title: Sprawa T-280/16: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2016 r. – GeoClimaDesign/EUIPO – GEO Gesellschaft für ENERGIE und Oekologie (GEO)

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/48

         Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2016 r. – GeoClimaDesign/EUIPO – GEO Gesellschaft für ENERGIE und Oekologie (GEO)
   (Sprawa T-280/16)
   (2016/C 260/59)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: GeoClimaDesign AG (Fürstenwalde/Spree, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat B. Lanz)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: GEO Gesellschaft für ENERGIE und Oekologie GmbH (Langenhorn, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: GEO Gesellschaft für ENERGIE und Oekologie GmbH

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „GEO” – unijny znak towarowy nr 8 331 076

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 marca 2016 r. w sprawie R 1679/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               unieważnienie zakwestionowanego znaku towarowego, ewentualnie unieważnienie zakwestionowanego znaku towarowego dla organizacyjnego przygotowania projektów budowlanych w dziedzinie energii odnawialnych, w szczególności w kontekście elektrowni wiatrowych i farm wiatrowych, należących do klasy 35, usług deweloperskich przy realizacji projektów w dziedzinie energii odnawialnych, w szczególności w kontekście elektrowni wiatrowych i farm wiatrowych, należących do klasy 37 oraz projektowania technicznego w ramach projektów z zakresu dostaw energii, projektowania technicznego w ramach projektów z dziedziny energii odnawialnych, w szczególności w kontekście elektrowni wiatrowych i farm wiatrowych; usług inżynieryjnych w dziedzinie energii odnawialnych, w szczególności w kontekście elektrowni wiatrowych; sporządzanie opinii technicznych i naukowych, należących do klasy 42;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-360/09: Skarga wniesiona w dniu 18 września 2009 r. — E.ON Ruhrgas i E.ON przeciwko Komisji

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/50

         Skarga wniesiona w dniu 18 września 2009 r. — E.ON Ruhrgas i E.ON przeciwko Komisji
   (Sprawa T-360/09)
   2009/C 282/97
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: E.ON Ruhrgas AG (Essen, Niemcy) i E.ON (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Wiedemann i T. Klose)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               posiłkowo — obniżenie wysokości grzywny nałożonej na skarżące w zaskarżonej decyzji.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące zwracają się przeciwko decyzji Komisji C(2009) 5355 wersja ostateczna z dnia 8 lipca 2009 r. w sprawie COMP/39.401 — E.ON/GDF. W zaskarżonej decyzji nałożono na skarżące i jeszcze jedno przedsiębiorstwo grzywnę z powodu naruszenia art. 81 ust. 1 WE z powodu uczestnictwa w porozumieniu i uzgodnionych praktykach w sektorze gazu ziemnego.
   W uzasadnieniu skargi skarżące podnoszą sześć zarzutów.
   Po pierwsze skarżące podnoszą brak zastosowania art. 81 ust. 1 WE, ponieważ zarzucane przez Komisję porozumienia nie naruszają zakazu karteli. Twierdzą one w tym względzie w szczególności, że chodzi o dopuszczalne uzgodnienia dodatkowe w przedmiocie utworzenia wspólnego przedsiębiorstwa MEGAL.
   Po drugie skarżące podnoszą posiłkowo, że Komisja niezgodnie z prawem obliczyła czas trwania naruszenia. Twierdzą one w tym względzie, że zarzucane porozumienia zostały zakończone już wkrótce po rozpoczęciu liberalizacji, a w każdym razie wraz z formalnym porozumieniem uchylającym z dnia 13 sierpnia 2004 r.
   Po trzecie skarżące zarzucają dyskryminację względem podmiotów, których dotyczą równoległe decyzje Komisji z dnia 26 października 2004 r. w sprawach GDF/ENI i GDF/Enel. Podnoszą one w tym kontekście, że w tych sprawach Komisja zrezygnowała z nałożenia grzywien, wskazując na dopiero co przeprowadzoną liberalizację, a ponadto że powinna to była uczynić również w niniejszym przypadku, ponieważ przypadki te są we wszystkich parametrach porównywalne lub identyczne.
   Po czwarte skarżące podnoszą, że rzekome uzgodnienia z 1975 r. są już przedawnione, ponieważ zakończone zostały więcej niż pięć laty przed kontrolami Komisji.
   Po piąte skarżące zarzucają błędne obliczenie grzywny.
   Ponadto podnoszą one, że Komisja naruszyła zasady odpowiedzialności za naruszenia konkurencji, ponieważ E.ON AG nie może być pociągany do odpowiedzialności za rzekome naruszenia popełnione przez E.ON Ruhrgas AG ani bezpośrednio, ani pośrednio.


title: Sprawa T-323/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lipca 2008 r. — Fresyga przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory — Decyzja 2006/613/WE — Wykaz terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty — Akt podlegający zaskarżeniu — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/41

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lipca 2008 r. — Fresyga przeciwko Komisji
   (Sprawa T-323/06) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Decyzja 2006/613/WE - Wykaz terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty - Akt podlegający zaskarżeniu - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   (2008/C 223/69)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Fresyga SA (Almería, Hiszpania) (przedstawiciel: M. J. Rovira Daudí, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i D. Recchia, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji 2006/613/WE Komisji Europejskiej z dnia 19 lipca 2006 r. przyjmującej na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG wykaz terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego, mających znaczenie dla Wspólnoty (Dz.U. L 259, s. 1) w zakresie dotyczącym uznania terenu zwanego „Ramblas de Gergal, Tabernas y Sur de Sierra Alhamilla”, na którym znajduje się nieruchomość gruntowa skarżącej, za teren śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego mający znaczenie dla Wspólnoty.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Fresyga SA poniesie koszty własne oraz koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa C-342/08: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 96/82/WE — Artykuł 11 ust. 1 lit. c) — Niesporządzenie zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych — Niepełna transpozycja)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/13

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-342/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 96/82/WE - Artykuł 11 ust. 1 lit. c) - Niesporządzenie zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych - Niepełna transpozycja)
   2009/C 113/26
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Rozet i A. Sipos, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (Przedstawiciel: T. Materne, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niesporządzenie zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych dotyczących środków, które należy podjąć poza obrębem zakładów na podstawie art. 9 dyrektywy Rady 96/82/WE, z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi (Dz.U. L 10, s. 13).

      Sentencja

               1)

               Nie zapewniając sporządzenia zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego dla wszystkich zakładów, do których odnosi się art. 9 dyrektywy Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi, zmienionej dyrektywą 2003/105/WE Parlamentu europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2003 r., Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008.


title: Sprawa T-229/13 P: Postanowienie Sądu z dnia 14 listopada 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako oczywiście niedopuszczalnej — Brak identyczności skargi wniesionej za pośrednictwem faksu ze złożonym później oryginałem — Złożenie oryginału po terminie — Wniesienie skargi z przekroczeniem terminu — Odwołanie oczywiście bezzasadne)

text:
               18.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 15/17

         Postanowienie Sądu z dnia 14 listopada 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-229/13 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako oczywiście niedopuszczalnej - Brak identyczności skargi wniesionej za pośrednictwem faksu ze złożonym później oryginałem - Złożenie oryginału po terminie - Wniesienie skargi z przekroczeniem terminu - Odwołanie oczywiście bezzasadne)
   2014/C 15/25
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciele: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Gattinara, pełnomocnicy, wspieranie przez adwokata A. Dal Ferra)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 21 lutego 2013 r. w sprawie F-113/11 Marcuccio przeciwko Komisji.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 171 z 15.6.2013.


title: Wykreślenie sprawy T-313/01

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/40

         Wykreślenie sprawy T-313/01 (1)

   (2005/C 57/68)

      (Język postępowania: grecki)

   Postanowieniem z dnia 25 listopada 2004 r. prezes czwartej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-313/01: R przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 44 z 16.2.2002


title: Opinia 1/13: Opinia Trybunału (wielka izba) z dnia 14 października 2014 r. – Komisja Europejska Opinia wydana na podstawie art. 218 ust. 11 TFUE — Konwencja dotycząca cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę — Przystąpienie państw trzecich — Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 — Wyłączna kompetencja zewnętrzna Unii Europejskiej — Ryzyko wpływu na jednolite i spójne stosowanie zasad Unii i na prawidłowe funkcjonowanie wprowadzonego przez nie systemu

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/4

         Opinia Trybunału (wielka izba) z dnia 14 października 2014 r. – Komisja Europejska
   (Opinia 1/13) (1)

   (Opinia wydana na podstawie art. 218 ust. 11 TFUE - Konwencja dotycząca cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę - Przystąpienie państw trzecich - Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 - Wyłączna kompetencja zewnętrzna Unii Europejskiej - Ryzyko wpływu na jednolite i spójne stosowanie zasad Unii i na prawidłowe funkcjonowanie wprowadzonego przez nie systemu)
   (2014/C 462/05)
   Język postępowania: wszystkie języki urzędowe

      Strona przedstawiająca wniosek

   Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i A.-M. Rouchaud-Joët, pełnomocnicy)

      Sentencja

   Wyrażenie zgody na przystąpienie państwa trzeciego do Konwencji dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, sporządzonej w Hadze dnia 25 października 1980 r., należy do wyłącznej kompetencji Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. 226 z 3.8.2013


title: Sprawa T-758/14: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2014 r. – Infineon Technologies/Komisja

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/28

      Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2014 r. – Infineon Technologies/Komisja
      (Sprawa T-758/14)
      (2015/C 107/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Infineon Technologies AG (Neubiberg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci I. Brinker, U. Soltész, P. Linsmeier)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 3 września 2014 r. w sprawie AT.39574 Smart card chips (czipy do kart inteligentnych), notyfikowanej skarżącej w dniu 5 września 2014 r., a w szczególności art. 1 lit. a), art. 2 lit. a) i art. 4 ust. 2 tej decyzji;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, znaczące obniżenie grzywny nałożonej na spółkę Infineon Technologies AG na mocy art. 2 lit. a) decyzji; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami poniesionymi przez skarżącą w niniejszym postępowaniu.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarżąca wnosi w swej skardze o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2014) 6250 final z dnia 3 września 2014 r. w sprawie AT.39574 – Smart Card Chips (czipy do kart inteligentnych).
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  W ramach zarzutu pierwszego skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła jej prawo do bycia wysłuchaną, w szczególności poprzez odmowę sporządzenia nowego pisma w sprawie przedstawienia zarzutów. Skarżąca utrzymuje, że:

                              —

                              Komisja nie przedstawiła dowodów w taki sposób, aby skarżąca mogła zidentyfikować zarzucane jej zachowanie i bronić się w adekwatny sposób;

                              —

                              Komisja naruszyła uprawnienia proceduralne spółki Infineon, wprowadzając kluczowe dowody na bardzo zaawansowanym etapie postępowania, w efekcie czego spółka Infineon nie była w stanie przedstawić na swą obronę wyczerpującej odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów i została pozbawiona możliwości podważenia przedstawionych przeciwko niej dowodów podczas przesłuchania; oraz

                              —

                              niektóre z dokumentów, na których oparła się Komisja, nie zostały ujawnione spółce Infineon i nie mogą zostać wykorzystane przeciwko niej.

                  2.

                  W ramach zarzutu drugiego spółka Infineon twierdzi, że Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji oraz jej prawo do obrony poprzez zastosowanie „procedury przyspieszonej”.

                  3.

                  W zarzucie trzecim spółka Infineon utrzymuje, że jej kontakty z konkurentami, o których mowa w decyzji, nie stanowiły naruszenia art. 101 ust. 1 TFUE. Skarżąca podnosi, że:

                              —

                              dowód, na którym oparła się Komisja jest niewiarygodny, a tym samym nie jest on wystarczający do obalenia wszelkich racjonalnych wątpliwości co do tego, że opisane w decyzji okoliczności faktyczne zaistniały (in dubio pro reo); oraz

                              —

                              opisane przez Komisję okoliczności faktyczne nie stanowią „ograniczenia ze względu na przedmiot”, jak twierdzi Komisja.

                  4.

                  W ramach zarzutu czwartego skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła oczywisty błąd, stosując pojęcie „jednolitego i ciągłego naruszenia”, zważywszy że, po pierwsze, spółka Infineon odpowiadała jedynie za siedem dwustronnych kontaktów (których było w sumie 41), po drugie, nie była ich świadoma, a wreszcie nie mogła także racjonalnie przewidzieć kontaktów dwustronnych między pozostałymi uczestnikami.

                  5.

                  W zarzucie piątym skarżąca utrzymuje, że Komisja popełniła oczywiste błędy przy obliczaniu grzywny, polegające na braku wyłączenia z wartości sprzedaży (podstawy obliczania grzywny) obrotu, który w oczywisty sposób nie miał związku z naruszeniem.

                  6.

                  W ramach zarzutu szóstego skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła swe własne wytyczne i zasadę proporcjonalności, w szczególności poprzez przyjęcie „współczynnika z tytułu wagi naruszenia” w jednakowej wysokości dla wszystkich stron.


title: Sprawa T-211/10: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2010 r. — Strålfors Aktiebolag przeciwko OHIM (ID SOLUTIONS)

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/21

         Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2010 r. — Strålfors Aktiebolag przeciwko OHIM (ID SOLUTIONS)
   (Sprawa T-211/10)
   2010/C 195/34
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Strålfors AB (Malmö, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat M. Nielsen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 stycznia 2010 r. w sprawie R 1111/2009-2;

               —

               dopuszczenie do rejestracji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 8235202 „ID SOLUTIONS” dla towarów „etykiety i pudełka z papieru i tektury (nieprzeznaczone do identyfikacji osób); materiały introligatorskie; spoiwa (kleje) do materiałów piśmiennych lub do celów domowych; materiały przeznaczone dla artystów; pędzle malarskie; maszyny do pisania i artykuły biurowe (z wyłączeniem mebli); materiały szkoleniowe i instruktażowe (z wyłączeniem aparatów); materiały z tworzyw sztucznych do pakowania (nieujęte w innych klasach); czcionki drukarskie; klisze i matryce do druku ręcznego” z klasy 16; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „ID SOLUTIONS” dla towarów z klasy 16 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8235202

      Decyzja eksperta: częściowe odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji

      Podniesione zarzuty: strona skarżąca twierdzi, że należy dopuścić do rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 8235202 „ID SOLUTIONS” dla towarów z klasy 16 ze względu na to, że znak towarowy „ID SOLUTIONS” jest odróżniający dla tych towarów i tym samym spełnia wymagania na podstawie art. 4 rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa T-472/08: Wyrok Sądu z dnia 3 września 2010 r. — Companhia Muller de Bebidas przeciwko OHIM — Missiato Industria e Comercio (61 A NOSSA ALEGRIA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego 61 A NOSSA ALEGRIA — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy CACHAÇA 51 i wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe Cachaça 51 i Pirassununga 51 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/36

      Wyrok Sądu z dnia 3 września 2010 r. — Companhia Muller de Bebidas przeciwko OHIM — Missiato Industria e Comercio (61 A NOSSA ALEGRIA)
      (Sprawa T-472/08) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego 61 A NOSSA ALEGRIA - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy CACHAÇA 51 i wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe Cachaça 51 i Pirassununga 51 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
      (2010/C 288/68)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Companhia Muller de Bebidas (przedstawiciele: adwokaci G. Da Cunha Ferreira i I. Bairrão)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Missiato Industria e Comercio Ltda (Santa Rita Do Passa Quatro, Brazylia)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 lipca 2008 r. (sprawa R 1687/2007-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Companhia Muller de Bebidas a Missiato Industria e Comercio Ltda.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 4 lipca 2008 r. (sprawa R 1687/2007-1).

                  2)

                  OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 6 z 10.1.2009.


title: Sprawa T-61/15: Wyrok Sądu z dnia 1 marca 2016 r. – 1&1 Internet/OHIM – Unoe Bank (1e1) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego 1e1 — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy UNO E i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy unoe — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/33

         Wyrok Sądu z dnia 1 marca 2016 r. – 1&1 Internet/OHIM – Unoe Bank (1e1)
   (Sprawa T-61/15) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego 1e1 - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy UNO E i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy unoe - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 136/47)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: 1&1 Internet AG (przedstawiciel: adwokat G. Klopp)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: Unoe Bank, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat N. González-Alberto Rodríguez)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 grudnia 2014 r. (sprawa R 101/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Unoe Bank, SA i 1&1 Internet AG.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 grudnia 2014 r. (sprawa R 101/2014-5) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Unoe Bank, SA i 1&1 Internet AG.

               2)

               OHIM pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez 1&1 Internet AG.

               3)

               Unoe Bank, SA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 107 z 30.3.2015.


title: Sprawa C-102/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Ítélőtábla (Węgry) w dniu 2 marca 2015 – Gazdasági Versenyhivatal/Siemens Aktiengesellschaft Österreich

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Ítélőtábla (Węgry) w dniu 2 marca 2015 – Gazdasági Versenyhivatal/Siemens Aktiengesellschaft Österreich
   (Sprawa C-102/15)
   (2015/C 171/22)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Ítélőtábla

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Gazdasági Versenyhivatal

      Strona pozwana: Siemens Aktiengesellschaft Österreich

      Pytania prejudycjalne

   Czy roszczenie, u którego podstaw leży zwrot grzywny nałożonej w postępowaniu w sprawie naruszenia konkurencji, uiszczonej przez stronę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim – której ta grzywna została zwrócona, a następnie ten zwrot został uznany za nieuzasadniony –, które to roszczenie urząd ochrony konkurencji wysuwa wobec wskazanej strony celem uzyskania zwrotu zapłaconych przez ten urząd odsetek, przysługujących zgodnie z prawem w przypadku zwrotu grzywny, należy uznać za pozew w przedmiocie „czynu podobnego do czynu niedozwolonego” w rozumieniu art. 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 (1) z dnia 22 grudnia 2000 r.?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1).


title: Sprawa C-204/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Peter Rehder przeciwko Air Baltic Corporation (Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie — Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 — Artykuł 5 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 1 lit. a) — Konwencja montrealska — Artykuł 33 ust. 1 — Transport lotniczy — Roszczenia pasażerów wobec przedsiębiorstw lotniczych o odszkodowanie w przypadku odwołania lotu — Miejsce wykonania świadczenia — Jurysdykcja w przypadku transportu lotniczego pomiędzy dwoma państwami członkowskimi, dokonywanego przez przedsiębiorstwo lotnicze z siedzibą w trzecim państwie członkowskim)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Peter Rehder przeciwko Air Baltic Corporation
   (Sprawa C-204/08) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Artykuł 5 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 1 lit. a) - Konwencja montrealska - Artykuł 33 ust. 1 - Transport lotniczy - Roszczenia pasażerów wobec przedsiębiorstw lotniczych o odszkodowanie w przypadku odwołania lotu - Miejsce wykonania świadczenia - Jurysdykcja w przypadku transportu lotniczego pomiędzy dwoma państwami członkowskimi, dokonywanego przez przedsiębiorstwo lotnicze z siedzibą w trzecim państwie członkowskim)
   2009/C 205/13
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Peter Rehder

      Strona pozwana: Air Baltic Corporation

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1) — Odszkodowanie na mocy art. 7 pkt 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 żądane przez pasażera mającego miejsce zamieszkania w państwie członkowskim od przewoźnika lotniczego z siedzibą w innym państwie członkowskim, z tytułu odwołania lotu pomiędzy tym pierwszym państwem członkowskim a trzecim państwem członkowskim — Jurysdykcja sądów państwa członkowskiego, w którym pasażer ma miejsce zamieszkania? — Określenie „miejsca w państwie członkowskim, w którym usługi zgodnie z umową były świadczone albo miały być świadczone”

      Sentencja

   Artykuł 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że w przypadku przewozu lotniczego osób pomiędzy państwami członkowskimi, dokonywanego na podstawie umowy zawartej z jednym przedsiębiorstwem lotniczym będącym rzeczywistym przewoźnikiem, sądem właściwym do rozpoznawania powództwa o odszkodowanie, opartego na powyższej umowie i na rozporządzeniu (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającym wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającym rozporządzenie (EWG) nr 295/91, jest, według wyboru powoda, sąd, w okręgu którego znajduje się miejsce odlotu, albo sąd, w okręgu którego znajduje się miejsce przylotu samolotu, uzgodnione w umowie.

      (1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008.


title: Sprawy połączone T-234/00 R, T-235/00 R i T-283/00 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2008 r. — Fondazione Opera S. Maria della Carità i in. przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wniosek o zawieszenie wykonania — Dopuszczalność)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/52

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2008 r. — Fondazione Opera S. Maria della Carità i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-234/00 R, T-235/00 R i T-283/00 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wniosek o zawieszenie wykonania - Dopuszczalność)
   (2008/C 209/92)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Fondazione Opera S. Maria della Carità (Wenecja, Włochy); Codess Sociale Cooperativa sociale Soc. Coop. rl i in. (Wenecja, Włochy) (przedstawiciele: F.G. Gaiulli i I. Gianniotti, adwokaci); i Metropolitan Srl e Comitato „Venezia Vuole Vivere” (Wenecja, Włochy) (przedstawiciel: A. Bianchini, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Righini i V. Di Bucci, pełnomocnicy).
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy dla przedsiębiorstw w Wenecji i Chioggii w drodze obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i nr 206/1995 [tłumaczenie nieoficjalne] (Dz.U. L 150, str. 50).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Sprawy: T-234/00 R, T-235/00 R i T-283/00 R, pozostające sprawami połączonymi, zostają oddzielone od innych spraw, których dotyczy postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 lipca 2008 r.

               2)

               Wnioski o zastosowanie środków tymczasowych zostają oddalone.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-219/09: Postanowienie Sądu z dnia 18 grudnia 2009 r. — Balfe i in. przeciwko Parlamentowi

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/48

         Postanowienie Sądu z dnia 18 grudnia 2009 r. — Balfe i in. przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-219/09) (1)

   2010/C 51/86

      Język postępowania: francuski

   Prezes drugiej izby zarządził częściowe wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 205 z 29.8.2009.


title: Sprawa T-146/09: Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2013 r. — Parker ITR i Parker-Hannifin przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek przewodów morskich — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Grzywny — Wytyczne w sprawie obliczania kwoty grzywien z 2006 r. — Uzasadnione oczekiwania — Górna granica wynosząca 10 % — Okoliczności łagodzące — Współpraca)

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/16

         Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2013 r. — Parker ITR i Parker-Hannifin przeciwko Komisji
   (Sprawa T-146/09) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek przewodów morskich - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Grzywny - Wytyczne w sprawie obliczania kwoty grzywien z 2006 r. - Uzasadnione oczekiwania - Górna granica wynosząca 10 % - Okoliczności łagodzące - Współpraca)
   2013/C 189/29
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Parker ITR Srl (Veniano, Włochy) i Parker-Hannifin Corp. (Mayfield Heights, Ohio, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci B. Amory, F. Marchini Càmia i F. Amato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo N. Khan, V. Bottka i S. Noë, następnie S. Noë i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 428 wersja ostateczna z dnia 28 stycznia 2009 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 (WE) i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.406 — Przewody morskie) w części, w jakiej decyzja ta odnosi się do skarżących, oraz, tytułem żądania ewentualnego, uchylenie nałożonej na skarżące w tej decyzji grzywny lub znaczne obniżenie jej kwoty.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 lit. i) decyzji Komisji C(2009) 428 wersja ostateczna z dnia 28 stycznia 2009 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 (WE) i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.406 — Przewody morskie) w zakresie, w jakim Komisja Europejska stwierdziła w nim, że Parker ITR Srl uczestniczyła w naruszeniu w odniesieniu do okresu przed dniem 1 stycznia 2002 r.

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 2 lit. e) decyzji C(2009) 428 wersja ostateczna.

               3)

               Kwotę nałożonej na Parker ITR grzywny ustala się na 6 400 000 EUR, za której zapłatę Parker-Hannifin Corp. jest solidarnie odpowiedzialna w wysokości 6 300 000 EUR.

               4)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               5)

               Komisja zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Parker ITR i Parker-Hannifin.

      (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.


title: Sprawa T-504/10: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2010 r. — Prima TV przeciwko Komisji

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/55

         Skarga wniesiona w dniu 22 października 2010 r. — Prima TV przeciwko Komisji
   (Sprawa T-504/10)
   ()
   2010/C 346/107
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Prima TV SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci L. Fossati i L. Perfetti)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza sprawa dotyczy tej samej decyzji, co zaskarżona w sprawie T-501/10, TI Media Broadcasting i TI Media przeciwko Komisji.
   Na poparcie swych żądań skarżąca podnosi trzy zarzuty.
   W ramach zarzutu pierwszego skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności decyzji, ponieważ narusza ona przepisy prawa zawierając oczywisty błąd w ocenie, gdyż Komisja błędnie uznała, że warunki panujące na włoskim rynku płatnej telewizji (pay-TV) uległy, począwszy od 2003 r., tak istotnej zmianie, by uzasadniać rewizję zobowiązań Newscorp, przedstawionych w sprawie COMP/M.2876. Wszelkie dowody wskazują natomiast, że warunki panujące na rynku decydujące o dwustronnych zobowiązaniach Komisji zawartych w 2003 r. nie uległy znaczącym i trwałym zmianom. W szczególności Sky Italia wciąż zajmuje na włoskim rynku płatnej telewizji pozycję absolutnie dominującą.
   W ramach zarzutu drugiego skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności decyzji, ponieważ narusza ona przepisy prawa oraz została wydana z nadużyciem uprawnień oraz wskutek oczywistego błędu w ocenie a także narusza zasadę proporcjonalności, gdyż Komisja zmieniła treść zobowiązań Newscorp, przedstawionych w sprawie COMP/M.2876 na podstawie błędnego założenia, że fakt, iż Sky Italia nie miała uczestniczyć w następnym przetargu na udzielenie naziemnych częstotliwości cyfrowych wyłączy ją z ubiegania się o działalność w zakresie niekodowanej telewizji we Włoszech. Skarżąca dodaje w tym zakresie, iż przeciwnie Sky Italia już prowadzi działalność w zakresie niekodowanej telewizji, nadaje na naziemnych częstotliwościach cyfrowych we Włoszech i będzie mogła uzyskać możliwości nadawcze nawet jeśli nie nastąpi zmiana jej zobowiązań.
   W ramach zarzutu trzeciego skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności decyzji, ponieważ narusza ona przepisy prawa oraz zawiera oczywisty błąd w ocenie, gdyż Komisja zmieniła na żądanie Sky Italia treść zobowiązań Newscorp przedstawionych w sprawie COMP/M.2876, nie bacząc na fakt, że odpowiedzi uzyskane w wyniku badań na rynku, które przeprowadzono w trakcie postępowania administracyjnego — w tym nadesłane przez włoskie organy państwowe — dały jasny obraz negatywnego wpływu zmian omawianych zobowiązań na konkurencję na poziomie krajowym.


title: Sprawa T-359/13: Postanowienie Sądu z dnia 7 maja 2014 r. – Spain Doce 13 przeciwko OHIM – Ovejero Jiménez i Becerra Guibert (VICTORIA DELEF) (Wspólnotowy znak towarowy — Częściowa odmowa rejestracji — Umorzenie postępowania)

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/31

         Postanowienie Sądu z dnia 7 maja 2014 r. – Spain Doce 13 przeciwko OHIM – Ovejero Jiménez i Becerra Guibert (VICTORIA DELEF)
   (Sprawa T-359/13) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Częściowa odmowa rejestracji - Umorzenie postępowania))
   2014/C 212/39
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Spain Doce 13, SL (Crevillente, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat S. Rizzo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: O. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)

      Stronami postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM byli również, interwenienci przed Sądem: Gregorio Ovejero Jiménez (Alicante, Hiszpania) oraz María Luisa Cristina Becerra Guibert (Alicante) (przedstawiciel: adwokat M. Veiga Serrano)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 kwietnia 2013 r. (sprawa R 1046/2012-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Gregoriem Ovejerem Jiménezem i Maríą Luisą Cristiną Becerrą Guibert, z jednej strony, a Spain Doce 13, z drugiej strony.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów strony pozwanej.

               3)

               Interwenienci pokrywają własne koszty oraz połowę kosztów strony pozwanej.

      (1)  Dz.U. C 252 z 31.8.2013.


title: Sprawa C-507/07: Skarga wniesiona w dniu 20 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/10

         Skarga wniesiona w dniu 20 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-507/07)
   (2008/C 8/18)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: H. Kraemer, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Francuska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przekazując Komisji wykazu sądów w sprawach wzorów wspólnotowych, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 80 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (1);

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Republika Francuska nie spełniła obowiązku przewidzianego w art. 80 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 6/2002, zgodnie z którym każde państwo członkowskie miało przekazać Komisji najpóźniej do dnia 6 marca 2005 r. wykaz sądów w sprawach wzorów wspólnotowych zawierający ich nazwy oraz ich właściwość miejscową.

      (1)  Dz.U. 2002, L 3, str. 1.


title: Sprawa F-71/08: Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2008 r. — N przeciwko Parlamentowi

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/51

         Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2008 r. — N przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-71/08)
   (2008/C 272/98)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: N (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: E. Boigelot, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny za okres od dnia 16 sierpnia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. dotyczącego strony skarżącej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 września 2007 r. potwierdzającej i aprobującej w sposób ostateczny sprawozdanie z oceny strony skarżącej za okres od dnia 16 sierpnia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego sprawozdania;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji przewodniczącego Parlamentu z dnia 22 maja 2008 r. odrzucającej zażalenie strony skarżącej mające na celu stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.


title: Sprawa T-266/16: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2016 r. – Capsugel Belgium/Komisja

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/34

         Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2016 r. – Capsugel Belgium/Komisja
   (Sprawa T-266/16)
   (2016/C 279/48)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Capsugel Belgium (Bornem, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci H. Vanhulle, B. van de Walle de Ghelcke, C. Borgers i N. Baeten)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2015)9837 final z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie zastosowanego przez Belgię systemu pomocy państwa polegającego na zwolnieniu z opodatkowania nadmiernych zysków (SA.37667 (2015/C));

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2–4 zaskarżonej decyzji;

               —

               w każdym razie obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa i oczywistego błędu w ocenie, identyfikując dany środek jako pomoc państwa i kwalifikując go jako program pomocowy w rozumieniu art. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 107 TFUE.

               2.

               W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się naruszenia art. 107 TFUE, uchybiła obowiązkowi uzasadnienia oraz dopuściła się oczywistego błędu w ocenie uznając, że belgijski system zwolnień z opodatkowania nadmiernych zysków stanowi środek pomocy państwa.

               3.

               W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się naruszenia art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz ogólnej zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, nakazując odzyskanie rzekomej pomocy.

               4.

               W ramach zarzutu czwartego strona skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się naruszenia art. 2 ust. 6 TFUE i zasady równego traktowania oraz nadużyła swych uprawnień, stosując przepisy z dziedziny pomocy państwa by zakazać stosowania belgijskiego systemu zwolnień z opodatkowania nadmiernych zysków.


title: Sprawa C-416/15: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 30 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti – Rumunia) – Selena România Srl/Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice (DGRFP) București (Odesłanie prejudycjalne — Polityka handlowa — Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 — Artykuł 13 — Obejście — Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 791/2011 — Tkaniny siatkowe o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej — Cło antydumpingowe — Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 437/2012 — Wysyłka z Tajwanu — Wszczęcie dochodzenia — Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 21/2013 — Rozszerzenie cła antydumpingowego — Czasowy zakres stosowania — Zasada niedziałania wstecz — Wspólnotowy kodeks celny — Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych)

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/24

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 30 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti – Rumunia) – Selena România Srl/Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice (DGRFP) București
   (Sprawa C-416/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka handlowa - Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 - Artykuł 13 - Obejście - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 791/2011 - Tkaniny siatkowe o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej - Cło antydumpingowe - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 437/2012 - Wysyłka z Tajwanu - Wszczęcie dochodzenia - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 21/2013 - Rozszerzenie cła antydumpingowego - Czasowy zakres stosowania - Zasada niedziałania wstecz - Wspólnotowy kodeks celny - Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych))
   (2016/C 335/32)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Bucureşti

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Selena România Srl

      Strona pozwana: Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice (DGRFP) București

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 21/2013 z dnia 10 stycznia 2013 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 791/2011 wobec przywozu niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych wysyłanych z Tajwanu i Tajlandii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Tajwanu i Tajlandii, należy interpretować w ten sposób, iż ostateczne cło antydumpingowe rozszerzone przez ten przepis nie ma zastosowania z mocą wsteczną do produktów wysłanych z Tajwanu, wprowadzonych do swobodnego obrotu w Unii po wejściu w życie rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, lecz przed wejściem w życie rozporządzenia Komisji (UE) nr 437/2012 z dnia 23 maja 2012 r. wszczynającego dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym nr 791/2011 oraz poddającego ten przywóz rejestracji. Niemniej jednak cło antydumpingowe nałożone przez art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 791/2011 ma zastosowanie do przywozu tych produktów, jeśli zostanie ustalone, że chociaż produkty te wysłano z Tajwanu i zgłoszono, iż pochodziły z tego państwa, to w rzeczywistości pochodzą one z Chińskiej Republiki Ludowej.

      (1)  Dz.U. C 346 z 19.10.2015.


title: Sprawa C-340/07: Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/29

         Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-340/07)
   (2007/C 211/56)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Rozet i M. van Beek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/73/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. zmieniającej dyrektywę Rady 76/207/EWG w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy (1) lub w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło swoim zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 2 tej dyrektywy

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na transpozycję dyrektywy 2002/73/WE upłynął w dniu 5 października 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 269, str. 15.


title: Sprawa C-113/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 1 marca 2012 r. — Donal Brady przeciwko Environmental Protection Agency

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 1 marca 2012 r. — Donal Brady przeciwko Environmental Protection Agency
   (Sprawa C-113/12)
   2012/C 151/31
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Supreme Court, Irlandia

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Donal Brady

      Strona pozwana: Environmental Protection Agency

      Pytania prejudycjalne

   W sytuacji braku rozstrzygającej interpretacji pojęcia „odpad” w rozumieniu prawa Unii powstaje wątpliwość, czy państwo członkowskie jest upoważnione na podstawie prawa krajowego do nałożenia na producenta gnojowicy świńskiej obowiązku udowodnienia, że nie jest ona odpadem, czy też stwierdzenie posiadania przymiotu „odpadu” powinno się odbywać na podstawie obiektywnych kryteriów takich jak kryteria wskazywane w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W związku z tym powstają następujące pytania:

               1)

               Jeżeli stwierdzenie posiadania przymiotu „odpadu” powinno się odbywać na podstawie obiektywnych kryteriów takich jak kryteria wskazywane w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, to jakiego rodzaju pewności należy wymagać w zakresie dalszego wykorzystania świńskiej gnojowicy, którą posiadacz pozwolenia gromadzi i składuje lub może składować przez okres do 12 miesięcy w oczekiwaniu na jego przekazanie użytkownikom?

               2)

               Jeżeli gnojowica świńska jest odpadem lub zostanie uznana za odpad na podstawie właściwych kryteriów, czy zgodne z prawem jest nałożenie przez państwo członkowskie na jej producenta, — który nie używa jej na własnych polach, lecz wyzbywa się jej na rzecz innych właścicieli gruntów w celu użycia w charakterze nawozu na należących do nich polach — osobistej odpowiedzialności za przestrzeganie przez tych użytkowników prawa Unii dotyczącego kontroli odpadów lub nawozów w celu zapewnienia, że wykorzystanie przez taką osobę trzecią tejże gnojowicy świńskiej do rozrzucenia na polach nie doprowadzi do pojawienia się ryzyka znacznego skażenia środowiska?

               3)

               Czy wyżej wspomniana gnojowica świńska jest wyłączona z zakresu definicji „odpadów” na podstawie art. 2 ust. 1 lit. b) pkt iii) dyrektywy 75/442/EWG (1) zmienionej dyrektywą Rady 91/156 (2) przez wzgląd na fakt, że jest „już objęta inną legislacją” a w szczególności dyrektywą Rady 91/676/EWG w sytuacji, gdy w chwili udzielenia pozwolenia Irlandia nie dokonała transpozycji dyrektywy Rady 91/676/EWG (3), żadne inne przepisy krajowe nie regulowały stosowania gnojowicy świńskiej na polach w charakterze nawozu, a rozporządzenie Rady (WE) nr 1774/2002 (4) nie było w tamtym czasie przyjęte?

      (1)  Dyrektywa Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów (Dz.U. L 194, s. 39)

      (2)  Dyrektywa Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r. zmieniająca dyrektywę 75/442/EWG w sprawie odpadów (Dz.U. L 78, s. 32)

      (3)  Dyrektywa Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotycząca ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego (Dz.U. L 375, s. 1)

      (4)  Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 273, s.1)


title: Sprawa T-52/07: Postanowienie Sądu z dnia 25 kwietnia 2012 r. — Movimondo Onlus przeciwko Komisji (Współpraca na rzecz rozwoju — ECHO — EuropeAid — Wyłączenie umów oraz subwencji finansowanych z budżetu wspólnotowego i EFR — Likwidacja i zaprzestanie działalności organizacji humanitarnej — Umorzenie postępowania)

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/12

         Postanowienie Sądu z dnia 25 kwietnia 2012 r. — Movimondo Onlus przeciwko Komisji
   (Sprawa T-52/07) (1)

   (Współpraca na rzecz rozwoju - ECHO - EuropeAid - Wyłączenie umów oraz subwencji finansowanych z budżetu wspólnotowego i EFR - Likwidacja i zaprzestanie działalności organizacji humanitarnej - Umorzenie postępowania)
   2012/C 184/22
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Movimondo Onlus — Organizzazione non governativa di cooperazione e solidarietà internazionale (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Vitali, G. Verusio, G. M. Roberti i A. Franchi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Wilderspin, C. Hermes i F. Moro, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferrę)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji nr C(2006) 5802 wersja ostateczna z dnia 1 grudnia 2006 r. nakładającej na skarżącą organizację pozarządową (NGO) Movimondo Onlus — Organizzazione non governativa di cooperazione e solidarietà internazionale karę administracyjną.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi.

               2)

               Movimondo Onlus — Organizzazione non governativa di cooperazione e solidarietà internazionale oraz Komisja Europejska pokrywają każda swoje koszty.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawa C-203/05: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 20 sierpnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Special Commisioner of Income Tax, Londyn — Zjednoczone Królestwo) — Vodafone 2 przeciwko Her Majesty's Revenue and Customs

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/21

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 20 sierpnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Special Commisioner of Income Tax, Londyn — Zjednoczone Królestwo) — Vodafone 2 przeciwko Her Majesty's Revenue and Customs
   (Sprawa C-203/05) (1)

   (2008/C 313/32)

      Język postępowania: angielski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 182 z 23.7.2005.


title: Sprawa T-177/15: Postanowienie Sądu z dnia 15 lutego 2016 r. – Grandel/OHIM – Beautyge Beauty Group (Beautygen)

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/45

         Postanowienie Sądu z dnia 15 lutego 2016 r. – Grandel/OHIM – Beautyge Beauty Group (Beautygen)
   (Sprawa T-177/15) (1)

   (2016/C 136/64)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 198 z 15.6.2015.


title: Sprawa T-481/04: Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2004 r. przez Advance Magazine Publishers Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/30

         Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2004 r. przez Advance Magazine Publishers Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa T-481/04)
   (2005/C 57/51)
   Język, w którym dokonano zgłoszenia: angielski
   W dniu 10 grudnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Advance Magazine Publishers Inc., z siedzibą w Nowym Jorku (USA), reprezentowanej przez Esteve Sanza, lawyer, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była także J. Capela & Irmãos, Lda. z siedzibą w Porto (Portugalia).
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 27 września 2004 r. wydanej w sprawie R 328/2003-1;

               —

               obciążenie pozwanego oraz, jeżeli taki się pojawi, interwenienta kosztami postępowania oraz kosztami odwołania poniesionymi przed OHMI.

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Advance Magazine Publishers, Inc.

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Znak słowny „VOGUE” dla produktów i usług z klas 9, 14, 16, 18, 25 i 41 (Odzież…) - zgłoszenie nr 183 756

               Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               J. Capela naruszenie art. 43 ust. 2 i art. 43 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 40/94 oraz zasady 22 Rozporządzenia Komisji nr 2868/95; naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94.


title: Sprawa F-46/14: Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/47

         Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-46/14)
   2014/C 212/61
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: J.N. Louis, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącego do systemu emerytalnego Unii przy zastosowaniu nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 8 listopada 2013 r. dotyczącej obliczenia dodatkowych lat uprawniających do emerytury nabytych przez skarżącego przed rozpoczęciem służby w Komisji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 lipca 2004 r. w sprawie T-9/03 COLDIRETTI – Federazione Regionale Coltivatori Diretti della Sardegna i CIA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Pomoc państwa — Skarga o stwierdzenie nieważności i odszkodowawcza — Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem — Skarga wniesiona przez przedstawicieli potencjalnych beneficjentów tego systemu — Niedopuszczalność)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/40

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 2 lipca 2004 r.
   w sprawie T-9/03 COLDIRETTI – Federazione Regionale Coltivatori Diretti della Sardegna i CIA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Pomoc państwa - Skarga o stwierdzenie nieważności i odszkodowawcza - Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem - Skarga wniesiona przez przedstawicieli potencjalnych beneficjentów tego systemu - Niedopuszczalność)
   (2004/C 228/92)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T-9/03 COLDIRETTI – Federazione Regionale Coltivatori Diretti della Sardegna, z siedzibą w Cagliari (Włochy), CIA – Confederazione Italiana Agricoltori della Sardegna, z siedzibą w Cagliari (Włochy), reprezentowane przez G. Dore i F. Ciulli, adwokatów, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: V. di Bucci, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot – tytułem roszczenia głównego – wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr 2002/785/WE z dnia 7 maja 2002 r. w sprawie pomocy, którą Włochy planują przyznać na mocy art. 21 ustawy regionalnej Sardynii nr 21/2000 gospodarstwom rolnym używającym paliw innych niż metan oraz – tytułem roszczenia subsydiarnego – wniosek o naprawienie szkody rzekomo poniesionej przez skarżące w wyniku tej decyzji, Sąd (druga izba w składzie powiększonym) w składzie: J. Pirrung, prezes, A. W. H. Meij, N. J. Forwood, I. Pelikánová i S. S. Papasavvas, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 2 lipca 2004 r. postanowienie zawierające następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżące zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 8.3.2003.


title: Sprawa T-215/13: Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – Deutsche Rockwool Mineralwoll/OHIM – Recticel (λ) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy λ — Rzeczywiste używanie — Używanie jako części złożonego znaku towarowego — Dowód używania — Artykuł 15 i art. 51 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/46

         Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – Deutsche Rockwool Mineralwoll/OHIM – Recticel (λ)
   (Sprawa T-215/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy λ - Rzeczywiste używanie - Używanie jako części złożonego znaku towarowego - Dowód używania - Artykuł 15 i art. 51 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 302/58)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Rockwool Mineralwoll GmbH & Co. OHG (Gladbeck, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Krenzel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo L. Rampini, następnie P. Bullock i N. Bambara, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Recticel SA (Bruksela, Belgia)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 lutego 2013 r. (sprawa R 112/2012-5) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Deutsche Rockwool Mineralwoll GmbH & Co. OHG a Recticel SA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Deutsche Rockwool Mineralwoll GmbH & Co. OHG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 178 z 22.6.2013.


title: Sprawa F-8/12: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2012 r. — ZZ przeciwko EASA

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/28

         Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2012 r. — ZZ przeciwko EASA
   (Sprawa F-8/12)
   2012/C 65/56
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat B.H. Vincent)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o rozwiązaniu umowy o pracę ze skarżącym oraz naprawienie szkody rzekomo poniesionej w związku z tym rozwiązaniem, a także rzekome nękanie.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Zasądzenie od EASA kwoty 1 514 257,48 EUR tytułem naprawienia szkody finansowej i pozafinansowej związanej z utratą stanowiska pracownika tymczasowego, powiększonej o bieżące odsetki ustawowe od dnia wymagalności;

               —

               zasądzenie od EASA kwoty dziennej, określonej ex aequo et bono na 500,00 EUR na dzień w okresie od dnia 31 maja 2010 r. do dnia doręczenia decyzji, jaka ma zapaść w sprawie pełnego naprawienia szkody wynikającej z okoliczności nękania, którego dopuszczali się pracownicy agencji, powiększonej o bieżące odsetki ustawowe od dnia wymagalności;

               —

               obciążenie EASA kosztami postępowania.


title: Sprawa C-438/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Karlsruhe (Niemcy) w dniu 23 września 2014 r. – Nabiel Peter Bogendorff von Wolffersdorff

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Karlsruhe (Niemcy) w dniu 23 września 2014 r. – Nabiel Peter Bogendorff von Wolffersdorff
   (Sprawa C-438/14)
   (2014/C 462/22)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Karlsruhe

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nabiel Peter Bogendorff von Wolffersdorff

      Uczestnik: Standesamt der Stadt Karlsruhe, Zentraler Juristischer Dienst der Stadt Karlsruhe

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 18 i 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że organy państwa członkowskiego są zobowiązane do uznania zmiany nazwiska obywatela tego państwa, jeżeli jest on jednocześnie obywatelem innego państwa członkowskiego i w tym państwie członkowskim podczas zwykłego pobytu na skutek zmiany nazwiska, która nie jest związana ze zmianą statusu na gruncie prawa rodzinnego, nabył swobodnie wybrane nazwisko zawierające kilka tytułów szlacheckich, o ile prawdopodobnie nie zaistnieje w przyszłości istotny związek z tym państwem, a w pierwszym państwie członkowskim instytucja szlachty została wprawdzie zniesiona na mocy prawa konstytucyjnego, jednak tytuły szlacheckie noszone w momencie zniesienia instytucji szlachty mogą nadal stanowić część nazwiska?


title: Sprawa C-199/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Zamówienia publiczne — Dyrektywa 93/38/EWG — Ogłoszenie o zamówieniu — Wykonanie badania — Kryteria automatycznego wykluczenia — Kryteria wyboru jakościowego i kryteria udzielenia zamówienia)

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-199/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 93/38/EWG - Ogłoszenie o zamówieniu - Wykonanie badania - Kryteria automatycznego wykluczenia - Kryteria wyboru jakościowego i kryteria udzielenia zamówienia)
   2010/C 11/02
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Patakia i D. Kukovec, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstwiciele: D. Tsagkaraki, pełnomocnik, K. Christodoulou, dikigoros)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 4 ust. 2, art. 31 ust. 1 i 2 oraz art. 34 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (Dz.U. L 199, s. 84) a także art. 12 i art. 49 WE — Wybór kandydatów w przetargu ograniczonym lub w trybie procedury negocjacyjnej — Kryteria wykluczenia

      Sentecja

               1)

               Z uwagi, po pierwsze, na wykluczenie na podstawie sekcji III pkt 2.1.3 lit. b) akapit drugi ogłoszenia o zamówieniu opublikowanego przez ERGA OSE AE w dniu 16 października 2003 r., oznaczonego numerami 2003/S 205-185214 i 2003/S 206-186119, zagranicznych biur konsultingowych i konsultantów, którzy przedłożyli wniosek o dopuszczenie do udziału w konkursach organizowanych przez ERGA OSE AE w okresie sześciu miesięcy poprzedzających wniosek o dopuszczenie do udziału w konkursie, którego dotyczyło wskazane ogłoszenie, i którzy oświadczyli, że posiadają kwalifikacje odpowiadające kategoriom świadectw innym niż te wymagane w tym konkursie oraz, po drugie, z uwagi na brak rozróżnienia w sekcji IV pkt 2 tego ogłoszenia między kryteriami wyboru jakościowego i kryteriami udzielenia omawianego zamówienia, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 4 ust. 2 i art. 34 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich i Republika Grecka ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008.


title: Sprawa C-154/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Szósta dyrektywa VAT. — Artykuły 2 i 4 ust. 1, 2, i 5 — Harmonizacja ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — Wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku — Działalność lub czynności wykonywane przez registradores de la propiedad działających jako uprawnieni poborcy przy urzędach poborcy okręgu hipotecznego — Działalność gospodarcza — Działalność prowadzona niezależnie — Podmioty prawa publicznego prowadzące działalność w ramach wykonywania zadań publicznych — Naruszenie prawa wspólnotowego przez sąd krajowy)

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-154/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Szósta dyrektywa VAT. - Artykuły 2 i 4 ust. 1, 2, i 5 - Harmonizacja ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - Wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku — Działalność lub czynności wykonywane przez „registradores de la propiedad” działających jako uprawnieni poborcy przy urzędach poborcy okręgu hipotecznego - Działalność gospodarcza - Działalność prowadzona niezależnie - Podmioty prawa publicznego prowadzące działalność w ramach wykonywania zadań publicznych - Naruszenie prawa wspólnotowego przez sąd krajowy)
   2010/C 11/03
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Afonso i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: J.M. Rodríguez Cárcamo, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2 i 4 ust. 1 i 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Podatnicy — działalność lub czynności wykonywane przez „registradores de la propiedad”

      Sentencja

               1)

               Poprzez uznanie, że usługi świadczone na rzecz jednej ze wspólnot autonomicznych przez „registradores de la propiedad” działających jako uprawnieni poborcy przy „oficina liquiadora de distrito hipotecario” [urzędzie poborcy okręgu hipotecznego] nie podlegają podatkowi od wartości dodanej, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 2 i art. 4 ust. 1 i 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 5.7.2008.


title: Sprawa T-581/08: Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2008 r. — Perusahaan Otomobil Nasional przeciwko OHIM — Proton Motor Fuel Cell (PM PROTON MOTOR)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/42

         Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2008 r. — Perusahaan Otomobil Nasional przeciwko OHIM — Proton Motor Fuel Cell (PM PROTON MOTOR)
   (Sprawa T-581/08)
   (2009/C 69/95)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Perusahaan Otomobil Nasional Sdn. BHD (Shah Alam, Malezja) (przedstawiciele: adwokaci J. Blind, C. Kleiner i S. Ziegler)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Proton Motor Fuel Cell GmbH (Starnberg, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 października 2008 r. w sprawie R 1675/2007-1, uwzględnienie sprzeciwu nr 501 306 w odniesieniu do wszystkich towarów i usług oraz odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 2 296 408; i

               —

               obciążenie OHIM oraz ewentualnie Proton Motor Fuel Cell GmbH kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym przed OHIM.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Proton Motor Fuel Cell GmbH

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „PM PROTON MOTOR” dla towarów i usług z klas 7, 9 i 42 — zgłoszenie nr 2 296 408

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy nr 198 564 „PROTON” dla towarów i usług z klas 12 i 37; graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 1 593 201 „PROTON” dla towarów i usług z klas 12 i 37; zarejestrowana w Zjednoczonym Królestwie seria znaków towarowych nr 1 322 343 „PROTON” dla usług z klasy 37; zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie graficzny znak towarowy nr 2 227 660 „PROTON” dla towarów i usług z klas 12 i 37; zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie słowny znak towarowy nr 2 182 057 „PROTON DIRECT” dla towarów z klasy 12; zarejestrowany w Beneluksie, Danii, Finlandii, Niemczech, Grecji, Irlandii, Portugalii i Hiszpanii słowny znak towarowy „PROTON”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji i odrzucenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 ze względu na dokonanie przez Izbę Odwoławczą błędnej oceny, że w przypadku spornych znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd; naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 40/94 ze względu na niedokonanie przez Izbę Odwoławczą ustalenia, że znak towarowy, na który powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu, cieszy się renomą w Zjednoczonym Królestwie.


title: Sprawa C-544/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 19 października 2015 r. – Sahar Fahimian/Republika Federalna Niemiec

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 19 października 2015 r. – Sahar Fahimian/Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-544/15)
   (2015/C 429/17)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sahar Fahimian

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Uczestnik postępowania: miasto Darmstadt

      Pytania prejudycjalne

               1

                           a)

                           Czy art. 6 ust. 1 lit. d) dyrektywy Rady 2004/114/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie warunków przyjmowania obywateli państw trzecich w celu odbywania studiów, udziału w wymianie młodzieży szkolnej, szkoleniu bez wynagrodzenia lub wolontariacie (1) należy interpretować w ten sposób, że właściwe organy państw członkowskich w ramach kontroli, czy obywatel państwa trzeciego wnioskujący o przyjęcie w celach określonych w art. 7–11 dyrektywy stanowi zagrożenie dla porządku, bezpieczeństwa lub zdrowia publicznego, dysponują zakresem uznania, na podstawie którego ocena organu podlega jedynie ograniczonej kontroli sądowej?

                           b)

                           W przypadku udzielenia na pytanie 1a odpowiedzi twierdzącej:
                           Jakim ograniczeniom prawnym podlegają właściwe organy państw członkowskich w ramach oceny, że obywatela państwa trzeciego, który wnosi o przyjęcie w celach wymienionych w art. 7–11 dyrektywy Rady 2004/114/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie warunków przyjmowania obywateli państw trzecich w celu odbywania studiów, udziału w wymianie młodzieży szkolnej, szkoleniu bez wynagrodzenia lub wolontariacie, należy postrzegać jako zagrożenie dla porządku, bezpieczeństwa lub zdrowia publicznego, w szczególności w kontekście okoliczności faktycznych, na których należy oprzeć tę ocenę, oraz ich znaczenia?

               2)

               Niezależnie od odpowiedzi udzielonych na pytania 1a i 1b:
               Czy art. 6 ust. 1 lit. d) dyrektywy Rady 2004/114/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie warunków przyjmowania obywateli państw trzecich w celu odbywania studiów, udziału w wymianie młodzieży szkolnej, szkoleniu bez wynagrodzenia lub wolontariacie należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie są na jego podstawie są uprawnione do tego, by w stanie faktycznym takim jak w niniejszej sprawie, w którym obywatelka państwa trzeciego z Iranu, która uzyskała dyplom ukończenia szkoły wyższej na specjalizującym się w technice, naukach inżynieryjnych i fizyce Sharif University of Technology (Teheran), ubiega się o wjazd w celu podjęcia studiów doktoranckich w dziedzinie badań bezpieczeństwa informatycznego w projekcie „Niezawodne systemy wbudowane i mobilne”, w szczególności tworzenie skutecznych mechanizmów ochronnych dla smartfonów, odmówić przyjęcia na ich terytorium w oparciu o to, że nie można wykluczyć, iż umiejętności uzyskane w związku z projektem badawczym zostaną nienależycie wykorzystane w Iranie, przykładowo celem zdobywania poufnych informacji w krajach zachodnich, krajowych działań represyjnych lub ogólnie w związku z naruszeniami praw człowieka?

      (1)  Dz.U. L 375, s. 12.


title: Sprawa T-341/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2009 r. — Hiszpania przeciwko Komisji (Rolnictwo — Wspólna organizacja rynku mleka i przetworów mlecznych — Zniesienie refundacji wywozowych dla wszystkich przetworów mlecznych wywożonych do Ceuty i Melilli — Warunki — Zasada niedyskryminacji — Proporcjonalność)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/53

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2009 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-341/05) (1)

   (Rolnictwo - Wspólna organizacja rynku mleka i przetworów mlecznych - Zniesienie refundacji wywozowych dla wszystkich przetworów mlecznych wywożonych do Ceuty i Melilli - Warunki - Zasada niedyskryminacji - Proporcjonalność)
   2009/C 267/89
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: J. Cárcamo i M. Muñoz Pérez, abogados del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejsich (przedstawiciele: C. Cattabriga i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 909/2005 z dnia 16 czerwca 2005 r. ustalającego refundacje wywozowe w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 154, str. 10), w zakresie w jakim w załączniku do tego rozporządzenia zalicza się Ceutę i Melillę do kategorii L 01, w której znajdują się miejsca przeznaczenia, dla których nie przysługują refundacje wywozowe

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 909/2005 z dnia 16 czerwca 2005 r. ustalającego refundacje wywozowe w sektorze mleka i przetworów mlecznych, w zakresie w jakim zalicza się w nim Ceutę i Melillę do miejsc przeznaczenia kategorii L 01.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 271 z 29.10.2005.


title: Sprawa T-88/08: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2008 r. — Republika Cypryjska przeciwko Komisji

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/27

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2008 r. — Republika Cypryjska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-88/08)
   (2008/C 142/49)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Cypryjska (przedstawiciel: P. Kliridis)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszenia EuropeAid/125242/C/SER/CY dotyczącego udzielenia zamówienia zatytułowanego „Technical assistance to support implementation of the rural development sector programme”, opublikowanego wyłącznie w języku angielskim w dniu 6 grudnia 2007 r. lub zbliżonej dacie na stronie internetowej http://ec.europa.eu/europaid/tender/data/ oraz stwierdzenie nieważności pkt 5 i 28.2 tego ogłoszenia;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca twierdzi, że sporne ogłoszenie o zamówieniu jest niezgodne z prawem z następujących powodów:

               —

               po pierwsze, publikując sporne ogłoszenie o zamówieniu Komisja przekroczyła lub naruszyła podstawę prawną swej decyzji, w szczególności rozporządzenie Rady (WE) nr 389/2006 z dnia 27 lutego 2006 r. ustanawiające instrument wsparcia finansowego w celu stymulowania rozwoju gospodarczego tureckiej wspólnoty cypryjskiej i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2667/2000 w sprawie Europejskiej Agencji Odbudowy (1),

               —

               po drugie ogłoszenie to jest sprzeczne lub niezgodne z art. 299 WE w brzmieniu zmienionym przez art. 19 aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej (2) (zwanego dalej „aktem o przystąpieniu z 2003 r.”) i z protokołem nr 10 w sprawie Cypru załączonym do aktu o przystąpieniu z 2003 r. (3), oraz

               —

               po trzecie, wspomniane ogłoszenie jest sprzeczne lub niezgodne z obowiązkami wynikającymi z przepisów obowiązującego prawa międzynarodowego i rezolucji 541(1983) i 550 (1984) Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych,

               —

               po czwarte, ogłoszenie to nie zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym.

      (1)  Dz.U. L 65, str. 5.

      (2)  Dz.U. L 236, str. 33.

      (3)  Dz.U. L 236, str. 955.


title: Sprawa C-604/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 27 grudnia 2012 r. — HN przeciwko Minister for Justice, Equality and Law Reform, Ireland, i Attorney General

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 27 grudnia 2012 r. — HN przeciwko Minister for Justice, Equality and Law Reform, Ireland, i Attorney General
   (Sprawa C-604/12)
   2013/C 86/14
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: HN

      Druga strona postępowania: Minister for Justice, Equality and Law Reform, Ireland, i Attorney General

      Pytanie prejudycjalne

   Czy dyrektywa 2004/83/WE (1), interpretowana w świetle zasady dobrej administracji wynikającej z prawa Unii Europejskiej, a w szczególności wyrażonej w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, umożliwia państwu członkowskiemu ustalenie w jego prawie, że wniosek o przyznanie statusu ochrony uzupełniającej może być rozpatrzony tylko, jeśli wnioskodawca uprzednio złożył wniosek o przyznanie statusu uchodźcy, który został rozpatrzony odmownie zgodnie z prawem krajowym?

      (1)  Dyrektywa Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony, oraz zawartości przyznawanej ochrony (Dz.U. L 304, s. 2).


title: Sprawa T-295/10: Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2011 r. — Camara przeciwko Radzie

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/28

         Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2011 r. — Camara przeciwko Radzie
   (Sprawa T-295/10) (1)

   2011/C 331/55
   Język postępowania: francuski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 234 z 28.8.2010.


title: Sprawa T-194/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  23 lutego 2006 r.  — Il Ponte Finanziaria przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element słowny  Bainbridge  — Wcześniejsze krajowe słowne, graficzne i trójwymiarowe znaki towarowe zawierające element słowny  Bridge  — Dowód używania — Używanie znaku towarowego w postaci różniącej się od postaci zarejestrowanej — Znaki  obronne  — Rodzina znaków towarowych)

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/11

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 lutego 2006 r. — Il Ponte Finanziaria przeciwko OHIM
   (Sprawa T-194/03) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element słowny „Bainbridge” - Wcześniejsze krajowe słowne, graficzne i trójwymiarowe znaki towarowe zawierające element słowny „Bridge” - Dowód używania - Używanie znaku towarowego w postaci różniącej się od postaci zarejestrowanej - Znaki „obronne” - Rodzina znaków towarowych)
   (2006/C 96/19)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Il Ponte Finanziaria SpA (Scandicci, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P.L. Roncaglia, A. Torrigiani Malaspina i M. Boletto)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Przedstawiciele: M. Buffolo i O. Montalto, pełnomocnicy)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Marine Enterprise Projects — Società Unipersonale di Alberto Fiorenzi Srl (Numana, Włochy) (przedstawiciel: adwokat D. Marchi)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 marca 2003 r. (sprawa R 1015/2001-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Il Ponte Finanziaria SpA a Marine Enterprise Projects — Società Unipersonale di Alberto Fiorenzi Srl
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 184 z 2.8.2003


title: Sprawa C-615/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 23 grudnia 2010 r. — Insinööritoimisto InsTiimi Oy

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 23 grudnia 2010 r. — Insinööritoimisto InsTiimi Oy
   (Sprawa C-615/10)
   2011/C 72/23
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Insinööritoimisto InsTiimi Oy

      Strona pozwana: Puolustusvoimat

      Pytanie prejudycjalne

   Czy dyrektywa 2004/18/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, przy uwzględnieniu art. 10 tej dyrektywy, art. 346 ust. 1 lit. b) Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz zatwierdzonego na mocy decyzji Rady z dnia 15 kwietnia 1958 r. wykazu broni, amunicji i materiałów wojennych, obowiązuje w przypadku zamówienia publicznego w pozostałym zakresie objętego zakresem obowiązywania dyrektywy, jeżeli wedle wskazań instytucji zamawiającej przedmiot zamówienia ma zostać użyty wyłącznie do celów wojskowych, jednak istnieją dla niego również w dużej mierze równorzędne techniczne zastosowania użytkowe na rynku cywilnym?

      (1)  Dz.U. L 134, s. 114.


title: Sprawa C-243/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Halle — Niemcy) — Günter Fuß przeciwko Stadt Halle (Polityka społeczna — Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników — Dyrektywa 2003/88/WE — Organizacja czasu pracy — Strażacy zatrudnieni w sektorze publicznym — Służba interwencyjna — Artykuł 6 lit. b) i art. 22 ust. 1 akapit pierwszy lit. b) — Maksymalny tygodniowy czas pracy — Odmowa wykonywania pracy w większym wymiarze — Przymusowe przeniesienie do innej służby — Bezpośrednia skuteczność — Konsekwencje z punktu widzenia sądu krajowego)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/16

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Halle — Niemcy) — Günter Fuß przeciwko Stadt Halle
   (Sprawa C-243/09) (1)

   (Polityka społeczna - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Dyrektywa 2003/88/WE - Organizacja czasu pracy - Strażacy zatrudnieni w sektorze publicznym - Służba interwencyjna - Artykuł 6 lit. b) i art. 22 ust. 1 akapit pierwszy lit. b) - Maksymalny tygodniowy czas pracy - Odmowa wykonywania pracy w większym wymiarze - Przymusowe przeniesienie do innej służby - Bezpośrednia skuteczność - Konsekwencje z punktu widzenia sądu krajowego)
   2010/C 346/26
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgericht Halle

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Günter Fuß

      Strona pozwana: Stadt Halle

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Halle — Interpretacja art. 22 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299, s. 9) — Regulacja krajowa przewidująca, z naruszeniem tej dyrektywy, dla urzędników pracujących w służbie interwencyjnej zawodowej straży pożarnej czas pracy przekraczający czterdzieści osiem godzin w okresie siedmiodniowym — Przymusowe przeniesienie urzędnika, który odmówił pracy w powyższym wymiarze na tak samo zaszeregowane stanowisko w administracji — Pojęcie „krzywda”

      Sentencja

   Artykuł 6 lit. b) dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowaniu regulacji krajowej, takiej jak analizowana w sprawie przed sądem krajowym, która pozwala pracodawcy z sektora publicznego na dokonanie przymusowego przeniesienia na inne stanowisko pracownika zatrudnionego w charakterze strażaka w służbie interwencyjnej z powodu zażądania przez tego ostatniego, by w służbie tej przestrzegany był maksymalny przeciętny tygodniowy czas pracy przewidziany w przywołanym przepisie. Okoliczność, że pracownik w wyniku przeniesienia nie doznaje żadnej konkretnej krzywdy, poza wynikającą z naruszenia powyższego art. 6 lit. b), nie ma w tym zakresie znaczenia.

      (1)  Dz.U. C 233 z 26.9.2009.


title: Sprawa T-257/07: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2011 r. — Francja przeciwko Komisji (Zdrowie zwierząt — Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 — Ochrona przed przenośnymi gąbczastymi encefalopatiami — Owce i kozy — Rozporządzenie (WE) nr 746/2008 — Przyjęcie środków zwalczania mniej restrykcyjnych niż przewidziane wcześniej — Zasada ostrożności)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/33

         Wyrok Sądu z dnia 9 września 2011 r. — Francja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-257/07) (1)

   (Zdrowie zwierząt - Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 - Ochrona przed przenośnymi gąbczastymi encefalopatiami - Owce i kozy - Rozporządzenie (WE) nr 746/2008 - Przyjęcie środków zwalczania mniej restrykcyjnych niż przewidziane wcześniej - Zasada ostrożności)
   2011/C 311/58
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues, R. Loosli-Surrans i A.-L. During, następnie E. Belliard, G. de Bergues, R. Loosli-Surrans i B. Cabouat, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: M. Nolin, pełnomocnik)

      Interwenient) popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: I. Rao i C. Gibbs, następnie I. Rao i L. Seeboruth, a w końcu L. Seeboruth i F. Penlington, pełnomocnicy, wspierani przez T. Warda, barrister)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 746/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. zmieniającego załącznik VII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii (Dz.U. L 202, s. 11) w zakresie, w jakim zatwierdza środki monitorowania i zwalczania mniej restrykcyjne niż przewidziane wcześniej w odniesieniu do stad owiec i kóz.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Francuska pokrywa własne koszty oraz koszty Komisji Europejskiej w postępowaniu głównym i postępowaniach w przedmiocie środka tymczasowego.

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.