title: Sprawa T-725/17: Skarga wniesiona w dniu 24 października 2017 r. – Clestra Hauserman/Parlament

text:
               15.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/22

         Skarga wniesiona w dniu 24 października 2017 r. – Clestra Hauserman/Parlament
   (Sprawa T-725/17)
   (2018/C 013/36)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Clestra Hauserman (Illkirch Graffenstaden, Francja) (przedstawiciel: adwokat J. Gehin)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego zawartej w jego piśmie z dnia 24 sierpnia 2017 r. informującym skarżącą o odrzuceniu oferty, którą złożyła w odniesieniu do części nr 55 w ramach przetargu o sygnaturze INLO-D-UPIL-T-16-AO8 dotyczącego projektu rozbudowy i modernizacji budynku [im. Konrada Adenauera] w Luksemburgu („decyzji o odrzuceniu oferty”) oraz decyzji o udzieleniu tego zamówienia innemu oferentowi („decyzji o udzieleniu zamówienia”);

               —

               zasądzenie od Parlamentu Europejskiego zapłaty na rzecz skarżącej odszkodowania w wysokości 1 000 893 EUR z tytułu odpowiedzialności pozaumownej, a w każdym razie kwoty 50 000 EUR z tytułu kosztów związanych z przygotowaniem oferty złożonej w ramach przetargu nr 2014/S 123–218302;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego wszystkimi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem decyzji o wykluczeniu spółki Clestra Hauserman w zakresie, w jakim decyzja ta opiera się na drugim postępowaniu przetargowym, które wszczęto niezgodnie z prawem na podstawie ogłoszenia o przetargu nr 2016/S 215–391081 z dnia 8 listopada 2016 r. po przeprowadzeniu pierwszego postępowania przetargowego, które zakończyło się udzieleniem zamówienia skarżącemu przedsiębiorstwu;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący braku uzasadnienia dopuszczalności oferty zwycięskiego przedsiębiorstwa na podstawie postanowień specyfikacji istotnych warunków zamówienia dotyczących zdolności technicznej i finansowej zwycięskiego oferenta (art. 12 i 13 specyfikacji istotnych warunków zamówienia) i dokumentów wymaganych w ramach zaproszenia do składania ofert (art. I–VI.G);

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący niedopuszczalności oferty zwycięskiego przedsiębiorstwa w zakresie, w jakim powinno się stwierdzić jej niezgodność z prawem z uwagi na jej rażąco niską cenę, w związku z czym wybór tej oferty stanowi oczywisty błąd w ocenie;

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady równego traktowania i przejrzystości, jeśli chodzi o przebieg drugiego postępowania przetargowego.


title: Sprawa T-743/17: Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2017 r. – Bischoff / EUIPO – Miroglio Fashion (CARACTÈRE)

text:
               15.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/29

         Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2017 r. – Bischoff / EUIPO – Miroglio Fashion (CARACTÈRE)
   (Sprawa T-743/17)
   (2018/C 013/44)
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bischoff GmbH (Muggensturm, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Régnier)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Miroglio Fashion Srl (Alba, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Miroglio Fashion Srl

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „CARACTÈRE” – zgłoszenie nr 7 061 922

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 lipca 2017 r. w sprawie R 328/2016-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej złożone przez spółkę Bischoff odwołanie zmierzające do unieważnienia prawa do znaku towarowego nr 007061922 dla towarów i usług z klas 14, 18, 24, 25 i 35;

               —

               obciążenie EUIPO i spółki Miroglio Fashion kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-276/17: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover – Niemcy) – Michael Siegberg / TUIfly GmbH

text:
               15.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/11

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover – Niemcy) – Michael Siegberg / TUIfly GmbH
   (Sprawa C-276/17) (1)

   (2018/C 013/17)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 239 z 24.7.2017.


title: Sprawa T-465/16: Wyrok Sądu z dnia 20 listopada 2017 r. – Cotécnica / EUIPO – Visán Industrias Zootécnicas (cotecnica OPTIMA) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego cotecnica OPTIMA — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy visán Optima PREMIUM PETFOOD — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE)nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               15.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/14

         Wyrok Sądu z dnia 20 listopada 2017 r. – Cotécnica / EUIPO – Visán Industrias Zootécnicas (cotecnica OPTIMA)
   (Sprawa T-465/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego cotecnica OPTIMA - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy visán Optima PREMIUM PETFOOD - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE)nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 013/24)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Cotécnica, SCCL (Bellpuig, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokaci J.B. Devaureix, J. Erdozain López i J. Galán López)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Visán Industrias Zootécnicas, SL (Arganda, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat P. Alesci Naranjo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 czerwca 2016 r. (sprawa R 229/2016-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Visán Industrias Zootécnicas a Cotécnica.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Cotécnica, SCCL pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

               3)

               Visán Industrias Zootécnicas, SL pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 371 z 10.10.2016.


title: Sprawa C-400/17: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Dolj – Rumunia) – Mihaela Iuliana Scripnic, Radu Constantin Scripnic, Alexandru Gheorghiţă, Vasilica Gheorghiţă / SC Bancpost SA, SC Bancpost SA – sucursala Dolj

text:
               15.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/11

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Dolj – Rumunia) – Mihaela Iuliana Scripnic, Radu Constantin Scripnic, Alexandru Gheorghiţă, Vasilica Gheorghiţă / SC Bancpost SA, SC Bancpost SA – sucursala Dolj
   (Sprawa C-400/17) (1)

   (2018/C 013/18)
   Język postępowania: rumuński
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 309 z 18.9.2017.


title: Sprawa T-558/16: Wyrok Sądu z dnia 22 listopada 2017 r. – von Blumenthal i in. / EBI (Służba publiczna — Personel EBI — Reforma systemu wynagradzania i awansu płacowego EBI — Zarzut niezgodności z prawem — Równość traktowania — Odpowiedzialność)

text:
               15.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/15

         Wyrok Sądu z dnia 22 listopada 2017 r. – von Blumenthal i in. / EBI
   (Sprawa T-558/16) (1)

   ((Służba publiczna - Personel EBI - Reforma systemu wynagradzania i awansu płacowego EBI - Zarzut niezgodności z prawem - Równość traktowania - Odpowiedzialność))
   (2018/C 013/25)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Henry von Blumenthal (Bergem, Luksemburg), Marc D’Hooge (Luksemburg, Luksemburg), Giulia Gaspari (Luksemburg), Patrick Vanhoudt (Gonderange, Luksemburg) i Dalila Bundy (Cosnes-et-Romain, Francja) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) (przedstawiciele: początkowo C. Gómez de la Cruz, G. Nuvoli i T. Gilliams, następnie T. Gilliams i G. Faedo, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata P.E. Partscha)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 270 TFUE zmierzający, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji zawartych w rozliczeniach wynagrodzenia skarżących za kwiecień 2015 i późniejszych, stanowiących zastosowanie do skarżących decyzji rady dyrektorów EBI z dnia 16 grudnia 2014 r. oraz decyzji komitetu zarządzającego EBI z dnia 4 lutego 2015 r., a także stwierdzenie nieważności odcinków wynagrodzenia dotyczących nagrody dla skarżących zawartych w rozliczeniach wynagrodzenia z kwietnia 2015 r., a po drugie, zasądzenie od EBI zapłaty skarżącym, po pierwsze, kwoty różnicy między kwotą wynagrodzeń wypłaconą na podstawie ww. decyzji a wynagrodzeń należnych zgodnie ze zobowiązaniami EBI, a po drugie, odszkodowania za szkodę majątkową z Racji utraty siły nabywczej, oraz zadośćuczynienia za poniesioną przez skarżących krzywdę.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Henry von Blumenthal, Marc D’Hooge, Giulia Gaspari, Patrick Vanhoudt i Dalila Bundy zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 414 z dnia 14.12.2015 (sprawa początkowo zarejestrowana przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-99/15, przekazana Sądowi Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa T-437/17: Postanowienie Sądu z dnia 14 listopada 2017 r. – Oy Karl Fazer / EUIPO – Kraft Foods Belgium Intellectual Property (MIGNON)

text:
               15.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/29

         Postanowienie Sądu z dnia 14 listopada 2017 r. – Oy Karl Fazer / EUIPO – Kraft Foods Belgium Intellectual Property (MIGNON)
   (Sprawa T-437/17) (1)

   (2018/C 013/45)
   Język postępowania: angielski
   Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 300 z 11.9.2017.


title: Sprawa T-617/16: Wyrok Sądu z dnia 23 listopada 2017 r. – PF/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu w 2015 r. — Artykuł 43 i art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego — Obowiązek uzasadnienia — Porównanie osiągnięć — Posługiwanie się językami w ramach zadań wykonywanych przez administratorów zatrudnionych do zadań lingwistycznych i przez administratorów zatrudnionych do zadań innych niż lingwistyczne — Usprawiedliwione nieobecności — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               15.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/16

         Wyrok Sądu z dnia 23 listopada 2017 r. – PF/Komisja
   (Sprawa T-617/16) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu w 2015 r. - Artykuł 43 i art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego - Obowiązek uzasadnienia - Porównanie osiągnięć - Posługiwanie się językami w ramach zadań wykonywanych przez administratorów zatrudnionych do zadań lingwistycznych i przez administratorów zatrudnionych do zadań innych niż lingwistyczne - Usprawiedliwione nieobecności - Oczywisty błąd w ocenie))
   (2018/C 013/26)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: PF (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 270 TFUE mająca na celu stwierdzenie nieważności decyzji odmownej Komisji w sprawie awansu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 8 w postępowaniu w sprawie awansu w 2015 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               PF zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 371 z 10.10.2016 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygn. F-47/16 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).


title: Sprawa T-652/16 P: Wyrok Sądu z dnia 22 listopada 2017 r. – HD/Parlament (Odwołanie — Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dodatki rodzinne — Dodatek edukacyjny — Zakaz równoczesnego pobierania dodatków tego samego rodzaju — Roszczenie o zwrot nienależnego świadczenia — Ochrona danych osobowych — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               15.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/16

         Wyrok Sądu z dnia 22 listopada 2017 r. – HD/Parlament
   (Sprawa T-652/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatki rodzinne - Dodatek edukacyjny - Zakaz równoczesnego pobierania dodatków tego samego rodzaju - Roszczenie o zwrot nienależnego świadczenia - Ochrona danych osobowych - Obowiązek uzasadnienia))
   (2018/C 013/27)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: HD (przedstawiciel: adwokat C. Bernard-Glanz)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Ecker i L. Deneys, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 21 lipca 2016 r., HD/Parlament (F-136/15, EU:F:2016:169).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               HD zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 419 z 14.11.2016.


title: Wyrok Trybunału z dnia 13 września 2017 r. w sprawie E-15/16 – Yara International ASA przeciwko rządowi Norwegii (Swoboda przedsiębiorczości – art. 31 i 34 EOG – Konieczność – Krajowe przepisy dotyczące transferu wewnątrzgrupowego – Zrównoważony podział kompetencji podatkowych – Wyjątek od straty finansowej – Ryzyko unikania opodatkowania – Całkowicie sztuczna konstrukcja – Zakaz nadużywania prawa)

text:
               18.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/4

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 13 września 2017 r.
   w sprawie E-15/16
   Yara International ASA przeciwko rządowi Norwegii

      (Swoboda przedsiębiorczości – art. 31 i 34 EOG – Konieczność – Krajowe przepisy dotyczące transferu wewnątrzgrupowego – Zrównoważony podział kompetencji podatkowych – Wyjątek od straty finansowej – Ryzyko unikania opodatkowania – Całkowicie sztuczna konstrukcja – Zakaz nadużywania prawa)

   (2018/C 16/04)
   W sprawie E-15/16 Yara International ASA przeciwko rządowi Norwegii – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości złożony przez Sąd Apelacyjny Borgarting (Borgarting lagmannsrett) dotyczący interpretacji art. 31 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym w kontekście przepisów prawa krajowego dotyczących transferu wewnątrzgrupowego, Trybunał, w składzie: Carl Baudenbacher (prezes i sędzia sprawozdawca), Per Christiansen i Ása Ólafsdóttir (sędzia (ad hoc)), wydał w dniu 13 września 2017 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Artykuły 31 i 34 EOG nie wykluczają stosowania przepisów prawa krajowego dotyczących transferu wewnątrzgrupowego – takich, jak przepisy norweskiej ustawy podatkowej, na mocy której transfer taki obniża dochód podlegający opodatkowaniu w przypadku jednostki przekazującej, a jest za to wliczony do dochodu podlegającego opodatkowaniu w przypadku beneficjenta niezależnie od tego, czy dla celów podatkowych beneficjent ponosi straty, czy osiąga zyski – nakładających warunek, aby zarówno jednostka przekazująca, jak i beneficjent podlegali obowiązkowi podatkowemu w danym państwie EOG. Warunkiem prawa EOG jest to, że przepisy prawa krajowego muszą służyć zgodnemu z prawem celowi, takiemu jak konieczność zapewnienia zrównoważonego podziału kompetencji podatkowych między państwa członkowskie EOG albo zapobiec tworzeniu całkowicie sztucznych konstrukcji zmierzających do unikania opodatkowania. Wymogi prawa krajowego wykraczają jednak poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów w przypadkach, gdy strata poniesiona przez zagraniczną jednostkę zależną jest ostateczna.


title: Sprawa C-507/16: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad – Bułgaria) – Entertainment Bulgaria System EOOD / Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” – Sofia [Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 168 lit. a), art. 169 lit. a), art. 214 ust. 1 lit. d) i e) oraz art. 289 i 290 — Możliwość odliczenia podatku od wartości dodanej (VAT) należnego lub zapłaconego — Transakcje objęte podatkiem należnym w innych państwach członkowskich — System zwolnienia z podatku w państwie członkowskim, w którym skorzystano z prawa do odliczenia]

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/14

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad – Bułgaria) – Entertainment Bulgaria System EOOD / Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” – Sofia
   (Sprawa C-507/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 168 lit. a), art. 169 lit. a), art. 214 ust. 1 lit. d) i e) oraz art. 289 i 290 - Możliwość odliczenia podatku od wartości dodanej (VAT) należnego lub zapłaconego - Transakcje objęte podatkiem należnym w innych państwach członkowskich - System zwolnienia z podatku w państwie członkowskim, w którym skorzystano z prawa do odliczenia])
   (2018/C 022/18)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administrativen sad Sofia-grad

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Entertainment Bulgaria System EOOD

      Strona pozwana: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” – Sofia

      Sentencja

   Dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienioną dyrektywą Rady 2009/162/UE z dnia 22 grudnia 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona uregulowaniu państwa członkowskiego, które uniemożliwia podatnikowi mającemu siedzibę na terytorium tego państwa członkowskiego odliczenie podatku od wartości dodanej należnego lub zapłaconego w tym państwie członkowskim od usług świadczonych przez podatników z siedzibą w innych państwach członkowskich i wykorzystanych do świadczenia usług w państwach członkowskich innych niż państwo członkowskie siedziby tego podatnika, z tego względu, że ów podatnik jest zidentyfikowany do celów podatku od wartości dodanej na podstawie jednej z dwóch alternatyw, o których mowa w art. 214 ust. 1 lit. d) i e) dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2009/162. Natomiast art. 168 lit. a) i art. 169 lit. a) dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2009/162, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu państwa członkowskiego, które uniemożliwia podatnikowi – mającemu siedzibę na terytorium tego państwa członkowskiego i korzystającemu tam ze zwolnienia z podatku – skorzystanie z prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej należnego lub zapłaconego w tym państwie od usług świadczonych przez podatników mających siedzibę w innych państwach członkowskich i wykorzystanych do świadczenia usług w państwach członkowskich innych niż państwo członkowskie siedziby tego podatnika.

      (1)  Dz.U. C 441 z 28.11.2016.


title: Sprawa C-613/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti (Włochy) w dniu 24 października 2017 r. – Federazione Italiana Sport Equestri (FISE) / Istituto Nazionale di Statistica – ISTAT

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti (Włochy) w dniu 24 października 2017 r. – Federazione Italiana Sport Equestri (FISE) / Istituto Nazionale di Statistica – ISTAT
   (Sprawa C-613/17)
   (2018/C 022/35)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte dei Conti

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Federazione Italiana Sport Equestri (FISE)

      Druga strona postępowania: Istituto Nazionale di Statistica – ISTAT

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie „interwencji publicznej w postaci ogólnych przepisów mających zastosowanie do wszystkich jednostek prowadzących taki sam rodzaj działalności”, o którym mowa w pkt 20.15 rozporządzenia (UE) nr 549/2013 (1) (tzw. ESA 2010), należy rozumieć szeroko jako obejmujące także uprawnienia do udzielania wytycznych o charakterze sportowym (tzw. soft law) i przewidziane przez prawo uprawnienia do uznawania, celem nabycia osobowości prawnej i możliwości działania w sektorze sportowym, które to oba uprawnienia generalnie dotyczą wszystkich włoskich krajowych federacji sportowych?

               2)

               Czy ogólny wskaźnik kontroli, o który mowa w pkt. 20.15. rozporządzenia (UE) nr 549/2013 (tzw. ESA 2010) („możliwość decydowania o ogólnej polityce lub programie jednostki instytucjonalnej”), należy rozumieć w sposób dosłowny, jako możliwość kierowania działalnością zarządczą jednostki niekomercyjnej, ograniczania tej działalności i wypływania na nią, lub czy należy go rozumieć w sposób niedosłowny, jako obejmujący również uprawnienia do sprawowania zewnętrznego nadzoru inne niż te określone przez szczegółowe wskaźniki kontroli, o których mowa w pkt 20.15 lit. a), b), c), d) i e) (jak na przykład uprawnienia do zatwierdzania budżetów, mianowania rewidentów, zatwierdzania statutów i niektórych rodzajów regulaminów, udzielania wytycznych w sektorze sportowym lub uznawania dla celów sportowych)?

               3)

               Czy na podstawie pkt 20.15 w związku z pkt 4.125 i 4.126 rozporządzenia (UE) nr 549/2013 (tzw. ESA 2010) można, dla celów oceny istnienia lub braku kontroli publicznej, uwzględnić składki członkowskie przy określeniu, czy znacząca wysokość rzeczonych składek wraz z innymi dochodami własnymi może świadczyć, w świetle szczególnych cech konkretnego przypadku, o istnieniu istotnej zdolności jednostki niekomercyjnej do samostanowienia?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 549/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych w Unii Europejskiej (Dz.U. L 174, s. 1).


title: Sprawa T-756/17: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2017 r. – CMS Hasche Sigle / EUIPO (WORLD LAW GROUP)

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/53

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2017 r. – CMS Hasche Sigle / EUIPO (WORLD LAW GROUP)
   (Sprawa T-756/17)
   (2018/C 022/69)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CMS Hasche Sigle Partnerschaft von Rechtsanwälten und Steuerberatern mbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: P.-C. Thielen, lawyer)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „WORLD LAW GROUP” – zgłoszenie nr 14 667 844

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 sierpnia 2017 r. w sprawie R 329/2017-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w odniesieniu do zgłoszenia znaku towarowego nr 14 667 844, w zakresie, w jakim, odmówiono w niej rejestracji znaku towarowego;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-798/16: Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2017 r. – Hanso Holding / EUIPO (REAL) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego REAL — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/38

         Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2017 r. – Hanso Holding / EUIPO (REAL)
   (Sprawa T-798/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego REAL - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 022/52)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hanso Holding AS (Tromsø, Norwegia) (przedstawiciel: adwokat M. Wirtz)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 września 2016 r. (sprawa R 2405/2015-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego REAL jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Hanso Holding AS zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 6 z 9.1.2017.


title: Sprawa C-616/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal correctionnel de Foix (Francja) w dniu 26 października 2017 r. – Procureur de la République / Mathieu Blaise i in.

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal correctionnel de Foix (Francja) w dniu 26 października 2017 r. – Procureur de la République / Mathieu Blaise i in.
   (Sprawa C-616/17)
   (2018/C 022/36)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal correctionnel de Foix

      Strony w postępowaniu głównym

      Oskarżyciel: Procureur de la République

      Oskarżeni: Mathieu Blaise, Sabrina Dauzet, Alain Feliu, Marie Foray, Sylvestre Ganter, Dominique Masset, Ambroise Monsarrat, Sandrine Muscat, Jean-Charles Sutra, Blanche Yon, Kevin Leo-Pol Fred Perrin, Germain Yves Dedieu, Olivier Godard, Kevin Pao Donovan Schachner, Laura Dominique Chantal Escande, Nicolas Benoit Rey, Eric Malek Benromdan, Olivier Eric Labrunie, Simon Joseph Jeremie Boucard, Alexis Ganter, Pierre André Garcia

      Przy udziale: Espace Émeraude

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (1) jest zgodne z zasadą ostrożności, skoro nie zawiera precyzyjnej definicji, czym jest substancja czynna, pozostawiając uznaniu wnioskodawcy, co nazwie substancją czynną w jego produkcie i umożliwiając mu ukierunkowanie całej dokumentacji jego wniosku na jedną substancję, podczas gdy wprowadzany przez niego do obrotu, gotowy produkt zawiera wiele substancji?

               2)

               Czy zagwarantowane są realizacja zasady ostrożności i bezstronność zezwolenia na wprowadzenie do obrotu, jeżeli testy, analizy i oceny niezbędne dla przeprowadzenia postępowania w sprawie są wykonywane przez samych wnioskodawców, którzy w ramach ich prezentacji mogą być stronniczy, bez jakiejkolwiek niezależnej kontranalizy i bez opublikowania sprawozdań z oceny wniosków o zezwolenia z uwagi na ochronę tajemnicy przemysłowej?

               3)

               Czy europejskie rozporządzenie jest zgodne z zasadą ostrożności, skoro w żaden sposób nie bierze pod uwagę wielości substancji czynnych i ich łącznego stosowania, w szczególności, jeżeli nie przewiduje na poziomie europejskim jakiejkolwiek szczególnej całościowej analizy łączenia substancji czynnych w ramach jednego produktu?

               4)

               Czy europejskie rozporządzenie jest zgodne z zasadą ostrożności, skoro w swoich rozdziałach trzecim i czwartym zwalnia z analizy w zakresie toksyczności (genotoksyczności, badania właściwości rakotwórczych, zaburzeń hormonalnych […]) pestycydy w postaci mieszanin handlowych, jakie są wprowadzane do obrotu i na jakie konsumenci i środowisko są narażeni, zobowiązując tylko do skróconych testów wykonywanych zawsze przez wnioskodawców?

      (1)  Dz.U. L 309, s. 1


title: Sprawa T-758/17: Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2017 r. – Perfect Bar/EUIPO (PERFECT Bar)

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/53

         Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2017 r. – Perfect Bar/EUIPO (PERFECT Bar)
   (Sprawa T-758/17)
   (2018/C 022/70)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Perfect Bar LLC (San Diego, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci F. Miazzetto, J. Gracia Albero)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „PERFECT Bar” – zgłoszenie nr 15 374 085

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 września 2017 r. w sprawie R 2439/2016-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz nakazanie rejestracji zgłoszonego znaku towarowego – zgłoszenie nr 15 374 085 „PERFECT Bar” – jako unijnego znaku towarowego;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami niniejszego postępowania oraz postępowania przed EUIPO.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-547/16: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Gasorba SL, Josefa Rico Gil, Antonio Ferrándiz González / Repsol Comercial de Productos Petrolíferos SA [Konkurencja — Artykuł 101 TFUE — Porozumienia między przedsiębiorstwami — Stosunki handlowe pomiędzy podmiotami prowadzącymi stacje paliw a przedsiębiorstwami paliwowymi — Długoterminowa umowa o wyłączną dostawę paliw — Decyzja, w której Komisja Europejska uznaje zobowiązania zaproponowane przez przedsiębiorstwo za wiążące — Stopień związania sądów krajowych wydaną przez Komisję decyzją w sprawie zobowiązań — Artykuł 9 ust. 1 i art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1/2003]

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/15

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Gasorba SL, Josefa Rico Gil, Antonio Ferrándiz González / Repsol Comercial de Productos Petrolíferos SA
   (Sprawa C-547/16) (1)

   ([Konkurencja - Artykuł 101 TFUE - Porozumienia między przedsiębiorstwami - Stosunki handlowe pomiędzy podmiotami prowadzącymi stacje paliw a przedsiębiorstwami paliwowymi - Długoterminowa umowa o wyłączną dostawę paliw - Decyzja, w której Komisja Europejska uznaje zobowiązania zaproponowane przez przedsiębiorstwo za wiążące - Stopień związania sądów krajowych wydaną przez Komisję decyzją w sprawie zobowiązań - Artykuł 9 ust. 1 i art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1/2003])
   (2018/C 022/19)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Gasorba SL, Josefa Rico Gil, Antonio Ferrándiz González

      Strona pozwana: Repsol Comercial de Productos Petrolíferos SA

      Sentencja

   Artykuł 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. [101] i [102 TFUE] należy interpretować w ten sposób, że wydana zgodnie z art. 9 ust. 1 tego rozporządzenia decyzja Komisji Europejskiej w sprawie zobowiązań odnoszących się do określonych porozumień zawartych pomiędzy przedsiębiorstwami nie stoi na przeszkodzie przeprowadzeniu przez sądy krajowe analizy tych właśnie porozumień pod kątem ich zgodności z regułami konkurencji oraz ewentualnemu stwierdzeniu ich nieważności na podstawie art. 101 ust. 2 TFUE.

      (1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


title: Sprawa T-759/17: Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2017 r. – Perfect Bar/EUIPO (PERFECT Bar)

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/54

         Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2017 r. – Perfect Bar/EUIPO (PERFECT Bar)
   (Sprawa T-759/17)
   (2018/C 022/71)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Perfect Bar LLC (San Diego, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci F. Miazzetto, J. Gracia Albero)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „PERFECT Bar” – zgłoszenie nr 15 376 064

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 września 2017 r. w sprawie R 2440/2016-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz nakazanie rejestracji zgłoszonego znaku towarowego – zgłoszenie nr 15 376 064 „PERFECT Bar” – jako unijnego znaku towarowego;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami niniejszego postępowania oraz postępowania przed EUIPO.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-618/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d’instance de Limoges (Francja) w dniu 30 października 2017 r. – BNP Paribas Personal Finance SA, następca prawny spółki Solfea / Roger Ducloux, Josée Ducloux, z domu Lecay

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d’instance de Limoges (Francja) w dniu 30 października 2017 r. – BNP Paribas Personal Finance SA, następca prawny spółki Solfea / Roger Ducloux, Josée Ducloux, z domu Lecay
   (Sprawa C-618/17)
   (2018/C 022/37)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal d’Instance de Limoges

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: BNP Paribas Personal Finance SA, następca prawny spółki Solfea

      Strona pozwana: Roger Ducloux, Josée Ducloux, z domu Lecay

      Pytanie prejudycjalne

   Zważywszy, że rzeczywista roczna stopa oprocentowania kredytu konsumenckiego wynosi 5,97377 %, czy zasada ustanowiona w dyrektywach 98/7/WE z dnia 16 lutego 1998 r. (1). i 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. (2), zgodnie z którą, we francuskiej wersji językowej, „Le résultat du calcul est exprimé avec une exactitude d’au moins une décimale. Si le chiffre de la décimale suivante est supérieur ou égal à 5, le chiffre de la première décimale sera augmenté de 1” [„Wynik obliczeń podaje się z dokładnością do co najmniej jednego miejsca po przecinku. Jeżeli cyfra występująca na kolejnym miejscu po przecinku jest większa lub równa 5, cyfrę poprzedzającą zwiększa się o jeden”], pozwala uznać za prawidłową wskazaną rzeczywistą roczną stopę oprocentowania w wysokości 5,95 %?

      (1)  Dyrektywa 98/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. zmieniająca dyrektywę 87/102/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących kredytu konsumenckiego (Dz.U. L 101, s. 17).

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. L 133, s. 66).


title: Sprawa T-895/16: Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2017 r. – Toontrack Music / EUIPO (SUPERIOR DRUMMER) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SUPERIOR DRUMMER — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/39

         Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2017 r. – Toontrack Music / EUIPO (SUPERIOR DRUMMER)
   (Sprawa T-895/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SUPERIOR DRUMMER - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 022/53)
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Toontrack Music AB (Umeå, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat L.E. Ström)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 października 2016 r. (sprawa R 2438/2015-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego SUPERIOR DRUMMER jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Toontrack Music AB zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 46 z 13.2.2017.


title: Sprawa C-424/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 22 czerwca 2017 r. w sprawie T-58/17, Kaleychev / Europejski Trybunał Praw Człowieka, wniesione w dniu 14 lipca 2017 r. przez Vilislava Andreeva Kaleycheva

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 22 czerwca 2017 r. w sprawie T-58/17, Kaleychev / Europejski Trybunał Praw Człowieka, wniesione w dniu 14 lipca 2017 r. przez Vilislava Andreeva Kaleycheva
   (Sprawa C-424/17 P)
   (2018/C 022/20)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Vilislav Andreev Kaleychev (przedstawiciel: adwokat K. Mladenova)

      Druga strona postępowania: Europejski Trybunał Praw Człowieka
   Postanowieniem z dnia 22 listopada 2017 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziesiąta izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Sprawa T-909/16: Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2017 r. – Laboratorios Ern / EUIPO – Sharma (NRIM Life Sciences) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego NRIM Life Sciences — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy RYM — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/2001]}

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/39

         Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2017 r. – Laboratorios Ern / EUIPO – Sharma (NRIM Life Sciences)
   (Sprawa T-909/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego NRIM Life Sciences - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy RYM - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/2001]})
   (2018/C 022/54)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Laboratorios Ern, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat S. Correa Rodríguez)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Bonne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO był również: Anil K. Sharma (Hillingdon, Zjednoczone Królestwo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 września 2016 r. (sprawa R 2376/2015-5) dotycząca postępowania w sprawie sprzeciwu między Laboratorios Ern a A. Sharmą.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Laboratorios Ern, SA, zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 53 z 20.2.2017.


title: Sprawa C-619/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 3 listopada 2017 r. – Ministerio de Defensa / Ana de Diego Porras

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 3 listopada 2017 r. – Ministerio de Defensa / Ana de Diego Porras
   (Sprawa C-619/17)
   (2018/C 022/38)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: Ministerio de Defensa

      Druga strona postępowania: Ana de Diego Porras

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy klauzulę 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70 (1), należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona uregulowaniu krajowemu, które nie przewiduje żadnej odprawy w przypadku rozwiązania umowy o zastępstwo (contrato de interinidad) zawartej na czas określony w celu zastąpienia innego pracownika, któremu przysługuje prawo do zachowania stanowiska pracy, w sytuacji gdy rozwiązanie owej umowy następuje w celu przywrócenia do pracy pracownika zastępowanego, lecz przewiduje taką odprawę w przypadku rozwiązania umowy o pracę z innych określonych w prawie przyczyn?

               2)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy zakresem regulacji klauzuli 5 porozumienia ramowego jest objęty środek taki jak ten ustanowiony przez prawodawcę hiszpańskiego, polegający na ustaleniu odprawy w wysokości 12 dziennych stawek wynagrodzenia za każdy przepracowany rok, którą pracownik ma otrzymać po rozwiązaniu umowy o pracę na czas określony, nawet gdy zatrudnienie na czas określony ograniczono do jednej umowy?

               3)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy za sprzeczny z klauzulą 5 porozumienia ramowego należy uznać przepis prawa, który przyznaje pracownikom zatrudnionym na czas określony odprawę z tytułu rozwiązania umowy o pracę w wysokości 12 dziennych stawek wynagrodzenia za każdy przepracowany rok, ale wyklucza taką odprawę w odniesieniu do pracowników zatrudnionych na czas określony, w sytuacji gdy zostali oni zatrudnieni na podstawie umowy o zastępstwo (contrato de interinidad) w celu zastąpienia pracownika, któremu przysługuje prawo do zachowania stanowiska pracy?

      (1)  Dyrektywa Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. 1999, L 175, s. 43).


title: Sprawa T-50/17: Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2017 r. – Mackevision Medien Design / EUIPO (TO CREATE REALITY) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego TO CREATE REALITY — Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Braku charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/40

         Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2017 r. – Mackevision Medien Design / EUIPO (TO CREATE REALITY)
   (Sprawa T-50/17) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego TO CREATE REALITY - Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Braku charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
   (2018/C 022/55)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mackevision Medien Design GmbH Stuttgart (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciele: adwokat E. Stolz, U. Stelzenmüller i J. Weiser)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Graul i S. Hanne, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 grudnia 2016 r. (sprawa R 995/2016-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego TO CREATE REALITY jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Mackevision Medien Design GmbH Stuttgart zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 104 z 3.4.2017.


title: Sprawa C-620/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Székesfehérvári Törvényszék (Węgry) w dniu 2 listopada 2017 r. – Hochtief Solutions AG Magyarországi Fióktelepe / Fővárosi Törvényszék

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Székesfehérvári Törvényszék (Węgry) w dniu 2 listopada 2017 r. – Hochtief Solutions AG Magyarországi Fióktelepe / Fővárosi Törvényszék
   (Sprawa C-620/17)
   (2018/C 022/39)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Székesfehérvári Törvényszék.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hochtief Solutions AG Magyarországi Fióktelepe.

      Strona pozwana: Fővárosi Törvényszék.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy podstawowe zasady oraz przepisy prawa Unii (a w szczególności art. 4 ust. 3 TUE oraz wymóg jednolitej wykładni), należy interpretować w sposób, jaki uczynił to Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej zwłaszcza w wyroku wydanym w sprawie Köbler, w ten sposób, że orzeczenie o odpowiedzialności sądu państwa członkowskiego rozstrzygającego sprawę w ostatniej instancji za wyrok, który narusza prawo Unii Europejskiej, może opierać się wyłącznie na prawie krajowym lub na kryteriach ustanowionych przez prawo krajowe? W przypadku odpowiedzi przeczącej, czy podstawowe zasady i przepisy prawa Unii, a w szczególności trzy kryteria ustanowione przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie Köbler dla stwierdzenia odpowiedzialności „państwa” należy interpretować w ten sposób, że spełnienie przesłanek odpowiedzialności państwa z tytułu naruszenia prawa Unii przez sądy wspomnianego państwa powinno być oceniane na podstawie prawa krajowego?

               2)

               Czy przepisy i podstawowe zasady prawa Unii (a w szczególności art. 4 ust. 3 TUE oraz wymóg skutecznej ochrony sądowej), zwłaszcza wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dziedzinie odpowiedzialności państwa członkowskiego wydane min. w sprawach Francovich, Brasserie du pêcheur i Köbler, należy interpretować w ten sposób, że powaga rzeczy osądzonej wyroków naruszających prawo Unii wydanych przez sądy państwa członkowskiego rozstrzygające w ostatniej instancji wyłącza stwierdzenie odpowiedzialności państwa członkowskiego za szkody i krzywdy?

               3)

               Czy w świetle dyrektywy 89/665/EWG, zmienionej dyrektywą 2007/66/WE (1), i dyrektywy 92/13/EWG mają znaczenie w rozumieniu prawa Unii postępowanie odwoławcze w zakresie zamówień publicznych dotyczące zamówień publicznych o wartości przekraczającej progi wspólnotowe oraz kontrola sądowa decyzji administracyjnej wydanej w tym postępowaniu? W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy mają znaczenie prawo Unii i orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (min. wyroki wydane w sprawach Kühne & Heitz, Kapferer i w szczególności Impresa Pizzarotti) w odniesieniu do konieczności dopuszczenia rewizji, jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia, która wynika z prawa krajowego w związku z sądową kontrolą decyzji administracyjnej przyjętej we wspomnianym postępowaniu odwoławczym w dziedzinie zamówień publicznych?

               4)

               Czy dyrektywy w sprawie postępowań odwoławczych w dziedzinie zamówień publicznych (to znaczy, dyrektywę 89/665/EWG, zmienioną dyrektywą 2007/66/WE oraz dyrektywę 92/13/EWG) należy interpretować w ten sposób, że jest z nimi zgodne uregulowanie krajowe, zgodnie z którym sądy krajowe rozpoznające sprawę w postępowaniu głównym mogą nie uwzględnić okoliczności, którą należy ocenić zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – wydanym w postępowaniu w sprawie odesłania prejudycjalnego w ramach postępowania odwoławczego w dziedzinie zamówień publicznych — okoliczności, której ponadto nie uwzględniają sądy krajowe orzekające w postępowaniu wszczętym w wyniku skargi rewizyjnej wniesionej przeciwko decyzji wydanej w sprawie głównej?

               5)

               Czy dyrektywę Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, a w szczególności jej art. 1 ust. 1 i 3 oraz dyrektywę Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynującą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji, a w szczególności jej art. 1 i 2, należy interpretować – w szczególności w świetle wyroków wydanych w sprawach Willy Kempter, Pannon GSM i VB Pénzügyi Lízing, a także w sprawach Kühne & Heitz, Kapferer i Impresa Pizzarotti—, w ten sposób, że zgodne ze wspomnianymi dyrektywami oraz z wymogiem skutecznej ochrony sądowej, a także z zasadami równoważności i skuteczności, jest uregulowanie krajowe, zgodnie z którym pomimo, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydany w postępowaniu w trybie prejudycjalnym przed wydaniem wyroku w drugiej instancji ustanawia stosowną wykładnie przepisów prawa Unii, sąd rozpoznający sprawę oddala ją z powodu braku zastosowania w czasie, a następnie sąd, który rozpoznaje skargę rewizyjną uznaje rewizję za niedopuszczalną?

               6)

               Czy jeżeli na podstawie prawa krajowego należy dopuścić rewizję w ramach przywrócenia konstytucyjności na podstawie nowego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, to czy nie należy dopuścić rewizję zgodnie z zasadą równoważności i zasadą ustanowioną w wyroku Transportes Urbanos w przypadku, gdy nie można było uwzględnić wyroku Trybunału Sprawiedliwości w postępowaniu głównym z powodu postanowień prawa krajowego w dziedzinie terminów procesowych?

               7)

               Czy dyrektywę Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, a w szczególności jej art. 1 ust. 3 i art. 3, oraz dyrektywę Rady 92/13/EWG z dnia z dnia 25 lutego 1992 r. koordynującą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji, a w szczególności jej art. 1 i 2, należy interpretować w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej C-2/06, Willy Kempter, zgodnie z którym jednostka nie musi powołać się specjalnie na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości, w ten sposób, że postępowania odwoławcze w dziedzinie zamówień publicznych regulowane przez wspomniane dyrektywy mogą zostać wszczęte tylko w drodze odwołania, które będzie zawierało wyraźny opis powoływanego naruszenia w dziedzinie zamówień publicznych, a ponadto będzie wskazywało w precyzyjny sposób naruszony przepis z dziedziny zamówień publicznych – konkretny artykuł i ustęp — to znaczy, że w postępowaniu odwoławczym w dziedzinie zamówień publicznych mogą być oceniane jedynie naruszenia, które skarżący wskazał poprzez powołanie się na naruszony przepis z dziedziny zamówień publicznych — konkretny artykuł i ustęp — podczas gdy w każdym innym postępowaniu administracyjnym i cywilnym wystarczające jest, aby jednostka przedstawiła okoliczności faktyczne i dowody na ich poparcie, a organ lub sąd rozstrzygnie odwołanie zgodnie z jego treścią?

               8)

               Czy przesłankę opisania naruszenia w wystarczający sposób ustanowioną w wyrokach Köbler i Traghetti należy interpretować w ten sposób, że do takiego naruszenia nie dochodzi, gdy sąd orzekający w ostatniej instancji, naruszając w sposób otwarty utrwalone i przytoczone w szczegółowy sposób orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej — które opiera się ponadto na różnych opiniach prawnych —, odmawia uznania wniosku podmiotu prywatnego skierowania pytania prejudycjalnego odnośnie do dopuszczalności rewizji, opierając się na absurdalnym uzasadnieniu, że uregulowanie Unii – w tym przypadku w szczególności dyrektywy 89/665/EWG i 92/13/EWG – nie zawierają przepisów regulujących rewizję, pomimo że w tym zakresie również szczegółowo przytoczono stosowane orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w tym również wyrok Impresa Pizzarotti, które wyraźnie stwierdza konieczność rewizji w stosunku do postępowania w sprawie zamówień publicznych? Z uwagi na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej C 283/81, CILFIT w jakim stopniu szczegółowości sąd krajowy powinien uzasadnić niedopuszczenie rewizji, kiedy odchodzi on od mającej wiążący charakter wykładni prawnej ustalonej przez Trybunał Sprawiedliwości?

               9)

               Czy zasady skutecznej ochrony sądowej i równoważności z art. 19 TUE i art. 4 ust. 3 TUE, swoboda przedsiębiorczości i swoboda świadczenia usług ustanowione w art. 49 TFUE, a także dyrektywa Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynująca procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy, oraz dyrektywy 89/665/EWG, 92/13/EWG i 2007/66/WE należy interpretować w ten sposób, że [nie sprzeciwiają się one] temu, aby właściwe sądy, w oczywisty sposób naruszając właściwe prawo Unii, odrzucały jeden za drugim środki zaskarżenia wnoszone przez skarżącą dotyczące uniemożliwienia jej uczestnictwa w postępowaniu w sprawie zamówienia publicznego, przy czym w przypadku owych środków zaskarżenia konieczne jest przygotowanie w tym przypadku licznych dokumentów, co wymaga poświęcenia dużej ilości czasu i pieniędzy lub uczestniczenia w rozprawach, i pomimo iż wiadomo, że istnieje teoretycznie możliwość stwierdzenia odpowiedzialności za szkody wyrządzone przy sprawowaniu funkcji sądowniczych, to właściwe uregulowanie pozbawia skarżącej możliwości dochodzenia przed sądem odszkodowania za szkody poniesione w konsekwencji owych bezprawnych środków?

               10)

               Czy zasady ustanowione w wyrokach Köbler, Traghetti i Saint Giorgio należy interpretować w ten sposób, że nie można wypłacić odszkodowania za szkodę wyrządzoną tym, iż naruszając utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości, sąd państwa członkowskiego orzekający w ostatniej instancji nie dopuścił wniesionej we właściwym czasie przez prywatny podmiot rewizji, w ramach której podmiot ten mógł dochodzić odszkodowania za spowodowane wydatki?

      (1)  Dyrektywa 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniająca dyrektywy Rady 89/665/EWG i 92/13/EWG w zakresie poprawy skuteczności procedur odwoławczych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych (Dz.U. 2007, L 335, s. 31).


title: Sprawa T-670/16: Postanowienie Sądu z dnia 22 listopada 2017 r. – Digital Rights Ireland / Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych — Przekazywanie danych osobowych do Stanów Zjednoczonych — Spółka prawa irlandzkiego o celu niezarobkowym — Brak ochrony danych osobowych w przypadku osób prawnych — Administrator danych osobowych — Skarga wniesiona w imieniu członków i członków wspierających — Skarga wniesiona w interesie publicznym — Niedopuszczalność)

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/40

         Postanowienie Sądu z dnia 22 listopada 2017 r. – Digital Rights Ireland / Komisja
   (Sprawa T-670/16) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych - Przekazywanie danych osobowych do Stanów Zjednoczonych - Spółka prawa irlandzkiego o celu niezarobkowym - Brak ochrony danych osobowych w przypadku osób prawnych - Administrator danych osobowych - Skarga wniesiona w imieniu członków i członków wspierających - Skarga wniesiona w interesie publicznym - Niedopuszczalność))
   (2018/C 022/56)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Digital Rights Ireland Ltd (Bennettsbridge, Irlandia) (przedstawiciel: E. McGarr, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Kranenborg oraz D. Nardi, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Oparta na art. 263 TFUE skarga o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/1250 z dnia 12 lipca 2016 r. przyjętej na mocy dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, w sprawie adekwatności ochrony zapewnianej przez Tarczę Prywatności UE-USA (Dz.U. 2016, L 207, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga jest niedopuszczalna.

               2)

               Postępowanie w sprawie wniosków Republiki Czeskiej, Republiki Federalnej Niemiec, Irlandii, Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Stanów Zjednoczonych Ameryki, Królestwa Niderlandów, Republiki Francuskiej, Business Software Alliance (BSA), Microsoft Corporation, Quadrature du Net, French Data Network, Fédération des Fournisseurs d’Accès à Internet Associatifs oraz Union fédérale des consommateurs – Que choisir (UFC – Que choisir) o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów zostaje umorzone.

               3)

               Digital Rights Ireland Ltd pokrywa koszty postępowania, z wyjątkiem kosztów dotyczących wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

               4)

               Republika Czeska, Republika Federalna Niemiec, Irlandia, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Stany Zjednoczone Ameryki, Królestwo Niderlandów, Republika Francuska, BSA, Microsoft Corporation, Quadrature du Net, French Data Network, Fédération des Fournisseurs d’Accès à Internet Associatifs oraz UFC – Que choisir pokrywają koszty dotyczące wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 410 z 7.11.2016.


title: Sprawa C-455/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 31 lipca 2017 r. – Benedikt Brisch / TUIfly GmbH

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 31 lipca 2017 r. – Benedikt Brisch / TUIfly GmbH
   (Sprawa C-455/17)
   (2018/C 022/21)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Benedikt Brisch

      Strona pozwana: TUIfly GmbH
   Postanowieniem z dnia 21 września 2017 r. sprawa ta została wykreślona z rejestru Trybunału.


title: Sprawa T-762/17: Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2017 r. – Grammer / EUIPO (Przedstawienie figury geometrycznej)

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/55

         Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2017 r. – Grammer / EUIPO (Przedstawienie figury geometrycznej)
   (Sprawa T-762/17)
   (2018/C 022/73)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Grammer AG (Amberg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Bühling i D. Graetsch)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie figury geometrycznej) – zgłoszenie nr 15 389 621

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 września 2017 r. w sprawie R 2250/2016-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-456/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Köln (Niemcy) w dniu 31 lipca 2017 r. – Gabriela Verena Glanzmann i in. / Deutsche Lufthansa AG

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Köln (Niemcy) w dniu 31 lipca 2017 r. – Gabriela Verena Glanzmann i in. / Deutsche Lufthansa AG
   (Sprawa C-456/17)
   (2018/C 022/22)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Köln

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Gabriela Verena Glanzmann, Sara Glanzmann, Loris Glanzmann

      Strona pozwana: Deutsche Lufthansa AG
   Postanowieniem z dnia 6 października 2017 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


title: Sprawa C-621/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 3 listopada 2017 r. – Gyula Kiss / Emil Kiss, Gyuláné Kiss

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 3 listopada 2017 r. – Gyula Kiss / Emil Kiss, Gyuláné Kiss
   (Sprawa C-621/17)
   (2018/C 022/40)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kúria.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gyula Kiss.

      Strona pozwana: Emil Kiss, Gyuláné Kiss.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przesłankę sporządzenia prostym i zrozumiałym językiem ustanowioną w art. 4 ust. 2 i w art. 5 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (zwanej dalej „dyrektywą”) (1) należy interpretować w ten sposób, że w umowach pożyczki zawieranych z konsumentami spełnia ową przesłankę warunek umowny nienegocjowany indywidualnie, który określa dokładnie wysokość kosztów, prowizji i pozostałych wydatków (zwanych dalej łącznie „kosztami”) ciążących na konsumencie, metodę ich obliczenia oraz chwilę, w których należy je uiścić, ale który nie określa jednak z kolei, jakie konkretne usługi są opłacane z tytułu tych kosztów, czy raczej należy ją interpretować w ten sposób, że umowa powinna również wskazywać, jakie są owe określone usługi? W tym ostatnim wypadku czy wystarczy, że treść danej wyświadczonej usługi będzie można wywnioskować z nazwy wydatku?

               2)

               Czy art. 3 ust. 1 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że postanowienie umowne stosowane w niniejszej sprawie w dziedzinie kosztów, niepozwalające na identyfikację w jednoznaczny sposób na podstawie umowy, jakie konkretne usługi są świadczone w zamian za te koszty, powoduje ze szkodą dla konsumenta sprzecznie z wymogami dobrej wiary znaczne zachwianie równowagi pomiędzy prawami i obowiązkami stron wynikającymi z umowy?

      (1)  (Dz. U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa T-423/17 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 23 listopada 2017 r. – Nexans France i Nexans / Komisja (Środek tymczasowy — Konkurencja — Kable elektryczne — Oddalenie wniosku o zachowanie poufności pewnych informacji znajdujących się w decyzji stwierdzającej naruszenie art. 101 TFUE — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Brak pilnego charakteru)

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/41

         Postanowienie prezesa Sądu z dnia 23 listopada 2017 r. – Nexans France i Nexans / Komisja
   (Sprawa T-423/17 R)
   ((Środek tymczasowy - Konkurencja - Kable elektryczne - Oddalenie wniosku o zachowanie poufności pewnych informacji znajdujących się w decyzji stwierdzającej naruszenie art. 101 TFUE - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru))
   (2018/C 022/57)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nexans France (Courbevoie, Francja) i Nexans (Courbevoie) (przedstawiciele: adwokaci G. Forwood, A. Rogers i A. Oh oraz M. Powell)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet, G. Meessen i I. Zaloguin, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Złożony na podstawie art. 278 i 279 TFUE wniosek o, po pierwsze, zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2017) 3051 final z dnia 2 maja 2017 r. w przedmiocie wniosku o zachowanie poufności (sprawa COMP/AT.39610 – Kable elektryczne), w zakresie, w jakim wniosek ten został oddalony w odniesieniu do dowodów uzyskanych w wyniku zajęcia przeprowadzonego u skarżących i innego podmiotu gospodarczego, a po drugie, nakazanie Komisji powstrzymanie się od publikacji wersji tej decyzji C(2014) 2139 final, z dnia 2 kwietnia 2014 (sprawa COMP/AT.39610 – Kable elektryczne), powołującej te dowody.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Postanowienie z dnia 12 lipca 2017 r., Nexans France i Nexans/Komisja (T-423/17 R) zostaje uchylone

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-470/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien (Austria) w dniu 7 sierpnia 2017 r. – Teresa Coria Garcia i in./Austrian Airlines AG

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien (Austria) w dniu 7 sierpnia 2017 r. – Teresa Coria Garcia i in./Austrian Airlines AG
   (Sprawa C-470/17)
   (2018/C 022/23)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Handelsgericht Wien

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Teresa Coria Garcia, Marina Velasco Coria, Miriam Coria Garcia

      Strona pozwana: Austrian Airlines AG
   Postanowieniem Trybunału z dnia 25 października 2017 r. sprawa została skreślona w rejestrze spraw Trybunału.


title: Sprawa C-623/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Investigatory Powers Tribunal – London (Zjednoczone Królestwo) w dniu 31 października 2017 r. – Privacy International / Secretary of State for Foreign and Commonwealth Affairs i in.

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Investigatory Powers Tribunal – London (Zjednoczone Królestwo) w dniu 31 października 2017 r. – Privacy International / Secretary of State for Foreign and Commonwealth Affairs i in.
   (Sprawa C-623/17)
   (2018/C 022/41)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Investigatory Powers Tribunal – London

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Privacy International

      Strona pozwana: Secretary of State for Foreign and Commonwealth Affairs, Secretary of State for the Home Department, Government Communications Headquarters, Security Service Srl, Secret Intelligence Service

      Pytania prejudycjalne

   W przypadku gdy:

               a.

               możliwości wykorzystywania przez [służby wywiadu i bezpieczeństwa (SIA)] [masowych danych telekomunikacyjnych], które zostały im przekazane, są konieczne do ochrony bezpieczeństwa narodowego Zjednoczonego Królestwa, w tym w obszarach zwalczania terroryzmu oraz przeciwdziałania szpiegostwu i rozprzestrzenianiu broni jądrowej;

               b.

               służby wywiadu i bezpieczeństwa wykorzystują masowe dane telekomunikacyjne głównie w celu wykrywania wcześniej nieznanych zagrożeń dla bezpieczeństwa narodowego przez zastosowanie masowych technik nieukierunkowanych na konkretne osoby, opartych na gromadzeniu masowych danych telekomunikacyjnych w jednym miejscu. Służy to przede wszystkim szybkiej identyfikacji i rozpracowaniu celu, a także zapewnieniu podstaw do podjęcia działań w obliczu bezpośredniego zagrożenia;

               c.

               dostawca sieci łączności elektronicznej nie ma potem obowiązku zatrzymania masowych danych telekomunikacyjnych (przez okres dłuższy niż przewidują to jego zwykłe wymogi biznesowe), a dane te zatrzymuje wyłącznie państwo (służby wywiadu i bezpieczeństwa);

               d.

               sąd krajowy ustalił (z wyjątkiem pewnych zastrzeżonych kwestii), że gwarancje towarzyszące wykorzystywaniu masowych danych telekomunikacyjnych przez służby wywiadu i bezpieczeństwa są zgodne z wymogami Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności; oraz

               e.

               sąd krajowy stwierdził, że narzucenie wymogów określonych w § 119–125 wyroku [z dnia 21 grudnia 2016 r., Tele2 Sverige oraz Watson i in., C-203/15 i C-698/15 (EU:C:2016:970)] (zwanych dalej „wymogami zawartymi w wyroku Watson”), o ile mają zastosowanie, zniweczyłoby środki podjęte w celu ochrony bezpieczeństwa narodowego przez służby wywiadu i bezpieczeństwa i tym samym zagroziłoby bezpieczeństwu narodowemu Zjednoczonego Królestwa;

               1.

               Uwzględniając art. 4 TUE i art. 1 ust. 3 dyrektywy 2002/58/WE dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej), czy wymóg w poleceniu sekretarza stanu dla dostawcy sieci łączności elektronicznej, zgodnie z którym dostawca ten musi przekazać masowe dane telekomunikacyjne służbom wywiadu i bezpieczeństwa państwa członkowskiego, wchodzi w zakres prawa Unii oraz dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej?

               2.

               Jeżeli odpowiedź na pytanie jest twierdząca, czy do takiego polecenia sekretarza stanu zastosowanie mają którekolwiek z wymogów zawartych w wyroku Watson lub inne wymogi poza wymogami nałożonymi przez Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności? Jeśli tak, w jaki sposób i w jakim zakresie zastosowanie mają takie wymogi, biorąc pod uwagę konieczność zastosowania przez służby wywiadu i bezpieczeństwa technik masowego uzyskiwania i automatycznego przetwarzania w celu ochrony bezpieczeństwa narodowego oraz zakres, w jakim możliwości takie, o ile są zgodne z Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, mogą być w istotny sposób osłabione przez nałożenie takich wymagań?


title: Sprawa T-765/17: Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2017 r. – Kiku/ CPVO – Sächsisches Landesamt für Umwelt, Landwirtschaft und Geologie (Pinova)

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/56

         Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2017 r. – Kiku/ CPVO – Sächsisches Landesamt für Umwelt, Landwirtschaft und Geologie (Pinova)
   (Sprawa T-765/17)
   (2018/C 022/75)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Kiku GmbH (Girlan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Würtenberger i R. Kunze)

      Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sächsisches Landesamt für Umwelt, Landwirtschaft und Geologie (Drezno, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed CPVO

      Właściciel wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

      Sporne wspólnotowe prawo do ochrony odmiany roślin: prawo do ochrony odmian roślin dotyczące odmiany jabłka „PINOVA” – świadectwo EU 1298

      Postępowanie przed CPVO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do ochrony

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Izby Odwoławczej CPVO z dnia 16 sierpnia 2017 r. w sprawie A005/2016

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie CPVO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 20 ust. 1 lit. a) w związku z art. 10 i art. 116 ust. 1 rozporządzenia nr 2100/94.


title: Sprawa C-472/15 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 23 listopada 2017 r. – Servizi assicurativi del commercio estero SpA (SACE), Sace BT SpA / Komisja Europejska, Republika Włoska (Odwołanie — Pomoc państwa — Ubezpieczenie kredytów eksportowych — Pokrycie reasekuracyjne udzielone przez przedsiębiorstwo publiczne jego spółce zależnej — Wkłady kapitałowe mające pokryć straty spółki zależnej — Pojęcie pomocy państwa — Możliwość przypisania państwu — Kryterium inwestora prywatnego)

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/2

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 23 listopada 2017 r. – Servizi assicurativi del commercio estero SpA (SACE), Sace BT SpA / Komisja Europejska, Republika Włoska
   (Sprawa C-472/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Pomoc państwa - Ubezpieczenie kredytów eksportowych - Pokrycie reasekuracyjne udzielone przez przedsiębiorstwo publiczne jego spółce zależnej - Wkłady kapitałowe mające pokryć straty spółki zależnej - Pojęcie pomocy państwa - Możliwość przypisania państwu - Kryterium inwestora prywatnego))
   (2018/C 022/02)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Servizi assicurativi del commercio estero SpA (SACE), Sace BT SpA (przedstawiciele: M. Siragusa i G. Rizza, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, G. Conte i D. Grespan, pełnomocnicy), Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierany przez S. Fiorentina, avvocato dello Stato)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Servizi assicurativi del commercio estero SpA (SACE) i Sace BT SpA pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione w związku z postępowaniem odwoławczym przez Komisję Europejską.

               3)

               Republika Włoska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 381 z 16.11.2015.


title: Sprawa T-526/17: Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2017 r. – Ruiz Jayo i in. / SRB

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/42

         Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2017 r. – Ruiz Jayo i in. / SRB
   (Sprawa T-526/17)
   (2018/C 022/58)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: María Concepción Ruiz Jayo (Madryt, Hiszpania) i 3499 innych skarżących (przedstawiciele: S. Rodríguez Bajón, F. Cremades García i M. Ruiz Núñez, adwokaci)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności za dopuszczalną i zasadną;

               —

               zgodnie z art. 277 TFUE stwierdzenie braku stosowania rozporządzenia (UE) nr 806/2014 lub, tytułem ewentualnym, art. 21, art. 22 ust. 2 lit. a), art. 24 oraz art. 18 i 23 wspomnianego rozporządzenia (UE) nr 806/2014;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB);

               —

               zasądzenie od SRB na rzecz skarżących odszkodowania za szkody wyrządzone im w wyniku stosowania przepisów sprzecznych z prawem Unii.;

               —

               tytułem ewentualnym, zasądzenie od SRB na rzecz skarżących wypłaty rekompensaty dla akcjonariuszy lub wierzycieli i uznanie wyceny Banco Popular przedstawionej przez skarżących za wycenę ostateczną zgodnie z rozporządzeniem 806/2014 w celu dokonania oceny, czy akcjonariusze i wierzyciele zostaliby lepiej potraktowani, gdyby instytucja objęta restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją została poddana standardowemu postępowaniu upadłościowemu;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/EES/2017/08) z dnia 7 czerwca 2017 r. o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banco Popular Español S.A.
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/ Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawy połączone C-596/15 P i C-597/15 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 listopada 2017 r. – Bionorica SE (C-596/15 P), Diapharm GmbH & Co. KG (C-597/15 P) / Komisja Europejska [Odwołanie — Zdrowie publiczne — Ochrona konsumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 — Oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności — Artykuł 13 ust. 3 — Wykaz dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych dotyczących żywności — Substancje botaniczne — Oświadczenia zdrowotne, których rozpatrzenie zawieszono — Skarga na bezczynność — Artykuł 265 TFUE — Zajęcie stanowiska przez Komisję Europejską — Interes prawny — Legitymacja procesowa czynna]

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 listopada 2017 r. – Bionorica SE (C-596/15 P), Diapharm GmbH & Co. KG (C-597/15 P) / Komisja Europejska
   (Sprawy połączone C-596/15 P i C-597/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Zdrowie publiczne - Ochrona konsumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 - Oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności - Artykuł 13 ust. 3 - Wykaz dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych dotyczących żywności - Substancje botaniczne - Oświadczenia zdrowotne, których rozpatrzenie zawieszono - Skarga na bezczynność - Artykuł 265 TFUE - Zajęcie stanowiska przez Komisję Europejską - Interes prawny - Legitymacja procesowa czynna])
   (2018/C 022/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Bionorica SE (C-596/15 P), Diapharm GmbH & Co. KG (C-597/15 P) (przedstawiciele: M. Weidner, T. Guttau i N. Hußmann, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Grünheid i M. Wilderspin, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Postanowienie Sądu Unii Europejskiej z dnia 16 września 2015 r., Bionorica/Komisja (T-619/14, niepublikowane, EU:T:2015:723), zostaje uchylone.

               2)

               Skarga na bezczynność wniesiona przez Bionorica SE w sprawie T-619/14 zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               3)

               Odwołanie w sprawie C-597/15 P zostaje odrzucone.

               4)

               Bionorica SE i Komisja Europejska pokrywają własne koszty poniesione zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji w sprawie T-619/14, jak i w postępowaniu odwoławczym w sprawie C-596/15 P.

               5)

               Diapharm GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania odwoławczego w sprawie C-597/15 P.

      (1)  Dz.U. C 16 z 18.1.2016.


title: Sprawa T-693/17: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2017 r. – García Gómez i in. / SRB

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/42

         Skarga wniesiona w dniu 5 października 2017 r. – García Gómez i in. / SRB
   (Sprawa T-693/17)
   (2018/C 022/59)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Abel García Gómez (Torrevieja, Hiszpania) i 2 199 innych skarżących (przedstawiciele: J. Cremades García, S. Rodríguez Bajón i M.F. Ruiz Núñez, adwokaci)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie dopuszczalności niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności i jej zasadności;

               —

               zgodnie z art. 277 TFUE stwierdzenie braku stosowania rozporządzenia (UE) nr 806/2014 lub, tytułem ewentualnym, art. 21, art. 22 ust. 2 lit. a), art. 24 oraz art. 18 i 23 wspomnianego rozporządzenia (UE) nr 806/2014.

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB).

               —

               zasądzenie od SRB na rzecz skarżących odszkodowania za szkody wyrządzone im w wyniku stosowania przepisów sprzecznych z prawem Unii.

               —

               tytułem ewentualnym, zasądzenie od SRB na rzecz skarżących wypłaty rekompensaty dla akcjonariuszy lub wierzycieli i uznanie wyceny Banco Popular przedstawionej przez skarżących za wycenę ostateczną zgodnie z rozporządzeniem 806/2014 w celu dokonania oceny, czy akcjonariusze i wierzyciele zostaliby lepiej potraktowani, gdyby instytucja objęta restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją została poddana standardowemu postępowaniu upadłościowemu.

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/EES/2017/08) z dnia 7 czerwca 2017 r. o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banco Popular Español S.A.
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/ Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa T-766/17: Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2017 r. – Eglo Leuchten / EUIPO – Di-Ka (Wzór lampy)

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/57

         Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2017 r. – Eglo Leuchten / EUIPO – Di-Ka (Wzór lampy)
   (Sprawa T-766/17)
   (2018/C 022/76)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Eglo Leuchten GmbH (Pill, Austria) (przedstawiciel: Rechtsanwalt H. Lauf)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Di-Ka Vertriebs GmbH & Co. KG (Arnsberg, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego wzoru: Di-Ka Vertriebs GmbH & Co. KG

      Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 2435768-0033

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 września 2017 r. w sprawie R 738/2016-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 6 ust. 1 lit. b) i art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa C-549/17 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 19 lipca 2017 r. w sprawie T-346/14 DEP, Yanukovych / Rada, wniesione w dniu 19 września 2017 r. przez Ukrainę

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/17

         Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 19 lipca 2017 r. w sprawie T-346/14 DEP, Yanukovych / Rada, wniesione w dniu 19 września 2017 r. przez Ukrainę
   (Sprawa C-549/17 P)
   (2018/C 022/24)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ukraina (przedstawiciel: adwokat M. Kostytska)

      Druga strona postępowania: Viktor Fedorovych Yanukovych, Rada Unii Europejskiej, Rzeczpospolita Polska, Komisja Europejska
   Postanowieniem z dnia 23 listopada 2017 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziesiąta izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.


title: Sprawa T-767/17: Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2017 r. – Eglo Leuchten / EUIPO – Briloner Leuchten (Lampa ścienna)

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/58

         Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2017 r. – Eglo Leuchten / EUIPO – Briloner Leuchten (Lampa ścienna)
   (Sprawa T-767/17)
   (2018/C 022/77)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Eglo Leuchten GmbH (Pill, Austria) (przedstawiciel: Rechtsanwalt H. Lauf)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Briloner Leuchten GmbH (Brilon, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego wzoru: Briloner Leuchten GmbH

      Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 2435768-0036

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 września 2017 r. w sprawie R 746/2016-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 6 ust. 1 lit. b) i art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa C-550/17 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 19 lipca 2017 r. w sprawie T-347/14 DEP, Yanukovych / Rada, wniesione w dniu 19 września 2017 r. przez Ukrainę

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/17

         Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 19 lipca 2017 r. w sprawie T-347/14 DEP, Yanukovych / Rada, wniesione w dniu 19 września 2017 r. przez Ukrainę
   (Sprawa C-550/17 P)
   (2018/C 022/25)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ukraina (przedstawiciel: adwokat M. Kostytska)

      Druga strona postępowania: Olga Stanislavivna Yanukovych jako spadkobierca Viktora Fedorovycha Yanukovycha, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska
   Postanowieniem z dnia 23 listopada 2017 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziesiąta izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.