 82/19)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Deepak Rajani (Dear!Net Online) (przedstawiciel: A. Kockläuner, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Artoz-Papier AG
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 listopada 2008 r. w sprawie T-l00/06;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku na następujących podstawach:

               —

               Sąd Pierwszej Instancji, oddalając pierwszy z zarzutów, dokonał niewłaściwej wykładani art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (rozporządzenia nr 40/94) w związku z art. 4 ust. 1 porozumienia madryckiego;

               —

               Sąd Pierwszej Instancji, oddalając pierwszy z zarzutów, naruszył art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana) oraz art. 6 w związku z art. 14 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC);

               —

               Sąd Pierwszej Instancji, oddalając pierwszy z zarzutów, naruszył art. 10 dyrektywy 89/104 (WE) (1) w związku z art. 1 dyrektywy 89/104 (WE);

               —

               Sąd Pierwszej Instancji, oddalając drugi z zarzutów, naruszył art. 79 rozporządzenia nr 40/94 poprzez nieuwzględnienie, że wnoszący sprzeciw działał w złej wierze;

               —

               Sąd Pierwszej Instancji, oddalając drugi z zarzutów, mylnie uznał, że rozpatrywane znaki towarowe są łudząco podobne, i tym samym naruszył art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94;

               —

               Sąd Pierwszej Instancji, oddalając drugi z zarzutów, naruszył art. 135 § 4 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji poprzez nieuwzględnienie środków dowodowych w postaci załączników do wniesionej przed ten sąd skargi;

               —

               Sąd Pierwszej Instancji, oddalając drugi z zarzutów, naruszył art. 49 i 50 w związku z art. 220 Traktatu o Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana);

               —

               Sąd Pierwszej Instancji, oddalając drugi z zarzutów, nie uwzględnił faktu, że OHIM nadużył swoich uprawnień.

      (1)  Pierwsza dyrektywa Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 40, s. 1).


title: Sprawa T-164/13: Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2013 r. — Sun Capital Partners przeciwko OHIM — Sun Capital Partners (SUN CAPITAL)

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/26

         Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2013 r. — Sun Capital Partners przeciwko OHIM — Sun Capital Partners (SUN CAPITAL)
   (Sprawa T-164/13)
   2013/C 147/47
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sun Capital Partners, Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: P.A. Dubois, solicitor, D. Alexander, QC, i F. Clark, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Sun Capital Partners Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie zaskarżonej decyzji Izby Odwoławczej; lub

               —

               przekazanie sprawy Izbie Odwoławczej celem ponownego rozpatrzenia;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą;

               —

               obciążenie Sun Capital Partners Ltd, w przypadku wstąpienia przez nią do postępowania w charakterze interwenienta, kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Słowny znak towarowy „SUN CAPITAL” — wspólnotowy znak towarowy nr 2 942 654

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Sun Capital Partners Ltd

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Podstawy unieważnienia wskazane w art. 53 ust. 1 i art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Unieważnienie zakwestionowanego wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 53 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 207/2009


title: Sprawa C-204/11 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 lipca 2013 r. — Fédération internationale de football association (FIFA) przeciwko Komisji Europejskiej, Królestwu Belgii, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Odwołanie — Telewizyjna działalność nadawcza — Dyrektywa 89/552/EWG — Artykuł 3a — Przepisy wydane przez Królestwo Belgii w odniesieniu do wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa tego państwa członkowskiego — Mistrzostwa świata w piłce nożnej — Decyzja Komisji stwierdzająca zgodność środków z prawem Unii — Uzasadnienie — Artykuły 43 WE i 49 WE — Prawo własności)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 lipca 2013 r. — Fédération internationale de football association (FIFA) przeciwko Komisji Europejskiej, Królestwu Belgii, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-204/11 P) (1)

   (Odwołanie - Telewizyjna działalność nadawcza - Dyrektywa 89/552/EWG - Artykuł 3a - Przepisy wydane przez Królestwo Belgii w odniesieniu do wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa tego państwa członkowskiego - Mistrzostwa świata w piłce nożnej - Decyzja Komisji stwierdzająca zgodność środków z prawem Unii - Uzasadnienie - Artykuły 43 WE i 49 WE - Prawo własności)
   2013/C 260/04
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Fédération internationale de football association (FIFA) (przedstawiciele: A. Barav i D. Reymond, avocats)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Montaguti i N. Yerrell, pełnomocnicy, wspierani przez M. Gray’a, barrister), Królestwo Belgii (przedstawiciele: C. Pochet i M. J.C. Halleux, pełnomocnicy, wspierani przez A. Joachimowicza i J. Stuycka, advocaten), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: S. Ossowski i J. Beeko, pełnomocnicy, wspierani przez T. de la Mara, QC)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 17 lutego 2011 r. w sprawie T-385/07 Fédération Internationale de Footbal Association (FIFA) przeciwko Komisji oddalającego skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2007/479/WE z dnia 25 czerwca 2007 r. uznającej za zgodne z prawem wspólnotowym środki przyjęte przez Belgię na mocy art. 3a ust. 1 dyrektywy Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz. U. L 180, s. 24)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Fédération internationale de football association (FIFA) zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 232 z 6.8.2011.


title: Sprawa C-106/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  8 czerwca 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — L.u.P. GmbH przeciwko Finanzamt Bochum — Mitte (Szósta dyrektywa VAT — Zwolnienia z opodatkowania — Artykuł 13 część A ust. 1 lit. b) i c) oraz ust. 2 lit. a) — Świadczenie opieki medycznej przez podmioty inne niż podmioty prawa publicznego — Świadczenie opieki medycznej przy wykonywaniu zawodu medycznego — Wykonywanie analiz laboratoryjnych przez laboratorium będące podmiotem prawa prywatnego, poza placówką medyczną, zgodnie z zaleceniem lekarza ogólnego — Warunki zwolnienia z opodatkowania — Swoboda uznania państw członkowskich — Granice)

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 czerwca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — L.u.P. GmbH przeciwko Finanzamt Bochum — Mitte
   (Sprawa C-106/05) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Zwolnienia z opodatkowania - Artykuł 13 część A ust. 1 lit. b) i c) oraz ust. 2 lit. a) - Świadczenie opieki medycznej przez podmioty inne niż podmioty prawa publicznego - Świadczenie opieki medycznej przy wykonywaniu zawodu medycznego - Wykonywanie analiz laboratoryjnych przez laboratorium będące podmiotem prawa prywatnego, poza placówką medyczną, zgodnie z zaleceniem lekarza ogólnego - Warunki zwolnienia z opodatkowania - Swoboda uznania państw członkowskich - Granice)
   (2006/C 178/11)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: L.u.P. GmbH

      Strona pozwana: Finanzamt Bochum-Mitte
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 13 część A ust. 1 lit. b) i ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG: szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — Wspólny system podatku od wartości dodanej: jednolita podstawa wymiaru opodatkowania (Dz.U. L 145, str. 1) — Zwolnienia z opodatkowania — Działalność ściśle związana z opieką szpitalną bądź medyczną — Wykonywanie analiz laboratoryjnych przez laboratorium na zalecenie lekarzy
   Sentencja

               PL Artykuł 13 część A ust. 1 lit. b) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, należy interpretować w ten sposób, że analizy laboratoryjne, których celem jest poddanie pacjentów obserwacji i badaniom zapobiegawczym, a które, tak jak te będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, są wykonywane przez laboratoria będące podmiotami prawa prywatnego, poza placówką medyczną, na zalecenie lekarzy ogólnych, mogą podlegać przewidzianemu w tym przepisie zwolnieniu z opodatkowania jako opieka medyczna sprawowana przez inną placówkę będącą podmiotem prawa prywatnego, która jest oficjalnie uznana w rozumieniu tego przepisu.

               Artykuł 13 część A ust. 1 lit. b) i ust. 2 lit. a) omawianej dyrektywy nie sprzeciwia się temu, aby ustawodawstwo krajowe uzależniało zwolnienie z opodatkowania takich analiz laboratoryjnych od spełnienia warunków, które po pierwsze, nie mają zastosowania w przypadku zwolnienia z opodatkowania opieki sprawowanej przez lekarzy ogólnych, którzy zalecili ich wykonanie, oraz po drugie, różnią się od warunków stosowanych w przypadku działalności ściśle związanej z opieką medyczną w rozumieniu pierwszego z tych przepisów.

               Artykuł 13 część A ust. 1 lit. b) tej samej dyrektywy sprzeciwia się temu, aby ustawodawstwo krajowe uzależniało zwolnienie z opodatkowania analiz laboratoryjnych wykonywanych przez laboratorium będące podmiotem prawa prywatnego, poza placówką medyczną, od spełnienia warunku, aby były one wykonywane pod kontrolą lekarską. Natomiast przepis ten nie sprzeciwia się temu, aby to samo ustawodawstwo uzależniało zwolnienie z opodatkowania tych właśnie analiz od spełnienia warunku, że co najmniej 40 % z nich będzie wykonywane na rzecz osób ubezpieczonych w instytucji ubezpieczeń społecznych.

      (1)  Dz.U. C 115 z 14.5.2005.


title: Sprawa C-22/09: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 29 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Polityka energetyczna — Ekonomia energii — Dyrektywa 2002/91/WE — Charakterystyka energetyczna budynków — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/15

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 29 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-22/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Polityka energetyczna - Ekonomia energii - Dyrektywa 2002/91/WE - Charakterystyka energetyczna budynków - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   2010/C 63/23
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Schima i L. de Schietere de Lophem, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: C. Schiltz, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia lub powiadomienia w przewidzianym terminie o przepisach niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków (Dz.U. L 1, s. 65)

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w przewidzianym terminie wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 15 ust. 1 tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 4.4.2009.


title: Sprawa C-289/08: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 96/82/WE — Artykuł 11 ust. 1 lit. c) — Niesporządzenie zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/12

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-289/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 96/82/WE - Artykuł 11 ust. 1 lit. c) - Niesporządzenie zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   2009/C 113/23
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Rozet i A. Sipos, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (Przedstawiciel: C. Schiltz, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niesporządzenie zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych dotyczących środków, które należy podjąć poza obrębem zakładów na podstawie art. 9 dyrektywy Rady 96/82/WE, z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi (Dz.U. L 10, s. 13).

      Sentencja

               1)

               Nie zapewniając w wyznaczonym terminie sporządzenia zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego dla wszystkich zakładów, do których odnosi się art. 9 dyrektywy Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi, zmienionej dyrektywą 2003/105/WE Parlamentu europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2003 r., Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 11 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa C-319/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Thüringer Oberlandesgericht (Niemcy) w dniu 11 czerwca 2013 r. — Udo Rätzke przeciwko S+K Handels GmbH

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Thüringer Oberlandesgericht (Niemcy) w dniu 11 czerwca 2013 r. — Udo Rätzke przeciwko S+K Handels GmbH
   (Sprawa C-319/13)
   2013/C 260/38
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Thüringer Oberlandesgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Udo Rätzke

      Strona pozwana: S+K Handels GmbH

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 4a) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1062/2010 z dnia 28 września 2010 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE w odniesieniu do etykiet efektywności energetycznej dla telewizorów (1) należy interpretować w ten sposób, że
   dystrybutorzy mają jedynie wówczas obowiązek opatrzenia telewizorów etykietą (od dnia 30.11.2011 r.), gdy owe telewizory zostały na podstawie art. 3 ust. 1 a) wskazanego rozporządzenia (od dnia 30.11.2011 r.) już dostarczone przez dostawców z odpowiednią etykietą,
   czy też dystrybutorzy mają obowiązek umieszczenia etykiety (od dnia 30.11.2011 r.) również w przypadku telewizorów, które zostały dostarczone przez dostawców przed dniem 30.11.2011 r. bez odpowiednich etykiet, w związku z czym dystrybutor jest zobowiązany (w odpowiednim czasie, następczo) do zamówienia etykiet dla tego rodzajów telewizorów?

      (1)  Dz.U. L 314, s. 64.


title: Sprawa C-566/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 września 2010 r. w sprawach połączonych T-166/07 i T-285/07 Republika Włoska przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 2 grudnia 2010 r. przez Republikę Włoską

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/21

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 września 2010 r. w sprawach połączonych T-166/07 i T-285/07 Republika Włoska przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 2 grudnia 2010 r. przez Republikę Włoską
   (Sprawa C-566/10 P)
   2011/C 63/38
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, P. Gentili, avvocato dello Stato)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Litewska, Republika Grecka

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               Uchylenie, na podstawie art. 56, 58 i 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 września 2010 r. w sprawach połączonych T-166/07 i T-285/07, wydanego w przedmiocie skarg Republiki Włoskiej o stwierdzenie nieważności:

                           1)

                           ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/94/07 mającym na celu utworzenie rezerwy kadrowej 125 administratorów (AD5) w dziedzinie informacji, komunikacji i mediów;

                           2)

                           ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AST/37/07 mającym na celu utworzenie rezerwy kadrowej 110 asystentów (AST 3) w dziedzinie komunikacji i informacji;
                           obu ogłoszonych w wersjach językowych: angielskiej, francuskiej i niemieckiej Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich z dnia 28 lutego 2007 r., nr C 45A;

                           3)

                           ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/95/07 mającym na celu utworzenie rezerwy kadrowej 20 administratorów (AD5) w dziedzinie informacji (biblioteka/dokumentacja);
                           ogłoszonego jedynie w wersjach językowych: angielskiej, francuskiej i niemieckiej Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich z dnia 8 maja 2007 r., nr C 103,

               —

               wydanie rozstrzygnięcia w sprawie poprzez stwierdzenie nieważności ww. ogłoszeń o konkursach,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania wnosząca je podnosi siedem zarzutów.
   W pierwszym zarzucie utrzymuje, że zaskarżony wyrok narusza system właściwości w zakresie ustalenia systemu językowego wynikającego z przepisów art. 342 TFUE w związku z art. 6 rozporządzenia Rady nr 1 określającego system językowy (1). W art. 6 rozporządzenia nr 1/58 Rada przyznała instytucjom kompetencje w zakresie ustalenia w ich wewnętrznych regulaminach postępowania sposobu stosowania systemu językowego. Jednakże Sąd stwierdził z naruszeniem prawa, że Komisja może określać pewne aspekty swego własnego systemu językowego nawet w odniesieniu do zwykłych ogłoszeń o konkursach.
   Drugi zarzut jest skierowany przeciwko argumentacji, jaką Sąd oddalił zarzut naruszenia art. 1, 4, 5 rozporządzenia nr 1/58. Wnosząca odwołanie kwestionuje pod różnymi względami tezy, jakoby ogłoszenia o konkursach nie stanowiły dokumentów powszechnie obowiązujących w rozumieniu art. 4, a tym samym nie podlegały ogólnym zasadom określania systemu językowego, ustalonym w tym rozporządzeniu. Tezy Sądu są, jej zdaniem, pośrednio podważone pewnymi rozwiązaniami zawartymi w regulaminie pracowniczym urzędników.
   W trzecim zarzucie odwołania wnosząca je kwestionuje część zaskarżonego wyroku, w której Sąd, w odniesieniu do pełnej publikacji rozpatrywanych ogłoszeń o konkursach jedynie w trzech językach, nie dopatrzył się naruszenia zasady niedyskryminacji ustanowionej w art. 12 WE (obecnie art. 18 TFUE) ani zasady wielojęzykowości w rozumieniu art. 22 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 6 ust. 3 UE, art. 5 rozporządzenia nr 1/58 czy art. 1 ust. 2 i 3 załącznika III do regulaminu pracowniczego urzędników. Zdaniem wnoszącej odwołanie, późniejsza publikacja we wszystkich językach streszczonych ogłoszeń, odsyłających do pełnej publikacji ogłoszeń o konkursach w językach francuskim, niemieckim i angielskim nie mogła zaradzić dyskryminacji kandydatów, których językiem ojczystym były języki inne od wspomnianych, w przeciwieństwie do tego, co utrzymuje Sąd. Uwzględniając fakt tych późniejszych publikacji, Sąd naruszył przede wszystkim art. 263 TFUE, ponieważ zgodność z prawem aktu poddanego kontroli należy oceniać wyłącznie w odniesieniu do brzmienia tego aktu w chwili gdy został przyjęty a późniejsze czynniki nie mogą być uwzględniane.
   Czwarty zarzut dotyczy niezgodności z prawem wyboru jedynie trzech języków jako „drugich języków” konkursu. Rozumowanie Sądu, które doprowadziło go do stwierdzenia braku dyskryminacji i braku niespójności wyboru Komisji zawiera szereg naruszeń przepisów prawnych (art. 1 i 6 rozporządzenia nr 1/58 oraz art. 1d ust. 1 i 6, art. 27 akapit drugi, art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego urzędników), które ustanawiają zasadę wielojęzykowości również w ramach instytucji Unii Europejskiej. W przeciwieństwie do stanowiska Sądu to nie na wnoszącej odwołanie ciążył obowiązek wykazania braku zastosowania ewentualnych odstępstw, lecz to Komisja była obowiązana uzasadnić swój wybór w tym względzie.
   W piątym zarzucie wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd dopuścił się błędu, gdy oddalił zarzut naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań w związku z tym, że nie przyznał, że utrwalona praktyka Komisji w zakresie konkursów mogła powodować powstanie uzasadnionych oczekiwań po stronie potencjalnych kandydatów w odniesieniu do pewnych zasad rządzących konkursami.
   W szóstym zarzucie wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd naruszył art. 296 akapit drugi TFUE, stanowiący, że wszystkie akty prawne są uzasadniane, gdy stwierdził, że administracja nie był zobowiązana w ogłoszeniach o konkursach do uzasadnienia wyboru trzech języków roboczych.
   Wreszcie siódmy zarzut dotyczy naruszenia norm materialnych dotyczących charakteru i celu ogłoszeń o konkursach, w szczególności art. ld ust. l i 6, art. 28 lit. f) i art. 27 akapit drugi regulaminu pracowniczego urzędników. Sąd naruszył prawo, gdy stwierdził, że ocena umiejętności językowych kandydatów nie jest wyłącznie zadaniem komisji konkursowej, ponieważ instytucja, która wydaje ogłoszenie o konkursie może w ramach kwestii wstępnej dokonywać uprzedniej selekcji osób na podstawie wyłącznie kryteriów językowych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1 w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz. U. 1958 17, s. 385).


title: Sprawa T-219/17: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2017 r. – M J Quinlan & Associates/EUIPO – Intersnack Group (Kształt kangura)

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/31

         Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2017 r. – M J Quinlan & Associates/EUIPO – Intersnack Group (Kształt kangura)
   (Sprawa T-219/17)
   (2017/C 178/45)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: M J Quinlan & Associates Pty Ltd (Hope Island, Queensland, Australia) (przedstawiciele: adwokaci M. Freiherr von Welser i A. Bender)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Intersnack Group GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Kształt kangura) – unijny znak towarowy nr 13 342

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 stycznia 2017 r. w sprawie R 218/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania;

               —

               wyznaczenie rozprawy, aby w pełni zagwarantować stronie skarżącej prawo do bycia wysłuchanym.

      Podniesione zarzuty

               —

               naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) w związku z art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) w związku z art. 15 ust. 1 akapit drugi lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-291/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 9 czerwca 2011 r. — Staatssecretaris van Financiën, andere partij: TNT Freight Management (Amsterdam) BV

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 9 czerwca 2011 r. — Staatssecretaris van Financiën, andere partij: TNT Freight Management (Amsterdam) BV
   (Sprawa C-291/11)
   2011/C 252/33
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën.

      Strona pozwana: TNT Freight Management (Amsterdam) BV

      Pytania prejudycjalne

   Czy uwagę 1 lit. g) do działu 30 Zharmonizowanego systemu oraz uwagę 1 lit. b) do działu 35 Zharmonizowanego systemu należy interpretować w ten sposób, że albuminy krwi, które, jako takie, nie mają działania terapeutycznego, ani profilaktycznego, lecz są produkowane na potrzeby przygotowania pewnych produktów terapeutycznych i profilaktycznych, są z punktu widzenia przygotowania tych produktów niezbędne oraz ze względu na swoją naturę mogą być wykorzystane tylko do tego celu, są w rozumieniu uwagi preparowane do celów terapeutycznych lub profilaktycznych?


title: Sprawa C-366/09: Skarga wniesiona w dniu 11 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/16

         Skarga wniesiona w dniu 11 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-366/09)
   2009/C 256/31
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Braun i E. Vesco, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że przez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/43/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych, zmieniającej dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG oraz uchylającej dyrektywę Rady 84/253/EWG, lub w każdym razie przez niepoinformowanie o takich przepisach Komisji, Włochy uchybiły zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy dyrektywy 2006/43/WE;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin na transpozycję dyrektywy upłynął w dniu 28 czerwca 2008 r.

      (1)  Dz.U. L 157, s. 87


20150731030616892015/C 270/423012015TC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150608343411Sprawa T-301/15: Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2015 r. – Jochen Schweizer GmbH/OHIM (Du bist, was du erlebst.)
 ---documentbreak--- C2702015PL3410120150608PL0042341341Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2015 r. – Jochen Schweizer GmbH/OHIM (Du bist, was du erlebst.)
   (Sprawa T-301/15)2015/C 270/42Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Jochen Schweizer GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: A. González Hähnlein, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Du bist, was du erlebst.” – zgłoszenie nr 13 250 865

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 kwietnia 2015 r. w sprawie R 3114/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-281/09: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2009 r. — Deutsche Steinzeug Cremer & Breuer przeciwko OHIM (CHROMA)

text:
               10.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/6

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2009 r. — Deutsche Steinzeug Cremer & Breuer przeciwko OHIM (CHROMA)
   (Sprawa T-281/09)
   2009/C 244/09
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Steinzeug Cremer & Breuer AG (Frechen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Albrecht)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanego (Czwartej Izby Odwoławczej) z dnia 8 maja 2009 r. (sprawa R 1429/2008) w części dotyczącej odrzucenia zgłoszenia znaku towarowego dla wskazanych towarów z klasy 19 i 11;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „CHROMA” dla towarów i usług z klas 11, 19 i 37 (zgłoszenie nr 6 731 103)

      Decyzja eksperta: Częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ słowo „CHROMA” nie może być rozumiane w znaczeniu bezpośrednio opisowym.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa C-289/12 P: Odwołanie od postanowienia Sądu wydanego w dniu 23 marca 2012 r. w sprawie T-535/11 Altner przeciwko Komisji, wniesione w dniu 8 czerwca 2012 r. przez Zdenka Altnera

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/8

         Odwołanie od postanowienia Sądu wydanego w dniu 23 marca 2012 r. w sprawie T-535/11 Altner przeciwko Komisji, wniesione w dniu 8 czerwca 2012 r. przez Zdenka Altnera
   (Sprawa C-289/12 P)
   2013/C 141/12
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Zdeněk Altner (przedstawiciel: J. Čapek, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska
   Postanowieniem z dnia 7 marca 2013 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziesiąta izba) odrzucił odwołanie i obciążył Zdenka Altnera kosztami postępowania.