title: Sprawa C-420/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 maja 2021 r. w sprawie T-638/19, Sun Stars & Sons / EUIPO – Valvis Holding, wniesione w dniu 9 lipca 2021 r. przez Valvis Holding SA

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/23

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 maja 2021 r. w sprawie T-638/19, Sun Stars & Sons / EUIPO – Valvis Holding, wniesione w dniu 9 lipca 2021 r. przez Valvis Holding SA
      (Sprawa C-420/21 P)
      (2022/C 237/28)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Valvis Holding SA (przedstawiciele: adwokaci M. Stănescu, D. Bogdan, G. Bozocea)

         Druga strona postępowania: Sun Stars & Sons Pte Ltd, Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2022 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) odrzucił odwołanie jako oczywiście niedopuszczalne i orzekł, że Valvis Holding SA pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-761/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 20 października 2021 r. w sprawie T-351/20, St. Hippolyt / EUIPO – Raisioaqua, wniesione w dniu 10 grudnia 2021 r. przez St. Hippolyt Holding GmbH

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/23

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 20 października 2021 r. w sprawie T-351/20, St. Hippolyt / EUIPO – Raisioaqua, wniesione w dniu 10 grudnia 2021 r. przez St. Hippolyt Holding GmbH
      (Sprawa C-761/21 P)
      (2022/C 237/29)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: St. Hippolyt Holding GmbH (przedstawiciel: M. Gail, Rechtsanwalt

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Raisioaqua Oy
      Postanowieniem z dnia 31 marca 2022 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i orzekł, że St. Hippolyt Holding GmbH pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-762/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 20 października 2021 r. w sprawie T-352/20, St. Hippolyt / EUIPO – Elephant, wniesione w dniu 10 grudnia 2021 r. przez St. Hippolyt Holding GmbH

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/23

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 20 października 2021 r. w sprawie T-352/20, St. Hippolyt / EUIPO – Elephant, wniesione w dniu 10 grudnia 2021 r. przez St. Hippolyt Holding GmbH
      (Sprawa C-762/21 P)
      (2022/C 237/30)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: St. Hippolyt Holding GmbH (przedstawiciel: M. Gail, Rechtsanwalt

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Preduzeće za proizvodnju, unutrašnju i spoljnu trgovinu Elephant Co. d.o.o.
      Postanowieniem z dnia 31 marca 2022 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i orzekł, że St. Hippolyt Holding GmbH pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-1/22 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 8 listopada 2021 r. w sprawie T-419/21, Castillejo Oriol/Komisja, wniesione w dniu 1 stycznia 2022 r. przez José María Castillejo Oriola

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/24

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 8 listopada 2021 r. w sprawie T-419/21, Castillejo Oriol/Komisja, wniesione w dniu 1 stycznia 2022 r. przez José María Castillejo Oriola
      (Sprawa C-1/22 P)
      (2022/C 237/31)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: José María Castillejo Oriol (przedstawiciel: J. Jover Padró, abogado)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska
      Postanowieniem z dnia 2 maja 2022 r. Sąd (druga izba) odrzucił odwołanie jako w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście nieuzasadnione i orzekł, iż strona wnosząca odwołanie poniesie swoje własne koszty.


title: Sprawa C-90/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 10 lutego 2022 r. – „Gjensidige” ADB

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 10 lutego 2022 r. – „Gjensidige” ADB
      (Sprawa C-90/22)
      (2022/C 237/32)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną:„Gjensidige” ADB

         Pozostali uczestnicy postępowania:„Rhenus Logistics” UAB, „ACC Distribution” UAB

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 71 rozporządzenia nr 1215/2012 (1) w związku z art. 25, 29 i 31 oraz motywami 21 i 22 tego rozporządzenia można interpretować w ten sposób, że zezwala on na zastosowanie art. 31 konwencji CMR także w przypadkach, w których spór objęty zakresem obu tych aktów prawnych podlega umowie jurysdykcyjnej?

                  2)

                  Czy, mając na względzie przyświecający prawodawcy zamiar wzmocnienia ochrony umów jurysdykcyjnych w Unii Europejskiej, art. 45 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia nr 1215/2012 można interpretować szerzej, jako odnoszący się nie tylko do sekcji 6, lecz także do sekcji 7 rozdziału II owego rozporządzenia?

                  3)

                  Czy, po dokonaniu oceny specyfiki konkretnej sytuacji oraz wynikających z niej skutków prawnych, pojęcie „porządku publicznego”, którym posłużono się w rozporządzeniu nr 1215/2012, można interpretować w ten sposób, że obejmuje ono podstawę do podjęcia decyzji o nieuznaniu orzeczenia wydanego w innym państwie członkowskim, jeżeli zastosowanie konwencji szczególnej, takiej jak konwencja CMR, prowadzi do powstania sytuacji prawnej, w której w jednej i tej samej sprawie nie jest przestrzegana ani umowa jurysdykcyjna, ani umowa w sprawie wyboru prawa właściwego?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2012, L 351, s. 1).


title: Sprawa C-100/22 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 1 grudnia 2021 r. w sprawie T-433/20, KY/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 13 lutego 2022 r. przez KY

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/25

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 1 grudnia 2021 r. w sprawie T-433/20, KY/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 13 lutego 2022 r. przez KY
      (Sprawa C-100/22 P)
      (2022/C 237/33)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: KY (przedstawiciele: N. Maes, J.-N. Louis, avocats)

         Druga strona postępowania: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 1 grudnia 2021 r. w sprawie T-433/20;

                  —

                  orzekając w drodze nowych rozstrzygnięć;

                  —

                  stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej złożony przez skarżącą wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w obu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd podczas rozpatrywania jej skargi o stwierdzenie nieważności, dopuścił się kilku naruszeń prawa, które wynikają przede wszystkim z pomylenia skargi na podstawie bezpodstawnego wzbogacenia z hipotetycznym kwestionowaniem zasad ustalania uprawnień emerytalnych.
      Pierwszy zarzut dotyczy naruszenia prawa w związku ze stwierdzeniem Sądu, że istnieje podstawa prawna dla bezpodstawnego wzbogacenia, jak również braku uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
      Drugi zarzut dotyczy naruszenia prawa przez Sąd w zakresie zastosowania zasady minimum egzystencji.
      Trzeci zarzut dotyczy naruszenia prawa w związku ze stwierdzeniem Sądu, że nie doszło do zubożenia.
      Zarzut czwarty dotyczy naruszenia prawa Unii, ponieważ Sąd nie uwzględnił orzecznictwa w sprawie Barroso Truta i in./Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wyrok z dnia 18 września 2018 r., T-702/16 P, EU:T:2018:557, pkt 104–106).


title: Sprawa C-112/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli (Włochy) w dniu 17 lutego 2022 r. – postępowanie karne przeciwko CU

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli (Włochy) w dniu 17 lutego 2022 r. – postępowanie karne przeciwko CU
      (Sprawa C-112/22)
      (2022/C 237/34)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale di Napoli

         Oskarżona w postępowaniu głównym

      CU

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  czy prawo Unii, a w szczególności art. 18 [TFUE], art. 45 [TFUE], art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 492/11 (1), art. 11 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2003/109 (2), art. 29 dyrektywy 2011/95 (3), art. 34 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 30 i 31 [Europejskiej Karty Społecznej] stoją na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak zawarty w art. 7 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 lit. a) dekretu z mocą ustawy nr 4 z dnia 28 stycznia 2019 r., przekształconego ze zmianami ustawą nr 26 z dnia 28 marca 2019 r., w zakresie, w jakim uzależnia on przyznanie dochodu z tytułu obywatelstwa od warunku zamieszkiwania we Włoszech przez co najmniej 10 lat (a przez dwa ostatnie lata, uwzględniane w chwili składania wniosku i przez cały okres pobierania świadczenia w sposób nieprzerwany), a tym samym skutkuje mniej korzystnym traktowaniem obywateli włoskich, obywateli [Unii] posiadających prawo pobytu lub prawo stałego pobytu, czy też [obywateli państw trzecich], którzy są rezydentami długoterminowymi […] zamieszkujących [we Włoszech] przez okres krótszy niż 10 lat lub od 10 lat, lecz nie w sposób nieprzerwany w trakcie ostatnich dwóch lat, w porównaniu z traktowaniem tych samych kategorii osób, które tam zamieszkują od 10 lat, a przez dwa ostatnie lata w sposób nieprzerwany?
                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie:

                  2)

                  czy prawo Unii, a w szczególności art. 18 [TFUE], art. 45 [TFUE], art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 492/11, art. 11 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2003/109, art. 29 dyrektywy 2011/95, art. 34 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 30 i 31 [Europejskiej Karty Społecznej] stoją na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak zawarty w art. 7 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 lit. a) dekretu z mocą ustawy nr 4 z dnia 28 stycznia 2019 r., przekształconego ze zmianami ustawą nr 26 z dnia 28 marca 2019 r., w zakresie, w jakim skutkuje on odmiennym traktowaniem rezydentów długoterminowych, którzy mogą nabyć prawo stałego pobytu w państwie Unii po pięcioletnim okresie zamieszkiwania w przyjmującym państwie członkowskim, oraz rezydentów długoterminowych, którzy zamieszkują [we Włoszech] od 10 lat, z czego przez dwa ostatnie lata w sposób nieprzerwany?

                  3)

                  czy prawo Unii, a w szczególności art. 18 [TFUE], art. 45 [TFUE], art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 492/11, art. 11 ust. 1 lit. d) dyrektywy UE 2003/109 i art. 29 dyrektywy 2011/95 stoją na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak zawarty w art. 7 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 lit. a) dekretu z mocą ustawy nr 4 z dnia 28 stycznia 2019 r., który nakłada na obywateli włoskich, [obywateli Unii] i [obywateli państw trzecich] obowiązek dziesięcioletniego okresu zamieszkiwania (a przez ostatnie dwa lata w sposób nieprzerwany), aby mogli ubiegać się o dochód z tytułu obywatelstwa?

                  4)

                  czy prawo Unii, a w szczególności art. 18 [TFUE], art. 45 [TFUE], art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 492/11, art. 11 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2003/109, art. 29 dyrektywy 2011/95, art. 34 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 30 i 31 [Europejskiej Karty Społecznej] stoją na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak zawarty w art. 7 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 lit. a) dekretu z mocą ustawy nr 4 z dnia 28 stycznia 2019 r., w zakresie, w jakim, nakłada on na obywateli włoskich, [obywateli Unii] i [obywateli państw trzecich] obowiązek złożenia oświadczenia, żezamieszkiwali we Włoszech przez 10 lat, a przez ostatnie dwa lata w sposób nieprzerwany, aby mogli ubiegać się o dochód z tytułu obywatelstwa a złożenie fałszywego oświadczenia pociąga za sobą poważne konsekwencje na gruncie prawa karnego?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (Dz.U. 2011, L 141, s. 1).

         (2)  Dyrektywa Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (Dz.U. 2004, L 16, s. 44).

         (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (Dz.U. 2011, L 337, s. 9).


title: Sprawa C-129/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Darmstadt (Niemcy) w dniu 24 lutego 2022 r. – EF/Stadt Offenbach am Main

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Darmstadt (Niemcy) w dniu 24 lutego 2022 r. – EF/Stadt Offenbach am Main
      (Sprawa C-129/22)
      (2022/C 237/35)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Darmstadt

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: EF

         Druga strona postępowania: Stadt Offenbach am Main

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy obywatel państwa trzeciego, któremu pierwsze państwo członkowskie (w niniejszej sprawie Włochy) przyznało status rezydenta długoterminowego na podstawie dyrektywy 2003/109/WE (1), może żądać od drugiego państwa członkowskiego (w niniejszej sprawie od Niemiec) przedłużenia zezwolenia na pobyt wydanego mu w wykonaniu art. 14 i nast. dyrektywy 2003/109/WE bez przedstawienia dowodu na to, że nadal ma status rezydenta długoterminowego?
                  W razie udzielanie odpowiedzi przeczącej na to pytanie:

                  2)

                  Czy pomimo okoliczności, że obywatel państwa trzeciego nie przebywał przez sześć lat na terytorium państwa członkowskiego, które przyznało mu status rezydenta długoterminowego, należy przyjąć, że obywatel ten nadal ma ten status w drugim państwie członkowskim tylko dlatego, że posiada on zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE wydane przez pierwsze państwo członkowskie na czas nieokreślony?
                  W razie udzielania odpowiedzi przeczącej na to pytanie:

                  3)

                  Czy drugie państwo członkowskie jest uprawnione, w ramach przedłużenia zezwolenia na pobyt, do zbadania utraty statusu rezydenta długoterminowego na podstawie art. 9 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 2003/109/WE i ewentualnie do odmowy jego przedłużenia, czy też pierwsze państwo członkowskie jest właściwe do stwierdzenia późniejszej utraty tego statusu?
                  W razie udzielania odpowiedzi twierdzącej na to pytanie:

                  4)

                  Czy w takim przypadku badanie przesłanki utraty statusu rezydenta długoterminowego na podstawie art. 9 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 2003/109/WE wymaga transpozycji do prawa krajowego, przy której określone zostaną okoliczności prowadzące do utraty statusu rezydenta długoterminowego w pierwszym państwie członkowskim, czy też wystarczy, aby prawo krajowe przewidywało, bez konkretnego odesłania do dyrektywy, że drugie państwo członkowskie może odmówić wydania zezwolenia na pobyt „jeżeli cudzoziemiec utraci status rezydenta długoterminowego w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej”?

         (1)  Dyrektywa Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (Dz.U. 2004, L 16, s. 44).


title: Sprawa C-130/22 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 21 grudnia 2021 r. w sprawie T-703/19, DD/FRA, wniesione w dniu 24 lutego 2022 r. przez DD

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/27

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 21 grudnia 2021 r. w sprawie T-703/19, DD/FRA, wniesione w dniu 24 lutego 2022 r. przez DD
      (Sprawa C-130/22 P)
      (2022/C 237/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: DD (przedstawiciel: N. Lorenz, Rechtsanwältin)

         Druga strona postępowania: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku w całości;

                  —

                  w rezultacie:

                              —

                              przyznanie wnoszącemu odwołanie zadośćuczynienia za doznaną i szczegółowo opisaną w skardze krzywdę, oszacowanego ex aequo et bono na 50 000 EUR;

                              —

                              stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora FRA z dnia 21 grudnia 2018 r. oddalającej wniosek wnoszącego odwołanie na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego;

                              —

                              w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora FRA z dnia 24 czerwca 2019 r. oddalającej zażalenie wnoszącego odwołanie na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego;

                              —

                              obciążenie Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu odwołania wnoszący je podnosi następujące zarzuty i główne argumenty w odniesieniu do zaskarżonego wyroku:

                  1.

                  Naruszenie prawa, brak ustalenia faktów mających znaczenie prawne, niepełne zbadanie faktów i przeinaczenie dowodów w odniesieniu do stwierdzenia faktów.

                  2.

                  Naruszenie prawa, przeinaczenie dowodów, niewystarczające uzasadnienie, naruszenie zasady pewności prawa i oczywisty błąd w ocenie w odniesieniu do pierwszego zarzutu niezgodności z prawem.

                  3.

                  Naruszenie prawa, przeinaczenie dowodów, niepełna analiza prawna istotnych okoliczności faktycznych, niepełna analiza zarzutu, niedostateczne uzasadnienie w odniesieniu do drugiego zarzutu niezgodności z prawem.

                  4.

                  Naruszenie prawa, niepełna analiza zarzutu i niedostateczne uzasadnienie w odniesieniu do piątego zarzutu niezgodności z prawem.

                  5.

                  Naruszenie prawa, przeinaczenie dowodów, niepełne zbadanie okoliczności faktycznych w odniesieniu do szóstego zarzutu niezgodności z prawem.

                  6.

                  Naruszenie prawa, niepełna analiza zarzutu, niedostateczne uzasadnienie, zarzut, że użyte dowody nie zostały uzyskane lub wykorzystane zgodnie z prawem w odniesieniu do ósmego zarzutu niezgodności z prawem.

                  7.

                  Naruszenie prawa, przeinaczenie dowodów, błędna kwalifikacja prawna okoliczności faktycznych, niedostateczne uzasadnienie w odniesieniu do dziewiątego zarzutu niezgodności z prawem.

                  8.

                  Naruszenie prawa, niepełne zbadanie okoliczności faktycznych, niedostateczne uzasadnienie i naruszenie art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w odniesieniu do części dotyczącej zarzucanej szkody rzeczywistej i związku przyczynowego.


title: Sprawa C-162/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 3 marca 2022 r. – A.G./Lietuvos Respublikos generalinė prokuratūra

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 3 marca 2022 r. – A.G./Lietuvos Respublikos generalinė prokuratūra
      (Sprawa C-162/22)
      (2022/C 237/37)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: A.G.

         Druga strona postępowania: Lietuvos Respublikos generalinė prokuratūra

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej w związku z art. 7, 8, 11 i art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że zakazuje on właściwym organom publicznym wykorzystywania danych zatrzymywanych przez dostawców usług łączności elektronicznej, które mogą dostarczać informacji o danych użytkownika środków łączności elektronicznej i o połączeniach realizowanych przez takiego użytkownika, w dochodzeniach, które dotyczą związanych z korupcją przewinień podczas sprawowania urzędu publicznego, niezależnie od tego, czy dostępu do tych danych udzielono w konkretnej sprawie na potrzeby zwalczania poważnej przestępczości i zapobiegania poważnym zagrożeniom dla bezpieczeństwa publicznego?

         (1)  Dz.U. 2002, L 201, s. 37.


title: Sprawa C-178/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bolzano (Włochy) w dniu 8 marca 2022 r. – Postępowanie karne przeciwko nieznanym sprawcom

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bolzano (Włochy) w dniu 8 marca 2022 r. – Postępowanie karne przeciwko nieznanym sprawcom
      (Sprawa C-178/22)
      (2022/C 237/38)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale di Bolzano

         Postępowanie karne przeciwko:

         Nieznani sprawcy

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. (1) sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu zawartemu w art. 132 dekretu ustawodawczego nr 196 z dnia 30 czerwca 2003 r. (kodeksu dotyczącego prywatności), którego ust. 3 został zmieniony dekretem z mocą ustawy nr 132 z dnia 30 września 2021 r., przekształconym ze zmianami w ustawę nr 178 z dnia 23 listopada 2021 r., i który w obecnym brzmieniu stanowi, co następuje:

                  3.

                  W przewidzianym w ustawie okresie zatrzymywania, jeśli istnieją wystarczające przesłanki popełnienia przestępstw, w odniesieniu do których ustawa przewiduje karę dożywotniego pozbawienia wolności lub karę pozbawienia wolności, której górna granica ustawowego zagrożenia wynosi nie mniej niż 3 lata, określoną zgodnie z art. 4 codice di procedura penale (kodeksu postępowania karnego), a także przestępstw groźby karalnej i nękania lub niepokojenia osób za pomocą telefonu, w przypadku gdy groźba karalna, nękanie i niepokojenie są poważne, o ile są one istotne dla ustalenia okoliczności faktycznych, dane pozyskuje się za uprzednią zgodą sądu wydaną w drodze uzasadnionego postanowienia na wniosek prokuratury lub na wniosek obrońcy oskarżonego, osoby objętej postępowaniem przygotowawczym, pokrzywdzonego oraz innych osób prywatnych?

         (1)  Dyrektywa 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) (Dz.U. 2002, L 201, s. 37).


title: Sprawa C-181/22 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 20 grudnia 2021 r. w sprawie T-321/17, Niemelä i in./EBC, wniesione w dniu 9 marca 2022 r. przez Nemea Bank plc

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/30

      Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 20 grudnia 2021 r. w sprawie T-321/17, Niemelä i in./EBC, wniesione w dniu 9 marca 2022 r. przez Nemea Bank plc
      (Sprawa C-181/22 P)
      (2022/C 237/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Nemea Bank plc (przedstawiciel: A. Meriläinen, asianajaja)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Heikki Niemelä, Mika Lehto, Nemea plc, Nevestor SA, Europejski Bank Centralny, Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego postanowienia;

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w celu jej należytego rozstrzygnięcia, przy czym powinna ona zostać przekazana innej izbie z całkowicie odmiennym składem z uwagi na stronniczość izby, która wydała wspomniane postanowienie, i na nieprzestrzeganie przez nią praw podstawowych wnoszącego odwołanie; oraz

                  —

                  obciążenie EBC kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Pierwszy zarzut odwołania: Sąd naruszył prawo, niesłusznie uznając, że postępowanie w sprawie T-321/17 należy umorzyć, niesłusznie nie uwzględnił okoliczności, że rzekomy skutek ex tunc decyzji EBC z dnia 30 czerwca 2017 r. narusza art. 263 TFUE, i niesłusznie uznał, że wnoszący odwołanie nie ma interesu w stwierdzeniu nieważności decyzji EBC z dnia 23 marca 2017 r. o cofnięciu zezwolenia.
      Drugi zarzut odwołania: Sąd naruszył prawo w związku z licznymi uchybieniami istotnych wymogów proceduralnych.
      Trzeci zarzut odwołania: Sąd nie uwzględnił naruszenia praw wnoszącego odwołanie wynikających z art. 47 karty przed wszczęciem postępowania i utrzymującego się braku skutecznej reprezentacji wnoszącego odwołanie w toku postępowania.
      Czwarty zarzut odwołania: Sąd nie uwzględnił naruszenia praw wnoszącego odwołanie wynikających z art. 41 karty przy orzekaniu, że żądanie odszkodowawcze jest niedopuszczalne.
      Piąty zarzut odwołania: Sąd naruszył prawo, nie uwzględniając praw wnoszącego odwołanie wynikających z art. 340 TFUE przy orzekaniu, że żądanie odszkodowawcze jest niedopuszczalne.


title: Sprawa C-182/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht München (Niemcy) w dniu 10 marca 2022 r. – JU/Scalable Capital GmbH

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht München (Niemcy) w dniu 10 marca 2022 r. – JU/Scalable Capital GmbH
      (Sprawa C-182/22)
      (2022/C 237/40)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht München

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: JU

         Strona pozwana: Scalable Capital GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 82 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych (1) należy interpretować w ten sposób, że roszczenie o odszkodowanie nie ma charakteru sankcji, zwłaszcza ogólnej lub szczególnej funkcji odstraszającej, także w kontekście określania jego wysokości, lecz roszczenie o odszkodowanie ma jedynie funkcję wyrównawczą i ewentualnie funkcję rekompensaty?

                  2.a

                  Czy przy określaniu wysokości roszczenia o odszkodowanie za szkody niemajątkowe należy przyjąć, że roszczenie o odszkodowanie pełni także funkcję indywidualnej rekompensaty – rozumianej tu jako pozostający w sferze prywatnej poszkodowanego interes polegający na postrzeganiu zachowania powodującego szkodę jako ukaranego, czy też roszczenie o odszkodowanie pełni jedynie funkcję wyrównawczą – rozumianą tu jako funkcja kompensacji doznanych naruszeń?

                  2.b.1.

                  Przy założeniu, że roszczenie o odszkodowanie za szkodę niemajątkową pełni zarówno funkcję wyrównawczą, jak i rekompensaty: czy przy określaniu jego wysokości należy przyjąć, że funkcja wyrównawcza ma pierwszeństwo strukturalne, a przynajmniej pierwszeństwo, które należy postrzegać jako relację reguła-wyjątek, przed funkcją rekompensaty? Czy oznacza to, że funkcja rekompensaty może być brana pod uwagę tylko w przypadku naruszenia umyślnego lub wynikającego z rażącego niedbalstwa?

                  2.b.2.

                  Jeżeli roszczenie o odszkodowanie za szkody niemajątkowe nie pełni funkcji rekompensaty: czy przy określaniu jego wysokości tylko umyślne lub wynikające z rażącego niedbalstwa naruszenia ochrony danych mają dodatkowe znaczenie dla oceny przyczynienia się do powstania szkody?

                  3.

                  Czy dla rozumienia odszkodowania za szkody niemajątkowe przy określaniu jego wysokości należy przyjąć, że istnieje strukturalna hierarchia lub przynajmniej hierarchia oparta na zasadzie wyjątku od reguły, w którym doznanie naruszenia wynikające z naruszenia danych ma mniejszą wagę niż doznanie naruszenia i bólu związane z uszkodzeniem ciała?

                  4.

                  Czy sąd odsyłający może, przy założeniu wystąpienia szkody o ograniczonej dolegliwości, zasądzić odszkodowanie, które pod względem materialnym jest niewielkie i tym samym w pewnych okolicznościach może być postrzegane przez poszkodowanego lub generalnie jako symboliczne?

                  5.

                  Czy dla rozumienia odszkodowania za szkody niemajątkowe przy ocenie jego skutków należy przyjąć, że kradzież tożsamości w rozumieniu motywu 75 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych ma miejsce tylko wtedy, gdy sprawca rzeczywiście przybrał tożsamość osoby, której dane dotyczą, tj. podszył się pod nią w jakiejkolwiek formie, czy też kradzież tożsamości polega już na tym, że w międzyczasie sprawcy dysponują danymi, które umożliwiają identyfikację osoby, której dane dotyczą?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1).


title: Sprawa C-401/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 kwietnia 2022 r. – Rzeczpospolita Polska/Parament Europejski, Rada Unii Europejskiej [Skarga o stwierdzenie nieważności – Dyrektywa (UE) 2019/790 – Artykuł 17 ust. 4 lit. b) i art. 17 ust. 4 lit. c) in fine – Artykuł 11 i art. 17 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Wolność wypowiedzi i informacji – Ochrona własności intelektualnej – Obowiązki nałożone na dostawców usług udostępniania treści online – Uprzednie automatyczne weryfikowanie (filtrowanie) treści udostępnianych online przez użytkowników]

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/2

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 kwietnia 2022 r. – Rzeczpospolita Polska/Parament Europejski, Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-401/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa (UE) 2019/790 - Artykuł 17 ust. 4 lit. b) i art. 17 ust. 4 lit. c) in fine - Artykuł 11 i art. 17 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Wolność wypowiedzi i informacji - Ochrona własności intelektualnej - Obowiązki nałożone na dostawców usług udostępniania treści online - Uprzednie automatyczne weryfikowanie (filtrowanie) treści udostępnianych online przez użytkowników)
      (2022/C 237/02)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, M. Wiącek i J. Sawicka, pełnomocnicy, których wspierał J. Barski, w charakterze eksperta)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: D. Warin, S. Alonso de León i W. D. Kuzmienko, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Alver, F. Florindo Gijón i D. Kornilaki, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo S. Centeno Huerta i J. Rodríguez de la Rúa Puig, następnie J. Rodríguez de la Rúa Puig, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: A.-L. Desjonquères i A. Daniel, pełnomocnicy), Republika Portugalska (przedstawiciele: początkowo M. A. Capela de Carvalho Galaz Pimenta, P. Barros da Costa, P. Salvação Barreto i L. Inez Fernandes, następnie Capela de Carvalho Galaz Pimenta, Barros da Costa i P. Salvação Barreto, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher, S. L. Kalėda, J. Samnadda i B. Sasinowska, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje w zakresie żądania głównego odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

                  2)

                  Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

                  3)

                  Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Republika Portugalska i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 270 z 12.8.2019.


title: Sprawa C-666/19 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 kwietnia 2022 r. – Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd/Komisja Europejska, Hyet Sweet SAS [Odwołanie – Dumping – Przywóz aspartamu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej – Rozporządzenia nr 1225/2009 i 2016/1036 – Zakres stosowania ratione temporis – Artykuł 2 ust. 7 – Traktowanie na zasadach rynkowych – Odmowa – Artykuł 2 ust. 10 – Dostosowania – Ciężar dowodu – Artykuł 3 – Ustalenie szkody – Obowiązek staranności ciążący na Komisji Europejskiej]

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/3

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 kwietnia 2022 r. – Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd/Komisja Europejska, Hyet Sweet SAS
      (Sprawa C-666/19 P) (1)

      (Odwołanie - Dumping - Przywóz aspartamu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej - Rozporządzenia nr 1225/2009 i 2016/1036 - Zakres stosowania ratione temporis - Artykuł 2 ust. 7 - Traktowanie na zasadach rynkowych - Odmowa - Artykuł 2 ust. 10 - Dostosowania - Ciężar dowodu - Artykuł 3 - Ustalenie szkody - Obowiązek staranności ciążący na Komisji Europejskiej)
      (2022/C 237/03)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd (przedstawiciele: K. Adamantopoulos, dikigoros i adwokat P. Billiet)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo T. Maxian Rusche i N. Kuplewatzky, następnie T. Maxian Rusche i A. Demeneix, oraz w końcu T. Maxian Rusche i K. Blanck, pełnomocnicy), Hyet Sweet SAS

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

                  2)

                  Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 383 z 11.11.2019.


title: Sprawa C-79/20 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 kwietnia 2022 r. – Yieh United Steel Corp./Komisja Europejska, Eurofer, Association Européenne de l'Acier, ASBL [Odwołanie – Dumping – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/1429 – Przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajwanu – Ostateczne cło antydumpingowe – Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 – Artykuł 2 – Obliczanie wartości normalnej – Obliczanie kosztu produkcji – Straty w produkcji – Odmowa odliczenia wartości złomu – Ustalenie wartości normalnej na podstawie sprzedaży produktu podobnego z przeznaczeniem na konsumpcję krajową – Wyłączenie z podstawy obliczenia służącej ustaleniu wartości normalnej sprzedaży dokonanej na rynku wewnętrznym kraju wywozu, jeżeli dotyczy ona produktów przeznaczonych na wywóz]

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/3

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 kwietnia 2022 r. – Yieh United Steel Corp./Komisja Europejska, Eurofer, Association Européenne de l'Acier, ASBL
      (Sprawa C-79/20 P) (1)

      (Odwołanie - Dumping - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/1429 - Przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajwanu - Ostateczne cło antydumpingowe - Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 - Artykuł 2 - Obliczanie wartości normalnej - Obliczanie kosztu produkcji - Straty w produkcji - Odmowa odliczenia wartości złomu - Ustalenie wartości normalnej na podstawie sprzedaży produktu podobnego z przeznaczeniem na konsumpcję krajową - Wyłączenie z podstawy obliczenia służącej ustaleniu wartości normalnej sprzedaży dokonanej na rynku wewnętrznym kraju wywozu, jeżeli dotyczy ona produktów przeznaczonych na wywóz)
      (2022/C 237/04)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Yieh United Steel Corp. (przedstawiciel: D. Luff, adwokat)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J.-F. Brakeland, M. França i A. Demeneix, następnie J.-F. Brakeland i G. Luengo, pełnomocnicy), Eurofer, Association Européenne de l'Acier, ASBL (przedstawiciele: J. Killick i G. Forwood, adwokaci, i G. Papaconstantinou, dikigoros)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Yieh United Steel Corp. zostaje obciążona, poza własnymi kosztami postępowania, kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską i Eurofer, Association européenne de l’acier, ASBL.

         (1)  Dz.U. C 103 z 30.3.2020.


title: Sprawa C-86/20: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Brně – Republika Czeska) – Vinařství U Kapličky s.r.o./Státní zemědělská a potravinářská inspekce [Odesłanie prejudycjalne – Wspólna organizacja rynków produktów rolnych – Wino – Rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 – Przepisy regulujące wprowadzanie do obrotu – Artykuł 80 – Praktyki enologiczne – Zakaz wprowadzania do obrotu – Artykuł 90 – Przywóz wina – Rozporządzenie (WE) nr 555/2008 – Artykuł 43 – Dokument V I 1 – Zaświadczenie o wytworzeniu partii wina zgodnie z zalecanymi lub dopuszczonymi praktykami enologicznymi – Moc dowodowa – Rozporządzenie (UE) nr 1306/2013 – Artykuł 89 ust. 4 – Sankcje – Wprowadzanie do obrotu wina pochodzącego z państwa trzeciego – Wino poddane niedozwolonym praktykom enologicznym – Wyłączenie odpowiedzialności – Ciężar dowodu]

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/4

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Brně – Republika Czeska) – Vinařství U Kapličky s.r.o./Státní zemědělská a potravinářská inspekce
      (Sprawa C-86/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólna organizacja rynków produktów rolnych - Wino - Rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 - Przepisy regulujące wprowadzanie do obrotu - Artykuł 80 - Praktyki enologiczne - Zakaz wprowadzania do obrotu - Artykuł 90 - Przywóz wina - Rozporządzenie (WE) nr 555/2008 - Artykuł 43 - Dokument V I 1 - Zaświadczenie o wytworzeniu partii wina zgodnie z zalecanymi lub dopuszczonymi praktykami enologicznymi - Moc dowodowa - Rozporządzenie (UE) nr 1306/2013 - Artykuł 89 ust. 4 - Sankcje - Wprowadzanie do obrotu wina pochodzącego z państwa trzeciego - Wino poddane niedozwolonym praktykom enologicznym - Wyłączenie odpowiedzialności - Ciężar dowodu)
      (2022/C 237/05)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Krajský soud v Brně

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Vinařství U Kapličky s.r.o.

         Druga strona postępowania: Státní zemědělská a potravinářská inspekce

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 80 ust. 2 lit. a) i c) oraz art. 90 ust. 3 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 należy interpretować w ten sposób, że świadectwo zawarte w dokumencie V I 1 sporządzonym dla partii wina przywiezionego do Unii na podstawie art. 43 rozporządzenia Komisji (WE) nr 555/2008 z dnia 27 czerwca 2008 r. ustanawiającego szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 479/2008 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do programów wsparcia, handlu z krajami trzecimi, potencjału produkcyjnego oraz kontroli w sektorze wina, w którym to świadectwie stwierdza się, że owa partia wina została wytworzona zgodnie z praktykami enologicznymi zalecanymi i opublikowanymi przez Międzynarodową Organizację ds. Winorośli i Wina lub dopuszczonymi przez Unię, ma znaczenie dla oceny zgodności rzeczonej partii wina z praktykami enologicznymi, o których mowa w art. 80 ust. 2 lit. a) i c) oraz w art. 90 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 1308/2013, przy czym samo to świadectwo nie wystarczy do wykazania takiej zgodności.

                  2)

                  Artykuł 89 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 w związku z art. 64 ust. 2 lit. d) tego rozporządzenia i w związku z art. 80 ust. 2 rozporządzenia nr 1308/2013 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego przewidującemu, że w przypadku gdy osoba wprowadzająca do obrotu w tym państwie członkowskim partię wina przywiezionego z państwa trzeciego niezgodną z praktykami enologicznymi, o których mowa w art. 80 ust. 2 lit. a) lub c) rozporządzenia nr 1308/2013, przedstawi dokument V I 1 sporządzony dla tej partii, poświadczający, że partia ta została wytworzona zgodnie z praktykami enologicznymi zalecanymi i opublikowanymi przez Międzynarodową Organizację ds. Winorośli i Wina lub dopuszczonymi przez Unię, ciężar udowodnienia, że osoba ta ponosi winę za naruszenie zakazu wprowadzania do obrotu przewidzianego w art. 80 ust. 2 rozporządzenia nr 1308/2013, spoczywa na właściwych organach wskazanego państwa członkowskiego.

         (1)  Dz.U. C 137 z 27.4.2020.


title: Sprawa C-237/20: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Federatie Nederlandse Vakbeweging/Heiploeg Seafood International BV, Heitrans International BV [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2001/23/WE – Artykuły 3 – 5 – Przejęcia przedsiębiorstw – Ochrona praw pracowniczych – Wyjątki – Postępowanie upadłościowe – „Pre-pack” – Przetrwanie przedsiębiorstwa – Przejęcie (części) przedsiębiorstwa w wyniku ogłoszenia upadłości poprzedzonego procedurą pre-packu]

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/5

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Federatie Nederlandse Vakbeweging/Heiploeg Seafood International BV, Heitrans International BV
      (Sprawa C-237/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2001/23/WE - Artykuły 3 – 5 - Przejęcia przedsiębiorstw - Ochrona praw pracowniczych - Wyjątki - Postępowanie upadłościowe - „Pre-pack” - Przetrwanie przedsiębiorstwa - Przejęcie (części) przedsiębiorstwa w wyniku ogłoszenia upadłości poprzedzonego procedurą pre-packu)
      (2022/C 237/06)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Federatie Nederlandse Vakbeweging

         Strona przeciwna: Heiploeg Seafood International BV, Heitrans International BV

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 5 ust. 1 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów należy interpretować w ten sposób, że przewidziany w nim warunek, zgodnie z którym art. 3 i 4 tej dyrektywy nie mają zastosowania do przejęcia przedsiębiorstwa, jeżeli wobec zbywającego prowadzone jest postępowanie upadłościowe lub inne podobne postępowanie „wszczęte w celu likwidacji aktywów zbywającego”, jest spełniony, gdy przejęcie całości lub części przedsiębiorstwa zostaje przygotowane przed wszczęciem postępowania upadłościowego w celu likwidacji majątku zbywającego, w trakcie którego wspomniane przejęcie jest dokonywane w ramach procedury pre-packu, głównie mającej na celu umożliwienie, w trakcie postępowania upadłościowego, likwidacji działającego przedsiębiorstwa w taki sposób, aby jak najlepiej zaspokoić wszystkich wierzycieli i w miarę możliwości utrzymać zatrudnienie, pod warunkiem że taka procedura pre-packu jest regulowana przepisami ustawowymi lub wykonawczymi.

                  2)

                  Artykuł 5 ust. 1 dyrektywy 2001/23 należy interpretować w ten sposób, że przewidziany w nim warunek, zgodnie z którym art. 3 i 4 tej dyrektywy nie mają zastosowania do przejęcia przedsiębiorstwa, zakładu lub części przedsiębiorstwa lub zakładu, jeżeli prowadzone wobec zbywającego postępowanie upadłościowe lub inne podobne postępowanie „znajduje się […] pod nadzorem właściwego organu publicznego”, jest spełniony, gdy przejęcie całości lub części przedsiębiorstwa jest przygotowywane w ramach procedury pre-packu, przed ogłoszeniem upadłości, przez „potencjalnego syndyka” pod nadzorem „potencjalnego sędziego komisarza”, a umowa o przejęcie jest zawierana i wykonywana po ogłoszeniu upadłości obejmującej likwidację majątku zbywającego, pod warunkiem że taka procedura pre-packu jest regulowana przepisami ustawowymi lub wykonawczymi.

         (1)  Dz.U. C 297 z 7.9.2020.


title: Sprawa C-319/20: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Meta Platforms Ireland Limited, dawniej Facebook Ireland Limited/Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V. [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych – Rozporządzenie (UE) 2016/679 – Artykuł 80 – Reprezentowanie osób, których dane dotyczą, przez stowarzyszenie o celach niezarobkowych – Powództwo przedstawicielskie wytoczone przez stowarzyszenie ochrony interesów konsumentów w braku upoważnienia i niezależnie od naruszenia konkretnych praw osoby, której dane dotyczą – Powództwo oparte na zakazie stosowania nieuczciwych praktyk handlowych, naruszeniu przepisów o ochronie konsumentów lub zakazie stosowania nieważnych ogólnych warunków handlowych]

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/6

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Meta Platforms Ireland Limited, dawniej Facebook Ireland Limited/Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.
      (Sprawa C-319/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych - Rozporządzenie (UE) 2016/679 - Artykuł 80 - Reprezentowanie osób, których dane dotyczą, przez stowarzyszenie o celach niezarobkowych - Powództwo przedstawicielskie wytoczone przez stowarzyszenie ochrony interesów konsumentów w braku upoważnienia i niezależnie od naruszenia konkretnych praw osoby, której dane dotyczą - Powództwo oparte na zakazie stosowania nieuczciwych praktyk handlowych, naruszeniu przepisów o ochronie konsumentów lub zakazie stosowania nieważnych ogólnych warunków handlowych)
      (2022/C 237/07)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: Meta Platforms Ireland Limited, dawniej Facebook Ireland Limited

         Druga strona postępowania rewizyjnego: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

         Sentencja

      Artykuł 80 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych) należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, które zezwala stowarzyszeniu ochrony interesów konsumentów na wniesienie do sądu powództwa – w braku udzielonego mu w tym celu upoważnienia i niezależnie od naruszenia konkretnych praw osób, których dane dotyczą – przeciwko domniemanemu sprawcy naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych z powodu naruszenia zakazu stosowania nieuczciwych praktyk handlowych, naruszenia przepisów o ochronie konsumentów lub zakazu stosowania nieważnych ogólnych warunków handlowych, jeżeli odnośne przetwarzanie danych może mieć wpływ na prawa, jakie zidentyfikowane lub możliwe do zidentyfikowania osoby fizyczne wywodzą z tego rozporządzenia.

         (1)  Dz.U. C 359 z 26.10.2020.


title: Sprawy połączone C-368/20 i C-369/20: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark – Austria) – NW/Landespolizeidirektion Steiermark (C-368/20), Bezirkshauptmannschaft Leibnitz (C-369/20) [Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Swobodny przepływ osób – Rozporządzenie (UE) 2016/399 – Kodeks graniczny Schengen – Artykuł 25 ust. 4 – Tymczasowe przywrócenie kontroli granicznej na granicach wewnętrznych na maksymalny łączny okres do sześciu miesięcy – Uregulowanie krajowe przewidujące kilka następujących po sobie okresów kontroli prowadzących do przekroczenia tego okresu – Brak zgodności takiego uregulowania z art. 25 ust. 4 kodeksu granicznego Schengen, w przypadku gdy kolejne okresy opierają się na tym samym zagrożeniu lub tych samych zagrożeniach – Uregulowanie krajowe zobowiązujące, pod groźbą kary, do okazania paszportu lub dowodu tożsamości podczas kontroli na granicy wewnętrznej – Brak zgodności takiego obowiązku z art. 25 ust. 4 kodeksu granicznego Schengen, jeżeli kontrola sama w sobie jest sprzeczna z tym przepisem]

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/7

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark – Austria) – NW/Landespolizeidirektion Steiermark (C-368/20), Bezirkshauptmannschaft Leibnitz (C-369/20)
      (Sprawy połączone C-368/20 i C-369/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Swobodny przepływ osób - Rozporządzenie (UE) 2016/399 - Kodeks graniczny Schengen - Artykuł 25 ust. 4 - Tymczasowe przywrócenie kontroli granicznej na granicach wewnętrznych na maksymalny łączny okres do sześciu miesięcy - Uregulowanie krajowe przewidujące kilka następujących po sobie okresów kontroli prowadzących do przekroczenia tego okresu - Brak zgodności takiego uregulowania z art. 25 ust. 4 kodeksu granicznego Schengen, w przypadku gdy kolejne okresy opierają się na tym samym zagrożeniu lub tych samych zagrożeniach - Uregulowanie krajowe zobowiązujące, pod groźbą kary, do okazania paszportu lub dowodu tożsamości podczas kontroli na granicy wewnętrznej - Brak zgodności takiego obowiązku z art. 25 ust. 4 kodeksu granicznego Schengen, jeżeli kontrola sama w sobie jest sprzeczna z tym przepisem)
      (2022/C 237/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

         Landesverwaltungsgericht Steiermark

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: NW

         Strona pozwana: Landespolizeidirektion Steiermark (C-368/20), Bezirkshauptmannschaft Leibnitz (C-369/20)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 25 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeksu granicznego Schengen), zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1624 z dnia 14 września 2016 r., należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie tymczasowemu przywróceniu przez państwo członkowskie kontroli granicznej na granicach wewnętrznych na podstawie art. 25 i 27 tego kodeksu, jeżeli czas tego przywrócenia przekracza maksymalny łączny okres sześciu miesięcy określony w art. 25 ust. 4 i nie istnieje nowe zagrożenie, które uzasadniałoby ponowne zastosowanie okresów przewidzianych we wspomnianym art. 25.

                  2)

                  Artykuł 25 ust. 4 rozporządzenia 2016/399, zmienionego rozporządzeniem 2016/1624, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na mocy którego państwo członkowskie zobowiązuje pod groźbą kary osobę, która wjeżdża na terytorium tego państwa członkowskiego przez granicę wewnętrzną, do okazania paszportu lub dowodu tożsamości, jeżeli przywrócenie kontroli granicznej na granicach wewnętrznych, w ramach której obowiązek ten został nałożony, jest sprzeczne z tym przepisem.

         (1)  Dz.U. C 348 z 19.10.2020.


title: Sprawy połączone C-415/20, C-419/20 i C-427/20: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 kwietnia 2022 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – Gräfendorfer Geflügel- und Tiefkühlfeinkost Produktions GmbH (C-415/20), F. Reyher Nchfg. GmbH & Co. KG vertr. d. d. Komplementärin Verwaltungsgesellschaft F. Reyher Nchfg. mbH (C-419/20), Flexi Montagetechnik GmbH & Co. KG/Hauptzollamt Hamburg (C-415/20 i C-419/20), Hauptzollamt Kiel (C-427/20) [Odesłanie prejudycjalne – Unia celna – Prawo do uzyskania zwrotu lub do zapłaty kwot pobranych albo których zapłaty państwo członkowskie odmówiło z naruszeniem prawa Unii – Cła antydumpingowe, należności celne przywozowe, refundacje wywozowe i kary pieniężne – Pojęcie „naruszenia prawa Unii” – Błędna wykładnia lub zastosowanie tego prawa – Stwierdzenie naruszenia wspomnianego prawa przez sąd Unii lub sąd krajowy – Prawo do wypłaty odsetek – Okres objęty wypłatą odsetek]

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/8

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 kwietnia 2022 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – Gräfendorfer Geflügel- und Tiefkühlfeinkost Produktions GmbH (C-415/20), F. Reyher Nchfg. GmbH & Co. KG vertr. d. d. Komplementärin Verwaltungsgesellschaft F. Reyher Nchfg. mbH (C-419/20), Flexi Montagetechnik GmbH & Co. KG/Hauptzollamt Hamburg (C-415/20 i C-419/20), Hauptzollamt Kiel (C-427/20)
      (Sprawy połączone C-415/20, C-419/20 i C-427/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Unia celna - Prawo do uzyskania zwrotu lub do zapłaty kwot pobranych albo których zapłaty państwo członkowskie odmówiło z naruszeniem prawa Unii - Cła antydumpingowe, należności celne przywozowe, refundacje wywozowe i kary pieniężne - Pojęcie „naruszenia prawa Unii” - Błędna wykładnia lub zastosowanie tego prawa - Stwierdzenie naruszenia wspomnianego prawa przez sąd Unii lub sąd krajowy - Prawo do wypłaty odsetek - Okres objęty wypłatą odsetek)
      (2022/C 237/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Gräfendorfer Geflügel- und Tiefkühlfeinkost Produktions GmbH (C-415/20), F. Reyher Nchfg. GmbH & Co. KG vertr. d. d. Komplementärin Verwaltungsgesellschaft F. Reyher Nchfg. mbH (C-419/20), Flexi Montagetechnik GmbH & Co. KG

         Strona przeciwna: Hauptzollamt Hamburg (C-415/20 i C-419/20), Hauptzollamt Kiel (C-427/20)

         Sentencja

      Zasady prawa Unii dotyczące prawa podmiotów podlegających władztwu administracyjnemu do uzyskania zwrotu kwot pieniężnych, do których zapłaty zostały one zobowiązane przez państwo członkowskie z naruszeniem prawa Unii, oraz do wypłaty odsetek przysługujących od owych kwot należy interpretować w ten sposób, że:

                  —

                  po pierwsze, znajdują one zastosowanie w sytuacji, gdy odnośne kwoty pieniężne odpowiadają, z jednej strony, refundacjom wywozowym, które zostały przyznane z opóźnieniem podmiotowi podlegającemu władztwu administracyjnemu po tym, jak odmówiono mu ich przyznania z naruszeniem tego prawa, a z drugiej strony, karze pieniężnej, która została nałożona na ten podmiot z powodu owego naruszenia;

                  —

                  po drugie, znajdują one zastosowanie, gdy z orzeczenia Trybunału lub orzeczenia sądu krajowego wynika, iż odmowa lub, w zależności od przypadku, nakazanie zapłaty refundacji wywozowych, kary pieniężnej, ceł antydumpingowych lub należności celnych przywozowych przez organ krajowy, nastąpiły na podstawie błędnej wykładni prawa Unii lub błędnego zastosowania tego prawa, oraz

                  —

                  po trzecie, stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu przewidującemu, że w przypadku gdy odmowa lub, w zależności od przypadku, nakazanie zapłaty refundacji wywozowych, kary pieniężnej, ceł antydumpingowych lub należności celnych przywozowych nastąpiły z naruszeniem prawa Unii, wypłata odsetek może nastąpić jedynie za okres od dnia wniesienia skargi do sądu w celu uzyskania zapłaty lub zwrotu odnośnej kwoty pieniężnej, do dnia wydania orzeczenia przez właściwy sąd, z wyłączeniem okresu wcześniejszego. Natomiast nie stoją one same w sobie na przeszkodzie temu, aby takie uregulowanie przewidywało, że wspomniana wypłata odsetek jest należna tylko wtedy, gdy tego rodzaju skarga została wniesiona, o ile nie prowadzi to do nadmiernego utrudnienia wykonywania praw, które podmioty podlegające władztwu administracyjnemu wywodzą z prawa Unii.

         (1)  Dz.U. C 432 z dnia 7.12.2020.

         Dz.U. C 414 z dnia 30.11.2020.


title: Sprawa C-510/20: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 28 kwietnia 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Bułgarii [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Artykuł 258 TFUE – Środowisko naturalne – Dyrektywa 2008/56/WE – Polityka środowiska morskiego – Artykuł 5 – Strategie morskie – Artykuł 17 ust. 2 i 3 – Niedokonanie w terminie przeglądu oceny wstępnej i ustalenia dobrego stanu środowiska oraz celów środowiskowych – Nieprzekazanie Komisji Europejskiej w terminie szczegółów dotyczących aktualizacji przeprowadzonych w następstwie przeglądów]

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/9

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 28 kwietnia 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Bułgarii
      (Sprawa C-510/20) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 258 TFUE - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2008/56/WE - Polityka środowiska morskiego - Artykuł 5 - Strategie morskie - Artykuł 17 ust. 2 i 3 - Niedokonanie w terminie przeglądu oceny wstępnej i ustalenia dobrego stanu środowiska oraz celów środowiskowych - Nieprzekazanie Komisji Europejskiej w terminie szczegółów dotyczących aktualizacji przeprowadzonych w następstwie przeglądów)
      (2022/C 237/10)
      Język postępowania: bułgarski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet i I. Zaloguin, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Bułgarii (przedstawiciele: T. Mitova, L. Zaharieva i T. Tsingileva, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Nie dokonując, po pierwsze, w wyznaczonym terminie, w sposób skoordynowany, o czym mowa w art. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. ustanawiającej ramy działań Wspólnoty w dziedzinie polityki środowiska morskiego (dyrektywy ramowej w sprawie strategii morskiej), przeglądu wstępnej oceny i ustalenia dobrego stanu środowiska oraz celów środowiskowych, a po drugie, nie przekazując Komisji Europejskiej szczegółów dotyczących aktualizacji przeprowadzonych w następstwie tych przeglądów, Republika Bułgarii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 17 ust. 2 lit. a) i b) oraz art. 17 ust. 3 tej dyrektywy.

                  2)

                  Republika Bułgarii zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 433 z 14.12.2020.


title: Sprawa C-531/20: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 28 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – NovaText GmbH/Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg [Odesłanie prejudycjalne – Prawa własności intelektualnej – Dyrektywa 2004/48/WE – Artykuł 3 – Ogólny obowiązek dotyczący środków, procedur i środków naprawczych niezbędnych do zapewnienia egzekwowania praw własności intelektualnej – Artykuł 14 – Pojęcie „rozsądnych i proporcjonalnych kosztów sądowych” – Rzecznik patentowy (Patentanwalt) – Brak możliwości dokonania przez sąd krajowy oceny rozsądnego i proporcjonalnego charakteru kosztów obciążających stronę przegrywającą]

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/9

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 28 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – NovaText GmbH/Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg
      (Sprawa C-531/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Prawa własności intelektualnej - Dyrektywa 2004/48/WE - Artykuł 3 - Ogólny obowiązek dotyczący środków, procedur i środków naprawczych niezbędnych do zapewnienia egzekwowania praw własności intelektualnej - Artykuł 14 - Pojęcie „rozsądnych i proporcjonalnych kosztów sądowych” - Rzecznik patentowy (Patentanwalt) - Brak możliwości dokonania przez sąd krajowy oceny rozsądnego i proporcjonalnego charakteru kosztów obciążających stronę przegrywającą)
      (2022/C 237/11)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: NovaText GmbH

         Strona pozwana: Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg

         Sentencja

      Artykuły 3 i 14 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu lub wykładni tego uregulowania, która nie pozwala sądowi rozpoznającemu sprawę w postępowaniu objętym zakresem tej dyrektywy, na należyte uwzględnienie, w każdym przedstawionym mu przypadku, szczególnych jego cech, w celu dokonania oceny, czy koszty sądowe poniesione przez stronę wygrywającą są rozsądne i proporcjonalne.

         (1)  Dz.U. C 28 z 25.01.2021.


title: Sprawa C-559/20: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 28 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken – Niemcy) – Koch Media GmbH/FU [Odesłanie prejudycjalne – Prawa własności intelektualnej – Dyrektywa 2004/48/WE – Artykuł 14 – Pojęcia „kosztów sądowych” i „innych wydatków” – Wezwanie do zaniechania naruszeń w celu zapewnienia egzekwowania prawa własności intelektualnej na drodze pozasądowej – Koszty adwokackie – Kwalifikacja – Uregulowanie krajowe ograniczające pod pewnymi warunkami kwotę tych podlegających zwrotowi kosztów]

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/10

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 28 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken – Niemcy) – Koch Media GmbH/FU
      (Sprawa C-559/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Prawa własności intelektualnej - Dyrektywa 2004/48/WE - Artykuł 14 - Pojęcia „kosztów sądowych” i „innych wydatków” - Wezwanie do zaniechania naruszeń w celu zapewnienia egzekwowania prawa własności intelektualnej na drodze pozasądowej - Koszty adwokackie - Kwalifikacja - Uregulowanie krajowe ograniczające pod pewnymi warunkami kwotę tych podlegających zwrotowi kosztów)
      (2022/C 237/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Saarbrücken

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Koch Media GmbH

         Strona pozwana: FU

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 14 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej, należy interpretować w ten sposób, że koszty poniesione przez właściciela praw własności intelektualnej z tytułu jego zastępstwa prawnego w celu egzekwowania tych praw na drodze pozasądowej, takie jak koszty związane z wezwaniem do zaniechania naruszeń, wchodzą w zakres pojęcia „innych wydatków” w rozumieniu tego przepisu.

                  2)

                  Artykuł 14 dyrektywy 2004/48 należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przewiduje, że w sytuacji gdy naruszenie prawa własności intelektualnej zostało popełnione przez osobę fizyczną poza zakresem jej działalności gospodarczej czy zawodowej, zwrot „innych wydatków”, o których mowa w tym przepisie, o który właściciel tego prawa może się ubiegać, oblicza się w sposób ryczałtowy, w oparciu o wartość przedmiotu sporu, ograniczoną przez to uregulowanie, chyba że sąd krajowy uzna, że mając na uwadze szczególne cechy zawisłej przed nim sprawy, zastosowanie takiego ograniczenia nie jest słuszne.

         (1)  Dz.U. C 35 z 1.2.2021.


title: Sprawa C-612/20: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 28 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Cluj – Rumunia) – Happy Education SRL/Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Cluj-Napoca, Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Cluj [Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 132 ust. 1 lit. i) – Zwolnienia dotyczące określonych czynności wykonywanych w interesie publicznym – Zwolnienia związane z kształceniem dzieci lub młodzieży, z kształceniem powszechnym lub wyższym – Świadczenie usług edukacyjnych uzupełniających program nauczania szkolnego – Podmiot prawa prywatnego świadczący te usługi w celach komercyjnych]

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/11

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 28 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Cluj – Rumunia) – Happy Education SRL/Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Cluj-Napoca, Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Cluj
      (Sprawa C-612/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 132 ust. 1 lit. i) - Zwolnienia dotyczące określonych czynności wykonywanych w interesie publicznym - Zwolnienia związane z kształceniem dzieci lub młodzieży, z kształceniem powszechnym lub wyższym - Świadczenie usług edukacyjnych uzupełniających program nauczania szkolnego - Podmiot prawa prywatnego świadczący te usługi w celach komercyjnych)
      (2022/C 237/13)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Cluj

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Happy Education SRL

         Strona przeciwna: Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Cluj-Napoca, Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Cluj

         Sentencja

      Artykuł 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „instytucji, której cele uznane są za podobne” do celów podmiotu edukacyjnego prawa publicznego, w rozumieniu tego przepisu, nie obejmuje podmiotu prywatnego, który prowadzi leżącą w interesie publicznym działalność w zakresie kształcenia polegającą w szczególności na organizacji zajęć uzupełniających program nauczania szkolnego, takich jak wsparcie w odrabianiu zadań, programy edukacyjne czy kursy języków obcych, i który uzyskał zezwolenie krajowego biura rejestru handlowego w postaci przypisania kodu CAEN 8559 – „Inne formy kształcenia” w rozumieniu klasyfikacji krajowej działalności gospodarczej, jeżeli przedsiębiorstwo to nie spełnia w każdym wypadku przewidzianych w prawie krajowym warunków, od których uzależniona jest możliwość uzyskania owego uznania.

         (1)  Dz.U. C 53 z 15.2.2021.


title: Sprawa C-637/20: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen – Szwecja) – Skatteverket/DSAB Destination Stockholm AB [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2006/112/WE – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Artykuł 30a pkt 1 – Pojęcie „bonu” – Artykuł 30a pkt 3 – Pojęcie „bonu różnego przeznaczenia” – Sprzedaż karty oferującej uprawnionemu z tego tytułu prawo do korzystania z szeregu usług turystycznych przez ograniczony czas]

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/11

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen – Szwecja) – Skatteverket/DSAB Destination Stockholm AB
      (Sprawa C-637/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2006/112/WE - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Artykuł 30a pkt 1 - Pojęcie „bonu” - Artykuł 30a pkt 3 - Pojęcie „bonu różnego przeznaczenia” - Sprzedaż karty oferującej uprawnionemu z tego tytułu prawo do korzystania z szeregu usług turystycznych przez ograniczony czas)
      (2022/C 237/14)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Högsta förvaltningsdomstolen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Skatteverket

         Druga strona postępowania: DSAB Destination Stockholm AB

         Sentencja

      Artykuł 30a dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady (UE) 2016/1065 z dnia 27 czerwca 2016 r., należy interpretować w ten sposób, że instrument, który przyznaje uprawnionemu z tego tytułu prawo do korzystania z różnych usług w danym miejscu, przez ograniczony czas i do określonej wartości, może stanowić „bon” w rozumieniu art. 30a pkt 1 tej dyrektywy, nawet jeśli ze względu na ograniczony termin ważności tego instrumentu przeciętny konsument nie jest w stanie skorzystać ze wszystkich oferowanych usług. Wspomniany instrument stanowi „bon różnego przeznaczenia” w rozumieniu art. 30a pkt 3 rzeczonej dyrektywy, ponieważ podatek od wartości dodanej należny z tytułu tych usług nie jest znany w chwili emisji bonu.

         (1)  Dz.U. C 53 z 15.2.2021.


title: Sprawa C-642/20: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Giustizia amministrativa per la Regione siciliana – Włochy) – Caruter s.r.l./S.R.R. Messina Provincia S.c.P.A. i in. [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2014/24/UE – Udzielanie zamówień publicznych – Artykuł 63 – Poleganie przez grupę wykonawców na zdolności innych podmiotów – Możliwość wymagania przez instytucję zamawiającą, aby określone kluczowe zadania były wykonywane przez uczestnika tej grupy – Przepisy krajowe przewidujące, że przedsiębiorstwo będące pełnomocnikiem grupy wykonawców musi spełniać kryteria i wykonywać świadczenia w przeważającym zakresie]

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/12

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Giustizia amministrativa per la Regione siciliana – Włochy) – Caruter s.r.l./S.R.R. Messina Provincia S.c.P.A. i in.
      (Sprawa C-642/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2014/24/UE - Udzielanie zamówień publicznych - Artykuł 63 - Poleganie przez grupę wykonawców na zdolności innych podmiotów - Możliwość wymagania przez instytucję zamawiającą, aby określone kluczowe zadania były wykonywane przez uczestnika tej grupy - Przepisy krajowe przewidujące, że przedsiębiorstwo będące pełnomocnikiem grupy wykonawców musi spełniać kryteria i wykonywać świadczenia w przeważającym zakresie)
      (2022/C 237/15)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Giustizia amministrativa per la Regione siciliana

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: Caruter s.r.l.

         Druga strona postępowania: S.R.R. Messina Provincia SCpA, Comune di Basicò, Comune di Falcone, Comune di Fondachelli Fantina, Comune di Gioiosa Marea, Comune di Librizzi, Comune di Mazzarrà Sant’Andrea, Comune di Montagnareale, Comune di Oliveri, Comune di Piraino, Comune di San Piero Patti, Comune di Sant’Angelo di Brolo, Regione Siciliana – Urega – Ufficio regionale espletamento gare d’appalti lavori pubblici Messina, Regione Siciliana – Assessorato regionale delle infrastrutture e della mobilità

         przy udziale: Ditta individuale Pippo Pizzo, Onofaro Antonino Srl, Gial Plast Srl, Colombo Biagio Srl

         Sentencja

      Artykuł 63 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, zgodnie z którymi przedsiębiorstwo będące pełnomocnikiem grupy wykonawców uczestniczącej w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego musi spełniać kryteria przewidziane w ogłoszeniu o zamówieniu i wykonywać świadczenia objęte tym zamówieniem w przeważającym zakresie.

         (1)  Dz.U. C 79 z 8.3.2021.


title: Sprawa C-674/20: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 27 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle – Belgia) – Airbnb Ireland UC/Région de Bruxelles-Capitale [Odesłanie prejudycjalne – Rynek wewnętrzny – Artykuł 114 ust. 2 TFUE – Wyłączenie przepisów podatkowych – Dyrektywa 2000/31/WE – Usługi społeczeństwa informacyjnego – Handel elektroniczny – Platforma elektroniczna wykorzystywana dla celów pośrednictwa w obrocie nieruchomościami – Artykuł 1 ust. 5 lit. a) – Wyłączenie dziedziny podatków – Definicja – Uregulowanie regionalne dotyczące podatku obciążającego turystyczne obiekty noclegowe – Przepis zobowiązujący pośredników do przekazywania organom podatkowym na ich pisemne żądanie pewnych danych dotyczących wykorzystywania tych obiektów, w celu zidentyfikowania podmiotów zobowiązanych do zapłaty tego podatku – Artykuł 56 TFUE – Brak dyskryminacji – Brak ograniczeń]

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/13

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 27 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle – Belgia) – Airbnb Ireland UC/Région de Bruxelles-Capitale
      (Sprawa C-674/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rynek wewnętrzny - Artykuł 114 ust. 2 TFUE - Wyłączenie przepisów podatkowych - Dyrektywa 2000/31/WE - Usługi społeczeństwa informacyjnego - Handel elektroniczny - Platforma elektroniczna wykorzystywana dla celów pośrednictwa w obrocie nieruchomościami - Artykuł 1 ust. 5 lit. a) - Wyłączenie dziedziny podatków - Definicja - Uregulowanie regionalne dotyczące podatku obciążającego turystyczne obiekty noclegowe - Przepis zobowiązujący pośredników do przekazywania organom podatkowym na ich pisemne żądanie pewnych danych dotyczących wykorzystywania tych obiektów, w celu zidentyfikowania podmiotów zobowiązanych do zapłaty tego podatku - Artykuł 56 TFUE - Brak dyskryminacji - Brak ograniczeń)
      (2022/C 237/16)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour constitutionnelle

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Airbnb Ireland UC

         Strona przeciwna: Région de Bruxelles-Capitale

         Sentencja

                  1)

                  Przepis uregulowania podatkowego państwa członkowskiego zobowiązujący pośredników w odniesieniu do położonych w regionie tego państwa członkowskiego obiektów zakwaterowania turystycznego, w stosunku do których prowadzą oni działalność w zakresie pośrednictwa lub prowadzą politykę promocyjną, do przekazania organowi podatkowemu, na jego pisemne żądanie, danych podmiotu prowadzącego taki obiekt i danych kontaktowych turystycznych obiektów noclegowych, jak również informacji o liczbie noclegów oraz liczbie jednostek zakwaterowania prowadzonych w ciągu poprzedniego roku, należy uznać – ze względu na jego charakter – za nierozerwalnie związany z uregulowaniem, którego część stanowi i w związku z tym za objęty „dziedziną podatków”, która jest wyraźnie wyłączona z zakresu stosowania dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywy o handlu elektronicznym).

                  2)

                  Uregulowaniu takiemu jak będące przedmiotem postępowania głównego – które na podmioty świadczące usługi pośrednictwa w sektorze obrotu nieruchomościami, niezależnie od ich miejsca siedziby i sposobu świadczenia pośrednictwa, nakłada w odniesieniu do turystycznych obiektów noclegowych położonych w danym regionie danego państwa członkowskiego, w stosunku do których prowadzą one działalność w zakresie pośrednictwa lub prowadzą politykę promocyjną, obowiązek przekazania organowi podatkowemu, na jego pisemne żądanie, danych podmiotu prowadzącego taki obiekt i danych kontaktowych turystycznych obiektów noclegowych, jak również informacji o liczbie noclegów oraz liczbie jednostek zakwaterowania prowadzonych w ciągu poprzedniego roku – nie stoi na przeszkodzie zakaz ustanowiony w art. 56 TFUE.

         (1)  Dz.U. C 128 z 12.4.2021.


title: Sprawa C-44/21: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 28 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I – Niemcy) – Phoenix Contact GmbH & Co. KG/HARTING Deutschland GmbH & Co. KG, Harting Electric GmbH & Co. KG [Odesłanie prejudycjalne – Własność intelektualna – Dyrektywa 2004/48/WE – Artykuł 9 ust. 1 – Patent europejski – Środki tymczasowe – Uprawnienie krajowych organów sądowych do wydania tymczasowego nakazu sądowego, który ma zapobiec możliwym dalszym naruszeniom prawa własności intelektualnej – Orzecznictwo krajowe oddalające wnioski o zastosowanie środków tymczasowych, jeżeli ważność danego patentu nie została potwierdzona przynajmniej orzeczeniem wydanym w pierwszej instancji w wyniku postępowania w sprawie sprzeciwu lub w sprawie unieważnienia – Obowiązek wykładni zgodnej]

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/14

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 28 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I – Niemcy) – Phoenix Contact GmbH & Co. KG/HARTING Deutschland GmbH & Co. KG, Harting Electric GmbH & Co. KG
      (Sprawa C-44/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna - Dyrektywa 2004/48/WE - Artykuł 9 ust. 1 - Patent europejski - Środki tymczasowe - Uprawnienie krajowych organów sądowych do wydania tymczasowego nakazu sądowego, który ma zapobiec możliwym dalszym naruszeniom prawa własności intelektualnej - Orzecznictwo krajowe oddalające wnioski o zastosowanie środków tymczasowych, jeżeli ważność danego patentu nie została potwierdzona przynajmniej orzeczeniem wydanym w pierwszej instancji w wyniku postępowania w sprawie sprzeciwu lub w sprawie unieważnienia - Obowiązek wykładni zgodnej)
      (2022/C 237/17)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht München I

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Phoenix Contact GmbH & Co. KG

         Strona pozwana: HARTING Deutschland GmbH & Co. KG, Harting Electric GmbH & Co. KG

         Sentencja

      Artykuł 9 ust. 1 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, zgodnie z którym wnioski o zastosowanie środków tymczasowych w związku z naruszeniem patentu powinny co do zasady podlegać oddaleniu, jeżeli ważność danego patentu nie została potwierdzona co najmniej orzeczeniem wydanym w pierwszej instancji po przeprowadzeniu postępowania w sprawie sprzeciwu lub w sprawie unieważnienia.

         (1)  Dz.U. C 182 z 10.5.2021.


title: Sprawa C-72/21: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 28 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) – Łotwa) – SIA „PRODEX”/Valsts ieņēmumu dienests [Odesłanie prejudycjalne – Unia celna – Wspólna taryfa celna – Nomenklatura scalona – Pozycje taryfowe – Podpozycja 4418 20 – Zakres – Drzwi i ich futryny oraz progi – Płyty MDF i listwy – Część pierwsza reguły 2 a) ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej – Artykuł niekompletny lub niegotowy – Pojęcie]

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/14

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 28 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) – Łotwa) – SIA „PRODEX”/Valsts ieņēmumu dienests
      (Sprawa C-72/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Unia celna - Wspólna taryfa celna - Nomenklatura scalona - Pozycje taryfowe - Podpozycja 4418 20 - Zakres - Drzwi i ich futryny oraz progi - Płyty MDF i listwy - Część pierwsza reguły 2 a) ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej - Artykuł niekompletny lub niegotowy - Pojęcie)
      (2022/C 237/18)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Augstākā tiesa (Senāts)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SIA „PRODEX”

         Strona przeciwna: Valsts ieņēmumu dienests

         Sentencja

      Wykładni podpozycji CN 4418 20 Nomenklatury scalonej w związku z pierwszą częścią reguły 2 a) ogólnych reguł interpretacji tej nomenklatury, zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013 r., należy dokonywać w ten sposób, że podpozycja ta obejmuje, jako odrębne wyroby, towary opisane jako drewniane płyty i listwy, których profil i dekoracyjne wykończenie obiektywnie wskazują na ich przeznaczenie do produkcji futryn i progów drzwiowych, również gdy są one niekompletne lub niegotowe, pod warunkiem że towary te zostały poddane obróbce, w wyniku której mogą one być używane wyłącznie jako futryny i progi drzwiowe i posiadają w związku z tym zasadniczy charakter wyrobów gotowych.

         (1)  Dz.U. C 138 z 19.4.2021.


title: Sprawa C-86/21: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 28 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León – Hiszpania) – Gerencia Regional de Salud de Castilla y León/Delia [Odesłanie prejudycjalne – Swobodny przepływ pracowników – Artykuł 45 TFUE – Rozporządzenie (UE) nr 492/2011 – Artykuł 7 ust. 2 – Równość traktowania – Krajowy system uznawania rozwoju zawodowego pracowników służby zdrowia – Nieuwzględnienie doświadczenia zawodowego uzyskanego w służbie zdrowia innego państwa członkowskiego – Przeszkoda]

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/15

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 28 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León – Hiszpania) – Gerencia Regional de Salud de Castilla y León/Delia
      (Sprawa C-86/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ pracowników - Artykuł 45 TFUE - Rozporządzenie (UE) nr 492/2011 - Artykuł 7 ust. 2 - Równość traktowania - Krajowy system uznawania rozwoju zawodowego pracowników służby zdrowia - Nieuwzględnienie doświadczenia zawodowego uzyskanego w służbie zdrowia innego państwa członkowskiego - Przeszkoda)
      (2022/C 237/19)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: Gerencia Regional de Salud de Castilla y León

         Druga strona postępowania: Delia

         Sentencja

      Artykuł 45 TFUE i art. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu dotyczącemu uznawania rozwoju zawodowego w służbie zdrowia państwa członkowskiego, które uniemożliwia uwzględnienie z tytułu stażu pracy pracownika doświadczenia zawodowego uzyskanego przez tego pracownika w publicznej służbie zdrowia innego państwa członkowskiego, chyba że ograniczenie swobodnego przepływu pracowników zawarte w tym uregulowaniu odpowiada celowi interesu ogólnego, pozwala na zapewnienie realizacji tego celu i nie wykracza poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia.

         (1)  Dz.U. C 189 z 17.5.2021.


title: Sprawa C-89/21: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 28 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) –„Romega” UAB/Valstybinė maisto ir veterinarijos tarnyba [Odesłanie prejudycjalne – Prawo żywnościowe – Rozporządzenie (WE) nr 2073/2005 – Kryteria mikrobiologiczne dotyczące żywności – Artykuł 1 – Załącznik I – Świeże mięso drobiowe – Przeprowadzana przez właściwe organy krajowe kontrola na obecność salmonelli, wymienionych w wierszu 1.28 rozdziału I tego załącznika – Kontrola na obecność innych mikroorganizmów patogennych – Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 – Artykuł 14 ust. 8 – Uprawnienia dyskrecjonalne władz krajowych – Zakres]

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/16

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 28 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) –„Romega” UAB/Valstybinė maisto ir veterinarijos tarnyba
      (Sprawa C-89/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Prawo żywnościowe - Rozporządzenie (WE) nr 2073/2005 - Kryteria mikrobiologiczne dotyczące żywności - Artykuł 1 - Załącznik I - Świeże mięso drobiowe - Przeprowadzana przez właściwe organy krajowe kontrola na obecność salmonelli, wymienionych w wierszu 1.28 rozdziału I tego załącznika - Kontrola na obecność innych mikroorganizmów patogennych - Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 - Artykuł 14 ust. 8 - Uprawnienia dyskrecjonalne władz krajowych - Zakres)
      (2022/C 237/20)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„Romega” UAB

         Strona pozwana: Valstybinė maisto ir veterinarijos tarnyba

         Sentencja

      Wykładni art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych, zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1086/2011 z dnia 27 października 2011 r., w związku z art. 14 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności należy dokonywać w ten sposób, że właściwy organ państwa członkowskiego może traktować jako niebezpieczną w rozumieniu art. 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 178/2002 kategorię żywności, do której należy świeże mięso drobiowe, w którym wykryto mikroorganizmy chorobotwórcze inne niż serotypy salmonelli, o których mowa w wierszu 1.28 rozporządzenia nr 2073/2005, zmienionego rozporządzeniem nr 1086/2011.

         (1)  Dz.U. C 163 z 3.5.2021.


title: Sprawa C-184/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 10 marca 2022 r. – IK/KfH Kuratorium für Dialyse und Nierentransplantation e.V.

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/31

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 10 marca 2022 r. – IK/KfH Kuratorium für Dialyse und Nierentransplantation e.V.
      (Sprawa C-184/22)
      (2022/C 237/41)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesarbeitsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: IK

         Strona pozwana: KfH Kuratorium für Dialyse und Nierentransplantation e.V.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 157 TFUE, jak również art. 2 ust. 1 lit. b) i art. 4 zdanie pierwsze dyrektywy 2006/54/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że krajowa regulacja wynikająca z układu zbiorowego pracy, zgodnie z którą przewiduje się zapłatę dodatków za pracę w godzinach nadliczbowych wyłącznie w odniesieniu do godzin pracy przepracowanych ponad normalny czas pracy pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy, wprowadza nierówne traktowanie pracowników zatrudnionych w pełnym i niepełnym wymiarze czasu pracy?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

                              a)

                              Czy art. 157 TFUE, jak również art. 2 ust. 1 lit. b) i art. 4 zdanie pierwsze dyrektywy 2006/54/WE należy interpretować w ten sposób, że w takim przypadku do ustalenia, że nierówne traktowanie dotyczy znacznie więcej kobiet niż mężczyzn, nie wystarczy, że wśród pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy jest znacznie więcej kobiet niż mężczyzn, ale dodatkowo konieczne jest, żeby wśród pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy było znacznie więcej mężczyzn, ewentualnie żeby udział mężczyzn był istotnie wyższy?

                              b)

                              Czy raczej także w odniesieniu do art. 157 TFUE i dyrektywy 2006/54/WE coś innego wynika z wywodów Trybunału Sprawiedliwości przedstawionych w wyroku z dnia 26 stycznia 2021 r., Szpital Kliniczny im. dra J. Babińskiego Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Krakowie (2), C-16/19, EU:C:2021:64, pkt 25–36, gdzie wyjaśniono, że odmienne traktowanie, które występuje w ramach grupy osób z niepełnosprawnością, może wchodzić w zakres „pojęcia dyskryminacji”, o którym mowa w art. 2 dyrektywy 2000/78/WE (3)?

                  3)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze i udzielenia przez Trybunał Sprawiedliwości na pytania drugie a) i b) takiej odpowiedzi, że w przypadku takim jak w postępowaniu głównym można byłoby stwierdzić, że nierówne traktowanie w zakresie wynagradzania dotyczy znacznie więcej kobiet niż mężczyzn: Czy art. 157 TFUE, jak również art. 2 ust. 1 lit. b) i art. 4 zdanie pierwsze dyrektywy 2006/54/WE należy interpretować w ten sposób, że za zgodny z prawem cel można uznać przypadek, w którym strony układu zbiorowego pracy poprzez regulację taką jak opisana w pytaniu pierwszym wprawdzie z jednej strony zmierzają do powstrzymania pracodawcy od polecania wykonywania pracy w godzinach nadliczbowych i zagwarantowania, że korzystanie z pracy pracowników ponad umówiony wymiar czasu pracy będzie wynagradzane dodatkiem za pracę w godzinach nadliczbowych, z drugiej strony zmierzają jednak także do tego, by zapobiec mniej korzystnemu traktowaniu pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy w porównaniu z zatrudnionymi w niepełnym wymiarze i dlatego postanawiają, że dodatki za pracę w godzinach nadliczbowych będą należne wyłącznie w odniesieniu do godzin przepracowanych ponad ustalony w miesiącu kalendarzowym czas pracy pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy?

                  4)

                  Czy klauzulę 4 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin [czasu pracy] z załącznika do dyrektywy 97/81/WE (4) należy interpretować w ten sposób, że krajowa regulacja wynikająca z układu zbiorowego pracy, zgodnie z którą przewiduje się zapłatę dodatków za pracę w godzinach nadliczbowych wyłącznie w odniesieniu do godzin pracy przepracowanych ponad normalny czas pracy pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy, wprowadza nierówne traktowanie pracowników zatrudnionych w pełnym i niepełnym wymiarze czasu pracy?

                  5)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie czwarte: Czy klauzulę 4 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin [czasu pracy] z załącznika do dyrektywy 97/81/WE należy interpretować w ten sposób, że za obiektywną przyczynę można uznać przypadek, w którym strony układu zbiorowego pracy poprzez regulację taką jak opisana w pytaniu czwartym wprawdzie z jednej strony zmierzają do powstrzymania pracodawcy od polecania wykonywania pracy w godzinach nadliczbowych i zagwarantowania, że korzystanie z pracy pracowników ponad umówiony wymiar czasu pracy będzie wynagradzane dodatkiem za pracę w godzinach nadliczbowych, z drugiej strony zmierzają jednak także do tego, by zapobiec mniej korzystnemu traktowaniu pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy w porównaniu z zatrudnionymi w niepełnym wymiarze i dlatego postanawiają, że dodatki za pracę w godzinach nadliczbowych będą należne wyłącznie w odniesieniu do godzin przepracowanych ponad ustalony w miesiącu kalendarzowym czas pracy pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy?

         (1)  Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2006, L 204, s. 23).

         (2)  Wyrok z dnia 26 stycznia 2021 r. (C-16/19, EU:C:2021:64).

         (3)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2000, L 303, s. 16).

         (4)  Dyrektywa Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotycząca Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC.