title: Sprawa T-88/10: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2010 r. — Inter IKEA Systems przeciwko OHIM — Meteor Controls (GLÄNSA)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/59

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2010 r. — Inter IKEA Systems przeciwko OHIM — Meteor Controls (GLÄNSA)
   (Sprawa T-88/10)
   2010/C 113/91
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Inter IKEA Systems B.V. (Delft, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat J. Gullikson)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Meteor Controls International Limited (Cookstown, Irlandia)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 grudnia 2009 r. w sprawie R 529/2009-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi zarówno w niniejszym postępowaniu, jak i w postępowaniu przed nim

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „GLÄNSA” dla towarów należących do klasy 11

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Meteor Controls International Limited

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „GLANZ” zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy dla towarów należących do klas 6, 9 i 11

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie zgłoszenia znaku towarowego w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza nie dokonała w sposób prawidłowy całościowej oceny i porównania rozpatrywanych znaków towarowych, stwierdzając niesłusznie, że są one podobne i że w związku z tym istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-573/12: Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2012 r. — Matrix Energetics International przeciwko OHIM(MATRIX ENERGETICS)

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/24

         Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2012 r. — Matrix Energetics International przeciwko OHIM(MATRIX ENERGETICS)
   (Sprawa T-573/12)
   2013/C 63/49
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Matrix Energetics International, Inc. (Lynnwood, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat R. Böhm)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 października 2012 r. w sprawie R 56/2012-4;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „MATRIX ENERGETICS” dla usług z klasy 41 — międzynarodowa rejestracja nr W 995 247

      Decyzja eksperta: odmowa uznania ochrony międzynarodowej rejestracji wskazującej Unię Europejską

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 207/2009


title: Sprawa T-98/16: Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2016 r. – Republika Włoska/Komisja

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/34

         Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2016 r. – Republika Włoska/Komisja
   (Sprawa T-98/16)
   (2016/C 145/42)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, S. Fiorentiono i P. Gentili, avvocati dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2015)9526 final, z dnia 23 grudnia 2015 r., notyfikowanej w tym samym dniu, w sprawie pomocy państwa SA.39451 (2015/C) (ex 2015/NN) wdrożonej przez Włochy na rzecz BANCA TERCAS (Cassa di risparmio della provincia di Teramo S.p.A.);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że wkład w łącznej kwocie 295,14 mln EUR wniesiony na rzecz Banca Tercas przez Fondo interbancario di tutela dei depositi stanowi pomoc państwa przyznaną z naruszeniem art. 108 ust. 3 TFUE i niezgodna z rynkiem wewnętrznym. Wkład ten jest wynikiem trzech odrębnych środków: bezzwrotnego wkładu w wysokości 265 mln EUR (środek 1), gwarancji w wysokości 35 mln EUR (z elementem pomocy oszacowanym na 0,14 mln EUR) przyznanej na pokrycie ekspozycji na ryzyko kredytoweh Banca Tercas w stosunku do włoskiej grupy przedsiębiorstw (środek 2) i wreszcie kolejnego bezzwrotnego wkładu w wysokości 30 mln EUR przeznaczonego na pokrycie kosztów fiskalnych operacji (środek 3).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE i błędnego przedstawienia okoliczności faktycznych, co się tyczy publicznego charakteru zasobów będących przedmiotem spornych środków.

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym względzie, że decyzja niesłusznie uznaje za zasoby publiczne zasoby użyte przez Fondo interbancario di tutela dei depositi, z pominięciem w szczególności zasad potwierdzonych przez Trybunał w wyrokach z dnia 15 lipca 2004 r., C-354/02, Pearle i in. oraz z dnia 30 maja 2013 r., C-677/11, Doux Élevage.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE i błędnego przedstawienia okoliczności faktycznych, co się tyczy możliwości przypisania państwu spornych środków.

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym względzie, że decyzja niesłusznie uznaje, że sporne środki mogą zostać przypisane państwu, z pominięciem faktu, że wynikają one z decyzji organizmu prawa prywatnego, jakim jest Fondo interbancario di tutela dei depositi, i że żaden organ władzy publicznej nie wywierał bezprawnego wpływu ani nacisku, aby doprowadzić do takiej decyzji.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE i błędnego przedstawienia okoliczności faktycznych, co się tyczy przyznania selektywnej korzyści. Błędne zastosowanie kryterium inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej.

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym względzie, że decyzja niesłusznie nie uwzględnia okoliczności, iż sporne środki były również zgodne z tak zwanym kryterium inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej, ponieważ zostały uznane przez Fondo interbancario di tutela dei depositi za ekonomicznie korzystne w porównaniu z alternatywnym scenariuszem, który byłby wynikiem upadłości likwidacyjnej Banca Tercas.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 107 ust. 3lit. b) TFUE i błędnego przedstawienia okoliczności faktycznych, co się tyczy oceny zgodności domniemanej pomocy państwa z rynkiem wewnętrznym.

                           —

                           Wreszcie, skarżąca podnosi w tym względzie, że Komisja niesłusznie uznała sporne środki za niezgodne z rynkiem wewnętrznym, nawet gdyby powinny one zostać zakwalifikowane jako pomoc państwa.


title: Sprawa T-158/05: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2005 r. przez Trek Bicycle Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/25

         Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2005 r. przez Trek Bicycle Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-158/05)
   (2005/C 171/42)
   Język, w którym sporządzono skargę: niemiecki
   W dniu 22 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Trek Bicycle Corporation, z siedzibą w Waterloo, Wisconsin (Stany Zjednoczone Ameryki), reprezentowanej przez adwokatów J. Krohera i A. Hettenkofera przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również AUDI AG, z siedzibą w Ingolstadt (Niemcy).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji czwartej Izby Odwoławczej OHIM (sygnatura R 587/2004-4);

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów nr 1716/2004 z dnia 26 maja 2004 r. w sprawie sprzeciwu nr B 435828 w zakresie, w jakim sprzeciw dotyczący towarów „pojazdy mechaniczne i ich części” został odrzucony;

               —

               odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 1910256 „ALLTREK” dla towarów „pojazdy mechaniczne i ich części”;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               AUDI AG

               Zgłoszony znak towarowy:

               Słowny znak towarowy „ALLTREK” dla towarów i usług z klas 9, 12 i 42 (zgłoszenie nr 1910256).

               Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Strona skarżąca

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Niemiecki słowny znak towarowy „TREK” dla towarów z klas 6, 9, 11, 12 i 21 (nr 2 092 896).

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Częściowe odrzucenie sprzeciwu (w odniesieniu do klasy 12).

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Nieuwzględnienie odwołania.

               Zarzuty:

               Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego został błędnie zastosowany. W odniesieniu do spornych znaków istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, ponieważ wykazują one znaczne podobieństwo i wcześniejszy znak posiada charakter wysoce odróżniający.


title: Sprawa C-186/06: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 79/409/EWG — Ochrona dzikiego ptactwa — Obszar irygacyjny kanału Segarra-Garrigues (Lérida))

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/14

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-186/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 79/409/EWG - Ochrona dzikiego ptactwa - Obszar irygacyjny kanału Segarra-Garrigues (Lérida))
   (2008/C 51/23)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Recchia i A. Alcover San Pedro, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: F. Díez Moreno, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2 i 3 oraz art. 4 ust. 1 i 4 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 103, str. 1) — Projekt nawadniania obszaru irygacyjnego kanału Segarra-Garrigues (Lida)
   Sentencja

               1.

               Udzielając zezwolenia na przedsięwzięcie nawadniania obszaru irygacyjnego kanału Segarra-Garrigues w prowincji Lérida (Katalonia) Królestwo Hiszpanii uchybiło ciążącemu na nim na mocy art. 4 ust. 4 zdanie pierwsze dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa obowiązkowi podjęcia właściwych działań w celu uniknięcia zakazanego oddziaływania na objętych tym przedsięwzięciem obszarach, które powinny były zostać sklasyfikowane jako obszary specjalnej ochrony.

               2.

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3.

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 154 z 1.7.2006.


title: Sprawa T-53/10: Wyrok Sądu z dnia 18 października 2011 r. — Reisenthel przeciwko OHIM — Dynamic Promotion (Skrzynie i kosze) (Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru przez Wydział Unieważnień — Doręczenie decyzji Wydziału Unieważnień faksem — Odwołanie do izby odwoławczej — Pismo przedstawiające podstawy odwołania — Termin złożenia — Dopuszczalność odwołania ﾔ Artykuł 57 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 — Sprostowanie decyzji — Artykuł 39 rozporządzenia (WE) nr 2245/2002 — Ogólna zasada prawa zezwalająca na cofnięcie decyzji niezgodnej z prawem)

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/29

         Wyrok Sądu z dnia 18 października 2011 r. — Reisenthel przeciwko OHIM — Dynamic Promotion (Skrzynie i kosze)
   (Sprawa T-53/10) (1)

   (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru przez Wydział Unieważnień - Doręczenie decyzji Wydziału Unieważnień faksem - Odwołanie do izby odwoławczej - Pismo przedstawiające podstawy odwołania - Termin złożenia - Dopuszczalność odwołania - Artykuł 57 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Sprostowanie decyzji - Artykuł 39 rozporządzenia (WE) nr 2245/2002 - Ogólna zasada prawa zezwalająca na cofnięcie decyzji niezgodnej z prawem)
   2011/C 347/45
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Peter Reisenthel (Gilching, Niemcy) (przedstawiciel: E.A. Busse, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciele: początkowo S. Schäffner, następnie R. Manea i G. Schneider, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Dynamic Promotion Co. Ltd (Bangkok, Tajlandia)

      Przedmiot

   Skarga, z jednej strony, na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 listopada 2009 r., sprostowaną decyzją z dnia 10 grudnia 2009 r. (sprawa R 621/2009-3) oraz, z drugiej strony, na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 marca 2010 r. (sprawa R 621/2009-3), dotyczące postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Peterem Reisenthelem a Dynamic Promotion Co. Ltd.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 22 marca 2010 r. (sprawa R 621/2009-3) w zakresie, w jakim dotyczy ona wniosku Petera Reisenthela o sprostowanie z dnia 23 grudnia 2009 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa T-301/01: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2008 r. — Alitalia przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Rekapitalizacja spółki Alitalia przez władze włoskie — Decyzja uznająca pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem — Decyzja wydana w następstwie wydania przez Sąd wyroku stwierdzającego nieważność wcześniejszej decyzji — Dopuszczalność — Naruszenie art. 233 WE — Naruszenie art. 87 WE i 88 WE — Przesłanki udzielenia zezwolenia na pomoc — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/39

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2008 r. — Alitalia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-301/01) (1)

   (Pomoc państwa - Rekapitalizacja spółki Alitalia przez władze włoskie - Decyzja uznająca pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem - Decyzja wydana w następstwie wydania przez Sąd wyroku stwierdzającego nieważność wcześniejszej decyzji - Dopuszczalność - Naruszenie art. 233 WE - Naruszenie art. 87 WE i 88 WE - Przesłanki udzielenia zezwolenia na pomoc - Obowiązek uzasadnienia)
   (2008/C 209/65)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Alitalia — Linee aeree italiane Spa (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: M. Siragusa, G.M. Roberti, G. Scassellati Sforzolini, F. Moretti i F. Sciaudone, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Di Bucci, pełnomocnik, wspierany przez A. Abatego i G. Contego, adwokatów)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2001/723/WE z dnia 18 lipca 2001 r. dotyczącej rekapitalizacji spółki Alitalia (Dz.U. L 271 z 12.10.2001, s. 28)
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Alitalia — Linee aeree italiane SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 44 z 16.2.2002.


title: Sprawa C-405/09: Skarga wniesiona w dniu 20 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/25

         Skarga wniesiona w dniu 20 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-405/09)
   2009/C 312/40
   Język postępowania: fiński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: A. Caeiros i M. Huttunen, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Finlandii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Finlandii nie wywiązała się z obowiązków ciążących na niej na podstawie rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 (1), art. 2, art. 6 oraz art. 9 — 11 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 (2), a także art. 220 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (3), ze względu na stosowanie przez władze fińskie praktyki administracyjnej zgodnie z którą ustalenie środków własnych Wspólnoty zostaje ma miejsce dopiero po przyznaniu dłużnikowi terminu 14 dni na przedstawienie swych uwag. Władze fińskie nie przestrzegają więc w odniesieniu do retrospektywnego pokrycia należności celnych terminów ustalonych dla księgowania środków własnych, co skutkuje opóźnieniem w przekazywaniu tych środków własnych Wspólnocie;

               —

               obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Komisja wniosła przeciwko Republice Finlandii skargę w przedmiocie przestrzegania przepisów rozporządzeń dotyczących środków własnych Wspólnoty (rozporządzenie Rady [EWG, Euratom] nr 1552/89, art. 2, art. 6 oraz art. 9 — 11 rozporządzenia Rady [WE, Euratom] nr 1150/2002, oraz art. 220 rozporządzenia Rady [EWG] nr 2913/92). Sporną jest tu w istocie kwestia, w którym momencie ustalone retrospektywnie przez władze celne należności celne powinny zostać wpisane na rachunek środków własnych Wspólnoty, czyli, innymi słowy, w którym momencie Wspólnota może dysponować środkami przekazanymi przez państwo członkowskie.

               2)

               Komisja stoi na stanowisku, iż Finlandia narusza rozporządzenia dotyczące środków własnych oraz wspólnotowy kodeks celny w odniesieniu do retrospektywnego pokrycia należności celnych ze względu na przyznanie dłużnikowi, przed wydaniem ostatecznej decyzji o pokryciu, terminu 14 dni na przedstawienie przezeń swych uwag. Ze względu na zastosowanie tej procedury wysłuchania dłużnika ma miejsce opóźnienie wpisania na rachunek środków własnych Wspólnoty.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonujące decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, Dz.U. L 155, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonujące decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, Dz.U. L 130, s. 1.

      (3)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny, Dz.U. L 302, s. 1.


title: Sprawa F-12/09: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2009 r. — A przeciwko Komisji

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/45

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2009 r. — A przeciwko Komisji
   (Sprawa F-12/09)
   2009/C 113/94
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: A (Port-Vendres, Francja) (przedstawiciel: B. Cambier, A. Paternostre, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Po pierwsze stwierdzenie odpowiedzialności Komisji za uchybienia, których dopuszczono się w stosunku do skarżącej w ramach postępowania na podstawie art. 73 statutu, oraz stwierdzenie nieważności szeregu decyzji o odmowie zastosowania w stosunku do skarżącej przepisów art. 73 ust. 2 lit. b) statutu, powiadomienia go o szeregu dokumentach z jego akt medycznych oraz zwrotu pewnych kosztów medycznych. Po drugie zasądzenie odszkodowania na rzecz skarżącej.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie odpowiedzialności Komisji za uchybienia, których dopuszczono się w stosunku do skarżącej w ramach postępowania na podstawie art. 73 statutu oraz wspólnych uregulowań „dotyczących pokrycia zagrożenia wypadkami i chorobami zawodowymi” funkcjonariuszy Wspólnot Europejskich;

               —

               stwierdzenie nieważności szeregu decyzji o odmowie zastosowania w stosunku do skarżącego przepisów art. 73 ust. 2 lit. b) statutu, powiadomienia go o szeregu dokumentach z jego akt medycznych oraz zwrotu pewnych kosztów medycznych;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego od Komisji Europejskiej odszkodowania przewidzianego w art. 73 ust. 2 lit b) statutu w wysokości 1 422 024 EUR, oraz przekazanie mu żądanych dokumentów i zwrotu całości poniesionych do tej pory kosztów medycznych oraz wskazanie przyczyny choroby zawodowej, na którą zachorował;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego od Komisji Europejskiej odsetek za zwłokę według stawki Europejskiego Banku Centralnego, powiększonych o dwa punkty, od kwoty odszkodowania z tytułu art. 73 ust. 2 lit. b) statutu, od grudnia 2004 r., daty od której choroba zawodowa skarżącego powinna była zostać rozpoznana;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego od Komisji Europejskiej pełnego odszkodowania za poniesioną przezeń szkodę wraz z kwotami wskazanymi powyżej, w wysokości 1 949 689 EUR, która to kwota odpowiada różnicy między pełną wysokości poniesionej szkody a odszkodowaniem ryczałtowym należnym skarżącemu z tytułu art. 73 ust. 2 lit b) statutu;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego od Komisji Europejskiej kwoty 25 000 EUR lub innej uznanej za właściwą przez Sąd tytułem zadośćuczynienia za krzywdę moralną poniesioną na skutek wielu uchybień i nieprawidłowości, których dopuściły się służby Komisji w ramach dotyczącego go postępowania medycznego;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa T-153/16: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2016 r. – Acerga/Rada

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/28

         Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2016 r. – Acerga/Rada
   (Sprawa T-153/16)
   (2016/C 200/40)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Asociación de armadores de cerco de Galicia (Acerga) (Sada, Hiszpania) (przedstawiciel: B. Huarte Melgar, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) 2016/72 z dnia 22 stycznia 2016 r. ustalającego uprawnienia do połowów na 2016 rok dla niektórych stad ryb i grup stad ryb oraz rozporządzenia Rady (UE) 2016/458 z dnia 30 marca 2016 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) 2016/72 w odniesieniu do niektórych uprawnień do połowów;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, oparty na naruszeniu zasady względnej stabilności.
               Skarżąca twierdzi w tym zakresie, że ze względu na stosowanie zawsze takich samych kwot przydziału uprawnień do połowów nie są uwzględniane regiony państw członkowskich, które weszły do EWG od 1981 r., których miejscowa ludność jest (i była w owym czasie) w najwyższym stopniu zależna od rybołówstwa. W konsekwencji nie jest realizowany cel służący względnej stabilności. Ponadto, nawet w sytuacji gdy uznaje się ten stały klucz podziału, należy zauważyć, że kwoty te zmieniły się na przestrzeni lat, a zatem z pominięciem kryterium względnej stabilności.

               2.

               Zarzut drugi, oparty na wypaczeniu celu w zakresie osiągania korzyści ekonomicznych, społecznych i w dziedzinie zatrudnienia określonego w art. 2 ust. 2 akapit pierwszy WPRyb z 2013 r. z powodu nieuwzględnienia hiszpańskich regionów, których miejscowa ludność jest w najwyższym stopniu zależna od rybołówstwa.

               3.

               Zarzut trzeci, oparty na uchybieniu zasadzie niedyskryminacji, ponieważ w zaskarżonych uregulowaniach zastosowano względną stabilność do porównywalnych sytuacji w odmienny sposób.

               4.

               Zarzut czwarty, oparty na naruszeniu zasady solidarności, o której mowa w art. 3 TFUE.
               Skarżąca podnosi w ramach tego zarzutu, że zarówno podział krajowych kwot połowowych (oparty na względnej stabilności) przydzielony w rozporządzeniu (UE) 2016/72 jak i środki pomocnicze mające na celu kontrolę nakładu połowowego nie mają zastosowania w ten sam sposób do wszystkich państw członkowskich.

               5.

               Zarzut piąty, oparty na naruszeniu zasady otwartej gospodarki rynkowej i wolnej konkurencji, oraz podstawowej zasady Unii Europejskiej swobodnego przepływu kapitału.
               Skarżąca twierdzi w ramach tego zarzutu, że w rozporządzeniu (UE) 2016/72 nie wskazano możliwości wymiany kwot połowowych za pomocą zbywalnych praw do dokonywania połowów pomiędzy przedsiębiorstwami lub organizacjami producentów państw członkowskich UE.


title: Sprawy połączone T-424/14 i T-425/14: Wyrok Sądu z dnia 13 listopada 2015 r. – ClientEarth/Komisja [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Projekt sprawozdania z oceny skutków, sprawozdanie z oceny skutków oraz opinia rady ds. oceny skutków — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji — Obowiązek uzasadnienia — Obowiązek przeprowadzenia konkretnej i indywidualnej oceny — Nadrzędny interes publiczny]

text:
               11.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/24

         Wyrok Sądu z dnia 13 listopada 2015 r. – ClientEarth/Komisja
   (Sprawy połączone T-424/14 i T-425/14) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Projekt sprawozdania z oceny skutków, sprawozdanie z oceny skutków oraz opinia rady ds. oceny skutków - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji - Obowiązek uzasadnienia - Obowiązek przeprowadzenia konkretnej i indywidualnej oceny - Nadrzędny interes publiczny])
   (2016/C 007/33)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ClientEarth (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: O. Brouwer, F. Heringa i J. Wolfhagen, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Clotuche-Duvieusart i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 1 kwietnia 2014 r. w sprawie odmowy udzielenia dostępu do sprawozdania z oceny skutków dotyczącego projektu wiążącego instrumentu określającego strategiczne ramy procedur kontroli i nadzoru opartych na ryzyku i odnoszących się do przepisów Unii Europejskiej w dziedzinie środowiska oraz w sprawie odmowy udzielenia dostępu do opinii rady ds. oceny skutków, a po drugie żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie odmowy udzielenia dostępu do projektu sprawozdania z oceny skutków odnoszącego się do dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska na poziomie państw członkowskich w zakresie polityki Unii w dziedzinie środowiska oraz w sprawie odmowy udzielenia dostępu do opinii rady ds. oceny skutków.

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               ClientEarth zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa C-532/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 9 października 2013 r. — Sofia Zoo przeciwko Országos Környezetvédelmi, Természetvédelmi és Vízügyi Főfelügyelőség

text:
               18.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 15/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 9 października 2013 r. — Sofia Zoo przeciwko Országos Környezetvédelmi, Természetvédelmi és Vízügyi Főfelügyelőség
   (Sprawa C-532/13)
   2014/C 15/06
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sofia Zoo.

      Strona pozwana: Országos Környezetvédelmi, Természetvédelmi és Vízügyi Főfelügyelőség.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodnie z art. 11 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 (1) za nieważne należy uznać zezwolenia i świadectwa tylko w odniesieniu do gatunków, których rzeczywiście dotyczy podstawa nieważności, czy też także w odniesieniu do pozostałych gatunków, które również zostały wymienione w zwolnieniu lub świadectwie?

               2)

               Czy zgodnie z art. 11 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 338/97 Rady należy skontrolować i mogą zostać skonfiskowane wszystkie gatunki, jakie wymienione zostały w zezwoleniach i świadectwach uznanych za nieważne zgodnie z lit. a), lub tylko te, których rzeczywiście dotyczy podstawa nieważności?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nim (Dz.U. L 61 s. 1 z 3.3.1997).


title: Sprawa C-504/11 P: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 maja 2012 r. — ThyssenKrupp Ascenseurs Luxembourg Sàrl przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               6.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/21

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 maja 2012 r. — ThyssenKrupp Ascenseurs Luxembourg Sàrl przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-504/11 P) (1)

   2012/C 303/39
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011.


title: Sprawa C-307/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez The Person Appointed by the Lord Chancellor — Zjednoczone Królestwo) — The Chartered Institute of Patent Attorneys przeciwko Registrar of Trade Marks (Znaki towarowe — Zbliżanie ustawodawstw państw członkowskich — Dyrektywa 2008/95/WE — Wskazanie towarów lub usług, w odniesieniu do których wniesiono o ochronę wynikającą ze znaku towarowego — Wymogi jasności i precyzyjności — Stosowanie nagłówków klasyfikacyjnych klasyfikacji nicejskiej dla celów rejestracji znaków towarowych-Dopuszczalność — Zakres ochrony przyznanej przez znak towarowy)

text:
               18.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 250/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez The Person Appointed by the Lord Chancellor — Zjednoczone Królestwo) — The Chartered Institute of Patent Attorneys przeciwko Registrar of Trade Marks
   (Sprawa C-307/10) (1)

   (Znaki towarowe - Zbliżanie ustawodawstw państw członkowskich - Dyrektywa 2008/95/WE - Wskazanie towarów lub usług, w odniesieniu do których wniesiono o ochronę wynikającą ze znaku towarowego - Wymogi jasności i precyzyjności - Stosowanie nagłówków klasyfikacyjnych klasyfikacji nicejskiej dla celów rejestracji znaków towarowych-Dopuszczalność - Zakres ochrony przyznanej przez znak towarowy)
   2012/C 250/02
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   The Person Appointed by the Lord Chancellor

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: The Chartered Institute of Patent Attorneys

      Strona pozwana: Registrar of Trade Marks

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — The Person Appointed by the Lord Chancellor — Wykładnia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (wersja skodyfikowana [ujednolicona]) (Dz.U. L 299, s. 25) — Klasyfikacja towarów i usług dla potrzeb rejestracji — Stopień wymaganej jasności i precyzyjności przy wskazywaniu towarów i usług objętych znakiem towarowym

      Sentencja

   Wykładni dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy dokonywać w ten sposób, że wymaga ona by towary i usługi, w odniesieniu do których wnosi się o ich ochronę wynikającą ze znaku towarowego były wskazane przez zgłaszającego w sposób wystarczająco jasny i precyzyjny, aby umożliwić właściwym organom władzy i uczestnikom obrotu gospodarczego, na tej jedynej podstawie, ustalenie zakresu ochrony przyznanej przez znak towarowy.
   Wykładni dyrektywy 2008/95 należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie używaniu ogólnych określeń nagłówków klasyfikacyjnych klasyfikacji — o której mowa w art. 1 w art. 1 porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków, podpisanego w trakcie konferencji dyplomatycznej w Nicei w dniu 15 czerwca 1957 r., ostatnio zrewidowanego w dniu 13 maja 1977 r. w Genewie i zmienionego w dniu 28 września 1979 r. — w celu wskazania towarów i usług, w odniesieniu do których żąda się ochrony wynikającej ze znaku towarowego, pod warunkiem, że tego typu wskazanie jest wystarczająco jasne i precyzyjne.
   Zgłaszający krajowy znak towarowy, który posługuje się wszystkimi ogólnymi określeniami nagłówka konkretnej klasy klasyfikacji nicejskiej w celu wskazania towarów lub usług, w odniesieniu do których wniesiono o ochronę wynikającą ze znaku towarowego — musi sprecyzować, czy jego zgłoszenie do rejestracji obejmuje całość towarów lub usług ujętych w wykazie alfabetycznym tej klasy, czy tylko niektóre z tych towarów lub usług. W przypadku, gdy zgłoszenie dotyczy jedynie niektórych z omawianych towarów lub usług, zgłaszający jest zobowiązany do sprecyzowania, których towarów lub usług należących do omawianej klasy dotyczy to zgłoszenie.

      (1)  Dz.U. C 246 z 11.9.2010.


title: Sprawa C-567/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 14 listopada 2011 r. — Gas Natural SDG, S.A. przeciwko Endesa, S.A., Iberdrola, S.A., Hidroeléctrica del Cantábrico, S.A. i Administración del Estado

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 14 listopada 2011 r. — Gas Natural SDG, S.A. przeciwko Endesa, S.A., Iberdrola, S.A., Hidroeléctrica del Cantábrico, S.A. i Administración del Estado
   (Sprawa C-567/11)
   2012/C 39/14
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gas Natural SDG, S.A.

      Strona pozwana: Endesa, S.A., Iberdrola, S.A., Hidroeléctrica del Cantábrico, S.A. i Administración del Estado

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 10 dyrektywy 2003/87/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się stosowaniu krajowych przepisów, takich jak analizowane w niniejszej sprawie, których celem i skutkiem jest obniżenie wynagrodzenia za działalność związaną z produkcją energii elektrycznej o kwotę odpowiadającą wartości bezpłatnie przydzielonych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych w odpowiednim okresie?

      (1)  Dz.U. L 275, s. 32.


title: Sprawa T-195/15: Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2014 r. – Compagnie des gaz de pétrole Primagaz przeciwko OHIM – Reeh (PRIMA KLIMA)

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/48

         Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2014 r. – Compagnie des gaz de pétrole Primagaz przeciwko OHIM – Reeh (PRIMA KLIMA)
   (Sprawa T-195/15)
   2014/C 175/66
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Compagnie des gaz de pétrole Primagaz SA (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat D. Régnier)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Gerhard Reeh (Radnice, Republika Czeska)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 7 stycznia 2014 r. w sprawie R 2304/2012-1.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Gerhard Reeh

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „PRIMA KLIMA” dla towarów i usług z klas 11 i 42

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „PRIMAGAZ” i słowne krajowe znaki towarowe „PRIMALOTISSEMENT”, „PRIMACOMPTEUR”, „PRIMAVILLAGE”, „PRIMAFAMILLE”, „PRIMAPAC”, „PRIMAENERGY”, „PRIMA CHAUFFAGE”, „PRIMA CLIM”, „PRIMAGRILL” i „PRIMAWATT” dla towarów z klasy 11

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-275/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 21 maja 2013 r. — Elcogás, S.A. przeciwko Administración del Estado e Iberdrola, S.A.

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 21 maja 2013 r. — Elcogás, S.A. przeciwko Administración del Estado e Iberdrola, S.A.
   (Sprawa C-275/13)
   (2013/C 226/04)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Elcogás, S.A.

      Strona pozwana: Administración del Estado e Iberdrola, S.A.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładnia art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, jak również wykładnia orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w przedmiocie rzeczonego postanowienia (w szczególności wyroki w sprawach C-379/98 oraz C-206/06) pozwala na uznanie za „pomoc przyznawaną przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych” kwot przyznawanych corocznie na rzecz spółki Elcogás będącej właścicielem szczególnej instalacji wytwarzającej energię elektryczną, zgodnie z treścią nadzwyczajnych planów przywrócenia rentowności zatwierdzonych przez radę ministrów, jeżeli pobór tych kwot wchodzi w zakres ogólnej pozycji „kosztów stałych systemu energii elektrycznej”, które są opłacane przez ogół użytkowników i przekazywane przedsiębiorstwom z sektora energii elektrycznej poprzez kolejne rozliczenia realizowane przez Comisión Nacional de Energia zgodnie z wcześniej ustanowionymi prawnie kryteriami i bez żadnego zakresu uznania?


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  12 stycznia 2006 r.  w sprawie C-504/04 Agrarproduktion Staebelow GmbH przeciwko Landrat des Landkreises Bad Doberan (wniosek Verwaltungsgericht Schwerin o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Zdrowie zwierząt — Zapobieganie, kontrola i zwalczanie niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii — Ubój grupy urodzenia — Proporcjonalność)

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 12 stycznia 2006 r.
   w sprawie C-504/04 Agrarproduktion Staebelow GmbH przeciwko Landrat des Landkreises Bad Doberan (1) (wniosek Verwaltungsgericht Schwerin o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Zdrowie zwierząt - Zapobieganie, kontrola i zwalczanie niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii - Ubój grupy urodzenia - Proporcjonalność)
   (2006/C 60/16)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-504/04 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Verwaltungsgericht Schwerin (Niemcy) postanowieniem z dnia 9 stycznia 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 8 grudnia 2004 r., w postępowaniu: Agrarproduktion Staebelow GmbH przeciwko Landrat des Landkreises Bad Doberan, Trybunał (trzecia izba), w składzie: M. Rosa (sprawozdawca), prezes izby, J. Malenovský, A. La Pergola, A. Borg Barthet et A. Ó Caoimh, sędziowie; rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: B. Fülöp, administrator, wydał w dniu 12 stycznia 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Analiza postawionego pytania nie wykazała niczego, co w świetle zasady proporcjonalności mogłoby naruszać ważność art. 13 ust. 1 zdanie pierwsze lit. c) rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1326/2001 z dnia 29 czerwca 2001 r. ustanawiającym środki przejściowe, umożliwiające przejście do przepisów rozporządzenia nr 999/2001 oraz zmieniającym załączniki VII i XI do tego rozporządzenia, w związku z załącznikiem VII pkt 2 lit. a) i pkt 1 lit. a) tiret trzecie tego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 57 z 05.03.2005 r.


title: Sprawa C-602/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Călărași — Rumunia) — SC Volksbank România SA przeciwko Autoritatea Națională pentru Protecția Consumatorilor — Comisariatul Județean pentru Protecția Consumatorilor Călărași (CJPC) (Ochrona konsumentów — Umowy o kredyt konsumencki — Dyrektywa 2008/48 — Artykuły 22, 24 i 30 — Uregulowania krajowe służące transpozycji tej dyrektywy — Zastosowanie do umów nienależących do przedmiotowego i czasowego zakresu zastosowania tej dyrektywy — Obowiązki nieprzewidziane w tej dyrektywie — Ograniczenie prowizji bankowych przysługujących pożyczkodawcy — Artykuły 56 TFUE, 58 TFUE i 63 TFUE — Obowiązek ustanowienia w prawie krajowym właściwych i skutecznych procedur pozasądowego rozwiązywania sporów)

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Călărași — Rumunia) — SC Volksbank România SA przeciwko Autoritatea Națională pentru Protecția Consumatorilor — Comisariatul Județean pentru Protecția Consumatorilor Călărași (CJPC)
   (Sprawa C-602/10) (1)

   (Ochrona konsumentów - Umowy o kredyt konsumencki - Dyrektywa 2008/48 - Artykuły 22, 24 i 30 - Uregulowania krajowe służące transpozycji tej dyrektywy - Zastosowanie do umów nienależących do przedmiotowego i czasowego zakresu zastosowania tej dyrektywy - Obowiązki nieprzewidziane w tej dyrektywie - Ograniczenie prowizji bankowych przysługujących pożyczkodawcy - Artykuły 56 TFUE, 58 TFUE i 63 TFUE - Obowiązek ustanowienia w prawie krajowym właściwych i skutecznych procedur pozasądowego rozwiązywania sporów)
   2012/C 287/09
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Judecătoria Călărași

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SC Volksbank România SA

      Strona pozwana: Autoritatea Națională pentru Protecția Consumatorilor — Comisariatul Județean pentru Protecția Consumatorilor Călărași (CJPC)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Judecătoria Călărași — Wykładnia art. 22 ust. 1, art. 24 ust. 1 i art. 30 ust. 1 dyrektywy 2008/48 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. L 133, s. 66) — Wykładnia art. 56, 58 i art. 63 ust. 1 TFUE — Stosowanie rationae temporis krajowych przepisów transponujących — Nieprzestrzeganie obowiązku ustanowienia właściwych i skutecznych procedur pozasądowego rozwiązywania sporów — Stosowanie rationae materiae krajowych przepisów transponujących — Dodatkowe obowiązki ciążące na instytucjach kredytowych, nieprzewidziane w dyrektywie

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 22 ust. 1 dyrektywy 2008/48 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby przepisy krajowe służące transpozycji tej dyrektywy do prawa wewnętrznego obejmowały swoim zakresem przedmiotowym umowy o kredyt, takie jak te, których dotyczy postępowanie przed sądem krajowym i których przedmiotem jest udzielanie kredytu zabezpieczonego nieruchomością, pomimo że takie umowy są na mocy art. 2 ust. 2 lit. a) tej dyrektywy wyraźnie wyłączone z przedmiotowego zakresu jej stosowania.

               2)

               Wykładni art. 30 ust. 1 dyrektywy 2008/48 należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby przepisy krajowe służące transpozycji tej dyrektywy do prawa wewnętrznego określały swój czasowy zakres zastosowania w ten sposób, iż mają one zastosowanie również do umów o kredyt spornych w postępowaniu przed sądem krajowym, które są wyłączone z przedmiotowego zakresu stosowania tej dyrektywy i które obowiązywały w dniu wejścia w życie rzeczonych przepisów.

               3)

               Wykładni art. 22 ust. 1 dyrektywy 2008/48 należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby przepisy krajowe służące transpozycji tej dyrektywy do prawa wewnętrznego nakładały na instytucje kredytowe obowiązki nieprzewidziane przez tę dyrektywę w zakresie rodzajów prowizji, które instytucje te mogą pobierać w ramach umów o kredyt konsumencki wchodzących w zakres stosowania tych przepisów.

               4)

               Wykładni zasad traktatowych z dziedziny swobody świadczenia usług należy dokonywać w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom prawa krajowego zakazującym instytucjom kredytowym pobierania pewnych prowizji bankowych.

               5)

               Wykładni art. 24 ust. 1 dyrektywy 2008/48 należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu stanowiącemu część przepisów krajowych służących transpozycji dyrektywy 2008/48, które w dziedzinie sporów dotyczących kredytów konsumenckich umożliwia konsumentom zwrócenie się bezpośrednio do organu ochrony konsumenta, mogącego następnie nałożyć na instytucje kredytowe kary za naruszenie tych przepisów krajowych, bez konieczności uprzedniego skorzystania z procedur pozasądowych przewidzianych przez prawo krajowe dla rozwiązywania tego rodzaju sporów.

      (1)  Dz.U. C 89 z 19.03.2011


title: Sprawa T-321/13: Postanowienie Sądu z dnia 26 marca 2014 r. – Adorisio i in. przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Pomoc przyznana na rzecz banków w czasie kryzysu — Dokapitalizowanie SNS Reaal i SNS Bank — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym — Wywłaszczenie posiadaczy obligacji podporządkowanych — Brak interesu prawnego — Brak legitymacji procesowej — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/27

         Postanowienie Sądu z dnia 26 marca 2014 r. – Adorisio i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-321/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Pomoc przyznana na rzecz banków w czasie kryzysu - Dokapitalizowanie SNS Reaal i SNS Bank - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Wywłaszczenie posiadaczy obligacji podporządkowanych - Brak interesu prawnego - Brak legitymacji procesowej - Oczywista niedopuszczalność))
   2014/C 159/37
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Stefania Adorisio i in. (Rzym, Włochy) i 363 pozostałych skarżących, których nazwiska są wymienione w załączniku do postanowienia (przedstawiciele: adwokaci F. Sciaudone, L. Dezzani, R. Sciaudone, S. Frazzani i D. Contini)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i P.J. Loewenthal, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2013) 1053 final z dnia 22 lutego 2013 r. dotyczącej pomocy państwa SA. 35382 (2013/N) – Niderlandy – Ratowanie SNS REAAL 2013.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Stefania Adorisio i 363 pozostałych skarżących wymienionych w załączniku zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 233 z 10.8.2013


title: Sprawa F-104/07: Skarga wniesiona w dniu 8 października 2007 r. — Hoppenbrouwers przeciwko Komisji

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/46

         Skarga wniesiona w dniu 8 października 2007 r. — Hoppenbrouwers przeciwko Komisji
   (Sprawa F-104/07)
   (2007/C 283/83)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Micheline Hoppenbrouwers (Dilbeek, Belgia) (przedstawiciel: L. Vogel, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 25 czerwca 2007 r., oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącą w dniu 16 marca 2007 r. na decyzję podaną do jej wiadomości w dniu 18 grudnia 2006 r., odmawiającą zatrudnienia skarżącej w charakterze pracownika kontraktowego na podstawie art. 2 ust. 1 załącznika do Warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (WZIP);

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie również nieważności decyzji Komisji z dnia 18 grudnia 2006 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Pierwszy z zarzutów podniesionych w skardze dotyczy naruszenia art. 82 ust. 3 lit. d) WZIP, art. 83 WZIP, art. 33 regulaminu pracowników Wspólnot Europejskich, art. 2 ust. 1 załącznika do WZIP oraz oczywistego błędu w ocenie.
   Po pierwsze skarżąca podnosi, że administracja nie zaproponowała jej zawarcia z nią umowy o pracę w charakterze pracownika kontraktowego na czas nieokreślony ze względu na okoliczność, że od dnia 1 maja 2005 r. skarżąca znajdowała się w stanie tymczasowej niezdolności do pracy, podczas gdy zdaniem organu upoważnionego do zawierania umów data ta stanowiła ostateczny moment, w którym powinny zacząć obowiązywać umowy o pracę zawierane z pracownikami kontraktowymi na podstawie przepisów przejściowych art. 2 ust. 1 załącznika do WZIP. Skarżąca podnosi, że jedynie trwała niezdolność do pracy mogłaby uzasadnić odrzucenie jej kandydatury.
   Drugi z zarzutów podniesionych w skardze dotyczy naruszenia zasady niedyskryminacji w zakresie, w jakim skarżąca bez dopuszczalnego i rozsądnego uzasadnienia, jest niesłusznie traktowana mniej korzystnie w porównaniu z innymi osobami, które, po tym jak były zatrudnione, podobnie jak skarżąca, w żłobkach i świetlicy Komisji na podstawie umów prawa belgijskiego, otrzymały propozycje zawarcia z nimi umów o pracę w charakterze pracowników kontraktowych na czas nieokreślony.


title: Sprawa C-205/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 18 kwietnia 2013 r. — Hauck GmbH & Co. KG przeciwko Stokke A/S e.a.

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 18 kwietnia 2013 r. — Hauck GmbH & Co. KG przeciwko Stokke A/S e.a.
   (Sprawa C-205/13)
   2013/C 189/13
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hauck GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Stokke A/S, Stokke Nederland BV, Peter Opsvik, Peter Opsvik A/S

      Pytania prejudycjalne

               1)

                           a)

                           Czy w przypadku podstawy odmowy względnie podstawy stwierdzenia nieważności z art. 3 ust. 1 lit. e) pkt (i) dyrektywy 89/104/EWG (1) w brzmieniu skodyfikowanym dyrektywą 2008/95/WE (2), w myśl którego znaki towarowe w postaci trójwymiarowego kształtu nie mogą składać się wyłącznie z samego kształtu towaru wynikającego z rodzaju samych towarów, chodzi o kształt niezbędny dla funkcji towaru albo czy już można mówić o kształcie, gdy towar posiada jedną lub więcej istotnych cech użytkowych, których konsument prawdopodobnie szuka także u konkurencji?

                           b)

                           Jak należy interpretować przepis, jeżeli nie dotyczy żadnej z tych dwóch alternatyw?

               2)

                           a)

                           Czy w przypadku podstawy odmowy względnie podstawy stwierdzenia nieważności z art. 3 ust. 1 lit. e) pkt (iii) dyrektywy 89/104/EWG w brzmieniu skodyfikowanym dyrektywą 2008/95/WE, w myśl którego znaki towarowe w postaci trójwymiarowego kształtu nie mogą składać się wyłącznie z samego kształtu zwiększającego znacznie wartość towaru, o powód (wzgl. powody) decyzji danego kręgu odbiorców o zakupie?

                           b)

                           Czy „kształt nadający towarowi istotną wartość” w rozumieniu ww. przepisu występuje tylko wówczas, gdy kształt ten w porównaniu z innymi właściwościami (jak np. bezpieczeństwo, wygoda, przydatność do krzesełek dziecięcych), należy postrzegać jako istotniejszą wzgl. dominującą wartość, albo czy można także mówić o takim kształcie, gdy towar obok tej wartości posiada inne, również postrzegane jako istotne?

                           c)

                           Czy dla odpowiedzi na pytanie drugie a) i b) ma znaczenie opinia większości konsultowanego kręgu odbiorców albo czy sądy mogą ustalić, że dla postrzegania danej cechy jako „istotnej” w rozumieniu ww. przepisów wystarczy już opinia części kręgu odbiorców?

                           d)

                           O ile odpada odpowiedź na pytanie drugie c) w ww. rozumieniu: Jaki wymóg należy ustanowić co do zakresu danej części odbiorców?

               3)

               Czy art. 3 ust. 1 dyrektywy 89/104/EWG w brzmieniu skodyfikowanym dyrektywą 2008/95/WE należy interpretować w ten sposób, że wymieniona pod lit. e) podstawa wyłączenia zachodzi również wówczas, kiedy znak towarowy w postaci trójwymiarowego kształtu zawiera oznaczenie, do którego stosuje się pkt (i) i które ponadto podpada pod zakres pkt (iii)?

      (1)  Pierwsza dyrektywa Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (89/104/EWG), Dz.U. L 40, s. 1

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (wersja skodyfikowana), Dz.U. L. 299 s. 25


title: Sprawa T-299/10: Postanowienie Sądu z dnia 28 października 2010 r. — Babcock Noell przeciwko Entreprise commune Fusion for Energy

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/58

         Postanowienie Sądu z dnia 28 października 2010 r. — Babcock Noell przeciwko Entreprise commune Fusion for Energy
   (Sprawa T-299/10) (1)

   ()
   2010/C 346/116
   Język postępowania: angielski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 234 z 28.8.2010.


title: Sprawa T-391/16: Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2016 r. – Ayuntamiento de Madrid/Komisja

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/32

         Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2016 r. – Ayuntamiento de Madrid/Komisja
   (Sprawa T-391/16)
   (2016/C 326/55)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Ayuntamiento de Madrid (Hiszpania) (przedstawiciel: F. Zunzunegui Pastor, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i uwzględnienie podniesionych w skardze zarzutów;

               —

               wydanie orzeczenia o nieważności wskazanego w skardze rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/646 z dnia 20 kwietnia 2016 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 692/2008 w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 6);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący nieważności zaskarżonego rozporządzenia ze względu na brak właściwości związany z nieprawidłowe skorzystanie przez Komisję z procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą.
               Skarżąca twierdzi w tym względzie, że Komisja dopuściła się naruszenia art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 715/2007 z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (Dz.U. 2007 L 171, s. 1).
               Podnosi ona, że Komisja przyjmując zaskarżone rozporządzenie – ze względu na to, iż ustanawia ono europejski system przewidujący nowe wyższe progi emisji NOx – zmieniła zasadniczy element podstawowego uregulowania i, co za tym idzie, naruszyła związane z przyjęciem tego rozporządzenia warunki formalne i efektem tego dopuściła się naruszenia istotnych wymogów proceduralnych.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przepisów prawa pierwotnego i prawa wtórnego, a także ogólnych zasad prawa Unii.
               Skarżąca podnosi, że przyjmując zaskarżone rozporządzenie Komisja uchybiła art. 3, art. 11, art. 114 ust. 3 i art. 191 TFUE, a także art. 35 i 37 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
               Podnosi ona również, że zaskarżone rozporządzenie:

                           —

                           stanowi naruszenie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (Dz.U. 2008 L 152, s. 1) w zakresie dotyczącym ograniczenia maksymalnych poziomów emisji azotu w przypadku pojazdów napędzanych olejem napędowym;

                           —

                           stanowi naruszenie art. 4 ww. rozporządzenia nr 715/2007;

                           —

                           stanowi również naruszenie rozporządzenia Komisji nr 692/2008 z dnia 18 lipca 2008 r. wykonującego i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (Dz.U. 2008 L 199, s. 1).

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący nadużycia władzy

                           —

                           ze względu na istnienie obiektywnych, istotnych i zgodnych przesłanek świadczących o tym, że przyjmując zaskarżone rozporządzenie podnoszące progi emisji NOx w przypadku lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych Komisja nie realizuje, wbrew własnym deklaracjom, celu założonego w przepisach w prawa Unii;

                           —

                           ze względu na to to, że Komisja obeszła przewidziane w TFUE postępowanie szczególne, aby zaradzić konkretnym faktycznym; ze względu na to, że zamiast zwykłej procedury ustawodawczej przeprowadziła ona procedurę regulacyjną połączoną z kontrolą, instytucja ta dopuściła się w ramach postępowania w sprawie przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, co wiąże się z brakiem po jej stronie właściwości do wydania tego aktu;

                           —

                           wreszcie, rozporządzenie to nie jest zgodne z interesem Unii.


title: Sprawa T-59/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 30 stycznia 2013 r. przez BT od postanowienia wydanego w dniu 3 grudnia 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-45/12 BT przeciwko Komisji

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/37

         Odwołanie wniesione w dniu 30 stycznia 2013 r. przez BT od postanowienia wydanego w dniu 3 grudnia 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-45/12 BT przeciwko Komisji
   (Sprawa T-59/13 P)
   2013/C 114/59
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: BT (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat N. Visan)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnosząca odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               Uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 3 grudnia 2012 r. w sprawie F-45/12;

               —

               Ponowne rozpoznanie sprawy i uwzględnienie skargi skarżącej/wnoszącej odwołanie; oraz

               —

               Obciążenie pozwanej/drugiej strony postępowania kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi siedem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia jednej z zasad rządzących postępowaniem administracyjnym, a mianowicie zasady inicjatywy, ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej uznał, iż skarga nie zawierała żądań, nie badając z własnej inicjatywy braku zgodności z prawem decyzji zaskarżonej w pierwszej instancji, która nie ograniczała się do podstaw wskazanych przez wnoszącą odwołanie.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 6 ust. 1 [Europejskiej Konwencji Praw Człowieka] i art. 47 akapit 1 i 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Naruszenia zasady „dostępu do sądu” oraz zasady bezstronności sądu, ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej odrzucił skargę wnoszącej dowołanie jako oczywiście niedopuszczalną nie umożliwiwszy jej poprawienia/uzupełnienia skargi, które to prawo jest zapisane i uznawane w prawodawstwie każdego europejskiego państwa, jak również sądów europejskich (np. Europejskiego Trybunału Praw Człowieka).

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa „dostępu do sądu”, również w postaci tego, że Sąd nie zgodził się na złożenie repliki na odpowiedź na skargę pozwanej — i to pomimo faktu, że skarżąca/wnosząca odwołanie wyraźnie występowała o drugą wymianę pism procesowych. Odmowa (zgody na złożenie repliki) pozbawiła wnoszącą odwołanie szansy naprawienia podnoszonego przez Sąd uchybienia — i to w czasie, gdy wnosząca odwołanie nie mogła już wszcząć nowej sprawy, która spełniałaby wymogi prawne, gdyż upłynął termin do złożenia skargi (art. 78 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej).

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady prawa do bronienia swojej sprawy przed sądem i naruszenia zasady jawności postępowania, ze względu na to, że nie było jawnej rozprawy; zasada ta zapisana jest w regulaminie postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej i w art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady słuszności w postępowaniu, ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej nie wysłuchał wnoszącej odwołanie w odniesieniu do przyczyny niedopuszczalności jej skargi (art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka).

               6)

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 21 akapit 1 statutu Trybunału Sprawiedliwości i art. 44 akapit 1 lit. c) regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej zastosował w rzeczywistości „zasadę krystalizacji postępowania”, uznając, że skarga nie zawiera żądań.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczący tego, że obciążenie wnoszącej odwołanie kosztami, podczas gdy Sąd nie orzekał co do istoty sprawy, gdy jednocześnie wnosząca odwołanie nie jest w stanie się samodzielnie utrzymać wskutek rozwiązania umowy zatrudnienia z Komisją Europejską, narusza art. 89 § 6 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, zgodnie z którym „w przypadku umorzenia postępowania rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów zależy od uznania Sądu”.


title: Sprawa T-1/09: Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2009 r. — Dornbracht przeciwko OHIM –Metaform Lucchese (META)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/44

         Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2009 r. — Dornbracht przeciwko OHIM –Metaform Lucchese (META)
   (Sprawa T-1/09)
   (2009/C 69/98)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Aloys F. Dornbracht GmbH & Co. KG (Iserlohn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Mes, C. Graf von der Groeben, G. Rother, J. Bühling, A. Verhauwen, J. Künzel, D. Jestaedt, M. Bergermann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Metaform Lucchese SpA (Monsagrati, Włochy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 listopada 2008 r. (R 1152/2006-4);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy z nak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „META” dla towarów z klas 9, 11, 20 i 21 (zgłoszenie nr 3 081 271)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Metaform Lucchese SpA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy „METAFORM” dla towarów z klas 6, 11, 20, 21 i 24 (wspólnotowy znak towarowy nr 1 765 361), graficzny znak towarowy zarejestrowany we Włoszech pod numerem 587 108, graficzny międzynarodowy znak towarowy (nr 603 054) również dla towarów z klas 6, 11, 20, 21 i 24

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa T-353/08: Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2008 r. — vwd Vereinigte Wirtschaftsdienste przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/41

         Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2008 r. — vwd Vereinigte Wirtschaftsdienste przeciwko Komisji
   (Sprawa T-353/08)
   (2008/C 301/70)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: vwd Vereinigte Wirtschaftsdienste AG (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte R. Bechtold, U. Soltész i C. von Köckritz)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności w całości decyzji Komisji z dnia 19 lutego 2008 r. — COMP/M.4726 — Thomson Corporation/Reuters Group zgodnie z art. 231 akapit pierwszy WE;

               —

               obciążenie Komisji kosztami skarżącej zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu Sądu.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 19 lutego 2008 r. w sprawie COMP/M.4726 — Thomson Corporation/Reuters Group, w której Komisja uznała za zgodną ze wspólnym rynkiem koncentrację dostawców informacji finansowych Thomson Corporation i Reuters Group zgodnie z art. 8 ust. 2 rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw (1).
   Na poparcie swojej skargi skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja jest dotknięta oczywistymi błędami w ocenie i błędami co do prawa oraz poważnymi uchybieniami proceduralnymi. Skarżąca podnosi w związku z tym dziesięć zarzutów.
   Po pierwsze, utrzymuje ona, że rynek zasilania danymi w czasie rzeczywistym (real-time datafeeds) został nieprawidłowo zdefiniowany, na skutek czego decyzja jest wewnętrznie sprzeczna i niezgodna z praktyką decyzyjną Komisji.
   Po drugie, jej zdaniem pozycja rynkowa stron i skutki koncentracji dla rynków zasilania danymi w czasie rzeczywistym zostały błędnie ocenione, gdyż presja konkurencyjna wywierana przez Thomson została nieprawidłowo oceniona w ramach oceny horyzontalnych skutków koncentracji, zaś wertykalne skutki koncentracji zostały zignorowane.
   Po trzecie, skarżąca podnosi, że przy ocenie horyzontalnych skutków koncentracji na rynku platform udostępniających dane rynkowe (market data platforms) zlekceważona została presja konkurencyjna wywierana przez Thomson łącznie z Wombat, jedynym poważnym potencjalnym konkurentem.
   Po czwarte, utrzymuje ona, że uwarunkowane koncentracją wzmocnienie bodźców ze strony Reuters do utrudniania osobom trzecim dostępu do danych (contribution data) nie zostało zbadane.
   Po piąte, jej zdaniem pozycja rynkowa stron i skutki koncentracji na rynku aktualnych wiadomości (news) zostały błędnie ocenione oraz bez zrozumiałych powodów umożliwione zostało powstanie monopolu na rynku na poziomie upstream.
   Po szóste, twierdzi ona, że nie przeprowadzono wystarczających badań w zakresie skutków koncentracji dla konkurencji na rynkach produktów desktopowych w sektorze analizy i zarządzania majątkiem (desktop products in research & asset management), a w szczególności na krajowych rynkach produktów desktopowych w sektorze zarządzania bogactwem (wealth management desktop products).
   Po siódme, utrzymuje ona, że globalne negatywne skutki koncentracji nie zostały zbadane poza granicami rynku, jakkolwiek Komisja przyznała w decyzji, że właściwe rynki zachodzą na siebie.
   Po ósme, w opinii skarżącej za wystarczające zostały uznane zobowiązania, choć nie dotyczą one wszystkich rynków, na których koncentracja prowadzi do zapobieżenia skutecznej konkurencji.
   Po dziewiąte, twierdzi ona, że zobowiązania te nie są ponadto w stanie zapewnić skutecznej konkurencji w objętych przez nie dziedzinach.
   Po dziesiąte, według skarżącej zostało naruszone jej prawo do bycia wysłuchanym na skutek uchybień proceduralnych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20.1.2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw) (Dz.U. L 24, s. 1).


title: Sprawa T-459/08: Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2013 r. — EuroChem MCC przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji — Wniosek o przeprowadzenie częściowego przeglądu okresowego — Przegląd wygaśnięcia — Wartość normalna — Cena eksportowa — Artykuły 1, 2 i art. 11 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (obecnie art. 1, 2 i art. 11 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009))

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/16

         Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2013 r. — EuroChem MCC przeciwko Radzie
   (Sprawa T-459/08) (1)

   (Dumping - Przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji - Wniosek o przeprowadzenie częściowego przeglądu okresowego - Przegląd wygaśnięcia - Wartość normalna - Cena eksportowa - Artykuły 1, 2 i art. 11 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (obecnie art. 1, 2 i art. 11 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009))
   2013/C 101/33
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: EuroChem Mineral and Chemical Company OAO (EuroChem MCC) (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: początkowo adwokaci P. Vander Schueren i B. Evtimov, następnie B. Evtimov i D. O’Keeffe, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. P. Hix i B. Driessen, działający w charakterze pełnomocników, wspierani początkowo przez adwokatów G. Berrischa i G. Wolfa, a następnie przez G. Berrischa)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i M. França, pełnomocnicy); Fertilizers Europe (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: B. O’Connor, solicitor i adwokat S. Gubel)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 661/2008 z dnia 8 lipca 2008 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 oraz częściowego przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (Dz.U. L 185, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               EuroChem Mineral and Chemical Company OAO (EuroChem MCC) zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej i Fertilizers Europe.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 327 z 20.12.2008.


title: Sprawa C-292/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Helsingin hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 25 maja 2016 r. – A Oy

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Helsingin hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 25 maja 2016 r. – A Oy
   (Sprawa C-292/16)
   (2016/C 270/35)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Helsingin hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: A Oy

      Strona pozwana: Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 49 TFUE sprzeciwia się regulacji fińskiej, zgodnie z którą w sytuacji gdy spółka krajowa przeniesie składniki majątkowe przypisane do stałego zakładu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej w drodze przekazania aktywów na rzecz spółki mającej siedzibę w tym państwie członkowskim i w zamian otrzyma nowowyemitowane akcje tej spółki, przeniesienie składników majątkowych podlega opodatkowaniu już w roku przeniesienia, podczas gdy w analogicznych okolicznościach wewnątrzkrajowych opodatkowanie nastąpiłoby dopiero w momencie realizacji zysków?

               2.

               Czy w sytuacji gdy Finlandia przewiduje opodatkowanie już w roku przeniesienia przedsiębiorstwa, zanim dojdzie do realizacji zysków, podczas gdy w okolicznościach wewnątrzkrajowych następuje ono w momencie realizacji zysków, dochodzi do dyskryminacji bezpośredniej lub pośredniej?

               3.

               Jeśli na pytanie 1 i 2 udzielona zostanie odpowiedź twierdząca, to czy ograniczenie swobody przedsiębiorczości może być uznane za uzasadnione na gruncie przesłanek uzasadniających, takich jak nadrzędne względy interesu ogólnego lub zachowanie krajowej kompetencji podatkowej? Czy zabronione ograniczenie jest zgodne z zasadą proporcjonalności?


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 września 2004 r. w sprawie T-156/94, Siderúrgica Aristrain Madrid SL przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Traktat EWWiS — Konkurencja — Porozumienia i praktyki uzgodnione — Europejscy producenci kształtowników — Zarzucalność bezprawności postępowania — Grzywna — Odwołanie — Przekazanie do ponownego rozpoznania przez Sąd)

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/14

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 14 września 2004 r.
   w sprawie T-156/94, Siderúrgica Aristrain Madrid SL przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Traktat EWWiS - Konkurencja - Porozumienia i praktyki uzgodnione - Europejscy producenci kształtowników - Zarzucalność bezprawności postępowania - Grzywna - Odwołanie - Przekazanie do ponownego rozpoznania przez Sąd)
   (2004/C 284/28)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie T-156/94, Siderúrgica Aristrain Madrid SL, z siedzibą w Madrycie (Hiszpania), reprezentowanej przez A. Creusa Carrerasa i N. Lacalle Mangasa, adwokatów, z adresem do doręczeń w Brukseli, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Currall i W. Wils, wspierani przez J. Rivasa Andrésa i J.J. Gutiérreza Gisberta, adwokatów, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 94/215/EWWiS z dnia 16 lutego 1994 r., w sprawie postępowania w trybie art. 65 EWWiS dotyczącego porozumień i praktyk uzgodnionych pomiędzy europejskimi producentami kształtowników (Dz.U. L 116, str. 1), Sąd (druga izba w składzie poszerzonym), w składzie J. Pirrung, prezes, V. Tiili, A. W. H. Meij, M. Vilaras i N. J. Forwood, sędziowie; sekretarz: B. Pastor, zastępca sekretarza, wydał w dniu 14 września 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Kwota grzywny wymierzonej skarżącej w art. 4 decyzji Komisji 94/215/CECA z dnia 16 lutego 1994 r., w sprawie postępowania w trybie art. 65 EWWiS dotyczącego porozumień i praktyk uzgodnionych pomiędzy europejskimi producentami kształtowników ustalona zostaje na 2.540.000 euro.

               2)

               Strona skarżąca obciążona zostaje w 35 % kosztami postępowania poniesionymi przez nią samą oraz stronę pozwaną w ramach, po pierwsze, postępowań przed Sądem, w tym w sprawie środków tymczasowych oraz, po drugie, postępowania odwoławczego przed Trybunałem. Strona pozwana obciążona zostaje w 65 % kosztami postępowania poniesionymi przez nią samą oraz przez stronę skarżącą w ramach tych samych postępowań.

      (1)  Dz.U. C 146 z 28.5.2004.


title: Sprawa F-93/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 5 lipca 2007 r. — Dethomas przeciwko Komisji (Służba publiczna — Były członek personelu tymczasowego — Powołanie na urzędnika — Zmiana regulaminu pracowniczego z dniem 1 maja 2004 r. — Artykuł 32 akapit trzeci regulaminu pracowniczego — Przyznanie stopnia)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/48

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 5 lipca 2007 r. — Dethomas przeciwko Komisji
   (Sprawa F-93/06) (1)

   (Służba publiczna - Były członek personelu tymczasowego - Powołanie na urzędnika - Zmiana regulaminu pracowniczego z dniem 1 maja 2004 r. - Artykuł 32 akapit trzeci regulaminu pracowniczego - Przyznanie stopnia)
   (2007/C 199/92)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Bruno Dethomas (Rabat, Maroko) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Joris, H. Kraemer, następnie H. Kraemer, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 stycznia 2006 r. powołującej skarżącego, członka personelu tymczasowego w grupie zaszeregowania A*14 stopień 8, na urzędnika Wspólnot Europejskich na okres próbny, zaszeregowującej go do grupy zaszeregowania A*14 stopień 2.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdzona zostaje nieważność decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 11 stycznia 2006 r. w zakresie, w jakim dotyczy ona zaszeregowania B. Dethomasa, szefa Delegacji Komisji w Królestwie Maroka, do grupy zaszeregowania A*14 stopień 2.

               2)

               Kosztami zostaje obciążona Komisja Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 237 z 30.9.2006, str. 22.


title: Sprawy połączone C-90/11 i C-91/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht — Niemcy) — Alfred Strigl — Deutsches Patent- und Markenamt (C-90/11), Securvita Gesellschaft zur Entwicklung alternativer Versicherungskonzepte mbH (C-91/11) przeciwko Öko-Invest Verlagsgesellschaft mbH (Znaki towarowe — Dyrektywa 2008/95/WE — Podstawy odmowy lub unieważnienia rejestracji — Wyrażenia słowne tworzone przez kombinację słów i ciąg liter identycznych z początkowymi literami tych słów — Charakter odróżniający — Charakter opisowy — Kryteria oceny)

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht — Niemcy) — Alfred Strigl — Deutsches Patent- und Markenamt (C-90/11), Securvita Gesellschaft zur Entwicklung alternativer Versicherungskonzepte mbH (C-91/11) przeciwko Öko-Invest Verlagsgesellschaft mbH
   (Sprawy połączone C-90/11 i C-91/11) (1)

   (Znaki towarowe - Dyrektywa 2008/95/WE - Podstawy odmowy lub unieważnienia rejestracji - Wyrażenia słowne tworzone przez kombinację słów i ciąg liter identycznych z początkowymi literami tych słów - Charakter odróżniający - Charakter opisowy - Kryteria oceny)
   2012/C 133/15
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundespatentgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Alfred Strigl — Deutsches Patent- und Markenamt (C-90/11), Securvita Gesellschaft zur Entwicklung alternativer Versicherungskonzepte mbH (C-91/11)

      Strona pozwana: Öko-Invest Verlagsgesellschaft mbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundespatentgericht — Wykładnia art. 3 ust. 1 lit. b) i c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (wersja skodyfikowana) (Dz.U. L 299, s. 25) — Charakter odróżniający słownego znaku towarowego składającego się z połączenia mającej opisowy charakter kombinacji wyrazów i niemającego charakteru opisowego ciągu liter, identycznych z początkowymi literami tychże wyrazów

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 1 lit. b) i c) dyrektywy 2008/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że znajduje on zastosowanie do słownego znaku towarowego składającego się z połączenia mającej opisowy charakter kombinacji wyrazów i ciągu liter, który — jeśli rozpatrywany odrębnie — nie ma charakteru opisowego, jeżeli ciąg ten postrzegany jest przez odbiorców jako skrót wspomnianej kombinacji, ponieważ odzwierciedla on pierwszą literę każdego wyrazu tej kombinacji, a dany znak towarowy rozpatrywany w całości może być rozumiany jako kombinacja wzajemnie objaśniających się i mających charakter opisowy wskazówek lub skrótów, która z tego względu pozbawiona jest charakteru odróżniającego.

      (1)  Dz.U. C 173 z 11.6.2011.


title: Sprawa C-61/05: Skarga wniesiona dnia 10 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/19

         Skarga wniesiona dnia 10 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-61/05)
   (2005/C 82/40)
   Język postępowania: portugalski
   W dniu 10 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Pedra Andrade i Woutera Wilsa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Portugalskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że ustanawiając na gruncie prawa portugalskiego prawo najmu dla producentów wideogramów, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy dyrektywy Rady 92/100/EWG (1), a w szczególności jej art. 2 ust. 1;

               —

               stwierdzenie, że stwarzając zamęt na gruncie prawa portugalskiego w odniesieniu do wskazania osób, które są zobowiązane do zapłaty wynagrodzenia należnego wykonawcom z tytułu cesji ich prawa najmu, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy dyrektywy Rady 92/100/EWG, a w szczególności jej art. 4 w związku z art. 2 ust. 5 i 7.

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja reprezentuje pogląd, iż państwo portugalskie uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy dyrektywy 92/100 dokonując niewłaściwej transpozycji art. 2 ust. 1 tej dyrektywy w zakresie, w jakim nie zapewnia ona wyłącznego prawa najmu dla producenta pierwszych zapisów filmu.
   Ponadto zastosowanie w prawie portugalskim terminu „producent” spowodowało zamęt w związku z pytaniem, kto ma obowiązek zapłacić wykonawcom przysługujące im wynagrodzenie; tym samym dokonano niewłaściwej transpozycji dyrektywy, a w szczególności jej art. 2 ust. 5 i 7 w związku z art. 4.

      (1)  Dz.U. L 346, str. 61.


title: Sprawa C-223/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n° 7 de Las Palmas de Gran Canaria – Hiszpania) – Tecom Mican SL, José Arias Domínguez (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Doręczanie dokumentów sądowych i pozasądowych — Pojęcie „dokumentu pozasądowego” — Dokument prywatny — Skutki transgraniczne — Funkcjonowanie rynku wewnętrznego)

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/9

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 7 de Las Palmas de Gran Canaria – Hiszpania) – Tecom Mican SL, José Arias Domínguez
   (Sprawa C-223/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Doręczanie dokumentów sądowych i pozasądowych - Pojęcie „dokumentu pozasądowego” - Dokument prywatny - Skutki transgraniczne - Funkcjonowanie rynku wewnętrznego))
   (2016/C 016/10)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia no 7 de Las Palmas de Gran Canaria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Tecom Mican SL, José Arias Domínguez

      Sentencja

               1)

               Artykuł 16 rozporządzenia (WE) nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczącego doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych („doręczanie dokumentów”) oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „dokumentu pozasądowego”, o którym mowa w tym przepisie, obejmuje nie tylko dokumenty sporządzone lub poświadczone przez organy władzy publicznej lub urzędników państwowych, ale także dokumenty prywatne, których formalne przekazanie ich adresatowi mającemu miejsce zamieszkania lub siedzibę za granicą jest niezbędne do wykonywania, udowodnienia lub ochrony prawa, bądź roszczeń w sprawach cywilnych lub handlowych.

               2)

               Rozporządzenie nr 1393/2007 należy interpretować w ten sposób, że doręczenie dokumentu pozasądowego zgodnie z ustanowionymi przez to rozporządzenie zasadami jest dopuszczalne nawet wtedy, gdy pierwsze doręczenie tego dokumentu zostało już dokonane przez wnioskodawcę drogą przekazania nieprzewidzianą przez wspomniane rozporządzenie lub za pomocą innego, ustanowionego przez to rozporządzenie sposobu przekazywania.

               3)

               Artykuł 16 rozporządzenia nr 1393/2007 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy przesłanki zastosowania tego przepisu są spełnione, nie trzeba każdorazowo sprawdzać, czy doręczenie dokumentu pozasądowego wywołuje skutki transgraniczne i jest niezbędne do prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa T-336/09: Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2009 r. — Häfele przeciwko OHIM — Topcom Europe (Topcom)

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/32

         Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2009 r. — Häfele przeciwko OHIM — Topcom Europe (Topcom)
   (Sprawa T-336/09)
   2009/C 256/57
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Häfele GmbH & Co. KG (Nagold, Niemcy) (przedstawiciel: J. Dönch, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Topcom Europe NV (Heverlee, Belgia)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 czerwca 2009 r. w sprawie R 1500/2008-2; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Häfele GmbH & Co. KG

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Topcom” dla towarów z klasy 7, 9 i 11

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Topcom Europe NV

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowa rejestracja słownego znaku towarowego „TOPCOM” dla towarów z klasy 9; rejestracja znaku towarowego w Beneluksie słownego znaku towarowego dla towarów z klasy 9

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania, uwzględnienie sprzeciwu i uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, że nie ma prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku rozpatrywanych znaków towarowych ze względu na fakt, że omawiane towary nie są podobne ani się nie uzupełniają.


title: Sprawa C-165/12: Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               2.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 157/6

         Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-165/12)
   2012/C 157/10
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet i E. Paasivirta, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2012/19/UE (1) z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie zatwierdzenia w imieniu Unii Europejskiej deklaracji w sprawie przyznania uprawnień do połowów na wodach UE w wyłącznej strefie ekonomicznej u wybrzeży Gujany Francuskiej statkom rybackim pływającym pod banderą Boliwariańskiej Republiki Wenezueli, ponieważ oparta jest na art. 218 ust. 6 lit. b) w związku z art. 43 ust. 3 TFUE;

               —

               utrzymanie w mocy skutków decyzji po stwierdzeniu jej nieważności do czasu wejścia w życie nowej decyzji, którą należy przyjąć w rozsądnym terminie i na właściwej podstawie prawnej, mianowicie art. 218 ust. 6 lit. a) w związku z art. 43 ust. 3 TFUE, albo — w przypadku odmowy wyrażenia zgody przez Parlament — do czasu upływu krótkiego rozsądnego terminu, rozpoczynającego bieg z przyjęciem przez Parlament decyzji o odmowie wyrażenia zgody.

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2012/19/UE z utrzymaniem w mocy jej skutków do chwili wydania nowego aktu prawnego, gdyż wybór podstawy prawnej odbiega zasadniczo od podstawy zaproponowanej przez Komisję — mianowicie art. 218 ust. 6 lit. a) (w związku z art. 43) TFUE: zgoda Parlamentu.
   W ten sposób Rada dopuściła się błędu; zgodnie z propozycją Komisji przed przyjęciem rozpatrywanego aktu Rada powinna była uzyskać zgodę Parlamentu.
   W uzasadnieniu skargi Komisja przytacza trzy zarzuty. Poprzez składający się z trzech części zarzut pierwszy podnosi z jednej strony naruszenie art. 218 ust. 6 lit. a) TFUE i art. 43 ust. 2 TFUE, gdyż Rada wybrała art. 218 ust. 6 lit. b) i art. 43 ust. 3 TFUE jako podstawę prawną zaskarżonego aktu, a z drugiej strony naruszenie art. 296 ust. 2 TFUE, gdyż uzasadnienie wyboru podstawy prawnej przez Radę jest sprzeczne.
   Zarzut drugi, który wynika z pierwszego, również dotyczy naruszenia art. 218 ust. 6 lit. a) TFUE, gdyż Rada uchybiła kompetencjom instytucjonalnym Parlamentu Europejskiego, nie uzyskując jego zgody, choć jest ona wymagana tym artykułem.
   Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 17 TFUE i art. 218 ust. 6 TFUE, gdyż Rada wypaczyła propozycję Komisji.

      (1)  Dz.U. 2012, L 6, s. 8.


title: Sprawa C-229/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht (Niemcy) w dniu 24 czerwca 2009 r. — Rechtsanwaltssozietät Lovells przeciwko Bayer CropScience AG

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht (Niemcy) w dniu 24 czerwca 2009 r. — Rechtsanwaltssozietät Lovells przeciwko Bayer CropScience AG
   (Sprawa C-229/09)
   2009/C 220/34
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundespatentgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Rechtsanwaltssozietät Lovells

      Strona pozwana: Bayer CropScience AG

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zastosowanie art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1610/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 1996 r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla środków ochrony roślin (1) zależy wyłącznie od zezwolenia na wprowadzenie produktu do obrotu wydanego zgodnie z art. 4 dyrektywy 91/414 (2) czy świadectwo może być także wydane na podstawie zezwolenia na wprowadzenie produktu do obrotu wydanego zgodnie z art. 8 ust. 1 dyrektywy 91/414?

      (1)  Dz.U. L 198, s. 30.

      (2)  Dz.U. L 230, s. 1.


title: Mianowanie sekretarza

text:
               10.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/29

         Mianowanie sekretarza
   (2006/C 34/07)
   W dniu 9 lutego 2006 r. wygasł mandat sekretarza Trybunału Sprawiedliwości Rogera Grassa.
   Na zgromadzeniu ogólnym w dniu 28 czerwca 2005 r. Trybunał Sprawiedliwości postanowił zgodnie z art. 12 regulaminu o ponownym mianowaniu Rogera Grassa na okres od dnia 10 lutego 2006 r. do dnia 9 lutego 2012 r. włącznie.


title: Sprawa F-18/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 15 lutego 2011 r. — Capidis przeciwko Komisji

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/39

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 15 lutego 2011 r. — Capidis przeciwko Komisji
   (Sprawa F-18/10) (1)

   2012/C 138/94
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 134 z 22.5.2010, s. 56.