title: Sprawa C-211/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 9 maja 2011 r. — Państwo belgijskie przeciwko Maison Patrice Alard sprl

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 9 maja 2011 r. — Państwo belgijskie przeciwko Maison Patrice Alard sprl
   (Sprawa C-211/11)
   2011/C 211/29
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Państwo belgijskie

      Strona pozwana: Maison Patrice Alard sprl

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 6 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) i art. 13 B lit. b) szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uznaniu za świadczenie usług zwolnione z podatku, jako najem lub dzierżawa nieruchomości w rozumieniu art. 13 B lit. b), użytkowanie do celów prywatnych przez osoby zarządzające, członków organów lub wspólników spółki będącej podatnikiem i mającej osobowość prawną, albo przez członków rodzin tych osób, części lub całości nieruchomości wchodzącej w skład majątku tej spółki i w związku z tym stanowiącej w całości część przedsiębiorstwa, w sytuacji gdy w zamian za użytkowanie to nie żąda się zapłaty czynszu w pieniądzu, lecz uważa się je za świadczenie w naturze, podlegające opodatkowaniu w ramach podatku dochodowego płaconego przez owe osoby, w związku z czym z podatkowego punktu widzenia użytkowanie to traktowane jest jako wynagrodzenie za część pracy, którą świadczą te osoby?

               2)

               Czy wspomniane przepisy należy interpretować w ten sposób, że zwolnienie to znajduje zastosowanie w opisanej sytuacji, jeżeli spółka nie udowodniła istnienia związku między prowadzeniem przedsiębiorstwa a udostępnieniem całości lub części nieruchomości osobom zarządzającym, członkom organów lub wspólnikom tej spółki i czy w takim razie istnienie pośredniego związku jest wystarczające?

      (1)  Dz.U L 145, s. 1.


title: Sprawa C-570/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 5 listopada 2015 r. – X/Staatssecretaris van Financiën

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 5 listopada 2015 r. – X/Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-570/15)
   (2016/C 038/38)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną:
      X

      Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

      Pytanie prejudycjalne

   Według jakiego kryterium lub jakich kryteriów należy badać, które ustawodawstwo jest w świetle rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (1) właściwe w przypadku pracownika zamieszkałego w Belgii, który wykonuje zdecydowanie większą część pracy dla swojego pracodawcy w Niderlandach i dodatkowo świadczy 6,5 % tej pracy w danym roku w Belgii – w domu i u klientów – przy czym w grę nie wchodzi stały wzór, zaś pracownik nie dokonał żadnych uzgodnień ze swoim pracodawcą w kwestii wykonywania pracy w Belgii?

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 1, s. 35).


title: Sprawa F-123/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 20 lipca 2016 r. – GY/Komisja (Służba publiczna – Konkurs otwarty – Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/293/14 – Niewystarczająca liczba punków na etapie „oceny zdolności” – Niedopuszczenie do etapu oceny zintegrowanej – Oddalenie wniosku o ponowne rozpatrzenie)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/35

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 20 lipca 2016 r. – GY/Komisja
      (Sprawa F-123/15) (1)

      ((Służba publiczna - Konkurs otwarty - Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/293/14 - Niewystarczająca liczba punków na etapie „oceny zdolności” - Niedopuszczenie do etapu oceny zintegrowanej - Oddalenie wniosku o ponowne rozpatrzenie))
      (2016/C 364/42)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: GY (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

         Przedmiot sprawy

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursu EPSO/AD/293/14 o nieprzyznaniu skarżącemu liczby punktów wystarczającej do dopuszczenia do etapu oceny zintegrowanej.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji komisji konkursu EPSO/AD/293/14 z dnia 11 czerwca 2015 r. o niedopuszczeniu GY do egzaminów selekcyjnych etapu oceny zintegrowanej.

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez GY.

         (1)  Dz.U. C 398 z 30.11.2015, s. 79.


title: Sprawa C-435/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 4 sierpnia 2016 r. – Acacia Srl i Rolando D'Amato/Dr. Ing. h.c. F. Porsche AG

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 4 sierpnia 2016 r. – Acacia Srl i Rolando D'Amato/Dr. Ing. h.c. F. Porsche AG
   (Sprawa C-435/16)
   (2016/C 419/38)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę rewizyjną: Acacia Srl, Rolando D'Amato

      Druga strona postępowania: Dr. Ing. h.c. F. Porsche AG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy stosowanie ograniczenia w ochronie w rozumieniu art. 110 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 (1) jest zawężone do części związanych kształtem, czyli takich części, których kształt jest zasadniczo określony w niezmienny sposób przez wygląd całego produktu, i w związku z tym nie może być przedmiotem swobodnego wyboru klienta – jak przykładowo felgi samochodowe?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej:
               Czy stosowanie ograniczenia w ochronie w rozumieniu art. 110 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 jest zawężone wyłącznie do oferty identycznych sprzętowo, a więc również produktów zgodnych pod względem kolorystyki i rozmiarów z produktami oryginalnymi?

               3)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej:
               Czy ograniczenie w ochronie w rozumieniu art. 110 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 ma zastosowanie na korzyść oferenta produktu zasadniczo naruszającego wzór, którego dotyczy powództwo, tylko wtedy, jeżeli oferent ten obiektywnie zapewnia, że jego produkt może być nabywany wyłącznie do celów naprawy, a nie również do innych celów, jak rozbudowa lub indywidualizacja całego produktu?

               4)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie:
               Jakie środki musi podjąć oferent produktu zasadniczo naruszającego wzór, którego dotyczy powództwo, aby obiektywnie zapewnić, że jego produkt może być nabywany wyłącznie do celów naprawy, a nie również do innych celów, jak rozbudowa lub indywidualizacja całego produktu? Czy wystarczy,

                           a)

                           że oferent włączy do prospektu sprzedaży informację, że sprzedaż jest dokonywana wyłącznie do celów naprawy, aby przywrócić pierwotną postać całego produktu, lub

                           b)

                           czy jest konieczne, aby oferent uzależnił dostawę od złożenia przez odbiorcę (podmiotu handlowego i konsumenta) pisemnego oświadczenia o wykorzystywaniu zaoferowanego produktu jedynie do celów naprawy?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych, Dz.U. L 3, s.1


title: Sprawa T-84/05: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2005 r. przez Nicole Schmit przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/38

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2005 r. przez Nicole Schmit przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-84/05)
   (2005/C 106/77)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 17 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Nicole Schmit, zamieszkałej w Ispra (Włochy), reprezentowanej przez adwokata Erica Boigelota przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               nakazanie przedstawienia sprawozdania ze wszystkich akt dotyczących skarżącej, opieczętowanych przez OLAF,

               —

               nakazanie przedstawienia sprawozdania kończącego wewnętrzne dochodzenie przeciwko skarżącej,

               —

               stwierdzenie nieważności dochodzenia prowadzonego przeciwko skarżącej,

               —

               stwierdzenie nieważności notatki OLAF zawierającej „powiadomienie o dochodzeniu i poinformowanie włoskich władz sądowych”,

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdania z dochodzenia przekazanego włoskim władzom sądowym,

               —

               stwierdzenie nieważności wszelkich kolejnych aktów prowadzących do decyzji, które w następstwie doprowadziły do niniejszej skargi lub aktów związanych z tymi decyzjami,

               —

               obciążenie OLAF oraz Komisji wypłatą odszkodowań oszacowanych ex aequo et bono na 30.000 EUR, z zastrzeżeniem zwiększenia lub zmniejszenia tej sumy w trakcie przebiegu postępowania,

               —

               obciążenie, w każdym przypadku, pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi zarzuty identyczne z zarzutami podnoszonymi przez skarżących w sprawie T-22/05.


title: Sprawa C-411/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 7 lipca 2017 r. – Inter-Environnement Wallonie ASBL, Bond Beter Leefmilieu Vlaanderen ASBL/Conseil des ministres

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 7 lipca 2017 r. – Inter-Environnement Wallonie ASBL, Bond Beter Leefmilieu Vlaanderen ASBL/Conseil des ministres
   (Sprawa C-411/17)
   (2017/C 300/27)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour constitutionnelle.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Inter-Environnement Wallonie ASBL, Bond Beter Leefmilieu Vlaanderen ASBL.

      Druga strona postępowania: Conseil des ministres.

      Interwenient: Electrabel SA

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 2 ust. 1–3, 6, 7, art. 3 ust. 8, art. 5, art. 6 ust. 1 oraz Załącznik I pkt 2 do konwencji z Espoo „o ocenach oddziaływania na środowisko w kontekście transgranicznym” należy interpretować zgodnie z wyjaśnieniami zawartymi w Informacji w sprawie stosowania konwencji do działalności mających związek z energią jądrową oraz w Zaleceniach w sprawie dobrych praktyk dotyczących stosowania konwencji do działalności związanych z energią jądrową?

               2.

               Czy art. 1 lit. ix konwencji z Espoo zawierający definicję „właściwego organu” można interpretować w ten sposób, że wyklucza on z zakresu stosowania owej konwencji akty ustawodawcze takie jak ustawa z dnia 28 czerwca 2015 r.„zmieniająca ustawę z dnia 31 stycznia 2003 r. w sprawie stopniowego zamykania przemysłowej produkcji energii elektrycznej w elektrowniach jądrowych w celu zabezpieczenia dostaw energii”, biorąc pod uwagę w szczególności różnorodne badania i wysłuchania przeprowadzone w ramach przyjmowania tej ustawy?

               3.

                           a)

                           Czy art. 2–6 konwencji z Espoo należy interpretować w ten sposób, że mają one zastosowanie przed przyjęciem aktu ustawodawczego takiego jak ustawa z dnia 28 czerwca 2015 r.„zmieniająca ustawę z dnia 31 stycznia 2003 r. w sprawie stopniowego zamykania przemysłowej produkcji energii elektrycznej w elektrowniach jądrowych w celu zabezpieczenia dostaw energii”, której art. 2 odsuwa w czasie datę wyłączenia elektrowni jądrowych Doel 1 i Doel 2 oraz zakończenia przez te elektrownie przemysłowej produkcji energii elektrycznej?

                           b)

                           Czy odpowiedź na pytanie postawione w ppkt a) będzie różna w zależności od tego, czy dotyczy elektrowni Doel 1 czy też elektrowni Doel 2 zważywszy, że w przypadku pierwszej elektrowni występuje konieczność przyjęcia administracyjnych aktów wykonawczych do wyższej wymienionej ustawy z dnia 28 czerwca 2015 r.?

                           c)

                           Czy bezpieczeństwo dostaw energii elektrycznej dla kraju może stanowić jeden z nadrzędnych względów interesu ogólnego umożliwiający odstąpienie od stosowania art. 2–6 konwencji z Espoo lub zawieszenie ich stosowania?

               4.

               Czy art. 2 ust. 2 konwencji z Aarhus „o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska” należy interpretować w ten sposób, że wyłącza on z zakresu stosowania owej konwencji akty ustawodawcze takie jak ustawa z dnia 28 czerwca 2015 r.„zmieniająca ustawę z dnia 31 stycznia 2003 r. w sprawie stopniowego zamykania przemysłowej produkcji energii elektrycznej w elektrowniach jądrowych w celu zabezpieczenia dostaw energii” zarówno biorąc pod uwagę różnorodne badania i wysłuchania przeprowadzone w ramach przyjmowania tej ustawy, jak i bez ich uwzględnienia?

               5.

                           a)

                           Czy art. 2, 6 w związku z załącznikiem I.I do konwencji z Aarhus – biorąc pod uwagę, w szczególności, „Zalecenia z Maastricht dotyczące środków promowania efektywnego udziału opinii publicznej w procesie decyzyjnym w dziedzinie środowiska” w kwestii wieloetapowego procesu decyzyjnego – należy interpretować w ten sposób, że mają one zastosowanie przed przyjęciem aktu ustawodawczego takiego jak ustawa z dnia 28 czerwca 2003 r.„zmieniająca ustawę z dnia 31 stycznia 2003 r. w sprawie stopniowego zamykania przemysłowej produkcji energii elektrycznej w elektrowniach jądrowych w celu zabezpieczenia dostaw energii”, której art. 2 odsuwa w czasie datę wyłączenia elektrowni jądrowych Doel 1 i Doel 2 oraz zakończenia przez te elektrownie przemysłowej produkcji energii elektrycznej?

                           b)

                           Czy odpowiedź na pytanie postawione w ppkt a) będzie różna w zależności od tego, czy dotyczy elektrowni Doel 1 czy też elektrowni Doel 2 zważywszy, że w przypadku pierwszej elektrowni występuje konieczność przyjęcia administracyjnych aktów wykonawczych do wyżej wymienionej ustawy z dnia 28 czerwca 2015 r.?

                           c)

                           Czy bezpieczeństwo dostaw energii elektrycznej dla kraju może stanowić jeden z nadrzędnych względów interesu ogólnego umożliwiający odstąpienie od stosowania art. 2–6 konwencji z Asrhus lub zawieszenie ich stosowania?

               6.

                           a)

                           Czy art. 1 ust. 2 w związku z załącznikiem II pkt 13 lit. a) do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (1), rozpatrywanych w omawianym przypadku w świetle konwencji z Espoo i z Aarhus, należy interpretować w ten sposób, że mają one zastosowanie do odsunięcia w czasie daty wyłączenia elektrowni jądrowej i zakończenia przez tę elektrownię przemysłowej produkcji energii elektrycznej, i wiążą się, tak jak w niniejszym przypadku, ze znaczącymi inwestycjami i zwiększeniem bezpieczeństwa w elektrowniach jądrowych Doel 1 i 2?

                           b)

                           W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie postawione w ppkt a) – czy art. 2–8, 11 i załączniki I, II i III dyrektywy 2011/92/UE należy interpretować w ten sposób, że mają one zastosowanie przed przyjęciem aktu ustawodawczego takiego jak ustawa z dnia 28 czerwca 2015 r.„zmieniająca ustawę z dnia 31 stycznia 2003 r. w sprawie stopniowego zamykania przemysłowej produkcji energii elektrycznej w elektrowniach jądrowych w celu zabezpieczenia dostaw energii”, której art. 2 odsuwa w czasie datę wyłączenia elektrowni jądrowych Doel 1 i Doel 2 oraz zakończenia przez te elektrownie przemysłowej produkcji energii elektrycznej?

                           c)

                           Czy odpowiedź na pytanie postawione w ppkt a) i b) będzie różna w zależności od tego, czy dotyczy elektrowni Doel 1 czy też elektrowni Doel 2 zważywszy, że w przypadku pierwszej elektrowni występuje konieczność przyjęcia administracyjnych aktów wykonawczych do wyżej wymienionej ustawy z dnia 28 czerwca 2015 r.?

                           d)

                           W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie postawione w ppkt a) – czy art. 2 ust. 4 dyrektywy2011/92/UE należy interpretować w ten sposób, że pozwala on odstąpić – na podstawie nadrzędnych względów interesu ogólnego związanych z bezpieczeństwem dostaw energii elektrycznej dla kraju – od stosowania art. 2–8 i 11 dyrektywy 2011/92/UE w przypadku odsunięcia w czasie wyłączenia elektrowni jądrowej?

               7.

               Czy pojęcie „szczególnego aktu ustawodawstwa” w rozumieniu art. 1 ust. 4 dyrektywy 2011/92/UE należy interpretować w ten sposób, że wyłącza ono z zakresu stosowania owej dyrektywy akt ustawodawczy taki jak ustawa z dnia 28 czerwca 2015 r.„zmieniająca ustawę z dnia 31 stycznia 2003 r. w sprawie stopniowego zamykania przemysłowej produkcji energii elektrycznej w elektrowniach jądrowych w celu zabezpieczenia dostaw energii”, w szczególności biorąc pod uwagę różnorodne badania i wysłuchania przeprowadzone w ramach przyjmowania tej ustawy, które mogą realizować cele owej dyrektywy?

               8.

                           a)

                           Czy art. 6 dyrektywy 92/43/EWG Rady z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (2) w związku z art. 3 i 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (3) rozpatrywanych, w omawianym przypadku, w świetle dyrektywy 2011/92/UE oraz konwencji z Espoo i z Aarhus, należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do odsunięcia w czasie daty wyłączenia elektrowni jądrowej i zakończenia przez tą elektrownię przemysłowej produkcji energii elektrycznej oraz wiążą się, tak jak w niniejszym przypadku, ze znaczącymi inwestycjami i zwiększeniem bezpieczeństwa w elektrowniach jądrowych Doel 1 i 2?

                           b)

                           W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie postawione w ppkt a) – czy art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43/EWG należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie przed przyjęciem aktu ustawodawczego takiego jak ustawa z dnia 28 czerwca 2015 r.„zmieniająca ustawę z dnia 31 stycznia 2003 r. w sprawie stopniowego zamykania przemysłowej produkcji energii elektrycznej w elektrowniach jądrowych w celu zabezpieczenia dostaw energii”, której art. 2 odsuwa w czasie datę wyłączenia elektrowni jądrowych Doel 1 i Doel 2 oraz zakończenia przez te elektrownie przemysłowej produkcji energii elektrycznej?

                           c)

                           Czy odpowiedź na pytania postawione w ppkt a) i b) będzie różna w zależności od tego, czy dotyczy elektrowni Doel 1 czy też elektrowni Doel 2 zważywszy, że w przypadku pierwszej elektrowni występuje konieczność przyjęcia administracyjnych aktów wykonawczych do wyżej wymienionej ustawy z dnia 28 czerwca 2015 r.?

                           d)

                           W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie postawione w ppkt a) – czy art. 6 ust. 4 dyrektywy 92/43/EWG należy interpretować w ten sposób, że pozwala on na przyjęcie, że powodem o charakterze zasadniczym wynikającym z nadrzędnego interesu publicznego są względy związane z bezpieczeństwem dostaw energii elektrycznej dla kraju, w szczególności biorąc pod uwagę różnorodne badania i wysłuchania przeprowadzone w ramach przyjmowania powyższej ustawy z dnia 28 czerwca 2015 r., które mogą realizować cele wyżej wymienionej dyrektywy?

               9.

               Jeżeli na podstawie odpowiedzi na powyższe pytania prejudycjalne, sąd krajowy dojdzie do wniosku, że zaskarżona ustawa narusza jeden z obowiązków wynikających z wyżej wymienionych konwencji lub dyrektyw, a bezpieczeństwo dostaw energii elektrycznej dla kraju nie może stanowić jednego z nadrzędnych względów interesu ogólnego umożliwiającego odstąpienie od tych obowiązków, to czy sąd krajowy może utrzymać skutki ustawy z dnia 28 czerwca 2015 r. w celu zapobieżenia powstania braku pewności prawa i umożliwienia wykonania obowiązków oceny skutków środowiskowych oraz udziału społeczeństwa wynikających z powyższych konwencji i dyrektyw?

      (1)  Dz.U. L 26, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 206, s. 7.

      (3)  Dz.U. L 20, s. 7.


title: Sprawa C-108/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Gerechtshof te 's-Gravenhage z dnia 27 stycznia 2005 r. w sprawie Bovemij Verzekeringen NV przeciwko Benelux-Merkenbureau

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Gerechtshof te 's-Gravenhage z dnia 27 stycznia 2005 r. w sprawie Bovemij Verzekeringen NV przeciwko Benelux-Merkenbureau
   (Sprawa C-108/05)
   (2005/C 115/22)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 4 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Gerechtshof te 's-Gravenhage (Niderlandy) z dnia 27 stycznia 2005 r. w sprawie Bovemij Verzekeringen NV przeciwko Benelux-Merkenbureau.
   Gerechtshof te 's-Gravenhage zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               (omissis)

               2)

               Czy art. 3 ust. 3 dyrektywy (1) należy interpretować w ten sposób, że nabycie (w niniejszej sprawie przez znak towarowy Benelux), poprzez używanie, charakteru odróżniającego, o którym mowa w tym ustępie, wymaga, aby oznaczenie było uważane przez właściwy krąg odbiorców, przed datą złożenia wniosku, za znak towarowy na całym terytorium Beneluksu, to jest w Belgii, w Luksemburgu i w Niderlandach?
               W przypadku odpowiedzi przeczącej na drugie pytanie:

               3)

               Czy ustanowiony przez art. 3 ust. 3 dyrektywy warunek rejestracji, o której mowa w tym ustępie jest spełniony jeżeli oznaczenie — z powodu jego używania — jest uważane przez właściwy krąg odbiorców za znak towarowy na znaczącej części terytorium Beneluksu, gdy ta znacząca część ogranicza się do na przykład Niderlandów?

               4)

               Czy dla oceny charakteru odróżniającego powstałego w wyniku używania, takiego jak wspomniany w art. 3 ust. 3 dyrektywy oznaczenia stworzonego z jednego lub kilku słów w języku urzędowym Państwa Członkowskiego (lub, jak w niniejszej sprawie, terytorium Beneluksu), należy brać pod uwagę strefy językowe istniejące na tym terytorium?
               Czy dla rejestracji jako znak towarowy, gdy pozostałe warunki rejestracji zostały spełnione, wystarczy wymagać, aby oznaczenie było uważane przez właściwy krąg odbiorców za znak towarowy w znaczącej części strefy językowej Państwa Członkowskiego (lub, jak w niniejszej sprawie, terytorium Beneluxu), w której język ten jest językiem urzędowym.

      (1)  Pierwsza dyrektywa Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 40, str. 1 z 11.2.1989).


title: Sprawa C-179/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 29 kwietnia 2008 r. — Dler Jamal przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 29 kwietnia 2008 r. — Dler Jamal przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-179/08)
   (2008/C 197/08)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesverwaltungsgericht.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dler Jamal.

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 11 ust. 1 lit. e) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że — niezależnie od art. 1 C pkt 5 zdanie drugie Konwencji dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r. (Konwencja genewska) — utrata statusu uchodźcy następuje już wtedy, gdy ustała uzasadniona obawa bycia prześladowanym w rozumieniu art. 2 lit. c) dyrektywy, na podstawie której nadany został status uchodźcy, a także nie musi istnieć obawa uchodźcy przed prześladowaniem z innych powodów w rozumieniu art. 2 lit. c) dyrektywy?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: Czy utrata statusu uchodźcy zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. e) dyrektywy zakłada ponadto, że w państwie, którego uchodźca jest obywatelem,

                           a)

                           istnieje podmiot zapewniający ochronę w rozumieniu art. 7 ust. 1 dyrektywy i wystarcza przy tym, że zapewnienie ochrony możliwe jest jedynie przy pomocy wielonarodowych oddziałów,

                           b)

                           nie grozi uchodźcy poważna krzywda w rozumieniu art. 15 dyrektywy, prowadząca do przyznania statusu ochrony uzupełniającej w rozumieniu art. 18 dyrektywy oraz/lub

                           c)

                           system bezpieczeństwa jest stabilny i ogólne warunki życia zapewniają minimum egzystencji?

               3)

               Czy w sytuacji, gdy ustaną dotychczasowe okoliczności, na podstawie których dana osoba została uznana za uchodźcę, nowe, odrębne okoliczności uzasadniające prześladowanie należy:

                           a)

                           poddać ocenie na podstawie kryterium prawdopodobieństwa, które znajduje zastosowanie w przypadku nadania statusu uchodźcy lub też na korzyść danej osoby stosuje się inne kryterium,

                           b)

                           ocenić przy uwzględnieniu ułatwienia dowodowego, które przewiduje art. 4 ust. 4 dyrektywy?

      (1)  Dz. U. L 304, str. 12.


title: Sprawa T-51/06: Skarga wniesiona w dniu  21 lutego 2006 r.  — Fardem Packaging przeciwko Komisji

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/18

         Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2006 r. — Fardem Packaging przeciwko Komisji
   (Sprawa T-51/06)
   (2006/C 96/34)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Fardem Packaging B.V. (Edam, Niderlandy) (Przedstawiciel: F.J. Leeflang, adwokat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności w całości lub w części decyzji skierowanej do Fardem;

               —

               obniżenie grzywny nałożonej na Fardem;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe), w której uznano skarżącą za solidarnie odpowiedzialną z tytułu jej uczestnictwa w kartelu i nałożono na nią grzywnę.
   Na poparcie swej skargi skarżąca wskazuje na naruszenie art. 81 WE, art. 253 WE, art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 oraz naruszenie zasady staranności, obowiązku uzasadnienia i zasady równego traktowania.
   Skarżąca podnosi po pierwsze, że Komisja nie uwzględniła argumentu skarżącej dotyczącego polityki przedsiębiorstwa przed i po 1997 r. Chociaż skarżąca nie zaprzecza, że uczestniczyła w kartelu, to jednak podkreśla, że przed 1997 r. była spółką w całości zależną od ówczesnej spółki dominującej. Skarżąca dodaje jednak, że od 1997 r. nie znajdowała się już w stosunku zależności i jej cele stopniowo uległy istotnej zmianie.
   W dalszej kolejności skarżąca stwierdza, że Komisja oparła się na błędnej ocenie faktów dotyczących uczestnictwa skarżącej w grupach „Valveplast”, „Benelux” i „Teppema”, jak również w odniesieniu do jej uczestnictwa w grupach „Belgia” i „Block Bags”. Skarżąca twierdzi, że Komisja dokonała szeregu ustaleń bez staranności i błędnie dokonała szeregu ustaleń w odniesieniu do niektórych rodzajów zachowań. Skarżąca podkreśla również, że Komisja nie uwzględniła faktu, iż grupy „Belgia” oraz „Block Bags” zakończyły działalność przed 1997 r.
   Skarżąca podnosi następnie, że Komisja dokonała błędnej oceny faktów w odniesieniu do przestrzennego rozgraniczenia rynków geograficznych. W tym względzie skarżąca zaznacza, że nie osiąga żadnych obrotów w Hiszpanii oraz minimalne obroty we Francji.
   Skarżąca zarzuca Komisji również niezastosowanie względem niej komunikatu w sprawie współpracy oraz nieuwzględnienie jako okoliczności łagodzących niektórych faktów wskazanych przez skarżącą.
   W odniesieniu do ustalenia podstawowej kwoty grzywny skarżąca kwestionuje określenie indywidualnych udziałów w rynku na podstawie obrotu osiągniętego zamiast na podstawie pojemności, zastosowanie zróżnicowanego traktowania poszczególnych kategorii w zależności od udziału w rynku oraz zastosowania tego zróżnicowania poszczególnych kategorii, jak również zastosowania podstawowej kwoty grzywny do każdej z ustalonych kategorii.
   Skarżąca twierdzi wreszcie, że Komisja błędnie uznała, iż skarżąca oraz spółka Kendrion N.V. tworzyły jedną całość pod względem gospodarczym, wskutek czego na Kendrion niesłusznie została nałożona grzywna za naruszenie popełnione przez skarżącą.


title: Sprawa T-476/16: Postanowienie Sądu z dnia 2 lutego 2017 r. – Adama Agriculture i Adama France/Komisja

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/33

         Postanowienie Sądu z dnia 2 lutego 2017 r. – Adama Agriculture i Adama France/Komisja
   (Sprawa T-476/16) (1)

   (2017/C 086/43)
   Język postępowania: angielski
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

      (1)  Dz.U. C 402 z 31.10.2016.


title: Sprawa C-441/07 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Alrosa Company Ltd (Odwołanie — Pozycja dominująca — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Światowy rynek surowca diamentowego — Podjęte przez spółkę indywidualne zobowiązania do zaprzestania zakupu surowca diamentowego od innej spółki — Decyzja uznająca za wiążące indywidualne zobowiązania podjęte przez spółkę i kończąca postępowanie)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Alrosa Company Ltd
   (Sprawa C-441/07 P) (1)

   (Odwołanie - Pozycja dominująca - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Światowy rynek surowca diamentowego - Podjęte przez spółkę indywidualne zobowiązania do zaprzestania zakupu surowca diamentowego od innej spółki - Decyzja uznająca za wiążące indywidualne zobowiązania podjęte przez spółkę i kończąca postępowanie)
   2010/C 234/03
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Alrosa Company Ltd (przedstawiciele: R. Subiotto, QC, K. Jones, Solicitor-Advocate i S. Mobley, solicitor)

      Przedmiot

   Odwołanie wniesione w dniu 11 lipca 2007 r. od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba w składzie powiększonym) w sprawie T-170/06 Alrosa Company Ltd przeciwko Komisji, w którym Sąd Pierwszej Instancji stwierdził nieważność decyzji Komisji 2006/520/WE z dnia 22 lutego 2006 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 82 WE oraz art. 54 EOG (sprawa COMP/B-2/38.381 — De Beers), uznającej za wiążące podjęte przez De Beers zobowiązania do zaprzestania zakupu surowca diamentowego od Alrosy począwszy od 2009 r., po zakończeniu etapu stopniowego ograniczania wielkości zakupów w latach 2006–2008 i kończącej postępowanie zgodnie z art. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (Dz.U. L 1, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie T-170/06 Alrosa przeciwko Komisji zostaje uchylony.

               2)

               Wniesiona do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich skarga spółki Alrosa Company Ltd zostaje oddalona.

               3)

               Alrosa Company Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania powstałymi zarówno w postępowaniu odwoławczym, jak i w postępowaniu pierwszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


title: Sprawa T-723/14: Skarga wniesiona w dniu 13 października 2014 r. – HX przeciwko Radzie

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/28

         Skarga wniesiona w dniu 13 października 2014 r. – HX przeciwko Radzie
   (Sprawa T-723/14)
   (2014/C 462/41)
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: HX (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat Stanisław Koew)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną w całości, poprzez uznanie za zasadne wszystkich przedstawionych w niej zarzutów;

               —

               rozpoznanie skargi w trybie przyspieszonym;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. oraz decyzji wykonawczej Rady 2014/488/WPZiB z dnia 22 lipca 2014 r. w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego umieszczono w wykazie zawartym w załączniku do wskazanej decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 793/2014 z dnia 22 lipca 2014 r. w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego umieszczono w wykazie zawartym w załączniku II do wskazanego rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii;

               —

               obciążenie Rady wszystkimi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący istotnego naruszenia prawa do obrony i prawa do rzetelnego procesu:

                           —

                           skarżącego nie powiadomiono o zaskarżonych aktach i nie przedstawiono mu żadnych istotnych dowodów lub poszlak, które uzasadniają umieszczenie jego nazwiska w wykazie osób objętych sankcjami, pomimo tego, że ciężar dowodu obciąża Radę;

                           —

                           postawione skarżącemu zarzuty, dotyczące jego odpowiedzialności za „brutalne represje wobec ludności cywilnej w Syrii”, są niejasne, niepełne i opierają się na domysłach.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia:

                           —

                           w zaskarżonych aktach używa się wyłącznie twierdzących i nieuzasadnionych sformułowań.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do skutecznej ochrony sądowej:

                           —

                           niezgodnie z prawem odwrócono ciężar dowodu, dzięki czemu strona pozwana miała możliwość sanowania swoich nieprawidłowych i niezgodnych z prawem aktów.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący błędów popełnionych przez Radę przy ocenie wielu okoliczności faktycznych.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa własności oraz zasad proporcjonalności i swobody prowadzenia działalności gospodarczej:

                           —

                           na podstawie zaskarżonych aktów pozbawiono skarżącego możliwości spokojnego korzystania z jego praw majątkowych.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia prawa do normalnych warunków życia, ponieważ nałożone środki są niezgodne z zakazem tortur i nieludzkiego lub poniżającego traktowania określonym w art. 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący ciężkiego naruszenia prawa do dobrego imienia określonego w art. 8 i art. 10 ust. 2 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, ponieważ umieszczenie nazwiska skarżącego w zaskarżonych aktach niezgodnie z prawem narusza jego autorytet społeczny i jego autorytet w relacjach z jego partnerami.


title: Sprawa F-67/13: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2013 r. — ZZ przeciwko Europolowi

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/31

         Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2013 r. — ZZ przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-67/13)
   2013/C 274/50
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat J.J. Ghosez)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie nieprzedłużenia ze skarżącą umowy o pracę na czas określony.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji wydanych przez stronę pozwaną w dniach 26 września i 7 grudnia 2012 r., w których pozwana informuje skarżącą, że nie przedłuży z nią umowy o pracę na czas określony, która wygasa z dniem 31 marca 2013 r. oraz decyzji oddalającej zażalenie skarżącej, wydanej w dniu 9 kwietnia 2013 r.;

               —

               Zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącej różnicy pomiędzy z jednej strony kwotą wynagrodzenia, które byłoby jej należne, gdyby pozostała na swoim stanowisku, a z drugiej strony kwotą wynagrodzenia, honorariów, zasiłku dla bezrobotnych lub jakiegokolwiek innego ekwiwalentnego zasiłku, które rzeczywiście uzyskiwała od dnia 1 kwietnia 2013 r. zamiast wynagrodzenia pobieranego w charakterze członka personelu tymczasowego;

               —

               obciążenie Europolu kosztami postępowania.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 września 2004 r. w sprawie T-213/02, SNF SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 2002/34/WE — Ograniczenia w wykorzystywaniu poliakryloamidów w składzie produktów kosmetycznych — Osoba, której sprawa dotyczy indywidualnie — Dopuszczalność)

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/21

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 6 września 2004 r.
   w sprawie T-213/02, SNF SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 2002/34/WE - Ograniczenia w wykorzystywaniu poliakryloamidów w składzie produktów kosmetycznych - Osoba, której sprawa dotyczy indywidualnie - Dopuszczalność)
   (2005/C 31/42)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-213/02, SNF SA, z siedzibą w Saint-Étienne (Francja), reprezentowanej przez adwokatów K. Van Maldegema i C. Mereu'a, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: X. Lewis, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności dwudziestej szóstej dyrektywy Komisji 2002/34/WE z dnia 15 kwietnia 2002 r. dostosowującej do postępu technicznego załączniki II, III i VII do dyrektywy Rady 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych (Dz.U. Dz 102, str. 19), w zakresie, w jakim ogranicza ona wykorzystanie poliakryloamidów w składzie produktów kosmetycznych, Sąd Pierwszej Instancji (piąta izba), w składzie: P. Lindh, prezes, R. García-Valdecasas i J. D. Cooke, sędziowie, sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 6 września 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Strona skarżąca poniesie koszty własne oraz koszty strony pozwanej.

      (1)  Dz.U. C 233 z 28.9.2002.


20150731010616622015/C 270/212612015CJC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150601171711Sprawa C-261/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vredegerecht te Ieper (Belgia) w dniu 1 czerwca 2015 r. – Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen NV/Gregory Demey
 ---documentbreak--- C2702015PL1710120150601PL0021171171Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vredegerecht te Ieper (Belgia) w dniu 1 czerwca 2015 r. – Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen NV/Gregory Demey
   (Sprawa C-261/15)2015/C 270/21Język postępowania: niderlandzki
      Sąd odsyłający

   Vredegerecht te Ieper

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen NV

      Strona pozwana: Gregory Demey

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 6 ust. 2, in fine, załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1371/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego praw i obowiązków pasażerów w ruchu kolejowym (
         1
      ) sprzeciwia się belgijskim krajowym przepisom karnym […], na podstawie których pasażer kolei bez biletu – który nie uiszcza ceny biletu także w ustawowo przewidzianych terminach – dopuszcza się czynu zabronionego, który wyklucza wszelki stosunek umowny pomiędzy spółką przewozową a pasażerem kolei, tak że w konsekwencji odmawia się temu pasażerowi powoływania się na właściwe przepisy ochronne prawa europejskiego i krajowego prawa belgijskiego […], które odnoszą się do wskazanego (wyłącznego) stosunku umownego z tym konsumentem?
   (
         1
      )	Dz.U. L 315, s. 14.


title: Sprawa C-18/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen Sad Sofia-grad (Bułgaria) w dniu 14 stycznia 2013 r. —  „Max Pen” EOOD przeciwko Direktor na Direktsia „Obzhalvane i izpalnenie na proizvodstvoto” Sofia

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen Sad Sofia-grad (Bułgaria) w dniu 14 stycznia 2013 r. — „Max Pen” EOOD przeciwko Direktor na Direktsia „Obzhalvane i izpalnenie na proizvodstvoto” Sofia
   (Sprawa C-18/13)
   2013/C 79/17
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administrativen Sad Sofia-grad (Bułgaria)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„Max Pen” EOOD

      Strona pozwana: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i izpalnenie na proizvodstvoto“

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w świetle prawa Unii okoliczności faktyczne, w których wskazany na rachunku podmiot wykonujący świadczenie albo jego podwykonawca nie dysponuje personelem, środkami trwałymi lub aktywami, które byłyby konieczne do wykonania usługi, brak jest udokumentowania kosztów rzeczywistego wykonania świadczenia i takie koszty nie zostały wykazane w jego księgowości, jak również sporządzono w zakresie dotyczącym właściwości osoby wystawcy nieprawdziwe dokumenty, które podpisano w imieniu świadczeniodawcy w formie umowy oraz protokołu przyjęcia i przekazania, przedłożone jako dowód należnych świadczeń wzajemnych i wykonania usługi, w związku z którym wystawiono fakturę VAT i skorzystano z prawa do odliczenia podatku naliczonego, należy traktować jako odnoszące się do „uchylania się od płacenia podatku” dla celów odliczenia naliczonego podatku VAT?

               2)

               Czy z wynikającego z prawa Unii oraz z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej obowiązku sądu do odmowy prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT w przypadku uchylania się od płacenia podatku wypływa również obowiązek sądu krajowego do stwierdzenia z urzędu zaistnienia w okolicznościach postępowania przed sądem krajowym zdarzenia uchylania się od płacenia podatku poprzez uznanie przez ten sąd podniesionej przed nim po raz pierwszy nowej okoliczności, przy uwzględnieniu obowiązku sądu zgodnie z prawem krajowym do wydania orzeczenia w sprawie, przestrzegania zakazu gorszego traktowania strony skarżącej oraz zasad prawa do skutecznego środka zaskarżenia oraz bezpieczeństwa prawnego, jak również zastosowania z urzędu odpowiednich przepisów prawa, oraz uznanie wszystkich dowodów, w tym takich, które odnoszą się do czynności pozornych, dokumentów nieprawdziwych i dokumentów zawierających nieprawdziwą treść?

               3)

               Czy z art. 178 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w świetle obowiązku sądu do odmowy prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT w przypadku uchylania się od płacenia podatków wynika, że dla skorzystania z prawa do odliczenia podatku naliczonego usługa musi być wykonana faktycznie przez usługodawcę albo jego podwykonawcę?

               4)

               Czy wymóg zgodnie z art. 242 dyrektywy 2006/112/WЕ do prowadzenia szczegółowej ewidencji księgowej dla celów kontroli prawa do odliczenia podatku naliczonego oznacza, że należy również przestrzegać odpowiednich przepisów krajowych państw członkowskich z zakresu obowiązku składania sprawozdań przewidujących zgodność prawa Unii z międzynarodowymi standardami rachunkowości, albo oznacza on tylko obowiązek prowadzenia dokumentów określonych w tej dyrektywie celem sporządzenia sprawozdania dotyczącego podatku VAT: Faktur, deklaracji podatku VAT oraz informacji dodatkowych?
               Jeśli dotyczy to drugiego wariantu, należałoby odpowiedzieć na następujące pytanie:
               Czy w świetle wymogu na podstawie art. 226 ust. 1 pkt 6 dyrektywy 2006/112/WЕ, zgodnie z którym faktury powinny zawierać zakres i rodzaj wykonanych usług, że rachunki albo dokument wystawiony w związku z nimi w przypadku usług muszą zawierać dane dotyczące faktycznego wykonania usługi — okoliczności obiektywne, które mogą być objęte kontrolą zarówno jako dowód na to, że usługę rzeczywiście wykonano, jak również jako dowód na to, że została ona wykonana przez usługodawcę wskazanego na fakturze?

               5)

               Czy art. 242 dyrektywy 2006/112/WЕ ustanawiający wymóg do prowadzenia szczegółowej ewidencji księgowej dla celów kontroli prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z art. 63 i art. 273 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu, zgodnie z którym usługę uważa się za wykonaną w chwili, w której spełniono przesłanki uznania dochodów z niej zgodnie z podlegającymi stosowaniu przepisami z zakresu obowiązku składania sprawozdań przewidującymi zgodność prawa Unii z międzynarodowymi standardami rachunkowości oraz z zasadami zgodnego z księgowością udokumentowania procesów gospodarczych, pierwszeństwa treści nad formą oraz porównywalności dochodów i kosztów?

      (1)  Dz.U. L 347 s. 1


title: Sprawa C-102/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Ítélőtábla – Węgry) – Gazdasági Versenyhivatal/Siemens Aktiengesellschaft Österreich (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych — Przedmiotowy zakres zastosowania — Powództwo o zwrot nienależnego świadczenia — Bezpodstawne wzbogacenie — Wierzytelność, u której podstaw leży bezzasadny zwrot grzywny nałożonej z powodu naruszenia prawa konkurencji)

text:
               26.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 350/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Ítélőtábla – Węgry) – Gazdasági Versenyhivatal/Siemens Aktiengesellschaft Österreich
   (Sprawa C-102/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych - Przedmiotowy zakres zastosowania - Powództwo o zwrot nienależnego świadczenia - Bezpodstawne wzbogacenie - Wierzytelność, u której podstaw leży bezzasadny zwrot grzywny nałożonej z powodu naruszenia prawa konkurencji))
   (2016/C 350/07)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Ítélőtábla

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gazdasági Versenyhivatal

      Strona pozwana: Siemens Aktiengesellschaft Österreich

      Sentencja

   Powództwo o zwrot nienależnego świadczenia z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia, takie jak powództwo wytoczone w postępowaniu głównym, u którego podstawy leży zwrot grzywny nałożonej w ramach postępowania w sprawie z zakresu prawa konkurencji, nie należy do kategorii „spraw cywilnych i handlowych” w rozumieniu art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych.

      (1)  Dz.U. C 171 z 26.5.2015.


title: Sprawa C-331/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Roma (Włochy) w dniu 1 czerwca 2017 r. – Martina Sciotto/Fondazione Teatro dell'Opera di Roma

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Roma (Włochy) w dniu 1 czerwca 2017 r. – Martina Sciotto/Fondazione Teatro dell'Opera di Roma
   (Sprawa C-331/17)
   (2017/C 309/32)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte d'appello di Roma

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca/powodowa/wnosząca odwołanie: Martina Sciotto

      Strona pozwana, Druga strona postępowania: Fondazione Teatro dell'Opera di Roma

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepisy prawa europejskiego [w szczególności klauzula 5 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., znajdującego się w załączniku do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (1)] stoją na przeszkodzie przepisom prawa krajowego (w szczególności art. 3 ust. 6 dekretu z mocą ustawy nr 64 z dnia 30 kwietnia 2010 r., przekształconego, ze zmianami, w ustawę nr 100 z dnia 29 czerwca 2010 r.), które, wyłączając w sposób ogólny stosunki pracy na czas określony pracowników fundacji operowo-symfonicznych spod zasady, zgodnie z którą normalną formą stosunku pracy jest zatrudnienie na czas nieokreślony, muszą być interpretowane jako pełna liberalizacja takich stosunków, bez przewidzenia, także w sytuacji odnowienia [umowy lub stosunku pracy] na okres ponad trzech lat (lub inny okres), środków przekształcenia stosunku (stabilizacji) lub naprawienia szkody)?

      (1)  Dz.U. L 175, s. 43.


title: Sprawa T-319/08: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2008 r. — Grasso przeciwko Komisji

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/35

         Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2008 r. — Grasso przeciwko Komisji
   (Sprawa T-319/08)
   (2008/C 272/67)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Salvatore Grasso (Katania, Włochy) (przedstawiciele: A. Maiorana, avvocato, A. De Matteis, avvocato, A. De Francesco, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. opublikowanego w Dz.U. L 155 z dnia 13 czerwca 2008 r.

               —

               obciążenie przegranej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są tożsame z tymi podniesionymi w sprawie T-313/08 Veromar di Tudisco Alfio & Salvatore S.n.c. przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-115/08: Postanowienie Sądu z dnia 29 czerwca 2010 r. — Gourmet Burger Kitchen przeciwko OHIM (GOURMET BURGER KITCHEN)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/54

         Postanowienie Sądu z dnia 29 czerwca 2010 r. — Gourmet Burger Kitchen przeciwko OHIM (GOURMET BURGER KITCHEN)
   (Sprawa T-115/08) (1)

   ()
   2010/C 234/95
   Język postępowania: angielski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008.


title: Sprawa C-392/07: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 8 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2005/19/WE — Wspólny system podatkowy znajdujący zastosowanie do łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów dotyczących spółek różnych państw członkowskich — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/8

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 8 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-392/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2005/19/WE - Wspólny system podatkowy znajdujący zastosowanie do łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów dotyczących spółek różnych państw członkowskich - Brak transpozycji w przepisanym terminie)
   (2008/C 158/11)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: R. Lyal, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (Przedstawiciel: D. Haven, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w przepisanym terminie przepisów niezbędnych dla dostosowania się do dyrektywy Rady 2005/19/WE z dnia 17 lutego 2005 r. zmieniającej dyrektywę Rady 90/434/EWG w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych państw członkowskich (Dz.U. L 58, str. 19)
   Sentencja

               1)

               Poprzez brak przyjęcia przepisów ustawowych wykonawczych i administracyjnych niezbędnych dla dostosowania się do dyrektywy Rady 2005/19/WE z dnia 17 lutego 2005 r. zmieniającej dyrektywę Rady 90/434/EWG w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych państw członkowskich, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007.


title: Sprawa T-116/16: Postanowienie Sądu z dnia 27 października 2016 r. – Port autonome du Centre et de l'Ouest i in./Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Podatek dochodowy od osób prawnych — Pomoc na rzecz belgijskich portów przyznana przez Belgię — Pismo Komisji zawierające propozycję stosownych środków — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/35

         Postanowienie Sądu z dnia 27 października 2016 r. – Port autonome du Centre et de l'Ouest i in./Komisja
   (Sprawa T-116/16) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Podatek dochodowy od osób prawnych - Pomoc na rzecz belgijskich portów przyznana przez Belgię - Pismo Komisji zawierające propozycję stosownych środków - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność))
   (2017/C 014/43)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Port autonome du Centre et de l'Ouest SCRL (La Louvière, Belgia), Port autonome de Namur (Namur, Belgia), Port autonome de Charleroi (Charleroi, Belgia), Port autonome de Liège (Liège, Belgia), Région wallonne (Belgia) (przedstawiciel: adwokat J. Vanden Eynde)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Noë i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga z art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności rzekomej decyzji w sprawie pomocy państwa SA. 38393 (2015/E) – Opodatkowanie portów w Belgii, załączone do pisma Komisji z dnia 22 stycznia 2016 r. i mające na celu zaproponowanie stosownych środków Królestwu Belgii.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Port autonome du Centre et de l’Ouest SCRL, Port autonome de Namur, Port autonome de Charleroi, Port autonome de Liège i Région wallonne pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 175 z 17.5.2016.


title: Sprawa T-59/10: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2010 r. — Geemarc Telecom przeciwko OHIM — Audioline (AMPLIDECT)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/57

         Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2010 r. — Geemarc Telecom przeciwko OHIM — Audioline (AMPLIDECT)
   (Sprawa T-59/10)
   2010/C 100/84
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Geemarc Telecom International Ltd (Wanchai, Hongkong) (przedstawiciel: G. Farrington, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Audioline GmbH (Neuss, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 listopada 2009 r. w sprawie R 913/2009-2; i

               —

               obciążenie OHIM i Audioline GmbH własnymi kosztami postępowania oraz kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: słowny znak towarowy „AMPLIDECT” dla towarów należących do klas 9 i 16

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Audioline GmbH

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania i w rezultacie unieważnienie zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego będącego przedmiotem wniosku o unieważnienie

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na: i) niewzięcie przez Izbę Odwoławczą pod uwagę, że Audioline GmbH nie przytoczyła dowodów braku charakteru odróżniającego zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego będącego przedmiotem wniosku o unieważnienie; oraz ii) niewzięcie przez Izbę Odwoławczą pod uwagę, że zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie uzyskał charakter wysoce odróżniający ze względu na poziom jego używania; Izba Odwoławcza nie ograniczyła się do badania dowodów i argumentów przedstawionych przez strony w terminie wyznaczonym przez Izbę Odwoławczą.


title: Sprawa T-667/11: Wyrok Sądu z dnia 14 stycznia 2015 r. – Veloss International i Attimedia/Parlament (Zamówienia publiczne na usługi — Świadczenie usług tłumaczenia na język grecki w Parlamencie — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Obowiązek uzasadnienia — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/29

         Wyrok Sądu z dnia 14 stycznia 2015 r. – Veloss International i Attimedia/Parlament
   (Sprawa T-667/11) (1)

   ((Zamówienia publiczne na usługi - Świadczenie usług tłumaczenia na język grecki w Parlamencie - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Obowiązek uzasadnienia - Odpowiedzialność pozaumowna))
   (2015/C 065/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Veloss International (Bruksela, Belgia); i Attimedia SA (Bruksela) (przedstawiciel: adwokat N. Korogiannakis)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: P. López-Carceller, L. Darie i P. Biström, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu o umieszczeniu na drugim miejscu oferty złożonej przez skarżące w przetargu EL/2011/UE dotyczącym świadczenia usług tłumaczenia na język grecki (Dz.U. 2011/S 56 090374), doręczonej skarżącym pismem z dnia 18 października 2011 r., a także wszystkich związanych z nią decyzji Parlamentu, a po drugie, żądanie naprawienia szkody.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu z dnia 18 października 2011 r. o umieszczeniu na drugim miejscu oferty złożonej przez Veloss International SA i Attimedia SA w przetargu EL/2011/UE dotyczącym świadczenia usług tłumaczenia na język grecki.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Parlament zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 58 z 25.2.2012.


title: Sprawa F-108/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 22 września 2014 r. – Loescher przeciwko Radzie

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/69

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 22 września 2014 r. – Loescher przeciwko Radzie
      (Sprawa F-108/13) (1)

      (2014/C 395/85)
      Język postępowania: francuski
      Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014, s. 41.


title: Sprawa C-257/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 24 maja 2012 r. — Sky Italia Srl przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Commissione di Garanzia dell’Attuazione della Legge sullo Sciopero nei Servizi Pubblici Essenziali

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 24 maja 2012 r. — Sky Italia Srl przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Commissione di Garanzia dell’Attuazione della Legge sullo Sciopero nei Servizi Pubblici Essenziali
   (Sprawa C-257/12)
   2012/C 217/28
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sky Italia Srl

      Strona pozwana: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Commissione di Garanzia dell’Attuazione della Legge sullo Sciopero nei Servizi Pubblici Essenziali

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni wspólnotowych przepisów sektorowych, w szczególności przepisów dyrektywy 2002/20/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one przywołanym przepisom krajowym, a zwłaszcza ustawie nr 266 z 2005 r., w szczególności z uwagi na to jak te przepisy krajowe są stosowane in concreto na szczeblu wykonawczym.

      (1)  Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach); Dz.U. L 108, s. 21.


title: Sprawa T-424/04: Skarga wniesiona dnia 15 października 2004 r. przez Angela Angelidisa przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/25

         Skarga wniesiona dnia 15 października 2004 r. przez Angela Angelidisa przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa T-424/04)
   (2004/C 314/59)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 15 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Parlamentowi Europejskiemu przez Angela Angelidisa, zamieszkałego w Luksemburgu, reprezentowanego przez adwokata Erica Boigelota.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 16 lipca 2004 r. oddalającej sprzeciw wniesiony przez skarżącego;

               —

               Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącego za rok 2002;

               —

               Zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego zadośćuczynienia za krzywdę, oszacowanego ex aequo et bono na 20 000 euro, doznaną z powodu różnych istotnych błędów popełnionych na różnych poziomach w czasie opracowywania sprawozdań z oceny oraz z powodu znacznego opóźnienia ostatecznego opracowania wspomnianych sprawozdań;

               —

               Zasądzenie kosztów od strony pozwanej.

         Zarzuty i główne argumenty
   Podniesione zarzuty są identyczne jak w sprawie T-416/03 (1) ze skargi tego samego skarżącego.

      (1)  Dz.U. C 59 z 6.3.2004, str. 25.


title: Sprawa C-313/09: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/12

         Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-313/09)
   2009/C 256/24
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Erlbacher i M. Adam, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych dla wykonania dyrektywy Rady 2006/88/WE z dnia 24 października 2006 r. w sprawie wymogów w zakresie zdrowia zwierząt akwakultury i produktów akwakultury oraz zapobiegania niektórym chorobom zwierząt wodnych i zwalczania tych chorób (1), zmienionej dyrektywą Komisji 2008/53/WE z dnia 30 kwietnia 2008 r. zmieniającą załącznik IV do dyrektywy Rady 2006/88/WE w odniesieniu do wiosennej wiremii karpi, (2) a w każdym razie poprzez niepoinformowanie Komisji o przyjęciu tych przepisów, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wymienionych dyrektyw;

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2006/88/WE upłynął 1 maja 2008 r.

      (1)  Dz.U. L 328, s. 14.

      (2)  Dz.U. L 117, s. 27.


title: Sprawa T-242/11: Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2011 r. — Kaltenbach & Voigt przeciwko OHIM (3D eXam)

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/27

         Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2011 r. — Kaltenbach & Voigt przeciwko OHIM (3D eXam)
   (Sprawa T-242/11)
   2011/C 211/59
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kaltenbach & Voigt GmbH (Biberach an der Riß, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 marca 2011 r. w sprawie R 2361/2010-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowno-graficzny znak towarowy „3D eXam” dla towarów z klasy 10

      Decyzja eksperta: odmowa udzielenia ochrony rejestracji międzynarodowej w Unii Europejskiej zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. b), art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 2 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 1 lit c) rozporządzenia Rady nr 207/2009 i niewzięcie pod uwagę wcześniejszych rejestracji krajowych/wcześniejszego udzielenia ochrony, ze względu na to, że sporna rejestracja międzynarodowa (i) nie ma charakteru czysto opisowego, oraz (ii) wykazuje charakter odróżniający, ponieważ właściwy krąg odbiorców będzie uznawał oznaczenie 3D EXAM za wskazówkę pochodzenia handlowego.


title: Sprawa C-562/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Paris – Francja) – Carrefour Hypermarchés SAS/ITM Alimentaire International SASU (Odesłanie prejudycjalne — Reklama porównawcza — Dyrektywa 2006/114/WE — Artykuł 4 — Dyrektywa 2005/29/WE — Artykuł 7 — Obiektywne porównanie cen — Zaniechanie wprowadzające w błąd — Reklama porównująca ceny produktów sprzedawanych w sklepach różnej wielkości lub różnego formatu — Dopuszczalność — Istotne informacje — Zakres i nośnik informacji)

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/19

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Paris – Francja) – Carrefour Hypermarchés SAS/ITM Alimentaire International SASU
   (Sprawa C-562/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Reklama porównawcza - Dyrektywa 2006/114/WE - Artykuł 4 - Dyrektywa 2005/29/WE - Artykuł 7 - Obiektywne porównanie cen - Zaniechanie wprowadzające w błąd - Reklama porównująca ceny produktów sprzedawanych w sklepach różnej wielkości lub różnego formatu - Dopuszczalność - Istotne informacje - Zakres i nośnik informacji))
   (2017/C 104/28)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d'appel de Paris

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Carrefour Hypermarchés SAS

      Strona pozwana: ITM Alimentaire International SASU

      Sentencja

   Artykuł 4 lit. a) i c) dyrektywy 2006/114/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej w związku z art. 7 ust. 1–3 dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych”) należy interpretować w ten sposób, że w rozumieniu pierwszego z tych przepisów niedozwolona może być reklama taka jak rozpatrywana w postępowania głównym, porównująca ceny produktów sprzedawanych w sklepach różnej wielkości lub różnego formatu, jeżeli sklepy te należą do sieci, z których każda posiada szereg sklepów różnej wielkości lub różnego formatu, oraz jeżeli reklamodawca porównuje ceny stosowane w należących do jego sieci sklepach większych lub większego formatu z cenami podawanymi w należących do konkurencyjnych sieci sklepach mniejszych lub mniejszego formatu, chyba że konsumenci zostali poinformowani w sposób jasny i w samym przekazie reklamowym, że porównanie zostało dokonane między cenami stosowanymi w należących do sieci reklamodawcy sklepach większych lub większego formatu i cenami podawanymi w należących do konkurencyjnych sieci sklepach mniejszych lub mniejszego formatu.
   W celu oceny dopuszczalności takiej reklamy do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy w sprawie w postępowaniu głównym, w świetle okoliczności niniejszego przypadku, rozpatrywana reklama nie spełnia wymogu obiektywności porównania lub ma charakter wprowadzający w błąd, po pierwsze, poprzez uwzględnienie sposobu postrzegania tej reklamy przez przeciętnego, właściwie poinformowanego, dostatecznie uważnego i rozsądnego konsumenta danych produktów, i po drugie, poprzez uwzględnienie informacji znajdujących się w omawianej reklamie, w szczególności tych dotyczących sklepów należących do sieci reklamodawcy oraz sklepów należących do konkurencyjnych sieci, w których stosowane ceny zostały porównane, i ogólnie wszystkich cech tej reklamy.

      (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016.


title: Sprawa C-564/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 8 października 2008 r. w sprawie T-68/04 SGL Carbon AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 18 grudnia 2008 r. przez SGL Carbon AG

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/21

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 8 października 2008 r. w sprawie T-68/04 SGL Carbon AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 18 grudnia 2008 r. przez SGL Carbon AG
   (Sprawa C-564/08 P)
   (2009/C 69/38)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnosząca odwołanie: SGL Carbon AG (przedstawiciele: M. Klusmann i K. Beckmann, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (piąta izba) z dnia 8 października 2008 r. w sprawie T-68/04 SGL Carbon AG przeciwko Komisji;

               —

               odpowiednie obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą w art. 2 zaskarżonej decyzji Komisji z dnia 3 grudnia 2003 r.;

               —

               ewentualnie, przekazanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Przedmiotem niniejszego odwołania jest wyrok Sądu Pierwszej Instancji, w którym oddalona została skarga wnoszącej odwołanie na decyzję Komisji 2004/420/WE z dnia 3 grudnia 2003 r. w sprawie kartelu na rynku produktów na bazie węgla i grafitu mających zastosowanie w branży elektrycznej i mechanicznej.
   Wnosząca odwołanie opiera swoje odwołanie na dwóch zarzutach, w których podnosi naruszenie prawa wspólnotowego przez Sąd oraz uchybienie proceduralne.
   W zarzucie pierwszym wnosząca odwołanie powołuje się na niezgodne z prawem nieuwzględnienie argumentacji, którą przedstawiła ona w pierwszej instancji w odniesieniu do błędnego wliczenia obrotów wewnętrznych do wolumenu rynku użytego do ustalenia wyjściowych kwot grzywien. Ponadto twierdzi ona, że nadmierna z punktu widzenia prawa materialnego wysokość kwoty wyjściowej ustalonej wobec wnoszącej odwołanie stanowi naruszenie zasady niedyskryminacji i zasady proporcjonalności oraz naruszenie art. 253 WE.
   W zarzucie drugim wnosząca odwołanie powołuje się na błąd w ocenie przy ustalaniu kwoty wyjściowej grzywny wobec niej, który wykracza poza zakres swobodnej oceny przysługującej Sądowi. W związku z tym Sąd naruszył również zasadę niedyskryminacji i zasadę proporcjonalności. Ze szkodą dla skarżącej Sąd odszedł bez uzasadnienia prawnego od swojego własnego orzecznictwa, jeśli chodzi o kwestię dopuszczalnego zryczałtowania grzywien według kategorii udziałów w rynku. Podczas gdy w swoich wcześniejszych, podobnych orzeczeniach Sąd uznał za odpowiednie co najwyżej kategorie udziałów w rynku bądź „transze” o rozpiętości 5 %, w niniejszym przypadku przyjął on za podstawę kategorie udziałów w rynku o rozpiętości 10 %, co stawia wnoszącą odwołanie w zdecydowanie niekorzystnej sytuacji jako przedsiębiorstwo znajdujące się w dolnym przedziale swojej kategorii.


title: Sprawa C-411/12: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/10

         Skarga wniesiona w dniu 7 września 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-411/12)
   2012/C 355/16
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky, S. Thomas i D. Grespan, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez niepodjęcie w wyznaczonym terminie wszelkich koniecznych działań w celu zniesienia systemu pomocy państwa uznanego za niezgodny z prawem i wspólnym rynkiem na mocy decyzji Komisji 2011/746/UE z dnia 23 lutego 2011 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Włochy spółkom Portovesme Srl, ILA SpA, Eurallumina SpA oraz Syndial SpA ((środki pomocy państwa C 38/B/04 (ex NN 58/04) i C 13/06 (ex N 587/05)) (notyfikowanej w dniu 24 lutego 2012 r. jako dokument nr C(2011) 956 i opublikowanej w Dz.U. L 309 z dnia 24 listopada 2011 r., s. 1-22), Republika Włoska uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 2, 3 i 4 tej decyzji i z Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wyznaczony w decyzji termin na odzyskanie pomocy państwa uznanej za niezgodną upłynął w dniu 24 czerwca 2001 r. Ponadto pozwana powinna była do dnia 24 kwietnia 2011 r. powiadomić Komisję o całkowitej wysokości pomocy, którą należało odzyskać, oraz o środkach przyjętych i przewidzianych w celu wykonania decyzji.
   Do dnia wniesienia niniejszej skargi pozwana nie podjęła koniecznych działań w celu odzyskania pomocy przyznanej beneficjentom ani nie przekazała Komisji wszystkich wymaganych informacji.


title: Sprawa T-502/07: Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2007 r. — IIC-Intersport International Corporation przeciwko OHIM — McKenzie Corporation (McKENZIE)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/59

         Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2007 r. — IIC-Intersport International Corporation przeciwko OHIM — McKenzie Corporation (McKENZIE)
   (Sprawa T-502/07)
   (2008/C 51/108)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: IIC-Intersport International Corporation GmbH (Ostermundigen, Szwajcaria) (przedstawiciel: P.J.M. Steinhauser, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: The McKenzie Corporation Ltd (Newcastle Upon Tyne, Zjednoczone Królestwo)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności będącej przedmiotem odwołania decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 15 października 2007 r. w sprawie R 1425/2006-2 i pozostawienie w mocy decyzji Wydziału Sprzeciwów Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 6 września 2006, na mocy której uznano sprzeciw Intersport w stosunku do niektórych rozpatrywanych towarów.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: The McKenzie Corporation Ltd

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny wspólnotowy znak towarowy „McKENZIE” dla towarów i usług z klas 18, 25, 36 i 37

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: IIC-Intersport International Corporation GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy „MCKINLEY” dla towarów i usług z klas 18, 20, 22, 25 i 28 i wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy „MCKINLEY” dla towarów i usług z klas 12, 18, 20, 22, 25 i 28

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w części

      Decyzja Izby Odwoławczej: odrzucenie sprzeciwu w całości i zezwolenie na dokonanie rejestracji

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94.


title: Sprawa C-94/06: Skarga wniesiona w dniu  14 lutego 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/19

         Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-94/06)
   (2006/C 86/37)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 14 lutego 2006 r. do Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Maríę Amparo Alcover San Pedro i Bernharda Schimę, występujących w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Austrii
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie ustanawiając wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 14 ust. 1 tej dyrektywy;

               2)

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął 18 lipca 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 189, str. 12.


title: Sprawa C-464/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia, Mediolan (Włochy), wydanym dnia 29 września 2004 r., w sprawie Associazione Azionariato Diffuso dell'AEM i inni przeciwko Comune di Milano i AEM SpA

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia, Mediolan (Włochy), wydanym dnia 29 września 2004 r., w sprawie Associazione Azionariato Diffuso dell'AEM i inni przeciwko Comune di Milano i AEM SpA
   (Sprawa C-464/04)
   (2005/C 19/24)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 2 listopada 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia, Mediolan (Włochy) wydanym w dniu 29 września 2004 r. w sprawie Associazione Azionariato Diffuso dell'AEM i inni przeciwko Comune di Milano i AEM SpA.
   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               —

               Czy art. 2449 codice civile, w sposób jaki został zastosowany w postępowaniu przed sądem krajowym, jest zgodny z art. 56 WE, rozumianym w sposób jaki dokonano jego wykładni w wyrokach z dnia 23 maja 2000 r. w sprawie C-58/99, z dnia 4 czerwca 2002 r. w sprawach połączonych C-503/99 i C-483/99 oraz z dnia 13 maja 2003 r. w sprawach połączonych C-98/01 i C-463/00, jeżeli powołuje się na niego przedsiębiorstwo państwowe /urząd /instytucja publiczna, która wprawdzie utraciła kontrolę prawną nad spółką akcyjną, jednakże jako właściciel względnej większości posiada jeszcze znaczne udziały (w niniejszym przypadku 33,4 %), uzyskując w ten sposób nieproporcjonalne uprawnienia kontrolne?

               —

               Czy art. 2449 codice civile w związku z art. 4 decreto-legge nr 332 z dnia 31 maja 1994 r. w brzmieniu nadanym ustawą nr 474 z dnia 30 lipca 1994 r. jest zgodny z art. 56 WE, rozumianym w sposób jaki dokonano jego wykładni w wyrokach z dnia 23 maja 2000 r. w sprawie C-58/99, z dnia 4 czerwca 2002 r. w sprawach połączonych C-503/99 i C-483/99 oraz z dnia 13 maja 2003 r. w sprawach połączonych C-98/01 i C-463/00, jeżeli powołuje się na niego przedsiębiorstwo państwowe /urząd /instytucja publiczna, która wprawdzie utraciła kontrolę prawną nad spółką akcyjną, jednakże jako właściciel względnej większości posiada jeszcze znaczne udziały (w niniejszym przypadku 33,4 %), uzyskując w ten sposób nieproporcjonalne uprawnienia kontrolne?

               —

               Czy art. 2449 codice civile jest zgodny z art. 56 WE, w sposób jaki dokonano jego wykładni w wyrokach z dnia 23 maja 2000 r. w sprawie C 58/99, z dnia 4 czerwca 2002 r. w sprawach połączonych C-503/99 i C-483/99 oraz z dnia 13 maja 2003 r. w sprawach połączonych C-98/01 i C-463/00, w zakresie w jakim w wyniku jego konkretnego stosowania wywiera on skutki, które są sprzeczne z innym krajowym przepisem prawnym (w szczególności art. 2 ust. 1 lit. d) decreto-legge nr 332 z dnia 31 maja 1994 r. w brzmieniu nadanym ustawą nr 474 z dnia 30 lipca 1994 r.), który ze swej strony jest zgodny z art. 56 WE i w odniesieniu do warunków jego wykonywania i przesłanek stosowania odpowiada powołanym w wymienionych wyrokach zasadom w dziedzinie uprawnień szczególnych?


title: Sprawa T-327/12: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2012 r. — Simca Europe przeciwko OHIM — PSA Peugeot Citroën (Simca)

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/33

         Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2012 r. — Simca Europe przeciwko OHIM — PSA Peugeot Citroën (Simca)
   (Sprawa T-327/12)
   2012/C 287/62
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Simca Europe Ltd (Birmingham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat N. Haberkamm)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: PSA Peugeot Citroën GIE (Paryż, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie R 645/2011-1;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania, w tym kosztami reprezentacji procesowej skarżącej.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Słowny znak towarowy „Simca” dla towarów z klasy 12 — wspólnotowy znak towarowy nr 6 489 371

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: PSA Peugeot Citroën GIE

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Skarżąca w chwili zgłoszenia działała w złej wierze

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołanie i unieważnienie znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 52 rozporządzenia (WE) nr 207/2009


title: Sprawa C-137/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 15 kwietnia 2009 r. — 1. MM. Josemans 2. Burgemeester van Maastricht

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 15 kwietnia 2009 r. — 1. MM. Josemans 2. Burgemeester van Maastricht
   (Sprawa C-137/09)
   2009/C 141/57
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State (Niderlandy)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

               Strony skarżące

               :

                           1.

                           M.M. Josemans

                           2.

                           Burgemeester van Maastricht

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy tego rodzaju uregulowanie, jak omawiane w sprawie przed sądem krajowym, dotyczące wstępu nierezydentów do coffeeshopów jest w całości lub w części objęte zakresem stosowania traktatu WE, w szczególności zakresem stosowania swobody przepływu towarów lub usług, lub zakazu dyskryminacji ustanowionego w art. 12 WE w związku z art. 18 WE?

               2)

               Czy w zakresie, w którym mają zastosowanie postanowienia traktatu WE dotyczące swobodnego przepływu towarów lub usług, zakazanie nierezydentom wstępu do coffeshopów przewidziane w art. 2.3.1.3e ust. 1 APV w związku z uchwałą Burgemeestra z dnia 13 lipca 2006 r. stanowi właściwy i proporcjonalny środek dla celów ograniczenia turystyki narkotykowej i związanych z nią uciążliwości?

               3)

               Czy ustanowiony w art. 12 WE w związku z art. 18 WE zakaz dyskryminacji obywateli ze względu na przynależność państwową ma zastosowanie do uregulowania dotyczącego wstępu nierezydentów do coffeeshopów, gdy nie mają zastosowania postanowienia traktatu WE dotyczące swobodnego przepływu towarów i usług?

               4)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej: czy uzasadnione jest dokonane przy tym pośrednie rozróżnienie na rezydentów i nierezydentów i czy zakazanie nierezydentom wstępu do coffeeshopów stanowi właściwy i proporcjonalny środek dla celów ograniczenia turystyki narkotykowej i związanych z nią uciążliwości?


title: Sprawa F-67/11: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/29

         Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa F-67/11)
   2011/C 319/62
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu żądania skarżącego dotyczącego wykonania przez stronę pozwaną wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 9 czerwca 2010 r. w sprawie F-56/09 i naprawienia szkody, którą skarżący miał ponieść.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu wniosku z dnia 28 lutego 2011 r.;

               —

               w zakresie w jakim okaże się to niezbędne, stwierdzenie nieważności pisma z dnia 24 czerwca 2011 r.;

               —

               stwierdzenie, że Komisja Europejska niezgodnie z prawem zaniechała podjęcia środków wykonawczych w stosunku do pkt 2 sentencji wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 9 czerwca 2010 r. w sprawie F-56/09 w szczególności w odniesieniu do zniszczenia zdjęć, o których mowa we wspomnianym punkcie sentencji oraz przekazania skarżącemu informacji o ich zniszczeniu;

               —

               zasądzenie od Komisji Europejskiej na rzecz skarżącego kwoty 2 831 EUR tytułem naprawienia wyrządzonej szkody wynikającej z braku przyjęcia środków wykonawczych w stosunku do wyroku z dnia 9 czerwca 2010 r. wraz z odsetkami od tej kwoty w wysokości 10 % rocznie z coroczną kapitalizacją naliczanymi od następnego dnia po wniesieniu skargi do dnia, w którym skarżący otrzyma wspomnianą kwotę 2 831 EUR;

               —

               zasądzenie od Komisji Europejskiej na rzecz skarżącego kwoty 12 EUR/dzień za każdy kolejny dzień braku przyjęcia przez Komisję w okresie od następnego dnia po wniesieniu skargi do 180 dnia następującego po dniu 4 marca 2011 r. środków wykonawczych w stosunku do wyroku z dnia 9 czerwca 2010 r. wraz z odsetkami od wspomnianej kwoty 12 EUR/dzień w wysokości 10 % rocznie z coroczną kapitalizacją naliczanymi od 181 dnia następującego po dniu 4 marca 2011 r. do dnia, w którym skarżący otrzyma wspomnianą kwotę 12 EUR/dzień;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty 15 EUR/dzień za każdy kolejny dzień braku przyjęcia przez Komisję w okresie od 181 dnia następującego po dniu 4 marca 2011 r. do 270 dnia następującego po dniu 4 marca 2011 r. środków wykonawczych w stosunku do wyroku z dnia 9 czerwca 2010 r. wraz z odsetkami od wspomnianej kwoty 15 EUR/dzień w wysokości 10 % rocznie z coroczną kapitalizacją naliczanymi od 271 dnia następującego po dniu 4 marca 2011 r. do dnia, w którym skarżący otrzyma wspomnianą kwotę 15 EUR/dzień;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty 18 EUR/dzień za każdy kolejny dzień braku przyjęcia przez Komisję w okresie od 271 dnia następującego po dniu 4 marca 2011 r. do 360 dnia następującego po dniu 4 marca 2011 r. środków wykonawczych w stosunku do wyroku z dnia 9 czerwca 2010 r. wraz z odsetkami od wspomnianej kwoty 18 EUR/dzień w wysokości 10 % rocznie z coroczną kapitalizacją naliczanymi od 361 dnia następującego po dniu 4 marca 2011 r. do dnia, w którym skarżący otrzyma wspomnianą kwotę 18 EUR/dzień;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty 25 EUR/dzień za każdy kolejny dzień braku przyjęcia przez Komisję w okresie rozpoczynającym się 360 dnia następującego po dniu 4 marca 2011 r. środków wykonawczych w stosunku do wyroku z dnia 9 czerwca 2010 r., która będzie wypłacana skarżącemu okresowo na koniec każdego okresu 360 dni poczynając od 361 dnia następującego po dniu 4 marca 2011 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-15/17: Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2017 r. – Mitrakos/EUIPO – Belasco Baquedano (YAMAS)

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/43

         Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2017 r. – Mitrakos/EUIPO – Belasco Baquedano (YAMAS)
   (Sprawa T-15/17)
   (2017/C 063/55)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Dimitrios Mitrakos (Palaio Faliro, Grecja) (przedstawiciel: adwokat D. Bakopanou)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Juan Ignacio Belasco Baquedano (Viana, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „YAMAS” – zgłoszenie nr 13 645 478

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 października 2016 r. w sprawie R 532/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a także wydanej przed zaskarżoną decyzją decyzji Wydziału Sprzeciwów;

               —

               oddalenie sprzeciwu i zezwolenie na rejestrację zgłoszonego do rejestracji znaku towarowego;

               —

               obciążenie EUIPO lub drugiej strony postępowania kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.