title: Sprawa T-557/14: Wyrok Sądu z dnia 1 marca 2016 r. – BrandGroup/OHIM – Brauerei S. Riegele, Inh. Riegele (SPEZOOMIX) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SPEZOOMIX — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy Spezi — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/30

         Wyrok Sądu z dnia 1 marca 2016 r. – BrandGroup/OHIM – Brauerei S. Riegele, Inh. Riegele (SPEZOOMIX)
   (Sprawa T-557/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SPEZOOMIX - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy Spezi - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 136/43)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: BrandGroup GmbH (Bechtsrieth, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Raible)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo G. Schneider i A. Schifko, następnie A. Schifko, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Brauerei S. Riegele, Inh. Riegele KG (Augsburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Schlecht)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 maja 2014 r. (sprawa R 941/2013-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Brauerei S. Riegele, Inh. Riegele KG a BrandGroup GmbH

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               BrandGroup GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 339 z 29.9.2014.


title: Sprawa C-218/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 12 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/27

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 12 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-218/07) (1)

   (2008/C 128/55)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 129 z 9.6.2007.


title: Sprawa C-473/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Hof van Cassatie van Belgie z dnia 22 października 2004 r. w sprawie Plumex przeciwko Young Sports N.V.

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Hof van Cassatie van Belgie z dnia 22 października 2004 r. w sprawie Plumex przeciwko Young Sports N.V.
   (Sprawa C-473/04)
   (2005/C 19/27)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 9 listopada 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hof van Cassatie van Belgie (belgijski sąd kasacyjny) z dnia 22 października 2004 r. w sprawie Plumex przeciwko Young Sports N.V. Hof van Cassatie van Belgie zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy doręczanie w rozumieniu art. 4 do 11 [rozporządzenia nr 1348/2000] (1) stanowi główny sposób doręczania, a doręczanie bezpośrednio przez pocztę w myśl art. 14 [rozporządzenia nr 1348/2000] sposób pomocniczy, w tym sensie, że pierwszy sposób doręczania ma pierwszeństwo przed drugim sposobem doręczania, jeżeli obydwa zostały przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa?

               2)

               Czy w przypadku łącznego zastosowania obydwu sposobów doręczania, z jednej strony na podstawie art. 4 do 11 [rozporządzenia 1348/2000] i z drugiej strony bezpośrednio przez pocztę w myśl art. 14 [rozporządzenia 1348/2000], termin w którym adresat doręczonego dokumentu może wnieść środek odwoławczy rozpoczyna bieg z dniem doręczenia dokonanego na podstawie art. 4 do 11 rozporządzenia, a zatem nie z dniem doręczenia dokonanego na podstawie art. 14?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie doręczania sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych, Dz.U. L 2000 nr 160, str. 37.


title: Sprawa T-619/15: Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2015 r. – Badica i Kardiam/Rada

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/68

         Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2015 r. – Badica i Kardiam/Rada
   (Sprawa T-619/15)
   (2016/C 027/86)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bureau d’achat de diamant Centrafrique (Badica) (Bangi, Republika Środkowoafrykańska), Kardiam (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci D. Luff i L. Defalque)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/1485 z dnia 2 września 2015 r. oraz pkt B 1 załącznika do tego rozporządzenia w zakresie, w jakim skarżące zostały dodane do załącznika I do rozporządzenia Rady (UE) nr 224/2014 z dnia 10 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Republice Środkowoafrykańskiej;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony oraz prawa do rzetelnego procesu i skutecznej ochrony sądowej. Zarzut ten dzieli się na dwie części:

                           —

                           część pierwszą dotyczącą braku indywidualnego powiadomienia skarżących przez Radę o decyzji o zamrożeniu środków finansowych;

                           —

                           część drugą dotyczą braku przedstawienia dowodów i akt sprawy oraz naruszenia zasady kontradyktoryjności i przejrzystości.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący błędu w ocenie okoliczności faktycznych w odniesieniu do działań podejmowanych przez skarżące, prowadzącego do naruszenia prawa.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący nieprawidłowości dotyczących badania przeprowadzonego przez Radę.


title: Sprawa C-589/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – postępowanie wszczęte przez F.E. Familienprivatstiftung Eisenstadt (Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ kapitału — Artykuł 56 WE — Opodatkowanie tymczasowe uzyskiwanych przez fundację krajową dochodów z kapitału i dochodów ze zbycia udziałów — Odmowa przyznania prawa do odliczenia od podstawy opodatkowania darowizn dokonywanych na rzecz beneficjentów niebędących rezydentami i niepodlegających opodatkowaniu w państwie członkowskim opodatkowania fundacji na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania)

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – postępowanie wszczęte przez F.E. Familienprivatstiftung Eisenstadt
   (Sprawa C-589/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ kapitału - Artykuł 56 WE - Opodatkowanie tymczasowe uzyskiwanych przez fundację krajową dochodów z kapitału i dochodów ze zbycia udziałów - Odmowa przyznania prawa do odliczenia od podstawy opodatkowania darowizn dokonywanych na rzecz beneficjentów niebędących rezydentami i niepodlegających opodatkowaniu w państwie członkowskim opodatkowania fundacji na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania))
   (2015/C 371/05)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: F.E. Familienprivatstiftung Eisenstadt

      przy udziale: Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Wien

      Sentencja

   Artykuł 56 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom podatkowym państwa członkowskiego, takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, na mocy których – w ramach opodatkowania tymczasowego obejmującego uzyskane przez fundację prywatną będącą rezydentem dochody z kapitału i dochody ze zbycia udziałów – fundacja ta ma prawo do odliczenia od podstawy opodatkowania dotyczącej danego roku podatkowego tylko darowizn dokonanych w tym samym roku podatkowym, które to darowizny były przedmiotem opodatkowania obciążającego ich beneficjentów w państwie członkowskim opodatkowania fundacji, podczas gdy takie odliczenie jest wyłączone przez te krajowe przepisy podatkowe, jeżeli beneficjent mieszka w innym państwie członkowskim i w państwie członkowskim opodatkowania fundacji jest – na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania – zwolniony z podatku pobieranego co do zasady od darowizn.

      (1)  Dz.U. C 71 z 8.3.2014.


               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/2

         Złożenie ślubowania przez nowego sędziego Trybunału
   (2005/C 31/03)
   Mianowany sędzią Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich decyzją przedstawicieli rządów Państw Członkowskich z dnia 22 września 2004 r. (1) Pan Ó Caoimh złożył ślubowanie przed Trybunałem w dniu 13 października 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 300 z 25.9.2004, str. 42.


title: Sprawa C-160/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 28 marca 2013 r. — Staatssecretaris van Financiën przeciwko X BV

text:
               22.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 28 marca 2013 r. — Staatssecretaris van Financiën przeciwko X BV
   (Sprawa C-160/13)
   2013/C 178/07
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca kasację: Staatssecretaris van Financiën

      Druga strona postępowania: X BV

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 140 lit. a) i b) dyrektywy [2006/112] (1) należy interpretować w ten sposób, że ustanowione w tym przepisie zwolnienie z podatku VAT nie ma zastosowania do wewnątrzwspólnotowego nabycia protez dentystycznych? W przypadku odpowiedzi przeczącej: Czy zwolnienie jest w takim razie uzależnione od warunku dokonania dostaw protez dentystycznych z zagranicy przez dentystę lub technika dentystycznego lub na rzecz dentysty lub technika dentystycznego?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1)


title: Sprawa T-62/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  29 listopada 2005 r  — Union Pigments przeciwko Komisji (Konkurencja — Artykuł 81 WE — Porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione — Rynek fosforanu cynku — Grzywna — Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 — Waga i okres trwania naruszenia — Zasady proporcjonalności i równego traktowania — Skarga w przedmiocie stwierdzenia nieważności)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/29

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 listopada 2005 r — Union Pigments przeciwko Komisji
   (Sprawa T-62/02) (1)

   (Konkurencja - Artykuł 81 WE - Porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione - Rynek fosforanu cynku - Grzywna - Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 - Waga i okres trwania naruszenia - Zasady proporcjonalności i równego traktowania - Skarga w przedmiocie stwierdzenia nieważności)
   (2006/C 36/62)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Union Pigments AS (Bergen, Norwegia) [Przedstawiciele: adwokaci J. Magne Langseth i T. Olavson Laake]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel: F. Castillo de la Torre, pełnomocnik]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności w części decyzji Komisji 2003/437/WE z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie postępowania wszczętego na mocy art. 81 Traktatu WE oraz art. 53 Porozumienia EOG (sprawa COMP/E-1/37.027 — Fosforan cynku) (Dz.U. 2003, L 153, str. 1), lub, ewentualnie, obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania, nie wyłączając kosztów postępowania w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 131 z 1.6.2002


title: Sprawa F-89/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 1 grudnia 2010 r. — Gagalis przeciwko Radzie (Służba publiczna — Zabezpieczenie społeczne — Wypadek przy pracy — Częściowa trwała niezdolność do pracy — Decyzja o pokryciu kosztów kuracji termalnej do wysokości 75 % — Zwrot kosztów opieki na podstawie art. 72 regulaminu pracowniczego i dodatkowy zwrot kosztów na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego — Wykluczenie pokrycia kosztów pobytu — Odmowa dodatkowego zwrotu kosztów — Wykładnia art. 73 ust. 3 regulaminu pracowniczego i art. 9 wspólnych zasad ubezpieczenia od ryzyka wypadku i choroby zawodowej)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/62

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 1 grudnia 2010 r. — Gagalis przeciwko Radzie
   (Sprawa F-89/09) (1)

   (Służba publiczna - Zabezpieczenie społeczne - Wypadek przy pracy - Częściowa trwała niezdolność do pracy - Decyzja o pokryciu kosztów kuracji termalnej do wysokości 75 % - Zwrot kosztów opieki na podstawie art. 72 regulaminu pracowniczego i dodatkowy zwrot kosztów na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego - Wykluczenie pokrycia kosztów pobytu - Odmowa dodatkowego zwrotu kosztów - Wykładnia art. 73 ust. 3 regulaminu pracowniczego i art. 9 wspólnych zasad ubezpieczenia od ryzyka wypadku i choroby zawodowej)
   2011/C 30/119
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Spyridon Gagalis (Kraainem, Belgia) (przedstawiciele: adwokat N. Lhoëst a następnie adwokaci N. Lhoëst i L. Delhaye)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i K. Zieleśkiewicz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji strony pozwanej odmawiającej skarżącemu zwrotu wszystkich kosztów związanych z kuracją termalną do wysokości 75 % na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               S. Gagalis pokrywa całość kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009, s. 45.


title: Sprawa C-261/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Murcia — Hiszpania w dniu 19 czerwca 2008 r. — María Julia Zurita García przeciwko Delegado del Gobierno en la Región de Murcia

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/33

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Murcia — Hiszpania w dniu 19 czerwca 2008 r. — María Julia Zurita García przeciwko Delegado del Gobierno en la Región de Murcia
   (Sprawa C-261/08)
   (2008/C 209/49)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Tribunal Superior de Justicia de Murcia — Hiszpania.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: María Julia Zurita García.

      Strona pozwana: Delegado del Gobierno en la Región de Murcia.
   Pytania prejudycjalne
   „Czy przepisy traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 62 ust. 1 i ust. 2 lit. a), a także przepisy rozporządzenia (WE) nr 562/2006 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), w szczególności art. 5, 11 i 13 powinny być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu, takiemu jak uregulowanie krajowe wraz z interpretującym je orzecznictwem, które umożliwia zastąpienie wydalenia każdego »obywatela państwa trzeciego« nieposiadającego tytułu uprawniającego go do wjazdu i przebywania na terytorium Unii Europejskiej przez nałożenie grzywny?”

      (1)  Dz.U. L 105, s. 1.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 października 2004 r. w sprawie C-239/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Konwencja o ochronie Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem — Art. 4 ust. 1 i art. 8 — Protokół dotyczący ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem ze źródeł lądowych — Art. 6 ust. 1 i 3 — Brak podjęcia odpowiednich środków w celu zapobiegania, zmniejszania i zwalczania masowego i długotrwałego zanieczyszczania stawu Berre — Zezwolenie na zrzut)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/20

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 7 października 2004 r.
   w sprawie C-239/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Konwencja o ochronie Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem - Art. 4 ust. 1 i art. 8 - Protokół dotyczący ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem ze źródeł lądowych - Art. 6 ust. 1 i 3 - Brak podjęcia odpowiednich środków w celu zapobiegania, zmniejszania i zwalczania masowego i długotrwałego zanieczyszczania stawu Berre - Zezwolenie na zrzut)
   (2004/C 300/41)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-239/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: G. Valero Jordana i B. Stromsky) przeciwko Republice Francuskiej (pełnomocnicy: G. de Bergues i E. Puisais), mającej za przedmiot skargę na uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego na podstawie art. 226 WE, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Schintgen (sprawozdawca), R. Silva de Lapuerta, P. Kūris i G. Arestis, sędziowie; rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: M. R. Grass, wydał w dniu 7 października 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Nie podejmując wszelkich odpowiednich środków w celu zapobiegania, zmniejszania i zwalczania masowego i długotrwałego zanieczyszczania stawu Berre oraz

                           —

                           nie uwzględniając przepisów załącznika III Protokołu dotyczącego ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem ze źródeł lądowych podpisanego w Atenach dnia 17 maja 1980 r. i zatwierdzonego w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej decyzją Rady 83/101/EWG z dnia 28 lutego 1983 r. poprzez zmianę zezwolenia na zrzuty substancji, wymienionych w załączniku II do protokołu w następstwie jego zawarcia,

                           —

                           Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust. 1 i art. 8 Konwencji o ochronie Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem podpisanej w Barcelonie dnia 16 lutego 1976 r. i zatwierdzonej w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej decyzją Rady 77/858/EWG z dnia 25 lipca 1977 r. oraz na mocy art. 6 ust. 1 i 3 Protokołu dotyczącego ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem ze źródeł lądowych podpisanego w Atenach dnia 17 maja 1980 r. i zatwierdzonego w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej decyzją Rady 83/101/EWG z dnia 28 lutego 1983 r., jak również na mocy art. 300 ust. 7 WE.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 184 z 2.8.2003.


title: Sprawa C-376/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 6 sierpnia 2012 r. — Sky Italia Srl przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Commissione di Garanzia dell’Attuazione della Legge sullo Sciopero nei Servizi Pubblici Essenziali

text:
               13.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 6 sierpnia 2012 r. — Sky Italia Srl przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Commissione di Garanzia dell’Attuazione della Legge sullo Sciopero nei Servizi Pubblici Essenziali
   (Sprawa C-376/12)
   2012/C 311/08
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sky Italia Srl

      Strona pozwana: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Commissione di Garanzia dell’Attuazione della Legge sullo Sciopero nei Servizi Pubblici Essenziali

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni wspólnotowych przepisów sektorowych, w szczególności przepisów dyrektywy 2002/20/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one przywołanym przepisom krajowym, a zwłaszcza ustawie nr 266 z 2005 r., w szczególności z uwagi na to jak te przepisy krajowe są stosowane in concreto na szczeblu wykonawczym?

      (1)  Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach); Dz.U. L 108, s. 21.


title: Sprawa C-185/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd – Bułgaria) – „EasyPay” AD, „Finance Engineering” AD/Ministerski syvet na Republika Byłgarija, Nacionalen osiguritelen institut (Odesłanie prejudycjalne — Usługa przekazu pocztowego — Dyrektywa 97/67/WE — Zakres stosowania — Przepisy krajowe przyznające wyłączne prawo świadczenia usługi przekazu pocztowego — Pomoc państwa — Działalność gospodarcza — Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym)

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd – Bułgaria) – „EasyPay” AD, „Finance Engineering” AD/Ministerski syvet na Republika Byłgarija, Nacionalen osiguritelen institut
   (Sprawa C-185/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Usługa przekazu pocztowego - Dyrektywa 97/67/WE - Zakres stosowania - Przepisy krajowe przyznające wyłączne prawo świadczenia usługi przekazu pocztowego - Pomoc państwa - Działalność gospodarcza - Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym))
   (2015/C 414/05)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Wyrchowen administratiwen syd

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„EasyPay” AD, „Finance Engineering” AD

      Strona pozwana: Ministerski syvet na Republika Byłgarija, Nacionalen osiguritelen institut

      Sentencja

               1)

               Dyrektywa 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług, zmieniona dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE z dnia 20 lutego 2008 r., powinna być interpretowana w ten sposób, że usługa przekazu pocztowego, poprzez którą nadawca, w danym przypadku państwo, przesyła kwoty pieniężne do adresata za pośrednictwem operatora zobowiązanego do świadczenia powszechnej usługi pocztowej, nie wchodzi w zakres stosowania tej dyrektywy.

               2)

               Artykuł 107 ust. 1 TFUE powinien być interpretowany w ten sposób, że również przy założeniu, iż działalność w zakresie przekazów pocztowych umożliwiająca wypłacanie emerytur i rent stanowi działalność gospodarczą, przepis ten nie dotyczy udzielania przez państwo członkowskie przedsiębiorstwu takiemu jak to, którego dotyczy postępowanie główne, wyłącznego prawa do dokonywania wypłaty emerytur i rent przekazem pocztowym, ponieważ usługa ta jest usługą świadczoną w ogólnym interesie gospodarczym, za którą rekompensata stanowi świadczenie wzajemne za świadczenia wykonane przez to przedsiębiorstwo w celu wypełnienia zobowiązań z zakresu usługi publicznej.

      (1)  Dz.U. C 194 z 24.6.2014.


title: Sprawa C-315/16: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 30 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – József Lingurár/Miniszterelnökséget vezető miniszter (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna polityka rolna — Finansowanie przez EFRROW — Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich — Płatności dla obszarów „Natura 2000” — Możliwość otrzymania wsparcia zastrzeżona dla osób prywatnych — Obszar leśny będący w części własnością państwa)

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/4

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 30 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – József Lingurár/Miniszterelnökséget vezető miniszter
   (Sprawa C-315/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka rolna - Finansowanie przez EFRROW - Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich - Płatności dla obszarów „Natura 2000” - Możliwość otrzymania wsparcia zastrzeżona dla osób prywatnych - Obszar leśny będący w części własnością państwa))
   (2017/C 161/05)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kúria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: József Lingurár

      Strona pozwana: Miniszterelnökséget vezető miniszter

      Sentencja

   Artykuł 42 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) powinien być interpretowany w ten sposób, że gdy obszar leśny kwalifikujący się do uzyskania wsparcia z „Natury 2000” należy w części do państwa, a w części do osoby prywatnej, w celu obliczenia kwoty wsparcia, jaka ma zostać wypłacona osobie prywatnej, trzeba uwzględnić stosunek między powierzchnią tego obszaru należącego do państwa a powierzchnią obszaru należącego do tej osoby prywatnej.

      (1)  Dz.U. C 296 z 16.8.2016.


title: Sprawa C-519/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 lipca 2015 r. w sprawie T-422/10, wniesione w dniu 25 września 2015 r. przez Trafilerie Meridionali SpA

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/23

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 lipca 2015 r. w sprawie T-422/10, wniesione w dniu 25 września 2015 r. przez Trafilerie Meridionali SpA
   (Sprawa C-519/15 P)
   (2015/C 406/24)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Trafilerie Meridionali SpA (przedstawiciele: P. Ferrari, G.M.T. Lamicela, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku w części, w której oddalono w nim zarzut skargi zgodnie, z którym Clubu Europa nie można przypisać Trame (nawet tylko) w okresie od dnia 9 października 2000 r. do dnia 19 września 2002 r., a także w części dotyczącej kary nałożonej na wnoszącą odwołanie (pkt 3 i 4 sentencji) i w konsekwencji uwzględnił odpowiednie żądania sformułowane już w pierwszej instancji przed Sądem, również w zakresie grzywny; tytułem ewentualnym, uchylenie wyroku we wspomnianych częściach i przekazanie sprawy Sądowi, aby wydał orzeczenie w tym samym zakresie, w świetle wskazówek jakich udzieli mu Trybunał;

               —

               uchylenie wyroku w części, w której oddalono w nim zarzut skargi zgodnie, z którym obniżenie grzywny powinno mieć miejsce w przypadku Trame tytułem niezdolności do zapłaty zgodnie z zasadą równego traktowania oraz w części dotyczącej kary nałożonej na wnoszącą odwołanie (pkt 3 i 4 sentencji) i w konsekwencji uwzględnił odpowiednie żądania sformułowane już w pierwszej instancji przed Sądem, również w zakresie grzywny; tytułem ewentualnym, uchylenie wyroku we wspomnianych częściach i przekazanie sprawy Sądowi, aby wydał orzeczenie w tym samym zakresie, w świetle wskazówek, jakich udzieli mu Trybunał;

               —

               uchylenie wyroku w części dotyczącej obliczenia kary nałożonej na Trame (pkt 3 sentencji) i samodzielne rozstrzygnięcie sporu; tytułem ewentualnym, uchylenie wyroku we wspomnianej części i przekazanie sprawy Sądowi, aby wydał orzeczenie w tym samym zakresie, w świetle wskazówek, jakich udzieli mu Trybunał;

               —

               uchylenie wyroku w części, w której orzeczono w nim, że Trame ponosi własne koszty związane z postępowaniem w pierwszej instancji w sprawie T-422/10 (pkt 5 sentencji) i obciążenie tymi kosztami, a przynajmniej ich częścią, Komisji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania;

               —

               stwierdzenie, że Sąd naruszył spoczywający na nim obowiązek wydania orzeczenia w rozsądnym terminie w sporze wniesionym do niego przez wnosząca odwołanie w sprawie T-422/10, zgodnie z art. 47 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

               —

               orzeczenie wszelkich innych odpowiednich środków.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

                  Zarzut pierwszy: w przedmiocie przypisania Trame Clubu Europa. Przeinaczenie dowodów. Oczywiście nielogiczna interpretacja i ocena dowodów
               Sąd naruszył prawo oddalając zarzut skargi zgodnie, z którym Clubu Europa nie można przypisać Trame (nawet tylko) w okresie od dnia 9 października 2000 r. do dnia 19 września 2002 r. z powodu przeinaczenia dowodów lub ich oczywiście nielogicznej interpretacji i oceny. W świetle powyższego wyrok narusza prawo w części dotyczącej kary nałożonej na wnoszącą odwołanie.

               2.

                  Zarzut drugi: w przedmiocie braku obniżenia nałożonej na Trame grzywny ze względu na jej niezdolność do zapłaty. Brak uzasadnienia. Naruszenie art. 36 i 53 ust. 1 Statutu Trybunału Sprawiedliwości. Naruszenie art. 117 regulaminu postępowania przed Sądem.
               Sąd naruszył prawo niewyjaśniając odpowiednio, chociażby tylko w dorozumiany sposób, powodów oddalenia zarzutu skargi dotyczącego naruszenia zasady równego traktowania przez Komisję w zakresie przyznania obniżki wynikającej z niezdolności do zapłaty, czego konsekwencją był brak możliwości poznania przez wnoszącą odwołanie względów na jakich opiera się wyrok a ponadto pozbawienie Trybunału informacji potrzebnych do wykonania kontroli. Co więcej, Sąd nie uwzględnił dowodów o kluczowym znaczeniu dla wydania orzeczenia w tym zakresie. W świetle powyższego wyrok narusza również prawo w części dotyczącej kary nałożonej na wnoszącą odwołanie

               3.

                  Zarzut trzeci: w przedmiocie metodologii zastosowanej przez Sąd w celu ponownego określenia kary. Brak uzasadnienia. Naruszenie art. 36 i 53 ust. 1 Statutu Trybunału Sprawiedliwości. Naruszenie art. 117 regulaminu postępowania przed Sądem.
               Sąd naruszył prawo nieprzedstawiając odpowiedniego wyjaśnienia w zakresie metody ustalenia wysokości grzywny, jaką posłużył się w celu zmiany kary nałożonej na Trame a zwłaszcza „wagi” przypisanej każdej z różnych okoliczności faktycznych mających znaczenie w tym kontekście. Brak ów uniemożliwia między innymi sprawdzenie czy Sąd w ramach ustalania wysokości sankcji, działał zgodnie z zasadą równego traktowania.

               4.

                  Zarzut czwarty: w przedmiocie kosztów dotyczących postępowania przed Sądem
               Uwzględnienie jednego lub obydwu zarzutów odwołania przedstawionych w sekcjach A i B musi odbić się również na wniosku wysnutym przez Sąd w pkt 411-412 wyroku, zgodnie z którym każda ze stron musiała ponieść własne koszty. Należy więc uchylić wyrok również w części, w której przewiduje, że wnosząca odwołanie ponosi własne koszty dotyczące postępowania w pierwszej instancji w sprawie T-422/10 i obciążyć nimi, a przynajmniej ich częścią, Komisję.

               5.

                  Zarzut piąty: w przedmiocie prawa do ochrony sądowej w rozsądnym terminie. Naruszenie art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Trame uważa, że Sąd nie dochował spoczywającego na nim obowiązku wydania orzeczenia w rozsądnym terminie w sporze wniesionym do niego przez wnoszącą odwołanie w sprawie T-422/10, przez co naruszył art. 47 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;


title: Sprawa C-344/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 30 maja 2006 r. w sprawie T-87/94 J. C. Blom przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 8 sierpnia 2006 r. przez J. C. Bloma

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/13

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 30 maja 2006 r. w sprawie T-87/94 J. C. Blom przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 8 sierpnia 2006 r. przez J. C. Bloma
   (Sprawa C-344/06 P)
   (2006/C 261/23)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: J. C. Blom (przedstawiciele: Pijnacker Hordijk i S. C. H. Molin, advocaten)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 maja 2006 r. w sprawie T-87/94 w wersji sprostowanej postanowieniem Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 maja 2006 r. (T-87/94 REC) i uwzględnienie żądań skarżącego lub, tytułem żądania ewentualnego, skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji;

               —

               Obciążenie Rady i Komisji kosztami postępowania w obu instancjach

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzut pierwszy: Sąd uchybił swojemu obowiązkowi uzasadnienia nie uwzględniając w wyroku istotnych elementów argumentacji podniesionej przez wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji.
   Zarzut drugi: Sąd niesłusznie nie uwzględnił, że instytucje w sposób wyraźny i bezwarunkowy uznały odpowiedzialność Wspólnoty wobec producentów znajdujących się w jego sytuacji. Ponadto Sąd niesłusznie orzekł, że wnoszący odwołanie nie może wywodzić praw ze stanowisk zajętych przez instytucje w postępowaniu sądowym i pozasądowym już choćby z tego powodu, że nie przyjął oferty na podstawie rozporządzenia nr 2187/93 (1).
   Zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony ze względu na poważne naruszenie przez Sąd uzasadnionych oczekiwań, jakie instytucje wzbudziły u producentów SLOM 1983. Ponieważ dalsze wyjaśnianie okoliczności nie jest konieczne, Trybunał może sam rozstrzygnąć sprawę w postępowaniu odwoławczym. Tytułem żądania ewentualnego wnoszący odwołanie wnosi o skierowanie sprawy do Sądu.
   Zarzut trzeci: Sąd zastosował nieprawidłową miarę przy ocenie związku przyczynowego pomiędzy szkodą, którą poniósł wnoszący odwołanie, a bezprawnym zachowaniem Wspólnoty.
   Sąd naruszył zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań w ten sposób, że na podstawie przydzielenia wnoszącemu odwołanie ostatecznej ilości referencyjnej nie doszedł do wniosku, iż miał on zamiar — z zastrzeżeniem dowodu przeciwnego — ponownego podjęcia produkcji po wygaśnięciu jego zobowiązania do niewprowadzania do obrotu. Przyjęcie przez Sąd, że nie miał on takiego zamiaru, jest poza tym niewytłumaczalne, a każdym razie niewystarczająco uzasadnione i nieprawidłowo stosuje zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2187/93 z dnia 22 lipca 1993 r. przewidujące ofertę rekompensat dla niektórych producentów mleka i przetworów mlecznych, tymczasowo objętych ograniczeniami prowadzenia przez nich handlu (Dz.U. L 196, str. 6)


title: Sprawa C-298/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 października 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband eV przeciwko deutsche internet versicherung AG (Dyrektywa 2000/31/WE — Artykuł 5 ust. 1 lit. c) — Handel elektroniczny — Usługodawca działający za pośrednictwem Internetu — Poczta elektroniczna)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 października 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband eV przeciwko deutsche internet versicherung AG
   (Sprawa C-298/07) (1)

   (Dyrektywa 2000/31/WE - Artykuł 5 ust. 1 lit. c) - Handel elektroniczny - Usługodawca działający za pośrednictwem Internetu - Poczta elektroniczna)
   (2008/C 313/11)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband eV

      Strona pozwana: deutsche internet versicherung AG
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 5 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego („dyrektywy o handlu elektronicznym”) (Dz.U. L 178, s. 1) — Usługodawca, który oferuje świadczone przez siebie usługi wyłącznie za pośrednictwem internetu, podając na stronie internetowej jedynie adres poczty elektronicznej oraz udostępniając użytkownikom okno dialogowe umożliwiające zadawania pytań pisemnie — Obowiązek podania przez tego usługodawcę również numeru telefonu
   Sentencja
   Artykuł 5 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) należy interpretować w ten sposób, iż usługodawca jest obowiązany podać usługobiorcom, zanim zostanie z nimi zawarta jakakolwiek umowa, oprócz adresu poczty elektronicznej, inne dane umożliwiające nawiązanie szybkiego kontaktu oraz bezpośrednie i skuteczne porozumiewanie się. Dane te nie muszą koniecznie zawierać numeru telefonu. Mogą mieć postać formularza on-line, za którego pośrednictwem usługobiorcy mogą zwracać się przez Internet do usługodawcy i na który odpowiada on za pośrednictwem poczty elektronicznej, z wyjątkiem przypadków, w których usługobiorca, po nawiązaniu kontaktu z usługodawcą drogą elektroniczną, będąc pozbawionym dostępu do sieci, poprosi usługodawcę o udostępnienie nieelektronicznego sposobu porozumiewania się.

      (1)  Dz.U. C 223 z 22.9.2007.


title: Sprawa T-40/06: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2010 r. — Trioplast Industrier przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek plastikowych worków przemysłowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Czas trwania naruszenia — Grzywny — Waga naruszenia — Okoliczności łagodzące — Współpraca w toku postępowania administracyjnego — Proporcjonalność — Odpowiedzialność solidarna — Zasada pewności prawa)

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/22

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2010 r. — Trioplast Industrier przeciwko Komisji
   (Sprawa T-40/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek plastikowych worków przemysłowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Czas trwania naruszenia - Grzywny - Waga naruszenia - Okoliczności łagodzące - Współpraca w toku postępowania administracyjnego - Proporcjonalność - Odpowiedzialność solidarna - Zasada pewności prawa)
   2010/C 301/33
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Trioplast Industrier AB (Smålandsstenar, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci T. Pettersson i O. Larsson)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Castillo de la Torre, P. Hellström, i V. Bottka, następnie F. Castillo de la Torre, L. Parpala i V. Bottka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji C(2005) 4634 wersja ostateczna z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] (sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe) w sprawie kartelu na rynku plastikowych worków przemysłowych, a tytułem żądania ewentualnego — wniosek o obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 2 akapit pierwszy lit. f) decyzji Komisji C(2005) 4634 wersja ostateczna z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe) w zakresie, w jakim odnosi się on do Trioplast Industrier AB.

               2)

               Kwota przypisana Trioplast Industrier, na podstawie której należy określić udział tego przedsiębiorstwa w ramach odpowiedzialności solidarnej ponoszonej przez następujące kolejno po sobie spółki dominujące za zapłatę grzywny nałożonej na Trioplast Wittenheim SA, zostaje ustalona na 2,73 mln EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Trioplast Industrier pokrywa połowę własnych kosztów oraz połowę kosztów poniesionych przez Komisję.

               5)

               Komisja pokrywa połowę własnych kosztów oraz połowę kosztów poniesionych przez Trioplast Industrier.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006.


title: Sprawa T-319/15: Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2015 r. – Deutsche Edelstahlwerke/Komisja

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/60

         Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2015 r. – Deutsche Edelstahlwerke/Komisja
   (Sprawa T-319/15)
   (2015/C 302/75)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Edelstahlwerke GmbH (Witten, Niemcy) (przedstawiciele: H. Janssen i S. Altenschmidt, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2014) 8786 final z dnia 25 listopada 2014 r. w postępowaniu w sprawie pomocy państwa SA.33995 (2013) (ex 2013/NN) – Niemcy, wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz zmniejszone dopłaty EEG dla odbiorców energochłonnych zgodnie z art. 264 TFUE;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE
               Skarżąca podnosi, że zmniejszenie dopłaty EEG nie stanowi pomocy, ponieważ ani nie przyznano środków państwowych, ani z nich nie zrezygnowano. Ograniczenie dopłat EEG nie nastąpiło również w sposób selektywny. Ponadto nie zakłóca konkurencji i nie ogranicza też handlu na rynku wewnętrznym.

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie art. 108 ust. 3 TFUE
               Jeżeli miałaby, wbrew opinii skarżącej, zachodzić pomoc, to zdaniem skarżącej pozwana w każdym razie nie mogła wystąpić z jakimkolwiek żądaniem zwrotu na podstawie art. 108 ust. 3 TFUE. Ograniczenie dopłat EEG nie stanowi bowiem żadnej nowej pomocy, ponieważ uchwalone przez nią poprzednie przepisy w zasadniczych aspektach takie same pod względem treści zostały zatwierdzone przez pozwaną już w 2002 r.

               3.

               Zarzut trzeci: naruszenie art. 107 ust. 3 TFUE
               Skarżąca utrzymuje następnie, że decyzja narusza art. 107 ust. 3 TFUE i zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań. Pozwana nie miała prawa do kontroli okoliczności faktycznych zbadanych na podstawie swoich wytycznych w sprawie pomocy państwa przeznaczonej na ochronę środowiska i energii na okres 2014-2020 opublikowanych dnia 28 czerwca 2014. Powinna była natomiast zastosować wytyczne opublikowane w 2008 r. Pozwana powinna była, opierając się na kryteriach z 2008 r., dojść do wniosku, że utrzymywana pomoc państwa jest zgodna z rynkiem wewnętrznym

               4.

               Zarzut czwarty: naruszenie art. 108 ust. 1 TFUE i zasady pewności prawa
               Skarżąca wskazuje wreszcie, że pozwana przyjmując zaskarżoną decyzję w ramach postępowania w sprawie nowej pomocy państwa naruszyła zasadę pewności prawa oraz art. 108 ust. 1 TFUE. W zakresie, w jakim pozwana zezwoliła na wcześniejsze przepisy EEG 2012, powinna była wydać decyzję w ramach postępowania w sprawie istniejącej pomocy a nie w sprawie nowej pomocy.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawach połączonych C-65/02 P i C-73/02 P ThyssenKrupp Stainless GmbH i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołania — Traktat EWWiS — Kartele — Dopłata do stopu — Zmniejszenie grzywny — Współpraca w trakcie postępowania administracyjnego — Możliwość przypisania naruszenia — Prawa do obrony)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 14 lipca 2005 r.
   w sprawach połączonych C-65/02 P i C-73/02 P ThyssenKrupp Stainless GmbH i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Odwołania - Traktat EWWiS - Kartele - Dopłata do stopu - Zmniejszenie grzywny - Współpraca w trakcie postępowania administracyjnego - Możliwość przypisania naruszenia - Prawa do obrony)
   (2005/C 217/05)
   Język postępowania: niemiecki i włoski
   W sprawach połączonych C-65/02 P i C-73/02 mających za przedmiot odwołanie w trybie art. 49 Statutu EWWiS Trybunału Sprawiedliwości, wniesione w dniu 28 lutego 2002 r, ThyssenKrupp Stainless GmbH, uprzednio Krupp Thyssen Stainless GmbH, (pełnomocnik: M. Klusmann), ThyssenKrupp Acciai speciali Terni SpA, uprzednio Acciai speciali Terni SpA (pełnomocnicy: A. Giardina i G. Di Tommaso) w których drugą stroną postępowania jest Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: A. Whelan i H.-J. Freund oraz A. Whelan, V. Superti i A. Dal Ferro), Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, A. Rosas, R. Silva de Lapuerta, K. Lenaerts i S. von Bahr (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 14 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Odwołanie i odwołanie wzajemne zostają oddalone.

               2)

               ThyssenKrupp Stainless GmbH, ThyssenKrupp Acciai speciali Terni SpA i Komisja Wspólnot Europejskich ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 109 z 04.05.2002


title: Sprawa C-534/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 10 października 2013 r. — Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare i in. przeciwko Fipa Group i in.

text:
               7.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 10 października 2013 r. — Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare i in. przeciwko Fipa Group i in.
   (Sprawa C-534/13)
   2013/C 359/08
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero della Salute, Istituto Superiore per la Protezione e la Ricerca Ambientale (ISPRA)

      Druga strona postępowania: Fipa Group srl, Ivan srl, Tws Automation srl

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zasady Unii Europejskiej w zakresie ochrony środowiska przewidziane w art. 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz w dyrektywie 2004/35/WE (1) z dnia 21 kwietnia 2004 r. (art. 1 i art. 8 ust. 3; motywy trzynasty i dwudziesty czwarty) — w szczególności zasada „zanieczyszczający płaci”, zasada ostrożności, zasada podejmowania działania zapobiegawczego, zasada naprawiania w pierwszym rzędzie u źródła szkód wyrządzonych środowisku stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak art. 244, 245, 253 decreto legislativo [dekretu ustawodawczego] z dnia 3 kwietnia 2006 r., nr 152, które, w przypadku stwierdzonego skażenia danego terenu i niemożliwości zidentyfikowania podmiotu odpowiedzialnego za skażenie lub niemożliwości wyegzekwowania od tego podmiotu działań zaradczych, nie pozwalają organowi administracyjnemu na nałożenie obowiązku realizacji nadzwyczajnych środków bezpieczeństwa oraz działań rekultywacyjnych na właściciela, który nie jest odpowiedzialny za zanieczyszczenie, przewidując, obciążenie tego ostatniego jedynie odpowiedzialnością majątkową ograniczoną do wartości terenu po wykonaniu czynności rekultywacyjnych?

      (1)  Dyrektywa 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (Dz.U. L 143, s. 56).


title: Sprawa T-268/06: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2006 r. — Olympiaki Aeroporia Ipiresies przeciwko Komisji

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/55

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2006 r. — Olympiaki Aeroporia Ipiresies przeciwko Komisji
   (Sprawa T-268/06)
   (2006/C 294/113)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Olympiaki Aeroporia Ipiresies A.E. (Olympic Airways Services S.A.) (przedstawiciele: P. Anestis, T. Soames, G. Goeteyn, S. Mavrogenis, M. Pinto de Lemos Fermiano Rato, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, w trybie art. 230 WE i 231 WE, nieważności ustalenia w art. 1 decyzji Komisji E(2006)1580 final z dnia 26 kwietnia 2006 r., maksymalnej kwoty należnego skarżącej zgodnie z prawem odszkodowania w odniesieniu do okresu między dniem 11 a 14 września 2001 r., w wysokości 668 783 057 GDR,

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji, w świetle którego wypłacone odszkodowanie było niezgodne ze wspólnym rynkiem,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarga dotyczy decyzji Komisji E(2006)1580 final z dnia 26 kwietnia 2006 r. w sprawie systemu pomocy państwa C-39/2003 (ex NN 119/02), której Grecja udzieliła przewoźnikom lotniczym w związku ze stratami poniesionymi przez nich w okresie od dnia 11 do 14 września 2001 r.
   Na wstępie skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie rozpatrywanych okoliczności faktycznych i w konsekwencji naruszyła art. 87 ust. 2 lit. b) WE, stwierdzając, że przyznana w celu naprawienia szkód poniesionych po dniu 14 września 2001 r. pomoc finansowa nie była bezpośrednio związana z zamknięciem przestrzeni powietrznej Stanów Zjednoczonych wskutek zamachów terrorystycznych w dniu 11 września 2001 r., a zatem stanowiła niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc państwa.
   Konkludując skarżąca podnosi, że całkowity brak uzasadnienia co do względów, z powodu których nie przychylono się do spornego odszkodowania stanowi naruszenie istotnych wymogów proceduralnych uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji.


title: Sprawa C-234/05: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Cour d'appel de Bruxelles z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie 1. Państwo belgijskie, minister spraw społecznych i 2. Państwo belgijskie, sekretarz stanu ds. zdrowia publicznego przeciwko BVBA De Backer

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Cour d'appel de Bruxelles z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie 1. Państwo belgijskie, minister spraw społecznych i 2. Państwo belgijskie, sekretarz stanu ds. zdrowia publicznego przeciwko BVBA De Backer
   (Sprawa C-234/05)
   (2005/C 205/12)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 27 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour d'appel de Bruxelles z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie 1. Państwo belgijskie, minister spraw socjalnych i 2. Państwo belgijskie, sekretarz stanu ds. zdrowia publicznego przeciwko BVBA De Backer.
   Cour d'appel de Bruxelles zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości z następującym pytaniem:
   Czy loi du 14 juillet 1994 relative au financement de l'Institut d'expertise vétérinaire (belgijska ustawa z dnia 14 lipca 1994 r. o finansowaniu instytutu badań weterynaryjnych) jest zgodna z prawem wspólnotowym? Czy opłaty weterynaryjne ustanowione ta ustawą należy uznać za niedopuszczalne ograniczenie obrotu wspólnotowego, jako zakazaną opłatę o skutku równoważnym do ceł lub jako środek o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych i czy w związku z tym należy je uznać za system pomocy podlegający zgłoszeniu do Komisji?


title: Sprawa T-449/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Komisja przeciwko Trends (Klauzula arbitrażowa — Drugi program ramowy badań i rozwoju technologicznego — Umowy dotyczące projektów w dziedzinie informatyzacji transportu drogowego i telekomunikacji — Brak dowodów w zakresie części zadeklarowanych wydatków — Rozwiązanie umów — Umowy, które wygasły)

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/29

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Komisja przeciwko Trends
   (Sprawa T-449/04) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Drugi program ramowy badań i rozwoju technologicznego - Umowy dotyczące projektów w dziedzinie informatyzacji transportu drogowego i telekomunikacji - Brak dowodów w zakresie części zadeklarowanych wydatków - Rozwiązanie umów - Umowy, które wygasły)
   (2007/C 247/45)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Patakia, pełnomocnik, wspierana przez K. Kapoutzidoua i S. Chatzigiannisa, avocats)

      Strona pozwana: Transport Environment Development Systems (Trends) (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: V. Christianos i V. Vlassi, avocats)
   Przedmiot sprawy
   Skarga Komisji, oparta na klauzuli arbitrażowej w rozumieniu art. 238 WE, o nakazanie Trends zwrotu kwoty 195 435 EUR powiększonej o odsetki umowne, lub tytułem ewentualnym, powiększonej o odsetki za zwłokę.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Wniosek dotyczący kwestii incydentalnej zostaje oddalony.

               3)

               Komisja poniesie koszty, z wyjątkiem kosztów związanych z wnioskiem dotyczącym kwestii incydentalnej.

               4)

               Transport Environment Development Systems (Trends) poniesie koszty związane z wnioskiem dotyczącym kwestii incydentalnej.

      (1)  Dz.U. C 184 z 2.8.2003 (dawniej sprawa C-249/03).


title: Sprawa T-167/02: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 lipca 2006 r. — Établissements Toulorge przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (Skarga odszkodowawcza — Odpowiedzialność pozaumowna — Wprowadzanie do obrotu mieszanek pasz dla zwierząt — Rzeczywisty charakter szkody)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/42

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 lipca 2006 r. — Établissements Toulorge przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie
   (Sprawa T-167/02) (1)

   (Skarga odszkodowawcza - Odpowiedzialność pozaumowna - Wprowadzanie do obrotu mieszanek pasz dla zwierząt - Rzeczywisty charakter szkody)
   (2006/C 224/90)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Établissements Toulorge (Bricquebec, France) (przedstawiciele: D. Waelbroeck i D. Brinckman, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: C. Pennera i E. Waldherr, pełnomocnicy) oraz Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo I. Díez Parra i F. Ruggeri Laderchi, następnie I. Díez Parra i Z. Kupčová, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: W.-D. Plessing i M. Lumma, pełnomocnicy) oraz Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: A. Bordes, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Żądanie naprawienia szkody rzekomo poniesionej przez skarżącego ze względu na dyrektywę 2002/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. zmieniającą dyrektywę Rady 79/373/EWG w sprawie obrotu mieszankami paszowymi i uchylająca dyrektywę Komisji 91/357/EWG (Dz.U. L 63, str. 23)
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżący pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Parlament i Radę.

               3)

               Republika Federalna Niemiec i Komisja pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 180 z 27.7.2002


title: Sprawa T-164/12: Postanowienie Sądu z dnia 4 grudnia 2014 r. – Alstom/Komisja (Konkurencja — Powództwo o odszkodowanie wniesione przed sądem krajowym — Wniosek o współpracę — Art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 — Decyzja Komisji o przekazaniu dokumentów sądowi krajowemu — Cofnięcie wniosku — Cofnięcie decyzji — Umorzenie postępowania)

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/17

         Postanowienie Sądu z dnia 4 grudnia 2014 r. – Alstom/Komisja
   (Sprawa T-164/12) (1)

   ((Konkurencja - Powództwo o odszkodowanie wniesione przed sądem krajowym - Wniosek o współpracę - Art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Decyzja Komisji o przekazaniu dokumentów sądowi krajowemu - Cofnięcie wniosku - Cofnięcie decyzji - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 056/23)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alstom (Levallois-Perret, Francja) (przedstawiciele: początkowo adwokat J. Derenne, N. Heaton, P. Chaplin i M. Farley, solicitors, następnie J. Derenne, N. Heaton i P. Chaplin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Antoniadis, N. Khan i P. Van Nuffel, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: National Grid Electricity Transmission plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: A. Magnus, C. Bryant, E. Coulson, solicitors, J. Turner, D. Beard, QC i L. John, barrister)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji przekazanej skarżącej pismem dyrektora generalnego dyrekcji generalnej ds. konkurencji Komisji z dnia 26 stycznia 2012 r., nr D/2012/006840 dotyczącej uwzględnienia wniosku o współpracę złożonego przez High Court of Justice (England & Wales) [sąd najwyższy (Anglia i Walia)] w zakresie dotyczącym ujawnienia informacji objętych, jak podniesiono, tajemnicą zawodową, zawartych w jej odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów w sprawie COMP/F/38.899 – Rozdzielnice z izolacją gazową.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty, wraz z kosztami poniesionymi w ramach postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 165 z 9.6.2012.


title: Sprawa C-93/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts) — Schenker SIA przeciwko Valsts ieņēmumu dienests (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rozporządzenie Rady (WE) nr 1383/2003 — Artykuł 11 — Uproszczona procedura pozostawienia towarów do zniszczenia — Uprzednie ustalenie, że doszło do naruszenia prawa własności intelektualnej — Kara za wykroczenie)

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts) — Schenker SIA przeciwko Valsts ieņēmumu dienests
   (Sprawa C-93/08) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Rozporządzenie Rady (WE) nr 1383/2003 - Artykuł 11 - Uproszczona procedura pozostawienia towarów do zniszczenia - Uprzednie ustalenie, że doszło do naruszenia prawa własności intelektualnej - Kara za wykroczenie)
   (2009/C 82/12)
   Język postępowania: łotewski
   Sąd krajowy
   Augstākās tiesas Senāts
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Schenker SIA

      Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Augstākās tiesas Senāts — Wykładnia art. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. dotyczącego działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa (Dz.U. L 196, str. 7) — Uproszczona procedura pozostawienia towarów do zniszczenia bez uprzedniego ustalenia, czy prawo własności intelektualnej zostało naruszone na mocy prawa krajowego — Ustawodawstwo krajowe przewidujące, że zgłoszenie towarów naruszających prawo własności intelektualnej podlega karze za wykroczenie
   Sentencja
   Wszczęcie — za zgodą właściciela znaku towarowego oraz importera — uproszczonej procedury przewidzianej w art. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. dotyczącego działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa, nie pozbawia właściwych organów krajowych możliwości nałożenia na osoby lub podmioty odpowiedzialne za wprowadzenie takich towarów na obszar celny Wspólnoty „kary” w rozumieniu art. 18 tego rozporządzenia, takiej jak grzywna za wykroczenie.

      (1)  Dz.U. C 128 z 24.5.2008.


title: Sprawa C-105/16 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 9. marca 2017 r. – Rzeczpospolita Polska/Komisja Europejska [Odwołanie — EFOGR i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską — Rozwój obszarów wiejskich — Rozporządzenie (WE) nr 1257/1999 — Artykuł 33b — Wsparcie dla gospodarstw niskotowarowych w trakcie restrukturyzacji — Wymóg przeznaczenia co najmniej 50 % wsparcia na działania restrukturyzacyjne]

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/13

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 9. marca 2017 r. – Rzeczpospolita Polska/Komisja Europejska
   (Sprawa C-105/16 P) (1)

   ([Odwołanie - EFOGR i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską - Rozwój obszarów wiejskich - Rozporządzenie (WE) nr 1257/1999 - Artykuł 33b - Wsparcie dla gospodarstw niskotowarowych w trakcie restrukturyzacji - Wymóg przeznaczenia co najmniej 50 % wsparcia na działania restrukturyzacyjne])
   (2017/C 144/17)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Stobiecka-Kuik i J. Aquilina, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 136 z 18.4.2016.


title: Sprawa T-448/05: Skarga wniesiona w dniu  16 grudnia 2005 r.  — Oxley Threads przeciwko Komisji

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/42

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2005 r. — Oxley Threads przeciwko Komisji
   (Sprawa T-448/05)
   (2006/C 48/79)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Oxley Threads Ltd (Ashton-Under-Lyne, Zjednoczone Królestwo) [Przedstawiciele: G. Peretz, Barrister, M. Rees, K. Vernon, Solicitors]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2(b) decyzji Komisji z dnia 14 września 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG w sprawie 38.337– PO/Thread w zakresie, w jakim nakłada ona na skarżącą grzywnę w wysokości 1271 mln EUR lub, ewentualnie, obniżenie tej grzywny;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że skarżąca, wśród innych przedsiębiorstw, naruszyła art. 81 WE i art. 53 EOG poprzez uczestnictwo w porozumieniach i w praktykach uzgodnionych na rynkach nici wykorzystywanych w przemyśle samochodowym w EOG. W następstwie tego Komisja nałożyła na skarżącą grzywnę w wysokości 1271 mln EUR.
   Na poparcie swej skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji skarżąca podnosi, po pierwsze, że Komisja naruszyła zasady równego traktowania i zasady proporcjonalności oraz swoje własne wytyczne, ustalając kwotę podstawową grzywny bez uwzględnienia faktu, że w przeciwieństwie do pozostałych uczestników kartelu spółka skarżąca należy do małych i średnich przedsiębiorstw i niezależnie od wszelkich wskaźników jest mniejsza od każdego innego uczestnika kartelu. Skarżąca dodaje, że Komisja ustaliła jednakową kwotę podstawową grzywny dla niej oraz dla dwóch innych uczestników kartelu, mających 71 razy większy obrót całkowity. W związku z tym skarżąca uważa, że Komisja nie wzięła pod uwagę rażąco nieproporcjonalnego wpływu, jaki grzywna w tej wysokości wywrze na skarżącą, jak również faktu, że w okresie popełnienia tych naruszeń skarżąca dopiero stawała się znaczącym dostawcą nici wykorzystywanych w przemyśle samochodowym dla klientów z EOG poza granicami Zjednoczonego Królestwa. Skarżąca podnosi wreszcie, że według ustaleń Komisji oraz zebranych przez nią dowodów udział skarżącej w kartelu miał mniejsze znaczenie i mniejszy wpływ na konkurencję niż udział pozostałych przedsiębiorstw, w szczególności wspomnianych dwóch przedsiębiorstw, dla których kwota podstawowa grzywny została ustalona w tej samej wysokości.
   Skarżąca utrzymuje ponadto, że Komisja nie dopełniła obowiązku uzasadnienia stosowności wymierzonej kwoty podstawowej, naruszyła własne wytyczne i popełniła oczywisty błąd w ocenie poprzez niewystarczające uwzględnienie zakresu współpracy skarżącej w toku postępowania, jak również, że naruszyła własne wytyczne, zasadę równego traktowania oraz popełniła oczywisty błąd w ocenie poprzez zaliczenie tego kartelu do kategorii „bardzo poważnych” naruszeń.


title: Sprawa C-301/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 26 czerwca 2007 r. — PAGO International GmbH przeciwko Tirolmilch registrierte Genossenschaft mbH

text:
               22.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 26 czerwca 2007 r. — PAGO International GmbH przeciwko Tirolmilch registrierte Genossenschaft mbH
   (Sprawa C-301/07)
   (2007/C 223/04)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberster Gerichtshof.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona powodowa: PAGO International GmbH.

      Strona pozwana: Tirolmilch registrierte Genossenschaft mbH.
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy wspólnotowy znak towarowy jest chroniony w całej Wspólnocie jako „cieszący się renomą znak towarowy” w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady 40/94/WE z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, zwanego dalej „rozporządzeniem nr 40/94” (1), jeżeli „cieszy się renomą” tylko w jednym państwie członkowskim?

               2.

               Jeżeli na pytanie 1 udzielona zostanie odpowiedź przecząca: czy znak towarowy „cieszący się renomą” tylko w jednym państwie członkowskim jest chroniony w tym państwie na podstawie art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 w taki sposób, że istnieje możliwość wydania zakazu ograniczonego do tego państwa.

      (1)  Dz.U. L 11, str. 1.


title: Sprawa T-24/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lipca 2009 r. — ThyssenKrupp Stainless przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Wyroby płaskie ze stali nierdzewnej — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 65 EWWiS po wygaśnięciu traktatu EWWiS, wydana na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1/2003 — Dopłata do stopu — Kompetencje Komisji — Możliwość przypisania odpowiedzialności za zachowanie noszące znamiona naruszenia — Powaga rzeczy osądzonej — Prawo do obrony — Dostęp do akt — Przedawnienie — Zasada non bis in idem — Współpraca w toku postępowania administracyjnego)

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/18

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lipca 2009 r. — ThyssenKrupp Stainless przeciwko Komisji
   (Sprawa T-24/07) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Wyroby płaskie ze stali nierdzewnej - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 65 EWWiS po wygaśnięciu traktatu EWWiS, wydana na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Dopłata do stopu - Kompetencje Komisji - Możliwość przypisania odpowiedzialności za zachowanie noszące znamiona naruszenia - Powaga rzeczy osądzonej - Prawo do obrony - Dostęp do akt - Przedawnienie - Zasada non bis in idem - Współpraca w toku postępowania administracyjnego)
   2009/C 193/26
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ThyssenKrupp Stainless AG (Duisburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Klusmann i S. Thomas)

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, R. Sauer i O. Weber, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie nieważności w całości lub w części decyzji Komisji z dnia 20 grudnia 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 65 [EWWiS] (sprawa COMP/F/39.234 — Dopłata do stopu — Nowa decyzja), i posiłkowo żądanie obniżenia kwoty grzywny nałożonej na ThyssenKrupp Stainless we wspomnianej decyzji.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               ThyssenKrupp Stainless AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Wykreślenie sprawy T-391/04

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/41

         Wykreślenie sprawy T-391/04 (1)

   (2005/C 115/77)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 14 lutego 2005 r. prezes piątej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-391/04, Bernard Nonat przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 314 z 18.12.2004


title: Sprawa T-502/11: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2011 r. — Sanofi Pasteur MSD przeciwko OHIM — Mundipharma (graficzne przestawienie krzyżujących się sierpów)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/30

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2011 r. — Sanofi Pasteur MSD przeciwko OHIM — Mundipharma (graficzne przestawienie krzyżujących się sierpów)
   (Sprawa T-502/11)
   2011/C 340/59
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sanofi Pasteur MSD (Lyon, Francja) (przedstawiciele: T. de Haan i P. Pers, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Mudipharma AG (Bazylea, Szwajcaria)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu harmonizacji w ramach Rynku wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 lipca 2011 r. w sprawie R 1904/2010-4;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy przedstawiający krzyżujące się sierpy dla towarów z klasy 5 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5164561

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: skarżący

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: francuski graficzny znak towarowy nr 94500834, przedstawiający wstążki dla towarów z klasy 5; międzynarodowy graficzny znak towarowy nr 620636, przedstawiający wstążki dla towarów z klasy 5; międzynarodowy graficzny znak towarowy nr 627401, przedstawiający wstążki dla towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 76 i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, jako że Izba Odwoławcza niesłusznie uznała, iż argument dotyczący wzmocnionego charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku nie jest podtrzymywany w postępowaniu odwoławczym i nie dokonała właściwej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd


title: Sprawa T-495/07: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2007 r. — Productos Asfálticos przeciwko Komisji

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/48

         Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2007 r. — Productos Asfálticos przeciwko Komisji
   (Sprawa T-495/07)
   (2008/C 64/79)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Productos Asfálticos (Proas), SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: C. Fernández Vicién, P. Carmona Botana i A. Pereda Miquel, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji,

               —

               ewentualnie, obniżenie wysokości grzywny nałożonej na Productos Asfálticos SA i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarga dotyczy decyzji Komisji C(2007) 4441 wersja ostateczna z dnia 3 października 2007 r. w sprawie COMP/38710 — Bitum — Hiszpania. Komisja stwierdziła w zaskarżonej decyzji, że skarżąca wraz z innymi przedsiębiorstwami naruszyła art. 81 WE, uczestnicząc przez pewien okres w serii porozumień i uzgodnionych praktyk na rynku bitumu penetrującego, które obejmowały porozumienia w sprawie podziału rynku oraz uzgadnianie cen. Za wspomniane naruszenia Komisja nałożyła grzywnę, za którą skarżąca jest solidarnie odpowiedzialna z innym przedsiębiorstwem.
   Na poparcie swych żądań skarżąca podnosi po pierwsze, że Komisja popełniła błąd w ocenie okoliczności faktycznych. Skarżąca uważa w tym względzie, że Komisja błędnie oceniła wagę naruszenia oraz pozycję skarżącej w kartelu, w szczególności w odniesieniu do jej szczególnego znaczenia na rynku oraz oceny, że była współ-liderem kartelu.
   Po drugie skarżąca zarzuca Komisji naruszenie prawa mającego zastosowanie. Skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła w zaskarżonej decyzji zasadę równego traktowania, stosując w niepoprawny sposób komunikat w sprawie współpracy z 2002 r. (1), naruszyła zasadę dobrej administracji, jako że nie zakończyła postępowania w rozsądnym terminie, i nałożyła grzywnę, której wysokość wykracza poza dopuszczony przez prawo pułap określony w rozporządzeniu (WE) nro1/2003 (2), naruszając tym samym zasadę proporcjonalności.
   Ponadto, skarżąca uważa, że Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia.

      (1)  Komunikat Komisji dotyczący nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty w sprawach kartelowych (Dz.U. 2002, C 45, str. 3).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, str. 1).


title: Sprawa C-594/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verfassungsgerichtshof (Austria) w dniu 19 grudnia 2012 r. — Kärntner Landesregierung i in.

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verfassungsgerichtshof (Austria) w dniu 19 grudnia 2012 r. — Kärntner Landesregierung i in.
   (Sprawa C-594/12)
   2013/C 79/13
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verfassungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Kärntner Landesregierung, Michael Seitlinger, Christof Tschohl, Andreas Krisch, Albert Steinhauser, Jana Herwig, Sigrid Maurer, Erich Schweighofer, Hannes Tretter, Scheucher Rechtsanwalt GmbH, Maria Wittmann-Tiwald, Philipp Schmuck, Stefan Prochaska

      Uczestnik: Bundesregierung

      Pytania prejudycjalne

   1)   W przedmiocie ważności działań instytucji Unii:

   Czy art. 3–9 dyrektywy 2006/24/WE (1) są zgodne z art. 7, 8 i 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?
   2)   W przedmiocie wykładni traktatów:

               2.1.

               Czy w świetle wyjaśnień odnoszących się do art. 8 karty, które zgodnie z art. 52 ust. 7 karty zostały sporządzone w celu wskazania wykładni karty i są należycie uwzględniane przez Verfassungsgerichtshof, dyrektywę 95/46/WE (2) oraz rozporządzenie (WE) nr 45/2001 (3) uwzględnia się w zakresie oceny dopuszczalności ingerencji na równi z warunkami określonymi w art. 8 ust. 2 i art. 52 ust. 1 karty?

               2.2.

               Jaki jest stosunek między powołanym w art. 52 ust. 3 ostatnie zdanie karty „praw[em] Unii” i dyrektywami w dziedzinie ochrony danych?

               2.3.

               Czy wobec okoliczności, że dyrektywa 95/46/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 45/2001 ustalają warunki i ograniczenia dla wykonywania określonego w karcie prawa podstawowego do ochrony danych, uwzględnia się przy wykładni art. 8 karty zmiany wynikające z późniejszego prawa wtórnego?

               2.4.

               Czy uwzględniając art. 52 ust. 4 karty konsekwencją zasady zachowania wyższego poziomu ochrony zawartej w art. 53 karty jest to, że określone w tej karcie granice właściwe dla dopuszczalnych ograniczeń na podstawie prawa wtórnego należy ujmować węziej?

               2.5.

               Czy mając na względzie art. 52 ust. 3 karty, motyw piąty preambuły oraz wyjaśnienia odnoszące się do art. 7 karty, zgodnie z którymi zagwarantowane w niej prawa odpowiadają prawom określonym w art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (EKPC), z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka dotyczącego art. 8 EKPC mogą wynikać kryteria wykładni art. 8 karty, które wywierają wpływ na wykładnię ostatniego wymienionego artykułu?

      (1)  Dyrektywa 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniająca dyrektywę 2002/58/WE, Dz.U. L 105, s. 54.

      (2)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, Dz.U. L 281, s. 31.

      (3)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych, Dz.U. 2001, L 8, s. 1.


title: Sprawa T-84/16: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2016 r. – Banca Monte dei Paschi di Siena et Banca Widiba/EUIPO – ING-DIBa (widiba)

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/53

      Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2016 r. – Banca Monte dei Paschi di Siena et Banca Widiba/EUIPO – ING-DIBa (widiba)
      (Sprawa T-84/16)
      (2016/C 211/67)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Banca Monte dei Paschi di Siena SpA (Siena, Włochy), Wise Dialog Bank SpA (Banca Widiba SpA) (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci L. Trevisan i D. Contini)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: ING-DIBa AG (Frankfurt nad Menem, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Strona skarżąca

         Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „widiba” – zgłoszenie nr 12 192 415

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawach połączonych R 113/2015-2 i R 174/2015-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego, i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Izbę Odwoławczą;

            na wypadek gdyby Sąd oddalił żądanie wskazane w pkt 1 powyżej,

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza utrzymała w mocy decyzję, w której Wydział Sprzeciwów odrzucił zgłoszenie do rejestracji znaku towarowego nr 12 192 415 w odniesieniu do niektórych towarów i usług, oraz stwierdzenie, że zgłoszenie unijnego znaku towarowego nr 12 192 415 może być zarejestrowane dla tych towarów i usług, lub, posiłkowo, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez EUIPO, aby przyjął on rozstrzygnięcia, które wynikają z tego zgłoszenia;

            w każdym wypadku,

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie, w jakim uwzględniono w niej odwołanie ING-DIBa dotyczące kart kredytowych, i stwierdzenie, że zgłoszony unijny znak towarowy nr 12 192 415 może być zarejestrowany dla tych towarów, lub, posiłkowo, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez EUIPO, aby przyjął on rozstrzygnięcia, które wynikają z tego zgłoszenia;

            w każdym wypadku,

                  —

                  obciążenie EUIPO własnymi kosztami oraz kosztami postępowania i honorariami opłaconymi przez Banca Monte dei Paschi di Siena SpA i Wise Dialog Bank SpA w niniejszym postępowaniu i w postępowaniu przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 81 ust. 1 i art. 60 rozporządzenia nr 207/2009;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-46/13: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2013 r. — Sabores de Navarra przeciwko OHIM — Frutas Solano (KIT, EL SABOR DE NAVARRA)

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/24

         Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2013 r. — Sabores de Navarra przeciwko OHIM — Frutas Solano (KIT, EL SABOR DE NAVARRA)
   (Sprawa T-46/13)
   2013/C 86/40
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Sabores de Navarra, AIE (Pampeluna, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Calderón Chavero i O. González Fernández)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Frutas Solano, S.A. (Calahorra, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 listopada 2012 r. w sprawach R 2542/2011-2 i R 2550/2011-2;

               —

               w konsekwencji zastosowanie decyzji Wydziału Unieważnień OHIM z dnia 11 października 2011 r. wydanej w postępowaniu w sprawie unieważnienia prawa do znaku nr 4633 C, w którym stwierdzono częściową nieważność prawa do wspólnotowego (słownego) znaku towarowego nr 5042346 „KIT, EL SABOR DE NAVARRA” w klasie 29 dla „konserwowanych, suszonych i gotowanych owoców i warzyw; galaretek, dżemów, kompotów, z których wszystkie pochodzą z Nawarry” oraz w klasie 30 dla „wyrobów cukierniczych i słodyczy, lodów; miodu, melasy, sosów (przypraw), przypraw”;

               —

               uwzględnienie twierdzeń strony skarżącej i nakazanie właściwemu Wydziałowi Unieważnień OHIM ponownego unieważnienia prawa do znaku towarowego dla towarów wskazanych w punkcie poprzedzającym.

               —

               obciążenie OHIM kosztami wynikającymi z niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „KIT, EL SABOR DE NAVARRA” dla towarów z klas 29, 30 i 33 — wspólnotowy znak towarowy zarejestrowany pod nr 5042346

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Frutas Solano, SA

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy z elementem słownym „Sabores de Navarra La Sabiduría del Sabor” dla towarów i usług z klas 29, 30, 33, 39 i 42

      Decyzja Wydziału Unieważnień: częściowe uwzględnienie żądania

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uwzględnienie odwołania Frutas Solano, S.A. i częściowe uchylenie Wydziału Unieważnień, oddalenie odwołania w strony skarżącej

      Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 53 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia;

               —

               naruszenie art. 15 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-30/06: Skarga wniesiona w dniu  13 marca 2006 r.  — Hanot przeciwko Komisji

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/50

         Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2006 r. — Hanot przeciwko Komisji
   (Sprawa F-30/06)
   (2006/C 131/91)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Cécile Hanot (Luksemburg, Luksemburg) [Przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie, że art. 5 ust. 2 i art. 12 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego są niezgodne z prawem;

               —

               uchylenie decyzji o powołaniu skarżącej na stanowisko asystentki w zakresie, w jakim ustala jej zaszeregowanie do grupy B*3, szczebel 5, na podstawie art. 5 ust. 2 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego;

               —

               uchylenie decyzji o uchyleniu wszystkich punktów stanowiących tzw. dorobek punktowy skarżącej;

               —

               uchylenie decyzji o zastosowaniu mnożnika celem obliczenia wynagrodzenia skarżącej;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca jest laureatką konkursu wewnętrznego zmiany kategorii COM/PB/04, którego ogłoszenie zostało opublikowane przed datą wejścia w życie nowego regulaminu pracowniczego. Po tej dacie skarżąca została zaszeregowana przez pozwaną do wyższej kategorii, z zachowaniem jednakże wcześniejszego stopnia, szczebla i mnożnika. Natomiast jej punkty promocyjne zostały zredukowane do zera.
   W swojej skardze skarżąca podnosi najpierw, że zaskarżone decyzje naruszają ramę prawną, jaką ustanawia ogłoszenie o konkursie, do którego została dopuszczona, jak również art. 5, 29 i 31 regulaminu pracowniczego, zasadę ekspektatywy określonej ścieżki kariery oraz zasadę proporcjonalności.
   Skarżąca podnosi następnie, że wspomniane decyzje naruszają również zasadę równości traktowania i niedyskryminacji. Po pierwsze, laureatów tego samego konkursu lub konkursów tego samego poziomu zaszeregowano na różnych poziomach w zależności od tego czy zatrudnienie miało miejsce przed czy po wejściu w życie nowego regulaminu pracowniczego. Po drugie, urzędnicy, którzy nie zdali konkursu zmiany kategorii znaleźli się na uprzywilejowanej pozycji, gdyż w dalszym ciągu dysponują punktami promocyjnymi, podczas gdy tzw. dorobek punktowy skarżącej został zredukowany do zera.
   Wreszcie, według skarżącej, zaskarżone decyzje naruszają zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, gdyż skarżąca mogła była się spodziewać powołania do grupy zaszeregowania wskazanej w ogłoszeniu o konkursie.


title: Sprawa T-650/11: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2011 r. — Dimension Data Belgium przeciwko Parlamentowi

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/28

         Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2011 r. — Dimension Data Belgium przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-650/11)
   2012/C 73/55
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Dimension Data Belgium SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: P. Levert i M. Velghe, avocats)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego doręczonej skarżącej za pomocą poczty elektronicznej w dniu 18 października 2011 r. o odrzuceniu oferty skarżącej w odniesieniu do części nr 1 zamówienia PE-ITEC-DIT-ITIM-TELSIS oraz udzieleniu części nr 1 rzeczonego zamówienia spółce BT Belgique;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi, skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Pierwszy zarzut oparty na braku uzasadnienia spornej decyzji, gdyż Parlament nie poinformował skarżącej o jakichkolwiek cechach wybranej oferty.

               2)

               Drugi zarzut oparty na naruszeniu obowiązku przejrzystości, który ciąży na Parlamencie na mocy art. 89, 92, 97 i 100 rozporządzenia finansowego (1) oraz na mocy art. 138 zasad wykonania (2), gdyż Parlament nie zdefiniował w sposób jasny, wyczerpujący i precyzyjny kryterium oceny ceny ofert.

               3)

               Trzeci zarzut oparty na oczywistym błędzie w ocenie w ramach definicji kryteriów oceny jakości ofert oraz naruszeniu zasady proporcjonalności i art. 138 ust. 2 zasad wykonania, gdyż instytucja zamawiająca uwzględniła kryterium oceny, które nie prowadziło do wskazania oferty najbardziej korzystnej ekonomicznie.

               4)

               Zarzut czwarty oparty na oczywistym błędzie w ocenie jakości ofert finansowych oraz naruszeniu art. 139 zasad wykonania z uwagi na przyznanie część nr 1 spornego zamówienia spółce BT Belgique, w sytuacji gdy jej oferta była rażąco niska co oznacza, że powinna być odrzucona przez Parlament lub przynajmniej powinna być uznana za niezgodną ze specyfikacją warunków zamówienia.

      (1)  Rozporzadzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357, s. 1)


title: Sprawa C-78/06: Skarga wniesiona w dniu  9 lutego 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/13

         Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-78/06)
   (2006/C 74/26)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 9 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez A. Alcover San Pedro i F. Simonetti, działające w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (1), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o tych przepisach, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin transpozycji dyrektywy 2002/49/WE upłynął w dniu 18 lipca 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 189 z 18.07.2002 r., str. 12.


title: Sprawa C-462/06: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation, Francja) — Glaxosmithkline, Laboratoires Glaxosmithkline przeciwko Jean-Pierre Rouard (Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Sekcja 5 rozdziału II — Jurysdykcja w sprawach dotyczących indywidualnych umów o pracę — Sekcja 2 tego rozdziału — Jurysdykcja szczególna — Artykuł 6 pkt 1 — Wielość pozwanych)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation, Francja) — Glaxosmithkline, Laboratoires Glaxosmithkline przeciwko Jean-Pierre Rouard
   (Sprawa C-462/06) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Sekcja 5 rozdziału II - Jurysdykcja w sprawach dotyczących indywidualnych umów o pracę - Sekcja 2 tego rozdziału - Jurysdykcja szczególna - Artykuł 6 pkt 1 - Wielość pozwanych)
   (2008/C 171/11)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour de cassation
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Glaxosmithkline, Laboratoires Glaxosmithkline

      Strona pozwana: Jean-Pierre Rouard
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation (Francja) — Wykładnia art. 6 pkt 1, art. 18 pkt 1 i art. 19 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, str. 1) — Przepisy jurysdykcyjne w dziedzinie indywidualnych umów o pracę — Sytuacja zwolnionego pracownika, który pracował w państwach trzecich dla dwóch spółek należących do jednej grupy, mających siedziby w różnych państwach członkowskich.
   Sentencja
   Przepis jurysdykcji szczególnej przewidziany w art. 6 pkt. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych nie może mieć zastosowania w sporze wchodzącym w zakres sekcji 5 rozdziału II tego rozporządzenia, dotyczącej norm jurysdykcyjnych mających zastosowanie w sprawach indywidualnych umów o pracę.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.