title: Sprawa T-457/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 28 sierpnia 2013 r. przez CC od wyroku wydanego w dniu 11 lipca 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-9/12 CC przeciwko Parlamentowi

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/42

         Odwołanie wniesione w dniu 28 sierpnia 2013 r. przez CC od wyroku wydanego w dniu 11 lipca 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-9/12 CC przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-457/13 P)
   2013/C 325/70
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: CC (Bridel, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat G. Maximini)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku wydanego w dniu 11 lipca 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej (SSP) w sprawie F-9/12 CC przeciwko Parlamentowi Europejskiemu;

               —

               tym samym, uznanie dopuszczalności wniosku wnoszącego odwołanie o naprawienie szkody poniesionej w związku z działaniem strony przeciwnej;

               —

               wydanie rozstrzygnięcia uwzględniającego żądania przedstawione przez wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami obu instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi osiem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że SSP niesłusznie nie zarządził koniecznych środków dowodowych i z tego względu dopuścił się oczywistego błędu w ocenie co do utraty przez stronę skarżącą szansy zatrudnienia w Parlamencie od czerwca 2005 r.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący błędu co do prawa i oczywistego błędu w ocenie a pomocniczo wypaczenia faktów w zakresie, w jakim SSP wywiódł, że Rada została poinformowana o istnieniu listy przydatności do pracy, na której widniało nazwisko strony skarżącej.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący błędu co do prawa, oczywistego błędu w ocenie, wypaczenia faktów, braków w uzasadnieniu oraz nieustosunkowania się do zarzutu w zakresie, w jakim SSP nie ustosunkował się do podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów stwarzania przez Parlament przeszkód w jej zatrudnieniu przez instytucje i organy Unii, braku informacji o istnieniu listy przydatności do pracy i okoliczności, że EPSO otrzymało zezwolenie wpisania strony skarżącej do swojej bazy danych i rozpowszechnienia tej informacji.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący błędu co do prawa i wypaczenia faktów w zakresie, w jakim SSP: i) niesłusznie stwierdził, że Parlament nie miał obowiązku prawnego rozpowszechnienia listy przydatności do pracy wśród wszystkich instytucji i organów Unii, ii) nie wyciągnął konsekwencji z naruszenia zasady równego traktowania, dobrej administracji i pewności prawa oraz iii) nie dokonał analizy dokumentów.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący wypaczenia faktów i oczywistego błędu w ocenie co do informacji o przedłużeniu ważności listy przydatności do pracy, ponieważ SSP stwierdził, że Rada oraz inne instytucje i organy Unii miały wiedzę o przedłużeniu ważności listy przydatności do pracy w okresie od czerwca do sierpnia 2007 r.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący błędu co do prawa, oczywistego błędu w ocenie, wypaczenia faktów oraz niezbadania ich w zakresie, w jakim SSP stwierdził, że przedłużony okres ważności listy przydatności do pracy wobec innych laureatów nie oznaczał nierównego traktowania w stosunku do strony skarżącej.

               7)

               Zarzut sódmy dotyczący błędu co do prawa i oczywistego błędu w ocenie w zakresie, w jakim SSP nie wywiódł wniosków, jakie same się narzucały w związku ze zniszczeniem przez Parlament dokumentów dotyczących sytuacji strony skarżącej.

               8)

               Zarzut ósmy dotyczący błędu co do prawa, oczywistego błędu w ocenie oraz pomocniczo wypaczenia faktów, niezarządzenia środków dowodowych i braku uzasadnienia w zakresie, w jakim SSP nie uwzględnił rzeczywistej sytuacji strony skarżącej oraz błędnego zachowania Parlamentu podczas analizy istnienia utraty szansy zatrudnienia oraz oceny poniesionej szkody.


title: Sprawa T-63/08: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2008 r. — Cementir Italia przeciwko Komisji

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/40

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2008 r. — Cementir Italia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-63/08)
   (2008/C 92/80)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Cementir Italia Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: T. Salonico, G. Pellegrino, G. Pellegrino, G. Barone, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem i stwierdzenie nieważności tej decyzji w całości, jako że uznaje ona sporny środek za pomoc państwa, podczas gdy stanowi on w istocie zgodną z prawem kontynuację środka, na podstawie którego państwo włoskie przyznało spółce Terni (oraz jej następcom prawnym) odszkodowanie za wywłaszczenie w latach 1962–1963 należących do niej elektrowni,

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania,

               —

               tytułem żądania ewentualnego stwierdzenie nieważności decyzji, w zakresie w jakim decyzja:

                           (a)

                           stanowi, że Włochy naruszyły art. 88 ust. 3 traktatu WE, przyznając w sposób niezgodny z prawem pomoc państwa na rzecz ThyssenKrupp, Cementir i Nuova Terni Industrie Chimiche;

                           (b)

                           stanowi, że pewne kwoty podlegają odzyskaniu od ThyssenKrupp, Cementir i Nuova Terni Industrie Chimiche, i w konsekwencji;

                           (c)

                           nakazuje Włochom niezwłoczne odzyskanie tych kwot wraz z odsetkami;

               —

               tytułem dalszego żądania ewentualnego stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, w zakresie w jakim nakazuje Włochom niezwłoczne odzyskanie pomocy państwa wraz z odsetkami, ponieważ takie odzyskanie narusza ogólną zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są takie same jak w sprawie T-62/08 ThyssenKrupp przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-488/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja), izba handlowa, finansowa i gospodarcza, wyrokiem z dnia 16 listopada 2004 r., w sprawie Galeries de Lisieux SA przeciwko Organic Recouvrement

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja), izba handlowa, finansowa i gospodarcza, wyrokiem z dnia 16 listopada 2004 r., w sprawie Galeries de Lisieux SA przeciwko Organic Recouvrement
   (Sprawa C-488/04)
   (2005/C 31/20)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 29 listopada 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem Cour de cassation (Francja), izba handlowa, finansowa i gospodarcza, z dnia 16 listopada 2004 r. w sprawie Galeries de Lisieux SA przeciwko Organic Recouvrement.
   Cour de cassation (Francja), izba handlowa, finansowa i gospodarcza, zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy prawo wspólnotowe należy interpretować w ten sposób, że podatek tego rodzaju, jak podatek na rzecz wsparcia handlu i rzemiosła, wprowadzony ustawą z dnia 13 lipca 1972 r., którego podstawą jest powierzchnia sprzedaży sklepów detalicznych przekraczająca 400 m2 i z którego wpływy kierowane są na specjalny rachunek kas ubezpieczenia emerytalnego kupców i rzemieślników, przeznaczony na wypłaty specjalnej zapomogi wyrównawczej, zastąpionej na mocy ustawy nr 81-1160 z dnia 30 grudnia 1981 r. odprawą na zakończenie działalności, należy uznać za pomoc państwa, w sytuacji, gdy podatek ten płacą wyłącznie przedsiębiorstwa, których powierzchnia sprzedaży przekracza 400 m2 lub których obrót przekracza kwotę 460 000 euro i gdy pozwala on przyszłemu uprawnionemu do odprawy na ograniczenie kosztów wynikające z możliwości zmniejszenia przez niego ewentualnych wpłat na uzupełniający system emerytalny?


title: Sprawa C-294/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 stycznia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal — Zjednoczone Królestwo) — The Queen, Egzi Payir, Burhan Akyuz, Birol Ozturk przeciwko Secretary of State for the Home Department (Układ stowarzyszeniowy EWG-Turcja — Swobodny przepływ pracowników — Decyzja nr 1/80 Rady Stowarzyszenia — Artykuł 6 ust. 1 tiret pierwsze — Pracownik legalnie zatrudniony na rynku pracy — Zezwolenie na wjazd w charakterze studenta lub osoby zatrudnionej jako au pair — Wpływ na prawo pobytu)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 stycznia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal — Zjednoczone Królestwo) — The Queen, Egzi Payir, Burhan Akyuz, Birol Ozturk przeciwko Secretary of State for the Home Department
   (Sprawa C-294/06) (1)

   (Układ stowarzyszeniowy EWG-Turcja - Swobodny przepływ pracowników - Decyzja nr 1/80 Rady Stowarzyszenia - Artykuł 6 ust. 1 tiret pierwsze - Pracownik legalnie zatrudniony na rynku pracy - Zezwolenie na wjazd w charakterze studenta lub osoby zatrudnionej jako au pair - Wpływ na prawo pobytu)
   (2008/C 64/13)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   Court of Appeal — Zjednoczone Królestwo
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: The Queen, Egzi Payir, Burhan Akyuz, Birol Ozturk

      Strona pozwana: Secretary of State for the Home Department
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Court of Appeal — Wykładnia art. 6 ust. 1 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG/Turcja — Pojęcie legalnego zatrudnienia na rynku pracy państwa członkowskiego — Obywatelka turecka, zatrudniona w charakterze au pair, która uzyskała pozwolenie na pobyt na okres dwóch lat w celu kontynuowania tego zatrudnienia — Obywatele tureccy, posiadający pozwolenie na pobyt w celu odbycia studiów i pozwolenie na pracę w wymiarze nieprzekraczającym dwudziestu godzin tygodniowo w czasie trwania roku akademickiego
   Sentencja
   Okoliczność, że obywatel turecki uzyskał zezwolenie na wjazd na terytorium państwa członkowskiego w charakterze osoby zatrudnionej jako au pair, bądź studenta nie pozbawia go przymiotu „pracownika” i nie uniemożliwia mu „legalnego zatrudnienia na rynku pracy” tego państwa członkowskiego w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia. W konsekwencji okoliczność ta nie uniemożliwia mu powoływania się na ten przepis w celu uzyskania odnowienia pozwolenia na pracę i skorzystania ze związanego z nim prawa pobytu.

      (1)  Dz.U. C 237 z 30.9.2006.


title: Sprawa C-343/05: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/11

         Skarga wniesiona w dniu 19 września 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-343/05)
   (2005/C 281/20)
   Język postępowania: fiński
   W dniu 19 września 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez L. Pignataro Nolin i M. Huttunena, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Finlandii.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy Traktatu WE i dyrektywy 2001/37/WE (1) ze względu na to, że:
               nie zadbała, by Wyspy Alandzkie przetransponowały art. 8a dyrektywy 89/622/EWG, dodany do niej przez dyrektywę 92/41/EWG, a którego treść zawarta jest obecnie w art. 8 dyrektywy 2001/37/WE oraz
               nie zadbała, by zakaz sprzedaży tytoniu do żucia, zawarty w ww. przepisach wspólnotowych, był przestrzegany na statkach zarejestrowanych w Finlandii;

               2)

               obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W załączniku II do dyrektywy 2001/37/WE wymieniona jest dyrektywa 92/41/EWG oraz termin jej transpozycji do prawa krajowego, tj. dzień 1 lipca 1992 r. W przypadku Finlandii termin transpozycji stanowiła data wejścia Finlandii do UE, tj. dzień 1 stycznia 1995 r., choć należy zauważyć, że na podstawie Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym obowiązek stosowania się do tej dyrektywy ciążył na niej już od dnia 1 stycznia 1994 r.

      (1)  Dyrektywa 2001/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 czerwca 2001 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, dotyczących produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych (Dz.U. L 194 z 18 lipca 2001 r., str. 26).


title: Sprawa T-422/07: Wyrok Sądu z dnia 18 stycznia 2012 r. — Djebel — SGPS przeciwko Komisji (Pomoc państwa — System pomocy mający na celu promowanie strategii nowoczesnych i konkurencyjnych przedsiębiorstw — Pomoc planowana na rzecz spółki handlowej w postaci pożyczki na warunkach preferencyjnych w ramach inwestycji tej spółki w Brazylii — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Obowiązek uzasadnienia — Naruszenie konkurencji — Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi — Równość traktowania)

text:
               25.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/7

         Wyrok Sądu z dnia 18 stycznia 2012 r. — Djebel — SGPS przeciwko Komisji
   (Sprawa T-422/07) (1)

   (Pomoc państwa - System pomocy mający na celu promowanie strategii nowoczesnych i konkurencyjnych przedsiębiorstw - Pomoc planowana na rzecz spółki handlowej w postaci pożyczki na warunkach preferencyjnych w ramach inwestycji tej spółki w Brazylii - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Obowiązek uzasadnienia - Naruszenie konkurencji - Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi - Równość traktowania)
   2012/C 58/11
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Djebel — SGPS SA (Funchal, Portugalia) (przedstawiciele: M. Andrade Neves i S. Castro Caldeira, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Afonso i B. Martenczuk, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2007/582/WE z dnia 10 maja 2007 r. w sprawie pomocy państwa C 4/2006 (ex N 180/2005) — Portugalia — Pomoc na rzecz spółki Djebel (Dz.U. L 219, s. 30).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Djebel — SGPS, SA zostaje obciążona własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa C-569/12: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 25 września 2012 r. w sprawie T-314/12 Micsunescu przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 listopada 2012 r. przez Emila Micsunescu

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/53

         Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 25 września 2012 r. w sprawie T-314/12 Micsunescu przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 listopada 2012 r. przez Emila Micsunescu
   (Sprawa C-569/12)
   2013/C 225/97
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Emil Micsunescu (przedstawiciel: adwokat R. Neagu)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska
   Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2013 r. Trybunał Sprawiedliwości (siódma izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 października 2004 r. w sprawie C-298/02: Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (EFOGR — Pomoc produkcyjna w odniesieniu do przetworów owocowych i warzywnych — Rozporządzenie (EWG) nr 1558/91 — Art. 1 — Gruszki i brzoskwinie — Decyzja 2002/524/WE)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/9

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 14 października 2004 r.
   w sprawie C-298/02: Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (EFOGR - Pomoc produkcyjna w odniesieniu do przetworów owocowych i warzywnych - Rozporządzenie (EWG) nr 1558/91 - Art. 1 - Gruszki i brzoskwinie - Decyzja 2002/524/WE)
   (2004/C 300/18)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-298/02 Republika Włoska (pełnomocnicy: I. M. Braguglia i M. Fiorilli) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: C. Cattabriga i M. Moretto) mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności w trybie art. 230 WE wniesioną dnia 21 sierpnia 2002 r., Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, N. Colneric (sprawozdawca), J.N. Cunha Rodrigues, M. Ilešič i E. Levits, sędziowie; rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 14 października 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 261 z 26.10.2002.


title: Sprawa C-278/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 26 marca 2015 r. w sprawie T-581/13, Royal County of Berkshire Polo Club/OHIM, wniesione w dniu 4 czerwca 2015 r. przez Royal County of Berkshire Polo Club Ltd

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 26 marca 2015 r. w sprawie T-581/13, Royal County of Berkshire Polo Club/OHIM, wniesione w dniu 4 czerwca 2015 r. przez Royal County of Berkshire Polo Club Ltd
   (Sprawa C-278/15 P)
   (2016/C 270/17)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Royal County of Berkshire Polo Club Ltd (przedstawiciel: J. Maitland-Walker, solicitor)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2016 r. Trybunał Sprawiedliwości (szósta izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Sprawa T-304/06: Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2006 r. — Reber przeciwko OHIM (Mozart)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/61

         Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2006 r. — Reber przeciwko OHIM (Mozart)
   (Sprawa T-304/06)
   (2006/C 326/131)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Paul Reber GmbH & Co. KG (Bad Reichenall, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat O. Spuhler)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Chocoladenfabriken Lindt & Sprüngli AG (Kilchberg, Szwajcaria)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 8 września 2006 r. w sprawie R 97/2005-2,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „Mozart” dla towarów z klasy 30 (wspólnotowy znak towarowy nr 21 071)

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżący

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Chocoladenfabriken Lindt & Sprüngli AG

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Stwierdzenie nieważności tego wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 73 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), naruszenie zasady badania z urzędu ustanowionej w art. 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94, naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań oraz naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa T-120/07 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 października 2007 r. — MB Immobilien przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Postanowienie w sprawie zastosowania środków tymczasowych — Pomoc w państwa w nowych niemieckich — Obowiązek odzyskania pomocy — Wniosek o zawieszenie wykonania — Pilny charakter — Wyważenie wchodzących w grę interesów)

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/23

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 października 2007 r. — MB Immobilien przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-120/07 R)
   (Postanowienie w sprawie zastosowania środków tymczasowych - Pomoc w państwa w nowych niemieckich - Obowiązek odzyskania pomocy - Wniosek o zawieszenie wykonania - Pilny charakter - Wyważenie wchodzących w grę interesów)
   (2008/C 37/34)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: MB Immobilien Verwaltungs GmbH (Neukirch, Niemcy) (przedstawiciel: G. Brüggen, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: K. Gross i T. Scharf, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji 2007/492/WE z dnia 24 stycznia 2007 r. w sprawie pomocy państwa nr C 38/2005 (dawniej NN 52/2004), przyznanej przez Niemcy grupie Biria (Dz.U. L 183, str. 27)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-285/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Symvoulio tis Epikrateias z dnia 10 maja 2005 r. w sprawie Enosis Efopliston Aktoploïas, ANEK, Minoïkes Grammes, N.E. Lesvou i Blue Star Ferries przeciwko Ypourgos Emporikis Naftilias i Ypourgos Aigaiou

text:
               1.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Symvoulio tis Epikrateias z dnia 10 maja 2005 r. w sprawie Enosis Efopliston Aktoploïas, ANEK, Minoïkes Grammes, N.E. Lesvou i Blue Star Ferries przeciwko Ypourgos Emporikis Naftilias i Ypourgos Aigaiou
   (Sprawa C-285/05)
   (2005/C 243/11)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 15 lipca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Symvoulio tis Epikrateias z dnia 10 maja 2005 r. w sprawie Enosis Efopliston Aktoploïas, ANEK, Minoïkes Grammes, N.E. Lesvou i Blue Star Ferries przeciwko Ypourgos Emporikis Naftilias i Ypourgos Aigaiou.
   Symvoulio tis Epikrateias zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               a)

               Czy zgodnie z art. 6 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3577/92 z dnia 7 grudnia 1992 r. dotyczącego stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie Państw Członkowskich (kabotaż morski) (Dz.U. L 364) osoby fizyczne mogą kwestionować ważność przepisów wydanych przez ustawodawcę greckiego przed dniem 1 stycznia 2004 r. powołując się na to rozporządzenie?

               b)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy art. 1, 2 i 4 rozporządzenia (EWG) nr 3577/92 zezwalają na wydanie przepisów krajowych, zgodnie z którymi armatorzy mogą prowadzić usługi kabotażu morskiego tylko na określonych ustalanych corocznie przez właściwe władze krajowe liniach i po uprzednim przyznaniu zezwolenia władz udzielanego w ramach systemu zezwoleń posiadającego następujące cechy: i) obejmuje bez wyjątku wszystkie linie obsługujące wyspy i ii) właściwe władze krajowe mają możliwość przyjęcia złożonego wniosku o zezwolenie na świadczenie usług transportu morskiego w ten sposób, że w ramach swojego uznania i bez wcześniejszego ustalenia stosowanych kryteriów dokonują jednostronnej zmiany elementów wniosku dotyczących częstotliwości i przerw transportu oraz taryfy opłat?

               c)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy regulacja krajowa, na podstawie której armatorzy, którym administracja udzieliła zezwolenia na świadczenie usług transportu morskiego na określonej linii (po zatwierdzeniu ich odpowiedniego wniosku w niezmienionej formie lub po zatwierdzeniu wniosku z określonymi, akceptowanymi przez armatora zmianami), są zobowiązani zasadniczo do obsługi danej linii morskiej bez przerwy przez cały roczny okres świadczenia usług i do złożenia przed rozpoczęciem świadczenia usług transportowych pisemnej gwarancji dotrzymania tego zobowiązania, która przy niedotrzymaniu lub nie dokładnym przestrzeganiu danych zobowiązań staje się wymagalna w całości lub w części, stanowi na podstawie art. 49 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską niedozwolone ograniczenie w swobodnym świadczeniu usług?

               d)

               Czy art. 5 ust. 2 i art. 6 ust. 3 lit. a), b), c), f) i g) dyrektywy Rady 98/18/WE z dnia 17 marca 1998 r. w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich (Dz.U. L 144) w brzmieniu, które obowiązywało w okresie istotnym dla okoliczności sporu przed jej zmianą przez dyrektywę 2003/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 kwietnia 2003 r. (Dz.U. L 123), dopuszczają regulację krajową, która zakazuje w sposób bezwzględny wykorzystania w transporcie krajowym statków, które osiągnęły określony wiek?


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  15 grudnia 2005 r.  w sprawie C-148/04 (wniosek Commissione tributaria provinciale di Genova o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Unicredito Italiano SpA przeciwko Agenzia delle Entrate, Ufficio Genova 1 (Pomoc państwa — Decyzja 2002/581/WE — Ulgi podatkowe przyznane bankom — Uzasadnienie decyzji — Kwalifikacja jako pomoc państwa — Przesłanki — Zgodność ze wspólnym rynkiem — Przesłanki — Artykuł 87, ust. 3 lit. b) i c) WE — Ważny projekt stanowiący przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania — Rozwój niektórych działań gospodarczych — Wcześniej przyznane ulgi podatkowe — Zwrot pomocy — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań — Zasada pewności prawa — Zasada proporcjonalności)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/11

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 15 grudnia 2005 r.
   w sprawie C-148/04 (wniosek Commissione tributaria provinciale di Genova o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Unicredito Italiano SpA przeciwko Agenzia delle Entrate, Ufficio Genova 1 (1)

   (Pomoc państwa - Decyzja 2002/581/WE - Ulgi podatkowe przyznane bankom - Uzasadnienie decyzji - Kwalifikacja jako pomoc państwa - Przesłanki - Zgodność ze wspólnym rynkiem - Przesłanki - Artykuł 87, ust. 3 lit. b) i c) WE - Ważny projekt stanowiący przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania - Rozwój niektórych działań gospodarczych - Wcześniej przyznane ulgi podatkowe - Zwrot pomocy - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań - Zasada pewności prawa - Zasada proporcjonalności)
   (2006/C 36/19)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-148/04 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Commissione tributaria provinciale di Genova (Włochy), postanowieniem z dnia 11 lutego 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 23 marca 2004 r., w postępowaniu: Unicredito Italiano SpA przeciwko Agenzia delle Entrate, Ufficio Genova 1, Trybunał (druga izba) w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann (sprawozdawca), r. Schintgen, G. Arestis i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: Ch. Stix-Hackl, sekretarz: M. Ferreira, główny administrator, wydał w dniu 15 grudnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Analiza zadanych pytań nie wykazała elementów, które mogą wpłynąć na ważność decyzji Komisji 2002/581/WE z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie systemu pomocy państwa wprowadzonego przez Włochy na korzyść banków.

               2.

               Artykuł 87 WE i następne, art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE oraz zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa i proporcjonalności nie mogą sprzeciwiać się środkowi krajowemu zawierającemu nakaz zwrotu pomocy, wydanemu w wykonaniu decyzji Komisji, w której uznała ona tę pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i której analiza w świetle tych samych postanowień i ogólnych zasad nie wykazała elementów mogących wpłynąć na jej ważność.

      (1)  Dz.U. C 118 z 30.04.2004.


title: Sprawa T-257/07 R: Postanowienie sędziego orzekającego w przedmiocie wniosków tymczasowych z dnia 28 września 2007 r. — Francja przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zdrowie zwierząt — Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 — Zwalczanie niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii — Rozporządzenie (WE) nr 727/2007 — Wniosek o zawieszenie wykonania — Fumus boni juris — Pilny charakter — Wyważenie wchodzących w grę interesów)

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/28

         Postanowienie sędziego orzekającego w przedmiocie wniosków tymczasowych z dnia 28 września 2007 r. — Francja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-257/07 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Zdrowie zwierząt - Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 - Zwalczanie niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii - Rozporządzenie (WE) nr 727/2007 - Wniosek o zawieszenie wykonania - Fumus boni juris - Pilny charakter - Wyważenie wchodzących w grę interesów)
   (2007/C 283/51)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues, R. Loosli oraz A. During, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: M. Nolin, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Wniosek o zawieszenie wykonania pkt 3 załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 727/2007 z dnia 26 czerwca 2007 r. zmieniającego załączniki I, III, VII i X do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii (Dz.U. L 165, str. 8), w zakresie w jakim wprowadza on pkt 2.3 lit. b) ppkt iii), pkt 2.3 lit. d) i pkt 4 do rozdziału A załącznika VII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 z dnia 22 maja 2001 r. (Dz.U. L 147, str.1)
   Sentencja

               1)

               Stosowanie pkt 3 załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 727/2007 z dnia 26 czerwca 2007 r. zmieniającego załączniki I, III, VII i X do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii zostaje zawieszone do czasu ogłoszenia wyroku kończącego postępowanie w sprawie, w zakresie w jakim wprowadza on pkt 2.3 lit. b) ppkt iii), pkt 2.3 lit. d) i pkt 4 do rozdziału A załącznika VII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 z dnia 22 maja 2001 r.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-357/10: Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2010 r. — Kraft Foods Schweiz przeciwko OHIM — Compañía Nacional de Chocolates (CORONA)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/56

      Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2010 r. — Kraft Foods Schweiz przeciwko OHIM — Compañía Nacional de Chocolates (CORONA)
      (Sprawa T-357/10)
      ()
      (2010/C 288/104)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Kraft Foods Schweiz Holding GmbH (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokaci P. Péters i T. de Haan)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Compañía Nacional de Chocolates SA (Medellín, Kolumbia)

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 czerwca 2010 r. w sprawie R 696/2009-4;

                  —

                  obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą.

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „CORONA” dla towarów należących do klasy 30.

         Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca.

         Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zgłoszenie estońskiego znaku towarowego nr 20671 słownego znaku towarowego „KARUNA” dla towarów należących do klasy 30; zgłoszenie łotewskiego znaku towarowego nr M36592 słownego znaku towarowego „KARUNA” dla towarów należących do klasy 30; zgłoszenie litewskiego znaku towarowego nr 28143 słownego znaku towarowego „KARŪNA” dla towarów należących do klasy 30.

         Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu.

         Decyzja Izby Odwoławczej: unieważnienie decyzji Wydziału Sprzeciwów i oddalenie sprzeciwu.

         Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie wykluczyła prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd; naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie uznała, że znaki nie są podobne lub identyczne.


title: Sprawa C-326/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 19 kwietnia 2016 r. w sprawie T-615/15, LL/Parlament Europejski, wniesione w dniu 9 lipca 2016 r. przez LL

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/25

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 19 kwietnia 2016 r. w sprawie T-615/15, LL/Parlament Europejski, wniesione w dniu 9 lipca 2016 r. przez LL
   (Sprawa C-326/16 P)
   (2016/C 343/38)
   Język postępowania: litewski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: LL (przedstawiciel: J. Petrulionis, advokatas)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej (siódma izba) wydanego w dniu 19 kwietnia 2016 r. w sprawie T-615/15, którym Sąd odrzucił wniesioną przez skarżącego skargę o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego D(2014) 15503 z dnia 17 kwietnia 2014 r., w której zażądano zwrotu nienależnie wypłaconego mu dodatku na zatrudnienie asystentów parlamentarnych, a po drugie, noty debetowej nr 2014-575 z dnia 5 maja 2014 r.;

               —

               odesłanie sprawy do ponownego rozpoznania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Wydając postanowienie, Sąd Unii Europejskiej nie zbadał i nie ocenił szczegółowo, prawidłowo, kompleksowo i obiektywnie wszystkich przedłożonych wraz ze skargą dowodów na piśmie, które miały znaczenie dla właściwego i prawidłowego określenia terminu wszczęcia postępowania, w efekcie czego w postanowieniu wyciągnięto wnioski sprzeczne ze zgromadzonym w aktach materiałem dowodowym i ze wskazanymi w odwołaniu przepisami prawa, a mianowicie, między innymi, że „skarga została wniesiona ponad 17 miesięcy po upływie terminu”, że „[…] skarżący nie wykazał zaistnienia ani nawet nie powołał się na zaistnienie […] okoliczności, które pozwoliłyby na odstąpienie od kwestionowanego terminu na podstawie art. 45 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej […]” i że „[…]skargę należy odrzucić jako oczywiście niedopuszczalną ze względu na to, że została wniesiona po upływie terminu […]”.

               2.

               W postanowieniu Sąd nie zastosował prawidłowo art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także naruszył art. 72 przepisów wykonawczych do statutu posła do Parlamentu Europejskiego i nieprawidłowo ocenił możliwości zastosowania art. 45 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej:

                           —

                           ponieważ wnoszący odwołanie, jako były poseł Parlamentu Europejskiego, nie zgodził się z decyzją sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego (ani z wydaną na jej podstawie notą debetową) i uznał, że jest ona bezzasadna, wykonał on swe uprawnienie oraz spełnił wymogi przewidziane w art. 72 przepisów wykonawczych do statutu posła do Parlamentu Europejskiego, wnosząc zażalenie na tę decyzję najpierw do kwestorów, a następnie do prezydium i przewodniczącego Parlamentu Europejskiego;

                           —

                           dopiero później, kiedy to w dniu 10 września 2015 r. wnoszący odwołanie otrzymał wiadomość elektroniczną od przedstawiciela Parlamentu Europejskiego, a wraz z nią, wśród innych dokumentów, ostateczne pismo nr 311354 z dnia 26 czerwca 2015 r. od przewodniczącego Parlamentu Europejskiego, wystosowane na podstawie art. 72 ust. 3 przepisów wykonawczych do statutu posła do Parlamentu Europejskiego, po stronie wnoszącego odwołanie powstało prawo do wniesienia do Sadu skargi o stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego i wydanej na jej podstawie noty debetowej;

                           —

                           dokładnie w dniu, w którym ostateczne pismo nr 311354 z dnia 26 czerwca 2015 r. od przewodniczącego Parlamentu Europejskiego, wystosowane na podstawie art. 72 ust. 3 przepisów wykonawczych do statutu posła do Parlamentu Europejskiego zostało doręczone, a mianowicie w dniu 10 września 2015 r., zgodnie z art. 263 akapit szósty TFUE rozpoczął bieg dwumiesięczny termin, w ramach którego wnoszący odwołanie mógł wszcząć przed Sądem postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego i wydanej na jej podstawie noty debetowej;

                           —

                           wobec powyższego oraz w świetle art. 263 akapit szósty TFUE termin wszczęcia postępowania przed Sądem upłynął w dniu 10 grudnia 2015 r. Skarga wpłynęła do sekretariatu Sądu w dniu 4 listopada 2015 r. Oznacza to, że dwumiesięczny termin do wszczęcia postępowania, przewidziany w art. 263 akapit szósty TFUE, nie został przekroczony i że skarga nie została wniesiona „po upływie terminu”;

                           —

                           w postanowieniu Sąd wcale nie ocenił dokumentów i okoliczności, o których mowa w art. 72 przepisów wykonawczych do statutu posła do Parlamentu Europejskiego, do którego dyspozycji wnoszący odwołanie zastosował się i na którego podstawie złożył zażalenie na decyzję sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego i notę debetową w postępowaniu poprzedzającym wniesienie skargi do Sądu;

                           —

                           wydając postanowienie, Sąd nie tylko naruszył prawa i interesy wnoszącego odwołanie, ale także nieprawidłowo zastosował art. 263 TFUE, a poza tym naruszył art. 72 przepisów wykonawczych do statutu posła do Parlamentu Europejskiego;

                           —

                           co więcej, Sąd błędnie i bezzasadnie uznał w swym postanowieniu, że nie było możliwości zastosowania art. 45 statutu Trybunału Sprawiedliwości. Wszczęcie przedsądowej procedury umożliwiającej zbadanie sporu, aktywna, ostrożna, uważna i sumienna postawa wnoszącego odwołanie w czasie, w którym dokumenty zostały mu doręczone, a także inne okoliczności świadczą o tym, że nawet gdyby uznać w rozpatrywanej sytuacji, że termin do wszczęcia postępowania został przekroczony, to termin ten powinien zostać przywrócony, gdyż został on przekroczony z ważnych, obiektywnych i uzasadnionych przyczyn, a mianowicie ze względu na wdrożenie procedury przewidzianej w art. 72 przepisów wykonawczych do statutu posła do Parlamentu Europejskiego (art. 45 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości). Wnoszący odwołanie nie mógł wiedzieć, że przestrzeganie obowiązkowej procedury przewidzianej w art. 72 przepisów wykonawczych do statutu posła do Parlamentu Europejskiego może oznaczać, że utraci on prawo do wszczęcia postępowania przed Sądem (art. 45 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości). Należy zaznaczyć, że wnoszący odwołanie poruszył później w swej skardze również kwestię, czy decyzje kwestorów i prezydium Parlamentu Europejskiego wydane na podstawie art. 72 przepisów wykonawczych do statutu posła do Parlamentu Europejskiego były zasadne i zgodne z prawem.

               3.

               W swym postanowieniu Sąd błędnie zastosował art. 126 regulaminu postępowania przed Sądem i na tej podstawie zdecydował, mocą postanowienia, że dalsze kroki w postępowaniu nie zostaną podjęte i że skarga zostanie odrzucona;

                           —

                           w swym postanowieniu Sąd uzasadnił zastosowanie art. 126 regulaminu postępowania jedną tylko okolicznością, a mianowicie, że postępowanie zostało wszczęte zbyt późno, czyli po upływie terminu przewidzianego w art. 263 akapit szósty TFUE;

                           —

                           w skardze wykazano, że przewidziany w art. 263 akapit szósty TFUE termin wszczęcia postępowania nie upłynął, co oznacza, że w swym postanowieniu Sąd błędnie i niezgodnie z prawem odrzucił skargę na podstawie art. 126 regulaminu postępowania;

                           —

                           w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki zastosowania art. 126 regulaminu postępowania przed Sądem. Skarga została wniesiona przed upływem terminu określonego w art. 263 akapit szósty TFUE, wobec czego nie można jej uznać z a oczywiście niedopuszczalną. Sąd naruszył zatem art. 126 regulaminu postępowania, stosując go nieprawidłowo i niezgodnie z prawem.

               4.

               W postanowieniu Sądu naruszono przysługujące wnoszącemu odwołanie prawo do skutecznego środka prawnego i sprawiedliwego procesu, przewidziane w art. 47 ust. 1 i 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ w postanowieniu tym Sąd niezgodnie z prawem i błędnie odrzucił skargę, na podstawie art. 126 regulaminu postępowania, jako oczywiście niedopuszczalną, ze względu na to, że została rzekomo wniesiona zbyt późno, jak też nie zbadał co do istoty skargi, zawartych w niej argumentów i żądań.

               5.

               Sąd błędnie uznał w swym postanowieniu, że wnoszący odwołanie powinien pokryć własne koszty poniesione w postępowaniu przed Sądem (art. 133 i art. 134 ust. 1 regulaminu postępowania przed Sądem):
               W swym postanowieniu Sąd niesłusznie oddalił skargę na podstawie art. 126 regulaminu postępowania, a w efekcie także niesłusznie uznał, że wnoszący odwołanie powinien pokryć własne koszty w postępowaniu przed Sądem. Po uchyleniu postanowienia Sądu i odesłaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd kwestia podziału kosztów musi zostać rozstrzygnięta ponownie, mocą ostatecznego orzeczenia Sądu, a w wypadku uwzględnienia skargi strona pozwana, czyli Parlament Europejski, powinna zostać obciążona wszystkimi kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie (art. 133 i art. 134 § 1 regulaminu postepowania przed Sądem).


title: Sprawa T-154/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  17 października 2005 r.  — Biofarma przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe ARTEX — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ALREX — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/19

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 października 2005 r. — Biofarma przeciwko OHIM
   (Sprawa T-154/03) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe ARTEX - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ALREX - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2006/C 10/37)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Biofarma SA (Neuilly-sur-Seine, Francja) [Przedstawiciele: adwokaci V. Gil Vega, A. Ruiz López i D. Gonzalez Maroto]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Przedstawiciele: W. Verburg i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy]

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Bausch & Lomb Pharmaceuticals Inc. (Tampa, Floryda, Stany Zjednoczone) [Przedstawiciel: adwokat S. Klos]
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 lutego 2003 r. (sprawa R 370/2002-3), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między Biofarma SA a Bausch & Lomb Pharmaceuticals Inc.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 5 lutego 2003 r. (sprawa R 370/2002-3).

               2)

               OHIM ponosi własne koszty oraz koszty poniesione przez skarżącą.

               3)

               Interwenient ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 158 z 5.7.2003


title: Sprawa C-378/11 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 15 kwietnia 2011 r. w sprawie T-95/11 Longevity Health Products, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 21 czerwca 2011 r. przez Longevity Health Products, Inc.

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/38

         Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 15 kwietnia 2011 r. w sprawie T-95/11 Longevity Health Products, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 21 czerwca 2011 r. przez Longevity Health Products, Inc.
   (Sprawa C-378/11 P)
   2011/C 269/79
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Longevity Health Products, Inc. (przedstawiciel: adwokat J. Korab)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Stwierdzenie dopuszczalności odwołania wniesionego przez Longevity Health Products, Inc.;

               —

               uchylenie postanowienia Sądu wydanego w dniu 15 maja 2011 r. w sprawie T-95/11;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi, że zaskarżone postanowienie powinno zostać uchylone z następujących względów:

               —

               rozumowanie Sądu jest błędne;

               —

               Sąd nie wziął pod uwagę argumentów właściciela znaku towarowego.


title: Sprawa C-166/07: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2007 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/8

         Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2007 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-166/07)
   (2007/C 155/14)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: I. Klavina i L. Visaggio, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Vitro i M. Moore, pełnomocnicy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1968/2006 z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie wkładów finansowych Wspólnoty do Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii (2007-2010) (1);

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Parlament Europejski powołuje na poparcie skargi wyłącznie jeden zarzut oparty na błędnym wyborze podstawy prawnej zaskarżonego rozporządzenia. Jako że środki przewidziane rozporządzeniem są w istocie wkładami wspólnotowymi w dziedzinie spójności gospodarczej i społecznej, rozporządzenie to winno było zostać ustanowione na podstawie art. 159 akapit trzeci WE, a nie na podstawie art. 308 WE, do którego można się odwołać wyłącznie w przypadku, gdy żaden inny przepis traktatu nie nadaje instytucjom wspólnotowym koniecznych kompetencji w celu wydania danego aktu.

      (1)  Dz.U. L 409, str. 81 i — sprostowanie — Dz.U. 2007, L 36, str. 31.


title: Sprawa F-65/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 23 listopada 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Ubezpieczenie zdrowotne — Poważna choroba — Zarzut niezgodności z prawem kryteriów ustalonych przez komisję lekarską — Oddalenie wniosków o zwrot kosztów medycznych)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/60

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 23 listopada 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-65/09) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Ubezpieczenie zdrowotne - Poważna choroba - Zarzut niezgodności z prawem kryteriów ustalonych przez komisję lekarską - Oddalenie wniosków o zwrot kosztów medycznych)
   2011/C 30/114
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall, C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie przejęcia w 100 % kosztów medycznych skarżącego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Luigi Marcuccio zostaje obciążony całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009, s. 43.


title: Sprawa T-754/14 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 maja 2016 r. – Efler i in./Komisja (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Europejska inicjatywa obywatelska — Odmowa rejestracji — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych)

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/30

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 maja 2016 r. – Efler i in./Komisja
   (Sprawa T-754/14 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Europejska inicjatywa obywatelska - Odmowa rejestracji - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych))
   (2016/C 251/35)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Michael Efler (Berlin, Niemcy), Pedro De Birto E. Abreu Krupenski (Lizbona, Portugalia), Susan Vance George (Paryż, Francja), Otto Jaako Kronqvist (Helsinki, Finlandia), Blanche Léonie Denise Weber (Luksemburg, Luksemburg), John Jephson Hilary (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Ileana-Lavinia Andrei (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciel: profesor B. Kempen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Krämer i F. Erlbacher, pełnomocnicy).

      Przedmiot

   Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego dotyczący decyzji Komisji C(2014) 6501 z dnia 10 września 2014 r. w sprawie odmowy rejestracji europejskiej inicjatywy obywatelskiej „STOP TTIP”.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje odrzucony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-461/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 listopada 2016 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2009/147/WE — Ochrona dzikiego ptactwa — Obszary specjalnej ochrony — Dyrektywa 85/337/EWG — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych)

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 listopada 2016 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-461/14) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2009/147/WE - Ochrona dzikiego ptactwa - Obszary specjalnej ochrony - Dyrektywa 85/337/EWG - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych))
   (2017/C 030/04)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Hermes, E. Sanfrutos Cano, D. Loma-Osorio Lerena i G. Wilms, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Gavela Llopis, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując odpowiednich środków w celu uniknięcia na obszarze specjalnej ochrony „Campiñas de Sevilla” pogorszenia stanu siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków, jak również niepokojenia gatunków, dla których obszar ten został wyznaczony, Królestwo Hiszpanii uchybiło, w odniesieniu do okresu przed dniem 29 lipca 2008 r., zobowiązaniom, które na nim ciążyły na mocy art. 4 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa i, w odniesieniu do okresu po dniu 29 lipca 2008 r., zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska i Królestwo Hiszpanii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 462 z 22.12.2014.


title: Sprawa T-242/13: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2013 r. — Castell Macía przeciwko OHIM — PJ Hungary (PEPE CASTELL)

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/38

         Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2013 r. — Castell Macía przeciwko OHIM — PJ Hungary (PEPE CASTELL)
   (Sprawa T-242/13)
   2013/C 207/64
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: José Castell Macía (Elche, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat G. Marín Raigal, P. López Ronda, H. Mosback i G. Macias Bonilla)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: PJ Hungary Szolgáltató kft (PJ Hungary kft) (Budapeszt, Węgry)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 lutego 2013 r. w sprawie R 1401/2012-1 w ten sposób, że zostanie oddalony wniesiony sprzeciw i zostanie dopuszczony do rejestracji wspólnotowy znak towarowy nr 6 798 862„PEPE CASTELL” wraz z obciążeniem strony wnoszącej sprzeciw kosztami postępowania w dwóch instancjach;

               —

               zobowiązanie OHIM, jako pozwanego, do pokrycia własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez skarżącego w związku z niniejszym postępowaniem;

               —

               w danym przypadku nakazanie interwenientowi pokrycia własnych kosztów i kosztów poniesionych przez skarżącego w związku z niniejszym postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „PEPE CASTELL” dla towarów i usług z klas 16, 25 i 39 — zgłoszenie nr 6 798 862

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: PJ Hungary Szolgáltató kft

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „Pepe Jeans FOOTWEAR” dla towarów z klasy 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-103/07 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 31 stycznia 2008 r. — Angel Angelidis przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (Odwołanie — Urzędnicy — Sprawozdanie z oceny — Jeden oceniający — Przesłanki — Konsultacja poprzedniego bezpośredniego przełożonego — Brak zmiany miejsca pracy — Uzasadnienie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga o zasądzenie odszkodowania)

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/8

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 31 stycznia 2008 r. — Angel Angelidis przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa C-103/07 P) (1)

   (Odwołanie - Urzędnicy - Sprawozdanie z oceny - Jeden oceniający - Przesłanki - Konsultacja poprzedniego bezpośredniego przełożonego - Brak zmiany miejsca pracy - Uzasadnienie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga o zasądzenie odszkodowania)
   (2008/C 79/13)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Angel Angelidis (przedstawiciel: E. Boigelot, avocat)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Mustapha Pacha i A. Lukošiūtė, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 5 grudnia 2006 r. w sprawie T-416/03 Angelidis przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, w którym Sąd oddalił skargę skarżącego o stwierdzenie nieważności jego sprawozdania z oceny za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2001 r. oraz o zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia za krzywdę doznaną w związku z rzekomymi uchybieniami w spornym sprawozdaniu z oceny oraz jego rzekomym spóźnionym sporządzeniem
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               A. Angelidis oprócz własnych kosztów poniesie koszty Parlamentu Europejskiego.

      (1)  Dz.U. C 129 z 9.6.2007.


title: Sprawa C-505/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 1 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — postępowanie wszczęte przez Compañía Española de Comercialización de Aceite SA (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna organizacja rynku olejów i tłuszczów — Rozporządzenie nr 136/66/EWG — Artykuł 12a — Składowanie oliwy z oliwek bez finansowania wspólnotowego — Kompetencje krajowego organu ochrony konkurencji)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 1 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — postępowanie wszczęte przez Compañía Española de Comercialización de Aceite SA
   (Sprawa C-505/07) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Wspólna organizacja rynku olejów i tłuszczów - Rozporządzenie nr 136/66/EWG - Artykuł 12a - Składowanie oliwy z oliwek bez finansowania wspólnotowego - Kompetencje krajowego organu ochrony konkurencji)
   2009/C 282/07
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Compañía Española de Comercialización de Aceite SA

      Przy udziale: Asociación Española de la Industria y Comercio Exportador de Aceite de Oliva (Asoliva), Asociación Nacional de Industriales Envasadores y Refinadores de Aceites Comestibles (Anierac), Administración del Estado

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Supremo — Wykładnia art. 12a rozporządzenia Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów (Dz.U. L 172, s. 3025), w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem 1638/98 (Dz.U. L 210, s. 32), rozporządzenia Rady (WE) nr 952/97 z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie grup i [związków] producentów (Dz.U. L 142, s. 30) oraz rozporządzenia nr 26 dotyczącego stosowania niektórych reguł konkurencji w odniesieniu do produkcji rolnej i handlu produktami rolnymi (Dz.U. 30, s. 993) — Pojęcie „zatwierdzonych instytucji” — Pojęcie grup i związków producentów — Składowanie

      Sentencja

               1)

               Spółka akcyjna, której udziałowcami większościowymi są producenci oliwy z oliwek, olejarnie i spółdzielnie plantatorów oliwy, a pozostałe udziały pozostają w rękach podmiotów finansowych, może wchodzić w zakres pojęcia „instytucje” w rozumieniu art. 12a rozporządzenia Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 1638/98 z dnia 20 lipca 1998 r., upoważnionych do zawierania umów na prywatne składowanie oliwy z oliwek na podstawie tego przepisu, z zastrzeżeniem spełnienia warunków w nim przewidzianych.

               2)

               „Zatwierdzenie przez państwo”, które powinny posiadać instytucje w rozumieniu art. 12a rozporządzenia nr 136/66, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 1638/98, może być uzyskane w ramach wniosku o indywidualne wyłączenie („zezwolenie”) wniesionego do krajowego organu ochrony konkurencji, pod warunkiem że organ ten posiada skuteczne narzędzia pozwalające na weryfikację zdolności instytucji, która złożyła wniosek do prowadzenia, przy przestrzeganiu wymogów prawnych, prywatnego składowania oliwy z oliwek.

               3)

               Artykuł 12a rozporządzenia nr 136/66, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 1638/98, nie sprzeciwia się uzgodnionemu między prywatnymi przedsiębiorcami mechanizmowi skupowania i składowania oliwy z oliwek, finansowanemu ze środków prywatnych, który nie został poddany procedurze zezwolenia, do której odnosi się ten przepis.

               4)

               W zakresie, w jakim krajowy organ ochrony konkurencji powstrzymuje się po pierwsze od podejmowania jakichkolwiek działań mogących stanowić odstępstwo od wspólnej organizacji rynku oliwy z oliwek lub ją naruszać, a po drugie od wydawania decyzji sprzecznych z decyzjami Komisji Wspólnot Europejskich lub tworzenia zagrożenia takiej sprzeczności, może stosować krajowe prawo konkurencji wobec porozumienia wpływającego na rynek oliwy z oliwek na szczeblu wspólnotowym.

      (1)  Dz. U. C 37 z 9.2.2008.


title: Sprawa C-576/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 listopada 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 91/271/EWG — Oczyszczanie ścieków komunalnych — Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie — Niewykonanie — Artykuł 260 TFUE — Kary pieniężne — Nałożenie okresowej kary pieniężnej i ryczałtu)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 listopada 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-576/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 91/271/EWG - Oczyszczanie ścieków komunalnych - Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie - Niewykonanie - Artykuł 260 TFUE - Kary pieniężne - Nałożenie okresowej kary pieniężnej i ryczałtu)
   2014/C 45/11
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet, a także B. Simon i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciele: P. Frantzen i C. Schiltz, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: S. Behzadi-Spencer, C. Murrell i S. Ford, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niekompletne wykonanie wyroku Trybunału z dnia 23 listopada 2006 r. w sprawie C-452/05 Komisja przeciwko Luksemburgowi, dotyczącego braku transpozycji przepisów dyrektywy Rady z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135, p. 40) — Nieprawidłowe stosowanie art. 5 ust. 4 wyżej wymienionej dyrektywy

      Sentencja

               1)

               Nie podejmując wszystkich środków koniecznych do wykonania wyroku z dnia 23 listopada 2006 r. w sprawie C-452/05 Komisja przeciwko Luksemburgowi, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 260 ust. 1 TFUE.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga jest zobowiązane do zapłacenia na rzecz Komisji Europejskiej, na rachunek „Środki własne Unii Europejskiej”, ryczałtu w wysokości 2 000 000 EUR.

               3)

               Jeżeli uchybienie stwierdzone w pkt 1 będzie trwało w dniu ogłoszenia niniejszego wyroku, Wielkie Księstwo Luksemburga będzie zobowiązane do zapłacenia na rzecz Komisji Europejskiej, na rachunek „Środki własne Unii Europejskiej”, okresowej kary pieniężnej w wysokości 2 800 EUR za każdy dzień zwłoki we wdrażaniu środków koniecznych do zastosowania się do ww. wyroku w sprawie Komisja przeciwko Luksemburgowi, licząc od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku aż do chwili pełnego wykonania ww. wyroku w sprawie Komisja przeciwko Luksemburgowi.

               4)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

               5)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 39 z 11.2.2012.


title: Sprawa T-610/15: Skarga wniesiona w dniu 26 października 2015 r. – British Aggregates/Komisja

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/64

         Skarga wniesiona w dniu 26 października 2015 r. – British Aggregates/Komisja
   (Sprawa T-610/15)
   (2016/C 027/82)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: British Aggregates Association (Lanark, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: L. Van den Hende, adwokat, i A. White, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               nakazanie stwierdzenia nieważności – na podstawie art. 263 TFUE – decyzji Komisji z dnia 27 marca 2015 r. C (2015) 2141 final w sprawie SA.34775 (2013/C) (ex 2012/NN) – podatek od granulatów; oraz

               —

               nakazanie obciążenia Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym skarżąca podnosi, że Komisja popełniła błędy w ocenie stwierdzając, że osiem zwolnień z podatku od agregatów („aggregates levy”, zwanego dalej „AGL”) na mocy Finance Act 2001 (ustawy o finansach z 2001 r.) nie prowadzi do selektywności i tym samym nie stanowi pomocy państwa zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE oraz określając zasadę zwykłego opodatkowania i cel AGL na potrzeby stosowania kryterium selektywności.

               2.

               Zarzut drugi, w którym skarżąca podnosi, że Komisja nie przeprowadziła rzeczywiście sumiennego i bezstronnego badania kwestii, czy osiem rozpatrywanych zwolnień prowadzi do selektywności i tym samym stanowi pomoc państwa na mocy art. 107 ust.1 TFUE.

               3.

               Zarzut trzeci, w którym skarżąca podnosi, że Komisja nie uzasadniła zaskarżonej decyzji zgodnie z wymogami określonymi w art. 296 TFUE, ponieważ zastosowanie przez Komisję zasady zwykłego opodatkowania i celu AGL w ramach wyjaśnień, dlaczego osiem rozpatrywanych zwolnień nie prowadzi do selektywności, jest wewnętrznie sprzeczne w świetle zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa C-386/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 20 lipca 2011 r. — Piepenbrock Dienstleistungen GmbH & Co KG przeciwko Kreis Düren

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 20 lipca 2011 r. — Piepenbrock Dienstleistungen GmbH & Co KG przeciwko Kreis Düren
   (Sprawa C-386/11)
   2011/C 311/27
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Piepenbrock Dienstleistungen GmbH & Co KG

      Strona pozwana: Kreis Düren

      pozostali uczestnicy: Stadt Düren

      Pytanie prejudycjalne

   Czy pod pojęciem „zamówienia publicznego” w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (1) należy rozumieć także umowę między dwiema jednostkami samorządu terytorialnego, na podstawie której jedna jednostka przenosi na rzecz drugiej ściśle ograniczoną kompetencję w zamian za zwrot kosztów, w szczególności w przypadku, kiedy stanowiące przedmiot przekazania zadanie nie dotyczy czynności z zakresu wykonywania władzy publicznej jako takiej, lecz czynności pomocniczych?

      (1)  Dz.U. L 134, s. 114


title: Sprawa C-101/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 28 lutego 2013 r. — U przeciwko Stadt Karlsruhe

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 28 lutego 2013 r. — U przeciwko Stadt Karlsruhe
   (Sprawa C-101/13)
   2013/C 156/30
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: U

      Druga strona postępowania: Stadt Karlsruhe

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia (WE) nr 2252/2004 (1) sposób wystawiania zawierających dane osobowe i czytelnych maszynowo stron paszportów wystawianych przez państwa członkowskie musi odpowiadać wszystkim obowiązkowym specyfikacjom określonym w części 1 (czytelne maszynowo paszporty) dokumentu nr 9303 ICAO (2)?

               2)

               Jeżeli zgodnie z prawem państwa członkowskiego regulującym nazwiska nazwisko osoby składa się z jej imion i nazwiska, to czy — zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia (WE) nr 2252/2004 w związku z uregulowaniami zawartymi w pkt 8.6 sekcji IV części 1 (czytelne maszynowo paszporty) dokumentu nr 9303 ICAO — to państwo członkowskie jest uprawnione do wpisania w polu 6 zawierającej dane osobowe i czytelnej maszynowo strony paszportu również nazwiska rodowego, jako pierwszorzędnego czynnika służącego identyfikacji?

               3)

               Jeżeli zgodnie z prawem państwa członkowskiego regulującym nazwiska nazwisko osoby składa się z jej imion i nazwiska, to czy — zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia (WE) nr 2252/2004 w związku z uregulowaniami zawartymi w pkt 8.6 sekcji IV części 1 (czytelne maszynowo paszporty) dokumentu nr 9303 ICAO — to państwo członkowskie jest uprawnione do wpisania w polu 7 zawierającej dane osobowe i czytelnej maszynowo strony paszportu również nazwiska rodowego, jako drugorzędnego czynnika służącego identyfikacji?

               4)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie lub na pytanie trzecie: Czy państwo członkowskie, którego prawo regulujące nazwiska stanowi, że nazwisko osoby składa się z jej imion i nazwiska, jest — na podstawie ochrony nazwiska osoby zgodnie z art. 7 Karty praw podstawowych (3) i art. 8 EKPC (4) — zobowiązane do wskazania w tytule zawierającego dane pola zawierającej dane osobowe i czytelnej maszynowo strony paszportu, w którym to polu jest wpisywane nazwisko rodowe, że w polu tym jest również wpisywane nazwisko rodowe?

               5)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie czwarte: czy państwo członkowskie, którego prawo regulujące nazwiska stanowi, że nazwisko osoby składa się z jej imion i nazwiska, i którego krajowe prawo paszportowe stanowi, że tytuły zawierających dane pól zawierającej dane osobowe i czytelnej maszynowo strony paszportu są formułowane również w języku angielskim i francuskim oraz że w polu 6 zawierającej dane osobowe i czytelnej maszynowo strony paszportu w osobnej linijce należy wpisać również nazwisko rodowe, a przed nim skrót „geb.” oznaczający „geboren” [„z domu”] jest — w związku z ochroną nazwiska osoby na podstawie art. 7 Karty praw podstawowych i art. 8 EKPC — zobowiązane do podania tego skrótu również w języku angielskim i francuskim?

               6)

               Jeżeli zgodnie z prawem państwa członkowskiego regulującym nazwiska nazwisko osoby składa się z jej imienia i nazwiska, to czy to państwo członkowskie jest — zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia (WE) nr 2252/2004 w związku z uregulowaniami pkt 8.6 sekcji IV części 1 (czytelne maszynowo paszporty) dokumentu nr 9303 ICAO — uprawnione do wpisania nazwiska rodowego, jako opcjonalnej danej osobowej, w polu 13 zawierającej dane osobowe i czytelnej maszynowo strony paszportu?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2252/2004 z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie (Dz.U. L 385, s. 1)

      (2)  Międzynarodowa Organizacja Lotnictwa Cywilnego (ang. International Civil Aviation Organisation)

      (3)  Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej

      (4)  Europejska konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności


title: Sprawa C-636/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo de Pamplona (Hiszpania) w dniu 9 grudnia 2016 r. – Wilber López Pastuzano/Delegación del Gobierno de Navarra

text:
               13.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo de Pamplona (Hiszpania) w dniu 9 grudnia 2016 r. – Wilber López Pastuzano/Delegación del Gobierno de Navarra
   (Sprawa C-636/16)
   (2017/C 046/20)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado Contencioso-Administrativo de Pamplona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Wilber López Pastuzano

      Druga strona postępowania: Delegación del Gobierno Central en Navarra

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 12 dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w sporze głównym – oraz orzecznictwu dokonującemu jego wykładni – które nie przewiduje stosowania wymogów ochrony przed wydaleniem cudzoziemca będącego rezydentem długoterminowym w odniesieniu do każdej decyzji administracyjnej o wydaleniu bez względu na charakter lub tryb prawny tej decyzji, lecz ogranicza zakres stosowania tych wymogów tylko do jednego konkretnego trybu wydalenia?

      (1)  Dz.U. 2004, L 16. s.44.


title: Sprawa T-660/13: Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2013 r. — Republika Czeska przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/41

         Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2013 r. — Republika Czeska przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-660/13)
   2014/C 45/71
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności w całości rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 886/2013 z dnia 15 maja 2013 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/40/UE w odniesieniu do danych i procedur dotyczących dostarczania bezpłatnie użytkownikom, w miarę możliwości, minimalnych powszechnych informacji o ruchu związanych z bezpieczeństwem drogowym (Dz.U. L 247, s. 6) oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Tytułem żądania ewentualnego, skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 5 ust. 1, art. 9 i art. 10 ust. 1 lit. a) zaskarżonego rozporządzenia oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu art. 7 ust. 1 dyrektywy nr 2010/40/EU (1) w związku z jej art. 5 ust. 1 i art. 6
               W związku z powyższym skarżąca podkreśla, że Komisja, przyjmując zaskarżone rozporządzenie, przekroczyła granice upoważnienia przewidzianego w art. 7 ust. 1 dyrektywy nr 2010/40 w związku z jej art. 5 ust. 1 i art. 6.

               2)

               Zarzut drugi oparty na naruszeniu art. 209 TFUE
               W ramach tego zarzutu skarżąca podnosi, że Komisja przez przyjęcie zaskarżonego rozporządzenia przekroczyła swe uprawnienia do przyjęcia aktów o charakterze nieustawodawczym zgodnie z art. 290 TFEU.

               3)

               Zarzut trzeci oparty na naruszeniu art. 13 ust. 2 TUE
               W tym zakresie strona skarżąca podnosi, że Komisja przez przyjęcie zaskarżonego rozporządzenia przekroczyła granice uprawnień przyznanych jej na mocy traktatów.

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/40/UE z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie ram wdrażania inteligentnych systemów transportowych w obszarze transportu drogowego oraz interfejsów z innymi rodzajami transportu


title: Sprawa F-116/12: Skarga wniesiona w dniu 15 października 2012 r. — ZZ przeciwko FRONTEX

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/35

         Skarga wniesiona w dniu 15 października 2012 r. — ZZ przeciwko FRONTEX
   (Sprawa F-116/12)
   2012/C 379/60
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (FRONTEX)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącego oraz żądanie odszkodowawcze.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącego za rok 2010;

               —

               zasądzenie od pozwanego zapłaty kwoty 10 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

               —

               obciążenie FRONTEX kosztami postępowania.


title: Sprawa T-482/12: Skarga wniesiona w dniu 29 października 2012 r. — Internationaler Hilfsfonds przeciwko Komisji

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/53

         Skarga wniesiona w dniu 29 października 2012 r. — Internationaler Hilfsfonds przeciwko Komisji
   (Sprawa T-482/12)
   2013/C 26/106
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Internationaler Hilfsfonds eV (Rosbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat: H.-H. -Heyland)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji pozwanej, którą załatwiła odmownie drugi wniosek skarżącego z dnia 4 października 2012 r.;

               —

               posiłkowo — stwierdzenie częściowej nieważności decyzji pozwanej z dnia 28 sierpnia 2012 r. z powodu nie wypełnienia warunków określonych w wyroku Sądu z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie T-300/10;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi zasadniczo, że Komisja nie wypełniła warunków określonych w wyroku Sądu z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie T-300/10 Internationaler Hilfsfonds przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowany w Zbiorze).


title: Sprawa T-228/10: Postanowienie Sądu z dnia 21 marca 2012 r. — Telefónica przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — System pomocy umożliwiający amortyzację podatkową finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nienakazująca jej odzyskania — Akt obejmujący środki wykonawcze — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/25

         Postanowienie Sądu z dnia 21 marca 2012 r. — Telefónica przeciwko Komisji
   (Sprawa T-228/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - System pomocy umożliwiający amortyzację podatkową finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nienakazująca jej odzyskania - Akt obejmujący środki wykonawcze - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   2012/C 133/49
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Telefónica, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Ruiz Calzado, M. Núñez-Müller i J. Domínguez Pérez)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 ust. 1 decyzji Komisji 2011/5/WE z dnia 28 października 2009 r. w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) wdrożonej przez Hiszpanię (Dz.U. 2011, L 7, s. 48).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Telefónica, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 195 z 17.7.2010.


title: Sprawa T-399/09: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2013 r. — HSE przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek węglika wapnia i magnezu dla przemysłu stalowego i gazowego w EOG, z wyjątkiem Irlandii, Hiszpanii, Portugalii i Zjednoczonego Królestwa — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ustalanie cen i podział rynku — Możliwość przypisania zachowania o znamionach naruszenia — Domniemanie niewinności — Grzywny — Artykuł 23 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 — Wytyczne z 2006 r. w sprawie obliczania kwoty grzywien — Okoliczności łagodzące — Naruszenie popełnione przez niedbalstwo — Naruszenie wynikające z udzielenia upoważnienia lub zachęty przez organy władzy publicznej)

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/15

         Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2013 r. — HSE przeciwko Komisji
   (Sprawa T-399/09) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek węglika wapnia i magnezu dla przemysłu stalowego i gazowego w EOG, z wyjątkiem Irlandii, Hiszpanii, Portugalii i Zjednoczonego Królestwa - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ustalanie cen i podział rynku - Możliwość przypisania zachowania o znamionach naruszenia - Domniemanie niewinności - Grzywny - Artykuł 23 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Wytyczne z 2006 r. w sprawie obliczania kwoty grzywien - Okoliczności łagodzące - Naruszenie popełnione przez niedbalstwo - Naruszenie wynikające z udzielenia upoważnienia lub zachęty przez organy władzy publicznej)
   2014/C 39/25
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Holding Slovenske elektrarne d.o.o. (HSE) (Lublana, Słowenia) (przedstawiciel: adwokat F. Urlesberger)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Bourke i N. von Lingen, a następnie N. von Lingen i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 5791 wersja ostateczna z dnia 22 lipca 2009 r. dotyczącej procedury stosowania art. 81 traktatu (WE) oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.396 — Odczynniki na bazie węglika wapnia i magnezu dla przemysłu stalowego i gazowego) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy strony skarżącej, a także, posiłkowo, żądanie obniżenia grzywny nałożonej na stronę skarżącą we wskazanej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Holding Slovenske elektrarne d.o.o. (HSE) zostaje obciążony, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 lutego 2005 r. w sprawie T- 256/01, Norman Pyres przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Procedura naboru członków personelu tymczasowego — Niedopuszczenie do egzaminu — Wiek maksymalny — Zasada niedyskryminacji)

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/25

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 15 lutego 2005 r.
   w sprawie T- 256/01, Norman Pyres przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Procedura naboru członków personelu tymczasowego - Niedopuszczenie do egzaminu - Wiek maksymalny - Zasada niedyskryminacji)
   (2005/C 93/49)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-256/01, Norman Pyres, były członek personelu tymczasowego Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Brukseli (Belgia) reprezentowany przez adwokatów G. Vandersand i L. Levi przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Currall, oraz F. Clotuche-Duvieusart, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o uchylenie decyzji komitetu przeprowadzającego nabór w ramach Dyrekcji Generalnej „Badania Naukowe” COM/R/A/14/2000 z dnia 1 grudnia 2000 r., COM/R/A/07/2000 z dnia 4 grudnia 2000 r., COM/R/A/10/2000 z dnia 7 grudnia 2000 r. w przedmiocie odmowy dopuszczenia skarżącego do udziału w procedurach naboru organizowanych przez tę Dyrekcję z powodu niespełnienia przez niego warunku maksymalnego wieku, Sąd Pierwszej Instancji (pierwsza izba), w składzie B. Vesterdorf, preses, P. Mengozzi oraz I. Labucka, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 15 lutego 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 17 z 19.1.2002


title: Sprawy połączone C-340/14 i C-341/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 października 2015 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Raad van State – Niderlandy) – R.L. Trijber, działający pod firmą Amstelboats/College van burgemeester en wethouders van Amsterdam (C-340/14), J. Harmsen/Burgemeester van Amsterdam (C-341/14) [Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2006/123/WE — Usługi na rynku wewnętrznym — Żegluga rekreacyjna — Domy publiczne z witryną okienną — Artykuł 2 ust. 2 lit. d) — Zakres stosowania — Wyłączenie — Usługi w dziedzinie transportu — Swoboda przedsiębiorczości — System zezwoleń — Artykuł 10 ust. 2 lit. c) — Warunki udzielenia zezwolenia — Proporcjonalność — Warunek znajomości języka — Artykuł 11 ust. 1 lit. b) — Okres ważności zezwolenia — Ograniczenie liczby dostępnych zezwoleń — Nadrzędny interes publiczny]

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 października 2015 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Raad van State – Niderlandy) – R.L. Trijber, działający pod firmą Amstelboats/College van burgemeester en wethouders van Amsterdam (C-340/14), J. Harmsen/Burgemeester van Amsterdam (C-341/14)
   (Sprawy połączone C-340/14 i C-341/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2006/123/WE - Usługi na rynku wewnętrznym - Żegluga rekreacyjna - Domy publiczne z witryną okienną - Artykuł 2 ust. 2 lit. d) - Zakres stosowania - Wyłączenie - Usługi w dziedzinie transportu - Swoboda przedsiębiorczości - System zezwoleń - Artykuł 10 ust. 2 lit. c) - Warunki udzielenia zezwolenia - Proporcjonalność - Warunek znajomości języka - Artykuł 11 ust. 1 lit. b) - Okres ważności zezwolenia - Ograniczenie liczby dostępnych zezwoleń - Nadrzędny interes publiczny])
   (2015/C 381/09)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: R.L. Trijber, działający pod firmą Amstelboats (C-340/14), J. Harmsen (C-341/14)

      Strony pozwane: College van burgemeester en wethouders van Amsterdam, Burgemeester van Amsterdam

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że – z zastrzeżeniem ustaleń, których dokona sąd odsyłający – działalność, taka jak stanowiąca przedmiot rozpatrywanego w postępowaniu głównym wniosku o udzielenie zezwolenia, polegająca na odpłatnym świadczeniu usługi przyjmowania pasażerów na statek w celu zwiedzania przez nich miasta drogą wodną i w celach rozrywkowych, nie stanowi usługi w „dziedzinie transportu” w rozumieniu tego przepisu, wyłączonej z zakresu zastosowania tej dyrektywy.

               2)

               Artykuł 11 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/123 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie udzielaniu przez właściwe organy krajowe zezwoleń na czas nieokreślony na wykonywanie działalności, takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, gdy liczba zezwoleń udzielanych w tym celu przez te same organy jest ograniczona nadrzędnym interesem publicznym.

               3)

               Artykuł 10 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2006/123 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie środkowi, takiemu jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który uzależnia udzielenie zezwolenia na wykonywanie działalności – takiej jak rozpatrywana w sprawie C 341/14, polegającej na prowadzeniu domów publicznych z witryną okienną poprzez wynajem pokoi na godziny – od warunku, że usługodawca świadczący te usługi może porozumieć się w języku zrozumiałym dla beneficjentów wspomnianych usług, w niniejszym wypadku prostytutek, jeżeli warunek ten jest właściwy, aby zapewnić realizację zamierzonego celu związanego z interesem publicznym, a mianowicie zapobiegania czynom zabronionym związanym z prostytucją, oraz jeżeli warunek ten nie wykracza poza to, co jest niezbędne, aby osiągnąć ten cel, co powinien ustalić sąd odsyłający.

      (1)  Dz.U. C 339 z 29.9.2014.


title: Sprawa C-200/10 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 5 maja 2011 r. — Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Klauzula arbitrażowa — Umowa w sprawie finansowego wsparcia Wspólnoty dla projektu w ramach programu „eContent” — Rozwiązanie umowy przez Komisję — Zwrot kosztów kwalifikowalnych — Uzasadnienie wyroku Sądu)

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/7

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 5 maja 2011 r. — Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-200/10 P) (1)

   (Odwołanie - Klauzula arbitrażowa - Umowa w sprawie finansowego wsparcia Wspólnoty dla projektu w ramach programu „eContent” - Rozwiązanie umowy przez Komisję - Zwrot kosztów kwalifikowalnych - Uzasadnienie wyroku Sądu)
   2011/C 186/11
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (przedstawiciel: N. Korogiannakis, dikigoros)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve, pełnomocnik, adwokaci D. Philippe i M. Gouden)

      Przedmiot

   Odwołanie wniesione od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 9 lutego 2010 r. w sprawie T-340/07 Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji, na mocy którego Sąd oddalił skargę wniesioną na podstawie klauzuli arbitrażowej, zmierzającą do zasądzenia od Komisji, po pierwsze, kwot jakoby należnych skarżącej, po drugie, odszkodowania i zadośćuczynienia, w związku z rozwiązaniem umowy w sprawie finansowego wsparcia Wspólnoty dla projektu „e-Content Exposure and Business Opportunities” („EEBO”) (umowa nr EDC-53007 EEBO/27873), zawartej w ramach wieloletniego wspólnotowego programu stymulacji rozwoju i wykorzystywania europejskich zasobów cyfrowych w sieciach światowych i promocji różnorodności językowej w społeczeństwie informacyjnym (program „eContent”)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 9 lutego 2010 r. w sprawie T-340/07 Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji zostaje uchylony w części, w jakiej w wyroku tym Sąd nie orzekł w przedmiocie żądań Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE zmierzających, pomimo rozwiązania umowy EDC-53007 EEBO/27873, do zasądzenia od Komisji kwoty 172 588,62 EUR odpowiadającej niezwróconym dotychczas przez Komisję kosztom poniesionym przez skarżącą w ramach wskazanej umowy.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania celem orzeczenia w przedmiocie wskazanych żądań Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE.

               3)

               Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.