title: Sprawa T-292/05: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2005 r. przez Marię Johansen przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/37

         Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2005 r. przez Marię Johansen przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-292/05)
   (2005/C 229/78)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 26 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Marii Johansen, zamieszkałej w Luksemburgu, reprezentowanej przez Stéphane'a Rodriguesa i Alice Jaume, avocats, przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 21 kwietnia 2005 r. nie uwzględniającej sprzeciwu skarżącej oraz decyzji organu powołującego z dnia 27 października 2004 r. w sprawie powołania w zakresie, w jakim dokonuje ona zaszeregowania skarżącej do grupy zaszeregowania na podstawie art. 12 ust. 3 załącznika XIII regulaminu pracowniczego i przyznaje jej stopień na podstawie obecnego art. 32 regulaminu pracowniczego;

               —

               pouczenie organu powołującego o skutkach uchylenia zaskarżonej decyzji, w szczególności o konieczności zaszeregowania skarżącej do grupy zaszeregowania A*10, stopień 4 z mocą wsteczną od dnia 1 czerwca 2004 r., czyli od momentu wejścia w życie decyzji o powołaniu z dnia 27 października 2004 r.;

               —

               ewentualnie, zasądzenie od Komisji odszkodowania za szkody powstałe w związku z niezaszeregowaniem skarżącej od dnia 1 czerwca 2004 r., czyli od momentu wejścia w życie decyzji o powołaniu z dnia 27 października 2004 r., do grupy zaszeregowania A*10, stopień 4;

               —

               obciążenie Trybunału Obrachunkowego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są identyczne z powołanymi w sprawie T-58/05 Centeno Mediavilla i in. przeciwko Komisji (1).

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005, str. 38.


title: Sprawa C-88/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2010 r. w sprawie T-497/09 LG Electronics przeciwko OHIM (KOMPRESSOR PLUS), wniesione w dniu 25 lutego 2011 r. przez LG Electronics, Inc.

text:
               16.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2010 r. w sprawie T-497/09 LG Electronics przeciwko OHIM (KOMPRESSOR PLUS), wniesione w dniu 25 lutego 2011 r. przez LG Electronics, Inc.
   (Sprawa C-88/11 P)
   2011/C 120/14
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: LG Electronics Inc. (przedstawiciel: adwokat J. Blanchard)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               orzeczenie, że niniejsze odwołanie jest dopuszczalne;

               —

               uchylenie wyroku drugiej izby Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r.;

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności decyzji z dnia 23 września 2009 r. Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM w zakresie, w jakim częściowo oddalono skargę spółki LG Electronics na decyzję z dnia 5 lutego 2009 r. odmawiającą rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 007282924 w odniesieniu do „odkurzaczy elektrycznych”;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1).
   W tym względzie wnosząca odwołanie podnosi w pierwszej kolejności, że Sąd oparł się na nowych okolicznościach przedstawionych po raz pierwszy przed nim przez OHIM, na które nie powołano się przed Izbą Odwoławczą.
   Wnosząca Odwołanie podkreśla w drugiej kolejności, że Sąd dopuścił się błędu dotyczącego przeinaczenia przedstawionych mu okoliczności oraz dowodów i prowadzącego do niesłusznego uznania przez Sąd, iż odkurzacze mogą być używane jako sprężarki.
   Wreszcie wnosząca odwołanie podnosi, że ponieważ odkurzacze w żadnym wypadku nie zawierają sprężarek i nie mogą być używane jako sprężarki, znak towarowy „KOMPRESSOR PLUS” nie może w żadnym wypadku być uznawany za składający się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć w obrocie do oznaczania rodzaju, jakości, ilości, przeznaczenia, wartości, pochodzenia geograficznego lub czasu produkcji towaru lub świadczenia usługi, lub innych właściwości towarów lub usług.

      (1)  Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa F-66/08: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2008 r. — De Smedt i in. przeciwko Parlamentowi

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/26

         Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2008 r. — De Smedt i in. przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-66/08)
   (2008/C 247/53)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Emile De Smedt (Bruksela, Belgia) i inni (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności indywidualnych decyzji organu powołującego odmawiających przyznania skarżącym dodatków za pracę zmianową przewidzianych w art. 56a regulaminu pracowniczego zgodnie z rozporządzeniem Rady nr 1873/2006 z dnia 11 grudnia 2006 r. zmieniającym rozporządzenie nr 300/76 określające kategorie urzędników uprawnionych do pobierania dodatków za pracę zmianową oraz stawki i warunki ich przyznawania, a także odmawiających przyznania dodatków przewidzianych w art. 56b regulaminu pracowniczego zgodnie z rozporządzeniem Rady nr 1945/2006 z dnia 11 grudnia 2006or. zmieniającym rozporządzenie nr 495/77 określające kategorie uprawnionych urzędników, warunki i stawki dodatków za regularne pozostawanie w gotowości do pracy.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności indywidualnych decyzji organu powołującego odmawiających przyznania skarżącym dodatków za pracę zmianową przewidzianych w art. 56a regulaminu pracowniczego zgodnie z rozporządzeniem Rady nr 1873/2006 z dnia 11 grudnia 2006 r. zmieniającym rozporządzenie nr 300/76 określające kategorie urzędników uprawnionych do pobierania dodatków za pracę zmianową oraz stawki i warunki ich przyznawania;

               —

               stwierdzenie nieważności indywidualnych decyzji organu powołującego odmawiających przyznania skarżącym dodatków przewidzianych w art. 56b regulaminu pracowniczego zgodnie z rozporządzeniem Rady nr 1945/2006 z dnia 11 grudnia 2006 r. zmieniającym rozporządzenie nr 495/77 określające kategorie uprawnionych urzędników, warunki i stawki dodatków za regularne pozostawanie w gotowości do pracy;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-546/09: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 31 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad — Bułgaria) — Aurubis Balgaria AD przeciwko Nachalnik na Mitnitsa Stolichna, dawniej Nachalnik na Mitnitsa Sofia (Kodeks celny — Cła — Dług celny w przywozie — Odsetki za zwłokę — Okres pobierania odsetek za zwłokę — Odsetki wyrównawcze)

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/7

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 31 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad — Bułgaria) — Aurubis Balgaria AD przeciwko Nachalnik na Mitnitsa Stolichna, dawniej Nachalnik na Mitnitsa Sofia
   (Sprawa C-546/09) (1)

   (Kodeks celny - Cła - Dług celny w przywozie - Odsetki za zwłokę - Okres pobierania odsetek za zwłokę - Odsetki wyrównawcze)
   2011/C 152/12
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Varhoven administrativen sad

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Aurubis Balgaria AD

      Strona pozwana: Nachalnik na Mitnitsa Stolichna, dawniej Nachalnik na Mitnitsa Sofia

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Varhoven Administrativen Sad — Wykładnia art. 214 ust. 3, art. 222 ust. 1 lit. a) i art. 232 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1) oraz rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (Dz.U. L 253, s. 1) — Pobranie przez krajowe organy celne odsetek za zwłokę od kwoty dodatkowych należności celnych za okres, który następuje po początkowym zaksięgowaniu należności celnych — Pobranie odsetek wyrównawczych za okres pomiędzy zgłoszeniem celnym i późniejszym zaksięgowaniem należnej kwoty — Możliwość podwyższenia, w przypadku późniejszego zaksięgowania należności celnych, o kwotę odpowiadającą odsetkom za zwłokę obliczonym za okres pomiędzy powstaniem długu celnego i późniejszym zaksięgowaniem

      Sentencja

               1)

               Artykuł 232 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 1791/2006 z dnia 20 listopada 2006 r. należy interpretować w taki sposób, że odsetki za zwłokę od kwoty należności celnych pozostającej do pokrycia mogą być pobrane, na mocy tego przepisu, wyłącznie za okres po upływie terminu zapłaty rzeczonej kwoty.

               2)

               Wobec braku odnośnych przepisów w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającym przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 214/2007 z dnia 28 lutego 2007 r., art. 214 ust. 3 rozporządzenia nr 2913/92, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 1791/2006 należy interpretować w taki sposób, że organy krajowe nie są uprawnione, na mocy tego przepisu, do obciążenia dłużnika celnego odsetkami wyrównawczymi za okres pomiędzy pierwotnym zgłoszeniem celnym i retrospektywnym zaksięgowaniem długu celnego.

               3)

               Ogólne zasady prawa Unii i w szczególności zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar sprzeciwiają się temu, aby organy krajowe zastosowały wobec przestępstwa lub wykroczenia celnego sankcję nieprzewidzianą wyraźnie w przepisach krajowych.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawa C-609/13 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. – Duravit AG, Duravit SA, Duravit BeLux SPRL/BVBA/Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej [Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek — Koordynacja cen i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Artykuł 31 — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. – Duravit AG, Duravit SA, Duravit BeLux SPRL/BVBA/Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-609/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek - Koordynacja cen i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 31 - Obowiązek uzasadnienia])
   (2017/C 104/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Duravit AG, Duravit SA, Duravit BeLux SPRL/BVBA (przedstawiciele: U. Soltész i C. von Köckritz, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i Malferrari, pełnomocnicy, wspierani przez A. Böhlkego, Rechtsanwalt), Rada Unii Europejskiej

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Duravit AG, Duravit SA i Duravit BeLux SPRL/BVBA zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 71 z 8.3.2014.


title: Sprawa T-30/14: Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2014 r. — Laverana GmbH & Co. KG przeciwko OHIM (BIO — INGRÉDIENTS VÉGÉTAUX — PROPRE FABRICATION)

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/22

         Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2014 r. — Laverana GmbH & Co. KG przeciwko OHIM (BIO — INGRÉDIENTS VÉGÉTAUX — PROPRE FABRICATION)
   (Sprawa T-30/14)
   2014/C 85/39
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Laverana GmbH & Co. KG (Wennigsen, Niemcy) (przedstawiciele: J. Wachinger i M. Zöbisch, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 listopada 2013 r. wydanej w sprawie R 1749/2013-4 i zezwolenie na publikację zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 11 642 527 dla towarów i usług z klas 3, 5 i 35;

               —

               pomocniczo, stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 listopada 2013 r. wydanej w sprawie R 1749/2013-4 i przekazanie sprawy do Urzędu celem wydania nowej decyzji;

               —

               pomocniczo, stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 listopada 2013 r. wydanej w sprawie R 1749/2013-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny biało-czarny znak towarowy, zawierający elementy słowne „BIO — INGRÉDIENTS VÉGÉTAUX — PROPRE FABRICATION” dla towarów i usług należących do klas 3, 5 i 35 — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 11 642 527.

      Decyzja eksperta: Częściowa odmowa rejestracji.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-234/06 P: Odwołanie wniesione w dniu  24 maja 2006 r.  przez Il Ponte Finanziaria SpA od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia  23 lutego 2006 r.  w sprawie T-194/03 Il Ponte Financiaria SpA przeciwko OHIM i Marine Enterprise Project Societá Unipersonale di Alberto Fiorenzi Srl

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/23

         Odwołanie wniesione w dniu 24 maja 2006 r. przez Il Ponte Finanziaria SpA od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 23 lutego 2006 r. w sprawie T-194/03 Il Ponte Financiaria SpA przeciwko OHIM i Marine Enterprise Project Societá Unipersonale di Alberto Fiorenzi Srl
   (Sprawa C-234/06 P)
   (2006/C 178/37)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona wnosząca odwołanie: Il Ponte Finanziaria SpA (Przedstawiciele: adwokaci P. Roncaglia, A. Torrigiani Malaspina i M. Bolleto)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Marine Enerprise Project Societá Unipersonale di Alberto Fiorenzi
   Żądania strony skarżącej

               1.

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 23 lutego 2006 r. w sprawie T-194/03 w zakresie, w jakim oddalono skargę wniesioną przez wnoszącą odwołanie i obciążono ją kosztami postępowania,

               2.

               uwzględnienie skargi wniesionej do Sądu Pierwszej Instancji poprzez:

                           a)

                           stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 marca 2003 r. w postępowaniu R 1015/2001-4, ponieważ odrzucając odwołanie wnoszącej odwołanie, dopuszcza wspólnotowy graficzny znak towarowy nr 940007 BAINBRIDGE dla towarów należących do klas 18 i 25,

                           b)

                           obciążenie OHIM i interwenienta kosztami postępowania w pierwszej instancji i niniejszego postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie utrzymuje, że zaskarżony wyrok dotknięty jest następującymi błędami:

               1)

               Nieprawidłowe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, ponieważ w odniesieniu do spornych znaków towarowych występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

                           —

                           Sąd Pierwszej Instancji błędnie stwierdził, że między znakiem towarowym interwenienta BAINBRIDGE a rodziną znaków towarowych zawierających element THE BRIDGE, które należą do wnoszącej odwołanie, nie występuje wymagane minimum podobieństwa, mimo że sam Sąd przyznał, iż znak towarowy BAINBRIDGE wykazuje „istotne” podobieństwo fonetyczne w stosunku do znaku towarowego wnoszącej odwołanie; podobieństwo, które nie jest zrównoważone jakąkolwiek różnicą koncepcyjną występującą pomiędzy spornymi znakami towarowymi, ponieważ „założenie”, na którym oparł się Sąd, zgodnie z którym przeciętny konsument włoski wystarczająco zna język angielski, by móc rozpoznać znaczenie pojęcia „BRIDGE”, jest absolutnie błędne.

                           —

                           W związku z tym, skoro sporne znaki towarowe wykazują przynajmniej minimum podobieństwa, identyczność towarów i wysoce odróżniający charakter znaków towarowych wnoszącej odwołanie winny były prowadzić do stwierdzenia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

               2)

               Nieprawidłowe zastosowanie art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 w zakresie, w jakim Sąd nie uwzględnił należącego do wnoszącej odwołanie słownego znaku towarowego nr 642952 THE BRIDGE.

                           —

                           Skarżąca przedstawiła wystarczające — w rozumieniu zasady 22 ust. 2 rozporządzenia nr 2868/95 — dowody, aby wykazać rzeczywiste używanie słownego znaku towarowego THE BRIDGE.

                           —

                           Sąd Pierwszej Instancji błędnie zastosował art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94, ponieważ nie dokonał badania mocy dowodowej dokumentów przedstawionych przez wnoszącą odwołanie w celu wykazania używania jej znaku towarowego, a jedynie ograniczył się do stwierdzenia, że Izba Odwoławcza prawidłowo nie uwzględniła wspomnianego znaku towarowego, gdyż wnosząca odwołanie nie wykazała ciągłości używania tego znaku w rozpatrywanym okresie pięciu lat, przy czym wymóg ten nie wynika z przepisów.

               3)

               Nieprawidłowe zastosowanie art. 15 ust. 2 lit. a) i art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94, ponieważ Sąd Pierwszej Instancji nie uwzględnił należącego do wnoszącej odwołanie graficznego znaku towarowego nr 370836 BRIDGE.

                           —

                           Dowody używania przedstawione przez skarżącą celem wykazania rzeczywistego używania znaku towarowego THE BRIDGE należało uznać za wystarczające, by wykazać również używanie znaku towarowego BRIDGE.

                           —

                           W każdym razie należący do wnoszącej odwołanie graficzny znak towarowy BRIDGE należy uznać za „obronny” znak towarowy w rozumieniu włoskiej ustawy o znakach towarowych i jako taki winien być on zwolniony z obowiązku przedstawienia dowodu na jego używanie.

                           —

                           Sąd Pierwszej Instancji błędnie uwzględnił argumentację przedstawioną przez OHIM po raz pierwszy w odpowiedzi na skargę (a zatem w każdym razie niedopuszczalną), zgodnie z którą kategoria znaków obronnych jest niezgodna z systemem ochrony wspólnotowych znaków towarowych. W rzeczywistości istnieje wiele argumentów za zgodnością kategorii znaków „obronnych” z systemem wspólnotowym.

               4)

               Nieprawidłowe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, ponieważ okoliczność, że wnosząca odwołanie jest właścicielem różnych znaków towarowych, z których wszystkie zawierają słowo „bridge” (seryjne znaki towarowe), zwiększa prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do tych znaków rozpatrywanych wspólnie i znaku towarowego BAINBRIDGE.

                           —

                           Sąd Pierwszej Instancji, mimo przyznania, iż okoliczność, że wnosząca odwołanie jest właścicielem „rodziny” seryjnych znaków towarowych, z których wszystkie zawierają oznaczenie „Bridge”, winna być co do zasady istotna dla oceny istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, w tym konkretnym przypadku nie uwzględnił tych znaków towarowych, ponieważ były one wyłącznie zarejestrowane, a nie używane, podczas gdy w rzeczywistości kwestia używania tych znaków towarowych stanowi okoliczność bez wpływu na fakt, że winny one zostać uznane za „seryjne znaki towarowe”.


title: Sprawa T-705/14: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2014 r. – Unichem Laboratories przeciwko Komisji

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/31

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2014 r. – Unichem Laboratories przeciwko Komisji
   (Sprawa T-705/14)
   (2014/C 448/40)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Unichem Laboratories Ltd (Mumbaj, Indie) (przedstawiciele: S. Mobley, H. Sheraton i K. Shaw, Solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 lipca 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 i 102 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej [Sprawa COMP/AT.39.612 – perindopril (Servier)] w całości, a w każdym razie uchylenie lub obniżenie nałożonej grzywny w zakresie, w jakim dotyczy ona spółki Unichem; oraz

               —

               obciążenie Komisji własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez spółkę Unichem w związku z niniejszym postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwanaście zarzutów.

               1.

               W zarzucie pierwszym strona skarżąca twierdzi, że skierowanie do spółki Unichem decyzji na podstawie art. 101 ust. 1 TFUE nie należy do zakresu jurysdykcji Komisji.

               2.

               W zarzucie drugim strona skarżąca utrzymuje, że Komisja nie zastosowała prawidłowo kryterium prawnego „obiektywnej konieczności” w celu ustalenia, czy ugoda patentowa jest objęta zakresem regulacji art. 101 ust. 1 TFUE.

               3.

               W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła zasadę równego traktowania przez to, że nie zastosowała do ugody spółki Unichem wytycznych w sprawie rozporządzenia o wyłączeniach grupowych porozumień o transferze technologii.

               4.

               W zarzucie czwartym skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawo, kwalifikując ugodę jako naruszenie art. 101 ust. 1 TFUE „ze względu na przedmiot”.

               5.

               W zarzucie piątym strona skarżąca utrzymuje, że Komisja błędnie zastosowała do konkretnych okoliczności dotyczących spółki Unichem własne domniemane kryterium prawne naruszenia art. 101 ust. 1 „ze względu na przedmiot”.

               6.

               W ramach zarzutu szóstego strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawo, uznając, że ugoda wywarła skutki antykonkurencyjne.

               7.

               W zarzucie siódmym strona skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła ciążący na niej na mocy art. 296 obowiązek uzasadnienia, na jakiej podstawie uznała, że spółkę Unichem można uznać za bezpośrednio odpowiedzialną za naruszenie art. 101 ust. 1 TFUE, w sytuacji gdy nie jest ona potencjalnym konkurentem spółki Servier.

               8.

               W zarzucie ósmym strona skarżąca podnosi alternatywnie, że Komisja naruszyła prawo przez to, że nie uznała, iż ugoda spełnia kryteria konkurencji przewidziane w art. 101 ust. 3 TFUE.

               9.

               W zarzucie dziewiątym strona skarżąca utrzymuje, ze Komisja naruszyła jej prawo do obrony, zasadę dobrej administracji oraz ciążący na tej instytucji obowiązek powstrzymania się stosowania nacisku w celu uzyskania uprzywilejowanych prawnie dokumentów, które miały zostać wykorzystane przeciwko spółce Unichem.

               10.

               W ramach zarzutu dziesiątego strona skarżąca podnosi, że przy obliczaniu grzywny Komisja naruszyła zasadę równego traktowania, należącą do zasad ogólnych prawa Unii, gdyż potraktowała spółkę Unichem inaczej niż spółkę Servier bez obiektywnego uzasadnienia.

               11.

               W zarzucie jedenastym strona skarżąca twierdzi, że nakładając grzywnę na spółkę Unichem Komisja naruszyła należącą do zasad ogólnych prawa Unii zasadę proporcjonalności, swe własne wytyczne w sprawie ustalania wysokości grzywien, a także postąpiła wbrew swej dotychczasowej praktyce.

               12.

               W zarzucie dwunastym strona skarżąca utrzymuje, że Komisja naruszyła ciążący na niej na mocy art. 296 TFUE obowiązek uzasadnienia w odniesieniu do obliczenia grzywny oraz oceny wagi przypisywanego spółce Unichem naruszenia prawa.


title: Sprawa T-373/10: Skarga wniesiona w dniu 8 września 2010 r. — Villeroy & Boch Austria przeciwko Komisji

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/36

         Skarga wniesiona w dniu 8 września 2010 r. — Villeroy & Boch Austria przeciwko Komisji
   (Sprawa T-373/10)
   ()
   2010/C 301/61
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Villeroy & Boch Austria GmbH (Mondsee, Austria) (przedstawiciele: adwokaci A. Reidlinger und S. Dethof)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej;

               —

               posiłkowo, stosowne obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. w sprawie COMP/39092 — Instalacje sanitarne. W zaskarżonej decyzji na skarżące i inne przedsiębiorstwa nałożono grzywny za naruszenie art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG. Według Komisji skarżąca uczestniczyła w ciągłym porozumieniu lub uzgodnionych praktykach w sektorze instalacji sanitarnych w Belgii, Niemczech, Francji, we Włoszech, w Niderlandach oraz Austrii.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi siedem zarzutów:

               W ramach zarzutu pierwszego skarżąca twierdzi, że naruszono art. 101TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG poprzez uznanie zarzucanego skarżącej naruszenia za naruszenie jednolite, złożone i ciągłe. Dokonując takiego uogólnienia strona pozwana uchybiła także ciążącemu na niej obowiązkowi dokonania oceny prawnej indywidualnych zachowań adresatów zaskarżonej decyzji i w niedopuszczalny pod względem prawnym sposób obciążyła skarżącą odpowiedzialnością za działania osób trzecich, których nie można było jej przypisać.

               W ramach zarzutu drugiego skarżąca podnosi posiłkowo, ze strona pozwana naruszyła wynikający z art. 296 ust. 2 TFUE obowiązek uzasadnienia, jako że zaskarżona decyzja nie zawiera zindywidualizowanego uzasadnienia.

               Skarżąca podnosi dalej, w ramach zarzutu trzeciego, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji ze względu na to, iż skarżąca nie uczestniczyła w zarzucanych jej naruszeniach na rozpatrywanych w decyzji rynkach produktowych i geograficznych, jak również ze względu na to, że skarżącej nie udowodniono uczestnictwa w kartelu.

               W ramach zarzutu czwartego skarżąca twierdzi, że obciążenie skarżącej oraz jej spółki macierzystej odpowiedzialnością solidarną za zapłatę grzywny jest bezprawne. Nałożenie grzywny w sposób solidarny narusza zasadę nulla poena sine lege wyrażoną w art. 49 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz zasadę proporcjonalności kary do winy zapisaną wart. 49 ust. 3 w związku z art. 48 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także art.23 rozporządzenia (WE) nr 1/2003. (1)

               W ramach zarzutu piątego skarżąca utrzymuje, że strona pozwana błędnie obliczyła wysokość grzywny. Twierdzi w tym względzie, że przy kalkulacji kwoty grzywny uwzględniony został obrót skarżącej, który nie ma związku ze sformułowanymi wobec niej zarzutami.

               W ramach zarzutu szóstego skarżąca podnosi, że postępowanie było nadmiernie przedłużone i że okoliczność ta nie została uwzględniona przy obliczaniu grzywny, co stanowi naruszenie art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               W ramach zarzutu siódmego skarżąca podnosi, że przy obliczaniu kwoty grzywny strona pozwana przekroczyła przysługujący jej zakres uznania w odniesieniu do oceny zarzucanego skarżącej stopnia przyczynienia się do naruszenia. Skarżąca twierdzi w tym względzie, że nawet w razie przypisania skarżącej zarzucanego przez pozwaną naruszenia art. 101 TFUE, nałożona grzywna byłaby nieodpowiednia i nieproporcjonalna. Według skarżącej pozwana naruszyła wyrażoną w art. 49 ust. 3 w związku z art. 48 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej zasadę proporcjonalności kary do winy.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. [101 TFUE] i [102 TFUE] (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).


title: Sprawa C-2/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Arbeidshof te Brussel, z dnia 23 grudnia 2004 r., w sprawie Rijksdienst voor Sociale Zekerheid przeciwko N.V. Herbosch-Kiere

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Arbeidshof te Brussel, z dnia 23 grudnia 2004 r., w sprawie Rijksdienst voor Sociale Zekerheid przeciwko N.V. Herbosch-Kiere
   (Sprawa C-2/05)
   (2005/C 82/14)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 5 stycznia 2005 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Arbeidshof te Brussel z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie Rijksdienst voor Sociale Zekerheid przeciwko N.V. Herbosch-Kiere.
   Arbeidshof te Brussel zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
   Czy sąd państwa przyjmującego może badać i/lub ustalić czy istnieje bezpośredni związek między przedsiębiorstwem, które delegowało pracownika a samym delegowanym pracownikiem w świetle tego, że sformułowanie „przedsiębiorstwo, w którym jest normalnie zatrudniony” w art. 14 ust. 1 lit a) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (1) wymaga (stosownie do Decyzji nr 128) by istniał bezpośredni związek w okresie obejmującym delegowanie?
   Czy sąd Państwa Członkowskiego innego niż to, które wydało ww. formularz (formularz E 101) może pominąć i/lub stwierdzić jego nieważność, jeżeli z przedstawionych mu okoliczności faktycznych wynika, że bezpośredni związek między przedsiębiorstwem, które delegowało pracownika a samym delegowanym pracownikiem nie istniał w okresie obejmującym delegowanie?
   Czy właściwa instytucja państwa pochodzenia jest związana orzeczeniem sądu państwa przyjmującego, który w takich jak wyżej przedstawione okolicznościach pomija i/lub stwierdza nieważność ww. formularza (formularz E101)?

      (1)  Rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149 str. 2).


title: Sprawa C-455/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 16 czerwca 2011 r. w sprawie T-186/06 Solvay SA przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 2 września 2011 r. przez Solvay SA

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/11

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 16 czerwca 2011 r. w sprawie T-186/06 Solvay SA przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 2 września 2011 r. przez Solvay SA
   (Sprawa C-455/11 P)
   2011/C 347/16
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Solvay SA (przedstawiciele: O. W. Brouwer, advocaat, M. O'Regan, solicitor)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie pkt 121–170 wyroku,

               —

               uchylenie pkt 394, 395 i 402–427 wyroku,

               —

               wydanie ostatecznego orzeczenia w sprawie i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, w zakresie w jakim zostało w niej uznane, że a) skarżąca naruszyła art. 81 ust. 1 WE w okresie od maja 1995 r. do sierpnia 1997 r. i że b) skarżąca była trzecim przedsiębiorstwem, które spełniło wymogi określone w pkt 21 komunikatu w sprawie współpracy z 2002 r. oraz, w konsekwencji, obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą, albo, tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy Sądowi;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania przed Sądem i przed Trybunałem Sprawiedliwości.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca podnosi trzy zarzuty. W zaskarżonym wyroku Sąd oddalił w części wniesioną przez skarżącą skargę mającą na celu stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2006) 1766 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 (WE) i art. 53 porozumienia o EOG (sprawa COMP/F/38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran sodu).
   W ramach zarzutu pierwszego skarżąca podważa stwierdzenie Sądu, iż uczestniczyła ona w naruszeniu art. 81 ust. 1 WE i art. 53 ust. 1 porozumienia o EOG w okresie między majem 1995 r. i sierpniem 1997 r. Sąd przekroczył zakres swoich uprawnień kontrolnych i naruszył prawo poprzez stwierdzenie, że skarżąca rozmawiała lub wymieniała informacje na temat cen i swojej strategii handlowej z innymi przedsiębiorstwami: takiego wniosku nie można było wyciągnąć na podstawie treści zaskarżonej decyzji. Sąd naruszył prawo, potwierdzając zawarty w zaskarżonej decyzji wniosek, jakoby — ze względu na towarzyszący im wspólny zamiar ograniczenia konkurencji — rozmowy, negocjacje i wymiana informacji między producentami nadtlenku wodoru (włącznie ze skarżącą), w bezskutecznym usiłowaniu dokonania ustaleń w sprawie podziału rynku (które nie zakończyły się zawarciem porozumienia), stanowiły naruszenia art. 81ust. 1 WE i art. 53 ust. 1 porozumienia o EOG, ze względu na fakt, że były one, w zależności od przypadku, bądź negocjacjami przygotowującymi — i stanowiły część tej samej zmowy co przyznany kartel dotyczący ustalania cen zawarty w sierpniu 1997 r. — bądź uzgodnioną praktyką „przygotowującą grunt” dla kartelu późniejszego lub polegającą na niedozwolonej wymianie informacji między przedsiębiorstwami.
   W ramach zarzutu drugiego skarżąca podważa stwierdzenie Sądu, zgodnie z którym Komisja nie przekroczyła zakresu swobodnego uznania, stwierdzając w zaskarżonej decyzji, że inne przedsiębiorstwo, Arkema, spełniło w dniu 3 kwietnia 2003 r. wymogi z art. 21 komunikatu Komisji w sprawie współpracy z 2002 r. Sąd naruszył prawo, definiując i stosując pojęcie istotnej wartości dodanej, przeinaczył dowody i popełnił oczywiste błędy w ocenie tych dowodów poprzez stwierdzenie, że dokumenty przesłane faksem przez Arkemę w dniu 3 kwietnia 2003 r., bez towarzyszącego im dodatkowego wyjaśnienia, miały istotną wartość dodaną w rozumieniu pkt 21 komunikatu w sprawie współpracy z 2002 r. W sposób oczywisty Sąd naruszył również prawo i przepisy dotyczące postępowania, a także przeinaczył dowody, poprzez stwierdzenie, że w zaskarżonej decyzji Komisja słusznie mogła dojść do wniosku innego niż wniosek, do którego doszła w decyzji C(2006) 2098 z dnia 31 maja 2006 r. dotyczącej postępowania zgodnie z art. 81 WE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa nr COMP/F/38.645 — Metakrylany), w której uznała, że ten sam faks Arkemy z dnia 3 kwietnia 2003 r. (dotyczący dochodzenia Komisji w sprawie kilku domniemanych karteli, w tym NW i metakrylanów) nie spełniał wymogów, o których mowa w pkt 21 komunikatu w sprawie współpracy z 2002 r., do czasu przedstawienia, w terminie późniejszym, wyjaśnień przez Arkemę.


title: Sprawa C-154/16: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 18 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez l’Augstākā tiesa – Łotwa) – „Latvijas dzelzceļš” VAS/Valsts ieņēmumu dienests (Odesłanie prejudycjalne — Wspólnotowy kodeks celny — Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 — Artykuł 94 ust. 1 i art. 96 — Procedura wspólnotowego tranzytu zewnętrznego — Odpowiedzialność głównego zobowiązanego — Artykuły 203, 204 oraz art. 206 ust. 1 — Powstanie długu celnego — Usunięcie spod dozoru celnego — Niewykonanie jednego z obowiązków wynikających z zastosowania danej procedury celnej — Całkowite zniszczenie towaru lub jego nieodwracalna utrata z przyczyn związanych z jego charakterem, czy też w wyniku nieprzewidzianych okoliczności lub działania siły wyższej — Artykuł 213 — Solidarne zobowiązanie do pokrycia długu celnego — Dyrektywa 2006/112/WE — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Artykuł 2 ust. 1 oraz art. 70 i 71 — Zdarzenie podatkowe i powstanie obowiązku podatkowego — Artykuł 201, 202 i 205 — Osoby zobowiązane do zapłaty podatku — Stwierdzenie braku towaru przez urząd celny przeznaczenia — Niepoprawnie zamknięte lub uszkodzone urządzenie dolnego rozładunku wagonu cysterny)

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/15

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 18 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez l’Augstākā tiesa – Łotwa) – „Latvijas dzelzceļš” VAS/Valsts ieņēmumu dienests
   (Sprawa C-154/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólnotowy kodeks celny - Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Artykuł 94 ust. 1 i art. 96 - Procedura wspólnotowego tranzytu zewnętrznego - Odpowiedzialność głównego zobowiązanego - Artykuły 203, 204 oraz art. 206 ust. 1 - Powstanie długu celnego - Usunięcie spod dozoru celnego - Niewykonanie jednego z obowiązków wynikających z zastosowania danej procedury celnej - Całkowite zniszczenie towaru lub jego nieodwracalna utrata z przyczyn związanych z jego charakterem, czy też w wyniku nieprzewidzianych okoliczności lub działania siły wyższej - Artykuł 213 - Solidarne zobowiązanie do pokrycia długu celnego - Dyrektywa 2006/112/WE - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Artykuł 2 ust. 1 oraz art. 70 i 71 - Zdarzenie podatkowe i powstanie obowiązku podatkowego - Artykuł 201, 202 i 205 - Osoby zobowiązane do zapłaty podatku - Stwierdzenie braku towaru przez urząd celny przeznaczenia - Niepoprawnie zamknięte lub uszkodzone urządzenie dolnego rozładunku wagonu cysterny))
   (2017/C 239/19)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„Latvijas dzelzceļš” VAS

      Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests

      Sentencja

               1)

               Artykuł 203 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 648/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r., należy interpretować w ten sposób, że ów przepis nie ma zastosowania w wypadku, w którym całkowita ilość towaru objętego procedurą wspólnotowego tranzytu zewnętrznego nie została przedstawiona w urzędzie celnym przeznaczenia przewidzianym w ramach tej procedury ze względu na całkowite zniszczenie lub nieodwracalną utratę części tego towaru, co zostało wykazane w sposób wystarczający.

               2)

               Artykuł 204 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 648/2005, należy interpretować w ten sposób, że w wypadku, w którym całkowita ilość towaru objętego procedurą wspólnotowego tranzytu zewnętrznego nie została przedstawiona w urzędzie celnym przeznaczenia przewidzianym w ramach tej procedury ze względu na całkowite zniszczenie lub nieodwracalną utratę części tego towaru, co zostało wykazane w sposób wystarczający, ma miejsce niewykonanie jednego z obowiązków związanych z tą procedurą, a mianowicie obowiązku przedstawienia towaru w nienaruszonym stanie w urzędzie celnym przeznaczenia, co prowadzi zasadniczo do powstania długu celnego w przywozie w odniesieniu do części towaru, która nie została przedstawiona w tym urzędzie celnym. Do sądu krajowego należy weryfikacja, czy okoliczność tego rodzaju jak uszkodzenie urządzenia rozładunku spełnia w niniejszej sprawie kryteria składające się na pojęcia „siły wyższej” i „nieprzewidzianych okoliczności” w rozumieniu art. 206 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 648/2005, a mianowicie czy okoliczność ta jest nadzwyczajna dla podmiotu gospodarczego działającego w dziedzinie transportu substancji płynnych i niezależna od niego oraz, czy skutków tych nie można by było uniknąć, nawet gdyby dochowano wszelkiej staranności. W ramach tej weryfikacji ów sąd powinien w szczególności wziąć pod uwagę poszanowanie przez podmioty gospodarcze, takie jak główny zobowiązany i przewoźnik, obowiązujących przepisów i wymogów odnoszących się do stanu technicznego cystern i bezpieczeństwa transportu substancji płynnych tego rodzaju jak rozpuszczalnik.

               3)

               Artykuł 2 ust. 1 lit. d) oraz art. 70 i 71 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że podatek ten nie jest należny za całkowicie zniszczoną lub nieodwracalnie utraconą część towaru objętego procedurą wspólnotowego tranzytu zewnętrznego.

               4)

               Artykuł 96 ust. 1 lit. a) w związku z art. 204 ust. 1 lit. a) i art. 204 ust. 3 rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 648/2005, należy interpretować w ten sposób, że główny zobowiązany jest odpowiedzialny za uiszczenie długu celnego powstałego w odniesieniu do towaru objętego procedurą wspólnotowego tranzytu zewnętrznego nawet wówczas, gdy przewoźnik nie dochował ciążących na nim na podstawie art. 96 ust. 2 tego rozporządzenia obowiązków, w szczególności obowiązku przedstawienia tego towaru w stanie nienaruszonym w urzędzie celnym przeznaczenia w przewidzianym terminie.

               5)

               Artykuł 96 ust. 1 lit. a) i art. 96 ust. 2, art. 204 ust. 1 lit. a) i art. 204 ust. 3 oraz art. 213 rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 648/2005, należy interpretować w ten sposób, że organy celne państwa członkowskiego nie mają obowiązku dochodzenia należności na zasadzie odpowiedzialności solidarnej od przewoźnika, który, wraz z głównym zobowiązanym, powinien być uznany za zobowiązanego do uiszczenia długu celnego.

      (1)  Dz.U. C 191 z 30.5.2016.


title: Sprawa C-161/04: Postanowienie prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 6 września 2006 r. — Republika Austrii przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/35

         Postanowienie prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 6 września 2006 r. — Republika Austrii przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-161/04) (1)

   (2006/C 294/61)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004


title: Sprawa C-163/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 2 kwietnia 2013 r. — Turbu.com BV, druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 2 kwietnia 2013 r. — Turbu.com BV, druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-163/13)
   2013/C 171/37
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca kasację: Turbu.com BV

      Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

      Pytanie prejudycjalne

   Czy władze i sądy krajowe powinny odmówić na podstawie prawa Unii Europejskiej zastosowania zwolnienia z podatku VAT w związku z dostawą wewnątrzwspólnotową, gdy w oparciu o obiektywne okoliczności zostało stwierdzone, że w odniesieniu do danych towarów zaistniało oszustwo podatkowe i podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że brał w nim udział, jeśli prawo krajowe nie przewiduje w tych okolicznościach odmowy zwolnienia?


title: Sprawa F-32/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. – Walton przeciwko Komisji (Służba publiczna  — Członek personelu tymczasowego  — Odprawa  — Dymisja stwierdzona wyrokiem Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich  — Ustalenie daty złożenia dymisji  — Powaga rzeczy osądzonej  — Decyzje organu powołującego, które stały się ostateczne wobec braku wniesienia od nich środka odwoławczego  — Brak poszanowania uprzedniego postępowania administracyjnego  — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/56

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. – Walton przeciwko Komisji
   (Sprawa F-32/13) (1)

   ((Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Odprawa - Dymisja stwierdzona wyrokiem Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich - Ustalenie daty złożenia dymisji - Powaga rzeczy osądzonej - Decyzje organu powołującego, które stały się ostateczne wobec braku wniesienia od nich środka odwoławczego - Brak poszanowania uprzedniego postępowania administracyjnego - Oczywista niedopuszczalność))
   2014/C 142/76
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Robert Walton (Oksford, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat F. Moyse)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall et A.-C. Simon, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej żądanie zwrotu pozostałej do wypłacenia kwoty, którą Komisja jakoby powinna była wypłacić skarżącemu z tytułu odprawy

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Robert Walton ponosi własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013, s. 58.


title: Sprawa C-521/12: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 15 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – T.C. Briels i in. przeciwko Minister van Infrastructuur en Milieu (Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Dyrektywa 92/43/EWG — Artykuł 6 ust. 3 i 4 — Ochrona siedlisk przyrodniczych — Specjalne obszary ochrony — Ocena skutków planu lub przedsięwzięcia dla chronionego terenu — Pozwolenie na realizację planu lub przedsięwzięcia na terenie chronionym — Środki kompensujące — Obszar Natura 2000 „Vlijmens Ven, Moerputten & Bossche Broek”  — Projekt dotyczący trasy autostrady A2 „’s-Hertogenbosch-Eindhoven” )

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/7

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 15 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – T.C. Briels i in. przeciwko Minister van Infrastructuur en Milieu
   (Sprawa C-521/12) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Dyrektywa 92/43/EWG - Artykuł 6 ust. 3 i 4 - Ochrona siedlisk przyrodniczych - Specjalne obszary ochrony - Ocena skutków planu lub przedsięwzięcia dla chronionego terenu - Pozwolenie na realizację planu lub przedsięwzięcia na terenie chronionym - Środki kompensujące - Obszar Natura 2000 „Vlijmens Ven, Moerputten & Bossche Broek” - Projekt dotyczący trasy autostrady A2 „’s-Hertogenbosch-Eindhoven”))
   2014/C 212/07
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: T.C. Briels, M. Briels-Loermans, R.L.P. Buchholtz, Stichting A2-Platform Boxtel e.o. i in., H.W.G. Cox, G.P.A. Damman, P.A.M. Goevaersi i in., J.H. van Haaren, L.S.P. Dijkman, R.A.H.M. Janssen, M.M. van Lanschot, J.E.A.M. Lelijveld i in., A. Mes i in., A.J.J. Michels, VOF Isphording i in., M. Peijnenborg, S. Peijnenborg-van Oers, G. Oude Elferink, W. Punte, P.M. Punte-Cammaert, Stichting Reinier van Arkel, E. de Ridder, W.C.M.A.J.G. van Rijckevorsel, M. van Rijckevorsel-van Asch van Wijck, Vereniging tot Behoud van het Groene Hart van Brabant, Stichting Boom en Bosch, Stichting Overlast A2 Vught e.o., Streekraad Het Groene Woud en De Meijerij, A.C.M.W. Teulings, Stichting Bleijendijk, M. Tilman, Vereniging van Eigenaars Appartementengebouw De Heun I i in., M.C.T. Veroude, E.J.A.M. Widlak, Van Roosmalen Sales BV i in., M.A.A. van Kessel, Bricorama BV i in.

      Strona pozwana: Minister van Infrastructuur en Milieu

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Raad van State – Wykładnia art. 6 ust. 3 i 4 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, s. 7 ) – Pozwolenie na realizację planu lub przedsięwzięcia na terenie chronionym – Warunki – Pojęcie „niekorzystnego oddziaływania na dany teren”

      Sentencja

   Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory należy interpretować w ten sposób, że plan lub przedsięwzięcie, które nie jest bezpośrednio związane z zagospodarowaniem terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty lub konieczne do jego zagospodarowania, mające negatywne skutki dla określonego typu siedliska przyrodniczego występującego na tym terenie i które przewiduje środki w celu utworzenia równej lub większej powierzchni tego typu siedliska na tym terenie, niekorzystnie oddziałuje na integralność wspomnianego terenu. Środki takie mogą być uznane za „środki kompensujące” w rozumieniu art. 6 ust. 4, tylko o ile spełnione są przesłanki przewidziane w tym przepisie.

      (1)  Dz.U. C 55 z 23.2.2013.


title: Sprawa T-442/08: Skarga wniesiona w dniu 3 października 2008 r. — CISAC przeciwko Komisji

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/25

         Skarga wniesiona w dniu 3 października 2008 r. — CISAC przeciwko Komisji
   (Sprawa T-442/08)
   (2009/C 82/46)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: International Confederation of Societies of Authors and Composers (CISAC) (Neuilly-sur-Seine, Francja) (przedstawiciele: J.–F. Bellis i K. Van Hove, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3 decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC); oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze strona skarżąca wnosi — na podstawie art. 230 WE — o stwierdzenie nieważności art. 3 decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC) stanowiącego, że 24 zrzeszone w CISAC organizacje zbiorowego zarządzania z terenu EOG uczestniczyły w uzgodnionych praktykach stanowiących naruszenie art. 81 WE i art. 53 EOG, polegających na „koordynowaniu terytorialnych rozgraniczeń upoważnień do wzajemnej reprezentacji udzielanych sobie nawzajem w sposób powodujący ograniczenie licencji do terytorium krajowego każdej z organizacji zbiorowego zarządzania”.
   Strona skarżąca podnosi, że w decyzji tej ograniczono się do stwierdzenia naruszenia jedynie w odniesieniu do trzech konkretnych sposobów korzystania z praw do publicznych wykonań (internet, przekaz satelitarny i przekaz drogą kablową), mimo iż umowy o wzajemnej reprezentacji obejmują generalnie wszystkie sposoby korzystania z praw do publicznych wykonań.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące dwa zarzuty główne:

               i)

               Według strony skarżącej Komisja popełniła błąd w ocenie i naruszyła art. 81 WE, jak również art. 253 WE, stwierdzając, że równoległe rozgraniczenie terytorialne wynikające z umów o wzajemnej reprezentacji zawieranych przez członków CISAC z terenu EOG stanowi uzgodnioną praktykę. Strona skarżąca twierdzi, iż okoliczność występowania klauzuli rozgraniczenia terytorialnego we wszystkich umowach o wzajemnej reprezentacji zawieranych przez jej członków nie jest rezultatem uzgodnionej praktyki zmierzającej do ograniczenia konkurencji. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest raczej to, że wszystkie organizacje zbiorowego zarządzania uważają, iż umieszczanie takiej klauzuli w umowach o wzajemnej reprezentacji leży w interesie ich członków.

               ii)

               W drugiej kolejności strona skarżąca podnosi, że nawet jeśli wprowadzanie rozgraniczeń terytorialnych stanowi uzgodnioną praktykę, to nie skutkuje ono ograniczeniem konkurencji w rozumieniu art. 81 WE z dwóch powodów. Po pierwsze, zarzucana uzgodniona praktyka w zakresie wprowadzania rozgraniczeń terytorialnych nie jest niezgodna z prawem, gdyż dotyczy ona formy konkurencji, która nie zasługuje na ochronę. Po drugie, nawet gdyby uznano, że zarzucana uzgodniona praktyka skutkuje ograniczeniem konkurencji, nie stanowi ona według strony skarżącej naruszenia art. 81 ust. 1 WE, gdyż jest ona konieczna i proporcjonalna do jej uzasadnionego celu.


title: Sprawa T-511/12: Postanowienie Sądu z dnia 28 listopada 2013 r. — Refrigue-confecções para o frio przeciwko OHIM — Sixty International (Refrigue for cold)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/44

         Postanowienie Sądu z dnia 28 listopada 2013 r. — Refrigue-confecções para o frio przeciwko OHIM — Sixty International (Refrigue for cold)
   (Sprawa T-511/12) (1)

   2014/C 45/79
   Język postępowania: włoski
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 38 z 9.2.2013.


title: Sprawa C-548/14 P: Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 września 2015 r. – Arnoldo Mondadori Editore SpA/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Grazia Equity GmbH [Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Zgłoszenie do rejestracji słownego znaku towarowego GRAZIA — Sprzeciw właściciela graficznych i słownych, krajowych, wspólnotowego i międzynarodowych, znaków towarowych zawierających element słowny „GRAZIA” — Oddalenie sprzeciwu — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 5 — Renoma]

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/8

         Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 września 2015 r. – Arnoldo Mondadori Editore SpA/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Grazia Equity GmbH
   (Sprawa C-548/14 P) (1)

   ([Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Zgłoszenie do rejestracji słownego znaku towarowego GRAZIA - Sprzeciw właściciela graficznych i słownych, krajowych, wspólnotowego i międzynarodowych, znaków towarowych zawierających element słowny „GRAZIA” - Oddalenie sprzeciwu - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 5 - Renoma])
   (2015/C 398/09)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Arnoldo Mondadori Editore SpA (przedstawiciele: G. Dragotti, R. Valenti, S. Balice i E. Varese, avvocati)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik), Grazia Equity GmbH (przedstawiciel: M. Müller, Rechtsanwalt)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Arnoldo Mondadori Editore SpA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

               3)

               Grazia Equity GmbH pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 73 z 2.3.2015.


title: Sprawa T-183/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 września 2009 r. — Portugalia przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — Tekstylia lniane — Skuteczność kontroli)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/40

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 września 2009 r. — Portugalia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-183/06) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Tekstylia lniane - Skuteczność kontroli)
   2009/C 282/74
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalii (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, pełnomocnik, wspierani przez adwokatów C. Botelha Moniza i E. Maię Cadetego)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Afonso, L. Parpala i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie w części nieważności decyzji Komisji 2006/334/WE z dnia 28 kwietnia 2006 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego określone wydatki poniesione przez państwa członkowskie z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz. U. L 124, s. 21).

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2006/334/WE z dnia 28 kwietnia 2006 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego określone wydatki poniesione przez państwa członkowskie z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) w części, w której wyłącza ona z finansowania wspólnotowego całość wydatków poniesionych przez Republikę Portugalii w sektorze lnu.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa C-534/07 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 września 2009 r. — William Prym GmbH & Co. KG, Prym Consumer GmbH & Co. KG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek produktów pasmanteryjnych (igły) — Porozumienia w sprawie podziału rynków produktowych — Naruszenie prawa do obrony — Obowiązek uzasadnienia — Grzywna — Wytyczne — Waga naruszenia — Rzeczywisty wpływ na rynek — Wprowadzenie w życie porozumienia)

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 września 2009 r. — William Prym GmbH & Co. KG, Prym Consumer GmbH & Co. KG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-534/07 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek produktów pasmanteryjnych (igły) - Porozumienia w sprawie podziału rynków produktowych - Naruszenie prawa do obrony - Obowiązek uzasadnienia - Grzywna - Wytyczne - Waga naruszenia - Rzeczywisty wpływ na rynek - Wprowadzenie w życie porozumienia)
   2009/C 256/08
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: William Prym GmbH & Co. KG, Prym Consumer GmbH & Co. KG x (przedstawiciele: adwokaci H.-J. Niemeyer, Ch. Herrmann i M. Röhrig)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i K. Mojzesowicz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 12 września 2007 r. w sprawie T-30/05 Prym i Prym Consumer przeciwko Komisji, w którym Sąd ustalił wysokość grzywny nałożonej na wnoszących odwołanie w art. 2 decyzji Komisji C(2004) 4221 wersja ostateczna z dnia 26 października 2004 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (sprawa COMP/F-1/38.338 — PO/Nadeln) na 27 mln EUR — Porozumienie na rynku produktów pasmanteryjnych (igły)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               William Prym GmbH & Co. KG i Prym Consumer GmbH & Co. KG zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008.


title: Sprawa C-428/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 stycznia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – DHL Express (Italy) Srl, DHL Global Forwarding (Italy) SpA/Autorità Garante della Concorrenza e del mercato [Odesłanie prejudycjalne — Polityka konkurencji — Artykuł 101 TFUE — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Sektor spedycji międzynarodowej — Krajowe organy ochrony konkurencji — Walor prawny instrumentów Europejskiej Sieci Konkurencji — Modelowy program tej sieci w zakresie łagodzenia kar — Wniosek o zwolnienie z grzywien złożony do Komisji — Uproszczony wniosek o zwolnienie z kary złożony do krajowych organów ochrony konkurencji — Stosunek między tymi dwoma wnioskami]

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/11

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 stycznia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – DHL Express (Italy) Srl, DHL Global Forwarding (Italy) SpA/Autorità Garante della Concorrenza e del mercato
   (Sprawa C-428/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Polityka konkurencji - Artykuł 101 TFUE - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Sektor spedycji międzynarodowej - Krajowe organy ochrony konkurencji - Walor prawny instrumentów Europejskiej Sieci Konkurencji - Modelowy program tej sieci w zakresie łagodzenia kar - Wniosek o zwolnienie z grzywien złożony do Komisji - Uproszczony wniosek o zwolnienie z kary złożony do krajowych organów ochrony konkurencji - Stosunek między tymi dwoma wnioskami])
   (2016/C 098/13)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: DHL Express (Italy) Srl, DHL Global Forwarding (Italy) SpA

      Strona pozwana: Autorità Garante della Concorrenza e del mercato

      Przy udziale: Schenker Italiana SpA, Agility Logistics Srl

      Sentencja

               1)

               Przepisy prawa Unii Europejskiej, a w szczególności art. 101 TFUE i rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. [101 TFUE] i [102 TFUE], należy interpretować w ten sposób, że instrumenty przyjęte w ramach Europejskiej Sieci Konkurencji, zwłaszcza modelowy program łagodzenia kar tej sieci, nie są wiążące dla krajowych organów ochrony konkurencji.

               2)

               Przepisy prawa Unii, a w szczególności art. 101 TFUE i rozporządzenie nr 1/2003, należy interpretować w ten sposób, że nie istnieje związek prawny między wnioskiem o zwolnienie z kary, który przedsiębiorstwo złożyło lub zamierza złożyć do Komisji Europejskiej, a uproszczonym wnioskiem złożonym do krajowego organu ochrony konkurencji w odniesieniu do tego samego kartelu, który to związek zobowiązywałby ten organ do dokonania oceny uproszczonego wniosku w świetle wniosku o zwolnienie z kary. Okoliczność, że uproszczony wniosek odzwierciedla wiernie lub nie treść wniosku złożonego do Komisji, jest w tym względzie pozbawiona znaczenia.
               W sytuacji gdy uproszczony wniosek złożony do krajowego organu ochrony konkurencji ma węższy zakres przedmiotowy niż wniosek o zwolnienie z kary złożony do Komisji, ten organ krajowy nie jest zobowiązany skontaktować się z Komisją lub z samym przedsiębiorstwem w celu ustalenia, czy przedsiębiorstwo to stwierdziło istnienie konkretnych przykładów bezprawnych zachowań w sektorze, który to jakoby miał być objęty tym wnioskiem o zwolnienie z kary, lecz nie wspomnianym wnioskiem uproszczonym.

               3)

               Przepisy prawa Unii, a w szczególności art. 101 TFUE i rozporządzenie nr 1/2003, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przyjęciu przez krajowy organ ochrony konkurencji – w takich okolicznościach jak te w postępowaniu głównym – uproszczonego wniosku o zwolnienie z kary przedłożonego przez przedsiębiorstwo, które nie złożyło do Komisji wniosku o całkowite zwolnienie z kary, lecz jedynie wniosek o obniżenie grzywien.

      (1)  Dz.U. C 462 z 22.12.2014.


20150731019616712015/C 270/121002014CJC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150611111221Sprawa C-100/14 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 czerwca 2015 r. – Association médicale européenne (EMA)/Komisja Europejska (Odwołanie – Klauzula arbitrażowa – Umowy Cocoon i Dicoems zawarte w ramach szóstego programu ramowego w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji, przyczyniającego się do utworzenia europejskiej przestrzeni badawczej i innowacji (2002 – 2006) – Nieprawidłowości – Wydatki niekwalifikowane – Rozwiązanie umów)
 ---documentbreak--- C2702015PL1110120150611PL0012111122Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 czerwca 2015 r. – Association médicale européenne (EMA)/Komisja Europejska
   (Sprawa C-100/14 P) (
         1
      )
   „(Odwołanie — Klauzula arbitrażowa — Umowy Cocoon i Dicoems zawarte w ramach szóstego programu ramowego w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji, przyczyniającego się do utworzenia europejskiej przestrzeni badawczej i innowacji (2002 – 2006) — Nieprawidłowości — Wydatki niekwalifikowane — Rozwiązanie umów)”2015/C 270/12Język postępowania: włoski
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Association médicale européenne (EMA) (przedstawiciele: A. Franchi, L. Picciano i G. Gangemi, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Delaude i F. Moro, pełnomocnicy, wspierani przez D. Gulla, adwokata)

      Sentencja

            1)

            Odwołanie zostaje oddalone.

            2)

            Association médicale européenne (EMA) zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 129 z 28.4.2014.


title: Sprawa T-322/06: Wniosek wniesiony w dniu 21 listopada 2006 r. — Manuel Espinosa Labella i in. (Almería, Hiszpania) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/72

         Wniosek wniesiony w dniu 21 listopada 2006 r. — Manuel Espinosa Labella i in. (Almería, Hiszpania) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-322/06)
   (2006/C 326/149)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Manuel Espinosa Labella i in. (Almería, Hiszpania) (przedstawiciel: Ma .J. Rovira, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności włączenia TZW ES 611 0014 „Artos de El Ejido” do decyzji Komisji dotyczącej regionu śródziemnomorskiego i nakazana wyłączenia tego terenu z wykazu „terenów mających znaczenie dla Wspólnoty”, zawartego w tej decyzji;

               —

               ewentualnie, obok wcześniejszego wniosku, stwierdzenie nieważności włączenia posiadłości położonych w miejscowości El Ejido na północ od Santa María del Águila we wspomnianej TZW, lub co będzie miało ten sam skutek, stwierdzenie nieważności włączenia posiadłości rolnych położonych pomiędzy szklarniami na północ od Santa María del Águila;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejszy wniosek został wniesiony przeciwko decyzji Komisji z dnia 19 lipca 2006 r. przyjmującej na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG wykaz terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty (1) w zakresie, w jakim uznaje za teren mający znaczenie dla Wspólnoty teren ES 6110014 „Artos de El Ejido”, w całości, lub ewentualnie w zakresie, w jakim włączone zostały do tego wykazu określone posiadłości należące do skarżących.
   Na poparcie swojego wniosku, skarżące podnoszą, że:

               —

               Strona pozwana nie dokonała, sprzecznie z postanowieniami art. 4 dyrektywy 94/43/WE, odpowiedniej oceny propozycji Królestwa Hiszpanii dotyczącej włączenia „Artos de El Ejido” do wykazu terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty. Twierdzą w tym zakresie, że od chwili, gdy dowiedziały się o tej propozycji, wielokrotnie zwracały się do zajmujących się nim osób w Dyrekcji Generalnej Komisji ds. Ochrony Środowiska, dowodząc:

               —

               duże zaludnienie tego terenu, które powoduje jego bezużyteczność jako odpowiedniego siedliska dzikich gatunków;

               —

               brak wyznaczenia granic terenu, który zamierza się uznać za TZW, czy też, alternatywnie, nieprawidłowe wyznaczenie jego granic według granic prywatnych posiadłości, a nie według naturalnych cech charakterystycznych terenu;

               —

               brak podstaw naukowych ochrony określonych gatunkach w posiadłościach rolnych położonych w obszarach przemysłowego i intensywnego rolnictwa szklarniowego.

         W przypadku spornego TZW, dany obszar nie został wybrany prawidłowo, ponieważ administracja krajowa nie przedstawiła pełnego dowodu naukowego, do którego była zobowiązana. Tymczasem, nawet jeżeli administracja hiszpańska nie uczyniła tego, Komisja powinna była tego zażądać. W tym zakresie podkreśla się, że uzasadnienie decyzji, którą uznaje się dany obszar za obszar godny ochrony, wiąże się ze znacznym dowodem naukowym, który powinien spełniać kryteria ustanowione w załączniku III do ww. dyrektywy.

               —

               Nie zarządzając rozprawy w postępowaniu w sprawie włączenia „Artos de El Ejido” do wykazu TZW i nie udzielając odpowiedzi na pisma skarżących, strona pozwana naruszyła podstawowe zasady postępowania, powodując wyraźną sytuację braku prawa do obrony.

      (1)  Dz.U. L 259 z 21.9.2006, str. 1.


title: Sprawa T-46/14: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2014 r. — Sales & Solutions przeciwko OHIM — Wattline (WATTLINE)

text:
               15.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/14

         Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2014 r. — Sales & Solutions przeciwko OHIM — Wattline (WATTLINE)
   (Sprawa T-46/14)
   2014/C 78/29
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Sales & Solutions GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Gründig-Schnelle)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Wattline GmbH (Ruderting, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Zmianę zakwestionowanej decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 listopada 2013 r. wydanej w sprawie R 1668/2012-4 w taki sposób, aby sprzeciw został w całości uwzględniony a rejestracja wspólnotowego znaku towarowego cofnięta;

               —

               obciążenie interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Wattline GmbH.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „WATTLINE” dla usług należących do klas 35, 36 i 42 — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8 908 345

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny i graficzny niemiecki znak towarowy oraz słowny i graficzny wspólnotowy znak towarowy „Watt” dla usług należących do klas 35, 39 i 42.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Unieważnienie zakwestionowanej decyzji i odrzucenie sprzeciwu w całości.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 oraz naruszenie zasady 20 ust. 7 lit. c) i zasady 50 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95.


title: Sprawa C-264/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Inalta Curte de Casație și Justiție — Rumunia) — Postępowanie karne przeciwko Gheorghe’owi Kita

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/38

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Inalta Curte de Casație și Justiție — Rumunia) — Postępowanie karne przeciwko Gheorghe’owi Kita
   (Sprawa C-264/10) (1)

   ()
   2010/C 346/74
   Język postępowania: rumuński
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010.


title: Sprawa F-99/08: Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2008 r. — Di Prospero przeciwko Komisji

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/54

         Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2008 r. — Di Prospero przeciwko Komisji
   (Sprawa F-99/08)
   (2009/C 69/119)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Rita Di Prospero (Uccle, Belgia) (przedstawiciele: S. Rodriguez i C. Bernard-Glanz, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji EPSO o niedopuszczeniu kandydatury skarżącej do konkursu EPSO/AD/117/08
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO) o nieudzielaniu skarżącej zezwolenia na złożenie podania o dopuszczenie do konkursu EPSO/AD/117/08;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa C-63/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d'instance de Limoges (Francja) w dniu 6 lutego 2017 r. – Banque Solfea SA/Jean-François Veitlr

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d'instance de Limoges (Francja) w dniu 6 lutego 2017 r. – Banque Solfea SA/Jean-François Veitlr
   (Sprawa C-63/17)
   (2017/C 144/32)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal d’instance de Limoges

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Banque Solfea SA

      Strona pozwana: Jean-François Veitl

      Pytanie prejudycjalne

   Czy uwzględniając, że rzeczywista roczna stopa oprocentowania kredytu wynosi 6,75772 %, zasada ustanowiona w dyrektywach 98/7/WE z dnia 16 lutego 1998 r. (1) i 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. (2), zgodnie z którą, zgodnie z wersją francuską, „Wynik obliczeń podaje się z dokładnością do co najmniej jednego miejsca po przecinku. Jeżeli cyfra występująca na kolejnym miejscu po przecinku jest większa lub równa 5, cyfrę poprzedzającą zwiększa się o jeden” pozwala na uznanie za prawidłowe podane RRSO w wysokości 6,75 %?

      (1)  Dyrektywa 98/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. zmieniająca dyrektywę 87/102/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących kredytu konsumenckiego (Dz.U. L 101, s. 17).

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. L 133, s. 66).


title: Sprawa F-111/10: Skarga wniesiona w dniu 29 października 2010 r. — Bernaldo de Quirós przeciwko Komisji

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/65

         Skarga wniesiona w dniu 29 października 2010 r. — Bernaldo de Quirós przeciwko Komisji
   (Sprawa F-111/10)
   ()
   2011/C 30/129
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Belén Bernaldo de Quirós (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji oddalającej pismo strony skarżącej, w którym domaga się ona od strony pozwanej ochrony na mocy art. 22a ust. 3 regulaminu pracowniczego, i żądanie odszkodowania.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji o oddaleniu wniosku skarżącej z dnia 1 października 2009 r. i w razie potrzeby pisma/decyzji IDOC z dnia 3 listopada 2009 r. oraz pisma dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej ds. Zasobów Ludzkich Komisji Europejskiej z dnia 22 marca 2010 r.;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu jej zażalenia, która to decyzja została wydana dnia 3 sierpnia 2010 r., a doręczona dnia następnego, 4 sierpnia 2010 r.;

         z tego względu:

               —

               podjęcie przez organ powołujący środków, o które zwróciła się skarżąca w swoim wniosku z dnia 1 października 2009 r.;

               —

               w szczególności zagwarantowanie jej ochrony przewidzianej w art. 22a regulaminu pracowniczego;

               —

               cofnięcie z pism z dnia 6 maja i z dnia 30 września 2008 r. zarzutów sformułowanych wobec skarżącej i naprawienie szkody wyrządzonej skarżącej poprzez przyznanie odszkodowania;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-174/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 stycznia 2009 r. — Volkswagen przeciwko OHIM (TDI) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TDI — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Artykuł 62 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 — Artykuł 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/36

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 stycznia 2009 r. — Volkswagen przeciwko OHIM (TDI)
   (Sprawa T-174/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TDI - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Artykuł 62 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 - Artykuł 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94)
   (2009/C 69/84)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Risthaus, H.P. Schrammek, C. Drzymalla i R. Jepsen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 marca 2007 r. (sprawa R 1479/2005-1) dotyczącą zgłoszenia oznaczenia słownego TDI jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Volkswagen AG pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


title: Sprawa T-16/14: Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2014 r. — Banco Mare Nostrum przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/18

         Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2014 r. — Banco Mare Nostrum przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-16/14)
   2014/C 61/32
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Banco Mare Nostrum SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero, A. Lamadrid de Pablo i A. Biondi, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja zakwalifikowała w niej w niej całokształt środków, której jej zdaniem stanowią hiszpański system leasingu podatkowego, jako niezgodną z rynkiem wewnętrznym nową pomoc państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których Komisja wskazała inwestorów AIE jako beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on nakaz odzyskania rzekomej pomocy;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera ono rozstrzygnięcie w przedmiocie legalności prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty skargi są identyczne z podniesionymi przez skarżącą w sprawie T-700/13 Bankia przeciwko Komisji.


title: Sprawy połączone T-81/07, T-82/07 i T-83/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lipca 2009 r. — KG Holding i in. przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pomoc na restrukturyzację przyznana KG Holding NV przez władze niderlandzkie — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Częściowa niedopuszczalność — Odzyskanie pomocy od przedsiębiorstw będących jej beneficjentami, których upadłość została ogłoszona — Wspólnotowe wytyczne dotyczące pomocy państwa na rzecz wspomagania i restrukturyzacji przedsiębiorstw przeżywających trudności)

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/19

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lipca 2009 r. — KG Holding i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-81/07, T-82/07 i T-83/07) (1)

   (Pomoc państwa - Pomoc na restrukturyzację przyznana KG Holding NV przez władze niderlandzkie - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Częściowa niedopuszczalność - Odzyskanie pomocy od przedsiębiorstw będących jej beneficjentami, których upadłość została ogłoszona - Wspólnotowe wytyczne dotyczące pomocy państwa na rzecz wspomagania i restrukturyzacji przedsiębiorstw przeżywających trudności)
   2009/C 193/27
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca w sprawie T-81/07: Jan Rudolf Maas, działający w charakterze syndyka masy upadłości KG Holding NV (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: G. van der Wal i T. Boesman, adwokaci)

      Strona skarżąca w sprawie T-82/07: Jan Rudolf Maas i Cornelis van den Bergh, działający w charakterze syndyków masy upadłości Kliq BV (Rotterdam) (przedstawiciele: G. van der Wal i T. Boesman, adwokaci)

      Strona skarżąca w sprawie T-83/07: Jean Leon Marcel Groenewegen, działający w charakterze syndyka masy upadłości Kliq Reïntegratie (Utrecht, Niderlandy) (przedstawiciele: G. van der Wal i T. Boesman, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: H. van Vliet, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/939/WE z dnia 19 lipca 2006 r. w sprawie zgłoszonej przez Niderlandy pomocy na rzecz KG Holding NV (Dz.U. L 366, s. 40).

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 2 decyzji Komisji 2006/939/WE z dnia 19 lipca 2006 r. w sprawie zgłoszonej przez Królestwo Niderlandów pomocy na rzecz KG Holding NV.

               2)

               W pozostałym zakresie skargi zostają oddalone.

               3)

               Jan Rudolf Maas, działający w charakterze syndyka masy upadłości KG Holding NV, pokrywa własne koszty w sprawie T-81/07.

               4)

               Jan Rudolf Maas i Cornelis van den Bergh, działający w charakterze syndyków masy upadłości Kliq BV, pokrywają własne koszty w sprawie T-82/07.

               5)

               Jean Leon Marcel Groenewegen, działający w charakterze syndyka masy upadłości Kliq Reïntegratie, pokrywa własne koszty w sprawie T-83/07 oraz koszty poniesione przez Komisję w sprawie T-83/07.

               6)

               Komisja pokrywa własne koszty w sprawach T-81/07 i T-82/07

      (1)  Dz.U. C 117 z 29.5.2007.


title: Sprawa F-10/09: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 30 listopada 2009 r. Moschonaki przeciwko Fondation européenne pour l'amélioration des conditions de vie et de travail (FEACVT)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/82

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 30 listopada 2009 r. Moschonaki przeciwko Fondation européenne pour l'amélioration des conditions de vie et de travail (FEACVT)
   (Sprawa F-10/09) (1)

   2010/C 24/159

      Język postępowania: francuski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 82 z 4.4.2009, s. 37.


title: Sprawa F-11/05 RENV: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 18 listopada 2009 r. — Chassagne przeciwko Komisji (Służba publiczna — Skierowanie do Sądu do ponownego rozpoznania po uchyleniu — Umorzenie postępowania)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/77

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 18 listopada 2009 r. — Chassagne przeciwko Komisji
   (Sprawa F-11/05 RENV) (1)

   (Służba publiczna - Skierowanie do Sądu do ponownego rozpoznania po uchyleniu - Umorzenie postępowania)
   2010/C 24/145
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Olivier Chassagne (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat T. Bontinck)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo G. Berscheid i V. Joris, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata F. Longfilsa, następnie J. Currall i G. Berscheid, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata J.L. Fagnarta)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji odmawiającej skarżącemu, pochodzącemu z francuskiego departamentu zamorskiego, skorzystania w okresie przejściowym z przepisów obowiązujących przed dniem 1 maja 2004 r. w sprawie zwrotu kosztów podróży mających zastosowanie do urzędników, których miejsce zatrudnienia i pochodzenia znajduje się w Europie, a także wniosek o odszkodowanie — Sprawa T-253/06 P odesłana do ponownego rozpoznania po kasacji.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie w sprawie F-11/05 RENV Chassagne przeciwko Komisji, która została wykreślona z rejestru Sądu, zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącego do dnia ogłoszenia wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 września 2008 r. Każda ze stron pokryje własne koszty postępowania poniesione po ogłoszeniu tego wyroku.

      (1)  Dz. U. C 115 z 14.5.2005, s. 36.


title: Sprawa T-357/11: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2011 r. — Bimbo przeciwko OHIM — Grupo Bimbo (GRUPO BIMBO)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/44

         Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2011 r. — Bimbo przeciwko OHIM — Grupo Bimbo (GRUPO BIMBO)
   (Sprawa T-357/11)
   2011/C 252/95
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Bimbo, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell Callicó)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Grupo Bimbo, SAB de CV (Meksyk, Meksyk)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 14 kwietnia 2011 r. zgodnie z art. 65 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009, ze względu na naruszenie art. 8 ust. 5 tego rozporządzenia oraz odmowę rejestracji przedmiotowego graficznego znaku towarowego 5.025.598 „GRUPO BIMBO” — w całości w odniesieniu do wszystkich objętych zgłoszeniem towarów i usług

               —

               posiłkowo, i jedynie w przypadku nieuwzględnienia poprzedniego żądania, stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 14 kwietnia 2011 r. ze względu na naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.

               —

               obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Grupo Bimbo, S.A.B de C.V.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „GRUPO BIMBO” (zgłoszenie do rejestracji nr 5.025.598) dla towarów i usług z klas 5, 29, 30, 31, 32, 35 i 43.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: hiszpański słowny znak towarowy „BIMBO” (nr 2689.432) dla towarów z klas 5, 29 i 30 oraz różne hiszpańskie graficzne znaki towarowe (nr 464.785, nr 2.244.562, nr 2.244.563 i nr 2.255.097), które zawierają element słowny „BIMBO” dla towarów i usług z klas 29, 30, 31, 32, 35 i 42.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uchylenie decyzji będącej przedmiotem odwołania

      Podniesione zarzuty: błędna wykładnia i zastosowanie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009, ze względu na to, iż po ustaleniu, że znaki towarowe „BIMBO”, na które powołano się w sprzeciwie, są znakami powszechnie znanymi na rynku hiszpańskim i że zgłoszony znak towarowy „GRUPO BIMBO” jest praktycznie identyczny ze tymi znakami, Izba Odwoławcza zezwoliła na częściową rejestrację tego znaku towarowego, z tego względu, iż wnosząca sprzeciw nie udowodniła, że nastąpiło czerpanie nienależnej korzyści z powszechnej znajomości lub odróżniającego charakteru jej znaków towarowych lub, że istniało zagrożenie dla tej powszechnej znajomości czy też charakteru odróżniającego.


title: Sprawa C-246/11 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 lutego 2013 r. — Republika Portugalska przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) — Rozporządzenie (EWG) nr 2052/88 — Artykuł 13 ust. 3 — Rozporządzenie (EWG) nr 4253/88 — Artykuł 21 ust. 1 — Dotacja globalna na inwestycje lokalne w Portugalii — Zmniejszenie pomocy finansowej)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 lutego 2013 r. — Republika Portugalska przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-246/11 P) (1)

   (Odwołanie - Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) - Rozporządzenie (EWG) nr 2052/88 - Artykuł 13 ust. 3 - Rozporządzenie (EWG) nr 4253/88 - Artykuł 21 ust. 1 - Dotacja globalna na inwestycje lokalne w Portugalii - Zmniejszenie pomocy finansowej)
   2013/C 114/13
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, S. Rodrigues i A. Gattini, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, A. Steiblytė i P. Guerra e Andrade, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 3 marca 2011 r. w sprawie T-387/07 Portugalia przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności w części decyzji Komisji C(2007) 3772 z dnia 31 lipca 2007 r. w sprawie zmniejszenia pomocy finansowej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) dotyczącej dotacji globalnej na pomoc w zakresie inwestycji lokalnych w Portugalii na podstawie decyzji Komisji C(95) 1769 z dnia 28 lipca 1995 r.

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 3 marca 2011 r. w sprawie T-387/07 Portugalia przeciwko Komisji zostaje uchylony.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2007) 3772 z dnia 31 lipca 2007 r. w sprawie zmniejszenia pomocy finansowej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) dotyczącej dotacji globalnej na pomoc w zakresie inwestycji lokalnych w Portugalii na podstawie decyzji Komisji C(95) 1769 z dnia 28 lipca 1995 r.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz kosztami postępowania odwoławczego.

      (1)  Dz.U. C 219 z 23.7.2011.


title: Sprawa C-287/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gyulai Törvényszék (Węgry) w dniu 11 czerwca 2014 r. – Eurospeed Ltd przeciwko Szegedi Törvényszék

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gyulai Törvényszék (Węgry) w dniu 11 czerwca 2014 r. – Eurospeed Ltd przeciwko Szegedi Törvényszék
   (Sprawa C-287/14)
   2014/C 303/24
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Gyulai Törvényszék.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Eurospeed Ltd.

      Strona pozwana: Szegedi Törvényszék.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy okoliczność, iż podmiotem odpowiedzialnym za zapłatę odszkodowania za szkody wyrządzone w związku z niewykonaniem prawa Unii jest państwo członkowskie, wyklucza zastosowanie uregulowania w dziedzinie odpowiedzialności przeciwko organowi państwowemu, który w rzeczywistości dokonał naruszenia, dla celów rozstrzygnięcia co do powództwa o zapłatę odszkodowania wniesionego na tej podstawie?

               2)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 (1) wyłącza zastosowanie przez państwo przepisu, który w przypadku naruszenia obowiązków uregulowanych w rozporządzeniu ustanawia skutki prawne mające zastosowanie przeciwko kierowcy, który w rzeczywistości dopuścił się naruszenia, obok lub w miejsce przedsiębiorstwa transportowego?

               3)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy należy uznać, że orzeczenie krajowego sądu administracyjnego które wobec art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, opiera się na prawie krajowym sprzecznym z tym przepisem, w sposób oczywisty narusza prawo Unii?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85.