title: Sprawa C-353/15: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 24 maja 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte di Appello di Bari – Włochy) – Leonmobili Srl, Gennaro Leone/Homag Holzbearbeitungssysteme GmbH i in. [Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (WE) nr°1346/2000 — Artykuł 3 ust. 1 i 2 — Postępowanie upadłościowe — Jurysdykcja — Główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika — Przeniesienie siedziby statutowej spółki do innego państwa członkowskiego — Brak oddziału w państwie członkowskim pochodzenia — Domniemanie, zgodnie z którym główny ośrodek podstawowej działalności znajduje się w miejscu nowej siedziby statutowej — Dowód przeciwny]

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/4

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 24 maja 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte di Appello di Bari – Włochy) – Leonmobili Srl, Gennaro Leone/Homag Holzbearbeitungssysteme GmbH i in.
   (Sprawa C-353/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nro1346/2000 - Artykuł 3 ust. 1 i 2 - Postępowanie upadłościowe - Jurysdykcja - Główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika - Przeniesienie siedziby statutowej spółki do innego państwa członkowskiego - Brak oddziału w państwie członkowskim pochodzenia - Domniemanie, zgodnie z którym główny ośrodek podstawowej działalności znajduje się w miejscu nowej siedziby statutowej - Dowód przeciwny])
   (2016/C 326/05)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte di Appello di Bari

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Leonmobili Srl, Gennaro Leone

      Strona pozwana: Homag Holzbearbeitungssysteme GmbH, Curatela del Fallimento Leonmobili Srl, ICO Srl, Arturo Salice SpA, Grafiche Ricciarelli di Ricciarelli Bernardino, Deutsche Bank SpA, Fida Srl, Elica SpA

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, gdy siedziba statutowa spółki została przeniesiona z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego, sąd, do którego, po wspomnianym przeniesieniu, wniesiono o wszczęcie postępowania upadłościowego w państwie członkowskim pochodzenia może obalić domniemanie, zgodnie z którym główny ośrodek podstawowej działalności tej spółki znajduje się w miejscu nowej siedziby statutowej i uznać, że w dniu wniesienia o wszczęcie wspomnianego postępowania ośrodek podstawowej działalności pozostawał w owym państwie członkowskim pochodzenia, mimo, iż spółka ta nie miała tam już oddziału – tylko jeśli z innych obiektywnych i możliwych do zweryfikowania przez osoby trzecie okoliczności wynika, że jednak rzeczywisty ośrodek kierowniczo-nadzorczy tej spółki oraz zarządzania jej działalnością znajdował się jeszcze w tym dniu we wspomnianym państwie pochodzenia.

      (1)  Dz.U. C 302 z 14.9.2015.


title: Sprawa F-53/15: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2015 r. – ZZ/Trybunał Sprawiedliwości

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/39

         Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2015 r. – ZZ/Trybunał Sprawiedliwości
   (Sprawa F-53/15)
   (2015/C 190/47)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów ustalającej uprawnienia skarżącego do zwrotu kosztów corocznej podróży należnych począwszy od 2014 r. zgodnie z art. 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu i Rady nr 1023/2013 z dnia 22 października 2013 r. zmieniającym regulamin pracowniczy urzędników i WZIP.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem i braku obowiązywania art. 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej kwotę zwrotu kosztów corocznej podróży przyznaną skarżącemu za 2014 r.;

               —

               obciążenie Trybunału Sprawiedliwości kosztami postępowania.


title: Sprawa T-570/13: Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2016 r. – Agriconsulting Europe/Komisja (Zamówienia publiczne na usługi — Postępowanie przetargowe — Techniczna pomoc operacyjna w celu opracowania i obsługi instrumentu sieciowego w celu wdrożenia europejskiego partnerstwa innowacyjnego na rzecz wydajnego i zrównoważonego rolnictwa — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Udzielenie zamówienia innemu oferentowi — Oferta rażąco niska — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/31

         Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2016 r. – Agriconsulting Europe/Komisja
   (Sprawa T-570/13) (1)

   ((Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Techniczna pomoc operacyjna w celu opracowania i obsługi instrumentu sieciowego w celu wdrożenia europejskiego partnerstwa innowacyjnego na rzecz wydajnego i zrównoważonego rolnictwa - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Udzielenie zamówienia innemu oferentowi - Oferta rażąco niska - Odpowiedzialność pozaumowna))
   (2016/C 098/40)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Agriconsulting Europe SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat R. Sciaudone)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Cappelletti i L. Di Paolo, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie naprawienia szkody poniesionej z racji popełnienia przez Komisję nieprawidłowości w przetargu „Opracowanie instrumentu sieciowego w celu wdrożenia europejskiego partnerstwa innowacyjnego na rzecz wydajnego i zrównoważonego rolnictwa” (AGRI-2012-PEI-01).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Agriconsulting Europe SA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 367 z 14.12.2013.


title: Sprawa C-497/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Torino (Włochy) w dniu 7 listopada 2014 r. – postępowanie karne/Stefano Burzio

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Torino (Włochy) w dniu 7 listopada 2014 r. – postępowanie karne/Stefano Burzio
   (Sprawa C-497/14)
   (2015/C 034/08)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale ordinario di Torino

      Strona w postępowaniu głównym

   Stefano Burzio

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepis [art. 10 bis decreto legislativo nr 74 z dnia 10 marca 2000 r.] w zakresie, w jakim zezwala na ocenę odpowiedzialności karnej podmiotu, na który za ten sam czyn (niewpłacenie zaliczek na podatek) nałożono już ostatecznie sankcję administracyjną przewidzianą w [art.13 ust. 1 decreto legislativo nr 471 z dnia 18 grudnia 1997 r.] (z zastosowaniem dopłaty), jest zgodny z prawem wspólnotowym w rozumieniu art. 4 [Protokołu nr 7 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności] i art. 50 [Karty praw podstawowych Unii Europejskiej]?


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 kwietnia 2005 r. w sprawie C-410/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 1999/95/WE — Czas pracy marynarzy na pokładach statków — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 28 kwietnia 2005 r.
   w sprawie C-410/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 1999/95/WE - Czas pracy marynarzy na pokładach statków - Brak transpozycji w przepisanym terminie)
   (2005/C 171/04)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-410/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 1 października 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: K. Banks i M. Simonsson) przeciwko Republice Włoskiej (pełnomocnik: I. M. Braguglia wspierany przez A. Cingola), Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, N. Colneric (sprawozdawca) i J. N. Cunha Rodrigues, sędziowie; rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 28 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do art. 3-7, 8 ust. 2 i art. 9 dyrektywy 1999/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 1999 r. dotyczącej egzekwowania przepisów odnoszących się do godzin pracy marynarzy na pokładach statków zawijających do portów Wspólnoty, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 304 z 13.12.2003


title: Sprawa T-485/12: Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2012 r. — Grupo Bimbo przeciwko OHIM (SANISSIMO)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/54

         Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2012 r. — Grupo Bimbo przeciwko OHIM (SANISSIMO)
   (Sprawa T-485/12)
   2013/C 26/109
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Grupo Bimbo, SAB de CV (Meksyk, Meksyk) (przedstawiciel: N. Fernández Fernández-Pacheco, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o to, by ten, uwzględniając złożenie skargi wraz z załączonymi dokumentami, stwierdził jej prawidłowe wniesienie w terminie na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 sierpnia 2012 r. w sprawie R 1218/2011-2 i po przeprowadzeniu postępowania wydał wyrok stwierdzający nieważność tej decyzji i obciążający wyraźnie OHIM kosztami postępowania, zezwalając w ten sposób na rejestrację wspólnotowego znaku towarowego SANISSIMO pod numerem 9 274 119.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SANISSIMO” dla towarów z klas 29 i 30 — zgłoszenie nr 9 274 119

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-473/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 9 września 2009 r. w sprawach połączonych od T-227/01 do T-229/01 i T-265/01, T-266/01 oraz T-270/01, Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava i Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 26 listopada 2009 r. przez Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/14

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 9 września 2009 r. w sprawach połączonych od T-227/01 do T-229/01 i T-265/01, T-266/01 oraz T-270/01, Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava i Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 26 listopada 2009 r. przez Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa
   (Sprawa C-473/09 P)
   2010/C 37/15
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa (przedstawiciele: I. Sáenz-Cortabarría Fernández i M. Morales Isasi, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco, Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya, Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava, Confederación Empresarial Vasca (Confebask), Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Vizcaya, Cámara Oficial de Comercio e Industria de Álava, Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Guipúzcoa, Komisja Wspólnot Europejskich i Comunidad Autónoma de la Rioja

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Stwierdzenie dopuszczalności i zasadności odwołania;

               —

               Uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               Uwzględnienie skargi złożonej w pierwszej instancji, a konkretnie, roszczenia pomocniczego o stwierdzenie nieważności art. 3 zaskarżonej decyzji;

               —

               Pomocniczo, przekazanie sprawy Sadowi Pierwszej Instancji do ponownego rozpoznania i, w razie potrzeby, nakazanie przeprowadzenia odrzuconego środka dowodowego;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego, a wspierającej ją Comunidad Autónoma de la Rioja kosztami postępowania w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Błąd co do prawa w stwierdzeniu Sądu Pierwszej Instancji, iż w niniejszym przypadku nie zachodzą wyjątkowe okoliczności oparte na uzasadnionych oczekiwaniach co do zgodności z prawem spornego przepisu podatkowego, które uniemożliwiają zarządzenie odzyskania pomocy zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 (1) w związku z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań. Wypaczenie wypowiedzi w trakcie debaty przed sądem i naruszenie zasady kontradyktoryjności. Naruszenie orzecznictwa dotyczącego uzasadnienia. Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez uchybienie procesowym zasadom oceny dowodów poprzez pominięcie zawartości materiału dowodowego znajdującego się w aktach.
               Ani formalna różnica pomiędzy spornym przepisem podatkowym a przepisem będącym przedmiotem decyzji 93/337 (2), ani też okoliczność, że Komisja mogła oprzeć kryterium selektywności na innym elemencie niż element, który wyraźnie znajduje się w decyzji 93/337, ani też oświadczenie o niezgodności, które znajduje się w decyzji 93/337, nie stanowią wystarczających powodów, dla których Sąd Pierwszej Instancji nie dokonał oceny istnienia wyjątkowych okoliczności, które same w sobie lub w związku z innymi okolicznościami, które zachodzą w niniejszej sprawie, uniemożliwiały Komisji zarządzenie odzyskania pomocy, o którym mowa w zaskarżonej decyzji.
               Poprzez stwierdzenie, że sporne przepisy w sprawach połączonych od T-30/01 do T-32/01 i od T-86/02 do T-88/02 nie są analogiczne do spornego przepisu podatkowego z uwagi na technikę podatkowa oraz zakres bonifikaty, Sąd Pierwszej Instancji dopuścił się wypaczenia wypowiedzi w trakcie debaty pomiędzy stronami sporu, naruszył zasadę kontradyktoryjności, a ponadto dopuścił się oczywistego naruszenia odnośnego orzecznictwa dotyczącego uzasadniania.
               Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo poprzez stwierdzenie, że stanowisko Komisji w odniesieniu do zwolnienia podatkowego lub kredytu podatkowego w roku 1993 r. — które, jak to wynika z akt postępowania nie zostały ocenione przez Sąd z naruszeniem przepisów proceduralnych — nie stanowi wyjątkowej okoliczności, która mogłaby uzasadnić pewien stopień uzasadnionych oczekiwań co do zgodności z prawem spornego przepisu podatkowego, który uniemożliwiałby odzyskanie spornej pomocy na podstawie art. 14 ust. Rozporządzenia nr 659/1999, jako sprzecznego z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań.

               2)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez uchybienie art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 w związku z zasadą proporcjonalności, która uniemożliwia odzyskanie pomocy dla inwestycji, która nie przekracza maksymalnych pułapów pomocy regionalnej.
               Sąd Pierwszej Instancji naruszył ogólną zasadę proporcjonalności poprzez brak stwierdzenia, że Komisja naruszyła tę zasadę poprzez zarządzenie odzyskania wszystkich kwot ulg kredytowych w wysokości 45 % inwestycji, a nie tylko tych kwot, które przekraczały maksymalny pułap pomocy regionalnej w Kraju Basków.

               3)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez uchybienie zasadom proceduralnym dotyczącym przeprowadzania dowodów i odmowę przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez wnoszącą odwołanie dotyczącego ujawnienia określonych dokumentów Komisji, który w świetle argumentów, jakimi posłużył się Sad Pierwszej Instancji w celu oddalenia skargi wnoszącej odwołanie, okazuje się istotny dla obrony jej interesów. Naruszenie prawa do sprawiedliwego procesu, zasady równego prawa do obrony i prawa do obrony.
               Sąd Pierwszej Instancji poprzez brak przeprowadzenia wnioskowanego dowodu naruszył przysługujące wnoszącej odwołanie fundamentalne prawo do sprawiedliwego procesu, ponieważ odmówił przeprowadzenia dowodu, który ma istotne znaczenie dla wnoszącej odwołania, naruszając w ten sposób jej prawo do obrony z tego względu, że jej roszczenie zostało oddalone jako nieudowodnione, a wnosząca odwołanie chciała je udowodnić za pomocą nieprzeprowadzonego dowodu: a mianowicie, że jeżeli nie już samo wyraźne stanowisko Komisji w odniesieniu do skargi z 1994 r. przeciwko przepisom podatkowym z 1993 r. (włączywszy w to kredyt podatkowy), które są zasadniczo identyczne jak sporne przepisy, polegające na oddaleniu tej skargi, to przynajmniej zachowanie Komisji miałyby stanowić wyjątkowe okoliczności, z którego to względu takie zachowanie spowodowało powstanie uzasadnionych oczekiwań co do zgodności z prawem przepisów podatkowych z 1993 r., co doprowadziło do przyjęcia spornego przepisu podatkowego w 1996 r.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 WE traktatu WE.

      (2)  Decyzja Komisji 93/337/EWG z dnia 10 maja 1993 r. w sprawie systemu pomocy podatkowej na rzecz inwestycji w Kraju Basków (Dz. L 134, s. 25).


title: Sprawa C-519/10: Postanowienie Trybunału siódma izba) z dnia 18 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari — Włochy) — Giovanni Colapietro przeciwko Ispettorato Centrale Repressioni Frodi (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Artykuły 92 § 1, 103 § 1 i 104 § 3 akapit drugi regulaminu postępowania — Pytanie niebudzące jakiejkolwiek uzasadnionej wątpliwości — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/14

         Postanowienie Trybunału siódma izba) z dnia 18 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari — Włochy) — Giovanni Colapietro przeciwko Ispettorato Centrale Repressioni Frodi
   (Sprawa C-519/10) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Artykuły 92 § 1, 103 § 1 i 104 § 3 akapit drugi regulaminu postępowania - Pytanie niebudzące jakiejkolwiek uzasadnionej wątpliwości - Oczywista niedopuszczalność)
   2012/C 49/22
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Bari

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Giovanni Colapietro

      Strona pozwana: Ispettorato Centrale Repressioni Frodi

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Bari — Sektor wina — Przepisy w zakresie obowiązkowej destylacji — Rok winiarski 1993/1994 — Zakres stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 822/87 z dnia 16 marca 1987 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina (Dz.U. L 84, s. 1) — Uchylenie tego rozporządzenia przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 343/93 z dnia 15 lutego 1994 r. otwierające obowiązkową destylację przewidzianą w art. 39 rozporządzenia Rady (EWG) nr 822/87 i uchylającego niektóre szczegółowe zasady jego stosowania w sezonie 1993/1994 (Dz.U. 44, s. 9) — Sankcje administracyjne przewidziane w prawie krajowym w przypadku naruszenia rozporządzenia nr 882/87 — Zastosowanie rozporządzenia nr 343/94 w przypadku naruszenia — Proporcjonalność zastosowanych sankcji administracyjnych

      Sentencja

   Rozporządzenie Komisji (WE) nr 343/93 z dnia 15 lutego 1994 r. otwierające obowiązkową destylację przewidzianą w art. 39 rozporządzenia Rady (EWG) nr 822/87 i uchylającego niektóre szczegółowe zasady jego stosowania w sezonie 1993/1994 stanowi wykonanie rozporządzenia nr 822/87 bez jego uchylenia lub zastąpienia.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.01.2011.


title: Sprawa T-72/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  13 lipca 2006 r.  — Deutsche Telekom przeciwko OHIM (Telekom Global Net)

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/40

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lipca 2006 r. — Deutsche Telekom przeciwko OHIM (Telekom Global Net)
   (Sprawa T-72/05) (1)

   (2006/C 178/74)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 115 z 14.5.2005


title: Sprawa F-143/07: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2007 r. — Yannoussis przeciwko Komisji

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/49

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2007 r. — Yannoussis przeciwko Komisji
   (Sprawa F-143/07)
   (2008/C 92/101)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Georgios Yannoussis (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: A. Pappas, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 21 grudnia 2006 r. odrzucającej kandydaturę skarżącego na stanowisko szefa Przedstawicielstwa Komisji w Grecji
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 21 grudnia 2006 r.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-562/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Ringkonnakohus – Estonia) – MTÜ Liivimaa Lihaveis przeciwko Eesti-Läti programmi 2007-2013 Seirekomitee (Odesłanie prejudycjalne — Fundusze strukturalne — Rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 i nr 1080/2006 — Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) — Program operacyjny mający na celu wspieranie europejskiej współpracy terytorialnej między Republiką Estońską a Republiką Łotewską — Decyzja odmawiająca dofinansowania przyjęta przez komitet monitorujący — Przepis przewidujący, że decyzje tego komitetu nie podlegają zaskarżeniu — Artykuł 267 TFUE — Akt przyjęty przez instytucję, organ lub jednostkę organizacyjną Unii — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Stosowanie prawa Unii — Artykuł 47 — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Prawo dostępu do sądów — Określenie państwa członkowskiego, którego sądy są właściwe do rozpatrzenia skargi)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Ringkonnakohus – Estonia) – MTÜ Liivimaa Lihaveis przeciwko Eesti-Läti programmi 2007-2013 Seirekomitee
   (Sprawa C-562/12) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Fundusze strukturalne - Rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 i nr 1080/2006 - Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) - Program operacyjny mający na celu wspieranie europejskiej współpracy terytorialnej między Republiką Estońską a Republiką Łotewską - Decyzja odmawiająca dofinansowania przyjęta przez komitet monitorujący - Przepis przewidujący, że decyzje tego komitetu nie podlegają zaskarżeniu - Artykuł 267 TFUE - Akt przyjęty przez instytucję, organ lub jednostkę organizacyjną Unii - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Stosowanie prawa Unii - Artykuł 47 - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Prawo dostępu do sądów - Określenie państwa członkowskiego, którego sądy są właściwe do rozpatrzenia skargi))
   2014/C 421/07
   Język postępowania: estoński

      Sąd odsyłający

   Tartu Ringkonnakohus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: MTÜ Liivimaa Lihaveis

      Strona pozwana: s Eesti-Läti programmi 2007-2013 Seirekomitee

      Przy udziale: Eesti Vabariigi Siseministeerium

      Sentencja

               1)

               Artykuł 263 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w ramach programu operacyjnego podlegającego rozporządzeniu Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającemu przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającemu rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 oraz rozporządzeniu (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i uchylającemu rozporządzenie (WE) nr 1783/1999, mającego promować europejską współpracę terytorialną, skarga na decyzję komitetu monitorującego odrzucającą wniosek o dofinansowanie nie podlega właściwości Sądu Unii Europejskiej.

               2)

               Artykuł 267 akapit pierwszy lit. b) TFUE należy interpretować w ten sposób, że przewodnik programowy przyjęty przez komitet monitorujący w ramach programu operacyjnego podlegającego rozporządzeniom nr 1083/2006, jak też nr 1080/2006, mającego promować europejską współpracę terytorialną między dwoma państwami członkowskimi, taki jak przewodnik, którego dotyczy postępowanie główne, nie stanowi aktu przyjętego przez instytucję, organ lub jednostkę organizacyjną Unii i że w konsekwencji Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy do oceny ważności przepisów takiego przewodnika.

               3)

               Rozporządzenie nr 1083/2006 w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, iż stoi ono na przeszkodzie przepisowi przewodnika programowego przyjętego przez komitet monitorujący w ramach programu operacyjnego zawartego między dwoma państwami członkowskimi, mającego promować europejską współpracę terytorialną, w zakresie, w jakim przepis ten nie przewiduje, że decyzja tego komitetu monitorującego odrzucająca wniosek o dofinansowanie podlega zaskarżeniu przed sądem państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 38 z 9.2.2013.


title: Sprawa T-351/05: Skarga wniesiona w dniu  7 września 2005 r.  — Provincia di Imperia przeciwko Komisji

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/30

         Skarga wniesiona w dniu 7 września 2005 r. — Provincia di Imperia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-351/05)
   (2005/C 296/66)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Provincia di Imperia (Imperia, Włochy) [przedstawiciele: S. Rostagno, avocat, K. Platteau, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i czynności podjętych na jej podstawie;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie nieuwzględnienia wniosku złożonego przez skarżącą w odpowiedzi na zaproszenie Komisji do składania wniosków w ramach współfinansowania wspólnotowego w zakresie środków innowacyjnych, zgodnie z art. 6 rozporządzenia w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego (1) w okresie programowania 2000-2006.
   W drodze zaskarżonej decyzji Komisja poinformowała skarżącą, iż jej wniosek nie spełnia kryteriów określonych w zaproszeniu do składania wniosków. W uzasadnieniu decyzji wskazała ona, że wniosek skarżącej nie wyjaśnia, w jaki sposób uwzględni on i będzie rozwijał zdobyte już wcześniej w tej dziedzinie w Ligurii doświadczenia oraz podkreśliła, że wniosek zawiera istotne niezgodności dotyczące danych finansowych zawartych w załącznikach 6 i 7.
   Skarżąca kwestionuje przedmiotową decyzję przede wszystkim w odniesieniu do dwóch zagadnień:

               —

               podnosi, iż wbrew stwierdzeniom zawartym w zaskarżonej decyzji nie wystąpiły istotne niezgodności w zakresie danych dotyczących finansowania, zawartych w załącznikach do wniosku, gdyż odpowiada on modelowemu wnioskowi o przyznanie dofinansowania, który został opublikowany w przewodniku dla wnioskodawców i jego załącznikach, stanowiących integralną część zaproszenia do składania wniosków. Nie kwestionuje różnic między danymi dotyczącymi finansowania zawartymi w załącznikach 6 i 7, jednakże wskazuje, iż różnica ta wynika ze struktury oraz zróżnicowania informacji wymaganych w obu załącznikach. Podczas gdy załącznik 6 wymaga wskazania jedynie bezpośrednich kosztów kwalifikowanych, załącznik 7b wymaga od wnioskodawcy wskazania bezpośrednich oraz pośrednich kosztów kwalifikowanych. Między załącznikami 6 i 7 do wniosku nie występują żadne niezgodności, co więcej we wszystkich punktach odpowiada on w pełni ustalonemu przez Komisję wzorowi.

               —

               ponadto podnosi, iż w wystarczającym zakresie przedstawiła, w jaki sposób wniosek uwzględnia i rozwija zdobyte już wcześniej w dziedzinie środków innowacyjnych doświadczenia. Według niej zarzucane niedostatki w opisie związku między wnioskiem i wcześniej zdobytymi doświadczeniami są wynikiem zapoznania się jedynie z częścią wniosku. Wyczerpująca lektura wniosku dowodzi czegoś przeciwnego.

         Dodatkowo skarżąca podnosi, iż w zaskarżonej decyzji Komisja narusza zasadę pewności prawa, gdyż nie przestrzega ustanowionych przez siebie zasad wykazywania innowacyjnego charakteru projektu. Dokładniej rzecz ujmując, Komisja dokonując oceny innowacyjnego charakteru projektu skarżącej ograniczyła się do jednego z kryteriów oceny, mianowicie sposobu, w jaki nowy projekt uwzględnia i rozwija zdobyte już wcześniej doświadczenia, podczas gdy wniosek jest innowacyjny zgodnie z innym, również określonym przez przewodnik dla wnioskodawców, kryterium, a mianowicie odstąpieniem od zwyczajowej działalności zainteresowanych organizacji.
   W uzasadnieniu swych żądań skarżąca wskazuje ponadto, iż zaskarżona decyzja narusza art. 53 WE, art. 6 rozporządzenia 1784/1999, art. 22 i 24 rozporządzenia 1260/1999, zasady określone w komunikacie COM (2000) 894 final (2) oraz zasady określone przez Komisję w zaproszeniu do składania wniosków (3). W końcu podnosi ona, że Komisja w sposób oczywiście błędny dokonała oceny stanu faktycznego, nadużyła swoich uprawnień oraz naruszyła zasadę pewności prawa.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1784/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 1999 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego (Dz. U. L 213 z 12.8.1999, str. 5).

      (2)  Komunikat Komisji z dnia 12 stycznia 2000 r. w sprawie realizacji środków innowacyjnych zgodnie z art. 6 rozporządzenia w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego w okresie programowania 2000-2006.

      (3)  Ogłoszenie „Linia budżetowa 04.021000.00.11 - Środki innowacyjne zgodnie z art. 6 rozporządzenia w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego:,Innowacyjne podejście do zarządzania zmianą` - zaproszenie do składania wniosków VP/2003/021” (Dz. U. 2004, C 255, str. 11) oraz zasady określone w przewodniku dla wnioskodawców, stanowiące integralną część tego ogłoszenia.


title: Sprawa C-447/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 18 listopada 2009 — Reinhard Prigge, Michael Fromm, Volker Lambach przeciwko Deutsche Lufthansa AG

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 18 listopada 2009 — Reinhard Prigge, Michael Fromm, Volker Lambach przeciwko Deutsche Lufthansa AG
   (Sprawa C-447/09)
   2010/C 24/55
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesarbeitsgericht

      Strony postępowania przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Reinhard Prigge, Michael Fromm, Volker Lambach

      Strona pozwana: Deutsche Lufthansa AG

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 2 ust. 5, art. 4 ust. 1 lub art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe [wprowadzenia w życie] równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1) lub ogólną zasadę prawa wspólnotowego dotyczącą zakazu dyskryminacji ze względu na wiek należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniom prawa krajowego, które uznają zawarte w układach zbiorowych uregulowanie granicy wieku dla pilotów, wynikające ze względów związanych z zagwarantowaniem bezpieczeństwa lotów?

      (1)  Dz.U. L 303, s. 16.


title: Sprawa F-96/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 18 września 2012 r. — Cuallado Martorell przeciwko Komisji Europejskiej (Służba publiczna — Konkurs otwarty — Niedopuszczenie do egzaminu ustnego w związku z uzyskanymi wynikami egzaminu pisemnego — Wnioski o ponowne zbadanie — Szczególne prawo kandydatów do dostępu do niektórych informacji ich dotyczących — Przedmiot i zakres — Prawo dostępu do sprawdzonych prac pisemnych — Brak)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/26

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 18 września 2012 r. — Cuallado Martorell przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa F-96/09) (1)

   (Służba publiczna - Konkurs otwarty - Niedopuszczenie do egzaminu ustnego w związku z uzyskanymi wynikami egzaminu pisemnego - Wnioski o ponowne zbadanie - Szczególne prawo kandydatów do dostępu do niektórych informacji ich dotyczących - Przedmiot i zakres - Prawo dostępu do sprawdzonych prac pisemnych - Brak)
   2013/C 46/46
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Eva Cuallado Martorell (Augsburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Diez Lorenzo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: B. Eggers i J. Baquero Cruz pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji o niedopuszczeniu skarżącej do egzaminów ustnych konkursu otwartego EPSO/AD/130/08 i o odmowie udzielenia jej dostępu do sprawdzonych prac pisemnych, a także o stwierdzenie nieważności, ze skutkiem wstecznym, listy rezerwy kadrowej ogłoszonej po przeprowadzeniu egzaminów

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje w części oddalona, a w części odrzucona.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez E. Cuallado Martorell.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.2010, s. 54.


title: Sprawa C-384/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 5 maja 2015 r. w sprawie T-184/13, Skype/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 15 lipca 2015 r. przez Skype

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 5 maja 2015 r. w sprawie T-184/13, Skype/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 15 lipca 2015 r. przez Skype
   (Sprawa C-384/15 P)
   (2015/C 354/19)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Skype (przedstawiciele: A. Carboni, M. Browne, solicitors)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Sky IP International Ltd, Sky plc

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie orzeczenia Sądu z dnia 5 maja 2015 r. w sprawie T-184/13 w całości i przekazanie zgłoszenia OHIM do rozpatrzenia; oraz

               —

               obciążenie OHIM i wszelkich interwenientów w postępowaniu odwoławczym kosztami poniesionymi przez nich samych oraz kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w ramach niniejszego postępowania oraz w ramach postępowania (i) przed Sądem w sprawie T-184/13; (ii) przed Czwartą Izbą Odwoławczą w sprawie R 121/2011-4; oraz (iii) przed Wydziałem Sprzeciwów w sprawie sprzeciwu B 1 0 46  046.

      Zarzuty i główne argumenty

   Jedyną podstawą odwołania podniesioną przez wnoszącą odwołanie jest naruszenie przez Sąd art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) w związku z wydaniem orzeczenia w sprawie T-184/13 dotyczącej zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 4 5 21  084 („zakwestionowanego znaku towarowego”). W szczególności Sąd popełnił następujące błędy, wydając orzeczenie utrzymujące w mocy dokonane przez OHIM ustalenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd:

               1.

               niepoprawnie ocenił cechy charakterystyczne właściwego kręgu odbiorców, nie biorąc pod uwagę okoliczności, że świadczona przez wnoszącą odwołanie usługa Skype opierała się na najnowszej i innowacyjnej formie technologii w dacie pierwszeństwa zakwestionowanego znaku towarowego („dacie odniesienia”), a tym samym, że właściwy krąg odbiorców cechował się ponadprzeciętnym poziomem wiedzy technicznej i wzmożoną zdolnością rozróżniania znaków towarowych;

               2.

               wydaje się, że Sąd błędnie przyjął, iż uznanie przez wnoszącą odwołanie, że towary i usługi objęte zakwestionowanym znakiem towarowym są identyczne z niektórymi z towarów i usług objętych wcześniejszym znakiem towarowym, jest równoznaczne z uznaniem, że wcześniejszy znak towarowy cieszył się w dacie odniesienia wzmocnionym charakterem odróżniającym lub renomą w stosunku do elementów, które nakładają się z elementami wyszczególnionymi dla zakwestionowanego znaku towarowego;

               3.

               niewłaściwe zastosował prawo pod kilkoma względami, badając dokonaną przez OHIM ocenę podobieństwa wizualnego, fonetycznego i konceptualnego rozpatrywanych znaków towarowych, w szczególności opierając się na nieprawidłowej fikcji prawnej, zgodnie z którą przeciętny konsument czyta pojedynczy krótki wyraz od lewej do prawej, oraz przywiązując nienależytą wagę do współwystępowania liter S-K-Y na początku obu znaków, a także nie dokonując ustalenia, że różnica konceptualna między nimi neutralizuje jakiekolwiek podobieństwo wizualne i fonetyczne;

               4.

               popełnił dwa znaczące błędy, potwierdzając dokonane przez OHIM ustalenie, że wcześniejszy znak towarowy cieszy się wzmocnionym charakterem odróżniającym w odniesieniu od towarów i usług spoza „podstawowych” usług rozpowszechniania telewizyjnego świadczonych przez interwenientów: po pierwsze, błędnie oparł się na używaniu wcześniejszego znaku towarowego w odniesieniu do „podstawowych” usług świadczonych przez interwenientów, aby wywieść na tej podstawie, że inne usługi także cechują się charakterem odróżniającym; a po drugie, wziął pod uwagę dowody używania z okresu następującego po dacie odniesienia;

               5.

               niewłaściwe zastosował prawo pod kilkoma względami, przeprowadzając całościową ocenę prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, wskutek niewzięcia pod uwagę:

                           i.

                           istotnej renomy, którą cieszył się zakwestionowany znak towarowy w dacie odniesienia; oraz

                           ii.

                           dowodów praktycznych, że rozpatrywane znaki towarowe od ponad dziesięciu lat bezkolizyjnie współistnieją na rynku, przy czym interwenci nie wytoczyli w tym czasie żadnego powództwa o naruszenie, co wskazuje w przemożny sposób, że w dacie odniesienia nie występowało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

         Zgodnie z powyższym wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału: 1) o uchylenie orzeczenia Sądu w sprawie T-184/13 i przekazanie zgłoszenia OHIM do rozpatrzenia; oraz 2) o nakazanie zwrotu kosztów postępowania na rzecz wnoszącej odwołanie.

      (1)  Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa F-9/11: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2011 r. — Sabbag Afota przeciwko Radzie

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/33

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2011 r. — Sabbag Afota przeciwko Radzie
   (Sprawa F-9/11)
   2011/C 152/59
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Veronica Sabbag Afota (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nieawansowaniu skarżącej do grupy AD 11 w postępowaniu w 2010 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 19 listopada 2010 r. oddalającej zażalenie na decyzję organu powołującego o nieawansowaniu skarżącej do grupy AD 11 w tym postępowaniu;

               —

               jeśli zajdzie taka potrzeba, stwierdzenie nieważności decyzji drugiego oceniającego o sporządzeniu ostatecznego sprawozdania skarżącej za okres oceny 2008-2009 i decyzji organu powołującego z dnia 26 kwietnia 2010 r. o nieawansowaniu skarżącej do grupy AD 11 w postępowaniu w 2010 r.

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.


title: Sprawa C-422/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 4 czerwca 2015 r. w sprawie T-192/15, Fernando Brás Messias/Republika Portugalska, wniesione w dniu 30 lipca 2015 r. przez Fernanda Brása Messiasa

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 4 czerwca 2015 r. w sprawie T-192/15, Fernando Brás Messias/Republika Portugalska, wniesione w dniu 30 lipca 2015 r. przez Fernanda Brása Messiasa
   (Sprawa C-422/15 P)
   (2016/C 048/12)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Fernando Brás Messias (przedstawiciel: F. Brás Messias, advogado)

      Druga strona postępowania: Republika Portugalska
   Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2015 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Sprawa C-288/15: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 9 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München – Niemcy) – Medical Imaging Systems GmbH (MIS)/Hauptzollamt München [Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 — Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Podpozycja 6211 3310 00 0 — Fartuchy — Płaszcz chroniący przed promieniowaniem]

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/15

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 9 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München – Niemcy) – Medical Imaging Systems GmbH (MIS)/Hauptzollamt München
   (Sprawa C-288/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 - Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Podpozycja 6211 3310 00 0 - Fartuchy - Płaszcz chroniący przed promieniowaniem])
   (2016/C 296/20)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht München

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Medical Imaging Systems GmbH (MIS)

      Strona pozwana: Hauptzollamt München

      Sentencja

   Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia wykonawczego Komisji (WE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r. należy interpretować w ten sposób, że fartuch – płaszcz chroniący przed promieniowaniem, taki jak sporny w postępowaniu głównym, należy zaklasyfikować do podpozycji 6211 33 10 00 0 wspomnianej nomenklatury z uwagi na jego cechy charakterystyczne i obiektywne właściwości, w tym w szczególności jego wygląd zewnętrzny, bez konieczności odnoszenia się do substancji nadających omawianemu towarowi jego zasadniczy charakter.

      (1)  Dz.U. C 394 z 7.9.2015.


title: Sprawa C-282/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Sul — Portugalia) — ITELCAR — Automóveis de Aluguer Lda przeciwko Fazenda Pública (Swobodny przepływ kapitału — Przepisy podatkowe — Podatek dochodowy od osób prawnych — Odsetki płacone przez spółkę będącą rezydentem tytułem wynagrodzenia za fundusze pożyczane przez spółkę mającą siedzibę w państwie trzecim — Istnienie „powiązania w szczególny sposób” pomiędzy tymi spółkami — System niedokapitalizowania — Niemożliwość odliczenia odsetek przypadających na część zadłużenia uznaną za nadmierną — Odliczenie w przypadku odsetek płaconych na rzecz spółki mającej siedzibę na terytorium kraju — Oszustwo podatkowe lub unikanie opodatkowania — Całkowicie sztuczne konstrukcje — Warunki pełnej konkurencji — Proporcjonalność)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/30

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Sul — Portugalia) — ITELCAR — Automóveis de Aluguer Lda przeciwko Fazenda Pública
   (Sprawa C-282/12) (1)

   (Swobodny przepływ kapitału - Przepisy podatkowe - Podatek dochodowy od osób prawnych - Odsetki płacone przez spółkę będącą rezydentem tytułem wynagrodzenia za fundusze pożyczane przez spółkę mającą siedzibę w państwie trzecim - Istnienie „powiązania w szczególny sposób” pomiędzy tymi spółkami - System niedokapitalizowania - Niemożliwość odliczenia odsetek przypadających na część zadłużenia uznaną za nadmierną - Odliczenie w przypadku odsetek płaconych na rzecz spółki mającej siedzibę na terytorium kraju - Oszustwo podatkowe lub unikanie opodatkowania - Całkowicie sztuczne konstrukcje - Warunki pełnej konkurencji - Proporcjonalność)
   2013/C 344/51
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Central Administrativo Sul

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: ITELCAR — Automóveis de Aluguer Lda

      Strona pozwana: Fazenda Pública

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Central Administrativo Sul — Portugalia — Wykładnia art. 63 i 65 TFUE — Przepisy podatkowe — Podatek dochodowy od osób prawnych — Możliwość odliczenia odsetek z tytułu pożyczki — Uregulowanie krajowe przewidujące możliwość odliczenia w przypadku nadmiernego zadłużenia wobec spółki mającej siedzibę na terytorium kraju, lecz wyłączające ją w przypadku zadłużenia wobec spółki mającej siedzibę w państwie trzecim.

      Sentencja

   Artykuł 56 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego, które nie pozwala na odliczenie jako kosztu, przy obliczaniu zysku podlegającego opodatkowaniu, odsetek przypadających na część zadłużenia zaklasyfikowaną jako nadmierną, płaconych przez spółkę będącą rezydentem spółce udzielającej pożyczki mającej siedzibę w państwie trzecim, z którą spółka powiązana jest w szczególny sposób, lecz które pozwala na odliczenie takich odsetek płaconych na rzecz spółki udzielającej pożyczki będącej rezydentem, z którą owa spółka pożyczająca powiązana jest w szczególny sposób, jeżeli, w przypadku braku udziału udzielającej pożyczki spółki mającej siedzibę w państwie trzecim w kapitale spółki pożyczającej będącej rezydentem, uregulowanie to zakłada jednak, że jakiekolwiek zadłużenie ostatniej z wymienionych spółek stanowi udział w konstrukcji zmierzającej do uniknięcia podatku, który normalnie byłby należny, lub jeżeli uregulowanie to nie pozwala na wcześniejsze ustalenie z wystarczającą dokładnością jego zakresu zastosowania.

      (1)  Dz.U. C 250 z 18.8.2012.


title: Sprawa C-124/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – Salutas Pharma GmbH/Hauptzollamt Hannover (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Pozycja 3004 — Tabletki musujące zawierające 500 mg wapnia — Poziom substancji w zalecanej dawce dobowej znacząco wyższy niż dzienne spożycie zalecane do utrzymania ogólnego zdrowia lub dobrego samopoczucia)

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/12

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – Salutas Pharma GmbH/Hauptzollamt Hannover
   (Sprawa C-124/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Pozycja 3004 - Tabletki musujące zawierające 500 mg wapnia - Poziom substancji w zalecanej dawce dobowej znacząco wyższy niż dzienne spożycie zalecane do utrzymania ogólnego zdrowia lub dobrego samopoczucia))
   (2016/C 145/13)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Salutas Pharma GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hannover

      Sentencja

   Nomenklaturę scaloną, zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia Komisji (UE) nr 1006/2011 z dnia 27 września 2011 r., należy interpretować w ten sposób, że produkt, taki jak tabletki musujące zawierające 500 mg wapnia każda, które są stosowane do profilaktyki i leczenia niedoboru wapnia oraz do wspomagania określonej terapii mającej na celu profilaktykę i leczenie osteoporozy, i w odniesieniu do których na etykiecie zalecana maksymalna dawka dobowa wynosi dla dorosłych 1 500 mg, należy zaklasyfikować do pozycji 3004 tej nomenklatury.

      (1)  Dz.U. C 178 z 1.6.2015.


title: Wykreślenie sprawy C-402/04

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/12

         Wykreślenie sprawy C-402/04 (1)

   (2005/C 330/25)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 4 października 2005 r. prezes piątej izby Trybunału zarządził wykreślenie sprawy C-402/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej.

      (1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004


title: Sprawa C-426/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom — Zjednoczone Królestwo) — Mark Alemo-Herron i. in. przeciwko Parkwood Leisure Ldt. (Przejęcie przedsiębiorstw — Dyrektywa 2001/23 — Ochrona praw pracowniczych — Układ zbiorowy znajdujący zastosowanie do zbywającego oraz pracownika w momencie przejęcia)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom — Zjednoczone Królestwo) — Mark Alemo-Herron i. in. przeciwko Parkwood Leisure Ldt.
   (Sprawa C-426/11) (1)

   (Przejęcie przedsiębiorstw - Dyrektywa 2001/23 - Ochrona praw pracowniczych - Układ zbiorowy znajdujący zastosowanie do zbywającego oraz pracownika w momencie przejęcia)
   2013/C 260/10
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court of the United Kingdom

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Mark Alemo-Herron, Sandra Tipping, Christopher Anderson, Stacey Aris, Audrey Beckford, Lee Bennett, Delroy Carby, Vishnu Chetty, Deborah Cimitan, Victoria Clifton, Claudette Cummings, David Curtis, Stephen Flin, Patience Ijelekhai, Rosemarie Lee, Roxanne Lee, Vivian Ling, Michelle Nicholas, Lansdail Nugent, Anne O'Connor, Shirley Page, Alan Peel, Mathew Pennington, Laura Steward

      Strona pozwana: Parkwood Leisure Ldt

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Supreme Court of the United Kingdom — Wykładnia art. 3 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. L 82, s. 16) w świetle wyroku Trybunału z dnia 9 marca 2006 r. w sprawie C-499/04 Werhof — Zakres obowiązków przejmującego w zakresie utrzymania warunków wynagrodzenia wynikających układu zbiorowego obowiązującego w stosunku do zbywającego i pracownika w chwili przejęcia

      Sentencja

   Artykuł 3 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wprowadzeniu przez państwo członkowskie uregulowania, zgodnie z którym, w razie przejęcia przedsiębiorstwa, wobec przejmującego można powoływać się na klauzule dynamiczne odsyłające do układów zbiorowych wynegocjowanych i przyjętych po dniu przejęcia, jeżeli przejmujący nie miał możliwości uczestniczenia w procesie negocjowania takich układów zbiorowych zawartych po dniu przejęcia.

      (1)  Dz.U. C 311 z 22.10.2011


title: Sprawa T-208/12: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2012 r. — Think Schuhwerk przeciwko OHIM (But ze sznurówkami o czerwonych skuwkach)

text:
               14.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/11

         Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2012 r. — Think Schuhwerk przeciwko OHIM (But ze sznurówkami o czerwonych skuwkach)
   (Sprawa T-208/12)
   2012/C 209/19
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Think Schuhwerk GmbH (Kopfing, Austria) (przedstawiciel: adwokat M. Gail)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 lutego 2012 r. w sprawie R 1552/2011-1;

               —

               nakazanie Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) pokrycia własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez skarżącą

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Znak towarowy przedstawiający but ze sznurówkami zakończonymi czerwonymi skuwkami dla towarów z klasy 25 — zgłoszenie nr 9 130 361

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, naruszenie zasady równego traktowania.


title: Sprawa C-281/13P: Postanowienie Trybunału z dnia 3 kwietnia 2014 r. – Lord Inglewood i in. przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (Odwołanie — System uzupełniających świadczeń emerytalnych dla posłów do Parlamentu Europejskiego — Zmiana uzupełniającego systemu emerytalnego w 2009 r. — Decyzje oddalające wnioski wnoszących odwołanie o umożliwienie im skorzystania z przepisów obowiązujących przed wejściem w życie zmiany systemu — Naruszenie prawa — Pewność prawa — Uzasadnione oczekiwania — Równe traktowanie — Zasada proporcjonalności)

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/7

         Postanowienie Trybunału z dnia 3 kwietnia 2014 r. – Lord Inglewood i in. przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa C-281/13P) (1)

   ((Odwołanie - System uzupełniających świadczeń emerytalnych dla posłów do Parlamentu Europejskiego - Zmiana uzupełniającego systemu emerytalnego w 2009 r. - Decyzje oddalające wnioski wnoszących odwołanie o umożliwienie im skorzystania z przepisów obowiązujących przed wejściem w życie zmiany systemu - Naruszenie prawa - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania - Równe traktowanie - Zasada proporcjonalności))
   2014/C 184/09
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Lord Inglewood, Georges Berthu, Guy Bono, David Robert Bowe, Brendan Donnelly, Catherine Guy-Quint, Christine Margaret Oddy, Nicole Thomas-Mauro, Gary Titley, Maartje van Putten i Vincenzo Viola (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Windisch i S. Seyr, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 13 marca 2013 r. w sprawach połączonych T-229/11 i T-276/11 Inglewood i in. przeciwko Parlamentowi, na mocy którego Sąd oddalił wniesioną przez wnoszących odwołanie skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego odmawiającej przyznania im możliwości skorzystania ze świadczeń w ramach dobrowolnego uzupełniającego systemu emerytalnego, czy to w formie wcześniejszej emerytury, czy to po ukończeniu 60 roku życia, czy też w formie wypłaty emerytury w formie kapitału – Naruszenie prawa – Naruszenie praw nabytych – Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasady pewność prawa, zasady równego traktowania i zasady proporcjonalności

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Lord Inglewood, Georges Berthu, Guy Bono, David Robert Bowe, Brendan Donnelly, Catherine Guy-Quint, Christine Margaret Oddy, Nicole Thomas-Mauro, Gary Titley, Maartje van Putten i Vincenzo Viola zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 226 z 3.8.2013.


title: Sprawa T-331/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 czerwca 2008 r. — Chupa Chups przeciwko Komisji

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/36

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 czerwca 2008 r. — Chupa Chups przeciwko Komisji
   (Sprawa T-331/07) (1)

   (2008/C 197/69)

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 247 z 20.10.2007.


title: Sprawa C-506/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative (Wielkie Księstwo Luksemburga) wyrokiem z dnia 7 grudnia 2004 r., w postępowaniu: Graham J. Wilson przeciwko Conseil de l'Ordre des Avocats du Barreau de Luxembourg

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative (Wielkie Księstwo Luksemburga) wyrokiem z dnia 7 grudnia 2004 r., w postępowaniu: Graham J. Wilson przeciwko Conseil de l'Ordre des Avocats du Barreau de Luxembourg
   (Sprawa C-506/04)
   (2005/C 31/30)
   Język postępowania: francuski
   Do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Cour administrative (Wielkie Księstwo Luksemburga) wyrokiem z dnia 7 grudnia 2004 r., który wpłynął do Trybunału w dniu 9 grudnia 2004 r., w postępowaniu: Graham J. Wilson przeciwko Conseil de l'Ordre des Avocats du Barreau de Luxembourg.
   Cour administrative (Wielkie Księstwo Luksemburga) zwrócił się do Trybunału o orzeczenie w sprawie następujących pytań:

               1)

               Czy art. 9 dyrektywy 98/5 (1) mającej na celu ułatwienie stałego wykonywania zawodu prawnika w Państwie Członkowskim innym niż państwo uzyskania kwalifikacji zawodowych należy interpretować w ten sposób, że wyłącza on procedurę odwoławczą przewidzianą w ustawie z dnia 10 sierpnia 1991 r., w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 13 listopada 2002 r.?

               2)

               W szczególności, czy organy odwoławcze takie jak komisja dyscyplinarna i administracyjna oraz odwoławcza komisja dyscyplinarna i administracyjna stanowią „krajowe środki odwoławcze” w rozumieniu art. 9 dyrektywy 98/5 oraz czy art. 9 należy interpretować w ten sposób, że wyłącza on środki prawne wymagające zwrócenia się do jednego lub kilku tego rodzaju organów przed umożliwieniem wystąpienia z kwestią prawną do „trybunału lub sądu” w rozumieniu art. 9?

         oraz, z zastrzeżeniem udzielenia następnie odpowiedzi na pytanie dotyczące właściwości sądu administracyjnego i dopuszczalności środka odwoławczego, bez uszczerbku dla wszystkich zarzutów formalnoprawnych i materialnoprawnych stron, o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               3)

               Czy właściwe organy Państwa Członkowskiego upoważnione są, by poddać prawo prawnika z danego Państwa Członkowskiego do stałego wykonywania zawodu prawnika posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia na obszarach działalności wyszczególnionych w art. 5 dyrektywy 98/5/WE wymogowi znajomości języków tego Państwa Członkowskiego?

               4)

               W szczególności, czy właściwe organy mogą postawić warunek, że prawo wykonywania zawodu zależy od zdania egzaminu ustnego ze wszystkich (lub niektórych) z trzech głównych języków przyjmującego Państwa Członkowskiego w celu umożliwienia właściwym organom sprawdzenia, czy prawnik opanował te trzy języki; a w przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy i jakie są wymagane gwarancje proceduralne?

      (1)  Dyrektywa 98/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. mająca na celu ułatwienie stałego wykonywania zawodu prawnika w Państwie Członkowskim innym niż państwo uzyskania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. L 77 z 14.3.1998, str. 36).


title: Sprawa F-39/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 29 marca 2007 r. — Chassagne przeciwko Komisji (Urzędnicy — Wynagrodzenie — Koszty corocznych podróży — Przepisy mające zastosowanie wobec urzędników pochodzących z francuskiego departamentu zamorskiego — Artykuł 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego w brzmieniu zmienionym — Skarga oczywiście pozbawiona podstaw prawnych)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/41

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 29 marca 2007 r. — Chassagne przeciwko Komisji
   (Sprawa F-39/06) (1)

   (Urzędnicy - Wynagrodzenie - Koszty corocznych podróży - Przepisy mające zastosowanie wobec urzędników pochodzących z francuskiego departamentu zamorskiego - Artykuł 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego w brzmieniu zmienionym - Skarga oczywiście pozbawiona podstaw prawnych)
   (2007/C 96/86)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Olivier Chassagne (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Rodrigues i Y. Minatchy, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i V. Joris, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i I. Sulce, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze, stwierdzenie, że art. 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego w brzmieniu obowiązującym po 1 maja 2004 r. jest niezgodny z prawem i w rezultacie nie znajduje zastosowania wobec skarżącego w zakresie ustalenia wysokości zwrotu kosztów corocznych podróży oraz po drugie, wniosek o odszkodowanie.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Każda ze stron pokryje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006, str. 53.


title: Sprawa C-321/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil n °2 de A Coruña — Hiszpania) — Germán Rodríguez Cachafeiro, María de los Reyes Martínez-Reboredo Varela-Villamor przeciwko Iberia, Líneas Aéreas de España SA (Transport lotniczy — Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 — Odszkodowanie dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład — Pojęcie „odmowy przyjęcia na pokład” — Anulowanie przez przewoźnika karty pokładowej pasażera z powodu zakładanego opóźnienia wcześniejszego lotu, na który odprawa pasażerów nastąpiła jednocześnie z danym lotem dokonywanym przez tego samego przewoźnika)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/13

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 2 de A Coruña — Hiszpania) — Germán Rodríguez Cachafeiro, María de los Reyes Martínez-Reboredo Varela-Villamor przeciwko Iberia, Líneas Aéreas de España SA
   (Sprawa C-321/11) (1)

   (Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Odszkodowanie dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład - Pojęcie „odmowy przyjęcia na pokład” - Anulowanie przez przewoźnika karty pokładowej pasażera z powodu zakładanego opóźnienia wcześniejszego lotu, na który odprawa pasażerów nastąpiła jednocześnie z danym lotem dokonywanym przez tego samego przewoźnika)
   2012/C 366/21
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Juzgado de lo Mercantil no 2 de A Coruña

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Germán Rodríguez Cachafeiro, María de los Reyes Martínez-Reboredo Varela-Villamor

      Strona pozwana: Iberia, Líneas Aéreas de España SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Juzgado de lo Mercantil de A Coruña — Wykładnia art. 2 lit. j), art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 3, art. 5 i 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46, s. 1) — Pojęcie odmowy przyjęcia na pokład — Odmowa przyjęcia na pokład wynikająca z opóźnienia pierwszego lotu, za które winę ponosi przewoźnik lotniczy — Przyznanie miejsc na lot łączony innym pasażerom w związku z zakładaną, lecz nie stwierdzoną niemożliwością dotarcia pasażerów na czas w celu przyjęcia ich na pokład lotu łączonego

      Sentencja

   Artykuł 2 lit. j), rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, w związku z art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 261/2004, powinien być interpretowany w ten sposób, że pojęcie „odmowa przyjęcia na pokład” obejmuje sytuację, w której w ramach umowy jednego transportu obejmującego kilka rezerwacji na bezpośrednio następujące po sobie loty, na które odprawa dokonywana jest jednocześnie, przewoźnik lotniczy odmawia przyjęcia na pokład niektórych pasażerów z tego powodu, iż pierwszy lot objęty rezerwacją doznał opóźnienia, za które winę ponosi ów przewoźnik, który błędnie przewidział, że pasażerowie ci nie stawią się we właściwym czasie w celu wejścia na pokład drugiego lotu.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa C-434/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad (Bułgaria) w dniu 6 września 2010 r. — Peter Aladzhov przeciwko Zamestnik direktor na Stolichna direktsia na vatreshnite raboti kam Ministerstvo na vatreshnite raboti

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad (Bułgaria) w dniu 6 września 2010 r. — Peter Aladzhov przeciwko Zamestnik direktor na Stolichna direktsia na vatreshnite raboti kam Ministerstvo na vatreshnite raboti
   (Sprawa C-434/10)
   ()
   2010/C 317/31
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administrativen sad Sofia-grad

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Peter Aladzhov

      Strona pozwana: Zamestnik direktor na Stolichna direktsia na vatreshnite raboti kam Ministerstvo na vatreshnite raboti

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zakaz opuszczania terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, nałożony na obywatela tego państwa jako zarządcy spółki handlowej, zarejestrowanej zgodnie z prawem tego państwa, z powodu nieuregulowanych publicznoprawnych długów tej spółki musi odpowiadać przewidzianemu w art. 27 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG powodowi ochrony „porządku publicznego”, o ile w okolicznościach sprawy przed sądem krajowym występują jednocześnie następujące okoliczności:

                           1.1

                           w konstytucji tego państwa członkowskiego nie przewidziano ograniczenia swobody przemieszczania się osób fizycznych w celu ochrony porządku publicznego;

                           1.2

                           powód „porządku publicznego” jako podstawa nałożenia wspomnianego zakazu zawarty jest w ustawie krajowej, która została uchwalona w celu transpozycji innego aktu prawnego Unii Europejskiej;

                           1.3

                           powód „porządku publicznego” w rozumieniu wspomnianego przepisu dyrektywy obejmuje również powód „ochrony praw innych obywateli”, jeżeli środek podejmowany jest w celu zapewnienia wpływów do budżetu tego państwa członkowskiego poprzez uregulowanie długów publicznoprawnych?

               2)

               Czy z ograniczeń i warunków przewidzianych dla wykonywania swobody przemieszczania się obywateli Unii oraz ze środków podjętych w celu ich wykonania zgodnie z prawem Unii w okolicznościach sprawy przed sądem krajowym wynika, że dopuszczalne jest uregulowanie krajowe przewidujące, iż państwo członkowskie nakłada na jednego ze swoich obywateli jako zarządcę spółki handlowej zarejestrowanej zgodnie z prawem tego państwa z powodu nieuregulowanych długów publicznoprawnych wobec tego państwa, które w jego prawie kwalifikowane są jako „znaczne” długi, środek przymusu administracyjnego w postaci „zakazu opuszczania kraju”, jeżeli dla uregulowania tego długu dopuszczalne jest zastosowanie procedury współpracy między państwami członkowskimi zgodnie z dyrektywą Rady 2008/55/WE z dnia 26 maja 2008 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących niektórych opłat, ceł, podatków i innych obciążeń oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1179/2008 z dnia 28 listopada 2008 r. ustalającym szczegółowe zasady wdrożenia niektórych przepisów dyrektywy Rady 2008/55?

               3)

               Czy zasadę proporcjonalności oraz ograniczenia i warunki przewidziane dla wykonywania swobody przemieszczania się obywateli Unii względnie kryteria art. 27 ust. 1 i 2 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG w okolicznościach sprawy przed sądem krajowym należy interpretować w ten sposób, że w przypadku istnienia publicznoprawnego długu spółki handlowej zarejestrowanej zgodnie z prawem państwa członkowskiego, który w prawie tego kraju kwalifikowany jest jako „znaczny dług”, dopuszczają one nałożenie na osobę fizyczną będącą zarządcą takiej spółki zakazu opuszczania tego państwa członkowskiego, o ile jednocześnie występują następujące okoliczności:

                           3.1

                           istnienie „znacznego” długu publicznoprawnego jest postrzegane jako faktyczne, aktualne i poważne zagrożenie jednego z podstawowych interesów społeczeństwa, zgodnie z oceną, której dokonał ustawodawca poprzez wprowadzenie konkretnego środka administracyjnego w postaci „zakazu opuszczania kraju”;

                           3.2

                           nie przewidziano oceny okoliczności związanych z indywidualnym zachowaniem zarządcy i naruszeniem jego praw podstawowych, jak jego prawa do wykonywania działalności zawodowej wiążącej się z wyjazdami zagranicznymi w ramach innego stosunku prawnego;

                           3.3

                           skutki dla działalności handlowej dłużnej spółki i możliwości uregulowania długu publicznoprawnego nie są oceniane po nałożeniu zakazu;

                           3.4

                           zakaz nakładany jest na wniosek, który ma charakter wiążący, jeżeli poświadczono w nim, że istnieje „znaczny” dług publicznoprawny konkretnej spółki handlowej, że dług ten nie jest zabezpieczony w wysokości kwoty głównej i odsetek i że osoba, co do której wnioskuje się o nałożenie zakazu, jest organem zarządzającym tej spółki handlowej;

                           3.5

                           zakaz jest ograniczony w czasie do chwili pełnego uregulowania lub zabezpieczenia długu publicznoprawnego, przy czym nie przewidziano kontroli tego zakazu na wniosek adresata przez organ, który go nałożył, ani uwzględnienia terminów przedawnienia długu?


title: Sprawa C-274/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München (Niemcy) w dniu 20 lipca 2009 r. — Privater Rettungsdienst und Krankentransport Stadler przeciwko Zweckverband für Rettungsdienst und Feuerwehralarmierung Passau — interwenienci: Malteser Hilfsdienst e.V. oraz Bayerisches Rotes Kreuz

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München (Niemcy) w dniu 20 lipca 2009 r. — Privater Rettungsdienst und Krankentransport Stadler przeciwko Zweckverband für Rettungsdienst und Feuerwehralarmierung Passau — interwenienci: Malteser Hilfsdienst e.V. oraz Bayerisches Rotes Kreuz
   (Sprawa C-274/09)
   2009/C 267/50
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht München

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Privater Rettungsdienst und Krankentransport Stadler

      Strona pozwana: Zweckverband für Rettungsdienst und Feuerwehralarmierung Passau

      Interwenienci: Malteser Hilfsdienst e.V. oraz Bayerisches Rotes Kreuz

      Pytania prejudycjalne

   Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zostają przedstawione zgodnie z art. 234 akapit pierwszy WE następujące pytania prejudycjalne w przedmiocie wykładni dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (1) (zwanej dalej „dyrektywą”):

               1.

               Czy umowa dotycząca usług (w niniejszej sprawie usług pogotowia ratunkowego), której treść nie przewiduje, iż wynagrodzenie jest wypłacane wykonawcy bezpośrednio przez instytucję zamawiającą, lecz że

                           a)

                           opłaty za korzystanie z usług, które mają być świadczone, określane są w drodze negocjacji pomiędzy wykonawcą a osobami trzecimi, które ze swojej strony są instytucjami zamawiającymi (w niniejszej sprawie instytucjami zabezpieczenia społecznego),

                           b)

                           w przypadku nieosiągnięcia porozumienia przewidziana jest decyzja wyznaczonego w tym celu organu arbitrażowego, która podlega kontroli sądów krajowych, oraz

                           c)

                           opłaty są wypłacane wykonawcy w formie regularnych płatności zaliczkowych nie bezpośrednio przez użytkowników, lecz przez centralne biuro ds. rozliczeń, z którego usług wykonawca musi korzystać zgodnie z ustawą,

                     winna być uważana z tego tylko powodu za koncesję na usługi w rozumieniu art. 1 ust. 4 dyrektywy — w odróżnieniu od zamówienia na usługi w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a) i d) dyrektywy?

               2.

               W przypadku gdy na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi przeczącej: czy z koncesją na usługi mamy do czynienia wówczas, gdy ryzyko prowadzenia działalności związane ze świadczeniem usługi publicznej jest ograniczone, ponieważ

                           a)

                           zgodnie z przepisami ustawy opłaty za korzystanie z usług winny być oparte na kosztach szacowanych zgodnie z zasadami gospodarki, które odpowiadają prawidłowemu świadczeniu usług, gospodarnemu i oszczędnemu prowadzeniu działalności, a także efektywnej organizacji, oraz

                           b)

                           opłaty za korzystanie z usług są należne od wypłacalnych instytucji zabezpieczenia społecznego,

                           c)

                           zapewniona jest pewna wyłączność korzystania na obszarze określonym w umowie,

                     jednak wykonawca przejmuje w całości to ograniczone ryzyko?

      (1)  Dz.U. L 134, s. 114.


title: Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2009 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu – (Sprawa E-3/09)

text:
               30.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 99/10

         Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2009 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu
   (Sprawa E-3/09)
   2009/C 99/08
   Skarga przeciwko Księstwu Liechtensteinu została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 1 kwietnia 2009 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Bjørnara Alterskjæra i Ólafura Jóhannesa Einarssona, działających jako przedstawiciele Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, B-1040 Bruksela.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału o:

               1)

               orzeczenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia przepisów aktu prawnego przywołanego między innymi w pkt 7b załącznika IX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/68/WE z dnia 16 listopada 2005 r. w sprawie reasekuracji oraz zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG, 92/49/EWG, a także dyrektywy 98/78/WE i 2002/83/WE), dostosowanego do Porozumienia EOG Protokołem 1 do tego Porozumienia, lub nie powiadamiając Urzędu w wyznaczonym terminie o przyjęciu takich środków, Księstwo Liechtensteinu nie wypełniło swoich zobowiązań wynikających z art. 64 ust. 1 tego aktu i art. 7 Porozumienia EOG
               oraz

               2)

               obciążenie Księstwa Liechtensteinu kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone w sprawie:

               —

               Niniejsza sprawa dotyczy niewdrożenia dyrektywy dotyczącej reasekuracji.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Księstwo Liechtensteinu nie przekazało żadnych informacji na temat wdrożenia dyrektywy do prawa Liechtensteinu.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Księstwo Liechtensteinu nie zaprzeczyło twierdzeniu, że dyrektywa nie została wdrożona.


title: Sprawa C-142/15 P: Postanowienie Trybunału z dnia 10 marca 2016 r. – SolarWorld AG/Brandoni solare SpA, Global Sun Ltd, Silicio Solar SAU, Solaria Energia y Medio Ambiente SA, Komsja Europejska [Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Artykuł 263 TFUE — Kryterium bezpośredniego oddziaływania — Odwołanie oczywiście bezzasadne — Dumping — Przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw i płytek) pochodzących lub wysyłanych z Chin — Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 — Artykuł 8 — Zobowiązanie cenowe chińskich producentów będących eksporterami — Akceptacja Komisji — Zwolnienie z ceł antydumpingowych — Środek odwoławczy od decyzji w sprawie akceptacji — Niedopuszczalność]

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/2

         Postanowienie Trybunału z dnia 10 marca 2016 r. – SolarWorld AG/Brandoni solare SpA, Global Sun Ltd, Silicio Solar SAU, Solaria Energia y Medio Ambiente SA, Komsja Europejska
   (Sprawa C-142/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Artykuł 263 TFUE - Kryterium bezpośredniego oddziaływania - Odwołanie oczywiście bezzasadne - Dumping - Przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw i płytek) pochodzących lub wysyłanych z Chin - Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 - Artykuł 8 - Zobowiązanie cenowe chińskich producentów będących eksporterami - Akceptacja Komisji - Zwolnienie z ceł antydumpingowych - Środek odwoławczy od decyzji w sprawie akceptacji - Niedopuszczalność])
   (2016/C 200/02)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: SolarWorld AG (przedstawiciele: adwokat L. Ruessmann, J. Beck, Solicitor)

      Druga strona postępowania: Brandoni solare SpA, Global Sun Ltd, Silicio Solar SAU, Solaria Energia y Medio Ambiente SA, (przedstawiciele: adwokat J.L. Ruessmann, J. Beck, Solicitor), Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Brakeland, T. Maxian Rusche i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               SolarWorld AG zostaje obciążona kosztami postepowania.

      (1)  Dz.U. C 190 z 8.6.2015.


title: Sprawa T-144/14: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2015 r. – EE/OHIM (Przedstawienie białych punktów na tle koloru kości słoniowej) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego białe punkty na tle koloru kości słoniowej — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/33

         Wyrok Sądu z dnia 10 września 2015 r. – EE/OHIM (Przedstawienie białych punktów na tle koloru kości słoniowej)
   (Sprawa T-144/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego białe punkty na tle koloru kości słoniowej - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 354/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: EE Ltd (Hatfield, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Bonne, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 stycznia 2014 r. (sprawa R 705/2013-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego białe punkty na tle koloru kości słoniowej jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               EE Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


title: Sprawa C-498/12: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 7 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Tivoli — Włochy) — Antonella Pedone przeciwko N (Odesłanie prejudycjalne — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Konieczność związku z prawem Unii — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/13

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 7 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Tivoli — Włochy) — Antonella Pedone przeciwko N
   (Sprawa C-498/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Konieczność związku z prawem Unii - Oczywisty brak właściwości Trybunału)
   2013/C 108/26
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Tivoli.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Antonella Pedone

      Strona pozwana: N

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Tivoli — Wykładnia art. 47 akapit trzeci Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 Europejskiej konwencji praw człowieka w związku z art. 6 TUE i art. 52 ust. 3 Karty praw podstawowych — Pomoc prawna — Przepisy krajowe stanowiące, że honorarium pełnomocnika jest obniżane o połowę, jeżeli klientowi przyznana została pomoc prawna

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pierwsze pytanie prejudycjalne przedłożone przez Tribunale di Tivoli (Włochy).

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa T-709/14: Skarga wniesiona w dniu 3 października 2014 r. – Tri-Ocean Trading przeciwko Radzie

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/32

         Skarga wniesiona w dniu 3 października 2014 r. – Tri-Ocean Trading przeciwko Radzie
   (Sprawa T-709/14)
   (2014/C 448/41)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tri-Ocean Trading (George Town, Kajmany) (przedstawiciele: P. Saini, QC, B. Kennelly, barrister, oraz N. Sheikh, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2014/488/WPZiB z dnia 22 lipca 2014 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 793/2014 z dnia 22 lipca 2014 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii w zakresie, w jakim powyższe akty dotyczą strony skarżącej; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami strony skarżącej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący niespełnienia przez Radę kryteriów umieszczenia danego podmiotu bądź danej osoby w wykazie, w szczególności że zainteresowana osoba jest osobą „odpowiedzialną za brutalne represje wobec syryjskiej ludności cywilnej” lub „wspierającą reżim syryjski i czerpiącą z niego zyski” lub jest powiązana z takimi osobami. Rada nie udowodniła, że powody, na których się oparła, umieszczając zainteresowany podmiot w wykazie, są zasadne.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Radę prawa strony skarżącej do obrony oraz prawa do skutecznej ochrony sądowej. Na żadnym etapie stronie skarżącej nie przedstawiono „poważnych i wiarygodnych dowodów” lub „konkretnych dowodów i informacji” uzasadniających objęcie ją środkami ograniczającymi, czego wymaga orzecznictwo Trybunału.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący nieprzedstawienia stronie skarżącej przez Radę wystarczającego uzasadnienia umieszczenia jej w wykazie.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący poważnego naruszenia przez Radę podstawowego prawa do własności oraz dobrego imienia strony skarżącej. Strona skarżąca została objęta środkami ograniczającymi bez właściwych gwarancji umożliwiających jej skuteczne przedstawienie Radzie jej stanowiska. Rada nie wykazała, że bardzo znacząca ingerencja w prawo własności strony skarżącej jest uzasadniona i proporcjonalna. Owa ingerencja ma dla strony skarżącej nie tylko skutki finansowe, ale także narusza jej dobre imię.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący popełnienia przez Radę oczywistego błędu w ocenie. Wbrew jedynemu powodowi umieszczenia nazwy strony skarżącej w wykazie, nie podano żadnych informacji ani nie przedstawiono dowodów, że strona skarżąca rzeczywiście „wspierała reżim syryjski” i czerpała z niego zyski.


title: Sprawa T-2/11: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2011 r. — Portugalia przeciwko Komisji

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/20

         Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2011 r. — Portugalia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-2/11)
   2011/C 89/42
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo i J. Saraiva de Almeida, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2010/668/UE z dnia 4 listopada 2010 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (notyfikowanej jako dokument nr C(2010) 7555) (Dz.U. L 288, s. 24), w zakresie, w jakim decyzja stosuje wobec Portugalii jednorazową korektę finansową dotyczącą środka POSEI za lata budżetowe 2005, 2006 i 2007, w wysokości 743 251,25 EUR.

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca podnosi cztery zarzuty w uzasadnieniu skargi: naruszenie art. 11 rozporządzenia nr 885/2006 (1), błędną wykładnię dwudziestego ósmego motywu rozporządzenia nr 43/2003 (2), naruszenie art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 1258/1999 (3) oraz naruszenie zasad równości i proporcjonalności.
   W ramach zarzutu pierwszego skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 1 rozporządzenia nr 885/2006, nie wskazując wyniku kontroli ani nie przedstawiając uwag w odniesieniu do lat budżetowych 2005 i 2006, uniemożliwiając zatem władzom portugalskim wykazanie, że jej wnioski odnoszące się do tych lat budżetowych były nieścisłe lub usunięcie ewentualnych braków w celu dostosowania się do uregulowań wspólnotowych i w związku z tym nie pozwalając im na skorzystanie z gwarancji procesowej przyznanej państwom członkowskim rozpatrywanym przepisem.
   W ramach zarzutu drugiego skarżąca podnosi, że Komisja oparła się na błędnej wykładni dwudziestego ósmego motywu rozporządzenia nr 43/2003, ponieważ z jednej strony uznała, że kontrola przeprowadzona przez władze portugalskie była niewystarczająca w świetle uregulowań Unii zważywszy na poziom stwierdzonych uchybień nie wyjaśniając jednak nigdzie, w jakim zakresie lub dlaczego wspominane kontrole powinny być odmienne lub szersze; jednakże z drugiej strony w zasadzie uznała, że ta sama kontrola była wystarczająca celem obliczenia korekty finansowej.
   Ponadto zdaniem skarżącej Komisja naruszyła również art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 1258/1999, zgodnie z którym Komisja podejmuje decyzję o wykluczeniu wydatków z finansowania wspólnotowego określonego w art. 2 i 3, jeśli stwierdzi, że wydatki te nie zostały dokonane zgodnie z przepisami Wspólnoty, wyłączając z finansowania wspólnotowego wydatki dokonane przez Republikę Portugalską, ponieważ błędnie stwierdziła, że wspomniane wydatki nie zostały dokonane z poszanowaniem tych uregulowań.
   W ramach zarzutu trzeciego skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 1258/1999 w zakresie, w jakim przy rozliczaniu rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR zupełnie pominęła wytyczne zawarte w dokumencie roboczym o sygn. VI/5330/97 z dnia 23 grudnia 1997 r., które ustanowiła i wydała w celu stosowania tego przepisu, w szczególności w odniesieniu do obliczania korekt finansowych.
   Wreszcie skarżąca twierdzi, że również ze względu na nieposzanowanie ww. wytycznych Komisja naruszyła ponadto zasady równości i proporcjonalności. Zdaniem skarżącej naruszyła ona bowiem zasadę równości z uwagi na to, że nie potraktowała sprawy Republiki Portugalskiej w taki sam sposób, w jaki potraktowała inne podobne przypadki, w szczególności stosując 5 % współczynnik korygujący zgodnie z wytycznymi. Skarżąca utrzymuje, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności, ponieważ z uwagi na nieprzestrzeganie ww. wytycznych Komisja zastosowała znacznie wyższe współczynniki korygujące — tzn. pomiędzy 44,32 % i 90,48 % — niż ten, którego zastosowanie uzasadnione było w świetle rozpatrywanej szkody finansowej.
   Z tego samego względu Komisja naruszyła art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 1258/1999 zgodnie z którym „Komisja dokonuje oszacowania kwot, które mają być wykluczone z uwzględnieniem w szczególności stwierdzonego stopnia niezgodności. Komisja uwzględnia naturę i wagę naruszenia przepisów oraz stratę finansową poniesioną przez Wspólnotę”.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFGR i EFRROW.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 43/2003 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 i (WE) nr 1454/2001 w odniesieniu do pomocy dla lokalnej produkcji roślin uprawnych w najbardziej peryferyjnych regionach Unii Europejskiej.

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej.


title: Sprawa F-54/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 17 lipca 2012 r. — BG przeciwko Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich (Służba publiczna — Postępowanie dyscyplinarne — Kara dyscyplinarna — Wydalenie ze służby — Prowadzenie wstępnego dochodzenia przed krajowymi sądami karnymi w chwili wydania decyzji o wydaleniu ze służby — Równość traktowania mężczyzn i kobiet — Zakaz dokonywania zwolnień pracownic w okresie od początku ciąży do końca urlopu macierzyńskiego)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/29

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 17 lipca 2012 r. — BG przeciwko Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich
   (Sprawa F-54/11) (1)

   (Służba publiczna - Postępowanie dyscyplinarne - Kara dyscyplinarna - Wydalenie ze służby - Prowadzenie wstępnego dochodzenia przed krajowymi sądami karnymi w chwili wydania decyzji o wydaleniu ze służby - Równość traktowania mężczyzn i kobiet - Zakaz dokonywania zwolnień pracownic w okresie od początku ciąży do końca urlopu macierzyńskiego)
   2013/C 46/55
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: BG (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

      Strona pozwana: Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich (przedstawiciele J. Sant’Anna, pełnomocnik, adwokaci D. Waelbroeck i A. Duron)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o zastosowaniu względem strony skarżącej sankcji w postaci wydalenia ze służby bez utraty uprawnień emerytalnych. W konsekwencji, tytułem żądania głównego, wniosek o przywrócenie strony skarżącej do pracy na dawne stanowisko, a tytułem ewentualnym, przyznanie jej kwoty odpowiadającej wynagrodzeniu, jakie pobierałaby w okresie od wejścia w życie środka w postaci wydalenia ze służby do osiągnięcia przez nią wieku emerytalnego. W każdym razie przyznanie stronie skarżącej określonej kwoty tytułem zadośćuczynienia za krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               2)

               BG pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Europejskiego Rzecznik Praw Obywatelskich.

      (1)  Dz.U. C 204 z 9.7.2011, s. 30.