title: Sprawa C-155/06: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 18 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa96/29/Euroatom — Ochrona zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego — Brak pełnej transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/7

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 18 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-155/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa96/29/Euroatom - Ochrona zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego - Brak pełnej transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2007/C 211/11)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Patakia i D. Lawunmi, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Przedstawiciel: C. White, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia wszystkich przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do art. 53 dyrektywy Rady 96/29/Euroatom z dnia 13 maja 1996 r. ustanawiającej podstawowe normy bezpieczeństwa w zakresie ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego (Dz.U. L 159, str. 1) — Brak przepisów umożliwiających przeprowadzenie wszelkiej odpowiedniej interwencji we wszystkich sytuacjach powodujących długotrwałe narażenie, wynikających z późniejszych skutków pogotowia radiologicznego lub przeszłej lub dawnej działalności lub czynności związanych z pracą
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając, w wyznaczonym terminie, wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu umożliwienia odpowiedniej interwencji w przypadkach długotrwałego narażenia na promieniowanie jonizujące wynikającego z późniejszych skutków pogotowia radiologicznego lub przeszłej lub dawnej działalności lub czynności związanych z pracą, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 53 dyrektywy Rady 96/29/Euroatom ustanawiającej podstawowe normy bezpieczeństwa w zakresie ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 121 z 20.5.2006.


title: Sprawa C-563/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts (Republika Łotewska) w dniu 9 listopada 2011 r. — SIA „Forvards V” przeciwko Valsts ieņēmumu dienests

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts (Republika Łotewska) w dniu 9 listopada 2011 r. — SIA „Forvards V” przeciwko Valsts ieņēmumu dienests
   (Sprawa C-563/11)
   2012/C 13/17
   Język postępowania: łotewski

      Sąd krajowy

   Augstākās tiesas Senāts.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SIA „Forvards V”.

      Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 17 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy (1) należy interpretować w ten sposób, że można odmówić prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej, który płacony jest w przypadku nabycia towarów, podatnikowi, który spełnia wszystkie istotne przesłanki odliczenia podatku od wartości dodanej i nie udowodniono mu żadnego zachowania stanowiącego nadużycie, jeżeli druga storna transakcji nie mogła dokonać dostawy towarów z powodów faktycznych i prawnych (druga strona transakcji jest fikcyjna lub zarządzający nią zaprzecza istnieniu działalności gospodarczej lub danej konkretnej transakcji, i nie jest ona w stanie wykonać umowy)?

               2)

               Czy można odmówić przyznania prawa do doliczenia podatku od wartości dodanej opierając się na okoliczności, że druga strona transakcji (osoba wskazana na fakturze) uważa się za fikcyjną (to znaczy, że jej działalność nie ma na celu działalności gospodarczej)? Czy można odmówić prawa do odliczenia podatku również wtedy, gdy nie stwierdzono nieuczciwej praktyki po stronie wnioskującej o odliczenie naliczonego podatku?

      (1)  Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (szósta dyrektywa) (Dz.U. L 145, s. 1).


20150731055616832015/C 270/57342014TFPC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150708434311Sprawa F-34/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 8 lipca 2015 r. – DP/ACER (Służba publiczna – Personel ACER – Członek personelu kontraktowego – Nieprzedłużenie umowy – Skarga o stwierdzenie nieważności – Dopuszczalność skargi – Zarzut niezgodności z prawem art. 6 ust. 2 OPW ACER w świetle art. 85 ust. 1 WZIP – Skarga odszkodowawcza – Wypowiedzenie – Krzywda – Zadośćuczynienie)
 ---documentbreak--- C2702015PL4310120150708PL0057431431Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 8 lipca 2015 r. – DP/ACER
   (Sprawa F-34/14) (
         1
      )
   „(Służba publiczna — Personel ACER — Członek personelu kontraktowego — Nieprzedłużenie umowy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność skargi — Zarzut niezgodności z prawem art. 6 ust. 2 OPW ACER w świetle art. 85 ust. 1 WZIP — Skarga odszkodowawcza — Wypowiedzenie — Krzywda — Zadośćuczynienie)”2015/C 270/57Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: DP (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (przedstawiciele: P. Martinet i S. Vaona, pełnomocnicy, D. Waelbroeck i A. Duron, adwokaci)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o nieprzedłużeniu umowy o pracę strony skarżącej w charakterze członka personelu kontraktowego oraz zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

      Sentencja wyroku

            1)

            Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 20 grudnia 2013 r., którą dyrektor Agencji ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki odmówił przedłużenia o pracę z DP.

            2)

            Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki zapłaci na rzecz DP kwotę 7000 EUR.

            3)

            Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez DP.

      (
         1
      )	Dz.U. C 184 z 16.6.2014, s. 46.


title: Sprawa T-228/15: Wyrok Sądu z dnia 22 września 2016 r. – Grupo de originación y análisis/EUIPO – Bankinter (BK PARTNERS) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego BK PARTNERS — Wcześniejszy słowny i graficzny krajowy znak towarowy bk. — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/14

         Wyrok Sądu z dnia 22 września 2016 r. – Grupo de originación y análisis/EUIPO – Bankinter (BK PARTNERS)
   (Sprawa T-228/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego BK PARTNERS - Wcześniejszy słowny i graficzny krajowy znak towarowy bk. - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 410/17)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Grupo de originación y análisis, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci A. Burgueño Minguela i H. Pequerul Palenciano)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: B. Uriarte Valiente i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO był również interwenient przed Sądem: Bankinter, SA (Madrid) (przedstawiciel: adwokat A. Gómez López)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 marca 2015 r. (sprawa R 1329/2014-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Bankinter a Grupo de originación y análisis.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Grupo de originación y análisis, SL pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 213 z 29.6.2015.


title: Sprawa T-505/13 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 8 stycznia 2014 r. — Stichting Sona i Nao przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Reżim prawny stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich — Dziesiąty Europejski Funduszu Rozwoju — Warunki wykonania — Antyle Niderlandzkie — Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji — Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych — Dopuszczalność)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/34

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 8 stycznia 2014 r. — Stichting Sona i Nao przeciwko Komisji
   (Sprawa T-505/13 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Reżim prawny stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich - Dziesiąty Europejski Funduszu Rozwoju - Warunki wykonania - Antyle Niderlandzkie - Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji - Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych - Dopuszczalność)
   2014/C 45/59
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Stichting Sona (Curaçao, Antyle Niderlandzkie) i Nao NV (Curaçao) (przedstawiciele: adwokaci R. Martens, K. Beirnaert i A. Van Vaerenbergh)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. van Beek, G. Wils i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze żądanie zawieszenia wykonania decyzji Komisji o powierzeniu International Management Group realizacji działań w ramach scentralizowanego pośredniego zarządu zasobami na potrzeby wykonania jednolitego dokumentu programowego dla Antyli Niderlandzkich w związku z dziesiątym Europejskim Funduszem Rozwoju, a po drugie żądanie wydania względem Komisji tymczasowego zakazu prowadzenia negocjacji w dobrej wierze ze skarżącymi w celu zawarcia porozumienia o delegowaniu uprawnień, powierzającego pierwszej skarżącej misję wykonania dziesiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju w odniesieniu do Antyli Niderlandzkich do czasu przedstawienia przez Europejski Urząd ds. Nadużyć Finansowych sprawozdania końcowego kończącego dochodzenie w przedmiocie projektu osuszania terenów podmokłych na wyspie Bonnaire.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa F-12/16: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2016 r. – ZZ/Frontex

text:
               10.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/22

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2016 r. – ZZ/Frontex
   (Sprawa F-12/16)
   (2016/C 165/29)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (Frontex)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie nieprzedłużenia umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego ze skarżącym, jak również odszkodowanie za rzekomo poniesioną szkodę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               przyznanie skarżącemu kwoty 12 000 EUR z tytułu szkody poniesionej w ramach wydawania tej decyzji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-442/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 października 2006 r. — Biofarma przeciwko OHIM — Anca Health Care (CAFON) (Wspólnotowy znak towarowy — Cofnięcie wniosku o rejestrację — Umorzenie postępowania)

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/17

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 października 2006 r. — Biofarma przeciwko OHIM — Anca Health Care (CAFON)
   (Sprawa T-442/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Cofnięcie wniosku o rejestrację - Umorzenie postępowania)
   (2006/C 310/35)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Biofarma (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci V. Gil Vega i A. Ruiz López)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. García Murillo, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Anca Health Care Limited (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: Mathys & Squire)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 września 2005 r. (sprawa R 0098/2005-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu wobec zgłoszenia do rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego słownego znaku towarowego „CAFON”
   Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie w sprawie umarza się.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.3.2006.


title: Sprawa T-629/14: Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2015 r. – Jaguar Land Rover/OHIM (Kształt samochodu) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego — Kształt samochodu — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/36

         Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2015 r. – Jaguar Land Rover/OHIM (Kształt samochodu)
   (Sprawa T-629/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego - Kształt samochodu - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 016/44)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Jaguar Land Rover Ltd (Coventry, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: F. Delord i R. Grewal, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: I. Harrington, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 kwietnia 2014 r. (sprawa R 1622/2013-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia trójwymiarowego tworzonego przez kształt samochodu jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 24 kwietnia 2014 r. (sprawa R 1622/2013) w zakresie, w jakim odmówiono w niej rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla „pojazdów poruszających się w powietrzu lub w wodzie”, należących do klasy 12.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Jaguar Land Rover Ltd pokrywa własne koszty oraz dziewięć dziesiątych kosztów poniesionych przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

               4)

               OHIM pokrywa jedną dziesiątą własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 361 z 13.10.2014.


title: Sprawa C-519/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba, powiększony skład) wydanego w dniu 27 września 2006 r. w sprawie T-168/01 GlaxoSmithKline Services Unlimited, dawniej Glaxo Wellcome plc przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 20 grudnia 2006 r. przez Asociación de exportadores españoles de productos farmacéuticos (Aseprofar)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/18

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba, powiększony skład) wydanego w dniu 27 września 2006 r. w sprawie T-168/01 GlaxoSmithKline Services Unlimited, dawniej Glaxo Wellcome plc przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 20 grudnia 2006 r. przez Asociación de exportadores españoles de productos farmacéuticos (Aseprofar)
   (Sprawa C-519/06 P)
   (2007/C 56/32)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Asociación de exportadores españoles de productos farmacéuticos (Aseprofar) (przedstawiciele: M. Araujo Boyd, abogado, J. L. Buendía Sierra, członek służby prawnej)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich, European Association of Euro Pharmaceutical Companies (EAEPC), Bundesverband der Arzneimittel-Importeure eV, Spain Pharma, SA, GlaxoSmithKline Services Unlimited, dawniej Glaxo Wellcome plc
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie pkt 1 wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. w sprawie T-168/01,

               —

               ostateczne rozstrzygnięcie sporu w sprawie T-168/01 poprzez oddalenie skargi GLAXO i potwierdzenie decyzji Komisji 2001/791/WE, oraz

               —

               uchylenie pkt 3, 4 i 5 wymienionego wyroku, które dotyczą kosztów, oraz obciążenie GLAXO wszystkimi kosztami postępowania w sprawie T-168/01 wraz z kosztami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony z następujących przyczyn:
   Błędne zastosowanie art. 81 ust. 1 WE
   Wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd Pierwszej Instancji (zwany dalej „SPI”) niesłusznie odrzucił twierdzenia Komisji, że podwójne ceny GLAXO miały na celu zapobieganie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji i podnosi, że podwójne ceny i zakazy wywozu mają z natury charakter antykonkurencyjny. Wnoszący odwołanie utrzymuje również, że SPI niewłaściwie zastosował art. 81 ust. 1 WE w kontekście sektora regulowanego, że w zaskarżonym wyroku nieprawidłowo przeprowadził analizę kontekstu prawnego i gospodarczego sprawy oraz, że popełnił oczywisty błąd co do prawa dokonując oceny celu reguł konkurencji zawartych w traktacie WE i analizy dobrobytu konsumenta wynikającego z handlu równoległego.
   Błędne zastosowanie art. 81 ust. 3 WE
   Zgodnie z zaskarżonym wyrokiem Komisja nieprawidłowo przeprowadziła ocenę związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy handlem równoległym a innowacją, a także pomiędzy art. 4 ogólnych warunków sprzedaży warunków innowacją. SPI orzekł również, że wnioski Komisji w zakresie wpływu wahań walutowych na handel równoległy między Hiszpanią a Zjednoczonym Królestwem były błędne. Wnoszący odwołanie utrzymuje, że Komisja przeprowadziła w pełni prawidłową ocenę tych zagadnień oraz że nie popełniła żadnego oczywistego błędu w ocenie, a zatem że SPI niewłaściwie zinterpretował art. 81 ust. 3 WE.
   Ostatecznie wnoszący odwołanie utrzymuje, że SPI przerzucił ciężar dowodu dotyczący art. 81 ust. 3 WE i nie dokonał prawidłowej analizy oceny przesłanki drugiej, trzeciej i czwartej tego artykułu, jaka została przeprowadzona przez Komisję. Wnoszący odwołanie utrzymuje, że cztery przesłanki udzielenia zwolnienia na podstawie art. 81 ust. 3 muszą być spełnione łącznie, a niespełnienie tylko jednej z nich jest dla Komisji wystarczającą podstawą do odrzucenia wniosku o zwolnienie. W konsekwencji SPI nie może stwierdzić nieważności odmownej decyzji, jeśli uprzednio nie dokonał on pełnej oceny analizy czterech przesłanek zawartych w art. 81 ust. 3, która została przeprowadzona przez Komisję i jeśli nie stwierdził, iż w odniesieniu do tych przesłanek Komisja popełniła oczywiste błędy w ocenie.


title: Sprawa C-421/15 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 maja 2017 r. – Yoshida Metal Industry Co. Ltd/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Pi-Design AG, Bodum France SAS, Bodum Logistics A/S [Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Rejestracja oznaczeń przedstawiających powierzchnię z czarnymi kropkami — Unieważnienie prawa do znaku — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) — Artykuł 51 ust. 3]

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/5

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 maja 2017 r. – Yoshida Metal Industry Co. Ltd/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Pi-Design AG, Bodum France SAS, Bodum Logistics A/S
   (Sprawa C-421/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rejestracja oznaczeń przedstawiających powierzchnię z czarnymi kropkami - Unieważnienie prawa do znaku - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) - Artykuł 51 ust. 3])
   (2017/C 239/06)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Yoshida Metal Industry Co. Ltd (przedstawiciele: J. Cohen, solicitor, T. St Quintin, barrister, G. Hobbs QC)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral, D. Gaja i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy), Pi-Design AG, Bodum France SAS, Bodum Logistics A/S (przedstawiciele: H. Pernez, avocate, i R. Löhr, Rechtsanwalt)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

               2)

               Yoshida Metal Industry Co. Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 389 z 23.11.2015.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie T-126/03, Reckitt Benckiser (España), SL przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Dowód na używanie wcześniejszego znaku towarowego — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ALADIN — Słowny wcześniejszy krajowy znak towarowy ALADDIN — Art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/14

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 14 lipca 2005 r.
   w sprawie T-126/03, Reckitt Benckiser (España), SL przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Dowód na używanie wcześniejszego znaku towarowego - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ALADIN - Słowny wcześniejszy krajowy znak towarowy ALADDIN - Art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2005/C 229/28)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-126/03, Reckitt Benckiser (España), SL, z siedzibą w Barcelonie (Hiszpania), reprezentowana przez adwokat M. Esteve Sanz, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: A. von Mühlendahl, I. de Medrano Caballero i A. Folliard-Monguiral), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM była Aladin Gesellschaft für innovative mikrobiologische Systeme GmbH, z siedzibą w Luckenwalde (Niemcy), mającej za przedmiot skargę na decyzję pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 stycznia 2003 r. (sprawa R 389/2002-1), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między Reckitt Benckiser (España), SL, a Aladin Gesellschaft für innovative mikrobiologische Systeme GmbH, Sąd Pierwszej Instancji (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes, V. Tiili i V. Vadapalas, sędziowie; sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 14 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 31 stycznia 2003 r.

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 135 z 7.6.2003


title: Sprawa T-357/13: Postanowienie Sądu z dnia 10 grudnia 2013 r. — European Space Imaging przeciwko Komisji

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/45

         Postanowienie Sądu z dnia 10 grudnia 2013 r. — European Space Imaging przeciwko Komisji
   (Sprawa T-357/13) (1)

   2014/C 45/82
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa T-434/14: Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2016 r. – Arbuzov/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie — Zamrożenie środków finansowych — Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazie — Dowód zasadności umieszczenia w wykazie)

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/38

         Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2016 r. – Arbuzov/Rada
   (Sprawa T-434/14) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazie - Dowód zasadności umieszczenia w wykazie))
   (2016/C 098/49)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Sergej Arbuzov (Kijów, Ukraina) (przedstawiciele: adwokaci M. Machytková i P. Radošovský)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Westerhof Löfflerová i J.-P. Hix, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 66, s. 26) i decyzji wykonawczej Rady 2014/216/WPZiB z dnia 14 kwietnia 2014 r. wykonującej decyzję 2014/119/WPZiB (Dz.U. L 111, s. 91), w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego zostało umieszczone w wykazie osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których mają zastosowanie te środki ograniczające.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie, zmienionej decyzją wykonawczą Rady 2014/216/WPZiB z dnia 14 kwietnia 2014 r. wykonującą decyzję 2014/119/WPZiB, w zakresie, w jakim dotyczy ona Sergeja Arbuzova.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez S. Arbuzova.

      (1)  Dz.U. C 282 z 25.8.2014.


title: Sprawa C-323/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 30 maja 2017 r. – People Over Wind, Peter Sweetman/Coillte Teoranta

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 30 maja 2017 r. – People Over Wind, Peter Sweetman/Coillte Teoranta
   (Sprawa C-323/17)
   (2017/C 277/38)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court (Ireland)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: People Over Wind, Peter Sweetman

      Strona pozwana: Coillte Teoranta

      Pytanie prejudycjalne

   Czy (lub w jakich okolicznościach) można rozważać środki łagodzące przy przeprowadzaniu wstępnej kontroli w celu [ustalenia, czy konieczne jest dokonanie] odpowiedniej oceny na podstawie art. 6 ust. 3 dyrektywy siedliskowej (1)?

      (1)  Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. 1992, L 206, s. 7)


title: Sprawa C-370/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 stycznia 2007 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania)] — postępowanie karne przeciwko Uwe Kayowi Festersenowi (Swoboda przedsiębiorczości — Swobodny przepływ kapitału — Artykuły 43 WE i 56 WE — Ograniczenia nabycia gospodarstw rolnych — Obowiązek nabywcy ustanowienia stałego miejsca zamieszkania na nieruchomości rolnej)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 stycznia 2007 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania)] — postępowanie karne przeciwko Uwe Kayowi Festersenowi
   (Sprawa C-370/05) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Swobodny przepływ kapitału - Artykuły 43 WE i 56 WE - Ograniczenia nabycia gospodarstw rolnych - Obowiązek nabywcy ustanowienia stałego miejsca zamieszkania na nieruchomości rolnej)
   (2007/C 56/14)
   Język postępowania: duński
   Sąd krajowy
   Vestre Landsret
   Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym
   Uwe Kay Festersen
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Vestre Landsret — Wykładnia art. 43 WE i 56 WE — Przepisy krajowe uzależniające nabycie gospodarstwa rolnego od ustanowienia w nim miejsca zamieszkania
   Sentencja

               1)

               Artykuł 56 WE sprzeciwia się temu, aby przepisy krajowe takie jak te stanowiące przedmiot postępowania przed sądem krajowym uzależniały nabycie nieruchomości rolnej od spełnienia warunku polegającego na ustanowieniu przez nabywcę stałego miejsca zamieszkania na tej nieruchomości.

               2)

               Ta wykładnia art. 56 WE nie byłaby odmienna w przypadku, gdyby nabyta nieruchomość rolna nie stanowiła samodzielnego gospodarstwa rolnego i gdyby budynek mieszkalny znajdował się w strefie miejskiej.

      (1)  Dz.U. C 315 z 10.12.2005 r.


title: sprawa T-144/04: Skarga wniesiona dnia 13 kwietnia 2004 r. przez Télévision Française 1 SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               26.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/8

         Skarga wniesiona dnia 13 kwietnia 2004 r. przez Télévision Française 1 SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (sprawa T-144/04)
   (2004/C 168/15)
   język postępowania: francuski
   Dnia 13 kwietnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich złożona przez Télévision Française 1 S.A., z siedzibą w Boulogne (Francja), reprezentowaną przez Jean-Paula Hordiesa, avocat, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 10 grudnia 2003 r. nr C(2003)4497 w sprawie pomocy państwowej przyznanej przez Francję na rzecz „France 2” i „France 3” w latach 1988-1994 w zakresie, w jakim stwierdza ona zgodność tej pomocy ze wspólnym rynkiem na podstawie art. 86 ust. 2 Traktatu;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Wskutek odwołania skarżącej, Komisja zdecydowała o wszczęciu formalnej procedury dochodzenia przewidzianej w art. 88 ust. 2 WE przeciwko subwencjom inwestycyjnym jak również dotacjom kapitałowym pobranym przez stacje telewizji francuskiej „France 2” i „France 3” w latach 1988-1994. Komisja, mocą zaskarżonej decyzji, postanowiła zakwalifikować te środki jako pomoc państwową w rozumieniu art. 87 WE, która jest jednak zgodna z TWE na podstawie art. 86 ust. 2.
   W ramach swojego pierwszego zarzutu, skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja zawiera błędne uzasadnienie i narusza art. 87 ust. 2 WE oraz postanowienia dotyczące pomocy państwowej. Zaprzecza ona twierdzeniom Komisji w zakresie, w jakim zadania rzeczonych dwóch stacji miałyby stanowić służbę w interesie ogólnym w rozumieniu art. 86 ust. 2, zwracając uwagę, że jej własne, niemalże identyczne zadania nie są uważane za realizację interesu ogólnego. Skarżąca kwestionuje również analizę finansową tej pomocy, przeprowadzoną przez Komisję w zaskarżonej decyzji.
   W ramach swojego drugiego zarzutu, skarżąca podnosi, że Komisja dokonała błędnego zastosowania dyrektywy 80/723 (1) decydując, że nie podlegała ona zastosowaniu w stosunku do działalności stacji publicznych przed rokiem 2000, polegającej na transmisji telewizyjnej. Na tej samej podstawie skarżąca podnosi niewłaściwe zastosowanie protokołu w sprawie systemu publicznej transmisji telewizyjnej w Państwach Członkowskich, załączonego do Traktatu WE.

      (1)  Dyrektywa Komisji 80/723/EWG z dnia 25 czerwca 1980 r. w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między Państwami Członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi, Dz.U. L nr 195 z dnia 29 lipca 1980 r., str. 35-37.


title: Sprawa C-215/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 4 maja 2010 r. — Pacific World Limited, FDD International Limited przeciwko Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 4 maja 2010 r. — Pacific World Limited, FDD International Limited przeciwko Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs
   (Sprawa C-215/10)
   ()
   2010/C 209/21
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pacific World Limited, FDD International Limited

      Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozporządzenie Komisji (WE) nr 1417/2007 (1) z dnia 28 listopada 2007 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze scalonej jest ważne w zakresie, w jakim obejmuje kodem CN 3926 90 97 sztuczne paznokcie, a zatem także zestawy sztucznych paznokci, opisane w załączniku 1 do tego rozporządzenia?

               2)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie 1, czy wykładni Nomenklatury scalonej należy dokonywać w ten sposób, że omawiane zestawy sztucznych paznokci powinny być zaklasyfikowane jako „Preparaty kosmetyczne lub upiększające oraz preparaty do pielęgnacji skóry (z wyjątkiem leków), włącznie z preparatami przeciwsłonecznymi lub do opalania, do manicure lub pedicure” do pozycji taryfowej 3304 30 00 czy też jako „Pozostałe artykuły nożownicze (na przykład maszynki do strzyżenia włosów, tasaki rzeźnicze lub kuchenne, noże do siekania i mielenia mięsa, noże do papieru); zestawy i akcesoria do manicure lub pedicure (włączając pilniki do paznokci)” do pozycji taryfowej 8214 20 00?

      (1)  Dz.U. L 316, s. 4


title: Sprawa F-107/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 22 maja 2008 r. — Daskalakis przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Wynagrodzenie — Artykuł 7 ust. 2 regulaminu pracowniczego — Dodatek tymczasowy — Niedopuszczalność)

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/31

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 22 maja 2008 r. — Daskalakis przeciwko Komisji
   (Sprawa F-107/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Artykuł 7 ust. 2 regulaminu pracowniczego - Dodatek tymczasowy - Niedopuszczalność)
   (2008/C 183/62)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Constantin Daskalakis, (Bruksela, Belgia), (przedstawiciel: S. A. Pappas, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzyznaniu skarżącemu, urzędnikowi powołanemu tymczasowo na stanowisko szefa wydziału, dodatku wyrównawczego przewidzianego w art. 7 ust. 2 regulaminu pracowniczego na okresu dłuższy niż rok
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron pokryje własne koszty.

      (1)   Dz.U. C 315 z 22.12.2007 r., str. 46.


title: Sprawa F-76/08: Skarga wniesiona w dniu 18 września 2008 r. — Behmer przeciwko Parlamentowi

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/56

         Skarga wniesiona w dniu 18 września 2008 r. — Behmer przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-76/08)
   (2008/C 285/103)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Joachim Behmer (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 13 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2007.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 13 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2007;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.


title: Sprawa T-347/06: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2006 r. — Nynäs Petroleum i Nynas Belgium przeciwko Komisji

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/19

         Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2006 r. — Nynäs Petroleum i Nynas Belgium przeciwko Komisji
   (Sprawa T-347/06)
   (2007/C 20/27)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: AB Nynäs Petroleum (Sztokholm, Szwecja) i Nynas Belgium AB (Zaventem, Belgia) (Przedstawiciele: A. Howard, Barrister oraz M. Dean, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji w zakresie, w jakim AB Nynas jest w nim pociągnięta do odpowiedzialności solidarnej;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji w zakresie, w jakim nakłada się w nim na Nynas grzywnę w wysokości 13,5 mln EUR lub ewentualnie odpowiednie obniżenie grzywny oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące wnoszą o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. w sprawie COMP/F/38.456 — Asfalt — Niderlandy, w której Komisja uznała, że skarżące wraz z innymi przedsiębiorstwami naruszyły art. 81 WE poprzez regularne wspólne ustalanie dla sprzedaży i zakupu asfaltu drogowego w Niderlandach ceny brutto, jednolitego rabatu od ceny brutto na rzecz przedsiębiorstw budownictwa drogowego uczestniczących w kartelu oraz mniejszego maksymalnego rabatu dla innych przedsiębiorstw budownictwa drogowego.
   Na poparcie swej skargi skarżące w pierwszej kolejności podnoszą, że Komisja popełniła błędy co do prawa i błędy w ocenie, uznając spółkę Nynäs Petroleum za solidarnie odpowiedzialną za naruszenie popełnione przez Nynas Belgium, ponieważ Nynas Belgium prowadził działalność jako autonomiczny podmiot prawny, który określał swoją politykę handlową niezależnie od Nynäs Petroleum. Skarżące twierdzą, że Komisja nie wykazała, iż spółka Nynäs Petroleum była uprawniona do kierowania działaniami Nynas Belgium w stopniu pozbawiającym tę ostatnią faktycznej niezależności w określaniu własnego zachowania na rynku.
   W drugiej kolejności skarżące stwierdzają, że Komisja naruszyła przepisy komunikatu w sprawie współpracy (1) z naruszeniem zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz zasady równego traktowania, ponieważ nie uznała wartości informacji dobrowolnie przedstawionych przez skarżące na podstawie pkt B komunikatu w sprawie współpracy oraz odmówiła przyznania skarżącym obniżki z tytułu współpracy. Skarżące wskazują między innymi następujące błędy co do prawa i błędy w ocenie, jakie miała popełnić Komisja:

               —

               Komisja niesłusznie stwierdziła, że informacje przedstawione przez skarżące przez wzgląd na ich charakter nie zwiększyły zdolności Komisji do udowodnienia naruszenia, ponieważ inni uczestnicy naruszenia wcześniej przyznali naruszenie, a inne odpowiedzi na żądanie udzielenia informacji potwierdziły już istnienie systemu spotkań;

               —

               Komisja niesłusznie stwierdziła, że informacje przedstawione przez skarżące nie przedstawiały istotnej wartości dodanej.

      (1)  Komunikat Komisji dotyczący nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty w sprawach dotyczących karteli (Dz.U. 2002, C 45, str. 3)


title: Sprawa T-357/13: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2013 r. — European Space Imaging przeciwko Komisji

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/44

         Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2013 r. — European Space Imaging przeciwko Komisji
   (Sprawa T-357/13)
   2013/C 260/80
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: European Space Imaging GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: W. Trautner, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji doręczonej pismem z dnia 5 czerwca 2013 r. w sprawie anulowania ograniczonej procedury przetargowej;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji doręczonej pismem z dnia 5 czerwca 2013 r. w sprawie nowego udzielenia zamówienia w drodze procedury otwartej;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności
               Strona skarżąca podnosi, że anulując procedurę przetargową dotyczącą dostarczania danych teledetekcji przez satelitę oraz usług związanych jako wsparcie dla kontroli przeprowadzanych w ramach wspólnej polityki rolnej (Dz.U. 2012/S 183-299769), Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności usankcjonowaną w art. 89 ust. 1 rozporządzenia finansowego (1). W tym kontekście twierdzi ona w szczególności, że sposób postępowania Komisji stoi w sprzeczności z zasadą ogólną, w myśl której anulowanie procedury udzielenia zamówienia publicznego stanowi środek ostateczny („ultima ratio”). Strona skarżąca uważa, że Komisja powinna była zaprosić kandydatów do złożenia konkretnych ofert, zanim mogła stwierdzić, czy nie została złożona faktycznie złożona jakakolwiek oferta ekonomicznie korzystna.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady przejrzystości
               W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że odmawiając przekazania konkretnych informacji uzasadniających anulowanie procedury udzielenia zamówienia publicznego, Komisja naruszyła usankcjonowaną w art. 89 ust. 1 rozporządzenia finansowego zasadę przejrzystości. Skarżąca w szczególności nie jest w stanie zweryfikować, czy utrzymywane podstawy w ogóle wystąpiły. Ponadto twierdzi ona, że wysoce wyspecjalizowany charakter runku dostawców w dziedzinie danych teledetekcji przez satelitę ma na celu znaczne ograniczenie potencjalnych kandydatów. Krytykuje ona fakt, że Komisja przed decyzją w przedmiocie anulowania procedury udzielenia zamówienia publicznego nie zasygnalizowała, że należy wziąć pod uwagę ewentualność anulowania procedury w przypadku braku osiągnięcia określonej liczby kandydatów.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s.1).


title: Sprawa C-68/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof – Belgia) – X/Ministerraad (Odesłanie prejudycjalne — Swoboda przedsiębiorczości — Dyrektywa o spółkach dominujących i zależnych — Przepisy podatkowe — Podatek dochodowy od osób prawnych — Wypłata dywidend — Pobranie podatku u źródła — Podwójne opodatkowanie — Fairness tax)

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof – Belgia) – X/Ministerraad
   (Sprawa C-68/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swoboda przedsiębiorczości - Dyrektywa o spółkach dominujących i zależnych - Przepisy podatkowe - Podatek dochodowy od osób prawnych - Wypłata dywidend - Pobranie podatku u źródła - Podwójne opodatkowanie - Fairness tax))
   (2017/C 239/04)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Grondwettelijk Hof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: X

      Strona pozwana: Ministerraad

      Sentencja

               1)

               Swobodę przedsiębiorczości należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przepisom prawa podatkowego danego państwa członkowskiego takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, na mocy których zarówno spółka niebędąca rezydentem prowadząca działalność gospodarczą w tym państwie członkowskim za pośrednictwem stałego zakładu, jak i spółka będąca rezydentem, w tym będąca rezydentem spółka zależna spółki niebędącej rezydentem, podlegają opodatkowaniu podatkiem takim jak fairness tax, jeżeli spółki te wypłacają dywidendy, które – ze względu na zastosowanie pewnych korzyści podatkowych przewidzianych przez krajowy system podatkowy – nie znajdują się w ich końcowym wyniku podlegającym opodatkowaniu, pod warunkiem że sposób określenia podstawy opodatkowania tym podatkiem nie prowadzi w rzeczywistości do traktowania owej spółki niebędącej rezydentem w sposób mniej korzystny niż spółki będącej rezydentem, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

               2)

               Artykuł 5 dyrektywy Rady 2011/96/UE z dnia 30 listopada 2011 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom prawa podatkowego danego państwa członkowskiego takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewidują podatek taki jak fairness tax, którego opodatkowaniu podlegają spółki niebędące rezydentami prowadzące działalność gospodarczą w tym państwie członkowskim za pośrednictwem stałego zakładu, a także spółki będące rezydentami, w tym będąca rezydentem spółka zależna spółki niebędącej rezydentem, jeżeli spółki te wypłacają dywidendy, które – ze względu na zastosowanie pewnych korzyści podatkowych przewidzianych przez krajowy system podatkowy – nie znajdują się w ich końcowym wyniku podlegającym opodatkowaniu.

               3)

               Artykuł 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/96 w związku z art. 4 ust. 3 wskazanej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że przepis ów stoi na przeszkodzie krajowym przepisom prawa podatkowego takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym w zakresie, w jakim te przepisy prawa podatkowego w sytuacji, w której zyski otrzymane przez spółkę dominującą od jej spółki zależnej są wypłacane przez tę spółkę dominującą po roku ich otrzymania, powodują opodatkowanie tych zysków podatkiem przekraczającym próg 5 % przewidziany we wspomnianym przepisie.

      (1)  Dz.U. C 146 z 4.5.2015.


title: Sprawa T-285/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 grudnia 2008 r. — Włochy przeciwko Parlamentowi i Komisji (Kwestie incydentalne — Zarzut niedopuszczalności — Częściowa niedopuszczalność skargi — Brak przypisania zaskarżonego aktu Parlamentowi)

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/26

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 grudnia 2008 r. — Włochy przeciwko Parlamentowi i Komisji
   (Sprawa T-285/07) (1)

   (Kwestie incydentalne - Zarzut niedopuszczalności - Częściowa niedopuszczalność skargi - Brak przypisania zaskarżonego aktu Parlamentowi)
   (2009/C 55/49)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: I. Bruni, pełnomocnik, wspierany przez P. Gentili, Avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: A. Lukošiūtė, R. Ignătescu i G. Mazzini, pełnomocnicy); i Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i A. Aresu, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Grecka (przedstawiciele: S. Vodina i M. Michelogiannaki, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/95/07, mającym na celu utworzenie listy rezerwowej 20 administratorów (AD5) w dziedzinie informacji (biblioteka/dokumentacja), opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 8 maja 2007 r. (Dz. U. C 103 A, s. 7).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w części skierowanej przeciwko Parlamentowi.

               2)

               Republika Włoska pokryje koszty, jakie poniosła w ramach niniejszej skargi w części, w której skierowana była przeciwko Parlamentowi. Parlament pokryje własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 223 z 22.9.2007 r.


               6.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/17

         Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2017 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-3/17)
   (2017/C 108/15)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 1 lutego 2017 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Carstena Zatschlera i Marię Moustakali, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1.

               orzeczenie, że utrzymując w mocy system zezwoleń dotyczący mięsa świeżego oraz produktów mięsnych, jak ten określony w art. 10 aktu nr 25/1993 oraz art. 3, 4 i 5 rozporządzenia (IS) nr 448/2012, Islandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z aktu, o którym mowa w rozdziale I pkt 1.1.1 załącznika I do Porozumienia EOG, to znaczy z dyrektywy Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego, zmienionej oraz dostosowanej do Porozumienia EOG na mocy protokołu 1 do tego porozumienia oraz na mocy zmian sektorowych w załączniku I do tego porozumienia, a w szczególności art. 5 tej dyrektywy;

               2.

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z dyrektywy 89/662/EWG, utrzymując w mocy system zezwoleń na przywóz m.in. mięsa surowego oraz produktów mięsnych.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA stwierdza, że zasady dotyczące handlu produktami pochodzenia zwierzęcego w obrębie EOG oraz kontroli weterynaryjnych zharmonizowano na poziomie EOG. Dyrektywa Rady 89/662/EWG reguluje kontrole weterynaryjne w zakresie handlu produktami pochodzenia zwierzęcego w obrębie EOG. Jej głównym celem jest wyeliminowanie kontroli weterynaryjnych na wewnętrznych granicach EOG przy jednoczesnym wzmocnieniu kontroli przeprowadzanych w punkach pochodzenia. Właściwe organy państwa przeznaczenia EOG mogą jedynie sprawdzić, za pomocą wyrywkowych niedyskryminacyjnych kontroli weterynaryjnych, czy spełnione są wymogi określone we właściwych przepisach EOG.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że, utrzymując w mocy system zezwoleń dotyczący importu mięsa świeżego oraz produktów mięsnych, Islandia narzuca dodatkowe wymagania, które nie są dopuszczalne w zharmonizowanym systemie kontroli weterynaryjnych.

               —

               Zdaniem Urzędu Nadzoru EFTA Trybunał EFTA uznał już niezgodność tego typu dodatkowych wymogów z przepisami EOG w sprawie E-17/15, Ferskar kjötvörur ehf przeciwko Republice Islandii.


title: Sprawa C-310/05: Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               1.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/11

         Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-310/05)
   (2005/C 243/18)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 8 sierpnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Marie-José Jonczy i Antonia Aresu, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów (1) lub, w każdym razie, nie podając ich do wiadomości Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 21 ust. 1 tej dyrektywy;

               2.

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wielkie Księstwo Luksemburga do tej pory nie podjęło środków, do których podjęcia było zobowiązane w celu wykonania przed dniem 15 stycznia 2004 r. dyrektywy 2001/95, a w każdym razie nie podało ich do wiadomości Komisji.

      (1)  Dz.U. L 11 z 15.1.2002, str. 4.


title: Sprawa F-127/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 10 lutego 2012 r. — Bömcke przeciwko EBI

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/40

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 10 lutego 2012 r. — Bömcke przeciwko EBI
   (Sprawa F-127/10) (1)

   2012/C 138/100
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011, s. 36.


title: Sprawa T-77/15: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2015 r. – Tronios Group International/OHIM – British Sky Broadcasting Group (SkyTec)

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/40

         Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2015 r. – Tronios Group International/OHIM – British Sky Broadcasting Group (SkyTec)
   (Sprawa T-77/15)
   (2015/C 118/51)
   Język skargi: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Tronios Group International BV (Breda, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci R. van Leeuwen i H. Klingenberg)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: British Sky Broadcasting Group plc (Isleworth, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Tronios Group International BV

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „SkyTec”

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku.

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28.11.2014 w sprawie R 1681/2013-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i oddalenie żądania British Sky Broadcasting Group dotyczącego unieważnienia prawa do znaku;

               —

               obciążenie British Sky Broadcasting Group kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami wcześniejszych postępowań przed OHIM.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 54 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-617/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Haparanda tingsrätt — Szwecja) — Åklagaren przeciwko Hansowi Åkerbergowi Franssonowi (Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Zakres zastosowania — Artykuł 51 — Stosowanie prawa Unii — Ściganie czynów powodujących uszczuplenie zasobów własnych Unii — Artykuł 50 — Zasada ne bis in idem — Uregulowania krajowe przewidujące ściganie za ten sam czyn w dwóch oddzielnych postępowaniach, administracyjnym i karnym — Zgodność)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/7

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Haparanda tingsrätt — Szwecja) — Åklagaren przeciwko Hansowi Åkerbergowi Franssonowi
   (Sprawa C-617/10) (1)

   (Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Zakres zastosowania - Artykuł 51 - Stosowanie prawa Unii - Ściganie czynów powodujących uszczuplenie zasobów własnych Unii - Artykuł 50 - Zasada ne bis in idem - Uregulowania krajowe przewidujące ściganie za ten sam czyn w dwóch oddzielnych postępowaniach, administracyjnym i karnym - Zgodność)
   2013/C 114/08
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Haparanda tingsrätt

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Åklagaren

      Strona pozwana: Hans Åkerberg Fransson

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Haparanda tingsrätt — Wykładnia art. 6 TUE i art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Orzecznictwo krajowe wprowadzające wymóg wyraźnej podstawy w europejskiej konwencji praw człowieka lub orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka warunkującej możliwość niezastosowania przepisów krajowych mogących naruszać zasadę ne bis in idem — Uregulowania krajowe, zgodnie z którymi ten sam czyn niezgodny z przepisami podatkowymi może być sankcjonowany zarówno w trybie administracyjnym poprzez dodatkowe zobowiązanie podatkowe, jak w trybie karnym karą pozbawienia wolności — Zgodność z zasadą ne bis in idem systemu krajowego przewidującego sankcje za ten sam czyn zabroniony nakładane w dwóch odrębnych postępowaniach

      Sentencja

               1)

               Zasada ne bis in idem ujęta w art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej nie stoi na przeszkodzie stosowaniu przez państwo członkowskie kolejno sankcji podatkowej i sankcji karnej za ten sam czyn polegający na niedopełnieniu obowiązku przekazania prawidłowych informacji dotyczących podatku od wartości dodanej, pod warunkiem, że pierwsza z tych sankcji nie ma charakteru karnego, co ustalić winien sąd krajowy.

               2)

               Prawo Unii nie reguluje stosunków między europejską Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisaną w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r., a porządkami prawnymi państw członkowskich ani nie określa skutków, jakie sąd krajowy powinien łączyć ze sprzecznością między normą prawa krajowego a prawami chronionymi na mocy tej konwencji.
               Prawo Unii stoi na przeszkodzie krajowej praktyce sądowej, która uzależnia obowiązek niezastosowania przez sąd krajowy przepisu sprzecznego z prawem podstawowym chronionym na mocy Karty praw podstawowych Unii Europejskiej od spełnienia warunku, by sprzeczność ta wynikała w sposób oczywisty z Karty lub z dotyczącego jej orzecznictwa, ponieważ praktyka ta uniemożliwia sądowi krajowemu dokonanie, z ewentualnym udziałem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, kompletnej oceny zgodności owego przepisu krajowego z Kartą.

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011.


title: Sprawa T-135/06: Skarga wniesiona w dniu  5 maja 2006 r.  — Al-Faqih przeciwko Radzie

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/29

         Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2006 r. — Al-Faqih przeciwko Radzie
   (Sprawa T-135/06)
   (2006/C 165/58)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Al-Bashir Mohammed Al-Faqih (Birmingham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: N. Garcia, solicitor, S. Cox, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 561/2003 z dnia 27 marca 2003 r. i rozporządzeniem Komisji (WE) nr 246/2006 z dnia 10 lutego 2006 r. oraz wzmianki o skarżącym w Załączniku I;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący jest obywatelem libijskim zamieszkałym w Zjednoczonym Królestwie. Domaga się on stwierdzenia nieważności między innymi rozporządzenia nr 246/2006 (1), na mocy którego jego nazwisko zostało dodane do wykazu osób, grup i podmiotów związanych z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami, w stosunku do których stosuje się zamrożenie funduszy i innych zasobów gospodarczych na mocy art. 2 rozporządzenia nr 881/2002 (2).
   Skarżący podnosi, że Rada nie miała kompetencji do przyjęcia art. 2 rozporządzenia nr 881/2002 w brzmieniu uwzględniającym zmiany, gdyż art. 60, 301 i 308 WE nie przyznają jej do tego odpowiednich uprawnień. Ponadto Rada oraz Komisja dopuściły się nadużycia władzy, gdyż art. 2 rozporządzenia nr 881/2002 w brzmieniu uwzględniającym zmiany nie służy realizacji celów art. 60, 301 i 308 WE.
   Skarżący ponadto twierdzi, że art. 2 rozporządzenia nr 881/2002 w brzmieniu uwzględniającym zmiany narusza podstawowe zasady prawa wspólnotowego, w szczególności zasady pomocniczości, proporcjonalności i poszanowania praw podstawowych.
   Skarżący na koniec zarzuca naruszenie istotnego wymogu proceduralnego przy przyjmowaniu art. 2 rozporządzenia nr 881/2002 w brzmieniu uwzględniającym zmiany, to jest wymogu należytego wyjaśnienia przez Radę oraz Komisję powodów, dlaczego środki, które zostały uznane za niezbędne, nie mogą być przyjęte przez poszczególne państwa członkowskie.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 246/2006 z dnia 10 lutego 2006 r. zmieniające po raz sześćdziesiąty trzeci rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 (Dz.U. 2006 L 40, str. 13).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do Talibów w Afganistanie (Dz.U. 2002 L, str. 9).


title: Sprawa F-59/13 RENV: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 11 kwietnia 2016 r. – Rouffaud/ESDZ (Służba publiczna — Przekazanie sprawy do Sądu po uchyleniu rozstrzygnięcia — Personel ESDZ — Członek personelu kontraktowego — Członek personelu kontraktowego do zadań pomocniczych — Przekształcenie umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego do zadań pomocniczych w umowę o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego na czas nieokreślony — Odmowa)

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/47

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 11 kwietnia 2016 r. – Rouffaud/ESDZ
   (Sprawa F-59/13 RENV) (1)

   ((Służba publiczna - Przekazanie sprawy do Sądu po uchyleniu rozstrzygnięcia - Personel ESDZ - Członek personelu kontraktowego - Członek personelu kontraktowego do zadań pomocniczych - Przekształcenie umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego do zadań pomocniczych w umowę o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego na czas nieokreślony - Odmowa))
   (2016/C 191/67)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Thierry Rouffaud (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis i N. de Montigny)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt i M. Silva, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności odmownej decyzji w sprawie wniosku skarżącego o przekształcenie jego kolejnych umów o pracę na czas określony w umowę na czas nieokreślony i o uwzględnienie okresu przepracowanego w charakterze członka personelu kontraktowego do zadań pomocniczych jako okresu służby odbytej w charakterze członka personelu kontraktowego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty poniesione w sprawach F-59/13 i F-59/13 RENV.

               3)

               Europejska Służba Działań Zewnętrznych pokrywa własne koszty poniesione w sprawie T-457/14 P i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Thierry’ego Rouffaud’a w sprawie T-457/14 P.

      (1)  Dz.U. C 233 z 10.8.2013, s. 14 (pierwotna sprawa F-59/13).


title: Sprawa C-369/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem VAT and Duties Tribunals, London Tribunal Centre, wydanym w dniu 24 sierpnia 2004 r. w sprawie Hutchison 3G UK Ltd, mmO2 plc, Orange 3G Ltd, T-Mobile (UK) Ltd, Vodafone Group Services Ltd przeciwko Commissioners of Customs and Excise

text:
               6.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem VAT and Duties Tribunals, London Tribunal Centre, wydanym w dniu 24 sierpnia 2004 r. w sprawie Hutchison 3G UK Ltd, mmO2 plc, Orange 3G Ltd, T-Mobile (UK) Ltd, Vodafone Group Services Ltd przeciwko Commissioners of Customs and Excise
   (Sprawa C-369/04)
   (2004/C 273/27)
   W dniu 26 sierpnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem VAT and Duties Tribunals, London Tribunal Centre, wydanym w dniu 24 sierpnia 2004 w sprawie Hutchison 3G UK Ltd, mmO2 plc, Orange 3G Ltd, T-Mobile (UK) Ltd, Vodafone Group Services Ltd przeciwko Commissioners of Customs and Excise.
   VAT and Duties Tribunal zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy mając na względzie okoliczności opisane w piśmie przedstawiającym uzgodniony przez strony stan faktyczny wykładnia pojęcia „działalność gospodarcza”, w rozumieniu art. 4 ust.1 i 4 ust. 2 szóstej dyrektywy (1) winna obejmować uprawnienie Secretary of State (ministra) do wydawania, w drodze przetargu, licencji na użytkowanie urządzeń telekomunikacyjnych w określonym paśmie częstotliwości (dalej „działalność”), oraz jakie zagadnienia winny być wzięte pod uwagę przy rozpoznawaniu niniejszej kwestii?

               2.

               Mając na względzie okoliczności opisane w piśmie przedstawiającym uzgodniony przez strony stan faktyczny, jakie zagadnienia są istotne dla ustalenia kwestii czy wykonując tę działalność Secretary of State działał bądź nie jako „organ władzy publicznej” w rozumieniu art. 4 ust.5 szóstej dyrektywy?

               3.

               Mając na względzie okoliczności opisane w piśmie przedstawiającym uzgodniony przez strony stan faktyczny, czy niniejsza działalność może być (a) jedynie częściowo działalnością gospodarczą, i/lub (b) wykonywana częściowo przez instytucję prawa publicznego działającą jako organ władzy publicznej, z takim skutkiem, iż na mocy postanowień szóstej dyrektywy, podlegałaby ona jedynie częściowemu opodatkowaniu podatkiem VAT?

               4.

               Jak wysokie powinno być prawdopodobieństwo wystąpienia „znaczącego zakłócenia konkurencji” w rozumieniu art. 4 ust. 5, akapit drugi szóstej dyrektywy, oraz na ile bliskie w czasie powinno być to zakłócenie w stosunku do wykonywanej działalności, o której mowa, aby osoba wykonująca tę działalność została uznana za podatnika w odniesieniu do tej działalności w rozumieniu powyższego przepisu? Czy i w jakim stopniu zasada neutralności podatkowej oddziałuje na rozwiązanie tej kwestii?

               5.

               Czy mając na względzie okoliczności opisane w piśmie przedstawiającym uzgodniony przez strony stan faktyczny, termin „telekomunikacja” pojawiający się w Załączniku D do szóstej dyrektywy, (do którego odniesienie znajduje się w art. 4 ust.5, akapit trzeci, szóstej dyrektywy), zawiera w sobie uprawnienie Secretary of State do wydawania w drodze przetargu licencji na użytkowanie urządzeń telekomunikacyjnych w określonym paśmie częstotliwości?

               6.

               Jeśli (a) Państwo Członkowskie zadecyduje o wdrożeniu art. 4 ust.1 i art. 4 ust.5 szóstej dyrektywy, poprzez przyjęcie ustawy upoważniającej organ władzy wykonawczej (taki jak w tym przypadku Ministerstwo Skarbu Zjednoczonego Królestwa) do wydawania wytycznych określających, jakie dostawy towarów i jakie świadczenie usług przez organy władzy wykonawczej stanowią transakcje podlegające opodatkowaniu oraz jeśli (b) ten organ władzy wykonawczej wydaje, bądź zamierza wydawać, zgodnie z tym upoważnieniem wytyczne określające, że niektóre transakcje podlegają opodatkowaniu: to czy zasada ustalona wyrokiem z dnia 13 listopada 1990 r. w sprawie C-106/89 Marleasing (Rec. str. I-4135, pkt 8) ma zastosowanie do wykładni prawa krajowego i rzeczonych wytycznych, a jeśli tak, to w jakim zakresie?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWE z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, 13.6.1977, str. 1).


title: Sprawa C-22/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli (Włochy) w dniu 17 stycznia 2013 r. — Mascolo przeciwko Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli (Włochy) w dniu 17 stycznia 2013 r. — Mascolo przeciwko Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca
   (Sprawa C-22/13)
   2013/C 86/20
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Napoli

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Raffaella Mascolo

      Strona pozwana: Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy prawa dotyczące sektora szkolnictwa [zezwalające na zawieranie kolejnych umów na czas określony, bez przerywania ciągłości, z tym samym nauczycielem nieokreśloną ilość razy, również w celu zaspokojenia stałego zapotrzebowania na personel], stanowią środki o skutku równoważnym w rozumieniu klauzuli 5 dyrektywy 1999/70/WE (1)?

               2)

               Kiedy należy uznać, że stosunek pracy jest zawarty z „państwem”, w rozumieniu klauzuli 5 dyrektywy 1999/70/WE, w szczególności w świetle znaczenia wyrażenia „szczególne gałęzie lub grupy pracowników” i w konsekwencji, iż może uzasadniać skutki inne niż w przypadku stosunku pracy z podmiotem prywatnym?

               3)

               Czy uwzględniając wyjaśnienia, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2000/78/WE (2) i art. 14 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/54/WE (3), pojęcie warunków pracy, o którym mowa w klauzuli 4 dyrektywy 1999/70/WE, obejmuje również skutki niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy; w wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie — czy różnica między skutkami normalnie przewidzianymi w prawie krajowym dla niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy na czas nieokreślony i na czas określony jest uzasadniona w świetle klauzuli 4?

               4)

               Czy w świetle zasady lojalnej współpracy, zabronione jest, by państwo przedstawiało w postępowaniu dotyczącym wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej krajowe przepisy prawa w sposób celowo niezgodny z prawdą i czy sąd jest zobowiązany — wobec braku innej wykładni prawa krajowego w podobny sposób spełniającej wymogi wynikające z członkostwa w Unii Europejskiej — dokonywać wykładni prawa krajowego w możliwym zakresie zgodnie z wykładnią zaproponowaną przez to państwo?

               5)

               Czy warunki, mające zastosowanie do umowy lub do stosunku pracy, o których mowa w dyrektywie 91/533/EWG (4), a w szczególności w art. 2 ust. 1 i 2 lit. e), obejmują wskazanie sytuacji, w których umowa o pracę na czas określony może zostać przekształcona w umowę na czas nieokreślony?

               6)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie — czy zmiana z mocą wsteczną ram prawnych w sposób niegwarantujący pracownikowi możliwości dochodzenia swoich praw określonych w dyrektywie lub przestrzegania warunków pracy określonych w dokumencie będącym podstawą zatrudnienia, jest sprzeczna z art. 8 ust. 1 dyrektywy 91/533/EWG i z celami, o których mowa w dyrektywie 91/533/EWG, a w szczególności w motywie drugim?

      (1)  Dyrektywa Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), Dz.U. L 175, s. 43

      (2)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, Dz.U. L 303, s. 16

      (3)  Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana), Dz.U. L 204, s. 23.

      (4)  Dyrektywa Rady z dnia 14 października 1991 r. w sprawie obowiązku pracodawcy dotyczącego informowania pracowników o warunkach stosowanych do umowy lub stosunku pracy, Dz.U. L 288, s. 32.


title: Sprawa T-78/13: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2013 r. — Red Bull przeciwko OHIM — Sun Mark (BULLDOG)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/31

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2013 r. — Red Bull przeciwko OHIM — Sun Mark (BULLDOG)
   (Sprawa T-78/13)
   2013/C 108/79
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Red Bull GmbH (Fuschl am See, Austria) (przedstawiciele: adwokaci A. Renck i I. Fowler)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Sun Mark Ltd (Middlesex, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 listopada 2012 r. w sprawie R 0107/2012-2; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej oraz Sun Mark Ltd, jeżeli zostanie dopuszczona do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Sun Mark Ltd

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „BULLDOG” dla towarów z klas 32 i 33 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 215 567

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowne znaki towarowe „BULL” i „RED BULL” zarejestrowane jako krajowe i międzynarodowe znaki towarowe dla towarów z klas 32 i 33

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa F-136/07: Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2007 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/37

         Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2007 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa F-136/07)
   (2008/C 79/71)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Bart Nijs (Aalst, Belgia) (przedstawiciel: F. Rollinger, adwokat)

      Strona pozwana: Trybunał Obrachunkowy
   Przedmiot i opis sporu
   Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 5 września 2007 r. dotyczącej przeniesienia skarżącego do niższej grupy zaszeregowania AD 9, stopień 5 w następstwie postępowania dyscyplinarnego i po drugie stwierdzenie nieważności decyzji o zawieszeniu go, o wszczęciu dotyczącego jego osoby wyjaśniającego postępowania administracyjnego i o nieawansowaniu go do grupy zaszeregowania AD 11 w 2007 r. Żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności wyraźnej decyzji organu powołującego z dnia 5 września 2007 r. dotyczącej przeniesienia skarżącego do niższej grupy zaszeregowania AD 9, stopień 5 w następstwie postępowania dyscyplinarnego wszczętego w dniu 27 września 2006 r.,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z tą decyzją związanych i od niej późniejszych, w szczególności decyzji z dnia 26 września 2006 r. o zawieszeniu skarżącego, decyzji z dnia 27 września 2007 r. o wszczęciu dotyczącego jego osoby wyjaśniającego postępowania administracyjnego i decyzji o nieawansowaniu go do grupy zaszeregowania AD 11 w 2007 r.,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji posiedzenia zamkniętego Trybunału Obrachunkowego z dnia 8 marca 2007 r. o odnowieniu mandatu Michela Hervégo począwszy od dnia 1 lipca 2007 r. na okres sześciu lat,

               —

               zasądzenie od Trybunału Obrachunkowego na rzecz skarżącego kwoty 10 000 EUR tytułem naprawienia krzywd doznanych w trakcie jak i w następstwie postępowania dyscyplinarnego, oraz tytułem naprawienia szkody w postaci różnicy pomiędzy wynagrodzeniami otrzymywanymi od daty wejścia w życie ostatnich decyzji dotyczących awansu a tymi, do którego otrzymywania skarżący byłby uprawniony, gdyby został w tym czasie awansowany,

               —

               obciążenie Trybunału Obrachunkowego kosztami postępowania.


title: Sprawa T-620/14: Skarga wniesiona w dniu 15 sierpnia 2014 r. – Diapharm przeciwko Komisji

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/49

         Skarga wniesiona w dniu 15 sierpnia 2014 r. – Diapharm przeciwko Komisji
   (Sprawa T-620/14)
   2014/C 409/70
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Diapharm GmbH & Co. KG (Münster, Niemcy) (przedstawiciele: M. Weidner, N. Hußmann i T. Guttau, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że pozwana z naruszeniem art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (Dz.U. L 404/09) zaniechała zlecenia Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności przeprowadzenia naukowej oceny oświadczeń zdrowotnych dotyczących substancji roślinnych w celu przyjęcia wspólnotowego wykazu dopuszczalnych oświadczeń zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 oraz wszystkich koniecznych warunków w celu stosowania tych oświadczeń

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut.
   Zarzut: naruszenie art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 (1)

   Zgodnie ze stanowiskiem skarżącej bezczynność Komisji stanowi naruszenie art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006, który nakłada stały termin wykonania na dzień 31 stycznia 2010 r. Skarżąca zarzuca, że Komisja nie dopilnowała tego terminu. Skarżąca podnosi w tym kontekście, że Komisja nie jest uprawniona do bezterminowego zawieszenia dokonania oceny naukowej oświadczeń zdrowotnych odnośnie do substancji roślinnych. Bezczynność pozwanej stanowi zdaniem skarżącej wsparcie dla rozdrobnienia prawa na skalę całej Unii i pozostaje w sprzeczności z podstawowym celem rozporządzenia polegającym na utworzeniu w Europie jednolitych reguł.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (Dz.U. L 404, s.9)


title: Sprawa C-295/07 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Département du Loiret, Scott SA (Odwołanie — Pomoc państwa — Preferencyjna cena działki — Decyzja Komisji — Odzyskanie pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem — Zaktualizowana wartość pomocy — Składana stopa procentowa — Brak uzasadnienia — Stwierdzenie nieważności w całości — Dopuszczalność)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Département du Loiret, Scott SA
   (Sprawa C-295/07 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Preferencyjna cena działki - Decyzja Komisji - Odzyskanie pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem - Zaktualizowana wartość pomocy - Składana stopa procentowa - Brak uzasadnienia - Stwierdzenie nieważności w całości - Dopuszczalność)
   (2009/C 32/07)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: J. Flett, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Département du Loiret, Scott SA (przedstawiciele: J. Lever QC, J. Gardner, Barrister i G. Peretz, Barristers, R. Griffith i M. Papadakis, solicitors)
   Przedmiot sprawy
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 29 marca 2007 r. w sprawie T-369/00 Département du Loiret przeciwko Komisji, w którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji 2002/14/WE z dnia 12 lipca 2000 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Francję na rzecz Scott Paper SA/Kimberly-Clark (Dz.U. 2002, L 12, s. 1) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy pomocy przyznanej w formie preferencyjnej ceny działki, o której mowa w art. 1 decyzji — Metoda obliczania odsetek należnych od kwot otrzymanych niezgodnie z prawem: prosta czy składana stopa procentowa? — Uzasadnienie wyboru tej metody i przeniesienie ciężaru dowodu — Moment, w którym należy ocenić istnienie niezgodnej z prawem korzyści
   Sentencja wyroku

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie T-369/00 Département du Loiret przeciwko Komisji zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania Sądowi Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa T-142/15: Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2015 r. – DHL Express (France)/OHIM – Chronopost (WEBSHIPPING)

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/33

         Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2015 r. – DHL Express (France)/OHIM – Chronopost (WEBSHIPPING)
   (Sprawa T-142/15)
   (2015/C 171/39)
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: DHL Express (France) (Le Bourget, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Casalonga, F. Codevelle i C. Bercial Arias)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Chronopost (Paryż, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Wspólnotowy znak towarowy nr 1 909 183

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28.01.2015 w sprawie R 2425/2013-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               stwierdzenie, że właściciel wspólnotowego znaku towarowego nr 1 909 183 WEBSHIPPING powinien zostać pozbawiony wywodzonych z niego praw, a przedmiotowy znak towarowy nie powinien wywoływać skutków począwszy od daty złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia, a mianowicie począwszy od dnia 6 lipca 2012 r.;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Wykreślenie sprawy C-468/04

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/32

         Wykreślenie sprawy C-468/04 (1)

   (2006/C 60/65)

      (Język postępowania: grecki)

   Postanowieniem z dnia 15 listopada 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-468/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej.

      (1)  Dz.U. C 314 z 18.12.2004.


title: Sprawa T-672/16: Skarga wniesiona w dniu 21 września 2016 r. – C=Holdings/EUIPO – Trademakers (C=commodore)

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/27

         Skarga wniesiona w dniu 21 września 2016 r. – C=Holdings/EUIPO – Trademakers (C=commodore)
   (Sprawa T-672/16)
   (2016/C 410/38)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: C=Holdings BV (Oldenzaal, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci P. Maeyaert i K. Neefs)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Trademakers NV (Antwerpia, Belgia)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „C=commodore” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 907 082

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 lipca 2016 r. w sprawie R 2585/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej wniesione przez skarżącą odwołanie, oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Izbę Odwoławczą;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) oraz art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-388/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 lutego 2009 r. — Deutsche Post i DHL International przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń — Skarga o stwierdzenie nieważności — Legitymacja procesowa — Dopuszczalność — Poważne trudności)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/34

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 lutego 2009 r. — Deutsche Post i DHL International przeciwko Komisji
   (Sprawa T-388/03) (1)

   (Pomoc państwa - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Skarga o stwierdzenie nieważności - Legitymacja procesowa - Dopuszczalność - Poważne trudności)
   (2009/C 69/79)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Post AG (Bonn, Niemcy) i DHL International (Diegem, Belgia) (przedstawiciele: J. Sedemund i T. Lübbig, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Kreuschitz i M. Niejahr, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2003) 2508 wersja ostateczna z dnia 23 lipca 2003 r. o niewnoszeniu zastrzeżeń, po przeprowadzeniu wstępnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 88 ust. 3 WE, wobec kilku środków przyjętych przez władze belgijskie na rzecz La Poste SA, belgijskiego przedsiębiorstwa publicznego zajmującego się świadczeniem usług pocztowych.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2003) 2508 wersja ostateczna z dnia 23 lipca 2003 r. o niewnoszeniu zastrzeżeń, po przeprowadzeniu wstępnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 88 ust. 3 WE, wobec kilku środków przyjętych przez władze belgijskie na rzecz La Poste SA, belgijskiego przedsiębiorstwa publicznego zajmującego się świadczeniem usług pocztowych.

               2)

               Komisja pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Deutsche Post AG i DHL International.

      (1)  Dz.U. C 35 z 7.2.2004.


title: Sprawa T-336/13: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2013 r. — Borghezio przeciwko Parlamentowi

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/36

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2013 r. — Borghezio przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-336/13)
   2013/C 252/61
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mario Borghezio (Turyn, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L. Laquay)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Uznanie żądania za dopuszczalne i zasadne oraz w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego wydanej w formie oświadczenia Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego na posiedzeniu plenarnym w dniu 10 czerwca 2013 r., na podstawie której skarżący od dnia 3 czerwca 2013 r. sprawuje mandat jako poseł „niezrzeszony” i tym samym jest od tego dnia wykluczony z grupy politycznej „Europa Wolności i Demokracji”

               —

               Ustalenie kosztów według norm przepisanych

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi — poza wskazaniem, że decyzja o sprawowaniu przezeń mandatu jako poseł niezrzeszony wywołuje skutki prawne, ponieważ pozbawia ją możliwości wykonywania mandatu posła na takich samych warunkach jak posłowie należący do grup politycznych — dwa zarzuty dotyczące istoty sprawy. Strona skarżąca twierdzi, że Parlament ma obowiązek sprawdzenia, czy regulaminy grup politycznych lub jedna z ogólnych zasad prawa nie zostały naruszone w sposób poważny i oczywisty.

               1)

               Zarzut pierwszy, dotyczący poważnego i oczywistego naruszenia regulaminu grupy politycznej „Europa Wolności i Demokracji”, gdyż decyzja o wykluczeniu strony skarżącej została podjęta przed najbliższym posiedzeniem tej grupy, wbrew zapisom regulaminu.

               2)

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa do obrony strony skarżącej, gdyż nie miała ona możliwości przedstawienia środków obrony na posiedzeniu grupy politycznej „Europa Wolności i Demokracji”.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie T-027/02, Kronofrance SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Pomoc państwa — Decyzja Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Wielosektorowe ramy pomocy regionalnej w odniesieniu do dużych projektów inwestycyjnych)

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/18

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 1 grudnia 2004 r.
   w sprawie T-027/02, Kronofrance SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Pomoc państwa - Decyzja Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Wielosektorowe ramy pomocy regionalnej w odniesieniu do dużych projektów inwestycyjnych)
   (2005/C 31/36)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-027/02, Kronofrance SA, z siedzibą w Sully-sur-Loire (Francja) reprezentowanej przez R. Nierera, adwokata, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: V. Kreuschitz oraz J. Flett, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), popieranej przez Glunz AG oraz OSB Deutschland GmbH, z siedzibą w Meppen (Niemcy), reprezentowane przez H.-J. Niemeyera oraz K. Zieglera, adwokatów, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, mającej za przedmiot stwierdzenie nieważności decyzji Komisji SG (2001) D z dnia 25 lipca 2001 r. o niewnoszeniu zastrzeżeń wobec pomocy przyznanej Glunz AG przez władze niemieckie, Sąd Pierwszej Instancji (czwarta izba w składzie powiększonym), w składzie: H. Legal, prezes izby, V. Tiili, M. Vilaras, I. Wiszniewska-Białecka i V. Vadapalas, sędziowie, sekretarz: J. Plingers, administrator, wydał w dniu 1 grudnia 2004 r. wyrok, którego rozstrzygniecie brzmi następująco:

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji SG (2001) D z dnia 25 lipca 2001 r. o niewnoszeniu zastrzeżeń wobec pomocy przyznanej Glunz AG przez władze niemieckie.

               2)

               Komisja pokrywa, oprócz swych własnych kosztów, koszty poniesione przez skarżącą.

               3)

               Glunz AG oraz OSB Deutschland GmbH pokrywają koszty, które poniosły w ramach swej interwencji.

      (1)  Dz.U. C 118 z 18.5.2002.


title: Sprawa C-600/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 16 listopada 2015 r. – Staatssecretaris van Financiën/Lemnis Lighting BV

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 16 listopada 2015 r. – Staatssecretaris van Financiën/Lemnis Lighting BV
   (Sprawa C-600/15)
   (2016/C 048/20)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: Staatssecretaris van Financiën

      Druga strona postępowania: Lemnis Lighting BV

      Pytania prejudycjalne

   Czy pozycje 8539, 8541, 8543, 8548 i 9405 CN należy zatem interpretować w ten sposób, że towary takie jak lampy LED, składające się z diod świecących i innych komponentów elektrycznych, takich jak szklana osłona i metalowe gniazdo z gwintem Edisona, po wbudowaniu w oprawę służące do oświetlania, należy zaklasyfikować od jednej z ww. pozycji? Jeśli tak, to do jakiej pozycji należy zaklasyfikować ww. towary? Jeśli nie, to do jakiej innej pozycji należy je w takim wypadku zaklasyfikować?