title: Sprawa C-270/12: Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2012 r. Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Parlamentowi Europejskiemu

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/3

         Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2012 r. Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa C-270/12)
   2012/C 273/03
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: A. Robinson, pełnomocnik, J. Stratford QC, A. Henshaw, Barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, Parlament Europejski

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 28 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 236/2012 z dnia 14 marca 2012 r. w sprawie krótkiej sprzedaży i wybranych aspektów dotyczących swapów ryzyka kredytowego.

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Artykuł 28, zatytułowany „Uprawnienia interwencyjne EUNGiPW w wyjątkowych okolicznościach”, zobowiązuje Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (EUNGiPW) do nałożenia zakazów lub ograniczeń dotyczących dokonywania przez osoby fizyczne lub prawne krótkiej sprzedaży lub też podobnych transakcji czy też do zażądania od osób fizycznych lub prawnych zgłoszenia lub podania do wiadomości publicznej takich pozycji.
   EUNGiPW podejmuje takie środki wówczas jeżeli a) stanowią one ochronę przed zagrożeniem dla prawidłowego funkcjonowania i integralności rynków finansowych lub stabilności całego systemu finansowego Unii lub jego części; b) istnieją skutki transgraniczne; oraz c) właściwe organy nie podjęły żadnych środków w celu ochrony przed zagrożeniem lub podjęły środki, które nie stanowią adekwatnej ochrony przed tym zagrożeniem. Środki obowiązują przez okres nie dłuższy niż trzy miesiące przy czym EUNGiPW może przedłużyć je w sposób nieograniczony. Środki te mają charakter nadrzędny wobec wszelkich wcześniejszych środków podjętych przez właściwy organ zgodnie z rozporządzeniem w sprawie krótkiej sprzedaży.
   Zjednoczone Królestwo twierdzi, że art. 28 jest niezgodny z prawem z następujących powodów.
   Po pierwsze, jest sprzeczny z drugą zasadą ustanowioną przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 13 czerwca 1958 r. w sprawie 9/56 Meroni przeciwko Wysokiej Władzy, Rec. s. 9, gdyż:

               1)

               kryteria określające kiedy EUNGiPW jest zobowiązany podjąć działania na podstawie art. 28 obejmują szeroki zakres uznania;

               2)

               EUNGiPW przysługuje rozległy wybór w zakresie środka lub środków, które przyjmuje oraz wyjątków, które przewiduje, a takie decyzje wywołują bardzo istotne skutki w dziedzinie polityki gospodarczej;

               3)

               czynniki, które powinien uwzględnić EUNGiPW obejmują dalece subiektywne oceny;

               4)

               EUNGiPW jest uprawniony do przedłużenia podjętych środków bez ograniczenia całkowitego czasu ich obowiązywania.

               5)

               nawet jeśli (wbrew stanowisku Zjednoczonego Królestwa) art. 28 nie prowadzi do podejmowania przez EUNGiPW decyzji w dziedzinie polityki makroekonomicznej, EUNGiPW posiada szeroki zakres uznania co do zastosowania tej polityki w szczególnym przypadku tak jak w sprawie Meroni.

         Po drugie, art. 28 ma powierzać EUNGiPW uprawnienia do przyjmowania wiążących środków o ogólnym zakresie wbrew orzeczeniu Trybunału w sprawie 98/80 Giuseppe Romano przeciwko Institut national d'assurance maladie-invalidité, Rec. s. 1241.
   Po trzecie, art. 28 ma przyznawać EUNGiPW uprawnienia do przyjmowania aktów o charakterze nieustawodawczym o zasięgu ogólnym, podczas gdy w świetle art. 290 TFUE i 291 TFUE Rada zgodnie z traktatami nie jest uprawniona do powierzenia takiego uprawnienia zwykłej agencji poza zakresem tych przepisów.
   Po czwarte, jeżeli i w zakresie w jakim wykładni art. 28 dokonuje się w ten sposób, że powierza on EUNGiPW uprawnienie do przyjmowania indywidualnych środków dotyczących osób fizycznych lub prawnych, przepis ten naruszałby uprawnienia przewidziane w art. 114 TFUE.
   Artykuł 28 może być oddzielony od reszty rozporządzenia w sprawie krótkiej sprzedaży. Jego usunięcie nie naruszyłoby zasadniczo pozostałej części rozporządzenia.


title: Sprawa T-76/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 września 2005 r. — Scotto przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/34

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 września 2005 r. — Scotto przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   Sprawa T-76/05 (1)

   (2005/C 281/62)

      Język postępowania: włoski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005 r.


title: Sprawa C-76/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Brașov (Rumunia) w dniu 12 lutego 2014 r. – Mihai Manea przeciwko Instituția Prefectului – județul Brașov – Serviciul public comunitar regim permise de conducere și înmatriculare a vehiculelor

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Brașov (Rumunia) w dniu 12 lutego 2014 r. – Mihai Manea przeciwko Instituția Prefectului – județul Brașov – Serviciul public comunitar regim permise de conducere și înmatriculare a vehiculelor
   (Sprawa C-76/14)
   2014/C 151/12
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Brașov

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Mihai Manea

      Strona pozwana: Instituția Prefectului – județul Brașov – Serviciul public comunitar regim permise de conducere și înmatriculare a vehiculelor

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy mając na uwadze przepisy ustawy nr 9/2012 i przedmiot podatku przewidzianego w tej ustawie, art. 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wprowadzeniu przez państwo członkowskie Unii podatku od emisji zanieczyszczeń stosowanego do wszystkich zagranicznych pojazdów samochodowych przy ich rejestracji w tym państwie, który stosowany jest również przy przeniesieniu prawa własności krajowych pojazdów samochodowych, z wyjątkiem sytuacji gdy taki podatek lub podatek podobny został już zapłacony?

               2)

               Czy mając na uwadze przepisy ustawy nr 9/2012 i przedmiot podatku przewidzianego w tej ustawie, art. 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wprowadzeniu przez państwo członkowskie Unii podatku od emisji zanieczyszczeń stosowanego do wszystkich zagranicznych pojazdów samochodowych przy ich rejestracji w tym państwie, który jest należny od krajowych pojazdów samochodowych tylko przy przeniesieniu prawa własności takiego pojazdu, wobec czego pojazd zagraniczny nie może być używany bez zapłaty podatku, podczas gdy pojazd krajowy może być używany w sposób nieograniczony czasowo bez zapłaty podatku do czasu przeniesienia prawa własności tego pojazdu, o ile takie przeniesienie ma miejsce?


title: Sprawa C-158/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep w dniu 22 marca 2007 r. — Jacqueline Förster przeciwko IB-Groep

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep w dniu 22 marca 2007 r. — Jacqueline Förster przeciwko IB-Groep
   (Sprawa C-158/07)
   (2007/C 117/29)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Centrale Raad van Beroep
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Jacqueline Förster

      Strona pozwana: Hoofddirectie van de Informatie Beheer Groep
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 7 rozporządzenia 1251/70 (1) ma zastosowanie również względem studentów, którzy przybyli do Niderlandów głównie w celu podjęcia studiów i w początkowo ograniczonym zakresie wykonywali — jednocześnie studiując — działalność zarobkową, która w międzyczasie ustała?

               2.

               Czy dyrektywa 93/96 (2) sprzeciwia się temu, aby studenci wskazani w pytaniu pierwszym, mogli skutecznie powołać się na art. 12 WE w celu uzyskania pełnego stypendium?

               3.

                           a.

                           Czy zasada, zgodnie z którą obywatele Unii, którzy nie są czynni zawodowo, mogą powołać się na art. 12 WE jedynie wówczas, jeżeli przebywali w sposób legalny w przyjmującym państwie członkowskim przez pewien okres, bądź jeśli posiadali kartę pobytu, ma zastosowanie również w przypadku pomocy na pokrycie kosztów utrzymania studentów?

                           b.

                           Jeżeli zostanie udzielona odpowiedź pozytywna, czy wymóg określonego okresu pobytu jest dopuszczalny, jeżeli jest skierowany wyłącznie do osób nie będących obywatelami przyjmującego państwa członkowskiego?

                           c.

                           Jeżeli zostanie udzielona odpowiedź pozytywna, czy ustanowienie wymogu okresu pobytu wynoszącego pięć lat jest zgodne z art. 12 WE?

                           d.

                           Jeżeli zostanie udzielona odpowiedź negatywna, jakiego okresu pobytu można zażądać?

               4.

               Czy w konkretnych przypadkach wystarczający jest wymóg krótszego legalnego pobytu, jeżeli inne czynniki niż okres pobytu wskazują na znaczny stopień integracji ze społeczeństwem państwa przyjmującego?

               5.

               Gdy osoby zainteresowane mogą na podstawie wyroku Trybunału mającego skutek retroaktywny wywieść z art. 12 WE prawa o szerszym zakresie niż przyjmowano wcześniej, czy można wymagać spełnienia związanych z tym uzasadnionych przesłanek w okresach przeszłych, jeżeli przesłanki te zostały podane do wiadomości krótko po wydaniu wyroku?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1251/70 z dnia 29 czerwca 1970 r. dotyczące prawa pracowników do pozostania na terytorium państwa członkowskiego po ustaniu zatrudnienia w tym państwie (Dz.U. L 142, str. 24).

      (2)  Dyrektywa Rady 93/96/EWG z dnia 29 października 1993 r. w sprawie prawa pobytu dla studentów (Dz.U. L 31, str. 59).


title: Sprawa C-281/14 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 31 marca 2014 r. w sprawie T-270/13 Società per l’aeroporto civile di Bergamo-Orio al Serio SpA (SACBO SpA) przeciwko Commissione europea, Agenzia esecutiva per l’innovazione e le reti (INEA), wniesione w dniu 9 czerwca 2014 r. przez Società per l’aeroporto civile di Bergamo-Orio al Serio SpA (SACBO SpA)

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/17

         Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 31 marca 2014 r. w sprawie T-270/13 Società per l’aeroporto civile di Bergamo-Orio al Serio SpA (SACBO SpA) przeciwko Commissione europea, Agenzia esecutiva per l’innovazione e le reti (INEA), wniesione w dniu 9 czerwca 2014 r. przez Società per l’aeroporto civile di Bergamo-Orio al Serio SpA (SACBO SpA)
   (Sprawa C-281/14 P)
   2014/C 292/21
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Società per l’aeroporto civile di Bergamo-Orio al Serio SpA (SACBO SpA) (przedstawiciele: M. Muscardini, G. Greco i G. Carullo, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Agencja Wykonawcza ds. Innowacyjności i Sieci (INEA)

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie zwraca się w nim do Trybunału o to, by:

               —

               po stwierdzeniu legitymacji procesowej przysługującej SACBO i zaskarżalności decyzji z dnia 18 marca 2013 r. uchylił w całości postanowienie Sądu z dnia 31 marca 2014 r. w sprawie T-270/13 i jeżeli Trybunał stwierdzi, że zgodnie z art. 61 akapit pierwszy statutu Trybunału stan postępowania pozwala na wydanie orzeczenia, uwzględnił w całości żądania zgłoszone w pierwszej instancji, które brzmią następująco: po stwierdzeniu, że nie miał miejsca zamiar obejścia ani sztuczny podział działalności objętych współfinansowaniem, stwierdzenie nieważności decyzji Ten-T EA z dnia 18 marca 2013 r. w zakresie, w jakim uznano w niej, że koszty zewnętrzne z tytułu działalności 1, 2.1, 4, 5, 6 i 7 nie kwalifikują się do wsparcia, zmniejszając w ten sposób należne współfinansowanie i żądając zwrotu 1 58  517,54 EUR, wraz z wynikającymi z tego skutkami prawnymi;

               —

               obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               I.

               Na poparcie odwołania od postanowienia, którym Sąd uznał skargę za niedopuszczalną:

                           I.1-

                           . W odniesieniu do braku legitymacji procesowej. Naruszenie prawa: naruszenie lub błędne zastosowanie art. 263 ust. 4 TFUE; art. 6 i 13 EKPC; art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; art. III.8.2 decyzji C (2010) 4456; art. 296 ust. 2 TFUE przez brak lub sprzeczność uzasadnienia i rozstrzygnięcia; art. 107 i art. 108 ust. 3 TFUE.

                                       —

                                       wada zaskarżonego postanowienia, gdyż nie uwzględniono, że SACBO jest podmiotem współfinansującym i odpowiedzialnym za całość inwestycji i jej realizację, wobec czego ponosi wszystkie skutki zaskarżonej decyzji czy to z powodu braku odzyskania nakładów inwestycyjnych, czy też w związku z kwotami podlegającymi zwrotowi lub też sformułowanymi w decyzji zarzutami, z których wszystkie dotyczą zachowania wnoszącego odwołanie;

                                       —

                                       naruszenie art. 107 i 108 TFUE, gdyż Sąd nie uwzględnił, że żądanie zwrotu współfinansowania przez ENAC jest zgodnie z prawem Unii aktem związanym i że brak zwrotu oznacza bezprawną pomoc państwa;

                                       —

                                       wada zaskarżonego postanowienia, gdyż nie uwzględniono roli, jaką SACBO odegrało w postępowaniu, które doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji;

                                       —

                                       wada zaskarżonego postanowienia, gdyż nie uwzględniono, że SACBO posiada legitymację procesową, gdyż jego reputacja doznała uszczerbku z powodu zaskarżonej decyzji.

                           I.2-

                           . W odniesieniu do braku zaskarżalności kwestionowanej decyzji. Naruszenie prawa: Naruszenie lub błędne zastosowanie art. 263 ust. 4 TFUE i naruszenie art. III.3.6 i III.3.9 decyzji w sprawie finansowania; naruszenie lub błędne zastosowanie art. 263 ust. 2 TFUE z powodu sprzeczności w uzasadnieniu.

                                       —

                                       wada zaskarżonego postanowienia, gdyż nie uwzględniono, że zaskarżona decyzja rozstrzyga już jasno i ostatecznie w przedmiocie zakresu finansowania i kwot podlegających zwrotowi, wobec czego sama stanowi obowiązek zwrotu;

                                       —

                                       wada zaskarżonego postanowienia, gdyż nie uwzględniono, że zaskarżona decyzja ostatecznie zamyka postępowanie w sprawie zmniejszenia finansowania niezależnie od następującego po nim etapu faktycznego odzyskania.

               II.

               Powtórzenie zarzutów z pierwszej instancji (1) do celów art. 61 akapit pierwszy statutu Trybunału.

      (1)  Dz.U. C 207, s. 46.


title: Sprawa C-251/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de commerce de Bruxelles (Belgia) w dniu 22 maja 2012 r. — Christian van Buggenhout i Ilse van de Mierop (syndycy masy upadłości spółki Grontimmo SA) przeciwko Banque Internationale à Luxembourg

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de commerce de Bruxelles (Belgia) w dniu 22 maja 2012 r. — Christian van Buggenhout i Ilse van de Mierop (syndycy masy upadłości spółki Grontimmo SA) przeciwko Banque Internationale à Luxembourg
   (Sprawa C-251/12)
   2012/C 200/18
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de commerce de Bruxelles

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona powodowa: Christian van Buggenhout i Ilse van de Mierop, avocats (syndycy masy upadłości spółki Grontimmo SA)

      Strona pozwana: Banque Internationale à Luxembourg

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W jaki sposób należy rozumieć słowa „świadczenie do rąk dłużnika” zawarte w art. 24 rozporządzenia WE nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. (1)?

               2)

               Czy słowa te należy rozumieć w ten sposób, że obejmują one swym zakresem zapłatę dokonaną na rzecz wierzyciela upadłego, dokonaną na jego żądanie, w sytuacji, gdy osoba, która spełniła to świadczenie pieniężne na rachunek i na rzecz upadłego, uczyniła tak nie wiedząc o wszczęciu w innym państwie członkowskim postępowania upadłościowego wobec dłużnika?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. L 160, s. 1 — wyd. spec. w jęz. polskim rozdz. 19, t. 1, s. 191).


title: Sprawa T-626/14: Postanowienie Sądu z dnia 24 czerwca 2015 r. – Wm. Wrigley Jr./OHIM (Przedstawienie niebieskiej kuli) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego niebieską kulę — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej]

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/47

         Postanowienie Sądu z dnia 24 czerwca 2015 r. – Wm. Wrigley Jr./OHIM (Przedstawienie niebieskiej kuli)
   (Sprawa T-626/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego niebieską kulę - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej])
   (2015/C 311/52)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Wm. Wrigley Jr. Company (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Kinkeldey, S. Brandstätter i C. Schmitt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 czerwca 2014 r. (sprawa R 169/2014-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego niebieską kulę jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Wm. Wrigley Jr. Company zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 351 z 6.10.2014.


title: Sprawa T-300/07: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2010 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne na usługi — Wspólnotowa procedura przetargowa — Świadczenie usług informatycznych dotyczących zarządzania portalem internetowym i jego utrzymania — Odrzucenie oferty złożonej przez jednego z oferentów — Kryteria udzielenia zamówienia — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie — Równość traktowania — Przejrzystość)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/32

      Wyrok Sądu z dnia 9 września 2010 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
      (Sprawa T-300/07) (1)

      (Zamówienia publiczne na usługi - Wspólnotowa procedura przetargowa - Świadczenie usług informatycznych dotyczących zarządzania portalem internetowym i jego utrzymania - Odrzucenie oferty złożonej przez jednego z oferentów - Kryteria udzielenia zamówienia - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Równość traktowania - Przejrzystość)
      (2010/C 288/60)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat N. Korogiannakis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve, pełnomocnik, wspierany przez adwokata J. Stuycka)

         Przedmiot

      Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 21 maja i z dnia 13 lipca 2007 r. odrzucających oferty złożone przez skarżącą w ramach ogłoszenia o przetargu ENTR/05/78, na część 1 (prace redakcyjne i tłumaczenia) i na część 2 (zarządzanie infrastrukturą), na zarządzanie portalem „Twoja Europa” i jego utrzymanie (Dz.U. 2006/S 143-153057) oraz udzielających powyższych zamówień innemu oferentowi, a po drugie, wniosek o zasądzenie odszkodowania.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2007 r. o odrzuceniu oferty złożonej przez Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE w ramach przetargu ENTR/05/78, w zakresie części 2 zamówienia (zarządzanie infrastrukturą) na zarządzanie portalem Twoja Europa i jego utrzymanie, oraz o udzieleniu tego zamówienia innemu oferentowi.

                  2)

                  W wniosek o stwierdzenie nieważności zostaje oddalony w pozostałym zakresie.

                  3)

                  Wniosek o odszkodowanie zostaje oddalony.

                  4)

                  Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis ponosi 50 % własnych kosztów i 50 % kosztów poniesionych przez Komisję Europejską, a Komisja Europejska ponosi 50 % własnych kosztów i 50 % kosztów poniesionych przez Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis.

         (1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007.


title: Sprawa F-63/13: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2013 r. — ZZ przeciwko ENISA

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/31

         Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2013 r. — ZZ przeciwko ENISA
   (Sprawa F-63/13)
   2013/C 336/69
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności: po pierwsze, decyzji w sprawie rozwiązania ze skarżącym stosunku pracy a po drugie, decyzji o powołaniu innego pracownika na stanowisko księgowego, wydanej po ogłoszeniu wyroku SSP w sprawie F-118/10. Wreszcie zadośćuczynienie za rzekomo doznaną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji ENISA oddalającej zażalenie skarżącego, jak również innych zaskarżonych decyzji, czyli decyzji ENISA z dnia 4 września 2012 r. w sprawie rozwiązania ze skarżącym stosunku pracy oraz decyzji ENISA z dnia 9 października 2012 r. w sprawie powołania pana X na stanowisko księgowego na miejsce skarżącego;

               —

               zasądzenie od ENISA na rzecz skarżącego, z tytułu wszystkich ww. niezgodnych z prawem działań, kwoty w wysokości 100 000 EUR jako zadośćuczynienia;

               —

               obciążenie ENISA kosztami postępowania.


title: Sprawa T-410/10: Skarga wniesiona w dniu 13 września 2010 r. — Bottega Veneta International przeciwko OHIM (Przedstawienie torebki)

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/56

         Skarga wniesiona w dniu 13 września 2010 r. — Bottega Veneta International przeciwko OHIM (Przedstawienie torebki)
   (Sprawa T-410/10)
   ()
   2010/C 301/90
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Bottega Veneta International Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci P. Roncaglia, G. Lazzeretti, M. Boletto i E. Gavuzzi)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie R 1539/2009-1;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami niniejszego postępowania oraz postępowania przed Pierwszą Izbą Odwoławczą

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Znak towarowy obejmujący trójwymiarowe oznaczenie odróżniające znane jako torebka „Cabat” (zgłoszenie nr 6632566) dla towarów należących do klasy 18 (torebki duże i małe)

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie zasady 9 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 2868/95 oraz art. 7 ust. 1 lit. b) i ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-411/11 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 6 lipca 2011 r. w sprawie T-190/11 Altner przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 lipca 2011 r. przez Zdenka Altnera

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/2

         Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 6 lipca 2011 r. w sprawie T-190/11 Altner przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 lipca 2011 r. przez Zdenka Altnera
   (Sprawa C-411/11 P)
   2012/C 65/02
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Zdeněk Altner (przedstawiciel: adwokat J. Čapek)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska
   Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2011 r. Trybunał (piąta izba) oddalił odwołanie i obciążył Z. Altnera jego własnymi kosztami.


title: Sprawa C-80/09: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 5 lutego 2010 r. — Volker Mergel, Klaus Kampfenkel, Burkart Bill, Andreas Herden przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) — Odmowa rejestracji — Słowny znak towarowy Patentconsult — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/10

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 5 lutego 2010 r. — Volker Mergel, Klaus Kampfenkel, Burkart Bill, Andreas Herden przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-80/09) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) - Odmowa rejestracji - Słowny znak towarowy Patentconsult - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)
   2010/C 148/16
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Volker Mergel, Klaus Kampfenkel, Burkart Bill, Andreas Herden (przedstawiciel: G.P. Friderichs, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie T-335/07 Mergel i in. przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 czerwca 2007 r. oddalającej odwołanie od decyzji eksperta, w której odmówiono rejestracji słownego wspólnotowego znaku towarowego „Patentconsult” dla towarów i usług należących do klas 35, 41 i 42 — Charakter odróżniający znaku towarowego składającego się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech danych towarów lub usług.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone i w części oddalone.

               2)

               V. Mergel, K. Kampfenkel, B. Bill i A. Herden zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 90 z 18.4.2009.


title: Sprawa C-445/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 25 września 2014 r. – Seusen Sume przeciwko Landkreis Stade

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 25 września 2014 r. – Seusen Sume przeciwko Landkreis Stade
   (Sprawa C-445/14)
   (2014/C 439/30)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Seusen Sume

      Druga strona postępowania: Landkreis Stade

      Uczestnik: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wymóg posiadania miejsca zamieszkania na ograniczonym terytorialnie obszarze (gmina, powiat, region) państwa członkowskiego, stanowi ograniczenie swobody przemieszczania się w rozumieniu art. 33 dyrektywy 2011/95/UE (1), gdy cudzoziemiec w pozostałym zakresie może swobodnie się poruszać i przebywać na terytorium państwa członkowskiego?

               2)

               Czy wymóg w zakresie miejsca zamieszkania w stosunku do osób korzystających z ochrony uzupełniającej jest zgodny z art. 33 lub art. 29 dyrektywy 2011/95/UE, jeżeli podstawą jego jest wola osiągnięcia odpowiedniego podziału publicznych obciążeń socjalnych pomiędzy podmiotami zobowiązanymi do ich ponoszenia w ramach państwa?

               3)

               Czy wymóg w zakresie miejsca zamieszkania w stosunku do osób korzystających z ochrony uzupełniającej jest zgodny z art. 33 lub art. 29 dyrektywy 2011/95/UE, jeżeli podstawą jego są względy polityki migracyjnej lub integracyjnej, tj. konieczność zapobieżenia powstawaniu społecznych punktów zapalnych z uwagi na częste osiedlanie się cudzoziemców w określonych gminach lub powiatach? Czy wystarczające są tu abstrakcyjne względy polityki migracyjnej i integracyjnej, czy też muszą zostać podane konkretne powody?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony; Dz.U. L 337,s. 9.


title: Sprawa T-301/10: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2010 r. — In ‘t Veld przeciwko Komisji

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/18

         Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2010 r. — In ‘t Veld przeciwko Komisji
   (Sprawa T-301/10)
   ()
   2010/C 260/25
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sophie in ‘t Veld (Bruksela, Belgia), (przedstawiciel: O. Brouwer i J. Blockx, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 4 maja 2010 r., sygn. SG.E.3/HP/psi Ares (2010) 234950, w przedmiocie odmowy udzielenia skarżącej pełnego dostępu do dokumentów oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżąca wnosi w trybie art. art. 263 TFUE o stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 4 maja 2010 r. o odmowie pełnego dostępu do dokumentów dotyczących negocjacji w sprawie nowej Umowy handlowej dotyczącej zwalczania obrotu towarami podrobionymi, o który skarżąca wystąpiła na podstawie rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 (1)

   W uzasadnieniu skargi, skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               Po pierwsze, decyzja Komisji narusza art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 ponieważ w sposób dorozumiany odmawia dostępu do szeregu dokumentów objętych wnioskiem skarżącej nie wskazując powodów odmowy dostępu.

               Po drugie, przedmiotowa decyzja opiera się na błędnym zastosowaniu art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ Komisja nie zastosowała 4 ust. 4 jako zasady proceduralnej dotyczącej konsultacji ze podmiotami trzecimi, lecz jako kolejny wyjątek od obowiązku udostępnienia dokumentów

               Po trzecie, Komisja w swej decyzji niewłaściwie, w świetle przepisów prawa i okoliczności faktycznych, zastosowała art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001

                           —

                           w pierwszej kolejności ze względu na to, że ogólne uzasadnienie przedstawione przez Komisję nie może z zasady zostać objęte wyłączeniem w celu ochrony interesu publicznego w Unii Europejskiej w zakresie stosunków międzynarodowych,

                           —

                           w drugiej kolejności ze względu na to, że zaskarżona decyzja zawiera oczywiste błędy w ocenie poszczególnych dokumentów.

               Ponadto, gdyby Trybunał uznał, że którakolwiek część spośród dokumentów, o dostęp do których wystąpiła skarżąca jest chroniona na mocy art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001, skarżąca podnosi, że art. 4 ust. 6 został błędnie zastosowany, oraz że doszło do naruszenia zasady proporcjonalności, w zakresie w jakim Komisja nie rozważyła, czy właściwe byłoby udzielenie dostępu do części dokumentów i ograniczenie odmowy do dokumentów, w stosunku do których było to właściwe i niezbędne.

               Wreszcie skarżąca podnosi, że Komisja nie wypełniła ciążącego na niej obowiązku uzasadnienia spornej decyzji, tym samym naruszając art. 296 TFUE.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43)


title: Sprawa C-4/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo per la Sardegna (Włochy) w dniu 2 stycznia 2012 r. — Danilo Tola przeciwko Ministero della Difesa

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo per la Sardegna (Włochy) w dniu 2 stycznia 2012 r. — Danilo Tola przeciwko Ministero della Difesa
   (Sprawa C-4/12)
   2012/C 80/17
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo per la Sardegna

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Danilo Tola

      Strona pozwana: Ministero della Difesa
   W następstwie wycofania wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w dniu 5 stycznia 2012 r., postanowieniem z dnia 18 stycznia 2012 r. Trybunał Sprawiedliwości wykreślił sprawę z rejestru.


title: Sprawa C-294/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 29 marca 2012 r. w sprawie T-369/10 You-Q BV przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 11 czerwca 2012 r. przez You-Q BV

text:
               6.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/12

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 29 marca 2012 r. w sprawie T-369/10 You-Q BV przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 11 czerwca 2012 r. przez You-Q BV
   (Sprawa C-294/12 P)
   2012/C 303/22
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: You-Q BV (przedstawiciel: adwokat G.S.C.M. van Roeyen)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Apple Corps Limited

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 29 marca 2011 r. wydanego w sprawie T-369/10;

               —

               uwzględnienie skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               pomocniczo o przekazanie sprawy do Sądu celem ponownego jej rozpatrzenia;

               —

               obciążenie OHIM i Apple Corps Limited kosztami postępowania, włączając w to koszty poniesione w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach pierwszego zarzutu wnosząca odwołanie wskazuje, że niektóre elementy przytoczonych przez Sąd okoliczności powstania sporu, a konkretnie te wskazane w pkt 9, 12, 14, 17 i 53, zostały nieprawidłowo ustalone i są niezgodne z przepisami art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 (1). Po pierwsze, Sąd błędnie przyjął, że wśród wcześniejszych znaków towarowych, na które powołała się Apple Corps, znajduje się znak towarowy cieszący się renomą, skoro Sąd ani nie potwierdził tego statusu, ani też nie wskazał, który z wcześniejszych znaków towarowych powinien być uważany za cieszący się renomą. Takie ustalenia Sądu są nieprawidłowe i naruszają zasadę przejrzystości. Po drugie Sąd, nie wziął pod uwagę „charakteru towarów lub usług, dla których kolidujące ze sobą znaki zostały zarejestrowane, w tym stopnia pokrewności i różnic między tymi towarami lub usługami oraz danego kręgu odbiorców”, co należało uwzględnić zgodnie z wyrokiem wydanym przez Sąd w dniu 27 listopada 2008 r. w sprawie w sprawie C-252/07 Intel Corporation (Zb. Orz. s. I-8823).
   W ramach drugiego zarzutu wnosząca odwołanie przedstawia dziewięć zastrzeżeń odnoszących się do zaskarżonego wyroku Sądu, wszystkie dotyczące naruszenia art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009. Po pierwsze, wnosząca odwołanie podnosi, że w pkt 24, 55, 56, 57 i 58 Sąd dokonał błędnych ustaleń w odniesieniu do braku podobieństwa towarów i usług oraz do charakteru odróżniającego wcześniejszych znaków towarowych. Po drugie, wnosząca odwołanie kwestionuje ustalenie Sądu zawarte w pkt 26 zaskarżonego wyroku, w którym Sąd — naruszając art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 — dokonał oddzielenia ochrony, jakiej przepis ten udziela towarom lub usługom, dla których został zarejestrowany wcześniejszy znak towarowy cieszący się renomą, od pozostałych wymogów ochrony wynikających z tego przepisu (działanie na szkodę charakteru odróżniającego znaku towarowego, działanie na szkodę renomy znaku towarowego oraz czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego). Po trzecie, wnosząca odwołanie kwestionuje ustalenie zawarte w pkt 31 i 54 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym charakter odróżniający oraz renomę wcześniejszych znaków towarowych należało zbadać w świetle sposobu, w jaki odbiorcy postrzegają zgłaszany znak towarowy, jako że w pkt 39 skargi wniesionej do Sądu przez You-Q wskazała ona, że „należy także zauważyć, iż Izba Odwoławcza popełniła błąd, nie definiując, co powinna była zrobić, odbiorców, których sposób postrzegania znaku towarowego powinien być wzięty pod uwagę przy określaniu charakteru odróżniającego i renomy wcześniejszego znaku towarowego. Według Intel krąg ten składa się z konsumentów towarów i usług, dla których wcześniejszy znak towarowy jest zarejestrowany”. Po czwarte, wnosząca odwołanie kwestionuje ustalenie Sądu, że Izba Odwoławcza uznała, iż właściwy krąg odbiorców zgłoszonego znaku towarowego, wśród którego wcześniejsze znaki towarowe cieszą się renomą, składa się z ogółu odbiorców. Po piąte, wnosząca odwołanie kwestionuje ustalenie Sądu, iż zgodnie z twierdzeniami You-Q, istnienie renomy musi zostać stwierdzone poprzez odwołanie się do kręgu odbiorców zainteresowanych zgłaszanym znakiem towarowym, a mianowicie odbiorców wyspecjalizowanych. Wnosząca odwołanie nie zgadza się również z rozważaniami Sądu odnoszącymi się do właściwego kręgu odbiorców, w szczególności zaś do zachodzenia na siebie różnych kręgów odbiorców, co nie może stanowić czynnika istotnego w ramach oceny renomy wcześniejszego znaku towarowego. Po szóste, wnosząca odwołanie kwestionuje ustalenia Sądu odnoszące się do przesłanek stwierdzenia znaczącej i uznanej renomy towarów i usług objętych zgłoszeniem. Po siódme, wnosząca odwołanie kwestionuje ustalenia Sądu odnoszące się do podobieństwa oznaczeń. Po ósme, wnosząca odwołanie kwestionuje zastosowanie przez Sąd w celu stwierdzenia wymaganego związku kryterium całościowej oceny i istotnych czynników zawartych w tym kryterium. Wreszcie wnosząca odwołanie nie zgadza się ze sposobem, w jaki Sąd zastosował i zinterpretował ustanowiony w art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 wymóg, zgodnie z którym nienależna korzyść musi być czerpana z charakteru odróżniającego lub renomy znaku towarowego.

      (1)  Rozporządzenie z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-360/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Tribunale di Teramo wydanego dnia 31 lipca 2004 r. w postępowaniu karnym toczącym się przed tamtejszym sądem przeciwko Angelo Sorricchio

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Tribunale di Teramo wydanego dnia 31 lipca 2004 r. w postępowaniu karnym toczącym się przed tamtejszym sądem przeciwko Angelo Sorricchio
   (Sprawa C-360/04)
   (2004/C 262/35)
   Dnia 18 sierpnia 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia Tribunale di Teramo (Sąd w Teramo) wydanego dnia 31 lipca 2004 r. w postępowaniu karnym toczącym się przed tamtejszym sądem przeciwko Angelo Sorricchio.
   Tribunale di Teramo zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
   „Czy możliwa jest taka wykładnia art. 43 ust. 1 i art. 49 ust. 1 Traktatu, która pozwala Państwom Członkowskim na czasowe uchylenie się (na okres od 6 do 12 lat) od przestrzegania zasady swobody przedsiębiorczości oraz swobody świadczenia usług na terytorium Unii Europejskiej poprzez:

               1)

               udzielenie niektórym podmiotom zezwoleń na wykonywanie pewnego rodzaju działalności polegającej na świadczeniu usług (ważnych przez okres 6-12 lat) na podstawie regulacji prawnej, który wykluczała z procedury przetargowej pewne grupy kandydatów (nie-Włochów);

               2)

               zmianę wymienionej wyżej regulacji po przyjęciu do wiadomości, że jest ona sprzeczna z zasadami wyrażonymi w art. 43 i 49 Traktatu, w taki sposób, aby umożliwić w przyszłości wzięcie udziału w przetargu osobom, które zostały z niego wykluczone;

               3)

               niecofnięcie zezwoleń wydanych na podstawie poprzedniej regulacji prawnej, która, jak wspomniano wyżej, uznana została za naruszającą zasadę swobody przedsiębiorczości i zasadę swobody świadczenia usług i nieogłoszenie nowego przetargu na podstawie nowej regulacji, zgodnej już z powołanymi wyżej zasadami

               4)

               lecz kontynuowanie dyskryminowania podmiotów prowadzących działalność w powiązaniu z podmiotami, które pomimo uprawnień do prowadzenia danej działalności na terenie Państwa Członkowskiego pochodzenia, zostały wykluczone z przetargu właśnie z powodu ograniczeń zawartych w poprzednio obowiązujących przepisach prawnych, które zostały następnie uchylone?”


title: Sprawa C-429/13 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 22 października 2014 r. – Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Fundusz spójności — Zmniejszenie pomocy finansowej — Nieprawidłowości związane ze stosowaniem przepisów w dziedzinie zamówień publicznych — Przyjęcie decyzji przez Komisję Europejską — Brak dochowania wyznaczonego terminu — Konsekwencje)

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/10

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 22 października 2014 r. – Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-429/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Fundusz spójności - Zmniejszenie pomocy finansowej - Nieprawidłowości związane ze stosowaniem przepisów w dziedzinie zamówień publicznych - Przyjęcie decyzji przez Komisję Europejską - Brak dochowania wyznaczonego terminu - Konsekwencje))
   (2014/C 439/13)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Conte i A. Tokár, pełnomocnicy, wspierani przez J. Rivasa Andrésa, abogado)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej Hiszpania/Komisja (T-384/10, EU:T:2013:277) zostaje uchylony.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2010) 4147 z dnia 30 czerwca 2010 r. obniżającej pomoc finansową przyznaną w ramach Funduszu Spójności na następujące projekty lub grupy projektów: „Zaopatrzenie w wodę miejscowości położonych w zlewni Gwadiany: okręg Andévalo” (2000.ES.16.C.PE.133), „Asenizacja i oczyszczanie ścieków w zlewni Gwadalkiwiru: Guadaira, Aljarafe i EE NN PP Gwadalkiwiru” (2000.ES.16.C.PE.066) oraz „Zaopatrzenie w wodę systemów ponadgminnych w prowincjach Granada i Malaga” (2002.ES.16.C.PE.061).

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami Królestwa Hiszpanii i własnymi kosztami, zarówno w pierwszej instancji, jak również w niniejszym postępowaniu odwoławczym.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa C-553/08 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 2 grudnia 2009 r. — Powerserv Personalservice GmbH, dawniej Manpower Personalservice GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Manpower Inc. (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) i art. 51 ust. 1 i 2 — Wniosek o unieważnienie — Odwołanie wzajemne — Słowny wspólnotowy znak towarowy MANPOWER — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/14

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 2 grudnia 2009 r. — Powerserv Personalservice GmbH, dawniej Manpower Personalservice GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Manpower Inc.
   (Sprawa C-553/08 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) i art. 51 ust. 1 i 2 - Wniosek o unieważnienie - Odwołanie wzajemne - Słowny wspólnotowy znak towarowy MANPOWER - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania)
   2010/C 51/22
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Powerserv Personalservice GmbH, dawniej Manpower Personalservice GmbH (przedstawiciel: B. Kuchar, Rechtsanwältin)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik), Manpower Inc. (przedstawiciele: A. Bryson, barrister i V. Marsland, solicitor)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 15 października 2008 r. w sprawie T-405/05 Powerserv Personalservice przeciwko OHIM i Manpower, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 22 lipca 2005 r., oddalającą odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień, na mocy której oddalono wniosek o unieważnienie dotyczący słownego wspólnotowego znaku towarowego „MANPOWER” dla towarów należących do klas 9, 16, 35, 41 i 42 — Błędna ocena charakteru odróżniającego znaku towarowego — Brak dokonania ponownej oceny dowodów na okoliczność uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania po rozszerzeniu kręgu właściwych odbiorców względem kręgu odbiorców uwzględnionego w zaskarżonej decyzji Izby Odwoławczej

      Sentencja

               1)

               Odwołanie wniesione przez Powerserv Personalservice GmbH zostaje oddalone.

               2)

               Odwołanie wzajemne wniesione przez Manpower Inc. zostaje oddalone.

               3)

               Powerserv Personalservice GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 140 z 23.6.2007 .

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/1

         (2007/C 155/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 140 z 23.6.2007.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 129 z 9.6.2007.

      Dz.U. C 117 z 26.5.2007.

      Dz.U. C 96 z 28.4.2007.

      Dz.U. C 95 z 28.4.2007.

      Dz.U. C 82 z 14.4.2007.

      Dz.U. C 69 z 24.3.2007.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa T-312/10: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2010 r. — ELE.SI.A przeciwko Komisji

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/21

         Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2010 r. — ELE.SI.A przeciwko Komisji
   (Sprawa T-312/10)
   ()
   2010/C 260/29
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Elettronica e sistemi per automazione (ELE.SI.A) SpA (Guidonia Montecelio, Włochy) (przedstawiciele: S. Bariatti, P. Tomassi i P. Caprile, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że spółka ELESIA prawidłowo wywiązała się swoich zobowiązań umownych,

               —

               stwierdzenie, że Komisja naruszyła zobowiązania umowne nie wypłacając należnego wynagrodzenia za świadczenia spółki ELESIA i żądając zwrotu kwot już wypłaconych.

               —

               zasądzenie od Komisji kwoty 83 627,68 EUR, bez odsetek, tytułem kosztów poniesionych przez spółkę ELESIA w ramach projektu, które nie zostały dotychczas pokryte przez Komisję,

               —

               w konsekwencji uchylenie, cofnięcie — w tym wystawionych not kredytowych — a w każdym razie stwierdzenie nieważności not debetowych, na podstawie których Komisja żądała zwrotu kwot wypłaconych spółce ELEGIA oraz wypłaty odszkodowania,

               —

               w każdym razie obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Konsorcjum, którego skarżąca spółka jest koordynatorem podpisało ze stroną pozwaną umowę na realizację projektu „I-Way, Intelligent co-operative system in cars for road safety”, finansowanego ze środków budżetowych w ramach „szóstego programu ramowego w zakresie badań i rozwoju technologicznego”.
   Zważywszy na poważne nieprawidłowości w toku opracowywania projektu Komisja Europejska postanowiła rozwiązać umowę.
   Skarżąca uważa, po pierwsze, że postępowanie Komisji jest całkowicie sprzeczne z istotnymi postanowieniami umowy i zasadami prawa, a mianowicie z zasadą równości, proporcjonalności i dobrej administracji, a po drugie, że podczas gdy wszystkie zobowiązania umowne były prawidłowo realizowane przez prawie cały okres 36 miesięcy ustalony w umowie, Komisja nie zamierza uznać jakiegokolwiek zobowiązania, opierając się m.in. na audycie, który wydaje się nieprawidłowy pod wieloma względami, i to pomimo okoliczności, że skarżąca podjęła pełną współpracę w dobrej wierze przez cały okres trwania stosunków umownych, a nawet poza tym okresem.
   Na poparcie swojego wniosku, skarżąca twierdzi, że prawidłowo i w sposób ciągły wypełniała swe zobowiązania umowne, podczas gdy Komisja naruszyła art. II.1.11, II.16.1, II.16.2 i II 29 ogólnych warunków umowy oraz prawo do obrony i przepisy rozporządzenia nr 2185/961 (1).

      (1)  Rozporządzenie Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (Dz.U. L 292 z dnia 15.11.1996, s. 2)


title: Sprawa C-473/14: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 10 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias – Grecja) – Dimos Kropias Attikis/Ypourgos Perivallontos, Energeias kai Klimatikis Allagis (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2001/42/WE — Ocena skutków wywieranych przez niektóre plany i programy na środowisko naturalne — System ochrony masywu górskiego Ymittos — Procedura w sprawie zmiany — Stosowanie tej dyrektywy — Plan regulacyjny i program ochrony środowiska regionu Aten)

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/18

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 10 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias – Grecja) – Dimos Kropias Attikis/Ypourgos Perivallontos, Energeias kai Klimatikis Allagis
   (Sprawa C-473/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2001/42/WE - Ocena skutków wywieranych przez niektóre plany i programy na środowisko naturalne - System ochrony masywu górskiego Ymittos - Procedura w sprawie zmiany - Stosowanie tej dyrektywy - Plan regulacyjny i program ochrony środowiska regionu Aten))
   (2015/C 363/21)
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Symvoulio tis Epikrateias

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dimos Kropias Attikis

      Strona pozwana: Ypourgos Perivallontos, Energeias kai Klimatikis Allagis

      Sentencja

   Artykuł 2 lit. a) i art. 3 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko należy interpretować w ten sposób, że przyjęcie aktu zawierającego plan lub program dotyczący zagospodarowania terenu i użytkowania gruntu należący do zakresu stosowania dyrektywy 2001/42, który stanowi modyfikację istniejącego wcześniej planu lub programu, nie może być zwolnione z obowiązku przeprowadzenia oceny wpływu na środowisko zgodnie tą dyrektywą na tej podstawie, że akt ten ma na celu uściślenie i wykonanie planu regulacyjnego ustanowionego przez akt wyższego rzędu w hierarchii norm, który sam nie został poddany takiej ocenie wpływu na środowisko.

      (1)  Dz.U. C 7 z 12.1.2015.


title: Sprawa T-265/12: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2012 r. — Schenker przeciwko Komisji

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/27

         Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2012 r. — Schenker przeciwko Komisji
   (Sprawa T-265/12)
   2012/C 243/49
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Schenker Ltd (Feltham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci F. Montag i B. Kacholdt, D. Colgan i T. Morgan, Solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 lit. a) decyzji Komisji Europejskiej z dnia 28 marca 2012 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.462 — Usługi spedycyjne);

               —

               uchylenie w całości lub, tytułem żądania ewentualnego, obniżenie kwoty grzywny nałożonej w art. 2 ust. 1 lit. a) zaskarżonej decyzji oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję prawa skarżącej do obrony, prawa do rzetelnego procesu i zasady dobrej administracji poprzez niezakończenie prowadzonego przez nią dochodzenia po otrzymaniu powiadomienia, że dowody przedstawione przez Cleary Gottlieb Steen & Hamilton LLP w imieniu Deutsche Post AG były pod wieloma względami niezgodne z prawem.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja przekroczyła swoje kompetencje, wydając zaskarżoną decyzję, pomimo że nie miała do tego prawa zgodnie z rozporządzeniem Rady nr 141/1962 (1).

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisję naruszyła art. 101 ust. 1 TFUE i art. 4 i art. 7 rozporządzenia Rady nr 1/2003 (2) stwierdzając, że zostało spełnione kryterium znaczącego wpływu na handel między państwami członkowskimi.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 101 ust. 1 i art. 296 TFUE, art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 4, art. 7 i art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 1/2003 oraz zasady osobistej odpowiedzialności i dobrej administracji uznając skarżącą za odpowiedzialną za zachowanie BAX Global Ltd. (UK) i nakładając grzywnę za to zachowanie wyłącznie na skarżącą, chociaż BAX Global Ltd. (UK) była spółką zależną należącą do innego przedsiębiorstwa, na którego czele, przez cały okres trwania zachowania określonego w art. 1 ust. 1 lit. a) zaskarżonej decyzji, stała The Brink’s Company.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 23 i art. 27 rozporządzenia Rady nr 1/2003, prawo skarżącej do obrony, wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. (3), zasadę współmierności kary do przewinienia oraz zasadę dobrej administracji, zasadę nulla poena sine culpa i zasadę proporcjonalności oraz popełniła ona oczywisty błąd w ocenie przy obliczaniu kwoty grzywny na podstawie obrotu przekraczającego teoretyczną maksymalną kwotę, jaką można było nałożyć za zachowanie określone w art. 1 ust. 1 lit. a) zaskarżonej decyzji.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 23 rozporządzenia Rady nr 1/2003, komunikat w sprawie współpracy (4) oraz zasadę równości traktowania i popełniła oczywisty błąd w ocenie przy obliczaniu poziomu obniżki nałożonej na skarżącą grzywny.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 23 rozporządzenia Rady nr 1/2003, zasadę równości traktowania i popełniła oczywisty błąd w ocenie odmawiając rozpoczęcia rozmów o zawarcie ugody zgodnie z obwieszczeniem w sprawie prowadzenia postępowań ugodowych (5).

      (1)  Rozporządzenie Rady nr 141 z dnia 26 listopada 1962 r. w sprawie niestosowania rozporządzenia Rady nr 17 do sektora transportu (Dz.U. 1962, 124, s. 2751).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L, s. 1).

      (3)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (Dz.U. 2006 C 210, s. 2).

      (4)  Obwieszczenie Komisji w sprawie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych (Dz.U. 2006, C 298, s. 17).

      (5)  Obwieszczenie Komisji w sprawie prowadzenia postępowań ugodowych w związku z przyjęciem decyzji na mocy art. 7 i 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 w sprawach kartelowych (Dz.U. 2008 C 167, s. 1).


title: Sprawa T-470/07: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2007 r. — Dow Agrosciences BV i in. przeciwko Komisji

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/41

         Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2007 r. — Dow Agrosciences BV i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-470/07)
   (2008/C 64/67)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Dow Agrosciences BV (Rotterdam, Niderlandy), Dow AgroSciences Ltd (Hitchin, Zjednoczone Królestwo), Dow AgroSciences SAS (Mougins, Francja), Dow AgroSciences Export SAS (Mougins, Francja), Dow AgroSciences Italia Srl (Mediolan, Włochy), Dow AgroSciences Iberica SA (Madryd, HIszpania), Dow AgroSciences Vertriebsgesellschaft mbH (Neusiedl am See, Austria), Dow AgroSciences LLC (Indianapolis, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem, C. Mereu)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2007/619/WE;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2007/619/WE z dnia 20 września 2007 r. dotycząca niewłączenia 1,3-dichloropropenu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG (1) oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję.
   W opinii strony skarżącej zaskarżona decyzja jest sprzeczna z prawem z następujących powodów:

               a)

               narusza istotne wymogi proceduralne, ponieważ jest oparta na sprawozdaniu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności, („EFSA”), które zdaniem strony skarżącej jest sprzeczne z art. 8 ust. 7 rozporządzenia Komisji nr 451/2000 (2). Strona pozwana naruszyła art. 8 ust. 8 ww. rozporządzenia, a zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem procedury legislacyjnej wobec czego pozostaje ona w sprzeczności z art. 5 WE, 7 WE oraz art. 5 decyzji 1999/468 (3);

               b)

               zawiera ona oczywiste błędy w ocenie, ponieważ rozstrzyga o odmowie wpisu 1,3-dichloropropenu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG, mimo że nie ustalono, że substancja ta stanowi niemożliwe do zaakceptowania niebezpieczeństwo dla zdrowia ludzi i środowiska naturalnego, oraz że niespełna wymogów art. 5 ust. 1 i art. 5 ust. 2 dyrektywy 91/414 w zakresie włączenia substancji do załącznika I;

               c)

               narusza podstawowe zasady prawa wspólnotowego, a w szczególności i) zasadę pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, ii) zasadę proporcjonalności, iii) zasadę równego traktowania, iv) zasadę dobrej administracji, v) prawa strony skarżącej do obrony i prawa do bycia wysłuchanym.

               d)

               narusza ona traktat WE i przepisy wykonawcze, w szczególności i) art. 13 dyrektywy 91/414 oraz ii) art. 95 WE oraz art. 4 i 5 ww. dyrektywy.

         Strona skarżąca podnosi również na podstawie art. 241 WE zarzut niezgodności z prawem art. 20 rozporządzenia Komisji nr 1490/2002 (4), który jak twierdzi, w istotny sposób wpłynął na jej uzasadnione oczekiwania poprzez zmianę rozporządzenia nr 451/2000, stanowiąc o obowiązkowym uczestnictwie EFSA w ocenie danej substancji.

      (1)  Dyrektywa Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. 1991 L 230, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 451/2000 z dnia 28 lutego 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji drugiego i trzeciego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG (Dz.U. 2000 L 55, str. 25).

      (3)  Decyzja Rady z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (Dz.U. L 184, str. 23).

      (4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1490/2002 z dnia 14 sierpnia 2002 r. ustanawiające dalsze szczegółowe zasady realizacji trzeciego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 451/2000Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 224. str. 23).


title: Sprawa T-511/15: Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2015 r. – Fontem Holdings 4/OHIM (BLU ECIGS)

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/42

         Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2015 r. – Fontem Holdings 4/OHIM (BLU ECIGS)
   (Sprawa T-511/15)
   (2015/C 363/51)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fontem Holdings 4 BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: A. Poulter, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „BLU ECIGS” – zgłoszenie nr 12 579 603

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 czerwca 2015 r. w sprawie R 2697/2014-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji eksperta z dnia 22 sierpnia 2014 r. w odniesieniu do zgłoszenia nr 12 579 603;

               —

               dopuszczenie zgłoszenia nr 12 579 603 do rejestracji.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-531/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 4 września 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/20

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 4 września 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-531/08) (1)

   2010/C 11/36

      Język postępowania: portugalski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 19 z 24.1.2009.


title: Sprawa T-411/15: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2015 – Gappol Marzena Porczyńska/OHIM – Gap (ITM) (GAPPoL)

text:
               5.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/14

         Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2015 – Gappol Marzena Porczyńska/OHIM – Gap (ITM) (GAPPoL)
   (Sprawa T-411/15)
   (2015/C 328/13)
   Język skargi: polski

      Strony

      Strona skarżąca: PP Gappol Marzena Porczyńska (Łódź, Polska) (przedstawiciel: J. Gwiazdowska, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Gap (ITM), Inc. (San Francisco, Stany Zjednoczone Ameryki)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „GAPPoL” – zgłoszenie nr 8 346 165

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 maja 2015 w sprawie R 686/2013-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               wydanie ostatecznego wyroku poprzez zmianę decyzji Izby Odwoławczej poprzez odrzucenie sprzeciwu również w zakresie towarów klasy 20 oraz 25;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 59 i art. 64 ust. 1 rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, str. 1) („rozporządzenie nr 207/2009”);

               —

               naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009 oraz zasady 50, ust. 2 lit. h) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, str. 1) („rozporządzenie nr 2868/95);

               —

               naruszenie art. 76 rozporządzenia nr 207/2009 oraz zasady 50, ust. 2 lit. g) rozporządzenia nr 2868/95;

               —

               naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 8 ust. 5 i art. 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-106/15: Postanowienie Sądu z dnia 16 lipca 2015 r. – Opko Ireland Global Holdings/OHIM – Teva Pharmaceutical Industries (ALPHAREN) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Cofnięcie zaskarżonej decyzji przez OHIM — Umorzenie postępowania)

text:
               5.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/9

         Postanowienie Sądu z dnia 16 lipca 2015 r. – Opko Ireland Global Holdings/OHIM – Teva Pharmaceutical Industries (ALPHAREN)
   (Sprawa T-106/15) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Cofnięcie zaskarżonej decyzji przez OHIM - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 328/07)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Opko Ireland Global Holdings Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister i A. Smith, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Teva Pharmaceutical Industries Ltd (Jerozolima, Izrael) (przedstawiciel: G. Farrington, solicitor)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 listopada 2014 r. (sprawa R 2387/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Teva Pharmaceutical Industries Ltd a Opko Ireland Global Holdings Ltd.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 228 z 13.7.2015.


title: Sprawa C-385/11: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 22 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Barcelona — Hiszpania) — Isabel Elbal Moreno przeciwko Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS) (Artykuł 157 TFUE — Dyrektywa 79/7/EWG — Dyrektywa 97/81/WE — Porozumienie ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy — Dyrektywa 2006/54/WE — Emerytura z systemu o charakterze składkowym — Równe traktowanie pracowników płci męskiej i pracowników płci żeńskiej — Dyskryminacja pośrednia ze względu na płeć)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/12

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 22 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Barcelona — Hiszpania) — Isabel Elbal Moreno przeciwko Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS)
   (Sprawa C-385/11) (1)

   (Artykuł 157 TFUE - Dyrektywa 79/7/EWG - Dyrektywa 97/81/WE - Porozumienie ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy - Dyrektywa 2006/54/WE - Emerytura z systemu o charakterze składkowym - Równe traktowanie pracowników płci męskiej i pracowników płci żeńskiej - Dyskryminacja pośrednia ze względu na płeć)
   2013/C 26/20
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Isabel Elbal Moreno

      Strony pozwane: Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Juzgado de lo Social de Barcelona — Wykładnia klauzuli 4 pkt 1 Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC załączonego do dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. (Dz.U. 1998 L 14, s. 9), art. 4 dyrektywy 79/7/EWG Rady z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 6, s. 24) oraz art. 4 dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 204, s. 23) — Pojęcie warunków zatrudnienia — Emerytura z systemu o charakterze składkowym obliczona na podstawie przepisów hiszpańskich i składek uiszczanych przez pracownika i na jego rzecz — Dyskryminacja pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy

      Sentencja

   Artykuł 4 dyrektywy Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie — w okolicznościach takich jak będące przedmiotem postępowania głównego — uregulowaniu państwa członkowskiego, które wymaga od pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy, z których znaczną większość stanowią kobiety, proporcjonalnie dłuższego okresu składkowego względem pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, aby uzyskać w danym wypadku prawo do emerytury z systemu o charakterze składkowym, której wysokość jest proporcjonalnie zmniejszona wedle ich czasu pracy.

      (1)  Dz.U. C 290 z 1.10.2011.


title: Sprawa T-5/13 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 29 sierpnia 2013 r. — Iran Liquefied Natural Gas przeciwko Radzie (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające wobec Iranu — Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych — Zakaz wykonywania bieżących umów handlowych — Wniosek o zawieszenie wykonania — Oczywista niedopuszczalność zarzutu niezgodności z prawem, na którym opiera się wniosek — Niedopuszczalność wniosku)

text:
               12.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/6

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 29 sierpnia 2013 r. — Iran Liquefied Natural Gas przeciwko Radzie
   (Sprawa T-5/13 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające wobec Iranu - Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych - Zakaz wykonywania bieżących umów handlowych - Wniosek o zawieszenie wykonania - Oczywista niedopuszczalność zarzutu niezgodności z prawem, na którym opiera się wniosek - Niedopuszczalność wniosku)
   2013/C 298/08
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Iran Liquefied Natural Gas Co. (Teheran, Iran) (przedstawiciele: J. Grayston, solicitor, adwokaci G. Pandey, P. Gjørtler i D. Rovetta)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i A. De Elera, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania, po pierwsze, decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 282, s. 58) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 282, s. 16) w zakresie, w jakim na podstawie tych aktów nazwa skarżącej została umieszczona w wykazie osób i podmiotów objętych tymi środkami ograniczającymi, a po drugie, art. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady (UE) nr 1263/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającego rozporządzenie nr 267/2012 (Dz.U. L 356, s. 34) w zakresie, w jakim akt ten uniemożliwia wykonywanie umów zawartych przez skarżącą z partnerami mającymi siedziby w Unii Europejskiej.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje odrzucony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-509/13: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2013 r. — Ratioparts-Ersatzteile-Vertriebs przeciwko OHIM — IIC (NORTHWOOD)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/64

         Skarga wniesiona w dniu 19 września 2013 r. — Ratioparts-Ersatzteile-Vertriebs przeciwko OHIM — IIC (NORTHWOOD)
   (Sprawa T-509/13)
   2013/C 344/118
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ratioparts-Ersatzteile-Vertriebs GmbH (Euskirchen) (przedstawiciel: M. Koch, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: IIC — Intersport International Corp. GmbH (Berno, Szwajcaria)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 4 lipca 2013 r. (sprawa R 2211/2012-2) w ten sposób, by sprzeciw B17963622 został w całości oddalony; oraz

               —

               obciążenie wnoszącej sprzeciw kosztami postępowania w sprawie sprzeciwu oraz drugiej strony postępowania odwoławczego kosztami tego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „NORTHWOOD” dla towarów i usług z klas 8, 9, 20, 25 i 35 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 412 776

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: IIC — Intersport International Corp. GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego „NORTHBROOK” dla towarów z klas 9, 14, 18, 20, 22, 25 i 28

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-217/12: Postanowienie Sądu z dnia 25 listopada 2013 r. — Shark przeciwko OHIM — Monster Energy (UNLEASH THE BEAST!)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/44

         Postanowienie Sądu z dnia 25 listopada 2013 r. — Shark przeciwko OHIM — Monster Energy (UNLEASH THE BEAST!)
   (Sprawa T-217/12) (1)

   2014/C 45/77
   Język postępowania: angielski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 217 z 21.7.2012.


title: Sprawa T-805/16: Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2016 r. – IPPT PAN/Komisja i REA

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/47

         Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2016 r. – IPPT PAN/Komisja i REA
   (Sprawa T-805/16)
   (2017/C 022/64)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Instytut Podstawowych Problemów Techniki Polskiej Akademii Nauk (IPPT PAN) (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: adwokat M. Le Berre)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komisji;

               —

               stwierdzenie, że Komisja popełniła błąd przy wystawianiu noty debetowej nr 3241514040 (odpowiednio obniżonej przez notę kredytową nr 3233160082) oraz że odpowiednia kwota w wysokości 67 984,13 EUR nie jest należna od skarżącego;

               —

               stwierdzenie, że Komisja i REA są zobowiązane zapłacić skarżącemu z tytułu projektu SMART-NEST kwotę 69 623,94 EUR wraz z odsetkami od daty decyzji;

               —

               stwierdzenie, że skarżący nie jest zobowiązany do zapłaty Komisji liquidated damages (ryczałtowego odszkodowania) w związku z projektami KMM-NOE i BOOSTING BALTIC;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej na podstawie art. 263 TFUE strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 47 i 43 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej odnoszących się do dostępu do sądów i do rzecznika praw obywatelskich.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia umów odnoszących się do projektów KMM-NOE, BOOSTING BALTIC i SMART-NEST oraz naruszenia mającego zastosowanie prawa belgijskiego.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia rozporządzenia finansowego i rozporządzenia delegowanego Komisji uzupełniającego rozporządzenie finansowe.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący nadużycia władzy przez Komisję.

         Na poparcie wniesionej na podstawie art. 272 TFUE skargi dotyczącej roszczeń z umowy strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym skarżący twierdzi, że spełnił swoje zobowiązanie wynikające z art. II.19.1 umów dotyczących projektów KMM NOE i BOOSTING BALTIC.

               2.

               Zarzut drugi, w którym skarżący utrzymuje, że Komisja nie przedstawiła dowodów na poparcie swojego żądania.

               3.

               Zarzut trzeci, w którym skarżący twierdzi, że Komisja nie wykazała należycie swojego żądania.

               4.

               Zarzut czwarty, w którym skarżący podnosi, że Komisja nie wykonywała w dobrej wierze przysługujących jej praw umownych.

               5.

               Zarzut piąty, w którym skarżący twierdzi, że żądane na podstawie art. II.30 liquidated damages (odszkodowanie ryczałtowe) jest wygórowane i powinno zostać obniżone zgodnie z art. 1231 belgijskiego kodeksu cywilnego.

               6.

               Zarzut szósty, w którym skarżący utrzymuje, że w ramach projektu SMART-NEST należy mu jeszcze zwrócić pozostałą kwotę z tytułu jego wkładu na rzecz Guarantee Fund (funduszu gwarancyjnego).


title: Sprawa C-439/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 20 lipca 2017 r. – British American Tobacco (Niemcy) GmbH/Freie und Hansestadt Hamburg

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 20 lipca 2017 r. – British American Tobacco (Niemcy) GmbH/Freie und Hansestadt Hamburg
   (Sprawa C-439/17)
   (2017/C 347/11)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: British American Tobacco (Germany) GmbH

      Strona pozwana: Freie und Hansestadt Hamburg

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 7 ust. 7 zdanie pierwsze dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylającej dyrektywę 2001/37/WE (1) (zwanej dalej „dyrektywą”), należy interpretować w ten sposób, że zakaz wprowadzania do obrotu wyrobów tytoniowych zawierających środki aromatyzujące w jakichkolwiek komponentach nie obejmuje takich wyrobów tytoniowych, które z uwagi na środki aromatyzujące zawarte w ich komponentach mają aromat charakterystyczny w rozumieniu definicji tego pojęcia zawartej w art. 2 pkt 25 tej dyrektywy?

               2)

               Jeżeli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi przeczącej:
               Czy art. 7 ust. 14 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że ten przepis przejściowy obejmuje jedynie zakaz wprowadzania do obrotu wyrobów tytoniowych o aromacie charakterystycznym zgodnie z art. 7 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy albo – też – zakaz wprowadzania do obrotu wyrobów tytoniowych, które w jakichkolwiek komponentach zawierają środki aromatyzujące, zgodnie z art. 7 ust. 7 zdanie pierwsze dyrektywy?

               3)

               Jeżeli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi twierdzącej lub na pytanie drugie należy odpowiedzieć, że art. 7 ust. 14 dyrektywy obejmuje też zakaz wprowadzania do obrotu wyrobów tytoniowych, które w jakichkolwiek komponentach zawierają środki aromatyzujące zgodnie z art. 7 ust. 7 zdanie pierwsze dyrektywy:
               Jak należy zrozumieć sformułowania „wyrób tytoniowy o charakterystycznym aromacie” oraz „dana kategoria wyrobu” w art. 7 ust. 14 dyrektywy?

      (1)  Dz.U. L 127, s. 1.


title: Sprawa T-562/11: Skarga wniesiona w dniu 28 października 2011 r. — Symbio Gruppe przeciwko OHIM — ADA Cosmetic (SYMBIOTIC CARE)

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/18

         Skarga wniesiona w dniu 28 października 2011 r. — Symbio Gruppe przeciwko OHIM — ADA Cosmetic (SYMBIOTIC CARE)
   (Sprawa T-562/11)
   2012/C 13/38
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Symbio Gruppe GmbH & Co. KG (Herborn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Schulz i C. Onken)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: ADA Cosmetic GmbH (Kehl, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie R 2121/2010-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: ADA Cosmetic GmbH

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „SYMBIOTIC CARE” dla towarów należących do klas 3, 5, 29 i 30

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowne i graficzne znaki towarowe „SYMBIOFLOR” i „SYMBIOLACT”, międzynarodowa rejestracja słownego znaku towarowego „SYMBIOFEM” i graficznego znaku towarowego „SYMBIOVITAL” dla towarów należących do klas 1, 3, 5, 29 i 32

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd a także naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza przeoczyła fakt, iż znaki towarowe podniesione w ramach sprzeciwu stanowią rodzinę znaków towarowych.


title: Sprawa T-759/16: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2016 r. – Campailla/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/33

         Skarga wniesiona w dniu 31 października 2016 r. – Campailla/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
   (Sprawa T-759/16)
   (2017/C 078/46)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Massimo Campailla (Holtz, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat, F. Rollinger)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej zapłaty na rzecz strony skarżącej kwoty 112 202 476,69 EUR wraz z kumulatywnymi odsetkami w wysokości 1,83 % miesięcznie, naliczanymi od grudnia 1994 r. do chwili jej zapłaty, tytułem naprawienia szkód i krzywd określonych w skardze będącej przedmiotem wniesionej już do Sądu sprawy T-429/09, Campailla/Komisja;

               —

               uwzględnienie wniosku strony skarżącej o przeprowadzenie rozprawy w celu umożliwienia stronie skarżącej zaprezentowania jej stanowiska przed Sądem;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej zwrotu wszystkich kosztów związanych z niniejszym postępowaniem, w tym kosztów wynagrodzenia adwokata, z którego pomocy strona skarżąca miała obowiązek skorzystać ze względu na przymus adwokacki, w wysokości ustalonej na koniec postępowania;

               —

               zastrzeżenie dla strony skarżącej wszelkich pozostałych praw, roszczeń, żądań i środków prawnych.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów dotyczących zdarzeń powodujących szkodę, za powstanie których odpowiada strona pozwana, powodując tym samym powstanie jej odpowiedzialności pozaumownej.

               1.

               Zarzut pierwszy, oparty na zarejestrowaniu przez sekretariat Trybunału, bez zastrzeżeń, skargi wniesionej bezpośrednio przez stronę skarżącą mimo, że nie była ona reprezentowana przez adwokata.

               2.

               Zarzut drugi, oparty na niepoinformowaniu strony skarżącej o ewentualnych konsekwencjach wiążących się z wniesieniem skargi bez reprezentacji adwokata, a także na odmiennym potraktowaniu strony skarżącej w stosunku do innych osób, które znalazły się w tej samej sytuacji.

               3.

               Zarzut trzeci, oparty na zastosowaniu wobec strony skarżącej, bez żadnej podstawy prawnej, sankcji polegającej na odrzuceniu jej odwołania jako niedopuszczalnego.

               4.

               Zarzut czwarty, oparty na naruszeniu przez stronę pozwaną podstawowych praw strony skarżącej, w szczególności naruszeniu jej prawa dostępu do wymiaru sprawiedliwości, a tym samym naruszeniu godności człowieka w rozumieniu art. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               5.

               Zarzut piąty, oparty na naruszeniu przez stronę pozwaną praw do skutecznej ochrony sądowej i rzetelnego procesu poprzez nieuwzględnienie przez nią szczególnej sytuacji strony skarżącej i w rezultacie niezagwarantowanie przestrzegania jej praw.

               6.

               Zarzut szósty, oparty na naruszeniu przez stronę pozwaną prawa do dobrej administracji poprzez jednostronne wydanie postanowienia odrzucającego jej odwołanie w sprawie C-265/11 P.

               7.

               Zarzut szósty, oparty na naruszeniu przez stronę pozwaną prawa własności strony skarżącej, w zakresie, w jakim spór, w kontekście którego strona skarżąca wniosła do Trybunału Sprawiedliwości skargę przeciwko Komisji Europejskiej, miał za przedmiot potwierdzenie jej prawa własności w celu wystąpienia z roszczeniem o naprawienie poniesionej przez nią szkody. W tym względzie strona skarżąca zarzuca Trybunałowi Sprawiedliwości, że poprzez odrzucenie jej odwołania, potwierdziła, a tym samym uprawomocniła błędne orzeczenie Sądu w sprawie T-429/09.


title: Sprawa T-655/11: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2011 r. — FSL i in. przeciwko Komisji

text:
               25.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/13

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2011 r. — FSL i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-655/11)
   2012/C 58/25
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Skarżące: FSL Holdings (Antwerpia, Belgia), Firma Léon Van Parys (Antwerpia, Belgia) i Pacific Fruit Company Italy SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Vlaemminck i C. Verdonck)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 i 2 decyzji Komisji z dnia października 2011 r. wydanej w sprawie COMP/39.482 — Owoce egzotyczne — Banany;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim nakłada on na skarżące grzywnę 8,919 mln EUR oraz obniżenie grzywny zgodnie z argumentacją podniesioną przez skarżące w skardze wniesionej do Sądu.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi skarżące podnoszą cztery zarzuty:

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia istotnych wymogów proceduralnych oraz prawa do obrony, w zakresie w jakim:

                           —

                           posłużono się dokumentami uzyskanymi wyłącznie do celów krajowego dochodzenia skarbowego;

                           —

                           posłużono się dokumentami pochodzącymi z akt innych spraw;

                           —

                           podmiot wnioskujący o zwolnienie z grzywny został pokierowany w sposób niezgodny z prawem.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy nadużycia władzy przez pozwaną.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy błędnej oceny dowodów oraz faktu, iż przy użyciu zgromadzonych dowodów nie sposób wykazać popełnienia naruszenia.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia art. 23 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu oraz wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. z powodu oczywistego błędu w ocenie wagi i czasu trwania naruszenia, jak również okoliczności łagodzących oraz naruszenia zasady niedyskryminacji przy obliczaniu wysokości grzywny.


title: Sprawa F-82/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 21 lipca 2016 r. – De Nicola/EBI (Służba publiczna – Personel EBI – Ubezpieczenie zdrowotne – Odmowa zwrotu kosztów leczenia – Terapia laserowa – Brak podstaw naukowych dla terapii – Zasady wyznaczania niezależnego lekarza – Właściwa izba lekarska – Opinia niezależnego lekarza – Zakres kontroli sądowej – Podstawy odmowy refundacji – Wewnętrzne przepisy z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego – Cel terapii laserowej – Działanie łagodzące ból – Uprzednia zgoda lekarza orzecznika – Szkoda majątkowa – Przedwczesne żądanie – Krzywda – Niesprecyzowana kwota – Niedopuszczalność)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/31

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 21 lipca 2016 r. – De Nicola/EBI
      (Sprawa F-82/15) (1)

      ((Służba publiczna - Personel EBI - Ubezpieczenie zdrowotne - Odmowa zwrotu kosztów leczenia - Terapia laserowa - Brak podstaw naukowych dla terapii - Zasady wyznaczania niezależnego lekarza - Właściwa izba lekarska - Opinia niezależnego lekarza - Zakres kontroli sądowej - Podstawy odmowy refundacji - Wewnętrzne przepisy z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego - Cel terapii laserowej - Działanie łagodzące ból - Uprzednia zgoda lekarza orzecznika - Szkoda majątkowa - Przedwczesne żądanie - Krzywda - Niesprecyzowana kwota - Niedopuszczalność))
      (2016/C 364/36)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciele: początkowo adwokaci L. Isola i G. Isola, następnie adwokat G. Ferabecoli)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: początkowo G. Nuvoli i J.P. Minnaert, pełnomocnicy, i adwokat A. Dal Ferro, następnie G. Faedo i G. Nuvoli, pełnomocnicy, i adwokat A. Dal Ferro)

         Przedmiot sprawy

      Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji o braku refundacji kosztów poniesionych przez skarżącego na terapię laserową, której poddał się w 2007 r., a po drugie, dalszych związanych z tym decyzji banku wydanych w 2014 r.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Banku Inwestycyjnego z dnia 4 grudnia 2014 r. o odmowie refundacji Carlowi De Nicoli kosztów poniesionych na terapię laserową FP3.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona.

                  3)

                  Europejski Bank Inwestycyjny pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Carla De Nicolę.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2015, s. 59.


title: Kryteria przydziału spraw do izb

text:
               1.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 323/4

         Kryteria przydziału spraw do izb
   (2015/C 323/05)
   W dniu 11 września 2015 r. Sąd zdecydował na podstawie art. 4 załącznika I do statutu Trybunału Sprawiedliwości oraz art. 13 § 2 regulaminu postępowania, że z chwilą wpłynięcia skargi sprawy będą przydzielane na przemian do pierwszej, drugiej i trzeciej izby według kolejności rejestracji w sekretariacie, z zastrzeżeniem możliwości przekazania sprawy do rozpoznania przez pełny skład lub przez izbę w składzie jednego sędziego.
   Prezes Sądu może odstąpić od powyższych zasad przydziału ze względu na powiązanie między sprawami, jak również celem zapewnienia zrównoważonego i spójnego podziału pracy w ramach Sądu.
   Z tych samych względów prezes Sądu może zdecydować o ponownym przydzieleniu spraw w toku postepowania, po zasięgnięciu opinii zainteresowanych sędziów i przed przedstawieniem sprawozdania wstępnego, o którym mowa w art. 58 regulaminu postępowania przed Sądem.