title: Sprawa C-251/16: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – Edward Cussens, John Jennings, Vincent Kingston / T. G. Brosnan [Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Szósta dyrektywa 77/388/EWG — Artykuł 4 ust. 3 lit. a) oraz art. 13 część B lit. g) — Zwolnienie dostaw budynków lub ich części, wraz gruntem, na którym stoją, innych niż określone w art. 4 ust. 3 lit. a) — Zasada zakazu nadużyć — Zastosowanie w braku przepisów krajowych transponujących tę zasadę — Zasady pewności prawa oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań]

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/10

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – Edward Cussens, John Jennings, Vincent Kingston / T. G. Brosnan
   (Sprawa C-251/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Szósta dyrektywa 77/388/EWG - Artykuł 4 ust. 3 lit. a) oraz art. 13 część B lit. g) - Zwolnienie dostaw budynków lub ich części, wraz gruntem, na którym stoją, innych niż określone w art. 4 ust. 3 lit. a) - Zasada zakazu nadużyć - Zastosowanie w braku przepisów krajowych transponujących tę zasadę - Zasady pewności prawa oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań])
   (2018/C 022/12)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Edward Cussens, John Jennings, Vincent Kingston

      Strona przeciwna: T. G. Brosnan

      Sentencja

               1)

               Zasadę zakazu nadużyć należy interpretować w ten sposób, że niezależnie od środka krajowego nadającego jej skutek w wewnętrznym porządku prawnym można ją stosować bezpośrednio w celu odmowy zwolnienia z podatku od wartości dodanej transakcji sprzedaży nieruchomości, takich jak sporne w postępowaniu głównym, dokonanych przed wydaniem wyroku z dnia 21 lutego 2006 r., Halifax i in. (C 255/02, EU:C:2006:121), i nie sprzeciwiają się temu zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań.

               2)

               Szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, należy interpretować w ten sposób, że w wypadku gdyby transakcje sporne w postępowaniu głównym należało przekwalifikować na podstawie zasady zakazu nadużyć, te spośród owych transakcji, które nie stanowią takich nadużyć, mogą być opodatkowane podatkiem od wartości dodanej na podstawie właściwych przepisów prawa krajowego przewidujących takie opodatkowanie.

               3)

               Zasadę zakazu nadużyć należy interpretować w ten sposób, że w celu ustalenia, na podstawie pkt 75 wyroku z dnia 21 lutego 2006 r., Halifax i in. (C 255/02, EU:C:2006:121), czy głównym celem transakcji spornych w postępowaniu głównym jest czy nie jest uzyskanie korzyści podatkowej, należy uwzględnić samodzielnie cel umów najmu poprzedzających sporne w postępowaniu głównym transakcje sprzedaży nieruchomości.

               4)

               Zasadę zakazu nadużyć należy interpretować w ten sposób, że dostawy nieruchomości, takie jak te w postępowaniu głównym, prowadzą do uzyskania korzyści podatkowej sprzecznej z celem właściwych przepisów szóstej dyrektywy 77/388/WE, jeżeli nieruchomości te, przed ich sprzedażą na rzecz osób trzecich, nie były jeszcze przedmiotem faktycznego użytkowania przez ich właściciela lub najemcę. Do sądu odsyłającego należy ocena, czy jest tak w sporze w postępowaniu głównym.

               5)

               Zasadę zakazu nadużyć należy interpretować w ten sposób, że znajduje ona zastosowanie w sytuacji takiej jak sporna w postępowaniu głównym, która dotyczy ewentualnego zwolnienia z podatku od wartości dodanej transakcji dostawy nieruchomości.

      (1)  Dz.U. C 243 z 4.7.2016.


title: Sprawa T-750/17: Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2017 r. – Izba Gospodarcza Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych / Komisja

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/51

         Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2017 r. – Izba Gospodarcza Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych / Komisja
   (Sprawa T-750/17)
   (2018/C 022/68)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Izba Gospodarcza Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: P. Hoffman, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 29 sierpnia 2017 r. w sprawie odmowy dostępu do uwag Komisji Europejskiej oraz szczegółowej opinii Republiki Malty wydanej w ramach procedury powiadamiania 2016/398/PL dotyczącej zmiany polskiej ustawy o grach hazardowych;

               —

               obciążenie Komisji jej własnymi kosztami postępowania oraz koszami poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący przeinaczenia okoliczności faktycznych oraz naruszenia art. 296 TFUE

                           —

                           Skarżąca podnosi, że decyzja jest oparta na szeregu stwierdzeń niezgodnych ze stanem faktycznym, w tym twierdzeń, że zgłoszony środek stanowił odpowiedź na wystosowane przez Komisję wezwanie do usunięcia uchybienia oraz miał na celu wykazanie kroków podjętych przez Polskę w celu naprawienia naruszenia będącego przedmiotem owego wezwania, tzn. niektórych warunków uzyskania zezwoleń na świadczenie usług w zakresie gier hazardowych w Polsce, mimo iż w rzeczywistości rzeczone warunki zostały przez Polskę uchylone ponad dwa lata temu i mimo iż zgłoszony środek nie ma nic wspólnego z wystosowanym przez Komisję wezwaniem do usunięcia uchybienia.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia motywów 3, 7 i 9 oraz art. 5 ust. 4 dyrektywy 2015/1535 (1), a także art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 (2)

                           —

                           Skarżąca podnosi, że w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-331/15 P, Francja/Schlyter (3), poprzez zastosowanie ogólnego domniemania i brak wykazania, iż ujawnienie wnioskowanych dokumentów szczególnie i faktycznie zagrażałoby postępowaniu w sprawie uchybienia zobowiązaniom, Komisja naruszyła zasadę przejrzystości nierozerwalnie związaną z dyrektywą 2015/1535.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 oraz art. 296 TFUE

                           —

                           Skarżąca podnosi, że ze względu na czas trwania postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom i zarzucane powstrzymanie się od faktycznego działania w jego ramach w rozsądnym czasie Komisja nie może opierać swojej odmowy na potrzebie ochrony celu tego postępowania.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 oraz art. 296 TFUE i przeinaczenia okoliczności faktycznych

                           —

                           Skarżąca podnosi, że wnioskowane dokumenty nie są objęte żadnym ogólnym domniemaniem. Argument Komisji, że istnieje „nierozerwalne powiązanie” pomiędzy procedurą powiadomienia a postępowaniem w sprawie uchybienia zobowiązaniom jest niezgodny ze stanem faktycznym i zbyt nieprecyzyjny. W każdym razie nie może wykazać, że dokumenty są objęte ogólnym domniemaniem, w oparciu wyłącznie o ich obecność w aktach postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom. Właściwym kryterium dla stwierdzenia, czy dokument znajduje się w tych aktach jest pytanie, czy Komisja weszła w jego posiadanie w ramach planowanego lub toczącego się postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom, tzn. czy przedstawiła, otrzymała, zamówiła etc. ten dokument w ramach takiego postępowania lub w celu jego wszczęcia. Skarżąca podnosi, że owo kryterium nie zostało w niniejszym wypadku spełnione.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001 oraz art. 296 TFUE

                           —

                           Sama okoliczność, że Komisja zamierza wziąć pod uwagę szczegółową opinię Malty i wykorzystać ją w dialogu z Polską w ramach toczącego się postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom, nie może uzasadnić odmowy jej ujawnienia.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001

                           —

                           Skarżąca podnosi, że ze względu na czas trwania postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom oraz treść, charakter i kontekst wnioskowanych dokumentów, ich ujawnienie w żaden sposób nie może zagrozić ochronie tego postępowania, obalając w ten sposób ogólne domniemanie odmowy ujawnienia.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001 oraz art. 296 TFUE

                           —

                           Skarżąca podnosi, że w każdym wypadku Komisja powinna była ujawnić dokumenty częściowo, tzn. po usunięciu odniesień do kwestii dotyczących usług w zakresie gier hazardowych przez sieć Internet, które są przedmiotem postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001 oraz art. 296 TFUE

                           —

                           Skarżąca podnosi, że istnieje nadrzędny interes publiczny w poznaniu reakcji Komisji na zgłoszony środek, który narusza podstawowe swobody i prawa Unii. Komisja nie wyjaśniła, dlaczego jej zdaniem interes ten ma mniejsze znaczenie niż interes w odmowie ujawnienia.

      (1)  Dyrektywa (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. 2015, L 241, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).

      (3)  Wyrok z dnia 7 września 2017 r., Francja/Schlyter (C-331/15 P, EU: C:2017:639).


title: Sprawa T-687/16: Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2017 r. – Koton Mağazacilik Tekstil Sanayi ve Ticaret / EUIPO –Nadal Esteban (STYLO & KOTON) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy STYLO & KOTON — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Brak złej wiary}

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/37

         Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2017 r. – Koton Mağazacilik Tekstil Sanayi ve Ticaret / EUIPO –Nadal Esteban (STYLO & KOTON)
   (Sprawa T-687/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy STYLO & KOTON - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Brak złej wiary})
   (2018/C 022/51)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Koton Mağazacilik Tekstil Sanayi ve Ticaret AŞ (Stanbuł, Turcja) (przedstawiciele: adwokaci J. Güell Serra i E. Stoyanov Edissonov)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO był również, interwenient przed Sądem: Joaquín Nadal Esteban (Alcobendas, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Donoso Romero)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 czerwca 2016 r. (sprawa R 1779/2015-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Koton Mağazacilik Tekstil Sanayi ve Ticaret a J. Nadalem Estebanem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Koton Mağazacilik Tekstil Sanayi ve Ticaret AŞ zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 410 z 7.11.2016.


title: Sprawa C-308/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Kozuba Premium Selection sp. z o.o. / Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie [Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 12 ust. 1 i 2 — Artykuł 135 ust. 1 lit. j) — Czynności podlegające opodatkowaniu — Zwolnienie dostaw budynków — Pojęcie „pierwszego zasiedlenia” — Pojęcie „przebudowy”]

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/11

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Kozuba Premium Selection sp. z o.o. / Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
   (Sprawa C-308/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 12 ust. 1 i 2 - Artykuł 135 ust. 1 lit. j) - Czynności podlegające opodatkowaniu - Zwolnienie dostaw budynków - Pojęcie „pierwszego zasiedlenia” - Pojęcie „przebudowy”])
   (2018/C 022/14)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Kozuba Premium Selection sp. z o.o.

      Strona przeciwna: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie

      Sentencja

   Artykuł 12 ust. 1 i 2 oraz art. 135 ust. 1 lit. j) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, które uzależniają zwolnienie z podatku od wartości dodanej w związku z dostawą budynków od spełnienia warunku, zgodnie z którym pierwsze zasiedlenie tych budynków następuje w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu. Wskazane przepisy tejże dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one, aby takie przepisy krajowe uzależniały owo zwolnienie od warunku, zgodnie z którym w wypadku „ulepszenia” istniejącego budynku poniesione wydatki nie mogą przekroczyć 30 % początkowej wartości tego budynku, o ile rzeczone pojęcie „ulepszenia” jest interpretowane w taki sam sposób jak pojęcie „przebudowy” zawarte w art. 12 ust. 2 dyrektywy 2006/112, to znaczy tak, że odnośny budynek powinien być przedmiotem istotnych zmian przeprowadzonych w celu zmiany jego wykorzystania lub w celu znaczącej zmiany warunków jego zasiedlenia.

      (1)  Dz.U. C 335 z 12.9.2016.


title: Sprawa T-244/17: Postanowienie Sądu z dnia 17 listopada 2017 r. – António Conde & Companhia / Komisja

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/62

         Postanowienie Sądu z dnia 17 listopada 2017 r. – António Conde & Companhia / Komisja
   (Sprawa T-244/17) (1)

   (2018/C 022/84)
   Język postępowania: angielski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


title: Sprawa C-381/16: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 23 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Salvador Benjumea Bravo de Laguna / Esteban Torras Ferrazzuolo [Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Znak towarowy Unii Europejskiej — Artykuł 16 — Znak towarowy jako przedmiot własności — Traktowanie unijnego znaku towarowego jako krajowego znaku towarowego — Artykuł 18 — Przeniesienie znaku towarowego zarejestrowanego na rzecz agenta lub przedstawiciela właściciela znaku towarowego — Przepis krajowy umożliwiający wytoczenie powództwa o ustalenie własności krajowego znaku towarowego zarejestrowanego z naruszeniem praw właściciela lub z naruszeniem zobowiązania wynikającego z ustawy lub z umowy — Zgodność z rozporządzeniem nr 207/2009]

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/13

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 23 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Salvador Benjumea Bravo de Laguna / Esteban Torras Ferrazzuolo
   (Sprawa C-381/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Znak towarowy Unii Europejskiej - Artykuł 16 - Znak towarowy jako przedmiot własności - Traktowanie unijnego znaku towarowego jako krajowego znaku towarowego - Artykuł 18 - Przeniesienie znaku towarowego zarejestrowanego na rzecz agenta lub przedstawiciela właściciela znaku towarowego - Przepis krajowy umożliwiający wytoczenie powództwa o ustalenie własności krajowego znaku towarowego zarejestrowanego z naruszeniem praw właściciela lub z naruszeniem zobowiązania wynikającego z ustawy lub z umowy - Zgodność z rozporządzeniem nr 207/2009])
   (2018/C 022/16)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Salvador Benjumea Bravo de Laguna

      Strona pozwana: Esteban Torras Ferrazzuolo

      Sentencja

   Artykuły 16 i 18 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie [znaku towarowego Unii Europejskiej] należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie stosowaniu do unijnego znaku towarowego przepisu krajowego – takiego jak rozpatrywany w postępowaniu głównym – na mocy którego osoba poszkodowana poprzez rejestrację znaku towarowego zgłoszonego z naruszeniem jej praw lub z naruszeniem zobowiązania wynikającego z ustawy lub z umowy ma prawo domagać się ustalenia własności wspomnianego znaku towarowego, o ile dana sytuacja nie zalicza się do sytuacji objętych art. 18 tego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 335 z 12.9.2016.


title: Orzeczenie Trybunału z dnia 11 października 2017 r. w sprawie E-7/12 COSTS, Schenker North AB, Schenker Privpak AB i Schenker Privpak AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA (Ustalenie kosztów – Koszty podlegające zwrotowi – Odsetki za zwłokę)

text:
               25.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/21

         ORZECZENIE TRYBUNAŁU
   z dnia 11 października 2017 r.
   w sprawie E-7/12 COSTS,
   Schenker North AB, Schenker Privpak AB i Schenker Privpak AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA

      (Ustalenie kosztów – Koszty podlegające zwrotowi – Odsetki za zwłokę)

   (2018/C 27/09)
   W sprawie E-7/12 COSTS, Schenker North AB, Schenker Privpak AB i Schenker Privpak AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA – WNIOSEK o ustalenie kosztów przyznanych przez Trybunał na mocy wyroku z dnia 9 lipca 2013 r. w sprawie E-7/12 Schenker North i inni przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA [2013] EFTA Ct. Rep. 356, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes i sędzia sprawozdawca), Per Christiansen i Ása Ólafsdóttir (sędzia (ad hoc)), wydał w dniu 11 października 2017 r. orzeczenie zawierające sentencję następującej treści:

               1.

               Całkowitą kwotę kosztów pozostających do zapłaty przez Urząd Nadzoru EFTA na rzecz wnioskodawców określa się na 63 095 EUR.

               2.

               Odsetki za zwłokę nalicza się od dnia zawiadomienia o niniejszym orzeczeniu do dnia zapłaty całej należnej kwoty; stopę odsetek, którą należy zastosować, oblicza się według stopy stosowanej przez Europejski Bank Centralny do podstawowych operacji refinansujących obowiązującej pierwszego dnia kalendarzowego miesiąca, w którym przypada termin płatności, powiększonej o trzy i pół punktu procentowego.


               25.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/22

         Wniosek o wydanie przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Oslo tingrett z dnia 25 września 2017 r. w sprawie Henrik Kristoffersen przeciwko Norweskiemu Związkowi Narciarskiemu
   (Sprawa E-8/17)
   (2018/C 27/10)
   W dniu 25 września 2017 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek, wystosowany dnia 25 września 2017 r. przez Oslo tingrett (sąd rejonowy w Oslo), o wydanie w sprawie Henrik Kristoffersen przeciwko Norweskiemu Związkowi Narciarskiemu opinii doradczej dotyczącej następujących kwestii:

               1.

               Które kryteria prawne należy w szczególności podkreślić podczas oceny, czy system uprzedniej kontroli i wydawania zgody na zawarcie indywidualnych umów sponsorskich tego rodzaju przez krajowy związek sportowy – zanim związek przeniesie prawo do wykorzystania danego oznakowania – zostanie uznany za ograniczenie swobody świadczenia usług przez sportowca na mocy art. 36 Porozumienia EOG albo dyrektywy 2006/123/WE (dyrektywa usługowa)?

                           a)

                           W jakim zakresie stosuje się ocenę ograniczeń ram prawnych dotyczących sportu, która została wcześniej opisana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej między innymi w sprawie C-51/96? Czy art. 16 dyrektywy usługowej lub inne przepisy tej dyrektywy pociągają za sobą ocenę ograniczeń?

               2.

               Które kryteria prawne należy w szczególności podkreślić podczas oceny, czy bezwzględna odmowa wydania zgody przez krajowy związek sportowy na zawarcie indywidualnych umów sponsorskich sportowców zawodowych należących do kadry narodowej na używanie takiego rodzaju oznakowania (aby prawa do tego oznakowania dalej należały do związku) zostanie uznana za ograniczenie swobody świadczenia usług przez sportowca na podstawie art. 36 Porozumienia EOG albo dyrektywy 2006/123/WE (dyrektywa usługowa)?

                           a)

                           Jaki wpływ na ocenę będzie miał fakt, że krajowy związek sportowy zawarł już ważną umowę z głównym sponsorem kadry narodowej o świadczenie usług reklamowych polegających na umieszczeniu danego oznakowania na kaskach/nakryciach głowy? Czy ma to znaczenie przy ustaleniu, czy ograniczenie istnieje oraz, alternatywnie, czy istnieją obiektywne i dostateczne podstawy dla odmowy?

                     O ile stwierdzono, że ograniczenie istnieje:

               3.

               Czy wspólne regulacje krajowego związku sportowego (system zezwoleń) dotyczące potencjalnego wykorzystania oznaczenia w indywidualnych umowach przez sportowców stanowi system zezwoleń w rozumieniu art. 4 pkt 6 dyrektywy 2006/123/WE (dyrektywa usługowa)?

                           a)

                           Czy w takim przypadku system zezwoleń podlega art. 9 i 10 rozdziału III dotyczącego swobody przedsiębiorczości dla usługodawców, w przypadku obywatela Norwegii wybranego do kadry narodowej, który podejmuje się działalności zarobkowej związanej z uczestnictwem w kadrze, a podlegającej ramom prawnym narodowego związku sportowego? Czy też należy uznać, że system reguluje art. 16; alternatywnie, jakiej ocenie prawnej należy go poddać dla poprawnej klasyfikacji?

               4.

               Czy przy dokonywaniu oceny zgodności systemu z prawem – na podstawie art. 36 EOG albo art. 9, 10 albo 16 dyrektywy usługowej – sąd krajowy musi wziąć pod uwagę oddzielnie przepisy regulacji i odmowę, czy powinien także wziąć pod uwagę:

                           —

                           Przesłanki związku do zachowania praw reklamowych, w tym koszty finansowania kadry narodowej i cele wydatkowania przychodu?

                           —

                           Ogólną możliwość podejmowania działalności zarobkowej przez sportowca, w tym prawa do zawierania umów sponsorskich z producentami sprzętu oraz wszelkich innych umów reklamowych?

                           —

                           Czy, wobec powyższego, system zezwoleń lub odmowa wydania zgody wydają się rzeczywiście słuszne i proporcjonalne?

               5.

               Jaki wpływ na ocenę zgodności z prawem wywiera fakt, że system zezwoleń na zawarcie indywidualnych umów dotyczących oznakowania podlega swobodnej ocenie związku?

               6.

               Jakie wymogi proceduralne, o ile takie istnieją, należy spełnić zgodnie z art. 13 dyrektywy 2006/123/WE albo art. 36 EOG wobec postępowania i decyzji na podstawie przyjętego przez krajowy związek sportowy systemu zezwoleń na zawarcie indywidualnych umów reklamowych (umów sponsoringowych) dotyczących oznakowania handlowego, oraz jakie są skutki prawne uchybienia wymogom formalnym na mocy przepisów EOG?


title: Orzeczenie Trybunału z dnia 11 października 2017 r. w sprawie E-14/11 COSTS, Schenker North AB, Schenker Privpak AB i Schenker Privpak AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA (Ustalenie kosztów – Koszty podlegające zwrotowi – Odsetki za zwłokę)

text:
               25.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/21

         ORZECZENIE TRYBUNAŁU
   z dnia 11 października 2017 r.
   w sprawie E-14/11 COSTS,
   Schenker North AB, Schenker Privpak AB i Schenker Privpak AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA

      (Ustalenie kosztów – Koszty podlegające zwrotowi – Odsetki za zwłokę)

   (2018/C 27/08)
   W sprawie E-14/11 COSTS, Schenker North AB, Schenker Privpak AB i Schenker Privpak AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA – WNIOSEK o ustalenie kosztów przyznanych przez Trybunał na mocy wyroku z dnia 21 grudnia 2012 r. w sprawie E-14/11 Schenker North i inni przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA [2012] EFTA Ct. Rep. 1178, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes i sędzia sprawozdawca), Per Christiansen i Ása Ólafsdóttir (sędzia (ad hoc)), wydał w dniu 11 października 2017 r. orzeczenie zawierające sentencję następującej treści:

               1.

               Całkowitą kwotę kosztów pozostających do zapłaty przez Urząd Nadzoru EFTA na rzecz wnioskodawców określa się na 95 944 EUR.

               2.

               Odsetki za zwłokę nalicza się od dnia zawiadomienia o niniejszym orzeczeniu do dnia zapłaty całej należnej kwoty; stopę odsetek, którą należy zastosować, oblicza się według stopy stosowanej przez Europejski Bank Centralny do podstawowych operacji refinansujących obowiązującej pierwszego dnia kalendarzowego miesiąca, w którym przypada termin płatności, powiększonej o trzy i pół punktu procentowego.


title: Sprawa T-401/11 P RENV-RX: Wyrok Sądu z dnia 7 grudnia 2017 r. – Missir Mamachi di Lusignano i in. / Komisja (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Zabójstwo urzędnika i jego małżonki — Zasada zgodności pomiędzy wnioskiem, zażaleniem i skargą w sprawach odszkodowawczych — Obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa personelu w służbie Unii — Związek przyczynowy — Szkoda majątkowa — Odpowiedzialność in solidum — Uwzględnienie świadczeń przewidzianych w regulaminie pracowniczym — Krzywda — Odpowiedzialność instytucji za krzywdę doznaną przez zmarłego urzędnika — Odpowiedzialność instytucji za krzywdę doznana przez następców prawnych zmarłego urzędnika)

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/19

         Wyrok Sądu z dnia 7 grudnia 2017 r. – Missir Mamachi di Lusignano i in. / Komisja
   (Sprawa T-401/11 P RENV-RX) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Zabójstwo urzędnika i jego małżonki - Zasada zgodności pomiędzy wnioskiem, zażaleniem i skargą w sprawach odszkodowawczych - Obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa personelu w służbie Unii - Związek przyczynowy - Szkoda majątkowa - Odpowiedzialność in solidum - Uwzględnienie świadczeń przewidzianych w regulaminie pracowniczym - Krzywda - Odpowiedzialność instytucji za krzywdę doznaną przez zmarłego urzędnika - Odpowiedzialność instytucji za krzywdę doznana przez następców prawnych zmarłego urzędnika))
   (2018/C 032/25)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Stefano Missir Mamachi di Lusignano (Szanghaj, Chiny) i 6 innych wnoszących odwołanie, których nazwiska zostały wymienione w załączniku do wyroku (przedstawiciel: adwokaci F. Di Gianni, G. Coppo i A. Scalini)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 12 maja 2011 r., Missir Mamachi di Lusignano/Komisja (F-50/09, EU:F:2011:55).

      Sentencja

               1)

               Wyrok z dnia 12 maja 2011 r., Missir Mamachi di Lusignano/Komisja (F-50/09) zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej podtrzymał zarzut niedopuszczalności podniesiony przez Komisję Europejską wobec roszczenia o naprawienie krzywdy doznanej przez Carla Missira Mamachiego di Lusignana, Giustinę Missir Mamachi di Lusignano, Filiberta Missira Mamachiego di Lusignana i Tommasa Missira Mamachiego di Lusignana, dwóch ostatnich reprezentowanych przez Anne Sintobin.

               2)

               Wyrok z dnia 12 maja 2011 r., Missir Mamachi di Lusignano/Komisja (F-50/09) zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej podtrzymał zarzut niedopuszczalności podniesiony przez Komisję Europejską wobec roszczenia o naprawienie krzywdy doznanej przez Livia Missira Mamachiego di Lusignana.

               3)

               Wyrok z dnia 12 maja 2011 r., Missir Mamachi di Lusignano/Komisja (F-50/09) zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej ograniczył odpowiedzialność Komisji do 40 % szkody poniesionej przez Carla Missira Mamachiego di Lusignana, Giustinę Missir Mamachi di Lusignano, Filiberta Missira Mamachiego di Lusignana i Tommasa Missira Mamachiego di Lusignana, dwóch ostatnich reprezentowanych przez Anne Sintobin.

               4)

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               5)

               Komisja jest zobowiązana in solidum do zapłaty kwoty 3 milionów EUR, pomniejszonej o świadczenia na podstawie regulaminu pracowniczego, uznawane za część tej kwoty, wypłacone lub należne Carlowi Missirowi Mamachiemu di Lusignanowi, Giustinie Missir Mamachi di Lusignano, Filibertowi Missirowi Mamachiemu di Lusignanowi i Tommasowi Missirowi Mamachiemu di Lusignanowi, dwóm ostatnim reprezentowanym przez A. Sintobin, tytułem poniesionej przez nich szkody materialnej.

               6)

               Komisja zostaje zobowiązana in solidum do zapłaty na rzecz Carla Missira Mamachiego di Lusignana kwoty 100 000 EUR z tytułu doznanej przez niego krzywdy.

               7)

               Komisja zostaje zobowiązana in solidum do zapłaty na rzecz Giustiny Missir Mamachi di Lusignano kwoty 100 000 EUR z tytułu doznanej przez nią krzywdy.

               8)

               Komisja zostaje zobowiązana in solidum do zapłaty na rzecz Tommasa Missira Mamachiego di Lusignana, reprezentowanego przez A. Sintobin, kwoty 100 000 EUR z tytułu doznanej przez niego krzywdy.

               9)

               Komisja zostaje zobowiązana in solidum do zapłaty na rzecz Filiberta Missira Mamachiego di Lusignana, reprezentowanego przez A. Sintobin, kwoty 100 000 EUR z tytułu doznanej przez niego krzywdy.

               10)

               Komisja zostaje zobowiązana in solidum do zapłaty globalnej kwoty 50 000 EUR na rzecz Stefana Missira Mamachiego di Lusignana oraz pozostałych skarżących, których nazwiska zostały wymienione w załączniku, jako spadkobierców Livia Missira Mamachiego di Lusignana, z tytułu doznanej przez niego krzywdy.

               11)

               Zadośćuczynienie, o którym mowa w pkt 6–10 powyżej, zostanie powiększone o odsetki za zwłokę, od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do chwili całkowitej zapłaty, według stopy ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla jego głównych operacji refinansujących, podwyższonej o dwa punkty procentowe.

               12)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               13)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania odwoławczego.

               14)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania w pierwszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa T-747/17: Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2017 r. – UPF / Komisja

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/35

         Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2017 r. – UPF / Komisja
   (Sprawa T-747/17)
   (2018/C 032/49)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Union des Ports de France – UPF (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci C. Vannini i E. Moraïtou)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w całości.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2017) 5176 final z dnia 27 lipca 2017 sprawie programu pomocy SA.38393 (2016/C, ex 2015/E) wdrożonego przez Francję (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa, którego dopuściła się Komisja, kwalifikując środek podatkowy w całości jako pomoc państwa, naruszając tym samym kryterium odnoszące się do charakteru działalności gospodarczej prowadzonej przez porty francuskie. Strona skarżąca twierdzi w tym zakresie, że uznając, iż zastosowanie wobec portów francuskich zwolnienia podatkowego stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE bez uściślenia, że kwalifikacja jako pomocy odnosi się wyłącznie do działalności gospodarczej portów, Komisja w decyzji tej co do zasady naruszyła prawo.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa, którego dopuściła się Komisja, w zakresie oceny charakteru gospodarczego działalności wykonywanej przez porty francuskie. Strona skarżąca ocenia, że Komisja również dopuściła się naruszenia prawa, dokonując analizy gospodarczego charakteru działalności prowadzonej przez porty francuskie, z dwóch powodów:

                           —

                           po pierwsze, ponieważ absolutnie nie ustosunkowała się w zaskarżonej decyzji do niektórych rodzajów działalności prowadzonej przez porty francuskie;

                           —

                           po drugie, w odniesieniu do licznych innych rodzajów działalności portów francuskich, ograniczyła się ona do powtórzenia ogólnych zasad wynikających z orzecznictwa TSUE w dziedzinie finansowania ze środków publicznych infrastruktury portowej, nie rozstrzygając czy miały one charakter gospodarczy czy nie, podczas gdy chodziło o kryterium zastosowania zasad obowiązujących w dziedzinie pomocy państwa.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa oraz niewystarczającego uzasadnienia w odniesieniu do warunków dotyczących naruszenia konkurencji i wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi, ponieważ Komisja błędne uznała, że rozpatrywane zwolnienie podatkowe mogło prowadzić do naruszeń konkurencji i wywierać wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi w odniesieniu do ogółu portów francuskich, a w szczególności do portów na wyspach oraz portów położonych w departamentach i regionach zamorskich. Zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja jest obarczona niewystarczającym uzasadnieniem, ponieważ Komisja przyjęła, nie popierając swego stanowiska dowodami, że warunki w niniejszym przypadku zostały spełnione.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczy naruszenia przepisów proceduralnych w zakresie kontroli istniejącej pomocy oraz naruszania art. 108 ust. 1 i 2 TFUE w związku z zasadą proporcjonalności, ponieważ z jednej strony, Komisja wymagając by organy francuskie dostarczyły dowodu na okoliczność zgodności z rynkiem wewnętrznym systemu zwolnienia portów francuskich z podatku od osób prawnych przeniosła na stronę skarżącą ciężar dowodu i działała w taki sposób jakby rozpatrywała wniosek o zatwierdzenie nowego sytemu pomocy. Z drugiej strony, wymagając od organów francuskich po prostu zniesienia wspomnianego systemu pomocy bez wykazania by możliwe było wprowadzenie jakiejkolwiek zmiany, która mógłby uczynić środek ten zgodnym z przepisami Unii obowiązującymi w dziedzinie pomocy, Komisja naruszyła art. 108 ust. 1 i 2 TFUE, art. 2 rozporządzenia nr 2015/1589 oraz zasadę proporcjonalności.

               5.

               Zarzut piąty, dotyczy naruszenia zasady dobrej administracji w zakresie w jakim fakt, iż Komisja wymaga zniesienia systemu zwolnienia podatkowego, dopuszczając jednocześnie utrzymanie w mocy systemów pomocy na rzecz portów w innych państwach członkowskich, nie pozwala na zapewnienie równych warunków konkurencji pomiędzy portami europejskimi, ale przeciwnie prowadzi do nowych naruszeń konkurencji z bezpośrednim, naruszeniem roli powierzonej Komisji jako gwarantowi właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Komisja naruszyła w związku z tym zasadę bezstronności będącą konieczną konsekwencją zasady dobrej administracji.


title: Sprawa C-214/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 29 listopada 2017 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) – Zjednoczone Królestwo] – C. King / The Sash Window Workshop Ltd; Richard Dollar (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników — Dyrektywa 2003/88/WE — Organizacja czasu pracy — Artykuł 7 — Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany coroczny urlop wypoczynkowy wypłacany w chwili ustania stosunku pracy — Uregulowanie krajowe zobowiązujące pracownika do wykorzystania przysługującego mu corocznego urlopu wypoczynkowego przed ustaleniem wysokości przysługującego mu z tego tytułu wynagrodzenia)

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/2

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 29 listopada 2017 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) – Zjednoczone Królestwo] – C. King / The Sash Window Workshop Ltd; Richard Dollar
   (Sprawa C-214/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Dyrektywa 2003/88/WE - Organizacja czasu pracy - Artykuł 7 - Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany coroczny urlop wypoczynkowy wypłacany w chwili ustania stosunku pracy - Uregulowanie krajowe zobowiązujące pracownika do wykorzystania przysługującego mu corocznego urlopu wypoczynkowego przed ustaleniem wysokości przysługującego mu z tego tytułu wynagrodzenia))
   (2018/C 032/02)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: C. King

      Strona pozwana: The Sash Window Workshop Ltd; Richard Dollar

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 7 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ustanawiającego prawo do skutecznego środka prawnego, należy dokonywać w ten sposób, że w sytuacji sporu między pracodawcą a pracownikiem co do tego, czy pracownik jest uprawniony do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego na podstawie pierwszego z tych unormowań, unormowania te stoją na przeszkodzie wymogowi, zgodnie z którym pracownik musi najpierw skorzystać z takiego urlopu, zanim będzie mógł ustalić, czy jest on uprawniony do wynagrodzenia z tego tytułu.

               2)

               Wykładni art. 7 dyrektywy 2003/88 należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom lub praktykom krajowym, które nie pozwalają pracownikowi na przeniesienie, a w danym wypadku na skumulowanie aż do chwili ustania jego stosunku pracy, praw do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego przysługujących mu w kilku kolejnych okresach rozliczeniowych, który nie został wykorzystany ze względu na to, że pracodawca odmówił mu wypłacenia wynagrodzenia za ten urlop.

      (1)  Dz.U. C 222 z 20.6.2016.


title: Sprawa T-249/15: Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2017 r. – JT / EUIPO – Carrasco Pirard (QUILAPAYÚN) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego QUILAPAYÚN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Znak towarowy powszechnie znany — Artykuł 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Właściciel znaku towarowego}

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/20

         Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2017 r. – JT / EUIPO – Carrasco Pirard (QUILAPAYÚN)
   (Sprawa T-249/15) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego QUILAPAYÚN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Znak towarowy powszechnie znany - Artykuł 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Właściciel znaku towarowego})
   (2018/C 032/26)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: JT (przedstawiciel: adwokat A. Mena Valenzuela)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: E. Zaera Cuadrado, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO byli również: Eduardo Carrasco Pirard (Santiago, Chile) i siedmiu pozostałych uczestników postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO, których nazwiska wskazano w załączniku do wyroku.

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 marca 2015 r. (sprawa R 354/2014-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między z jednej strony JT a z drugiej strony E. Carrasco Pirardem i pozostałymi uczestnikami postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO, których nazwiska wskazano w załączniku.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 13 marca 2015 r. (sprawa R 354/2014-2).

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Sprawa T-333/16: Wyrok Sądu z dnia 7 grudnia 2017 r. – Colgate-Palmolive / EUIPO (360°) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego 360° — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001]}

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/28

         Wyrok Sądu z dnia 7 grudnia 2017 r. – Colgate-Palmolive / EUIPO (360o)
   (Sprawa T-333/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego 360o - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001]})
   (2018/C 032/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Colgate-Palmolive Co. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Zintler i A. Stolz)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 kwietnia 2016 r. (sprawa R 2287/2015-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego 360o jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Colgate–Palmolive Co. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 296 z 16.8.2016.


title: Sprawa T-771/15: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2017 r. – Hochmann Marketing / EUIPO – BitTorrent (bittorrent) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy bittorrent — Artykuł 76 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr207/2009 [obecnie art. 95 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Nieuwzględnienie dowodów przedstawionych przed Wydziałem Unieważnień — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001]}

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/21

         Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2017 r. – Hochmann Marketing / EUIPO – BitTorrent (bittorrent)
   (Sprawa T-771/15) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy bittorrent - Artykuł 76 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr207/2009 [obecnie art. 95 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Nieuwzględnienie dowodów przedstawionych przed Wydziałem Unieważnień - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001]})
   (2018/C 032/27)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hochmann Marketing GmbH, wcześniej Bittorrent Marketing GmbH (Neu-Isenburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Hoppe, M. Terhaag i C. Schwarz)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i M. Capostagno, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: BitTorrent, Inc. (San Fransisco, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Kinkeldey, S. Clotten, S. Brandstätter i C. Schmitt)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 sierpnia 2015 r. (sprawa R 2275/2013-5) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego między BitTorrent a Bittorrent Marketing.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Hochmann Marketing GmbH, dawniej Bittorrent Marketing GmbH, zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 191 z 30.5.2016.


title: Sprawa T-751/17: Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2017 r. – Commune de Fessenheim i in. / Komisja

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/36

         Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2017 r. – Commune de Fessenheim i in. / Komisja
   (Sprawa T-751/17)
   (2018/C 032/50)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Commune de Fessenheim (Fessenheim, Francja), Communauté de communes Pays Rhin-Brisach (Volgelsheim, Francja), Conseil départemental du Haut-Rhin (Colmar, Francja) oraz Conseil régional Grand Est Alsace Champagne-Ardenne Lorraine (Strasbourg, Francja) (przedstawiciel: adwokat G. de Rubercy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji (C(2017 7119 FINAL) Sekretariatu Generalnego Komisji Europejskiej z dnia 18 października 2017 r. w sprawie odmowy ujawnienia decyzji Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji doręczonej władzom francuskim w dniu 22 marca 2017 r. dotyczącej protokołu w przedmiocie odszkodowania dla grupy EDF z tytułu zamknięcia elektrowni jądrowej w Fessenheim;

               —

               zobowiązanie Komisji Europejskiej do ujawnienia stronie skarżącej treści wskazanego pisma z dnia 22 marca 2017 r. w terminie tygodnia od dnia ogłoszenia wyroku Sądu;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania w całości.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca powołuje trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 akapit ostatni rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43) wynikającego z faktu, iż ujawnienie rozpatrywanych informacji było uzasadnione nadrzędnym interesem publicznym.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 42 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej odnoszącego się do prawa dostępu do dokumentów.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej odnoszącego się do prawa do skutecznego środka prawnego.


title: Sprawa C-314/17: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 23 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad – Bułgaria) – „Geocycle Bulgaria” EOOD / Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Veliko Tarnovo pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite [Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Zasady neutralności podatkowej i skuteczności — System odwrotnego obciążenia — Odmowa prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT dotycząca odbiorcy faktury — Decyzja organów podatkowych obciążająca podatkiem nabywcę rzeczy]

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/10

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 23 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad – Bułgaria) – „Geocycle Bulgaria” EOOD / Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Veliko Tarnovo pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite
   (Sprawa C-314/17) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Zasady neutralności podatkowej i skuteczności - System odwrotnego obciążenia - Odmowa prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT dotycząca odbiorcy faktury - Decyzja organów podatkowych obciążająca podatkiem nabywcę rzeczy])
   (2018/C 032/14)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Varhoven administrativen sad

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„Geocycle Bulgaria” EOOD

      Strona przeciwna: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Veliko Tarnovo pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite

      Sentencja

   Zasady neutralności podatkowej i skuteczności wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie odmówieniu przez państwo członkowskie odbiorcy dostawy prawa do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej, gdy w odniesieniu do tej samej dostawy podatek od wartości dodanej jest pobierany po raz pierwszy od dostawcy, mając na względzie, że wskazał on ten podatek w wystawionej przez niego fakturze, i następnie po raz drugi od nabywcy, w wypadkach gdy w prawodawstwie krajowym nie przewidziano możliwości korekty podatku od wartości dodanej, gdy istnieje decyzja zapadła w wyniku kontroli podatkowej.

      (1)  Dz.U. C 256 z 7.8.2017.


title: Sprawa T-61/16: Wyrok Sądu z dnia 7 grudnia 2017 r. – Coca-Cola / EUIPO – Mitico (Master) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Master — Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe Coca Cola i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy C — Względna podstawa odmowy rejestracji — Czerpanie nienależnej korzyści z renomy wcześniejszych znaków towarowych — Dowody dotyczące handlowego wykorzystania oznaczenia zawierającego zgłoszony znak towarowy poza Unią — Logiczne wnioski — Decyzja wydana w wyniku stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniej wydanej decyzji — Artykuł 8 ust. 5 i art. 65 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 i art. 72 ust. 6 rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/22

         Wyrok Sądu z dnia 7 grudnia 2017 r. – Coca-Cola / EUIPO – Mitico (Master)
   (Sprawa T-61/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Master - Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe Coca Cola i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy C - Względna podstawa odmowy rejestracji - Czerpanie nienależnej korzyści z renomy wcześniejszych znaków towarowych - Dowody dotyczące handlowego wykorzystania oznaczenia zawierającego zgłoszony znak towarowy poza Unią - Logiczne wnioski - Decyzja wydana w wyniku stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniej wydanej decyzji - Artykuł 8 ust. 5 i art. 65 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 i art. 72 ust. 6 rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 032/29)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Coca-Cola Company (Atlanta, Georgia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, S. Baran, barrister, D. Stone i A. Dykes, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Modern Industrial & Trading Investment Co. Ltd (Mitico) (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat A.E. Malami)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 grudnia 2015 r. (sprawa R 1251/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między The Coca Cola Company a Mitico.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 2 grudnia 2015 r. (sprawa R 1251/2015-4).

               2)

               EUIPO pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez The Coca-Cola Company, w tym koszty poniesione przez nią w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

               3)

               Modern Industrial & Trading Investment Co. Ltd (Mitico) pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 111 z 29.3.2016.


title: Sprawa C-265/16: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Torino – Włochy) – VCAST Limited / R.T.I. SpA (Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Prawo autorskie i prawa pokrewne — Dyrektywa 2001/29/WE — Artykuł 5 ust. 2 lit. b) — Wyjątek dotyczący kopii na użytek prywatny — Artykuł 3 ust. 1 — Publiczne udostępnianie — Szczególny techniczny sposób przekazu — Świadczenie usługi rejestracji wideo w chmurze (cloud computing) kopii utworów chronionych prawem autorskim bez zgody danego twórcy — Aktywny udział usługodawcy przy tej rejestracji)

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Torino – Włochy) – VCAST Limited / R.T.I. SpA
   (Sprawa C-265/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Dyrektywa 2001/29/WE - Artykuł 5 ust. 2 lit. b) - Wyjątek dotyczący kopii na użytek prywatny - Artykuł 3 ust. 1 - Publiczne udostępnianie - Szczególny techniczny sposób przekazu - Świadczenie usługi rejestracji wideo w chmurze (cloud computing) kopii utworów chronionych prawem autorskim bez zgody danego twórcy - Aktywny udział usługodawcy przy tej rejestracji))
   (2018/C 032/03)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale ordinario di Torino

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: VCAST Limited

      Strona pozwana: R.T.I. SpA

      Sentencja

   Dyrektywę 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, a zwłaszcza jej art. 5 ust. 2 lit. b), należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona uregulowaniu krajowemu, które zezwala przedsiębiorcy na świadczenie osobom prywatnym usługi zdalnego rejestrowania w chmurze kopii na użytek prywatny utworów chronionych prawem autorskim, za pomocą systemu informatycznego, wraz z aktywnym udziałem z jego strony przy rejestracji, bez zezwolenia podmiotu prawa autorskiego.

      (1)  Dz.U. C 270 z 25.7.2016.


title: Sprawa T-120/16: Wyrok Sądu z dnia 6 grudnia 2017 r. – Tulliallan Burlington / EUIPO – Burlington Fashion (Burlington) Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy Burlington — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe BURLINGTON i BURLINGTON ARCADE — Wcześniejsze graficzne, krajowy i unijny, znaki towarowe BURLINGTON ARCADE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Używanie w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001) — Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001)

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/23

         Wyrok Sądu z dnia 6 grudnia 2017 r. – Tulliallan Burlington / EUIPO – Burlington Fashion (Burlington)
   (Sprawa T-120/16) (1)

   (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy Burlington - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe BURLINGTON i BURLINGTON ARCADE - Wcześniejsze graficzne, krajowy i unijny, znaki towarowe BURLINGTON ARCADE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Używanie w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001) - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001))
   (2018/C 032/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tulliallan Burlington Ltd (Saint-Hélier, Jersey) (przedstawiciel: A. Norris, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Burlington Fashion GmbH (Schmallenberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Parr)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 stycznia 2016 r. (sprawa R 94/2014-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Tulliallan Burlington a Burlington Fashion.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Tulliallan Burlington Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 175 z 17.5.2016.


title: Sprawa C-514/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 28 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Guimarães – Portugalia) – Isabel Maria Pinheiro Vieira Rodrigues de Andrade, Fausto da Silva Rodrigues de Andrade / José Manuel Proença Salvador, Crédito Agrícola Seguros – Companhia de Seguros de Ramos Reais, SA, Jorge Oliveira Pinto (Odesłanie prejudycjalne — Obowiązkowe ubezpieczenie w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych — Dyrektywa 72/166/EWG — Artykuł 3 ust. 1 — Pojęcie „ruchu pojazdów” — Wypadek w gospodarstwie rolnym — Wypadek z udziałem nieruchomego ciągnika rolniczego pozostającego z silnikiem włączonym w celu utrzymania w ruchu pompy do uwalniania herbicydów)

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 28 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Guimarães – Portugalia) – Isabel Maria Pinheiro Vieira Rodrigues de Andrade, Fausto da Silva Rodrigues de Andrade / José Manuel Proença Salvador, Crédito Agrícola Seguros – Companhia de Seguros de Ramos Reais, SA, Jorge Oliveira Pinto
   (Sprawa C-514/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Obowiązkowe ubezpieczenie w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych - Dyrektywa 72/166/EWG - Artykuł 3 ust. 1 - Pojęcie „ruchu pojazdów” - Wypadek w gospodarstwie rolnym - Wypadek z udziałem nieruchomego ciągnika rolniczego pozostającego z silnikiem włączonym w celu utrzymania w ruchu pompy do uwalniania herbicydów))
   (2018/C 032/04)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal da Relação de Guimarães

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Isabel Maria Pinheiro Vieira Rodrigues de Andrade, Fausto da Silva Rodrigues de Andrade

      Strona pozwana: José Manuel Proença Salvador, Crédito Agrícola Seguros – Companhia de Seguros de Ramos Reais, SA, Jorge Oliveira Pinto

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności należy interpretować w ten sposób, że nie jest objęta zakresem pojęcia „ruchu pojazdów”, o którym mowa w tym artykule, sytuacja, w której ciągnik rolniczy uczestniczył w wypadku, jeżeli w chwili nastąpienia wypadku główna funkcja tego ciągnika nie polegała na wykorzystaniu go w charakterze środka transportu, ale na generowaniu, jako narzędzie pracy, siły napędowej koniecznej do utrzymania w ruchu pompy opryskiwacza herbicydowego.

      (1)  Dz.U. C 475 z 19.12.2016.


title: Sprawa T-755/17: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2017 r. – Republika Federalna Niemiec / ECHA

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/37

         Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2017 r. – Republika Federalna Niemiec / ECHA
   (Sprawa T-755/17)
   (2018/C 032/51)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: adwokaci D. Klebs i T. Henze)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji izby odwoławczej ECHA z dnia 8 września 2017 r. (sprawa A-026-2015) w zakresie, w jakim izba odwoławcza:

                           —

                           częściowo uchyliła decyzję komitetu państw członkowskich z dnia 1 października 2015 r. dotyczącą substancji „1,4-Benzenodiamina, mieszanina N, N’-fenylo i tolilo pochodnych” (zwanej dalej „BENPAT”) nr CAS 68953-84-4 (WE nr 273-227-8) w zakresie, w jakim decyzja ta przewidywała identyfikację metabolitów przez rejestrujących na etapie analizy z zastosowaniem testu OECD TG 309,

                           —

                           częściowo uchyliła wskazaną decyzję w zakresie, w jakim przewidywała ona przeprowadzenie analizy z zastosowaniem testu OECD TH 308, oraz

                           —

                           postanowiła, że oświadczenie dotyczące bioakumulacji powinno zostać usunięte z uzasadnienia owej decyzji;

               —

               a także o obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.
   Przede wszystkim strona skarżąca zarzuca izbie odwoławczej, że przekroczyła ona swe kompetencje, gdyż w trakcie postępowania w sprawie sprzeciwu ponownie zbadała i przeanalizowała całą decyzję w sprawie oceny, uznając (błędnie zarówno pod względem formalnym, jak i materialnym), że należy częściowo uchylić i zmienić decyzję komitetu państw członkowskich.

               1.

               Zarzut pierwszy: brak kompetencji izby odwoławczej do kwestionowania co do istoty postępowania w sprawie oceny.

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie orzecznictwa Trybunału w sprawie Meroni ze względu na to, że izba odwoławcza, jako organ agencji Unii, nie dysponowała zakresem uznania przy przyjmowaniu własnej decyzji.

               3.

               Zarzut trzeci: naruszenie zasad pomocniczości i kompetencji powierzonych polegające na tym, że izba odwoławcza naruszyła prawa państw członkowskich zinstytucjonalizowane poprzez ich kompetencje decyzyjne w ramach komitetu państw członkowskich ECHA, podczas gdy prawo Unii nie przewiduje podstawy prawnej, która upoważniałaby tę agencję do działania.

               4.

               Zarzut czwarty: naruszenie przepisów rozporządzenia REACH (1), zważywszy że izba odwoławcza nie posiada kompetencji do kontrolowania co do istoty decyzji w sprawie oceny.
               Posiłkowo strona skarżąca podnosi, że w odniesieniu do decyzji w sprawie oceny izba odwoławcza dysponuje jedynie ograniczonymi kompetencjami kontrolnymi na podstawie art. 51 ust. 8 rozporządzenia REACH.

               5.

               Zarzut piąty: naruszenie obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 296 akapit drugi TFUE przez to, że izba odwoławcza nie wykazała istnienia swych domniemanych kompetencji kontrolnych.

               6.

               Zarzut szósty: zaskarżona decyzja jest błędna co do istoty oraz niezgodna z prawem.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1).


title: Sprawa C-486/17: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 23 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Basilicata – Włochy) – Olympus Italia Srl / Istituto di Ricovero e Cura a Carattere Scientifico – Centro di Riferimento Oncologico della Basilicata (CROB) di Rionero in Vulture (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 ust. 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Zamówienia publiczne na roboty budowlane, towary i usługi — Dyrektywa 2014/24/UE — Artykuł 4 — Kwoty progowe dla zamówień publicznych — Zamówienia mogące mieć niewątpliwe znaczenie transgraniczne — Wniosek oczywiście niedopuszczalny)

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/10

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 23 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Basilicata – Włochy) – Olympus Italia Srl / Istituto di Ricovero e Cura a Carattere Scientifico – Centro di Riferimento Oncologico della Basilicata (CROB) di Rionero in Vulture
   (Sprawa C-486/17) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 ust. 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Zamówienia publiczne na roboty budowlane, towary i usługi - Dyrektywa 2014/24/UE - Artykuł 4 - Kwoty progowe dla zamówień publicznych - Zamówienia mogące mieć niewątpliwe znaczenie transgraniczne - Wniosek oczywiście niedopuszczalny))
   (2018/C 032/15)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Basilicata

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Olympus Italia Srl

      Strona pozwana: Istituto di Ricovero e Cura a Carattere Scientifico – Centro di Riferimento Oncologico della Basilicata (CROB) di Rionero in Vulture

      Przy udziale: Crimo Italia Srl

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale amministrativo regionale per la Basilicata (sąd administracyjny dla regionu Basilicata, Włochy) postanowieniem z dnia 22 lipca 2017 r., który wpłynął do Trybunału w dniu 10 sierpnia 2017 r., jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 374 z 6.11.2017.


title: Sprawa T-622/16: Wyrok Sądu z dnia 7 grudnia 2017 r. – sheepworld / EUIPO (Alles wird gut) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Alles wird gut — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/28

         Wyrok Sądu z dnia 7 grudnia 2017 r. – sheepworld / EUIPO (Alles wird gut)
   (Sprawa T-622/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Alles wird gut - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 032/38)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: sheepworld AG (Ursensollen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. von Rüden)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 czerwca 2016 r. (sprawa R 212/2016-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Alles wird gut jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               sheepworld AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 383 z 17.10.2016.


title: Sprawa C-453/17 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 1 czerwca 2017 r. w sprawie T-647/16 Camerin / Parlament, wniesione w dniu 27 lipca 2017 r. przez Laurę Camerin

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/11

         Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 1 czerwca 2017 r. w sprawie T-647/16 Camerin / Parlament, wniesione w dniu 27 lipca 2017 r. przez Laurę Camerin
   (Sprawa C-453/17 P)
   (2018/C 032/16)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Laure Camerin (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski
   Postanowieniem z dnia 30 listopada 2017 r. Trybunał (dziesiąta izba) odrzucił odwołanie.


title: Sprawa T-728/16: Wyrok Sądu z dnia 5 grudnia 2017 r. – Tuerck/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych — Aprecjacja kapitału między datą wniosku o przeniesienie uprawnień a datą rzeczywistego przeniesienia)

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/29

         Wyrok Sądu z dnia 5 grudnia 2017 r. – Tuerck/Komisja
   (Sprawa T-728/16) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych - Aprecjacja kapitału między datą wniosku o przeniesienie uprawnień a datą rzeczywistego przeniesienia))
   (2018/C 032/39)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Sabine Tuerck (Woluwe-Saint-Pierre, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie na podstawie art. 270 TFUE mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 10 grudnia 2015 r. dotyczącej potwierdzenia przeniesienia do systemu emerytalnego Unii Europejskiej uprawnień emerytalnych nabytych przez skarżącą przed podjęciem służby w Unii.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 10 grudnia 2015 r. dotyczącej potwierdzenia przeniesienia do systemu Unii Europejskiej uprawnień emerytalnych nabytych przez Sabine Tuerck przed podjęciem służby w Unii.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 475 z 19.12.2016.


title: Sprawa T-121/16: Wyrok Sądu z dnia 6 grudnia 2017 r. – Tulliallan Burlington / EUIPO – Burlington Fashion (BURLINGTON THE ORIGINAL) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy BURLINGTON THE ORIGINAL — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe BURLINGTON i BURLINGTON ARCADE — Wcześniejsze graficzne, krajowy i unijny, znaki towarowe BURLINGTON ARCADE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Używanie w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001) — Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001)}

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/24

         Wyrok Sądu z dnia 6 grudnia 2017 r. – Tulliallan Burlington / EUIPO – Burlington Fashion (BURLINGTON THE ORIGINAL)
   (Sprawa T-121/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy BURLINGTON THE ORIGINAL - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe BURLINGTON i BURLINGTON ARCADE - Wcześniejsze graficzne, krajowy i unijny, znaki towarowe BURLINGTON ARCADE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Używanie w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001) - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001)})
   (2018/C 032/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tulliallan Burlington Ltd (Saint-Hélier, Jersey) (przedstawiciel: A. Norris, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Burlington Fashion GmbH (Schmallenberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Parr)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 stycznia 2016 r. (sprawa R 2501/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Tulliallan Burlington a Burlington Fashion.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Tulliallan Burlington Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 175 z 17.5.2016.


title: Sprawa T-757/17: Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2017 r. – Kerstens/Komisja

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/38

         Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2017 r. – Kerstens/Komisja
   (Sprawa T-757/17)
   (2018/C 032/52)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Petrus Kerstens (Overijse, Belgia) (przedstawiciel: adwokat C. Mourato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 27 marca 2017 r. skierowanej do skarżącego, ponieważ nakazuje ona wznowić postępowanie CMS 15/017 ab initio;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 7 kwietnia 2017 r. skierowanej do skarżącego, ponieważ nakazuje ona wznowić postępowanie CMS 12/063 ab initio;

               —

               przyznanie skarżącemu całkowitego zadośćuczynienia w wysokości 40 000 EUR z tytułu szczególnej krzywdy, które musi wypłacić Komisja Europejska;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania zgodnie z art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący błędnego wykonania wyroku stwierdzającego nieważność z dnia 14 lutego 2017 r. Kerstens/Komisja (T-270/16 P, niepublikowany, EU:T:2017:74) oraz naruszenia zasady „non bis in idem”, jakie miał popełnić organ powołujący, który zdecydował o wznowieniu postępowań dyscyplinarnych przeciwko skarżącemu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący błędnego wykonania ww. wyroku i naruszenia zasady dobrej administracji, w tym obowiązku bezstronnego i uczciwego rozpatrywania spraw, naruszania zasady domniemania niewinności i naruszania prawa do obrony, ponieważ decyzje o wznowieniu postępowań dyscyplinarnych nie zapewniały gwarancji bezstronności i uczciwości w rozpatrywaniu sprawy skarżącego.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący błędnego wykonania ww. wyroku i naruszenia zasad pewności prawa i dobrej administracji, a w szczególności zasady rozsądnego terminu, ponieważ według trony skarżącej nowe postepowanie dyscyplinarne powinna również zostać wszczęte w rozsądnym terminie, co nie miało miejsca w rozpatrywanym przypadku.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący żądania szczególnego zadośćuczynienia z tytułu wspomnianych nieprawidłowości, mającego na celu naprawienie krzywdy, którą miała wyrządzić skarżącemu administracja, ponieważ stwierdzenie nieważności zaskarżonych aktów nie może samo w sobie naprawić tej krzywdy.


title: Sprawa C-467/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 6 czerwca 2017 r. w sprawie T-172/17, Società agricola Taboga Leandro e Fidenato Giorgio Ss/ Parlament i Rada, wniesione w dniu 1 sierpnia 2017 r. przez Società agricola Taboga Leandro e Fidenato Giorgio

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/11

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 6 czerwca 2017 r. w sprawie T-172/17, Società agricola Taboga Leandro e Fidenato Giorgio Ss/ Parlament i Rada, wniesione w dniu 1 sierpnia 2017 r. przez Società agricola Taboga Leandro e Fidenato Giorgio
   (Sprawa C-467/17 P)
   (2018/C 032/17)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Società agricola Taboga Leandro e Fidenato Giorgio Ss (przedstawiciel: F. Longo, avvocato)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej
   Postanowieniem z dnia 29 listopada 2017 r. Trybunał (ósma izba) oddalił odwołanie i orzekł, że Società agricola Taboga Leandro e Fidenato Giorgio Ss pokrywa własne koszty.


title: Sprawa T-815/16: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2017 r. – For Tune/EUIPO – Simplicity trade (opus AETERNATUM) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie do rejestracji graficznego unijnego znaku towarowego opus AETERNATUM — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy OPUS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/29

         Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2017 r. – For Tune/EUIPO – Simplicity trade (opus AETERNATUM)
   (Sprawa T-815/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie do rejestracji graficznego unijnego znaku towarowego opus AETERNATUM - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy OPUS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 032/40)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: For Tune sp. z o.o. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: adwokat K. Popławska)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Simplicity trade GmbH (Oelde, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 września 2016 r. (sprawa R 152/2016-2) dotycząca postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Simplicity trade a For Tune.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               For Tune sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 14 z 16.1.2017.


title: Sprawa C-593/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 13 października 2017 r. – Kreyenhop & Kluge GmbH & Co. KG / Hauptzollamt Hannover

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 13 października 2017 r. – Kreyenhop & Kluge GmbH & Co. KG / Hauptzollamt Hannover
   (Sprawa C-593/17)
   (2018/C 032/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

      Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Kreyenhop & Kluge GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hannover

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 767/2014 z dnia 11 lipca 2014 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej (1) jest ważne?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy przy dokonywaniu interpretacji podpozycji 1902 3010 Nomenklatury scalonej należy brać pod uwagę notę wyjaśniającą do podpozycji 1902 3010 Nomenklatury scalonej, opublikowaną przez Komisję w dniu 4 marca 2015 r. (2). w zakresie, w jakim smażenie zostało w niej wymienione jako przykład przemysłowego procesu suszenia?

      (1)  Dz.U. 2014, L 209 s. 12.

      (2)  Dz.U. 2015, C 76, s. 1.


title: Sprawa T-761/17: Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2017 r. – UR/Komisja

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/39

         Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2017 r. – UR/Komisja
   (Sprawa T-761/17)
   (2018/C 032/53)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: UR (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzji komisji konkursowej z dnia 11 sierpnia 2017 r. o niewpisaniu jej nazwiska na listę rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/322/16;

               —

               w każdym razie, obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie, jaki popełniła komisja konkursowa, gdy stwierdziła, że dyplom strony skarżącej nie spełniał jednego z warunków dopuszczenia do konkursu.

               2.

               Zarzut drugi, podnoszony pomocniczo, dotyczący niezgodności z prawem ogłoszenia o konkursie na podstawie art. 27 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego. W szczególności sporny warunek dopuszczenia nie jest związany z wymogami stanowisk do obsadzenia, opisanymi w ogłoszeniu o konkursie, a zatem byłby sprzeczny z interesem służby.

               3.

               Zarzut trzeci, podnoszony w dalszej kolejności, dotyczący braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji w tym zakresie, że kryteria ustalone przez komisję konkursową dla oceny znaczenia dyplomu strony skarżącej w świetle spornego warunku dopuszczenia nie zostały ujawnione, co uniemożliwiło jej odpowiednie przygotowanie obrony.


title: Sprawa C-624/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Den Haag (Niderlandy) w dniu 6 listopada 2017 r. – postepowanie karne / Tronex BV

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Den Haag (Niderlandy) w dniu 6 listopada 2017 r. – postepowanie karne / Tronex BV
   (Sprawa C-624/17)
   (2018/C 032/19)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Gerechtshof Den Haag

      Strony w postępowaniu głównym

   Tronex BV

      Pytania prejudycjalne

               1)

                           a.

                           Czy sprzedawcę detalicznego, który w oparciu o umowę wiążącą go z dostawcą zwraca temu dostawcy (importerowi, hurtownikowi, dystrybutorowi, producentowi lub innemu podmiotowi, od którego on ten przedmiot uzyskał) przedmiot zwrócony mu przez konsumenta, względnie przedmiot, który w ramach oferowanego przez niego asortymentu stał się zbędny, należy uznać za posiadacza pozbywającego się tego przedmiotu w rozumieniu art. 3 pkt 1 dyrektywy ramowej (1)?

                           b.

                           Czy dla treści odpowiedzi na pytanie pierwsze a. ma znaczenie, że chodzi o przedmiot dotknięty łatwym do usunięcia brakiem, względnie łatwą do usunięcia wadą?

                           c.

                           Czy dla treści odpowiedzi na pytanie pierwsze a. ma znaczenie, że chodzi o przedmiot dotknięty tak znacznymi lub istotnymi brakiem lub wadą, że z tego powodu przedmiot nie nadaje się już do wykorzystania zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem?

               2)

                           a.

                           Czy sprzedawcę detalicznego lub dostawcę, którzy przedmiot zwrócony im przez konsumenta, względnie przedmiot, który w ramach oferowanego przez nich asortymentu stał się zbędny, odsprzedają odsprzedającemu (resztki partii towarów) należy uznać za posiadacza pozbywającego się tego przedmiotu w rozumieniu art. 3 pkt 1 dyrektywy ramowej?

                           b.

                           Czy dla treści odpowiedzi na pytanie drugie a. ma znaczenie wysokość ceny kupna ustalonej do zapłaty przez odsprzedającego sprzedawcy detalicznemu, względnie dostawcy?

                           c.

                           Czy dla treści odpowiedzi na pytanie drugie a. ma znaczenie, że chodzi o przedmiot dotknięty łatwym do usunięcia brakiem, względnie łatwą do usunięcia wadą?

                           d.

                           Czy dla treści odpowiedzi na pytanie drugie a. ma znaczenie, że chodzi o przedmiot dotknięty tak znacznymi lub istotnymi brakiem lub wadą, że z tego powodu przedmiot nie nadaje się już do wykorzystania zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem?

               3)

                           a.

                           Czy odsprzedającego, który odsprzedaje (będącej podmiotem zagranicznym) osobie trzeciej znaczną część towarów odkupionych od sprzedawców detalicznych i dostawców, po tym jak towary te zostały zwrócone im przez konsumentów, względnie stały się dla nich zbędne, należy uznać za posiadacza pozbywającego się tej partii towarów w rozumieniu art. 3 pkt 1 dyrektywy ramowej?

                           b.

                           Czy dla treści odpowiedzi na pytanie trzecie a. ma znaczenie wysokość ceny kupna ustalonej do zapłaty przez osobę trzecią odsprzedającemu?

                           c.

                           Czy dla treści odpowiedzi na pytanie trzecie a. ma znaczenie, że chodzi o partię towarów, w ramach której niektóre towary są dotknięte łatwym do usunięcia brakiem, względnie łatwą do usunięcia wadą?

                           d.

                           Czy dla treści odpowiedzi na pytanie trzecie a. ma znaczenie, że chodzi o partię towarów, w ramach której niektóre towary są dotknięte tak znacznymi lub istotnymi brakiem lub wadą, że z tego powodu odnośny przedmiot nie nadaje się już do wykorzystania zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem?

                           e.

                           Czy dla treści odpowiedzi na pytanie trzecie c. lub d. ma znaczenie, jaki procent wszystkich towarów odsprzedanych osobie trzeciej stanowią towary wadliwe? Jeżeli okoliczność ta ma znaczenie – jaki procent stanowi wartość progową?

      (1)  Dyrektywa 2008/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz.U. 2008, L 312, s. 3).


title: Sprawa C-107/16: Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Pordenone – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Giorgiemu Fidenatowi (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Rolnictwo — Genetycznie zmodyfikowana żywność i pasza — Środki nadzwyczajne — Krajowy środek zakazujący uprawy genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy MON 810 — Przyjęcie i utrzymanie środka w mocy — Rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 — Artykuł 34 — Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 — Artykuły 53 i 54 — Warunki stosowania — Zasada ostrożności)

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/4

         Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Pordenone – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Giorgiemu Fidenatowi
   (Sprawa C-107/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Rolnictwo - Genetycznie zmodyfikowana żywność i pasza - Środki nadzwyczajne - Krajowy środek zakazujący uprawy genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy MON 810 - Przyjęcie i utrzymanie środka w mocy - Rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 - Artykuł 34 - Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 - Artykuły 53 i 54 - Warunki stosowania - Zasada ostrożności))
   (2018/C 032/05)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Pordenone

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Giorgio Fidenato

      Sentencja

               1)

               Artykuł 34 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy w związku z art. 53 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, należy interpretować w ten sposób, że Komisja Europejska nie jest zobowiązana do podjęcia środków nadzwyczajnych w rozumieniu tego ostatniego artykułu, w sytuacji gdy państwo członkowskie poinformuje ją oficjalnie, zgodnie z art. 54 ust. 1 tego ostatniego rozporządzenia, o potrzebie podjęcia takich środków, jeżeli nie jest oczywiste, że produkt zatwierdzony przez rozporządzenie nr 1829/2003 lub zgodnie z nim najprawdopodobniej niesie ze sobą istotne ryzyko dla zdrowia ludzkiego, zdrowia zwierząt lub środowiska.

               2)

               Artykuł 34 rozporządzenia nr 1829/2003 w związku z art. 54 rozporządzenia nr 178/2002 należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie może, po oficjalnym poinformowaniu Komisji Europejskiej o potrzebie skorzystania ze środków nadzwyczajnych i jeżeli Komisja nie podjęła żadnego środka zgodnie z art. 53 rozporządzenia nr 178/2002, podjąć takie środki na poziomie krajowym.

               3)

               Artykuł 34 rozporządzenia nr 1829/2003 w związku z zasadą ostrożności ustanowioną w art. 7 rozporządzenia nr 178/2002 należy interpretować w ten sposób, że nie przyznaje on państwom członkowskim możliwości podjęcia zgodnie z art. 54 rozporządzenia nr 178/2002 tymczasowych środków nadzwyczajnych tylko na podstawie tej zasady, bez spełnienia przesłanek materialnych przewidzianych w art. 34 rozporządzenia nr 1829/2003.

      (1)  Dz.U. C 165 z 10.5.2016


title: Sprawa C-629/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 18 października 2017 r. – J. Portugal Ramos Vinhos SA / Adega Cooperativa de Borba CRL

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 18 października 2017 r. – J. Portugal Ramos Vinhos SA / Adega Cooperativa de Borba CRL
   (Sprawa C-629/17)
   (2018/C 032/20)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal de Justiça.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: J. Portugal Ramos Vinhos SA.

      Strona pozwana: Adega Cooperativa de Borba CRL.

      Pytania prejudycjalne

   Czy stwierdzenie: „wskazówki mogące służyć w obrocie do oznaczenia innych właściwości towarów lub świadczenia usług”, znajdujące się w art. 4 ust. 1 lit. c) dyrektywy nr 2008/95/WE (1), gdy jest ono stosowane w kontekście oceny dopuszczalności rejestracji znaków lub wskazówek, które zamierza się przyjąć w celu oznaczenia produktów winiarskich, powinno być interpretowane w ten sposób, że obejmuje ono jakiekolwiek odniesienie w wyrażeniu słownym przyjętym jako znak, które zawiera chronioną nazwę geograficzną jako oznaczenie pochodzenia wina, do słowa adega (piwnica winiarska), jako do słowa powszechnie stosowanego dla oznaczenia instalacji i lokali, w których zachodzi proces wytwarzania takiego rodzaju produktów, w wyrażeniu słownym przyjętym jako znak, w przypadkach, w którym takie słowo (adega) jest jednym z kilku elementów słownych składających się na nazwę osoby prawnej, która występuje o rejestrację znaku?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Wersja skodyfikowana) (Dz.U. 2008, L 299, s. 25).