title: Sprawa T-260/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 5 maja 2009 r. w sprawie F-27/08 Simões Dos Santos przeciwko OHIM, wniesione w dniu 6 lipca 2009 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/35

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 5 maja 2009 r. w sprawie F-27/08 Simões Dos Santos przeciwko OHIM, wniesione w dniu 6 lipca 2009 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa T-260/09 P)
   2009/C 220/74
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: I. de Medrano Caballero, pełnomocnik, wspierany przez D. Waelbroecka, adwokata)

      Druga strona postępowania: Manuel Simões Dos Santos (Madryd, Hiszpania)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie F-27/08 zawierającego wniosek o odszkodowanie;

               —

               uwzględnienie zarzutów wnoszącego odwołanie wniesionych w pierwszej instancji tj. oddalenie skargi jako bezzasadnej;

               —

               obciążenie strony pozwanej w postępowaniu odwoławczym kosztami tego postępowania i kosztami postępowania, które odbyło się przed Sądem do spraw Służby Publicznej.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszym odwołaniu Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) wnosi o uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 5 maja 2009 r. wydanego w sprawie F-27/08 Simões Dos Santos przeciwko OHIM, w którym Sąd stwierdził nieważność decyzji PERS-01-07 i pisma OHIM z dnia 15 czerwca 2007 r. w zakresie, w jakim oznaczają one potwierdzenie usunięcie reszty punktów za zasługi Simõesa Dos Santosa w następstwie jego awansu.
   Na poparcie odwołania OHIM przedstawia trzy zarzuty wynikające z:

               —

               naruszenia prawa przez Sąd do spraw Służby Publicznej, który naruszając orzecznictwo dotyczące warunków stosowania z mocą wsteczną aktu prawnego oraz zasadę uzasadnionych oczekiwań stwierdził, że OHIM naruszył zasadę pewności prawa oraz zasadę zakazu działania prawa wstecz;

               —

               naruszenia prawa w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej uznał, że OHIM naruszył art. 233 WE i zasadę powagi rzeczy osądzonej wynikającej z wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 14 lutego 2007 r. w sprawie T-435/04 Simões Dos Santos przeciwo OHIM, podczas gdy środki przyjęte przez OHIM w celu wykonania tego wyroku były jedynymi dozwolonymi bez naruszania zasady zakazu niedyskryminacji;

               —

               niezgodnego z prawem przyznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej zadośćuczynienia za krzywdę, w związku z czym OHIM nie naruszył prawa zaś Sąd do spraw Służby Publicznej orzekł ultra petita.


title: Sprawa F-96/15: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/84

         Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-96/15)
   (2015/C 294/103)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności propozycji przeniesienia uprawnień emerytalnych strony skarżącej do systemu emerytalnego Unii, z zastosowaniem nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego i żądanie zasądzenia od strony pozwanej zapłaty kwoty 1 EUR przewidywanej za szkodę, którą strona skarżąca miała ponieść.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych z dnia 15 lipca 2011 r. do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 3 października 2014 r. w sprawie przyznania dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury przysługujących w odniesieniu do uprawnień emerytalnych nabytych przez skarżącego przed rozpoczęciem przez niego służby w ramach ich przeniesienia do systemu emerytalnego instytucji Unii Europejskiej zgodnie z ogólnymi przepisami wykonawczymi do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 15 lipca 2011 r.;

               —

               tytułem pomocniczym, zasądzenie od Komisji Europejskiej zapłaty kwoty 1 EUR przewidywanej za poniesioną przez stronę skarżącą szkodę;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-317/16: Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2016 r. – Moravia Consulting/EUIPO – Citizen Systems Europe (SDC-888TII RU)

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/31

         Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2016 r. – Moravia Consulting/EUIPO – Citizen Systems Europe (SDC-888TII RU)
   (Sprawa T-317/16)
   (2016/C 287/37)
   Język skargi: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Moravia Consulting spol. s r. o. (Brno, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat M. Kyjovský)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Citizen Systems Europe GmbH (Stuttgart, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Citizen Systems Europe GmbH

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „SDC-888TII RU” – zgłoszenie nr 12 781 255

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 kwietnia 2016 r. w sprawie R 1566/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95.


title: Sprawa T-71/09: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 stycznia 2010 r. — Química Atlântica przeciwko Komisja (Skarga na bezczynność — Zajęcie stanowiska — Skarga o odszkodowanie — Paragraf 44 ust. 1 lit. c) regulaminu Sądu — Niedopuszczalność)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/32

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 stycznia 2010 r. — Química Atlântica przeciwko Komisja
   (Sprawa T-71/09) (1)

   (Skarga na bezczynność - Zajęcie stanowiska - Skarga o odszkodowanie - Paragraf 44 ust. 1 lit. c) regulaminu Sądu - Niedopuszczalność)
   2010/C 51/62
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Química Atlântica Lda (Lisbona, Portugalia) (przedstawiciel: J. Teixeira Alves, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja (przedstawiciele: M. Afonso i L. Bouyon, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na bezczynność zmierzająca do stwierdzenia, że Komisja w sposób sprzeczny z prawem powstrzymała się o przyjęcia środków koniecznych dla harmonizacji kryteriów klasyfikacji taryfowej „fosforanu diwapnia”, a także skarga o zwrot różnicy pomiędzy kwotami, jakie skarżąca powinna zapłacić od 1995 r. z tytułu należności celnych a kwotami, jakie wynikałyby z zastosowania stawki związanej z kodem taryfowym 28 35 25 90 w przywozie fosforanu diwapnia z Tunezji lub o odszkodowanie w równej wartości.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Postępowanie w sprawie wniosku Timab Ibérica SL o przystąpienie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

               3)

               Química Atlântica Lda ponosi swoje własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 113 z 16.5.2009.


title: Sprawa T-29/08: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2011 r. — LPN przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Odmowa dostępu — Dokumenty dotyczące toczącego się postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego dotyczącego projektu zapory na rzecze Sabor — Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia i audytu — Informacje o środowisku — Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 — Obowiązek dokonania konkretnej i indywidualnej oceny każdego dokumentu — Nadrzędny wzgląd interesu publicznego)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/37

         Wyrok Sądu z dnia 9 września 2011 r. — LPN przeciwko Komisji
   (Sprawa T-29/08) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Odmowa dostępu - Dokumenty dotyczące toczącego się postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego dotyczącego projektu zapory na rzecze Sabor - Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia i audytu - Informacje o środowisku - Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 - Obowiązek dokonania konkretnej i indywidualnej oceny każdego dokumentu - Nadrzędny wzgląd interesu publicznego)
   2011/C 311/65
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Liga para Protecção da Natureza (LPN) (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciel: P. Vinagre e Silva, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strony występujące w sprawie w charakterze interwenienta popierającego stronę skarżącą: Królestwo Danii (przedstawiciele: początkowo B. Weis Fogh, następnie C. Vang, pełnomocnicy); Republika Finlandii (przedstawiciele: początkowo J. Heliskoski, A. Guimaraes-Purokoski, M. Pere i H. Leppo, następnie J. Heliskoski i A. Guimaraes-Purokoski, pełnomocnicy); i Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk, S. Johannesson i K. Petkovska, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 22 listopada 2007 r. potwierdzającej odmowę przyznania dostępu do dokumentów zawartych w aktach postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego wszczętego przeciwko Republice Portugalskiej dotyczących projektu budowy zapory na rzecze Sabor (Portugalia), który mógł naruszać dyrektywę Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 103, s. 1) oraz dyrektywę Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, s. 7).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona w zakresie, w jakim dotyczy dokumentów i części dokumentów, w odniesieniu do której odmówiony został dostęp Liga para Protecção da Natureza (LPN) w decyzji Komisji SG.E.3/MIB/psi D(2008) 8639 z dnia 24 października 2008 r.

               2)

               Umarza się postępowanie w pozostałym zakresie.

               3)

               LPN pokrywa swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               Królestwo Danii, Republika Finlandii i Królestwo Szwecji pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 79 z 29.3.2008.


title: Sprawa T-331/08: Wyrok Sądu z dnia 27 stycznia 2010 r. — REWE-Zentral przeciwko OHIM — Grupo Corporativo Teype (Solfrutta) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Solfrutta — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy FRUTISOL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Częściowa odmowa rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/47

         Wyrok Sądu z dnia 27 stycznia 2010 r. — REWE-Zentral przeciwko OHIM — Grupo Corporativo Teype (Solfrutta)
   (Sprawa T-331/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Solfrutta - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy FRUTISOL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Częściowa odmowa rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 63/82
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: REWE-Zentral AG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: M. Kinkeldey i A. Bognár, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Grupo Corporativo Teype, SL (Madryd, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 maja 2008 r. (sprawa R 1679/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Grupo Corporativo Teype, SL i REWE-Zentral AG.

      Sentencja

               1)

               Stwierdzona zostaje nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 maja 2008 r. (sprawa R 1679/2007-2).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 260 z 11.10.2008.


title: Sprawa T-317/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 lutego 2007 r. — Kustom Musical Amplification przeciwko OHIM (Kształt gitary) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie przestrzennego znaku towarowego — Kształt gitary — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Naruszenie prawa do obrony — Uzasadnienie — Artykuł 73 rozporządzenia (CE) nr 40/94)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/37

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 lutego 2007 r. — Kustom Musical Amplification przeciwko OHIM (Kształt gitary)
   (Sprawa T-317/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie przestrzennego znaku towarowego - Kształt gitary - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Naruszenie prawa do obrony - Uzasadnienie - Artykuł 73 rozporządzenia (CE) nr 40/94)
   (2007/C 82/81)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Kustom Musical Amplification, Inc. (Cincinnati, Ohio, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: M. Edenborough, barrister, i T. Bamford, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 czerwca 2005 r. (sprawa R 1035/2004-2) dotyczącą wniosku o rejestrację jako wspólnotowego znaku towarowego przestrzennego znaku towarowego mającego postać gitary.
   Sentencja wyroku

               1.

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 7 czerwca 2005 r. (sprawa R 1035/2004-2).

               2.

               OHIM pokrywa swoje własne koszty postępowania, a także koszty poniesione przez skarżącą.

      (1)  Dz.U. C 271 z 29.10.2005.


title: Sprawa T-163/16: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2016 r. – Reisswolf/EUIPO (secret. service.)

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/30

         Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2016 r. – Reisswolf/EUIPO (secret. service.)
   (Sprawa T-163/16)
   (2016/C 200/43)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Reisswolf Akten- und Datenvernichtung GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Ebert-Weidenfeller)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „secret. service” – zgłoszenie nr 14 108 575

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 lutego 2016 r. w sprawie R 1820/2015-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-440/13: Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2014 r. – „Millano” Krzysztof Kotas/OHIM (Kształt bombonierek czekoladowych) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego — Kształt bombonierek czekoladowych — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/49

         Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2014 r. – „Millano” Krzysztof Kotas/OHIM (Kształt bombonierek czekoladowych)
   (Sprawa T-440/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego - Kształt bombonierek czekoladowych - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 046/61)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Zakład Wyrobów Cukierniczych „Millano” Krzysztof Kotas (Przeźmierowo, Polska) (przedstawiciel: radca prawny B. Kański)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 maja 2013 r. (sprawa R 755/2012-2) dotyczącą zgłoszenia do rejestracji trójwymiarowego oznaczenia tworzonego przez kształt bombonierek czekoladowych jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Zakład Wyrobów Cukierniczych „Millano” Krzysztof Kotas pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawa T-247/12: Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2012 r. — Argo Group International przeciwko OHIM — Arisa Assurances (ARIS)

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/25

         Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2012 r. — Argo Group International przeciwko OHIM — Arisa Assurances (ARIS)
   (Sprawa T-247/12)
   2012/C 243/45
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Argo Group International Holdings Ltd (Hamilton, Bermudy) (przedstawiciele: R. Hoy, S. Levine, i N. Edbrooke, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Arisa Assurances SA (Luksemburg, Luksemburg)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności lub zmianę decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 marca 2012 r. w sprawie R 193/2011-2, tak aby znak towarowy strony skarżącej został zarejestrowany;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny kolorowy znak towarowy „ARIS” dla towarów i usług z klasy 36 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 7390404

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Arisa Assurances SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny kolorowy wspólnotowy znak towarowy nr 307470 „ARISA ASSURANCES S.A.” dla towarów i usług z klasy 36

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: strona skarżąca podnosi, że OHIM i Izba Odwoławcza błędnie pod względem prawnym przyjęły, że znaki towarowe są zgodnie z prawem podobne i tym samym że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd właściwego kręgu odbiorców.


title: Sprawa C-196/13: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywy 75/442/EWG, 91/689/EWG i 1999/31/WE — Gospodarowanie odpadami — Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie — Niewykonanie — Artykuł 260 ust. 2 TFUE — Kary pieniężne — Okresowa kara pieniężna — Ryczałt)

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska
   (Sprawa C-196/13) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywy 75/442/EWG, 91/689/EWG i 1999/31/WE - Gospodarowanie odpadami - Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie - Niewykonanie - Artykuł 260 ust. 2 TFUE - Kary pieniężne - Okresowa kara pieniężna - Ryczałt))
   (2015/C 046/06)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Recchia, A. Alcover San Pedro i E. Sanfrutos Cano, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierany przez G. Fienga, avvocato dello Stato)

      Sentencja

               1)

               Nie podejmując wszystkich środków niezbędnych do wykonania wyroku Komisja/Włochy (C-135/05, EU:C:2007:250), Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 260 ust. 1 TFUE.

               2)

               Zasądza się od Republiki Włoskiej zapłatę na rzecz Komisji Europejskiej, na rachunek „Środki własne Unii Europejskiej”, licząc od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do półrocza, w którym nastąpi wykonanie wyroku Komisja/Włochy (EU:C:2007:250), okresowej kary pieniężnej w wymiarze półrocznym obliczonej w wypadku pierwszego półrocza następującego po tym ogłoszeniu na koniec tego półrocza na podstawie kwoty początkowej ustalonej na 4 2 8 00  000 EUR, od której zostanie odjęta kwota 4 00  000 EUR za każde ze stanowisk zawierających odpady niebezpieczne doprowadzonych do zgodności z tym wyrokiem i kwota 2 00  000 EUR za każde z pozostałych stanowisk doprowadzonych do zgodności ze wspomnianym wyrokiem. W wypadku wszystkich następnych półroczy okresowa kara pieniężna należna z tytułu każdego półrocza będzie obliczana na jego koniec na podstawie kwoty okresowej kary pieniężnej ustalonej dla poprzedniego półrocza z zastosowaniem tych samych odliczeń w zależności od liczby stanowisk, których dotyczy stwierdzone uchybienie, doprowadzonych do zgodności w ciągu danego półrocza.

               3)

               Zasądza się od Republiki Włoskiej zapłatę na rzecz Komisji Europejskiej, na rachunek „Środki własne Unii Europejskiej”, ryczałtu w wysokości 40 mln EUR.

               4)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa C-395/07: Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/19

         Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-395/07)
   (2007/C 247/24)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: W. Wils i H. Kraemer, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych koniecznych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (1), a w każdym razie nie powiadamiając o tych przepisach Komisji, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 28 kwietnia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 157, str. 45 i Dz.U. L 195, str. 16.


title: Sprawa C-496/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu (Rumunia) w dniu 6 listopada 2014 r. – Państwo rumuńskie/Tamara Văraru, Consiliul Naţional pentru Combaterea Discriminării

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu (Rumunia) w dniu 6 listopada 2014 r. – Państwo rumuńskie/Tamara Văraru, Consiliul Naţional pentru Combaterea Discriminării
   (Sprawa C-496/14)
   (2015/C 046/27)
   Język postepowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul Sibiu

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Państwo rumuńskie reprezentowane przez Administrația Județeană a Finanțelor Publice Sibiu w imieniu i na rzecz Ministerul Finanțelor Publice

      Strona pozwana: Tamara Văraru, Consiliul Naţional pentru Combaterea Discriminării

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepisy zawarte w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 20, 21 ust. 1, art. 24 ust. 1, art. 34 ust. 1 i 2 oraz art. 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także w art. 4 rozporządzenia WE nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (1), należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisów krajowych, takich jak OUG nr 111/2010, które przewidują różne traktowanie drugiego, trzeciego dziecka i kolejnych dzieci urodzonych z porodów mnogich, pierwszego dziecka z porodu mnogiego oraz dzieci urodzonych z porodu pojedynczego?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (tekst mający znaczenie dla EOG i dla Szwajcarii) (Dz.U. L 166,s. 1).


title: Sprawa C-243/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 22 marca 2007 r. w sprawie T-322/05 Carsten Brinkmann przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory),wniesione w dniu 22 maja 2007 r. przez Carsten Brinkmann

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/17

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 22 marca 2007 r. w sprawie T-322/05 Carsten Brinkmann przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory),wniesione w dniu 22 maja 2007 r. przez Carsten Brinkmann
   (Sprawa C-243/07 P)
   (2007/C 199/27)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Carsten Brinkmann (przedstawiciel: adwokat K. van Bebber)

      Pozostali uczestnicy postępowania:

               1.

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

               2.

               Terra Networks, S.A.

         Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 22 marca 2007 r. w sprawie T-322/05;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji nr 3646/2004 Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 29 października 2004 r.;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania przed OHIM a także kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji i Trybunałem Sprawiedliwości.

         Zarzuty i główne argumenty
   Podstawą wniesienia odwołania od wyżej przywołanego wyroku Sądu Pierwszej Instancji jest naruszenie przepisów rozporządzenia (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego z uwagi na to, iż, przy dokonaniu prawidłowej oceny, nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do spornych znaków towarowych w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia.
   Po pierwsze, nie jest to przypadek, gdzie towary i usługi objęte zgłoszonym znakiem towarowym oraz te objęte znakiem towarowym, na który powołano się w sprzeciwie są całkowicie identyczne.
   Po drugie, dany krąg odbiorców tworzą raczej specjaliści, mianowicie eksperci bankowi, właściciele nieruchomości itp. a nie przeciętny niemiecki konsument.
   Po trzecie, „terra”, element składowy znaku towarowego, którego właścicielem jest wnoszący sprzeciw ma charakter mało odróżniający. Sąd Pierwszej Instancji nie wziął wcale pod uwagę tego znaczącego aspektu. Nie uwzględnił on charakteru odróżniającego znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie. Jest to jednakże istotne, ponieważ jeśli wcześniejszy znak towarowy ma charakter mało odróżniający, nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w okolicznościach, w których co do zasady takie prawdopodobieństwo by w przeciwnym wypadku wystąpiło. Im w mniejszym stopniu dane oznaczenie posiada charakter odróżniający tym mniejszy jest zakres ochrony, jaką objęty jest dany znak towarowy. W przypadku, kiedy znaki towarowe mają charakter mało odróżniający prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd z prawnego punktu widzenia nie może opierać się nawet na faktycznym (i wysokiego stopnia) prawdopodobieństwie wprowadzenia w błąd.
   Po czwarte, podobieństwo oznaczeń zależy od podobieństwa z punktu widzenia graficznego, fonetycznego i koncepcyjnego z uwzględnieniem całościowego wrażenia w każdym przypadku. Znak towarowy, na który powołano się w sprzeciwie jest graficznym znakiem towarowym składającym się ze słowa „terra” i z elementu graficznego, który jest w przybliżeniu tego samego rozmiaru, co element słowny „terra”. Sam fakt, że sporny znak towarowy nie posiada elementu graficznego oznacza, że przy całościowym porównaniu znaków mogą być zauważalne wyraźne różnice. Jednakże nawet jeśli założymy, że element słowny „terra” jest elementem dominującym we znaku, na który powołano się w sprzeciwie, nie istnieje znaczące podobieństwo w rozumieniu prawa o znakach towarowych. Należy podkreślić, że określenie „terra”, które jest, pod względem koncepcyjnym, powszechnie znane kręgowi odbiorców jest w rzeczywistości wbudowane w całości w fantazyjne słowo „Terranus”. Jednak oznaczenie, „terra” nie zajmuje niezależnej i odróżniającej pozycji we znaku towarowym „Terranus”. Ponadto, krąg odbiorców jest przyzwyczajony do tego, że określenia, które pochodzą z określonego źródła mogą pod wpływem zmiany uzyskać całkowicie odmienne znaczenie tracąc w ten sposób jakikolwiek koncepcyjny związek z określeniem pierwotnym.


title: Sprawa T-61/14: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2014 r. – Monster Energy przeciwko OHIM – Balaguer (icexpresso + energy coffee)

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/26

         Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2014 r. – Monster Energy przeciwko OHIM – Balaguer (icexpresso + energy coffee)
   (Sprawa T-61/14)
   2014/C 129/34
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Monster Energy Company (Corona, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Luis Yus Balaguer (Movera, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 listopada 2013 r. w sprawie R 821/2013-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Luis Yus Balaguer

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „icexpresso + energy coffee” dla towarów i usług z klas 9, 30, 32 i 35 – zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 950 403

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Wcześniejsze znaki towarowe: wspólnotowe znaki towarowe nr 8 445 711, nr 8 815 722 i nr 8 815 748 dla towarów z klas 5 i 32

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa T-451/09: Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2009 r. — Wind przeciwko OHIM — Sanyang Industry (Wind)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/56

         Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2009 r. — Wind przeciwko OHIM — Sanyang Industry (Wind)
   (Sprawa T-451/09)
   2010/C 24/101
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Harry Wind (Selfkant, Niemcy) (przedstawiciele: adwokat J. Sroka)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stron postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Sanyang Industry Co. Ltd (Hsinchu, Tajwan)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 września 2009 r. w sprawie R 1470/2008-4; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Sanyang Industry Co. Ltd

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „Wind” dla towarów i usług z klas 11, 12 i 37

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Niemczech graficzny znak towarowy „Wind” dla usług z klasy 37

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009] ze względu na niestwierdzenie przez Izbę Odwoławczą, że istnieje podobieństwo między towarami i usługami objętymi rozpatrywanym wspólnotowym znakiem towarowym.


title: Sprawa C-544/08: Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 4 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Czeskiej

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/27

         Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 4 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-544/08) (1)

   2010/C 51/45

      Język postępowania: czeski

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawa T-183/16: Postanowienie Sądu z dnia 26 czerwca 2017 r. – L’Oréal/EUIPO – Guinot (MASTER DRAMA) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MASTER DRAMA — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy MASTERS COLORS PARIS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Skarga prawnie oczywiście bezzasadna — Artykuł 126 regulaminu postępowania]

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/20

         Postanowienie Sądu z dnia 26 czerwca 2017 r. – L’Oréal/EUIPO – Guinot (MASTER DRAMA)
   (Sprawa T-183/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MASTER DRAMA - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy MASTERS COLORS PARIS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna - Artykuł 126 regulaminu postępowania])
   (2017/C 269/28)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: L’Oréal (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan i P. Péters)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Guinot (Paryż) (przedstawiciel: adwokat A. Sion)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 lutego 2016 r. (sprawa R 2500/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Guinot a L’Oréal.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               L’Oréal zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 222 z 20.6.2016.


title: Sprawa T-454/15: Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2016 r. – Laboratorios Ern/EUIPO – Werner (Dynamic Life) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Dynamic Life — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy DYNAMIN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/17

         Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2016 r. – Laboratorios Ern/EUIPO – Werner (Dynamic Life)
   (Sprawa T-454/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Dynamic Life - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy DYNAMIN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 222/20)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Laboratorios Ern, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M. Pérez Serres, R. Guerras Mazón, S. Correa Rodríguez i T. González Martínez)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO był również: Matthias Werner (Neufahrn, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 maja 2015 r. (sprawa R 441/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Laboratorios Ern a M. Wernerem.

      Sentencja

               1)

               Skraga zostaje oddalona.

               2)

               Laboratorios Ern, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2015.


title: Sprawa T-47/17: Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2017 r. – Yotrio Group/EUIPO (Umieszczenie zielonej obwódki na nóżce)

text:
               27.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/18

         Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2017 r. – Yotrio Group/EUIPO (Umieszczenie zielonej obwódki na nóżce)
   (Sprawa T-47/17)
   (2017/C 095/28)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Yotrio Group Co. Ltd (Linhai City, Chiny) (przedstawiciel: adwokat L. Ullmann)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Inny unijny znak towarowy (Umieszczenie zielonej obwódki na nóżce)– zgłoszenie nr 14 396 568

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 listopada 2016 r. w sprawie R 285/2016-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-108/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te 's-Gravenhage — Niderlandy) — Bovemij Verzekeringen NV przeciwko Benelux-Merkenbureau (Znaki towarowe — Dyrektywa 89/104/EWG — Artykuł 3 ust. 3 — Charakter odróżniający — Nabycie w drodze używania — Uwzględnienie całości lub istotnej części terytorium Beneluksu — Uwzględnienie stref językowych Beneluksu — Słowny znak towarowy EUROPOLIS)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/12

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te 's-Gravenhage — Niderlandy) — Bovemij Verzekeringen NV przeciwko Benelux-Merkenbureau
   (Sprawa C-108/05) (1)

   (Znaki towarowe - Dyrektywa 89/104/EWG - Artykuł 3 ust. 3 - Charakter odróżniający - Nabycie w drodze używania - Uwzględnienie całości lub istotnej części terytorium Beneluksu - Uwzględnienie stref językowych Beneluksu - Słowny znak towarowy EUROPOLIS)
   (2006/C 294/19)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Gerechtshof te 's-Gravenhage
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bovemij Verzekeringen NV

      Strona pozwana: Benelux-Merkenbureau
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Gerechtshof te 's-Gravenhage — Wykładnia art. 3 ust. 3 dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 40, str. 1) — Ocena charakteru odróżniającego znaku towarowego — Używanie znaku towarowego — Renoma znaku towarowego na całym terytorium Beneluksu lub na znaczącej części tego terytorium (np. na terytorium Niderlandów) — Uwzględnienie regionów językowych
   Sentencja

               1)

               Artykuł 3 ust. 3 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych powinien być tak rozumiany, że znak towarowy może być zarejestrowany na podstawie tego przepisu tylko wówczas, gdy nabył on charakter odróżniający w drodze używania na całej części terytorium państwa członkowskiego (lub — w przypadku Beneluksu — na całej części terytorium tego związku państw), w której występowała podstawa odmowy rejestracji.

               2)

               Jeśli znak towarowy składa się z jednego lub większej liczby słów występujących w języku urzędowym państwa członkowskiego lub Beneluksu, a podstawa odmowy jego rejestracji występuje w jednej tylko strefie językowej tego państwa członkowskiego lub — w przypadku Beneluksu — w jednej z jego stref językowych, należy wykazać, że znak towarowy nabył charakter odróżniający w drodze używania w całej tej strefie językowej. Dla tak określonej strefy językowej należy ustalić, czy zainteresowani odbiorcy, lub przynajmniej ich znacząca część, potrafią dzięki znakowi towarowemu określić towar lub usługę jako pochodzące od określonego przedsiębiorstwa.

      (1)  Dz.U. C 115 z 14.5.2005.


title: Sprawa T-394/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  11 kwietnia 2006 r.  — Angeletti przeciwko Komisji (Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Choroba zawodowa — Ekspozycja na azbest — Odmowa uznania zawodowego uwarunkowania rozwoju choroby — Obowiązek wydania rozstrzygnięcia w rozsądnym terminie — Krzywda moralna)

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/30

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 kwietnia 2006 r. — Angeletti przeciwko Komisji
   (Sprawa T-394/03) (1)

   (Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Choroba zawodowa - Ekspozycja na azbest - Odmowa uznania zawodowego uwarunkowania rozwoju choroby - Obowiązek wydania rozstrzygnięcia w rozsądnym terminie - Krzywda moralna)
   (2006/C 143/60)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Flavia Angeletti (Nicea, Francja) [Przedstawiciele: początkowo K. Devolvé i J. Iturriagagoitia Bassas, avocats, następnie J. Iturriagagoitia Bassas]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: J. Currall i H. Krämer, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   W szczególności żądanie uchylenia decyzji Komisji z dnia 7 października 2003 r. odmawiającej uznania zawodowego uwarunkowania rozwoju choroby, na którą cierpi skarżący w następstwie ekspozycji na azbest, żądanie stwierdzenia nieważności odnośnej opinii komisji lekarskiej, żądanie uchylenia decyzji Komisji obciążającej skarżącego pewnymi kosztami i wynagrodzeniami członków tej komisji oraz żądanie zasądzenia od Komisji odszkodowania za koszty i wynagrodzenia lekarskie
   Sentencja wyroku

               1)

               Komisja zapłaci skarżącej kwotę 12 000 EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja poniesie poza kosztami własnymi, połowę kosztów poniesionych przez skarżącą, w tym związanych z postępowaniem w sprawie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 47 z 21.2.2004


title: Sprawa C-483/08: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 9 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Mons — Belgia) — Régie communale autonome du stade Luc Varenne przeciwko państwu belgijskiemu — SPF Finances (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 10 ust. 1 i 2 — Ściągnięcie podatku nienależnie odliczonego — Rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/18

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 9 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Mons — Belgia) — Régie communale autonome du stade Luc Varenne przeciwko państwu belgijskiemu — SPF Finances
   (Sprawa C-483/08) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu - Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 10 ust. 1 i 2 - Ściągnięcie podatku nienależnie odliczonego - Rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia)
   2009/C 282/34
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de première instance de Mons

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Régie communale autonome du stade Luc Varenne

      Strona pozwana: państwo belgijskie — SPF Finances

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal de première instance de Mons — Wykładnia art. 10 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — Wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Pojęcia „zdarzenia podatkowego” i „wymagalności podatku” — Początek biegu terminu przedawnienia roszczenia o zapłatę podatku — Dzień wystawienia faktury czy dzień złożenia deklaracji, na mocy której podatnik żąda wykonania jego prawa do odliczenia podatku?

      Sentencja

   Artykuł 10 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej przez dyrektywę Rady 2002/38/WE z dnia 7 maja 2002 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie krajowym przepisom i praktyce administracyjnej wyznaczającym początek biegu terminu przedawnienia roszczenia o zapłatę podatku od wartości dodanej nienależnie odliczonego na dzień złożenia deklaracji, na mocy której podatnik żąda po raz pierwszy wykonania jego prawa do odliczenia.

      (1)  Dz.U. C 19 z 24.1.2009.


title: Sprawa C-349/13: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 12 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Minister Finansów/Oil Trading Poland sp. z o.o. (Odesłanie prejudycjalne — Podatki akcyzowe — Dyrektywy 92/12/EWG i 2008/118/WE — Zakres stosowania — Oleje mineralne i produkty energetyczne — Oleje smarowe wykorzystywane do celów innych niż napędowe i grzewcze — Wyłączenie — Podatek akcyzowy od konsumpcji produktów energetycznych, nałożony przez państwo członkowskie według reguł właściwych dla ujednoliconego podatku akcyzowego — Pojęcie „formalności przy przekraczaniu granic”  — Artykuł 110 TFUE — Termin zapłaty krótszy w niektórych wypadkach dla nabycia wewnątrzwspólnotowego niż dla produktów nabytych w obrocie krajowym)

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/4

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 12 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Minister Finansów/Oil Trading Poland sp. z o.o.
   (Sprawa C-349/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatki akcyzowe - Dyrektywy 92/12/EWG i 2008/118/WE - Zakres stosowania - Oleje mineralne i produkty energetyczne - Oleje smarowe wykorzystywane do celów innych niż napędowe i grzewcze - Wyłączenie - Podatek akcyzowy od konsumpcji produktów energetycznych, nałożony przez państwo członkowskie według reguł właściwych dla ujednoliconego podatku akcyzowego - Pojęcie „formalności przy przekraczaniu granic” - Artykuł 110 TFUE - Termin zapłaty krótszy w niektórych wypadkach dla nabycia wewnątrzwspólnotowego niż dla produktów nabytych w obrocie krajowym))
   (2015/C 118/06)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Minister Finansów

      Strona pozwana: Oil Trading Poland sp. z o.o.

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 3 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania oraz art. 1 ust. 3 dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one temu, aby produkty nienależące do zakresu stosowania tych dyrektyw, takie jak oleje smarowe wykorzystywane do celów innych niż napędowe i grzewcze, były objęte podatkiem regulowanym przez zasady identyczne jak te dotyczące systemu ujednoliconego podatku akcyzowego, ustanowionego przez rzeczone dyrektywy, jeżeli fakt objęcia rzeczonych produktów tym podatkiem nie powoduje formalności przy przekraczaniu granic w handlu pomiędzy państwami członkowskimi.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.


title: Sprawa T-424/16: Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2016 r. – Gifi Diffusion/EUIPO – Crocs (Footwear)

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/41

         Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2016 r. – Gifi Diffusion/EUIPO – Crocs (Footwear)
   (Sprawa T-424/16)
   (2016/C 392/54)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Gifi Diffusion (Villeneuve-sur-Lot, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. de Chassey)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Crocs, Inc. (Longmont, Colorado, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego wzoru: Crocs, Inc.

      Przedmiotowy sporny wzór: Wzór wspólnotowy „Footwear” – wzór wspólnotowy nr 733 282-0001

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 kwietnia 2015 r. w sprawie R 37/2015-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego nr 000733282-0001;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 6 rozporządzenia nr 6/2002;

               —

               Naruszenie art. 62 i 63 rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa C-50/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Aosta (Włochy) w dniu 30 stycznia 2013 r. — Rocco Papalia przeciwko Comune di Aosta

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Aosta (Włochy) w dniu 30 stycznia 2013 r. — Rocco Papalia przeciwko Comune di Aosta
   (Sprawa C-50/13)
   2013/C 147/06
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale ordinario di Aosta

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Rocco Papalia

      Strona pozwana: Comune di Aosta

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni dyrektywy 1999/70/WE (1) (art. 1 oraz klauzuli 5 załącznika do porozumienia ramowego a także wszystkich związanych lub łączących się z nimi przepisów) należy dokonywać w ten sposób, iż pozwala ona, aby pracownik zatrudniony przez podmiot publiczny na podstawie umowy na czas określony w braku przesłanek wymaganych w rzeczonych przepisach wspólnotowych miał prawo do odszkodowania za szkodę, jedynie jeżeli udowodni, iż szkoda ta rzeczywiście zaistniała, a mianowicie, jeżeli przedstawi pozytywny dowód — chociażby był to dowód na podstawie poszlak, lecz w każdym razie mający dokładny charakter — iż musiał zrezygnować z innych lepszych sposobności do pracy?

      (1)  Dz.U. L 175, s. 43


title: Sprawa C-128/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal do Trabalho do Porto (Portugalia) w dniu 8 marca 2012 r. — Sindicato dos Bancários do Norte i in. przeciwko BPN — Banco Português de Negócios, SA

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal do Trabalho do Porto (Portugalia) w dniu 8 marca 2012 r. — Sindicato dos Bancários do Norte i in. przeciwko BPN — Banco Português de Negócios, SA
   (Sprawa C-128/12)
   2012/C 151/35
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Tribunal do Trabalho do Porto.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sindicato dos Bancários do Norte Sindicato dos Bancários do Centro, Sindicato dos Bancários do Sul e Ilhas, Luís Miguel Rodrigues Teixeira de Melo

      Strona pozwana: BPN — Banco Português de Negócios, SA.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zasada równego traktowania wynikająca z zakazu dyskryminacji powinna być interpretowana jako mająca zastosowanie do pracowników sektora publicznego?

               2)

               Czy wprowadzenie przez państwo obniżenia wynagrodzenia za pomocą ww. Lei do Orçamento de Estado para 2011, stosowane jedynie do pracowników, którzy wykonują swoje zadania w sektorze państwowym lub w przedsiębiorstwach publicznych, jest sprzeczne z zasadą zakazującą dyskryminacji stanowiąc dyskryminację ze względu na publiczny charakter stosunku pracy?

               3)

               Czy prawo do godnych warunków pracy przewidziane w art. 31 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej powinno być interpretowane w ten sposób, że zakazane jest zmniejszenie wynagrodzenia bez zgody pracownika w przypadku, gdy umowa pozostaje bez zmian?

               4)

               Czy prawo do godnych warunków pracy przewidziane w art. 31 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej powinno być interpretowane w ten sposób, że odpowiada ono prawu do sprawiedliwego wynagrodzenia, które zapewni pracownikom i ich rodzinom godny poziom życia?

               5)

               Czy obniżenie wynagrodzenia, nie stanowiące jedynego możliwego, koniecznego i podstawowego środka dla wzmocnienia konsolidacji finansów publicznych w sytuacji poważnego kryzysu gospodarczo-finansowego kraju, jest sprzeczne z prawem przewidzianym w art. 31 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ zagraża poziomowi życia i zobowiązaniom natury finansowej przyjętym przez pracowników i ich rodziny przed tym obniżeniem?

               6)

               Czy obniżenie wynagrodzenia wprowadzone w tej postaci przez państwo portugalskie, ponieważ nie było ono przewidywalne lub oczekiwane przez pracowników, jest sprzeczne z prawem do godnych warunków pracy?


title: Sprawa T-455/16 P: Wyrok Sądu z dnia 15 marca 2017 r. – Fernández González/Komisja (Odesłanie — Służba publiczna — Personel tymczasowy — Zatrudnienie — Zatrudnianie personelu tymczasowego na stałych stanowiskach — Zarzut niezgodności z prawem — Naruszenie prawa)

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/42

         Wyrok Sądu z dnia 15 marca 2017 r. – Fernández González/Komisja
   (Sprawa T-455/16 P) (1)

   ((Odesłanie - Służba publiczna - Personel tymczasowy - Zatrudnienie - Zatrudnianie personelu tymczasowego na stałych stanowiskach - Zarzut niezgodności z prawem - Naruszenie prawa))
   (2017/C 144/56)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Elia Fernández González (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci M. Casado García-Hirschfeld i É. Boigelot)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron, następnie przez A. Duron)

      Przedmiot

   Odwołanie zmierzające do uchylenia wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (w składzie jednego sędziego) z dnia 14 czerwca 2016 r., Fernández González/Komisja (F-121/15, EU:F:2016:128).

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (w składzie jednego sędziego) z dnia 14 czerwca 2016 r., Fernández González/Komisja (F-121/15, EU:F:2016:128) zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje przekazano do ponownego rozpoznania przez izbę Sądu inną niż izba orzekająca w niniejszym odwołaniu.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postepowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 383 z 17.10.2016.


title: Sprawa C-353/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 22 czerwca 2016 r. – MP/Secretary of State for the Home Department

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 22 czerwca 2016 r. – MP/Secretary of State for the Home Department
   (Sprawa C-353/16)
   (2016/C 326/28)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court of the United Kingdom

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: MP

      Druga strona postępowania: Secretary of State for the Home Department

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 2 lit. e) w związku z art. 15 lit. b) unijnej dyrektywy Rady 2004/83/WE obejmuje sytuację, w której powrót skarżącego do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy na zdrowiu fizycznym lub psychicznym w związku z jego wcześniejszymi torturami lub nieludzkim lub poniżającym traktowaniem, za które odpowiedzialność ponosi państwo pochodzenia?


title: Sprawa T-749/15: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2015 r. – Nausicaa Anadyomène i Banque d’Escompte/EBC

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/39

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2015 r. – Nausicaa Anadyomène i Banque d’Escompte/EBC
   (Sprawa T-749/15)
   (2016/C 068/49)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Nausicaa Anadyomène SAS (Paryż, Francja) i Banque d’Escompte (Paryż) (przedstawiciele: S. Rodrigues i A. Tymen, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC)

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

         W rezultacie,

               —

               orzeczenie, że strona pozwana ponosi odpowiedzialności w rozumieniu art. 340 TFUE z uwagi na naruszenia popełnione w ramach polityki pieniężnej EBC w zakresie greckich instrumentów dłużnych;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania za poniesioną szkodę w szacunkowej kwocie 10 901 448,38 EUR na rzecz spółki Nausicaa, z zastrzeżeniem ewentualnej zmiany tej kwoty oraz w kwocie 239 058,84 EUR na rzecz Banque d’Escompte;

               —

               w każdym razie obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy oparty na popełnionych przez EBC wystarczająco istotnych naruszeniach. Zarzut ten dzieli się na trzy części:

                           —

                           Część pierwsza dotycząca naruszenia zasady pewności prawa i zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.

                           —

                           Część druga dotycząca naruszenia zasady równego traktowania i zasady niedyskryminacji oraz naruszenia art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”).

                           —

                           Część trzecia dotycząca naruszenia zasady dobrej administracji, naruszenia art. 41 karty oraz naruszenia obowiązku staranności.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący szkody poniesionej przez stronę skarżącą oraz związku przyczynowego między bezprawnym zachowaniem EBC a tą szkodą.


title: Sprawa C-138/16: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 16 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien – Austria) – Staatlich genehmigte Gesellschaft der Autoren, Komponisten und Musikverleger registrierte Genossenschaft mbH (AKM)/Zürs.net Betriebs GmbH (Odesłanie prejudycjalne — Własność intelektualna — Prawo autorskie i prawa pokrewne w społeczeństwie informacyjnym — Dyrektywa 2001/29/WE — Prawo do publicznego udostępniania utworów — Artykuł 3 ust. 1 — Wyjątki i ograniczenia — Artykuł 5 ust. 3 lit. o) — Rozpowszechnianie programów telewizyjnych za pośrednictwem lokalnej sieci kablowej — Uregulowanie krajowe przewidujące wyjątki dotyczące instalacji umożliwiających dostęp co najwyżej 500 użytkowników będących abonamentami oraz retransmisji na terytorium krajowym programów nadawców publicznych)

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/12

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 16 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien – Austria) – Staatlich genehmigte Gesellschaft der Autoren, Komponisten und Musikverleger registrierte Genossenschaft mbH (AKM)/Zürs.net Betriebs GmbH
   (Sprawa C-138/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna - Prawo autorskie i prawa pokrewne w społeczeństwie informacyjnym - Dyrektywa 2001/29/WE - Prawo do publicznego udostępniania utworów - Artykuł 3 ust. 1 - Wyjątki i ograniczenia - Artykuł 5 ust. 3 lit. o) - Rozpowszechnianie programów telewizyjnych za pośrednictwem lokalnej sieci kablowej - Uregulowanie krajowe przewidujące wyjątki dotyczące instalacji umożliwiających dostęp co najwyżej 500 użytkowników będących abonamentami oraz retransmisji na terytorium krajowym programów nadawców publicznych))
   (2017/C 151/16)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Handelsgericht Wien

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Staatlich genehmigte Gesellschaft der Autoren, Komponisten und Musikverleger registrierte Genossenschaft mbH (AKM)

      Strona pozwana: Zürs.net Betriebs GmbH

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym i art. 11 bis Konwencji berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych z dnia 9 września 1886 r., w brzmieniu wynikającym z aktu paryskiego z dnia 24 lipca 1971 r., zmienionej w dniu 28 września 1979 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które stanowi, iż z tytułu wyłącznego prawa do publicznego udostępniania wymogiem uzyskania zezwolenia autora nie jest objęta równoczesna, pełna i niezmieniona transmisja za pośrednictwem kabli na terytorium krajowym programów nadawanych przez krajową organizację radiowo-telewizyjną, o ile transmisja ta stanowi zwykły środek techniczny udostępniania i została wzięta pod uwagę przez autora utworu podczas udzielania zezwolenia na jego pierwotne udostępnienie, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.
   Artykuł 5 dyrektywy 2001/29, a w szczególności ust. 3 lit. o) tego artykułu, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które stanowi, iż z tytułu wyłącznego prawa do publicznego udostępniania wymogiem uzyskania zezwolenia autora nie jest objęte nadawanie za pośrednictwem zbiorczej instalacji antenowej, gdy do tej instalacji przyłączonych jest nie więcej niż 500 abonentów, i że z tego względu ustawodawstwo to musi być stosowane zgodnie z art. 3 ust. 1 tej dyrektywy, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 222 z 20.6.2016.


title: Sprawa C-419/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Městský soud v Praze (Republika Czeska) w dniu 10 sierpnia 2011 r. — Česká spořitelna, a.s. przeciwko Geraldowi Feichterowi

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Městský soud v Praze (Republika Czeska) w dniu 10 sierpnia 2011 r. — Česká spořitelna, a.s. przeciwko Geraldowi Feichterowi
   (Sprawa C-419/11)
   2011/C 311/36
   Język postępowania: czeski

      Sąd krajowy

   Městský soud v Praze

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Česká spořitelna, a.s.

      Strona pozwana: Gerald Feichter

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie przedmiotu postępowania w postaci umowy lub roszczenia z umowy, którą zawarł konsument w celu, który nie może być uważany za jego działalność zawodową lub gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 (1) może być interpretowane jako obejmujące także roszczenia na podstawie weksla wystawionego jako niezupełny zgłoszone przez remitenta przeciwko poręczycielowi wekslowemu poręczającemu za wystawcę weksla?

               2)

               Niezależnie od tego, czy odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca czy przecząca, czy pojęcie roszczeń wynikających z umowy, o których mowa w art. 5 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 może być interpretowane w ten sposób, że biorąc pod uwagę wyłącznie treść samego dokumentu obejmuje także roszczenia na podstawie weksla wystawionego jako niezupełny zgłoszone przez remitenta przeciwko poręczycielowi wekslowemu poręczającemu za wystawcę weksla?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1, polskie wydanie specjalne: rozdział 19, tom 4, s. 42–64)


title: Sprawa T-45/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 października 2007 r. — Riva Acciaio SpA przeciwko Komisji (Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Producenci prętów zbrojeniowych do betonu — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 65 EWWiS — Decyzja wydana na podstawie traktatu EWWiS po wygaśnięciu tego traktatu — Brak kompetencji Komisji)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/36

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 października 2007 r. — Riva Acciaio SpA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-45/03) (1)

   (Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Producenci prętów zbrojeniowych do betonu - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 65 EWWiS - Decyzja wydana na podstawie traktatu EWWiS po wygaśnięciu tego traktatu - Brak kompetencji Komisji)
   (2007/C 297/74)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Riva Acciaio SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Pappalardo, M. Merola, M. Pappalardo i F. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Pignataro-Nolin i A. Whelan, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata P. Manziniego)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Włoska (przedstawiciele: I. Braguglia i M. Fiorilli, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2002) 5087 wersja ostateczna z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania na podstawie art 65 traktatu EWWiS (COMP/37.956 — Pręty zbrojeniowe do betonu).
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C (2002) 5087 wersja ostateczna z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania na podstawie art 65 traktatu EWWiS (COMP/37.956 — Pręty zbrojeniowe do betonu) w stosunku do Riva Acciaio SpA.

               2)

               Komisja zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Riva Acciaio.

               3)

               Republika Włoska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.4.2003.


title: Sprawa T-560/10: Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2010 r. — Nencini przeciwko Parlamentowi

text:
               5.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/17

         Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2010 r. — Nencini przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-560/10)
   2011/C 38/31
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Riccardo Nencini (Florencja, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Bertini)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 7 października 2010 r., zaadresowanej do Riccardo Nenciniego oraz pisma dyrekcji generalnej ds. finansów Parlamentu Europejskiego nr 315653 z dnia 13 października 2010 r. dotyczącego „zwrotu nienależnie pobranych kwot z tytułu dodatku na zatrudnienie asystentów i podróże służbowe — nota obciążeniowa” a także następujących aktów, będących przedmiotem postępowania toczącego się przed Sądem (nr sprawy T-431/10): decyzji Sekretariatu Generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 16 lipca 2010 r. zaadresowanej do Riccardo Nenciniego i w razie potrzeby innych aktów z nią związanych oraz pisma dyrektora generalnego Dyrekcji generalnej ds. finansów Parlamentu Europejskiego nr 312331 z dnia 4 sierpnia 2010 r. zaadresowanego do Riccardo Nenciniego i w razie potrzeby innych aktów z nim związanych;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i nakazanie sekretarzowi generalnemu Parlamentu Europejskiego dokonania ponownego ustalenia zakwestionowanej kwoty;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący w niniejszej sprawie występuje w charakterze skarżącego również w sprawie T-431/10 Nencini przeciwko Parlamentowi (1).
   Na poparcie skargi skarżący podnosi zarzuty i argumenty podobne do tych, które podniósł w ww. sprawie.

      (1)  Dz. U. C 317, s. 40.


title: Sprawa T-520/13: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2013 r. — Philip Morris Benelux przeciwko Komisji

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/65

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2013 r. — Philip Morris Benelux przeciwko Komisji
   (Sprawa T-520/13)
   2013/C 344/120
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Philip Morris Benelux (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: adwokat K. Nordlander i P. Harrison, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie dopuszczalności skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Komisji Europejskiej z dnia 15 lipca 2013 r. (zwanej dalej „zaskarżonym środkiem”), w której Komisja odmówiła uwzględnienia wniosku skarżącej o udostępnienie projektów sprawozdania z oceny skutków towarzyszącego wnioskowi Komisji dotyczącemu zmiany dyrektywy w sprawie wyrobów tytoniowych; oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że poprzez przyjęcie zaskarżonego środka Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie i naruszyła art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1), twierdząc i dochodząc do wniosku, że zarówno akapit pierwszy, jak i drugi art. 4 ust. 3 tego rozporządzenia (które wykluczają się wzajemnie) mogą jednocześnie stosować się do tego samego zbioru rozpatrywanych okoliczności.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że poprzez przyjęcie zaskarżonego środka Komisja naruszyła art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, dochodząc do wniosku, że ścisły i ograniczony wyjątek określony w tym akapicie uzasadnia odmowę ujawnienia jakichkolwiek dokumentów objętych wnioskiem.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że poprzez przyjęcie zaskarżonego środka Komisja naruszyła art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, gdyż dokumenty objęte wnioskiem nie mają statusu opinii i tym samym nie są objęte wyjątkiem z art. 4 ust. 3 akapit drugi rozpatrywanego rozporządzenia. Ponadto i) ujawnienie dokumentów objętych wnioskiem nie naruszyłoby procesu podejmowania decyzji przez Komisję; oraz ii) za ujawnieniem dokumentów objętych wnioskiem przemawia interes publiczny.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa C-338/06: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Druga dyrektywa 77/91/EWG — Artykuły 29 i 42 — Spółki akcyjne — Podwyższenie kapitału — Prawo pierwszeństwa do subskrypcji akcji i obligacji zamiennych na akcje — Wyłączenie — Ochrona akcjonariuszy — Zasada równości traktowania)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-338/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Druga dyrektywa 77/91/EWG - Artykuły 29 i 42 - Spółki akcyjne - Podwyższenie kapitału - Prawo pierwszeństwa do subskrypcji akcji i obligacji zamiennych na akcje - Wyłączenie - Ochrona akcjonariuszy - Zasada równości traktowania)
   (2009/C 44/05)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Braun i R. Vidal Puig, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (Przedstawiciele: F. Díez Moreno, pełnomocnik)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Rzeczpospolita Polska (Przedstawiciel: E. Ośniecka-Tamecka, pełnomocnik), Republika Finlandii (Przedstawiciel: J. Heliskoski, pełnomocnik), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Przedstawiciel: V. Jackson, pełnomocnik, wspierana przez J. Stratford, barrister)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 29 i 42 drugiej dyrektywy Rady 77/91/EWG z dnia 13 grudnia 1976 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 58 akapit drugi traktatu w celu uzyskania ich równoważności dla ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich w zakresie tworzenia spółki akcyjnej, jak również utrzymania i zmian jej kapitału (Dz.U. L 26, s. 1) — Brak ochrony akcjonariuszy mniejszościowych
   Sentencja

               1)

               Królestwo Hiszpanii:

                           —

                           przyznając prawo pierwszeństwa do objęcia akcji w przypadku podwyższenia subskrybowanego kapitału poprzez wniesienie wkładów pieniężnych nie tylko akcjonariuszom, ale także posiadaczom obligacji zamiennych na akcje;

                           —

                           przyznając prawo pierwszeństwa do subskrypcji obligacji zamiennych na akcje nie tylko akcjonariuszom, ale także posiadaczom obligacji zamiennych na akcje wcześniejszych emisji, oraz

                           —

                           poprzez brak postanowienia, iż walne zgromadzenie akcjonariuszy może postanowić o wyłączeniu prawa pierwszeństwa do subskrypcji obligacji zamiennych na akcje,

                     uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 29 drugiej dyrektywy Rady 77/91/EWG z dnia 13 grudnia 1976 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. [48] akapit drugi traktatu, w celu uzyskania ich równoważności, dla ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich w zakresie tworzenia spółki akcyjnej, jak również utrzymania i zmian jej kapitału.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami w wysokości trzech czwartych. Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami w wysokości jednej czwartej.

               4)

               Rzeczpospolita Polska, Republika Finlandii i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 261 z 28.10.2006.


title: Sprawa T-34/17: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2017 r. – Skyleader/EUIPO – Sky International (SKYLEADER)

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/37

         Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2017 r. – Skyleader/EUIPO – Sky International (SKYLEADER)
   (Sprawa T-34/17)
   (2017/C 078/51)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Skyleader a.s. (Uście nad Łabą, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat K. Malmstedt)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sky International AG (Zug, Szwajcaria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „SKYLEADER” – unijny znak towarowy nr 6 347 827

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 listopada 2016 r. w sprawie R 805/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Unieważnień nr 11084 C oraz zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO i Sky International kosztami postępowań przed Sądem i przed EUIPO.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie prawa Unii i istotnych reguł proceduralnych prawa Unii;

               —

               Naruszenie zasad dobrej i rozsądnej administracji;

               —

               Naruszenie zasady 45 ust. 5 rozporządzenia nr 2868/95.


title: Sprawa C-154/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 15 marca 2016 r. – „Latvijas dzelzceļš” VAS/Valsts ieņēmumu dienests

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 15 marca 2016 r. – „Latvijas dzelzceļš” VAS/Valsts ieņēmumu dienests
   (Sprawa C-154/16)
   (2016/C 191/18)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: VAS „Latvijas dzelzceļš”

      Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 203 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (1) należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie w każdym przypadku nieprzedstawienia objętego procedurą tranzytu zewnętrznego towaru w urzędzie celnym przeznaczenia w nienaruszonym stanie, nawet wówczas, gdy zostanie odpowiednio wykazane to, że towar ten uległ zniszczeniu, a jego utrata jest nieodwracalna?

               2)

               Jeśli na pierwsze pytanie należy odpowiedzieć przecząco, czy odpowiednie wykazanie, że doszło do zniszczenia towarów i, co za tym idzie, okoliczności polegającej na tym, iż należy wykluczyć ich wprowadzenie do obrotu w danym państwie członkowskim, może uzasadniać zastosowanie art. 204 ust. 1 lit. a) oraz art. 206 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, przy czym naliczony dług celny nie powinien uwzględniać ilości towaru, która uległa zniszczeniu w trakcie tranzytu zewnętrznego?

               3)

               Jeśli art. 203 ust. 1, art. 204 ust. 1 lit. a) i art. 206 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny należy interpretować w ten sposób, że naliczana jest należność celna przywozowa za ilości towaru, które uległy zniszczeniu w trakcie tranzytu zewnętrznego, czy art. 2 ust. 1 lit. d), art. 70 i 71 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (2) należy interpretować w ten sposób, że wraz z należnościami celnymi przywozowymi uiszczeniu podlega również podatek od wartości dodanej – również w przypadku, gdy należy wykluczyć to, że towary w rzeczywistości weszły do obrotu w danym państwie członkowskim?

               4)

               Czy art. 96 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny należy interpretować w ten sposób, że to główny zobowiązany zawsze ponosi odpowiedzialność za zapłatę tego powstałego w ramach procedury tranzytu zewnętrznego długu celnego niezależnie od tego, czy przewoźnik spełnił obowiązki nałożone nań w tym art. 96 ust. 2?

               5)

               Czy art. 94 ust. 1, art. 96 ust. 1 i art. 213 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny należy interpretować w ten sposób, że organy administracji celnej danego państwa członkowskiego mają obowiązek stwierdzenia odpowiedzialności solidarnej wszystkich podmiotów, które w danym przypadku mogą zgodnie z przepisami Kodeksu Celnego zostać uznane za współodpowiedzialne wraz z głównym zobowiązanym za dług celny?

               6)

               Jeśli na poprzednie pytanie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej, a przepisy danego państwa członkowskiego uzależniają w przypadku przywozu towarów obowiązek uiszczenia podatku od wartości dodanej od poddania ich procedurze, w ramach której zostaną do swobodnego obrotu, czy art. 201, 202 i 205 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że to państwo członkowskie jest zobowiązane do uznania wszystkich podmiotów mogących zostać w danym przypadku uznane na podstawie przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny za solidarnie odpowiedzialne za zapłatę długu celnego, za odpowiedzialne na tej samej zasadzie za zapłatę podatku od wartości dodanej?

               7)

               Jeśli na pytania piąte i szóste należy udzielić odpowiedzi twierdzącej, czy art. 96 ust. 1 i art. 213 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny oraz art. 201, 202 i 205 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości należy interpretować w ten sposób, że w przypadku, gdy urząd celny danego państwa członkowskiego wskutek błędu nie przyjął w odniesieniu do któregoś z podmiotów współodpowiedzialnych wraz z głównym zobowiązanym odpowiedzialności solidarnej za uiszczenie długu celnego, okoliczność ta sama w sobie może zwalniać głównego zobowiązanego z odpowiedzialności za uiszczenie długu celnego?

      (1)  Dz.U. L 302, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawy połączone T-292/14 i T-293/14: Wyrok Sądu z dnia 7 października 2015 r. –Cypr/OHIM (XAΛΛOYMI i HALLOUMI) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenia słownych wspólnotowych znaków towarowych XAΛΛOYMI i HALLOUMI — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/52

         Wyrok Sądu z dnia 7 października 2015 r. –Cypr/OHIM (XAΛΛOYMI i HALLOUMI)
   (Sprawy połączone T-292/14 i T-293/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenia słownych wspólnotowych znaków towarowych XAΛΛOYMI i HALLOUMI - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 398/65)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Cypru (przedstawiciel: S. Malynicz, barrister i V. Marsland, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Dwie skargi na dwie decyzje Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 lutego 2014 r. (sprawa R 1849/2013-4 i sprawa R 1503/2013-4) dotyczące zgłoszeń jako wspólnotowych znaków towarowych, odpowiednio, oznaczenia słownego XAΛΛOYMI i oznaczenia słownego HALLOUMI.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Cypru zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 245 z 28.7.2014.


title: Sprawa C-613/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de primera instancia n° 5 de Alcobendas (Hiszpania) w dniu 20 listopada 2015 r. – Ibercaja Banco SAU/José Cortés González

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de primera instancia no 5 de Alcobendas (Hiszpania) w dniu 20 listopada 2015 r. – Ibercaja Banco SAU/José Cortés González
   (Sprawa C-613/15)
   (2016/C 048/23)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de primera instancia no 5 de Alcobendas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Ibercaja Banco SAU

      Strona pozwana: José Cortés González

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy sprzeczny z art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 oraz art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. jest przepis krajowy taki jak art. 114 [hiszpańskiej] ustawy o hipotece, który daje sądowi krajowemu dokonującemu oceny nieuczciwego charakteru warunku umownego dotyczącego odsetek za zwłokę jedynie możliwość zbadania tego, czy ustalona stopa tych odsetek przekracza trzykrotność stopy odsetek ustawowych, nie dając mu możliwości przeanalizowania innych okoliczności danego przypadku?

               2)

               Czy sprzeczny z art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 oraz art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG jest przepis krajowy taki jak art. 693 hiszpańskiego kodeksu postępowania cywilnego, który daje możliwość wcześniejszego domagania się spłaty całości pożyczki ze względu na to, że nie doszło do spłaty trzech miesięcznych rat, i nie są przy tym brane pod uwagę inne czynniki, takie jak okres, na jaki udzielono pożyczki, jej kwota czy też jakiekolwiek inne elementy, i który ponadto uzależnia możliwość uniknięcia skutków takiego wcześniejszego postawienia pożyczki w stan natychmiastowej wymagalności od woli wierzyciela – za wyjątkiem przypadków, w których pożyczka ta jest zabezpieczona hipoteką ustanowioną na lokalu mieszkalnym będącego pożyczkobiorcą dłużnika?

               3)

               Czy czwarty przepis przejściowy zawarty w [hiszpańskiej] ustawie 1/2013 narusza wymogi wynikające z orzecznictwa COFIDIS (2)?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, Dz.U. L 95, s.29.

      (2)  Wyrok C-473/00, EU:C:2002:705.


title: Sprawa C-361/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 4 września 2006 r. — Feinchemie Schwebda GmbH i Bayer CropScience AG przeciwko College voor de toelating van bestrijdingsmiddelen, przy udziale: Agrichem B.V.

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 4 września 2006 r. — Feinchemie Schwebda GmbH i Bayer CropScience AG przeciwko College voor de toelating van bestrijdingsmiddelen, przy udziale: Agrichem B.V.
   (Sprawa C-361/06)
   (2006/C 294/40)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   College van Beroep voor het bedrijfsleven
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Feinchemie Schwebda GmbH i Bayer CropScience AG

      Strona pozwana: College voor de toelating van bestrijdingsmiddelen

      Przy udziale: Agrichem B.V.
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy 2002/37/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nie zobowiązuje państw członkowskich do cofnięcia przed 1 września 2003 r. zezwolenia na środek ochrony roślin zawierający etofumesat z tego względu, że posiadacz zezwolenia nie dysponował dokumentacją spełniającą wymogi załącznika II do dyrektywy 91/414/EWG (2), ani nie miał do niej dostępu?

      (1)  Dyrektywa Komisji 2002/37/WE z dnia 3 maja 2002 r. zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia etofumesatu jako substancji czynnej (Dz.U. L 117, str. 10).

      (2)  Dyrektywa Rady z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (91/414/EWG) (Dz.U. L 230, str. 1).


title: Sprawa T-196/17: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2017 r. – Naftogaz of Ukraine/Komisja

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/45

         Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2017 r. – Naftogaz of Ukraine/Komisja
   (Sprawa T-196/17)
   (2017/C 151/58)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: NJSC Naftogaz of Ukraine (Kijów, Ukraina) (przedstawiciele: adwokaci D. Mjaaland, A. Haga, P. Grzejszczak i M. Krakowiak)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2016) 6950 z dnia 28 października 2016 r. w sprawie rewizji przyznanego na podstawie dyrektywy 2003/55/WE wyłączenia Ostseepipeline-Anbindungsleitung spod wymogów dotyczących dostępu stron trzecich do sieci i regulacji taryfowej; i

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: nieważność decyzji Komisji z 2016 r. z powodu braku kompetencji

                           —

                           Artykuł 36 ust. 9 dyrektywy 2009/73/WE nie przyznaje Komisji kompetencji do zatwierdzenia decyzji organu regulacyjnego zmieniającej zwolnienie przyznane na podstawie art. 36 ust. 1, które instytucja ta wcześniej zatwierdziła.

                           —

                           Pomocniczo, gdyby Komisja miała kompetencję do zatwierdzenia takiej decyzji, to może mieć to miejsce tylko w ograniczonych sytuacjach, przykładowo wtedy gdy nastąpiła istotna zmiana okoliczności od momentu wydania jej poprzedniej decyzji w sprawie zatwierdzenia. W przeciwnym wypadku podważona zostałaby zasada pewności prawa. Komisja nie była uprawniona do wydania decyzji w okolicznościach niniejszego przypadku.

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie art. 36 ust. 1 dyrektywy 2009/73/WE

                           —

                           Pomocniczo, gdyby Komisja miała co do zasady kompetencję do wydania decyzji, mogłaby ją wydać zgodnie z prawem tylko wtedy, gdyby zostały spełnione kryteria określone w art. 36 ust. 1 dyrektywy 2009/73/WE.

                           —

                           Zdaniem strony skarżącej decyzja została wydana z naruszeniem art. 36 ust. 1 lit. a). Decyzja nie zwiększy konkurencji w dostawach gazu i nie zwiększy bezpieczeństwa dostaw w krajach Europy Centralnej i Wschodniej UE i Wspólnoty Energetycznej.

                           —

                           Decyzja została wydana z naruszeniem art. 36 ust. 1 lit. b). Nie ma żadnego ryzyka związanego z inwestycją, gdyż odnośny gazociąg jest eksploatowany od lipca 2011 r.

                           —

                           Decyzja została wydana z naruszeniem art. 36 ust. 1 lit. e). Decyzja ma szkodliwy wpływ na konkurencję i na skuteczne funkcjonowanie rynku wewnętrznego w UE i Wspólnocie Energetycznej, gdyż może wzmocnić pozycję dominującą zajmowaną przez PJSC Gazprom i powiązane z nią przedsiębiorstwa na właściwym rynku geograficznym i przyczynić się do podziału rynku wewnętrznego wzdłuż granic krajowych.

               3.

               Zarzut trzeci: brak uzasadnienia

                           —

                           Z naruszeniem art. 296 TFUE w decyzji nie wskazano wystarczających powodów lub dowodów na poparcie wniosków Komisji.

               4.

               Zarzut czwarty: naruszenie art. 216 ust. 2 TFUE

                           —

                           Zgodnie z art. 216 ust. 2 TFUE umowy międzynarodowe zawarte przez Unię Europejską wiążą instytucje Unii.

                           —

                           Z naruszeniem art. 6 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Energetyczną decyzja może zdestabilizować ramy regulacyjne i rynkowe, które stymulują do inwestowania w sieci gazowe, zmniejszyć bezpieczeństwo dostaw i zablokować rozwój konkurencji. Z naruszeniem art. 18 Traktatu o Wspólnocie Energetycznej decyzja umożliwia Gazpromowi nadużywanie jego pozycji dominującej na rynku właściwym.

                           —

                           Z naruszeniem art. 6 ust. 1 Traktatu Karty Energetycznej decyzja ma szkodliwy wpływ na konkurencję w sektorze energii. Z naruszeniem art. 10 ust. 1 Karty Energetycznej decyzja przyznaje Gazpromowi jako inwestorowi preferencyjne traktowanie i ma negatywne skutki dla inwestycji Naftogazu w ukraińskim systemie transportu gazu.

                           —

                           Z naruszeniem art. 274 Układu o stowarzyszeniu między UE a Ukrainą decyzja została wydana bez przeprowadzenia konsultacji bądź bez współpracy z Ukrainą.