title: Sprawa T-205/13 P: Postanowienie Sądu z dnia 27 listopada 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako oczywiście niedopuszczalnej — Skarga wniesiona faksem w terminie do wniesienia skargi, podpisana za pomocą pieczątki odwzorowującej podpis adwokata — Złożenie oryginału po terminie — Wniesienie skargi z przekroczeniem terminu — Odwołanie oczywiście bezzasadne)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/33

         Postanowienie Sądu z dnia 27 listopada 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-205/13 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako oczywiście niedopuszczalnej - Skarga wniesiona faksem w terminie do wniesienia skargi, podpisana za pomocą pieczątki odwzorowującej podpis adwokata - Złożenie oryginału po terminie - Wniesienie skargi z przekroczeniem terminu - Odwołanie oczywiście bezzasadne)
   2014/C 45/57
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 28 stycznia 2013 r. w sprawie F-100/12 Marcuccio przeciwko Komisji.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 156 z 1.6.2013.


title: Sprawa T-277/07: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2007 r. — Secure Computing przeciwko OHIM — Investronica (SECUREOS)

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/14

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2007 r. — Secure Computing przeciwko OHIM — Investronica (SECUREOS)
   (Sprawa T-277/07)
   (2007/C 235/25)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Secure Computing (Minnesota, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci H.P. Kunz-Hallstein i R. Kunz-Hallstein)

      Strona pozwana:Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Investronica, SA
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej pozwanego z dnia 25 kwietnia 2007 r. w sprawie R 1063//2006-1

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „SECUROS” dla towarów z klasy 9 (zgłoszenie nr 2659944)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Investronica, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „SECUREURO” (wspólnotowy znak towarowy nr 2 126 290) dla towarów i usług z klas 7, 9, 16, 35, 36, 37 i 42 oraz graficzny znak towarowy „secureuro” (wspólnotowy znak towarowy nr 2 418 135) dla towarów i usług z klas 7, 9, 16, 35 i 36.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu i odmowa rejestracji

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1, art. 73, 74 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 40/94 (1)

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994 L 11, str. 1).


title: Sprawa T-58/15: Postanowienie Sądu z dnia 16 lutego 2016 r. – Ludwig Bertram/OHIM – Seni Vita (Sanivita)

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/45

         Postanowienie Sądu z dnia 16 lutego 2016 r. – Ludwig Bertram/OHIM – Seni Vita (Sanivita)
   (Sprawa T-58/15) (1)

   (2016/C 136/63)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 118 z 13.4.2015.


title: Sprawa T-447/05: Skarga wniesiona w dniu  22 grudnia 2005 r.  przez Plantations de Mbanga przeciwko Komisji

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/24

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2005 r. przez Plantations de Mbanga przeciwko Komisji
   (Sprawa T-447/05)
   (2006/C 74/47)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: spółka Plantations de Mbanga (SPM) SA (Douala, Kamerun) [Przedstawiciele: P. Soler Couteaux, S. Cahn, adwokaci]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 2015/2005 z dnia 9 grudnia 2005 r. w sprawie przywozu bananów pochodzących z krajów ACP w ramach kontyngentu taryfowego ustanowionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1964/2005 w sprawie stawek celnych mających zastosowanie do bananów w styczniu i lutym 2006 r.,

               —

               obciążenie Komisji i Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W ramach zmian szczególnego systemu kontyngentów obowiązujących w handlu z państwami trzecimi, stanowiącymi środki wspólnej organizacji rynku bananów, rozporządzeniem Rady (WE) nr 1964/2005 (1) między innymi przyznano Komisji kompetencje w zakresie ustanawiania przepisów niezbędnych do wykonania tegoż rozporządzenia, jak również przepisów przejściowych w zakresie dysponowania kontyngentem taryfowym na banany pochodzące z krajów AKP. W tych okolicznościach Komisja utrzymała w swym rozporządzenia nr 2015/2005 z dnia 9 grudnia 2005 r. (2) w miesiącu styczniu i lutym 2006 r. poprzednio obowiązujący system udzielania pozwoleń na przywóz oparty na danych historycznych (3), który był początkowo przewidziany rozporządzeniem nr 896/2001. Niniejszą skargą wniesiono o stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 2015/2005.
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi, że z racji ustanowienia w art. 3 i 4 rozporządzenia nr 2015/2005 systemu rozdziału pozwoleń na przywóz opartego na danych historycznych i wprowadzeniu nietradycyjnych podmiotów gospodarczych, rozporządzenie to narusza:

               —

               postanowienia umowne w ramach, których funkcjonuje rynek bananów;

               —

               filozofię i zasady zawarte we wspólnotowych przepisach dotyczących wspólnej polityki rolnej, wspólnej organizacji rynku bananów oraz rozpatrywanych postanowieniach regulacji wspólnotowych;

               —

               zasady zawarte w art. 81 i 82 WE, jako że pozwala działającym od dawna podmiotom gospodarczym na kolektywne nadużywanie pozycji dominującej przyznanej im zdaniem skarżącej na mocy przepisów prawa oraz dlatego, że sprzyja innym praktykom antykonkurencyjnym na wspólnotowym rynku bananów;

               —

               zasady wyrażone w art. 87 WE, jako że jego konsekwencją jest przyznanie w sposób selektywny znacznych korzyści finansowych pewnym działającym od dawna dużym importerom tradycyjnym, dokonującym w przeszłości istotnego przywozu, którzy uzyskaliby możliwość czerpania zysków z odsprzedaży bezpłatnie uzyskanych nienależnych pozwoleń;

               —

               zasadę proporcjonalności, jako że nie pozwala na tworzenie i rozwój działalności wiarygodnych i zdolnych do utrzymania się na rynku nietradycyjnych importerów w, gdyż mogą oni istnieć wyłącznie wspierając się na importerach tradycyjnych; ponadto skarżąca podnosi, że rozporządzenie, o stwierdzenie nieważności którego wnosi, nie pozwala również producentom bananów AKP na czerpanie sprawiedliwych korzyści z preferencji przyznanych bananom AKP, gdyż zyski z tego systemu są w zbyt daleko idącym zakresie przejmowane przez pewnych działających od dawna dużych importerów tradycyjnych;

               —

               zasadę niedyskryminacji, jako że traktuje w sposób pozornie równy wszystkich importerów tradycyjnych ACP, podczas gdy w istocie niesłusznie uprzywilejowuje pewnych działających od dawna dużych importerów tradycyjnych.

         Na koniec skarżąca wskazuje również na poparcie swych żądań, że nastąpiło naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań i swobody wykonywania działalności zawodowej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1964/2005 z dnia 29 listopada 2005 r. w sprawie stawek celnych w odniesieniu do bananów (Dz.U. L 316 z 2.12.05).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2015/2005 z dnia 9 grudnia 2005 r. w sprawie przywozu bananów pochodzących z krajów ACP w ramach kontyngentu taryfowego ustanowionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1964/2005 w sprawie stawek celnych mających zastosowanie do bananów w styczniu i lutym 2006 r. (Dz.U. L 324, str.5).

      (3)  Zaskarżony przez skarżącą w zawisłej przed Sądem sprawie T-128/05.


title: Sprawa T-402/11: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2011 r. — Preparados Alimenticios del Sur przeciwko Komisji

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/39

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2011 r. — Preparados Alimenticios del Sur przeciwko Komisji
   (Sprawa T-402/11)
   2011/C 282/74
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Preparados Alimenticios del Sur, SL (Murcia, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokat I. Acero Campos)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiocie przekazania sprawy dotyczącej umorzenia należności hiszpańskim organom celnym;

               —

               zobowiązanie Komisji do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o umorzenie złożonego przez Prealisur S.L. mającego bezpośrednio znaczenie dla wniosku przedstawionego przez Zukan S.L.;

               —

               zobowiązanie Komisji — celem rozstrzygnięcia przez nią w przedmiocie wskazanego wniosku — do przyjęcia koniecznych środków i kroków, włącznie ze środkami skierowanymi przeciwko hiszpańskim organom celnym, zmierzających do uzyskania wszelkich elementów koniecznych do rozwiązania sprawy, między innymi dokumentów, które wedle wskazań Komisji zażądała ona od hiszpańskich organów celnych, a które nie zostały udostępnione oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko decyzji Komisji Europejskiej z dnia 29 czerwca 2011 r. w przedmiocie przekazania sprawy dotyczącej umorzenia należności hiszpańskim organom celnym celem rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o umorzenie złożonego przez skarżącą (sprawa nr 003-004-005-006-2009 RRPP-J Y REC 04/10) ze względu na brak posiadania przez Komisję wystarczających informacji, by samemu rozstrzygnąć w tej sprawie. Hiszpańskie organy celne uprzednio przedłożyły Komisji wskazaną sprawę na podstawie art. 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia określonych artykułów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253, s. 1).

                           —

                           konkretnie skarżąca podnosi naruszenie art. 872 i 873 wskazanego rozporządzenia w związku z tym, że Komisja Europejska nie poinformowała skarżącej o zamiarze wydania negatywnej decyzji, by umożliwić jej przedstawienie uwag w tym zakresie, i w związku z tym, że nie poinformowała jej o skierowanym do władz hiszpańskich żądaniu przedłożenia danych i o związanym z tym przedłużeniu terminu na wydanie decyzji w przedmiocie umorzenia.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 220 ust. 2 lit. b) kodeksu celnego, ponieważ przepis ten nie przewiduje, że błąd organu celnego musi być błędem „czynnym”, jak przyjęła Komisja, która z tego względu zwróciła sprawę wobec braku informacji o tym, kto dopuścił się błędu, gdzie w rzeczywistości były to hiszpańskie organy celne.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia regulaminu Komisji, a konkretnie zawartego w załączniku do owego regulaminu Kodeksu dobrego postępowania administracyjnego personelu Komisji Europejskiej w ich kontaktach ze społeczeństwem.

                           —

                           skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza ogólne zasady dobrej administracji, wytyczne dotyczące dobrego postępowania administracyjnego i prawo do udzielenia informacji o uprawnieniach stron. Komisja nie udostępniła żadnego z żądanych dokumentów, ani nie wyraziła w tym zakresie jakiegokolwiek stanowiska w zaskarżonej decyzji.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                           —

                           skarżąca podnosi konkretnie naruszenie art. 41, 42, 47, 48 i 51 Karty praw podstawowych.


title: Sprawa T-579/15: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2015 r. – For Tune/OHIM – Gastwerk Hotel Hamburg (fortune)

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/70

         Skarga wniesiona w dniu 5 października 2015 r. – For Tune/OHIM – Gastwerk Hotel Hamburg (fortune)
   (Sprawa T-579/15)
   (2015/C 398/84)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: For Tune sp. z o.o. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: adwokat K. Popławska)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Gastwerk Hotel Hamburg GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „fortune” – zgłoszenie nr 1 1 5 25  491

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 sierpnia 2015 r. w sprawie R 2808/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM i Gastwerk Hotel Hamburg GmbH & Co. KG kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Wykreślenie sprawy C-38/04

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/21

         Wykreślenie sprawy C-38/04 (1)

   (2005/C 106/41)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 4 lutego 2005 r. prezes piątej izby Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-38/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów.

      (1)  Dz.U. C 71 z 20.3.2004


title: Sprawa T-814/14: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2014 r. – Banco Espírito Santo/Komisja

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/29

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2014 r. – Banco Espírito Santo/Komisja
   (Sprawa T-814/14)
   (2015/C 118/38)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Banco Espírito Santo, S.A. (przedstawiciele: M. Gorjão-Henriques i L. Bordalo e Sá, advogados)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 9 i 18 załącznika II do decyzji Komisji Europejskiej C(2014) 5682 wersja ostateczna z dnia 3.8.2014 pomoc państwa nr SA.39250 (2014/N) – Portugalia, Resolution of Banco Espírito Santo, S.A., w części, w której nakazuje ona lub można interpretować, iż nakazuje skarżącej (Banco Espírito Santo, S.A. [zwanej dalej BES]), zapłatę wynagrodzenia Monitoring Trustee (powiernika odpowiedzialnego za monitoring) lub innych podmiotów odpowiedzialnych za zadania należące do Monitoring Trustee;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przepisów prawnych dotyczących stosowania traktatu – nałożenie na BES ciężarów związanych z nadzorem nad wykonaniem zobowiązań przyjętych przez Republikę Portugalską:

                           —

                           Na BES zostały nałożone obowiązki związane z działaniami osoby trzeciej, w odniesieniu do której BES nie udzielił zgody i z której działań BES nie czerpie on korzyści, przy czym osoba ta nie została wybrana zgodnie z kryteriami zapewniającymi przestrzeganie zasady wyboru rozwiązania najbardziej korzystnego ekonomicznie, z ewentualnym poszkodowaniem wierzycieli i akcjonariuszy BES.

                           —

                           Zgodnie z zaskarżoną decyzją powołanie Monitoring Trustee następuje z Funduszu Likwidacyjnego. Niemniej jednak, jeżeli do Republiki Portugalskiej należy tylko powołanie jedynego Monitoring Trustee, nie można zaakceptować, aby ciężar odpowiadający wynagrodzeniu Monitoring Trustee spoczywał w całości na BES. Takie rozwiązanie narusza zasady leżące u podstaw pomocy państwowej: a) umacnia przewagę, z jakiej korzysta bank pomostowy, uwalniając go od ciężarów likwidacji, które w przeciwnym razie spoczywałyby na nim na podstawie prawa; ii) zakłóca konkurencję na korzyść banku pomostowego, uwalniając go od ciężarów, co nie zostało zaklasyfikowane jako wymagająca zgody pomoc państwa;

                           —

                           Uregulowanie UE w dziedzinie pomocy państwa nie zawiera jakiejkolwiek podstawy dla nałożenia obowiązku zapłaty wynagrodzenia Monitoring Trustee na BES, który, przypomina się, nie jest ani adresatem decyzji ani osobą korzystającą z pomocy;

                           —

                           Rozporządzenie (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. o jednolitym mechanizmie likwidacji, mające zastosowanie od 2016 r., nic nie wnosi w tej dziedzinie, poza przewidzeniem osoby powiernika w art. 19, podobnie jak nic nie wnoszą rozporządzenie nr 1093/2010 lub dyrektywa 2014/59/UE, której termin transpozycji jeszcze nie upłynął;

                           —

                           W ramach prawa Unii Europejskiej, podobnie jak i w ramach działań DG COMP (dyrekcja generalna ds. Konkurencji Komisji Europejskiej), służby odpowiedzialnej za akt, który przybrał formę zaskarżonej decyzji, istnieją postanowienia dotyczące wykładni podmiotu Monitoring Trustee oraz jego wynagrodzenia, które mogą służyć uzupełnieniu luki prawnej w przewidzeniu sytuacji, z jaką mamy obecnie do czynienia, dokładniej, w odniesieniu do struktury wysokości wynagrodzenia Monitoring Trustee, która powinna wynikać z porozumienia stron, niezależnie od jej akceptacji przez Komisję Europejską oraz koniecznej niezależności od środków, jakie mają zostać przyznane;

                           —

                           Sposób postępowania w sprawie wynagrodzenia Monitoring Trustee nie może zostać narzucony przez Komisję skarżącej, z którego to względu nałożenie takiego ciężaru finansowego przez Komisję Europejską w wiążący sposób (min. bez uprzedniej zgody BES, w szczególności co do jego wysokości), nie ma żadnej podstawy prawnej, ani w rozporządzeniu (UE) nr 806/2014, ani w żadnym innym akcie prawnym;

                           —

                           Sama Komisja Europejska w zaskarżonej decyzji stwierdza jedynie, ze to na banku pomostowym ciąży obowiązek wynagradzania Monitoring Trustee, oraz że owo wynagrodzenie powinno być płacone „w taki sposób, aby nie stać na przeszkodzie niezależnemu i skutecznemu wykonywaniu mandatu przez powiernika”. Brak jest bowiem prawidłowej definicji struktury wynagrodzenia, a w szczególności sposobu, w jaki ono następuje w praktyce, lub jego granic.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasad uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa i związaniem administracji jej wcześniejszymi aktami:

                           —

                           Komisja naruszyła zasady uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa i związania administracji jej wcześniejszymi aktami w zakresie, w jakim nakłada, lub można interpretować, iż nakład, przejęcie przez BES ciężarów związanych z Monitoring Trustee;

                           —

                           Wcześniejszy wniosek nasuwa się tym bardziej, gdy stwierdzi się, ze BES, osoba trzecia wobec decyzji, został całkowicie wykluczony z postępowania w sprawie zatrudnienia Monitoring Trustee, dzięki czemu nie mógł on, niezależnie od zasobów i niezależności wymaganych przez decyzję, zapewnić przestrzegania swoich zobowiązań (oraz zobowiązań powierniczych jego zarządzających), mających na celu zagwarantowanie, że ów monitoring zobowiązań będzie przedstawiał mniej znaczące obciążenie finansowe dla BES;

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności:

                           —

                           Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności nakładając na BES jednostronne i pełne przejęcie ciężarów, które, z uwagi na aktualną sytuację finansową BES, jako instytucji będącej przedmiotem środka likwidacyjnego, nie dość że okazują się nadmiernie uciążliwe i znaczne, ale ponadto przekraczają granice proporcjonalności w ścisłym tego słowa znaczeniu;

                           —

                           Jest tak tym bardziej, zdaniem BES, ponieważ odpowiedzialność za takie wydatki, w braku jej przejęcia przez państwo portugalskie jako zobowiązanie, obciąża samą Komisję Europejską w ramach wykonywania przez nią jej obowiązków z dziedziny likwidacji instytucji bankowych i zobowiązań przejmowanych przez państwa członkowskie w kontekście tych środków.


title: Sprawa T-91/15: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2015 r. – AEDEC/Komisja

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/34

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2015 r. – AEDEC/Komisja
   (Sprawa T-91/15)
   (2015/C 127/47)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Asociación Española para el Desarrollo de la Epidemiología Clínica (AEDEC) (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat R. López López)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności wydanej przez Dyrekcję Generalna ds. Badań Naukowych i Innowacji Komisji Europejskiej, Dyrekcja E (zdrowie) odmownej decyzji o finansowanie wnioskowane w zaproszeniu do składania kandydatur H2020-HCO-2014 otrzymanym w dniu 4 września 2014 r. i ponowne przeanalizowanie zalet i korzyści projektu.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca powołuje się w uzasadnieniu skargi na naruszenie ogólnych zasad dobrej administracji oraz przejrzystości i równego traktowania. Zarzuty te oparte są na następujących podstawach:
   Koordynowane przez AEDEC konsorcjum LATIN PLAN zasługuje na otrzymanie dotacji proponowanej w zaproszeniu do składania kandydatur H2020-HCO-2014, ponieważ decyzja o odmowie przyznania tej dotacji i decyzja utrzymująca w mocy tę odmowę są oczywiście niesłuszne z następujących powodów:

               a).-

               W komunikatach wydanych przy ocenie projektu Komisja Europejska błędnie wskazała koordynatora projektu i skierowała te komunikaty do osoby niebędącej przedstawicielem prawnym ani osobą wyznaczoną do kontaktów, ani koordynatorem przedmiotowego projektu. Ta kwestia jest szczególnie istotna w niniejszej sprawie, ponieważ wspomniana osoba nie jest w żaden sposób związana z AEDEC i wchodzi w skład LATIN PLAN jako członek fińskiego zespołu.
               Ni ulega wątpliwości, że Komisja Europejska uznała, iż owa osoba nie zasługiwała na otrzymanie dotacji, gdyż Komisja sądziła, że osoba ta koordynowała projekt LATIN PLAN jako członek AEDEC i że równocześnie wchodziła w skład fińskiego zespołu. Komisja powołała się zatem na mającą zastosowanie w zakresie dotacji w prawie wspólnotowym „zasadę niełączenia dotacji”, zgodnie z którą to zasadą każde działanie może być podstawą przyznania tylko jednej dotacji budżetowej jednemu beneficjentowi. Każdy partner zespołu LATIN PLAN wnioskuje o budżet. Gdyby ostatecznie dotacja została przyznana zespołowi, błędne ustalenie Komisji skutkowałoby tym, że dana osoba otrzymałaby dotację jako członek AEDEC i jako członek fińskiego zespołu.

               b).-

               W sprawozdaniu z oceny projektów ustalono, że nie została wyjaśniona i właściwie uzasadniona asymetria istniejąca pomiędzy budżetami wnioskowanymi przez każdy zespół będący członkiem konsorcjum LATIN PLAN i z tego względu obniżono im punktację. Strona skarżąca nie kwestionuje, że istnieje asymetria w odniesieniu do budżetu wnioskowanego przez rożne zespoły lub partnerów, ale nie jest prawdą, iż skarżąca nie wyjaśniła tej kwestii. W szczególności AEDEC doskonale i szczegółowo wyjaśnił powody, z jakich jest partnerem, który wnosi o najwięcej środków finansowych.

               c).-

               Posiłkowo należy wskazać, że projekt jest dobrym projektem pod względem naukowym. Zespół otrzymał 11 punktów na 15 maksymalnie możliwych i spełnił przewidziane w zaproszeniu do składania kandydatur kryterium jakości 10 punktów. Przedmiotowy projekt otrzymał wyższą punktację niż inne projekty, którym przyznano finansowanie, co wykazuje, że zaskarżona decyzja jest niesłuszna.


title: Sprawa F-135/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 16 grudnia 2015 r. – DE/EMA (Służba publiczna — Personel EMA — Zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy — Akt niekorzystny — Prawo do bycia wysłuchanym — Naruszenie)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/95

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 16 grudnia 2015 r. – DE/EMA
   (Sprawa F-135/14) (1)

   ((Służba publiczna - Personel EMA - Zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy - Akt niekorzystny - Prawo do bycia wysłuchanym - Naruszenie))
   (2016/C 048/107)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: DE (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Blot)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (przedstawiciele: S. Marino, T. Jabłoński i N. Rampal Olmedo, pełnomocnicy, adwokaci D. Waelbroeck i A. Duron)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EMA o zwolnieniu skarżącego z obowiązku pracy i żądanie zadośćuczynienia za rzekomo doznaną krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 31 stycznia 2014 r., mocą której Europejska Agencja Leków zwolniła DE z obowiązku świadczenia pracy.

               2)

               Europejska Agencja Leków wypłaci DE kwotę 10 000 EUR.

               3)

               Europejska Agencja Leków pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez DE.

      (1)  Dz.U. C 16 z 19.1.2015, s. 50.


title: Wyrok Trybunału z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie E-1/10 między – Periscopus AS a Oslo Børs ASA i Erik Must AS (Dyrektywa 2004/25/WE – Przejęcie kontroli – Oferta obowiązkowa – Dostosowanie ceny kupna – Jasno określone warunki i kryteria – Odniesienie do ceny rynkowej)

text:
               12.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/13

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 10 grudnia 2010 r.
   w sprawie E-1/10 między
   Periscopus AS a Oslo Børs ASA i Erik Must AS
   (Dyrektywa 2004/25/WE – Przejęcie kontroli – Oferta obowiązkowa – Dostosowanie ceny kupna – Jasno określone warunki i kryteria – Odniesienie do ceny rynkowej)
   2011/C 141/13
   W sprawie E-1/10 między przedsiębiorstwem Periscopus AS a przedsiębiorstwami Oslo Børs AS i Erik Must AS – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienie pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Oslo tingrett (Sąd Rejonowy w Oslo), Norwegia, dotyczący wykładni art. 5 ust. 4 dyrektywy 2004/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia, dostosowanej do Porozumienia EOG przez protokół 1 do tego Porozumienia, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher, prezes, oraz sędzia-sprawozdawca Thorgeir Örlygsson i Henrik Bull, sędziowie, wydał w dniu 10 grudnia 2010 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Drugi akapit art. 5 ust. 4 dyrektywy 2004/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia wyłącza stosowanie prawodawstwa krajowego, które stanowi, że cena w ofercie obowiązkowej musi być dostosowana tak, aby wynosiła przynajmniej tyle, ile „cena rynkowa” w sytuacjach, w których jest oczywistym, że „cena rynkowa” jest wyższa niż cena obliczona zgodnie z główną zasadą określoną w pierwszym akapicie art. 5 ust. 4, bez dalszego wyjaśnienia pojęcia „cena rynkowa”. Dalsze wyjaśnienia są potrzebne w szczególności w odniesieniu do określenia okresu, dla jakiego należy ustalać „cenę rynkową”, tego, czy „cena rynkowa” musi być obliczona na podstawie średniej ceny ważonej wolumenem oraz tego, czy muszą być dokonane rzeczywiste transakcje, czy też w celu ustalenia „ceny rynkowej” wystarczą zlecenia stałe kupna i sprzedaży.


title: Sprawa C-440/09: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy — Rzeczpospolita Polska) — Zakład Ubezpieczeń Społecznych przeciwko Stanisławie Tomaszewskiej (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Artykuł 45 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 — Minimalny okres wymagany prawem krajowym w celu uzyskania prawa do emerytury — Uwzględnienie okresu składkowego ukończonego w innym państwie członkowskim — Sumowanie — Sposoby obliczania)

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/5

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy — Rzeczpospolita Polska) — Zakład Ubezpieczeń Społecznych przeciwko Stanisławie Tomaszewskiej
   (Sprawa C-440/09) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Artykuł 45 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 - Minimalny okres wymagany prawem krajowym w celu uzyskania prawa do emerytury - Uwzględnienie okresu składkowego ukończonego w innym państwie członkowskim - Sumowanie - Sposoby obliczania)
   2011/C 130/09
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Sąd Najwyższy

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Nowym Sączu

      Strona pozwana: Stanisława Tomaszewska

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Sąd Najwyższy — Wykładnia art. 45 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2) oraz art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (Dz.U. L 74, s. 1) — Wcześniejsza emerytura w związku z określonym okresem składkowym — Sposób obliczania świadczeń — Łączenie okresów składkowych ukończonych w innym państwie członkowskim i tych ukończonych w danym państwie członkowskim przed lub po dodaniu okresów dodatkowych przewidzianych w prawie krajowym i wynoszących do jednej trzeciej okresów składkowych

      Sentencja

   Artykuł 45 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem (WE) nr 1992/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu minimalnego okresu ubezpieczenia wymaganego prawem krajowym w celu nabycia prawa do emerytury przez pracownika migrującego instytucja właściwa danego państwa członkowskiego powinna uwzględnić, dla potrzeb ustalenia granicy, jakiej nie mogą przekroczyć okresy nieskładkowe w stosunku do okresów składkowych, przewidzianej w uregulowaniu tego państwa członkowskiego, wszystkie okresy ubezpieczenia osiągnięte przez pracownika migrującego w trakcie kariery zawodowej, w tym okresy ubezpieczenia osiągnięte w innych państwach członkowskich.

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2010.


title: Sprawy połączone C-338/04, C-359/04 oraz C-360/04: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 marca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Larino, Tribunale di Teramo — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Massimilianowi Placanice (C-338/04), Christianowi Palazzese (C-359/04) i Angelowi Sorricchiowi (C-360/04) (Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Wykładnia art. 43 WE i 49 WE — Gry losowe — Zbieranie zakładów wzajemnych na imprezy sportowe — Wymóg koncesji — Wykluczenie podmiotów gospodarczych ustanowionych w pewnych formach spółki kapitałowej — Wymóg zezwolenia policji — Sankcje karne)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 marca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Larino, Tribunale di Teramo — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Massimilianowi Placanice (C-338/04), Christianowi Palazzese (C-359/04) i Angelowi Sorricchiowi (C-360/04)
   (Sprawy połączone C-338/04, C-359/04 oraz C-360/04) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Swoboda świadczenia usług - Wykładnia art. 43 WE i 49 WE - Gry losowe - Zbieranie zakładów wzajemnych na imprezy sportowe - Wymóg koncesji - Wykluczenie podmiotów gospodarczych ustanowionych w pewnych formach spółki kapitałowej - Wymóg zezwolenia policji - Sankcje karne)
   (2007/C 95/04)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale di Larino, Tribunale di Teramo
   Strony w postępowaniach karnych przed sądami krajowymi
   Massimiliano Placanica (C 338/04), Christian Palazzese (C 359/04), Angelo Sorricchio (C 360/04)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Larino — Wykładnia art. 43 WE i nast. oraz art. 49 WE, a także wyroku Trybunału w sprawie C-243/01 Gambelli i in. — Prawo krajowe przewidujące sankcje za promocję i zbieranie zakładów na różne zdarzenia, w szczególności na imprezy sportowe — Zbieranie zakładów drogą telematyczną przez podmiot nie posiadający zezwolenia, na rzecz spółki prowadzącej na podstawie pozwolenia działalność w innym państwie członkowskim
   Sentencja

               1)

               Uregulowania krajowe zakazujące prowadzenia działalności w zakresie zbierania, przyjmowania, rejestracji i przekazywania ofert zakładów wzajemnych, w szczególności na imprezy sportowe bez koncesji lub zezwolenia policji wydawanego przez dane państwo członkowskie stanowią ograniczenie swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, o których mowa w art. 43 WE i art. 49 WE.

               2)

               Do sądów krajowych należy zbadanie, czy w zakresie w jakim uregulowania krajowe ograniczają ilość podmiotów gospodarczych działających w sektorze gier losowych, służą one rzeczywiście względom zapobiegania wykorzystywaniu działalności w tym sektorze w celach przestępczych lub w celu dokonywania oszustw.

               3)

               Artykuły 43 WE i art. 49 WE należy interpretować w ten sposób, że pozostają one w sprzeczności z uregulowaniami krajowymi takimi jak rozpatrywane w postępowaniach przed sądami krajowymi, które wyłączają z sektora gier losowych — a ponadto wciąż to czynią — podmioty działające w formie spółek kapitałowych, których akcje są notowane na rynkach regulowanych.

               4)

               Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, że pozostają one w sprzeczności z takimi, jak rozpatrywane w postępowaniach przed sądami krajowymi, uregulowaniami krajowymi, które przewidują zastosowanie sankcji karnych wobec osób takich jak oskarżeni w postępowaniach przed sądem krajowym, w razie prowadzenia przez nie, bez wymaganej przez ustawodawstwo krajowe koncesji lub zezwolenia policji, zorganizowanej działalności w zakresie zbierania zakładów wzajemnych, jeśli osoby te nie mogły uzyskać wspomnianej koncesji lub zezwolenia policji z powodu odmowy jej udzielenia przez to państwo członkowskie, której to odmowy dokonano z naruszeniem prawa wspólnotowego.

      (1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004.

      Dz.U. C 262 z 23.10.2004.


title: Sprawa T-264/12: Wyrok Sądu z dnia 29 lutego 2016 r. – UTi Worldwide i in./Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Międzynarodowe usługi spedycyjne drogą lotniczą — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE — Dodatkowe opłaty i mechanizmy ustalania cen mające wpływ na końcową cenę usług — Błędy w ocenie — Dowód — Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi — Odczuwalny wpływ na konkurencję — Kwota grzywny — Waga naruszenia — Proporcjonalność — Odpowiedzialność solidarna — Pełne prawo orzekania)

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/26

         Wyrok Sądu z dnia 29 lutego 2016 r. – UTi Worldwide i in./Komisja
   (Sprawa T-264/12) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Międzynarodowe usługi spedycyjne drogą lotniczą - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Dodatkowe opłaty i mechanizmy ustalania cen mające wpływ na końcową cenę usług - Błędy w ocenie - Dowód - Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi - Odczuwalny wpływ na konkurencję - Kwota grzywny - Waga naruszenia - Proporcjonalność - Odpowiedzialność solidarna - Pełne prawo orzekania))
   (2016/C 136/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: UTi Worldwide, Inc. (Tortola, Zjednoczone Królestwo), UTi Nederland BV (Schiphol, Niderlandy) i UTI Worldwide (UK) Ltd (Reading, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: P. Kirch, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Biolan, V. Bottka i G. Meessen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 28 marca 2012 r. C(2012) 1959 final dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 [TFUE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39462 – Usługi spedycyjne) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących, a posiłkowo żądanie zmiany wysokości grzywien, jakie zostały nałożone na skarżące we wskazanej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 28 marca 2012 r. C(2012) 1959 final dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 [TFUE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39462 – Usługi spedycyjne) w zakresie, w jakim kwota grzywny nałożonej na UTi Worldwide, Inc. przewyższa kwotę grzywien nałożonych na UTi Nederland BV i UTI Worldwide (UK) Ltd.

               2)

               Łączna kwota grzywny nałożonej na UTi Worldwide w art. 2 ust. 2 decyzji C(2012) 1959 final zostaje ustalona na 2 965 000 EUR, przy czym kwota grzywny przypadająca na tę spółkę na podstawie pierwszej linii art. 2 ust. 2 lit. j) tej decyzji zostaje ustalona na 1 692 000 EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               UTi Worldwide, UTi Nederland i UTI Worldwide (UK) pokrywają dziewięć dziesiątych kosztów poniesionych przez Komisję Europejską oraz własnych kosztów.

               5)

               Komisja pokrywa jedną dziesiątą własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez UTi Worldwide, UTi Nederland i UTI Worldwide (UK).

      (1)  Dz.U. C 235 z 4.8.2012.


title: Sprawa C-476/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ministarstvo pomorstva, prometa i infrastrukture — Uprava zračnog prometa, elektroničkih komunikacija i pošte (Chorwacja) w dniu 30 sierpnia 2016 r. – Hrvatska agencija za civilno zrakoplovstvo/Air Serbia A.D. Beograd, i Dane Kondič, direktor Air Serbia A.D. Beograd

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ministarstvo pomorstva, prometa i infrastrukture — Uprava zračnog prometa, elektroničkih komunikacija i pošte (Chorwacja) w dniu 30 sierpnia 2016 r. – Hrvatska agencija za civilno zrakoplovstvo/Air Serbia A.D. Beograd, i Dane Kondič, direktor Air Serbia A.D. Beograd
   (Sprawa C-476/16)
   (2016/C 419/41)
   Język postępowania: chorwacki

      Sąd odsyłający

   Ministarstvo pomorstva, prometa i infrastrukture – Uprava zračnog prometa, elektroničkih komunikacija i pošte

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hrvatska agencija za civilno zrakoplovstvo

      Strona pozwana: Air Serbia A.D. Beograd, i Dane Kondič, direktor Air Serbia A.D. Beograd

      Pytanie prejudycjalne

   Czy praktyka przewoźnika lotniczego strony stowarzyszonej umowy w sprawie ustanowienia Wspólnego Europejskiego Obszaru Lotniczego, polegająca na świadczeniu usług handlowego przewozu lotniczego pasażerów z państwa członkowskiego Unii Europejskiej poprzez jego państwo pochodzenia jako punkt transferowy, w którym pasażerowie przesiadają się wraz z ich bagażami do innego samolotu tego samego przewoźnika, do punktu docelowego w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w państwie trzecim, na podstawie samodzielnego dokumentu przewozowego, na którym wymienione są dwa odrębne numery lotów, jest zgodna ogólnie z interpretacją prawa Unii i w szczególności z art. 3 ust. 1 lit. a) pkt i) protokołu VI znajdującego się w załączniku V do wielostronnej umowy w sprawie ustanowienia Wspólnego Europejskiego Obszaru Lotniczego?


title: Sprawa T-379/08: Skarga wniesiona w dniu 11 września 2008 r. — Mustang przeciwko OHIM — Decathlon (Przedstawienie linii falistej)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/35

         Skarga wniesiona w dniu 11 września 2008 r. — Mustang przeciwko OHIM — Decathlon (Przedstawienie linii falistej)
   (Sprawa T-379/08)
   (2008/C 313/64)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Mustang — Bekleidungswerke GmbH + Co. KG (Künzelsau, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Klett i K. Weimer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą był również: Decathlon S.A. (Villeneuve d'Ascq, Francja)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie R 859/2007-4

               —

               obciążenie OHIM kosztami niniejszego postępowania, a także postępowania przed Izbą Odwoławczą, włącznie z niezbędnymi wydatkami skarżącej.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Przedstawienie linii falistej dla towarów i usług należących do klas 3, 18 i 25 — zgłoszenie nr 4 081 352

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Decathlon SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny międzynarodowy i krajowy znak towarowy przedstawiający białą linię falistą na czarnym tle dla towarów należących do klas 3, 18 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 ponieważ porównywane znaki towarowe nie wykazują żadnego podobieństwa pod względem wizualnym, fonetycznym czy koncepcyjnym, które mogłoby uzasadnić istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-295/16: Postanowienie Sądu z dnia 7 marca 2017 r. – SymbioPharm/EMA (Skarga o stwierdzenie nieważności — Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Wszczęcie procedury przekazania EMA — Artykuły 31 – 34 dyrektywy 2001/83/WE — Produkt leczniczy Symbioflor 2 i podobnie określone produkty lecznicze — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Akt przygotowawczy — Niedopuszczalność)

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/45

         Postanowienie Sądu z dnia 7 marca 2017 r. – SymbioPharm/EMA
   (Sprawa T-295/16) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Wszczęcie procedury przekazania EMA - Artykuły 31 – 34 dyrektywy 2001/83/WE - Produkt leczniczy Symbioflor 2 i podobnie określone produkty lecznicze - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Akt przygotowawczy - Niedopuszczalność))
   (2017/C 144/61)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: SymbioPharm GmbH (Herborn, Allemagne) (przedstawiciel: adwokat A. Sander)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EMA z dnia 1 kwietnia 2016 r. w sprawie wszczęcia procedury przekazania na podstawie art. 32 – 34 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. 2001, L 311, s. 67) w odniesieniu do produktu leczniczego Symbioflor 2 i podobnie określonych produktów leczniczych wskutek notyfikacji Republiki Federalnej Niemiec na podstawie art. 31 owej dyrektywy.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               SymbioPharm GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 279 z 1.8.2016.


title: Sprawa T-378/06: Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2011 r. — IMI i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor złączy miedzianych i ze stopów miedzi — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Grzywny — Obrót właściwy — Komunikat w sprawie współpracy — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien — Równość traktowania)

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/20

         Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2011 r. — IMI i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-378/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor złączy miedzianych i ze stopów miedzi - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Grzywny - Obrót właściwy - Komunikat w sprawie współpracy - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien - Równość traktowania)
   2011/C 145/29
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: IMI plc (Birmingham, Zjednoczone Królestwo); IMI Kynoch Ltd (Birmingham); Yorkshire Fittings Ltd (Leeds, Zjednoczone Królestwo); VSH Italia Srl (Bregnano, Włochy); Comap SA, dawniej Aquatis France SAS (La Chapelle-St-Mesmin, Francja) i Simplex Armaturen + Fittings GmbH & Co. KG (Argenbühl — Eisenharz, Niemcy) (przedstawiciele: M. Struys i D. Arts, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: A. Nijenhuis i V. Bottka, pełnomocnicy, wspierani przez S. Kinsellę, solicitor i K. Nordlander, adwokata)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2006) 4180 z dnia 20 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/F-1/38.121 — Złącza), oraz, tytułem żądania ewentualnego, wniosek o obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżące w tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               IMI plc, IMI Kynoch Ltd, Yorkshire Fittings Ltd, VSH Italia Srl, Comap SA i Simplex Armaturen + Fittings GmbH & Co. KG zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007


title: Wyrok Trybunału z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie E-8/10 między – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Republice Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Dyrektywa 2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych)

text:
               19.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/3

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 10 grudnia 2010 r.
   w sprawie E-8/10 między
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Republice Islandii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Dyrektywa 2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych)
   (2011/C 148/03)
   W sprawie E-8/10 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Republika Islandii, nie przyjmując w przewidzianym terminie wszystkich środków niezbędnych do wdrożenia do krajowego porządku prawnego aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 1 załącznika VII Porozumienia EOG, tzn. dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do tego Porozumienia, lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o takich środkach, uchybiła zobowiązaniom na mocy art. 63 ust. 1 wspomnianej dyrektywy i na mocy art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher, prezes, Thorgeir Örlygsson i Henrik Bull (sędzia sprawozdawca), sędziowie, wydał w dniu 10 grudnia 2010 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1)

               orzeka, że Republika Islandii, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 1 załącznika VII Porozumienia EOG, tzn. dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do tego Porozumienia, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 63 wspomnianego aktu oraz art. 7 Porozumienia EOG;

               2)

               obciąża Republikę Islandii kosztami postępowania.


title: Sprawa T-67/03: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  17 stycznia 2006 r.  — Henkel przeciwko OHIM

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/32

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 stycznia 2006 r. — Henkel przeciwko OHIM
   (Sprawa T-67/03) (1)

   (2006/C 74/59)

      Język postępowania: francuski

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 124 z 24.5.2003


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 października 2004 r. w sprawie T-389/02, Sergio Sandini przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Skarga odszkodowawcza — Dopuszczalność — Narażenie na działanie azbestu — Choroba zawodowa — Szkoda)

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/18

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 14 października 2004 r.
   w sprawie T-389/02, Sergio Sandini przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Skarga odszkodowawcza - Dopuszczalność - Narażenie na działanie azbestu - Choroba zawodowa - Szkoda)
   (2004/C 314/45)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-389/02, Sergio Sandini, urzędnik Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Ehlange (Luksemburg), reprezentowany przez J. Iturriagagoitia Bassasa i K. Delvolvé, adwokatów, przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M. Schauss, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o naprawienie szkód na osobie, krzywdy, szkód zawodowych i na mieniu jakoby poniesionych przez skarżącego, Sąd (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes, V. Tiili i M. Vilaras, sędziowie; sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 14 października 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 44 z 22.2.2003.


title: Sprawa C-471/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 7 września 2015 r., Sjelle Autogenbrug I/S przeciwko Skatteministeriet

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 7 września 2015 r., Sjelle Autogenbrug I/S przeciwko Skatteministeriet
   (Sprawa C-471/15)
   (2015/C 363/32)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Vestre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sjelle Autogenbrug I/S

      Strona pozwana: Skatteministeriet

      Pytanie prejudycjalne

   Czy pochodzące z wycofanych z eksploatacji pojazdów części — które zajmujące się złomowaniem pojazdów i sprzedażą pochodzących z nich części przedsiębiorstwo będące podatnikiem zidentyfikowanym dla celów podatku VAT wyodrębnia z tych pojazdów celem ich odsprzedaży jako części zapasowych — mogą, w rozpatrywanych w niniejszej sprawie okolicznościach, zostać uznane za towary używane, o których mowa w art. 311 ust. 1 pkt 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dyrektywy VAT) (1)?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa T-588/10: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2012 r. — Grecja przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania — Rośliny uprawne — Suszone winogrona — Surowiec tytoniowy — Specjalne środki dotyczące niektórych produktów rolnych na rzecz mniejszych wysp Morza Egejskiego — Mięso baranie i kozie — Zasady wzajemnej zgodności — Proporcjonalność)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/18

         Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2012 r. — Grecja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-588/10) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania - Rośliny uprawne - Suszone winogrona - Surowiec tytoniowy - Specjalne środki dotyczące niektórych produktów rolnych na rzecz mniejszych wysp Morza Egejskiego - Mięso baranie i kozie - Zasady wzajemnej zgodności - Proporcjonalność)
   2013/C 38/30
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias, E. Leftheriotou i X. Basakou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou, H. Tserepa-Lacombe i A. Markoulli, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2010/668/UE z dnia 4 listopada 2010 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 288, s. 24) w zakresie, w jakim Komisja wyklucza w tej decyzji niektóre wydatki dokonane przez Republikę Grecką.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 89 z 19.3.2011.


title: Sprawa T-86/07: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2007 r. — Deichmann-Schuhe przeciwko OHIM — Design for Woman (DEITECH)

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/27

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2007 r. — Deichmann-Schuhe przeciwko OHIM — Design for Woman (DEITECH)
   (Sprawa T-86/07)
   (2007/C 117/42)
   Język, w którym została sporządzona skarga: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Heinrich Deichmann-Schuhe GmbH & Co. KG (Essen, Niemcy) (przedstawiciel: O. Rauscher, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Design for Woman SA
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 stycznia 2007 r. (sprawa R 791/2006-2);

               —

               odrzucenie wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego nr 3378643 dotyczącego wszystkich towarów należących do klasy 25 (odzież, obuwie, nakrycia głowy);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Design for Woman SA.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „DEITECH ”dla towarów należących do klas 18 i 25 (zgłoszenie nr 3 378 643)

      Właściciel znaków towarowych lub oznaczeń, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca.

      Znaki towarowe lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: niemiecki graficzny znak towarowy „DEI-tex ”oraz międzynarodowy graficzny znak towarowy „DEI-tex ”dla towarów należących do klasy 25; sprzeciw wobec zgłoszenia znaku towarowego dotyczy rejestracji dla tej klasy towarów

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), gdyż nie zostały w sposób odpowiedni uwzględnione środki dowodowe przedstawione przez skarżącą w celu wykazania rzeczywistego używania znaku towarowego, oraz naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94, gdyż istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia odbiorców w błąd związane ze spornymi znakami towarowymi.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa C-599/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 22 listopada 2013 r. — Vereniging Somalische Amsterdam en Omgeving (Somvao), inny uczestnik: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 22 listopada 2013 r. — Vereniging Somalische Amsterdam en Omgeving (Somvao), inny uczestnik: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
   (Sprawa C-599/13)
   2014/C 24/22
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Vereniging Somalische Amsterdam en Omgeving (Somvao)

      Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 (1) z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich lub art. 53b ust. 2 lit. c) rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (2) z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1995/2006 (3) z dnia 13 grudnia 2006 r. oferuje władzom krajowym podstawę prawną do zmiany już ustalonej wysokości dotacji z Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców na niekorzyść jej beneficjenta lub do odzyskania tej dotacji?

               2)

               Czy art. 25 ust. 2 decyzji Rady 2004/904/WE (4) z dnia 2 grudnia 2004 r. ustanawiającej Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców na okres 2005–2010 oferuje władzom krajowym podstawę prawną do zmiany już ustalonej wysokości dotacji z Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców na niekorzyść jej beneficjenta lub do odzyskania tej dotacji bez konieczności umocowania na podstawie prawa krajowego?

      (1)  Dz.U. L 312, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 248, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 390, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 381, s. 52.


title: Sprawa F-55/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 25 stycznia 2007 r. — de Albuquerque przeciwko Komisji (Służba publiczna — Przeniesienie — Artykuł 7 ust. 1 regulaminu pracowniczego — Oczywisty błąd w ocenie — Zasada równego traktowania — Nadużycie władzy — Interes służby)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/41

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 25 stycznia 2007 r. — de Albuquerque przeciwko Komisji
   (Sprawa F-55/06) (1)

   (Służba publiczna - Przeniesienie - Artykuł 7 ust. 1 regulaminu pracowniczego - Oczywisty błąd w ocenie - Zasada równego traktowania - Nadużycie władzy - Interes służby)
   (2007/C 56/77)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Augusto de Albuquerque (Woluwé-St-Étienne, Belgia) (przedstawiciel: C. Mourato, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i K. Herrmann, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 2 lutego 2006 r. oddalającej zażalenie skarżącego na decyzję dyrektora generalnego DG INFSO z dnia 23 września 2005 r. o przeniesieniu skarżącego w interesie służby na stanowisko kierownika wydziału INFSO.G.2. Mikro- i nanosystemy.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 154 z 1.7.2006, str. 28.


title: Sprawa C-21/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia  27 kwietnia 2006 r.  w sprawie Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/30

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 kwietnia 2006 r. w sprawie Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-21/06) (1)

   (2006/C 178/55)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006.


title: Sprawa C-507/13: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2013 r. — Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej

text:
               7.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/4

         Skarga wniesiona w dniu 20 września 2013 r. — Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-507/13)
   2013/C 359/05
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: E. Jenkinson, S. Behzadi-Spencer, pełnomocnicy oraz K. Beal QC)

      Strona pozwana: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 94 ust. 1 lit. g), art. 94 ust. 2 i/lub art. 162 ust. 1 i 3 dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych IV (1);

               —

               stwierdzenie nieważności art. 450 ust. 1 lit. d) i i) i/lub lit. j) i/lub art. 521 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wymogów kapitałowych (2);

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zjednoczone Królestwo wnosi o stwierdzenie nieważności określonych przepisów niektórych aktów prawodawczych Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej na podstawie art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej „TFUE”). Skarga o stwierdzenie nieważności dotyczy „pakietu w sprawie wymogów kapitałowych IV”, który wszedł w życie w dniu 17 lipca 2013 r. Pakiet ten obejmuje nową dyrektywę w sprawie wymogów kapitałowych, dyrektywę 2013/36/UE oraz nowe rozporządzenie w sprawie wymogów kapitałowych. Zjednoczone Królestwo kwestionuje wyłącznie niektóre postanowienia tych aktów, a mianowicie:

               (i)

               art. 94 ust. 1 lit. g), art. 94 ust. 2 oraz art. 162 ust. 1 i 3 dyrektywy 2013/36/UE (»zwanej dalej dyrektywą w sprawie wymogów kapitałowych IV«), która została opublikowana w Dzienniku Urzędowym w dniu 27 czerwca 2013 r. Zgodnie z jej art. 164 dyrektywa ta weszła w życie w dniu 17 lipca 2013 r.

               (ii)

               art. 450 ust. 1 lit. d), art. 450 ust. 1 lit. i), art. 450 ust. 1 lit. j) oraz art. 521 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wymogów kapitałowych, rozporządzenia (UE) nr 575/2013 (zwanego dalej »rozporządzeniem w sprawie wymogów kapitałowych«). Rozporządzenie w sprawie wymogów kapitałowych zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym w dniu 27 czerwca 2013 r. i weszło w życie w dniu 28 czerwca 2013 r. zgodnie z jego art. 521 ust. 1. Ma być stosowane od dnia 1 stycznia 2014 r. zgodnie z jego art. 521 ust. 2.

         W zaskarżonych aktach Parlament i Rada przyjęli szereg środków dotyczących zmiennych składników wynagrodzenia, które może być wypłacane określonym pracownikom instytucji (to znaczy instytucji kredytowych i przedsiębiorstw inwestycyjnych, o których mowa w art. 4 rozporządzenia w sprawie wymogów kapitałowych). W szczególności art. 94 ust. 1 lit. g) dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych IV wprowadził ograniczenie w zakresie zmiennych składników wynagrodzenia, które może być wypłacane niektórym »podmiotom podejmującym istotne ryzyko«. Zwane jest to potocznie »ograniczeniem premii bankowców«. Ponadto zgodnie z art. 94 ust. 2 dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych IV prawodawca Unii przyznał Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego (EUNB), agencji utworzonej zgodnie z art. 114 TFUE, zadanie określenia kryteriów wskazania „podmiotów podejmującym istotne ryzyko” w każdej szczególnej instytucji oraz opracowania wytycznych dotyczących stopy dyskontowej, która może być stosowana do długoterminowych zmiennych składników wynagrodzenia. Artykuł 450 rozporządzenia w sprawie wymogów kapitałowych wymaga, aby po ich określeniu instytucje opublikowały niektóre szczegółowe informacje dotyczące wynagrodzenia takich podmiotów w celu publicznego upowszechnienia.
   Zjednoczone Królestwo twierdzi, że należy stwierdzić nieważność spornych przepisów z następujących względów:

               (i)

               sporne przepisy zostały przyjęte w oparciu o nieodpowiednią podstawę prawną w Traktacie;

               (ii)

               sporne przepisy są nieproporcjonalne i nie zachowują zasady pomocniczości;

               (iii)

               sporne przepisy weszły w życie w sposób naruszający zasadę pewności prawa;

               (iv)

               powierzenie niektórych zdań EUNB oraz przyznanie niektórych uprawnień Komisji nastąpiło ultra vires;

               (v)

               wymogi dotyczące ujawniania informacji określone w rozporządzeniu w sprawie wymogów kapitałowych naruszają zasadę ochrony danych i zasadę ochrony życia prywatnego w rozumieniu prawa Unii.

               (vi)

               w zakresie w jakim art. 94 ust. 1 lit. g) ma być stosowany do pracowników instytucji spoza EOG, narusza on art. 3 ust. 5 TUE oraz zasadę terytorialności w rozumieniu zwyczajowego prawa międzynarodowego.

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE, Dz.U. L 176, s. 338.

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012, Dz.U. L 176, s. 1.


title: Sprawa T-277/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 listopada 2009 r. — Bayer Healthcare przeciwko OHMI — Uriach-Aquilea OTC (CITRACAL) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CITRACAL — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy CICATRAL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/29

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 listopada 2009 r. — Bayer Healthcare przeciwko OHMI — Uriach-Aquilea OTC (CITRACAL)
   (Sprawa T-277/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CITRACAL - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy CICATRAL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2009/C 312/47
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bayer Healthcare LLC (Morristown, New Jersey, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: M. Edenborough, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Uriach-Aquilea OTC, SL (Palau-Solita i Plegamans, Hiszpania)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 maja 2008 r. (sprawa R 459/2007-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Uriach-Aquilea OTC, SL i Bayer Healthcare LLC.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bayer Healthcare LLC zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 236 z 13.9.2008.


title: Sprawa C-535/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 4 października 2006 r. w sprawie T-300/03 Moser Baer India Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 28 grudnia 2006 r. przez Moser Baer India Ltd

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/3

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 4 października 2006 r. w sprawie T-300/03 Moser Baer India Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 28 grudnia 2006 r. przez Moser Baer India Ltd
   (Sprawa C-535/06 P)
   (2007/C 69/06)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Moser Baer India Ltd (przedstawiciele: K. Adamantopoulos, Δικηγόρος, R. MacLean i J. Branton, Solicitors)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Wspólnot Europejskich oraz Committee of European CD R and DVD+/ R Manufacturers (CECMA)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 października 2006 r. w sprawie T-300/03 Moser Baer India Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej,

               —

               uwzględnienie tego samego żądania, które przedstawiono w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji w sprawie T-300/03 Moser Baer India Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, to jest żądania stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) 960/2003 (1) w zakresie w jakim dotyczy skarżącej,

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania odwoławczego oraz postępowania w sprawie T-300/03 Moser Baer India Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty odwoławcze w odniesieniu do wyroku Sądu Pierwszej Instancji.
   Pierwszy zarzut opiera się na naruszeniu przez Sąd Pierwszej Instancji zasad spójności i starannego badania przy ustalaniu wysokości cła wyrównawczego nałożonego przez zaskarżone rozporządzenie na przywóz CD-R do Wspólnoty Europejskiej. W zarzucie tym skarżąca podnosi, że Sąd Pierwszej Instancji nie zastosował się do wspomnianych zasad, gdy potwierdził, że instytucje wspólnotowe działały zgodnie z przepisami prawa klasyfikując wszystkie aktywa wnoszącego odwołanie w ramach kategorii aktywów korzystających z subsydiów podlegających środkom wyrównawczym. Sąd Pierwszej Instancji naruszył w ten sposób wskazane powyżej zasady prawa wspólnotowego.
   Drugi zarzut składa się z dwóch części: (i) Sąd Pierwszej Instancji nie dokonał prawidłowej oceny sprzecznych dowodów zawartych w aktach sprawy i w zaskarżonym rozporządzeniu co do decydującego dla ustalenia szkody elementu, tj. cen przywozu indyjskich CD-R w okresie objętym dochodzeniem w zakresie szkody; (ii) przyjęcie przez Sąd Pierwszej Instancji zawartych w zaskarżonym rozporządzeniu ustaleń w zakresie utrzymywanego przez przemysł wspólnotowy poziomu zapasów CD-R stanowiło czynnik potwierdzający ustalenie szkody w zaskarżonym rozporządzeniu.
   Trzeci z przedstawionych w odwołaniu zarzutów dotyczy braku należytego uwzględnienia przez Sąd Pierwszej Instancji postanowień art. 8 ust. 7 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego Wspólnoty oraz braku uwzględnienia wpływu czynników niezwiązanych z przywozem CD-R z Indii przy ocenie związku przyczynowego między indyjskim przywozem a szkodą, którą miał ponieść wspólnotowy przemysł CD-R.

      (1)  Dz.U. L 138, str. 1.


title: Sprawa C-668/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 kwietnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret – Dania) – Jyske Finans A/S/Ligebehandlingsnævnet, działająca w imieniu Ismara Huskica (Odesłanie prejudycjalne — Równe traktowanie osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne — Dyrektywa 2000/43/WE — Artykuł 2 ust. 2 lit. a) i b) — Instytucja kredytowa wymagająca okazania dodatkowego dowodu tożsamości w postaci kopii paszportu lub zezwolenia na pobyt od ubiegających się o kredyt na zakup pojazdu silnikowego osób, które wylegitymowały się za pomocą prawa jazdy wymieniającego kraj urodzenia inny niż państwo członkowskie Unii Europejskiej lub Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu)

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/14

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 kwietnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret – Dania) – Jyske Finans A/S/Ligebehandlingsnævnet, działająca w imieniu Ismara Huskica
   (Sprawa C-668/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Równe traktowanie osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne - Dyrektywa 2000/43/WE - Artykuł 2 ust. 2 lit. a) i b) - Instytucja kredytowa wymagająca okazania dodatkowego dowodu tożsamości w postaci kopii paszportu lub zezwolenia na pobyt od ubiegających się o kredyt na zakup pojazdu silnikowego osób, które wylegitymowały się za pomocą prawa jazdy wymieniającego kraj urodzenia inny niż państwo członkowskie Unii Europejskiej lub Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu))
   (2017/C 168/17)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Vestre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jyske Finans A/S

      Druga strona postępowania: Ligebehandlingsnævnet, działająca w imieniu Ismara Huskica

      Sentencja

   Artykuł 2 ust. 2 lit. a) i b) dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie praktyce instytucji kredytowej nakładającej na klienta, w którego prawie jazdy podano kraj urodzenia inny niż państwo członkowskie Unii Europejskiej lub Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu, wymóg dodatkowego potwierdzenia tożsamości poprzez przedstawienie kopii paszportu lub zezwolenia na pobyt.

      (1)  Dz.U. C 68 z 22.2.2016.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2005 r. w sprawie T-294/04 Internationale Hilfsfonds e.V. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odpowiedzialność pozaumowna — Zwrot kosztów związanych z postępowaniem przed Europejskim Rzecznikiem Praw Obywatelskich — Skarga oczywiście bezzasadna)

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/23

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 11 lipca 2005 r.
   w sprawie T-294/04 Internationale Hilfsfonds e.V. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Zwrot kosztów związanych z postępowaniem przed Europejskim Rzecznikiem Praw Obywatelskich - Skarga oczywiście bezzasadna)
   (2005/C 229/51)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-294/04 Internationale Hilfsfonds e.V. z siedzibą w Rosbach (Niemcy), reprezentowana przez H. Kalteneckera, Rechtsanwalt, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M.-J. Jonczy i S. Fries z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot żądanie naprawienia rzekomej szkody obejmującej koszty zastępstwa procesowego powstałe w związku z trzema postępowaniami przed Europejskim Rzecznikiem Praw Obywatelskich, Sąd (trzecia izba), w składzie: M. Jaeger, prezes, J. Azizi i E. Cremona, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 11 lipca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście bezzasadna.

               2)

               Skarżący zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004


title: Sprawa C-273/05 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 kwietnia 2007 r. — Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) przeciwko Celltech R&D Ltd (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Zgłoszenie słownego znaku towarowego CELLTECH — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Charakter opisowy)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/9

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 kwietnia 2007 r. — Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) przeciwko Celltech R&D Ltd
   (Sprawa C-273/05 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Zgłoszenie słownego znaku towarowego CELLTECH - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Charakter opisowy)
   (2007/C 96/13)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Celltech R&D Ltd (przedstawiciele: D. Alexander, Barrister, G. Hobbs QC i N. Jenkins, Solicitor)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (trzecia izba) z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie T-260/03 Celltech R&D przeciwko OHIM, w którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 maja 2003 r. (sprawa R 659/2002-2) oddalającej odwołanie od decyzji eksperta, w której odmówiono rejestracji słownego znaku towarowego CELLTECH dla towarów i usług należących do klas 5, 10 i 42
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 243 z 1.10.2005.


title: Sprawa C-39/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja), w dniu 25 stycznia 2017 r. – Lubrizol France SAS/Caisse nationale du Régime social des indépendants (RSI) participations extérieures

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja), w dniu 25 stycznia 2017 r. – Lubrizol France SAS/Caisse nationale du Régime social des indépendants (RSI) participations extérieures
   (Sprawa C-39/17)
   (2017/C 112/31)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Lubrizol France SAS

      Strona pozwana: Caisse nationale du Régime social des indépendants (RSI) participations extérieures

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 28 i 30 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stoją na przeszkodzie temu, by wartość towarów przemieszczanych z Francji do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej przez podmiot zobowiązanych do uiszczenia składki socjalnej od przedsiębiorstw z tytułu solidarności społecznej oraz związanej z nią składki dodatkowej lub w jego imieniu, do celów działalności jego przedsiębiorstwa, była brana pod uwagę w celu określenia całkowitego obrotu stanowiącego podstawę wymiaru tych składek?


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  10 stycznia 2006 r.  w sprawie C-94/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzja Rady 2003/106/WE dotycząca zatwierdzenia Konwencji rotterdamskiej — Procedura zgody po uprzednim poinformowaniu — Niebezpieczne substancje chemiczne i pestycydy będące przedmiotem handlu międzynarodowego — Wybór podstawy prawnej — Artykuł 133 i 175 WE)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 10 stycznia 2006 r.
   w sprawie C-94/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Radzie Unii Europejskiej (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja Rady 2003/106/WE dotycząca zatwierdzenia Konwencji rotterdamskiej - Procedura zgody po uprzednim poinformowaniu - Niebezpieczne substancje chemiczne i pestycydy będące przedmiotem handlu międzynarodowego - Wybór podstawy prawnej - Artykuł 133 i 175 WE)
   (2006/C 48/03)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-94/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, wniesioną w dniu 28 lutego 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: G. zur Hausen, oraz L. Ström van Lier i E. Righini) przeciwko Radzie Unii Europejskiej (pełnomocnicy: B. Hoff-Nielsen oraz M. Sims-Robertson, a następnie M. Sims-Robertson oraz K. Michoel), popieranej przez Republikę Francuską (pełnomocnicy: G. de Bergues, F. Alabrune oraz E. Puisais), Królestwo Niderlandów (pełnomocnicy: H. G. Sevenster i S. Terstal, oraz N. A. J. Bel), Republikę Austrii (pełnomocnik: E. Redl), Republikę Finlandii (pełnomocnik: T. Pynnä), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (pełnomocnik: R. Caudwell, wspierana przez A. Dashwooda, barrister), Parlament europejski (pełnomocnicy: C. Pennera oraz M. Moore, a następnie C. Pennera oraz K. Bradley), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans (sprawozdawca), prezes izby, J. Makarczyk, C. Gulmann, P. Kūris i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 10 stycznia 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2003/106/WE z dnia 19 grudnia 2002 r. dotyczącej zatwierdzenia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Konwencji rotterdamskiej w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich i Rada Unii Europejskiej ponoszą własne koszty.

               3)

               Republika Francuska, Królestwo Niderlandów, Republika Austrii, Republika Finlandii i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, jak również Parlament Europejski ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.04.2003.


title: Sprawa T-909/16: Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2016 r. – Laboratorios Ern/EUIPO – Sharma (NRIM Life Sciences)

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/43

         Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2016 r. – Laboratorios Ern/EUIPO – Sharma (NRIM Life Sciences)
   (Sprawa T-909/16)
   (2017/C 053/52)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Laboratorios Ern, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat S. Correa Rodríguez)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Anil K. Sharma (Hillingdon, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Anil K. Sharma

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „NRIM life Sciences” – zgłoszenie nr 13 031 455

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 września 2016 r. w sprawie R2376/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz o odmowę rejestracji znaku towarowego nr 013031455 NRIM LIFE SCIENCES jako unijnego znaku towarowego dla wszystkich towarów z klasy 5;

               —

               obciążenie EUIPO, oraz ANILA K SHARMY, jeżeli wstąpiłby do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009/rozporządzenia nr 2868/95.


title: Sprawa T-593/13: Skarga wniesiona w dniu 14 listopad 2013 r. — Siemag Tecberg Group przeciwko OHIM (Winder Controls)

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/12

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopad 2013 r. — Siemag Tecberg Group przeciwko OHIM (Winder Controls)
   (Sprawa T-593/13)
   2014/C 31/22
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Siemag Tecberg Group GmbH (Haiger, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Sommer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 września 2013 r. w sprawie R 1261/2013-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania;

               —

               wyznaczenie terminu rozprawy.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Winder Controls” dla towarów i usług z klas 7, 9, 35, 37, 41 i 42 ‒ zgłoszenie nr 11 542 412

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009


               8.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/16

         Wniosek do Trybunału EFTA o wydanie opinii doradczej, złożony przez Oslo tingrett (sąd okręgowy w Oslo) w sprawie Theresa Slinning przeciwko państwu norweskiemu reprezentowanemu przez Komisję ds. Wyłączeń i Odwołań dotyczących Leczenia za Granicą
   (Sprawa E-1/08)
   (2008/C 113/13)
   W dniu 21 stycznia 2008 r. do kancelarii Trybunału wpłynęło pismo z dnia 16 stycznia 2008 r., w którym Oslo tingrett (sąd okręgowy w Oslo) zwraca się do Trybunału EFTA z wnioskiem o wydanie opinii doradczej w sprawie Theresa Slinning przeciwko państwu norweskiemu reprezentowanemu przez Komisję ds. Wyłączeń i Odwołań dotyczących Leczenia za Granicą, w odniesieniu do następujących kwestii:

               1)

               Czy jest zgodna z art. 36 i art. 37 Porozumienia EOG oraz art. 22 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 odmowa pokrycia kosztów leczenia za granicą, które według medycyny międzynarodowej należy uznać za doświadczalne lub próbne, w przypadku gdy w państwie macierzystym ten rodzaj leczenia nie przysługuje?

               2)

               Czy dla odpowiedzi na pytanie nr 1 ma znaczenie, że dana metoda jest uznana w państwie macierzystym za stosowaną lub że państwo macierzyste rozważa stosowanie jej w przyszłości?

               3)

               Czy jest zgodna z art. 36 i art. 37 Porozumienia EOG odmowa pokrycia kosztów leczenia szpitalnego za granicą, jeśli pacjentka w państwie macierzystym może odbyć stosowne leczenie, sprawdzone zgodnie z przyjętymi standardami międzynarodowymi, w terminie uzasadnionym z medycznego punktu widzenia?
               Czy dla odpowiedzi na postawione pytanie istotne jest, że:

                           a)

                           można spotkać się z odmową pokrycia kosztów leczenia, nawet jeśli dany rodzaj leczenia za granicą uznaje się za bardziej zaawansowany niż w państwie macierzystym?

                           b)

                           pacjentowi, który zdecydował się na leczenie za granicą zamiast na odpowiednie leczenie w państwie macierzystym, nie pokrywa się kosztów leczenia za granicą stosownie do wysokości kosztów leczenia w państwie macierzystym?

               4)

               Czy dla odpowiedzi na postawione powyżej pytania istotne jest, że:

                           a)

                           w rzeczywistości nie zaoferowano pacjentce takiego leczenia w państwie macierzystym, które można uważać za odpowiednie?

                           b)

                           leczenie odbyte za granicą w istocie doprowadziło do poprawy stanu zdrowia tej konkretnej pacjentki?


title: Sprawa C-9/12: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de commerce de Verviers — Belgia) — Corman-Collins SA przeciwko La Maison du Whisky SA (Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 2 — Artykuł 5 pkt 1 lit. a) i b) — Jurysdykcja szczególna w zakresie zobowiązań umownych — Pojęcia „sprzedaży rzeczy ruchomych” i  „świadczenia usług” — Umowa na sprzedaż wyłączną rzeczy ruchomych)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de commerce de Verviers — Belgia) — Corman-Collins SA przeciwko La Maison du Whisky SA
   (Sprawa C-9/12) (1)

   (Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 2 - Artykuł 5 pkt 1 lit. a) i b) - Jurysdykcja szczególna w zakresie zobowiązań umownych - Pojęcia „sprzedaży rzeczy ruchomych” i „świadczenia usług” - Umowa na sprzedaż wyłączną rzeczy ruchomych)
   2014/C 52/09
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de commerce de Verviers

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Corman-Collins SA

      Strona pozwana: La Maison du Whisky SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal de commerce de Verviers — Wykładnia art. 2 i 5 pkt 1 lit. a) i b) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1) — Umowa na sprzedaż wyłączną rzeczy ruchomych zawarta pomiędzy udzielającym prawa do sprzedaży mającym siedzibę we Francji a wyłącznym dystrybutorem mającym siedzibę w Belgii — Dopuszczalność uregulowania krajowego przewidującego właściwość sądów wyłącznego dystrybutora niezależnie od miejsca siedziby udzielającego prawa do sprzedaży

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy pozwany ma siedzibę w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie siedziby sądu, przed którym zawisł spór, stoi on na przeszkodzie stosowaniu krajowego przepisu jurysdykcyjnego takiego, jaki jest zawarty w art. 4 loi du 27 juillet 1961 relative à la résiliation unilatérale des concessions de vente exclusive à durée indéterminée (ustawy z dnia 27 lipca 1961 r. dotyczącej jednostronnego rozwiązywania umów na sprzedaż wyłączną na czas nieokreślony), zmienionej przez loi du 13 avril 1971 relative à la résiliation unilatérale des concessions de vente (ustawę z dnia 13 kwietnia 1971 r. dotyczącą jednostronnego rozwiązywania umów na sprzedaż wyłączną).

               2)

               Artykuł 5 pkt 1 lit. b) rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że przepis jurysdykcyjny przewidziany w tiret drugie tego przepisu w odniesieniu do sporów dotyczących umów świadczenia usług znajduje zastosowanie w przypadku powództwa, w którym powód mający siedzibę w danym państwie członkowskim powołuje się wobec pozwanego mającego siedzibę w innym państwie członkowskim na prawa wywodzące się z umowy na sprzedaż wyłączną, co wymaga, aby wiążąca strony umowa zawierała szczególne postanowienia dotyczące dystrybucji przez wyłącznego dystrybutora towarów sprzedawanych przez udzielającego prawa do sprzedaży. Zadaniem sądu krajowego jest ustalenie, czy jest tak w okolicznościach zawisłego przez nim sporu.

      (1)  Dz.U. C 73 z 10.3.2012.


title: Sprawa T-250/15: Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2015 r. – Speciality Drinks/OHIM – William Grant (CLAN)

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/33

         Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2015 r. – Speciality Drinks/OHIM – William Grant (CLAN)
   (Sprawa T-250/15)
   (2015/C 245/39)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Speciality Drinks Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: G. Pritchard, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: William Grant & Sons Ltd (Dufftown, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „CLAN” – zgłoszenie nr 10 025 815

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie R 220/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu;

               —

               zasądzenie kosztów na rzecz strony skarżącej lub uchylenie postanowienia Pierwszej Izby Odwoławczej o kosztach.

      Podniesione zarzuty

               —

               Izba Odwoławcza błędnie scharakteryzowała poziom uwagi wykazywanej przez „właściwego konsumenta” w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Izba Odwoławcza nie rozstrzygnęła, czy CLAN użyty w połączeniu z MACGREGOR jest dla właściwego konsumenta słowem fantazyjnym (czyli nie posiadającym znaczenia), czy też stanowi słowo posiadające znaczenie, które ów konsument zrozumie;

               —

               Izba Odwoławcza nie przeprowadziła oceny podobieństwa znaków towarowych opartej na właściwej podstawie prawnej lub faktycznej;

               —

               Izba Odwoławcza nie przeprowadziła oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd opartej na właściwej podstawie prawnej lub faktycznej.


title: Sprawa T-103/16: Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2016 r. – Aldi Einkauf/EUIPO – Weetabix (Alpenschmaus)

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/53

         Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2016 r. – Aldi Einkauf/EUIPO – Weetabix (Alpenschmaus)
   (Sprawa T-103/16)
   (2016/C 156/72)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, C. Fürsen i N. Bertram)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Weetabix Ltd (Kettering, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „Alpenschmaus” – zgłoszenie nr 10 198 992

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 stycznia 2016 r. w sprawie R 2725/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.