title: Sprawa C-618/13 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. – Zucchetti Rubinetteria SpA/Komisja Europejska [Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek — Koordynacja cen sprzedaży i wymiana mających szczególne znaczenie informacji handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Artykuł 23 ust. 2 — Pułap wynoszący 10 % obrotu]

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. – Zucchetti Rubinetteria SpA/Komisja Europejska
   (Sprawa C-618/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek - Koordynacja cen sprzedaży i wymiana mających szczególne znaczenie informacji handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 23 ust. 2 - Pułap wynoszący 10 % obrotu])
   (2017/C 104/07)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Zucchetti Rubinetteria SpA (przedstawiciele: M. Condinanzi, P. Ziotti i N. Vasile, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Malferrari i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Zucchetti Rubinetteria SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 45 z 15.2.2014.


title: Sprawa T-556/11: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2016 r. – European Dynamics Luxembourg i in./EUIPO (Zamówienia publiczne na usługi – Procedura przetargowa – Tworzenie i utrzymanie oprogramowania – Odrzucenie oferty jednego z oferentów – Klasyfikacja oferenta w procedurze kaskadowej – Podstawy wykluczenia – Konflikt interesów – Równość traktowania – Obowiązek staranności – Kryteria udzielania zamówienia – Oczywisty błąd w ocenie – Obowiązek uzasadnienia – Odpowiedzialność pozaumowna – Utrata szansy)

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/42

      Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2016 r. – European Dynamics Luxembourg i in./EUIPO
      (Sprawa T-556/11) (1)

      ((Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Tworzenie i utrzymanie oprogramowania - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Klasyfikacja oferenta w procedurze kaskadowej - Podstawy wykluczenia - Konflikt interesów - Równość traktowania - Obowiązek staranności - Kryteria udzielania zamówienia - Oczywisty błąd w ocenie - Obowiązek uzasadnienia - Odpowiedzialność pozaumowna - Utrata szansy))
      (2016/C 211/52)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg SA (Ettelbrück, Luksemburg), European Dynamics Belgium SA (Bruksela, Belgia), Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: początkowo adwokaci N. Korogiannakis, M. Dermitzakis i N. Theologou, następnie adwokat I. Ampazis, a wreszcie adwokat M. Sfyri)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: początkowo N. Bambara i M. Paolacci, następnie N. Bambara, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów P. Wytincka i B. Hoorelbekego)

         Przedmiot

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EUIPO, przekazanej w piśmie z dnia 11 sierpnia 2011 r. i przyjętej w ramach postępowania przetargowego AO/029/10 zatytułowanego „Usługi tworzenia i utrzymania oprogramowania”, odrzucającej ofertę złożoną przez European Dynamics Luksemburg i innych powiązanych z nią decyzji EUIPO przyjętych w ramach tego postępowania, w tym decyzji o udzieleniu zamówienia innym oferentom, oraz, po drugie, żądanie zasądzenia odszkodowania.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), doręczonej pismem z dnia 11 sierpnia 2011 r., przyjętej w ramach postępowania przetargowego AO/029/10, zatytułowanego „Usługi tworzenia i utrzymania oprogramowania”, na mocy której odrzucona została oferta złożona przez European Dynamics Luxembourg SA oraz innych powiązanych decyzji EUIPO, przyjętych w ramach tego postępowania, w tym decyzji o udzieleniu zamówienia trzem innym oferentom, skalsyfikowanym jako wybrani oferenci na trzech pierwszych miejscach w procedurze kaskadowej.

                  2)

                  EUIPO jest zobowiązany do naprawienia szkody poniesionej przez European Dynamics Luxembourg z tytułu utraty szansy zawarcia z nią umowy ramowej w charakterze co najmniej trzeciego wykonawcy w procedurze kaskadowej.

                  3)

                  Strony przedstawią Sądowi w terminie trzech miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku wysokość kwoty odszkodowania ustaloną w ugodzie.

                  4)

                  W braku ugody strony przedłożą Sądowi w tym samym terminie żądania dotyczące proponowanych kwot.

                  5)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U. C 6 z 7.1.2012.


title: Sprawy połączone jointes T-254/00, T-270/00 i T-277/00: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 listopada 2008 r. — Hotel Cipriani i in. przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Obniżenie wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii — Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakładająca obowiązek odzyskania wypłaconej pomocy — Dopuszczalność — Związek indywidualny — Istota sprawy — Warunki dotyczące wpływu na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową i na konkurencję — Odstępstwa z tytułu art. 87 ust. 3 lit. b)-e) WE oraz art. 87 ust. 2 lit. b) WE — Uznanie za pomoc nową lub istniejącą — Zasady pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań, równości traktowania i proporcjonalności — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/23

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 listopada 2008 r. — Hotel Cipriani i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone jointes T-254/00, T-270/00 i T-277/00) (1)

   (Pomoc państwa - Obniżenie wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii - Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakładająca obowiązek odzyskania wypłaconej pomocy - Dopuszczalność - Związek indywidualny - Istota sprawy - Warunki dotyczące wpływu na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową i na konkurencję - Odstępstwa z tytułu art. 87 ust. 3 lit. b)-e) WE oraz art. 87 ust. 2 lit. b) WE - Uznanie za pomoc nową lub istniejącą - Zasady pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań, równości traktowania i proporcjonalności - Obowiązek uzasadnienia)
   (2009/C 19/41)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca w sprawie T-254/00: Hotel Cipriani SpA (Wenecja, Włochy) (przedstawiciele: początkowo M. Marinoni, G.M. Roberti i F. Sciaudone, a następnie G.M. Roberti, F. Sciaudone i A. Bianchini, adwokaci)

      Strona skarżąca w sprawie T-270/00: Società italiana per il gas SpA (Italgas) (Turyn, Włochy) (przedstawiciele: M. Merola, C. Tesauro, M. Pappalardo i T. Ubaldi, adwokaci)

      Strona skarżąca w sprawie T-277/00: Coopservice — Servizi di fiducia Soc. coop. rl (Cavriago, Włochy) oraz Comitato „Venezia vuole vivere” (Wenecja, Włochy) (przedstawiciele: A. Bianchini i A. Vianello, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: V. Di Bucci, pełnomocnik, wspierany przez A. Dal Ferra, adwokata)

      Interwenient popierający żądania strony skarżącej w sprawie T-270/00: Republika Włoska (przedstawiciele: początkowo U. Leanza, a następnie I. Braguglia, pełnomocnicy, wspierani przez P. Gentiliego i S. Fiorentina, avvocati dello Stato)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggi w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995 (Dz.U. 2000, L 150, s. 50).
   Sentencja wyroku

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Hotel Cipriani SpA, Società italiana per il gas SpA (Italgas), Coopservice — Servizi di fiducia Soc. coop. rl i Comitato „Venezia vuole vivere” ponoszą, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję. Coopservice i Comitato „Venezia vuole vivere” ponoszą także koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 355 z 9.12.2000 r.


title: Sprawa T-407/09: Postanowienie Sądu z dnia 9 stycznia 2012 r. — Neubrandenburger Wohnungsgesellschaft przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Umowy dotyczące sprzedaży mieszkań w ramach prywatyzacji mieszkań komunalnych w Neubrandenburg — Skarga do Komisji — Akt niezaskarżalny — Niedopuszczalność — Skarga na bezczynność)

text:
               25.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/9

         Postanowienie Sądu z dnia 9 stycznia 2012 r. — Neubrandenburger Wohnungsgesellschaft przeciwko Komisji
   (Sprawa T-407/09) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Umowy dotyczące sprzedaży mieszkań w ramach prywatyzacji mieszkań komunalnych w Neubrandenburg - Skarga do Komisji - Akt niezaskarżalny - Niedopuszczalność - Skarga na bezczynność)
   2012/C 58/16
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Neubrandenburger Wohnungsgesellschaft mbH (Neubrandenburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Núñez-Müller i J. Dammann)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Martenczuk i K. Gross, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Bavaria Immobilien Beteiligungsgesellschaft mbH & Co. Objekte Neubrandenburg KG (Berlin, Niemcy) i Bavaria Immobilien Trading GmbH & Co. Immobilien Leasing Objekt Neubrandenburg KG (Berlin) (przedstawiciel: adwokat C. von Donat)

      Przedmiot

   Z jednej strony żądanie stwierdzenia nieważności rzekomej decyzji Komisji zawartej w piśmie z dnia 29 lipca 2009 r. uznającej, że niektóre umowy zawarte przez skarżącą, dotyczące sprzedaży mieszkań w ramach prywatyzacji mieszkań komunalnych w Neubrandenburg, nie są objęte zakresem zastosowania art. 87 ust. 1 WE, a z drugiej strony żądanie stwierdzenia bezczynności Komisji w rozumieniu art. 232 WE w zakresie w jakim nie zajęła stanowiska co do tych umów na podstawie art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [88 WE] (Dz.U. L 83, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Neubrandenburger Wohnungsgesellschaft mbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję, Bavaria Immobilien Beteiligungsgesellschaft mbH & Co. Objekte Neubrandenburg KG i Bavaria Immobilien Trading GmbH & Co. Immobilien Leasing Objekt Neubrandenburg KG.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa C-574/10: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/5

         Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-574/10)
   2011/C 72/08
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Wilms i C. Zadra, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że z powodu zamówienia usług architektonicznych na remont Autalhalle przez gminę Niedernhausen bez przeprowadzenia europejskiej procedury zamówienia publicznego pozwana uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 2, 9 i 20 w związku z art. 23–55 dyrektywy 2004/18/WE (1);

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Przedmiotem niniejszej skargi są odpłatne umowy o świadczenie usług architektonicznych zawartych z biurem inżynierskim przez gminę Niedernhausen jako instytucję zamawiającą. Chociaż wszystkie wspomniane usługi architektoniczne dotyczą jednego przedsięwzięcia budowlanego, mianowicie remontu Autalhalle, zostały one zlecone jako usługi projektowe na poszczególne elementy budynków temu samemu biuru inżynierskiemu bez ogłoszenia zamówienia publicznego na szczeblu europejskim. Wartości zamówień odpowiednio do tego również zostały określone odrębnie dla poszczególnych zamówień.
   Te umowy o usługi architektoniczne są odpłatnymi umowami o świadczenie usług w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2004/18/WG. Usługi architektoniczne stanowią usługi priorytetowe zgodnie z kategorią 12 załącznika II A do dyrektywy.
   Komisja uważa, że rozpatrywane usługi projektowe stanowią jednolite zamówienie, dla którego podziału na odrębne zamówienia nie ma żadnych obiektywnych powodów. Chodzi o świadczenia częściowe remontu jednego budynku, który to remont został przygotowany, zatwierdzony i przeprowadzony jako projekt całościowy. Służyły one temu jednemu celowi i były ściśle powiązane przestrzennie, gospodarczo i funkcjonalnie. Dlatego należało określić wartość zamówienia na podstawie wartości całkowitej usług architektonicznych zamówionych w ramach remontu. W tym przypadku wartość zamówienia przekroczyłaby próg wskazany w art. 7 lit. b) dyrektywy 2004/18/WE, a zamówienie usług architektonicznych powinno było zostać ogłoszone na szczeblu europejskim.
   W przypadku remontu budowlanego samej Autalhalle chodzi o jedno zamówienie publiczne w rozumieniu europejskiego prawa zamówień publicznych. Wskazuje to co najmniej mocno na to, że również odpowiadające mu prace projektowe należy postrzegać jako jednolite zamówienie. Jeżeli usługi architektoniczne, tak jak w niniejszym przypadku, są związane z jednolitym zamówieniem na roboty budowlane, a ich treść jest określona przez projektowany obiekt budowlany, brak jest zrozumiałego powodu, dla którego należałoby wybrać inny rodzaj kalkulacji. Usługi architektoniczne mają więc w pewien sposób charakter akcesoryjny wobec usługi budowlanej. Dlaczego jednolita usługa budowlana miałaby wymagać niejednolitej usługi architektonicznej, jest zdaniem Komisji niezrozumiałe.
   Dla Trybunału jednolita funkcja gospodarcza i techniczna poszczególnych elementów składowych zamówienia wskazuje na to, że występuje jedna operacja zamówienia. Wspomniane kryterium postrzegania funkcjonalnego zostało wprawdzie wypracowane dla zamówień na roboty budowlane, niemniej Komisja uważa, że dotyczy to również zamówień na usługi. Kryterium jednolitości gospodarczej i technicznej usług projektowych dla poszczególnych części budynku jest spełnione w niniejszym przypadku, gdyż chodzi o remont jednego budynku.
   Niemal dowolne dzielenie zamówień sprzeciwiałaby się effet utile dyrektywy. Prowadziłoby on bowiem często do sztucznego zejścia poniżej progów i poprzez to do ograniczenia ich zakresu zastosowania. Trybunał podkreśla w utrwalonym orzecznictwie znaczenie dyrektyw w sprawie zamówień publicznych dla swobody przepływu usług i uczciwej konkurencji na poziomie Unii. Arbitralne i niezgodne z naturą „kawałkowanie” jednolitych zamówień na usługi podkopuje te cele.
   Względy budżetowe dla podziału na odcinki budowlane również nie mogą uzasadniać sztucznego podziału jednolitej wartości zamówienia. Postrzeganie jednolitego zamówienia, które realizowane jest w etapach z powodów czysto budżetowych, wyłącznie z tego powodu jako szereg samodzielnych zamówień i wyłączanie go w ten sposób z zakresu zastosowania dyrektywy jest sprzeczne z celem europejskich dyrektyw w sprawie zamówień publicznych. Artykuł 9 ust. 3 zakazuje takiego sztucznego dzielenia jednolitego zamówienia.
   Podsumowując należy stwierdzić, że w przypadku wspomnianych zamówień chodzi o jednolite zamówienie, którego wartość w chwili udzielenia zamówienia przekraczała próg ustalony w dyrektywie. Zamówienie powinno było zatem zostać ogłoszone na szczeblu europejskim i udzielone w zgodnie z procedurą przewidzianą w dyrektywie. Tak się nie stało i dlatego pozwana naruszyła dyrektywę 2004/18/WE.

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi; Dz.U. L 134, s. 114.


title: Sprawa C-323/03: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  9 marca 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rozporządzenie (EWG) nr 3577/92 — Kabotaż morski — Obowiązywanie w zakresie usług transportu pasażerskiego po ría de Vigo — Koncesja na dwadzieścia lat dla jednego operatora — Zgodność — Możliwość udzielania zamówień na usługi publiczne lub nakładania obowiązku świadczenia usług publicznych — Klauzula  standstill )

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 marca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-323/03) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Rozporządzenie (EWG) nr 3577/92 - Kabotaż morski - Obowiązywanie w zakresie usług transportu pasażerskiego po ría de Vigo - Koncesja na dwadzieścia lat dla jednego operatora - Zgodność - Możliwość udzielania zamówień na usługi publiczne lub nakładania obowiązku świadczenia usług publicznych - Klauzula „standstill”)
   (2006/C 131/08)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: I. Martínez del Peral i K. Simonsson, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii [Przedstawiciele: L. Fraguas Gadea i J. M. Rodríguez Cárcamo, pełnomocnicy]
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 1, 4, 7 i 9 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3577/92 z dnia 7 grudnia 1992 r. dotyczącego stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie Państw Członkowskich (kabotaż morski) (Dz.U. L 364, str. 7) oraz traktatu WE — Przepisy krajowe pozwalające na udzielenie zamówienia na usługi transportu morskiego po ría de Vigo na dwadzieścia lat jednemu tylko operatorowi, wprowadzające system bardziej restrykcyjny i nakładający obowiązek świadczenia usług publicznych
   Sentencja

               1)

               Utrzymując w mocy uregulowania:

                           —

                           pozwalające na udzielenie zamówienia na pasażerskie usługi transportu morskiego po ría de Vigo jednemu tylko operatorowi w ciągu dwudziestoletniego okresu oraz określające, iż jednym z kryteriów udzielenia koncesji jest nabyte doświadczenie w zakresie transportu po tej ría de Vigo,

                           —

                           pozwalające na nałożenie obowiązku świadczenia usług publicznych na sezonowe usługi transportowe połączeń z wyspami lub na regularne usługi transportowe między portami kontynentalnymi,

                           —

                           które nie zostały w ogóle skonsultowane z Komisją przed ich przyjęciem,

                     Królestwo Hiszpanii naruszyło art. 1, 4 i 9 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3577/92 z dnia 7 grudnia 1992 r. dotyczącego stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie Państw Członkowskich (kabotaż morski) oraz uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tego rozporządzenia.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 239 z 04.10.2003


title: Sprawa C-209/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 27 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret — Dania) — Post Danmark A/S przeciwko Konkurrencerådet (Artykuł 82 WE — Przedsiębiorstwo pocztowe zajmujące pozycję dominującą i na którym ciąży obowiązek świadczenia usług powszechnych w zakresie doręczania niektórych przesyłek adresowanych — Stosowanie niskich cen wobec niektórych dawnych klientów konkurenta — Brak dowodów dotyczących zamiaru — Dyskryminacja cenowa — Niskie i wybiórcze ceny — Rzeczywiste lub prawdopodobne wykluczenie konkurenta — Wpływ na konkurencję i, z tego względu, na konsumentów — Obiektywne uzasadnienie)

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 27 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret — Dania) — Post Danmark A/S przeciwko Konkurrencerådet
   (Sprawa C-209/10) (1)

   (Artykuł 82 WE - Przedsiębiorstwo pocztowe zajmujące pozycję dominującą i na którym ciąży obowiązek świadczenia usług powszechnych w zakresie doręczania niektórych przesyłek adresowanych - Stosowanie niskich cen wobec niektórych dawnych klientów konkurenta - Brak dowodów dotyczących zamiaru - Dyskryminacja cenowa - Niskie i wybiórcze ceny - Rzeczywiste lub prawdopodobne wykluczenie konkurenta - Wpływ na konkurencję i, z tego względu, na konsumentów - Obiektywne uzasadnienie)
   2012/C 151/06
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Højesteret

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Post Danmark A/S

      Strona pozwana: Konkurrencerådet

      przy udziale: Forbruger-Kontakt a-s

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Højesteret — Wykładnia art. 82 WE (obecnie art. 102 TFUE) — Nadużycie pozycji dominującej — Zajmujące pozycję dominującą przedsiębiorstwo pocztowe, na którym ciąży obowiązek doręczania adresowanych listów i paczek, stosujące ceny doręczania przesyłek nieadresowanych obniżone wybiórczo do poziomu niższego niż całkowite koszty średnie tego przedsiębiorstwa, lecz wyższego niż jego średnie koszty przyrostowe — Nadużycie mające na celu wyeliminowanie konkurenta

      Sentencja

   Artykuł 82 WE należy interpretować w ten sposób, że polityka niskich cen stosowana w odniesieniu do niektórych ważnych dawnych klientów konkurenta przez przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą nie może być uznana za stanowiącą nadużycie wykluczające na tej tylko podstawie, że cena zastosowana przez to przedsiębiorstwo wobec jednego z owych klientów jest niższa od poziomu średnich kosztów całkowitych przypisywanych rozważanej działalności, lecz wyższa niż jego odpowiednio ocenione w postępowaniu w sprawie przed sądem krajowym średnie koszty przyrostowe. Aby ocenić to, czy w okolicznościach takich jak okoliczności rozpatrywanej sprawy zachodziły skutki antykonkurencyjne, należy zbadać czy ta niemająca obiektywnego uzasadnienia polityka cenowa powoduje rzeczywiste lub prawdopodobne wyeliminowanie konkurenta ze szkodą dla konkurencji, a z tego względu — dla interesów konsumentów.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Sprawa T-489/04: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2004 r. przez U.S. Steel Košice s.r.o. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/29

         Skarga wniesiona w dniu 20 września 2004 r. przez U.S. Steel Košice s.r.o. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-489/04)
   (2005/C 82/56)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 20 grudnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga U.S. Steel Košice, Košice, Republika Słowacka, reprezentowanej przez D. Huetinga, Barrister, C. Thomasa, Solicitor oraz adwokata E. Vermulsta, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Strona skarżąca wnosi do Sadu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 20 października 2004 r. dotyczącej krajowego planu rozdzielania przydziałów emisji gazów cieplarnianych notyfikowanego przez Republikę Słowacką na podstawie dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona skarżąca jest słowacką spółką, jedynym producentem stali w tym kraju. Wnosząc poniższą skargę strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 20 października 2004 r. dotyczącej krajowego planu rozdzielania przydziałów emisji gazów cieplarnianych, notyfikowanego przez Republikę Słowacką na podstawie dyrektywy 2003/87/WE (1).
   Dla uzasadnienia swojej skargi strona skarżąca podnosi po pierwsze, że zaskarżona decyzja narusza art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87 podając, że zatwierdza krajowy plan rozdzielania, w którym całkowita ilość zatwierdzonych przydziałów jest niższa aniżeli suma przydziałów indywidualnych i rezerw wymienionych w tym planie. Ponadto strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza kryteria 1 i 2 załącznika III do dyrektywy 2003/87 obniżając rozdział przydziałów dokonany przez Republikę Słowacką do poziomu znacznie niższego aniżeli pierwotnie notyfikowany, który był zgodny z zobowiązaniami przyjętymi przez Republikę Słowacką na podstawie Protokołu z Kioto. Strona skarżąca powołuje się na przekroczenie przez Komisję jej kompetencji w związku z tym, że zaskarżona decyzja wydaje się zmierzać do obniżenia przydziałów, co jest celem odmiennym aniżeli cel przewidziany w dyrektywie 2003/87 oraz ponadto, że została ona oparta na nieprzejrzystych negocjacjach dwustronnych, których dyrektywa 2003/87 nie dopuszcza. Strona skarżąca podnosi poza tym, że zaskarżona decyzja narusza zasadę równego traktowania, ponieważ Komisja niesłusznie potraktowała Republikę Słowacką odmiennie aniżeli Niemcy i osiem pierwszych Państw Członkowskich, których plany rozdzielania zostały notyfikowane oraz że w innym względzie niesłusznie nie potraktowała Słowacji odmiennie aniżeli Łotwę i Estonię. Zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja narusza również zasadę proporcjonalności, po pierwsze podając, że zatwierdza plan, w którym całkowita ilość przydziałów zaproponowana przez Słowację jest zredukowana poniżej stosownej i koniecznej ilości, po drugie, Komisja nie dokonała oceny wpływu tego obniżenia całkowitej ilości przydziałów na urządzenia indywidualne. W końcu strona skarżąca podnosi, ze zaskarżona decyzja nie zawiera sensownego ani adekwatnego uzasadnienia.

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE, Dz. U. L 275 z 25.10.2003, str. 32


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 maja 2005 r. w sprawie T-330/04 Jörg-Michael Fetzer przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (Kwestie incydentalne — Zarzut niedopuszczalności — Upływ terminu na wniesienie skargi — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/22

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 24 maja 2005 r.
   w sprawie T-330/04 Jörg-Michael Fetzer przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (1)

   (Kwestie incydentalne - Zarzut niedopuszczalności - Upływ terminu na wniesienie skargi - Oczywista niedopuszczalność)
   (2005/C 205/40)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-330/04 Jörg-Michael Fetzer, zamieszkały w Tübingen (Niemcy), reprezentowany przez M. Bauera, Rechtsanwalt, przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (pełnomocnicy: N. Lorenz i L. G. Knudsen, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot uchylenie decyzji komisji egzaminacyjnej konkursu PE/96/A, na mocy której skarżący nie został wpisany na listę rezerwową w ramach tego konkursu i ewentualnie, zasądzenie od pozwanej odpowiedniego odszkodowania, Sąd Pierwszej Instancji (trzecia izba) w składzie: M. Jaeger, prezes, J. Azizi i E. Cremona, sędziowie, sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 24 maja 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2.

               Każda ze strona ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 284 z 20.11.2004.


title: Sprawa C-649/11 P: Postanowienie Trybunału z dnia 3 października 2012 r. — Cooperativa Vitivinícola Arousana S. Coop. Galega przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Maríi Constantinie Sotelo Ares (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Słowny znak towarowy ROSALIA DE CASTRO — Sprzeciw właściciela słownego krajowego znaku towarowego ROSALIA)

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/5

         Postanowienie Trybunału z dnia 3 października 2012 r. — Cooperativa Vitivinícola Arousana S. Coop. Galega przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Maríi Constantinie Sotelo Ares
   (Sprawa C-649/11 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Słowny znak towarowy ROSALIA DE CASTRO - Sprzeciw właściciela słownego krajowego znaku towarowego ROSALIA)
   2013/C 101/09
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Cooperativa Vitivinícola Arousana S. Coop. Galega (przedstawiciel: adwokat I. Temiño Ceniceros)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik), María Constantina Sotelo Ares (przedstawiciel: adwokat C. Lema Devesa)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 5 października 2010 r. w sprawie T-421/10 Cooperativa Vitivinícola Arousana przeciwko OHIM — Sotelo Ares, którym Sąd oddalił skargę od decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 lipca 2010 r. (sprawa R 1804/2008-4), dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Maríą Constantiną Sotelo Ares a Cooperativa Vitivinícola Arousana, S. Coop. Galega

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Cooperativa Vitivinícola Arousana S. Coop. Galega pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 58 z 25.2.2012.


title: Sprawa C-481/16: Skarga wniesiona w dniu 2 września 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/9

         Skarga wniesiona w dniu 2 września 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka
   (Sprawa C-481/16)
   (2016/C 383/12)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouchagiar i B. Stromsky)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Grecka, nie podjąwszy w przepisanych terminach wszelkich środków koniecznych do wykonania decyzji Komisji z dnia 27 marca 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.34572 wdrożonej przez Grecję na rzecz Larco General Mining & Metallurgical Company S.A., a w każdym razie nie informując odpowiednio Komisji o środkach podejmowanych na podstawie art. 5 decyzji, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 3, 4 i 5 wspomnianej decyzji i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Zgodnie z decyzją Komisji Europejskiej z dnia 27 marca 2014 r. (postępowanie SA.34572) Republika Grecka była zobowiązana odzyskać w terminie czterech miesięcy pomoc niezgodną z rynkiem wewnętrznym, którą przyznała Larco, i informować odpowiednio Komisję Europejską o koniecznych w tym celu środkach. Pomoc, o której mowa, polegała na gwarancjach państwowych przyznanych Larco w 2008 r., w 2010 r. i w 2011 r. oraz na publicznym udziale w podwyższeniu kapitału zakładowego spółki w 2009 r.

               2.

               Republika Grecka nie odzyskała jednak pomocy, o której mowa, w terminie czterech miesięcy, jak była do tego zobowiązana. Ponadto Republika Grecka nadal nie podejmuje środków koniecznych do wykonania decyzji. W każdym razie Republika Grecka nie poinformowała odpowiednio Komisji Europejskiej o środkach dotyczących wykonania decyzji.


title: Sprawa F-153/12: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/26

         Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-153/12)
   2013/C 55/46
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat M. Kerger)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności odmownej decyzji w sprawie przyznania dodatku na gospodarstwo domowe oraz renty rodzinnej na rzecz partnerki skarżącego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 25 września 2012 r.;

               —

               uznanie za niezgodny z prawem i stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 lit. c) pkt iv) załącznika VII do regulaminu pracowniczego z uwagi na jego dyskryminacyjny charakter;

               —

               uznanie za niezgodny z prawem i stwierdzenie nieważności art. 17 akapit pierwszy załącznika VIII do regulaminu pracowniczego;

               —

               stwierdzenie, że skarżącemu przysługuje prawo do dodatku na gospodarstwo domowe z mocą wsteczną od dnia 13 grudnia 2011 r., jak również uprawnienie do renty rodzinnej na rzecz jego partnerki;

               —

               zarządzenie wszystkich obowiązków o charakterze prawnym w tym przedmiocie;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa F-107/11: Skarga wniesiona w dniu 18 października 2011 r. — ZZ przeciwko ECDC

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/69

      Skarga wniesiona w dniu 18 października 2011 r. — ZZ przeciwko ECDC
      (Sprawa F-107/11)
      (2012/C 25/132)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat E. Mylonas)

         Strona pozwana: Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób

         Przedmiot i opis sporu

      Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącego za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2010 r.

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny z dnia 8 lutego 2011 r.; oraz

                  —

                  w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności:

                              —

                              decyzji dyrektora ECDC z dnia 9 września 2011 r. oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącego;

                              —

                              opinii wspólnego komitetu z dnia 30 czerwca 2011 r. oraz decyzji oceniającego w postępowaniu odwoławczym z dnia 5 lipca 2011 r.;

                              —

                              sprawozdania osoby zatwierdzającej z dnia 15 kwietnia 2011 r.;

                  —

                  obciążenie ECDC kosztami postępowania.


title: Sprawa T-258/08: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2008 r. — Rath przeciwko OHIM — Portela & Ca. (DIACOR)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/54

         Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2008 r. — Rath przeciwko OHIM — Portela & Ca. (DIACOR)
   (Sprawa T-258/08)
   (2008/C 223/95)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Matthias Rath. (Kapsztad, Afryka Południowa) (przedstawiciele: U. Vogt, C. Kleiner i S. Ziegler, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Portela & Ca., SA (Mamede do Coronado, Portugalia)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie R 1630/2006-2; oraz

               —

               obciążenie OHIM a, w razie potrzeby, uczestnika postępowania przed Izbą Odwoławczą, kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „DIACOR” dla towarów i usług należących do klas 5, 16 i 41

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: uczestnik postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: portugalski znak towarowy „DIACOL” zarejestrowany pod nr 137 311 dla towarów należących do klasy 79 zgodnie z obowiązującą w dniu rejestracji krajową klasyfikacją towarów

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w stosunku do wszystkich kwestionowanych towarów z klasy 5

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: 1) naruszenie art. 22 ust. 6 rozporządzenia Komisji nr 2868/95 (1) z uwagi na to, iż niektóre dokumenty przedłożone przez uczestnika postępowania przed Izbą Odwoławczą nie były sporządzone w języku angielskim i skarżącej nie dostarczono żadnego tłumaczenia do celów dokonania oceny treści dowodów używania; 2) naruszenie art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie uznała, iż uczestnik postępowania przed tą Izbą dostarczył wystarczających dowodów używania wcześniejszego znaku towarowego w Portugalii dla wszystkich towarów, dla których znak ten został zarejestrowany; 3) naruszenie art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94, jako że kolidujące ze sobą znaki towarowe nie wykazują podobieństwa pod względem wizualnym, fonetycznym i koncepcyjnym, w taki sposób aby spowodować zaistnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, str. 1).


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 czerwca 2005 r. w sprawie C-124/02 Parlament Europejski przeciwko AIG Europe (Klauzula arbitrażowa — Umowy ubezpieczenia — Wypowiedzenie umowy z powodu zwiększenia się ryzyka ubezpieczonego — Nadużycie — Odpowiedzialność umowna — Odszkodowanie)

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 16 czerwca 2005 r.
   w sprawie C-124/02 Parlament Europejski przeciwko AIG Europe (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Umowy ubezpieczenia - Wypowiedzenie umowy z powodu zwiększenia się ryzyka ubezpieczonego - Nadużycie - Odpowiedzialność umowna - Odszkodowanie)
   (2005/C 193/02)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-124/02, mającej za przedmiot skargę na podstawie art. 238 WE, wniesioną w dniu 5 kwietnia 2002 r., Parlament Europejski (pełnomocnicy: D. Petersheim, O. Caisou-Rousseau i M. Ecker) przeciwko AIG Europe (adwokaci: J.-L. Fagnart i L. Vael), Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby R. Schintgen (sprawozdawca) i K. Schiemann, sędziowie; rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 16 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Wypowiedzenie gwarancji ustanowionych umową nr 5.013.347, doręczone przez AIG Europe Parlamentowi Europejskiemu w dniach 8 października i 5 listopada 2001 r. stanowi wypowiedzenie tych umów w sposób nadużywający.

               2)

               AIG Europe wyrówna szkodę spowodowaną Parlamentowi Europejskiemu z powodu rozwiązania umowy nr 5.013.347 w sposób stanowiący nadużycie.

               3)

               Wysokość odszkodowania należnego z tytułu szkody spowodowanej Parlamentowi Europejskiemu w 2001 r. przez AIG Europe wynika po pierwsze z iloczynu kwoty 205 131,75 euro przez procent składek, które otrzymała AIG Europe w stosunku do całej kwoty, którą Parlament Europejski musiał wypłacić swoim czterem współubezpieczycielom oraz, po drugie, z iloczynu kwoty 178 453,01 euro przez ten sam procent. Od sumy tych dwóch kwot należy następnie odjąć kwotę, jaką ta instytucja zapłaciła lub powinna była zapłacić AIG Europe tytułem gwarancji „konflikty pracy — zamachy” dla ubezpieczenia majątku znajdującego się w Belgii i Luksemburgu w okresie od dnia 5 listopada 2001 r. do dnia 31 grudnia 2001 r. oraz tytułem całości gwarancji dotyczących ubezpieczenia majątku znajdującego się we Francji w okresie od 16 listopada 2001 r. do dnia 31 grudnia 2001 r.

               4)

               Wysokość odszkodowania należnego z tytułu szkody spowodowanej Parlamentowi Europejskiemu w 2002 r. przez AIG Europe wynika z iloczynu kwoty 389 291,73 euro przez procent składek, które otrzymałaby AIG Europe w stosunku do całej kwoty, którą Parlament Europejski powinien był wypłacić swoim czterem współubezpieczycielom tytułem gwarancji za 2002 r. i przez odjęcie kwoty, jaką ta instytucja powinna była zapłacić AIG Europe tytułem ubezpieczenia majątku znajdującego się we Francji od wszelkich szkód majątkowych w roku 2002 r.

               5)

               Do kwot należnych Parlamentowi Europejskiemu ze strony AIG Europe należy, od dnia 4 kwietnia 2002 r., doliczyć ustawowe odsetki według obowiązującej stawki.

               6)

               AIG Europe poniesie koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 144 z 15.6.2002


title: Sprawa T-635/11: Postanowienie Sądu z dnia 19 kwietnia 2016 r. – Regency Entertainment Psychagogiki kai Touristiki/Komisja (Pomoc państwa — Stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/20

         Postanowienie Sądu z dnia 19 kwietnia 2016 r. – Regency Entertainment Psychagogiki kai Touristiki/Komisja
   (Sprawa T-635/11) (1)

   ((Pomoc państwa - Stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 232/27)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Regency Entertainment Psychagogiki kai Touristiki AE (Maroussi Attikis, Grecja) (przedstawiciele: adwokat N. Niejahr, F. Carlin, barrister, Q. Azau, F. Spyropoulos, I. Dryllerakis, K. Spyropoulos, A. Komninos, K. Struckmann, adwokaci i M. Powell, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P.J. Loewenthal, D. Triantafyllou i H. van Vliet, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Koinopraxia Touristiki Loutrakiou AE OTA – Loutraki AE – Klab Otel Loutraki Kazino Touristikes kai Xenodocheiakes Epicheiriseis AE (Loutraki, Grecja) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2011/716/UE z dnia 24 maja 2011 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Grecję na rzecz niektórych kasyn w Grecji [środek pomocy państwa C 16/10 (ex NN 22/10, ex CP 318/09)] (Dz.U. L 285, s. 25).

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Regency Entertainment Psychagogiki kai Touristiki AE.

               3)

               Koinopraxia Touristiki Loutrakiou AE OTA – Loutraki AE – Klab Otel Loutraki Kazino Touristikes kai Xenodocheiakes Epicheiriseis AE pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 32 z 4.2.2012.


title: Sprawa C-208/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Berlin — Niemcy) — Innovative Technology Center GmbH (ITC) przeciwko Bundesagentur für Arbeit (Swobodny przepływ pracowników — Swobodne świadczenie usług — Uregulowania krajowe — Zapłata przez państwo członkowskie wynagrodzenia należnego prywatnej agencji pośrednictwa pracy z tytułu znalezienia zatrudnienia — Praca podlegająca obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu w tym państwie — Ograniczenie — Względy uzasadniające — Proporcjonalność)

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Berlin — Niemcy) — Innovative Technology Center GmbH (ITC) przeciwko Bundesagentur für Arbeit
   (Sprawa C-208/05) (1)

   (Swobodny przepływ pracowników - Swobodne świadczenie usług - Uregulowania krajowe - Zapłata przez państwo członkowskie wynagrodzenia należnego prywatnej agencji pośrednictwa pracy z tytułu znalezienia zatrudnienia - Praca podlegająca obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu w tym państwie - Ograniczenie - Względy uzasadniające - Proporcjonalność)
   (2007/C 42/08)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Sozialgericht Berlin
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Innovative Technology Center GmbH (ITC)

      Strona pozwana: Bundesagentur für Arbeit
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Sozialgericht Berlin — Wykładnia art. 18 WE, 39 WE, 49 WE, 50 WE i 87 WE oraz art. 3 i 7 rozporządzenia Rady EWG nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 257, str. 2) — Ustawodawstwo krajowe wprowadzające subwencje dla prywatnych agencji pośrednictwa pracy w razie zawarcia przez osobę poszukującą pracy umowy o pracę powodującą objęcie jej ubezpieczeniem społecznym — Wyłączenie w przypadku zawarcia umowy o pracę z pracodawcą mającym siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego
   Sentencja

               1)

               Artykuły 39 WE, 49 WE i 50 WE stoją na przeszkodzie temu, by uregulowanie krajowe, takie jak § 421g ust. 1 zdanie drugie niemieckiego kodeksu socjalnego, przewidywało, że wypłata przez państwo członkowskie prywatnej agencji pośrednictwa wynagrodzenia należnego tej agencji od osoby poszukującej zatrudnienia z tytułu zatrudnienia tej ostatniej uzależnione było od spełnienia warunku, zgodnie z którym znalezione przez tego pośrednika zatrudnienie podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu na terytorium tego państwa.

               2)

               Do sądu krajowego należy — w ramach maksymalnego zakresu uznania, jakie daje mu prawo krajowe — dokonanie wykładni oraz zastosowanie przepisu prawa krajowego zgodnie z wymogami prawa wspólnotowego, a w razie gdy taka wykładnia zgodna nie jest możliwa — w odniesieniu do postanowień traktatu WE, które nadają jednostkom prawa, na które mogą się one powołać przed sądami i które sądy krajowe mają obowiązek chronić — pominięcie stosowania każdego przepisu prawa krajowego, który byłby sprzeczny z takimi postanowieniami.

      (1)  Dz.U. C 171 z 9.7.2005 r.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  20 października 2005  w sprawie C-6/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych — Dzika fauna i flora)

text:
               10.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 20 października 2005
   w sprawie C-6/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych - Dzika fauna i flora)
   (2005/C 315/09)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-6/04, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 9 stycznia 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: Van Beek i L. Flynn) przeciwko Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (pełnomocnik: C. Jackson, wspierany przez K. Smith, barrister), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Schintgen, R. Silva de Lapuerta, G. Arestis i J. Klučka (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza, wydał w dniu 20 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie przyjmując w przepisanym terminie wszelkich niezbędnych środków w celu zapewnienia pełnego i prawidłowego wprowadzenia w życie wymogów dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, a w szczególności:

                           —

                           art. 6 ust. 2 w zakresie dotyczącym Gibraltaru,

                           —

                           art. 6 ust. 3 i 4 w zakresie planów i przedsięwzięć dotyczących pobierania wody i planów zagospodarowania gruntów,

                           —

                           art. 11,

                           —

                           art. 12 ust. 1 lit. d) w zakresie dotyczącym Gibraltaru,

                           —

                           art. 12 ust. 2,

                           —

                           art. 12 ust. 4,

                           —

                           art. 13 ust. 1,

                           —

                           art. 14 ust. 2,

                           —

                           art. 15,

                           —

                           art. 16,

                           —

                           całej dyrektywy siedliskowej poza swymi wodami terytorialnymi,

                     Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 59 z 06.03.2004


title: Sprawa C-334/07 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Freistaat Sachsen (Odwołanie — Pomoc państwa — Plan systemu pomocy na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw — Zgodność ze wspólnym rynkiem — Kryteria oceny pomocy państwa — Stosowanie w czasie — Plan zgłoszony przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 70/2001 — Decyzja wydana po tym wejściu w życie — Uzasadnione oczekiwania — Pewność prawa — Zgłoszenie kompletne)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Freistaat Sachsen
   (Sprawa C-334/07 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Plan systemu pomocy na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw - Zgodność ze wspólnym rynkiem - Kryteria oceny pomocy państwa - Stosowanie w czasie - Plan zgłoszony przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 70/2001 - Decyzja wydana po tym wejściu w życie - Uzasadnione oczekiwania - Pewność prawa - Zgłoszenie kompletne)
   (2009/C 32/09)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: K. Gross, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Freistaat Sachsen (przedstawiciel: T. Lübbig, Rechtsanwalt)
   Przedmiot
   Odwołanie wniesione przeciwko wyrokowi Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba w składzie powiększonym) z dnia 3 maja 2007 r. w sprawie T-357/02 Freistaat Sachsen przeciwko Komisji, w którym Sąd ten stwierdził częściową nieważność decyzji Komisji 2003/226/WE z dnia 24 września 2002 r. w sprawie programu pomocy planowanego przez Niemcy — „Program na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw — Poprawa wydajności przedsiębiorstw w Saksonii” — Podprogram 1 (coaching), 4 (uczestnictwo w targach i wystawach), 5 (współpraca) i 7 (promocja wizerunku firmy) (Dz.U. 2003, L 91, s. 13) — Możliwość zastosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw w przypadku pomocy zgłoszonej Komisji przed wejściem tego rozporządzenia w życie.
   Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 3 maja 2007 r. w sprawie T-357/02 Freistaat Sachsen przeciwko Komisji zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 223 z 22.9.2007.


title: Sprawa T-403/06: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2006 r. — Belgia przeciwko Komisji

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/36

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2006 r. — Belgia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-403/06)
   (2007/C 42/63)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Belgii (przedstawiciele: L. Van den Broeck, pełnomocnik oraz J. Meyers, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 230 WE;

               —

               obciążenie Komisji (Eurostat) kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W drodze niniejszej skargi skarżący wnosi o uchylenie decyzji Komisji zawartej w piśmie Urzędu statystycznego Wspólnot Europejskich (Eurostat) z dnia 18 października 2006 r., o zmianie danych dotyczących deficytu sektora publicznego i długu publicznego Belgii w 2005 r. oraz o opublikowaniu tak zmienionych danych, zgodnie z art. 8h ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 3605/93 z dnia 22 listopada 1993 r. w sprawie stosowania Protokołu w sprawie procedury dla nadmiernego deficytu załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (1), ze zmianami. Skarżący kwestionuje dwie zmiany wprowadzone przez Komisję, a mianowicie zaklasyfikowanie Fonds de l'infrastructure ferroviaire (funduszu infrastruktury kolejowej, zwanego dalej „FIF”) do sektora administracji publicznej zamiast do sektora spółek niefinansowych w związku ze stosowaniem europejskiego systemu rachunków narodowych 1995 (SEC 95) (2) oraz zarejestrowanie transferu kapitału w wysokości 7 400 milionów euro w związku z przejęciem przez państwo (FIF) w 2005 r. długów Société nationale des Chemins de fer belges (SNCB).
   Na poparcie skargi o uchylenie decyzji skarżący podnosi następujące zarzuty.
   W odniesieniu do zaklasyfikowania FIF do sektora administracji publicznej skarżący podnosi naruszenie art. 8h ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 3605/93 oraz pkt 2.12, 3.19 i 3.27-3.37 SEC 95. Skarżący twierdzi, że FIF powinien zostać zaklasyfikowany jako „jednostka instytucjonalna” w rozumieniu pkt 2.12 SEC 95 oraz jako „producent rynkowy” zgodnie z kryteriami określonymi w pkt 3.19 i 3.27-3.37 SEC 95, i jako taki powinien zostać zaklasyfikowany poza sektorem administracji publicznej. Skarżący podnosi również, że w zaskarżonej decyzji błędnie uznano, że FIF nie spełniał tych dwóch warunków w 2005 r.
   Pomocniczo, w odniesieniu do transferu kapitału w wysokości 7 400 milionów euro przez państwo belgijskie na rzecz SNCB w związku z przejęciem przez FIF w 2005 r. długów tej spółki skarżąca podnosi trzy zarzuty. Pierwszy dotyczy naruszenia art. 8h ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 3605/93 oraz pkt 1.33, 1.44(c), 4.165(f) i 6.30 SEC 95. Skarżący utrzymuje, że przypisanie rzeczonego długu FIF nie wynikało z „transakcji” w rozumieniu pkt 1.33 SEC 95 lecz „zmiany w strukturze” w rozumieniu pkt 1.44(c) i 6.30 SEC 95. Pomocniczo skarżący wskazuje, że nawet jeśli przypisanie długu FIF powinno być rozpatrywane jako „transakcja” w rozumieniu pkt 1.33 SEC 95 to nie wiązałoby się ono z transferem kapitału w rozumieniu pkt 4.165 (f) SEC 95. Drugi zarzut podniesiony w związku z zarejestrowaniem transferu kapitału w wysokości 7 400 milionów euro między państwem belgijskim a SNCB oparty jest na naruszeniu art. 253 WE, ponieważ, według skarżącego, Komisja nie dokonała w sposób wystarczający uzasadnienia zaskarżonej decyzji w tym zakresie. Ponadto skarżący twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, bowiem odbiega ona od opinii Komisji (Eurostat) zawartej w piśmie z dnia 13 sierpnia 2004 r., w której ekspert Komisji zaaprobował analizę przedstawioną przez skarżącego w niniejszej sprawie.

      (1)  Dz.U. L 332, str. 7.

      (2)  Zatwierdzonego przez rozporządzenie Rady (WE) nr 2223/96 z dnia 25 czerwca 1996 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie Dz.U. L 310, str. 1.


title: Sprawa T-567/11: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2011 r. — Viejo Valle przeciwko OHIM — Etablissements Coquet (głęboki talerz z wyżłobieniami)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/27

         Skarga wniesiona w dniu 31 października 2011 r. — Viejo Valle przeciwko OHIM — Etablissements Coquet (głęboki talerz z wyżłobieniami)
   (Sprawa T-567/11)
   2012/C 32/56
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Viejo Valle, SA (L'Olleria, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat I. Temiño Ceniceros)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Etablissements Coquet SA (Saint Léonard de Noblat, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi wraz z załącznikami;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 lipca 2011 r. wydanej w sprawie R 1055/2010-3;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wzór wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: wzór nr 384.912-0009 przedstawiający naczynie z ornamentem; głęboki talerz

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego: Etablissements Coquet SA

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: naruszenie art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 6/2002, ponieważ wzór wspólnotowy stanowi niedozwolone używanie dzieła chronionego na podstawie prawa autorskiego państwa członkowskiego

      Decyzja Wydziału Unieważnień: uwzględnienie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 oraz art. 28 ust. 2 lit. b) ppkt iii) rozporządzenia nr 2254/2002, ponieważ strona pozwana nie udokumentowała odpowiednio ani dzieła chronionego, które stanowi podstawę wniosku o unieważnienie, ani swojego prawa własności, ani jego przedmiotu.


title: Sprawa C-13/11: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Guimarães — Portugalia) — Maria das Dores Meira da Silva przeciwko Zurich — Companhia de Seguros SA

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/25

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Guimarães — Portugalia) — Maria das Dores Meira da Silva przeciwko Zurich — Companhia de Seguros SA
   (Sprawa C-13/11) (1)

   2012/C 73/45
   Język postępowania: portugalski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 95 z 26.3.2011.


title: Sprawa C-531/08: Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/21

         Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-531/08)
   (2009/C 19/39)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i P. Dejmek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2005/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie transgranicznego łączenia się spółek kapitałowych (1), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o ich ustanowieniu, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2005/56/WE upłynął w dniu 15 grudnia 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 310, s. 1.


title: Sprawa C-476/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Pelham GmbH, Moses Pelham, Martin Haas/Ralf Hütter, Florian Schneider-Esleben

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Pelham GmbH, Moses Pelham, Martin Haas/Ralf Hütter, Florian Schneider-Esleben
   (Sprawa C-476/17)
   (2017/C 347/21)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca rewizję: Pelham GmbH, Moses Pelham, Martin Haas

      Druga strona postępowania: Ralf Hütter, Florian Schneider-Esleben

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dochodzi do naruszenia wyłącznego prawa producenta fonogramów do zwielokrotniania jego fonogramu na podstawie art. 2 lit. c) dyrektywy 2001/29/WE (1), gdy z jego fonogramu zostały pobrane minimalne urywki dźwiękowe, które zostały przeniesione do innego fonogramu?

               2)

               Czy fonogram, który zawiera przeniesione z innego fonogramu minimalne urywki dźwiękowe stanowi kopię innego fonogramu w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/115/WE (2)?

               3)

               Czy państwa członkowskie mogą ustanowić przepis – taki jak § 24 ust. 1 UrhG – który precyzuje, że zakres ochrony wyłącznego prawa producenta fonogramów do zwielokrotniania [art. 2 lit. c) dyrektywy 2001/29/WE] i rozpowszechnienia [Art. 9 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/115/WE] jego fonogramu jest ograniczony w swej istocie w taki sposób, że samodzielny utwór, wykonany w ramach swobodnego używania jego fonogramu, może zostać wykorzystany bez jego zgody?

               4)

               Czy utwór lub inny przedmiot ochrony w rozumieniu art. 5 ust. 3 lit. d) dyrektywy 2001/29/WE jest używany dla celów cytowania, gdy nie jest rozpoznawalne, że jest wykorzystywany obcy utwór lub obcy inny przedmiot ochrony?

               5)

               Czy przepisy prawa Unii dotyczące prawa producenta fonogramów do zwielokrotniania i rozpowszechniania [art. 2 lit. c) dyrektywy 2001/29/WE i art. 9 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/115/WE] oraz wyjątków lub ograniczeń tych praw (art. 5 ust. 2 i 3 dyrektywy 2001/29/WE i art. 10 ust. 2 zdanie pierwsze dyrektywy 2006/115/WE) pozostawiają w prawie krajowym zakres swobody w ramach transpozycji?

               6)

               W jaki sposób – przy określaniu zakresu ochrony wyłącznego prawa producenta fonogramów do zwielokrotniania [art. 2 lit. c) dyrektywy 2001/29/WE] i rozpowszechniania [art. 9 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/115/WE] jego fonogramu oraz zakresu wyjątków lub ograniczeń tych praw (art. 5 ust. 2 i 3 dyrektywy 2001/29/WE i art. 10 ust. 2 zdanie pierwsze dyrektywy 2006/115/WE) należy uwzględnić prawa podstawowe wynikające z Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

      (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, Dz.U. 2001, L 167, s. 10.

      (2)  Dyrektywa 2006/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej, Dz.U. 2006, L 376, s. 28.


title: Sprawa T-313/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 lutego 2008 r. — Cemex UK Cement przeciwko Komisji

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/37

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 lutego 2008 r. — Cemex UK Cement przeciwko Komisji
   (Sprawa T-313/07) (1)

   (2008/C 128/78)

      Język postępowania: angielski

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007.


title: Sprawa F-28/15: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/49

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-28/15)
   (2015/C 146/68)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: J.-N. Louis i N. de Montigny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji o przeniesieniu uprawnień emerytalnych strony skarżącej do systemu emerytalnego Unii na mocy nowych ogólnych przepisów wykonawczych (OPW) ustanowionych w art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 czerwca 2014 r. ustalającej wartość kapitałową uprawnień emerytalnych nabytych przez stronę skarżącą przed podjęciem służby w Komisji;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Wykreślenie sprawy C-319/04

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/32

         Wykreślenie sprawy C-319/04 (1)

   (2005/C 217/66)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 7 lipca 2005 r. prezes szóstej izby Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-319/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej.

      (1)  Dz.U. C 228 z 11.9.2004


title: Sprawa T-58/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2007 r. — Centeno Mediavilla i in. przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Powołanie — Wejście w życie nowego regulaminu pracowniczego — Przepisy przejściowe dotyczące zaszeregowania przy zatrudnieniu — Artykuł 12 załącznika XIII do nowego regulaminu pracowniczego)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/34

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2007 r. — Centeno Mediavilla i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-58/05) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Powołanie - Wejście w życie nowego regulaminu pracowniczego - Przepisy przejściowe dotyczące zaszeregowania przy zatrudnieniu - Artykuł 12 załącznika XIII do nowego regulaminu pracowniczego)
   (2007/C 199/64)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Isabel Clara Centeno Mediavilla (Sewilla, Hiszpania); Delphine Fumey (Evere, Belgia); Eva Gerhards (Bruksela, Belgia); Iona M. S. Hamilton (Bruksela); Raymond Hill (Bruksela); Jean Huby (Bruksela); Patrick Klein (Bruksela); Domenico Lombardi (Bruksela); Thomas Millar (Londyn, Zjednoczone Królestwo); Miltiadis Moraitis (Woluwe-Saint-Lambert, Belgia); Ansa Norman Palmer (Bruksela); Nicola Robinson (Bruksela); François-Xavier Rouxel (Bruksela); Marta Silva Mendes (Bruksela); Peter van den Hul (Tervuren, Belgia); Fritz Von Nordheim Nielsen (Hoeilaart, Belgia) oraz Michaël Zouridakis (Bruksela) (przedstawiciele: początkowo G. Vandersanden, L. Levi i A. Finchelstein, następnie G. Vandersanden i L. Levi, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i H. Kraemer, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele początkowo: M. Arpio Santacruz, M. Sims i I. Sulce, następnie M. Arpio Santacruz i I. Sulce, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o powołaniu skarżących na urzędników w okresie próbnym w zakresie w jakim dokonują one ich zaszeregowania w oparciu o przepisy przejściowe art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. (Dz.U. L 124, str. 1)
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja pokryje własne koszty i połowę kosztów poniesionych przez skarżących.

               3)

               Skarżący pokryją połowę własnych kosztów.

               4)

               Rada pokryje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005.


title: Sprawa C-350/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Litewskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Akt przystąpienia z 2003 r. — Obowiązki państw przystępujących — Acquis communautaire — Dyrektywy 2001/83/WE i 2003/63/WE — Rozporządzenie (EWG) nr 2309/93 i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 — Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Podobne biologiczne produkty lecznicze pochodzenia biotechnologicznego — Krajowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu wydane przed przystąpieniem)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Litewskiej
   (Sprawa C-350/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Akt przystąpienia z 2003 r. - Obowiązki państw przystępujących - Acquis communautaire - Dyrektywy 2001/83/WE i 2003/63/WE - Rozporządzenie (EWG) nr 2309/93 i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Podobne biologiczne produkty lecznicze pochodzenia biotechnologicznego - Krajowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu wydane przed przystąpieniem)
   2010/C 346/07
   Język postępowania: litewski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Steiblytė i M. Šimerdová, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Litewska (przedstawiciele D. Kriaučiūnas i R. Mackevičienė, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 6 ust. 1 oraz pkt 4 części II załącznika I do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/83/WE z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67) w brzmieniu ustalonym na mocy dyrektywy 2003/63/WE, jak również art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2309/93 z dnia 22 lipca 1993 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającego Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych (Dz.U. L 214, s. 1) oraz art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającego Europejską Agencję Leków (Dz.U. L 136, s. 1) — Utrzymanie w mocy krajowego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu podobnego biologicznego produktu leczniczego o nazwie Grasalva

      Sentencja

               1)

               Utrzymując w mocy krajowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego o nazwie Grasalva, Republika Litewska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej dyrektywą Komisji 2003/63/WE z dnia 25 czerwca 2003 r., jak również art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2309/93 z dnia 22 lipca 1993 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającego Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych oraz art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającego Europejską Agencję Leków.

               2)

               Republika Litewska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 247 z 27.9.2008.


title: Sprawa T-59/17: Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2017 r. – L/Parlament

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/29

         Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2017 r. – L/Parlament
   (Sprawa T-59/17)
   (2017/C 221/41)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: L (przedstawiciel: adwokat I. Coutant Peyre)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 24 czerwca 2016 r., otrzymanej w dniu 25 lipca 2016 r., dotyczącej zwolnienia skarżącej;

               —

               zasądzenie od Parlamentu kwoty 100 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznane krzywdy;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady ochrony osób zgłaszających przypadki naruszenia, określonych w art. 22a i art. 22b regulaminu pracowniczego oraz w art. 6 ust. 1 regulaminu wewnętrznego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący braku uzasadnienia.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku dochowania należytej staranności.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący braku odpowiedzi Parlamentu na złożony przez stronę skarżącą wniosek o udzielenie wsparcia, jak również naruszenia prawa do obrony oraz naruszenia prawa do korzystania z procedury pojednawczej.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia prawa dostępu do dokumentów.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczący nadużycia władzy.


title: Sprawa T-373/13 P: Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2014 r. – Alsteens przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Personel tymczasowy — Przedłużenie umowy — Oczywista niedopuszczalność skargi w pierwszej instancji — Prawo do bycia wysłuchanym — Możliwość oddzielenia aneksu przedłużającego umowę)

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/21

         Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2014 r. – Alsteens przeciwko Komisji
   (Sprawa T-373/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Personel tymczasowy - Przedłużenie umowy - Oczywista niedopuszczalność skargi w pierwszej instancji - Prawo do bycia wysłuchanym - Możliwość oddzielenia aneksu przedłużającego umowę))
   2014/C 129/27
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Geoffroy Alsteens (Marcinelle, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, D. de Abreu Caldas i J.N. Louis)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 8 maja 2013 r. w sprawie F-87/12 Alsteens przeciwko Komisji mające na celu uchylenie tego postanowienia.

      Sentencja

               1)

               Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 8 maja 2013 r. w sprawie F-87/12 Alsteens przeciwko Komisji zostaje uchylone.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013.


title: Sprawa T-297/13: Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2013 r. — Junited Autoglas Deutschland przeciwko OHIM — Belron Hungary (United Autoglas)

text:
               27.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/16

         Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2013 r. — Junited Autoglas Deutschland przeciwko OHIM — Belron Hungary (United Autoglas)
   (Sprawa T-297/13)
   2013/C 215/22
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Junited Autoglas Deutschland (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Weil

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Belron Hungary Kft — Zug Branch (Zug, Szwajcaria)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               oddalenie sprzeciwu wniesionego przez interwenienta wobec zgłoszenia do rejestracji wspólnotowego znaku towarowego „United Autoglas”;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą przed Izbą Odwoławczą;

               —

               obciążenie interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „United Autoglas” dla towarów i usług z klas 1, 12 i 37 — wspólnotowy znak towarowy zarejestrowany pod nr 6 025 498

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Belron Hungary Kft — Zug Branch

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowane w Zjednoczonym Królestwie i w Polsce graficzne znaki towarowe zawierające element słowny „AUTOGLASS” i słowne znaki towarowe „AUTOGLASS” dla towarów i usług z klas 12, 21 i 37

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-262/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 27 maja 2010 r. — Döhler Neuenkirchen GmbH przeciwko Hauptzollamt Oldenburg

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 27 maja 2010 r. — Döhler Neuenkirchen GmbH przeciwko Hauptzollamt Oldenburg
   (Sprawa C-262/10)
   ()
   2010/C 246/29
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Döhler Neuenkirchen GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Oldenburg

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 204 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (1) należy interpretować w ten sposób, że dotyczy on również niewykonania obowiązków, które należy spełnić dopiero po zastosowaniu danej procedury celnej, w związku z czym w przypadku przywożonych towarów, które częściowo zostały powrotnie wywiezione przy dochowaniu terminu w ramach uszlachetniania czynnego w procedurze zawieszającej, naruszenie obowiązku dostarczenia urzędowi nadzorującemu rozliczenia procedury w przeciągu 30 dni po wygaśnięciu okresu zakończenia procedury prowadzi do powstania długu celnego w zakresie całości przywożonych towarów podlegających rozliczeniu, gdy nie są spełnione przesłanki art. 859 pkt 9 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (2) zmienionego przez art. 1 pkt 30 lit. b) rozporządzenia Komisji (WE) nr 993/2001 z dnia 4 maja 2001 r. (3)?

      (1)  Dz.U. L 302, s 1.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 993/2001 z dnia 4 maja 2001 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny; Dz.U. L 141, s. 1.


title: Sprawa T-455/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 14 sierpnia 2016 r. przez Elia Fernández González od wyroku wydanego w dniu 14 czerwca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-121/15, Fernández González/Komisja

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/17

         Odwołanie wniesione w dniu 14 sierpnia 2016 r. przez Elia Fernández González od wyroku wydanego w dniu 14 czerwca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-121/15, Fernández González/Komisja
   (Sprawa T-455/16 P)
   (2016/C 383/24)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Elia Fernández González (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci M. Casado García-Hirschfeld i É. Boigelot)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnosząca odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               Uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 14 czerwca 2016 r. w sprawie F-121/15 Elia Fernández González/Komisja;

               —

               Obciążenie Komisji całością kosztów postępowania, w tym kosztami poniesionymi przed Sądem do spraw Służby Publicznej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi jeden zarzut, dotyczący przeinaczenia okoliczności faktycznych w zaskarżonym wyroku, oraz oczywistych błędów w ocenie powodujących błędne uzasadnienie prawne. Wnosząca odwołanie kwestionuje w szczególności pkt 29-31 oraz pkt 36-39 zaskarżonego wyroku.


title: Sprawa T-163/15: Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2015 r. – Delta Group agroalimentare/Komisja

text:
               1.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/22

         Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2015 r. – Delta Group agroalimentare/Komisja
   (Sprawa T-163/15)
   (2015/C 178/22)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Delta Group agroalimentare Srl (Porto Viro, Włochy) (przedstawiciel: V. Migliorini, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu:

               —

               stwierdzenie nieważności pisma oznaczonego jako Ares (2015) 528512, z dnia 9 lutego 2015 r., sporządzonego przez Komisję Europejską – Dyrektora Generalnego ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich Jerzego Plewę, skierowanego do C. Scabin, przedstawiciela prawnego skarżącej, otrzymanego w tym samym dniu, w którym odrzucono wniosek skarżącej z dnia 13 stycznia 2015 r. o zastosowanie środków na podstawie art. 219 ust. 1 lub art. 221 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, a w szczególności wniosek o ustanowienie refundacji wywozowych zgodnie z art. 196 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 w sektorze mięsa drobiowego.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący wystąpienia oczywistego błędu w ocenie oraz naruszenia art. 219 ust. 1 i art. 221 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. L 347, s. 671).

                           —

                           Zostało podniesione w tym zakresie, że twierdzeniu Komisji, zgodnie z którym statystyki handlowe za 11 pierwszych miesięcy 2014 r. wskazują na wzrost eksportu o 5 % w stosunku do tego samego okresu w 2013 r., zaprzecza tabela znajdująca się w prawej kolumnie na stronie 19 sprawozdania Komitetu ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych na temat sytuacji na rynku mięsa drobiowego z dnia 22 stycznia 2015 r., cytowanego przez Komisję, z którego wynika, że w pierwszych 11 miesiącach 2013 r. unijny wywóz mięsa drobiowego odpowiadał kwocie w wysokości 1  93 6 0 00  000 EUR podczas gdy w pierwszych 11 miesiącach 2014 r. osiągnął on jedynie kwotę w wysokości 1  88 6 8 38  000 EUR, odnotowując zatem spadek o 2,5 % a nie wzrost o 5 %, przy czym Komisja również błędnie oceniła ceny, zdefiniowane jako „stabilne”, podczas gdy doznały one znaczącego spadku o około 8 %, jak wynika ze strony 9 sprawozdania, popełniając zatem oczywisty błąd w ocenie i naruszając art. 219 ust. 1 a także art. 221 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

               2.

               Zarzut drugi oparty na naruszeniu istotnych wymogów proceduralnych, a w szczególności art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

                           —

                           Podniesione zostało w tym zakresie, że decyzja Komisji o nieuwzględnieniu wniosku o zastosowanie środka na podstawie art. 221 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 została przyjęta bez wcześniejszej opinii Komitetu ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych, a zatem z naruszeniem istotnych wymogów proceduralnych przewidzianych w art. 5 rozporządzenia (UE) n. 182/2011, znajdującego zastosowanie w wyniku odesłania zawartego w art. 229 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, który z kolei przywołany jest w art. 221 tegoż rozporządzenia.


title: Sprawa T-342/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 maja 2007 r. — Henkel przeciwko OHIM — SERCA (COR) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego COR — Wcześniejszy krajowy graficzny znak towarowy zawierający element słowny dor wyrażony pismem gotyckim — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/23

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 maja 2007 r. — Henkel przeciwko OHIM — SERCA (COR)
   (Sprawa T-342/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego COR - Wcześniejszy krajowy graficzny znak towarowy zawierający element słowny „dor’ wyrażony pismem gotyckim - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2007/C 155/46)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Henkel KGaA (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Osterrieth)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo A. Folliard-Monguiral, następnie G. Schneider, pełnomocnicy)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Serra Y Roca, SA (SERCA) (Barcelona, Hiszpania)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 lipca 2005 r. (sprawa R 556/2003-1) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Henkel KGaA a Serra Y Roca, S.A. (SERCA)
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 296 z 26.11.2005.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 września 2005 r. w sprawach połączonych C-281/03 i C-282/03 Cindu Chemicals BV i in. przeciwko College voor de toelating van bestrijdingsmiddelen (wniosek College van Beroep voor het bedrijfsleven o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Dyrektywa 76/769/EWG — Substancje niebezpieczne — Uprawnienie Państw Członkowskich do ustalania dodatkowych warunków wprowadzania do obrotu i stosowania produktów biobójczych, których substancja czynna podlega ograniczeniom zawartym w tej dyrektywie — Produkty do impregnacji drewna zawierające destylaty smoły węglowej (karbolineum i olej kreozotowy) — Produkty do impregnacji drewna zawierające miedź, chrom i arsen)

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 15 września 2005 r.
   w sprawach połączonych C-281/03 i C-282/03 Cindu Chemicals BV i in. przeciwko College voor de toelating van bestrijdingsmiddelen (1) (wniosek College van Beroep voor het bedrijfsleven o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Dyrektywa 76/769/EWG - Substancje niebezpieczne - Uprawnienie Państw Członkowskich do ustalania dodatkowych warunków wprowadzania do obrotu i stosowania produktów biobójczych, których substancja czynna podlega ograniczeniom zawartym w tej dyrektywie - Produkty do impregnacji drewna zawierające destylaty smoły węglowej (karbolineum i olej kreozotowy) - Produkty do impregnacji drewna zawierające miedź, chrom i arsen)
   (2005/C 271/06)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawach połączonych C-281/03 i C-282/03, mających za przedmiot wnioski o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczeń w trybie prejudycjalnym, złożone przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy), postanowieniami z dnia 26 czerwca 2003 r., które wpłynęły do Trybunału w dniu 30 czerwca 2003 r., w postępowaniach Cindu Chemicals BV (C-281/03), Rütgers VFT AG, Touwen & Co. BV, Pearl Paint Holland BV, Elf Atochem Nederland BV, Zijlstra & Co. Verf BV, Chemische Producten Struyk & Co. BV, Van Swaay Schijndel BV, Houtbereiding G. Rozendaal BV, Arch Timber Protection BV (C-282/03) przeciwko College voor de toelating van bestrijdingsmiddelen, przy udziale Stichting Behoud Leefmilieu en Natuur Maas en Waal, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Silva de Lapuerta, J. Makarczyk, P. Kūris i G. Arestis (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 15 września 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Dyrektywę Rady 76/769/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych, zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 94/60/WE z dnia 20 grudnia 1994 r. należy interpretować w ten sposób, że nie upoważnia ona Państw Członkowskich do uzależniania wprowadzenia do obrotu lub stosowania danego produktu biobójczego, którego substancja czynna figuruje w załączniku I do tej dyrektywy od spełnienia warunków w tej dyrektywie niewymienionych, bez uszczerbku dla stosowania innych odpowiednich przepisów wspólnotowych ustanawiających szczególne warunki w odniesieniu do tego produktu.

      (1)  Dz.U. C 251 z 18.10.2003