title: Sprawa C-228/16 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 9 lutego 2016 r. w sprawie T-639/14, Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI)/Komisja Europejska, wniesione w dniu 22 kwietnia 2016 r. przez Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI)

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/39

      Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 9 lutego 2016 r. w sprawie T-639/14, Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI)/Komisja Europejska, wniesione w dniu 22 kwietnia 2016 r. przez Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI)
      (Sprawa C-228/16 P)
      (2016/C 211/50)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI) (przedstawiciele: adwokaci Efthymios Bourtzalas, Anargiros Oikonomou, Efstathia Salaka, Charalampos Synodinos, Charisios Tagaras, Denis Waelbroeck)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego postanowienia,

                  —

                  odesłanie przez Trybunał sprawy do Sądu, aby orzekł w przedmiocie żądań wnoszącej odwołanie dotyczących stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu z dnia 12 czerwca 2014 r.,

                  —

                  obciążenie pozwanej całością kosztów postępowania poniesionymi, czyli kosztami poniesionymi zarówno w pierwszej instancji jak i dotyczącymi niniejszego odwołania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie podnosi, że zaskarżony akt jest obciążony istotnymi naruszeniami prawa i należy stwierdzić jego nieważność z następujących powodów:

                  1)

                  oczywiste naruszenie prawa i brak uzasadnienia, co się tyczy oceny, że sprawa T-639/14 stała się bezprzedmiotowa, w zakresie, w jakim ocena ta jest oparta na domniemanym „zastąpieniu” zaskarżonego aktu przez akt Komisji z dnia 25 marca 2015 r.;

                  2)

                  naruszenie zasad dobrej administracji, pewności prawa i skutecznej ochrony sądowej poprzez przyjęcie, że zaskarżony akt został zastąpiony przez akt z dnia 25 marca 2015 r.;

                  3)

                  oczywiste naruszenie prawa, co się tyczy wykładni i zastosowania zasady legalności aktów organów Unii europejskiej;

                  4)

                  zniekształcenie okoliczności faktycznych i naruszenie prawa do bycia wysłuchanym poprzez stwierdzenie, że uzasadnienie zaskarżonego aktu „nie odnosi się wcale do państwowego charakteru ewentualnej pomocy w formie wyroku arbitrażowego”, i oczywisty błąd w ocenie przy uznaniu, że naruszenia prawa w zaskarżonym akcie, na które powołuje się DEI, „niewątpliwie będą przedmiotem oceny w […] sprawie T-352/15”;

                  5)

                  przeinaczenie argumentacji DEI w odniesieniu do kryteriów, na podstawie których powinna zostać podjęta decyzja o umorzeniu bądź o nieumorzeniu postępowania w niniejszej sprawie, co się tyczy skargi do Komisji z 2012 r., oraz oczywistego naruszenia prawa, co się tyczy oceny, że skarga do Komisji z 2012 r. została oddalona „w sposób dorozumiany” aktem Komisja z dnia 25 marca 2015 r.; a także

                  6)

                  naruszenie prawa i oczywisty błąd w ocenie przy orzeczeniu, że każda ze stron pokrywa własne koszty.


title: Sprawa T-50/16: Postanowienie Sądu z dnia 21 października 2016 r. – Węgry/Komisja

text:
               19.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 475/25

         Postanowienie Sądu z dnia 21 października 2016 r. – Węgry/Komisja
   (Sprawa T-50/16) (1)

   (2016/C 475/38)
   Język postępowania: węgierski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 145 z 25.4.2016.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 czerwca 2005 r. w sprawie T-274/03 Focus Magazin Verlag GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego — Umorzenie postępowania)

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/18

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 29 czerwca 2005 r.
   w sprawie T-274/03 Focus Magazin Verlag GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego - Umorzenie postępowania)
   (2005/C 229/38)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-274/03 Focus Magazin Verlag GmbH z siedzibą w Monachium (Niemcy), reprezentowana przez adwokata U. Gürtlera przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: B. Müller i A. Folliard-Monguiral), w której drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM, interwenient w postępowaniu przed Sądem, była France Télécom SA, z siedzibą w Paryżu (Francja), reprezentowana przez adwokata D. Marty, mającej za przedmiot skargę na decyzję czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 kwietnia 2003 r. (sprawa R 849/2001-4), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu pomiędzy Focus Magazin Verlag GmbH i France Télécom SA, Sąd (trzecia izba), w składzie: M. Jaeger, prezes, V. Tiili i O.Czúcz, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 29 czerwca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umarzone.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 264 z 1.11.2003


title: Sprawa T-430/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 19 sierpnia 2013 r. przez Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) od wyroku wydanego w dniu 26 czerwca 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-21/12 Achab przeciwko EKES

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/38

         Odwołanie wniesione w dniu 19 sierpnia 2013 r. przez Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) od wyroku wydanego w dniu 26 czerwca 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-21/12 Achab przeciwko EKES
   (Sprawa T-430/13 P)
   2013/C 325/63
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) (przedstawiciele: M. Arsène, pełnomocnik, wspierana przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

      Druga strona postępowania: Mohammed Achab (Bruksela, Belgia)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie F-21/12 w zakresie, w jakim stwierdzono w nim nieważność decyzji KESE z dnia 9 czerwca 2011 r. dotyczącej zwrotu dodatku zagranicznego wypłacanego Mohammedowi Achabowi od dnia 1 lipca 2010 r. i obciążono EKES własnymi kosztami oraz połową kosztów poniesionych przez skarżącego w pierwszej instancji;

               —

               uwzględnienie żądań przedstawionych przez wnoszącego odwołanie, mianowicie oddalenie skargi jako całkowicie bezzasadnej;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania odwoławczego kosztami niniejszej instancji oraz postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa w zakresie, w jakim SSP błędnie uznał, że przesłanki dotyczące zwrotu nadpłaconych kwot nie zostały spełnione.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa w zakresie, w jakim wydany wyrok przyczynia się do bezpodstawnego wzbogacenia skarżącego w pierwszej instancji.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie, jako że SSP niesłusznie uznał, iż KESE nigdy nie dokonał powiadomienia skierowanego do personelu w celu zwrócenia uwagi na skutki nadania nowego obywatelstwa.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa w zakresie, w jakim Sąd przekroczył zasadę, zgodnie z którą przepisy finansowe należy stosować w ścisły sposób, i zasadę, zgodnie z którą przepisy wprowadzające odstępstwa należy interpretować w sposób ograniczony i zawężający.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa w odniesieniu do podziału kosztów.


title: Sprawa C-354/12 P: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 11 kwietnia 2013 r. — Asa sp. z o.o. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania — Wspólnotowy znak towarowy — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Słowny znak towarowy FEMIFERAL — Sprzeciw właściciela wcześniejszego słowno-graficznego znaku towarowego feminatal)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/47

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 11 kwietnia 2013 r. — Asa sp. z o.o. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-354/12 P) (1)

   (Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania - Wspólnotowy znak towarowy - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Słowny znak towarowy FEMIFERAL - Sprzeciw właściciela wcześniejszego słowno-graficznego znaku towarowego feminatal)
   2013/C 225/82
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Asa sp. z o.o. (przedstawiciel: M. Chimiak, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (izba trzecia) z dnia 25 maja 2012 r. w sprawie T-110/11 Asa przeciwko OHIM — Merck (FEMIFERAL), na mocy którego Sąd oddalił jako bezzasadną skargę Asa sp. z o.o., zgłaszającej słowny znak towarowy „FEMIFERAL”, mającą na celu stwierdzenie nieważności decyzji R 0182/2010-1 Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 19 listopada 2010 r. uchylającej decyzję Wydziału Sprzeciwów, którą oddalono sprzeciw wniesiony przez właściciela słownego krajowego znaku towarowego „Feminatal” i graficznego krajowego znaku towarowego zawierającego element słowny „feminatal”, zarejestrowanych dla towarów należących do klasy 5 — Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (wersja ujednolicona) (Dz.U. L 78, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone i w pozostałym zakresie oddalone.

               2)

               Asa sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 295 z 29.9.2012.


title: Sprawa C-360/06: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 października 2008 r. (wniosek o wydanie przeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Heinrich Bauer Verlag Beteiligungs GmbH przeciwko Finanzamt für Großunternehmen in Hamburg (Swoboda przedsiębiorczości — Przepisy podatkowe — Podatek dochodowy od osób prawnych — Wycena nienotowanych udziałów w spółkach kapitałowych)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 października 2008 r. (wniosek o wydanie przeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Heinrich Bauer Verlag Beteiligungs GmbH przeciwko Finanzamt für Großunternehmen in Hamburg
   (Sprawa C-360/06) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Przepisy podatkowe - Podatek dochodowy od osób prawnych - Wycena nienotowanych udziałów w spółkach kapitałowych)
   (2008/C 301/09)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Hamburg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Heinrich Bauer Verlag BeteiligungsGmbH

      Strona pozwana: Finanzamt für Großunternehmen in Hamburg

      Przy uczestnictwie: Heinrich Bauer Verlag KG
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Hamburg — Wykładnia art. 52 traktatu WE (po zmianie art. 43 WE) i art. 58 traktatu WE (po zmianie art. 48 WE) — Wycena nienotowanych udziałów w spółkach kapitałowych — Różnica w wycenie pomiędzy udziałami w krajowej spółce osobowej a udziałami w spółce osobowej z siedzibą w innym państwie członkowskim
   Sentencja
   W braku odpowiedniego uzasadnienia art. 52 traktatu EWG (po zmianie art. 52 traktatu WE, obecnie, po zmianie, art. 43 WE) oraz art. 58 traktatu EWG (po zmianie art. 58 traktatu WE, obecnie art. 48 WE). Sprzeciwiają się temu, by w ramach wyceny nienotowanych udziałów w spółce kapitałowej, w okolicznościach takich jak występujące w sprawie toczącej się przed sądem krajowym, przepisy podatkowe państwa członkowskiego przypisywały udziałowi tej spółki kapitałowej w spółce osobowej z siedzibą w innym państwie członkowskim wyższą wartość niż jej udziałowi w spółce osobowej z siedzibą w tym samym państwie członkowskim, pod warunkiem jednak, że udział ten może przyznawać spółce kapitałowej rzeczywisty wpływ na decyzje spółki osobowej z siedzibą w innym państwie członkowskim i pozwalać na określanie jej działalności.

      (1)  Dz.U. C 310 z 16.12.2006.


title: Sprawa F-20/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 16 lipca 2015 r. – FG/Komisja Europejska [Służba publiczna — Urzędnicy — Reforma regulaminu pracowniczego — Rozporządzenie nr 1023/2013 — Kategorie stanowisk — Przepisy przejściowe dotyczące przypisania do kategorii stanowisk — Artykuł 30 ust. 2 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego — Prawo do ubiegania się o awans do wyższej grupy zaszeregowania — Postępowanie w sprawie awansu (2014) — Administrator niepełniący „szczególnych obowiązków” — Możliwość awansu ograniczona do grupy zaszeregowania AD 12 — Nieumieszczenie nazwiska tego administratora na liście urzędników z grupy zaszeregowania AD 12 mogących ubiegać się o awans — Możliwość żądania zastosowania art. 30 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego — Data graniczna wyznaczona na dzień 31 grudnia 2015 r. — Dopuszczalność skargi — Pojęcie niekorzystnego aktu — Zmiana elektronicznych akt osobowych urzędnika — Informacje administracyjne — Rozpowszechnienie w sieci wewnętrznej instytucji — Niespełnienie wymogów dotyczących postępowania poprzedzającego wniesienie skargi — Artykuł 81 regulaminu postępowania]

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/53

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 16 lipca 2015 r. – FG/Komisja Europejska
   (Sprawa F-20/15) (1)

   ([Służba publiczna - Urzędnicy - Reforma regulaminu pracowniczego - Rozporządzenie nr 1023/2013 - Kategorie stanowisk - Przepisy przejściowe dotyczące przypisania do kategorii stanowisk - Artykuł 30 ust. 2 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego - Prawo do ubiegania się o awans do wyższej grupy zaszeregowania - Postępowanie w sprawie awansu (2014) - Administrator niepełniący „szczególnych obowiązków” - Możliwość awansu ograniczona do grupy zaszeregowania AD 12 - Nieumieszczenie nazwiska tego administratora na liście urzędników z grupy zaszeregowania AD 12 mogących ubiegać się o awans - Możliwość żądania zastosowania art. 30 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego - Data graniczna wyznaczona na dzień 31 grudnia 2015 r. - Dopuszczalność skargi - Pojęcie niekorzystnego aktu - Zmiana elektronicznych akt osobowych urzędnika - Informacje administracyjne - Rozpowszechnienie w sieci wewnętrznej instytucji - Niespełnienie wymogów dotyczących postępowania poprzedzającego wniesienie skargi - Artykuł 81 regulaminu postępowania])
   (2015/C 279/67)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: FG (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. S. Bohr i C. Ehrbar, pełnomocnicy, adwokat B. Wägenbaur)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nieumieszczenia nazwiska skarżącego na liście urzędników przedstawionych do awansu do grupy zaszeregowania AD 13 w ramach postępowania w sprawie awansu (2014).

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 127 z 20.4.2015, s. 41.


title: Sprawa C-139/09: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/44

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-139/09) (1)

   2010/C 63/75

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.


title: Sprawa T-254/17: Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2017 r. – Intermarché Casino Achats/Komisja

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/29

         Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2017 r. – Intermarché Casino Achats/Komisja
   (Sprawa T-254/17)
   (2017/C 231/37)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Intermarché Casino Achats (Paryż, Francja) (przedstawiciele: Y. Utzschneider i J. Jourdan, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               orzeczenie odnośnie do niestosowania, na podstawie art. 277 TFUE, art. 20 rozporządzenia nr 1/2003;

               —

               stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 263 i 277 TFUE, decyzji Komisji Europejskiej C(2017) 1056 z dnia 9 lutego 2017 r.;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem decyzji Komisji Europejskiej z dnia 9 lutego 2017 r. nakazującej stronie skarżącej poddanie się kontroli na podstawie art. 20 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003 L 1, s.1) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”). Zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem w zakresie, w jakim została oparta na przepisach niezgodnych z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej (zwaną dalej „kartą”) i europejską konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwaną dalej „ECKP”). W tym względzie podnosi ona, że:

                           —

                           Artykuł 20 rozporządzenia nr 1/2003 narusza prawo do skutecznego środka prawnego gwarantowane przez art. 47 katy i art. 6 EKPC w zakresie, w jakim nie przewiduje możliwości skutecznego środka prawnego przeciwko przeprowadzeniu kontroli przez Komisję.

                           —

                           Artykuł 20 rozporządzenia nr 1/2003 narusza również zasadę równości broni gwarantowaną przez art. 47 karty i art. 6 EKPC w zakresie, w jakim nie przewiduje dostępu do dokumentów stanowiących podstawę wydania decyzji w sprawie kontroli ani jej doręczenia.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy braku uzasadnienia tej decyzji w zakresie, w jakim nie została ona dostatecznie uzasadniona wbrew wymogom przewidzianym w art. 20 ust. 4 rozporządzenia nr 1/2003. Strona skarżąca bowiem uważa, że zaskarżona decyzja w żadnym miejscu nie wyjaśnia w jakim zakresie tego podmiotu dotyczy naruszenie i nie wskazuje również w sposób szczegółowy okresu, w trakcie którego zarzuca się popełnienie naruszeń prawa konkurencji. Owo naruszenie obowiązku uzasadnienia ma tym bardziej szkodliwe działanie, że zaskarżona decyzja nie zawiera dokumentów, na których się opiera.

               3.

               Zarzut trzeci oparty jest na niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim została ona przyjęta przez Komisję bez dysponowania dostatecznymi poszlakami pozwalającymi na podejrzenie naruszenia reguł konkurencji a zatem na uzasadnienie kontroli w pomieszczeniach strony skarżącej.

               4.

               Zarzut czwarty oparty na niezgodności zaskarżonej w zakresie, w jakim nie przestrzega ona podstawowego prawa do poszanowania prywatności, o którym mowa w art. 7 karty oraz w art. 8 EKPC w związku z dysproporcją środka w postaci zarządzonej przez nią kontroli oraz braku dostatecznej gwarancji przed tymi naruszeniami.


title: Sprawa C-49/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien — Austria) — Content Services Ltd przeciwko Bundesarbeitskammer (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 97/7/WE — Ochrona konsumentów — Umowy zawierane na odległość — Poinformowanie konsumenta — Informacje przekazane lub otrzymane — Trwały nośnik — Pojęcie — Hiperlink na stronie internetowej dostawcy — Prawo odstąpienia od umowy)

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien — Austria) — Content Services Ltd przeciwko Bundesarbeitskammer
   (Sprawa C-49/11) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 97/7/WE - Ochrona konsumentów - Umowy zawierane na odległość - Poinformowanie konsumenta - Informacje przekazane lub otrzymane - Trwały nośnik - Pojęcie - Hiperlink na stronie internetowej dostawcy - Prawo odstąpienia od umowy)
   2012/C 287/12
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht Wien

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Content Services Ltd

      Strona pozwana: Bundesarbeitskammer

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Wien — Wykładnia art. 5 ust. 1 dyrektywy 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość (Dz. U. L 144, s. 19) — Informacje dotyczące umowy udostępniane konsumentowi za pomocą hiperlinku odsyłającego do strony internetowej dostawcy — Prawo konsumenta do otrzymania informacji na trwałym nośniku — Wykładnia pojęcia „trwały nośnik”

      Sentencja

   Wykładni art. 5 ust. 1 dyrektywy 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość należy dokonywać w ten sposób, że praktyka handlowa polegająca na udostępnieniu konsumentowi informacji przewidzianych w tym przepisie wyłącznie za pomocą hiperlinku na stronie internetowej danego przedsiębiorstwa nie spełnia wymogów ustanowionych we wskazanym przepisie, gdyż informacje te nie są „przekazane” przez to przedsiębiorstwo ani nie są one „otrzymane” przez konsumenta w rozumieniu tego przepisu, a strona internetowa taka jak będąca przedmiotem postępowania przed sądem krajowym nie może być uznana za „trwały nośnik” w rozumieniu rzeczonego art. 5 ust. 1.

      (1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011.


title: Sprawa T-384/15: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2015 r. – EDF Luminus/Parlament

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/24

         Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2015 r. – EDF Luminus/Parlament
   (Sprawa T-384/15)
   (2015/C 337/24)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: EDF Luminus (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: D. Verhoeven i O. Vanden Berghe, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               zasądzenie w związku z tym od Parlamentu Europejskiego:

               —

               na rzecz EDF Luminus kwoty w wysokości 4 39  672,95 EUR;

               —

               na rzecz EDF Luminus odsetek umownych od tej kwoty od dnia wymagalności faktur;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania i kosztami sądowymi.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zarzut oparty na naruszeniu właściwych przepisów prawa i postanowień umowy oraz zasady równego traktowania i niedyskryminacji ze względu na odmowę przez Parlament zwrotu na rzecz skarżącej związanych z energią elektryczną składek, które skarżąca zapłaciła Région de Bruxelles – Capitale (regionowi stołecznemu Brukseli). Strona skarżąca twierdzi, że sporne składki powinny zostać przerzucone na Parlament w zakresie, w jakim wynikają z dostarczania Parlamentowi energii elektrycznej.


title: Sprawa C-287/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 7 marca 2013 r. w sprawie T-93/10 Bilbaína de Alquitranes i in. przeciwko Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA), wniesione w dniu 27 maja 2013 r. przez Bilbaína de Alquitranes, SA, Cindu Chemicals BV, Deza, a.s., Industrial Química del Nalón, SA, Koppers Denmark A/S, Koppers UK Ltd, Rütgers Germany GmbH, Rütgers Belgium NV, Rütgers Poland Sp. z o.o.

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/15

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 7 marca 2013 r. w sprawie T-93/10 Bilbaína de Alquitranes i in. przeciwko Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA), wniesione w dniu 27 maja 2013 r. przez Bilbaína de Alquitranes, SA, Cindu Chemicals BV, Deza, a.s., Industrial Química del Nalón, SA, Koppers Denmark A/S, Koppers UK Ltd, Rütgers Germany GmbH, Rütgers Belgium NV, Rütgers Poland Sp. z o.o.
   (Sprawa C-287/13 P)
   2013/C 252/23
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Bilbaína de Alquitranes, SA, Cindu Chemicals BV, Deza, a.s., Industrial Química del Nalón, SA, Koppers Denmark A/S, Koppers UK Ltd, Rütgers Germany GmbH, Rütgers Belgium NV, Rütgers Poland Sp. z o.o. (przedstawiciel: adwokat K. Van Maldegem)

      Druga strona postępowania: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-93/10; oraz

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji ED/68/2009 Europejskiej Agencji Chemikaliów („zaskarżonej decyzji”) identyfikującej pak smoły węglowej wysokotemperaturowej, numer CAS 65996-93-2, („CTPHT”) jako substancję podlegającą umieszczeniu na liście substancji kandydackich zgodnie z art. 59 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 („REACH”) (1); lub

               —

               posiłkowo, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w przedmiocie zgłoszonego przez wnoszących odwołanie żądania stwierdzenia nieważności; oraz

               —

               obciążenie drugiej strony całością kosztów postępowania (w tym kosztami poniesionymi przed Sądem).

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnoszą, że poprzez oddalanie ich żądania stwierdzenia częściowej nieważności zaskarżonej decyzji Sąd naruszył prawo wspólnotowe. W szczególności wnoszący odwołanie twierdzą, że Sąd dopuścił się kilku błędów przy wykładni ram prawnych mających zastosowanie do sytuacji wnoszących odwołanie. Skutkowało to naruszeniem przez Sąd prawa, w szczególności poprzez:

               —

               ustalenie, że kwestia związana ze złożonymi okoliczności faktycznymi o charakterze naukowym i technicznym oraz identyfikacja CTPHT jako mającego właściwości PBT lub vPvB na podstawie jego składników obecnych w stężeniu wynoszącym co najmniej 0,1 % nie była dotknięta oczywistym błędem;

               —

               stwierdzenie, że składniki CTPHT nie muszą być indywidualnie zidentyfikowane jako mające właściwości PBT lub vPvB w odrębnej decyzji ECHA na podstawie pogłębionej oceny w tym celu; oraz

               —

               stwierdzenie, że nie naruszono zasady równego traktowania.

         Z tych powodów wnoszący odwołanie twierdzą, że należy uchylić wyrok Sądu w sprawie T-93/10 i stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1).


title: Sprawa F-10/15: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2015 r. – ZZ i in./Komisja

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/48

         Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2015 r. – ZZ i in./Komisja
   (Sprawa F-10/15)
   (2015/C 089/59)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis, R. Metz, N. de Montigny, D. Verbeke i T. Van Lysebeth)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji ustalających uprawnienia skarżących w zakresie zwrotu kosztów corocznych podróży na podstawie art. 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, zmienionego rozporządzeniem nr1023/2013 Parlamentu i Rady z dnia 22 października 2013 r. w sprawie zmiany regulaminu pracowniczego urzędników i WZIP.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności rozliczeń wynagrodzenia skarżących za czerwiec 2014 r. w zakresie, w jakim dokonują zastosowania po raz pierwszy art. 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2014 r. w celu ustalenia zwrotu kosztów ich podróży;

               —

               o ile zajdzie taka potrzeba, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 15 października 2014 r. w sprawie oddalenia ich zażalenia;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami.


title: Sprawa T-602/11: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2011 r. — Pêra-Grave przeciwko OHIM — Fundação De Almeida (QTA S. JOSÉ DE PERAMANCA)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/30

         Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2011 r. — Pêra-Grave przeciwko OHIM — Fundação De Almeida (QTA S. JOSÉ DE PERAMANCA)
   (Sprawa T-602/11)
   2012/C 32/63
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pêra-Grave Sociedade Agrícola, Unipessoal, Lda (Évora, Portugalia) (przedstawiciel: J. de Oliveira Vaz Miranda Sousa, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Fundação Eugénio De Almeida (Évora, Portugalia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 września 2011 r. w sprawie R 1797/2010-2 z takim skutkiem, iż sprzeciw wniesiony wobec zgłoszonego znaku towarowego zostanie oddalony w całości i w konsekwencji zgłoszenie znaku towarowego zostanie uwzględnione w całości; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w związku z tym postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „QTA S. JOSÉ DE PERAMANCA” dla towarów z klasy 33 — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 7291669

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Fundação Eugénio De Almeida

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny znak towarowy „VINHO PÊRAMANCA TINTO” zarejestrowany w Portugalii pod nr 283684 dla towarów z klasy 33; graficzny znak towarowy „VINHO PÊRAMANCA BRANCO” zarejestrowany w Portugalii pod nr 308864dla towarów z klasy 33; graficzny znak towarowy „PÊRAMANCA” zgłoszony w Portugalii pod nr 405797 dla towarów z klasy 33

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie sprzeciwu i odwołania, uchylenie zaskarżonej decyzji i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do wszystkich kwestionowanych towarów

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na to, iż Izba Odwoławcza: (i) naruszyła prawo umniejszając całościową wagę wielu wizualnych, fonetycznych i koncepcyjnych różnic między oznaczeniami i zwiększając, a tym samym przeceniając całościowe wrażenie wywierane przez jeden wspólny im element, elementy słowne „PERA” and „MANCA” (ii) błędnie zastosowała zasady i wskazówki przyjęte przez Sąd w sprawie T-332/05 „TERRANUS przeciwko TERRA” w zawisłej sprawie i nieprawidłowo uznała, że stopień całościowego podobieństwa kolidujących ze sobą oznaczeń wystarczał do tego, aby spowodować zaistnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-452/08: Skarga wniesiona w dniu 6 października 2008 r. — DHL Aviation i DHL Hub Leipzig przeciwko Komisji

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/34

         Skarga wniesiona w dniu 6 października 2008 r. — DHL Aviation i DHL Hub Leipzig przeciwko Komisji
   (Sprawa T-452/08)
   (2009/C 6/70)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: DHL Aviation NV (Zaventem, Belgia) i DHL Hub Leipzig GmbH (Schkeuditz, Niemcy) (przedstawiciele: A. Burnside, Solicitor i B. van de Walle de Ghelcke, lawyer)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie, w jakim wskazuje ona skarżące jako beneficjentów pomocy państwa uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem oraz w zakresie, w jakim decyzja ta nakazuje Niemcom odzyskanie zarzucanej pomocy państwa, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący wnoszą o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 23 lipca 2008 r. w sprawie C 48/2006 (ex N 227/2006) — Niemcy w zakresie, w jakim wskazuje ona skarżących jako beneficjentów pomocy państwa uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem oraz w zakresie, w jakim decyzja ta nakazuje Niemcom odzyskanie zarzucanej pomocy państwa.
   W dniu 5 kwietnia 2006 r. Niemcy dokonały zgłoszenia środków podjętych przez państwowy port lotniczy Leipzig/Halle oraz kraj związkowy Saksonii w związku z budową i eksploatacją nowego południowego pasa startowego lotniska Leipzig/Halle, dotyczących w szczególności utworzenia europejskiego węzła komunikacyjnego grupy DHL w celu obsługi przesyłek ekspresowych realizowanej przez nią na tymże lotnisku. Do zgłoszonych środków należały konkretnie „umowa ramowa (1)” zawarta pomiędzy lotniskiem a DHL Hub Leipzig, jak również „list gwarancyjny” wystawiony przez kraj związkowy Saksonii na rzecz lotniska Leipzig/Halle i DHL Hub Leipzig, w którym udzielono gwarancji wypłaty określonej kwoty odszkodowania w razie, gdyby wbrew ustaleniom spółka DHL Hub Leipzig musiała zaprzestać działalności na rzeczonym lotnisku. Skarżące podnoszą, że w wyniku wydania zaskarżonej decyzji zostały one pozbawione możliwości dochodzenia wykonania zobowiązań umownych podjętych przez lotnisko Leipzig/Halle i Mitteldeutsche Flughafen (MFAG) na mocy umowy ramowej i skorzystania z gwarancji udzielonej w liście gwarancyjnym, a także zostały one zobowiązane do zwrotu zarzucanej pomocy państwa.
   Strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               W swym pierwszym i drugim zarzucie skarżące podnoszą, że Komisja popełniła oczywiste błędy dotyczące zastosowania art. 87 ust. 1 WE. W ich opinii, uznając „klauzulę o lotach w porze nocnej” oraz „klauzulę 90 %” za pomoc państwa Komisja błędnie zastosowała wskazane postanowienie. Skarżące twierdzą, że Komisja w oczywiście błędny sposób posłużyła się kryterium inwestora prywatnego, przyjmując za punkt odniesienia listopad 2004 r., a nie rzeczywistą datę zawarcia umowy ramowej. Ponadto skarżące podnoszą, że Komisja w oczywiście błędny sposób uznała, że, bez względu na punkt odniesienia przyjęty dla określenia daty podjęcia decyzji inwestycyjnej, tzw. nieograniczone gwarancje udzielone w umowie ramowej tak czy inaczej stanowiły pomoc państwa, gdyż ryzyka podjęte przez DHL zgodnie z tymi postanowieniami zostały pokryte przez zastrzyk kapitałowy, który sam w sobie stanowił pomoc państwa.

               W zarzucie drugim skarżące podnoszą, iż Komisja w nieprawidłowy sposób zastosowała art. 87 ust. 1 WE uznając, że list gwarancyjny stanowi pomoc państwa, nie biorąc przy tym pod uwagę praktyk gospodarczych stosowanych zwykle między spółkami dominującymi a spółkami zależnymi.

               W swym trzecim zarzucie skarżące podnoszą, że Komisja naruszyła art. 253 WE, gdyż, uznając klauzulę o lotach w porze nocnej, klauzulę 90 % oraz list gwarancyjny za pomoc państwa, nie wzięła ona pod uwagę wszystkich istotnych czynników.

               W swym czwartym zarzucie strona skarżąca podnosi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w zakresie oceny, nakazując odzyskanie zarzucanej pomocy państwa.

               W zarzucie piątym skarżące podnoszą, że Komisja naruszyła art. 235 WE uznając, że w art. 8 i 9 umowy ramowej zawarte są postanowienia stanowiące pomoc państwa oraz orzekając, że klauzule te są niezgodne ze wspólnym rynkiem i z tego względu należy zaprzestać ich wykonywania.

      (1)  Zgodnie z komunikatem opublikowanym w Dz. U. 2007, C 48, s. 7, umowa ta nakłada na lotnisko zobowiązanie do wybudowania nowego południowego pasa startowego oraz dalsze zobowiązania odnoszące się do zdolności przeładunkowych i eksploatacji lotniska. W razie niewykonania tych zobowiązań (np. gdyby właściwe władze zakazały przeprowadzania operacji lotniczych nocą), DHL może domagać się wyrównania poniesionych strat i zapłaty odszkodowania.


title: Sprawa C-585/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Karlsruhe (Niemcy) w dniu 24 listopada 2011 r. — Philipp Seeberger przeciwko Studentenwerk Heidelberg

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Karlsruhe (Niemcy) w dniu 24 listopada 2011 r. — Philipp Seeberger przeciwko Studentenwerk Heidelberg
   (Sprawa C-585/11)
   2012/C 49/24
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgericht Karlsruhe

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Philipp Seeberger

      Strona pozwana: Studentenwerk Heidelberg

      Pytanie prejudycjalne

   Czy prawo Unii sprzeciwia się przepisom krajowym, które odmawiają przyznania stypendium edukacyjnego na studia w innym państwie członkowskim wyłącznie z tego powodu, że uczący się, który skorzystał z prawa do swobodnego przemieszczania się, na początku studiów nie miał stałego miejsca zamieszkania od co najmniej trzech lat w państwie członkowskim pochodzenia? (1)

      (1)  Wykładnia art. 20 i 21 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) — obywatelstwo Unii i swoboda przemieszczania się


title: Wykreślenie sprawy C-163/04

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/20

         Wykreślenie sprawy C-163/04 (1)

   (2005/C 45/43)

      (Język postępowania: niemiecki)

   Postanowieniem z dnia 25 października 2004 r. prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-163/04 (wniosek Bundesfinanzhof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Franz Werner przeciwko Finanzamt Cloppenburg.

      (1)  Dz.U. C 118 z 30.4.2004


title: Sprawa T-395/13: Wyrok Sądu z dnia 18 września 2015 r. – Miettinen/Rada (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Opinia służb prawnych Rady w sprawie wniosków dotyczących dyrektywy i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie sankcji karnych mających zastosowanie do wykorzystywania informacji poufnych i manipulacji na rynku — Częściowa odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony opinii prawnych — Wyjątek dotyczący ochrony procesu decyzyjnego)

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/32

         Wyrok Sądu z dnia 18 września 2015 r. – Miettinen/Rada
   (Sprawa T-395/13) (1)

   ((Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Opinia służb prawnych Rady w sprawie wniosków dotyczących dyrektywy i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie sankcji karnych mających zastosowanie do wykorzystywania informacji poufnych i manipulacji na rynku - Częściowa odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony opinii prawnych - Wyjątek dotyczący ochrony procesu decyzyjnego))
   (2015/C 363/40)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Samuli Miettinen (Espoo, Finlandia) (przedstawiciele: adwokaci O. Brouwer i E. Raedts)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo: K. Pellinghelli, P. Plaza García i K. Toomus, następnie: P. Plaza García, A. Jensen i M. Bauer, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: początkowo A. Falk, C. Meyer-Seitz, U. Persson, E. Karlsson, L. Swedenborg i C. Hagerman, następnie A. Falk, C. Meyer-Seitz, U. Persson, N. Otte Widgren, K. Sparrman, E. Karlsson, L. Swedenborg i F. Sjövall, pełnomocnicy) oraz Republika Estońska (przedstawiciel: N. Grünberg, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 13 maja 2013 r. odmawiającej udzielenia skarżącemu pełnego dostępu do dokumentu nr 12979/12 z dnia 27 lipca 2012 r. zawierającego opinię sporządzoną przez służbę prawną Rady w sprawie wniosków dotyczących dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie sankcji karnych mających zastosowanie do wykorzystywania informacji poufnych i manipulacji na rynku, rozporządzenia w sprawie wykorzystywania informacji poufnych i manipulacji na rynku oraz innych instrumentów dotyczących harmonizacji sankcji administracyjnych w ramach usług finansowych.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady Unii Europejskiej z dnia 13 maja 2013 r. odmawiającej udzielenia skarżącemu pełnego dostępu do dokumentu nr 12979/12 z dnia 27 lipca 2012 r. zawierającego opinię sporządzoną przez służbę prawną Rady w sprawie wniosków dotyczących dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie sankcji karnych mających zastosowanie do wykorzystywania informacji poufnych i manipulacji na rynku, rozporządzenia w sprawie wykorzystywania informacji poufnych i manipulacji na rynku oraz innych instrumentów dotyczących harmonizacji sankcji administracyjnych w ramach usług finansowych oraz pisma Rady z dnia 23 lipca 2013 r.

               2)

               Rada pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Samuliego Miettinena.

               3)

               Królestwo Szwecji i Republika Estońska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C z 21.9.2013.


title: Sprawa C-210/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 12 marca 2008 r. w sprawie T-332/04 Sebirán, S.L. przeciwko OHIM i El Coto De Rioja, S.A. wniesione w dniu 21 maja 2008 r. przez Sebirán, S.L.

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/15

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 12 marca 2008 r. w sprawie T-332/04 Sebirán, S.L. przeciwko OHIM i El Coto De Rioja, S.A. wniesione w dniu 21 maja 2008 r. przez Sebirán, S.L.
   (Sprawa C-210/08 P)
   (2008/C 183/29)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Sebirán, S.L. (przedstawiciele: J. Calderón Chavero i T. Villate Consonni, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i El Coto de Rioja, SA
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku wydanego przez czwartą izbę Sądu Pierwszej Instancji w dniu 12 marca 2008 r. w sprawie T-332/04 na takiej podstawie, iż znaki towarowe EL COTO/COTO DE IMAZ (z jednej strony) i COTO D'ARCIS (z drugiej strony) są wyraźnie ze sobą kompatybilne;

               —

               wydanie orzeczenia w przedmiocie kosztów.

         Zarzuty i główne argumenty
   Różnica zdań w odniesieniu do oceny dokonanej przez Sąd Pierwszej Instancji. Sebirán uważa, iż wspólnotowy znak towarowy COTO D'ARCIS nie jest objęty zakazem określonym w art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (1), ponieważ w razie sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego, a w tym przypadku znaków towarowych EL COTO i COTO DE IMAZ, nie należy odmawiać rejestracji tego najnowszego znaku, z uwagi na to, iż, do celów tego zakazu, różni się on w wystarczający sposób od wcześniejszych znaków towarowych, bez względu na to czy towary lub usługi oznaczone tymi znakami i zgłoszonym znakiem towarowym są, postrzegając je globalnie, podobne bądź identyczne. Ponadto, nie istnieje w odczuciu odbiorców żadne prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd na całym terytorium Unii Europejskiej. To prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd nie obejmuje prawdopodobieństwa skojarzenia ze wcześniejszym znakiem towarowym.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa F-40/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 3 maja 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publicza — Zabezpieczenie społeczne — Były urzędnik przeniesiony w stan spoczynku niezdolności do pracy — Wypadek — Brak objęcia ubezpieczeniem — Skarga, która stała się bezprzedmiotowa — Umorzenie postępowania)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/47

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 3 maja 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-40/11) (1)

   (Służba publicza - Zabezpieczenie społeczne - Były urzędnik przeniesiony w stan spoczynku niezdolności do pracy - Wypadek - Brak objęcia ubezpieczeniem - Skarga, która stała się bezprzedmiotowa - Umorzenie postępowania)
   2013/C 252/83
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej świadczenia, do których uprawniony jest skarżący ze względu na częściową trwałą niezdolność do pracy

      Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie ze skargi w sprawie F-40/11 Marcuccio przeciwko Komisji należy umorzyć.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 186 z 25.6.2011, s. 34.


title: Sprawa C-57/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 10 lutego 2009 r. — Republika Federalna Niemiec przeciwko B; przy udziale: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 10 lutego 2009 r. — Republika Federalna Niemiec przeciwko B; przy udziale: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht
   (Sprawa C-57/09)
   2009/C 129/04
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesverwaltungsgericht (Niemcy)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec

      Strona pozwana: B

      Przy udziale: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy poważne przestępstwo o charakterze innym niż polityczne lub naruszenie celów i zasad Organizacji Narodów Zjednoczonych w rozumieniu art. 12 ust. 2 lit. b) i c) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony (1) ma miejsce wtedy, gdy wnioskodawca należał do organizacji ujętej w wykazie osób, grup i podmiotów znajdującym się w załączniku do Wspólnego stanowiska Rady w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu i stosującej metody terrorystyczne, a ponadto wnioskodawca aktywnie popierał walkę zbrojną prowadzoną przez tę organizację?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: Czy wyłączenie z możliwości bycia uchodźcą na podstawie art. 12 ust. 2 lit. b) i c) dyrektywy 2004/83/WE wymaga, aby wnioskodawca nadal stanowił zagrożenie?

               3)

               W przypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi przeczącej: Czy wyłączenie z możliwości bycia uchodźcą na podstawie art. 12 ust. 2 lit. b) i c) dyrektywy 2004/83/WE wymaga przeprowadzenia odnoszącego się do danego przypadku badania proporcjonalności?

               4)

               W przypadku udzielenia na pytanie trzecie odpowiedzi twierdzącej:

                           a)

                           Czy badając proporcjonalność należy wziąć pod uwagę, że wnioskodawca jest chroniony przed wydaleniem na podstawie art. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. lub na podstawie przepisów krajowych?

                           b)

                           Czy wyłączenie jest nieproporcjonalne jedynie w pewnych szczególnych, wyjątkowych przypadkach?

               5)

               Czy jeżeli wnioskodawca ma prawo do azylu na podstawie krajowego prawa konstytucyjnego, pomimo istnienia podstawy wyłączenia przewidzianej przez art. 12 ust. 2 dyrektywy, jest to zgodne z dyrektywą w rozumieniu art. 3 dyrektywy 2004/83/WE ?

      (1)  Dz.U. L 304, s. 12


title: Sprawa C-404/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 14 czerwca 2012 r. w sprawie T-338/08 Stichting Natuur en Milieu, Pesticide Action Network Europe przeciwko Komisji, wniesione w dniu 3 września 2012 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/27

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 14 czerwca 2012 r. w sprawie T-338/08 Stichting Natuur en Milieu, Pesticide Action Network Europe przeciwko Komisji, wniesione w dniu 3 września 2012 r. przez Radę Unii Europejskiej
   (Sprawa C-404/12 P)
   2013/C 9/45
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Moore i K. Michoel)

      Druga strona postępowania: Stichting Natuur en Milieu, Pesticide Action Network Europe, Komisja Europejska,

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 14 czerwca 2012 r. w sprawie T-338/08;

               —

               oddalenie w całości skargi skarżących w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie skarżących w pierwszej instancji kosztami Rady w niniejszym postępowaniu

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem Rady wyrok Sądu w ww. sprawie zawiera dwa naruszenia prawa. Chociaż Rada nie kwestionuje stwierdzenia Sądu, że Komisja nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie jako ustawodawca, to jednak uważa, że Sąd nieprawidłowo zinterpretował i zastosował orzecznictwo w sprawach Nakajima (1) i Fediol (2). Dlatego Sąd niesłusznie orzekł, że zgodność z prawem rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 (3) może być badana na podstawie konwencji z Aarhus (4) o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska.
   Ponadto Rada uważa, że w każdym razie wybór, jakiego ustawodawca dokonał w rozporządzeniu nr 1367/2006, jest całkowicie zgodny z konwencją z Aarhus. W tym względzie dokonana przez Sąd wykładnia art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus jest błędna, gdyż nie uwzględnia swobody działania, jaka przysługuje stronom konwencji.
   Rada wnosi zatem o uchylenie wyroku Sądu w ww. sprawie i o ostateczne rozstrzygnięcie sporu poprzez oddalenie w całości skargi skarżących.

      (1)  Wyrok Trybunału dnia 7 maja 1991 r. w sprawie C-69/89 Nakajima przeciwko Radzie, Rec. s. I-2069.

      (2)  Wyrok Trybunału dnia 22 czerwca 1989 r. w sprawie C-70/87 Fediol przeciwko Komisji, Rec. s. 1781.

      (3)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13).

      (4)  Konwencja o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzona w Aarhus dnia 25 czerwca 1998 r., zatwierdzona decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. (Dz.U. L 124, s. 1).


title: Sprawa C-67/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rajonen syd – Warna (Bułgaria) w dniu 7 lutego 2017 r. – Todor Iliew/Blagowesta Iliewa

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rajonen syd – Warna (Bułgaria) w dniu 7 lutego 2017 r. – Todor Iliew/Blagowesta Iliewa
   (Sprawa C-67/17)
   (2017/C 112/39)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Rajonen syd – Warna

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Todor Iliew

      Strona pozwana: Blagowesta Iliewa

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy powództwo między byłymi małżonkami o podział rzeczy ruchomej nabytej w okresie małżeństwa w ramach ustroju wspólności majątkowej małżeńskiej stanowi spór dotyczący stosunków majątkowych wynikających z małżeństwa w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. а) rozporządzenia Rady 44/2001 (1)?

               2)

               Czy spór dotyczący podziału rzeczy ruchomej nabytej w okresie małżeństwa, lecz wpisanej w rejestrach właściwych organów krajowych jedynie w imieniu jednego z małżonków, jest objęty wyłączeniami odnoszącymi się do możliwości stosowania rozporządzenia 44/2001, a ściślej art. 1 ust. 2 lit. a) rozporządzenia?

               3)

               Który sąd jest właściwy, aby rozpatrzyć spór między byłymi małżonkami dotyczący własności rzeczy ruchomych nabytych w okresie zawartego między stronami małżeństwa, gdy małżonkowie są obywatelami jednego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, a w sprawie ustalono, że miejsce zamieszkania stron znajdowało się na terytorium innego państwa członkowskiego w chwili zawarcia małżeństwa, nabycia rzeczy, ustania małżeństwa i wniesienia powództwa o podział rzeczy po ustaniu małżeństwa?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, Dz.U. 2001, L 12, s. 1.


title: Sprawa T-658/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 10 grudnia 2013 r. przez BP od wyroku wydanego w dniu 30 września 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-38/12 BP przeciwko FRA

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/11

         Odwołanie wniesione w dniu 10 grudnia 2013 r. przez BP od wyroku wydanego w dniu 30 września 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-38/12 BP przeciwko FRA
   (Sprawa T-658/13 P)
   2014/C 61/20
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: BP (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Druga strona postępowania: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               Uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 30 września 2013 r. w sprawie F-38/12;

               —

               w rezultacie, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 27 lutego 2012 r. o niezawarciu z wnoszącą odwołanie kolejnej umowy o pracę i o przeniesieniu jej do innego wydziału; zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania na rzecz wnoszącej odwołanie w wysokości 1 320 EUR miesięcznie od września 2012 r., wraz z odsetkami w stawce ustalonej przez Europejski Bank Centralny, powiększonej o dwa punkty procentowe; zasądzenie od strony pozwanej zadośćuczynienia na rzecz wnoszącej odwołanie w wysokości oszacowanej ex aequo et bono na 50 000 EUR; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz postępowania odwoławczego;

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi następujące zarzuty.

               1)

               Odnośnie do decyzji o niezawarciu z wnoszącą odwołanie kolejnej umowy o pracę.

                           —

                           Po pierwsze, wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył określoną w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej zasadę prawa do obrony i prawa do bycia wysłuchanym oraz dostępu do właściwych informacji, a także dopuścił się wypaczenia dowodów;

                           —

                           Po drugie, wnosząca odwołanie twierdzi, że w związku z odmową zezwolenia na drugą wymianę pism i przedstawienie właściwych dowodów w odpowiedzi na uwagi strony pozwanej oraz podczas rozprawy, Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo wnoszącej odwołanie do obrony, dopuścił się oczywistego błędu w ocenie i pozbawił wnoszącą odwołanie prawa do rzetelnego procesu;

                           —

                           Po trzecie, wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd do spraw Służby Publicznej dopuścił się oczywistego błędu w ocenie zarzutu pierwszego dotyczącego oczywistego błędu w ocenie w decyzji strony pozwanej, jak również przeinaczenia faktów i wypaczenia dowodów;

                           —

                           Po czwarte, wnosząca odwołanie powołuje się na oczywisty błąd w ocenie zarzutów dotyczących represji i nadużycia władzy, jak również przeinaczenia faktów i wypaczenia dowodów.

               2)

               Odnośnie do decyzji o przeniesieniu.

                           —

                           Po pierwsze, wnosząca odwołanie utrzymuje niezgodność z prawem dokonanej przez Sąd do spraw Służby Publicznej oceny zarzutu drugiego, dotyczącego nieprawidłowej i jednostronnej zmiany istotnego elementu umowy o pracę oraz braku zgodności pomiędzy stanowiskiem a grupą zaszeregowania oraz wypaczenie dowodów;

                           —

                           Po drugie, wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo co do oceny argumentu wnoszącej odwołanie dotyczącego niewysłuchania jej przez stronę pozwaną przed podjęciem decyzji o przeniesieniu oraz dotyczącego naruszenia prawa do obrony.

               3)

               Wnosząca odwołanie podnosi naruszenie art. 87 § 2 i art. 88 regulaminu postepowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej odnośnie do kosztów oraz naruszenie obowiązku uzasadnienia.


title: Sprawa C-33/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 20 stycznia 2016 r. – A Oy

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 20 stycznia 2016 r. – A Oy
   (Sprawa C-33/16)
   (2016/C 111/16)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca/powodowa: A Oy

      Strona pozwana: Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 148 lit d) dyrektywy 2006/112/WE (1) Rady w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy dokonywać w taki sposób, że załadunek i rozładunek statku stanowią w rozumieniu tego przepisu usługi, które w rozumieniu art. 148 lit. a) tej dyrektywy przeznaczone są na bezpośrednie potrzeby ładunku statków morskich?

               2)

               Czy wykładni art. 148 lit. d) dyrektywy VAT 2006/112/WE z uwzględnieniem pkt 24 wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach połączonych C-181/04–C-183/04 Elmeka, zgodnie z którym zakres zastosowania zwolnienia przewidzianego w tym przepisie nie może zostać rozszerzony na usługi świadczone na wcześniejszym etapie obrotu, należy dokonywać w taki sposób, że ma ono także zastosowanie do rozpatrywanej tu usługi, w przypadku której usługa wykonana na pierwszym etapie obrotu przez podwykonawcę A Oy obejmuje usługę odnoszącą się fizycznie bezpośrednio do ładunku, z tytułu której A Oy przekazuje dalej fakturę do przedsiębiorstwa spedycyjnego lub transportowego?

               3)

               Czy wykładni art. 148 lit. d) dyrektywy VAT 2006/112/WE z uwzględnieniem pkt 24 wymienionego wyżej wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zgodnie z którym przewidziane w tym przepisie zwolnienie odnosi się tylko do usług świadczonych bezpośrednio na rzecz armatora, należy dokonywać w taki sposób, że przewidziane tam zwolnienie nie może znaleźć zastosowania, jeżeli usługa świadczona jest na rzecz dysponenta ładunku, takiego przykładowo jak eksporter lub importer towaru?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa C-178/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 29 kwietnia 2008 r. — Ahmed Adem i Hamrin Mosa Rashi przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 29 kwietnia 2008 r. — Ahmed Adem i Hamrin Mosa Rashi przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-178/08)
   (2008/C 197/07)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesverwaltungsgericht.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ahmed Adem i Hamrin Mosa Rashi.

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 11 ust. 1 lit. e) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że — niezależnie od art. 1 C pkt 5 zdanie drugie Konwencji dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r. (Konwencja genewska) — utrata statusu uchodźcy następuje już wtedy, gdy ustała uzasadniona obawa bycia prześladowanym w rozumieniu art. 2 lit. c) dyrektywy, na podstawie której nadany został status uchodźcy, a także nie musi istnieć obawa uchodźcy przed prześladowaniem z innych powodów w rozumieniu art. 2 lit. c) dyrektywy?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: Czy utrata statusu uchodźcy zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. e) dyrektywy zakłada ponadto, że w państwie, którego uchodźca jest obywatelem,

                           a)

                           istnieje podmiot zapewniający ochronę w rozumieniu art. 7 ust. 1 dyrektywy i wystarcza przy tym, że zapewnienie ochrony możliwe jest jedynie przy pomocy wielonarodowych oddziałów,

                           b)

                           nie grozi uchodźcy poważna krzywda w rozumieniu art. 15 dyrektywy, prowadząca do przyznania statusu ochrony uzupełniającej w rozumieniu art. 18 dyrektywy oraz/lub

                           c)

                           system bezpieczeństwa jest stabilny i ogólne warunki życia zapewniają minimum egzystencji?

               3)

               Czy w sytuacji, gdy ustaną dotychczasowe okoliczności, na podstawie których dana osoba została uznana za uchodźcę, nowe, odrębne okoliczności uzasadniające prześladowanie należy:

                           a)

                           poddać ocenie na podstawie kryterium prawdopodobieństwa, które znajduje zastosowanie w przypadku nadania statusu uchodźcy lub też na korzyść danej osoby stosuje się inne kryterium,

                           b)

                           ocenić przy uwzględnieniu ułatwienia dowodowego, które przewiduje art. 4 ust. 4 dyrektywy?

      (1)  Dz. U. L 304, str. 12.


title: Sprawa T-93/17: Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2017 r. – Duferco Long Products/Komisja Europejska

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/38

         Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2017 r. – Duferco Long Products/Komisja Europejska
   (Sprawa T-93/17)
   (2017/C 121/57)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Duferco Long Products SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci J.-F. Bellis, R. Luff i M. Favart)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 lit. f) i art. 2 decyzji Komisji (UE) 2016/2041 z dnia 20 stycznia 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.33926 2013/C (ex 2013/NN, 2011/CP) wdrożonej przez Belgię na rzecz Duferco;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca formułuje dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, oparty na rażących naruszeniach prawa i oczywistych błędach w ocenie, jakich dopuściła się Komisja w trakcie oceny charakteru pari passu szóstego środka, który został uznany za niezgodny z rynkiem wewnętrznym. Zarzut ten dzieli się na dwie części:

                           —

                           część pierwszą, zgodnie z którą wbrew ocenie Komisji, transakcja została zrealizowana pari passu;

                           —

                           część drugą, zgodnie z którą ocena Komisji charakteru pari passu transakcji została obarczona poważnymi błędami obliczeniowymi oraz poważnymi błędami w ocenie.

               2.

               Zarzut drugi, oparty na rażących naruszeniach prawa i oczywistych błędach w ocenie, jakich dopuściła się Komisja w trakcie oceny kryterium prywatnego inwestora w gospodarce rynkowej. Zarzut ten dzieli się na dwie części:

                           —

                           część pierwszą, zgodnie z którą, myląc możliwość zastosowania kryterium prywatnego inwestora w gospodarce rynkowej z zastosowaniem tego kryterium, Komisja naruszyła prawo i błędnie stosowała kryterium prywatnego inwestora w gospodarce rynkowej;

                           —

                           część drugą, zgodnie z którą, nie przeprowadzając analizy porównawczej lub nie stosując innej metody oceny rozpatrywanej transakcji, Komisja naruszyła zasadę prywatnego inwestora w gospodarce rynkowej, a także obowiązek uzasadnienia i należytej staranności w ocenie tego kryterium;

                           —

                           część trzecią, zgodnie z którą Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia i należytej staranności w ocenie kryterium prywatnego inwestora w gospodarce rynkowej;

                           —

                           część czwartą, zgodnie z którą Region Waloński dostarczył liczne dokumenty świadczące, że Foreign Strategic Investment Holding, spółka zależna Société Wallonne de Gestion et de Participation, zachowywała się jak prywatny inwestor w gospodarce rynkowej.


title: Sprawa C-145/16: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Amsterdam – Niderlandy) – Aramex Nederland BV/Inspecteur van de Belastingdienst/Douane (Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 — Unia celna i Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Ważność — Rozporządzenie (UE) nr 301/2012 — Pozycje 8703 i 8711 — Trzykołowy pojazd zwany „Spyderem”)

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/10

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Amsterdam – Niderlandy) – Aramex Nederland BV/Inspecteur van de Belastingdienst/Douane
   (Sprawa C-145/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 - Unia celna i Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Ważność - Rozporządzenie (UE) nr 301/2012 - Pozycje 8703 i 8711 - Trzykołowy pojazd zwany „Spyderem”))
   (2017/C 112/15)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Gerechtshof Amsterdam

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Aramex Nederland BV

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane

      Sentencja

   Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionej rozporządzeniem wykonawczym Komisji (WE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r., należy interpretować w ten sposób, że pojazd trzykołowy tego rodzaju jak omawiany w postępowaniu głównym, wyposażony w opony produkowane dla trzykołowych motocykli, lecz podobne do opon samochodowych, kierowany za pomocą kierownicy typu motocyklowego i posiadający układ kierowniczy oparty na zasadzie Ackermana, jest objęty pozycją 8703 tej nomenklatury.

      (1)  Dz.U. C 200 z 6.6.2016.


title: Sprawa T-719/14: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2016 r. – Tri Ocean Energy/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii — Zamrożenie środków finansowych — Błąd w ocenie)

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/29

         Wyrok Sądu z dnia 9 września 2016 r. – Tri Ocean Energy/Rada
   (Sprawa T-719/14) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Błąd w ocenie))
   (2016/C 392/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tri Ocean Trading (Kair, Egipt) (przedstawiciele: B. Kennelly, barrister, P. Saini, QC, oraz N. Sheikh, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele B. Driessen i A. Vitro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga oparta na art. 263 TFUE mająca na celu stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2014/678/WPZiB z dnia 26 września 2014 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2014, L 217, s. 49) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1013/2014 z dnia 26 września 2014 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2014, L 283, s. 9) w zakresie, w jakim powyższe akty dotyczą strony skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Rady 2014/678/WPZiB z dnia 26 września 2014 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1013/2014 z dnia 26 września 2014 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii w zakresie, w jakim dotyczą one Tri Ocean Energy.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Tri Ocean Energy.

      (1)  Dz.U. C 448 z 15.12.2014.


title: Sprawa T-557/11: Postanowienie Sądu z dnia 20 czerwca 2014 r. – Elsid i in. przeciwko Komisji

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/72

         Postanowienie Sądu z dnia 20 czerwca 2014 r. – Elsid i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-557/11) (1)

   2014/C 315/118
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 370 z 17.12.2011.


title: Sprawa T-300/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 września 2007 r. — easyJet przeciwko Komisji

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/41

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 września 2007 r. — easyJet przeciwko Komisji
   (Sprawa T-300/04) (1)

   (2007/C 247/67)

      Język postępowania: angielski

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004.


title: Sprawa T-514/15: Skarga wniesiona w dniu 1 września 2015 r. – Izba Gospodarcza Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych/Komisja

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/31

         Skarga wniesiona w dniu 1 września 2015 r. – Izba Gospodarcza Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych/Komisja
   (Sprawa T-514/15)
   (2015/C 371/33)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Izba Gospodarcza Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: P. Hoffman, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 12 czerwca 2015 r. GESTDEM 2015/1291 odmawiającej stronie skarżącej dostępu do szczegółowej opinii wydanej przez Komisję Europejską w ramach procedury notyfikacji 2014/537/PL,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 17 lipca 2015 r. GESTDEM 2015/1291 odmawiającej stronie skarżącej dostępu do szczegółowej opinii wydanej przez Republikę Malty w ramach procedury notyfikacji 2014/537/PL,

               —

               obciążenie Komisji jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) poprzez odmowę dostępu do szczegółowej opinii Komisji

                           —

                           Artykuł 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia 1049/2001 nie może być rozsądnie interpretowany w ten sposób, że oznacza on, iż dokument znajdujący się w posiadaniu Komisji nie może zostać ujawniony, jeżeli mogłoby to naruszyć cel jakiejkolwiek kontroli, jakiegokolwiek dochodzenia lub jakiegokolwiek audytu, nawet jeśli dany dokument nie został sporządzony w ramach ani do celów takiej kontroli, takiego dochodzenia czy audytu.

                           —

                           Żadne ogólne domniemanie, że ujawnienie dokumentu mogłoby naruszyć ochronę celu dochodzenia w sprawie stwierdzenia naruszenia nie może zostać zastosowane do dokumentu przedstawionego w ramach procedury notyfikacji, gdyż w odniesieniu do takiej procedury nie istnieje żadne tego rodzaju ogólne domniemanie.

                           —

                           Twierdzenie Komisji, że jej opinia dotyczy środka służącego usunięciu naruszenia prawa Unii i że opinia ta zawiera odniesienia do wystosowanego przez Komisję formalnego powiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia naruszenia i oceny zgłoszonego środka w świetle tego postepowania, nie stanowi dowodu na istnienie jakiegokolwiek ogólnego domniemania co do tego, że szczegółowa opinia nie powinna zostać ujawniona.

                           —

                           Stanowisko Komisji jest niespójne, gdyż instytucja ta oparła swą decyzję na ogólnym domniemaniu, ale powołuje się jednocześnie na specyfikę „tej konkretnej sprawy”.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001 i art. 296 TFUE poprzez odmowę dostępu do części szczegółowej opinii Komisji

                           —

                           W każdym razie Komisja powinna była udostępnić szczegółową opinię w części, tj. po usunięciu wszelkich odniesień do formalnego powiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia naruszenia.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001 poprzez odmowę dostępu do szczegółowej opinii Komisji pomimo istnienia nadrzędnego interesu publicznego przemawiającego za jej ujawnieniem

                           —

                           Zważywszy, że szczegółowa opinia dotyczyła środka, który był już przedmiotem prac Parlamentu i że doprowadziła ona do zmiany tego środka, jej ujawnienie jest konieczne do tego, aby deputowani mogli zrozumieć powód, dla którego zostali poproszeni przez rząd do zmiany przedstawionego im projektu. Istnieje zatem nadrzędny interes publiczny przemawiający za ujawnieniem. Proces demokratyczny nie może przebiegać w sposób prawidłowy w sytuacji gdy Parlament zostaje poproszony o wdrożenie opinii Komisji, które nie zostają ujawnione.

                           —

                           Ponieważ zgodność z prawem procedury zgłoszenia, a tym samym wykonalność przyjętego projektu może zależeć od treści opinii Komisji, istnieje nadrzędny interes publiczny przemawiający za jej ujawnieniem, przy czym źródłem tego interesu jest zasada pewności prawa.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia motywu 3 i art. 8 ust. 4 dyrektywy 98/34/WE (2) poprzez odmowę dostępu do szczegółowej opinii Komisji

                           —

                           Odmowa ujawnienia szczegółowej opinii jest nie do pogodzenia z charakterem dyrektywy 98/34, której podstawą jest zasada przejrzystości. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, w której dane państwo członkowskie nie powołało się na klauzulę poufności zgodnie z art. 8 ust. 4 tej dyrektywy.

               5.

               Zarzut piąty, dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 tiret trzecie, art. 4 ust. 5 i art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001 poprzez odmowę dostępu do szczegółowej opinii Malty

                           —

                           Odmowa udzielenia dostępu do tej opinii nie może być oparta wyłącznie na okoliczności, że Komisja zamierza wziąć szczegółową opinię Malty pod uwagę przy podejmowaniu decyzji dotyczącej toczącego się postępowania w sprawie stwierdzenia naruszenia, ani na okoliczności, że instytucja ta dołączyła tę opinię do akt owego postępowania.

               6.

               Zarzut szósty, dotyczący naruszenia art. 296 TFUE poprzez odmowe dostępu do szczegółowej opinii Malty

                           —

                           Komisja pierwotnie odmówiła wydania rozstrzygnięcia w kwestii ujawnienia szczegółowej opinii Malty, przedstawiając w uzasadnieniu argumenty, które można interpretować jedynie w ten sposób, że decyzja ta będzie zależeć od tego, czy Komisja zgodzi się z wyrokiem Sądu w sprawie T-402/12 Carl Schlyter/Komisja, w myśl którego szczegółowe opinie podlegają ujawnieniu, czy też nie zgodzi się z tym wyrkiem, a w efekcie zaskarży go. Komisja nie zaskarżyła jednak wskazanego wyroku i odmówiła ujawnienia opinii, przedstawiając w uzasadnieniu argumenty, które nie mają z tym wyrokiem nic wspólnego, co sama Komisja musiała uznać za niewystarczające, gdyż w przeciwnym wypadku wydałaby decyzję odmowną jeszcze przed upływem terminu na wniesienie odwołania w sprawie T-402/12.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).

      (2)  Dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz.U. L 204, s. 37)


title: Sprawa C-12/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 28 października 2004 r. w sprawie T-76/03 H. Meister przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione przez H. Meistera w dniu 18 stycznia 2005 r.

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/4

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 28 października 2004 r. w sprawie T-76/03 H. Meister przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione przez H. Meistera w dniu 18 stycznia 2005 r.
   (Sprawa C-12/05 P)
   (2005/C 93/08)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 18 stycznia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 28 października 2004 r. w sprawie T-76/03 H. Meister przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione przez H. Meistera, reprezentowanego przez adwokata P. Goergena.
   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               1)

               uznanie odwołania za dopuszczalne i zasadne,

               2)

               uchylenie zatem wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 28 października 2004 r. w sprawie T-76/03, za wyjątkiem tych jego postanowień, w których stwierdzono, w pkt 202 – 208 zaskarżonego wyroku, że prezes OHMI popełnił prowadzące do wypłaty odszkodowania wykroczenie służbowe,

               3)

               wydanie wyroku kończącego postępowanie w sprawie, lub, w przeciwnym razie, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd i uwzględnienie żądań przedstawionych przez skarżącego w pierwszej instancji,

               4)

               obciążenie OHIM kosztami postępowania w obu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty
   Po pierwsze, Sąd uzasadnił swój wyrok w sposób błędny, niewystarczający i wewnętrznie sprzeczny, a po drugie - naruszył prawo.
   Braki w uzasadnieniu polegają w pierwszej kolejności na przeinaczeniu okoliczności faktycznych. Sąd w rzeczywistości arbitralnie, a także niedokładnie ustalił elementy stanu faktycznego. Dalsze braki polegają na niewłaściwej kwalifikacji prawnej zaskarżonej decyzji, a w szczególności na braku zakwalifikowania jej jako środka dyscyplinarnego. Sąd popełnił także błąd w uzasadnieniu, uznając szerokie granice dokonywania przez administrację swobodnej oceny interesu służby i deprecjonując w ten sposób obowiązek wzięcia pod uwagę interesu urzędnika, a także potwierdzając, że kontrola sądowa tego, czy został spełniony warunek związany z interesem służby powinna się ograniczać do kwestii, czy Organ Uprawniony do Mianowania nie skorzystał ze swojego uprawnienia do swobodnej oceny w oczywiście błędny sposób. Sąd ponadto dokonał nieprawidłowej oceny interesu służby i nie uwzględnił interesu urzędnika. Ponadto, stwierdzając, że w zaskarżonej decyzji przestrzegana była zasada proporcjonalności, zastosował on tę zasadę niewłaściwie, ponieważ zaskarżona decyzja nie była ani środkiem właściwym, ani środkiem o najmniej uciążliwym charakterze. Sąd ponadto popełnił błąd w ocenie równorzędności lub porównywalności nowego i starego stanowiska pracy. W istocie, idąc za jego rozumowaniem, kryterium równorzędności stanowisk pracy spełniałoby każde przeniesienie związane z zachowaniem dotychczasowego stopnia. Wreszcie, Sad nie wskazał tych elementów, które posłużyły mu do dokonania oceny poniesionej przez skarżącego krzywdy.
   Sąd także kilkakrotnie naruszył prawo. W pierwszej kolejności, zwolnił on decyzję o przeniesieniu, traktując ją jako zwykły środek służący organizacji wewnętrznej, z obowiązku uzasadnienia, który to obowiązek został uznany za stanowiący jedną z podstawowych zasad prawa. Następnie, Sąd naruszył prawo nie stwierdzając, na niekorzyść skarżącego, naruszenia prawa do bezstronnego procesu. Naruszył on także prawo w zakresie zastosowania prawa do wolności wyrażania swoich poglądów, nie zajmując wyraźnego stanowiska w kwestii zakresu, w jakim skarżący powinien był w tym przypadku z tego prawa skorzystać. Wreszcie, Sąd naruszył prawo w zakresie zastosowania prawa do obrony, a w szczególności prawa do bycia wysłuchanym przed wydaniem decyzji o przeniesieniu.


title: Sprawa C-184/04: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  30 marca 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus) — Uudenkaupungin kaupunki (Podatek VAT — Odliczenie podatku naliczonego — Dobra inwestycyjne — Nieruchomości — Korekta odliczeń)

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 30 marca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus) — Uudenkaupungin kaupunki
   (Sprawa C-184/04) (1)

   (Podatek VAT - Odliczenie podatku naliczonego - Dobra inwestycyjne - Nieruchomości - Korekta odliczeń)
   (2006/C 143/15)
   Język postępowania: fiński
   Sąd krajowy
   Korkein hallinto-oikeus
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Uudenkaupungin kaupunki
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Korkein hallinto-oikeus — Wykładnia art. 13 część C akapit drugi, art. 17 ust. 6 i art. 20 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. U. L 145, str. 1) — Odliczenie podatku naliczonego dotyczącego dobra inwestycyjnego wykorzystywanego do celów działalności podlegającej w następstwie skorzystania przez podatnika z prawa wyboru opodatkowaniu — Przepisy krajowe uzależniające prawo do odliczenia od skorzystania z prawa wyboru opodatkowania w terminie sześciu miesięcy od dnia oddania nieruchomości do użytku
   Sentencja

               1)

               Artykuł 20 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku powinien być interpretowany w ten sposób, iż z zastrzeżeniem ust. 5, nakłada on na państwa członkowskie obowiązek uwzględnienia korekty odliczeń podatku VAT w przypadku dóbr inwestycyjnych.

               2)

               Artykuł 20 szóstej dyrektywy 77/388/EWG powinien być interpretowany w ten sposób, iż możliwość dokonania korekty, którą przewiduje, dotyczy również sytuacji, w której dobro inwestycyjne pierwotnie było przeznaczone na działalność zwolnioną od podatku, a odliczenia były od początku całkowicie wyłączone i dopiero później, w okresie korekty, dobro to zostało wykorzystane na cele działalności objętej podatkiem VAT.

               3)

               Artykuł 13 część C akapit drugi szóstej dyrektywy 77/388/EWG powinien być interpretowany w ten sposób, iż państwo członkowskie, które przyznaje podatnikom prawo wyboru opodatkowania najmu nieruchomości, nie jest uprawnione stosownie do tego przepisu do wyłączenia możliwości odliczenia podatku VAT związanego z inwestycjami dotyczącymi nieruchomości, zrealizowanymi w okresie poprzedzającym skorzystanie z owego prawa wyboru, gdy wniosek dotyczący wyboru opodatkowania nie został złożony w okresie sześciu miesięcy od dnia oddania nieruchomości do użytku.

               4)

               Artykuł 17 ust. 6 szóstej dyrektywy 77/388/EWG powinien być interpretowany w ten sposób, iż państwo członkowskie, które przyznaje podatnikom prawo wyboru opodatkowania najmu nieruchomości, nie jest uprawnione na podstawie tego przepisu do wyłączenia możliwości odliczenia podatku VAT związanego z inwestycjami dotyczącymi nieruchomości, zrealizowanymi w okresie poprzedzającym skorzystanie z owego prawa wyboru, gdy wniosek dotyczący wyboru opodatkowania nie został złożony w okresie sześciu miesięcy od dnia oddania nieruchomości do użytku.

      (1)  Dz.U. C 156 z 12.06.2004.


title: Sprawa C-403/05: Skarga wniesiona w dniu  17 listopada 2005 r.  przez Parlament Europejski przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/14

         Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2005 r. przez Parlament Europejski przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-403/05)
   (2006/C 10/29)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 17 listopada 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Parlamentu Europejskiego, reprezentowanego przez R. Passosa, E. Waldherr i K. Lindahl, działających w charakterze pełnomocników, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Parlament Europejski wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie nieważności decyzji o zarządzeniu finansowania projektu dotyczącego bezpieczeństwa granic Filipin z linii budżetowej 19 10 02 z budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Philippine Border Management Projet; nr ASIA/2004/016-924), przyjętego w wykonaniu rozporządzenia Rady (EWG) w sprawie finansowej i technicznej pomocy dla rozwijających się krajów Azji i Ameryki Łacińskiej oraz o współpracy gospodarczej z tymi krajami; (1)

               2.

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Parlament Europejski wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z tego powodu, iż Komisja przekroczyła swoje kompetencje wykonawcze.
   Główny cel zaskarżonej decyzji polega na zwalczaniu terroryzmu poprzez wykonanie rezolucji 1373 (2001) Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych w sprawie walki z terroryzmem. Z kolei celem rozporządzenia nr 443/92 jest pomoc w rozwoju poprzez współpracę finansową i ekonomiczną oraz gospodarczą. Przyznane Komisji w tym podstawowym akcie kompetencje wykonawcze czynią Komisję odpowiedzialną za zagwarantowanie zarządzania pomocą finansową i techniczną, jak również współpracą ekonomiczną. Działanie zmierzające do udzielenia pomocy rządowi Filipin w podniesieniu bezpieczeństwa swoich granic w celu zwalczania terroryzmu, wykracza poza kompetencje przewidziane w tym akcie podstawowym, a tym samym jest ono bezprawne.
   Zaskarżona decyzja nie została opublikowana w Dzienniku Urzędowym. Parlament Europejski zapoznał się z pełnym tekstem tej decyzji dopiero w dniu 9 września 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 52 z 27.02.1992, str. 1.


title: Sprawa C-354/05: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia  18 maja 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/55/WE — Rynek wewnętrzny gazu ziemnego)

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/11

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-354/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/55/WE - Rynek wewnętrzny gazu ziemnego)
   (2006/C 165/19)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: M. Heller oraz B. Schima, pełnomocnicy]

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga [przedstawiciel: S. Schreiner, pełnomocnik]
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprzyjęcie w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych do wykonania dyrektywy 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE (Dz.U. L 176, str. 57)
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w zaleconym terminie przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 281 z 12.11.2005.