title: Sprawa C-503/17: Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2017 r. – Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/21

         Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2017 r. – Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-503/17)
   (2017/C 347/28)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Tomat, J. Tomkin, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że dopuszczając stosowanie banderolowanego paliwa do celów tankowania prywatnej rekreacyjnej jednostki pływającej Zjednoczone Królestwo naruszyło swoje zobowiązania ciążące na nim na podstawie dyrektywy 95/60/WE (1);

               —

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja jest zdania, że dopuszczenie sprzedaży banderolowanego paliwa do napędu rekreacyjnych jednostek pływających jest fundamentalnie sprzeczne z dyrektywą 95/60/WE (dyrektywą w sprawie banderolowania). Obowiązek banderolowania paliwa, które podlega obniżonej stawce podatku akcyzowego w szczególności ma na celu zapewnienie, aby paliwa te można było łatwo odróżnić od paliwa, od którego zapłacono pełną stawkę podatku akcyzowego. Jednakże na skutek przepisu krajowego, jeżeli banderolowane paliwo zostanie znalezione w zbiorniku prywatnej rekreacyjnej jednostki pływającej, która została zatankowana w Zjednoczonym Królestwie, nie jest możliwe stwierdzenie poprzez odniesienie do banderoli, czy użyte paliwo podlegało pełnej, czy też obniżonej stawce podatku akcyzowego.

      (1)  Dyrektywa Rady 95/60/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie banderolowania olejów napędowych i nafty (Dz.U. 1995, L 291, s. 46).


title: Sprawa T-372/06: Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2006 r. — Bomba Energia Getränke przeciwko OHIM — Eckes-Granini (Bomba)

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/25

         Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2006 r. — Bomba Energia Getränke przeciwko OHIM — Eckes-Granini (Bomba)
   (Sprawa T-372/06)
   (2007/C 42/44)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Bomba Energia Getränke Vertriebs GmbH (Wiener Neudorf, Austria) (przedstawiciel: adwokat A. Kockläuner)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Eckes-Granini GmbH & Co. KG (Nieder-Olm, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie w całości nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 października 2006 r. w sprawie R 184/2005-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Bomba” dla towarów z klas 32 i 33 (zgłoszenie nr 558 874)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Eckes-Granini GmbH & Co. KG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Różne słowne i graficzne znaki towarowe „la bamba”, włączając w to niemiecki słowny znak towarowy „la bamba” dla towarów z klas 29, 32 i 33

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Zaskarżona decyzja narusza art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ w odniesieniu do pozostających w konflikcie znaków towarowych nie istnieje jakiekolwiek prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa C-431/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Cantabria – Hiszpania) – Liberbank, SA/Rafael Piris del Campo

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/12

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Cantabria – Hiszpania) – Liberbank, SA/Rafael Piris del Campo
   (Sprawa C-431/15) (1)

   (2017/C 129/14)
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 354 z 26.10.2015.


title: Sprawa C-196/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht München z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie Sachsenmilch AG przeciwko Oberfinanzdirektion Nürnberg

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht München z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie Sachsenmilch AG przeciwko Oberfinanzdirektion Nürnberg
   (Sprawa C-196/05)
   (2005/C 182/47)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 4 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht München z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie Sachsenmilch AG przeciwko Oberfinanzdirektion Nürnberg.
   Finanzgericht München zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy wykładni Nomenklatury Scalonej (CN) w brzmieniu nadanym przez załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1789/2003 (1) z dnia 11 września 2003 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (2) w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej należy dokonywać w ten sposób, że ser do pizzy (mozzarella), który po wyprodukowaniu był przechowywany od jednego do dwóch tygodni w temperaturze od 2 do 4 °C należy zaklasyfikować w ramach podpozycji 0406 10?

               2)

               Czy w braku uregulowania wspólnotowego badanie, czy chodzi o ser świeży w rozumieniu podpozycji 0406 10 CN, może być przeprowadzone na podstawie właściwości organoleptycznych?

      (1)  Dz.U. L 281, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 256, str. 1.


title: Sprawa C-394/12: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Asylgerichtshof — Austria) — Shamso Abdullahi przeciwko Bundesasylamt (Odesłanie prejudycjalne — Wspólny europejski system azylowy — Rozporządzenie (WE) nr 343/2003 — Określanie państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosku o azyl — Kontrola przestrzegania kryteriów odpowiedzialności za rozpatrywanie wniosku o azyl — Zakres kontroli sądowej)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/12

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Asylgerichtshof — Austria) — Shamso Abdullahi przeciwko Bundesasylamt
   (Sprawa C-394/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny europejski system azylowy - Rozporządzenie (WE) nr 343/2003 - Określanie państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosku o azyl - Kontrola przestrzegania kryteriów odpowiedzialności za rozpatrywanie wniosku o azyl - Zakres kontroli sądowej)
   2014/C 45/20
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Asylgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Shamso Abdullahi

      Strona pozwana: Bundesasylamt

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Asylgerchitshof — Wykładnia rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (Dz.U. L 50, s. 1), a w szczególności art. 10, 16, 18 i 19 tego rozporządzenia, oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1560/2003 z dnia 2 września 2003 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 (Dz.U. L 222, s. 3) — Obywatelka somalijska, która przekroczyła granicę Unii w Grecji, skąd następnie udała się poprzez państwa trzecie i Węgry do Austrii, gdzie złożyła przed upływem 12 miesięcy od pierwszego wjazdu na terytorium Unii wniosek o udzielenie azylu — Określenie państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wspomnianego wniosku o udzielenie azylu

      Sentencja

   Artykuł 19 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego, należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, gdy państwo członkowskie wyraziło zgodę na przyjęcie osoby ubiegającej się o azyl na podstawie kryterium ujętego w art. 10 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, mianowicie jako państwo członkowskie pierwszego wjazdu osoby ubiegającej się o azyl na terytorium Unii Europejskiej, osoba ta może podważać wybór tego kryterium, wyłącznie powołując się na istnienie systemowych nieprawidłowości w zakresie procedury azylowej i warunków przyjmowania osób ubiegających się o azyl w tym państwie członkowskim, które to nieprawidłowości stanowią poważne i udowodnione powody, aby przypuszczać, że wspomniana osoba zetknie się z rzeczywistym niebezpieczeństwem bycia poddaną nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu w rozumieniu art. 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 343 z 10.11.2012.


title: Sprawa C-532/10 P: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 29 czerwca 2011 r. — adp Gauselmann GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Graficzny znak towarowy Archer Maclean’s Mercury — Sprzeciw właściciela krajowego słownego znaku towarowego Merkur)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/14

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 29 czerwca 2011 r. — adp Gauselmann GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-532/10 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Graficzny znak towarowy Archer Maclean’s Mercury - Sprzeciw właściciela krajowego słownego znaku towarowego Merkur)
   2011/C 311/21
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: adp Gauselmann GmbH (przedstawiciel: P. Koch Moreno, abogada)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 9 września 2010 r. w sprawie T-106/09 adp Gauselmann przeciwko OHIM, którym Sąd oddalił wniesioną przez właściciela słownego krajowego znaku towarowego „Merkur” dla towarów należących do klas 6, 9, 28, 35, 37, 41 i 42 skargę o stwierdzenie nieważności decyzji R 1266/2007-1 Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 12 stycznia 2009 r., oddalającej odwołanie wniesione od decyzji Wydziału Sprzeciwów, którą oddalono sprzeciw wniesiony przez skarżącą wobec rejestracji graficznego znaku towarowego „Archer Maclean's Merkury” dla towarów należących do klas 9, 16 i 28 — Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Kryteria oceny

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               adp Gauselmann GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 38 z 5.2.2011.


title: Sprawa C-670/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 15 grudnia 2015 r. – Jan Šalplachta

text:
               7.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 15 grudnia 2015 r. – Jan Šalplachta
   (Sprawa C-670/15)
   (2016/C 090/09)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesarbeitsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca zażalenie: Jan Šalplachta

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przysługujące osobie fizycznej prawo skutecznego dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sporze transgranicznym w rozumieniu art. 1 i art. 2 dyrektywy Rady 2003/8/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. w celu usprawnienia dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sporach transgranicznych poprzez ustanowienie minimalnych wspólnych zasad odnoszących się do pomocy prawnej w sporach o tym charakterze (1), wymaga by przyznana przez Republikę Federalną Niemiec pomoc prawna obejmowała poniesione przez wnioskodawcę koszty tłumaczenia oświadczenia oraz załączonych do wniosku o przyznanie pomocy prawnej uzasadniających go dokumentów, gdy jednocześnie z wytoczeniem powództwa wnioskodawca wniósł do sądu – będącego zgodnie z art. 13 ust. 1 lit. b) dyrektywy również organem przyjmującym – wniosek o przyznanie pomocy prawnej i sam zlecił dokonanie tłumaczenia?

      (1)  Dz.U. L 26 z 31.1.2003, s. 41- wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 6, s. 90.


title: Sprawa T-377/07: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2007 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/43

         Skarga wniesiona w dniu 24 września 2007 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-377/07)
   (2007/C 297/87)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (przedstawiciel: N. Korogiannakis, lawyer)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, Dyrekcji Generalnej ds. Informatyki o odrzuceniu oferty skarżącej złożonej w odpowiedzi na zaproszenie do składania ofert w ramach otwartej procedury ENTR/05/86 — Technologie interoperatywności treści dla europejskich usług e-administracji (Dz.U. S 128, 8/7/2006), doręczonej skarżącej pismem z dnia 13 lipca 2007 r. i o udzieleniu zamówienia zakwalifikowanemu oferentowi;

               —

               obciążenie Komisji (DIGIT) całością kosztów postępowania związanych z niniejszą skargą, nawet w przypadku jej oddalenia;

               —

               zasądzenie od Komisji (DIGIT), tytułem naprawienia szkody poniesionej przez skarżącą w związku z przedmiotową procedurą przetargową, kwoty 3,5 miliona EUR za część 2.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca złożyła ofertę w odpowiedzi na opublikowane przez pozwaną zaproszenie do składania ofert w ramach otwartej procedury dotyczącej „technologii interoperatywności treści dla europejskich usług e-administracji”(Dz.U. 2006/S 128-136080). Skarżąca kwestionuje zasadność decyzji o odrzuceniu jej oferty i zawarciu umowy z innym oferentem.
   Zarzuty i główne argumenty podniesione prze skarżącą są takie sam jak te przedstawione w sprawie T-300/07 Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji (1).

      (1)  Dz.U. C 235, str. 22.


title: Sprawa T-416/08: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2008 r. — EAÜ przeciwko Komisji

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/40

         Skarga wniesiona w dniu 29 września 2008 r. — EAÜ przeciwko Komisji
   (Sprawa T-416/08)
   (2008/C 313/73)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Eesti Autorite Ühing (EAÜ) (Talin, Estonia) (przedstawiciel: adwokat M. Favart)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3 decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (Sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W drodze niniejszej skargi skarżąca wnosi na podstawie art. 230 WE o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. (Sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC) dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG. Skarżąca kwestionuje konkretnie ustalenia Komisji zawarte w art. 3 zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym klauzule terytorialne odnoszące się do kompetencji w występujące w zawieranych przez związek autorów z innymi podmiotami umowach o wzajemnej reprezentacji stanowią uzgodnioną praktykę naruszającą art. 81 WE i art. 53 EOG.
   Główne zarzuty i argumenty podniesione przez skarżącą są identyczne w stosunku do tych, które podniesione zostały w sprawie T-415/08 IMRO przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-246/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósmej izby) wydanego w dniu 3 marca 2011 r. w sprawie T-387/07 Portugalia przeciwko Komisji, wniesione w dniu 23 maja 2011 r. przez Republikę Portugalską

text:
               23.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 219/11

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósmej izby) wydanego w dniu 3 marca 2011 r. w sprawie T-387/07 Portugalia przeciwko Komisji, wniesione w dniu 23 maja 2011 r. przez Republikę Portugalską
   (Sprawa C-246/11 P)
   2011/C 219/14
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, S. Rodrigues i A. Gattinini, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Republika Portugalska wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o:

               —

               Uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej wydanego w sprawie T-387/07, a w konsekwencji o:

               —

               Przekazanie sprawy Sądowi Unii Europejskiej w celu oceny żądania o stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji C(2007) 3772 (1) z dnia 31 lipca 2007 r. na podstawie i w sposób przewidziany w art. 263 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z uzasadnieniem pierwotnej skargi;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania i kosztami poniesionymi przez stronę wnoszącą odwołanie.

         Alternatywnie, na podstawie art. 61 Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz na podstawie art. 113 regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej wydanego w sprawie T-387/07 oraz o ostateczne rozstrzygnięcie sprawy poprzez uwzględnienie żądań przedstawionych przez Republikę Portugalską w pierwszej instancji, a tym samym o:

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji C(2007) 3772 na podstawie i w sposób przewidziany w art. 263 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z uzasadnieniem pierwotnej skargi;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania i kosztami poniesionymi przez stronę wnoszącą odwołanie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Decyzja C(2007) 3772 bezpośrednio dotyczy Republiki Portugalskiej. Uzasadnienie tej decyzji narusza zasadę praworządności i zasadę pewności prawa z uwagi na okoliczność, że wykazano, iż wykonanie decyzji „SGAIA” było zgodne z mającymi do niej zastosowanie ramami prawnymi, ujętymi w szczególności w umowie pomiędzy Komisją Europejską (WE) a Caixą Geral de Depósitos (CGD).
   W ten sposób Republika Portugalska wnosi niniejsze odwołanie zarzucając naruszenie prawa Unii Europejskiej z następujących powodów:

               I.

               WADA W POSTACI BRAKU UZASADNIENIA LUB BŁĘDNEGO UZASADNIENIA.

               II.

               PRAWIDŁOWOŚĆ DOKONYWANYCH WYDATKÓW I NARUSZENIE ART. 21 UST. 1 ROZPORZĄDZENIA (WE) NR 4253/88 (2) ORAZ UMOWY.

      (1)  Decyzja Komisji C(2007) 3772 z dnia 31 lipca 2007 r. w sprawie zmniejszenia pomocy finansowej Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) dotyczącej dotacji globalnej na pomoc w zakresie inwestycji lokalnych w Portugalii na podstawie decyzji Komisji C(95) 1769 z dnia 28 lipca 1995 r.

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 374, s. 1).


title: Sprawy T-233/11 i T-262/11: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2015 r. – Grecja i Ellinikos Chrysos/Komisja (Pomoc państwa — Sektor górniczy — Subwencja przyznana przez organy greckie na rzecz przedsiębiorstwa górniczego Ellinikos Chrysos — Umowa zbycia kopalni po cenie niższej od wartości rynkowej i zwolnienie z podatku od tej transakcji — Decyzja uznająca pomoc za bezprawną i nakazująca odzyskanie odpowiednich kwot — Pojęcie korzyści — Kryterium inwestora prywatnego)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/47

         Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2015 r. – Grecja i Ellinikos Chrysos/Komisja
   (Sprawy T-233/11 i T-262/11) (1)

   ((Pomoc państwa - Sektor górniczy - Subwencja przyznana przez organy greckie na rzecz przedsiębiorstwa górniczego Ellinikos Chrysos - Umowa zbycia kopalni po cenie niższej od wartości rynkowej i zwolnienie z podatku od tej transakcji - Decyzja uznająca pomoc za bezprawną i nakazująca odzyskanie odpowiednich kwot - Pojęcie korzyści - Kryterium inwestora prywatnego))
   (2016/C 038/60)
   Język postępowania: grecki i angielski

      Strony

      Strony skarżące: Republika Grecka (przedstawiciele: P. Mylonopoulos, V. Asimakopoulos, G. Kanellopoulos i A. Iosifidou, pełnomocnicy) (sprawa T-233/11); oraz Ellinikos Chrysos AE Metalleion kai Viomichanias Chrysou (Kifissia, Grecja) (przedstawiciele: początkowo K. Adamantopoulos, E. Petritsi, E. Trova i P. Skouris, następnie K. Adamantopoulos, E. Trova, P. Skouris i E. Roussou, pełnomocnicy) (sprawa T-262/11)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2011/452/UE z dnia 23 lutego 2011 r. dotyczącej pomocy państwa C 48/08 (ex NN 61/08) przyznanej przez Grecję na rzecz Ellinikos Chrysos AE (Dz.U. L 193, s. 27).

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-233/11 i T-262/11 zostają połączone do celów wydania wyroku.

               2)

               Skargi zostają oddalone.

               3)

               W sprawie T-233/11 Republika Grecka pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               W sprawie T-262/11 Ellinikos Chrysos AE Metalleion kai Viomixanias Chrysou pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 204 z 9.7.2011.


title: Sprawa F-126/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 4 listopada 2008 r. — Van Beers przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Procedura certyfikacji — Ocena za rok 2006 — Niewpisanie na listę urzędników spełniających warunki awansu — Artykuł 45 a regulaminu pracowniczego)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/73

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 4 listopada 2008 r. — Van Beers przeciwko Komisji
   (Sprawa F-126/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Procedura certyfikacji - Ocena za rok 2006 - Niewpisanie na listę urzędników spełniających warunki awansu - Artykuł 45 a regulaminu pracowniczego)
   (2009/C 44/127)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Isabelle Van Beers (Woluwé-St-Étienne, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 22 lutego 2007 r. odrzucającej kandydaturę skarżącej w ramach procedury certyfikacji za rok 2006 r.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 22 z 26.1.2008, s. 57.


title: Sprawa T-552/14: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2014 r. – Wm. Wrigley Jr. przeciwko OHIM (Extra)

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/15

         Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2014 r. – Wm. Wrigley Jr. przeciwko OHIM (Extra)
   (Sprawa T-552/14)
   2014/C 351/18
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Wm. Wrigley Jr. Company (Wilmington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: M. Kinkeldey, S. Brandstätter i C. Schmitt, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 maja 2014 r. w sprawie R 199/2014-5.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „Extra” dla towarów z klas 3, 21 i 30 – zgłoszenie nr 1 1 7 37  582

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-109/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 grudnia 2012 r. — Lebedef przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Postępowanie w sprawie oceny za 2009 r. — Zwolnienie z pełnienia obowiązków w połowie wymiaru czasu pracy do celów związkowej działalności przedstawicielskiej — Sprawozdanie z oceny obejmujące zadania wykonywane w zatrudniającej jednostce organizacyjnej — Wyznaczenie do organów przedstawicielskich określonych w regulaminie pracowniczym — Wyznaczenie do związkowych organizacji przedstawicielskich — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/32

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 grudnia 2012 r. — Lebedef przeciwko Komisji
   (Sprawa F-109/11) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Postępowanie w sprawie oceny za 2009 r. - Zwolnienie z pełnienia obowiązków w połowie wymiaru czasu pracy do celów związkowej działalności przedstawicielskiej - Sprawozdanie z oceny obejmujące zadania wykonywane w zatrudniającej jednostce organizacyjnej - Wyznaczenie do organów przedstawicielskich określonych w regulaminie pracowniczym - Wyznaczenie do związkowych organizacji przedstawicielskich - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)
   2013/C 38/63
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Giorgio Lebedef (Senningerberg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności części sprawozdania z oceny skarżącego za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2009 r.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               G. Lebedef pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 6 z 7.1.2012, s. 26.


title: Sprawa T-625/16: Skarga wniesiona w dniu 2 września 2016 – Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej/ECHA

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/51

         Skarga wniesiona w dniu 2 września 2016 – Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej/ECHA
   (Sprawa T-625/16)
   (2016/C 402/61)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej sp. z o.o. (Grajewo, Polska) (przedstawiciel: T. Dobrzyński, radca prawny)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji ECHA nr SME (2016) 2851 z dnia 23 czerwca 2016 r. stwierdzającej, że strona skarżąca nie spełnia warunków skorzystania z obniżenia opłaty przewidzianej dla średnich przedsiębiorstw i nakładającej na nią opłatę administracyjną;

               —

               stwierdzenie nieważności faktury ECHA nr 10058238 z dnia 23 czerwca 2016 r. opiewającej na różnicę między opłatą wniesioną przez skarżącą a opłatą obowiązującą dla dużego przedsiębiorstwa wystawioną w związku z decyzją ECHA nr SME (2016) 2851;

               —

               stwierdzenie nieważności faktury ECHA nr 10058239 z dnia 23 czerwca 2016 r. ustalającej kwotę opłaty administracyjnej wystawioną w związku z decyzją ECHA nr SME (2016) 2851;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu ECHA nr 14/2015 z dnia 4 czerwca 2015 r. (MB/43/2014) ME (2016) 2851;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady przyznania

                           —

                           Wysokość opłaty administracyjnej przewidziana w decyzji zarządu ECHA MB/43/2014, stanowiąca podstawę dla wydania zaskarżonej decyzji i faktur, jest niewspółmiernie wysoka do funkcji, jakie powinna spełniać opłata administracyjna i upodabnia ją w ten sposób do kary. Narusza to zasadę przyznania określoną w art. 5 TUE w związku z treścią motywu 11 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 340/2008.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady pewności prawa i prawa do dobrej administracji

                           —

                           Strona skarżąca opierała swoją deklarację wielkości przedsiębiorstwa na informacjach pochodzących m.in. od ECHA oraz informacjach krajowych. Wielkość przedsiębiorstwa miała być definiowana zgodnie z ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Wskazana ustawa nie definiuje przedsiębiorstwa ze względu na strukturę udziałową. ECHA w sposób niewystarczający informowała o zasadach rejestracji, a następnie bez możliwości poprawienia błędu nałożyła opłaty.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności

                           —

                           Zgodnie z postanowieniami rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 oraz Rozporządzenia Komisji (WE) nr 340/2008 opłaty administracyjne muszą być odpowiednio dostosowane do rzeczywistych kosztów kontroli ECHA. Za niedopuszczalne należy uznać praktykę ECHA, polegającą na obciążaniu przedsiębiorstw, które złożyły nieprawidłowe oświadczenia co do wielkości, kosztami kontroli u wszystkich przedsiębiorstw.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady równości

                           —

                           ECHA nakładając opłaty administracyjne i uzależniając ich wysokość od rozmiaru przedsiębiorstwa naruszyła zasadę równości. Narusza zasadę równości obciążenie taką samą opłatą administracyjną przedsiębiorstwa, które kwalifikowane jest jako duże tylko z powodu udziału kapitałowego instytucji publicznej oraz przedsiębiorstwa, które kwalifikowane powinno być jako duże ze względu na roczny obrót oraz stan zatrudnienia.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący nieważności faktur wystawionych w oparciu o zaskarżoną decyzję

                           —

                           Unieważnienie faktur jako podstawy żądania zapłaty ECHA powinno być konsekwencją stwierdzenia nieważności decyzji ECHA nr SME (2016) 2851. Nałożone opłaty są również nienależne, gdyż w momencie wydania decyzji ECHA nr SME (2016) 2851 oraz wystawienia faktur, skarżąca nie była zobowiązana do rejestracji w systemie REACH.


title: Sprawa T-30/13: Postanowienie Sądu z dnia 18 maja 2015 r. – GRE/OHIM – Villiger Söhne (LIBERTE american blend)

text:
               13.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/25

         Postanowienie Sądu z dnia 18 maja 2015 r. – GRE/OHIM – Villiger Söhne (LIBERTE american blend)
   (Sprawa T-30/13) (1)

   (2015/C 228/33)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

      (1)  Dz.U. C 79 z 16.3.2013.


title: Sprawa T-712/16: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2016 r. – Deutsche Lufthansa/Komisja

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/28

         Skarga wniesiona w dniu 5 października 2016 r. – Deutsche Lufthansa/Komisja
   (Sprawa T-712/16)
   (2016/C 462/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Lufthansa AG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Völcker)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności w części lub całości decyzji Komisji C(2016) 4964 final z dnia 25 lipca 2016 r. w sprawie nr M.3770 – Lufthansa/Swiss – decyzja Komisji w sprawie wniosku Lufthansy o częściowe zwolnienie z obowiązków dotyczących tras Zurych–Sztokholm i Zurych–Warszawa;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji ze względu na to, że zawiera oczywisty błąd w ocenie i w rezultacie narusza zasady proporcjonalności i ochrony uzasadnionych oczekiwań poprzez odmowę rewizji lub uchylenia niektórych obowiązków nałożonych decyzją Komisji z dnia 4 lipca 2005 r. w sprawie nr COMP/M.3770 – Lufthansa/Swiss.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji ze względu na naruszenie przez Komisję zasady dobrej administracji poprzez brak ostrożnej i bezstronnej oceny wszystkich okoliczności sprawy.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji ze względu na to, że Komisja nadużyła swoich uprawnień, obchodząc postępowanie administracyjne przewidziane w rozporządzeniu nr 1/2003.


title: Sprawa C-571/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessisches Finanzgericht (Niemcy) w dniu 6 listopada 2015 r. – Wallenborn Transports SA/Hauptzollamt Gießen

text:
               7.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessisches Finanzgericht (Niemcy) w dniu 6 listopada 2015 r. – Wallenborn Transports SA/Hauptzollamt Gießen
   (Sprawa C-571/15)
   (2016/C 090/05)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Hessisches Finanzgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Wallenborn Transports SA

      Strona pozwana: Hauptzollamt Gießen

      Pytania prejudycjalne

   Pytanie pierwsze:
   Czy przepis państwa członkowskiego z zakresu podatku VAT, zgodnie z którym wolne obszary celne o kontroli typu I (porty wolnocłowe) nie należą do terytorium kraju, reguluje inną sytuację, o której mowa w art. 156 dyrektywy w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), tak jak jest to wskazane w art. 61 akapit pierwszy oraz art. 71 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy?
   W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na to pytanie:
   Pytanie drugie:
   Czy w odniesieniu do towarów podlegających należnościom celnym zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego oraz wymagalność podatku VAT występuje na podstawie art. 71 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT w momencie, w którym ma miejsce zdarzenie powodujące powstanie obowiązku w zakresie należności celnych i powstaje wymagalność tych należności również wtedy, gdy zdarzenie to i powstanie wymagalności mają miejsce w wolnym obszarze celnym o kontroli typu I, a prawo podatku VAT państwa członkowskiego, do którego terytorium zalicza się wolny obszar celny stanowi, iż wolne obszary celne o kontroli typu I (porty wolnocłowe) nie zaliczają się do terytorium kraju?
   W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie:
   Pytanie trzecie:
   Czy w stosunku do towarów podlegających procedurze tranzytu zewnętrznego dostarczonych do wolnego obszaru celnego o kontroli typu I bez zakończenia tej procedury, które na terenie wolnego obszaru celnego zostały usunięte spod dozoru celnego, co spowodowało powstanie długu celnego na podstawie art. 203 ust. 1 kodeksu celnego (2), zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego oraz wymagalność podatku VAT powstają w tym samym momencie z innej podstawy, a mianowicie z art. 204 ust. 1 lit. a) kodeksu celnego, ponieważ przed zdarzeniem, w wyniku którego nastąpiło usunięcie towaru spod dozoru celnego zaniechano przedstawienia towaru przed położonym na terenie kraju urzędem celnym właściwym dla wolnego obszaru celnego i tym samym zaniechano zakończenia tam procedury tranzytu?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej; Dz.U. L 347, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny; Dz.U. L 302, s. 1.


title: Sprawa C-417/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – ÖBB Personenverkehr AG/Gotthard Starjakob (Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 2000/78/WE – Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy – Artykuł 2 ust. 1 i art. 2 ust. 2 lit. a) – Artykuł 6 ust. 1 – Dyskryminacja ze względu na wiek – Uregulowanie krajowe uzależniające uwzględnienie, do celów określenia wynagrodzenia, okresów służby odbytych przed ukończeniem 18 lat od wydłużenia okresów uprawniających do awansu – Względy uzasadniające – Zdolność do osiągnięcia zamierzonego celu – Możliwość zaskarżenia wydłużenia okresów uprawniających do awansu)

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/5

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – ÖBB Personenverkehr AG/Gotthard Starjakob
      (Sprawa C-417/13) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2000/78/WE - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Artykuł 2 ust. 1 i art. 2 ust. 2 lit. a) - Artykuł 6 ust. 1 - Dyskryminacja ze względu na wiek - Uregulowanie krajowe uzależniające uwzględnienie, do celów określenia wynagrodzenia, okresów służby odbytych przed ukończeniem 18 lat od wydłużenia okresów uprawniających do awansu - Względy uzasadniające - Zdolność do osiągnięcia zamierzonego celu - Możliwość zaskarżenia wydłużenia okresów uprawniających do awansu))
      (2015/C 107/06)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca skargę kasacyjną: ÖBB Personenverkehr AG

         Druga strona postępowania: Gotthard Starjakob

         Sentencja

                  1)

                  Prawo Unii, a w szczególności art. 2 i art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które w celu położenia kresu dyskryminacji ze względu na wiek uwzględnia okresy służby poprzedzające ukończenie 18 lat, lecz jednocześnie zawiera zasadę stosowaną w rzeczywistości wyłącznie w odniesieniu do pracowników poszkodowanych w wyniku tej dyskryminacji, która to zasada skutkuje wydłużeniem o rok okresu wymaganego do awansu w ramach każdej z trzech pierwszych kategorii wynagrodzenia i w ten sposób definitywnie utrzymuje odmienne traktowanie ze względu na wiek.

                  2)

                  Prawo Unii, a w szczególności art. 16 dyrektywy 2000/78, należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie krajowe mające na celu położenie kresu dyskryminacji ze względu na wiek nie musi koniecznie umożliwiać pracownikowi, którego okresów służby odbytych przed ukończeniem 18 lat nie uwzględniono przy obliczaniu jego uprawnień związanych z awansem, uzyskania rekompensaty finansowej odpowiadającej zapłacie różnicy między wynagrodzeniem, które otrzymałby on przy braku takiej dyskryminacji, a faktycznie otrzymanym przez niego wynagrodzeniem. Niemniej w wypadku takim jak rozpatrywany w postępowaniu głównym oraz tak długo, jak system znoszący dyskryminację ze względu na wiek nie zostanie przyjęty zgodnie z tym, co przewiduje dyrektywa 2000/78, przywrócenie równego traktowania wymaga – jeśli chodzi o uwzględnienie okresów służby odbytych przed ukończeniem 18 lat, a także jeśli chodzi o awans w ramach skali wynagrodzeń – przyznania pracownikom, którzy zdobyli doświadczenie, nawet tylko w części, przed ukończeniem 18 lat, takich samych korzyści jak te, z których korzystali pracownicy, którzy zdobyli, po ukończeniu tego wieku, doświadczenie o takim samym charakterze i w porównywalnym wymiarze czasu.

                  3)

                  Prawo Unii, a w szczególności art. 16 dyrektywy 2000/78, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ono na przeszkodzie temu, by do celów uwzględnienia okresów służby odbytych przed ukończeniem 18 lat ustawodawca krajowy ustanowił obowiązek współpracy, zgodnie z którym pracownik musi przedstawić swojemu pracodawcy dowody odnoszące się do wspomnianych okresów. Natomiast nie stanowią nadużycia prawa ani fakt, że pracownik odmawia współpracy w celu stosowania uregulowania krajowego, takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które skutkuje dyskryminacją ze względu na wiek niezgodną z dyrektywą 2000/78, ani powództwo tego pracownika o zapłatę mające na celu przywrócenie równego traktowania w porównaniu z pracownikami, którzy zdobyli, po ukończeniu tego wieku, doświadczenie o takim samym charakterze i w porównywalnym wymiarze czasu.

                  4)

                  W wypadku takim jak rozpatrywany w postępowaniu głównym zasadę skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie temu, by uregulowany w prawie krajowym termin przedawnienia roszczeń opartych na prawie Unii rozpoczynał bieg przed dniem ogłoszenia wyroku Trybunału, który wyjaśnia sytuację prawną w tym zakresie.

         (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013.


               28.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/12

         Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2014 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii
   (Sprawa E-7/14)
   (2014/C 163/11)
   Skarga przeciwko Norwegii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 14 stycznia 2014 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Xaviera Lewisa i Gjermunda Mathisena, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, Rue Belliard 35, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że poprzez utrzymywanie w mocy przepisów krajowych, które stanowią, że należna jest pełna stawka podatku rejestracyjnego dla leasingowanych pojazdów silnikowych zarejestrowanych za granicą, tymczasowo importowanych przez norweskich rezydentów do Norwegii, przy czym dana osoba nie ma prawa do zwolnienia z opłaty lub do jej zwrotu, a pojazd ani nie był przeznaczony do użytku na stałe głównie w Norwegii, ani nie był tak używany w rzeczywistości, Norwegia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 36 Porozumienia EOG;

               2)

               obciążenie Królestwa Norwegii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Norweskie prawodawstwo stanowi, że zarejestrowane za granicą samochody leasingowane, importowane tymczasowo przez rezydentów Norwegii, podlegają z zasady pełnemu podatkowi rejestracyjnemu od momentu, gdy zostaną użyte w Norwegii. Urząd Nadzoru EFTA uważa, że stanowi to naruszenie zasady swobodnego przepływu usług. Urząd podtrzymuje, że Norwegia jak dotąd nie przyjęła niezbędnych środków legislacyjnych w celu zapewnienia zgodności z art. 36 Porozumienia EOG.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi między innymi, że art. 36 Porozumienia EOG wyklucza możliwość zastosowania jakichkolwiek przepisów krajowych, które bez obiektywnego uzasadnienia utrudniają usługodawcy korzystanie z tej swobody.


title: Sprawa F-109/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 22 maja 2012 r. — AU przeciwko Komisji Europejskiej (Służba publiczna — Personel kontraktowy — Emerytury i renty — Odprawa)

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/28

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 22 maja 2012 r. — AU przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa F-109/10) (1)

   (Służba publiczna - Personel kontraktowy - Emerytury i renty - Odprawa)
   2012/C 194/46
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: AU (przedstawiciel: adwokat R. Oehmen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele): D. Martin i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Komisji w sprawie wypłacenia skarżącemu odprawy.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               AU pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami Komisji Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2011, s. 43


title: Sprawa F-33/10: Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2010 r. — Lebedef przeciwko Komisji

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/53

         Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2010 r. — Lebedef przeciwko Komisji
   (Sprawa F-33/10)
   ()
   2010/C 209/83
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Giorgio Lebedef (Senningerberg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącego za okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. w takim kształcie w jakim został on sporządzony po stwierdzeniu jego nieważności w wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie F-36/07.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny (REC/CDR) skarżącego za okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. w takim kształcie w jakim został on sporządzony po stwierdzeniu jego nieważności w wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 7 maja 2008 r. w sprawie F-36/07 Lebedef przeciwko Komisji;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-50/07: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/24/WE — Leki gotowe — Tradycyjne ziołowe produkty lecznicze — Kodeks wspólnotowy — Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Brak dokonania transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/10

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-50/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/24/WE - Leki gotowe - Tradycyjne ziołowe produkty lecznicze - Kodeks wspólnotowy - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Brak dokonania transpozycji w przewidzianym terminie)
   (2007/C 211/18)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: B. Stromsky i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (Przedstawiciel: F. Díez Moreno, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu dotyczącego produktów leczniczych stosowanych u ludzi, w odniesieniu do tradycyjnych ziołowych produktów leczniczych (Dz.U. L 136, str. 85)
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w przewidzianym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu dotyczącego produktów leczniczych stosowanych u ludzi, w odniesieniu do tradycyjnych ziołowych produktów leczniczych, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007.


title: Sprawa C-233/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 3 marca 2011 r. w sprawach połączonych od T-122/07 do T-124/07 Siemens AG Österreich i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 16 maja 2011 r. przez Siemens Transmission & Distribution SA i Nuova Magrini Galileo SpA

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/18

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 3 marca 2011 r. w sprawach połączonych od T-122/07 do T-124/07 Siemens AG Österreich i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 16 maja 2011 r. przez Siemens Transmission & Distribution SA i Nuova Magrini Galileo SpA
   (Sprawa C-233/11 P)
   2011/C 204/33
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Siemens Transmission & Distribution SA i Nuova Magrini Galileo SpA (przedstawiciele: adwokaci H. Wollmann i F. Urlesberger)

      Druga strona postępowania: Siemens AG Österreich, VA Tech Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG, Siemens Transmission & Distribution Ltd, Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               Uchylenie pkt 2 sentencji wyroku Sądu (druga izba) z dnia 3 marca 2011 r. w sprawach połączonych od T-122/07 do T-124/07 w zakresie, w jakim stwierdzona zostaje nieważność art. 2 lit. j) i k) decyzji Komisji z dnia 24 stycznia 2007 r. (C(2006) 6762 wersja ostateczna) w sprawie COMP/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową;

               —

               Uchylenie pkt 3 tiret pierwsze sentencji zaskarżonego wyroku oraz utrzymanie w mocy art. 2 lit. j) i k) decyzji Komisji C(2006) 6762 wersja ostateczna, a w odniesieniu do art. 2 lit. k) tej decyzji orzeczenie, że każdy z dłużników solidarnych zobowiązany jest wobec swoich dłużników solidarnych do poniesienia trzeciej części kwoty wynoszącej 4 500 000 EUR;

               —

               Posiłkowo: uchylenie pkt 3 tiret pierwsze sentencji zaskarżonego wyroku i odesłanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

               —

               W każdym razie uchylenie pkt 7 sentencji zaskarżonego wyroku i obciążenie pozwanej wszystkimi kosztami postępowania w sprawie T-124/07 oraz niniejszego postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wykraczając ponad żądania skarżących, Sąd stwierdził również nieważność grzywny nałożonej wyłącznie na Schneider Electric SA i w bezprawny sposób dodał ją do długu solidarnego wnoszących odwołanie. Zaskarżony wyrok narusza w tym względzie istotne zasady prawa. Sąd naruszył zatem zasadę inicjatywy stron i zasadę zawartą w sposób dorozumiany w art. 263 TFUE, iż nikt nie może wnieść skargi na rachunek innej osoby.
   Ponadto, wykraczając ponad żądania skarżących, Sąd naruszył prawomocność decyzji Komisji wobec Schneider Electric SA. To bezprawne złamanie prawomocności narusza zasadę pewności prawa.
   Wnoszącym odwołanie nie zostało umożliwione zajęcie stanowiska wobec istotnych ustaleń Sądu. Stanowi to brak w postępowaniu przed Sądem, gdyż w ten sposób naruszono prawo wnoszących odwołanie do bycia wysłuchanym w rozumieniu art. 6 EKPC.


title: Sprawa T-102/08 P: Postanowienie Sadu Pierwszej Instancji z dnia 6 października 2009 r. — Sundholm przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery sporządzone w celu wykonania orzeczenia Sądu — Postępowanie w sprawie oceny za lata 2001/2002 — Nieobecności usprawiedliwione — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/43

         Postanowienie Sadu Pierwszej Instancji z dnia 6 października 2009 r. — Sundholm przeciwko Komisji
   (Sprawa T-102/08 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery sporządzone w celu wykonania orzeczenia Sądu - Postępowanie w sprawie oceny za lata 2001/2002 - Nieobecności usprawiedliwione - Obowiązek uzasadnienia)
   2009/C 282/82
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Sundholm (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaur)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. w sprawie F-27/07 Sundholm przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze), mające na celu uchylenie tego wyroku

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. w sprawie F-27/07 Sundholm przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowany w Zbiorze) zostaje uchylony

               2)

               Decyzja z dnia 2 czerwca 2006 r., w której oceniający apelacyjny przyjął sprawozdanie z przebiegu kariery Asy Sundholm za okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r., jest nieważna.

               3)

               W pozostałej części skarga wniesiona w pierwszej instancji zostaje oddalona.

               4)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej oraz postępowania odwoławczego.

      (1)  Dz.U C 107 z 26.4.2008


title: Sprawa T-650/15: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Knus-Galán/Parlament

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/64

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Knus-Galán/Parlament
   (Sprawa T-650/15)
   (2016/C 048/72)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Minna Knus-Galán (Helsinki, Finlandia) (przedstawiciel: N. Pirc Musar)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji A(2015)8551 C Parlamentu Europejskiego z dnia 14 września 2015 r., w której oddalono wniosek potwierdzający strony skarżącej o udzielenie dostępu do niektórych dokumentów dotyczących informacji o kosztach podróży, dietach, dodatkach na ogólne wydatki i o wydatkach na personel członków Parlamentu Europejskiego;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą zgodnie z art. 134 i 140 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami poniesionymi przez wszelkich interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 (1) w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001 (2), ponieważ żądane dane osobowe nie są chronione na podstawie prawa Unii;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001, ponieważ odmówiono dostępu do żądanych informacji, mimo że przesłanki ujawnienia były spełnione;

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia określonego w art. 2 i 4 rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 6 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001 ogólnego obowiązku rozpatrzenia każdego indywidualnego dokumentu;

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 6 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ odmowa udzielenia częściowego dostępu do żądanych dokumentów jest bezzasadna;

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku przedstawienia uzasadnienia wskazanego w art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ Parlament nie udzielił odpowiedzi na wszystkie argumenty strony skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001 L 8, s. 1).


title: Sprawa T-319/06: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2006 r. — Moreira da Fonseca przeciwko OHIM — General Óptica (GENERAL OPTICA)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/70

         Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2006 r. — Moreira da Fonseca przeciwko OHIM — General Óptica (GENERAL OPTICA)
   (Sprawa T-319/06)
   (2006/C 326/146)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Alberto Jorge Moreira da Fonseca Lda (Santo Tirso, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat Oehen Mendes)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: General Óptica SA (Barcelona, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 sierpnia 2006 r., doręczonej skarżącej w dniu 27 września 2006 r., wydanej w postępowaniu w sprawie unieważnienia nr 828C (Sprawa nr R 944/2005-1) i w konsekwencji stwierdzenie nieważności lub — ewentualnie — wygaśnięcia wspólnotowego znaku towarowego nr 2 436 798„GENERAL OPTICA”, zgłoszonego w dniu 5 listopada 2001 r. i zarejestrowanego w dniu 20 listopada 2002 r.

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: graficzny znak towarowy „GENERAL OPTICA” dla usług z klasy 42 (usługi optyczne) — wspólnotowy znak towarowy nr 2 436 798.

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: General Óptica SA.

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca.

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: wcześniejsza krajowa nazwa handlowa „Generalóptica” dla przywozu i sprzedaży detalicznej aparatów optycznych, precyzyjnych i fotograficznych.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: odrzucenie wniosku o unieważnienie.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: naruszenie między innymi art. 8 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd odnośnie do dwóch znaków towarowych występuje, a oznaczenie skarżącej chronione jest na poziomie krajowym.
   Naruszenie zasady 22 rozporządzenia Komisji nr 2868/95 polegające na tym, że OHIM nie zastosował się do obowiązku wezwania skarżącej do przedstawienia dowodu wcześniejszego używania, na które się ona powołuje.


title: Sprawa C-263/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Łotwa) — Ainārs Rēdlihs przeciwko Valsts ieņēmumu dienests (Szósta dyrektywa VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Pojęcie działalności gospodarczej — Dostawy drewna w celu złagodzenia szkód spowodowanych wichurą — System odwrotnego obciążenia — Brak wpisania do rejestru podatników podatku — Grzywna — Zasada proporcjonalności)

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/13

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Łotwa) — Ainārs Rēdlihs przeciwko Valsts ieņēmumu dienests
   (Sprawa C-263/11) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Pojęcie działalności gospodarczej - Dostawy drewna w celu złagodzenia szkód spowodowanych wichurą - System odwrotnego obciążenia - Brak wpisania do rejestru podatników podatku - Grzywna - Zasada proporcjonalności)
   2012/C 295/21
   Język postępowania: łotewski

      Sąd krajowy

   Augstākās tiesas Senāts

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ainārs Rēdlihs

      Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Augstākās tiesas Senāts — Wykładnia art. 4 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) i art. 9 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Pojęcia podatnika i działalności gospodarczej — Dostawa drewna przez osobę fizyczną będącą właścicielem lasu przeznaczonego na własne potrzeby w celu złagodzenia szkód wyrządzonych wichurą — Zgodność z zasadą proporcjonalności przepisu krajowego nakładającego karę grzywny w wysokości kwoty podatku zwykle należnego od wartości dostarczonych towarów za brak wpisania do rejestru podatników podatku od wartości dodanej, mimo iż osoba ta nie miałaby obowiązku zapłaty podatku, nawet gdyby została wpisana do rzeczonego rejestru

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2006/138/WE z dnia 19 grudnia 2006 r. należy dokonywać w ten sposób, że dostawy drewna dokonywane przez osobę fizyczną w celu złagodzenia konsekwencji działania siły wyższej mieszczą się w ramach wykorzystywania majątku rzeczowego, które to wykorzystywanie należy kwalifikować jako „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, jeżeli rzeczone dostawy dokonywane są w celu uzyskiwania z tego tytułu stałego dochodu. Do sądu krajowego należy przeprowadzenie oceny ogółu okoliczności sprawy dla ustalenia, czy wykorzystywanie majątku rzeczowego takiego jak las jest dokonywane w celu uzyskiwania z tego tytułu stałego dochodu.

               2)

               Wykładni prawa Unii należy dokonywać w ten sposób, iż nie można wykluczyć, że sprzeczny z zasadą proporcjonalności jest przepis prawa krajowego, umożliwiający nałożenie grzywny w wysokości równej zwykłej stawce podatku od wartości dodanej stosowanej według wartości dostarczonych towarów, na osobę, która uchybiła swemu obowiązkowi wystąpienia o wpisanie jej do rejestru podatników podatku od wartości dodanej i która nie była zobowiązana do zapłaty tego podatku. Do sądu krajowego należy sprawdzenie, czy kwota sankcji nie wykracza poza to co konieczne do osiągnięcia celów polegających na zapewnieniu prawidłowego pobierania podatku i uniknięcia oszustw z uwzględnieniem okoliczności sprawy, a w szczególności kwoty, jaka została faktycznie nałożona, i ewentualnego istnienia możliwego do przypisania podatnikowi, któremu wymierzono sankcję za brak wpisu do rejestru, oszustwa lub obejścia mających zastosowanie przepisów.

      (1)  Dz.U. C 226 z 30.7.2011.


title: Sprawa T-558/11: Wyrok Sądu z dnia 21 listopada 2012 r. — Atlas przeciwko OHIM — Couleurs de Tollens (ARTIS) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ARTIS — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy ARTIS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/36

         Wyrok Sądu z dnia 21 listopada 2012 r. — Atlas przeciwko OHIM — Couleurs de Tollens (ARTIS)
   (Sprawa T-558/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ARTIS - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy ARTIS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 9/63
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Atlas sp. z o.o. (Łódź, Polska) (przedstawiciel: R. Rumpel, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Couleurs de Tollens (Clichy, Francja) (przedstawiciel: adwokat J.G. Monin)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 lipca 2011 r. (sprawa R 1253/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Couleurs de Tollens-Agora a Atlas sp. z o.o.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Atlas sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym niezbędnymi kosztami poniesionymi przez Couleurs de Tollens w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 13 z 14.1.2012.


title: Sprawa T-162/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2006 r. — Branco przeciwko Komisji (Europejski Fundusz Społeczny (EFS) — Zmniejszenie finansowania — Podwykonawstwo — Rozsądny termin)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/34

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2006 r. — Branco przeciwko Komisji
   (Sprawa T-162/04) (1)

   (Europejski Fundusz Społeczny (EFS) - Zmniejszenie finansowania - Podwykonawstwo - Rozsądny termin)
   (2006/C 331/75)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Eugénio Branco, Lda (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat B. Belchior)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i A. Weimar, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji Komisji z dnia 8 sierpnia 2003 r. zmniejszającej finansowanie z Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) i tym samym oddalającej wniosek o wypłatę pozostałych środków z EFS, początkowo zatwierdzony w ramach programu operacyjnego 87 03 01 P1.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 217 z 28.8.2004 r.


title: Sprawa T-694/14: Postanowienie Sądu z dnia 23 listopada 2015 r. – EREF/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wytyczne w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią w latach 2014-2020 — Stowarzyszenie — Brak bezpośredniego oddziaływania na członków — Niedopuszczalność)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/55

         Postanowienie Sądu z dnia 23 listopada 2015 r. – EREF/Komisja
   (Sprawa T-694/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Wytyczne w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią w latach 2014-2020 - Stowarzyszenie - Brak bezpośredniego oddziaływania na członków - Niedopuszczalność))
   (2016/C 038/72)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Renewable Energies Federation (EREF) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: U. Prall, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, K. Herrmann i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności komunikatu Komisji z dnia 28 czerwca 2014 r. zatytułowanego „Wytyczne w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią w latach 2014–2020” (Dz.U. C 200, s. 1), w zakresie w jakim dotyczy on kryteriów oceny zgodności z rynkiem wewnętrznym pomocy na rzecz produkcji energii ze źródeł odnawialnych.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               European Renewable Energies Federation (EREF) zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, również kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 409 z 17.11.2014.


title: Sprawa T-741/14: Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2017 r. – Hersill/EUIPO – KCI Licensing (VACUP) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego VACUP — Wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe MINIVAC i V.A.C. — Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/15

         Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2017 r. – Hersill/EUIPO – KCI Licensing (VACUP)
   (Sprawa T-741/14) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego VACUP - Wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe MINIVAC i V.A.C. - Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 129/25)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hersill, SL (Móstoles, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M. Aznar Alonso i P. Koch Moreno)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: KCI Licensing, Inc (San Antonio, Teksas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: S. Malynicz, QC)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 sierpnia 2014 r. (sprawa R 1520/2013-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy KCI Licensing a Hersill.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 14 sierpnia 2014 r. (sprawa 1520/2013–2).

               2)

               EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Hersill, SL.

               3)

               KCI Licensing, Inc. pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 448 z 15.12.2014.


title: Sprawa C-204/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 3 lutego 2010 r. w sprawie T-472/07 Enercon GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 28 kwietnia 2010 r. przez Enercon GmbH

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/21

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 3 lutego 2010 r. w sprawie T-472/07 Enercon GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 28 kwietnia 2010 r. przez Enercon GmbH
   (Sprawa C-204/10 P)
   2010/C 179/36
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Enercon GmbH (przedstawiciele: J. Mellor, Barrister, R. Böhm, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Hasbro Inc.

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Stwierdzenie dopuszczalności odwołania od wyroku Sądu i uchylenie wyroku tego sądu, stwierdzenie nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej i, w razie potrzeby, decyzji Wydziału Sprzeciwów;

               —

               (w razie potrzeby) przekazanie tej sprawy Urzędowi celem ponownego rozpatrzenia zarzutów podniesionych w sprzeciwie;

               —

               obciążenie interwenienta i Urzędu kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w postępowaniu odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd nie zauważył błędów zawartych w decyzji Izby Odwoławczej, opartej na niezgodnej z prawem decyzji Wydziału Sprzeciwów. W szczególności Sąd nie zauważył, że: a) wyrok w sprawie Medion (1) dotyczył wyjątkowej sytuacji, w której nie ma zastosowania ogólna zasada, zgodnie z którą zwykle przeciętny konsument postrzega znak towarowy w oparciu o całościowe wrażenie, jakie ten znak wywiera a b) w niniejszej sprawie nie zachodziły okoliczności uzasadniające w dostatecznym stopniu takie wyjątkowe podejście. W niniejszej sprawie żadna z części wcześniejszego znaku towarowego nie miała „niezależnej pozycji nadającej charakter odróżniający”.
   Ponadto wnoszący odwołanie podnosi, że na skutek błędnego zastosowania zasady sformułowanej w wyroku w sprawie Medion na wczesnym etapie oceny podobieństwa, nie została należycie uwzględniona całościowa ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

      (1)  Dz.U. C 106, z 30.4.2004, s. 31


title: Sprawa C-515/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – „4finance” UAB przeciwko Valstybinė vartotojų teisių apsaugos tarnyba, Valstybinę mokesčių inspekciją prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos (Dyrektywa 2005/29/WE — Nieuczciwe praktyki handlowe — System promocyjny typu „piramida”  — Znaczenie ewentualnego świadczenia wykonanego przez konsumentów celem otrzymania wynagrodzenia — Wykładnia pojęcia „świadczenie” )

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – „4finance” UAB przeciwko Valstybinė vartotojų teisių apsaugos tarnyba, Valstybinę mokesčių inspekciją prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos
   (Sprawa C-515/12) (1)

   ((Dyrektywa 2005/29/WE - Nieuczciwe praktyki handlowe - System promocyjny typu „piramida” - Znaczenie ewentualnego świadczenia wykonanego przez konsumentów celem otrzymania wynagrodzenia - Wykładnia pojęcia „świadczenie”))
   2014/C 159/08
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące:„4finance” UAB

      Strona pozwana: Valstybinė vartotojų teisių apsaugos tarnyba, Valstybinę mokesčių inspekciją prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Wykładnia pkt 14 załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 149, s. 22) – System promocyjny typu „piramida” pozwalający konsumentowi, po wpłaceniu symbolicznego udziału, na otrzymywanie wynagrodzenia przede wszystkim za wprowadzenie innych konsumentów, a nie za sprzedaż lub konsumpcję produktów – Wpływ kwoty udziału na zakwalifikowanie systemu jako system promocyjny typu „piramida” – Wielkość proporcji finansowania wynagrodzeń przez udziały nowych konsumentów – Wymóg, aby to wynagrodzenie było w całości lub w znacznej części finansowane poprzez wkłady nowych członków

      Sentencja

   Punkt 14 załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) należy interpretować w ten sposób, że system promocyjny typu „piramida” stanowi praktykę handlową uznawaną za nieuczciwą w każdych okolicznościach tylko wówczas, gdy system taki wymaga od konsumenta świadczenia finansowego, niezależnie od jego wysokości, w zamian za możliwość otrzymania wynagrodzenia, które jest uzależnione przede wszystkim od wprowadzenia innych konsumentów do systemu, a nie od sprzedaży lub konsumpcji produktów.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa T-451/17: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2017 r. – Verband der Deutschen Biokraftstoffindustrie/Komisja

text:
               25.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 318/15

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2017 r. – Verband der Deutschen Biokraftstoffindustrie/Komisja
   (Sprawa T-451/17)
   (2017/C 318/21)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Verband der Deutschen Biokraftstoffindustrie e.V. (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Stein, P. Friton i H.J. Prieß)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności komunikatu Komisji o numerze rejestracyjnym BK/abd/ener.c.1(2017)2122195 w zakresie, w jakim na stronie 5 nakazuje stosowanie wartości emisyjnej w wysokości 99,57 g CO2eq za MJ metanolu do celów obliczenia emisji gazów cieplarnianych w przypadku biodiesla; oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia dyrektywy 2009/28/WE (1) poprzez odejście od przepisanej metodologii obliczania

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że zgodnie z art. 19 ust. 1 lit. b) należy stosować metodologię określoną w części C załącznika V do dyrektywy 2009/28/WE, jeżeli przy obliczaniu wartości emisyjnej uwzględnia się wartości rzeczywiste. Zgodnie z pkt 13 części C załącznika V do dyrektywy 2009/28/WE emisję spowodowaną stosowanym paliwem, eu, uznaje się za zerową dla biopaliw i biopłynów. W zakwestionowanym komunikacie wymaga się, by w wyznaczonym terminie w dobrowolnych systemach certyfikacyjnych stosowana była kalkulacja odbiegająca od pkt 13 części C załącznika V do dyrektywy, która obejmuje także emisje spowodowane stosowaniem paliwa.

                           —

                           Odejście od pkt 13 części C załącznika V do dyrektywy 2009/28/WE narusza wymogi proceduralne tej dyrektywy. Dostosowanie metodologii określonej w załączniku V do dyrektywy wymaga zawsze zgodnie z art. 19 ust. 7 zdanie drugie dyrektywy zachowania procedury przewidzianej w art. 25 ust. 4 dyrektywy. Norma ta odsyła z kolei do art. 5a ust. 1-4 i art. 7 decyzji 1999/468/WG (2) z uwzględnieniem art. 8 tej decyzji, zgodnie z którym należy zwołać kontrolny komitet regulacyjny, zaś Parlament Europejski i Rada Europejska są zobowiązane dokonać kontroli. Forma nieformalnego komunikatu wydanego w krótkim terminie nie powinna była zostać wybrana.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązujących w prawie Unii zasad proporcjonalności, pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań wskutek wyznaczenia nieodpowiednio krótkiego terminu przejściowego dla systemów certyfikacyjnych w celu wdrożenia sprzecznej z dyrektywą metodologii obliczania do dnia 1 września 2017 r.

                           —

                           Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań nie jest zapewniona, ponieważ terminy proceduralne i terminy na dokonanie transpozycji były nieodpowiednio krótkie.

                           —

                           Naruszenie zasady pewności prawa ma miejsce z powodu nieakceptowalnych trudności w dokonaniu transpozycji.

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U. 2009, L 140, s. 16).

      (2)  1999/468/WE: Decyzja Rady z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (Dz.U. 1999, L 184, s. 23).


title: Sprawa C-31/08: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/23

         Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-31/08)
   (2008/C 79/39)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: C. Zadra, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2006/51/WE (1) z dnia 6 czerwca 2006 r. zmieniającej w celu dostosowania do postępu technicznego załącznik I do dyrektywy 2005/55/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady oraz załączniki IV i V do dyrektywy 2005/78/WE (3) w zakresie wymagań dotyczących układu monitorowania kontroli emisji spalin do stosowania w pojazdach oraz zwolnień dla silników gazowych lub w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 3 tej dyrektywy.

               —

               Obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2006/51/WE upłynął w dniu 8 listopada 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 152, str. 11.

      (2)  Dz.U. L 275, str. 1.

      (3)  Dz.U. L 313, str. 1.


title: Sprawa T-262/00: Postanowienie Sądu z dnia 22 stycznia 2013 r. — La Vigile San Marco przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Obniżenie wysokości składek na zabezpieczenie społeczne przyznane na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecja i Chioggia — Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakazująca odzyskanie wypłaconej pomocy — Skarga częściowo oczywiście niedopuszczalna i częściowo oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/19

         Postanowienie Sądu z dnia 22 stycznia 2013 r. — La Vigile San Marco przeciwko Komisji
   (Sprawa T-262/00) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Obniżenie wysokości składek na zabezpieczenie społeczne przyznane na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecja i Chioggia - Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakazująca odzyskanie wypłaconej pomocy - Skarga częściowo oczywiście niedopuszczalna i częściowo oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)
   2013/C 71/29
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: La Vigile San Marco SpA (Wenecja, Włochy) (przedstawiciel: A. Vianello, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: V. Di Bucci, pełnomocnik, wspierany przez A. Dal Ferra, adwokata)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Włoska (przedstawiciele: początkowo U. Leanza, następnie I. Braguglia, następnie R. Adam, a wreszcie I. Bruni, pełnomocnicy, wspierani przez G. Aiella i P. Gentiliego, avvocati dello Stato)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995 (Dz.U. 2000, L 150, s. 50).

      Sentencja

               1)

               Podniesiony przez Komisję zarzut niedopuszczalności zostaje pozostawiony do rozstrzygnięcia w wyroku.

               2)

               Skarga w części zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna, a w pozostałej części zostaje oddalona jako w sposób oczywisty pozbawiona podstawy prawnej.

               3)

               La Vigile San Marco pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

               4)

               Republika Włoska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 355 z 9.12.2000


title: Sprawa C-424/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Oradea — Rumunia) — SC Fatorie SRL przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Bihor (Odesłanie prejudycjalne — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Procedura odwrotnego obciążenia — Prawo do odliczenia — Zapłata podatku usługodawcy — Brak obowiązkowych wzmianek — Zapłata nienależnego podatku VAT — Utrata prawa do odliczenia — Zasada neutralności podatkowej — Zasada pewności prawa)

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/11

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Oradea — Rumunia) — SC Fatorie SRL przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Bihor
   (Sprawa C-424/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Procedura odwrotnego obciążenia - Prawo do odliczenia - Zapłata podatku usługodawcy - Brak obowiązkowych wzmianek - Zapłata nienależnego podatku VAT - Utrata prawa do odliczenia - Zasada neutralności podatkowej - Zasada pewności prawa)
   2014/C 93/17
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Oradea

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SC Fatorie SRL

      Strona pozwana: Direcția Generală a Finanțelor Publice Bihor

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Curtea de Apel Oradea — Wykładnia dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Utrata prawa do odliczenia podatku VAT z uwagi na brak wzmianki na fakturze dotyczącej zastosowania systemu odwrotnego obciążenia — Zasada pewności prawa — Decyzja nakazująca zapłacenie kwoty odliczonego błędnie podatku VAT wraz z odsetkami za zwłokę po wydaniu nieodwołalnej decyzji przyznającej prawo do odliczenia — Zasada neutralności podatkowej — Zapłacenie podatku VAT błędnie określonego na fakturze przez osobę trzecią — Brak działań ze strony organów podatkowych w celu skorygowania faktury oraz niemożność późniejszego dokonania korekty

      Sentencja

               1)

               W ramach transakcji objętej systemem odwrotnego obciążenia, w okolicznościach takich jak okoliczności postępowania głównego, dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz zasada neutralności podatkowej nie sprzeciwiają się sytuacji, w której usługobiorca zostaje pozbawiony prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej, który nienależnie zapłacił usługodawcy na podstawie błędnie sporządzonej faktury, również wówczas, gdy korekta tego błędu jest niemożliwa z uwagi na upadłość rzeczonego usługodawcy.

               2)

               Zasada pewności prawa nie sprzeciwia się praktyce administracyjnej krajowych organów podatkowych polegającej na cofnięciu — przed upływem terminu przedawnienia — decyzji, na mocy której przyznały one podatnikowi prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej przy jednoczesnym zażądaniu od niego, w wyniku nowej kontroli, zapłaty tego podatku wraz z odsetkami za zwłokę.

      (1)  Dz.U. C 379 z 8.12.2012.


title: Sprawa C-501/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – EL-EM-2001 Ltd/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-alföldi Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága [Odesłanie prejudycjalne — Transport drogowy — Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 — Artykuł 10 ust. 3 — Artykuły 18 i 19 — Grzywna nałożona na kierowcę — Niezbędne do wykonania kary środki podjęte wobec przedsiębiorstwa transportowego — Unieruchomienie pojazdu]

text:
               19.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 475/2

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – EL-EM-2001 Ltd/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-alföldi Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága
   (Sprawa C-501/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Transport drogowy - Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 - Artykuł 10 ust. 3 - Artykuły 18 i 19 - Grzywna nałożona na kierowcę - Niezbędne do wykonania kary środki podjęte wobec przedsiębiorstwa transportowego - Unieruchomienie pojazdu])
   (2016/C 475/02)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: EL-EM-2001 Ltd

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-alföldi Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága

      Sentencja

   Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono uregulowaniu krajowemu zezwalającemu na zastosowanie zabezpieczenia w postaci unieruchomienia pojazdu należącego do przedsiębiorstwa transportowego – w sytuacji gdy po pierwsze zatrudniony przez to przedsiębiorstwo kierowca owego pojazdu kierował nim z naruszeniem przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, a po drugie właściwy organ krajowy nie pociągnął tego przedsiębiorstwa transportowego do odpowiedzialności – gdyż zabezpieczenie takie nie spełnia wymogów zasady proporcjonalności.

      (1)  Dz.U. C 46 z 9.2.2015.


title: Sprawa C-2/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 4 stycznia 2007 r. — Paul Abraham, Eugène Dehalleux i in. przeciwko Région wallonne, Société de développement et de promotion de l'aéroport de Liège-Bierset SA, T.N.T. Express Worldwide (Euro Hub) SA, Société nationale des voies aériennes — Belgocontrol, État belge, Cargo Airlines Ltd

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 4 stycznia 2007 r. — Paul Abraham, Eugène Dehalleux i in. przeciwko Région wallonne, Société de développement et de promotion de l'aéroport de Liège-Bierset SA, T.N.T. Express Worldwide (Euro Hub) SA, Société nationale des voies aériennes — Belgocontrol, État belge, Cargo Airlines Ltd
   (Sprawa C-2/07)
   (2007/C 69/07)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour de cassation
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Paul Abraham, Eugène Dehalleux i in.

      Strona pozwana: Région wallonne, Société de développement et de promotion de l'aéroport de Liège-Bierset SA, T.N.T. Express Worldwide (Euro Hub) SA, Société nationale des voies aériennes — Belgocontrol, État belge, Cargo Airlines Ltd
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy umowa wiążąca władze publiczne i przedsiębiorstwo prywatne, podpisana w celu umożliwienia wprowadzenia tego przedsiębiorstwa na lotnisko mające drogę startową o długości przekraczającej 2 100 metrów i zawierająca szczegółowy opis robót infrastrukturalnych, jakie mają zostać przeprowadzone, polegających na przebudowie drogi startowej bez jej wydłużenia oraz budowie wieży kontrolnej, w celu umożliwienia lotów ciężkich samolotów przez 24 godziny na dobę i 365 dni w roku, przewidująca przy tym loty zarówno nocne jak dzienne z wykorzystaniem urządzeń tego przedsiębiorstwa, stanowi przedsięwzięcie w rozumieniu dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 25 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (1), w brzmieniu obowiązującym przed zmianą wprowadzoną na mocy dyrektywy Rady 97/11/EWG z dnia 3 marca 1997 r. (2)?

               2)

               Czy roboty polegające na przebudowie infrastruktury w celu dostosowania jej do planowanego zwiększenia liczby lotów nocnych i dziennych, bez wydłużenia drogi startowej, odpowiadają pojęciu przedsięwzięcia, dla którego konieczna jest analiza skutków zgodnie z art. 1, 2 i 4 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 25 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, w brzmieniu obowiązującym przed zmianą wprowadzoną na mocy dyrektywy Rady 97/11/EWG z dnia 3 marca 1997 r.?

               3)

               Czy, mimo że wzrost natężenia ruchu na lotnisku nie jest wprost wymieniony w załącznikach do dyrektywy 85/337/EWG, państwo członkowskie winno brać pod uwagę ten wzrost przy ocenie potencjalnych skutków dla środowiska modyfikacji infrastruktury tego lotniska dokonywanych w celu dostosowania do takiego wzrostu?

      (1)  Dz.U. L 175, str. 40.

      (2)  Dz.U. L 73, str. 5.