title: Sprawa C-292/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Regensburg (Niemcy) w dniu 11 czerwca 2010 r. — G przeciwko Corneliusowi de Visser

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Regensburg (Niemcy) w dniu 11 czerwca 2010 r. — G przeciwko Corneliusowi de Visser
   (Sprawa C-292/10)
   ()
   2010/C 346/38
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landgericht Regensburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: G

      Strona pozwana: Cornelius de Visser

      Pytania prejudycjalne

               a)

               Czy art. 6 ust. 1 pkt 1 pierwsza połowa zdania Traktatu o Unii Europejskiej w brzmieniu zmienionym traktatem z Lizbony (zwanego dalej „TUE”) w związku z art. 47 akapit drugi zdanie pierwsze Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „KUE”) (1) albo inne europejskie przepisy sprzeciwiają się krajowej regulacji dotyczącej doręczenia w drodze tzw. publicznego zawiadomienia [zgodnie z §§ 185-188 niemieckiego Zivilprozessordnung (kodeksu postępowania cywilnego) następującego poprzez wywieszenie zawiadomienia o doręczeniu na tablicy informacyjnej sądu, który zarządził doręczenie, przez okres jednego miesiąca], jeśli pozwany w (rozpoczynającym się) procesie cywilnym podaje wprawdzie na swojej stronie internetowej adres na terytorium Unii Europejskiej (zwanym dalej „terytorium Unii”), jednak doręczenie nie jest możliwe ze względu na nieobecność pozwanego pod tym adresem, nie można przy tym również ustalić miejsca czasowego pobytu pozwanego?

               b)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie a):

                           Czy zatem sąd krajowy powinien nie zastosować przepisów krajowych dopuszczających publiczne zawiadomienie, zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem Trybunału (ostatnio sprawa C-341/08, przedrukowana w Niemczech w Neue Juristische Wochenschrift 2010, s. 587-592) także wówczas, gdy prawo krajowe przyznaje kompetencję do odmowy zastosowania przepisu tylko (niemieckiemu) Bundesverfassungsgericht?
                           oraz

                           Czy skarżąca obowiązana jest przekazać sądowi informacje dotyczące nowego adresu do doręczeń pozwanego celem ponownego doręczenia skargi, aby umożliwić wykonanie jej praw, ponieważ zgodnie z prawem krajowym bez publicznego zawiadomienia i w braku znajomości miejsca pobytu pozwanego przeprowadzenie procesu nie byłoby możliwe?

               c)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie a): Czy w niniejszej sprawie art. 26 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 44/2001”) (2) sprzeciwia się wydaniu wyroku zaocznego zgodnie z § 331 niemieckiego Zivilprozessordnung, a więc tytułu egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 805/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie utworzenia Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 805/2004”) w zakresie, w jakim skarżąca domaga się zasądzenia zapłaty zadośćuczynienia w wysokości przynajmniej 20 000 EUR wraz z odsetkami oraz kosztów reprezentacji przez prawnika w wysokości 1 419,19 EUR wraz z odsetkami?
               Poniższe pytania powstają pod warunkiem, że skarżąca może kontynuować spór prawny odpowiednio do odpowiedzi Trybunału na pytania a)-c):

               d)

               Czy rozporządzenie nr 44/2001 w odniesieniu do jego art. 4 ust. 1 i art. 5 pkt 3 znajduje zastosowanie także w przypadkach, w których pozwany w procesie cywilnym ze względu na prowadzenie strony internetowej pozwany zostaje o zaniechanie naruszeń, udzielenie informacji i zapłatę zadośćuczynienia, jest wprawdzie (prawdopodobnie) obywatelem Unii w rozumieniu art. 9 zdanie drugie TUE, jednak jego miejsce pobytu jest nieznane, a przy tym możliwe jest, choć nie z całą pewnością, że przebywa on poza terytorium Unii oraz poza obszarem obowiązywania Konwencji o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, podpisanej w Lugano w dniu 16 września 1988 r. (zwanej dalej „konwencją z Lugano”), nie jest również znane dokładne położenie serwera, na którym znajduje się strona internetowa, należy jednak przypuszczać, że znajduje się on na terytorium Unii?

               e)

               Jeśli rozporządzenie nr 44/2001 znajduje w tej sprawie zastosowanie: Czy sformułowanie „miejsce, gdzie może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę” w art. 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001 w przypadku (ewentualnych) naruszeń dóbr osobistych przez treści zamieszczone na stronie internetowej należy rozumieć w ten sposób,

                           że zainteresowana (zwana dalej „skarżącą”) może wnieść powództwo o zaniechanie naruszeń, udzielenie informacji i zapłatę zadośćuczynienia przeciwko administratorowi strony internetowej (zwanemu dalej: „pozwanym”), bez względu na to, gdzie (wewnątrz czy poza terytorium Unii) pozwany ma siedzibę, także przed sądy każdego państwa członkowskiego, w którym można obejrzeć tę stronę internetową,
                           lub czy

                           jurysdykcja sądów państwa członkowskiego, w którym pozwany nie ma siedziby albo nie ma powodów do uznania, że pozwany przebywa na terytorium tego państwa członkowskiego, wymaga szczególnego powiązania, wychodzącego poza techniczną dostępność strony internetowej, pomiędzy kwestionowanymi treściami lub stroną internetową a państwem sądu (powiązania z tym państwem)?

               f)

               Jeśli jest wymagane takie szczególne powiązanie z danym państwem: Jakie kryteria służą do określenia tego powiązania?
               Czy ma znaczenie okoliczność, że kwestionowana strona internetowa zgodnie z zamiarem administratora rozmyślnie skierowana była (również) do użytkowników Internetu w państwie sądu, czy wystarczy, że dostępne na tej stronie internetowej informacje wykazują obiektywny związek z państwem sądu w tym rozumieniu, iż kolizja przeciwstawnych interesów — interesu skarżącej w ochronie jej dóbr osobistych oraz interesu utrzymującego stronę w możliwości kształtowania swojej strony internetowej — w okolicznościach konkretnego przypadku, w szczególności ze względu na treści zaskarżonej strony internetowej rzeczywiście mogła lub może wystąpić w państwie sądu, lub też wystąpiła w ten sposób, że jedna lub więcej znajomych osób osoby, której dobra osobiste zostały naruszone, powzięły informacje poprzez treści zawarte na tej stronie?

               g)

               Czy dla określenia szczególnego powiązania z państwem sądu ma znaczenie liczba konsultacji tej strony internetowej dokonanych z państwa sądu?

               h)

               W przypadku, gdy sąd krajowy zgodnie z poprzednimi pytaniami posiada jurysdykcję do rozpoznania skargi: Czy zasady prawne zawarte w wyroku Trybunału z dnia 7 marca 1995 r. w sprawie C-68/93 (przedrukowanej w Niemczech w Neue Juristische Wochenschrift 1995, s. 1881-1883) obowiązują także w powyżej opisanej sprawie?

               i)

               Jeśli dla potwierdzenia jurysdykcji nie jest wymagane szczególne powiązanie z tym państwem albo, gdy dla przyjęcia takiego powiązania wystarczy, aby zaskarżone informacje wykazywały obiektywny związek z państwem sądu w tym rozumieniu, że kolizja przeciwstawnych interesów w okolicznościach konkretnego przypadku, w szczególności ze względu na treści zaskarżonej strony internetowej rzeczywiście mogła lub może wystąpić w tym państwie, lub też wystąpiła w ten sposób, że jedna lub więcej znajomych osób osoby, której dobra osobiste zostały naruszone, powzięły informacje poprzez treści zawarte na tej stronie, zaś przyjęcie szczególnego powiązania z państwem nie wymaga określenia minimalnej liczby konsultacji zaskarżonej strony internetowej z państwa sądu albo rozporządzenie nr 44/2001 w niniejszej sprawie w ogóle nie znajduje zastosowania:

                           Czy art. 3 ust. 1 i 2 dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (zwanej dalej „dyrektywą 2000/31”) (3) należy interpretować w ten sposób, że przepisom tym należy przyznać charakter norm kolizyjnych w tym znaczeniu, iż nakazują one także w dziedzinie prawa cywilnego, wypierając krajowe normy kolizyjne, wyłączne stosowanie prawa obowiązującego w państwie pochodzenia,
                           lub czy

                           przepisy te pełnią funkcję korygującą na płaszczyźnie materialnoprawnej, modyfikując pod względem treści materialny skutek zastosowania prawa właściwego zgodnie z krajowymi normami kolizyjnymi oraz ograniczając go do wymogów państwa pochodzenia?

               j)

               W przypadku, jeśli art. 3 ust. 1 i 2 dyrektywy 2000/31 posiadają charakter normy kolizyjnej:
               Czy wymienione przepisy nakazują wyłączne zastosowanie obowiązującego w państwie pochodzenia prawa materialnego, czy także zastosowanie obowiązujących tam norm kolizyjnych z tym skutkiem, że możliwe pozostaje odesłanie na mocy prawa państwa pochodzenia do prawa państwa przeznaczenia?

               k)

               W przypadku, jeśli art. 3 ust. 1 i 2 dyrektywy 2000/31 posiadają charakter normy kolizyjnej:
               Czy miejsce prowadzenia działalności usługodawcy należy określić na podstawie jego aktualnego (domniemanego) miejsca pobytu, miejsca pobytu w chwili rozpoczęcia publikowania zdjęć skarżącej czy (domniemanego) miejsca położenia serwera, na którym znajduje się strona internetowa?

      (1)  Dz.U. L 303, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 12, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 178, s. 1.


title: Sprawa C-338/05 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia  11 lipca 2005 r.  w sprawie T-17/04 Front National i in. przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej, wniesione przez Front National, M. F. Stirbois, B. Gollnischa, C. Langa, J.C. Martineza, Ph. Claeysa, K. Dillena i M. Borghezia w dniu  19 września 2005 r.

text:
               10.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/9

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia 11 lipca 2005 r. w sprawie T-17/04 Front National i in. przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej, wniesione przez Front National, M. F. Stirbois, B. Gollnischa, C. Langa, J.C. Martineza, Ph. Claeysa, K. Dillena i M. Borghezia w dniu 19 września 2005 r.
   (Sprawa C-338/05 P)
   (2005/C 315/16)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 19 września 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Front National i in., reprezentowanych przez W. de Saint-Justa, avocat, od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia 11 lipca 2005 r. w sprawie T-17/04 Front National i in. przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej.
   Wnoszący odwołanie zwracają się do Trybunału o uchylenie zaskarżonego postanowienia z dnia 11 lipca 2005 r. wraz z jego skutkami prawnymi.
   Zarzuty i główne argumenty:
   Wnoszący odwołanie, partia polityczna, Front National oraz posłowie do Parlamentu Europejskiego wywodzący się z różnych krajowych ugrupowań politycznych (Front national, Lega Nord, Vlaams Blok) złożyli do Sądu wniosek o stwierdzenie nieważności rozporządzenia (WE) nr 2004/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie przepisów regulujących partie polityczne na poziomie europejskim oraz zasad dotyczących ich finansowania (1), w szczególności z powodu jego niezgodności z prawem, naruszenia zasady równości, przejrzystości, pluralizmu politycznego, subsydiarności oraz domniemanego obejścia procedury.
   Wnoszący odwołanie zaznaczają, że w zaskarżonym postanowieniu z dnia 11 lipca 2005 r. Sąd stwierdził wpierw (pkt 48), że zaskarżone rozporządzenie dotyczy bezpośrednio Front National. Jednakże Sąd orzekł (pkt 52), że zaskarżone rozporządzenie nie dotyczy bezpośrednio skarżących posłów. Tymczasem — zdaniem wnoszących odwołanie — oczywiste jest, że wspomnieni posłowie, pochodzący z wyboru, z tytułu ich działalności oraz zaangażowania w ramach partii politycznej odróżniają się od „każdego innego obywatela”. Z tego samego powodu są oni uprawnieni do zaskarżenia aktu kwestionującego prawa oraz statut ugrupowania politycznego, z którego się wywodzą. Sąd jednakże zdecydował (pkt 66), iż zaskarżone rozporządzenie nie dotyczy indywidualnie Front National.
   Sąd przychylił się do argumentacji Parlamentu Europejskiego, zdaniem którego art. 4 tego rozporządzenia nie znajduje natychmiastowego zastosowania, a zatem „nie występuje skutek bezpośrednio wynikający z rozporządzenia nr 2004/2003 względem Front National”.
   Jednakże art. 13 tego rozporządzenia stanowi, że „[a]rt. 4-10 stosuje się od daty otwarcia pierwszej sesji, zorganizowanej po wyborach do Parlamentu Europejskiego w czerwcu 2004 r.”. Zważywszy, że Front National przedstawia listy wyborcze do Parlamentu Europejskiego we wszystkich dużych regionach Francji oraz że zdaniem wnoszących odwołanie, uwzględniając wysoki stopień reprezentatywności tej partii we Francji, nie ulega wątpliwości, że jego posłowie zostaną wybrani, stwierdzenie, że Front National będzie miał przedstawicieli w Parlamencie Europejskim nie jest przypuszczeniem ani „spekulacją”. W związku z powyższym, zdaniem wnoszących odwołanie, przepisy rozporządzenia w sprawie „przepisów regulujących partie polityczne na poziomie europejskim oraz zasad dotyczących ich finansowania” dotyczą bezpośrednio Front National.

      (1)  Dz.U. L 297, str. 1.


title: Sprawa T-719/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 8 grudnia 2015 r. przez LP od postanowienia wydanego w dniu 28 września 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-73/14

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/37

         Odwołanie wniesione w dniu 8 grudnia 2015 r. przez LP od postanowienia wydanego w dniu 28 września 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-73/14
   (Sprawa T-719/15 P)
   (2016/C 059/43)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: LP (Haga, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Druga strona postępowania: Europejski Urząd Policji (Europol)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie postanowienia z dnia 28 września 2015 r. w sprawie F-73/14 i wydanie rozstrzygnięcia w sprawie lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej;

               —

               obciążenie Europolu kosztami postepowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi jeden zarzut, że zaskarżone postanowienie jest obarczone szeregiem naruszeń prawa i jest niezgodne z prawem Unii Europejskiej, w szczególności w zakresie obowiązku uzasadnienia, obowiązku staranności i oczywistego błędu w ocenie.


title: Sprawa C-86/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal, Manchester — Zjednoczone Królestwo) — Future Health Technologies Ltd przeciwko Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs (Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Zwolnienia — Artykuł 132 ust. 1 lit. b) i c) — Opieka szpitalna i medyczna oraz ściśle z nimi związane czynności — Świadczenie opieki medycznej w ramach zawodów medycznych i paramedycznych — Pobieranie, analiza i przechowywanie krwi pępowinowej — Konserwacja komórek macierzystych — Ewentualne przyszłe wykorzystanie w celach terapeutycznych — Transakcja złożona z zespołu świadczeń i czynności)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/11

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal, Manchester — Zjednoczone Królestwo) — Future Health Technologies Ltd przeciwko Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs
   (Sprawa C-86/09) (1)

   (Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Zwolnienia - Artykuł 132 ust. 1 lit. b) i c) - Opieka szpitalna i medyczna oraz ściśle z nimi związane czynności - Świadczenie opieki medycznej w ramach zawodów medycznych i paramedycznych - Pobieranie, analiza i przechowywanie krwi pępowinowej - Konserwacja komórek macierzystych - Ewentualne przyszłe wykorzystanie w celach terapeutycznych - Transakcja złożona z zespołu świadczeń i czynności)
   2010/C 221/18
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   VAT and Duties Tribunal, Manchester

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Future Health Technologies Ltd

      Strona pozwana: Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — VAT and Duties Tribunal, Manchester — Wykładnia art. 132 ust. 1 lit. b) i c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej — Zwolnienie — Pojęcia „opieki szpitalnej i medycznej oraz ściśle z nimi związanych czynności” oraz „świadczeń opieki medycznej” — Usługi pobierania, transportu, analizy i przechowywania krwi pępowinowej i komórek macierzystych noworodków w celu ewentualnego wykorzystania w leczeniu

      Sentencja

               1)

               Jeżeli czynności polegające na wysyłce zestawu do poboru krwi pępowinowej noworodka oraz na analizie i przetwarzaniu tej krwi, a także, w odpowiednim przypadku, na konserwacji komórek macierzystych zawartych w tej krwi w celu ewentualnego przyszłego wykorzystania jej w celach terapeutycznych, mają jedynie zagwarantować, że szczególny środek będzie dostępny w celu leczenia medycznego w hipotetycznej sytuacji, gdy stanie się on niezbędny, a nie służą, jako takie, diagnozowaniu, opiece oraz, w miarę możliwości, leczeniu chorób lub zaburzeń zdrowia, to takie czynności, niezależnie od tego, czy będą rozpatrywane łącznie, czy też oddzielnie, nie są objęte zakresem pojęcia „opieka szpitalna i medyczna”, znajdującego się w art. 132 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, ani zakresem pojęcia „świadczenie opieki medycznej”, znajdującego się w art. 132 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy. Inaczej by było, gdyby analiza krwi pępowinowej rzeczywiście miała na celu umożliwienie dokonania diagnozy lekarskiej, którą to okoliczność w razie potrzeby powinien ustalić sąd krajowy.

               2)

               Pojęcie transakcji „ściśle związanych” z „opieką medyczną lub szpitalną” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/112 powinno być interpretowane w ten sposób, iż nie obejmuje ono czynności takich jak czynności, o których mowa w postępowaniu przed sądem krajowym, polegających na wysyłce zestawu do poboru krwi pępowinowej noworodka oraz na analizie i przetwarzaniu tej krwi, a także, w odpowiednim przypadku, na konserwacji komórek macierzystych zawartych w tej krwi w celu ewentualnego przyszłego wykorzystania w celach terapeutycznych, z którym to wykorzystaniem czynności te są jedynie ewentualnie związane i które nie jest ani rzeczywiste, ani w trakcie, ani też nie zostało jeszcze zaplanowane.

      (1)  Dz.U. C 102 z 1.5.2009.


title: Sprawa F-78/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 21 kwietnia 2008 r. — Boudova i in. przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Powołanie — Grupa zaszeregowania — Członkowie personelu pomocniczego powołani na urzędników — Konkurs opublikowany przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego — Akt niekorzystny — Dopuszczalność skargi)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/61

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 21 kwietnia 2008 r. — Boudova i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-78/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Powołanie - Grupa zaszeregowania - Członkowie personelu pomocniczego powołani na urzędników - Konkurs opublikowany przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego - Akt niekorzystny - Dopuszczalność skargi)
   (2008/C 223/115)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Stanislava Boudova i in. (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: M.-A. Lucas, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i G. Berscheid, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej wnioski o zmianę grupy zaszeregowania skarżących, byłych członków personelu pomocniczego, powołanych na urzędników w wyniku pomyślnego przejścia konkursów otwartych dla grup zaszeregowania B5/B4 — Wniosek o odszkodowanie.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 247 z 20.10.2007, str. 42.


title: Sprawa C-355/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 28 czerwca 2016 r. – Christian Picart/Ministre des finances et des comptes publics

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/36

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 28 czerwca 2016 r. – Christian Picart/Ministre des finances et des comptes publics
   (Sprawa C-355/16)
   (2016/C 335/48)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Christian Picart

      Strona pozwana: Ministre des finances et des comptes publics

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej w charakterze osób pracujących na własny rachunek takie, jak określone w art. 1 i 4 umowy z dnia 21 czerwca 1999 r. i w art. 12 załącznika nr I do niej, można uważać za równoważne ze swobodą działalności gospodarczej gwarantowaną osobom podejmującym lub wykonującym działalność na własny rachunek w art. 43 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, obecnie po zmianach w art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy uwzględniając postanowienia art. 16 umowy należy stosować orzecznictwo, późniejsze niż ta umowa, będące pochodną wyroku z dnia 7 września 2006 r. w sprawie C-470/04, w sytuacji, gdy obywatel państwa członkowskiego, który przeniósł swoje miejsce zamieszkania do Szwajcarii, ogranicza się do zatrzymania posiadanych udziałów (akcji) w spółkach prawa tamtego państwa członkowskiego zapewniających mu niewątpliwy wpływ na decyzje tych spółek oraz pozwalających mu określać ich działalność, a który to nie twierdzi, że zamierza prowadzić w Szwajcarii działalność gospodarczą na własny rachunek inną niż ta, którą prowadził w państwie członkowskim, z którego pochodził, polegającą na zarządzaniu tymi udziałami (akcjami)?

               3)

               Przy założeniu, że prawo to nie jest równoważne ze swobodą działalności gospodarczej, czy należałoby dokonywać jego interpretacji w ten sam sposób, w jaki Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej dokonał wykładni swobody przedsiębiorczości w swoim wyroku z dnia 7 września 2006 r. w sprawie C-470/04?


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lipca 2005 r. w sprawie T-40/03 Julián Murúa Enterna przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie wspólnotowego graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „Julián Murúa Entrena” — Sprzeciw uprawnionego z hiszpańskiego i międzynarodowego słownego znaku towarowego MURÚA — Odmowa rejestracji — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Nazwisko rodowe)

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/14

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 13 lipca 2005 r.
   w sprawie T-40/03 Julián Murúa Enterna przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie wspólnotowego graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „Julián Murúa Entrena” - Sprzeciw uprawnionego z hiszpańskiego i międzynarodowego słownego znaku towarowego MURÚA - Odmowa rejestracji - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Nazwisko rodowe)
   (2005/C 229/27)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie T-40/03 Julián Murúa Enterna, zamieszkały w Elciego (Hiszpania), reprezentowany przez adwokata I. Temiñe Ceniceros, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: I. de Medrano Caballero i G. Schneider), w której drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, była Bodegas Murúa, S.A., mającej za przedmiot skargę na decyzję drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 grudnia 2002 r. (sprawa R 599/1999-2), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu pomiędzy Bodegas Murúa, S.A. i Juliánem Murúą Enterną, Sąd Pierwszej Instancji (czwarta izba), w składzie: H. Legal, Prezes, P. Mengozzi i I. Wiszniewska-Białecka, sędziowie, sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 13 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżący zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.4.2003


title: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 28 czerwca 2004 r. w sprawie C-445/02 P: Glaverbel SA przeciwko OHMI (Odwołanie — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Znak wspólnotowy — Motyw na powierzchni produktu — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — brak charakteru odróżniającego)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/17

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 28 czerwca 2004 r.
   w sprawie C-445/02 P: Glaverbel SA przeciwko OHMI (1)

   (Odwołanie - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Znak wspólnotowy - Motyw na powierzchni produktu - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - brak charakteru odróżniającego)
   (2004/C 228/33)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-445/02 P, Glaverbel SA, z siedzibą w Brukseli (Belgia), (rzecznik generalny: S. Möbus), której przedmiotem jest odwołanie wniesione od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia 9 października 2002 r. w sprawie Glaverbel przeciwko OHMI (powierzchnia szklanej płyty) (T–36/01, Zb. Orz. str. II-3887), mające na celu uchylenie wspomnianego wyroku w zakresie, w jakim Trybunał orzekł, iż pierwsza Izba Odwoławcza Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) nie naruszyła art. 7, ust. 1, lit. b), rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1) wydając decyzję z dnia 30 listopada 2000 r. o odmowie zarejestrowania jako znaku towarowego motywu na powierzchni szklanej płyty (sprawa R 137/2000-1), w której drugą stroną postępowania był: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), (pełnomocnicy: G. Schneider i R. Thewlis), strona pozwana w pierwszej instancji, Trybunał (pierwsza izba), w składzie C. Gulmann (sprawozdawca), prezes izby, R. Silva de Lapuerta i J. Makarczyk, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 28 czerwca 2004 r. postanowienie następującej treści:

               1)

               Skarga odwoławcza zostaje oddalona.

               2)

               Spółka Glaverbel SA zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 31 z 8.2.2003.


title: Sprawa C-232/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Republika Łotewska) — Dita Danosa przeciwko LKB Līzings SIA (Polityka społeczna — Dyrektywa 92/85/EWG — Środki służące wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią — Artykuł 2 lit. a) i art. 10 — Pojęcie pracownicy w ciąży — Zakaz dokonywania zwolnień pracownic w okresie od początku ciąży do końca urlopu macierzyńskiego — Dyrektywa 76/207/EWG — Równość mężczyzn i kobiet — Członek zarządu spółki kapitałowej — Przepisy krajowe zezwalające na zwolnienie takiego członka bez żadnych ograniczeń)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/11

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Republika Łotewska) — Dita Danosa przeciwko LKB Līzings SIA
   (Sprawa C-232/09) (1)

   (Polityka społeczna - Dyrektywa 92/85/EWG - Środki służące wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią - Artykuł 2 lit. a) i art. 10 - Pojęcie pracownicy w ciąży - Zakaz dokonywania zwolnień pracownic w okresie od początku ciąży do końca urlopu macierzyńskiego - Dyrektywa 76/207/EWG - Równość mężczyzn i kobiet - Członek zarządu spółki kapitałowej - Przepisy krajowe zezwalające na zwolnienie takiego członka bez żadnych ograniczeń)
   2011/C 13/17
   Język postępowania: łotewski

      Sąd krajowy

   Augstākās tiesas Senāts

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dita Danosa

      Strona pozwana: LKB Līzings SIA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Augstākās tiesas Senāts — Wykładnia art. 10 dyrektywy Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (dziesiąta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz.U. L 348, s. 1) — Pojęcie pracownika — Zgodność z dyrektywą uregulowania krajowego zezwalającego na zwolnienie członka zarządu spółki kapitałowej bez żadnych ograniczeń, uwzględniających w szczególności ciążę tego członka

      Sentencja

               1)

               Członek zarządu spółki kapitałowej świadczący pracę na rzecz tej ostatniej i będący jej integralną częścią musi do celów stosowania dyrektywy Rady 92/85EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (dziesiątej dyrektywy szczegółowej w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) zostać uznany za pracownika, jeżeli wykonuje swe obowiązki przez określony czas pod kierownictwem lub kontrolą innego organu tej spółki i w zamian za swą działalność otrzymuje wynagrodzenie. Do sądu krajowego należy weryfikacja okoliczności faktycznych koniecznych do dokonania oceny, czy jest tak w przypadku zawisłego przed nim sporu.

               2)

               Artykuł 10 dyrektywy 92/85 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, które pozwala na odwołanie członka zarządu spółki kapitałowej bez żadnych ograniczeń, jeżeli osoba zainteresowana jest „pracownicą w ciąży” w rozumieniu tej dyrektywy, a uchwała o jej odwołaniu jest w głównej mierze uzasadniona tym, że zaszła ona w ciążę. Nawet gdyby przyjąć, że członek zarządu nie może zostać uznany za „pracownicę w ciąży”, to wciąż odwołanie członka zarządu pełniącego takie funkcje jak opisane w sprawie przed sądem krajowym z powodu ciąży lub z innego powodu uzasadnionego głównie tym stanem może dotyczyć jedynie kobiet i tym samym stanowi bezpośrednią dyskryminację ze względu na płeć sprzeczną z art. 2 ust. 1 i 7 oraz art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/73/WE z dnia 23 września 2002 r.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009.


title: Sprawa C-193/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 września 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatki — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 306–310 — Procedura szczególna dla biur podróży — Rozbieżności pomiędzy wersjami językowymi — Przepisy krajowe przewidujące zastosowanie procedury szczególnej do osób innych niż podróżni — Pojęcia podróżnego i klienta)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 września 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-193/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatki - Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 306–310 - Procedura szczególna dla biur podróży - Rozbieżności pomiędzy wersjami językowymi - Przepisy krajowe przewidujące zastosowanie procedury szczególnej do osób innych niż podróżni - Pojęcia podróżnego i klienta)
   2013/C 344/04
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Lozano Palacios i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: A. Kraińska, A. Kramarczyk, M. Szpunar i B. Majczyna, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, T. Müller i J. Očková, pełnomocnicy), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: S. Centeno Huerta, pełnomocnik), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i J.-S. Pilczer, pełnomocnicy), Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes i R. Laires, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciel: J. Heliskoski, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 306–310 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s.1) — Przepisy krajowe przewidujące zastosowanie szczególnej procedury opodatkowania dla biur podróży w odniesieniu do transakcji dokonywanych przez nie na rzecz osób innych niż podróżni

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Rzeczpospolitą Polską.

               3)

               Republika Czeska, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Republika Portugalska i Republika Finlandii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 204 z 9.7.2011.


title: Sprawa C-77/15: Postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 18 grudnia 2015 r. – Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej/Luigi Marcuccio

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/10

         Postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 18 grudnia 2015 r. – Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej/Luigi Marcuccio
   (Sprawa C-77/15) (1)

   (2016/C 078/13)
   Język postępowania: włoski
   Wiceprezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2015.


title: Sprawa C-353/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Bundesfinanzhof z dnia 22 lipca 2004 r. w sprawach Nowaco Germany GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Bundesfinanzhof z dnia 22 lipca 2004 r. w sprawach Nowaco Germany GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-353/04)
   (2004/C 262/33)
   Dnia 16 sierpnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Bundesfinanzhof (Federalny Trybunał Finansowy, Niemcy) wydanego dnia 22 lipca 2004 r. w sprawach Nowaco Germany GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas (Główny Urząd Celny, Hamburg-Jonas, Niemcy). Bundesfinanzhof zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy do stwierdzenia przyjętej w obrocie jakości produktu, w odniesieniu do którego żądany jest zwrot wywozowy, można zastosować rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1538/91 (1) z dnia 5 czerwca 1991 r. wprowadzające szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1906/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do drobiu?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

                           a)

                           Czy art. 70 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (2) z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny ma zastosowanie w przypadku, gdy chodzi o stwierdzenie, czy produkt, w odniesieniu do którego żądany jest zwrot wywozowy, odznacza się przyjętą w obrocie jakością?

                           b)

                           Czy fikcja jednakowej jakości przewidziana w art. 70 ust. 1 akapit 1 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 ma zastosowanie także wtedy, gdy badaniu poddana jest tylko jedna próbka produktu, podczas gdy właściwe przepisy wspólnotowe tolerują wady produktu w pewnej ilości, wobec czego wymagają one, a nawet wyraźnie nakazują, badanie określonej minimalnej liczby próbek w celu stwierdzenia, czy zachowane są te tolerancje?

               3)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej także na pytania 2 lit. a) i lit. b):
               Jaki skutek ma wzmiankowana powyżej fikcja jednakowej jakości, jeżeli z jednolicie zgłoszonej przesyłki wywozowej pobranych zostało kilka próbek i podczas badania jednej części próbek stwierdzono przyjętą w obrocie jakość, natomiast taka jakość nie została stwierdzona w innej części próbek?

      (1)  Dz.U. L 143, str. 11.

      (2)  Dz.U. L 302, str. 1.


title: Sprawa T-45/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 września 2008 r. — Reliance Industries przeciwko Radzie i Komisji (Wspólna polityka handlowa — Cło antydumpingowe — Cło wyrównawcze — Wygaśnięcie cła — Zawiadomienie o wszczęciu rewizji — Termin — Przepisy WTO)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/35

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 września 2008 r. — Reliance Industries przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-45/06) (1)

   (Wspólna polityka handlowa - Cło antydumpingowe - Cło wyrównawcze - Wygaśnięcie cła - Zawiadomienie o wszczęciu rewizji - Termin - Przepisy WTO)
   (2008/C 285/63)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Reliance Industries Ltd (Mumbai, Indie) (przedstawiciele: I. MacVay, S. Ahmed, solicitors, R. Thompson, QC, i K. Beal, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix, pełnomocnik, wspierany przez G. Berrischa, avocat); oraz Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: N. Khan i P. Stancanelli, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wnioski o stwierdzenie nieważności:

               —

               zawiadomienia Komisji z dnia 1 grudnia 2005 r. o wszczęciu przeglądu wygaśnięcia środków wyrównawczych mających zastosowanie do przywozu niektórych rodzajów politereftalanu etylenu pochodzącego m. in. z Indii (Dz.U. C 304, s. 4),

               —

               zawiadomienia Komisji z dnia 1 grudnia 2005 r. o wszczęciu przeglądu wygaśnięcia środków antydumpingowych mających zastosowanie do przywozu niektórych rodzajów politereftalanu etylenu pochodzącego z Indii, Indonezji, Republiki Korei, Malezji, Tajwanu i Tajlandii oraz częściowego przeglądu okresowego środków antydumpingowych mających zastosowanie do przywozu niektórych rodzajów politereftalanu etylenu pochodzącego z Republiki Korei i Tajwanu (Dz.U. C 304, s. 9),

               —

               rozporządzenia Rady (WE) nr 2603/2000 z dnia 27 listopada 2000 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze i stanowiącego o ostatecznym poborze nałożonego cła tymczasowego na przywóz określonych rodzajów politereftalanu etylenu pochodzącego z Indii, Malezji i Tajlandii oraz kończącego postępowanie antysubsydyjne w odniesieniu do przywozu określonych rodzajów politereftalanu etylenu pochodzącego z Indonezji, Republiki Korei oraz Tajwanu (Dz.U. L 301, s. 1), rozporządzenia Rady (WE) nr 2604/2000 z dnia 27 listopada 2000 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych tereftalatów polietylenu pochodzących z Indii, Indonezji, Malezji, Republiki Korei, Tajwanu i Tajlandii (Dz.U. L 301, s. 21) oraz decyzji 2000/745/WE Komisji z dnia 29 listopada 2000 r. o przyjęciu zobowiązań przedstawionych w ramach postępowań antydumpingowych i antysubsydyjnych dotyczących przywozu określonych rodzajów politereftalanu etylenu (PET) pochodzącego z Indii, Indonezji, Malezji, Republiki Korei, Tajwanu oraz Tajlandii (Dz.U. L 301, s. 88), w zakresie w jakim akty te miały zastosowanie do skarżącej po dniu 1 grudnia 2005 r.,

               —

               tytułem ewentualnym, art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996, L 56, s. 1) oraz art. 18 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 288, s. 1)

         Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Reliance Industries Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006.


title: Sprawa T-29/10: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2010 r. — Niderlandy przeciwko Komisji

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/38

         Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2010 r. — Niderlandy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-29/10)
   2010/C 80/63
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels i Y. de Vries, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji z dnia 18 listopada 2009 r. w sprawie nr C 10/2009 (ex N 138/2009) — Niderlandy, pomoc dla ING Groep N. V.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że określone środki podjęte przez Niderlandy w odniesieniu do ING Groep N. V. stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, która w pewnych warunkach jest zgodna ze wspólnym rynkiem. Zgodnie z tą decyzją zmiana warunków spłaty w odniesieniu do dokapitalizowania w wysokości 5 mld EUR stanowi dodatkową pomoc.
   Skarga skierowana jest przeciwko art. 2 ust. 1 decyzji, który opiera się na ustaleniu Komisji, że zmiana warunków spłaty w odniesieniu do dokapitalizowania w wysokości 5 mld EUR stanowi pomoc państwa.
   Po pierwsze, decyzja narusza art. 107 TFUE, w zakresie w jakim Komisja stwierdza w niej, że dostosowanie warunków spłaty udziału w kapitale podstawowym ING w wysokości 2 mld EUR stanowi dodatkową pomoc państwa na rzecz ING. Komisja niesłusznie uznała dostosowanie warunków spłaty za pomoc państwa z następujących powodów:

               —

               Jeżeli mowa o pomocy państwa, polega ona zgodnie z decyzją na istotnym udziale w kapitale podstawowym ING; zmiana warunków spłaty tej pomocy nie może stanowić pomocy, którą należałoby dodać do tego udziału,

               —

               Komisja powinna była uwzględnić dostosowanie warunków spłaty w ramach swojej oceny udziału w kapitale podstawowym, a nie oceniać odrębnie.

               —

               Komisja mogła wprawdzie zbadać odrębnie dostosowanie warunków spłaty w świetle przepisów o pomocy państwa, ale popełniła przy tym szereg błędów.

               —

               Komisja w swojej ocenie nie uwzględniła, że dostosowanie warunków spłaty miało na celu również doprowadzenie do tego, by warunki te były zgodne z rynkowymi warunkami spłaty.

         Po drugie, decyzja narusza obowiązek staranności, ponieważ Komisja zaniechała zbadania istotnych okoliczności faktycznych.
   Po trzecie, decyzja narusza obowiązek uzasadnienia, ponieważ Komisja nie uzasadniła wystarczająco swojego stwierdzenia, że dostosowanie warunków spłaty stanowi dodatkową pomoc.


title: Sprawa T-251/08: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2008 r. — Vion przeciwko OHIM (PASSION FOR BETTER FOOD)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/52

         Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2008 r. — Vion przeciwko OHIM (PASSION FOR BETTER FOOD)
   (Sprawa T-251/08)
   (2008/C 223/92)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Vion NV (Best, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat A. Klinger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 kwietnia 2008 r. (odwołanie R 562/2007-4);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „PASSION FOR BETTER FOOD” dla towarów z klas 5, 29 i 30 (zgłoszenie nr 5 039 946).

      Decyzja eksperta: oddalenie wniosku o rejestrację.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ zgłoszony znak towarowy nie ma dostatecznie odróżniającego charakteru.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa C-541/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 26 września 2014 r. w sprawie T-615/11, Royal Scandinavian Casino Århus/Komisja Europejska, wniesione w dniu 26 listopada 2014 r. przez Royal Scandinavian Casino Århus I/S

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 26 września 2014 r. w sprawie T-615/11, Royal Scandinavian Casino Århus/Komisja Europejska, wniesione w dniu 26 listopada 2014 r. przez Royal Scandinavian Casino Århus I/S
   (Sprawa C-541/14 P)
   (2015/C 034/18)
   Język postępowania: duński

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Royal Scandinavian Casino Århus I/S (przedstawiciele: B. Jacobi i P. Vesterdorf, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Danii, Republika Malty, Betfair Group plc, Betfair International Ltd., European Gaming and Betting Association (EGBA)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu z dnia 26 września 2014 r. w sprawie T-615/11, Royal Scandinavian Århus/Komisja, dotyczącej środka C 35/10 (ex N 302/10), jaki Dania zamierzała wdrożyć w formie podatków od gier hazardowych oferowanych w internecie w ramach duńskiej ustawy w sprawie podatków od gier hazardowych, w zakresie, w jakim Sąd stwierdził w nim brak legitymacji czynnej strony Royal Scandinavian Casino Århus I/S;

               —

               obciążenie Komisji jej własnymi kosztami, a także tymi poniesionymi przez Royal Scandinavian Casino Århus I/S, przy czym interwenienci powinni sami pokryć koszty poniesione przez nich w związku z postępowaniem w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Zdaniem wnoszącej odwołanie zawarte w zaskarżonym wyroku stwierdzenie, zgodnie z którym nie posiada ona czynnej legitymacji procesowej, jest nieprawidłowe ze względu na to, że spełnia ona określone w art. 263 TFUE warunki wniesienia skargi przeciwko Komisji.

               2.

               Wnosząca odwołanie twierdzi również, że wydając w dniu 26 września 2014 r. wyrok w sprawie T-615/11 Sąd dopuścił się godzących w jej interesy następujących naruszeń prawa:

                           a)

                           w pkt 43 tego wyroku, powołując się na brak dowodów i stwierdzając, że skarżąca nie wykazała znaczenia wpływu, jaki środek pomocowy może wywierać na jej sytuację gospodarczą;

                           b)

                           w jego pkt 44, dochodząc do wniosku, iż Royal Scandinavian Casino Århus I/S nie wykazała, że rozpatrywany środek pomocowy jest w stanie istotnie naruszyć jej pozycję na rynku właściwym i że w związku z tym nie dotyczy on jej indywidualnie;

                           c)

                           w pkt 42, stwierdzając, że zaskarżona w pierwszej instancji decyzja nie dotyczy Royal Scandinavian Casino Århus I/S indywidualnie pomimo tego, iż należy ona do ograniczonego kręgu kasyn stacjonarnych;

                           d)

                           w pkt 52, stwierdzając, że wniesiona przez Royal Scandinavian Casino Århus I/S skarga nie spełnia wymogów dopuszczalności, które zostały określone w ostatniej części zdania art. 263 akapit czwarty TFUE;

                           e)

                           w pkt 53, stwierdzając, że skargę tę należy odrzucić ze względu na brak czynnej legitymacji procesowej po stronie Royal Scandinavian Casino Århus I/S.

               3.

               Wnosząca odwołanie twierdzi, że zaskarżona w pierwszej instancji decyzja dotyczy prowadzonego przez nią kasyna indywidualnie ze względu na to, iż:

                           —

                           wniosła ona do Komisji skargę w przedmiocie środka pomocowego polegającego na znacznie niższym opodatkowaniu kasyn internetowych, uczestniczyła czynnie zarówno w postępowaniu wstępnym, jak i w formalnym postępowaniu wyjaśniającym, a prowadzone przez nią kasyno poniosło znaczące konsekwencje wprowadzenia tego środka pomocowego;

                           —

                           prowadzone przez nią przedsiębiorstwo należy do ograniczonej liczbowo grupy kasyn stacjonarnych, na które wywarł wpływ środek pomocowy i które, zarówno pod względem prawnym, jak i faktycznym, odróżniają się od innych prowadzących działalność w Danii przedsiębiorców;

                           —

                           wydana decyzja, w której Komisja zatwierdziła duński system pomocy w formie obniżonych podatków od gier hazardowych oferowanych przez kasyna internetowe, nie stanowi aktu regulacyjnego wymagającego przyjęcia środków wykonawczych – przynajmniej w odniesieniu do niej.


title: Sprawa C-427/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – Valsts ieņēmumu dienests/„Veloserviss” SIA (Odesłanie prejudycjalne — Wspólnotowy kodeks celny — Kontrola zgłoszeń po zwolnieniu towarów — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań — Ograniczenie w prawie krajowym ponownego zbadania wyników kontroli po zwolnieniu towarów — Możliwość — Decyzja w sprawie pierwszej kontroli po zwolnieniu towarów — Nieprawidłowe i niekompletne dane nieznane w dniu wydania decyzji)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – Valsts ieņēmumu dienests/„Veloserviss” SIA
   (Sprawa C-427/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólnotowy kodeks celny - Kontrola zgłoszeń po zwolnieniu towarów - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań - Ograniczenie w prawie krajowym ponownego zbadania wyników kontroli po zwolnieniu towarów - Możliwość - Decyzja w sprawie pierwszej kontroli po zwolnieniu towarów - Nieprawidłowe i niekompletne dane nieznane w dniu wydania decyzji))
   (2016/C 048/04)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Valsts ieņēmumu dienests

      Strona pozwana:„Veloserviss” SIA

      Sentencja

   Artykuł 78 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu takiemu jak to w postępowaniu głównym, które ogranicza możliwość powtórnego przeprowadzenia przez organy celne rewizji lub kontroli po zwolnieniu towarów i wyciągnięcia z nich konsekwencji w postaci ustalenia nowego długu celnego, o ile ograniczenie to odnosi się do okresu trzech lat od dnia powstania pierwotnego długu celnego, czego zweryfikowanie ustalenie należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 421 z 24.11.2014.


title: Sprawa T-63/14: Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2016 r. – Iran Insurance/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie środków finansowych — Zarzut niezgodności z prawem — Artykuł 46 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 267/2012 — Artykuł 215 TFUE — Artykuł 20 ust. 1 lit. c) decyzji 2010/413/WPZiB, zmieniony art. 1 pkt 7 decyzji 2012/35/WPZiB — Artykuł 23 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 267/2012 — Prawa podstawowe — Artykuły 2 TUE, 21 TUE i 23 TUE — Artykuły 17 i 52 Karty praw podstawowych — Błąd w ocenie — Równe traktowanie — Niedyskryminacja — Zasada dobrej administracji — Obowiązek uzasadnienia — Nadużycie władzy — Uzasadnione oczekiwania — Proporcjonalność]

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/13

         Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2016 r. – Iran Insurance/Rada
   (Sprawa T-63/14) (1)

   ([Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie środków finansowych - Zarzut niezgodności z prawem - Artykuł 46 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 267/2012 - Artykuł 215 TFUE - Artykuł 20 ust. 1 lit. c) decyzji 2010/413/WPZiB, zmieniony art. 1 pkt 7 decyzji 2012/35/WPZiB - Artykuł 23 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 267/2012 - Prawa podstawowe - Artykuły 2 TUE, 21 TUE i 23 TUE - Artykuły 17 i 52 Karty praw podstawowych - Błąd w ocenie - Równe traktowanie - Niedyskryminacja - Zasada dobrej administracji - Obowiązek uzasadnienia - Nadużycie władzy - Uzasadnione oczekiwania - Proporcjonalność])
   (2016/C 222/14)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Iran Insurance Company (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat D. Luff)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: I. Rodios i M. Bishop, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i D. Gauci, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 263 TFUE i 275 TFUE, decyzji Rady 2013/661/WPZiB z dnia 15 listopada 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 306, s. 18) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1154/2013 z dnia 15 listopada 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 306, s. 3) w zakresie, w jakim owe akty dotyczą skarżącej, oraz, po drugie, żądanie stwierdzenia, na podstawie art. 277 TFUE, że do skarżącej nie stosują się art. 20 ust. 1 lit. c) decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39), zmieniony art. 1 pkt 7 decyzji Rady 2012/35/WPZiB z dnia 23 stycznia 2012 r. (Dz.U. L 19, s. 22), oraz art. 23 ust. 2 lit. d) i art. 46 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Iran Insurance Company zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 78 z 15.3.2014.


title: Sprawa T-173/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2008 r. — Messe Düsseldorf przeciwko OHMI — Canon Communications (MEDTEC)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/43

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2008 r. — Messe Düsseldorf przeciwko OHMI — Canon Communications (MEDTEC)
   (Sprawa T-173/08) (1)

   (2009/C 6/87)

      Język postępowania: angielski

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 171 z dnia 5.7.2008 r.


title: Sprawa C-561/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil de Alicante — Hiszpania) — Fédération Cynologique Internationale przeciwko Federación Canina Internacional de Perros de Pura Raza (Wspólnotowe znaki towarowe — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 9 ust. 1 — Pojęcie osób trzecich — Właściciel późniejszego wspólnotowego znaku towarowego)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/15

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil de Alicante — Hiszpania) — Fédération Cynologique Internationale przeciwko Federación Canina Internacional de Perros de Pura Raza
   (Sprawa C-561/11) (1)

   (Wspólnotowe znaki towarowe - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 9 ust. 1 - Pojęcie osób trzecich - Właściciel późniejszego wspólnotowego znaku towarowego)
   2013/C 114/21
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Mercantil de Alicante

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Fédération Cynologique Internationale

      Strona pozwana: Federación Canina Internacional de Perros de Pura Raza

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Juzgado de lo Mercantil de Alicante — Wykładnia rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (wersja skodyfikowana) (Dz.U. L 78, s. 1) — Naruszenie lub groźba naruszenia praw ze wspólnotowego znaku towarowego — Prawo wyłączne wynikające ze wspólnotowego znaku towarowego — Pojęcie osoby trzeciej

      Sentencja

   Artykuł 9 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego należy interpretować w ten sposób, że prawo wyłączne właściciela wspólnotowego znaku towarowego do zakazania wszelkim osobom trzecim używania w obrocie handlowym oznaczeń identycznych z jego znakiem towarowym lub do niego podobnych obejmuje osobę trzecią będącą właścicielem późniejszego wspólnotowego znaku towarowego, bez konieczności uprzedniego unieważnienia tego ostatniego znaku towarowego.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012


title: Sprawa C-486/09: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/12

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-486/09) (1)

   2011/C 89/24
   Język postępowania: włoski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. 4 z 30.1.2010.


title: Sprawa F-63/14: Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/61

         Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-63/14)
   2014/C 421/89
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji dotyczących przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżących do systemu emerytalnego Unii przy zastosowaniu nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu jest niezgodny z prawem i tym samym nie znajduje zastosowania;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury nabytych przez skarżące przed podjęciem służby w ramach przeniesienia ich uprawnień emerytalnych do systemu emerytalnego instytucji Unii Europejskiej na podstawie ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-373/06: Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2006 r. — Rath przeciwko OHIM — Grandel (Epican Forte)

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/25

         Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2006 r. — Rath przeciwko OHIM — Grandel (Epican Forte)
   (Sprawa T-373/06)
   (2007/C 42/45)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Matthias Rath (Kapstadt, Południowa Afryka) (przedstawiciele: adwokaci S. Ziegler, C. Kleiner i F. Dehn)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Dr. Grandel GmbH
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 5 października 2006 r. w zakresie, w jakim zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nie zostało dopuszczone do rejestracji dla towarów z klasy 5 „suplementy żywnościowe do celów niemedycznych, składające się głównie z witamin, aminokwasów, minerałów i mikroelementów, produkty dietetyczne do celów niemedycznych, a mianowicie aminokwasy i mikroelementy; wszystkie powyżej wymienione towary nieprzeznaczone do użytku przy leczeniu epilepsji”;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżący

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Epican Forte” dla towarów z klas 5, 30 i 32 (zgłoszenie nr 2 525 251)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Dr. Grandel GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „EPIGRAN” pierwotnie zarejestrowany dla towarów z klas 1, 3 i 5, a następnie jedynie dla towarów z klasy 3 (wspólnotowy znak towarowy nr 560 292), przy czym sprzeciw odnosił się jedynie do rejestracji w klasie 5.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu i częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: Zaskarżona decyzja narusza art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ w odniesieniu do pozostających w konflikcie znaków towarowych nie istnieje jakiekolwiek prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa C-634/11: Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 1 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland — Irlandia) — Bank Resolution Corp. Ltd, dawniej Anglo Irish Bank Corp. Ltd przeciwko Sean Quinn i in.

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/12

         Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 1 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland — Irlandia) — Bank Resolution Corp. Ltd, dawniej Anglo Irish Bank Corp. Ltd przeciwko Sean Quinn i in.
   (Sprawa C-634/11) (1)

   2013/C 129/21
   Język postępowania: angielski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 73 z 10.3.2012.


title: Sprawa T-593/11: Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2011 r. — Al-Chihabi przeciwko Radzie

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/62

      Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2011 r. — Al-Chihabi przeciwko Radzie
      (Sprawa T-593/11)
      (2012/C 25/119)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Fares Al-Chihabi (Aleppo, Syria) (przedstawiciele: L. Ruessmann i W. Berg, avocats)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzeń Rady (UE): nr 878/2011 z dnia 2 września 2011 r. (1) i nr 1011/2011 z dnia 13 października 2011 r. (2), jak również decyzji Rady: 2011/522/WPZiB z dnia 2 września 2011 r. (3) i 2011/684/WPZiB z dnia 13 października 2011 r. (4), jak również wszelkich późniejszych aktów prawodawczych przedłużających lub zastępujących środki ograniczające, w zakresie, w jakim odnoszą się one do skarżącego;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty.

                  1)

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji, w szczególności w zakresie obowiązku uzasadnienia, o którym mowa w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 216 TFUE oraz art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 442/2011 (5).

                  2)

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przysługującego skarżącemu prawa do obrony, w szczególności w zakresie prawa do bycia wysłuchanym oraz prawa do kontroli sądowej przestrzegania tego prawa.

                  3)

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przysługujących skarżącemu praw podstawowych w sposób bezzsadadny i nieproporcjonalny, w szczególności prawa do własności, prawa do poszanowania dobrego imienia i reputacji, prawa do podejmowania pracy i prowadzenia działalności gospodarczej, a także prawa do domniemania niewinności.

                  4)

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przysługującego skarżącemu prawa do prywatności, albowiem zamrożenie funduszy i ograniczenie swobody przemieszczania się stanowią także nieproporcjonalne naruszenie przysługującego skarżącemu prawa do prywatności, jak też naruszenie ogólnej zasady proporcjonalności.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 878/2011 z dnia 2 września 2011 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 442/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 228, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1011/2011 z dnia 13 października 2011 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 442/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 269, s. 18).

         (3)  Decyzja Rady 2011/522/WPZiB z dnia 2 września 2011 r. zmieniająca decyzję 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 228, s. 16).

         (4)  Decyzja Rady 2011/684/WPZiB z dnia 13 października 2011 r. zmieniająca decyzję 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 269, s. 33).

         (5)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 442/2011 z dnia 9 maja 2011 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 121, s. 1).


title: Sprawa T-634/13: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2013 r. — Arctic Paper Mochenwangen przeciwko Komisji

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/17

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2013 r. — Arctic Paper Mochenwangen przeciwko Komisji
   (Sprawa T-634/13)
   2014/C 31/29
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Arctic Paper Mochenwangen GmbH (Wolpertswende, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Kobes)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2013/448/Unii Europejskiej z dnia 5 września 2013 r. dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady [C(2013) 5666, Dz.U. L 240, s. 27] w zakresie, w jakim odmawia ujęcia instalacji o numerze DE000000000000563 wymienionej w lit. A załącznika I do przedłożonego Komisji zgodnie z art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE przez Niemcy wykazu instalacji objętych dyrektywą 2003/87/WE oraz odpowiednich tymczasowych rocznych ilości uprawnień do emisji, które powinny być przydzielone bezpłatnie tym instalacjom;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zasadniczo, co następuje:

               —

               Zaskarżona decyzja narusza w zakresie, w jakim podważa ją skarżąca, dyrektywę 2003/87/WE i decyzję 2011/278/UE (2). Ponadto decyzja ta jest niezgodna z zasadą proporcjonalności i Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej.

               —

               Decyzja 2011/278/EU nie stoi na przeszkodzie dodatkowemu tymczasowemu przydziałowi bezpłatnych uprawnień jako kompensaty z tytułu szczególnych trudności. W każdym razie gwarancje karty praw podstawowych, w szczególności podstawowe prawa swobody przedsiębiorczości i własności, oraz zasada proporcjonalności wymagają specjalnego przydziału w przypadku szczególnych trudności jako kompensaty z tytułu nadmiernych obciążeń w wyniku handlu uprawnieniami.

               —

               W końcu skarżąca zarzuca naruszenie wymogów dobrej administracji zgodnie z art. 41 karty praw podstawowych. Przed podjęciem decyzji nie udzielono skarżącej możliwości zajęcia stanowiska.

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s. 32).

      (2)  Decyzja Komisji z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [notyfikowana jako dokument nr C(2011) 2772] (Dz.U. L 130, s. 1).


title: Sprawa F-115/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 10 lipca 2014 r. – CG przeciwko EBI (Służba publiczna — Personel EBI — Powołanie — Stanowisko szefa wydziału — Powołanie innego kandydata niż skarżąca — Nieprawidłowości w procedurze naboru — Obowiązek bezstronności członków komisji ds. naboru — Nieodpowiednie zachowanie przewodniczącego komisji ds. naboru względem skarżącej — Konflikt interesów — Prezentacja ustna obowiązująca wszystkich kandydatów — Dokumenty udostępnione do celów prezentacji ustnej mogące faworyzować jednego z kandydatów — Kandydat, który uczestniczył w sporządzaniu udostępnionych dokumentów — Naruszenie zasady równości — Skarga o stwierdzenie nieważności — Żądanie odszkodowawcze)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/47

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 10 lipca 2014 r. – CG przeciwko EBI
   (Sprawa F-115/11) (1)

   ((Służba publiczna - Personel EBI - Powołanie - Stanowisko szefa wydziału - Powołanie innego kandydata niż skarżąca - Nieprawidłowości w procedurze naboru - Obowiązek bezstronności członków komisji ds. naboru - Nieodpowiednie zachowanie przewodniczącego komisji ds. naboru względem skarżącej - Konflikt interesów - Prezentacja ustna obowiązująca wszystkich kandydatów - Dokumenty udostępnione do celów prezentacji ustnej mogące faworyzować jednego z kandydatów - Kandydat, który uczestniczył w sporządzaniu udostępnionych dokumentów - Naruszenie zasady równości - Skarga o stwierdzenie nieważności - Żądanie odszkodowawcze))
   2014/C 421/65
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: CG (przedstawiciele: początkowo adwokat N. Thieltgen, następnie adwokaci J.-N. Louis i D. de Abreu Caldas,)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: G. Nuvoli i T. Gilliams, pełnomocnicy, adwokat A. Dal Ferro)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji prezesa EBI o powołaniu na stanowisko szefa wydziału w ramach EBI nie skarżącej, lecz innego kandydata oraz żądanie odszkodowawcze.

      Sentencja wyroku

               1.

               Stwierdza się nieważność decyzji prezesa Europejskiego Banku Inwestycyjnego z dnia 28 lipca 2011 r. o powołaniu A na stanowisko szefa wydziału ds. polityki i wyceny ryzyka.

               2.

               Europejski Bank Inwestycyjny wypłaci CG kwotę 25  000 EUR.

               3.

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4.

               Europejski Bank Inwestycyjny pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez CG.

      (1)  Dz.U. C 6 z 7.1.2012, s. 28.


title: Sprawa T-149/04: Skarga wniesiona dnia 26 kwietnia 2004 r. przez Imre Czigany'ego, Isabel Alves, Georgette Henningsen i Michela Lucasa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               26.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/10

         Skarga wniesiona dnia 26 kwietnia 2004 r. przez Imre Czigany'ego, Isabel Alves, Georgette Henningsen i Michela Lucasa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-149/04)
   (2004/C 168/18)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 26 kwietnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich sporządzona przez Imre Czigany'ego, zamieszkałego w Rhode St. Gense (Belgia), Isabel Alves, zamieszkałą w Luksemburgu, Georgette Henningsen, zamieszkałą w Brukseli i Michela Lucasa, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanych przez Gilles Bounéou i Frédéric Frabetti, avocats, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżący wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie, w zakresie dotyczącym skarżących, przeprowadzania oceny za lata 2001 – 2002;

               —

               ewentualnie, unieważnienie sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej (REC/CDR) skarżących za okres 1.7.2001 r. – 31.12.2002 r.;

               —

               rozstrzygnięcie w przedmiocie wydatków, kosztów i honorariów oraz zasądzenie ich zapłaty przez Komisję Wspólnot Europejskich.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Zarzuty i główne argumenty powołane w niniejszej sprawie przez skarżących są identyczne jak zarzuty i argumenty powołane w sprawach T-43/04 i T-47/04.


title: Sprawa C-433/12 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 3 lipca 2012 r. w sprawie T-27/12, Marcuccio przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, wniesione w dniu 26 września 2012 r. przez Luigiego Marcuccia

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/13

         Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 3 lipca 2012 r. w sprawie T-27/12, Marcuccio przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, wniesione w dniu 26 września 2012 r. przez Luigiego Marcuccia
   (Sprawa C-433/12 P)
   2012/C 355/22
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (przedstawiciele: G. Cipressa, avvocato)

      Druga strona postępowania: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie w całości i bez żadnych wyjątków postanowienia Sądu z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie T-27/12;

               —

               Tytułem żądania głównego: zasądzenie od Trybunału Sprawiedliwości zwrotu kosztów postępowania poniesionych przez wnoszącego odwołanie w postępowaniu w pierwszej instancji i w ramach niniejszego odwołania oraz uwzględnienie w całości i bez żadnych wyjątków żądań wnoszącego odwołanie zawartych w skardze w pierwszej instancji;

               —

               Ewentualnie: przekazanie sprawy Sądowi, aby orzekł ponownie co do istoty.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżone postanowienie jest w oczywisty sposób pozbawione uzasadnienia, nieracjonalne, nielogiczne i przeinacza okoliczności faktyczne. Sąd błędnie zakwalifikował pewne pisma skierowane przez wnoszącego odwołanie do pierwszego rzecznika generalnego Trybunału Sprawiedliwości jako wnioski o poddanie kontroli zgodnie z art. 256 akapit drugi TFUE.


title: Sprawa T-460/08: Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2010 r. — Komisja przeciwko Acentro Turismo (Klauzula arbitrażowa — Umowa o świadczenie usług dotycząca organizacji podróży służbowych — Niewykonanie umowy — Dopuszczalność — Zapłata należności głównej — Odsetki za zwłokę)

text:
               5.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/11

         Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2010 r. — Komisja przeciwko Acentro Turismo
   (Sprawa T-460/08) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Umowa o świadczenie usług dotycząca organizacji podróży służbowych - Niewykonanie umowy - Dopuszczalność - Zapłata należności głównej - Odsetki za zwłokę)
   2011/C 38/17
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Aresu i A. Caeiros, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Acentro Turismo SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: A. Carta i G. Murdolo, adwokaci)

      Przedmiot

   Skarga wniesiona przez Komisję na podstawie art. 153 EWEA, zmierzająca do zasądzenia od strony pozwanej zwrotu kwot, które miałyby być należne wraz z odsetkami za zwłokę z tytułu wykonania umowy o świadczenie usług nr 349-90-04 TL ISP I dotyczącej organizacji podróży urzędników wysłanych w podróż służbową przez Wspólne Centrum Badawcze.

      Sentencja

               1)

               Zasądza się od Acentro Turismo SpA zapłatę na rzecz Komisji Europejskiej kwoty 13 497,46 EUR tytułem należności głównej, kwoty 2 278,55 EUR tytułem odsetek za zwłokę należnych w dniu wniesienia niniejszej skargi oraz odsetek za zwłokę od tych kwot obliczonych na podstawie obowiązującej stawki liczonych od dnia 10 października 2008 r. do dnia pełnej zapłaty kwoty należności głównej.

               2)

               Acentro Turismo zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa T-308/13: Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2013 r. — Repsol przeciwko OHIM — Argiles (ELECTROLINERA)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/22

         Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2013 r. — Repsol przeciwko OHIM — Argiles (ELECTROLINERA)
   (Sprawa T-308/13)
   (2013/C 226/30)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Repsol, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Devaureix i L. Montoya Terán, abogados)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Josep María Adell Argiles (Madryt, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności i pozbawienie skutków decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 marca 2013 r. w sprawie R 1565/2012-1 i w konsekwencji dopuszczenie do rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 9 548 884„ELECTROLINERA” dla towarów i usług z klas 4, 37 i 39, w odniesieniu do których odmówiono rejestracji w zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „ELECTROLINERA” dla towarów i usług z klas 4, 35, 37 i 39 — zgłoszenie nr 9 548 884

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Josep María Adell Argiles

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny krajowy znak towarowy „ELECTROLINERA” dla towarów z klas 6, 9 i 12

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uwzględnienie odwołania, częściowe uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie w szerszym zakresie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-7/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Har Vaessen Douane Service BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Zwolnienie z należności celnych przywozowych — Rozporządzenie (EWG) nr 918/83 — Artykuł 27 — Towary o niewielkiej wartości pojedynczej wysyłane w przesyłce łącznej — Przesyłki wysyłane bezpośrednio z państwa trzeciego do odbiorcy we Wspólnocie)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Har Vaessen Douane Service BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-7/08) (1)

   (Zwolnienie z należności celnych przywozowych - Rozporządzenie (EWG) nr 918/83 - Artykuł 27 - Towary o niewielkiej wartości pojedynczej wysyłane w przesyłce łącznej - Przesyłki wysyłane bezpośrednio z państwa trzeciego do odbiorcy we Wspólnocie)
   2009/C 205/09
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Har Vaessen Douane Service BV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) — Wykładnia art. 27 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, zmienionego na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3357/91 (Dz.U. L 105, s. 1) — Przesyłki wysyłane bezpośrednio z kraju trzeciego do odbiorcy we Wspólnocie, z których każda przedstawia niewielką wartość, ale które wysyłane są w formie przesyłki łącznej o całkowitej wartości rzeczywistej przekraczającej przepisową wartość maksymalną

      Sentencja

   Przepis art. 27 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, zmienionego na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3357/91 z dnia 7 listopada 1991 r. nie sprzeciwia się objęciu zwolnieniem z należności celnych przywozowych przesyłek łącznych, obejmujących towary, których całkowita rzeczywista wartość przekracza pułap określony we wskazanym art. 27, ale z których każdy towar ujęty oddzielnie przedstawia niewielką wartość, pod warunkiem iż każda paczka wchodząca w skład przesyłki łącznej zaadresowana jest indywidualnie do odbiorcy znajdującego się we Wspólnocie Europejskiej. W tym względzie bez znaczenia jest okoliczność, iż kontrahent tychże odbiorców sam ma siedzibę we Wspólnocie Europejskiej, jeżeli towary przesyłane są do wskazanych odbiorców bezpośrednio z państwa trzeciego.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa F-69/13: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/31

         Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-69/13)
   2013/C 274/52
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, J.N. Louis, D. Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o obliczeniu dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury nabytych przed rozpoczęciem służby na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o obliczeniu lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury z systemu emerytalnego instytucji Unii Europejskiej (zwanego dalej „SEIUE”) w przypadku przeniesienia uprawnień emerytalnych do tego systemu na podstawie ogólnych przepisów wykonawczych (zwanych dalej „OPW”) do art. 11 § 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-403/12: Skarga wniesiona w dniu 11 września 2012 r. — Intrasoft International przeciwko Komisji

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/18

         Skarga wniesiona w dniu 11 września 2012 r. — Intrasoft International przeciwko Komisji
   (Sprawa T-403/12)
   2012/C 343/31
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Intrasoft International SA (Luxemburg, Luxemburg) (przedstawiciel: S. Papuas, prawnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji delegacji Unii Europejskiej w Republice Serbii z dnia 10 sierpnia 2012 r. (nr: RH(2012)3471) oraz dorozumianego oddalenia skargi na wskazaną decyzję wniesionej przez skarżącą w dniu 10 sierpnia 2012 r. tak, aby skarżąca została dopuszczona do udziału w dalszych etapach przetargu;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia specyfikacji oraz zasady dobrej administracji. W szczególności skarżąca podnosi, że dodatkowe informacje i wyjaśnienia przekazane przez instytucję zamawiającą wszystkim oferentom biorącym udział w procedurze przetargowej stanowią uzupełnienie specyfikacji, są częścią ram prawnych rządzących omawianą procedurą i w związku z tym są wiążące dla wszystkich stron włącznie z instytucją zamawiającą. W niniejszej sprawie owa specyfikacja została naruszona przez stronę pozwaną.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 94 rozporządzenia finansowego (1), poprzez:

                           —

                           wykluczenie skarżącej z procedury przetargowej ze względu na konflikt interesów bez udzielenia jej możliwości wykazania, że nie miało to miejsca i przedstawienia w tym zakresie dowodów.

                           —

                           brak dokonania oceny, czy poprzedni udział skarżącej w innym przetargu mógł mieć wpływ na omawiany przetarg i brak przedstawienia dowodów w tym zakresie.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1).


title: Sprawa C-601/11 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 lipca 2013 r. — Republika Francuska przeciwko Komisji Europejskiej, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Odwołanie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Ochrona przed przenośnymi encefalopatiami gąbczastymi — Rozporządzenie (WE) nr 746/2008 — Rozporządzenie zezwalające na przyjęcie środków nadzoru i zwalczania mniej restrykcyjnych niż przewidziane wcześniej — Zasada ostrożności — Poziom ochrony zdrowia ludzkiego — Nowe okoliczności mogące zmienić odbiór ryzyka — Brak uzasadnienia — Przeinaczenie okoliczności faktycznych — Naruszenie prawa)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/11

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 lipca 2013 r. — Republika Francuska przeciwko Komisji Europejskiej, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-601/11 P) (1)

   (Odwołanie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Ochrona przed przenośnymi encefalopatiami gąbczastymi - Rozporządzenie (WE) nr 746/2008 - Rozporządzenie zezwalające na przyjęcie środków nadzoru i zwalczania mniej restrykcyjnych niż przewidziane wcześniej - Zasada ostrożności - Poziom ochrony zdrowia ludzkiego - Nowe okoliczności mogące zmienić odbiór ryzyka - Brak uzasadnienia - Przeinaczenie okoliczności faktycznych - Naruszenie prawa)
   2013/C 252/17
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, C. Candat, R. Loosli-Surrans, oraz G. de Bergues i S. Menez, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Jimeno Fernández i D. Bianchi, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) z dnia 9 września 2011 r. w sprawie T-257/07 Francja przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 746/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. zmieniającego załącznik VII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii (Dz.U. L 202, s. 11) w zakresie, w jakim rozporządzenie to zezwala na przyjęcie w odniesieniu do stad owiec i kóz środków nadzoru i zwalczania mniej restrykcyjnych niż przewidziane wcześniej — Brak uzasadnienia — Przeinaczenie okoliczności faktycznych — Błędna kwalifikacja prawna okoliczności faktycznych — Naruszenie zasady ostrożności

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 80 z 17.3.2012.


title: Sprawa T-63/11: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – Air France/Komisja [Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek lotniczego przewozu towarów — Porozumienia i uzgodnione praktyki w zakresie wielu składników cen za usługi lotniczego przewozu towarów (ustanowienie dopłat paliwowych i dopłat z tytułu bezpieczeństwa, odmowa zapłaty prowizji od dopłat) — Artykuł 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/40

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – Air France/Komisja
   (Sprawa T-63/11) (1)

   ([Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek lotniczego przewozu towarów - Porozumienia i uzgodnione praktyki w zakresie wielu składników cen za usługi lotniczego przewozu towarów (ustanowienie dopłat paliwowych i dopłat z tytułu bezpieczeństwa, odmowa zapłaty prowizji od dopłat) - Artykuł 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego - Obowiązek uzasadnienia])
   (2016/C 048/44)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Société Air France SA (Roissy-en-France, Francja) (przedstawiciele: A. Wachsmann i S. Thibault-Liger, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo C. Giolito, S. Noë i N. von Lingen, pełnomocnicy, wspierani przez B. Lebruna, adwokata, a następnie C. Giolita i A. Dawesa, pełnomocników)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Florindo Gijón, M. Simm i M. Balta, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 7694 wersja ostateczna z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 porozumienia między Konfederacją Szwajcarską a Wspólnotą Europejską w sprawie transportu lotniczego (sprawa COMP/39258 – Lotniczy przewóz towarów) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej, a tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 5 lit. b) tej decyzji w zakresie, w jakim nakłada on grzywnę na skarżącą, lub obniżenie kwoty tej grzywny.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2010) 7694 wersja ostateczna z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG oraz art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (sprawa COMP/39258 – Lotniczy przewóz towarów) w zakresie, w jakim dotyczy ona Société Air France SA.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Société Air France.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 95 z 26.3.2011.


title: Sprawa C-419/06: Skarga wniesiona w dniu 13 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/8

         Skarga wniesiona w dniu 13 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-419/06)
   (2006/C 310/14)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Konstantinidis i E.Righini)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszystkich środków koniecznych w celu:

                           —

                           zniesienia pomocy uznanej za bezprawną i niezgodną ze wspólnym rynkiem w decyzji Komisji C(2005) 2706 z dnia 14 września 2005 r. w sprawie pomocy udzielonej przez Grecję na rzecz Olympiaki Aeroporia i Olympiakes Aerogrammes (zgłoszonej w dniu 15 września 2005 r. pismem o sygnaturze SG Greffe (2005) D/205062) oraz

                           —

                           odzyskania pomocy od jej beneficjentów,

                     a w każdym razie nie informując Komisji o tych środkach, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 2, 3 i 4 tej decyzji oraz traktatu WE;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Decyzja Komisji zobowiązuje Grecję do odzyskania pomocy wymienionej w art. 1 tej decyzji od beneficjentów oraz do niezwłocznego zawieszenia wypłacania wszelkiej pomocy na rzecz Olympiaki Aeroporia i Olympiakes Aerogrammes. Grecja była ponadto zobowiązana do poinformowania Komisji w terminie dwóch miesięcy od dnia wydania decyzji o środkach podjętych przez nią w celu zastosowania się do tej decyzji.
   Wspomniany termin upłynął w dniu 15 listopada 2005 r.
   Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem jedynym uzasadnieniem, jakie może wskazać państwo członkowskie w ramach postępowania na mocy art. 88 ust. 2 WE, jest bezwzględna niemożność prawidłowego wykonania decyzji. Komisja ponadto przypomina, że zgodnie z tym orzecznictwem władze greckie nie mogą wskazać na bezwzględną niemożność [prawidłowego wykonania decyzji] bez podjęcia próby odzyskania kwoty podlegającej zwrotowi, czego jednak władze te nie uczyniły.
   Komisja dodaje, że władze greckie nie wskazały nawet na nadzwyczajne i nieprzewidziane trudności uniemożliwiające wykonanie decyzji. Nie zaproponowały one również alternatywnych sposobów wykonania decyzji, które umożliwiałyby przezwyciężenie tych trudności. Władze greckie ograniczyły się do zakwestionowania zasadności decyzji oraz obliczenia kwoty pomocy przez Komisję, co wskazuje na to, że nie zastosowały żadnego środka zmierzającego do zawieszenia i odzyskania pomocy.