title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 grudnia 2009 r.#Komisja Europejska przeciwko Rebublice Włoskiej.#Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zwolniony z należności celnych przywóz sprzętu o podwójnym przeznaczeniu, cywilnym i wojskowym.#Sprawa C-387/05.

text:
      Sprawa C‑387/05
      Komisja Europejska
      przeciwko
      Republice Włoskiej
      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Zwolniony z należności celnych przywóz sprzętu o podwójnym przeznaczeniu, cywilnym i wojskowym
      Streszczenie wyroku
      1.        Prawo wspólnotowe – Zakres stosowania – Nieistnienie ogólnego wyjątku wyłączającego środki podejmowane ze względów bezpieczeństwa
            publicznego
      (art. 30 WE, 39 WE, 46 WE, 58WE, 64WE, 296WE, 297WE)
      2.        Środki własne Wspólnot Europejskich – Ustalenie i udostępnienie przez państwa członkowskie – Zwolniony z należności celnych
            przywóz towarów o podwójnym przeznaczeniu, cywilnym i wojskowym, przez państwo członkowskie
      (art. 26 WE; rozporządzenia Rady: nr 1552/89, zmienione rozporządzeniem nr 1355/96, art. 2, 9, 10, 17; nr 2913/92, art. 20;
            nr 1150/2000, art. 2, 9, 10, 17)
      1.        Chociaż to do państw członkowskich należy podjęcie środków zmierzających do zagwarantowania ich bezpieczeństwa zewnętrznego
         i wewnętrznego, nie wynika z tego, że takie środki nie są wcale objęte zastosowaniem prawa wspólnotowego. Traktat ustanawia
         wyraźne odstępstwa mające zastosowanie w okolicznościach zagrażających bezpieczeństwu publicznemu wyłącznie w art. 30 WE,
         39 WE, 46 WE, 58 WE, 64 WE, 296 WE i 297 WE, które odnoszą się do wyjątkowych i w wyraźny sposób ograniczonych przypadków.
         Z artykułów tych nie można wysnuć wniosku, że traktat zawiera na stałe wpisany weń ogólny wyjątek wyłączający wszelkie środki
         podejmowane ze względów bezpieczeństwa publicznego z zakresu prawa wspólnotowego. Uznanie istnienia takiego wyjątku, bez względu
         na określone w traktacie szczególne wymogi, mogłoby zagrozić wiążącemu charakterowi prawa wspólnotowego i jego jednolitemu
         stosowaniu.

      Ponadto odstępstwa przewidziane w art. 296 WE i 297 WE muszą, tak jak ma to miejsce w odniesieniu do odstępstw od podstawowych
         swobód, podlegać ścisłej wykładni. Jeśli chodzi w szczególności o art. 296 WE, chociaż artykuł ten odnosi się do środków,
         jakie państwo członkowskie może uznać za konieczne dla ochrony podstawowych interesów swego bezpieczeństwa lub informacji,
         których ujawnienie uznaje za sprzeczne z tymi interesami, nie można interpretować go w ten sposób, że przyznaje on państwom
         członkowskim uprawnienie do odstąpienia od przepisów traktatu wyłącznie w wyniku powołania się na wskazane interesy. W rezultacie
         to państwo członkowskie, które chce skorzystać z możliwości powołania się na art. 296 WE, ma wykazać konieczność zastosowania
         tego odstępstwa w celu ochrony jego podstawowych interesów bezpieczeństwa.

      (por. pkt 45–47, 49)
      2.        Uchybia zobowiązaniom, które ciążą na nim, po pierwsze, na mocy art. 26 WE, art. 20 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego
         Wspólnotowy Kodeks Celny, a także w rezultacie Wspólnej Taryfy Celnej, oraz po drugie, na mocy art. 2, 9, 10 i art. 17 ust. 1
         rozporządzenia nr 1552/89 wykonującego decyzję 88/376 w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, zmienionego rozporządzeniem
         nr 1355/96, a także na mocy art. 2, 9, 10 i art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 1150/2000 wykonującego decyzję 94/728 w sprawie
         systemu środków własnych Wspólnot, państwo członkowskie, które zwolniło z należności celnych przywóz sprzętu mogącego mieć
         zastosowanie zarówno do celów cywilnych, jak i wojskowych, w okresie od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 grudnia 2002 r.
         oraz które odmówiło obliczenia, ustalenia i udostępnienia Komisji Wspólnot Europejskich środków własnych, których nie pobrano
         wskutek tego zwolnienia, a także odsetek za zwłokę należnych z tytułu nieudostępnienia rzeczonych środków własnych Komisji
         w przewidzianym terminie.

      W istocie nie można zgodzić się, aby państwo członkowskie powoływało się na wzrost kosztów sprzętu wojskowego z uwagi na zastosowanie
         należności celnych od przywozu takiego sprzętu pochodzącego z państw trzecich w celu uniknięcia ciążących na nim obowiązków
         wynikających z wymogu solidarności finansowej wobec budżetu wspólnotowego, ze szkodą dla innych państw członkowskich, które
         pobierają i wpłacają należności celne dotyczące takiego przywozu. Wniosek ten tym bardziej ma zastosowanie do przywozu towarów
         o podwójnym przeznaczeniu, cywilnym i wojskowym, niezależnie od tego, czy sprzęt został przywieziony w celach wyłącznie, czy
         też nie wyłącznie wojskowych.

      (por. pkt 50, 55, 61; sentencja)

WYROK TRYBUNAŁU (wielka izba)
      z dnia 15 grudnia 2009 r.(*)

      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Zwolniony z należności celnych przywóz sprzętu o podwójnym przeznaczeniu, cywilnym i wojskowym
      W sprawie C‑387/05
      mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, wniesioną
         w dniu 21 października 2005 r.,

      Komisja Europejska, reprezentowana przez G. Wilmsa, L. Visaggia oraz C. Cattabrigę, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń
         w Luksemburgu,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Republice Włoskiej, reprezentowanej przez I.M. Braguglię, działającego w charakterze pełnomocnika, wspieranego przez G. De Bellisa, avvocato
         dello Stato, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      strona pozwana,
      popieranej przez:
      Królestwo Danii, reprezentowane przez J. Beringa Liisberga, działającego w charakterze pełnomocnika,
      Republikę Grecką, reprezentowaną przez E.M. Mamounę, A. Samoni-Rantou oraz K. Boskovitsa, działających w charakterze pełnomocników,
         z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      Republikę Portugalską, reprezentowaną przez C. Guerrę Santos, L. Ineza Fernandesa oraz J. Gomesa, działających w charakterze pełnomocników,

      Republikę Finlandii, reprezentowaną przez A. Guimaraes-Purokoski, działającą w charakterze pełnomocnika,

      interwenienci,
      TRYBUNAŁ (wielka izba),
      w składzie: V. Skouris, prezes, A. Tizzano, J.N. Cunha Rodrigues, K. Lenaerts, E. Levits i C. Toader, prezesi izb, C.W.A. Timmermans,
         A. Borg Barthet (sprawozdawca), M. Ilešič, J. Malenovský i U. Lõhmus, sędziowie,

      rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer,
      sekretarz: M. Ferreira, główny administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 25 listopada 2008 r.,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 10 lutego 2009 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        W swojej skardze Komisja Wspólnot Europejskich zwraca się do Trybunału o stwierdzenie, że ustanawiając jednostronnie zwolnienie
         z należności celnych przywozu sprzętu mogącego mieć zastosowanie zarówno do celów cywilnych, jak i wojskowych, w okresie od
         dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. oraz odmawiając obliczenia i przekazania środków własnych, których nie
         pobrano wskutek tego zwolnienia, a także odsetek za zwłokę należnych z tytułu nieprzekazania tych środków Komisji w przewidzianym
         terminie, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej, po pierwsze, na mocy art. 26 WE, art. 20 rozporządzenia
         Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1, zwanego
         dalej „Wspólnotowym kodeksem celnym”), a także w rezultacie Wspólnej taryfy celnej, oraz po drugie, na mocy art. 2, 9, 10
         i art. 17 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom
         w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 155, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 1355/96
         z dnia 8 lipca 1996 r. (Dz.U. L 175, s. 3) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1552/89”), a także na mocy art. 2, 9, 10 i art. 17
         ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie
         systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 130, s. 1).

       Ramy prawne
       Uregulowania wspólnotowe
      2        Artykuł 2 ust. 1 decyzji Rady 88/37/EWG, Euratom z dnia 24 czerwca 1988 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U.
         L 185, s. 24) i 94/728/WE, Euratom z dnia 31 października 1994 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich
         (Dz.U. L 293, s. 9) stanowi:

      „Środki własne wprowadzone do budżetu Wspólnot składają się z następujących przychodów:
      […]
      b)      ceł Wspólnej taryfy celnej oraz innych ceł ustalonych lub tych, które zostaną ustalone przez instytucje Wspólnot w odniesieniu
         do handlu z państwami trzecimi, i ceł na produkty podlegające Traktatowi ustanawiającemu Europejską Wspólnotę Węgla i Stali;

      […]” [tłumaczenie nieoficjalne].
      3        Artykuł 20 Wspólnotowego kodeksu celnego stanowi:

      „1.      W przypadku powstania długu celnego należności wymagane zgodnie z prawem określane są na podstawie taryfy celnej Wspólnot
         Europejskich.

      […]
      3.      Taryfa celna Wspólnot Europejskich obejmuje:
      a)      towarową Nomenklaturę Scaloną;
      […]
      c)      stawki i inne elementy opłat normalnie stosowane do towarów objętych Nomenklaturą Scaloną odnośnie do:
      –        ceł
      […]
      d)      preferencyjne środki taryfowe określone w umowach zawartych przez Wspólnotę z niektórymi krajami lub grupami państw, w których
         przewidziane jest stosowanie preferencji taryfowych;

      e)      preferencyjne środki taryfowe przyjęte jednostronnie przez Wspólnotę wobec niektórych państw, grup państw lub terytoriów;
      f)      autonomiczne zawieszenia przewidujące obniżenie należności celnych przywozowych lub zwolnienia z należności celnych przywozowych
         za niektóre towary;

      g)      inne środki taryfowe przewidziane innymi przepisami wspólnotowymi.
      […]”.
      4        Artykuł 217 ust. 1 Wspólnotowego kodeksu celnego stanowi:

      „Każda kwota należności celnych przywozowych lub należności celnych wywozowych wynikających z długu celnego, zwana dalej »kwotą
         należności«, obliczana jest przez organy celne, z chwilą gdy znajdą się one w posiadaniu niezbędnych informacji, oraz zostaje
         wpisana do rejestru lub zaewidencjonowana w inny równoważny sposób (zaksięgowanie).

      […]”.
      5        W ramach udostępnienia Komisji środków własnych Wspólnot Rada Unii Europejskiej przyjęła rozporządzenie nr 1552/89 obowiązujące
         w okresie mającym znaczenie w niniejszej sprawie do dnia 30 maja 2000 r. Rozporządzenie to zostało zastąpione od dnia 31 maja
         2000 r. rozporządzeniem nr 1150/2000, które dokonało ujednolicenia rozporządzenia nr 1552/89, bez wprowadzania zmian w jego
         treści.

      6        Artykuł 2 rozporządzenia nr 1552/89 stanowi:

      „1.      Do celów stosowania niniejszego rozporządzenia tytuł Wspólnot do środków własnych, określonych w art. 2 ust. 1 lit. a) i b)
         decyzji 88/376/EWG, Euratom, jest ustalony, gdy zostały spełnione warunki przewidziane w regulacjach celnych dotyczących wpisu
         tytułu dochodów budżetowych w rachunkach i powiadamiania dłużnika.

      1a.      Datą ustalenia tytułu określonego w ust. 1 jest data zaksięgowania przewidziana w regulacjach celnych.
      […]”.
      7        Artykuł 9 ust. 1 tego rozporządzenia przewiduje:

      „Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10 każde państwo członkowskie zapisuje środki własne na rachunek otwarty w imieniu
         Komisji przez jego skarb państwa lub organ wyznaczony przez państwo członkowskie.

      Taki rachunek jest prowadzony nieodpłatnie”.
      8        W rozumieniu art. 10 ust. 1 wskazanego rozporządzenia:

      „Po potrąceniu 10% tytułem kosztów poboru zgodnie z art. 2 ust. 3 decyzji 88/376/EWG, Euratom wpis środków własnych, określonych
         w art. 2 ust. 1 lit. a) i b) tej decyzji, dokonywany jest najpóźniej w pierwszym dniu roboczym po 19 dniu drugiego miesiąca
         następującego po miesiącu, w którym tytuł dochodów budżetowych został ustalony zgodnie z art. 2.

      […]”.
      9        Artykuł 17 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1552/89 stanowi:

      „1.      Państwa członkowskie podejmują wszystkie wymagane środki w celu zapewnienia, aby kwoty odpowiadające roszczeniom ustalonym
         na mocy art. 2 zostały udostępnione Komisji na warunkach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu” [tłumaczenie nieoficjalne].

      10      Zgodnie z art. 22 rozporządzenia nr 1150/2000:

      „Rozporządzenie (EWG, Euratom) nr 1552/89 traci moc.
      Odniesienia do wymienionego rozporządzenia są uznawane za odniesienia do niniejszego rozporządzenia i powinny być odczytywane
         zgodnie z tabelą korelacji przedstawioną w części A Załącznika”.

      11      Pomijając fakt, że rozporządzenia nr 1552/89 i 1150/2000 odsyłają w szczególności – pierwsze – do decyzji 88/376 i drugie
         – do decyzji 94/728, art. 2, 9, 10 i art. 17 ust. 1 tych dwóch rozporządzeń są w istocie identyczne.

      12      Stopa procentowa w wysokości 10%, o której mowa w art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1150/2000 została podniesiona do 25% decyzją
         Rady 2000/597/WE, Euratom z dnia 29 września 2000 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 253,
         s. 42).

      13      Punkt 1 uzasadnienia rzeczonej decyzji stanowi:

      „Rada Europejska na posiedzeniu w Berlinie w dniach 24 i 25 marca 1999 r. stwierdziła między innymi, że system środków własnych
         Wspólnot powinien być sprawiedliwy, przejrzysty, oszczędny, prosty i oparty na kryteriach, które w najlepszy sposób odzwierciedlają
         możliwości wpłat każdego państwa członkowskiego”.

      14      Rozporządzenie Rady (WE) nr 150/2003 z dnia 21 stycznia 2003 r. zawieszające należności celne przywozowe na niektóre rodzaje
         broni i sprzętu wojskowego (Dz.U. L 25, s. 1), przyjęte na podstawie art. 26 WE w motywie 5 stanowi:

      „W celu uwzględnienia ochrony poufnych informacji wojskowych państw członkowskich konieczne jest ustanowienie szczególnych
         procedur administracyjnych w celu przyznania korzystania z zawieszenia należności celnych. Zgłoszenie dokonane przez właściwe
         organy państwa członkowskiego, dla którego sił zbrojnych przeznaczona jest broń lub sprzęt wojskowy, które mogłoby być również
         użyte jako zgłoszenie celne zgodnie z wymogiem Kodeksu Celnego, stanowiłoby właściwą gwarancję spełnienia tych warunków. Zgłoszenie
         powinno zostać przedłożone w formie certyfikatu. Właściwe jest określenie formy, jaką muszą mieć certyfikaty, jak również
         zezwolenie na stosowanie technik przetwarzania danych w odniesieniu do tych zgłoszeń”.

      15      Artykuł 1 tego rozporządzenia stanowi:

      „Niniejsze rozporządzenie ustanawia warunki autonomicznego zawieszenia należności celnych przywozowych na niektóre rodzaje
         broni i sprzętu wojskowego przywożone przez lub w imieniu organów odpowiedzialnych za obronę wojskową państw członkowskich
         przed państwami trzecimi [z państw trzecich przez organy odpowiedzialne za obronę wojskową państw członkowskich lub w ich
         imieniu]”.

      16      Artykuł 3 ust. 2 wskazanego rozporządzenia przewiduje:

      „Nie naruszając ust. 1, z przyczyn dotyczących poufności informacji wojskowych certyfikat i przywożone towary można przedłożyć
         innym organom, wyznaczonym w tym celu przez państwo członkowskie przywozu. W takich przypadkach właściwe organy wydające certyfikat
         prześlą do 31 stycznia oraz do 31 lipca każdego roku skrócone sprawozdanie z takich operacji przywozowych organom celnym ich
         państwa członkowskiego. Sprawozdanie obejmuje okres 6 miesięcy bezpośrednio poprzedzających miesiąc, w którym sprawozdanie
         ma być przesłane. Sprawozdanie zawiera numery oraz daty wydania certyfikatów, datę przywozu oraz całkowitą wartość i wagę
         brutto produktów przywiezionych z certyfikatami”.

      17      Zgodnie z art. 8 rozporządzenia nr 150/2003 znajduje ono zastosowanie od dnia 1 stycznia 2003 r.

       Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi
      18      W ramach postępowania wszczętego przeciwko Republice Włoskiej Komisja w dniu 25 lipca 1985 r. wydała uzasadnioną opinię, w której
         powołano się na naruszenie art. 28 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 26 WE) i wspólnotowych przepisów celnych w odniesieniu
         do przywozu sprzętu nieprzeznaczonego wyłącznie do celów wojskowych. Postępowanie to zostało następnie zawieszone.

      19      Wobec braku porozumienia co do propozycji rozporządzenia Rady (EWG) dotyczącego czasowego zawieszenia należności celnych na
         niektóre rodzaje broni i sprzętu wojskowego (Dz.U. 1988 C 265, s. 9) Komisja podjęła następnie decyzję o podjęciu wskazanego
         postępowania. Przekazała ona Republice Włoskiej wezwanie do usunięcia uchybienia z dnia 31 stycznia 2002 r. zwracając się
         do niej o przedłożenie uwag dotyczących naruszenia art. 26 WE i wspólnotowych przepisów celnych.

      20      W tym samym dniu Komisja przekazała również Republice Włoskiej drugie wezwanie do usunięcia uchybienia, dotyczące w szczególności
         finansowych skutków omawianego naruszenia. Zażądała ona od tego państwa członkowskiego obliczenia kwoty środków własnych nieprzekazanych
         Wspólnocie za lata budżetowe od dnia 1 stycznia 1999 r., udostępnienia jej tych środków oraz zapłaty odsetek za zwłokę należnych
         na podstawie art. 11 rozporządzenia nr 1150/2000.

      21      Republika Włoska nie udzieliła jednak żadnej odpowiedzi na te dwa pisma.

      22      Rozporządzenie nr 150/2003 weszło w życie w dniu 1 stycznia 2003 r.

      23      W piśmie z dnia 24 marca 2003 r. Komisja powtórzyła swoje pierwotne żądanie dotyczące przywozów dokonanych przed dniem 1 stycznia
         2003 r., gdyż okres po tym dniu objęty był rozporządzeniem nr 150/2003. Na pismo to Republika Włoska również nie udzieliła
         odpowiedzi.

      24      Komisja podjęła zatem decyzję o sporządzeniu uzasadnionej opinii przekazanej pismem z dnia 11 lipca 2003 r., w którym zwróciła
         się do Republiki Włoskiej o podjęcie w terminie dwóch miesięcy od otrzymania tej opinii działań koniecznych do podporządkowania
         się jej.

      25      Republika Włoska udzieliła odpowiedzi na uzasadnioną opinię pismem z dnia 26 lutego 2004 r., w którym powołała się na art. 296
         ust. 1 lit. b) WE w celu uzasadnienia zwolnienia z należności celnych zastosowanego do dnia 31 grudnia 2002 r. Podkreśliła
         ona w tym celu, że rozporządzenie nr 150/2003 uznało znaczenie przywozów sprzętu nieprzeznaczonego wyłącznie do celów wojskowych
         w interesie bezpieczeństwa państw członkowskich, zezwalając w art. 2 ust. 2 na zawieszenie należności celnych za tego rodzaju
         sprzęt.

      26      Uwzględniając informacje przedstawione przez Republikę Włoską i uznając, że państwo to nie podporządkowało się uzasadnionej
         opinii, Komisja wniosła niniejszą skargę.

      27      Postanowieniem z dnia 5 maja 2006 r. prezes Trybunału dopuścił Królestwo Danii, Republikę Grecką, Republikę Portugalską i Republikę
         Finlandii do udziału w sprawie w charakterze interwenientów popierających żądania Republiki Włoskiej.

       W przedmiocie skargi
       W przedmiocie dopuszczalności
      28      Republika Włoska podnosi, że w uzasadnionej opinii Komisja nie wymagała w odniesieniu do zwolnienia z należności celnych w związku
         z przywozem produktów, które nie są przeznaczone wyłącznie do celów wojskowych, dowodu na brak zakłócenia warunków konkurencji
         na rynku, podczas gdy w swej skardze wymaga ona takiego dowodu.

      29      Należy jednak stwierdzić, że zarzuty sformułowane przez Komisję w uzasadnionej opinii i  w skardze są identyczne. Jeśli chodzi
         o twierdzenie Komisji dotyczące braku dowodu na niewystępowanie zakłóceń konkurencji na rynku w odniesieniu do wskazanych
         powyżej produktów ma ono na celu jedynie podważenie uzasadnienia, jakie Republika Włoska wywodzi z art. 296 ust. 1 lit. b) WE,
         a zatem nie stanowi nowego zarzutu. Zarzut niedopuszczalności podniesiony przez to państwo członkowskie należy w rezultacie
         oddalić.

       Co do istoty
       Argumentacja stron
      30      Komisja podnosi, że Republika Włoska niesłusznie powołuje się na art. 296 WE w celu odmówienia zapłaty należności celnych
         odpowiadających omawianym przywozom, gdyż ich pobranie nie stanowi zagrożenia dla podstawowych interesów bezpieczeństwa tego
         państwa członkowskiego.

      31      Komisja uważa, że środki wprowadzające odstępstwa lub wyjątki, takie jak w szczególności art. 296 WE, podlegają ścisłej wykładni.
         Zainteresowane państwo członkowskie, które powołuje się na konieczność zastosowania tego artykułu, powinno wykazać, że spełnia
         wszystkie przewidziane w nim przesłanki, jeżeli zamierza odstąpić od art. 20 Wspólnotowego kodeksu celnego, w którym wyrażona
         jest ogólna zasada pobierania należności celnych, tak jak została ona ustanowiona w art. 26 WE.

      32      Komisja twierdzi, że to Republika Włoska powinna w rezultacie przedstawić rzeczowy i szczegółowy dowód, że pobranie należności
         celnych przywozowych będących przedmiotem niniejszej sprawy zagraża jej podstawowym interesom bezpieczeństwa.

      33      Środki prowadzące do pozbawienia Wspólnoty zasobów finansowych, które powinny jej być przekazane z tytułu środków własnych
         w celu wykorzystania ich na ogólne finansowanie wydatków wojskowych, nie mogą być uznane, przynajmniej bez dodatkowego uzasadnienia,
         za konieczne dla ochrony podstawowych interesów w zakresie bezpieczeństwa państw członkowskich.

      34      Komisja uważa, że rozporządzenie nr 150/2003 znajduje zastosowanie od dnia 1 stycznia 2003 r. i że nie został mu przypisany
         żaden retroaktywny skutek. Ponadto podstawą tego rozporządzenia jest art. 26 WE dotyczący ustanowienia należności celnych
         a nie art. 296 WE, który nawet w ramach nowych przepisów nie może być podstawą przewidzianego w tym rozporządzeniu zawieszenia
         należności celnych.

      35      Ponadto w odniesieniu do sprzętu nieprzeznaczonego wyłącznie do celów wojskowych art. 296 ust. 1 lit. b) WE wprowadza dodatkową
         przesłankę, aby państwo członkowskie mogło odstąpić od obowiązku nałożonego na nie w traktacie, zgodnie z którą środek krajowy
         nie może negatywnie wpływać na warunki konkurencji na wspólnym rynku. W niniejszym przypadku nie został przedstawiony żaden
         dowód, że przesłanka ta jest spełniona.

      36      Komisja podkreśla w tym względzie, że niepobranie omawianych należności celnych przez Republikę Włoską prowadzi do nierówności
         między państwami członkowskimi pod względem ich odpowiednich wpłat do budżetu wspólnotowego. Takie niepobranie powodowałoby
         bowiem zmniejszenie tradycyjnych środków własnych Wspólnoty, które mogłoby zostać zrównoważone wyłącznie poprzez wzrost środka
         określanego jako „PKB” (produkt krajowy brutto), który jest dzielony między wszystkie państwa członkowskie.

      37      Jeśli chodzi o dowód, że zwolnienie z omawianych należności celnych jest konieczne dla ochrony podstawowych interesów bezpieczeństwa
         zainteresowanego państwa członkowskiego – Republika Włoska uważa, że nie musi go przedstawiać, gdyż sam prawodawca wspólnotowy
         dostarczył tego dowodu, przyjmując rozporządzenie nr 150/2003.

      38      Republika Włoska kwestionuje tezę Komisji, że na podstawie art. 26 WE wyłącznie Radzie przysługuje kompetencja do podjęcia
         decyzji o ewentualnym zwolnieniu lub zawieszeniu należności celnych obciążających dany towar i że w rezultacie zwolnienie
         przyjęte na szczeblu krajowym stanowi niezgodne z prawem odstępstwo od tego przepisu.

      39      Republika Włoska twierdzi, że przyjmując rozporządzenie nr 150/2003 prawodawca wspólnotowy sam uznał, że zwolnienie z należności
         celnych pozwala lepiej chronić podstawowe interesy bezpieczeństwa państw członkowskich. Zdaniem Republiki Włoskiej świadczy
         to o tym, że przesłanki ustanowione w art. 296 ust. 1 lit. b) zostały spełnione w odniesieniu do zwolnienia, które zastosowała
         ona jednostronnie do dnia 31 grudnia 2002 r.

      40      Ponieważ związek między niepobraniem należności celnych i ochroną podstawowych interesów bezpieczeństwa państw członkowskich
         został uznany w rozporządzeniu nr 150/2003, Republika Włoska nie dostrzega, dlaczego powinny zostać przedstawione inne dowody
         w celu wykazania zagrożenia jakie stanowi pobranie tych należności celnych dla podstawowych interesów jej bezpieczeństwa.

      41      Ponadto Republika Włoska podnosi pomocniczo, że żądanie Komisji dotyczące niewpłaconych środków własnych z uwagi na zwolnienie
         z należności celnych będące przedmiotem niniejszej sprawy powinno być oddalone przynajmniej w odniesieniu do okresu poprzedzającego
         otrzymanie dodatkowego wezwania do usunięcia uchybienia z dnia 31 stycznia 2002 r. Republika Włoska podnosi, że uwzględniając
         brak działania ze strony Komisji w długim okresie czasu, który upłynął między doręczeniem uzasadnionej opinii z dnia 25 lipca
         1985 r. i wysłaniem dodatkowego wezwania do usunięcia uchybienia z dnia 31 stycznia 2002 r., mogła ona przypuszczać, że instytucja
         ta zaakceptowała w sposób dorozumiany to zwolnienie. W świetle zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa należałoby
         zatem ograniczyć obowiązek zwrotu omawianych środków własnych.

       Ocena Trybunału
      42      Wspólnotowy kodeks celny przewiduje pobranie należności celnych od przywozu towarów o przeznaczeniu wojskowym, takich jak
         omawiane towary, pochodzących z państw trzecich. Żaden przepis wspólnotowych przepisów celnych nie przewidywał dla okresu
         obejmującego sporne przywozy, tj. od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. szczególnych zwolnień z należności
         celnych od przywozu tego rodzaju towarów. W rezultacie w odniesieniu do tego okresu nie istniało również wyraźne zwolnienie
         z obowiązku wpłacenia właściwym władzom należnych ceł i stosownie do okoliczności odsetek za zwłokę.

      43      Z faktu przyjęcia rozporządzenia nr 150/2003 przewidującego zawieszenie należności celnych na niektóre rodzaje broni i sprzętu
         wojskowego od dnia 1 stycznia 2003 r. można ponadto wywnioskować, że prawodawca wspólnotowy przyjął założenie, że obowiązek
         zapłacenia wskazanych należności celnych istniał przed tym dniem.

      44      Republika Włoska na żadnym etapie postępowania nie zaprzeczyła istnieniu spornych przywozów w branym pod uwagę okresie. Ograniczyła
         się ona do podważenia prawa Wspólnoty do środków własnych, o których mowa podnosząc, że na podstawie art. 296 WE obowiązek
         zapłacenia należności celnych od sprzętu wojskowego przywożonego z państw trzecich naruszałby w poważnym stopniu jej podstawowe
         interesy bezpieczeństwa.

      45      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału chociaż to do państw członkowskich należy podjęcie środków zmierzających do zagwarantowania
         ich bezpieczeństwa zewnętrznego i wewnętrznego, nie wynika z tego, że takie środki nie są wcale objęte zastosowaniem prawa
         wspólnotowego (zob. wyroki z dnia 26 października 1999 r. w sprawie C‑273/97 Sirdar, Rec. s. I‑7403, pkt 15; z dnia 11 stycznia
         2000 r. w sprawie C‑285/98 Kreil, Rec. s. I‑69, pkt 15). Jak bowiem orzekł już Trybunał, traktat ustanawia wyraźne odstępstwa
         mające zastosowanie w okolicznościach zagrażających bezpieczeństwu publicznemu wyłącznie w art. 30 WE, 39 WE, 46 WE, 58 WE,
         64 WE, 296 WE i 297 WE, które odnoszą się do wyjątkowych i w wyraźny sposób ograniczonych przypadków. Z artykułów tych nie
         można wysnuć wniosku, że traktat zawiera na stałe wpisany weń ogólny wyjątek wyłączający wszelkie środki podejmowane ze względów
         bezpieczeństwa publicznego z zakresu prawa wspólnotowego. Uznanie istnienia takiego wyjątku, bez względu na określone w traktacie
         szczególne wymogi, mogłoby zagrozić wiążącemu charakterowi prawa wspólnotowego i jego jednolitemu stosowaniu (zob. wyrok z dnia
         11 marca 2003 r. w sprawie C‑186/01 Dory, Rec. s. I‑2479, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo).

      46      Ponadto odstępstwa przewidziane w art. 296 WE i 297 WE muszą, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem dotyczącym odstępstw od podstawowych
         swobód (zob. w szczególności wyroki z dnia 31 stycznia 2006 r. w sprawie C‑503/03 Komisja przeciwko Hiszpanii, Zb.Orz. s. I‑1097,
         pkt 45; z dnia 18 lipca 2007 r. w sprawie C‑490/04 Komisja przeciwko Niemcom, Zb.Orz. s. I‑6095, pkt 86; z dnia 11 września
         2008 r. w sprawie C‑141/07 Komisja przeciwko Niemcom, Zb.Orz. s. I‑6935, pkt 50), podlegać ścisłej wykładni.

      47      Jeśli chodzi w szczególności o art. 296 WE należy zauważyć, że chociaż artykuł ten odnosi się do środków, jakie państwo członkowskie
         może uznać za konieczne dla ochrony podstawowych interesów swego bezpieczeństwa lub informacji, których ujawnienie uznaje
         za sprzeczne z tymi interesami, nie można interpretować go w ten sposób, że przyznaje on państwom członkowskim uprawnienie
         do odstąpienia od przepisów traktatu wyłącznie w wyniku powołania się na wskazane interesy.

      48      Ponadto w dziedzinie podatku od wartości dodanej Trybunał w wyroku z dnia 16 września 1999 r. w sprawie C‑414/97 Komisja przeciwko
         Hiszpanii, Rec. s. I‑5585, stwierdził zaistnienie rozważanego uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego z uwagi na fakt,
         że Królestwo Hiszpanii nie wykazało, iż ustanowione w prawie hiszpańskim zwolnienie z tego podatku przywozów i zakupów uzbrojenia,
         amunicji i sprzętu o wyłącznie wojskowym przeznaczeniu, było uzasadnione w rozumieniu art. 296 ust. 1 lit. b) WE koniecznością
         ochrony podstawowych interesów bezpieczeństwa tego państwa członkowskiego.

      49      W rezultacie to państwo członkowskie, które chce skorzystać z możliwości powołania się na art. 296 WE ma wykazać konieczność
         zastosowania tego odstępstwa w celu ochrony jego podstawowych interesów bezpieczeństwa.

      50      W świetle tych rozważań nie można zgodzić się, aby państwo członkowskie powoływało się na wzrost kosztów sprzętu wojskowego
         z uwagi na zastosowanie należności celnych od przywozu takiego sprzętu pochodzącego z państw trzecich w celu uniknięcia ciążących
         na nim obowiązków wynikających z wymogu solidarności finansowej wobec budżetu wspólnotowego, ze szkodą dla innych państw członkowskich,
         które pobierają i wpłacają należności celne dotyczące takiego przywozu.

      51      Jeśli chodzi o argument, zgodnie z którym wspólnotowe procedury celne nie mogą zapewnić bezpieczeństwa Republiki Włoskiej
         w świetle wymogów poufności zawartych w porozumieniach podpisanych z eksportującymi państwami należy podkreślić, jak słusznie
         zauważa Komisja, że stosowanie wspólnotowego systemu celnego wymaga działania ze strony urzędników wspólnotowych i krajowych,
         którzy zobowiązani są stosownie do okoliczności do zachowania poufności w przypadku przetwarzania szczególnie chronionych
         danych, co pozwala na ochronę podstawowych interesów bezpieczeństwa państw członkowskich.

      52      Ponadto zgłoszenia, które państwa członkowskie powinny uzupełniać i przekazywać Komisji w sposób okresowy, nie są do tego
         stopnia szczegółowe, aby mogło to prowadzić do naruszenia interesów rzeczonych państw członkowskich w dziedzinie zarówno bezpieczeństwa
         jak i poufności.

      53      W tej sytuacji, zgodnie z art. 10 WE dotyczącym obowiązku ułatwienia przez państwa członkowskie Komisji wypełnienia zadania
         polegającego na czuwaniu nad przestrzeganiem traktatu, państwa te są zobowiązane do udostępnienia tej instytucji dokumentów
         koniecznych do sprawdzenia prawidłowości transferu środków własnych Wspólnoty. Jednakże taki obowiązek, jak zauważył rzecznik
         generalny w pkt 168 swojej opinii, nie stoi na przeszkodzie temu, aby państwa członkowskie w poszczególnych przypadkach i wyjątkowo,
         na podstawie art. 296 WE, mogły ograniczyć przekazywanie informacji do określonych części danego dokumentu lub odmówić zupełnie
         ich przekazania.

      54      W świetle powyższych uwag trzeba stwierdzić, iż Republika Włoska nie wykazała, że zostały spełnione przesłanki konieczne do
         zastosowania art. 296 WE.

      55      Powyższe uwagi dotyczące niemożności zastosowania art. 296 WE w odniesieniu do przywozu sprzętu wojskowego znajdują tym bardziej
         zastosowanie do przywozu sprzętu o podwójnym przeznaczeniu, cywilnym i wojskowym, niezależnie od tego, czy został on przywieziony
         w celach wyłącznie, czy też nie wyłącznie wojskowych.

      56      Jeśli chodzi o wysunięte przez Republike Włoską żądanie ograniczenia w czasie skutków niniejszego wyroku w odniesieniu do
         obowiązku dotyczącego niewpłaconych środków własnych z uwagi na zwolnienie z należności celnych będące przedmiotem niniejszej
         sprawy w odniesieniu do okresu poprzedzającego otrzymanie dodatkowego wezwania do usunięcia uchybienia z dnia 31 stycznia
         2002 r., należy zauważyć, że jego podstawą są podnoszone uzasadnione oczekiwania, które miały powstać po stronie tego państwa
         członkowskiego w wyniku przedłużającego się braku działania Komisji oraz przyjęcia rozporządzenia nr 150/2003.

      57      W tym zakresie należy przypomnieć, że jedynie w wyjątkowych przypadkach Trybunał, stosując ogólną zasadę pewności prawa leżącą
         u podstaw wspólnotowego porządku prawnego, może uznać, że należy ograniczyć ze skutkiem dla wszystkich zainteresowanych możliwość
         powoływania się na zinterpretowany przez niego przepis celem podważenia stosunków prawnych zawartych w dobrej wierze (zob.
         w szczególności wyrok z dnia 23 maja 2000 r. w sprawie C‑104/98 Buchner i in., Rec. s. I‑3625, pkt 39).

      58      Trybunał odwoływał się bowiem do tego rozwiązania jedynie w bardzo szczególnych okolicznościach, gdy istniało ryzyko poważnych
         reperkusji finansowych ze względu, między innymi, na znaczną liczbę stosunków prawnych nawiązanych w dobrej wierze na podstawie
         uregulowania uważanego za skuteczne i obowiązujące oraz gdy okazywało się, iż osoby prywatne oraz władze krajowe zdecydowały
         się na zachowania niezgodne z uregulowaniami wspólnotowymi ze względu na istnienie obiektywnej i istotnej niepewności odnośnie
         do zakresu przepisów wspólnotowych, do której to niepewności przyczyniło się ewentualnie również takie samo zachowanie innych
         państw członkowskich bądź Komisji (wyrok z dnia 12 września 2000 r. w sprawie C‑359/97 Komisja przeciwko Zjednoczonemu Królestwu,
         Rec. s. I‑6355, pkt 91).

      59      Zakładając nawet, że wyroki wydane na podstawie art. 226 WE miałyby te same skutki co wyroki wydane na podstawie art. 234 WE,
         a z tego powodu – że względy pewności prawa mogłyby, tytułem wyjątku, uzasadniać ograniczenie ich skutków w czasie (zob. wyroki:
         z dnia 7 czerwca 2007 r. w sprawie C‑178/05 Komisja przeciwko Grecji, Zb.Orz. s. I‑4185, pkt 67; z dnia 12 lutego 2009 r.
         w sprawie C‑475/07 Komisja przeciwko Polsce, pkt 61; z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie C‑559/07 Komisja przeciwko Grecji,
         pkt 78), należy stwierdzić, że w niniejszym przypadku Komisja na żadnym etapie postępowania nie odeszła od swego zasadniczego
         stanowiska. W swoim oświadczeniu w ramach negocjacji dotyczących rozporządzenia nr 150/2003 Komisja w jednoznaczny sposób
         wyraziła wolę dalszego dochodzenia należności celnych, które powinny były zostać uiszczone za okres poprzedzający wejście
         w życie tego rozporządzenia i zastrzegła sobie prawo podjęcia odpowiednich działań w tym względzie.

      60      Wniosek Republiki Włoskiej dotyczący ograniczenia skutków niniejszego wyroku w czasie należy w rezultacie oddalić.

      61      Z powyższych uwag wynika, że zwalniając z należności celnych przywóz sprzętu mogącego mieć zastosowanie zarówno do celów cywilnych,
         jak i wojskowych, w okresie od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. oraz odmawiając obliczenia, ustalenia i udostępnienia
         Komisji środków własnych, których nie pobrano wskutek tego zwolnienia, a także odsetek za zwłokę należnych z tytułu nieudostępnienia
         tych środków własnych Komisji w przewidzianym terminie, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które ciążyły na niej, po
         pierwsze, na mocy art. 26 WE, art. 20 Wspólnotowego kodeksu celnego, a także w rezultacie Wspólnej taryfy celnej, oraz po
         drugie, na mocy art. 2, 9, 10 i art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 1552/89 oraz na mocy art. 2, 9, 10 i art. 17 ust. 1 rozporządzenia
         nr 1150/2000.

       W przedmiocie kosztów
      62      Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ
         Komisja wniosła o obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania, a Republika Włoska przegrała sprawę, należy obciążyć
         ją kosztami postępowania.

      63      Zgodnie z art. 69 § 4 akapit pierwszy regulaminu Królestwo Danii, Republika Grecka, Republika Portugalska i Republika Finlandii,
         które przystąpiły do sprawy w charakterze interwenienta, pokrywają własne koszty.

      Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) orzeka, co następuje:
      1)      Zwalniając z należności celnych przywóz sprzętu mogącego mieć zastosowanie zarówno do celów cywilnych, jak i wojskowych, w okresie
            od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. oraz odmawiając obliczenia, ustalenia i udostępnienia Komisji Wspólnot
            Europejskich środków własnych, których nie pobrano wskutek tego zwolnienia, a także odsetek za zwłokę należnych z tytułu nieudostępnienia
            tych środków własnych Komisji Wspólnot Europejskich w przewidzianym terminie, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które
            ciążyły na niej po pierwsze, na mocy art. 26 WE, art. 20 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r.
            ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, a także w rezultacie Wspólnej taryfy celnej, oraz po drugie, na mocy art. 2, 9,
            10 i art. 17 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG,
            Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, zmienionego rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 1355/96 z dnia 8 lipca
            1996 r., oraz na mocy art. 2, 9, 10 i art. 17 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r.
            wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot.
      2)      Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.
      3)      Królestwo Danii, Republika Grecka, Republika Portugalska i Republika Finlandii pokrywają własne koszty.
      Podpisy
      * Język postępowania: włoski.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (ósma izba) z dnia 13 maja 2009 r. # Aurelia finance SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Słowny wspólnotowy znak towarowy AURELIA - Brak uiszczenia opłaty za przedłużenie prawa z rejestracji - Wykreślenie znaku towarowego po wygaśnięciu prawa z rejestracji - Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego. # Sprawa T-136/08.

text:
         WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (ósma izba)
      z dnia 13 maja 2009 r. (
            *1
         )
      „Wspólnotowy znak towarowy — Słowny wspólnotowy znak towarowy AURELIA — Brak uiszczenia opłaty za przedłużenie prawa z rejestracji — Wykreślenie znaku towarowego po wygaśnięciu prawa z rejestracji — Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego”
      W sprawie T-136/08

         Aurelia finance SA, z siedzibą w Genewie (Szwajcaria), reprezentowana przez M. Elmslie, solicitor, oraz N. Saundersa, barrister,
      strona skarżąca,
      przeciwko

         Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowanemu przez D. Botisa, działającego w charakterze pełnomocnika,
      strona pozwana,
      mającej za przedmiot skargę na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 stycznia 2008 r. (sprawa R 1214/2007-1) dotyczącą złożonego przez skarżącą wniosku o przywrócenie stanu poprzedniego,
      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI
      w składzie: M.E. Martins Ribeiro, prezes, S. Papasavvas (sprawozdawca) i N. Wahl, sędziowie,
      sekretarz: N. Rosner, administrator,
      po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 4 kwietnia 2008 r.,
      po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 8 lipca 2008 r.,
      po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 21 stycznia 2009 r.,
      wydaje następujący

         Wyrok

         Okoliczności postania sporu

               1

               W dniu 24 sierpnia 2000 r. w Urzędzie Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1), ze zmianami, zarejestrowano na rzecz skarżącej, Aurelia finance SA, oznaczenie słowne AURELIA jako wspólnotowy znak towarowy.

               2

               W dniu 21 listopada 2005 r. OHIM przypomniał pełnomocnikowi skarżącej, że istnieje możliwość przedłużenia prawa z rejestracji omawianego znaku towarowego, które wygasało w dniu 19 czerwca 2006 r. OHIM zaznaczył, że właściwy wniosek, wraz z potwierdzeniem uiszczenia opłaty za przedłużenie prawa z rejestracji, winien wpłynąć do dnia 2 czerwca 2006 r., aczkolwiek za uiszczeniem dodatkowej opłaty termin ten może zostać przedłużony do dnia 2 stycznia 2007 r.

               3

               W dniu 22 stycznia 2007 r. OHIM powiadomił pełnomocnika skarżącej o wygaśnięciu prawa z rejestracji i wykreśleniu znaku z rejestru znaków towarowych ze skutkiem od dnia 19 czerwca 2006 r.

               4

               W dniu 5 marca 2007 r. skarżąca skierowała do OHIM wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego w rozumieniu art. 78 rozporządzenia nr 40/94 i upoważniła OHIM do obciążenia jej bieżącego konta kwotą należnej opłaty za przedłużenie prawa z rejestracji oraz opłaty za przywrócenie praw. Skarżąca wyjaśniła, że kwestię, między innymi, przedłużenia prawa z rejestracji omawianego znaku towarowego powierzyła spółce specjalizującej się w świadczeniu usług związanych z przedłużaniem praw z rejestracji znaków towarowych (zwanej dalej „wyspecjalizowaną spółką”). Spółka ta opracowała system informatyczny powiązany z bazą danych, w której poszczególne dane dotyczące właścicieli, znaków towarowych i patentów podlegających przedłużeniu są wprowadzane manualnie. Gdy zbliża się termin do przedłużenia danego prawa z rejestracji znaku towarowego system ten powinien wygenerować trzy skierowane do właściciela monity zawierające prośbę o udzielenie zgody na dokonanie przedłużenia. W przypadku gdyby nie doszło do wygenerowania jednego z tych pism, powinien aktywować się system bezpieczeństwa w postaci wydrukowania i wysłania pisma zastępczego. W niniejszej sprawie, z uwagi na to, że pracownik wyspecjalizowanej spółki nie wprowadził do bazy danych informacji na temat skarżącej koniecznych do tego, by system zadziałał prawidłowo, nie otrzymała ona żadnego powiadomienia. Ponadto następnie okazało się, że system bezpieczeństwa, utworzony w celu wykrywania tego rodzaju błędów, nie został aktywowany, ponieważ został zainstalowany jedynie dla kwestii związanych z przedłużaniem praw z rejestracji patentów, a nie znaków towarowych.

               5

               Decyzją z dnia 1 czerwca 2007 r. wydział ds. znaków towarowych i rejestru OHIM oddalił ten wniosek z uwagi na to, że wyspecjalizowana spółka nie zachowała należytej staranności.

               6

               W dniu 31 lipca 2007 r. skarżąca wniosła odwołanie, żądając uchylenia tej decyzji i uwzględnienia wniosku o przywrócenie stanu poprzedniego.

               7

               Decyzją z dnia 9 stycznia 2008 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Pierwsza Izba Odwoławcza oddaliła to odwołanie, uznając, że art. 78 rozporządzenia nr 40/94 nie znajdował zastosowania, ponieważ wybrane przez skarżącą biuro świadczenia usług w zakresie przedłużania praw z rejestracji znaków towarowych nie zachowało należytej staranności wymaganej przez okoliczności niniejszej sprawy. W głównych zarysach stwierdziła ona, że wyspecjalizowana spółka powinna była wprowadzić system przedłużania praw z rejestracji znaków towarowych oferujący gwarancje dobrego funkcjonowania i zawierający mechanizm kontroli umożliwiający wykrywanie ewentualnych błędów i anomalii. Wobec braku takiego mechanizmu można przewidzieć, że błędy w funkcjonowaniu tego rodzaju jak ten, który wystąpił w niniejszej sprawie, będą się zdarzać. Ponadto nie przedstawiono żadnego dowodu na utrzymywaną przez skarżącą okoliczność dokonania parametryzacji systemu.

         Żądania stron

               8

               Skarżąca wnosi do Sądu o:

                        —

                        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                        —

                        przekazanie wniosku o przywrócenie stanu poprzedniego OHIM celem ponownego rozpoznania;

                        —

                        obciążenie OHIM kosztami postępowania.

               9

               OHIM wnosi do Sądu o:

                        —

                        oddalenie skargi;

                        —

                        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.

         Co do prawa

               10

               Na poparcie żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji skarżąca podnosi tylko jeden zarzut, dotyczący naruszenia art. 78 rozporządzenia nr 40/94.

               11

               W pierwszej kolejności skarżąca nie zgadza się z zawartym w pkt 12 zaskarżonej decyzji stwierdzeniem Izby Odwoławczej, że dopełnienie wymogu zachowania należytej staranności w niniejszej sprawie winno być oceniane w odniesieniu do biura świadczenia usług w zakresie przedłużania praw z rejestracji znaków towarowych, któremu zleciła dokonanie przedłużenia prawa z rejestracji omawianego znaku towarowego. Skarżąca uważa, że ocena ta winna odnosić się do niej samej lub ewentualnie do jej pełnomocnika. Podnosi ona, że jest przyjęte, iż czynności administracyjne, takie jak przedłużenie praw z rejestracji znaków towarowych, są powierzane wyspecjalizowanym przedsiębiorstwom, a w rezultacie wymóg zachowania należytej staranności należy uznać za spełniony, jeżeli wybór padł na osobę wykwalifikowaną i mającą doświadczenie.

               12

               W tym zakresie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 78 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 „właściciel wspólnotowego znaku towarowego […], któr[y] mimo zachowania należytej staranności wymaganej przez okoliczności nie był w stanie dotrzymać terminu względem [OHIM], może, na wniosek, mieć przywrócone swoje prawa, jeżeli dane uchybienie miało bezpośredni wpływ, na mocy przepisów niniejszego rozporządzenia, na utratę prawa lub środków odwoławczych”.

               13

               Z przepisu tego wynika, że przywrócenie stanu poprzedniego jest uzależnione od spełnienia dwóch przesłanek: po pierwsze, strona musi działać z zachowaniem należytej staranności wymaganej przez okoliczności i po drugie, uchybienie musi mieć bezpośredni wpływ na utratę prawa lub środków odwoławczych [postanowienie Sądu z dnia 6 września 2006 r. w sprawie T-366/04 Hensotherm przeciwko OHIM — Hensel (HENSOTHERM), pkt 48].

               14

               Z tego przepisu wynika również, że obowiązek zachowania należytej staranności ciąży w pierwszym rzędzie na właścicielu znaku towarowego. Tak więc jeżeli właściciel zleca dokonanie czynności administracyjnych związanych z przedłużeniem prawa z rejestracji danego znaku towarowego, musi on upewnić się, że wybrana osoba zapewnia konieczne gwarancje pozwalające założyć właściwe wykonanie powierzonego zadania.

               15

               Należy również stwierdzić, że w wyniku powierzenia takiego zadania również na osobie wybranej, podobnie jak na właścicielu, ciąży obowiązek zachowania należytej staranności. Zważywszy bowiem na to, że taka osoba działa w imieniu i na rachunek właściciela, jej działania winny być uznawane za działania właściciela. W konsekwencji Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, że należało zbadać, czy wyspecjalizowana spółka zachowała należytą staranność wymaganą przez okoliczności.

               16

               Odnosząc się do istniejącej, zdaniem skarżącej, różnicy między sądami krajowymi a izbami odwoławczymi w podejściu do błędów popełnianych przez podmioty świadczące usługi kurierskie i w zakresie wykładni art. 47 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94, warto przypomnieć, po pierwsze, że wspólnotowy system znaków towarowych jest autonomiczny i po drugie, że zgodność z prawem decyzji izb odwoławczych jest oceniania wyłącznie na podstawie rozporządzenia nr 40/94, zgodnie z wykładnią dokonaną przez sąd wspólnotowy, a nie na podstawie ich wcześniejszej praktyki decyzyjnej [wyrok Sądu z dnia 12 marca 2008 r. w sprawie T-128/07 Suez przeciwko OHIM, pkt 32].

               17

               Następnie skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej, że ta błędnie stwierdziła, iż skarżąca tudzież jej pełnomocnik powinni byli nadzorować biuro świadczenia usług w zakresie przedłużania praw z rejestracji znaków towarowych, które wybrali. W jej przekonaniu ani ona, ani jej pełnomocnik nie byli zobowiązani do nadzorowania pracy przedsiębiorstwa specjalizującego się w usługach związanych z przedłużaniem praw z rejestracji znaków towarowych.

               18

               W tym zakresie należy wskazać, że wbrew temu, co utrzymuje skarżąca, Izba Odwoławcza nie utrzymywała w pkt 15 zaskarżonej decyzji, iż skarżąca lub jej pełnomocnik powinni byli nadzorować wspomniane biuro. W istocie uznała ona jedynie, że system wykorzystywany przez przedsiębiorstwo specjalizujące się w usługach związanych z przedłużaniem praw z rejestracji znaków towarowych powinien zapewniać wystarczające gwarancje prawidłowego funkcjonowania, w tym mechanizm kontroli umożliwiający wykrycie i skorygowanie wszelkich możliwych błędów wynikających z niewłaściwego administrowania plikami przez pracowników biura lub sam system informatyczny.

               19

               Skarżąca uważa także, że Izba Odwoławcza nie miała racji, twierdząc, iż poziom staranności wymaganej w przypadku przedłużenia prawa z rejestracji znaku towarowego jest równy lub wyższy od wymaganego przy zgłoszeniu znaku towarowego. Jej zdaniem w przypadku przedłużenia prawa z rejestracji należy przyjąć niższy poziom staranności, ponieważ wiąże się ono jedynie z czynnościami o charakterze administracyjnym, które nie wymagają doświadczenia w dokonywaniu wykładni prawa znaków towarowych — inaczej niż ma to miejsce w przypadku zgłoszenia znaku towarowego, które wiąże się z czynnościami prawnymi i jest powierzane w związku z tym specjalistom w tej dziedzinie. Skarżąca uważa też, że należy brać pod uwagę kontekst prawa patentowego, w którym stwierdzono, że poziom staranności wymaganej od profesjonalnych specjalistów różni się od poziomu staranności wymaganej od asystentów, którzy nie mają tak głębokiej wiedzy.

               20

               W tym zakresie należy stwierdzić, że poziom wymaganej staranności nie zależy od charakteru — administracyjnego czy prawnego — czynności, których należy dopełnić. Gdyby bowiem przyjąć proponowane przez skarżącą rozróżnienie między czynnościami prawnymi a czynnościami administracyjnymi, każde niedochowanie terminu procesowego można by przedstawić jako zaniedbanie o charakterze administracyjnym, co — jak to słusznie podkreśla OHIM — pozwoliłoby niedbałym zgłaszającym na czerpanie, w każdym przypadku, korzyści z mniej restrykcyjnych wymogów w zakresie poziomu staranności. W każdym razie art. 78 rozporządzenia nr 40/94 nie zawiera takiego rozróżnienia, nakazuje natomiast, by zachowano należytą staranność wymaganą przez „okoliczności”.

               21

               Ponadto zakładając nawet, że art. 78 rozporządzenia nr 40/94 został sformułowany w oparciu o wzór zaczerpnięty z prawa patentowego, nic nie wskazuje na to, by wykładnia tych dwóch przepisów musiała być identyczna, gdyż interesy rozpatrywane w tych dwóch dziedzinach mogą się od siebie różnić. Kontekst prawny prawa patentowego jest bowiem odmienny a przepisy regulujące patenty służą unormowaniu innych procedur niż te stosowane w dziedzinie znaków towarowych.

               22

               W tym kontekście warto także wskazać, że prawodawca wprowadził art. 78a rozporządzenia nr 40/94, którego ust. 1 umożliwia stronom, w przypadku niedochowania określonych terminów, domaganie się ich przywrócenia niezależnie od zachowania należytej staranności wymaganej przez okoliczności. Otóż fakt, że prawodawca wyraźnie zachował, na mocy ust. 2 wspomnianego artykułu, niedotrzymanie terminu do przedłużenia prawa z rejestracji znaku towarowego w zakresie obowiązywania art. 78 wspomnianego rozporządzenia świadczy o tym — na co słusznie wskazuje OHIM — że jego przywrócenie pragnął uzależnić od ogólnego obowiązku zachowania należytej staranności nałożonego w ust. 1 tego artykułu.

               23

               Skarżąca podnosi również, że art. 78 ust. 6 i 7 rozporządzenia nr 40/94 ma na celu ochronę osób trzecich, które w okresie między utratą prawa z rejestracji wspólnotowego znaku towarowego a publikacją o przywróceniu tego prawa w dobrej wierze wprowadziły towary do obrotu lub świadczyły usługi opatrzone identycznym lub podobnym oznaczeniem. Zdaniem skarżącej taka ochrona zakłada, że poziom staranności wymaganej przez art. 78 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 jest niższy niż poziom staranności przyjęty w zaskarżonej decyzji.

               24

               W tym zakresie należy podkreślić, że kryterium „należytej staranności wymaganej przez okoliczności” zostało zawarte w art. 78 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94, który ustanawia warunki, pod jakimi wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego może zostać uwzględniony. Natomiast art. 78 ust. 6 i 7 tego rozporządzenia znajduje zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego zostanie faktycznie uwzględniony i ma na celu ochronę interesów osób trzecich, które działały w dobrej wierze. W konsekwencji art. 78 ust. 6 i 7 rozporządzenia nr 40/94 nie ma żadnego znaczenia, jeśli chodzi o określenie poziomu staranności wymaganej przez art. 78 ust. 1 tego rozporządzenia.

               25

               W dalszej kolejności skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza dokonała błędnej oceny dostarczonych dowodów i w wyniku tego niesłusznie zdecydowała się oddalić wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego. Skarżąca uważa, że system stosowany przez wyspecjalizowaną spółkę jest zgodny z wymogami ustanowionymi w wytycznych OHIM, które w pkt 6.2.3 wyjaśniają termin „należyta staranność wymagana przez okoliczności” zawarty w art. 78 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 jako „posiadanie systemu wewnętrznych kontroli i monitorowania terminów, który co do zasady wyklucza nieumyślne uchybienie terminu”. Użyte określenie „co do zasady” oznacza bowiem, zdaniem skarżącej, że w przypadku wyjątkowych uchybień zostanie zastosowane przywrócenie stanu poprzedniego. W niniejszej sprawie fakt, że system nie zadziałał prawidłowo, był całkowicie spowodowany tym, że pracownik wyspecjalizowanej spółki wyjątkowo nie wprowadził koniecznych danych. Ponadto ani te wytyczne, ani art. 78 rozporządzenia nr 40/94, ani też orzecznictwo nie wymagają, zdaniem skarżącej, by należało zainstalować mechanizm kontroli systemu informatycznego, takiego jak ten, który został przewidziany dla patentów, ponieważ sam system informatyczny zapewnia zwykle dochowanie terminów, również w przypadku braku takiego mechanizmu.

               26

               W tym zakresie należy stwierdzić, że termin „należyta staranność wymagana przez okoliczności” zawarty w art. 78 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 wymaga wprowadzenia systemu wewnętrznych kontroli i monitorowania terminów, który co do zasady wyklucza nieumyślne uchybienie terminu, jak to przewidują wytyczne OHIM. Wynika stąd, że jedynie zdarzenia o wyjątkowym charakterze, a co za tym idzie, niedające się przewidzieć na podstawie doświadczenia, mogą uzasadniać przywrócenie stanu poprzedniego.

               27

               Ponieważ w niniejszej sprawie wyspecjalizowana spółka wprowadziła zinformatyzowany system przypominania o terminach, zachowanie należytej staranności wymaganej przez okoliczności wiązało się z zapewnieniem, po pierwsze, by ogólna koncepcja tego systemu gwarantowała dotrzymywanie terminów, po drugie, by system ten pozwalał na wykrycie i skorygowanie wszelkich dających się przewidzieć błędów w wykonywaniu zadań przez pracowników wyspecjalizowanej spółki oraz w funkcjonowaniu systemu informatycznego i po trzecie, by pracownicy wyspecjalizowanej spółki, do których zadań należy wprowadzanie koniecznych danych i używanie wspomnianego systemu, zostali właściwie wyszkoleni, jak również by byli oni zobowiązani do weryfikacji dokonywanych przez siebie operacji oraz nadzorowani.

               28

               Nawet gdyby założyć, że koncepcja zinformatyzowanego systemu przypominania o terminach zapewnia co do zasady dotrzymywanie terminów, to Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, że błędu ludzkiego przy wprowadzaniu danych nie można wykluczyć nawet wówczas, gdy pracownicy są właściwie wyszkoleni, wykonują polecenia i są nadzorowani we właściwy sposób. Błąd ludzki przy wprowadzaniu danych nie może bowiem zostać uznany za zdarzenie o wyjątkowym charakterze czy też za zdarzenie, którego nie da się przewidzieć. W konsekwencji wspomniany system powinien zawierać mechanizm wykrywania i korygowania takich błędów. Ponieważ taki mechanizm nie został wprowadzony, Izba Odwoławcza słusznie uznała, że należyta staranność wymagana przez okoliczności nie została zachowana.

               29

               W rezultacie żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji należy oddalić.

               30

               W tych okolicznościach należy również oddalić drugie żądanie skarżącej, w którym domagała się ona, by Sąd przekazał wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego OHIM celem ponownego rozpoznania, a w konsekwencji skargę należy oddalić w całości.

         W przedmiocie kosztów

               31

               Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu Sądu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżąca przegrała sprawę należy — zgodnie z żądaniem OHIM — obciążyć ją kosztami postępowania.

               Z powyższych względów
               SĄD (ósma izba)
               orzeka, co następuje:

                           1)

                           Skarga zostaje oddalona.

                           2)

                           Aurelia finance SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

                     Martins Ribeiro
                     Papasavvas
                     Wahl
                     Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 13 maja 2009 r.
                     Podpisy

            (
            *1
         )	Język postępowania: angielski.