title: Sprawa T-13/13: Skarga wniesiona w dniu 3 stycznia 2013 r. — MasterCard International przeciwko OHIM — Nehra (surfpin)

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/19

         Skarga wniesiona w dniu 3 stycznia 2013 r. — MasterCard International przeciwko OHIM — Nehra (surfpin)
   (Sprawa T-13/13)
   2013/C 86/31
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: MasterCard International, Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: N. Bolter i C. Sawdy, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Sheetal Nehra (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 8 ust. 1 lit. b), art. 8 ust. 4 i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               uwzględnienie sprzeciwu strony skarżącej przeciwko rejestracji znaku towarowego drugiej strony postępowania przed OHIM w całości;

               —

               ewentualnie uwzględnienie sprzeciwu strony skarżącej w odniesieniu do tych usług, dla których ustalone zostało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, lub tych usług, w przypadku których istnieje niebezpieczeństwo używania znaku prowadzącego do czerpania nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego i renomy znaku towarowego strony skarżącej lub działania na ich szkodę;

               —

               nakazanie stronie pozwanej pokrycia kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Sheetal Nehra

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy w kolorach niebieskim, czarnym i białym zawierający słowny element „surfpin” oraz przedstawienie trzech zachodzących na siebie okręgów dla usług z klasy 36 — zgłoszenie nr 8 368 862

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzne znaki towarowe w różnych kolorach przedstawiające zachodzące na siebie okręgi i zawierające, niektóre z nich, elementy słowne „MasterCard Worldwide” lub „MasterCard”– wspólnotowy znak towarowy nr 5 198 585, wspólnotowy znak towarowy nr 5 198 494, zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie znak towarowy nr 2 425 471, zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie znak towarowy nr 2 429 669, wspólnotowy znak towarowy nr 5 646 261, wspólnotowy znak towarowy nr 761 221, wspólnotowy znak towarowy nr 5 646 492 i wspólnotowy znak towarowy nr 5 646 609, zarejestrowane dla towarów i usług z klas 3, 5, 6, 9, 12, 14, 16, 18, 20, 21, 24, 25, 27, 28, 35, 36, 38, 39, 41, 42, 43, 44 i 45

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b), art. 8 ust. 4 i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009


title: Sprawa C-61/15 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 28 stycznia 2016 r. – Heli-Flight GmbH & Co. KG/Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) (Odwołanie — Lotnictwo cywilne — Przedstawione wnioski o zatwierdzenie warunków lotu — Decyzja Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego — Oddalenie wniosku — Obowiązkowa procedura administracyjna poprzedzająca wniesienie skargi — Możliwość wniesienia skargi do sądu Unii Europejskiej — Obowiązek sądu — Przyjęcie środków organizacji postępowania — Obowiązek — Złożone oceny techniczne)

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/8

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 28 stycznia 2016 r. – Heli-Flight GmbH & Co. KG/Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA)
   (Sprawa C-61/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Lotnictwo cywilne - Przedstawione wnioski o zatwierdzenie warunków lotu - Decyzja Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego - Oddalenie wniosku - Obowiązkowa procedura administracyjna poprzedzająca wniesienie skargi - Możliwość wniesienia skargi do sądu Unii Europejskiej - Obowiązek sądu - Przyjęcie środków organizacji postępowania - Obowiązek - Złożone oceny techniczne))
   (2016/C 106/10)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Heli-Flight GmbH & Co. KG (przedstawiciel: T. Kittner, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Agence européenne de la sécurité aérienne (przedstawiciel: T. Masing, Rechtsanwalt)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Heli-Flight GmbH & Co. KG pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 155 z 11.5.2015.


title: Sprawa C-321/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dublin Circuit & District Civil Courts Office (Irlandia) w dniu 6 czerwca 2016 r. – Maria Isabel Harmon/Owen Pardue

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dublin Circuit & District Civil Courts Office (Irlandia) w dniu 6 czerwca 2016 r. – Maria Isabel Harmon/Owen Pardue
   (Sprawa C-321/16)
   (2016/C 279/29)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Dublin Circuit & District Civil Courts Office

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Maria Isabel Harmon

      Strona pozwana: Owen Pardue

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Zważywszy na wyjaśnienia zawarte w postanowieniu odsyłającym, czy Director of Public Prosecutions (prokurator, zwany dalej DPP) naruszył prawa podstawowe przysługujące O. Pardue, a w szczególności prawa wymienione w art. 6, 20, 41, 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a dookreślone w jej preambule?

               2)

               Zważywszy na wyjaśnienia zawarte w postanowieniu odsyłającym, czy DPP ma prawo odmówić zastosowania się do zgodnych z prawem zarządzeń sądu, a jeśli nie zastosuje się do nich lub nie uzasadni owego braku zastosowania się, czy jest to zgodne z kartą praw podstawowych?

               3)

               Czy jest spójne i zgodne z kartą praw podstawowych, mając na uwadze okoliczności faktyczne niniejszej sprawy i wyjaśnienia zawarte w postanowieniu odsyłającym, że zgodnie z obowiązującym w Irlandii prawem sąd może zmienić postanowienia DPP jedynie, jeśli zostanie wykazane, że DPP wydał postanowienie w złej wierze albo przy jego wydaniu kierował się niewłaściwymi względami albo niewłaściwą polityką?


title: Sprawa C-684/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 kwietnia 2016 r. – Komisja Europejska/Wielkie Księstwo Luxemburga

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/25

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 kwietnia 2016 r. – Komisja Europejska/Wielkie Księstwo Luxemburga
   (Sprawa C-684/15) (1)

   (2016/C 279/37)
   Język postępowania: francuski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 98 z 14.3.2016.


title: Sprawa T-570/16: Wyrok Sądu z dnia 24 kwietnia 2017 r. – HF/Parlament (Służba publiczna — Członek personelu kontraktowego do zadań pomocniczych — Artykuł 24 regulaminu pracowniczego — Wniosek o udzielenie wsparcia — Artykuł 12a regulaminu pracowniczego — Mobbing — Artykuł 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego — Czteromiesięczny regulaminowy termin na udzielenie odpowiedzi — Decyzja OUZU o wszczęciu dochodzenia administracyjnego — Niezajęcie przez OUZU stanowiska w sprawie rzeczywistego charakteru zarzucanego mobbingu w regulaminowym terminie na udzielenie odpowiedzi — Pojęcie dorozumianej decyzji odmownej w sprawie wniosku o udzielenie wsparcia — Akt nieistniejący — Niedopuszczalność)

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/14

         Wyrok Sądu z dnia 24 kwietnia 2017 r. – HF/Parlament
   (Sprawa T-570/16) (1)

   ((Służba publiczna - Członek personelu kontraktowego do zadań pomocniczych - Artykuł 24 regulaminu pracowniczego - Wniosek o udzielenie wsparcia - Artykuł 12a regulaminu pracowniczego - Mobbing - Artykuł 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego - Czteromiesięczny regulaminowy termin na udzielenie odpowiedzi - Decyzja OUZU o wszczęciu dochodzenia administracyjnego - Niezajęcie przez OUZU stanowiska w sprawie rzeczywistego charakteru zarzucanego mobbingu w regulaminowym terminie na udzielenie odpowiedzi - Pojęcie dorozumianej decyzji odmownej w sprawie wniosku o udzielenie wsparcia - Akt nieistniejący - Niedopuszczalność))
   (2017/C 178/16)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: HF (przedstawiciel: adwokat A. Tymen)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Taneva i M. Ecker, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 270 TFUE, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o pracę Parlamentu, która to decyzja miała zapaść w dniu 11 kwietnia 2015 r., oddalającej wniosek o udzielenie wsparcia złożony przez skarżącą w dniu 11 grudnia 2014 r., a po drugie, o uzyskanie naprawienia krzywdy, jakiej skarżąca w swej ocenie doznała.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Parlament Europejski pokrywa własne koszty i zostaje obciążony połową kosztów poniesionych przez HF.

               3)

               HF pokrywa połowę własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016 (sprawa zarejestrowana początkowo w sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygn. F-142/15 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa T-505/14: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2014 r. – Seven for all mankind przeciwko OHIM – Seven (SEVEN FOR ALL MANKIND)

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/54

         Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2014 r. – Seven for all mankind przeciwko OHIM – Seven (SEVEN FOR ALL MANKIND)
   (Sprawa T-505/14)
   2014/C 292/66
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Seven for all mankind LLC (Vernon, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Gautier-Sauvagnac)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Seven SpA (Leinì, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 kwietnia 2014 r. w sprawie R 1277/2013-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SEVEN FOR ALL MANKIND” dla towarów z klas 14 i 18 – zgłoszenie nr 4 4 43  222

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „Seven”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uwzględnienie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-262/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 12 lipca 2006 r. w sprawie F-18/05 D przeciwko Komisji, wniesione w dniu 18 września 2006 r. przez Komisję

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/53

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 12 lipca 2006 r. w sprawie F-18/05 D przeciwko Komisji, wniesione w dniu 18 września 2006 r. przez Komisję
   (Sprawa T-262/06 P)
   (2006/C 294/109)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich

      Druga strona postępowania:„D”
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 12 lipca 2006 r. w sprawie F-18/05 D przeciwko Komisji;

               —

               skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej, aby orzekł w przedmiocie pozostałych zarzutów;

               —

               orzeczenie w sprawie kosztów postępowania odwoławczego zgodnie z obowiązującymi przepisami lub pomocniczo, pozostawienie rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów Sądowi do spraw Służby Publicznej.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wyrokiem z dnia 12 lipca 2006 r., o którego uchylenie wnosi się w ramach niniejszego odwołania, Sąd uchylił decyzję Komisji z dnia 4 maja 2004 r. oddalającą wniosek o uznanie, że choroba, na którą cierpi skarżący, ma podłoże zawodowe i obciążył Komisję całością kosztów postępowania.
   W uzasadnieniu żądania uchylenia wyroku Komisja podnosi zarzut dotyczący naruszenia prawa wspólnotowego, w szczególności art. 48 ust. 2 regulaminu, gdyż Sąd uznał za dopuszczalny argument dotyczący naruszenia powagi rzeczy osądzonej, który został według Komisji podniesiony przez skarżącego po raz pierwszy w replice w pierwszej instancji. Komisja twierdzi ponadto, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa lub błędnej wykładni prawa przedstawionej przez strony, a w szczególności przez nią samą. Co do argumentów materialnych, to Komisja uważa, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa wspólnotowego a w szczególności art. 73 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich, jak również przepisów z nim związanych, że błędnie zinterpretował znaczenie wyroku T-376/02 (1) i naruszył obowiązek uzasadnienia. Twierdzi również, że Sąd naruszył zasadę pewności prawa.

      (1)  Wyrok Sądu z dnia 23 listopada 2004 r. w sprawie O przeciwko Komisji (Zb. Orz. SP str.I-A-349 i II-1595)


title: Sprawa T-356/06: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Koninklijke Volker Wessels Stevin przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Niderlandzki rynek bitumu do nawierzchni drogowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Grzywny — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/17

         Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Koninklijke Volker Wessels Stevin przeciwko Komisji
   (Sprawa T-356/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Niderlandzki rynek bitumu do nawierzchni drogowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Grzywny - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia)
   2012/C 355/32
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Koninklijke Volker Wessels Stevin NV (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo E. Pijnacker Hordijk i Y. de Vries, następnie E. Pijnacker Hordijk i X. Reintjes, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, A. Nijenhuis i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez adwokatów L. Gyselena, F. Tuytschaevera i F. Wijckmansa, następnie przez L. Gyselena)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 (WE) (sprawa COMP/F/38.456 — Asfalt (Niderlandy)) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Koninklijke Volker Wessels Stevin NV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007.


title: Sprawa T-503/09: Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2011 r. — Cybergun przeciwko OHIM — Umarex Sportwaffen (AK 47) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy AK 47 — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/26

         Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2011 r. — Cybergun przeciwko OHIM — Umarex Sportwaffen (AK 47)
   (Sprawa T-503/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy AK 47 - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 145/44
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Cybergun SA (Bondoufle, Francja) (przedstawiciel: adwokat S. Guyot)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Umarex Sportwaffen GmbH & Co. KG (Arnsberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M.H. Hoffmann)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 października 2009 r. (sprawa R 645/2008-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Umarex Sportwaffen GmbH & Co. KG a Cybergun SA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Cybergun SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 51 z 27.2.2010.


title: Sprawa C-317/11: Postanowienie prezesa wielkiej izby Trybunału Sprawiedliwości z dnia 22 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Berlin — Niemcy) — Rainer Reimann przeciwko Philipp Halter GmbH & Co. Sprengunternehmen KG

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/34

         Postanowienie prezesa wielkiej izby Trybunału Sprawiedliwości z dnia 22 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Berlin — Niemcy) — Rainer Reimann przeciwko Philipp Halter GmbH & Co. Sprengunternehmen KG
   (Sprawa C-317/11) (1)

   2013/C 9/57
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes wielkiej izby Trybunału Sprawiedliwości zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawa T-248/04: Skarga wniesiona dnia 21 czerwca 2004 r. przez Scania AB (Publ) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/32

         Skarga wniesiona dnia 21 czerwca 2004 r. przez Scania AB (Publ) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-248/04)
   (2004/C 217/58)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 21 czerwca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Scania AB (Publ), z siedzibą w Södertälje (Królestwo Szwecji), reprezentowaną przez D. Arts i F. Herberts, lawyers, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 7 kwietnia 2004 r., w której Komisja zezwoliła na zbycie posiadanych przez Volvo akcji serii A poprzez spółkę Ainax;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca podnosi, że zgoda na koncentrację Volvo i Renault Vehicules Industriels (1) została uzależniona od warunku, że Volvo dokona zbycia akcji Scanii („zobowiązanie w sprawie Scanii”). W zaskarżonej decyzji Komisja zaakceptowała złożoną przez Volvo ofertę, zgodnie z którą Volvo przeniosłoby swe pozostałe akcje Scanii na rzecz Ainax, będącej w stosunku do Volvo spółką zależną. Skarżąca wskazuje ponadto, że akcjonariusze Volvo mieliby otrzymać akcje Ainax jako dywidendę.
   Zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja narusza „zobowiązanie w sprawie Scanii” przewidziane w decyzji Komisji z dnia 1 września 2000 r., jak również art. 6 ust. 1 lit. c i 2 rozporządzenia nr 4064/89 (2).
   Zdaniem skarżącej, utworzenie Ainax jako struktury pośredniej powoduje utrzymanie pakietu akcji kontrolowanego w chwili obecnej przez Volvo, zamiast jego rozproszenia pomiędzy akcjonariuszy Volvo. Skarżąca podnosi ponadto, że ponieważ Renault posiada około 20 % akcji Volvo, to Renault kontroluje w około 20 % spółkę Ainax, która z kolei kontroluje 25 % Scanii. W związku z tym skarżąca twierdzi, że sposób zbycia akcji zapewnia Renault i pośrednio Volvo znaczący wpływ na skarżącą i powoduje udostępnienie im, w sposób faworyzujący, wiedzy o tajemnicach handlowych skarżącej. Zdaniem skarżącej, nie może ona z tego powodu występować wobec grupy Volvo/Renault VI niezależnie i w sposób alternatywny.

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 1 września 2000 r. (sprawa nr IV/M.1980-3*VOLVO/RENAULT V.I.), w której stwierdzono zgodność koncentracji ze wspólnym rynkiem na podstawie rozporządzenia rady (EWG) nr 4064/89 (Dz.U. C 301, str. 23).

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. 1990, L 257, str. 13.)


title: Sprawa C-120/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Santa Maria Capua Vetere (Włochy) w dniu 7 marca 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Yeboahowi Kwadwie

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Santa Maria Capua Vetere (Włochy) w dniu 7 marca 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Yeboahowi Kwadwie
   (Sprawa C-120/11)
   2011/C 145/23
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Santa Maria Capua Vetere

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   Yeboah Kwadwo

      Pytanie prejudycjalne

   Czy, w świetle zasad lojalnej współpracy, skuteczności dyrektyw, proporcjonalności i skuteczności środków przymusu mających na celu wykonanie powrotu nielegalnie przebywającego cudzoziemca, artykuły 2, 15 i 16 dyrektywy 2008/115/WE (1) przeciwstawiają się możliwości objęcia sankcją karną i ukarania — karą dochodzącą do czterech lat, w przypadku niezastosowania się do pierwszego nakazu wydalenia oraz do 5 lat w przypadku naruszenia kolejnych nakazów wydanych przez Questore –nielegalnie przebywającego na terytorium kraju cudzoziemca, który jedynie nie zastosował się do decyzji w sprawie usunięcia z terytorium państwa i do nakazu wydalenia wydanych przez organ administracji?

      (1)  Dz.U. L 348, s. 98.


title: Sprawa C-323/05: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia  7 marca 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/14

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 marca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-323/05) (1)

   (2006/C 154/38)

      Język postępowania: angielski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 271 z 29.10.2005


title: Sprawa C-432/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 17 lipca 2017 r. – Dermod Patrick O'Brien/Ministry of Justice (dawniej Department for Constitutional Affairs)

text:
               25.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 318/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 17 lipca 2017 r. – Dermod Patrick O'Brien/Ministry of Justice (dawniej Department for Constitutional Affairs)
   (Sprawa C-432/17)
   (2017/C 318/14)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court of the United Kingdom

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Dermod Patrick O'Brien

      Druga strona postępowania: Ministry of Justice (dawniej Department for Constitutional Affairs)

      Pytanie prejudycjalne

   Czy dyrektywa 97/81 (1), a w szczególności klauzula 4 załączonego doń porozumienia ramowego, dotycząca zasady niedyskryminacji, wymaga, aby okresy pracy, które miały miejsce przed upływem terminu transpozycji tej dyrektywy, były uwzględniane przy wyliczaniu kwoty emerytury pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze godzin, w sytuacji gdy byłyby one uwzględniane przy wyliczaniu emerytury porównywalnego pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze godzin?

      (1)  Dyrektywa Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez UNICE, CEEP i ETUC – załącznik: Porozumienie ramowe w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin (Dz.U. 1998, L 14, s. 9).


title: Sprawa T-345/12: Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2015 r. – Akzo Nobel i in./Komisja (Konkurencja — Postępowanie administracyjne — Europejski rynek nadtlenku wodoru i nadboranu sodu — Publikacja decyzji stwierdzającej naruszenie art. 81 WE — Oddalenie wniosku o zachowanie poufności informacji dostarczonych Komisji na podstawie komunikatu w sprawie współpracy — Obowiązek uzasadnienia — Poufność — Tajemnica zawodowa — Uzasadnione oczekiwania)

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/17

         Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2015 r. – Akzo Nobel i in./Komisja
   (Sprawa T-345/12) (1)

   ((Konkurencja - Postępowanie administracyjne - Europejski rynek nadtlenku wodoru i nadboranu sodu - Publikacja decyzji stwierdzającej naruszenie art. 81 WE - Oddalenie wniosku o zachowanie poufności informacji dostarczonych Komisji na podstawie komunikatu w sprawie współpracy - Obowiązek uzasadnienia - Poufność - Tajemnica zawodowa - Uzasadnione oczekiwania))
   (2015/C 089/18)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Akzo Nobel NV (Amsterdam, Niderlandy); Akzo Chemicals Holding AB (Nacka, Szwecja) i Eka Chemicals AB (Bohus, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci C. Swaak i R. Wesseling)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito, M. Kellerbauer i G. Meessen, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: CDC Hydrogene Peroxide Cartel Damage Claims (CDC Hydrogene Peroxide) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokat T. Funke)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2012) 3533 wersja ostateczna z dnia 24 maja 2012 r. w przedmiocie oddalenia wniosku o zachowanie poufności złożonego przez spółki Akzo Nobel, Akzo Chemicals Holding i Eka Chemicals na podstawie art. 8 decyzji 2011/695/UE przewodniczącego Komisji Europejskiej z dnia 13 października 2011 r. w sprawie funkcji i zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji (sprawa COMP/38.620 – Nadtlenek wodoru i nadboran sodu).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Akzo Nobel NV, Akzo Chemicals Holding AB i Eka Chemicals AB zostają obciążone kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 295 z 29.9.2012.


title: Sprawa T-489/09: Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2009 r. — Leali przeciwko Komisji

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/43

         Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2009 r. — Leali przeciwko Komisji
   (Sprawa T-489/09)
   2010/C 37/60
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Leali SpA(Dolo, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Belotti)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               tytułem żądania głównego:
               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 7492 wersja ostateczna z dnia 30 września 2009 r. w sprawie COMP/37.956 — pręty zbrojeniowe do betonu, nowa decyzja;

               —

               tytułem żądania ewentualnego:
               obniżenie nałożonej grzywny;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do przywołanych w sprawie T-472/09 SP przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-184/08: Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2008 r. — Rui Manuel Alves dos Santos przeciwko Komisji

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/55

         Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2008 r. — Rui Manuel Alves dos Santos przeciwko Komisji
   (Sprawa T-184/08)
   (2008/C 209/99)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Rui Manuel Alves dos Santos (Rominha, Alvaiázere, Portugalia) (przedstawiciel: A. Marques Fernandes, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej (KE) wydanej w ramach sprawy 89 0488 P1 i doręczonej skarżącemu w dniu 3 marca 2008 r., zobowiązującej go do zwrotu kwoty 25 485,02 EUR, odpowiadającej 5 109 287 escudo portugalskich (PTE).

         Zarzuty i główne argumenty
   Szkolenia zostały przeprowadzone w całości.
   Audytorzy posłużyli się kryteriami oderwanymi od rzeczywistości i ustalili, że koszty są niekwalifikowalne ze względów całkowicie obcych skarżącemu.
   Wszystkie koszty powinny być uznane za kwalifikowalne i wzięte pod uwagę przy ostatecznym rozliczeniu.
   Blisko dwadzieścia lat po zaistnieniu stanu faktycznego, zwrot jakiejkolwiek kwoty, stanowi rażącą niesprawiedliwość i narusza podstawowe zasady proporcjonalności i bezpieczeństwa prawnego obywateli względem prawa i instytucji.


title: Sprawa T-127/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 maja 2009 r. — KME Germany i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek miedzianych rur przemysłowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ustalanie cen i podział rynku — Grzywny — Rzeczywisty wpływ na rynek — Rozmiar właściwego rynku — Czas trwania naruszenia — Okoliczności łagodzące — Współpraca)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/33

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 maja 2009 r. — KME Germany i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-127/04) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek miedzianych rur przemysłowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ustalanie cen i podział rynku - Grzywny - Rzeczywisty wpływ na rynek - Rozmiar właściwego rynku - Czas trwania naruszenia - Okoliczności łagodzące - Współpraca)
   2009/C 153/62
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: KME Germany AG, dawniej KM Europa Metal AG (Osnabruck, Niemcy), KME France SAS, dawniej Tréfimétaux SA (Courbevoie, Francja) i KME Italy SpA, dawniej Europa Metalli SpA (Florencja, Włochy) (przedstawiciele: M. Siragusa, A. Winckler, G.C. Rizza, T. Graf i M. Piergiovanni, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: É. Gippini Fournier, pełnomocnik, wspierany przez adwokata C. Thomasa)

      Przedmiot sprawy

   Z jednej strony skarga o uchylenie lub obniżenie grzywien nałożonych na skarżące na mocy art. 2 lit. c), d) i e) decyzji Komisji C (2003) 4820 wersja ostateczna z dnia 16 grudnia 2003 r. w przedmiocie procedury stosowania art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/E-1/38.240 — Rury przemysłowe), a z drugiej strony żądanie wzajemne Komisji podwyższenia kwoty wspomnianych grzywien

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               KME Germany AG, KME France SAS i KME Italy SpA zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 146 z 29.5.2004.


title: Sprawa T-124/10: Postanowienie Sądu z dnia 26 października 2015 r. – Lidl Stiftung/OHIM – Vinotasia (VITASIA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/23

         Postanowienie Sądu z dnia 26 października 2015 r. – Lidl Stiftung/OHIM – Vinotasia (VITASIA)
   (Sprawa T-124/10) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 429/30)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Marx i M. Schaeffer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: G. Schneider i D. Botis, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Vinotasia GmbH (Koblencja, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Gail)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 stycznia 2010 r. (sprawa R 1054/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Vinotasia GmbH a Lidl Stiftung & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Lidl Stiftung & Co. KG i Vinotasia GmbH pokrywają własne koszty oraz po połowie koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 134 z 22.5.2010.


title: Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 14 października 2004 r. w sprawie C-288/03 P: Bernard Zaoui i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty — Odwołanie w części oczywiście bezzasadne, a w części oczywiście niedopuszczalne)

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/9

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 14 października 2004 r.
   w sprawie C-288/03 P: Bernard Zaoui i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty - Odwołanie w części oczywiście bezzasadne, a w części oczywiście niedopuszczalne)
   (2005/C 19/18)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-288/03 P, mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 Statutu Trybunału Sprawiedliwości, wniesione dnia 3 lipca 2003 r., Bernard Zaoui, zamieszkały w Combs-la-Ville (Francja), Lucien Zaoui, zamieszkały w Netanya (Izrael), Déborah Zaoui, po mężu Stain, zamieszkała w Ramat Gan (Izrael) (adwokat: J. A. Buchinger), w której drugim uczestnikiem postępowania była Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: P. Kuijper, F. Dintilhac i C. Tufvesson), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans (sprawozdawca), prezes izby, C. Gulmann, R. Schintgen, J. Makarczyk i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 14 października 2004 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Bernard i Lucien Zaoui oraz Déborah Zaoui, małżonka Stain, zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 19.7.2003.


title: Sprawa T-578/17: Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2017 r. – A & O Hotel and Hostel Friedrichshain/Komisja

text:
               9.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/20

         Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2017 r. – A & O Hotel and Hostel Friedrichshain/Komisja
   (Sprawa T-578/17)
   (2017/C 338/23)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: A & O Hotel and Hostel Friedrichshain GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Heise i M. Lindner)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 3220 final z dnia 29 maja 2017 r. w sprawie niepodatkowych środków pomocy wprowadzonych w życie przez Niemcy na rzecz Jugendherberge Berlin Ostkreuz gGmbH (i in.) SA.43145 (2016/FC) (Dz.U. 2017, C 193, s. 1); oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut.
   Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych przewidzianych w art. 108 ust. 2 TFUE w związku z art. 4 ust. 4 i art 15 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2015/1589 (1) oraz w art. 296 akapit drugi TFUE

               —

               Strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawa proceduralne strony skarżącej, ponieważ wydała sporną decyzję jedynie po wstępnym badaniu, mimo że była ona zobowiązana do wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego. Strona skarżąca powołuje się przy tym na okoliczność, że gdyby Komisja dokonała oceny będących w jej posiadaniu informacji i danych zgodnie ze spoczywającym na niej obowiązkiem, powinna była ona mieć wątpliwości co do zgodności niepodatkowych środków pomocy wprowadzonych w życie niezgodnie z prawem przez Niemcy na rzecz Jugendherberge Berlin Ostkreuz gGmbH (i in.).

               —

               Ponadto jako że w spornej decyzji Komisja nie zbadała informacji i danych budzących wspomniane wyżej wątpliwości, lub nie zbadała ich w wystarczający sposób lub zbadała istotną część tych danych i informacji w błędny sposób, strona skarżąca utrzymuje, że Komisja naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 akapit drugi TFUE.

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa C-249/07: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/19

         Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-249/07)
   (2007/C 183/32)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Konstantinidis i S.B. Noë, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że wprowadzając system uprzednich pozwoleń dotyczących ostryg i małży, które zgodnie z prawem pochodzą z innych państw członkowskich, należą do gatunków rodzimych w Niderlandach i są przeznaczone do wprowadzenia do niderlandzkich wód przybrzeżnych, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 28 WE i 30 WE,

               —

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Przewidziany w przepisach niderlandzkich zakaz wprowadzania do wód małż i ostryg pochodzących z innych państw członkowskich, bez uprzedniego pozwolenia, utrudnia handel wewnątrzwspólnotowy i dostęp do rynku małży i ostryg pochodzących z innnych państw członkowskich.
   Rzeczony środek krajowy nie może zostać uzasadniony.


title: Sprawa C-370/11: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 maja 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 36 i 40 porozumienia EOG — Dyskryminujące opodatkowanie zysków kapitałowych osiągniętych przy odkupie akcji przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania mających siedzibę w Norwegii lub w Islandii i niekorzystających z zezwolenia udzielonego zgodnie z dyrektywą 85/611/EWG)

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/5

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 maja 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-370/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 36 i 40 porozumienia EOG - Dyskryminujące opodatkowanie zysków kapitałowych osiągniętych przy odkupie akcji przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania mających siedzibę w Norwegii lub w Islandii i niekorzystających z zezwolenia udzielonego zgodnie z dyrektywą 85/611/EWG)
   2012/C 194/07
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: W. Mölls, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: J.C. Halleux oraz M. Jacobs, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 36 i 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym — Dyskryminujące opodatkowanie zysków kapitałowych osiągniętych przy odkupie akcji przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania mających siedzibę w Norwegii lub w Islandii i niekorzystających z zezwolenia udzielonego zgodnie z dyrektywą 85/611/EWG

      Sentencja

               1)

               Utrzymując przepisy, według których zyski kapitałowe osiągnięte przy odkupie akcji przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, których ponad 40 % majątku zainwestowano w wierzytelności i które nie posiadają zezwolenia wydanego zgodnie z dyrektywą Rady 85/611/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), nie podlegają opodatkowaniu, gdy przedsiębiorstwa te mają siedzibę w Belgii, podczas gdy zyski osiągnięte przy odkupie akcji takich przedsiębiorstw mających siedzibę w Norwegii lub w Islandii podlegają opodatkowaniu, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 290 z 1.10.2011.


title: Sprawa T-298/08: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2008 r. — Aldi przeciwko OHIM — Catalana de Telecommunications Societat Operadora de Xarxes (ALDI)

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/20

         Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2008 r. — Aldi przeciwko OHIM — Catalana de Telecommunications Societat Operadora de Xarxes (ALDI)
   (Sprawa T-298/08)
   (2008/C 247/40)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Aldi (Mülheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciele: N. Lützenrath, U. Rademacher, L. Kolks i C. Fürsen, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Catalana de Telecomunicacions Societat Operadora de Xarxes (Barcelona, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory ) z dnia 14 maja 2008 r. w sprawie R 1301/2007-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Aldi

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „ALDI” dla towarów i usług z klas 35, 38 i 39 (zgłoszenie nr 3 360 914)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Catalana de Telecomunicacions Societat Operadora de Xarxes

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: hiszpański słowny znak towarowy „ALPI” dla usług z klasy 38 (znak towarowy nr 2 262 920), hiszpański słowny znak towarowy „ALPI” dla usług z klasy 39 (znak towarowy nr 2 262 921) i międzynarodowy słowny znak towarowy „ALPI” dla usług z klas 37, 38, 39 i 42 (znak towarowy nr 789 344), przy czym sprzeciw został wniesiony wobec rejestracji dla usług należących do klasy 38.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) z uwagi na fakt, iż nie istnieje żadne prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do kolidujących ze sobą znaków towarowych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa T-41/15: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2015 r. – Novartis/OHIM – Mabxience (HERTIXAN)

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/32

      Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2015 r. – Novartis/OHIM – Mabxience (HERTIXAN)
      (Sprawa T-41/15)
      (2015/C 107/42)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Novartis AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Douglas)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mabxience SA (Montevideo, Urugwaj)

         Dane dotyczące postępowania przed OHIM

         Zgłaszający: Mabxience SA

         Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „HERTIXAN” – zgłoszenie nr 10 660 835

         Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 października 2014 r. w sprawie R 2550/2013-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

                  —

                  Naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009;

                  —

                  Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-393/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 4 sierpnia 2010 r. — Dermod Patrick O'Brien przeciwko Ministry of Justice (poprzednio Department for Constitutional Affairs)

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 4 sierpnia 2010 r. — Dermod Patrick O'Brien przeciwko Ministry of Justice (poprzednio Department for Constitutional Affairs)
   (Sprawa C-393/10)
   ()
   2010/C 274/25
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Supreme Court of the United Kingdom

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Składający odwołanie: Dermod Patrick O'Brien

      Druga strona postępowania: Ministry of Justice (poprzednio Department for Constitutional Affairs).

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozstrzygnięcie zagadnienia klasyfikacji ogółu sędziów jako „pracowni[ków] […] będących stroną umowy o pracę lub pozostających w stosunku pracy” w rozumieniu klauzuli 2.1. porozumienia ramowego należy do prawa krajowego, czy też istnieje norma prawa wspólnotowego, wedle której należy zagadnienie to rozstrzygnąć?

               2)

               Jeżeli ogół sędziów to pracownicy będący stroną umowy o pracę lub pozostający w stosunku pracy w rozumieniu klauzuli 2.1. porozumienia ramowego, to czy dopuszczalne jest, by dla potrzeb ustalania uprawnień emerytalnych prawo krajowe w odmienny sposób traktowało: a) sędziów zatrudnionych w pełnym wymiarze godzin i sędziów zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin; lub b) poszczególne kategorie sędziów zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin.


title: Sprawa T-67/15: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2015 r. – Polo Club/OHIM – Lifestyle Equities (POLO CLUB SAINT-TROPEZ HARAS DE GASSIN)

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/36

         Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2015 r. – Polo Club/OHIM – Lifestyle Equities (POLO CLUB SAINT-TROPEZ HARAS DE GASSIN)
   (Sprawa T-67/15)
   (2015/C 118/46)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Polo Club (Gassin, Francja) (przedstawiciel: adwokat D. Masson)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Lifestyle Equities CV (Amsterdam, Niderlandy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „POLO CLUB SAINT-TROPEZ HARAS DE GASSIN” – zgłoszenie nr 10 525 137

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 listopada 2014 r. w sprawie R 1882/2013-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz rejestrację zgłoszonego znaku towarowego w całości;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-60/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  18 października 2005 r.  — Regione Siciliana/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Artykuł 230 akapit czwarty WE — Osoby fizyczne lub prawne — Akty dotyczące bezpośrednio osób fizycznych lub prawnych — Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) — Decyzja Komisji w sprawie cofnięcia pomocy finansowej oraz żądanie jej zwrotu — Artykuł 24 rozporządzenia 4253/88/EWG — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/18

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 października 2005 r. — Regione Siciliana/Komisja
   (Sprawa T-60/03) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Artykuł 230 akapit czwarty WE - Osoby fizyczne lub prawne - Akty dotyczące bezpośrednio osób fizycznych lub prawnych - Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) - Decyzja Komisji w sprawie cofnięcia pomocy finansowej oraz żądanie jej zwrotu - Artykuł 24 rozporządzenia 4253/88/EWG - Oczywisty błąd w ocenie)
   (2005/C 330/44)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Regione Siciliana [Przedstawiciel(-e): G. Aiello, następnie A. Cingolo, avvocati dello Stato]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel(-e): E. de March i L. Flynn, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2002) 4905 z dnia 11 grudnia 2002 r. w sprawie cofnięcia pomocy przyznanej Republice Włoskiej decyzją Komisji C (87) 2090 026 z dnia 17 grudnia 1987 r. o przyznaniu pomocy z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego z tytułu inwestycji infrastrukturalnej w wysokości 15 mln EUR lub wyższej we Włoszech (region Sycylia) oraz zwrotu zaliczki wypłaconej przez Komisję z tytułu tej pomocy
   Sentencja wyroku

               1)

               Zarzut niedopuszczalności zostaje oddalony.

               2)

               Skarga zostaje oddalona jako bezzasadna.

               3)

               Skarżący pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Komisję. Komisja pokrywa połowę własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.4.2003


title: Sprawa T-404/09: Skarga wniesiona w dniu 9 października 2009 r. — Deutsche Bahn przeciwko OHIM (Połączenie kolorów szarego i czerwonego)

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/31

         Skarga wniesiona w dniu 9 października 2009 r. — Deutsche Bahn przeciwko OHIM (Połączenie kolorów szarego i czerwonego)
   (Sprawa T-404/09)
   2009/C 297/47
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Bahn AG (przedstawiciele: adwokaci U. Hildebrandt, K. Schmidt-Hern i B. Weichhaus)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 lipca 2009 r. (sprawa R 379/2009-1);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Znak towarowy składający się z połączenia kolorów szarego i czerwonego dla usług z klasy 39 (zgłoszenie nr 6 733 315)

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Pozwany urząd zastosował przy ocenie zgłoszonego znaku towarowego kryterium, które nie jest zgodne z orzecznictwem Sądu Pierwszej Instancji, w szczególności pominął, że przy zgłaszaniu znaków towarowych składających się z kolorów dla usług obowiązują inne kryteria oceny niż w przypadku takich znaków zgłaszanych dla towarów.


title: Sprawa C-309/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessischer Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 5 lipca 2007 r. — Firma Baumann GmbH przeciwko Land Hessen

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessischer Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 5 lipca 2007 r. — Firma Baumann GmbH przeciwko Land Hessen
   (Sprawa C-309/07)
   (2007/C 247/03)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Hessischer Verwaltungsgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Firma Baumann GmbH

      Strona pozwana: Land Hessen
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy ustawodawca krajowy, korzystając z określonej w art. 5 ust. 3 dyrektywy Rady 85/73/EWG z dnia 29 stycznia 1985 r. zmienionej dyrektywą Rady 96/43/WE z dnia 26 czerwca 1996 r. oraz w załączniku A rozdział I pkt 4 lit. a) możliwości zwiększenia kwot ryczałtowych dla danych zakładów oraz określonej w pkt 4 lit. b) możliwości nakładania specjalnych opłat pokrywających faktyczne koszty, jest ściśle związany strukturą opłat przewidzianą w załączniku A rozdział I pkt 1 i 2a (podział na gatunki zwierząt, zwierzęta młode i dorosłe, waga tuszy itd.), czy też przy ustalaniu stawek opłat może on zróżnicować ich wysokość między inspekcjami jednostek uboju w wielkich zakładach a innymi inspekcjami, a ponadto również w ramach tych grup dokonać stopniowego degresywnego ustalenia stawki opłaty w zależności od liczby dokonanych ubojów, wyłącznie pod warunkiem, że odpowiada to faktycznym kosztom?

               2)

               Czy ustawodawca krajowy może na podstawie wspomnianych powyżej przepisów dotyczących uboju dokonywanego na wniosek posiadacza poza normalnymi godzinami uboju nałożyć procentowy dodatek do opłat pobieranych za inspekcje w normalnych godzinach uboju, jeżeli odpowiada to faktycznym kosztom dodatkowym, czy też koszty te powinny być zawarte w (zwiększonej) opłacie ryczałtowej dla wszystkich zobowiązanych do wniesienia opłaty?


title: Sprawa C-386/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski gradski syd (Bułgaria) w dniu 13 sierpnia 2012 r. — Siegfried János Schneider

text:
               13.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski gradski syd (Bułgaria) w dniu 13 sierpnia 2012 r. — Siegfried János Schneider
   (Sprawa C-386/12)
   2012/C 311/09
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Sofijski gradski syd

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona wnosząca odwołanie: Siegfried János Schneider

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 22 pkt 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 (1) z dnia 22 grudnia 2000 r. ma zastosowanie tylko do postępowań spornych, których przedmiotem są prawa rzeczowe na nieruchomościach, czy też przepis ten ma zastosowanie także do postępowań niespornych, w których obywatele jednego państwa członkowskiego uznani przez sąd tego państwa na podstawie prawa krajowego za mających ograniczoną zdolność do czynności prawnych, dla których został ustanowiony kurator (również obywatel tego państwa), dążą do rozporządzenia należącym do nich majątkiem nieruchomym położonym w innym państwie członkowskim?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, Dz.U. 2001 L 12, s. 1.


title: Sprawa C-244/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtschof — Austria) — Salzburger Flughafen GmbH przeciwko Umweltsenat (Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne — Dyrektywa 85/337/EWG — Artykuł 2 ust. 1 i art. 4 ust. 2 — Przedsięwzięcia objęte załącznikiem II — Roboty polegające na rozbudowie infrastruktury portu lotniczego — Badanie na podstawie progów lub kryteriów — Artykuł 4 ust. 3 — Kryteria selekcji — Załącznik III pkt 2 lit. g) — Obszary gęsto zaludnione)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/15

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtschof — Austria) — Salzburger Flughafen GmbH przeciwko Umweltsenat
   (Sprawa C-244/12) (1)

   (Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne - Dyrektywa 85/337/EWG - Artykuł 2 ust. 1 i art. 4 ust. 2 - Przedsięwzięcia objęte załącznikiem II - Roboty polegające na rozbudowie infrastruktury portu lotniczego - Badanie na podstawie progów lub kryteriów - Artykuł 4 ust. 3 - Kryteria selekcji - Załącznik III pkt 2 lit. g) - Obszary gęsto zaludnione)
   2013/C 156/23
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtschof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Salzburger Flughafen GmbH

      Strona pozwana: Umweltsenat

      przy udziale: Landesumweltanwaltschaft Salzburg, Bundesministerin für Verkehr, Innovation und Technologie

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgerichtshof — Wykładnia dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. U. L 175, s. 40), zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. (Dz.U. L 73, s. 5) — Przedsięwzięcia podlegające ocenie — Rozbudowa portu lotniczego — Uregulowanie państwa członkowskiego przewidujące ocenę oddziaływania takiego przedsięwzięcia na środowisko wyłącznie w przypadku zwiększenia liczby lotów o co najmniej 20 000 rocznie

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 ust. 1, a także art. 4 ust. 2 lit. b) i art. 4 ust. 3 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r., stoją na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, które poddają przedsięwzięcia związane ze zmianą infrastruktury portu lotniczego i objęte załącznikiem II do tej dyrektywy ocenie oddziaływania na środowisko jedynie w sytuacji, gdy przedsięwzięcia te mogą doprowadzić do zwiększenia liczby operacji lotniczych o co najmniej 20 000 rocznie.

               2)

               W sytuacji gdy państwo członkowskie, na podstawie art. 4 ust. 2 lit. b) dyrektywy 85/337, zmienionej dyrektywą 97/11, odnoszącego się do przedsięwzięć objętych załącznikiem II do tej dyrektywy, ustali próg taki jak ten, o którym mowa w postępowaniu głównym, niezgodny ze zobowiązaniami określonymi w art. 2 ust. 1 i w art. 4 ust. 3 tej dyrektywy, przepisy art. 2 ust. 1, a także art. 4 ust. 2 lit. a) i art. 4 ust. 3 tej dyrektywy wywierają skutek bezpośredni, który oznacza, że właściwe władze krajowe muszą zapewnić, aby zbadano najpierw, czy należy obawiać się, że dane przedsięwzięcia wywrą istotne skutki dla środowiska, a jeśli tak jest, to owe władze muszą zapewnić, aby skutki te zostały następnie poddane ocenie.

      (1)  Dz.U. C 235 z 4.8.2012.


title: Sprawa C-442/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 3 października 2012 r. — Jan Sneller przeciwko DAS Nederlandse Rechtsbijstand Verzekeringsmaatschappij NV

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 3 października 2012 r. — Jan Sneller przeciwko DAS Nederlandse Rechtsbijstand Verzekeringsmaatschappij NV
   (Sprawa C-442/12)
   2013/C 9/49
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Jan Sneller

      Strona pozwana: DAS Nederlandse Rechtsbijstand Verzekeringsmaatschappij NV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy 87/344/EWG (1) zezwala na to, aby ubezpieczyciel ochrony prawnej, który umieścił w umowie ubezpieczenia warunek, że obsługa prawna postępowań sądowych i administracyjnych jest co do zasady zapewniana przez pracowników ubezpieczyciela, zawarł w tej umowie również postanowienie, że koszty związane z obsługą prawną przez wybranego przez ubezpieczonego adwokata lub przedstawiciela prawnego są pokrywane tylko wówczas, gdy ubezpieczyciel jest zdania, iż ta obsługa winna zostać zlecona prawnikowi zewnętrznemu?

               2)

               Czy dla odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie to, czy w danym postępowaniu sądowym lub administracyjnym istnieje przymus adwokacki?

      (1)  Dyrektywa Rady 87/344/EWG z dnia 22 czerwca 1987 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczenia ochrony prawnej (Dz.U. L 185, s. 77)


title: Sprawa C-182/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 9 kwietnia 2010 r. — Marie-Noëlle Solvay, Le Poumon vert de la Hulpe ASBL, Jacques Solvay de la Hulpe, Jean-Marie Solvay de la Hulpe, La Hulpe — Notre village ASBL, Alix Walsh, André Philips, Les amis de la Forêt de Soignes ASBL, Association des Riverains et Habitants des Communes Proches de l'Aéroport B.S.C.A. (Brussels South Charleroi Airport) ASBL, Grégoire Stassin, André Gilliard, Société Wallonne des Aéroports SA (SOWAER), Paul Fastrez, Henriette Fastrez, Infrabel SA, Jean-Pierre Olivier, Pierre Deneye, Paul Thiry, Antoine Boxus, Willy Roua, Gouvernement flamand, Inter-Environnement Wallonie ASBL, Sartau SA, Charleroi South Air Pur ASBL, Pierre Grymonprez, Philippe Grisard de la Rochette, Nicole Laloux, Annabelle Denoël-Gevers, Marc Traversin, Joseph Melard, Chantal Michiels, Thierry Regout, René Canfin, Georges Lahaye, Jeanine Postelmans, Christophe Dehousse, Christine Lahaye, Jean-Marc Lesoinne, Jacques Teheux, Anne-Marie Larock, Bernadette Mestdag, Jean-François Serrafin, Françoise Mahoux, Ferdinand Wallraf, Jeanne Mariel, Agnès Fortemps, Georges Seraffin, Jeannine Melen, Groupement Cerexhe-Heuseux/Beaufays ASBL, Action et Défense de l'Environnement de la vallée de la Senne et de ses affluents ASBL, Réserves naturelles RNOB ASBL, Stéphane Banneux, Zénon Darquenne, Guido Durlet, Société régionale wallonne du transport SRWT, Philippe Daras, Bernard Croiselet, Bernard Page, Intercommunale du Brabant Wallon SCRL, Codic Belgique SA, Fédéral Express European Services Inc. przeciwko Région wallonne

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 9 kwietnia 2010 r. — Marie-Noëlle Solvay, Le Poumon vert de la Hulpe ASBL, Jacques Solvay de la Hulpe, Jean-Marie Solvay de la Hulpe, La Hulpe — Notre village ASBL, Alix Walsh, André Philips, Les amis de la Forêt de Soignes ASBL, Association des Riverains et Habitants des Communes Proches de l'Aéroport B.S.C.A. (Brussels South Charleroi Airport) ASBL, Grégoire Stassin, André Gilliard, Société Wallonne des Aéroports SA (SOWAER), Paul Fastrez, Henriette Fastrez, Infrabel SA, Jean-Pierre Olivier, Pierre Deneye, Paul Thiry, Antoine Boxus, Willy Roua, Gouvernement flamand, Inter-Environnement Wallonie ASBL, Sartau SA, Charleroi South Air Pur ASBL, Pierre Grymonprez, Philippe Grisard de la Rochette, Nicole Laloux, Annabelle Denoël-Gevers, Marc Traversin, Joseph Melard, Chantal Michiels, Thierry Regout, René Canfin, Georges Lahaye, Jeanine Postelmans, Christophe Dehousse, Christine Lahaye, Jean-Marc Lesoinne, Jacques Teheux, Anne-Marie Larock, Bernadette Mestdag, Jean-François Serrafin, Françoise Mahoux, Ferdinand Wallraf, Jeanne Mariel, Agnès Fortemps, Georges Seraffin, Jeannine Melen, Groupement Cerexhe-Heuseux/Beaufays ASBL, Action et Défense de l'Environnement de la vallée de la Senne et de ses affluents ASBL, Réserves naturelles RNOB ASBL, Stéphane Banneux, Zénon Darquenne, Guido Durlet, Société régionale wallonne du transport SRWT, Philippe Daras, Bernard Croiselet, Bernard Page, Intercommunale du Brabant Wallon SCRL, Codic Belgique SA, Fédéral Express European Services Inc. przeciwko Région wallonne
   (Sprawa C-182/10)
   2010/C 179/30
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour constitutionnelle (Belgia).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Marie-Noëlle Solvay, Le Poumon vert de la Hulpe ASBL, Jacques Solvay de la Hulpe, Jean-Marie Solvay de la Hulpe, La Hulpe — Notre village ASBL, Alix Walsh, André Philips, Les amis de la Forêt de Soignes ASBL, Association des Riverains et Habitants des Communes Proches de l'Aéroport B.S.C.A. (Brussels South Charleroi Airport) ASBL, Grégoire Stassin, André Gilliard, Société Wallonne des Aéroports SA (SOWAER), Paul Fastrez, Henriette Fastrez, Infrabel SA, Jean-Pierre Olivier, Pierre Deneye, Paul Thiry, Antoine Boxus, Willy Roua, Gouvernement flamand, Inter-Environnement Wallonie ASBL, Sartau SA, Charleroi South Air Pur ASBL, Pierre Grymonprez, Philippe Grisard de la Rochette, Nicole Laloux, Annabelle Denoël-Gevers, Marc Traversin, Joseph Melard, Chantal Michiels, Thierry Regout, René Canfin, Georges Lahaye, Jeanine Postelmans, Christophe Dehousse, Christine Lahaye, Jean-Marc Lesoinne, Jacques Teheux, Anne-Marie Larock, Bernadette Mestdag, Jean-François Serrafin, Françoise Mahoux, Ferdinand Wallraf, Jeanne Mariel, Agnès Fortemps, Georges Seraffin, Jeannine Melen, Groupement Cerexhe-Heuseux/Beaufays ASBL, Action et Défense de l'Environnement de la vallée de la Senne et de ses affluents ASBL, Réserves naturelles RNOB ASBL, Stéphane Banneux, Zénon Darquenne, Guido Durlet, Société régionale wallonne du transport SRWT, Philippe Daras, Bernard Croiselet, Bernard Page, Intercommunale du Brabant Wallon SCRL, Codic Belgique SA, Fédéral Express European Services Inc.

      Strona pozwana: Région wallonne.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 ust. 2 i art. 9 ust. 4 Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (1) należy interpretować zgodnie z wyjaśnieniami zawartymi w Wytycznych na temat stosowania tej konwencji?

               2)

                           a)

                           Czy art. 2 ust. 2 konwencji z Aarhus należy interpretować w ten sposób, że wyklucza on z zakresu stosowania tej konwencji akty ustawodawcze, takie jak pozwolenia na budowę lub pozwolenia środowiskowe wydane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 1–4 dekretu Regionu Walonii z dnia 17 lipca 2008 r. dotyczącego pozwoleń, których wydanie uzasadnione jest nadrzędnymi względami interesu ogólnego?

                           b)

                           Czy art. 2 ust. 2 konwencji z Aarhus należy interpretować w ten sposób, że wyklucza on z zakresu stosowania tej konwencji akty ustawodawcze, takie jak zatwierdzenia pozwoleń na budowę terenu lub pozwoleń środowiskowych zawarte w art. 5–9 oraz 14–17 tego dekretu?

                           c)

                           Czy art. 1 ust. 5 dyrektywy 85/337/EWG w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (2) należy interpretować w ten sposób, że wyklucza on z zakresu stosowania tej dyrektywy akty ustawodawcze, takie jak pozwolenia na budowę lub pozwolenia środowiskowe wydane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 1–4 tego dekretu?

                           d)

                           Czy art. 1 ust. 5 dyrektywy 85/337/EWG należy interpretować w ten sposób, że wyklucza on z zakresu stosowania tej dyrektywy akty ustawodawcze, takie jak zatwierdzenia pozwoleń na budowę lub pozwoleń środowiskowych zawarte w art. 5–9 oraz 14–17 tego dekretu?

               3)

                           a)

                           Czy art. 3 ust. 9 i art. 9 ust. 2, 3 i 4 konwencji z Aarhus oraz art. 10a dyrektywy 85/337/EWG należy interpretować w ten sposób, że stoją na przeszkodzie procedurze, takiej jak ustanowiona w art. 1–4 tego dekretu, na mocy której prawodawca wydaje pozwolenia na budowę oraz pozwolenia środowiskowe, przygotowywane przez organ administracyjny i mogące być przedmiotem skarg, opisanych w B.6 i B.7, wyłącznie przed Cour Constitutionnelle i organami sądowymi?

                           b)

                           Czy art. 3 ust. 9 i art. 9 ust. 2, 3 i 4 konwencji z Aarhus oraz art. 10a dyrektywy 85/337/EWG należy interpretować w ten sposób, że stoją na przeszkodzie wydaniu aktów ustawodawczych, takich jak zatwierdzenia ze skutkiem wstecznym zawarte w art. 5–9 oraz 14–17 tego dekretu, mogące być przedmiotem skarg, opisanych w B.6 i B.7, wyłącznie do Cour Constitutionnelle i organów sądowych?

               4)

                           a)

                           Czy art. 6 ust. 9 konwencji z Aarhus i art. 9 ust. 1 dyrektywy 85/337/EWG należy interpretować w ten sposób, że stoją na przeszkodzie procedurze, takiej jak ustanowiona w art. 1–4 tego dekretu, na mocy której dekret zatwierdzający pozwolenia na budowę oraz pozwolenia środowiskowe nie musi zawierać w sobie wszystkich elementów koniecznych do ustalenia, czy te pozwolenia są oparte na uprzedniej właściwej ocenie przeprowadzonej zgodnie z wymogami konwencji z Aarhus i dyrektywy 85/337/EWG?

                           b)

                           Czy art. 6 ust. 9 konwencji z Aarhus i art. 9 ust. 1 dyrektywy 85/337/EWG należy interpretować w ten sposób, że stoją na przeszkodzie wydaniu aktów ustawodawczych, takich jak zatwierdzenia zawarte w art. 5–9 oraz 14–17 tego dekretu, które nie zawierają w sobie wszystkich elementów koniecznych do ustalenia, czy te pozwolenia są oparte na uprzedniej właściwej ocenie, przeprowadzonej zgodnie z wymogami konwencji z Aarhus i dyrektywy 85/337/EWG?

               5)

               Czy art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (3) należy interpretować jako umożliwiający organowi ustawodawczemu zezwolenie na przedsięwzięcia, takie jak te, o których mowa w art. 16 i 17 tego dekretu, jeśli przeprowadzona w odniesieniu do nich ocena wpływu została uznana za niepełną przez Conseil d’Etat orzekającą w trybie pilnym i podważona przez opinię organu Regionu Walonii ds. ekologicznego zarządzania środowiskiem naturalnym?

               6)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie, czy art. 6 ust. 4 dyrektywy 92/43/EWG należy interpretować jako umożliwiający uznanie za nadrzędny wzgląd interesu ogólnego budowę infrastruktury, w której zostanie usytuowane centrum administracyjne spółki prywatnej i zatrudniające wielu pracowników?

      (1)  Konwencja z Aarhus została zawarta w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzona w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. (Dz. U. L 124, s. 1)

      (2)  Dyrektywa Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. U. L 175, s. 40).

      (3)  Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz. U. L 206, s. 63).


title: Sprawa C-81/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 17 lutego 2014 r. – Nannoka Vulcanus Industries BV przeciwko College van Gedeputeerde Staten van Gelderland

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 17 lutego 2014 r. – Nannoka Vulcanus Industries BV przeciwko College van Gedeputeerde Staten van Gelderland
   (Sprawa C-81/14)
   2014/C 142/24
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnosząca odwołanie: Nannoka Vulcanus Industries BV

      Druga strona postępowania: College van Gedeputeerde Staten van Gelderland

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy z załącznika II B do dyrektywy Rady 1999/13/WE (1) z dnia 11 marca 1999 r. w sprawie ograniczenia emisji lotnych związków organicznych spowodowanej użyciem organicznych rozpuszczalników podczas niektórych czynności i w niektórych urządzeniach wynika, że operatorowi urządzeń, dla których można założyć niezmienną zawartość substancji stałych oraz zastosować ją do określenia punktu odniesienia dla obniżeń emisji, należy przyznać w drodze odstępstwa od harmonogramu ustalonego w tym załączniku przedłużenie terminu na wykonanie jego planu obniżenia emisji, w przypadku gdy substytuty zawierające niewiele rozpuszczalnika lub niezawierające go wcale znajdują się w fazie opracowania?

         Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1:

               2)

               Czy przedłużenie terminu na wykonanie planu obniżenia emisji, o którym to przedłużeniu jest mowa w załączniku II B do dyrektywy 1999/13, wymaga podjęcia określonego działania przez operatora urządzenia lub zezwolenia właściwych władz?

               3)

               Na podstawie jakich kryteriów może zostać ustalony okres przedłużenia terminu przewidzianego w załączniku II B do dyrektywy 1999/13?

      (1)  Dz.U. L 85, s. 1.


title: Sprawa F-12/12: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/32

         Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-12/12)
   2012/C 138/73
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues, A. Blot i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji oddalającej wniosek skarżącej o zaszeregowanie jej do grupy AD 11 ze skutkiem wstecznym od dnia 1 stycznia 2010 r. i o naprawienie poniesionej szkody i doznanej krzywdy.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w dniu 18 października 2011 r. odmawiającej skarżącej zaszeregowania do grupy AD 11 od dnia 1 stycznia 2010 r.;

               —

               naprawienie krzywdy doznanej przez skarżącą poprzez zapłatę godziwej rekompensaty szacowanej na kwotę 22 000 EUR;

               —

               posiłkowo, naprawienie szkody poniesionej przez skarżącą w wysokości 11 742,48 EUR za rok 2010, następnie za kolejny okres do daty wyroku, który zostanie wydany w niniejszej sprawie, w pozostającej do wyliczenia zmiennej wysokości, wraz odsetkami wyrównawczymi i odsetkami za zwłokę według stóp wymaganych zgodnie z prawem, i dodanie do tej pierwszej sumy kwoty ryczałtowej wynikającej z oceny Sądu z tytułu naprawienia drugiego składnika szkody, której szacunkowa wysokość może tymczasowo zostać ustalona na około 120 000 EUR;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-151/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Theologos-Grigorios Chatzithanasis przeciwko Ypourgos Ygeias kai Koinonikis Allilengyis, OEEK (Organismos Epangelmatikis Ekpaidefsis kai Katartisis) (Dyrektywa 92/51/EWG — Uznawanie dyplomów — Studia odbyte w  ośrodku wolnych nauk nieuznawanym przez przyjmujące państwo członkowskie za instytucję oświatową — Optyk)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Theologos-Grigorios Chatzithanasis przeciwko Ypourgos Ygeias kai Koinonikis Allilengyis, OEEK (Organismos Epangelmatikis Ekpaidefsis kai Katartisis)
   (Sprawa C-151/07) (1)

   (Dyrektywa 92/51/EWG - Uznawanie dyplomów - Studia odbyte w „ośrodku wolnych nauk’ nieuznawanym przez przyjmujące państwo członkowskie za instytucję oświatową - Optyk)
   (2009/C 19/03)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Symvoulio tis Epikrateias
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Theologos-Grigorios Chatzithanasis

      Strona pozwana: Ypourgos Ygeias kai Koinonikis Allilengyis, OEEK (Organismos Epangelmatikis Ekpaidefsis kai Katartisis)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Symvoulio tis Epikrateias — Wykładnia art. 149 i 150 WE oraz dyrektywy Rady 92/51/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniającej dyrektywę 89/48/EWG (Dz.U. L 209, str. 25) — Nieuznawanie w przyjmującym państwie członkowskim dyplomu kształcenia zawodowego nadającego prawa do wykonywania zawodu optyka w państwie członkowskim, w którym dyplom ten został wydany — Szkolenie odbyte w większej części w instytucji, która działa zgodnie z prawem w przyjmującym państwie członkowskim, ale nie jest uznana w ustawodawstwie tego państwa za instytucję oświatową
   Sentencja
   Wykładni art. 1 lit. a), art. 3 i 4 dyrektywy Rady 92/51/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniającej dyrektywę 89/48/EWG, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/19/WE z dnia 14 maja 2001 r., należy dokonywać w ten sposób, że właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego są na podstawie art. 3 dyrektywy 92/51 zobowiązane — z zastrzeżeniem art. 4 tej dyrektywy — do uznania dyplomu wydanego przez właściwy organ w innym państwie członkowskim nawet wówczas, gdy dyplom ten potwierdza wykształcenie uzyskane, w całości lub w części, w instytucji położonej w przyjmującym państwie członkowskim, która zgodnie z prawem tego państwa nie jest uznana za instytucję oświatową.

      (1)  Dz.U. C 117 z 26.5.2007.


title: Sprawa C-583/11 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 6 września 2011 r. w sprawie T-18/10 Inuit Tapiriit Kanatami i in. przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej, Królestwu Niderlandów i Komisji Europejskiej wniesione w dniu 23 listopada 2011 r. przez Inuit Tapiriit Kanatami i in.

text:
               25.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/3

         Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 6 września 2011 r. w sprawie T-18/10 Inuit Tapiriit Kanatami i in. przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej, Królestwu Niderlandów i Komisji Europejskiej wniesione w dniu 23 listopada 2011 r. przez Inuit Tapiriit Kanatami i in.
   (Sprawa C-583/11 P)
   2012/C 58/03
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Inuit Tapiriit Kanatami, Nattivak Hunters’ and Trappers’ Association, Pangnirtung Hunters’ and Trappers’ Association, Jaypootie Moesesie, Allen Kooneeliusie, Toomasie Newkingnak, David Kuptana, Karliin Aariak, Canadian Seal Marketing Group, Ta Ma Su Seal Products, Inc., Fur Institute of Canada, NuTan Furs, Inc., GC Rieber Skinn AS, Inuit Circumpolar Council Greenland (ICC), Johannes Egede, Kalaallit Nunaanni Aalisartut Piniartullu Kattuffiat (KNAPK) (przedstawiciele: adwokaci H. Viaene i J. Bouckaert)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej, Królestwo Niderlandów, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o

               —

               uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu oraz stwierdzenie dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności, jeżeli Trybunał Sprawiedliwości uzna, że spełnione zostały wszystkie przesłanki do wydania orzeczenia w przedmiocie dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia (1);

               —

               tytułem żądania ewentualnego, uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do Sądu celem ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami wnoszących odwołanie;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej i Królestwa Niderlandów własnymi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Odwołanie jest oparte na trzech podstawowych zarzutach: 1) Sąd dopuścił się naruszenia prawa poprzez zastosowanie art. 263 akapit czwarty traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwany dalej „TFUE”), 2) Sąd uchybił obowiązkowi uzasadnienia i, subsydiarnie, naruszył art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”), jak również art. 6 i 13 europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (zwanej dalej „EKPC”) jako zasady prawa Unii, oraz 3) Sąd błędnie przedstawił i zniekształcił dowody przedstawione przez skarżących w pierwszej instancji.

               2)

               W ramach pierwszego zarzutu odwołania skarżący twierdza, że dokonana przez Sąd interpretacja pojęcia „aktu regulacyjnego”, tj. aktu odrębnego i wykluczającego „akt prawodawczy” jest błędna, ponieważ eliminuje raison d'etre nowej możliwości wniesienia skargi dodanej przez art. 263 akapit czwarty (część pierwsza zarzutu pierwszego odwołania). W części drugiej zarzutu pierwszego odwołania skarżący wskazują również, że Sąd naruszył prawo dochodząc do wniosku, że jedynie czterech z osiemnastu skarżących zaskarżony akt dotyczy bezpośrednio. Sąd dokonał wykładni zbyt zawężającej pojęcia bezpośredniego oddziaływania oraz naruszył również prawa dokonując wykładni zbyt zawężającej pojęcia indywidualnego oddziaływania.

               3)

               W ramach drugiego zarzutu odwołania skarżący przypominają, że w swoich uwagach odnośnie do zarzutu niedopuszczalności podnosili, że jedynie szeroka interpretacja art. 263 akapit czwarty TFUE będzie zgodna z art. 47 Karty i art. 6 i 13 EKPC. Sąd uznając, że ten zarzut prawny miał decydujące znaczeni dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, miał obowiązek udzielenia szybkiej i precyzyjnej odpowiedzi. Skarżący wskazują jednak, że Sąd nie udzielił odpowiedzi w przedmiocie tego zarzutu w sposób adekwatny. To pominięcie Sądu stanowi naruszeni prawa i powinno doprowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia (część pierwsza zarzutu drugiego odwołania). W części drugiej zarzutu drugiego odwołania oraz subsydiarnie skarżący wnoszą do Trybunału Sprawiedliwości o uchylenie zaskarżonego postanowienia na podstawie tego, że wykładnia art. 263 akapit czwarty oraz wynikające stąd stwierdzenia niedopuszczalności skargi skarżących naruszają art. 47 Karty, jak również art. 6 i 13 EKPC jako ogólne zasady prawa Unii.

               4)

               W ramach trzeciego zarzutu odwołania skarżący twierdzą, że Sąd błędnie przedstawił w sposób błędny i zniekształcający dostarczone przez nich dowody. Sad bowiem oddalił argument skarżących dotyczący interpretacji jakiej podlega pojęcie „aktu regulacyjnego” opierając się na dwóch twierdzeniach, które rzekomo mieli skarżący wysunąć, podczas gdy tego nie uczynili. Dokonane w zaskarżonym postanowieniu ustalenia stanu faktycznego są błędne i zniekształcają jasny sens udostępnionych Sądowi dowodów, bez konieczności dokonania ponownej oceny faktów. Zważywszy, że Sąd zinterpretował argumenty skarżących w sposób nieodpowiadający ich brzmieniu, wniosek Sądu w zaskarżonym postanowieniu jest dotknięty licznymi błędami w ocenie.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1007/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie handlu produktami z fok (Dz.U. L 286, s. 36).


title: Sprawa T-222/12: Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2012 r. — National Trust for Scotland przeciwko OHIM — Comhairle na Eilean Siar (ST KILDA)

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/24

         Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2012 r. — National Trust for Scotland przeciwko OHIM — Comhairle na Eilean Siar (ST KILDA)
   (Sprawa T-222/12)
   2012/C 227/41
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: National Trust for Scotland (Edynburg, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: J. MacKenzie, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Comhairle na Eilean Siar (Isle of Lewis, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 marca 2012 r. w sprawie R 310/2011-4 w całości i odrzucenie zgłoszenia znaku towarowego;

               —

               obciążenie OHIM i wszelkich interwenientów kosztami postępowania w przedmiocie niniejszej skargi oraz zwrotem kosztów poniesionych przez stronę skarżącą w niniejszym postępowaniu i w postępowaniu odwoławczym przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Comhairle na Eilean Siar

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy ST KILDA dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 39, 41 i 43 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8 283 871

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: podstawy określone w art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 207/2009, w szczególności niezarejestrowany znak towarowy chroniony w Zjednoczonym Królestwie, a także uwagi stron trzecich na podstawie art. 40 rozporządzenia Rady nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 28 października 2004 r. w sprawie C-16/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 89/654/EWG — Ochrona pracowników — Bezpieczeństwo i ochrona zdrowia pracowników w miejscu pracy — Drzwi ewakuacyjne, okna i świetliki — Brak transpozycji)

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 28 października 2004 r.
   w sprawie C-16/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 89/654/EWG - Ochrona pracowników - Bezpieczeństwo i ochrona zdrowia pracowników w miejscu pracy - Drzwi ewakuacyjne, okna i świetliki - Brak transpozycji)
   (2005/C 19/11)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-16/04, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego w trybie art. 226 WE, która wpłynęła do Trybunału w dniu 20 stycznia 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: H. Kreppel i D. Martin) przeciwko Republice Federalnej Niemiec (pełnomocnicy: C.-D. Quassowski i M. Lumma), Trybunał (szósta izba), w składzie: A. Borg Barthet (sprawozdawca), prezes izby, J.-P. Puissochet i J. Malenovský, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 28 października 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się w pełni do dyrektywy Rady 89/654/EWG z dnia 30 listopada 1989 r. dotyczącej minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w miejscu pracy (pierwsza szczegółowa dyrektywa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG), Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 59 z 6.3.2004.


title: Sprawa C-525/09: Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 28 września 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/17

         Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 28 września 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-525/09) (1)

   2011/C 80/33
   Język postępowania: portugalski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 51 z 27.2.2010.


title: Sprawy połączone T-162/11 i T-163/11: Postanowienie Sądu z dnia 12 lutego 2014 r. – Cofra przeciwko OHIM – O2 (can do) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/32

         Postanowienie Sądu z dnia 12 lutego 2014 r. – Cofra przeciwko OHIM – O2 (can do)
   (Sprawy połączone T-162/11 i T-163/11) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania))
   2014/C 112/42
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Cofra Holding AG (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciele: początkowo adwokaci K.U. Jonas i J. Bogatz, a następnie adwokat M. Viefhues)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo K. Klüpfel, a następnie A. Schifko, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: O2 Holdings Ltd (Slough, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci M. Müller i A. Fottner)

      Przedmiot

   Dwie skargi wniesione na dwie decyzje Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 stycznia 2011 r. (sprawy połączone R 242/2009-4 i R 246/2009-4) dotyczące, odpowiednio, postępowania w sprawie sprzeciwu między ALDEMAR AG a O2 Holdings Ltd oraz postępowania w sprawie sprzeciwu między C&A Mode KG a O2 Holdings Ltd.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skarg zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i interwenient pokrywają własne koszty oraz po połowie kosztów poniesionych przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 139 z 7.5.2011.


title: Sprawa T-50/17: Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2017 r. – Mackevision Medien Design/EUIPO (TO CREATE REALITY)

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/55

         Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2017 r. – Mackevision Medien Design/EUIPO (TO CREATE REALITY)
   (Sprawa T-50/17)
   (2017/C 104/76)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mackevision Medien Design GmbH (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciele: E. Stolz, U. Stelzenmüller i J. Weiser)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „TO CREATE REALITY” – zgłoszenie nr 15 098 106

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 grudnia 2016 r. w sprawie R 995/2016-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-142/08: Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczpospolita Polska

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/18

         Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczpospolita Polska
   (Sprawa C-142/08)
   (2008/C 142/28)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Kaduczak i P. Dejmek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska
   Żądania

               —

               stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych dla wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/39/WE z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych (1), a w każdym razie poprzez niepoinformowanie Komisji o przyjęciu tych przepisów, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wymienionej dyrektywy,

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2004/39/WE upłynął w dniu 31 stycznia 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 145, 30.4.2004, str. 1–44; Polskie wydanie specjalne Rozdział 06 Tom 07 P. 263.