title: Sprawa C-156/21: Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2021 r. – Węgry / Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/24

      Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2021 r. – Węgry / Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-156/21)
      (2021/C 138/31)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehé, i M.M. Tátrai, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Parlament Europejski i Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2020/2092 z dnia 16 grudnia 2020 r. w sprawie ogólnego systemu warunkowości służącego ochronie budżetu Unii (1).

            Subsydiarnie

                  —

                  stwierdzenie nieważności następujących przepisów rozporządzenia 2020/2092:

                  —

                  artykuł 4 ust. 1,

                  —

                  artykuł 4 ust. 2 lit. h),

                  —

                  artykuł 5 ust. 2,

                  —

                  artykuł 5 ust. 3 zdanie przedostatnie,

                  —

                  artykuł 5 ust. zdanie ostatnie,

                  —

                  artykuł 6 ust. 3 i 8

            oraz

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      1.   Zarzut pierwszy – niewłaściwy charakter podstawy prawnej rozporządzenia i brak właściwej podstawy prawnej.
      Artykuł 322 ust. 1 lit. a) TFUE, to jest postanowienie wskazane jako podstawa prawna zaskarżonego rozporządzenia, uprawnia prawodawcę Unii do przyjmowania zasad finansowych dotyczących wykonywania budżetu Unii; wspomniane rozporządzenie nie zawiera jednak przepisów tego rodzaju. W konsekwencji podstawa prawna rozporządzenia nie jest podstawą właściwą i jest ono pozbawione podstawy prawnej.
      2.   Zarzut drugi – naruszenie art. 7 TUE w związku z art. 4 ust. 1 TUE, art. 5 ust. 2 TUE, art. 13 ust. 2 TUE i art. 269 TFUE.

      Procedura ustanowiona w zaskarżonym rozporządzeniu stanowi skonkretyzowanie, w szczególnym przypadku, procedury przewidzianej w art. 7 TUE, na co tenże art. 7 TUE nie zezwala. Samo utworzenie w drodze zaskarżonego rozporządzenia równoległej procedury również narusza art. 7 TUE i stanowi jego obejście. Jednocześnie procedura ustanowiona w rozporządzeniu jest sprzeczna z podziałem kompetencji określonym w art. 4 ust. 1 TUE, narusza zasadę przyznania zapisaną 5 ust. 2 TUE i zasadę równowagi instytucjonalnej zapisaną w art. 13 ust. 2 TFUE oraz narusza art. 269 TFUE z powodu kompetencji przyznanej Trybunałowi Sprawiedliwości.
      3.   Zarzut trzeci – naruszenie zasad ogólnych prawa Unii: pewności prawa i jasności przepisów prawnych

      Podstawowe pojęcia użyte w rozporządzeniu w części nie są zdefiniowane, a w części również nie mogą być przedmiotem jednolitej definicji, i z tego powodu nie są zdatne, by uzasadniać oceny i środki, jakie mogą być dokonywane lub przyjmowane na podstawie rozporządzenia lub by umożliwić państwom członkowskim zidentyfikowanie na jego podstawie, z konieczną pewnością, czego oczekuje się od nich w odniesieniu do ich porządków prawnych lub funkcjonowania ich organów. Podobnie różne konkretne przepisy rozporządzenia, zarówno indywidualnie jak i łącznie, wiążą się z tak wysokim natężeniem braku pewności prawa w odniesieniu do stosowania rozporządzenia, że stanowią naruszenie ogólnych zasad prawa Unii: pewności prawa i jasności przepisów prawnych.
      4.   Zarzut czwarty, odnoszący się do stwierdzenia nieważności art. 4 ust. 1 rozporządzenia.

      Artykuł 4 ust. 1 zaskarżonego rozporządzenia umożliwia przyjmowanie środków nawet w wypadku zagrożenia dla budżetu Unii lub interesów finansowych Unii. W braku konkretnego wpływu lub konkretnego oddziaływania stosowanie środków, których przyjęcie jest możliwe na mocy rozporządzenia, można uznać za nieproporcjonalne. Tak więc rzeczone rozporządzenie narusza zasadę pewności prawa.
      5.   Zarzut piąty, odnoszący się do stwierdzenia nieważności art. 4 ust. 2 lit. h) rozporządzenia

      Artykuł 4 ust. 2 lit. h) zaskarżonego rozporządzenia pozwala również na dokonanie oceny, że zostały naruszone zasady państwa prawnego i przyjęcie środków, gdy zaistnieją inne sytuacje lub działania organów mające znaczenie dla należytego zarządzania finansami w ramach budżetu Unii lub ochrony interesów finansowych Unii; w braku precyzyjnej definicji działań i sytuacji, które mogą podlegać sankcjom, narusza zasadę pewności prawa.
      6.   Zarzut szósty, odnoszący się do stwierdzenia nieważności art. 5 ust. 2 rozporządzenia

      Zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia, w sytuacji gdy zostaną przyjęte środki wobec państwa członkowskiego, to znaczy zostanie ono pozbawione środków pochodzących z budżetu Unii, nie zwolni to rządu danego państwa członkowskiego z obowiązku dalszego finansowania końcowych użytkowników programów zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami. Jest to po pierwsze sprzeczne z podstawą prawną rozporządzenia, ponieważ nakłada obowiązek obciążający budżet państwa członkowskiego, a po drugie narusza przepisy prawa Unii w dziedzinie deficytu budżetowego i narusza zasadę równości państw członkowskich.
      7.   Zarzut siódmy, odnoszący się do stwierdzenia nieważności art. 5 ust. 3 zdanie trzecie rozporządzenia

      Zgodnie z art. 5 ust. 3 zdanie trzecie zaskarżonego rozporządzenia przyjmowane środki powinny uwzględniać charakter, czas trwania, wagę i zakres naruszeń zasad państwa prawnego, co podważa związek między stwierdzonym naruszeniem zasad państwa prawnego, a konkretnym oddziaływaniem na budżet Unii lub na interesy finansowe Unii i w związku z tym okazuje się niezgodne z podstawą prawną rozporządzenia i z art. 7 TUE. Ponadto fakt, że środki nie są określone z należytą precyzją, stanowi naruszenie zasady pewności prawa.
      8.   Zarzut ósmy, odnoszący się do stwierdzenia nieważności art. 5 ust. 3 zdanie ostatnie rozporządzenia

      Zgodnie z art. 5 ust. 3 zdanie ostatnie zaskarżonego rozporządzenia przyjmowane środki są w zakresie, w jakim jest to możliwe, ukierunkowane na działania Unii, których dotyczą naruszenia zasad państwa prawnego. Nie gwarantuje to istnienia bezpośredniego związku między konkretnie stwierdzonym naruszeniem zasad państwa prawnego, a środkami, jakie należy przyjąć, a tym samym stanowi naruszenie zarówno zasady proporcjonalności, jak i – z powodu nieodpowiedniego określenia związku między konkretnie stwierdzonym naruszeniem zasad państwa prawnego, a środkami, jakie należy przyjąć – zasady pewności prawa.
      9.   Zarzut dziewiąty, odnoszący się do stwierdzenia nieważności art. 6 ust. 3 i 8 rozporządzenia

      Zgodnie z art. 6 ust. 3 i 8 zaskarżonego rozporządzenia Komisja, dokonując swej oceny, bierze pod uwagę stosowne informacje pochodzące z dostępnych źródeł, w tym decyzji, wniosków i zaleceń instytucji Unii, innych odpowiednich organizacji międzynarodowych oraz innych uznanych instytucji, a dokonując oceny proporcjonalności środków, które mają zostać nałożone, Komisja powinna uwzględnić te same informacje i wskazówki, co nie oznacza zdefiniowania wykorzystanych informacji z należytą precyzją. Fakt, że odniesienia i źródła wykorzystywane przez Komisję nie są odpowiednio zdefiniowane, narusza zasadę pewności prawa.

         (1)  Dz.U 2020, L 433 I, s. 1


title: Sprawa T-176/20: Postanowienie Sądu z dnia 11 lutego 2021 r. – Sam McKnight / EUIPO – Carolina Herrera (COOL GIRL) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Uchylenie zaskarżonej decyzji – Następcza bezprzedmiotowość sporu – Umorzenie postępowania]

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/33

      Postanowienie Sądu z dnia 11 lutego 2021 r. – Sam McKnight / EUIPO – Carolina Herrera (COOL GIRL)
      (Sprawa T-176/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Uchylenie zaskarżonej decyzji - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2021/C 138/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sam McKnight Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard i J. Fuhrmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: P. Sipos, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Carolina Herrera Ltd (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci E. Stoyanov Edissonov i I. Robledo McClymont)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 stycznia 2020 r. (sprawa R 689/2019-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między spółkami Carolina Herrera a Sam McKnight.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zostaje obciążony własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez spółki Carolina Herrera Ltd i Sam McKnight Ltd.

         (1)  Dz.U. C 191 z 8.6.2020.


title: Sprawa C-947/19 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 4 marca 2021 r. – Carmen Liaño Reig / Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) [Odwołanie – Unia gospodarcza i walutowa – Unia bankowa – Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych – Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych (SRM) – Procedura restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – Przyjęcie programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español SA – Rozporządzenie (UE) nr 806/2014 – Artykuł 24 – Instrument zbycia działalności – Artykuł 21 – Umorzenie i konwersja instrumentów kapitałowych – Instrumenty w Tier II – Skarga o stwierdzenie nieważności – Stwierdzenie częściowej nieważności – Brak możliwości oddzielenia – Niedopuszczalność]

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/8

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 4 marca 2021 r. – Carmen Liaño Reig / Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)
      (Sprawa C-947/19 P) (1)

      (Odwołanie - Unia gospodarcza i walutowa - Unia bankowa - Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych - Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych (SRM) - Procedura restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji - Przyjęcie programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español SA - Rozporządzenie (UE) nr 806/2014 - Artykuł 24 - Instrument zbycia działalności - Artykuł 21 - Umorzenie i konwersja instrumentów kapitałowych - Instrumenty w Tier II - Skarga o stwierdzenie nieważności - Stwierdzenie częściowej nieważności - Brak możliwości oddzielenia - Niedopuszczalność)
      (2021/C 163/10)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Carmen Liaño Reig (przedstawiciel: F. López Antón, abogado)

         Druga strona postępowania: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) (przedstawiciele: A. Valavanidou, S. Branca i J. King, pełnomocnicy, które wspierali B. Meyring i T. Klupsch, Rechtsanwälte, a także F. B. Fernández de Trocóniz Robles, abogado)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Carmen Liaño Reig zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 87 z 16.3.2020.


title: Sprawa C-650/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. – Węgry / Parlament Europejski [Skarga o stwierdzenie nieważności – Artykuł 7 ust. 1 TUE – Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie wniosku wzywającego Radę Unii Europejskiej do stwierdzenia istnienia wyraźnego ryzyka poważnego naruszenia wartości, na których opiera się Unia – Artykuły 263 i 269 TFUE – Właściwość Trybunału – Dopuszczalność skargi – Akt zaskarżalny – Artykuł 354 TFUE – Zasady dotyczące obliczania głosów w Parlamencie – Regulamin Parlamentu – Artykuł 178 ust. 3 – Pojęcie „oddanych głosów” – Wstrzymujący się od głosu – Zasady pewności prawa, równego traktowania, demokracji i lojalnej współpracy]

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. – Węgry / Parlament Europejski
      (Sprawa C-650/18) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Artykuł 7 ust. 1 TUE - Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie wniosku wzywającego Radę Unii Europejskiej do stwierdzenia istnienia wyraźnego ryzyka poważnego naruszenia wartości, na których opiera się Unia - Artykuły 263 i 269 TFUE - Właściwość Trybunału - Dopuszczalność skargi - Akt zaskarżalny - Artykuł 354 TFUE - Zasady dotyczące obliczania głosów w Parlamencie - Regulamin Parlamentu - Artykuł 178 ust. 3 - Pojęcie „oddanych głosów” - Wstrzymujący się od głosu - Zasady pewności prawa, równego traktowania, demokracji i lojalnej współpracy)
      (2021/C 289/03)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: początkowo Z. Fehér, G. Tornyai i Z. Wagner, następnie Z. Fehér, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: F. Drexler, N. Görlitz i T. Lukácsi, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1.

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2.

                  Węgry pokrywają własne koszty oraz zostają obciążone kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski.

                  3.

                  Rzeczpospolita Polska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 436 z 3.12.2018.


title: Sprawa C-326/19: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – EB / Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell'Istruzione, dell'Università e della Ricerca – MIUR, Università degli Studi Roma Tre [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 1999/70/WE – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Klauzula 5 – Kolejne umowy o pracę lub stosunki pracy zawierane lub nawiązywane na czas określony – Nadużywanie – Środki zapobiegawcze – Umowy o pracę na czas określony w sektorze publicznym – Pracownicy naukowi zatrudniani na uniwersytecie]

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/4

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – EB / Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell'Istruzione, dell'Università e della Ricerca – MIUR, Università degli Studi Roma Tre
      (Sprawa C-326/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 1999/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzula 5 - Kolejne umowy o pracę lub stosunki pracy zawierane lub nawiązywane na czas określony - Nadużywanie - Środki zapobiegawcze - Umowy o pracę na czas określony w sektorze publicznym - Pracownicy naukowi zatrudniani na uniwersytecie)
      (2021/C 289/05)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: EB

         Strona pozwana: Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell'Istruzione, dell'Università e della Ricerca – MIUR, Università degli Studi Roma Tre

         Przy udziale: Federazione Lavoratori della Conoscenza – CGIL (FLC-CGIL), Confederazione Generale Italiana del Lavoro (CGIL), Anief – Associazione Professionale e Sindacale, Confederazione Generale Sindacale, Cipur – Coordinamento Intersedi Professori Universitari di Ruolo

         Sentencja

      Klauzulę 5 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r. i ujętego w załączniku do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym w odniesieniu do zatrudniania pracowników naukowych na uniwersytecie przewidziane jest zawieranie umów o pracę na czas określony na okres trzech lat, z możliwością jednokrotnego ich przedłużenia na maksymalny okres dwóch lat, i które po pierwsze, uzależnia zawarcie takich umów od dostępności środków w ramach planowania „w zakresie […] działalności badawczej, działalności w zakresie kształcenia, kształcenia uzupełniającego i usług dla studentów”, a po drugie, uzależnia przedłużenie wspomnianych umów od „pozytywnej oceny prowadzonej działalności w zakresie kształcenia i badawczej”, przy czym nie jest konieczne, by uregulowanie to określało obiektywne i przejrzyste kryteria pozwalające zweryfikować, czy zawarcie i odnowienie takich umów faktycznie odpowiada rzeczywistej potrzebie, czy pozwalają one osiągnąć zamierzony cel i czy są w tym zakresie niezbędne.

         (1)  Dz.U. C 288 z 26.8.2019.


title: Sprawa C-563/19 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. – Recylex SA, Fonderie et Manufacture de Métaux, Harz-Metall GmbH / Komisja Europejska [Odwołanie – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek recyklingu akumulatorów samochodowych – Komunikat w sprawie współpracy z 2006 r. – Punkt 26 – Częściowe zwolnienie z grzywny – Dodatkowe okoliczności faktyczne zwiększające wagę lub czas trwania naruszenia – Okoliczności znane Komisji Europejskiej – Obniżenie kwoty grzywny – Kwalifikacja dla celów obniżenia – Porządek chronologiczny]

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/6

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. – Recylex SA, Fonderie et Manufacture de Métaux, Harz-Metall GmbH / Komisja Europejska
      (Sprawa C-563/19 P) (1)

      (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek recyklingu akumulatorów samochodowych - Komunikat w sprawie współpracy z 2006 r. - Punkt 26 - Częściowe zwolnienie z grzywny - Dodatkowe okoliczności faktyczne zwiększające wagę lub czas trwania naruszenia - Okoliczności znane Komisji Europejskiej - Obniżenie kwoty grzywny - Kwalifikacja dla celów obniżenia - Porządek chronologiczny)
      (2021/C 289/07)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Recylex SA, Fonderie et Manufacture de Métaux SA, Harz-Metall GmbH (przedstawiciele: M. Wellinger, avocat, S. Reinart i K. Bongs, Rechtsanwältinnen)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Szczodrowski, I. Rogalski i F. van Schaik, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Recylex SA, Fonderie et Manufacture de Métaux SA i Harz-Metall GmbH zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 312 z 16.9.2019.


title: Sprawa C-726/19: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Madrid – Hiszpania) – Instituto Madrileño de Investigación y Desarrollo Rural, Agrario y Alimentario / JN [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 1999/70/WE – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Klauzula 5 – Stosowanie – Pojęcie „kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy zawieranych na czas określony” – Umowy o pracę na czas określony zawierane w sektorze publicznym – Środki mające na celu zapobieganie nadużyciom w zawieraniu kolejnych umów o pracę lub nawiązywaniu kolejnych stosunków pracy na czas określony i karanie tych nadużyć – Pojęcie „obiektywnych powodów” uzasadniających takie umowy – Równoważne rozwiązania prawne – Obowiązek wykładni zgodnej prawa krajowego – Kryzys gospodarczy]

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/7

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Madrid – Hiszpania) – Instituto Madrileño de Investigación y Desarrollo Rural, Agrario y Alimentario / JN
      (Sprawa C-726/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 1999/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzula 5 - Stosowanie - Pojęcie „kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy zawieranych na czas określony” - Umowy o pracę na czas określony zawierane w sektorze publicznym - Środki mające na celu zapobieganie nadużyciom w zawieraniu kolejnych umów o pracę lub nawiązywaniu kolejnych stosunków pracy na czas określony i karanie tych nadużyć - Pojęcie „obiektywnych powodów” uzasadniających takie umowy - Równoważne rozwiązania prawne - Obowiązek wykładni zgodnej prawa krajowego - Kryzys gospodarczy)
      (2021/C 289/09)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Madrid

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: Instituto Madrileño de Investigación y Desarrollo Rural, Agrario y Alimentario

         Strona przeciwna: JN

         Sentencja

                  1)

                  Wykładni klauzuli 5 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), należy dokonywać w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z jego wykładnią dokonaną w orzecznictwie krajowym, które z jednej strony pozwala, w oczekiwaniu na zakończenie procedur rekrutacyjnych wszczętych w celu obsadzenia w sposób ostateczny wakujących stanowisk pracowników w sektorze publicznym, na odnawianie umów na czas określony bez wskazania dokładnego terminu zakończenia tych procedur, a z drugiej strony zakazuje zarówno zrównania tych pracowników z „pracownikami zatrudnionymi na podstawie krótkotrwałej umowy na czas nieokreślony”, jak i przyznania tym pracownikom odprawy. Okazuje się bowiem, że owo uregulowanie krajowe – z zastrzeżeniem weryfikacji, których powinien dokonać sąd odsyłający – nie przewiduje żadnego środka mającego na celu zapobieganie nadużyciom wynikającym z zawierania kolejnych umów o pracę na czas określony i w razie potrzeby karanie tych nadużyć.

                  2)

                  Klauzulę 5 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70, należy interpretować w ten sposób, że względy czysto ekonomiczne związane z kryzysem gospodarczym z 2008 r. nie mogą stanowić powodu uzasadniającego brak w prawie krajowym jakiegokolwiek środka mającego na celu zapobieganie stosowaniu kolejnych umów o pracę na czas określony i karanie ich stosowania.

         (1)  Dz.U. C 432 z 23.12.2019.


title: Sprawa C-762/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rīgas apgabaltiesas Civillietu tiesas kolēģija – Łotwa) – „CV-Online Latvia” SIA / „Melons” SIA [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona prawna baz danych – Dyrektywa 96/9/WE – Artykuł 7 – Prawo sui generis producentów baz danych – Zakaz „pobierania” lub „wtórnego wykorzystania” całości lub istotnej części zawartości bazy danych bez zgody producenta – Baza danych swobodnie dostępna w Internecie – Metawyszukiwarka wyspecjalizowana w wyszukiwaniu ogłoszeń o pracę – Pobieranie i wtórne wykorzystanie zawartości bazy danych – Przynoszenie szkody istotnej inwestycji dokonanej w celu uzyskania, weryfikacji i prezentacji zawartości bazy danych]

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/8

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rīgas apgabaltiesas Civillietu tiesas kolēģija – Łotwa) – „CV-Online Latvia” SIA / „Melons” SIA
      (Sprawa C-762/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona prawna baz danych - Dyrektywa 96/9/WE - Artykuł 7 - Prawo sui generis producentów baz danych - Zakaz „pobierania” lub „wtórnego wykorzystania” całości lub istotnej części zawartości bazy danych bez zgody producenta - Baza danych swobodnie dostępna w Internecie - Metawyszukiwarka wyspecjalizowana w wyszukiwaniu ogłoszeń o pracę - Pobieranie i wtórne wykorzystanie zawartości bazy danych - Przynoszenie szkody istotnej inwestycji dokonanej w celu uzyskania, weryfikacji i prezentacji zawartości bazy danych)
      (2021/C 289/10)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Rīgas apgabaltiesas Civillietu tiesas kolēģija

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa:„CV-Online Latvia” SIA

         Strona pozwana:„Melons” SIA

         Sentencja

      Artykuł 7 ust. 1 i 2 dyrektywy 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych należy interpretować w ten sposób, że wyszukiwarka internetowa wyspecjalizowana w wyszukiwaniu zawartości baz danych, która kopiuje i indeksuje całość lub istotną część bazy danych swobodnie dostępnej w Internecie, a następnie we własnej witrynie internetowej umożliwia swoim użytkownikom wyszukiwanie w tej bazie danych według kryteriów istotnych z punktu widzenia jej zawartości, dokonuje „pobrania” i „wtórnego wykorzystania” tej zawartości w rozumieniu tego przepisu, które to działania mogą zostać zakazane przez producenta tejże bazy danych, jeśli przynoszą one szkodę jego inwestycji w uzyskanie, weryfikację lub prezentację tej zawartości, czyli stanowią zagrożenie dla możliwości amortyzacji tej inwestycji poprzez normalne wykorzystanie rozpatrywanej bazy danych, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 423 z 16.12.2019.


title: Sprawa C-822/19: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia – Rumunia) –Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Braşov, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală a Vămilor – Direcţia Regională Vamală Braşov – Biroul Vamal de Interior Sibiu / Flavourstream SRL [Odesłanie prejudycjalne – Unia celna – Wspólna taryfa celna – Nomenklatura scalona – Klasyfikacja taryfowa – Podpozycje taryfowe 1702 90 95, 2912 49 00 i 3824 90 92 – Roztwory wodne]

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/9

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia – Rumunia) –Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Braşov, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală a Vămilor – Direcţia Regională Vamală Braşov – Biroul Vamal de Interior Sibiu / Flavourstream SRL
      (Sprawa C-822/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Unia celna - Wspólna taryfa celna - Nomenklatura scalona - Klasyfikacja taryfowa - Podpozycje taryfowe 1702 90 95, 2912 49 00 i 3824 90 92 - Roztwory wodne)
      (2021/C 289/12)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Alba Iulia

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący apelację: Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Braşov, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală a Vămilor – Direcţia Regională Vamală Braşov – Biroul Vamal de Interior Sibiu

         Druga strona postępowania: Flavourstream SRL

         Sentencja

      Nomenklaturę scaloną zwartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1101/2014 z dnia 16 października 2014 r., należy interpretować w ten sposób, że roztwór wodny uzyskany w wyniku rozkładu termicznego dekstrozy, składający się w szczególności z rozpuszczalnych w wodzie aldehydów i ketonów, nie jest objęty ani podpozycją 1702 90 95 tej nomenklatury, do której należą w szczególności cukier inwertowany i pozostałe cukry i syropy cukrowe zawierające w stanie suchym 50 % masy fruktozy, niezaklasyfikowane do innych podpozycji zawartych w pozycji 1702 wspomnianej nomenklatury, ani jej podpozycją 2912 49 00, która obejmuje „pozostałe” aldehydoalkohole, aldehydoetery, aldehydofenole i aldehydy z inną tlenową grupą funkcyjną, lecz podpozycją 3824 90 92 tej nomenklatury, która obejmuje „[p]rodukty chemiczne lub preparaty, złożone głównie ze związków organicznych, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone”„w postaci płynnej w temperaturze 20 oC”, o ile ewentualna wartość odżywcza tego roztworu będzie miała drugorzędne znaczenie w stosunku do jego funkcji jako produktu chemicznego i dodatku do żywności.

         (1)  Dz.U. C 54 z 17.2.2020.


title: Sprawa C-910/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Bankia SA / Unión Mutua Asistencial de Seguros (UMAS) [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2003/71/WE – Prospekt emisyjny w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych – Artykuł 3 ust. 2 – Artykuł 6 – Oferta skierowana zarówno do inwestorów detalicznych, jak i inwestorów kwalifikowanych – Treść informacji podanych w prospekcie emisyjnym – Powództwo z tytułu odpowiedzialności cywilnej – Inwestorzy detaliczni i inwestorzy kwalifikowani – Wiedza o sytuacji ekonomicznej emitenta]

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/10

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Bankia SA / Unión Mutua Asistencial de Seguros (UMAS)
      (Sprawa C-910/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2003/71/WE - Prospekt emisyjny w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych - Artykuł 3 ust. 2 - Artykuł 6 - Oferta skierowana zarówno do inwestorów detalicznych, jak i inwestorów kwalifikowanych - Treść informacji podanych w prospekcie emisyjnym - Powództwo z tytułu odpowiedzialności cywilnej - Inwestorzy detaliczni i inwestorzy kwalifikowani - Wiedza o sytuacji ekonomicznej emitenta)
      (2021/C 289/13)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: Bankia SA

         Strona przeciwna: Unión Mutua Asistencial de Seguros (UMAS)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 6 dyrektywy 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych i zmieniającej dyrektywę 2001/34/WE, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/11/WE z dnia 11 marca 2008 r., w związku z art. 3 ust. 2 lit. a) tej dyrektywy, zmienionej dyrektywą 2008/11, należy interpretować w ten sposób, że w przypadku publicznej oferty subskrypcji akcji skierowanej zarówno do inwestorów detalicznych, jak i inwestorów kwalifikowanych, powództwo z tytułu odpowiedzialności cywilnej w związku z informacjami podanymi w prospekcie emisyjnym mogą wytoczyć nie tylko inwestorzy detaliczni, lecz również inwestorzy kwalifikowani.

                  2)

                  Artykuł 6 ust. 2 dyrektywy 2003/71, zmienionej dyrektywą 2008/11, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, które w ramach powództwa z tytułu odpowiedzialności cywilnej wytoczonego przez inwestora kwalifikowanego w związku z informacjami podanymi w prospekcie emisyjnym pozwalają sądowi na uwzględnienie okoliczności, że inwestor ten wiedział lub powinien był wiedzieć o sytuacji ekonomicznej emitenta publicznej oferty subskrypcji akcji z uwagi na stosunki łączące go z tym emitentem, niezależnie od prospektu emisyjnego, względnie zobowiązują ów sąd do uwzględnienia tej okoliczności, o ile przepisy te nie są mniej korzystne niż przepisy regulujące podobne powództwa przewidziane w prawie krajowym, a ich skutkiem nie jest uniemożliwienie lub nadmierne utrudnienie w praktyce wytoczenia tego powództwa.

         (1)  Dz.U. C 95 z 23.3.2020.


title: Sprawa C-914/19: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Ministero della Giustizia / GN [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Zasada równego traktowania w dziedzinie zatrudnienia i pracy – Dyrektywa 2000/78/WE – Artykuł 6 ust. 1 – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 21 – Zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na wiek – Uregulowanie krajowe ustanawiające granicę wiekową dla dostępu do zawodu notariusza na 50 lat – Względy uzasadniające]

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/11

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Ministero della Giustizia / GN
      (Sprawa C-914/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Zasada równego traktowania w dziedzinie zatrudnienia i pracy - Dyrektywa 2000/78/WE - Artykuł 6 ust. 1 - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 21 - Zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na wiek - Uregulowanie krajowe ustanawiające granicę wiekową dla dostępu do zawodu notariusza na 50 lat - Względy uzasadniające)
      (2021/C 289/14)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ministero della Giustizia

         Strona pozwana: GN

         Przy udziale: HM, JL, JJ

         Sentencja

      Artykuł 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które ustala na 50 lat granicę wieku dla uczestników konkursu dotyczącego dostępu do zawodu notariusza z tego względu, że uregulowanie to nie wydaje się realizować celów w postaci zapewnienia stabilności wykonywania tego zawodu przez znaczny okres przed przejściem na emeryturę, ochrony dobrego funkcjonowania prerogatyw notariuszy oraz ułatwienia zmiany pokoleniowej i odmłodzenia wspomnianego zawodu, a w każdym razie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 87 z 16.3.2020.


title: Sprawa C-931/19: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht – Austria) – Titanium Ltd / Finanzamt Österreich, dawniej Finanzamt Wien [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuły 43 i 45 – Dyrektywa 2006/112/WE zmieniona dyrektywą 2008/8/WE – Artykuły 44, 45 i 47 – Świadczenie usług – Miejsce opodatkowania – Pojęcie „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” – Najem nieruchomości w państwie członkowskim – Właściciel nieruchomości mający siedzibę na wyspie Jersey]

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/11

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht – Austria) – Titanium Ltd / Finanzamt Österreich, dawniej Finanzamt Wien
      (Sprawa C-931/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 43 i 45 - Dyrektywa 2006/112/WE zmieniona dyrektywą 2008/8/WE - Artykuły 44, 45 i 47 - Świadczenie usług - Miejsce opodatkowania - Pojęcie „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” - Najem nieruchomości w państwie członkowskim - Właściciel nieruchomości mający siedzibę na wyspie Jersey)
      (2021/C 289/15)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Titanium Ltd

         Strona przeciwna: Finanzamt Österreich, dawniej Finanzamt Wien

         Sentencja

      Wynajmowana w państwie członkowskim nieruchomość nie stanowi stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 43 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz art. 44 i 45 dyrektywy 2006/112 zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., w sytuacji gdy właściciel tej nieruchomości nie posiada własnego personelu do świadczenia usług związanych z najmem.

         (1)  Dz.U. C 87 z 16.3.2020.


title: Sprawa C-942/19: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Aragón – Hiszpania) – Servicio Aragonés de Salud / LB [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Klauzula 4 – Zasada niedyskryminacji – Oddalenie wniosku o oddelegowanie na stanowisko w sektorze publicznym przewidziane dla stałego personelu statutowego – Uregulowanie krajowe wykluczające możliwość skorzystania z takiego oddelegowania w przypadku zatrudnienia tymczasowego – Zakres stosowania – Brak możliwości zastosowania klauzuli 4 – Brak właściwości Trybunału]

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/12

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Aragón – Hiszpania) – Servicio Aragonés de Salud / LB
      (Sprawa C-942/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzula 4 - Zasada niedyskryminacji - Oddalenie wniosku o oddelegowanie na stanowisko w sektorze publicznym przewidziane dla stałego personelu statutowego - Uregulowanie krajowe wykluczające możliwość skorzystania z takiego oddelegowania w przypadku zatrudnienia tymczasowego - Zakres stosowania - Brak możliwości zastosowania klauzuli 4 - Brak właściwości Trybunału)
      (2021/C 289/16)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Aragón

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: Servicio Aragonés de Salud

         Druga strona postępowania: LB

         Sentencja

      Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie zadane w trybie prejudycjalnym przez Tribunal Superior de Justicia de Aragón (wyższy trybunał sprawiedliwości Aragonii, Hiszpania) postanowieniem z dnia 17 grudnia 2019 r.

         (1)  Dz.U. C 103 z 30.3.2020.


title: Sprawa C-39/20: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Staatssecretaris van Financiën / Jumbocarry Trading GmbH [Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (UE) nr 952/2013 – Unijny kodeks celny – Artykuł 22 ust. 6 akapit pierwszy w związku z art. 29 – Powiadomienie zainteresowanej osoby przed wydaniem decyzji, która może być dla niej niekorzystna, o jej podstawach – Artykuł 103 ust. 1 i art. 103 ust. 3 lit. b) – Przedawnienie długu celnego – Termin powiadomienia o długu celnym – Zawieszenie terminu – Artykuł 124 ust. 1 lit. a) – Wygaśnięcie długu celnego w przypadku przedawnienia – Stosowanie w czasie przepisów regulujących przyczyny zawieszenia – Zasady pewności prawa oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań]

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/13

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Staatssecretaris van Financiën / Jumbocarry Trading GmbH
      (Sprawa C-39/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (UE) nr 952/2013 - Unijny kodeks celny - Artykuł 22 ust. 6 akapit pierwszy w związku z art. 29 - Powiadomienie zainteresowanej osoby przed wydaniem decyzji, która może być dla niej niekorzystna, o jej podstawach - Artykuł 103 ust. 1 i art. 103 ust. 3 lit. b) - Przedawnienie długu celnego - Termin powiadomienia o długu celnym - Zawieszenie terminu - Artykuł 124 ust. 1 lit. a) - Wygaśnięcie długu celnego w przypadku przedawnienia - Stosowanie w czasie przepisów regulujących przyczyny zawieszenia - Zasady pewności prawa oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań)
      (2021/C 289/17)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący skargę kasacyjną: Staatssecretaris van Financiën

         Druga strona postępowania: Jumbocarry Trading GmbH

         Sentencja

      Artykuł 103 ust. 3 lit. b) oraz art. 124 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny w świetle zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań należy interpretować w ten sposób, że mają one zastosowanie do długu celnego powstałego przed dniem 1 maja 2016 r., który nie uległ jeszcze przedawnieniu w tym dniu.

         (1)  Dz.U. C 201 z 15.6.2020.


title: Sprawa C-182/20: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Suceava – Rumunia) – BE, DT / Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Suceava, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Iaşi, Accer Ipurl Suceva – w charakterze syndyka masy upadłości BE, EP [Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Prawo do odliczenia – Korekta odliczeń – Postępowanie upadłościowe – Uregulowanie krajowe przewidujące automatyczną odmowę odliczenia VAT w odniesieniu do transakcji podlegających opodatkowaniu poprzedzających wszczęcie tego postępowania]

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/14

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Suceava – Rumunia) – BE, DT / Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Suceava, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Iaşi, Accer Ipurl Suceva – w charakterze syndyka masy upadłości BE, EP
      (Sprawa C-182/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Prawo do odliczenia - Korekta odliczeń - Postępowanie upadłościowe - Uregulowanie krajowe przewidujące automatyczną odmowę odliczenia VAT w odniesieniu do transakcji podlegających opodatkowaniu poprzedzających wszczęcie tego postępowania)
      (2021/C 289/19)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Suceava

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BE, DT

         Strona przeciwna: Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Suceava, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Iaşi, Accer Ipurl Suceva – w charakterze syndyka masy upadłości a BE, EP

         Sentencja

      Artykuły 184–186 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym lub praktyce krajowej, zgodnie z którymi wszczęcie postępowania upadłościowego wobec podmiotu gospodarczego, wiążące się z likwidacją jego aktywów na rzecz jego wierzycieli, powoduje automatycznie obowiązek dokonania przez ten podmiot korekty odliczeń podatku od wartości dodanej zrealizowanych w odniesieniu do towarów i usług nabytych przed ogłoszeniem upadłości, jeżeli wszczęcie takiego postępowania nie może przeszkodzić kontynuacji działalności gospodarczej tego przedsiębiorcy w rozumieniu art. 9 tej dyrektywy, w szczególności w celu likwidacji danego przedsiębiorstwa.

         (1)  Dz.U. C 297 z 7.9.2020.


title: Sprawa C-210/20: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Rad Service Srl Unipersonale, Cosmo Ambiente Srl, Cosmo Scavi Srl / Del Debbio SpA, Gruppo Sei Srl, Ciclat Val di Cecina Soc. Coop., Daf Costruzioni Stradali Srl [Odesłanie prejudycjalne – Udzielanie zamówień publicznych na usługi, dostawy i roboty budowlane – Dyrektywa 2014/24/UE – Przebieg postępowania – Wybór uczestników oraz udzielenie zamówienia – Artykuł 63 – Oferent polegający na zdolności innego podmiotu w celu spełnienia wymogów instytucji zamawiającej – Artykuł 57 ust. 4, 6, 7 – Nieprawdziwe oświadczenia złożone przez ten podmiot – Wykluczenie tego oferenta bez wymagania od niego zastąpienia rzeczonego podmiotu i bez zezwolenia mu na takie zastąpienie – Zasada proporcjonalności]

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/15

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 3 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Rad Service Srl Unipersonale, Cosmo Ambiente Srl, Cosmo Scavi Srl / Del Debbio SpA, Gruppo Sei Srl, Ciclat Val di Cecina Soc. Coop., Daf Costruzioni Stradali Srl
      (Sprawa C-210/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Udzielanie zamówień publicznych na usługi, dostawy i roboty budowlane - Dyrektywa 2014/24/UE - Przebieg postępowania - Wybór uczestników oraz udzielenie zamówienia - Artykuł 63 - Oferent polegający na zdolności innego podmiotu w celu spełnienia wymogów instytucji zamawiającej - Artykuł 57 ust. 4, 6, 7 - Nieprawdziwe oświadczenia złożone przez ten podmiot - Wykluczenie tego oferenta bez wymagania od niego zastąpienia rzeczonego podmiotu i bez zezwolenia mu na takie zastąpienie - Zasada proporcjonalności)
      (2021/C 289/21)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Rad Service Srl Unipersonale, Cosmo Ambiente Srl, Cosmo Scavi Srl

         Strona przeciwna: Del Debbio SpA, Gruppo Sei Srl, Ciclat Val di Cecina Soc. Coop., Daf Costruzioni Stradali Srl

         przy udziale: Azienda Unità Sanitaria Locale USL Toscana Centro

         Sentencja

      Artykuł 63 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, w związku z art. 57 ust. 4 lit. h) tej dyrektywy oraz w świetle zasady proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na mocy którego instytucja zamawiająca powinna automatycznie wykluczyć oferenta z postępowania w sprawie udzielenia zamówienia publicznego, w przypadku gdy przedsiębiorstwo pomocnicze, na którego zdolności zamierza on polegać, złożyło nieprawdziwe oświadczenie co do istnienia prawomocnych wyroków skazujących, bez możliwości wymagania w podobnym przypadku od tego oferenta zastąpienia owego podmiotu, lub przynajmniej zezwolenia oferentowi na jego zastąpienie.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2020.


title: Sprawa C-364/19: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 14 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Galaţi – Rumunia) – XU, YV, ZW, AU, BZ, CA, DB, EC, NL / SC Credit Europe Ipotecar IFN SA, Credit Europe Bank NV [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Ochrona konsumentów – Nieuczciwe warunki umowne – Dyrektywa 93/13/EWG – Artykuł 1 ust. 2 – Wyłączenie z zakresu stosowania tej dyrektywy warunków umowy odzwierciedlających bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa krajowego – Artykuł 4 ust. 2 – Wyjątek od oceny nieuczciwego charakteru warunku – Umowa kredytu denominowanego w walucie obcej – Zarzucane uchybienie obowiązkowi informowania ciążącemu na przedsiębiorcy – Badanie przez sąd krajowy, które ma być przeprowadzone w pierwszej kolejności na podstawie art. 1 ust. 2]

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/17

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 14 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Galaţi – Rumunia) – XU, YV, ZW, AU, BZ, CA, DB, EC, NL / SC Credit Europe Ipotecar IFN SA, Credit Europe Bank NV
      (Sprawa C-364/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Ochrona konsumentów - Nieuczciwe warunki umowne - Dyrektywa 93/13/EWG - Artykuł 1 ust. 2 - Wyłączenie z zakresu stosowania tej dyrektywy warunków umowy odzwierciedlających bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa krajowego - Artykuł 4 ust. 2 - Wyjątek od oceny nieuczciwego charakteru warunku - Umowa kredytu denominowanego w walucie obcej - Zarzucane uchybienie obowiązkowi informowania ciążącemu na przedsiębiorcy - Badanie przez sąd krajowy, które ma być przeprowadzone w pierwszej kolejności na podstawie art. 1 ust. 2)
      (2021/C 289/23)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Galaţi

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: XU, YV, ZW, AU, BZ, CA, DB, EC, NL

         Strona pozwana: SC Credit Europe Ipotecar IFN SA, Credit Europe Bank NV

         Sentencja

      Artykuł 1 ust. 2 i art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy przed sądem państwa członkowskiego zawisł spór dotyczący rzekomo nieuczciwego warunku umownego, który odzwierciedla przepis prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym, jest on zobowiązany zbadać w pierwszej kolejności wpływ wyłączenia z zakresu stosowania tej dyrektywy przewidzianego w art. 1 ust. 2 tej dyrektywy, a nie wpływ przewidzianego w jej art. 4 ust. 2 wyjątku od oceny nieuczciwego charakteru warunków umownych.

         (1)  Dz.U. C 288 z 26.8.2019.


title: Sprawa C-573/20: Postanowienie Trybunału szósta izba) z dnia 14 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Parma – Włochy) – Casa di Cura Città di Parma SpA / Agenzia delle Entrate [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 § 2 i art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Podatki – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Szósta dyrektywa 77/388/EWG – Artykuł 17 ust. 2 lit. a) – Podatnik mieszany – Proporcja podlegająca odliczeniu – Publiczne lub prywatne struktury zdrowotne wykonujące działalność objętą zwolnieniem – Uregulowanie krajowe wyłączające odliczenie VAT związanego z kupnem towarów lub usług wykorzystywanych na potrzeby działalności zwolnionej z podatku]

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/19

      Postanowienie Trybunału szósta izba) z dnia 14 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Parma – Włochy) – Casa di Cura Città di Parma SpA / Agenzia delle Entrate
      (Sprawa C-573/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 i art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Podatki - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Szósta dyrektywa 77/388/EWG - Artykuł 17 ust. 2 lit. a) - Podatnik mieszany - Proporcja podlegająca odliczeniu - Publiczne lub prywatne struktury zdrowotne wykonujące działalność objętą zwolnieniem - Uregulowanie krajowe wyłączające odliczenie VAT związanego z kupnem towarów lub usług wykorzystywanych na potrzeby działalności zwolnionej z podatku)
      (2021/C 289/26)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Commissione tributaria provinciale di Parma

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Casa di Cura Città di Parma SpA

         Strona pozwana: Agenzia delle Entrate

         Sentencja

      Artykuł 17 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, które nie zezwala na odliczenie podatku od wartości dodanej (VAT) naliczonego w związku z nabyciem towarów i usług wykorzystywanych na potrzeby działalności zwolnionej z podatku i przewidujące w konsekwencji, że prawo podatnika mieszanego do odliczenia tego podatku jest obliczane na podstawie proporcji odpowiadającej stosunkowi pomiędzy kwotą transakcji dających prawo do odliczenia i kwotą transakcji dokonanych w ciągu roku, włączając świadczenia medyczno-sanitarne objęte zwolnieniem.

         (1)  Dz.U. C 35 z 1.2.2021.


title: Sprawa C-92/21: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 26 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail de Liège – Belgia) – VW / Agence fédérale pour l'Accueil des demandeurs d'asile (Fedasil) [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Kontrole graniczne, azyl i imigracja – Polityka azylowa – Kryteria i mechanizmy ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej – Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 (Dublin III) – Artykuł 27 – Środki odwoławcze od decyzji o przekazaniu – Charakter zawieszający odwołania – Artykuł 29 – Metody i terminy przekazania – Normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o udzielenie ochrony międzynarodowej – Dyrektywa 2013/33/UE – Artykuł 18 – Środek krajowy polegający na umieszczeniu wnioskodawcy, wobec którego wydano decyzję o przekazaniu, w specjalnym ośrodku dla cudzoziemców, w którym osoby zakwaterowane otrzymują pomoc w celu przygotowania ich przekazania]

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/20

      Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 26 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail de Liège – Belgia) – VW / Agence fédérale pour l'Accueil des demandeurs d'asile (Fedasil)
      (Sprawa C-92/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Kontrole graniczne, azyl i imigracja - Polityka azylowa - Kryteria i mechanizmy ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej - Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 (Dublin III) - Artykuł 27 - Środki odwoławcze od decyzji o przekazaniu - Charakter zawieszający odwołania - Artykuł 29 - Metody i terminy przekazania - Normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o udzielenie ochrony międzynarodowej - Dyrektywa 2013/33/UE - Artykuł 18 - Środek krajowy polegający na umieszczeniu wnioskodawcy, wobec którego wydano decyzję o przekazaniu, w specjalnym ośrodku dla cudzoziemców, w którym osoby zakwaterowane otrzymują pomoc w celu przygotowania ich przekazania)
      (2021/C 289/28)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal du travail de Liège

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: VW

         Druga strona postępowania: Agence fédérale pour l'Accueil des demandeurs d'asile (Fedasil)

         Sentencja

      Artykuł 27 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie możliwości zastosowania przez państwo członkowskie wobec wnioskodawcy, który wniósł odwołanie od decyzji o przekazaniu do innego państwa członkowskiego w rozumieniu art. 26 ust. 1 tego rozporządzenia, środków przygotowawczych z myślą o tym przekazaniu, takich jak umieszczenie w specjalnym ośrodku dla cudzoziemców, w którym osobom w nim zakwaterowanym udzielana jest pomoc w celu przygotowania ich przekazania

         (1)  Dz.U. C 138 z 19.4.2021.


title: Sprawa C-208/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie (Polska) w dniu 23 marca 2021 r. – K.D. przeciwko Towarzystwo Ubezpieczeń Ż S.A.

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie (Polska) w dniu 23 marca 2021 r. – K.D. przeciwko Towarzystwo Ubezpieczeń Ż S.A.
      (Sprawa C-208/21)
      (2021/C 289/32)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: K.D.

         Strona pozwana: Towarzystwo Ubezpieczeń Ż S.A.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy artykuł 3 ustęp 1 w związku z artykułem 2 lit. d dyrektywy 2005/29/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że koncentruje on znaczenie pojęcia nieuczciwej praktyki handlowej tylko wokół okoliczności związanych z zawieraniem umowy i prezentacji produktu konsumentowi, czy także pod zakresem dyrektywy i tym samym pod pojęciem nieuczciwej praktyki rynkowej należy rozumieć sformułowanie przez przedsiębiorcę, będącego twórcą produktu, wprowadzającego w błąd wzorca umownego, który stanowi podstawę funkcjonowania oferty sprzedażowej przygotowywanej przez innego przedsiębiorcę, a więc nie jest bezpośrednio związany z wprowadzeniem produktu do obrotu?

                  2)

                  Czy w razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze należy przyjąć, że przedsiębiorcą odpowiedzialnym na gruncie dyrektywy 2005/29/WE za stosowanie nieuczciwej praktyki rynkowej jest przedsiębiorca odpowiedzialny za sformułowanie wprowadzającego w błąd wzorca umownego, czy też przedsiębiorca, który na podstawie takiego wzorca umownego prezentuje produkt konsumentowi i jest bezpośrednio odpowiedzialny za wprowadzenie produktu do obrotu, czy też należy przyjąć, że na gruncie dyrektywy 2005/29/WE odpowiedzialność ponoszą obaj przedsiębiorcy?

                  3)

                  Czy art. 3 ust. 2 dyrektywy 2005/29/WE sprzeciwia się takiemu uregulowaniu prawa krajowego (wykładni prawa krajowego), które przyznaje konsumentowi prawo do żądania unieważnienia przez sąd krajowy umowy zawartej z przedsiębiorcą ze wzajemnym zwrotem świadczeń, jeżeli oświadczenie woli konsumenta o zawarciu umowy zostało złożone pod wpływem nieuczciwej praktyki handlowej przedsiębiorcy?

                  4)

                  Czy w razie udzielenia na pytanie trzecie odpowiedzi twierdzącej, należy uznać, że właściwą podstawą prawną oceny działania przedsiębiorcy, polegającego na posługiwaniu się w relacji z konsumentem niezrozumiałym i niejasnym wzorcem umownym będzie dyrektywa 93/13 (2) i czy w związku z tym przesłankę sporządzenia warunku umownego prostym i zrozumiałym językiem ustanowioną w art. 5 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że w umowach ubezpieczenia z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym zawieranych z konsumentami spełnia ową przesłankę nienegocjowany indywidualnie warunek umowny, który nie określa wprost skali ryzyka inwestycyjnego w trakcie trwania umowy ubezpieczenia, a informuje jedynie o możliwości utraty części zapłaconej składki pierwszej i składek bieżących w razie rezygnacji z ubezpieczenia przed końcem okresu odpowiedzialności?

         (1)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych); Dz.U. 2005, L 149, s. 22.

         (2)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich; Dz.U. 1993, L 95, s. 29.


title: Sprawa C-213/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 6 kwietnia 2021 r. – Italy Emergenza Cooperativa Sociale / Azienda Sanitaria Locale Barletta-Andria-Trani

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 6 kwietnia 2021 r. – Italy Emergenza Cooperativa Sociale / Azienda Sanitaria Locale Barletta-Andria-Trani
      (Sprawa C-213/21)
      (2021/C 289/33)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Italy Emergenza Cooperativa Sociale

         Strona pozwana: Azienda Sanitaria Locale Barletta-Andria-Trani

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 10 lit. h) dyrektywy 2014/24/UE (1) – a wraz z nim motyw 28 tej dyrektywy – stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidują, że świadczenie usług w zakresie transportu sanitarnego w pogotowiu ratunkowym może zostać powierzone w drodze porozumienia, na zasadzie pierwszeństwa, jedynie organizacjom wolontariackim – z zastrzeżeniem, że są one od co najmniej sześciu miesięcy wpisane do jednolitego krajowego rejestru trzeciego sektora, a także należą do sieci stowarzyszeń i są akredytowane zgodnie z regionalnymi przepisami sektorowymi (o ile takie istnieją) oraz pod warunkiem, że takie powierzenie gwarantuje wykonanie usługi w systemie skutecznego przyczyniania się do realizacji celu społecznego i dążenia do osiągnięcia celów solidarności, w warunkach efektywności ekonomicznej i adekwatności, a także zgodnie z zasadami przejrzystości i niedyskryminacji – bez uwzględniania wśród ewentualnych wykonawców innych organizacji o charakterze niekomercyjnym, a w szczególności spółdzielni socjalnych, jako przedsiębiorstw społecznych o celu niezarobkowym?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (GU 2014, L 94 s. 65).


title: Sprawa C-214/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 6 kwietnia 2021 r. – Italy Emergenza Cooperativa Sociale / Azienda Sanitaria Provinciale di Cosenza

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 6 kwietnia 2021 r. – Italy Emergenza Cooperativa Sociale / Azienda Sanitaria Provinciale di Cosenza
      (Sprawa C-214/21)
      (2021/C 289/34)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Italy Emergenza Cooperativa Sociale

         Strona pozwana: Azienda Sanitaria Provinciale di Cosenza

         przy udziale: ANPAS – Associazione Nazionale Pubbliche Assistenze Odv

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 10 lit. h) dyrektywy 2014/24/UE (1) – a wraz z nim motyw 28 tej dyrektywy – stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidują, że świadczenie usług w zakresie transportu sanitarnego w pogotowiu ratunkowym może zostać powierzone w drodze porozumienia, na zasadzie pierwszeństwa, jedynie organizacjom wolontariackim – z zastrzeżeniem, że są one od co najmniej sześciu miesięcy wpisane do jednolitego krajowego rejestru trzeciego sektora, a także należą do sieci stowarzyszeń i są akredytowane zgodnie z regionalnymi przepisami sektorowymi (o ile takie istnieją) oraz pod warunkiem, że takie powierzenie gwarantuje wykonanie usługi w systemie skutecznego przyczyniania się do realizacji celu społecznego i dążenia do osiągnięcia celów solidarności, w warunkach efektywności ekonomicznej i adekwatności, a także zgodnie z zasadami przejrzystości i niedyskryminacji – bez uwzględniania wśród ewentualnych wykonawców innych organizacji o charakterze niekomercyjnym, a w szczególności spółdzielni socjalnych, jako przedsiębiorstw społecznych o celu niezarobkowym, w tym spółdzielni socjalnych, które dokonują rozdzielenia między członków zwrotów związanych z działalnością prowadzoną w interesie ogólnym, w rozumieniu art. 3 ust. 2 bis dekretu ustawodawczego nr 112 z 2017 r.?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (GU 2014, L 94 s. 65).


title: Sprawa C-253/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 22 kwietnia 2021 r. – TUIfly GmbH / FI, RE

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 22 kwietnia 2021 r. – TUIfly GmbH / FI, RE
      (Sprawa C-253/21)
      (2021/C 289/37)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: TUIfly GmbH

         Strona przeciwna: FI, RE

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 5 ust. 1 lit. c) pkt iii), art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że ma miejsce odwołanie lotu, gdy lądowanie zostaje dokonane na innym lotnisku docelowym, nieprzewidzianym w rezerwacji, które nie znajduje się w tym samym mieście, miejscowości lub regionie, co lotnisko docelowe przewidziane w rezerwacji, a pasażerowie są następnie przewożeni z tego lotniska autokarem na lotnisko docelowe przewidziane w pierwotnej rezerwacji, gdzie docierają oni z opóźnieniem przylotu wynoszącym mniej niż trzy godziny?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-269/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Krakowie (Polska) w dniu 27 kwietnia 2021 r. – BC, DC przeciwko X

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Krakowie (Polska) w dniu 27 kwietnia 2021 r. – BC, DC przeciwko X
      (Sprawa C-269/21)
      (2021/C 289/38)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Krakowie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strony skarżące: BC, DC

         Strona pozwana: X

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 2 i 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej („TUE”) oraz art. 6 ust. 1 – 3 TUE w związku z art. 47 Karty Praw Podstawowych („KPP”) należy rozumieć w ten sposób, że:

                              a)

                              nie jest sądem ustanowionym na podstawie ustawy w rozumieniu prawa Unii sąd, w którego składzie zasiada osoba powołana na stanowisko Sędziego w tym sądzie w procedurze pomijającej udział organów samorządu Sędziowskiego, obsadzonych w większości niezależnie od władzy wykonawczej i ustawodawczej w sytuacji, w której w świetle dorobku konstytucyjnego państwa członkowskiego udział organu samorządu Sędziowskiego, spełniającego te wymogi w procedurze powołania Sędziego jest niezbędny, biorąc pod uwagę kontekst instytucjonalny i strukturalny, zważywszy, że:

                                          —

                                          wymóg opiniowania kandydatury na stanowisko sędziowskie spoczywał na kolegium sądu, który to organ został skonstruowany w ten sposób, że większość osób w nim zasiadających zostało nominowanych przez przedstawiciela władzy wykonawczej – Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego

                                          —

                                          obecna Krajowa Rada Sądownictwa, wybrana sprzecznie z polskimi przepisami konstytucyjnymi i ustawowymi nie jest organem niezależnym i nie zasiadają w niej przedstawiciele środowiska sędziowskiego powołani w jej skład niezależnie od władzy wykonawczej i ustawodawczej, a tym samym nie doszło do skutecznego złożenia wniosku o powołanie na urząd sędziego przewidzianego w prawie krajowym;

                                          —

                                          uczestnikom konkursu nominacyjnego nie przysługiwało odwołanie do sądu w rozumieniu art. 2 i 19 ust. 1 TUE oraz art. 6 ust. 1 – 3 TUE w związku z art. 47 Karty Praw podstawowych.

                              b)

                              nie spełnia wymogów sądu niezależnego powołanego na podstawie ustawy sąd, w którego składzie zasiada osoba powołana na stanowisko Sędziego w tym sądzie, w procedurze uzależnionej od arbitralnej ingerencji władzy wykonawczej i pomijającej udział organów samorządu sędziowskiego, obsadzonych w większości niezależnie od władzy wykonawczej i ustawodawczej lub innego organu zapewniającego obiektywną ocenę kandydata, w świetle tego, że udział organów samorządu Sędziowskiego lub innego organu niezależnego od władzy wykonawczej oraz ustawodawczej i zapewniającego obiektywną ocenę kandydata w procedurze powołania sędziego jest, w kontekście europejskiej tradycji prawnej, zakorzenionej w ww. przepisach TUE i KPP oraz stanowiącej fundament unii, prawa jaką jest Unia Europejska, niezbędny dla uznania, że sąd krajowy gwarantuje wymagany poziom skutecznej ochrony sądowej w sprawach objętych prawem Unii, a w konsekwencji zapewniona jest zasada trójpodziału i równowagi władz oraz zasada państwa prawa?

                  2)

                  Czy art. 2 i art. 19 ust. 1 TUE w związku z art. 47 KPP należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, gdy w składzie sądu zasiada osoba powołana w warunkach opisanych w punkcie 1:

                              a)

                              stoją one na przeszkodzie w stosowaniu przepisów prawa krajowego, które badanie zgodności z prawem powołania takiej osoby na urząd sędziego przekazują do wyłącznej właściwości izby Sądu Najwyższego, składającej się wyłącznie z osób powołanych na urząd Sędziego w warunkach opisanych w punkcie 1, i które zarazem nakazują pozostawienie bez rozpoznania zarzutów dotyczących powołania na urząd sędziego, przy uwzględnieniu kontekstu instytucjonalnego oraz systemowego;

                              b)

                              wymagają one, w celu zapewnienia skuteczności prawa europejskiego, takiej wykładni przepisów prawa krajowego, która umożliwi sądowi z urzędu wyłączenie takiej osoby od rozpoznania sprawy na podstawie – stosowanych przez analogię – przepisów o wyłączeniu sędziego, który jest niezdolny do orzekania (iudex inhabilis)?


title: Sprawa C-289/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 5 maja 2021 r. – IG / Wyrchowen administratiwen syd

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 5 maja 2021 r. – IG / Wyrchowen administratiwen syd
      (Sprawa C-289/21)
      (2021/C 289/39)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administratiwen syd Sofija-grad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: IG

         Strona pozwana: Wyrchowen administratiwen syd

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zmiana przepisu aktu normatywnego w prawie krajowym, co do którego to przepisu przed tą zmianą sąd odwoławczy orzekł, że jest on niezgodny z obowiązującym przepisem prawa Unii, zwalnia sąd kasacyjny z obowiązku zbadania przepisu obowiązującego do wspomnianej zmiany, odpowiednio, z obowiązku przeprowadzenia oceny, czy przepis ten jest zgodny z prawem Unii?

                  2)

                  Czy uznanie rozpatrywanego przepisu za cofnięty stanowi skuteczny środek ochrony przed sądem praw i swobód zagwarantowanych w prawie Unii (w niniejszym wypadku w art. 9 i 10 dyrektywy 2012/27/UE (1)), odpowiednio, czy taki środek stanowi przewidziana w prawie krajowym możliwość dokonywania oceny zgodności przepisu krajowego przed zmianą z przepisem prawa Unii wyłącznie, jeśli do sądu wniesiono konkretne powództwo o odszkodowanie za szkody wynikające ze stosowania tego przepisu, i wyłącznie w odniesieniu do osoby, która wniosła to powództwo?

                  3)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy dopuszczalne jest, by rozpatrywany przepis nadal regulował stosunki społeczne w okresie od jego przyjęcia do zmiany w odniesieniu do nieograniczonego kręgu osób, które nie wniosły do sądu powództwa o odszkodowanie w związku ze stosowaniem tego przepisu, odpowiednio, nie dokonywano oceny zgodności przepisu krajowego przed zmianą z przepisem prawa Unii w odniesieniu do tych osób?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE z dnia 25 października 2012 r. w sprawie efektywności energetycznej, zmiany dyrektyw 2009/125/WE i 2010/30/UE oraz uchylenia dyrektyw 2004/8/WE i 2006/32/WE (Dz.U. 2012, L 315, s. 1).


title: Sprawa C-293/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 7 maja 2021 r. – „Vittamed technologijos” UAB, w likwidacji / Valstybinė mokesčių inspekcija

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 7 maja 2021 r. – „Vittamed technologijos” UAB, w likwidacji / Valstybinė mokesčių inspekcija
      (Sprawa C-293/21)
      (2021/C 289/40)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie:„Vittamed technologijos” UAB, w likwidacji

         Druga strona postępowania: Valstybinė mokesčių inspekcija

         Pytanie prejudycjalne

      „Czy art. 184–187 dyrektywy 2006/112/WE Rady (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że podatnik jest (lub nie jest) zobowiązany do dokonania korekty odliczeń podatku od wartości dodanej (VAT) naliczonego w związku z nabyciem towarów i usług na potrzeby wytworzenia dóbr inwestycyjnych w sytuacji, gdy towary te nie są już przeznaczone do wykorzystania w ramach działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu, ponieważ właściciel (udziałowiec) podatnika postanawia postawić go w stan likwidacji, a podatnik ten składa wniosek o wykreślenie go z rejestru podatników VAT? Czy odpowiedź na to pytanie jest uzależniona od powodów, z jakich podjęto decyzję o objęciu podatnika likwidacją, a mianowicie od okoliczności, że decyzję o postawieniu podatnika w stan likwidacji podjęto z uwagi na rosnące straty, brak zamówień oraz wątpliwości udziałowca co do rentowności planowanej (zamierzonej) działalności gospodarczej?”.

         (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-295/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 10 maja 2021 r. – Allianz Benelux SA / État belge, SPF Finances

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 10 maja 2021 r. – Allianz Benelux SA / État belge, SPF Finances
      (Sprawa C-295/21)
      (2021/C 289/41)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d'appel de Bruxelles

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Allianz Benelux SA

         Strona przeciwna: État belge, SPF Finances

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 90/435/ EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (1), choćby w związku z przepisami dyrektyw 78/855/EWG (trzecia dyrektywa) (2) i 82/891/EWG (szósta dyrektywa) (3) w sprawie prawa spółek, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidują, iż wypłacone zyski, o których mowa w dyrektywie, wchodzą w skład podstawy opodatkowania spółki otrzymującej dywidendy przed ich odliczeniem od niej do wysokości 95 % ich kwoty i są ewentualnie przenoszone na kolejne okresy podatkowe, lecz które w braku szczególnego przepisu przewidującego, w przypadku operacji reorganizacji spółek, że odliczenia przeniesione w ten sposób przez spółką przekazującą są w całości przenoszone na spółkę przejmującą, prowadzą do tego, że przy okazji wspomnianej operacji zyski, o których mowa, są pośrednio opodatkowane z uwagi na zastosowanie przepisu ograniczającego przeniesienie rzeczonych odliczeń proporcjonalnie do udziału, jaki stanowią aktywa podatkowe netto przejętych składników spółki przekazującej przed operacją, w sumie, również przed operacją, aktywów podatkowych netto spółki przejmującej i wartości podatkowej netto przejętych składników?

         (1)  Dz.U., L 225, s. 6.

         (2)  Trzecia Dyrektywa Rady 78/855/EWG z dnia 9 października 1978 r. wydana na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) traktatu, dotycząca łączenia się spółek akcyjnych (Dz.U. 1978, L 295, s. 36).

         (3)  Szósta Dyrektywa Rady 82/891/EWG z dnia 17 grudnia 1982 r. wydana na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) traktatu dotycząca podziału spółek akcyjnych (Dz.U. 1982, L 378, s. 47).


title: Sprawa C-121/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam – Niderlandy) – VG / Minister van Buitenlandse Zaken

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/31

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam – Niderlandy) – VG / Minister van Buitenlandse Zaken
      (Sprawa C-121/20) (1)

      (2021/C 289/43)
      Język postępowania: niderlandzki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 209 z 22.6.2020.


title: Sprawa C-317/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Mainz – Niemcy) – KX / PY GmbH

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/31

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Mainz – Niemcy) – KX / PY GmbH
      (Sprawa C-317/20) (1)

      (2021/C 289/44)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 348 z 19.10.2020.


title: Sprawa C-336/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Ravensburg – Niemcy) – QY / Bank 11 für Privatkunden und Handel GmbH

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/31

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Ravensburg – Niemcy) – QY / Bank 11 für Privatkunden und Handel GmbH
      (Sprawa C-336/20) (1)

      (2021/C 289/45)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 423 z 7.12.2020.


title: Sprawy połączone C-442/20 do C-445/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Nürnberg – Niemcy) – flightright GmbH (C-442/20, C-443/20 i C-444/20), PN i LM (C-445/20) / Ryanair Designated Activity Company

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/31

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Nürnberg – Niemcy) – flightright GmbH (C-442/20, C-443/20 i C-444/20), PN i LM (C-445/20) / Ryanair Designated Activity Company
      (Sprawy połączone C-442/20 do C-445/20) (1)

      (2021/C 289/46)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 433 z 14.12.2020.


title: Sprawa C-591/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 mars 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Reprensus GmbH / S-V Pavlovi Trejd EOOD

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/32

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 mars 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Reprensus GmbH / S-V Pavlovi Trejd EOOD
      (Sprawa C-591/20) (1)

      (2021/C 289/47)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 35 z 1.2.2021.


title: Sprawa T-718/18: Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2021 r. – Włochy / Komisja [System językowy – Ogłoszenie o konkursie otwartym celem naboru administratorów i asystentów w sektorze budynków – Znajomość języków – Ograniczenie wyboru języka 2 konkursu do trzech języków – Rozporządzenie nr 1 – Artykuł 1d ust. 1, art. 27 i art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego – Dyskryminacja ze względu na język – Interes służby – Proporcjonalność]

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/33

      Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2021 r. – Włochy / Komisja
      (Sprawa T-718/18) (1)

      (System językowy - Ogłoszenie o konkursie otwartym celem naboru administratorów i asystentów w sektorze budynków - Znajomość języków - Ograniczenie wyboru języka 2 konkursu do trzech języków - Rozporządzenie nr 1 - Artykuł 1d ust. 1, art. 27 i art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego - Dyskryminacja ze względu na język - Interes służby - Proporcjonalność)
      (2021/C 289/48)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, którą wspomagał P. Gentili, avvocato dello Stato)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara, D. Milanowska i L. Vernier, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: S. Jiménez García, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 263 TFUE wniosek zmierzający do stwierdzenia nieważności ogłoszenia o konkursach otwartych: EPSO/AD/342/17 (AD 6), ogłoszonego w celu wyłonienia listy rezerwy kadrowej inżynierów ds. zarządzania budynkami (w tym inżynieria środowiskowa i obsługi systemów) oraz EPSO/AST/141/17 (AST 3), ogłoszonego w celu wyłonienia listy rezerwy kadrowej, po pierwsze, koordynatorów/techników budownictwa (profil 1), po drugie, koordynatorów/techników budowlanych w zakresie systemów klimatyzacji oraz elektromechaniki i elektryki (profil 2), oraz po trzecie, asystentów ds. bezpieczeństwa pracy/bezpieczeństwa budynków (profil 3) (Dz.U. 2017, C 242 A, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność ogłoszenia o konkursach otwartych: EPSO/AD/342/17 (AD 6), ogłoszonego w celu wyłonienia listy rezerwy kadrowej inżynierów ds. zarządzania budynkami (w tym inżynieria środowiskowa i obsługi systemów) oraz EPSO/AST/141/17 (AST 3), ogłoszonego w celu wyłonienia listy rezerwy kadrowej, po pierwsze, koordynatorów/techników budownictwa (profil 1), po drugie, koordynatorów/techników budowlanych w zakresie systemów klimatyzacji oraz elektromechaniki i elektryki (profil 2), oraz po trzecie, asystentów ds. bezpieczeństwa pracy/bezpieczeństwa budynków.

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Republikę Włoską.

                  3)

                  Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 424 z 11.12.2017.


title: Sprawa T-169/19: Wyrok Sądu z dnia z 2 czerwca 2021 r. – Style & Taste / EUIPO – The Polo/Lauren Company (Przedstawienie gracza w polo) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający gracza w polo – Wcześniejszy wzór krajowy – Względna podstawa unieważnienia – Artykuł 52 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 60 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/34

      Wyrok Sądu z dnia z 2 czerwca 2021 r. – Style & Taste / EUIPO – The Polo/Lauren Company (Przedstawienie gracza w polo)
      (Sprawa T-169/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający gracza w polo - Wcześniejszy wzór krajowy - Względna podstawa unieważnienia - Artykuł 52 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 60 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 289/50)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Style & Taste, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat L. Plaza Fernández-Villa)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Palmero Cabezas i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: The Polo/Lauren Company LP (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat M. Garayalde Niño)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 stycznia 2019 r. (sprawa R 1272/2018-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Style & Taste a The Polo/Lauren Company.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Style & Taste, SL, zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 155 z 6.5.2019.


title: Sprawa T-260/18: Postanowienie Sądu z dnia 28 maja 2021 r. – Makhlouf / Komisja i EBC [Odpowiedzialność pozaumowna – Polityka gospodarcza i pieniężna – Program wsparcia na rzecz stabilności Cypru – Protokół ustaleń z dnia 26 kwietnia 2013 r. dotyczący szczegółowych warunków w zakresie polityki gospodarczej zawarty między Cyprem a Europejskim Mechanizmem Stabilności – Skarżący, który przestał odpowiadać na wezwania Sądu – Umorzenie postępowania]

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/36

      Postanowienie Sądu z dnia 28 maja 2021 r. – Makhlouf / Komisja i EBC
      (Sprawa T-260/18) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Polityka gospodarcza i pieniężna - Program wsparcia na rzecz stabilności Cypru - Protokół ustaleń z dnia 26 kwietnia 2013 r. dotyczący szczegółowych warunków w zakresie polityki gospodarczej zawarty między Cyprem a Europejskim Mechanizmem Stabilności - Skarżący, który przestał odpowiadać na wezwania Sądu - Umorzenie postępowania)
      (2021/C 289/52)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Rami Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: Flynn, T. Materne i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy), Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: O. Heinz, G. Várhelyi i P. Papapaschalis, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata H.-G. Kamanna)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką skarżący miał ponieść w następstwie protokołu ustaleń z dnia 26 kwietnia 2013 r. dotyczącego szczegółowych warunków w zakresie polityki gospodarczej zawartego między Cyprem a Europejskim Mechanizmem Stabilności (EMS).

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Rami Makhlouf pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Europejski Bank Centralny.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 240 z 9.7.2018.


title: Sprawa T-332/20: Postanowienie Sądu z dnia 31 maja 2021 r. – König Ludwig International / EUIPO (Royal Bavarian Beer) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską – Słowny znak towarowy „Royal Bavarian Beer” – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Prawo do bycia wysłuchanym – Artkuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 – Jednolity charakter znaku towarowego Unii Europejskiej – Artykuł 1 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 – Skarga oczywiście pozbawiona wszelkiej podstawy prawnej]

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/37

      Postanowienie Sądu z dnia 31 maja 2021 r. – König Ludwig International / EUIPO (Royal Bavarian Beer)
      (Sprawa T-332/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy „Royal Bavarian Beer” - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Prawo do bycia wysłuchanym - Artkuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 - Jednolity charakter znaku towarowego Unii Europejskiej - Artykuł 1 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 - Skarga oczywiście pozbawiona wszelkiej podstawy prawnej)
      (2021/C 289/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: König Ludwig International GmbH & Co. KG (Geltendorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spuhler i J. Stock)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 kwietnia 2020 r. (sprawa R 1714/2019-4) dotyczącą międzynarodowej rejestracji wskazującej Unię Europejską słownego znaku towarowego „Royal Bavarian Beer”

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona jako oczywiście pozbawiona wszelkiej podstawy prawnej.

                  2)

                  König Ludwig International GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 255 z 3.8.2020.