title: Sprawa C-470/08: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 stycznia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Arnhem — Niderlandy) — K. van Dijk przeciwko Gemeente Kampen (Wspólna polityka rolna — Zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych systemów pomocy — Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 — System płatności jednolitych — Przeniesienie uprawnień do płatności — Wygaśnięcie umowy dzierżawy — Obowiązki dzierżawcy i wydzierżawiającego)

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/13

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 stycznia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Arnhem — Niderlandy) — K. van Dijk przeciwko Gemeente Kampen
   (Sprawa C-470/08) (1)

   (Wspólna polityka rolna - Zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych systemów pomocy - Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 - System płatności jednolitych - Przeniesienie uprawnień do płatności - Wygaśnięcie umowy dzierżawy - Obowiązki dzierżawcy i wydzierżawiającego)
   2010/C 63/20
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Gerechtshof te Arnhem

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: K. van Dijk

      Strona pozwana: Gemeente Kampen

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Gerechtshof te Arnhem — Wykładnia rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1) oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 795/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady w celu wdrożenia systemu jednolitych płatności określonego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. L 141, s. 1) — Zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych systemów pomocy — System płatności jednolitych — Przeniesienie uprawnień do płatności — Obowiązki dzierżawcy i wydzierżawiającego

      Sentencja

   Prawo wspólnotowe nie zobowiązuje dzierżawcy do wydania wydzierżawiającemu, po wygaśnięciu umowy dzierżawy, dzierżawionych gruntów wraz z uprawnieniami do płatności ustanowionymi na tych gruntach lub z nimi związanymi ani do zapłaty wydzierżawiającemu wynagrodzenia.

      (1)  Dz.U. C 6 z 10.1.2009.


title: Sprawa T-402/06: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2006 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/35

         Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2006 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-402/06)
   (2007/C 42/62)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: C. Mereu i K. Van Maldegem, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 5105 z dnia 20 października 2006 r. zmniejszającej wymiar pomocy przyznanej z Funduszu Spójności na rzecz ośmiu projektów realizowanych na terytorium regionu autonomicznego Katalonii;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarga dotyczy decyzji Komisji C(2006) 5105 z dnia 20 października 2006 r. zmniejszającej wymiar pomocy przyznanej z Funduszu Spójności na rzecz ośmiu projektów realizowanych na terytorium regionu autonomicznego Katalonii (zwanej dalej „sporną decyzją”), w szczególności:

               —

               Nr 2001.ES.16.C.PE.058 (projekt rozszerzenia oczyszczania biologicznego w oczyszczalni ścieków w Besos)

               —

               Nr 2003.ES.16.C.PE.005 (projekt urządzeń do odprowadzania ścieków komunalnych z małych aglomeracji miejskich w Katalonii)

               —

               Nr 2001.ES.16.C.PE.054 (projekt oczyszczalni osadu i ponownego wykorzystywania ścieków komunalnych w Katalonii)

               —

               Nr 2000.ES.16.C.PE.112 (projekt uzdatniania i oczyszczania wód w dorzeczu Ebro: Monzón, Caspe i dorzeczy rzek leżących w Katalonii)

               —

               Nr 2002.ES.16.C.PE.006 (projekt zakładu odsalania wody morskiej w ujściu Tordery)

               —

               Nr 2001.ES.16.C.PE.055 (projekt budowy i modernizacji urządzeń do przetwarzania stałych odpadów komunalnych w Katalonii)

               —

               Nr 2001.ES.16.C.PE.057 (projekt zakładu przetwarzania odpadów komunalnych w okręgach Urgell, Pallars Jussà i Conca de Barberà)

               —

               Nr 2002.ES.16.C.PE.041 (projekt stworzenia i modernizacji sieci urządzeń służących do przetwarzania odpadów komunalnych w Katalonii).

         Sporną decyzją strona pozwana dokonała korekty o 2 % pomocy Wspólnoty (85 %) przyznanej na projekt 2001.ES.16.C.PE.058, ponieważ przedsiębiorstwo zarządzające przedstawiło wydatki niepodlegające kwalifikacji.
   W odniesieniu do pozostałych projektów Komisja, mając na uwadze zastosowanie systemu „cen średnich” oraz kryterium w postaci „doświadczenia z wcześniejszych prac”, podjęła decyzję o zastosowaniu korekty finansowej do 100 % różnicy Wspólnoty w zakresie pomocy Wspólnoty pomiędzy wybranymi ofertami a przeliczonymi w odniesieniu do indywidualnych umów.
   Na poparcie swych żądań państwo wnoszące skargę powołuje przede wszystkim błędną interpretację art. 30 ust. 1 dyrektywy 93/37/EWG (1) oraz art. 36 ust. 1 i 2 dyrektywy 92/50/EWG (2), ponieważ sporna decyzja rozstrzyga, że zastosowanie systemu cen średnich w analizie „oferty najkorzystniejszej ekonomicznie” w odniesieniu do wybranych projektów narusza zasadę równego traktowania, dyskryminując niskie oferty w stosunku do ofert droższych.
   Ponadto strona skarżąca powołuje się na naruszenie art. H ust. 2 załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1164/94 (3) z uwagi na naruszenie zasad proporcjonalności i dobrej administracji.
   W szczególności, w odniesieniu do projektu oczyszczalni w Besos strona skarżąca powołuje się na naruszenie art. 17 rozporządzenia (WE) nr1386/2002 (4) z uwagi na fakt, iż nie miały miejsca rzeczywiste nieprawidłowości, lub też ewentualnie ze względu na wyrażoną w tym akcie zasadę subsydiarności.

      (1)  Dyrektywa Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotycząca koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (Dz.U. 1993 L 199, str. 115).

      (2)  Dyrektywa Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. 1992 L 209, str. 1).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1164/1994 z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiające Fundusz Spójności (Dz.U. 1994 L 130, str. 1).

      (4)  Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1386/2002 z dnia 29 lipca 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1164/94 w zakresie systemów zarządzania i kontroli pomocy przyznanej z Funduszu Spójności i procedury dokonywania korekt finansowych (Dz.U. L 201, str. 5).


title: Sprawa C-330/09: Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii.

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/13

         Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii.
   (Sprawa C-330/09)
   2009/C 233/22
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Braun i M. Adam, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych, zmieniającej dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG oraz uchylającej dyrektywę Rady 84/253/EWG (1), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 29 czerwca 2008 r. Do czasu złożenia niniejszej skargi strona pozwana nie przyjęła przepisów koniecznych do transpozycji dyrektywy, a w każdym razie nie poinformowała o nich Komisji.

      (1)  Dz.U. L 157, s. 87.


title: Sprawa T-615/13: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2013 r. — AIC przeciwko OHIM — ACV Manufacturing (Wymienniki ciepła)

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/34

         Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2013 r. — AIC przeciwko OHIM — ACV Manufacturing (Wymienniki ciepła)
   (Sprawa T-615/13)
   2014/C 24/64
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: AIC S.A. (Gdynia, Polska) (przedstawiciel: radca prawny J. Radłowski)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: ACV Manufacturing (Seneffe, Belgia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 września 2013 r. w sprawie R 291/2012-3;

               —

               obciążenie OHIM kosztami niniejszego postępowania i kosztami poniesionymi przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wzór wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: wzór produktu opisanego jako „wymienniki ciepła” — zarejestrowany wzór wspólnotowy nr 1 618 703-0001

      Właściciel wzoru wspólnotowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego: ACV Manufacturing

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: podniesiono, że wzór nie spełnia wymogów art. 4 ust. 1 i 2 w związku z art. 5 i 6, a w szczególności art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie wzorów wspólnotowych

      Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie zakwestionowanego zarejestrowanego wzoru wspólnotowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 25 ust. 1 lit. b) w związku z art. 4 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wzorów wspólnotowych.


title: Sprawa C-204/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tatabányai Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 23 kwietnia 2014 r. – István Tivadar Szabó przeciwko Nemzeti Adó és Vámhivatal Közép dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tatabányai Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 23 kwietnia 2014 r. – István Tivadar Szabó przeciwko Nemzeti Adó és Vámhivatal Közép dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága
   (Sprawa C-204/14)
   2014/C 245/06
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Tatabányai Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: István Tivadar Szabó.

      Strona pozwana: Nemzeti Adó és Vámhivatal Közép dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy sąd krajowy jest zobowiązany w postępowaniu administracyjnym – którego przedmiotem jest sądowa kontrola decyzji przyjętej przez organ administracyjny państwa członkowskiego w wyniku skargi wniesionej przez podmiot prywatny, którego decyzja ta dotyczy – do zbadania, czy krajowy przepis, na którym opiera się decyzja administracyjna, jest sprzeczny z jednym z przepisów prawa Unii, który jest bezpośrednio stosowany, a ponadto ma znaczenie dla danej sprawy?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy sąd krajowy jest do tego zobowiązany również z urzędu, czy też jedynie w przypadku, gdy jedna ze stron wyraźnie powoła się na naruszenie prawa Unii?

               3)

               Czy art. 26 TFUE ust. 2 i art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu państwa członkowskiego, takiemu jak zawarte w art. 24/C i 24/D ustawy o ordynacji podatkowej, jeżeli na podstawie tego uregulowania węgierska spółka handlowa prowadząca działalność handlową częściowo w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej nie może zatrudnić jako członka organów zarządzających obywatela węgierskiego, który był uprzednio członkiem organu zarządzającego innej węgierskiej spółki handlowej prowadzącej działalność na rynku wewnętrznym z tego powodu, że owa inna spółka handlowa posiada określony dług podatkowy, jeżeli takiego zadłużenia nie można przypisać owemu obywatelowi węgierskiemu w charakterze byłego członka organu zarządzającego?


title: Sprawa C-187/11: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Treviso — Włochy) — Procura della Repubblica przeciwko Elena Vermisheva

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/39

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Treviso — Włochy) — Procura della Repubblica przeciwko Elena Vermisheva
   (Sprawa C-187/11) (1)

   2011/C 269/85
   Język postępowania: włoski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 211 z 16.7.2011.


title: Sprawa C-394/05: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2000/53/WE — Pojazdy wycofane z eksploatacji — Artykuł 3 ust. 5, art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 3 i 4 — Nieprawidłowa transpozycja)

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-394/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2000/53/WE - Pojazdy wycofane z eksploatacji - Artykuł 3 ust. 5, art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 3 i 4 - Nieprawidłowa transpozycja)
   (2007/C 155/05)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Recchia i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: I. M. Braguglia i P. Gentili, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2-8, 10 i 12 dyrektywy 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. L 269, str. 34)
   Sentencja

               1)

               Przyjmując decreto legislativo nr 209 z dnia 24 czerwca 2003 r., który transponuje przepisy dyrektywy 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji do prawa krajowego w sposób niezgodny z tą dyrektywą, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 3 ust. 5, art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 2 lit. a) akapit drugi oraz art. 8 ust. 3 i 4 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 22 z 28.1.2006 r.


title: Sprawa F-17/14: Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2014 r. – ZZ przeciwko Parlamentowi

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/41

         Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2014 r. – ZZ przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-17/14)
   2014/C 184/67
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzyznaniu skarżącemu trzech punktów za osiągnięcia w postępowaniu w sprawie awansu za rok 2012.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 3 lipca 2013 r. dotyczącej decyzji w sprawie punktów za osiągnięcia za rok 2012;

               —

               w zakresie, w jakim jest to niezbędne, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 6 grudnia 2013 r. o oddaleniu zażalenia;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.


title: Sprawa T-701/14: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2014 r. – Niche Generics przeciwko Komisji

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/38

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2014 r. – Niche Generics przeciwko Komisji
   (Sprawa T-701/14)
   (2014/C 431/61)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Niche Generics Ltd (Hitchin, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: E. Batchelor, M. Healy, solicitors i F. Carlin, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżącą wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji;

               —

               uchylenie, a w każdym razie obniżenie grzywny; oraz

               —

               obciążenie Komisji własnymi kosztami oraz kosztami skarżącej poniesionymi w związku z niniejszym postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji C(2014) 4955 (final) z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie AT.39612 – Perindopril (Servier).
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi jedenaście zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Komisja nie zastosowała w prawidłowy sposób kryterium prawnego „obiektywnej potrzeby” w celu ustalenia, czy ugoda dotycząca patentu zawarta pomiędzy skarżącą a Servier objęta jest zakresem art. 101 ust. 1 TFUE.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym Komisja naruszyła zasadę równego traktowania nie stosując wobec zawartej przez skarżącą ugody wytycznych o wyłączeniu grupowym w zakresie transferu technologii.

               3.

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym Komisja naruszyła prawo uznając ugodę za naruszenie „ze względu na cel” art. 101 ust. TFUE.

               4.

               Zarzut czwarty, zgodnie z którym Komisja nieprawidłowo zastosowała własne kryterium prawne „naruszenia ze względu na cel” w odniesieniu do szczególnych faktów odnoszących się do skarżącej.

               5.

               Zarzut piąty, zgodnie z którym Komisja naruszyła prawo uznając, że zawarcie ugody miało antykonkurencyjne skutki.

               6.

               Zarzut szósty, podnoszony pomocniczo, zgodnie z którym, Komisja naruszyła prawo nie uznając, iż zawarta ugoda spełnia kryteria zastosowania odstępstwa zgodnie z art. 101 ust. 3 TFUE.

               7.

               Zarzut siódmy, zgodnie z którym Komisja naruszyła prawo skarżącej do obrony oraz zasadę dobrej administracji podejmując uciążliwe działania w ramach prowadzonego dochodzenia w związku z dokumentami objętymi klauzulą poufności.

               8.

               Zarzut ósmy, zgodnie z którym Komisja naruszyła zasadę równego traktowania przy obliczaniu grzywny, traktując skarżącą inaczej niż Servier bez obiektywnego powodu.

               9.

               Zarzut dziewiąty, zgodnie z którym Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności, jej własne wytyczne w sprawie grzywien oraz wcześniej przyjętą praktykę nakładając na skarżącą grzywnę.

               10.

               Zarzut dziesiąty, zgodnie z którym Komisja naruszyła art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (1) wykraczając poza górny 10 % pułap grzywien.

               11.

               Zarzut jedenasty, zgodnie z którym Komisja naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia zgodnie z art. 296 TFUE w odniesieniu do obliczenia grzywny oraz ocenie wagi naruszenia skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. [101 TFEU] i [102 TFEU] (Dz.U. 2003 L 1, s. 1).


title: Sprawa C-180/15: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 8 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nacka tingsrätt – Mark- och miljödomstolen – Szwecja) – Borealis AB i in./Naturvårdsverket [Odesłanie prejudycjalne — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej — Dyrektywa 2003/87/WE — Artykuł 10a — Metoda przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji — Obliczanie jednolitego międzysektorowego współczynnika korygującego — Decyzja 2013/448/UE — Artykuł 4 — Załącznik II — Ważność — Ustalanie wskaźnika emisyjności dla produktu w odniesieniu do ciekłego metalu — Decyzja 2011/278/UE — Załącznik I — Ważność — Artykuł 3 lit. c) — Artykuł 7 — Artykuł 10 ust. 1–3 i 8 — Załącznik IV — Przydział bezpłatnych uprawnień w odniesieniu do zużycia i przesyłania energii cieplnej — Mierzalne ciepło przesyłane do gospodarstw prywatnych — Zakaz podwójnego naliczania emisji i podwójnego przydzielania uprawnień]

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/7

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 8 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nacka tingsrätt – Mark- och miljödomstolen – Szwecja) – Borealis AB i in./Naturvårdsverket
   (Sprawa C-180/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej - Dyrektywa 2003/87/WE - Artykuł 10a - Metoda przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji - Obliczanie jednolitego międzysektorowego współczynnika korygującego - Decyzja 2013/448/UE - Artykuł 4 - Załącznik II - Ważność - Ustalanie wskaźnika emisyjności dla produktu w odniesieniu do ciekłego metalu - Decyzja 2011/278/UE - Załącznik I - Ważność - Artykuł 3 lit. c) - Artykuł 7 - Artykuł 10 ust. 1–3 i 8 - Załącznik IV - Przydział bezpłatnych uprawnień w odniesieniu do zużycia i przesyłania energii cieplnej - Mierzalne ciepło przesyłane do gospodarstw prywatnych - Zakaz podwójnego naliczania emisji i podwójnego przydzielania uprawnień])
   (2016/C 402/09)
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Nacka tingsrätt – Mark- och miljödomstolen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Borealis AB, Kubikenborg Aluminium AB, Yara AB, SSAB EMEA AB, Lulekraft AB, Värmevärden i Nynäshamn AB, Cementa AB, Höganäs Sweden AB

      Strona pozwana: Naturvårdsverket

      Sentencja

               1)

               Analiza pytań pierwszego, drugiego i trzynastego nie wykazała niczego, co mogłoby mieć wpływ na ważność art. 15 ust. 3 decyzji Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady.

               2)

               Analiza pytania piątego nie wykazała istnienia jakiejkolwiek okoliczności mogącej wpłynąć na ważność załącznika I do decyzji 2011/278.

               3)

               Stwierdza się nieważność art. 4 decyzji Komisji 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz załącznika II do tej decyzji.

               4)

               Skutki stwierdzenia nieważności art. 4 decyzji 2013/448 i załącznika II do tej decyzji zostają ograniczone w czasie w ten sposób, że po pierwsze, owo stwierdzenie nieważności wywrze skutki dopiero po upływie okresu dziesięciu miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku z dnia 28 kwietnia 2016 r., Borealis Polyolefine i in. (C 191/14, C 192/14, C 295/14, C 389/14 i od C 391/14 do C 393/14, EU:C:2016:311), co zapewni Komisji Europejskiej czas na przyjęcie koniecznych środków, a po drugie, działania podejmowane na podstawie nieważnych przepisów przed upływem wskazanego okresu nie mogą być kwestionowane.

               5)

               Artykuł 10 a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE, zmienionej dyrektywą 2009/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2009 r., i art. 10 ust. 1–3 i 8 decyzji 2011/278 należy interpretować w ten sposób, że pozwalają one na to, aby w celu uniknięcia podwójnego naliczania nie przydzielać uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na rzecz podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple, w sytuacji gdy podinstalacja ta przesyła do gospodarstw domowych ciepło, które odzyskuje z podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności opartym na paliwach.

               6)

               Artykuł 10 ust. 8 decyzji 2011/278 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby bezpłatne uprawnienia do emisji gazów cieplarnianych były przydzielane prowadzącemu instalację w odniesieniu do zużycia w podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple – ciepła uwzględnionego w ramach podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności opartym na paliwach.

               7)

               Artykuł 7 decyzji 2011/278 i załącznik IV do tego aktu należy interpretować w ten sposób, że pozwalają one na to, aby przy gromadzeniu danych, o których mowa w tych przepisach, państwo członkowskie nie uwzględniało – w celu uniknięcia podwójnego naliczania – całości emisji związanych z wytwarzaniem ciepła przesyłanego do gospodarstw domowych przez podinstalację objętą wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple.

               8)

               Artykuł 10a ust. 1–4 dyrektywy 2003/87, zmienionej dyrektywą 2009/29, a także art. 10 ust. 3 decyzji 2011/287 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one temu, aby dodatkowe bezpłatne uprawienia do emisji gazów cieplarnianych nie były przydzielane w odniesieniu do emisji związanych z wytwarzaniem mierzalnego ciepła w drodze spalania gazów odlotowych, które powstały w instalacji objętej wskaźnikiem emisyjności dla ciekłego metalu, w zakresie, w jakim liczba uprawnień określona na podstawie wskaźnika emisyjności opartego na cieple jest niższa niż średnie emisje historyczne związane z produkcją tego ciepła.

               9)

               Artykuł 7 decyzji 2011/278 i załącznik IV do tej decyzji należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one temu, aby przy gromadzeniu danych, o których mowa we wskazanych przepisach, państwo członkowskie dostosowywało uzyskane przez siebie dane liczbowe w taki sposób, by emisje gazów cieplarnianych pochodzące ze spalania gazów odlotowych w podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple odpowiadały emisjom powstającym przy spalaniu gazu ziemnego, w zakresie, w jakim wskaźnik emisyjności dla produktów uwzględnia emisje związane z wytwarzaniem gazów odlotowych.

               10)

               Artykuł 3 lit. c) decyzji 2011/278 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple” obejmuje działalność polegającą na przesyłaniu mierzalnego ciepła, pochodzącego z instalacji objętej systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, do sieci parowej, jeżeli sieć tę można zakwalifikować jako „instalację lub inny podmiot nieobjęty systemem unijnym”.

      (1)  Dz.U. C 205 z 22.6.2015.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 czerwca 2005 r. w sprawie C-125/02 Parlament Europejski przeciwko HDI International (Klauzula arbitrażowa — Umowy ubezpieczenia — Wypowiedzenie umowy z powodu zwiększenia się ryzyka ubezpieczonego — Nadużycie — Odpowiedzialność umowna — Odszkodowanie)

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 16 czerwca 2005 r.
   w sprawie C-125/02 Parlament Europejski przeciwko HDI International (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Umowy ubezpieczenia - Wypowiedzenie umowy z powodu zwiększenia się ryzyka ubezpieczonego - Nadużycie - Odpowiedzialność umowna - Odszkodowanie)
   (2005/C 193/03)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-125/02 P mającej za przedmiot skargę na podstawie art. 238 WE, wniesioną w dniu 5 kwietnia 2002 r., Parlament Europejski (pełnomocnicy: D. Petersheim, O. Caisou-Rousseau i M. Ecker) przeciwko HDI International (adwokaci: J.-L. Fagnart i L. Vael), Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, R. Schintgen, (sprawozdawca) i K. Schiemann, sędziowie; rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 16 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Wypowiedzenie gwarancji ustanowionych umową nr 5.013.347, doręczone przez HDI International Parlamentowi Europejskiemu w dniach 30 października, 13 i 20 listopada 2001 r. stanowi wypowiedzenie tej umowy w sposób nadużywający.

               2)

               HDI International wyrówna szkodę spowodowaną Parlamentowi Europejskiemu z powodu wypowiedzenia umowy nr 5.013.347 w sposób stanowiący nadużycie.

               3)

               Wysokość odszkodowania należnego z tytułu szkody spowodowanej Parlamentowi Europejskiemu przez HDI International wynika z iloczynu kwoty 389 291,73 euro przez procent składek, które otrzymałaby HDI International w stosunku do całej kwoty, którą Parlament Europejski powinien był wypłacić swoim czterem współubezpieczycielom tytułem gwarancji za 2002 r. i przez odjęcie od uzyskanej kwoty sumy, jaką ta instytucja powinna była zapłacić HDI International tytułem ubezpieczenia majątku znajdującego się we Francji od wszelkich szkód na rzeczy w roku 2002 r.

               4)

               Do kwot należnych Parlamentowi Europejskiemu ze strony HDI International należy, od dnia 4 kwietnia 2002 r., doliczyć ustawowe odsetki według stawki obowiązującej we Francji.

               5)

               HDI International poniesie koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 144 z 15.6.2002


title: Wyrok Trybunału z dnia 17 października 2014 r. w sprawie E-28/13 – LBI hf. przeciwko Merrill Lynch International Ltd (Art. 30 ust. 1 dyrektywy 2001/24/WE – Likwidacja instytucji kredytowych – Prawo obowiązujące – Nieważność, możliwość unieważnienia lub niemożność wprowadzenia w życie aktów prawnych – Akty prawne podlegające prawu innego państwa EOG)

text:
               7.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 150/10

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 17 października 2014 r.
   w sprawie E-28/13
   LBI hf. przeciwko Merrill Lynch International Ltd
   (Art. 30 ust. 1 dyrektywy 2001/24/WE – Likwidacja instytucji kredytowych – Prawo obowiązujące – Nieważność, możliwość unieważnienia lub niemożność wprowadzenia w życie aktów prawnych – Akty prawne podlegające prawu innego państwa EOG)
   (2015/C 150/10)
   W sprawie E-28/13, LBI hf. przeciwko Merrill Lynch International Ltd – WNIOSEK do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości złożony przez Sąd Okręgowy w Reykjavíku (Héraðsdómur Reykjavíkur) dotyczący wykładni art. 30 ust. 1 dyrektywy 2001/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Páll Hreinsson, wydał w dniu 17 października 2014 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1.

               Wyrażenie „nieważność, możliwość unieważnienia lub niemożność wprowadzenia w życie aktów prawnych” zawarte w art. 30 ust. 1 dyrektywy 2001/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych odnosi się również do unieważnienia przewidzianego w prawie upadłościowym na podstawie odpowiednich przesłanek unieważnienia, takich jak te zawarte w rozdziale XX islandzkiej ustawy o prawie upadłościowym nr 21/1991.

               2.

               Zgodnie z art. 30 ust. 1 tiret drugie dyrektywy 2001/24/WE beneficjent musi udowodnić, że zgodnie z prawem, któremu podlega akt prawny mający ujemne skutki dla wierzycieli jako całości, nie ma w ogóle możliwości podważenia tego aktu lub taka możliwość nie jest już dostępna, bez względu na to, czy powołuje się na przesłanki prawa materialnego czy procesowego.
               Należy dokonać konkretnej oceny rzeczonego aktu prawnego. W konsekwencji, nawet jeżeli akt można zasadniczo podważyć zgodnie z prawem państwa EOG, któremu akt podlega, wystarczy, że beneficjent udowodni, że w rozpatrywanej sprawie nie zostały spełnione wymagania przewidziane dla takiego podważenia.
               Oceny, czy beneficjent udowodnił, że zgodnie z prawem, któremu podlega dany akt prawny, nie przewidziano żadnych środków podważenia, należy dokonać zgodnie z przepisami państwa pochodzenia EOG.


title: Sprawa C-386/09: Postanowienie Trybunału z dnia 15 września 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Bruxelles — Belgia) — Jhonny Briot przeciwko Randstad Interim, Sodexho SA, Radzie Unii Europejskiej (Artykuł 104 § 3 akapit drugi regulaminu postępowania — Dyrektywa 2001/23/WE — Przejęcie przedsiębiorstw — Ochrona praw pracowniczych — Nieprzedłużenie umowy o pracę na czas określony z pracownikiem tymczasowym)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/22

         Postanowienie Trybunału z dnia 15 września 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Bruxelles — Belgia) — Jhonny Briot przeciwko Randstad Interim, Sodexho SA, Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-386/09) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit drugi regulaminu postępowania - Dyrektywa 2001/23/WE - Przejęcie przedsiębiorstw - Ochrona praw pracowniczych - Nieprzedłużenie umowy o pracę na czas określony z pracownikiem tymczasowym)
   2010/C 346/36
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour du travail de Bruxelles

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Jhonny Briot

      Strona pozwana: Randstad Interim, Sodexho SA, Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour du travail de Bruxelles — Wykładnia art. 1 (ust. 1), 2 [ust. 1 lit. a) i ust. 2, lit. c)], 3 (ust. 1) i 4 (ust. 1) dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. L 82, s. 16) — Nieprzedłużenie umowy o pracę na czas określony z pracownikiem tymczasowym z powodu przejęcia przedsiębiorstwa — Możliwość zrównania agencji pracy tymczasowej lub, w jej braku, instytucji wspólnotowej korzystającej z usług pracowników tymczasowych z „pracodawcą-zbywającym” — Możliwe wyłączenie pracowników tymczasowych z dobrodziejstwa gwarancji, jakie daje dyrektywa — Obowiązek lub możliwość zachowania stosunku pracy przez przejmującego

      Sentencja

   W okolicznościach takich jak występujące w postępowaniu przed sądem krajowym, gdy zawarta z pracownikiem tymczasowym umowa o pracę na czas określony została rozwiązana z upływem czasu, na który została zawarta, przed przejęciem działalności, do której wykonywania dany pracownik był przydzielony, nieprzedłużenie tej umowy z powodu przejęcia nie narusza zakazu przewidzianego w art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów. W rezultacie nie można uznać, że wspomniany pracownik tymczasowy w dniu przejęcia nadal pozostawał w dyspozycji przedsiębiorstwa korzystającego z usług agencji pracy tymczasowej.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa T-449/10: Postanowienie Sądu z dnia 9 listopada 2011 r. — ClientEarth i in. przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów instytucji — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dorozumiana odmowa dostępu — Interes prawny — Wyraźna decyzja wydana po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/17

         Postanowienie Sądu z dnia 9 listopada 2011 r. — ClientEarth i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-449/10) (1)

   (Dostęp do dokumentów instytucji - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dorozumiana odmowa dostępu - Interes prawny - Wyraźna decyzja wydana po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania)
   2012/C 6/31
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ClientEarth (Londyn, Zjednoczone Królestwo); European Federation for Transport and Environment (T&E) (Bruksela, Belgia); European Environmental Bureau (EEB) (Bruksela) i BirdLife International (Bruksela) (przedstawiciele: S. Hockman, QC, i adwokat P. Kirch)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann i C. ten Dam, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji Komisji z dnia 20 lipca 2010 r. o odmowie udostępnienia niektórych dokumentów dotyczących projektów sprawozdań oceniających wpływ celów Unii Europejskiej w zakresie biopaliw na środowisko naturalne i handel światowy.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez ClientEarth, European Federation for Transport and Environment (T&E), European Environmental Bureau (EEB) i BirdLife International.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Sprawa C-10/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 10 stycznia 2011 r. — WEGO Landwirtschaftliche Schlachtstellen GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas

text:
               16.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 10 stycznia 2011 r. — WEGO Landwirtschaftliche Schlachtstellen GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-10/11)
   2011/C 120/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: WEGO Landwirtschaftliche Schlachtstellen GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas

      Pytania prejudycjalne

   Czy właściwy do zapłaty refundacji urząd celny jest związany następczym sprostowaniem wpisu w polu 2 zgłoszenia wywozowego tudzież w egzemplarzu kontrolnym T5 dokonanym przez urząd celny wyjścia? (1)

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. L 302, s. 1).


title: Sprawa T-587/08: Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2008 r. — Fresh Del Monte Produce przeciwko Komisji

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/66

         Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2008 r. — Fresh Del Monte Produce przeciwko Komisji
   (Sprawa T-587/08)
   (2009/C 44/113)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Fresh Del Monte Produce Inc. (George Town, Kajmany) (przedstawiciele: B. Meyring, adwokat, i E. Verghese, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1, 2, 3 i 4 decyzji Komisji C(2008) 5955 wersja ostateczna z dnia 15 października 2008 r. (sprawa COMP/39.188 — Banany), w zakresie w jakim dotyczy skarżącej;

               —

               ewentualnie znaczne obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą na mocy art. 2 lit. c) tej decyzji;

               —

               ewentualnie stwierdzenie nieważności art. 1 i 3 tej decyzji, w zakresie w jakim dotyczą skarżącej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W ramach niniejszej skargi skarżąca wnosi o stwierdzenie — na podstawie art. 230 WE — nieważności decyzji Komisji C(2008) 5955 wersja ostateczna z dnia 15 października 2008 r. (sprawa COMP/39.188 — Banany) dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 ust. 1 WE, w której Komisja uznała, że skarżąca ponosi wspólną i solidarną odpowiedzialność za zachowanie Internationale Fruchtimport Gesellscaft Weichert & Co (zwanej dalej „Weichert”). Komisja uznała, że Weichert naruszyła art. 81 WE, uczestnicząc w uzgodnionej praktyce polegającej na koordynowaniu cen referencyjnych bananów przywożonych do ośmiu krajów członkowskich Wspólnoty położonych w Europie Północnej. Ewentualnie skarżąca wnosi o zmianę art. 2 lit c) decyzji, w zakresie w jakim nakłada się w nim grzywnę na skarżącą.
   Na poparcie swych żądań skarżąca podnosi osiem zarzutów przedstawionych w czterech częściach.
   W pierwszej części skarżąca podnosi zarzuty na poparcie swojej skargi o stwierdzenie nieważności decyzji, w której Komisja uznała, że skarżąca ponosi wspólną i solidarną odpowiedzialność za zachowanie Weichert.
   Po pierwsze, skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła art. 81 ust. 1 WE i art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1/2003 (1), gdy uznała, że skarżąca ponosi wspólną i solidarną odpowiedzialność za zachowanie Weichert, opierając się na umowie w sprawie dystrybucji i na jej pośrednim udziale w Weichert w charakterze komandytariusza (Kommanditist), przy czym żaden z tych elementów (rozpatrywany sam czy łącznie) nie dawał skarżącej decydującego wpływu na Weichert.
   Po drugie, skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 253 WE, jako że nie uzasadniła faktu, iż przypisała odpowiedzialność skarżącej będącej przedsiębiorstwem, które nie pozostawało w bezpośrednich stosunkach z Weichert.
   Po trzecie, skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawo skarżącej do obrony, odmawiając ujawnienia stosownych dowodów.
   W drugiej części skarżąca podnosi zarzuty ewentualne na poparcie swej skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, w zakresie w jakim dotyczy ona zarówno skarżącej, jak i Weichert. W tej części skargi skarżąca podnosi zarzuty czwarty i piąty.
   Zarzut czwarty dotyczy błędnego zastosowania art. 81 WE z uwagi na fakt, iż Komisja uznała, że Weichert uczestniczyła w uzgodnionej praktyce, której celem było ograniczenie konkurencji.
   Zarzut piąty dotyczy naruszenia prawa skarżącej do obrony, jako że skarżąca nie skorzystała z prawa do przedstawienia stanowiska z uwagi na zasadniczą zmianę w sprawie prowadzonej przez Komisję zaistniałą między pismem w sprawie przedstawienia zarzutów a decyzją.
   W trzeciej części skargi (również mającej charakter pomocniczy) skarżąca podnosi zarzuty o charakterze zapobiegawczym na poparcie swego żądania zmierzającego do obniżenia grzywny, na jaką skarżąca i Weichert zostały wspólnie i solidarnie skazane. Ta część obejmuje zarzuty szósty i siódmy.
   W ramach zarzutu szóstego skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie przy określaniu wysokości grzywny, jako że nie oceniła poprawnie wagi naruszenia.
   Zarzut siódmy dotyczy naruszenia art. 23 rozporządzenia nr 1/2003 i zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, z tego względu że Komisja nie uwzględniła współpracy Weichert w toku dochodzenia.
   Czwarta część skargi zmierza do stwierdzenia nieważności art. 1 i 3 decyzji w odniesieniu do skarżącej w oparciu o zarzut ósmy, zgodnie z którym art. 1 i 3 decyzji skutkują błędnym zastosowaniem art. 81 WE, naruszeniem art. 7 rozporządzenia nr 1/2003 i naruszeniem art. 253 WE.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).


title: Sprawa C-271/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State, Afdeling Bestuursrechtspraak (Belgia) w dniu 31 maja 2010 r. — Cvba Vereniging van Educatieve en Wetenschappelijke Auteurs przeciwko Belgische Staat

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State, Afdeling Bestuursrechtspraak (Belgia) w dniu 31 maja 2010 r. — Cvba Vereniging van Educatieve en Wetenschappelijke Auteurs przeciwko Belgische Staat
   (Sprawa C-271/10)
   ()
   2010/C 234/36
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State, Afdeling Bestuursrechtspraak

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Cvba Vereniging van Educatieve en Wetenschappelijke Auteurs

      Strona pozwana: Belgische Staat

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 92/100/EWG (1) z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej, obecnie art. 6 ust. 1 dyrektywy 2006/115/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej, na podstawie którego przynajmniej twórcy muszą otrzymać wynagrodzenie za publiczne użyczenie, sprzeciwia się przepisowi krajowemu, który jako wynagrodzenie ustala kwotę ryczałtową w wysokości 1 EUR na osobę dorosłą i na rok oraz 0,5 EUR na osobę małoletnią i na rok?

      (1)  Dz.U. L 346, s. 61.

      (2)  Dz.U. L 376, s. 28.


title: Sprawa C-598/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 listopada 2013 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej, interwenienci: Królestwo Niderlandów, Republika Federalna Niemiec, Republika Czeska, Republika Finlandii, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Republika Estonii

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/28

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 listopada 2013 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej, interwenienci: Królestwo Niderlandów, Republika Federalna Niemiec, Republika Czeska, Republika Finlandii, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Republika Estonii
   (Sprawa C-598/12) (1)

   2014/C 102/39
   Język postępowania: polski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 79 z 16.3.2013.


title: Sprawa C-593/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg (Austria) w dniu 23 listopada 2016 r. – Admiral Casinos & Entertainment AG/Alexander Holiczky

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg (Austria) w dniu 23 listopada 2016 r. – Admiral Casinos & Entertainment AG/Alexander Holiczky
   (Sprawa C-593/16)
   (2017/C 104/36)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landesgericht Korneuburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Admiral Casinos & Entertainment AG

      Strona pozwana: Alexander Holiczky
   Postanowieniem Trybunału z dnia 7 lutego 2017 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


title: Sprawa C-388/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 9 sierpnia 2007 r. — The Queen na wniosek the Incorporated Trustees of the National Council for Ageing (Age Concern England) przeciwko Secretary of State for Business, Enterprise and Regulatory Reform

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 9 sierpnia 2007 r. — The Queen na wniosek the Incorporated Trustees of the National Council for Ageing (Age Concern England) przeciwko Secretary of State for Business, Enterprise and Regulatory Reform
   (Sprawa C-388/07)
   (2007/C 283/16)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: The Incorporated Trustees of the National Council for Ageing (Age Concern England)

      Strona pozwana: Secretary of State for Business, Enterprise and Regulatory Reform
   Pytania prejudycjalne
   W odniesieniu do dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1) (zwanej dalej „dyrektywą”):
   1.   Krajowe przepisy ustanawiające wiek emerytalny a zakres stosowania dyrektywy

               i)

               Czy zakres stosowania dyrektywy obejmuje również przepisy krajowe pozwalające pracodawcom na rozwiązywanie stosunków pracy z pracownikami w wieku 65 i więcej lat ze względu na przejście na emeryturę?

               ii)

               Czy zakres stosowania dyrektywy obejmuje również przepisy krajowe pozwalające pracodawcom na rozwiązywanie stosunków pracy z pracownikami w wieku 65 i więcej lat ze względu na przejście na emeryturę, jeśli zostały one wprowadzone po przyjęciu dyrektywy?

               iii)

               W świetle odpowiedzi na pytania (i) i (ii) powyżej

                           (1)

                           czy art. 109 lub art. 156 ustawy z 1996 r. lub

                           (2)

                           artykuły 30 i 7 rozporządzenia w związku z załącznikami 6 i 8, stanowią krajowe przepisy ustanawiające wiek emerytalny w rozumieniu motywu 14 dyrektywy?

         2.   Definicja bezpośredniej dyskryminacji ze względu na wiek: uzasadnienie

               iv)

               Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy zezwala państwom członkowskim na wprowadzenie przepisów stanowiących, że nierówne traktowanie ze względu na wiek nie stanowi dyskryminacji, jeśli zostanie stwierdzone, że stanowi ono proporcjonalny środek zmierzający do osiągnięcia zgodnego z prawem celu, czy też art. 6 ust. 1 wymaga, aby państwa członkowskie określiły rodzaje nierównego traktowania, które mogą być w ten sposób uzasadnione, poprzez ustanowienie listy lub w inny sposób w formie i treści podobny do art. 6 ust. 1 dyrektywy?

         3.   Test uzasadnienia bezpośredniej i pośredniej dyskryminacji

               v)

               Czy istnieje, a jeśli tak, to jaka, znacząca praktyczna różnica pomiędzy testem na uzasadnienie wynikającym z art. 2 ust. 2 dyrektywy w odniesieniu do dyskryminacji pośredniej, a testem na uzasadnienie dotyczącym dyskryminacji bezpośredniej ze względu na wiek, wynikającym z art. 6 ust. 1 dyrektywy?

      (1)  Dz.U. L 303, str. 16.


title: Sprawa C-209/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 4 lutego 2016 r. w sprawie T-620/11, GFKL Financial Services AG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 14 kwietnia 2016 r. przez Republikę Federalną Niemiec

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/6

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 4 lutego 2016 r. w sprawie T-620/11, GFKL Financial Services AG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 14 kwietnia 2016 r. przez Republikę Federalną Niemiec
   (Sprawa C-209/16 P)
   (2016/C 222/07)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i R. Kanitz, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: GFKL Financial Services AG, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie zwraca się do Sądu o:

               —

               Uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 4 lutego 2016 r. w sprawie T-620/11 w zakresie, w jakim oddala skargę jako bezzasadną;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2011/527/UE final z dnia 26 stycznia 2011 r. w sprawie „pomocy państwa C 7/10 – KStG, Sanierungsklausel”) zgodnie z art. 61 ust. 1 Statutu Trybunału Sprawiedliwości;

               —

               Obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania przed Sądem i Trybunałem Sprawiedliwości.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie na poparcie odwołania podnosi jeden zarzut.
   W niniejszej sprawie zachodzi naruszenie art. 107 ust. 1TFUE. Sąd pominął bowiem okoliczność, że § 8c ust. 1a KStG – tzw. klauzula naprawcza – nie ma selektywnego charakteru:

               —

               Owa tzw. klauzula naprawcza nie ma prima facie selektywnego charakteru, ponieważ nie zachodzi żadne odstępstwo od stosowanego sytemu odniesień oraz stanowi ogólny środek, z którego może skorzystać każde przedsiębiorstwo na terytorium państwa członkowskiego.

               —

               Ta tzw. klauzula naprawcza jest także uzasadniona w związku z charakterem i wewnętrzną strukturą systemu podatkowego. Klauzula naprawcza jest, po pierwsze, uzasadniona zasadą opodatkowania według kryterium wydajności przedsiębiorstwa, po drugie, zwalczaniem nadużyć, mianowicie zapobieganiem konstrukcjom stanowiącym nadużycie i, po trzecie, obiektywnymi różnicami między szkodliwym nabyciem udziałów a nabyciem udziałów dla celów naprawczych.


title: Sprawa T-62/14: Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2016 r. – BR IP Holder/OHIM – Greyleg Investments (HOKEY POKEY) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego HOKEY POKEY — Wcześniejszy niezarejestrowany słowny krajowy znak towarowy — Dowód używania — Prawo do zakazania używania zgłoszonego znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Prawo państwa członkowskiego — Obowiązek uzasadnienia — Uwzględnienie z urzędu]

text:
               7.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/15

         Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2016 r. – BR IP Holder/OHIM – Greyleg Investments (HOKEY POKEY)
   (Sprawa T-62/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego HOKEY POKEY - Wcześniejszy niezarejestrowany słowny krajowy znak towarowy - Dowód używania - Prawo do zakazania używania zgłoszonego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawo państwa członkowskiego - Obowiązek uzasadnienia - Uwzględnienie z urzędu])
   (2016/C 090/20)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BR IP Holder LLC (Canton, Massachusetts, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokat F. Traub i C. Rohsler, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: I. Harrington, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Greyleg Investments Ltd (Baltonsborough, Zjednoczone Królestwo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 listopada 2013 r. (sprawa R 1091/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między BR IP Holder LLC a Greyleg Investments Ltd.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 22 listopada 2013 r. (sprawa R 1091/2012-4).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez BR IP Holder LLC.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa T-41/05: Wyrok Sądu z dnia 12 października 2011 r. — Alliance One International przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Hiszpański rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ustalanie cen i podział rynku — Grzywny — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Maksymalny pułap 10 % obrotów — Skutek odstraszający — Okoliczności łagodzące)

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/26

         Wyrok Sądu z dnia 12 października 2011 r. — Alliance One International przeciwko Komisji
   (Sprawa T-41/05) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Hiszpański rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ustalanie cen i podział rynku - Grzywny - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Maksymalny pułap 10 % obrotów - Skutek odstraszający - Okoliczności łagodzące)
   2011/C 347/38
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alliance One International, Inc., poprzednio Dimon Inc. (Danville, Wirginia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: początkowo L. Bergkamp, H. Cogels, J. Dhont, M. Marañon Hermoso i A. Emch, a następnie M. Odriozola Alén, J. Folguera Crespo, P. Vidal Martínez, M. Barrantes Diaz i A. João Vide, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo É. Gippini Fournier i F. Amato, a następnie É. Gippini Fournier, N. Khan i J. Bourke, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2005) 4030 wersja ostateczna z dnia 20 października 2004 r. w sprawie postępowania zgodnie z art. 81 ust. 1 (WE) (Sprawa COMP/C.38.238/B.2 — Surowiec tytoniowy — Hiszpania), oraz, tytułem żądania ewentualnego, wniosek o obniżenie kwoty nałożonej na skarżącą w tej decyzji grzywny.

      Sentencja

               1)

               Część grzywny nałożonej na Agroexpansión, SA w art. 3 decyzji Komisji C(2004) wersja ostateczna z dnia 20 października 2005 r. w sprawie postępowania zgodnie z art. 81 ust. 1 (WE) (Sprawa COMP/C.38.238/B.2 — Surowiec tytoniowy — Hiszpania), za zapłatę której Alliance One International, Inc. jest odpowiedzialna solidarnie z Agroexpansión, zostaje ustalona na kwotę 2 187 000 EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Alliance One International pokrywa dziewięć dziesiątych swych własnych kosztów oraz dziewięć dziesiątych kosztów poniesionych przez Komisję Europejską; Komisja Europejska pokrywa jedną dziesiątą swych własnych kosztów oraz jedną dziesiątą kosztów poniesionych przez Alliance One International.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005.


title: Sprawa C-109/15 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 16 października 2014 r. w sprawie T-331/13 Marinos Nikolaou/Komisja i Europejski Bank Centralny, wniesione w dniu 4 marca 2015 r. przez Marinosa Nikolaou

text:
               1.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/6

         Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 16 października 2014 r. w sprawie T-331/13 Marinos Nikolaou/Komisja i Europejski Bank Centralny, wniesione w dniu 4 marca 2015 r. przez Marinosa Nikolaou
   (Sprawa C-109/15 P)
   (2015/C 178/06)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Marinos Nikolaou (przedstawiciele: E. Efstathiou, K. Efstathiou i K. Liasidou, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego postanowienia;

               —

               uchylenie wniosku Sądu o uwzględnieniu zarzutu niedopuszczalności, w szczególności wniosku, iż „nie można […] uważać, że deklaracja Eurogrupy stanowi akt zmierzający do wywarcia skutków prawnych wobec podmiotów” i w konsekwencji wobec wnoszącego odwołanie oraz że w zakwestionowanej deklaracji Eurogrupa „dokonała w bardzo ogólny sposób streszczenia pewnych środków uzgodnionych na płaszczyźnie politycznej z Republiką Cypryjską”;

               —

               uchylenie zaskarżonego postanowienia, w którym Republice Cypryjskiej przypisano zmniejszenie wartości depozytów bez przypisania zachowania, aktu lub decyzji Eurogrupie, pozwanym lub tym ostatnim za pośrednictwem Eurogrupy;

               —

               uchylenie obciążenia wnoszącego odwołanie kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty na poparcie swojego odwołania. W szczególności:

               —

               Zaskarżone postanowienie zostało niewystarczająco uzasadnione i zostało wydane na podstawie błędnej interpretacji pod względem faktycznym i prawnym w odniesieniu do instytucji, która w rzeczywistości przyjęła decyzję w przedmiocie zmniejszenia wartości depozytów „bail in”.

               —

               Zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem ogólnych zasad prawa, gdyż Sąd przeinaczył okoliczność, że niezależnie od rodzaju i formy, w jakiej zapadła zakwestionowana decyzja Eurogrupy, decyzja ta stanowiła w niniejszym przypadku akt podlegający zaskarżeniu w drodze skargi o stwierdzenie nieważności.

               —

               Zaskarżone postanowienie jest wadliwe, jako że Sąd, wydając postanowienie, nie zbadał stosunków prawnych i faktycznych między Komisją Europejską, Europejskim Bankiem Centralnym i Eurogrupą ani nie zbadał okoliczności, że na podstawie zasady Legal Causation i kryterium podmiotu ponoszącego w rzeczywistości odpowiedzialność akty Eurogrupy stanowiły akty Europejskiego Banku Centralnego i Komisji Europejskiej, które powinny były postępować zgodnie z traktatem i protokołami Unii Europejskiej, jak również na podstawie prawa wtórnego i pochodnego.
               Wobec powyższego Sąd nie zbadał istoty argumentów i sprawy wnoszącego odwołanie i tym samym błędnie odrzucił skargę o stwierdzenie nieważności.

               —

               W przypadku uwzględnienia niniejszego odwołania wnoszący odwołanie nie powinien zostać obciążony kosztami niniejszego postępowania ani kosztami poniesionymi w pierwszej instancji.


title: Sprawa C-494/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) — Zjednoczone Królestwo) — Dixons Retail plc przeciwko Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs (Dyrektywa 2006/112/WE — Podatek od wartości dodanej — Dostawa towarów — Pojęcie — Oszukańcze użycie karty bankowej)

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) — Zjednoczone Królestwo) — Dixons Retail plc przeciwko Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs
   (Sprawa C-494/12) (1)

   (Dyrektywa 2006/112/WE - Podatek od wartości dodanej - Dostawa towarów - Pojęcie - Oszukańcze użycie karty bankowej)
   2014/C 39/11
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dixons Retail plc

      Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — First-tier Tribunal (Tax Chamber) — Wykładnia art. 14 ust. 1 i art. 73 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Pojęcie „dostawa towarów” — Dostawa w wyniku zakupu dokonanego poprzez nieuprawnione i oszukańcze posłużenie się kartą kredytową

      Sentencja

   Artykuły 2 pkt 1, art. 5 ust. 1 i art. 11 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, a także art. 2 ust. 1 lit. a), art. 14 ust. 1 i art. 73 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej powinny być interpretowane w ten sposób, że w okolicznościach takich jak okoliczności sprawy głównej fizyczne wydanie towarów nabywcy, który w oszukańczy sposób posługuje się kartą bankową jako środkiem płatniczym, stanowi „dostawę towarów” w rozumieniu rzeczonych art. 2 pkt 1, art. 5 ust. 1, art. 2 ust. 1 lit. a) i art. 14 ust. 1 oraz że w ramach takiego wydania zapłata dokonana przez osobę trzecią na podstawie umowy zawartej przez tę osobę z dostawcą tych towarów, na podstawie której zobowiązuje się ona do zapłaty temu dostawcy za towary sprzedane przez niego nabywcom posługującym się taką kartą jako środkiem płatniczym, stanowi „świadczenie wzajemne” w rozumieniu rzeczonych art. 11 część A ust. 1 lit. a) i art. 73.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa C-500/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Düsseldorf z dnia 29 listopada 2004 r. w sprawie Proxxon GmbH przeciwko Oberfinanzdirektion Köln

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Düsseldorf z dnia 29 listopada 2004 r. w sprawie Proxxon GmbH przeciwko Oberfinanzdirektion Köln
   (Sprawa C-500/04)
   (2005/C 57/26)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 2 grudnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Düsseldorf z dnia 29 listopada 2004 r. w sprawie Proxxon GmbH przeciwko Oberfinanzdirektion Köln.
   Finanzgericht Düsseldorf zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy oddzielnie przywożone końcówki do wkrętaków o czworokątnej nasadzie, przeznaczone do śrub z rowkiem, krzyżowych, TX (wpustowe Torx) i sześciokątnych, są klasyfikowane w ramach pozycji 8204?

               2.

               Czy oddzielnie przywożone elementy systemu czworokątnego opisanego w postanowieniu, które podczas ich używania nie stykają się bezpośrednio z elementem mocującym (nakrętką, śrubą), są klasyfikowane w ramach pozycji 8304?

               3.

               Czy oddzielnie przywożone klucze dynamometryczne o czworokątnej nasadzie, takiego typu jak opisane w postanowieniu, są klasyfikowane w ramach pozycji 8204?


title: Sprawa T-49/14: Wyrok Sądu z dnia 7 października 2015 r. – Zentralverband des Deutschen Bäckerhandwerks/Komisja [Chronione oznaczenie geograficzne — „Kołocz śląski” lub „Kołacz śląski” — Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności — Podstawa prawna — Rozporządzenie (WE) nr 510/2006 — Rozporządzenie (UE) nr 1151/2012 — Podstawy stwierdzenia nieważności — Prawa podstawowe]

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/41

         Wyrok Sądu z dnia 7 października 2015 r. – Zentralverband des Deutschen Bäckerhandwerks/Komisja
   (Sprawa T-49/14) (1)

   ([Chronione oznaczenie geograficzne - „Kołocz śląski” lub „Kołacz śląski” - Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności - Podstawa prawna - Rozporządzenie (WE) nr 510/2006 - Rozporządzenie (UE) nr 1151/2012 - Podstawy stwierdzenia nieważności - Prawa podstawowe])
   (2015/C 398/51)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Zentralverband des Deutschen Bäckerhandwerks eV (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci I. Jung, M. Teworte-Vey, A. Renvert i J. Saatkamp)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Guillem Carrau i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2013/663/UE z dnia 14 listopada 2013 r. w sprawie odrzucenia wniosku o cofnięcie rejestracji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych przewidzianego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 [Kołocz śląski/kołacz śląski (ChOG)] (Dz.U. L 306, s. 40).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Zentralverband des Deutschen Bäckerhandwerks eV zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 112 z 14.4.2014.


title: Sprawa C-162/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundeskommunikationssenat (Austria) w dniu 4 kwietnia 2011 r. — Publikumsrat des Österreichischen Rundfunks przeciwko Österreichischer Rundfunk

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundeskommunikationssenat (Austria) w dniu 4 kwietnia 2011 r. — Publikumsrat des Österreichischen Rundfunks przeciwko Österreichischer Rundfunk
   (Sprawa C-162/11)
   2011/C 179/20
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundeskommunikationssenat

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Publikumsrat des Österreichischen Rundfunks

      Strona pozwana: Österreichischer Rundfunk

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 1 lit. c), art. 10, 11 i 18 ust. 3 dyrektywy Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (1) w wersji zmienionej dyrektywą 97/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. zmieniającą dyrektywę Rady 89/552 (2) należy interpretować w ten sposób, że wszelkie informacje nadawcy telewizyjnego zawarte w jego programach i transmisjach a dotyczące jego (dostępnych bez opłaty) programów i transmisji są objęte zakresem pojęcia „reklamy telewizyjnej” [art. 1 lit. c)] i zatem również do takich informacji znajdują zastosowanie między innymi przepisy o oddzieleniu i rozpoznawalności reklamy zawarte w art. 10 dyrektywy oraz o emisji w trakcie programów zawarte w jej art. 11?

      (1)  Dz.U. L 298, s. 23.

      (2)  Dz.U. L 202, s. 60.


title: Sprawa C-398/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Fermo (Włochy) w dniu 29 sierpnia 2012 r. — postępowanie karne przeciwko M

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Fermo (Włochy) w dniu 29 sierpnia 2012 r. — postępowanie karne przeciwko M
   (Sprawa C-398/12)
   2012/C 355/15
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Fermo.

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   M.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy prawomocne orzeczenie o umorzeniu postępowania wydane przez państwo członkowskie Unii Europejskiej będące stroną KWUS (1) w wyniku obszernego śledztwa przeprowadzonego w ramach postępowania, które może zostać wznowione w wypadku pojawienia się nowych dowodów, wyklucza wszczęcie lub prowadzenie postępowania sądowego w sprawie tych samych czynów wobec tej samej osoby w innym umawiającym się państwie?

      (1)  Konwencja wykonawcza do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (Dz.U. 2000, L 239, s. 19).


title: Sprawa C-410/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunale Amministrativo Regionale di Puglia, wydanym dnia 22 lipca 2004 r., w sprawie Associazione Nazionale Viaggiatori - A.N.A.V. przeciwko Comune di Bari i A.M.T.A.B. Servizio SpA

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunale Amministrativo Regionale di Puglia, wydanym dnia 22 lipca 2004 r., w sprawie Associazione Nazionale Viaggiatori - A.N.A.V. przeciwko Comune di Bari i A.M.T.A.B. Servizio SpA
   (Sprawa C-410/04)
   (2004/C 300/53)
   W dniu 27 września 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na postanowieniem Tribunale Amministrativo Regionale di Puglia (Włochy) wydanym w sprawie Associazione Nazionale Viaggiatori - A.N.A.V. przeciwko Comune di Bari i A.M.T.A.B. Servizio SpA w dniu 22 lipca 2004 r.
   Tribunale Amministrativo Regionale di Puglia zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   „Czy art. 113 ust. V Decreto Legislativo nr 267/00 w wersji zmienionej przez art. 14 Decreto Legge nr 269/03 jest zgodny z prawem wspólnotowym, w szczególności z obowiązkiem przejrzystości wolnej konkurencji, o której mowa w art. 46, 49 i 86 Traktatu, w zakresie, w jakim nie nakłada on żadnego ograniczenia na administrację publiczną w kwestii swobodnego wyboru spośród różnorodnych form udzielania zamówień na usługi publiczne, a w szczególności wyboru między udzielaniem zamówień na usługi publiczne w trybie nieograniczonego przetargu publicznego a bezpośrednim udzielaniem zamówienia spółce całkowicie kontrolowanej przez Skarb Państwa”.


title: Sprawa T-210/01: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  14 grudnia 2005 r.  — General Electric przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Konkurencja — Decyzja Komisji w sprawie uznania koncentracji za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Rozporządzenie (EWG) nr 4064/89 — Rynki lotnicze — Nabycie Honeywell przez General Electric — Integracja wertykalna — Sprzedaż wiązana — Skutki wyłączenia — Horyzontalne pokrywanie się — Prawo do obrony)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/26

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2005 r. — General Electric przeciwko Komisji
   (Sprawa T-210/01) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Konkurencja - Decyzja Komisji w sprawie uznania koncentracji za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Rozporządzenie (EWG) nr 4064/89 - Rynki lotnicze - Nabycie Honeywell przez General Electric - Integracja wertykalna - Sprzedaż wiązana - Skutki wyłączenia - Horyzontalne pokrywanie się - Prawo do obrony)
   (2006/C 48/49)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: General Electric Company (Fairfield, Connecticut, Stany Zjednoczone) [Przedstawiciele: N. Green, C. Booth, QC, J. Simor, K. Bacon, barristers, S. Baxter, solicitor, L. Vogel i J. Vogel, adwokaci, oraz początkowo M. Van Kerckhove, adwokat, następnie J. O'Leary, solicitor]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: R. Lyal, P. Hellström i F. Siredey-Garnier, pełnomocnicy]

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Rolls-Royce plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) [Przedstawiciel: A. Renshaw, solicitor] i Rockwell Collins, Inc. (Cedar Rapids, Iowa, Stany Zjednoczone) [Przedstawiciele: T. Soames, J. Davies i A. Ryan, solicitors oraz P.D. Camesasca, adwokat]
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr 2004/134/WE z dnia 3 lipca 2001 r. uznającej koncentrację za niezgodną ze wspólnym rynkiem i z Porozumieniem EOG (sprawa COMP/M.2220 — General Electric/Honeywell) (Dz.U. 2004, L 48, str. 1)
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca ponosi swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję i interwenientów.

      (1)  Dz.U. C 331 z 24.11.2001


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  24 listopada 2005 r.  w sprawach połączonych C-138/03, C-324/03 i C-431/03 Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Skarga o stwierdzenie nieważności — Fundusze strukturalne — Współfinansowanie — Rozporządzenia WE nr 1260/2000 i 1685/2000 — Warunki, jakie muszą spełniać zaliczki wypłacane przez instytucje krajowe w ramach systemów pomocy państwa)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 24 listopada 2005 r.
   w sprawach połączonych C-138/03, C-324/03 i C-431/03 Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Fundusze strukturalne - Współfinansowanie - Rozporządzenia WE nr 1260/2000 i 1685/2000 - Warunki, jakie muszą spełniać zaliczki wypłacane przez instytucje krajowe w ramach systemów pomocy państwa)
   (2006/C 36/04)
   Język postępowania: włoski
   W sprawach połączonych C-138/03, C-324/03 i C-431/03, mających za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, wniesioną w dniu 27 marca 2004 r. (C-138/03), 24 lipca 2003 r. (C-324/03) i 9 października 2003 r. (C-431/03), Republika Włoska (pełnomocnicy: M. Braguglia, wspierany przez adwokata A. Cingolę) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: E. de March i L. Flynn, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro), Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, M. K. Schiemann, N. Colneric, J. N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca) i E. Levits, sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 24 listopada 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Postępowanie w zakresie skargi w sprawie C-138/03 zostaje umorzone.

               2)

               Skarga w sprawie C-324/03 zostaje oddalona.

               3)

               Skarga w sprawie C-431/03 zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               4)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania w sprawie C-138/03.

               5)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania w sprawach C-324/03 i C-431/03.

      (1)  Dz.U. C 135 z 07.06.2003

      Dz.U. C 226 z 20.09.2003

      Dz.U. C 304 z 13.12.2003


title: Sprawa T-210/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 grudnia 2008 r. — RSA Security Ireland przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wspólna Taryfa Celna — Wydawanie wiążących informacji taryfowych — Właściwość krajowych organów celnych — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/47

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 grudnia 2008 r. — RSA Security Ireland przeciwko Komisji
   (Sprawa T-210/07) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólna Taryfa Celna - Wydawanie wiążących informacji taryfowych - Właściwość krajowych organów celnych - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
   (2009/C 44/82)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: RSA Security Ireland Ltd (Shannon, Irlandia) (przedstawiciele: B. Conway, barrister i S. Daly, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: S. Schønberg i D. Lawunmi, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji rzekomo wydanej przez Komisję i podanej do wiadomości skarżącej pocztą elektroniczną przez Irish Revenue Commissioners (irlandzkie władze podatkowe i celne) z dnia 30 marca 2007 r. w przedmiocie klasyfikacji towaru do określonej pozycji Nomenklatury Scalonej.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

               2)

               RSA Security Ireland Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 183 z 4.8.2007.


title: Sprawa C-200/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 12 kwietnia 2007 r. — Alfonso Luigi Marra przeciwko Eduardo De Gregorio

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 12 kwietnia 2007 r. — Alfonso Luigi Marra przeciwko Eduardo De Gregorio
   (Sprawa C-200/07)
   (2007/C 129/22)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte suprema di cassazione
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Alfonso Luigi Marra

      Strona pozwana: Eduardo De Gregorio
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy, w przypadku braku działań ze strony posła Parlamentu Europejskiego, który nie korzysta z przyznanego mu w art. 6 ust. 2 Regulaminu Parlamentu Europejskiego (1) prawa do bezpośredniego skierowania wniosku do Przewodniczącego dotyczącego skorzystania z przywilejów i immunitetów, sąd przed którym toczy się postępowanie cywilne jest zobowiązany zwrócić się do Przewodniczącego o uchylenie immunitetu, w celu dalszego prowadzenia postępowania i wydania wyroku;

               2)

               Czy też, jeżeli w braku powiadomienia ze strony Parlamentu Europejskiego co do zamiaru skorzystania z przywilejów i immunitetów, sąd przed którym toczy się postępowanie cywilne ma prawo, uwzględniając szczególne okoliczności rozpatrywanej sprawy, rozstrzygnąć czy możliwe jest skorzystanie z przywileju.

      (1)  Dz.U. L 61, str. 1.


title: Sprawa C-376/10 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 marca 2012 r. — Pye Phyo Tay Za przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Komisji Europejskiej (Odwołanie — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko Republice Związku Myanmar — Zamrożenie funduszy mające zastosowanie do osób, podmiotów i organów — Podstawa prawna)

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 marca 2012 r. — Pye Phyo Tay Za przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-376/10 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko Republice Związku Myanmar - Zamrożenie funduszy mające zastosowanie do osób, podmiotów i organów - Podstawa prawna)
   2012/C 133/10
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Pye Phyo Tay Za (przedstawiciele: D. Andersen QC, S. Kentridge QC, M. Lester, barrister, G. Martin, solicitor)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i E. Finnegan, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: S. Hathaway, pełnomocnik, D. Beard, barrister), Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Boelaert i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie T-181/08 Tay Za przeciwko Radzie, w którym Sąd oddalił skargę mającą na celu stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 194/2008 z dnia 25 lutego 2008 r. w sprawie przedłużenia obowiązywania i wzmocnienia środków ograniczających wobec Birmy/Związku Myanmar, uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 817/2006 (Dz.U. L 66, s. 1), w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego widnieje w wykazie osób, grup i podmiotów, do których stosują się te przepisy.

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie T-181/08 Tay Za przeciwko Radzie zostaje uchylony.

               2)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia Rady (WE) nr 194/2008 z dnia 25 lutego 2008 r. w sprawie przedłużenia obowiązywania i wzmocnienia środków ograniczających wobec Birmy/Związku Myanmar, uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 817/2006, w zakresie, w jakim dotyczy ono P.P. Tay Za.

               3)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami poniesionymi zarówno w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.

               4)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Komisja Europejska pokrywają koszty własne poniesione zarówno w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.

      (1)  Dz.U. C 260 z 25.9.2010.


title: Sprawa C-390/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Roma (Włochy) w dniu 19 września 2006 r. — Nuova Agricast srl przeciwko Ministero delle Attività Produttive

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Roma (Włochy) w dniu 19 września 2006 r. — Nuova Agricast srl przeciwko Ministero delle Attività Produttive
   (Sprawa C-390/06)
   (2006/C 294/47)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale ordinario di Roma
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Nuova Agricast srl

      Strona pozwana: Ministero delle Attività Produttive.
   Pytania prejudycjalne
   „Czy ważna jest decyzja Komisji UE z dnia 12 lipca 2000 r., doręczona rządowi włoskiemu w dniu 2 sierpnia 2000 r. SG(2000)D/105754 w zakresie dotyczącym przepisów przejściowych, które ustanawiają wyjątkowe odstępstwo od zasady »konieczności pomocy« — w przypadku pierwszego zastosowania rzeczonego systemu — jedynie w odniesieniu do wniosków »złożonych przy okazji ostatniego ogłoszenia, dokonanego na podstawie poprzedniego systemu pomocy i zatwierdzonego przez Komisję do dnia 31 grudnia 1999 r., które zostały uznane za kwalifikujące się do pomocy, lecz nie zostały załatwione ze względu na niewystarczające środki finansowe przeznaczone na owe ogłoszenie« z wynikającym stąd nieuzasadnionym pominięciem — z naruszeniem zasady równości traktowania i obowiązku uzasadnienia w trybie art. 253 traktatu — wniosków złożonych w związku z poprzednimi ogłoszeniami, nieuwzględnionych z powodu braku funduszy i oczekujących na automatyczne wprowadzenie do akt ogłoszenia bezpośrednio późniejszego lub na ponowne sformułowanie w ramach pierwszego »odpowiedniego« ogłoszenia dokonanego w zastosowaniu nowego systemu pomocy”.


title: Wyrok Trybunału z dnia 28 czerwca 2011 r. w sprawie E-12/10 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Swoboda świadczenia usług – Dyrektywa 96/71/WE – Delegowanie pracowników – Minimalne stawki płacy – Płatny urlop w razie choroby lub wypadku – Ubezpieczenie od wypadków)

text:
               17.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/20

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 28 czerwca 2011 r.
   w sprawie E-12/10
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Swoboda świadczenia usług – Dyrektywa 96/71/WE – Delegowanie pracowników – Minimalne stawki płacy – Płatny urlop w razie choroby lub wypadku – Ubezpieczenie od wypadków)
   2011/C 336/14
   W sprawie E-12/10, Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia, utrzymując w mocy art. 5 i 7 aktu prawnego nr 45/2007 dotyczącego praw i obowiązków przedsiębiorstw zagranicznych delegujących tymczasowo pracowników na Islandię oraz zasad i warunków zatrudnienia tych pracowników, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 36 Porozumienia EOG i art. 3 aktu prawnego przywołanego w pkt 30 załącznika XVIII do Porozumienia EOG, tj. dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher, prezes, Thorgeir Örlygsson i Per Christiansen (sędzia sprawozdawca), sędziowie, wydał w dniu 28 czerwca 2011 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1)

               orzeka, że Islandia, utrzymując w mocy art. 5 i 7 aktu prawnego nr 45/2007 dotyczącego praw i obowiązków przedsiębiorstw zagranicznych delegujących tymczasowo pracowników na Islandię oraz zasad i warunków zatrudnienia tych pracowników, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 3 dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług;

               2)

               obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawa T-150/14: Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2014 r. – Pavlides przeciwko Komisji i EBC

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/31

         Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2014 r. – Pavlides przeciwko Komisji i EBC
   (Sprawa T-150/14)
   2014/C 159/42
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Constantinos Pavlides (Nikozja, Cypr) (przedstawiciele: C. Paschalides, solicitor, i A. Paschalides, lawyer)

      Strony pozwane: Europejski Bank Centralny i Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               nakazanie stronom pozwanym wypłatę stronie skarżącej odszkodowania na mocy art. 268 TFUE.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca podnosi, że strony pozwane pozbawiły ją pieniędzy, które posiadała na koncie, ponieważ spowodowały przedwczesne zastosowanie instrumentu umorzenia lub konwersji długu w odniesieniu do jej depozytu bankowego w ramach warunków związanych w pomocą finansową udzieloną Cyprowi w dniu 26 kwietnia 2013 r. na podstawie art. 13 Traktatu ustanawiającego Europejski Mechanizm Stabilności z 2012 r., w następujący sposób: a) strony pozwane „w sposób oczywisty i poważnie naruszyły granice” uprawnień, jakie im przysługują jako instytucjom UE na mocy art. 136 ust. 3 TFUE; b) bezprawnie przekazały rzeczywistą kontrolę ich funkcji jako instytucji UE; c) spowodowały przedwczesne zastosowanie instrumentu umorzenia lub konwersji długu w odniesieniu do depozytów w Bank of Cyprus i Cyprus Popular Bank, który nie został przyjęty do prawa UE; d) spowodowały nałożenie ograniczeń na przepływ pieniędzy, uniemożliwiając posiadaczom depozytów wycofanie środków lub przeniesienie ich do bezpieczniejszych instytucji; i e) dokonały powyższego z naruszeniem zasad pewności prawa, równości i praw człowieka.


title: Wykreślenie sprawy C-340/03

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/17

         Wykreślenie sprawy C-340/03 (1)

   (2005/C 19/36)

      (Język postępowania: niemiecki)

   Postanowieniem z dnia 25 października 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-340/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii.

      (1)  Dz.U. C 226 z 20.9.2003.


title: Sprawa C-246/10: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/13

         Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-246/10)
   2010/C 195/19
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Peere i G. Zavvos, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie maszyn, zmieniającej dyrektywę 95/16/WE (1), a w każdym razie nie informując o nich Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin do transpozycji dyrektywy 2006/42/WE upłynął w dniu 29 czerwca 2008 r. Tymczasem w chwili wniesienia niniejszej skargi pozwana nie podjęła jeszcze środków niezbędnych do dokonania transpozycji dyrektywy lub w każdym razie nie poinformowała o nich Komisji.

      (1)  Dz.U. L 157, s. 24.


title: Sprawa C-365/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 11 sierpnia 2008 r. — Agrana Zucker GmbH przeciwko Bundesminister für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 11 sierpnia 2008 r. — Agrana Zucker GmbH przeciwko Bundesminister für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft
   (Sprawa C-365/08)
   (2008/C 285/36)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Agrana Zucker GmbH.

      Strona pozwana: Bundesminister für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 16 rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (1) należy interpretować w ten sposób, że częścią wymiaru tymczasowej składki restrukturyzacyjnej ma być również kwota cukru, która nie może zostać wykorzystana z powodu wycofania zapobiegawczego w rozumieniu art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 290/2007 z dnia 16 marca 2007 r. ustalającego, na rok gospodarczy 2007/2008, współczynnik procentowy, o którym mowa w art. 19 rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 (2)?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               Czy art. 16 rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. jest zgodny z prawem pierwotnym, a w szczególności z zasadą proporcjonalności oraz z wynikającym z art. 34 WE zakazem dyskryminacji?

      (1)  Dz.U. L 58, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 78, s. 20.