title: Sprawa C-424/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Xabier Ormaetxea Garai, Bernardo Lorenzo Almendros/Administración del Estado (Odesłanie prejudycjalne — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Dyrektywa 2002/21/WE — Artykuł 3 — Bezstronność i niezależność krajowych organów regulacyjnych — Reforma instytucjonalna — Połączenie krajowego organu regulacyjnego z innymi organami regulacji — Odwołanie prezesa i doradcy połączonego krajowego organu regulacyjnego przed upływem ich kadencji — Przyczyna odwołania nieprzewidziana przez prawo krajowe)

text:
               19.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 475/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Xabier Ormaetxea Garai, Bernardo Lorenzo Almendros/Administración del Estado
   (Sprawa C-424/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Dyrektywa 2002/21/WE - Artykuł 3 - Bezstronność i niezależność krajowych organów regulacyjnych - Reforma instytucjonalna - Połączenie krajowego organu regulacyjnego z innymi organami regulacji - Odwołanie prezesa i doradcy połączonego krajowego organu regulacyjnego przed upływem ich kadencji - Przyczyna odwołania nieprzewidziana przez prawo krajowe))
   (2016/C 475/08)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Xabier Ormaetxea Garai, Bernardo Lorenzo Almendros

      Strona pozwana: Administración del Estado

      Sentencja

               1)

               Dyrektywę 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywę ramową), zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/140/WE z dnia 25 listopada 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że co do zasady nie stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym, które dokonują połączenia krajowego organu regulacyjnego w rozumieniu dyrektywy 2002/21, zmienionej dyrektywą 2009/140, z innymi krajowymi organami regulacji, takimi jak organ ds. konkurencji, ds. sektora pocztowego i sektora energii elektrycznej, w celu utworzenia wielosektorowego organu regulacji odpowiedzialnego w szczególności za zadania przydzielone krajowym organom regulacyjnym w rozumieniu wspomnianej dyrektywy w brzmieniu zmienionym, z zastrzeżeniem, że przy wykonywaniu tych zadań organ ten spełnia warunki dotyczące kompetencji, niezależności, bezstronności i przejrzystości przewidziane w tej dyrektywie i że wydawane przezeń decyzje mogą być przedmiotem skutecznych środków odwoławczych do organu niezależnego od zainteresowanych stron, co powinien zbadać sąd odsyłający.

               2)

               Artykuł 3 ust. 3a dyrektywy 2002/21, zmienionej dyrektywa 2009/140, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby tylko z powodu reformy instytucjonalnej polegającej na połączeniu krajowego organu regulacyjnego, odpowiedzialnego za regulację rynku ex ante lub rozstrzyganie sporów między przedsiębiorstwami, z innymi krajowymi organami regulacji w celu utworzenia wielosektorowego organu regulacji odpowiedzialnego w szczególności za zadania przydzielone krajowym organom regulacyjnym w rozumieniu tej dyrektywy, w brzmieniu zmienionym, prezes i doradca, członkowie organu zbiorowego kierującego połączonym krajowym organem regulacyjnym, zostali odwołani przed upływem ich kadencji, o ile nie zostały ustanowione zasady, które gwarantują, że takie odwołanie nie narusza ich bezstronności i niezależności.

      (1)  Dz.U. C 363 z 3.11.2015.


title: Sprawa C-409/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Zwolniony z należności celnych przywóz sprzętu wojskowego)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-409/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zwolniony z należności celnych przywóz sprzętu wojskowego)
   2010/C 51/06
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: C. Cattabriga, D. Triantafyllou, H. Støvlbæk i G. Wilms, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (Przedstawiciele: A. Samoni-Rantou, E.-M. Mamouna i K. Boskovits, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (Przedstawiciel: J. Bering Liisberg, pełnomocnik), Republika Włoska (Przedstawiciel: I. Braguglia, pełnomocnik, G. De Bellis, avvocato dello Stato), Republika Portugalska (Przedstawiciele: C. Guerra Santos, L. Inez Fernandes i J. Gomes, pełnomocnicy), Republika Finlandii (Przedstawiciele: J. Heliskoski i A. Guimaraes-Purokoski, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2, 9, 10 i 11 rozporządzenia Rady (EWG, EURATOM) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, EURATOM w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 155, s. 1) i w okresie po 31 maja 2000 r., rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, EURATOM w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 130, s. 1) — Przywóz i zwolnienie z opłat celnych sprzętu wojskowego

      Sentencja

               1)

               Odmawiając obliczenia i dokonania płatności na rzecz Komisji Wspólnot Europejskich środków własnych niepobranych w okresie od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. w ramach przywozu sprzętu wojskowego przy zastosowaniu zwolnienia z należności celnych oraz odmawiając uiszczenia odsetek za zwłokę związanych z brakiem zapłaty rzeczonych środków własnych na rzecz Komisji Wspólnot Europejskich, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które ciążyły na niej na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, zmienionego rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 1355/96 z dnia 8 lipca 1996 r., do dnia 31 maja 2000 r., a od tej daty na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Danii, Republika Włoska, Republika Portugalska i Republika Finlandii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 10 z 14.1.2006.


title: Sprawa T-349/15: Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2016 r. – CG/EUIPO – Perry Ellis International Group (P PRO PLAYER) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego P PRO PLAYER — Wcześniejsze graficzne krajowe i unijne znaki towarowe P i P PROTECTIVE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/31

         Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2016 r. – CG/EUIPO – Perry Ellis International Group (P PRO PLAYER)
   (Sprawa T-349/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego P PRO PLAYER - Wcześniejsze graficzne krajowe i unijne znaki towarowe P i P PROTECTIVE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 014/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CG Verwaltungsgesellschaft mbH (Gevelsberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Körber)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Stoyanova Valchanova i M. Fischer, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Perry Ellis International Group Holdings Ltd (Nassau, Bahamy) (przedstawiciele: adwokaci O. Günzel i V. Ahmann)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 kwietnia 2015 r. (sprawa R 2439/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Perry Ellis International Group Holdings a CG Verwaltunggsgesellschaft.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               CG Verwaltungsgesellschaft mbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i Perry Ellis International Group Holdings Ltd.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa C-310/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Novo Nordisk Pharma GmbH przeciwko S. (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 85/374/EWG — Ochrona konsumentów — Odpowiedzialność za produkty wadliwe — Przedmiotowy zakres stosowania dyrektywy — Szczególne systemy odpowiedzialności istniejące w chwili notyfikacji dyrektywy — Dopuszczalność krajowego systemu odpowiedzialności pozwalającego na uzyskanie informacji na temat niepożądanych skutków produktów leczniczych)

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Novo Nordisk Pharma GmbH przeciwko S.
   (Sprawa C-310/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 85/374/EWG - Ochrona konsumentów - Odpowiedzialność za produkty wadliwe - Przedmiotowy zakres stosowania dyrektywy - Szczególne systemy odpowiedzialności istniejące w chwili notyfikacji dyrektywy - Dopuszczalność krajowego systemu odpowiedzialności pozwalającego na uzyskanie informacji na temat niepożądanych skutków produktów leczniczych))
   (2015/C 026/05)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Novo Nordisk Pharma GmbH

      Strona pozwana: S.

      Sentencja

   Dyrektywę Rady 85/374/EWG z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe, zmienioną dyrektywą 1999/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 maja 1999 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie krajowemu uregulowaniu, takiemu jak sporne w postępowaniu głównym, ustanawiającemu szczególny system odpowiedzialności w rozumieniu art. 13 tej dyrektywy, który przewiduje – w następstwie zmiany tego uregulowania wprowadzonej po dniu notyfikacji wspomnianej dyrektywy zainteresowanemu państwu członkowskiemu – że konsument ma prawo żądać od producenta produktu leczniczego informacji na temat niepożądanych skutków tego produktu.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa C-39/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg Antwerpen (Belgia) w dniu 25 stycznia 2016 r. – Argenta Spaarbank NV/Belgische Staat

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg Antwerpen (Belgia) w dniu 25 stycznia 2016 r. – Argenta Spaarbank NV/Belgische Staat
   (Sprawa C-39/16)
   (2016/C 136/18)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank van eerste aanleg Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Argenta Spaarbank NV

      Strona pozwana: Belgische Staat

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 198 pkt 10 WIB92 w brzmieniu obowiązującym dla lat podatkowych 2000 i 2001 narusza art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (1), w zakresie w jakim stanowi on, że odsetki nie są uważane za koszty uzyskania przychodu do wysokości równej kwocie dywidend podlegających zwolnieniu na podstawie art. 202–204 WIB92, otrzymanych przez spółkę z udziałów, których w chwili zbycia nie posiadała nieprzerwanie przez okres co najmniej jednego roku, bez rozróżnienia, czy wskazany ciężar odsetek ma związek z udziałem (lub jego finansowaniem), z którego zostały pobrane dywidendy podlegające zwolnieniu?

               2)

               Czy art. 198 pkt 10 WIB92 w brzmieniu obowiązującym dla lat podatkowych 2000 i 2001 stanowi przepis mający na celu zapobieganie oszustwom i nadużyciom w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich, a jeśli tak, to czy w tym wypadku art. 198 pkt 10 WIB92 wykracza poza miarę konieczną do zapobiegania oszustwom i nadużyciom, w zakresie w jakim stanowi on, że odsetki nie są uważane za koszty uzyskania przychodu do wysokości równej kwocie dywidend podlegających odliczeniu na podstawie art. 202–204, otrzymanych przez spółkę z udziałów, których w chwili zbycia nie posiadała nieprzerwanie przez okres co najmniej jednego roku, bez rozróżnienia, czy wskazany ciężar odsetek ma związek z udziałem (lub jego finansowaniem), z którego zostały pobrane dywidendy podlegające odliczeniu?

      (1)  Dyrektywa Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich, Dz.U. L 225, s. 6.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  15 września 2005 r.  w sprawie C-258/04 (wniosek Cour de travail de Liège o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Office national de l'emploi przeciwko Ioannis Ioannidis (Osoby poszukujące pracy — Obywatelstwo europejskie — Zasada niedyskryminacji — Artykuł 39 WE — Zasiłki tymczasowe dla młodzieży poszukującej pierwszej pracy — Przyznanie zasiłku uzależnione od ukończenia szkoły średniej w zainteresowanym Państwie Członkowskim)

text:
               10.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 15 września 2005 r.
   w sprawie C-258/04 (wniosek Cour de travail de Liège o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Office national de l'emploi przeciwko Ioannis Ioannidis (1)

   (Osoby poszukujące pracy - Obywatelstwo europejskie - Zasada niedyskryminacji - Artykuł 39 WE - Zasiłki tymczasowe dla młodzieży poszukującej pierwszej pracy - Przyznanie zasiłku uzależnione od ukończenia szkoły średniej w zainteresowanym Państwie Członkowskim)
   (2005/C 315/11)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-258/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez cour du travail de Liège (Belgia) postanowieniem z dnia 7 czerwca 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 17 czerwca 2004 r., w postępowaniu Office national de l'emploi przeciwko Ioannis Ioannidis, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, N. Colneric, J. N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca), M. Ilešič i E. Levits, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 15 września 2005 r. wyrok, które sentencja brzmi następująco:
   Artykuł 39 WE stoi na przeszkodzie odmowie przez Państwo Członkowskie przyznania zasiłku tymczasowego obywatelowi innego Państwa Członkowskiego poszukującemu pierwszej pracy, niebędącemu dzieckiem na utrzymaniu pracowników migrujących zamieszkujących w tym pierwszym Państwie Członkowskim, z tego tylko względu, że zainteresowany ukończył naukę w szkole średniej w innym Państwie Członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 201 z 07.08.2004.


title: Sprawa T-173/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 stycznia 2010 r. — Reno Schuhcentrum przeciwko OHIM — Payless ShoeSource Worldwide (Payless ShoeSource)

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/51

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 stycznia 2010 r. — Reno Schuhcentrum przeciwko OHIM — Payless ShoeSource Worldwide (Payless ShoeSource)
   (Sprawa T-173/07) (1)

   2010/C 63/90

      Język postępowania: angielski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007.


title: Sprawa T-355/11: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2011 r. — Segovia Bonet przeciwko OHIM — IES (IES)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/52

         Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2011 r. — Segovia Bonet przeciwko OHIM — IES (IES)
   (Sprawa T-355/11)
   2011/C 269/115
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Jorge Segovia Bonet (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M.E. López Camba i J.L. Rivas Zurdo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: IES Insurance Engineering Services Srl (Mediolan, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 marca 2011 r. w sprawie R 749/2010-2; oraz

               —

               obciążenie OHIM i IES Insurance Engineering Services Srl kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: IES Insurance Engineering Services Srl

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „IES” dla usług z klas 35, 36, 41, 42 i 45 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6787345

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie graficzny znak towarowy nr 2358802 „IES” dla usług z klasy 41

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania i utrzymanie w mocy decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na błędne ustalenie Izby Odwoławczej, że w przypadku wcześniejszego znaku towarowego i wspólnotowego znaku towarowego, którego zgłoszenie zakwestionowano, nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, gdyż i) porównywane oznaczenia są łudząco podobne, w szczególności na płaszczyźnie fonetycznej; i ii) usługi wskazane we wcześniejszej rejestracji są komplementarne względem usług wskazanych w zakwestionowanym zgłoszeniu wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa T-665/14 P: Odwołanie wniesione w dniu 17 września 2014 r. przez Roberta Klara i Francisca Fernandeza Fernandeza od postanowienia wydanego w dniu 16 lipca 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-114/13 Klar i Fernandez Fernandez przeciwko Komisji

text:
               27.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 380/24

         Odwołanie wniesione w dniu 17 września 2014 r. przez Roberta Klara i Francisca Fernandeza Fernandeza od postanowienia wydanego w dniu 16 lipca 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-114/13 Klar i Fernandez Fernandez przeciwko Komisji
   (Sprawa T-665/14 P)
   2014/C 380/32
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Robert Klar (Grevenmacher, Luksemburg) i Francisco Fernandez Fernandez (Steinsel, Luksemburg) (przedstawiciel: A. Salerno, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               Uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 16 lipca 2014 r.;

               —

               przekazanie sprawy Sądowi do spraw Służby Publicznej do ponownego rozpatrzenia co do istoty;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnoszą jeden zarzut dotyczący tego, że Sąd do spraw Służby Publicznej niesłusznie uznał skargę za oczywiście niedopuszczalną z powodu braku prawidłowego postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, ponieważ pismo organu powołującego z października 2012 r. nie stanowiło ani pod względem brzmienia, ani kontekstu, ani swej formy aktu niekorzystnego, którego doręczenie rozpoczynałoby bieg terminu do złożenia zażalenia.


title: Sprawa C-63/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail d'Esch-sur-Alzette — Luksemburg) — Virginie Pontin przeciwko T-Comalux SA (Polityka społeczna — Ochrona pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią — Dyrektywa 92/85/EWG — Artykuły 10, 12 — Zakaz wypowiadania stosunku pracy od początku ciąży do końca urlopu macierzyńskiego — Sądowa ochrona praw przysługujących jednostkom na mocy prawa wspólnotowego — Równe traktowanie kobiet i mężczyzn — Dyrektywa 76/207/EWG — Artykuł 2 ust. 7 akapit trzeci — Mniej korzystne traktowanie kobiety w związku z ciążą lub urlopem macierzyńskim — Ograniczenie środków prawnych przysługujących kobiecie, z którą rozwiązano stosunek pracy podczas jej ciąży)

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail d'Esch-sur-Alzette — Luksemburg) — Virginie Pontin przeciwko T-Comalux SA
   (Sprawa C-63/08) (1)

   (Polityka społeczna - Ochrona pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią - Dyrektywa 92/85/EWG - Artykuły 10, 12 - Zakaz wypowiadania stosunku pracy od początku ciąży do końca urlopu macierzyńskiego - Sądowa ochrona praw przysługujących jednostkom na mocy prawa wspólnotowego - Równe traktowanie kobiet i mężczyzn - Dyrektywa 76/207/EWG - Artykuł 2 ust. 7 akapit trzeci - Mniej korzystne traktowanie kobiety w związku z ciążą lub urlopem macierzyńskim - Ograniczenie środków prawnych przysługujących kobiecie, z którą rozwiązano stosunek pracy podczas jej ciąży)
   2009/C 312/05
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal du travail d'Esch-sur-Alzette

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Virginie Pontin

      Strona pozwana: T-Comalux SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal du travail d'Esch-sur-Alzette — Wykładnia art. 10 i 12 dyrektywy Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (Dz.U. L 348, s. 1) oraz art. 2 dyrektywy Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy (Dz.U. L 39, s. 40) — Zakres ochrony sądowej kobiet w ciąży, z którymi rozwiązano stosunek pracy — Zgodność normy krajowej uzależniającej wszczęcie postępowania sądowego przez pracownicę w ciąży, z którą rozwiązano stosunek pracy od wcześniej ustalonych krótkich terminów 8 i 15 dni i ograniczającej zakres takiej skargi do zachowania stosunku pracy lub przywrócenia pracownicy do pracy w przedsiębiorstwie z wyłączeniem odszkodowania z ww. dyrektywami

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 10 i 12 dyrektywy Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (dziesiąta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) należy dokonywać w ten sposób, że nie stoją na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego przewidującemu szczególny środek prawny w zakresie zakazu rozwiązywania stosunku pracy z pracownicami w ciąży, z pracownicami, które niedawno rodziły, i z pracownicami karmiącymi piersią, określonymi w art. 10, wykonywany według zasad proceduralnych właściwych tej skardze, o ile jednak zasady te nie są mniej korzystne niż w przypadku podobnych postępowań o charakterze wewnętrznym (zasada równoważności) i nie mogą powodować w praktyce, że korzystanie z uprawnień wynikających z prawa wspólnotowego stanie się niemożliwe (zasada skuteczności). Termin prekluzyjny piętnastu dni, taki jak wprowadzony w art. L. 337-1 ust. 1 akapit czwarty code du travail, nie wydaje się spełniać tego warunku, czego zweryfikowanie należy jednak do sądu krajowego.

               2)

               Wykładni art. 2 dyrektywy Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2002/73/WE Parlamentu europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. w związku z jej art. 3 należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, takiemu jak wprowadzone przez art. L. 337-1 code du travail, szczególnemu dla ochrony przewidzianej w art. 10 dyrektywy 92/85 w przypadku rozwiązania stosunku pracy z pracownicami w ciąży, pracownicami, które niedawno rodziły, i pracownicami karmiącymi piersią, pozbawiającemu zwolnioną z pracy podczas ciąży pracownicę możliwości wniesienia skargi o odszkodowanie, chociaż skarga ta przysługuje każdemu innemu zwolnionemu z pracy pracownikowi, jeśli takie ograniczenie środków prawnych stanowi mniej korzystne traktowanie kobiety w związku z ciążą. Tak jest w szczególności w przypadku, gdy zasady proceduralne dotyczące jedynej skargi przysługującej tym pracownicom w przypadku rozwiązania stosunku pracy nie przestrzegają zasady skutecznej ochrony sądowej praw przyznanych jednostkom na mocy prawa wspólnotowego, czego zweryfikowanie należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz. U C 93 z 12.04.2008


title: Sprawa T-208/15: Wyrok Sądu z dnia 1 marca 2017 r. – Universiteit Antwerpen/REA [Klauzula arbitrażowa — Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) — Działania „Marie Curie” — Naukowcy na wczesnym etapie kariery — Zaproszenie do składania wniosków FP7-People-ITN-2008 — Umowy w sprawie dotacji — Koszty kwalifikowalne — Zwrot wypłaconych kwot — Pojęcie przyjęcia naukowców — Proporcjonalność]

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/25

         Wyrok Sądu z dnia 1 marca 2017 r. – Universiteit Antwerpen/REA
   (Sprawa T-208/15) (1)

   ([Klauzula arbitrażowa - Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) - Działania „Marie Curie” - Naukowcy na wczesnym etapie kariery - Zaproszenie do składania wniosków FP7-People-ITN-2008 - Umowy w sprawie dotacji - Koszty kwalifikowalne - Zwrot wypłaconych kwot - Pojęcie przyjęcia naukowców - Proporcjonalność])
   (2017/C 121/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Universiteit Antwerpen (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci P. Teerlinck i P. de Bandt)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA) (przedstawiciele: S. Payan-Lagrou i V. Canetti, pełnomocnicy, wpierani przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

      Przedmiot

   Wniesione na podstawie art. 272 TFUE żądanie, po pierwsze, orzeczenia, że umów o udzielenie dotacji nr 238214 „C7” (Kontrola móżdżkowo-korowa: komórki, obwody, obliczanie i klinka) i nr 238686 „CEREBNET” (Czas i plastyczność w układzie móżdżkowo-oliwkowym), zawartych w ramach zaproszenia do składania wniosków FP7-People-ITN-2008, nie można interpretować w ten sposób, że nakładają one na beneficjentów obowiązek udzielania szkoleń dla naukowców na wczesnym etapie kariery wyłącznie we własnych pomieszczeniach, a w konsekwencji potwierdzenia, że zgodnie z taką interpretacją REA nie może odrzucić – jako niekwalifikujących się do finansowania – części kosztów kształcenia trzech naukowców na wczesnym etapie kariery poza pomieszczeniami skarżącej, po drugie, zasądzenie od REA kwoty kosztów kształcenia naukowców na wczesnym etapie kariery, wskazanych przez skarżącą powiększonych o odsetki naliczone od dnia wymagalności płatności zgodnie z umowami o udzielenie dotacji.

      Sentencja

               1)

               Zasądza się od Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych (REA) zapłatę na rzecz Universiteit Antwerpen kwoty 45 526,73 EUR, stanowiącej równowartość niektórych kosztów kwalifikujących się do finansowania na podstawie umowy „Cerebnet” nr 238686 zawartej w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013), powiększonej o odsetki umowne naliczone od dnia wymagalności tej kwoty zgodnie ze wspomnianą umową.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               REA i Universiteit Antwerpen pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 270 z 17.8.2015.


title: Sprawa T-580/08: Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2011 r. — PJ Hungary przeciwko OHIM — Pepekillo (PEPEQUILLO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PEPEQUILLO — Wcześniejsze słowne i graficzne krajowe i wspólnotowe znaki towarowe PEPE i PEPE JEANS — Przywrócenie stanu poprzedniego — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów — Artykuł 78 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 81 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               2.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/13

         Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2011 r. — PJ Hungary przeciwko OHIM — Pepekillo (PEPEQUILLO)
   (Sprawa T-580/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PEPEQUILLO - Wcześniejsze słowne i graficzne krajowe i wspólnotowe znaki towarowe PEPE i PEPE JEANS - Przywrócenie stanu poprzedniego - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów - Artykuł 78 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 81 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 194/19
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: PJ Hungary Szolgáltató kft (PJ Hungary kft) (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciele: adwokaci M. H. Granado Carpenter i C. Gutiérrez Martínez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: O. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Pepekillo, SL (Algésiras, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Garrido Pastor)

      Przedmiot

   Skarga na decyzje Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 kwietnia i z dnia 24 września 2008 r. (obydwie ogłoszone w sprawie R 722/2007-1) dotyczące, odpowiednio, wniosku Pepekillo, SL o przywrócenie stanu poprzedniego i postępowania w sprawie sprzeciwu między PJ Hungary Szolgáltató kft (PJ Hungary kft) a Pepekillo.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)(OHIM) z dnia 24 września 2008 r. (sprawa R 722/2007-1).

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               OHIM pokrywa własne koszty, połowę kosztów poniesionych przez PJ Hungary Szolgáltató kft (PJ Hungary kft) oraz niezbędne koszty poniesione przez PJ Hungary kft w związku z postępowaniem przed Pierwszą Izbą Odwoławczą OHIM.

               4)

               Pepekillo, SL pokrywa własne koszty i połowę kosztów poniesionych przez PJ Hungary kft.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawa T-481/07: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2007 r. — Deltalinqs i SVZ przeciwko Komisji

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/43

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2007 r. — Deltalinqs i SVZ przeciwko Komisji
   (Sprawa T-481/07)
   (2008/C 64/72)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Deltalinqs i SVZ, Havenondernemersvereniging Rotterdam (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: M. Meulenbelt, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące kwestionują decyzję Komisji z dnia 10 maja 2007 r. (Dz.U. 2007, C 227, str. 4) w sprawie flamandzkiego systemu pomocy na rzecz transportu intermodalnego śródlądowymi drogami wodnymi (środki pomocy N 682/2006 — Belgia). Komisja uznała w decyzji, że pomoc jest zgodna z traktatem WE i postanowiła nie wnosić zastrzeżeń.
   Na poparcie skargi skarżące podnoszą po pierwsze naruszenie zasady niedyskryminacji przewidzianej w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1107/70 z dnia 4 czerwca 1970 r. w sprawie przyznawania pomocy w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej (Dz.U. L 130, str. 1), jak również naruszenie art. 12 i 73 WE. Skarżące twierdzą, że przeładunek kontenerów we flamandzkich portach śródlądowych może korzystać z subwencji, gdy kontenery są przywożone na terytorium Unii Europejskiej lub opuszczają je przez flamandzki port morski, lecz nie wtedy, gdy port morski jest położony w innym państwie członkowskim. Skarżące uważają, że środek ten ma charakter dyskryminacji opartej na narodowości.
   Skarżące podnoszą ponadto, że subwencja prowadzi do zakłócenia konkurencji, ponieważ stawia w szczególnie niekorzystnej sytuacji wszystkie porty w Europie Północno-Zachodniej, które utrzymują stosunki handlowe z flamandzką głębią kraju, a w szczególności port w Rotterdamie.
   Wreszcie skarżące podnoszą naruszenie obowiązku przeprowadzenia dochodzenia i obowiązku uzasadnienia. Twierdzą, że Komisja nie zbadała wpływu tego systemu pomocy na konkurencję i nie wskazała w decyzji powodów, z jakich uznała za zbędne przeprowadzenie analizy ekonomicznej.


title: Sprawa T-256/07: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2007 r. — Organisation des Modjahedines du peuple d'Iran przeciwko Radzie

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/50

         Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2007 r. — Organisation des Modjahedines du peuple d'Iran przeciwko Radzie
   (Sprawa T-256/07)
   (2007/C 211/94)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Organisation des Modjahedines du peuple d'Iran (Auvers sur Oise, Francja) (przedstawiciele: adwokat J.P. Spitzer i D. Vaughan QC)

      Strona pozwana: Rada
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2007/445/WE w zakresie w jakim dotyczy skarżącej;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2007/445/WE z dnia 28 czerwca 2007 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzje 2006/379/WE oraz 2006/1008/WE (1), która utrzymuje skarżącą na wykazie osób, grup i podmiotów, wobec których stosowane jest zamrożenie funduszy i innych zasobów finansowych.
   W celu poparcia swojej skargi skarżąca twierdzi, że powinna zostać stwierdzona nieważność zaskarżonej decyzji Rady, ponieważ Rada w dalszym ciągu opiera się na wykazie, na którym figuruje skarżąca znajdującym się w decyzji 2006/379/WE, która została uchylona lub zmieniona przez Radę, w zakresie w jakim dotyczyła ona skarżącej w następstwie wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w sprawie T-228/02 Organisation des Modjahedines du peuple d'Iran przeciwko Radzie (Rec. 2006, str. II-0000). Zdaniem skarżącej Rada została zobowiązana do usunięcia skarżącej z tego wykazu.
   Ponadto skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja została przyjęta naruszając przysługujące skarżącej prawo do bycia wysłuchaną i bez odpowiedniego uzasadnienia.
   Skarżąca uważa także, że zaskarżona decyzja została przyjęta na podstawie elementów, które dotyczą okresu przed 2001 r. i nie uwzględnia ona danych dotyczących lat późniejszych od 2001 r., które zostały przedstawione przez skarżącą.
   Wreszcie skarżącą twierdzi, że okoliczności te stanowią nadużycie władzy.

      (1)  Dz.U. DZ 169, str. 58.


title: Sprawa T-347/08: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2008 r. — iTouch International przeciwko OHIM — Touchnet Information Systems (iTouch)

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/43

         Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2008 r. — iTouch International przeciwko OHIM — Touchnet Information Systems (iTouch)
   (Sprawa T-347/08)
   (2008/C 272/85)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: iTouch International plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: T. Alkin, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą była również: Touchnet Information Systems, Inc. (Lenexa, Stany Zjednoczone)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 28 maja w sprawie R 493/2007-2;

               —

               posiłkowo, stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 28 maja w sprawie R 493/2007-2 w zakresie uznanym przez Sąd za właściwy;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „iTouch” dla usług z klas 38 i 42

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Druga strona w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Wspólnotowa rejestracja nr 1 449 503 słownego znaku towarowego „TOUCHNET” dla towarów i usług z klas 9, 37 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie ustaliła, że w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-64/14 P: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 kwietnia 2015 r. – Sven A. von Storch/Europejski Bank Centralny (EBC) (Odwołanie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Osoba, której akt dotyczy bezpośrednio — Decyzje przyjęte przez Europejski Bank Centralny — Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego 2012/641/UE — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem)

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/3

         Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 kwietnia 2015 r. – Sven A. von Storch/Europejski Bank Centralny (EBC)
   (Sprawa C-64/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Osoba, której akt dotyczy bezpośrednio - Decyzje przyjęte przez Europejski Bank Centralny - Wytyczne Europejskiego Banku Centralnego 2012/641/UE - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem))
   (2015/C 320/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Sven A. von Storch (przedstawiciel: M. Kerber, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: C. Kroppenstedt i G. Gruber, pełnomocnicy, wspierani przez H. G. Kamanna, Rechtsanwalt)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Sven A. von Storch i 5  216 pozostałych skarżących, których nazwiska znajdują się w załączniku do niniejszego postanowienia, zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 151 z 19.5.2014.


title: Sprawa C-424/06: Skarga wniesiona w dniu 16 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/8

         Skarga wniesiona w dniu 16 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-424/06)
   (2006/C 310/15)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: E. Montaguti i N. Yerrell, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego (1) lub w każdym razie nie powiadamiając o ich przyjęciu Komisji, Republika Włoska uchybiła swoim zobowiązaniom, ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2002/15/WE upłynął w dniu 23 marca 2005 r.

      (1)  Dz. U. L 80, str. 35.


title: Sprawy połączone od T-458/10 do T-467/10 i T-471/10: Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2014 r. – McBride i in. przeciwko Komisji (Rybołówstwo — Środki ochrony zasobów rybołówstwa — Restrukturyzacja sektora — Wnioski o zwiększenie celów wieloletniego programu orientacji w celu poprawy bezpieczeństwa na pokładach statków — Wniosek Irlandii dotyczący różnych statków — Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia przez Sąd nieważności początkowej decyzji dotyczącej tego samego postępowania — Nowa decyzja oddalająca wniosek — Brak kompetencji Komisji)

text:
               30.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/18

         Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2014 r. – McBride i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone od T-458/10 do T-467/10 i T-471/10) (1)

   ((Rybołówstwo - Środki ochrony zasobów rybołówstwa - Restrukturyzacja sektora - Wnioski o zwiększenie celów wieloletniego programu orientacji w celu poprawy bezpieczeństwa na pokładach statków - Wniosek Irlandii dotyczący różnych statków - Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia przez Sąd nieważności początkowej decyzji dotyczącej tego samego postępowania - Nowa decyzja oddalająca wniosek - Brak kompetencji Komisji))
   2014/C 202/22
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Peter McBride (Downings, Irlandia) (sprawa T-458/10); Hugh McBride (Downings) (T-459/10); Mullglen Ltd (Largy, Irlandia) (T-460/10); Cathal Boyle (Fiafannon, Irlandia) (sprawa T-461/10); Thomas Flaherty (Kilronan, Irlandia) (sprawa T-462/10); Ocean Tawlers Ltd (Killybegs, Irlandia) (sprawa T-463/10); Patrick Fitzpatrick (Killeany, Irlandia) (sprawa T-464/10); Eamon McHugh (Killybegs) (sprawa T-465/10); Eugene Hannigan (Killybegs) (sprawa T-466/10); Larry Murphy (Castletownbere, Irlandia) (sprawa T-467/10); Brendan Gill (Lifford, Irlandia) (sprawa T-471/10) (przedstawiciele: początkowo A. Collins, SC, N. Travers, barrister, i D. Barry, solicitor, a następnie N. Travers, D. Barry i E. Barrington, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: w sprawach od T-458/10 do T-467/10 początkowo K. Banks, A. Bouquet i A. Szmytkowska, a następnie A. Bouquet i A. Szmytkowska, pełnomocnicy, wspierani przez B. Dohertyego, barrister, i, w sprawie T-471/10, A. Bouquet i A. Szmytkowska, wspierani przez B. Dohertyego)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2010) 4758, C(2010) 4748, C(2010) 4757, C(2010) 4751, C(2010) 4764, C(2010) 4750, C(2010) 4761, C(2010) 4767, C(2010) 4754, C(2010) 4753 i C(2010) 4752 z dnia 13 lipca 2010 r., oddalających wniosek Irlandii o zwiększenie celów wieloletniego programu orientacji dla floty rybackiej (WPO-IV) w okresie od 1 stycznia 1997 r. do 31 grudnia 2001 r. w celu poprawy bezpieczeństwa w stosunku do statków Peader Elaine II, Heather Jane II, Pacelli, Marie Dawn, Westward Isle, Golden Rose, Shauna Ann, Antartic, Niamh Eoghan, Menhaden i Brendelen, należących odpowiednio do Petera McBride’a, Hugha McBride’a, spółki Mullglen, Cathala Boyle’a, Thomasa Flahertyego, spółki Ocean Trawlers, Patricka Fitzpatricka, Eamona McHugha, Eugene’a Hannigana, Larryego Murphyego i Brendana Gilla, przyjętej w następstwie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r. dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji dla floty rybackiej (WPO-IV) w celu poprawy bezpieczeństwa, warunków nawigacji morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów i warunków pracy w odniesieniu do statków o całkowitej długości przekraczającej 12 m (Dz.U. L 90, s. 48), której nieważność stwierdzono wyrokiem Trybunału z dnia 17 kwietnia 2008 r. w sprawach połączonych C-373/06 P, C-379/06 P i C-382/06 P Flaherty i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I-2649, i wyrokiem Sądu z dnia 13 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych od T-218/03 do T-240/03 Boyle i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II-1699.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2010) 4758, C(2010) 4748, C(2010) 4757, C(2010) 4751, C(2010) 4764, C(2010) 4750, C(2010) 4761, C(2010) 4767, C(2010) 4754, C(2010) 4753 i C(2010) 4752 z dnia 13 lipca 2010 r. oddalających wniosek Irlandii o zwiększenie celów wieloletniego programu orientacji dla floty rybackiej (WPO IV) w celu poprawy bezpieczeństwa na statkach należących do skarżących.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa T-160/17: Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2017 r. – RY/Komisja

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/55

         Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2017 r. – RY/Komisja
   (Sprawa T-160/17)
   (2017/C 144/74)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: RY (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis i N. de Montigny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa (DG HR) z dnia 27 kwietnia 2016 r. o rozwiązaniu z nią umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego zawartej na czas nieokreślony na podstawie art. 47 lit. c) ppkt i) WZIP;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący naruszenia prawa strony skarżącej do bycia wysłuchaną przed wydaniem decyzji o rozwiązaniu z nią umowy o pracę na czas nieokreślony. Zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 41 karty praw podstawowych. Została ponadto wydana z naruszeniem obowiązku uzasadnienia, a dokładniej z naruszeniem prawa strony skarżącej do bycia poinformowaną o wszelkich obiektywnych zarzutach leżących u podstaw decyzji, a w szczególności o powodach rzekomego zerwania więzi zaufania.


title: Sprawa C-344/09: Postanowienie Trybunału z dnia 24 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Mora Kommun (Szwecja)) — w ramach skargi wniesionej przez Dana Bengtssona (Odesłanie prejudycjalne — Pojęcie sądu krajowego — Wymóg istnienia sporu oraz postępowania mającego na celu wydanie orzeczenia o charakterze sądowym — Brak właściwości Trybunału)

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/6

         Postanowienie Trybunału z dnia 24 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Mora Kommun (Szwecja)) — w ramach skargi wniesionej przez Dana Bengtssona
   (Sprawa C-344/09) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Pojęcie sądu krajowego - Wymóg istnienia sporu oraz postępowania mającego na celu wydanie orzeczenia o charakterze sądowym - Brak właściwości Trybunału)
   2011/C 211/09
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd krajowy

   Mora Kommun (Szwecja).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Dan Bengtsson

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Wykładnia zalecenia Rady 1999/519/WE z dnia 12 lipca 1999 r. w sprawie ograniczenia narażenia ludności na pola elektromagnetyczne (od 0 Hz do 300 GHz) (Dz.U. L 199, s. 59) oraz zasady ostrożności — Skutki zdrowotne promieniowania elektromagnetycznego emitowanego przez stacje bazowe telekomunikacji i bezprzewodowej transmisji danych — Poziomy odniesienia przewidziane w zaleceniu

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie przedstawione przez Mora kommun, Miljö- och hälsoskyddsnämnden (Szwecja) postanowieniem z dnia 2 czerwca 2009 r.

      (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.


title: Sprawa T-513/10: Wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2012 r. — Hamberger Industriewerke przeciwko OHIM (Atrium) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Atrium — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               25.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/8

         Wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2012 r. — Hamberger Industriewerke przeciwko OHIM (Atrium)
   (Sprawa T-513/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Atrium - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 58/14
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Hamberger Industriewerke GmbH (Stephanskirchen, Niemcy) (przedstawiciel: T. Schmidpeter, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo S. Schäffner i R. Manea, następnie G. Schneider, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 sierpnia 2010 r. (sprawa R 291/2010-4) dotyczącą rejestracji słownego znaku towarowego Atrium jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Hamberger Industriewerke GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2011


title: Sprawa T-125/11: Postanowienie Sądu z dnia 16 stycznia 2013 r. — Centre national de la recherche scientifique przeciwko Komisji

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/27

         Postanowienie Sądu z dnia 16 stycznia 2013 r. — Centre national de la recherche scientifique przeciwko Komisji
   (Sprawa T-125/11) (1)

   2013/C 71/44
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011.


title: Sprawa C-533/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 29 listopada 2007 r. — Falco Privatstiftung i Thomas Rabitsch przeciwko Giseli Weller-Lindhorst

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 29 listopada 2007 r. — Falco Privatstiftung i Thomas Rabitsch przeciwko Giseli Weller-Lindhorst
   (Sprawa C-533/07)
   (2008/C 37/20)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberster Gerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Falco Privatstiftung, Thomas Rabitsch

      Strona pozwana: Gisela Weller-Lindhorst
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy umowa, w ramach której właściciel prawa własności intelektualnej przyznaje drugiej stronie umowy uprawnienie do korzystania z tego prawa (umowa licencyjna), stanowi umowę o „świadczeniu usług” w rozumieniu art. 5 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (rozporządzenie w sprawie jurysdykcji) (1)?

               2.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

                           2.1.

                           Czy miejscem świadczenia usługi jest każde miejsce w państwie członkowskim, w którym zgodnie z umową ma następować korzystanie z prawa i tam też faktycznie się z niego korzysta?

                           2.2.

                           Czy też świadczenie usługi następuje w miejscu zamieszkania licencjodawcy bądź w miejscu sprawowania przez niego zarządu?

                           2.3.

                           Czy sąd, którego właściwość zostanie ustalona poprzez udzielenie odpowiedzi twierdzącej na pytanie 2.1 lub 2.2, może orzekać również w przedmiocie opłat licencyjnych wynikających z korzystania z prawa w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim?

               3.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze lub pytanie 2.1 oraz pytanie 2.2: Czy jurysdykcję w sprawach dotyczących zapłaty opłaty licencyjnej wynikającą z art. 5 pkt 1 lit. a) i c) rozporządzenia w sprawie jurysdykcji należy nadal oceniać w świetle zasad, które wynikają z orzecznictwa Trybunału w przedmiocie art. 5 pkt 1 Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych (Konwencja brukselska)?

      (1)  Dz.U. L 12, str. 1.


title: Sprawa T-97/11: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Rovi Pharmaceuticals przeciwko OHIM — Laboratorios Farmaceuticos Rovi (ROVI Pharmaceuticals) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego „ROVI Pharmaceuticals” — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy „ROVI” oraz wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy „ROVIFARMA” — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Równość traktowania)

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/19

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Rovi Pharmaceuticals przeciwko OHIM — Laboratorios Farmaceuticos Rovi (ROVI Pharmaceuticals)
   (Sprawa T-97/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego „ROVI Pharmaceuticals” - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy „ROVI” oraz wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy „ROVIFARMA” - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Równość traktowania)
   2013/C 336/37
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rovi Pharmaceuticals GmbH (Schlüchtern, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Berghofer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Laboratorios Farmaceuticos Rovi, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci G. Marín Raigal, P. López Ronda i G. Macias Bonilla)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 grudnia 2010 r. (sprawa R 500/2010-2) dotyczącej postępowania w przedmiocie sprzeciwu pomiędzy Laboratorios Farmacéuticos Rovi, SA a Rovi Pharmaceuticals GmbH

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rovi Pharmaceuticals GmbH pokrywa koszty postępowania, włącznie z kosztami poniesionymi przez Laboratorios Farmacéuticos Rovi, SA w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

      (1)  Dz.U. C 120 z 16.4.2011.


title: Sprawa T-554/13: Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2017 r. – Węgry/Komisja

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/60

         Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2017 r. – Węgry/Komisja
   (Sprawa T-554/13) (1)

   (2017/C 144/85)
   Język postępowania: węgierski
   Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa C-386/13: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 24 września 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Cypryjskiej

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/16

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 24 września 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Cypryjskiej
   (Sprawa C-386/13) (1)

   (2014/C 431/23)
   Język postępowania: grecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa C-421/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 7 czerwca 2011 r. w sprawie T-206/06 Total i Elf Aquitaine przeciwko Komisji, wniesione w dniu 11 sierpnia 2011 r. przez Total SA i Elf Aquitaine SA

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/6

         Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 7 czerwca 2011 r. w sprawie T-206/06 Total i Elf Aquitaine przeciwko Komisji, wniesione w dniu 11 sierpnia 2011 r. przez Total SA i Elf Aquitaine SA
   (Sprawa C-421/11 P)
   2011/C 340/11
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Total SA i Elf Aquitaine SA (przedstawiciele: E. Morgan de Rivery i A. Noël-Baron, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               tytułem żądania głównego:

                           —

                           uchylenie na podstawie art. 256 TFUE i art. 56 protokołu nr 3 w sprawie statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyroku Sądu z dnia 7 czerwca 2011 r. w sprawie T-206/06 Total i Elf Aquitaine przeciwko Komisji;

                           —

                           uwzględnienie żądań zgłoszonych w pierwszej instancji przed Sądem;

                           —

                           w konsekwencji stwierdzenie nieważności art. 1 lit. c) i d), art. 2 lit. b), art. 3 i 4 decyzji Komisji nr C(2006) 2098 wersja ostateczna z dnia 31 maja 2006 r.;

               —

               tytułem żądania ewentualnego: zmiana na podstawie art. 261 TFUE grzywien nałożonych solidarnie na Elf Aquitaine i Total na podstawie art. 2 lit. b) decyzji Komisji nr C(2006) 2098 wersja ostateczna z dnia 31 maja 2006 r. tytułem prawa do nieograniczonego orzekania z powodu obiektywnych braków w uzasadnieniu i logice wyroku (w szczególności w odniesieniu do potraktowania przez Sąd czynnika odstraszającego) z dnia 7 czerwca 2011 r. w sprawie T-206/06 Total i Elf Aquitaine przeciwko Komisji oraz obniżenie tych grzywien solidarnych do 75 562 500 EUR dla Elf Aquitaine i 58 500 000 EUR dla Total;

               —

               tytułem kolejnego żądania ewentualnego: zmiana na podstawie art. 261 TFUE grzywien nałożonych solidarnie na Elf Aquitaine i Total zgodnie z art. 2 lit. b) decyzji Komisji nr C(2006) 2098 wersja ostateczna z dnia 31 maja 2006 r. tytułem prawa do nieograniczonego orzekania z powodu obiektywnych braków w uzasadnieniu i logice wyroku w proporcji, jaką Trybunał uzna za stosowną;

               —

               tytułem ostatniego żądania ewentualnego: zwolnienie Elf Aquitaine i Total z płatności odsetek za zwłokę, które mogłyby być płatne od przyjęcia decyzji Komisji nr C(2006) 2098 wersja ostateczna z dnia 31 maja 2006 r. do dnia wydania wyroku w sprawie T-217/06 Arkema;

               —

               w każdym razie obciążenie Komisji Europejskiej całością kosztów poniesionych przez Elf Aquitaine i Total przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszące odwołanie opierają je w pierwszej kolejności na sześciu zarzutach, a w drugiej kolejności na następnych trzech.
   W zarzucie pierwszym Total SA i Elf Aquitaine SA podnoszą naruszenie przez Sąd art. 5 TUE, w zakresie w jakim uznał zasadę automatycznej odpowiedzialności spółek dominujących zastosowaną w niniejszym przypadku przez Komisję i uzasadnioną pojęciem przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 101 TFUE. To podejście jest niezgodne z zasadami kompetencji powierzonych i pomocniczości (część pierwsza) oraz proporcjonalności (część druga).
   W zarzucie drugim wnoszące odwołanie podnoszą oczywiście błędną wykładnię prawa krajowego i pojęcia przedsiębiorstwa, w zakresie w jakim Sąd przyznał zasadzie autonomiczności osoby prawnej nieprawidłowe znaczenie prawne.
   W zarzucie trzecim podnoszą zasadniczo, że Sąd świadomie odmówił wyciągnięcia konsekwencji z karnego charakteru sankcji w prawie konkurencji i nowych obowiązków wynikających z Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Bezzasadnie i błędnie zastosował bowiem unijne pojęcie przedsiębiorstwa z naruszeniem domniemania autonomiczności leżącego u podstaw krajowego prawa spółek i karnego charakteru sankcji w prawie konkurencji. Poza tym Sąd powinien był z urzędu stwierdzić bezprawność obecnego systemu postępowania administracyjnego przed Komisją.
   W zarzucie czwartym wnoszące odwołanie podnoszą naruszenie prawa do obrony, wynikające z błędnej wykładni zasad słuszności i równości stron. Sąd uwzględnił bowiem skargę Komisji na podstawie probatio diabolica i błędnie stwierdził, że autonomiczność spółki zależnej należy oceniać w sposób ogólny na podstawie jej kapitałowych powiązań ze spółką dominującą, a nie — tak jak powinien — na podstawie zachowania na danym rynku.
   W zarzucie piątym wnoszące odwołanie przywołują naruszenie obowiązku uzasadnienia, gdyż Sąd krótko stwierdził, że Komisja odrzuciła ich argumentację, nie przeprowadzając jakiejkolwiek analizy argumentów przytoczonych przez tę ostatnią (część pierwsza). Wnoszące odwołanie podnoszą ponadto naruszenia prawa w odniesieniu do wymogu uzasadnienia ciążącego na Komisji (część druga) i zarzucają Sądowi, że uzasadnienie Komisji zastąpił swoim uzasadnieniem (część trzecia).
   W zarzucie szóstym wnoszące odwołanie podnoszą naruszenie zasady dobrej administracji, gdyż kwota grzywny nałożonej na nie jako spółki dominujące jest wyższa niż grzywna wymierzona odpowiedzialnej za naruszenie spółce zależnej Arkema.
   W zarzucie siódmym wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd popełnił szereg naruszeń prawa przy zastosowaniu współczynnika 3 w celu zagwarantowania efektu odstraszającego grzywny. Sąd naruszył tym samym wytyczne z 1998 r. dotyczące obliczania grzywien (część pierwsza) oraz zasadę niepodzielności kwoty podstawowej grzywny (część druga).
   W drodze zarzutu ósmego wnoszące odwołanie żądają obniżenia kwoty nałożonych na nie grzywien.
   W drodze zarzutu dziewiątego wnoszące odwołanie żądają uchylenia obowiązku zapłaty odsetek za zwłokę, których domaga się Komisja w wykonaniu zaskarżonej decyzji i wyroku.


title: Sprawa T-381/16: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2016 r. – Düll/EUIPO – Cognitect (DaToMo)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/14

      Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2016 r. – Düll/EUIPO – Cognitect (DaToMo)
      (Sprawa T-381/16)
      (2016/C 364/10)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Klaus Düll (Südergellersen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Wolff-Marting)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Cognitect, Inc. (Durham, Karolina Północna, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „DaToMo” – unijny znak towarowy nr 6 715 627

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 kwietnia 2016 r. w sprawach połączonych R 1383/2015-2 i R 1481/2015-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji w ten sposób, żeby do usług wymienionych w wykazie towarów i usług znaku towarowego nr 6715627 DaToMo w rubryce dotyczącej klasy 42, a których dotyczy decyzja stwierdzająca wygaśnięcie prawa do znaku, nie zaliczono ograniczenia „all the aforementioned for the enterprise mobility management (EMM)”;

                  —

                  nakazanie EUIPO pokrycia własnych kosztów oraz kosztów skarżącej.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 50 rozporządzenia nr 40/94.


title: Sprawa T-395/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/64

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-395/06) (1)

   (2008/C 301/119)

      Język postępowania: włoski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.


title: Sprawa T-26/17 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 26 czerwca 2017 r. – Jalkh/Parlament (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Prawo instytucjonalne — Członek Parlamentu Europejskiego — Przywileje i immunitety — Uchylenie immunitetu parlamentarnego członka Parlamentu Europejskiego — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/24

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 26 czerwca 2017 r. – Jalkh/Parlament
   (Sprawa T-26/17 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Prawo instytucjonalne - Członek Parlamentu Europejskiego - Przywileje i immunitety - Uchylenie immunitetu parlamentarnego członka Parlamentu Europejskiego - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2017/C 269/35)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Jean-François Jalkh (Gretz-Armainvillers, Francja) (przedstawiciele: początkowo J.P. Le Moigne, następnie M. Ceccaldi, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Dean i S. Alonso de León, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 278 i 279 TFUE o zawieszenie wykonania decyzji Parlamentu z dnia 22 listopada 2016 r. w sprawie uchylenia immunitetu J.F. Jalkha w świetle postępowania sądowego (nr 1422400530) wszczętego przed tribunal de grande instance de Paris (Francja)

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje odrzucony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawy połączone od T-529/08 do T-531/08: Postanowienie Sądu z dnia 13 kwietnia 2010 r. — Diputación Foral de Álava i in. przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Korzyści podatkowe — Odzyskanie pomocy państwa uznanej za bezprawną — Zastosowanie systemu procentu składanego — Akt potwierdzający — Niedopuszczalność)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/30

         Postanowienie Sądu z dnia 13 kwietnia 2010 r. — Diputación Foral de Álava i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone od T-529/08 do T-531/08) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Korzyści podatkowe - Odzyskanie pomocy państwa uznanej za bezprawną - Zastosowanie systemu procentu składanego - Akt potwierdzający - Niedopuszczalność)
   2010/C 148/54
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava (Hiszpania) (sprawa T-529/08); Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa (Hiszpania) (sprawa T-530/08); Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya (Hiszpania) (sprawa T-531/08) (przedstawiciele: adwokaci I. Sáenz-Cortabarría Fernández i M. Morales Isasi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: C. Urraca Caviedes, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności komunikatu Komisji z dnia 2 października 2008 r., nakładającego na skarżącą obowiązek zastosowania składanej stopy procentowej przy odzyskiwaniu pomocy państwa, która to pomoc została uznana za przyznaną bezprawnie w decyzjach Komisji 2002/820/WE, 2002/894/WE i 2003/27/WE z dnia 11 lipca 2001 r., dotyczących pomocy państwa wdrożonej przez Hiszpanię na rzecz przedsiębiorstw w prowincjach, odpowiednio, Álava, Guipúzcoa i Vizcaya w postaci ulgi podatkowej w wysokości 45 % inwestycji (odpowiednio Dz.U. 2002, L 296, s. 1; Dz.U. 2002, L 314, s. 26; Dz.U. 2003, L 17, s. 1) oraz w decyzjach Komisji 2002/892/WE, 2002/540/WE i 2002/806/WE z dnia 11 lipca 2001 r., dotyczących pomocy państwa wdrożonej przez Hiszpanię na rzecz niektórych nowo utworzonych przedsiębiorstw w prowincjach, odpowiednio, Álava, Guipúzcoa i Vizcaya (odpowiednio Dz.U. 2002, L 314, s. 1; Dz.U. 2002, L 174, s. 31; Dz.U. 2002, L 279, s. 35), które to decyzje zostały utrzymane w mocy na mocy wyroków Sądu z dnia 9 września 2009 r. w sprawach połączonych od T-227/01 do T-229/01, T-265/01, T-266/01 i T-270/01 Diputación Foral de Álava i in. przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze; i w sprawach połączonych od T-230/01 do T-232/01 i od T-267/01 do T-269/01 Diputación Foral de Álava i in. przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze)

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają odrzucone jako niedopuszczalne.

               2)

               Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava, Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa i Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya ponoszą swoje koszty postępowania, a także koszty postępowania poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 32 z 7.2.2009.


title: Sprawa C-415/17: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Chorwacji

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/28

         Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Chorwacji
   (Sprawa C-415/17)
   (2017/C 277/42)
   Język postępowania: chorwacki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Støvlbæk, M. Mataija, i G. von Rintelen, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Chorwacji

      Żądania strony skarżącej

   Komisja Europejska wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o:

               —

               stwierdzenie, że Republika Chorwacji uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/56/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. zmieniającej dyrektywę 2006/43/WE w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych (Dz.U. 2014, L 158, s. 196) nie przyjmując do dnia 17 czerwca 2016 r. środków koniecznych w celu dostosowania się do przepisów owej dyrektywy, a w każdym razie nie powiadamiając o tych środkach Komisji.

               —

               zasądzenie zapłaty przez Republikę Chorwacji, zgodnie z art. 260 akapit 3 TFUE, kary pieniężnej w wysokości 9 275,20 dziennie od dnia wydania orzeczenia stwierdzającego uchybienie zobowiązaniu do dnia powiadomienia o środkach transpozycji dyrektywy 2014/56/UE.

               —

               obciążenie Republiki Chorwacji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Republika Chorwacji uchybiła swemu obowiązkowi poinformowania o środkach transpozycji dyrektywy 2014/56/UE w terminie wyznaczonym w art. 2 rzeczonej dyrektywy.


title: Sprawa T-224/15: Postanowienie Sądu z dnia 10 grudnia 2015 r. – Cofely Solelec i in./Parlament (Skarga o stwierdzenie nieważności — Zamówienia publiczne na roboty budowlane — Postępowanie przetargowe — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Cofnięcie zaskarżonego aktu — Umorzenie postępowania)

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/18

         Postanowienie Sądu z dnia 10 grudnia 2015 r. – Cofely Solelec i in./Parlament
   (Sprawa T-224/15) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Postępowanie przetargowe - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Cofnięcie zaskarżonego aktu - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 059/20)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Cofely Solelec (Esch-sur-Alzette, Luksemburg), Mannelli & Associés SA (Bertrange, Luksemburg) i Cofely Fabricom (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci V. Elvinger i S. Marx, następnie S. Marx)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Chrétien i M. Mraz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrekcji Generalnej ds. Infrastruktury i Logistyki Parlamentu Europejskiego nr 103299 z dnia 27 kwietnia 2015 r. odrzucającej ofertę skarżącej dotyczącą części 75 „Instalacja elektryczna – wysokoprądowa”, złożoną w przetargu INLO-D-UPIL-T-14-AO4 dotyczącym projektu rozbudowy i modernizacji budynku im. Konrada Adenauera w Luksemburgu (Luksemburg) oraz decyzji o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w niniejszej sprawie.

               2)

               Parlament Europejski pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Cofely Solelec, Mannelli & Associés SA i Cofely Fabricom.

      (1)  Dz.U. C 205 z 22.6.2015.


title: Sprawa C-149/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 1 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate przeciwko Porto Antico di Genova SpA

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/21

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 1 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate przeciwko Porto Antico di Genova SpA
   (Sprawa C-149/06) (1)

   (2008/C 142/35)

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 310 z 16.12.2006.


title: Sprawa T-60/17: Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2017 r. – Safe Skies/EUIPO – Travel Sentry (TSA LOCK)

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/55

         Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2017 r. – Safe Skies/EUIPO – Travel Sentry (TSA LOCK)
   (Sprawa T-60/17)
   (2017/C 104/77)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Safe Skies LLC (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat V. Schwepler)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Travel Sentry, Inc. (Windermere, Floryda, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Travel Sentry, Inc.

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „TSA LOCK” – unijny znak towarowy nr 4 530 168

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 listopada 2016 r. w sprawie R 233/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania sądowego oraz obciążenie (ewentualnego) interwenienta kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą;

               —

               wyznaczenie daty rozprawy w wypadku, gdyby Sąd nie mógł poczynić ustaleń bez odbycia rozprawy.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-826/14: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2014 r. – Hiszpania/Komisja

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/47

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2014 r. – Hiszpania/Komisja
   (Sprawa T-826/14)
   (2015/C 065/63)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. Sampol Pucurull, Abogado del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               subsydiarnie, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga skierowana jest przeciwko decyzji Komisji z dnia 15 października 2014 r. [SA.35550 (2013/C) (ex 2013/NN)] dotyczącej amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach niebędących rezydentami.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 108 ust. 2 TFUE w związku z art. 13 rozporządzenia Rady (WE) NR 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim rozdz. 8, t. 1, s. 339) oraz art. 296 TFUE, jako że zaskarżona decyzja jest aktem formalnie pozbawionym uzasadnienia i nie zawiera oceny środka w świetle wyroków Sądu z dnia 7 listopada 2014 r. (wyroki T-219/10 i T-399/11).

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ sporny system ma charakter ogólny i nieselektywny.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący nieistnienia nowej pomocy i w konsekwencji naruszenia art. 13 rozporządzenia nr 659/1999.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań w związku z art. 14 rozporządzenia nr 659/1999 i w odniesieniu do stwierdzeń samej Komisji zawartych w dwóch poprzednich decyzjach.


title: Sprawa C-567/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 27 grudnia 2007 r. — Minister voor Wonen, Wijken en Integratie przeciwko Woningstichting Sint Servatius

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 27 grudnia 2007 r. — Minister voor Wonen, Wijken en Integratie przeciwko Woningstichting Sint Servatius
   (Sprawa C-567/07)
   (2008/C 64/36)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Raad van State
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Minister voor Wonen, Wijken en Integratie

      Strona pozwana: Woningstichting Sint Servatius
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy zachodzi ograniczenie swobodnego przepływu kapitału w rozumieniu art. 56 traktatu WE, jeśli przedsiębiorstwo, które na podstawie ustawy zostało zarejestrowane w zakresie działalności w interesie mieszkalnictwa w Niderlandach i w związku z tym może korzystać ze środków publicznych i zgodnie z ustawą może wykonywać działalność wyłącznie w interesie mieszkalnictwa oraz którego obszarem działania są zasadniczo Niderlandy (zarejestrowana organizacja), nie może wykonywać bez wcześniejszego zezwolenia ministra działalności transgranicznej?

               2.a)

               Czy interesy mieszkalnictwa państwa członkowskiego mogą zostać uznane za interes porządku publicznego w rozumieniu art. 58 traktatu WE?

               2.b)

               Czy interesy mieszkalnictwa państwa członkowskiego mogą zostać uznane za przyjęte w orzecznictwie Trybunału nadrzędne względy interesu ogólnego?

               2.c)

               Czy w szczególności interesy w sferze efektywności i finansowania systemu mieszkalnictwa państwa członkowskiego mogą zostać uznane za interes porządku publicznego w rozumieniu art. 58 traktatu WE lub za przyjęte w orzecznictwie Trybunału nadrzędne względy interesu ogólnego?

               3.a)

               Czy wymóg uzyskania przez zarejestrowaną organizację, o której mowa w pytaniu pierwszym, wcześniejszego zezwolenia, przy założeniu, że stanowi ono ograniczenie uzasadnione ze względów o których mowa w pytaniu 2.a, 2.b i 2.c, jest niezbędny i proporcjonalny?

               3.b)

               Czy państwo członkowskie, które powołuje się na to uzasadnienie, dysponuje szerokim swobodnym uznaniem w odniesieniu do określenia zakresu danego interesu ogólnego oraz sposobu postrzegania tego interesu? Czy ma przy tym również znaczenie to, że Wspólnota nie posiada w dziedzinie mieszkalnictwa żadnych kompetencji lub posiada niewielkie kompetencje?

               4.a)

               Czy państwo członkowskie w celu uzasadnienia ograniczenia swobodnego przepływu kapitału może powoływać się obok lub w związku ze wskazanymi w art. 58 traktat WE i przyjętymi w orzecznictwie Trybunału nadrzędnymi względami interesu ogólnego jednocześnie na art. 86 ust. 2 traktatu WE, jeśli danym przedsiębiorstwom zostały przyznane prawa specjalne i przedsiębiorstwa te zostały zobowiązane do świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym?

               4.b)

               Czy treść pojęcia interesu ogólnego w rozumieniu art. 58 traktatu WE i przyjętych w orzecznictwie Trybunału nadrzędnych względów interesu ogólnego pokrywa się z treścią pojęcia ogólnego interesu gospodarczego w rozumieniu art. 86 ust. 2 traktatu WE?

               4.c)

               Czy powołanie się przez dane państwo członkowskie na art. 86 ust. 2 traktatu WE z takim uzasadnieniem, że dane przedsiębiorstwa, którym zostały przyznane prawa specjalne, wykonują zadania w ogólnym interesie gospodarczym, ma dodatkowe znaczenie wobec powołania się na interes ogólny w rozumieniu art. 58 traktatu WE i na przyjęte w orzecznictwie Trybunału nadrzędne względy interesu ogólnego?

               5.a)

               Czy przedsiębiorstwa, takie jak zarejestrowane organizacje o których mowa w pytaniu pierwszym, które są zobowiązane do wykorzystywania wszystkich środków w interesie mieszkalnictwa, a które jednak wykonują również działalność gospodarczą w zakresie mieszkalnictwa, mogą zostać uznane w odniesieniu do całości lub części ich zadań za przedsiębiorstwa, które zostały zobowiązane do świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym w rozumieniu art. 86 ust. 2 traktatu WE?

               5.b)

               Czy dla udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 5.a konieczne jest aby dane przedsiębiorstwa prowadziły odrębne księgi rachunkowe, na podstawie których można jednoznacznie stwierdzić, jakie wydatki i jakie wpływy są związane z działalnością społeczną, a jakie z działalnością gospodarczą i aby obowiązek taki był określony przez przepisy krajowe? Czy należy przy tym zapewnić, aby przyznane przez państwo członkowskie środki finansowe były wykorzystywane wyłącznie na rzecz działalności społecznej i jej ciągłości?

               6.a)

               Czy w przypadku gdy zarejestrowaną organizację, o której mowa w pytaniu pierwszym, należy uznać w odniesieniu do całości lub części jej działalności za przedsiębiorstwo, które zostało zobowiązane do świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym w rozumieniu art. 86 ust. 2 traktatu WE, zobowiązanie do świadczenia tego rodzaju usług może uzasadniać nałożenie na zarejestrowaną organizację ograniczenia swobodnego przepływu kapitału w rozumieniu art. 56 traktatu?

               6.b)

               Czy państwu członkowskiemu, które powołuje się na to uzasadnienie, przysługuje szerokie swobodne uznanie co do określenia zakresu danego ogólnego interesu gospodarczego i co do tego w jaki sposób ten interes należy postrzegać? Czy ma przy tym również znaczenie to, że Wspólnota nie posiada w dziedzinie mieszkalnictwa żadnych kompetencji lub posiada niewielkie kompetencje?

               7.a)

               Czy okoliczność, że państwo członkowskie przyznaje określonym przedsiębiorstwom w rozumieniu art. 86 ust. 2 WE środki finansowe, powoduje, iż konieczne jest terytorialne ograniczenie działalności tych przedsiębiorstw, tak aby zapobiec temu by te środki finansowe stanowiły niedozwoloną pomoc państwa oraz temu by przedsiębiorstwa przy wykorzystaniu tych środków w innym państwie członkowskim konkurowały na warunkach sprzecznych z warunkami rynkowymi z przedsiębiorstwami w tym państwie członkowskim?

               7.b)

               Czy państwo członkowskie, w niniejszym przypadku Niderlandy, może nałożyć na zarejestrowane organizacje, o których mowa w pytaniu pierwszym, a które mają zamiar wykonywać w innym państwie członkowskim działalność o charakterze społecznym i gospodarczym w dziedzinie mieszkalnictwa, wymóg wcześniejszego zezwolenia, jeśli w pierwszym z wymienionych państw członkowskich nie istnieje jeszcze obowiązek ustawowy rozróżnienia między tymi dwoma rodzajami działalności? Czy wymóg wcześniejszego zezwolenia jest w tym przypadku, przy uwzględnieniu art. 87 i 88 traktatu WE, niezbędnym i proporcjonalnym środkiem?


title: Sprawa C-507/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Innsbruck (Austria) w dniu 13 grudnia 2006 r. — Malina Klöppel przeciwko Tiroler Gebietskrankenkasse

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Innsbruck (Austria) w dniu 13 grudnia 2006 r. — Malina Klöppel przeciwko Tiroler Gebietskrankenkasse
   (Sprawa C-507/06)
   (2007/C 56/25)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberlandesgericht Innsbruck
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Malina Klöppel

      Strona pozwana: Tiroler Gebietskrankenkasse
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 72 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (1) w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym przez rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1386/2001 z dnia 5 czerwca 2001 r. (2) w związku z art. 3 tego rozporządzenia oraz art. 10a rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (3) w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 410/2002 z dnia 27 lutego 2002 r. (4) należy interpretować w ten sposób, że okresy pobierania świadczeń rodzinnych w jednym państwie członkowskim (w tym przypadku zasiłku wychowawczego „Bundeserziehungsgeld” w Republice Federalnej Niemiec) należy traktować w taki sam sposób na potrzeby uzyskania uprawnienia do pobierania porównywalnego świadczenia w innym państwie członkowskim (w tym przypadku zasiłku z tytułu opieki nad dzieckiem „Kinderbetreuungsgeld” w Austrii) i w związku z tym, dokonując oceny uzyskania uprawnienia w drugim państwie członkowskim, należy je kwalifikować jako okresy jego pobierania w tym państwie, jeżeli w okresach pobierania świadczenia oboje rodzice mają przymiot pracownika w rozumieniu art. 1 lit a) pkt i) rozporządzenia nr 1408/71?

      (1)  Dz.U. L 149, str. 2.

      (2)  Dz.U. L 187, str. 11.

      (3)  Dz.U. L 74, str. 1.

      (4)  Dz.U. L 62, str. 17.


title: Sprawa C-244/09: Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 16 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/31

         Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 16 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-244/09) (1)

   ()
   2011/C 30/49
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 233 z 26.9.2009.


title: Sprawa T-209/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2008 r. — European Association of Im- and Exporters of Birds and live Animals i in. przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Artykuł 230 ustęp czwarty WE — Osoby fizyczne i prawne — Stowarzyszenia — Decyzja 2006/522/EWG — Indywidualne oddziaływanie — Zdrowie zwierząt — Środki ochronne w odniesieniu do grypy ptaków)

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/23

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2008 r. — European Association of Im- and Exporters of Birds and live Animals i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-209/06) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Artykuł 230 ustęp czwarty WE - Osoby fizyczne i prawne - Stowarzyszenia - Decyzja 2006/522/EWG - Indywidualne oddziaływanie - Zdrowie zwierząt - Środki ochronne w odniesieniu do grypy ptaków)
   (2008/C 197/41)
   Język postępowania:niderlandzki
   Strony

      Strony skarżące: European Association of Im- and Exporters of Birds and live Animals (West Maas en Waal, Niderlandy); Vereniging van Im- en Exporteurs van Vogels en Hobbydieren (West Maas en Waal, Niderlandy); Willem Plomp, prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Plomps Vogelhandel (Woerden, Niderlandy); i Marinus Borgstein prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Borgstein Birds & Zoofood Trading (West Maas en Waal, Niderlandy) (przedstawiciel: J. Wouters, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Erlbacher i M. van Heezik, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2006/522/WE z dnia 25 lipca 2006 r. zmieniającej decyzje 2005/759/WE i 2005/760/WE dotyczące niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków oraz przemieszczania niektórych żywych ptaków do Wspólnoty (Dz.U. L 205, str. 28).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżące zostają obciążone kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 249 z 14.10.2006.


title: Sprawa T-94/08: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2008 r. — Centre de coordination Carrefour przeciwko Komisji

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/43

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2008 r. — Centre de coordination Carrefour przeciwko Komisji
   (Sprawa T-94/08)
   (2008/C 92/86)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Centre de coordination Carrefour SNC (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: X. Clarebout i K. Platteau, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ponieważ nie przewiduje ona okresu przejściowego, co jest niezbędne w świetle wyroku w sprawie Forum 187 (1)

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W decyzji 2003/755/WE z dnia 17 lutego 2003 r. Komisja uznała za niezgodny z rynkiem wewnętrznym system pomocy ustanowiony przez Belgię na rzecz centrów koordynacyjnych mających siedzibę w Belgii (2). Trybunał stwierdził nieważność tej decyzji w wyroku z dnia 22 czerwca 2006 r. (3) (zwanym dalej „wyrokiem w sprawie Belgia i Forum 187 przeciwko Komisji”), jako że nie przewidywała ona środków przejściowych w stosunku do niektórych centrów koordynacyjnych, których wniosek o objęcie omawianym systemem nie został rozpatrzony w dniu notyfikacji tej decyzji lub których zezwolenie wygasało wraz z notyfikacją tej decyzji lub tuż po niej. Skarżąca w niniejszym postępowaniu była jednym z centrów koordynacyjnych, których dotyczy sentencja wspomnianego wyroku.
   W dniu 13 listopada 2007 r. Komisja wydała nową decyzję C(2007) 5416 wersja ostateczna, na podstawie której zmieniła decyzję 2003/757/WE, uznając za niezgodną z rynkiem wewnętrznym belgijską ustawę przyjętą po wydaniu wyroku w sprawie Belgia i Forum 187 przeciwko Komisji, mającą na celu umożliwienie przedłużenia do 2010 r. okresu przejściowego, w ciągu którego centra wskazane w tym wyroku mogą korzystać z tego systemu. Decyzja C(2007) 5416 wersja ostateczna stanowiła też, że ten okres przejściowy kończy się w dniu 31 grudnia 2005 r. Decyzja ta została zaskarżona w ramach niniejszego postępowania.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty.
   Skarżąca podnosi przede wszystkim, że zaskarżona decyzja narusza zasadę równego traktowania oraz spoczywający na Komisji obowiązek realizacji środków przewidzianych w wyroku w sprawie Belgia i Forum 187 przeciwko Komisji, jako że Komisja nie położyła kresu nierównemu traktowaniu wskazanemu w tym wyroku, polegającemu na tym, że okres przejściowy przyznany skarżącej jest znacznie krótszy niż okres przejściowy przyznany centrom znajdującym się w podobnej sytuacji określonej przez Trybunał. Skarżąca podnosi, że powinna być objęta okresem przejściowym kończącym się w dniu 31 grudnia 2010 r.
   Posiłkowo skarżąca podnosi zarzut oparty na naruszeniu zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, jako że zaskarżona decyzja ustanawia okres przejściowy kończący się w dniu 31 grudnia 2005 r., co wywołuje skutki wsteczne i powoduje, że skarżąca nie mogła w odpowiednim czasie podjąć niezbędnych działań, by dostosować się do zmiany systemu przed tą datą. W związku z tym, posiłkowo, skarżąca twierdzi, że może być objęta okresem przejściowym kończącym się najwcześniej w dniu 31 grudnia 2009 r.
   W dalszej kolejności posiłkowo skarżąca podnosi zarzut oparty na naruszeniu zasady równego traktowania, jako że zaskarżona decyzja traktuje ją inaczej, niż cztery centra koordynacyjne, które w chwili wydania pierwszej decyzji 2003/757/WE znajdowały się w identycznej sytuacji, ale otrzymały przedłużenie zezwolenia na czas nieokreślony. W ramach tego zarzutu, w dalszej kolejności posiłkowo, skarżąca podnosi, że powinna być objęta okresem przejściowym kończącym się najwcześniej w dniu 31 grudnia 2006 r.

      (1)  Wyrok Trybunału z dnia 22 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych C-182/03 i C-217/03 Belgia i Forum 187 przeciwko Komisji, Zb.Orz. str. 5479.

      (2)  Dz.U. L 282, str. 25, wersja ze sprostowaniami Dz.U. 2003 L 285, str. 52.

      (3)  Zob. przypis nr 1.