title: Sprawa C-42/13: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 6 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia – Włochy) – Cartiera dell’Adda SpA przeciwko CEM Ambiente SpA (Zamówienia publiczne — Zasady równego traktowania i przejrzystości — Dyrektywa 2004/18/WE — Podstawy wykluczenia z udziału — Artykuł 45 — Sytuacja podmiotowa kandydata lub oferenta — Obowiązkowe oświadczenie dotyczące osoby wskazanej jako „dyrektor techniczny”  — Brak dołączenia oświadczenia do oferty — Wykluczenie z przetargu bez możliwości uzupełnienia tego braku)

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/3

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 6 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia – Włochy) – Cartiera dell’Adda SpA przeciwko CEM Ambiente SpA
   (Sprawa C-42/13) (1)

   ((Zamówienia publiczne - Zasady równego traktowania i przejrzystości - Dyrektywa 2004/18/WE - Podstawy wykluczenia z udziału - Artykuł 45 - Sytuacja podmiotowa kandydata lub oferenta - Obowiązkowe oświadczenie dotyczące osoby wskazanej jako „dyrektor techniczny” - Brak dołączenia oświadczenia do oferty - Wykluczenie z przetargu bez możliwości uzupełnienia tego braku))
   (2015/C 007/04)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Cartiera dell’Adda SpA

      Strona pozwana: CEM Ambiente SpA

      Sentencja

   Artykuł 45 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, zmienionej rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1177/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., w związku z art. 2 tej dyrektywy oraz zasadę równego traktowania i obowiązek przejrzystości należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie wykluczeniu podmiotu gospodarczego z postępowania w sprawie udzielenia zamówienia na tej podstawie, iż podmiot ten nie dochował określonego w dokumentacji przetargowej obowiązku załączenia do oferty, pod rygorem wykluczenia, oświadczenia, że osoba wskazana w tej ofercie jako dyrektor techniczny tego podmiotu gospodarczego nie jest przedmiotem postępowania karnego lub skazania, nawet jeżeli po upływie terminu do składania ofert oświadczenie takie zostanie przekazane instytucji zamawiającej lub zostanie wykazane, że status dyrektora technicznego został przypisany tej osobie omyłkowo.

      (1)  Dz.U. C 101 z 6.4.2013.


title: Sprawa T-51/14: Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2015 r. – Republika Czeska/Komisja Europejska [System gwarantowanych tradycyjnych specjalności — Rozporządzenie (UE) nr 1151/2012 — Odrzucenie wniosku o rejestrację nazwy „pomazánkové máslo” (masło do smarowania) jako gwarantowanej tradycyjnej specjalności — Stosunek do przepisów rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 określających warunki używania nazwy handlowej „masło”]

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/33

         Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2015 r. – Republika Czeska/Komisja Europejska
   (Sprawa T-51/14) (1)

   ([System gwarantowanych tradycyjnych specjalności - Rozporządzenie (UE) nr 1151/2012 - Odrzucenie wniosku o rejestrację nazwy „pomazánkové máslo” (masło do smarowania) jako gwarantowanej tradycyjnej specjalności - Stosunek do przepisów rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 określających warunki używania nazwy handlowej „masło”])
   (2015/C 213/56)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil i J. Vitáková, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Guillem Carrau, Z. Malůšková i K. Walkerová, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2013/658/UE z dnia 13 listopada 2013 r. dotyczącej odrzucenia wniosku o rejestrację w rejestrze gwarantowanych tradycyjnych specjalności ustanowionym w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 [Pomazánkové máslo (GTS)] (Dz.U. L 305, s. 22).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Czeska zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 93 z 29.3.2014.


title: Sprawa C-18/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin (Niemcy) w dniu 12 stycznia 2010 r. — Agrargenossenschaft Münchehofe e.G. przeciwko BVVG Bodenverwertungs- und -verwaltungs GmbH

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin (Niemcy) w dniu 12 stycznia 2010 r. — Agrargenossenschaft Münchehofe e.G. przeciwko BVVG Bodenverwertungs- und -verwaltungs GmbH
   (Sprawa C-18/10)
   2010/C 80/26
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landgericht Berlin

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Agrargenossenschaft Münchehofe e.G.

      Strona pozwana: BVVG Bodenverwertungs- und -verwaltungs GmbH

      Pytania prejudycjalne

   Czy § 5 ust. 1 zdanie drugie i trzecie Flächenerwerbsverordnung w brzmieniu obowiązującym do dnia 11 lipca 2009 r., wydanego w wykonaniu § 4 ust. 3 pkt 1 Ausgleichsleistungsgesetz, jest niezgodny z art. 87 WE?


title: Sprawa T-549/13: Skarga wniesiona w dniu 14 października 2013 r. — Francja przeciwko Komisji

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/35

         Skarga wniesiona w dniu 14 października 2013 r. — Francja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-549/13)
   2013/C 367/63
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: G. De Bergues, D. Colas i C. Candat, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 689/2013 z dnia 18 lipca 2013 r. ustalającego refundacje wywozowe dla mięsa drobiowego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia w zakresie, w jakim Komisja zupełnie nie wyjaśniła swego rozumowania w jasny i jednoznaczny sposób, co umożliwiłoby zainteresowanym poznanie uzasadnienia zaskarżonego rozporządzenia. Skarżąca podnosi, że:

                           —

                           po pierwsze, obowiązek uzasadnienia zaskarżonego rozporządzenia był istotny tym bardziej, iż Komisja dysponowała w zakresie jego przyjęcia szerokim zakresem swobodnego uznania, a także

                           —

                           po drugie, Komisja była zobowiązana przedstawić wyraźnie swoje rozumowanie ze względu na to, iż, ze względu na ustalenie zerowej stawki refundacji wywozowych dla mięsa drobiowego, zaskarżone rozporządzenie poszło znacznie dalej niż przyjęte wcześniej w tym sektorze regulacje.

         Zarzut drugi, który dzieli się na dwie części, dotyczy naruszenia art. 164 ust. 3 rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynku (1) ze względu na to, że sytuacja rynkowa oraz wewnętrzny i międzynarodowy kontekst w chwili przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia uzasadniały przyjęcie zerowej stawki refundacji wywozowych dla mięsa drobiowego. Skarżąca podnosi, że:

               —

               Komisja dokonała oczywiście błędnej oceny sytuacji rynkowej;

               —

               instytucja ta w oczywiście błędny sposób nie uwzględniła zakresu przysługującej jej swobodnego uznania biorąc przy wydawaniu zaskarżonego rozporządzenia pod uwagę ostatnią reformę wspólnej polityki rolnej oraz prowadzone w ramach wspólnej organizacji rynku stanowiące elementy, które nie zostały enumeratywnie wyliczone w art. 164 ust. 3 rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynku.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (Dz.U. L 299, s. 1).


title: Sprawa T-362/06: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2006 r. — Ballast Nedam Infra przeciwko Komisji

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/27

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2006 r. — Ballast Nedam Infra przeciwko Komisji
   (Sprawa T-362/06)
   (2007/C 20/41)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Ballast Nedam Infra BV (przedstawiciele: adwokaci A.R. Bosman i J.M.M. van de Hel)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   Skarżąca wnosi o:

               —

               stwierdzenie nieważności podanej do jej wiadomości w dniu 25 września 2006 r. decyzji Komisji C(2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/38.456 — Bitum — Niderlandy), w zakresie w jakim decyzja ta jest do niej skierowana;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji, w zakresie w jakim jest on do niej skierowany, w każdym zaś wypadku obniżenie kwoty grzywny nałożonej na nią w art. 2 decyzji;

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności art. 1 decyzji, w zakresie w jakim jest on do niej skierowany, o ile dotyczy on czasu trwania naruszenia do października 2000 r. oraz odpowiednie obniżenie kwoty grzywny wymierzonej w art. 2 decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 13 września 2006 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/38.456 — Bitum — Niderlandy), na mocy której wymierzono jej grzywnę z tytułu naruszenia art. 81 WE.
   Na poparcie skargi skarżąca powołuje się, po pierwsze, na naruszenie art. 81 WE oraz art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003. Komisja nie udowodniła, że istnieje jednolite i ciągłe naruszenie art. 81 WE. Komisja nie przedstawiła dowodu na to, że dostawcy asfaltu i duże przedsiębiorstwa zajmujące się budową dróg ustalały wspólnie cenę brutto asfaltu oraz że duże przedsiębiorstwa zajmujące się budową dróg miały interes w zawarciu tego porozumienia. Co więcej, zdaniem skarżącej Komisja niesłusznie potraktowała jako naruszenie art. 81 WE porozumienia w sprawie standardowego rabatu oraz życzenie przedsiębiorstw zajmujących się budową dróg, by uzyskać lepsze warunki niż mniejsze przedsiębiorstwa zajmujące się budową dróg o mniejszym zapotrzebowaniu na asfalt.
   Po drugie, skarżąca powołuje się na naruszenie art. 81 WE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 oraz wytycznych Komisji w sprawie metody ustalania grzywien (1). Jej zdaniem Komisja błędnie oceniła wagę naruszenia.
   Po trzecie, skarżąca powołuje się na naruszenie art. 81 WE, jako że Komisja w oparciu o niewłaściwe z punktu widzenia prawa i niewłaściwe rzeczowo powody wyszła z założenia, że skarżąca wywarła określony wpływ na zachowanie rynkowe spółki Ballast Nedam Grond en Wegen BV.
   Wreszcie skarżąca zarzuca naruszenie art. 27 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2003 oraz prawa do obrony, jako że Komisja odebrała jej możliwość sprostowania szeregu nowych oświadczeń zawartych w decyzji dotyczących udziału skarżącej w domniemanym naruszeniu w okresie od dnia 21 czerwca 1996 r. do dnia 1 października 2000 r.

      (1)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz art. 65 ust. 5 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (Dz.U. 1998, C 9, str. 3).


title: Sprawa C-361/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli — Włochy) — Carmela Carratù przeciwko Poste Italiane SpA (Polityka społeczna — Dyrektywa 99/70/WE — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony — Zasada niedyskryminacji — Pojęcie warunków pracy — Uregulowanie krajowe przewidujące reżim odszkodowania z tytułu niezgodnego z prawem określenia daty końcowej obowiązywania umowy o pracę różniący się od reżimu odszkodowania mającego zastosowanie do niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/16

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli — Włochy) — Carmela Carratù przeciwko Poste Italiane SpA
   (Sprawa C-361/12) (1)

   (Polityka społeczna - Dyrektywa 99/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony - Zasada niedyskryminacji - Pojęcie warunków pracy - Uregulowanie krajowe przewidujące reżim odszkodowania z tytułu niezgodnego z prawem określenia daty końcowej obowiązywania umowy o pracę różniący się od reżimu odszkodowania mającego zastosowanie do niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony)
   2014/C 52/25
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Napoli

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Carmela Carratù

      Strona pozwana: Poste Italiane SpA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Napoli — Wykładnia klauzuli 4 dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, s. 43) — Zakres stosowania — Pojęcie warunków pracy — Horyzontalne stosowanie tej dyrektywy — Pojęcie organu państwa — Wykładnia art. 47 karty praw podstawowych i art. 6 EKPC — Zasada równoważności — Ustawodawstwo krajowe przewidujące w przypadku niezgodnego z prawem ustalenia daty końcowej obowiązywania umowy o pracę za okres pomiędzy przerwaniem stosunku pracy a przywróceniem na stanowisko pracy ogólne odszkodowanie ograniczone do kwoty w wysokości od 2,5-krotności do 12-krotności ostatniego całkowitego rzeczywistego wynagrodzenia miesięcznego — Odszkodowanie niższe zarówno od odszkodowania przewidzianego przez ogólne przepisy prawa cywilnego w przypadku nieuzasadnionej odmowy przyjęcia świadczenia, jak i od odszkodowania przewidzianego w przypadku niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony

      Sentencja

               1)

               Klauzulę 4 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), należy interpretować w ten sposób, że może być ona powoływana bezpośrednio wobec organu państwowego, takiego jak Poste Italiane SpA.

               2)

               Klauzulę 4 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony należy interpretować w ten sposób, że pojęcie warunków pracy obejmuje odszkodowanie, do którego zapłaty pracodawca jest zobowiązany na rzecz pracownika z powodu niezgodnego z prawem określenia daty końcowej obowiązywania jego umowy o pracę.

               3)

               Nawet jeżeli wspomniane porozumienie ramowe nie stoi na przeszkodzie wprowadzeniu przez państwa członkowskie bardziej korzystnego traktowania pracowników zatrudnionych na czas określony aniżeli to przewidziane przez owo porozumienie, to klauzulę 4 pkt 1 tego porozumienia ramowego należy interpretować w ten sposób, że nie wymaga ona traktowania w identyczny sposób odszkodowania przyznawanego w przypadku niezgodnego z prawem określenia daty końcowej obowiązywania umowy o pracę oraz odszkodowania przyznawanego w przypadku niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony.

      (1)  Dz.U. C 295 z 29.9.2012.


title: Sprawa T-341/13: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2014 r. – Groupe Léa Nature przeciwko OHIM – Debonair Trading Internacional (SO’BiO ētic) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego SO’BiO ētic — Wcześniejsze słowne, wspólnotowy i krajowy, znaki towarowe SO…? — Względne podstawy odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/16

         Wyrok Sądu z dnia 23 września 2014 r. – Groupe Léa Nature przeciwko OHIM – Debonair Trading Internacional (SO’BiO ētic)
   (Sprawa T-341/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego SO’BiO ētic - Wcześniejsze słowne, wspólnotowy i krajowy, znaki towarowe SO…? - Względne podstawy odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009])
   2014/C 388/19
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Groupe Léa Nature (Périgny, Francja) (przedstawiciel: adwokat S. Arnaud)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. Geroulakos i V. Melgar, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Debonair Trading Internacional Lda (Funchal, Portugalia) (przedstawiciel: T. Alkin, barrister)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 marca 2013 r. (sprawa R 203/2011-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Debonair Trading Internacional Lda a Groupe Léa Nature SA.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 26 marca 2013 r. (sprawa R 203/2011-1).

               2)

               OHIM i Debonair Trading Internacional Lda pokrywają własne koszty oraz zostają obciążeni kosztami postępowania poniesionymi przez Groupe Léa Nature SA.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa T-710/13: Wyrok Sądu z dnia 18 września 2015 r. – Bundesverband Deutsche Tafel/OHIM – Tiertafel Deutschland (Tafel) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy Tafel — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Brak charakteru opisowego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/35

         Wyrok Sądu z dnia 18 września 2015 r. – Bundesverband Deutsche Tafel/OHIM – Tiertafel Deutschland (Tafel)
   (Sprawa T-710/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy Tafel - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Brak charakteru opisowego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 363/43)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Bundesverband Deutsche Tafel eV (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Koerl, E. Celenk i S. Vollmer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo A. Pohlmann, następnie M. Fischer, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM było również, interwenient przed Sądem: Tiertafel Deutschland eV (Rathenow, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Nitschke)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 października 2013 r. (sprawa R 1074/2012-4) dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Tiertafel Deutschland eV a Bundesverband Deutsche Tafel eV.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 17 października 2013 r. (sprawa R 1074/2012-4).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Bundesverband Deutsche Tafel eV.

               3)

               Tiertafel Deutschland eV pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 61 z 1.3.2014.


title: Sprawa C-334/09: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 2 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Meiningen — Niemcy) — Frank Scheffler przeciwko Landkreis Wartburgkreis (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Dyrektywa 91/439/EWG — Wzajemne uznawanie praw jazdy — Rezygnacja z krajowego prawa jazdy po osiągnięciu maksymalnej liczby punktów za różne wykroczenia — Prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim — Negatywna opinia medyczno-psychologiczna wydana w państwie członkowskim miejsca zamieszkania po uzyskaniu nowego prawa jazdy w innym państwie członkowskim — Cofnięcie uprawnienia do kierowania na terytorium pierwszego państwa członkowskiego — Uprawnienie państwa członkowskiego miejsca zamieszkania posiadacza prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie do stosowania do wskazanego prawa jazdy własnych przepisów krajowych dotyczących ograniczania, zawieszania, cofania lub unieważniania uprawnienia do kierowania — Przesłanki — Wykładnia pojęcia „zachowanie po uzyskaniu nowego prawa jazdy” )

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/13

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 2 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Meiningen — Niemcy) — Frank Scheffler przeciwko Landkreis Wartburgkreis
   (Sprawa C-334/09) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Dyrektywa 91/439/EWG - Wzajemne uznawanie praw jazdy - Rezygnacja z krajowego prawa jazdy po osiągnięciu maksymalnej liczby punktów za różne wykroczenia - Prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim - Negatywna opinia medyczno-psychologiczna wydana w państwie członkowskim miejsca zamieszkania po uzyskaniu nowego prawa jazdy w innym państwie członkowskim - Cofnięcie uprawnienia do kierowania na terytorium pierwszego państwa członkowskiego - Uprawnienie państwa członkowskiego miejsca zamieszkania posiadacza prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie do stosowania do wskazanego prawa jazdy własnych przepisów krajowych dotyczących ograniczania, zawieszania, cofania lub unieważniania uprawnienia do kierowania - Przesłanki - Wykładnia pojęcia „zachowanie po uzyskaniu nowego prawa jazdy”)
   2011/C 63/25
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgericht Meiningen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Frank Scheffler

      Strona pozwana: Landkreis Wartburgkreis

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Meiningen — Wykładnia art. 1 ust. 2 oraz art. 8 ust. 2 i ust. 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy (Dz.U. L 237, s. 1) — Prawo jazdy wydane przez państwo członkowskie obywatelowi innego państwa członkowskiego, który zrzekł się swego krajowego prawa jazdy i który w chwili wydania nowego prawa jazdy miał normalne miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego wydającego prawo jazdy — Odmowa uznania wskazanego prawa jazdy przez władze państwa członkowskiego miejsca zamieszkania uzasadniona opinią medyczno-psychologiczną sporządzoną w tym państwie członkowskim na podstawie badania lekarskiego przeprowadzonego po wydaniu nowego prawa jazdy, lecz odnoszącą się wyłącznie do okoliczności sprzed jego uzyskania — Kwalifikacja wskazanej opinii jako „okoliczności, które wystąpiły po wydaniu nowego prawa jazdy” mogące uzasadnić zastosowanie przepisów krajowych w zakresie ograniczania, zawieszania, cofania lub unieważniania uprawnień do kierowania pojazdami?

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 2 i art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy, zmienionej dyrektywą Rady 2006/103/WE z dnia 20 listopada 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby państwo członkowskie, korzystając z uprawnienia przysługującego mu na podstawie rzeczonego art. 8 ust. 2 do stosowania w stosunku do posiadacza prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim własnych przepisów krajowych dotyczących ograniczania, zawieszania, cofania lub unieważniania uprawnień do kierowania pojazdami, odmówiło uznania na swoim terytorium uprawnienia do kierowania wynikającego z ważnego prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim w związku z opinią w przedmiocie zdolności do kierowania pojazdami przedłożoną przez posiadacza rzeczonego prawa jazdy, gdy opinia ta została wprawdzie sporządzona po dacie wydania owego prawa jazdy i opiera się na badaniu zainteresowanego przeprowadzonym po tej dacie, jednak nie przedstawia związku, choćby częściowego, z zachowaniem zainteresowanego stwierdzonym po wydaniu tego samego prawa jazdy i odnosi się wyłącznie do okoliczności powstałych przed wskazaną datą.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa C-232/03: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  23 lutego 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Pracownicy — Swobodny przepływ — Korzystanie z pojazdów zarejestrowanych za granicą i pozostawionych do dyspozycji pracownika przez pracodawcę z siedzibą za granicą)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 lutego 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-232/03) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Pracownicy - Swobodny przepływ - Korzystanie z pojazdów zarejestrowanych za granicą i pozostawionych do dyspozycji pracownika przez pracodawcę z siedzibą za granicą)
   (2006/C 131/05)
   Język postępowania: fiński
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: D. Martin i I. Koskinen, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Finlandii (Przedstawiciele: Alice Guimaraes-Purokoski i T. Pynnä, pełnomocnicy)

      Interwenient po stronie pozwanej: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Przedstawiciele: K. Manji, pełnomocnik, i P. Whipple, barrister)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Art. 10 i 39 traktatu WE — Okoliczności, w jakich pracownicy mający miejsce zamieszkania w Finlandii i zatrudnieni za granicą mogą korzystać z pojazdów zarejestrowanych za granicą i pozostawionych do ich dyspozycji przez pracodawcę
   Sentencja

               1)

               Nie zezwalając pracownikom transgranicznym, zamieszkałym w Finlandii, a zatrudnionym w innym państwie członkowskim, na korzystanie z pojazdów służbowych pozostawionych do ich dyspozycji przez pracodawców mających siedziby w innym państwie członkowskim i zarejestrowanych w tym innym państwie członkowskim, na tej wyłącznie podstawie, że wymienieni wyżej pracownicy transgraniczni zamieszkują na terytorium fińskim, na które samochody należące do ich pracodawców wjeżdżają
               i
               nie zezwalając tym pracownikom transgranicznym na korzystanie do celów służbowych i prywatnych z pojazdów służbowych pozostawionych do ich dyspozycji przez pracodawców mających siedziby w innym państwie członkowskim i zarejestrowanych w tym innym państwie członkowskim, mimo że pojazdy te ani nie są zasadniczo przeznaczone do stałego używania na terenie Finlandii, ani też nie są faktycznie w ten sposób wykorzystywane, na tej tylko podstawie, że pracownicy ci zamieszkują na terytorium fińskim, na które samochody należące do ich pracodawców wjeżdżają,
               Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 39 traktatu WE.

               2)

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron ponosi koszty własne.

               4)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 184 z 2.8.2003


title: Sprawa C-493/16: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 kwietnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale della Campania – Włochy) – Sicurbau Srl, Imprese Generali Riunite Srl (I.G.R.), Iterga Costruzioni Generali SpA, Pacifico Costruzioni SpA (Pa.Co.)/Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Autorità Portuale di Napoli, SOA Rina SpA: przy udziale: Pamoter Genova Srl. i in.

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/13

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 kwietnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale della Campania – Włochy) – Sicurbau Srl, Imprese Generali Riunite Srl (I.G.R.), Iterga Costruzioni Generali SpA, Pacifico Costruzioni SpA (Pa.Co.)/Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Autorità Portuale di Napoli, SOA Rina SpA: przy udziale: Pamoter Genova Srl. i in.
   (Sprawa C-493/16) (1)

   (2017/C 202/22)
   Język postępowania: włoski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 454 z 5.12.2016.


title: Sprawa T-197/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2008 r. — Grupa Ożarów przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji dla Polski na lata 2008-2012 — Decyzja Komisji o niewnoszeniu sprzeciwu z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków — Kompetencje państw członkowskich w zakresie przydzielania uprawnień do emisji poszczególnym zakładom — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/37

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2008 r. — Grupa Ożarów przeciwko Komisji
   (Sprawa T-197/07) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji dla Polski na lata 2008-2012 - Decyzja Komisji o niewnoszeniu sprzeciwu z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków - Kompetencje państw członkowskich w zakresie przydzielania uprawnień do emisji poszczególnym zakładom - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   (2008/C 301/63)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Grupa Ożarów S.A. (Karsy, Polska) (przedstawiciele: P. K. Rosiak, radca prawny i F. Puel, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: U. Wölker i K. Herrmann, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2007) 1295 wersja ostateczna z dnia 26 marca 2007 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na lata 2008–2012 notyfikowanego przez Rzeczpospolitą Polską zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s. 32).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

               2)

               Grupa Ożarów S.A. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007 r.


title: Sprawa T-417/07: Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2007 r. — Lodato Gennaro & C. Spa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/26

         Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2007 r. — Lodato Gennaro & C. Spa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-417/07)
   (2008/C 8/47)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Lodato Gennaro & C. Spa (Castel San Giorgio, Włochy) (przedstawiciele: adwokat A. Calabrese)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr SG/E/3/MIB/frw D (2007) 8690 z dnia 8 października 2007 r.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga została wniesiona na decyzję Komisji z dnia 8 października 2007 r., w której odmówiono dostępu do wielu dokumentów, które rząd włoski przekazał Komisji w trakcie wstępnej analizy pomocy państwa N. 701/98 i pomocy państwa N. 824/01 wskazując, że rząd włoski po konsultacji ze służbami Komisji sprzeciwił się ich ujawnieniu.
   Swoją skargę skarżąca opiera na naruszeniu i błędnym zastosowaniu art. 4 ust. 5 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (1). Podnosi ona, że pozwana dokonała błędnej interpretacji tego przepisu twierdząc, że przepis ten upoważnia państwa członkowskie do zakazania ujawnienia dokumentów pochodzących od państw członkowskich i będących w dyspozycji instytucji wspólnotowych.

      (1)  Dz.U. L 145 z 31.5.2001, str. 43.


title: Sprawa T-577/13: Skarga wniesiona w dniu 30 października 2013 r. — Zehnder przeciwko OHIM — UAB „Amalva” (komfovent)

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/26

         Skarga wniesiona w dniu 30 października 2013 r. — Zehnder przeciwko OHIM — UAB „Amalva” (komfovent)
   (Sprawa T-577/13)
   2014/C 24/46
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zehnder Verkaufs- und Verwaltungs-AG (Gränichen, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat J. Krenzel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: UAB „Amalva” (Wilno, Litwa)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 sierpnia 2013 r. w sprawie R 255/2012-4;

               —

               obciążenie pozostałych uczestników postępowania kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Graficzny znak towarowy w kolorach czarnym i białym zawierający element słowny „komfovent” dla towarów z klasy 11 — wspólnotowy znak towarowy nr 4 635 272

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: UAB „Amalva”

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Podstawy unieważnienia prawa do znaku określone w art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Unieważnienie prawa do zakwestionowanego wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 75 rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawy połączone C-618/11, C-637/11 i C-659/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 grudnia 2013 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Supremo Tribunal Administrativo — Portugalia) — TVI Televisão Independente SA przeciwko Fazenda Pública (Podatki — Podatek VAT — Szósta dyrektywa 77/388/EWG — Artykuł 11 część A ust. 1 lit. a), ust. 2 lit. a) i ust. 3 lit. c) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 73, art. 78 akapit pierwszy lit. a) i art. 79 akapit pierwszy lit. c) — Podstawa opodatkowania podatkiem VAT podlegającym zapłacie od usług wyświetlania reklam handlowych — Opłata za wyświetlanie reklam handlowych)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 grudnia 2013 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Supremo Tribunal Administrativo — Portugalia) — TVI Televisão Independente SA przeciwko Fazenda Pública
   (Sprawy połączone C-618/11, C-637/11 i C-659/11) (1)

   (Podatki - Podatek VAT - Szósta dyrektywa 77/388/EWG - Artykuł 11 część A ust. 1 lit. a), ust. 2 lit. a) i ust. 3 lit. c) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 73, art. 78 akapit pierwszy lit. a) i art. 79 akapit pierwszy lit. c) - Podstawa opodatkowania podatkiem VAT podlegającym zapłacie od usług wyświetlania reklam handlowych - Opłata za wyświetlanie reklam handlowych)
   2014/C 45/12
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal Administrativo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: TVI Televisão Independente SA

      Strona pozwana: Fazenda Pública

      Przy udziale: Ministério Público

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Supremo Tribunal Administrativo — Wykładnia art. 11 część A ust. 1 lit. a) i art. 11 część A ust. 3 lit. c) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) oraz art. 73 i art. 79 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Pojęcie wzajemnego świadczenia, które dostawca lub świadczący usługi otrzymuje lub powinien otrzymać z tytułu określonych transakcji — Opłata należna za wyświetlanie reklam handlowych

      Sentencja

   Artykuł 11 część A: ust. 1 lit. a), ust. 2 lit. a) i ust. 3 lit. c) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku oraz art. 73, art. 78 akapit pierwszy lit. a) i art. 79 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, należy interpretować w ten sposób, że opłata taka jak przewidziana w przepisach portugalskich opłata za wyświetlanie, przeznaczana na rozwój sztuki kinematograficznej i audiowizualnej powinna być wliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej podlegającym zapłacie od usług wyświetlania reklam handlowych.

      (1)  Dz.U. C 49 z 18.2.2012.


title: Sprawa T-201/10: Postanowienie Sądu z dnia 13 lipca 2012 r. — IVBN przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — System pomocy przyznany przez Niderlandy na rzecz spółek mieszkalnictwa społecznego — Pomoc istniejąca — Pomoc specjalna w ramach planów pomocy na rzecz spółek mieszkaniowych — Decyzja zatwierdzająca zobowiązania państwa członkowskiego — Decyzja uznająca nową pomoc za zgodną — Brak indywidualnego oddziaływania — Brak wszczęcia postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2, TFUE — Skarga częściowo niedopuszczalna, a częściowo w oczywisty sposób pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/21

         Postanowienie Sądu z dnia 13 lipca 2012 r. — IVBN przeciwko Komisji
   (Sprawa T-201/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - System pomocy przyznany przez Niderlandy na rzecz spółek mieszkalnictwa społecznego - Pomoc istniejąca - Pomoc specjalna w ramach planów pomocy na rzecz spółek mieszkaniowych - Decyzja zatwierdzająca zobowiązania państwa członkowskiego - Decyzja uznająca nową pomoc za zgodną - Brak indywidualnego oddziaływania - Brak wszczęcia postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2, TFUE - Skarga częściowo niedopuszczalna, a częściowo w oczywisty sposób pozbawiona podstawy prawnej)
   2012/C 258/39
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Vereniging van Institutionele Beleggers in Vastgoed, Nederland (IVBN) (Voorburg, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat M. Meulenbelt)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet, S. Noë i S. Thomas, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata H. Gilliamsa)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 9963 wersja ostateczna z dnia 15 września 2009 r. dotyczącej pomocy państwa E 2/2005 i N 642/2009 (Niderlandy — pomoc istniejąca i pomoc specjalna na projekty dla spółek mieszkalnictwa społecznego)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Vereniging van Institutionele Beleggers in Vastgoed, Nederland (IVBN) pokrywa swe własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Sprawa T-380/08: Skarga wniesiona w dniu 9 września 2008 r. — Niderlandy przeciwko Komisji

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/51

         Skarga wniesiona w dniu 9 września 2008 r. — Niderlandy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-380/08)
   (2008/C 285/92)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels, M. de Mol, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 czerwca 2008 r. oznaczonej symbolem SG.E3/MV/psi D(2008) 5364,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na mocy decyzji z dnia 13 września 2006 r. w sprawie COMP/38.456 — Bitum (Niderlandy) (1), Komisja nałożyła grzywny na szereg przedsiębiorstw, dostawców i nabywców bitumu drogowego z tytułu naruszeń art. 81 WE. Komisja nie ujawniła w tej decyzji wszystkich danych. Wiele osób prawnych, państwowych lub nie, w tym również skarżąca, doznało poważnej szkody wskutek zachowania tych przedsiębiorstw. Z uwagi na fakt, iż zapoznanie się z tymi informacjami było bardzo przydatne celem ubiegania się o naprawienie tej szkody, skarżąca wniosła na podstawie art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1049/2001 (2) o udostępnienie pełnej i nieocenzurowanej wersji decyzji z dnia 13 września 2006 r. Decyzją z dnia 30 czerwca 2008 r. Komisja oddaliła ten wniosek.
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi po pierwsze fakt, iż zaskarżona decyzja narusza prawo dostępu przewidziane w art. 255 WE rozpatrywanym w związku z art. 1 i 4 rozporządzenia nr 1049/2001.
   Po drugie, skarżąca uważa, że Komisja powinna była przyznać częściowy dostęp do dokumentów przewidziany w art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001.
   Po trzecie, zaskarżona decyzja jest sprzeczna z zasadą proporcjonalności.
   Po czwarte, zaskarżona decyzja jest niezgodna z art. 253 WE, ponieważ zawiera wadliwe uzasadnienie.
   Wreszcie, po piąte, skarżąca uważa, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z art. 10 WE rozpatrywanym w związku z zasadą proporcjonalności.

      (1)  Decyzja Komisji 2007/534/WE z dnia 13 września 2006 r. dotycząca postępowania na podstawie art. 81 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską [Sprawa COMP/F/38.456 — Bitum (Niderlandy)] [notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4090] (Dz.U. L 196, s. 40).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa T-90/11: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2011 r. — ONP i in. przeciwko Komisji

text:
               11.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 173/13

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2011 r. — ONP i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-90/11)
   2011/C 173/29
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ordre national des pharmaciens (ONP) (Paryż, Francja), Conseil national de l’Ordre des pharmaciens (CNOP) (Paryż), Conseil central de la section G de l’Ordre national des pharmaciens (CCG) (Paryż) (przedstawiciele: O. Saumon, L. Defalque oraz T. Bontinck, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2010) 8952 wersja ostateczna z dnia 8 grudnia 2010 r., doręczonej stronie skarżącej w dniu 10 grudnia 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (sprawa 39510 — LABCO/ONP);

               —

               posiłkowo, zakładając, że niektóre zarzuty zostaną potwierdzone, obniżenie grzywny w wysokości 5 000 000 EUR nałożonej na skarżącą przez Komisję Europejską za naruszenie art. 101 TFUE z uwzględnieniem istniejących okoliczności łagodzących i szczególnych cech danego związku przedsiębiorstw;

               —

               w każdym razie obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy oparty na błędnej wykładni i stosowaniu art. 101 TFUE, gdyż Komisja uznała, że wyjątek wynikający z wyroku w sprawie Wouters (1) nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie.

         W odniesieniu do ograniczeń rozwoju grup laboratoryjnych na francuskim rynku analiz biomedycznych:

               2)

               Zarzut drugi oparty na naruszeniu prawa, które wynika z błędnej oceny zakresu ustawodawstwa francuskiego dotyczącego odpowiednich zadań prefekta i Conseil central de la section G de l’Ordre des pharmaciens (naczelnej rady sekcji G izby aptekarskiej) w ramach zmian, które nastąpiły w trakcie działalności spółki partnerskiej.

               3)

               Zarzut trzeci oparty na naruszeniu zakresu stosowania obowiązku przekazania informacji, który wynika z art. L 4221-19, art. L 6221-4 i art. L 6221-5 kodeksu zdrowia publicznego a także okólnika z dnia 22 września 1998 r., w zakresie w jakim Komisja pominęła rolę naczelnej rady sekcji G izby aptekarskiej w ramach przeprowadzonej kontroli a posteriori dokumentów pracowniczych dotyczących spółek partnerskich zrzeszających laboratoria analiz biomedycznych oraz w ramach ciążącego na niej obowiązku przekazania uwag prefektowi.

               4)

               Zarzut czwarty oparty na pominięciu roli naczelnej rady sekcji G izby aptekarskiej stojącej na straży niezależności zawodowej działającego zawodowo wspólnika, w zakresie w jakim Komisja utrzymała minimalny udział działającego zawodowo wspólnika w kapitale spółek partnerskich powodujący utratę jego niezależności gospodarczej i możliwości zarządzania.

               5)

               Zarzut piąty oparty na błędnej ocenie zamiaru prawodawcy w zakresie podziału udziałów powyżej 25 % oraz pominięciu ram prawnych znajdujących zastosowanie do podziału udziałów spółek partnerskich.

               6)

               Zarzut szósty oparty na błędnej wykładni i stosowaniu art. 101 TFUE poprzez uwzględnienie w zaskarżonej decyzji orzeczonych kar dyscyplinarnych, w zakresie w jakim wzmacniają one potencjalne lub rzeczywiste skutki zaskarżonych decyzji.

         W odniesieniu do narzucenia cen minimalnych na francuskim rynku analiz biomedycznych:

               7)

               Zarzut siódmy oparty na fakcie, że Komisja przekroczyła granice uprawnień w decyzji o przeprowadzeniu kontroli (2) dokonując zajęcia dokumentów dotyczących „cen”, co spowodowało, iż środki dowodowe zgromadzone na tej podstawie zostały uzyskane nielegalnie i w rezultacie, zarzut dotyczący cen minimalnych należy uznać za niepotwierdzony.

         Jeżeli, quod non, dowody dotyczące cen minimalnych mogły być zgodnie z prawem zajęte przez Komisję w ramach przeprowadzonej przez nią kontroli:

               8)

               Zarzut ósmy oparty na błędnej ocenie zakresu dawnego art. L 6211-6 kodeksu zdrowia publicznego i woli prawodawcy co do definicji i praktyk w zakresie rabatów.

               9)

               Zarzut dziewiąty oparty na błędnej ocenie prowadzącej do naruszenia prawa, w zakresie w jakim Komisja uznała, po pierwsze, że działanie Ordre national des pharmaciens (krajowej izby aptekarskiej, zwanej dalej „ONP”) w odniesieniu do rabatów nie należy do zakresu jej zadań określonych prawem, lecz odzwierciedla jej niezgodne z zasadami konkurencji cele oraz, po drugie, że ONP, w celu ochrony interesów małych laboratoriów, próbowała regularnie narzucić ceny minimalne na rynku usług analiz biomedycznych.

      (1)  Wyrok Trybunału z dnia 19 lutego 2002 r. w sprawie C-309/99 Wouters i in., Rec. s. I-1577.

      (2)  Decyzja Komisji o przeprowadzeniu kontroli C(2008) 6494 z dnia 29 października 2008 r. nakazująca skarżącej poddanie się kontroli na podstawie art. 20 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 101 TFUE i 102 TFUE, jest przedmiotem skargi w sprawie T-23/09 CNOP i CCG przeciwko Komisji (Dz.U. 2009, C 55 s. 49).


title: Sprawa C-69/07: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/23

         Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-69/07)
   (2007/C 82/41)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: D. Recchia i J.-C. Laignelot)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/35/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 6 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2003/35/WE upłynął w dniu 25 czerwca 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 156, str. 17.


title: Sprawa C-495/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) — Zjednoczone Królestwo) — The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs przeciwko The Bridport and West Dorset Golf Club Limited (Podatki — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Zwolnienia — Artykuł 132 ust. 1 lit. m) — Świadczenie usług posiadających ścisły związek z uprawianiem sportu — Dostęp do pola golfowego — Gracze niebędący członkami klubu golfowego uiszczający opłaty za korzystanie z pola golfowego ( „green fee” ) — Wyłączenie zwolnienia — Artykuł 133 akapit pierwszy lit. d) — Artykuł 134 lit. b) — Dochód dodatkowy)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/20

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) — Zjednoczone Królestwo) — The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs przeciwko The Bridport and West Dorset Golf Club Limited
   (Sprawa C-495/12) (1)

   (Podatki - Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Zwolnienia - Artykuł 132 ust. 1 lit. m) - Świadczenie usług posiadających ścisły związek z uprawianiem sportu - Dostęp do pola golfowego - Gracze niebędący członkami klubu golfowego uiszczający opłaty za korzystanie z pola golfowego („green fee”) - Wyłączenie zwolnienia - Artykuł 133 akapit pierwszy lit. d) - Artykuł 134 lit. b) - Dochód dodatkowy)
   2014/C 52/34
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

      Strona pozwana: The Bridport and West Dorset Golf Club Limited

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) — Zjednoczone Królestwo — Wykładnia art. 132 ust. 1 lit. m), art. 133 lit. d) i art. 134 lit. b) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Zwolnienia — Świadczenie usług posiadających ścisły związek z uprawianiem sportu lub z wychowaniem fizycznym — Sprzedaż przez organizację nienastawioną na osiąganie zysku praw do korzystania z pola golfowego w danym okresie w celu uprawiania tego sportu

      Sentencja

               1)

               Artykuł 134 lit. b) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie wyłącza on ze zwolnienia przewidzianego w art. 132 ust. 1 lit. m) tej dyrektywy świadczenia usług polegającego na przyznaniu przez organizację nienastawioną na osiąganie zysku, która zarządza polem golfowym i posiada strukturę członkowską, prawa do korzystania z tego pola golfowego graczom niebędącym członkami tej organizacji.

               2)

               Artykuł 133 akapit pierwszy lit. b) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że nie pozwala on państwom członkowskim, w okolicznościach takich jak rozpatrywane w sprawie w postępowaniu głównym, na wyłączenie ze zwolnienia przewidzianego w art. 132 ust. 1 lit. m) tejże dyrektywy świadczenia usług polegających na przyznaniu prawa do korzystania z pola golfowego zarządzanego przez organizację nienastawioną na osiąganie zysku, która posiada strukturę członkowską, w przypadku gdy usługa ta jest świadczona na rzecz graczy niebędących członkami wspomnianej organizacji.

      (1)  Dz.U. C 32 z 2.2.2013.


title: Sprawa F-11/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 29 czerwca 2010 r. — Palou Martínez przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Oczywista niedopuszczalność — Przekroczenie terminu — Niedopełnienie wymogów postępowania poprzedzającego wniesienie skargi — Artykuł 35 § 1 lit. e) regulaminu postępowania)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/73

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 29 czerwca 2010 r. — Palou Martínez przeciwko Komisji
      (Sprawa F-11/10)
      (Służba publiczna - Urzędnicy - Oczywista niedopuszczalność - Przekroczenie terminu - Niedopełnienie wymogów postępowania poprzedzającego wniesienie skargi - Artykuł 35 § 1 lit. e) regulaminu postępowania)
      (2010/C 288/137)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: María Soledad Palou Martínez (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat V. Balfagon Costa)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Przedmiot sprawy

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o przeniesieniu skarżącej do siedziby w Brukseli.

         Sentencja postanowienia

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

                  2)

                  M.S. Palou Martínez pokrywa własne koszty.


title: Sprawa T-103/10 P(R): Postanowienie Sądu z dnia 27 kwietnia 2010 r. — Parlament przeciwko U (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Decyzja o zwolnieniu — Postanowienie Prezesa Sądu do Spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej wydane w ramach postępowania w przedmiocie środków tymczasowych — Brak pilnego charakteru)

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/41

      Postanowienie Sądu z dnia 27 kwietnia 2010 r. — Parlament przeciwko U
      (Sprawa T-103/10 P(R)) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Decyzja o zwolnieniu - Postanowienie Prezesa Sądu do Spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej wydane w ramach postępowania w przedmiocie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru)
      (2010/C 161/65)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Seyr i K. Zejdová, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: U (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci F. Moyse i A. Salerno)

         Przedmiot

      Odwołanie od postanowienia Prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 18 grudnia 2009 r. w sprawie F-92/09 R, U przeciwko Parlamentowi (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze), mające na celu uchylenie tego postanowienia.

         Sentencja

                  1)

                  Postanowienie Prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 18 grudnia 2009 r. w sprawie F-92/09 R, U przeciwko Parlamentowi (dotychczas nieopublikowane w Zbiorze), zostaje uchylone.

                  2)

                  Wniosek o zarządzenie środka tymczasowego złożony przez U zostaje oddalony.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa C-99/12: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Bruxelles — Belgia) — Eurofit SA przeciwko Bureau d'intervention et de restitution belge (BIRB) (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Rozporządzenie (EWG) nr 3665/87 — Refundacje wywozowe — Oszustwo dotyczące towaru przeznaczonego do wywozu — Obowiązek zwrotu przez eksportera — Nieprzekazanie przez właściwe władze informacji dotyczących wiarygodności kontrahenta podejrzanego o oszustwo — Siła wyższa — Brak)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/12

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Bruxelles — Belgia) — Eurofit SA przeciwko Bureau d'intervention et de restitution belge (BIRB)
   (Sprawa C-99/12) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Rolnictwo - Wspólna organizacja rynków - Rozporządzenie (EWG) nr 3665/87 - Refundacje wywozowe - Oszustwo dotyczące towaru przeznaczonego do wywozu - Obowiązek zwrotu przez eksportera - Nieprzekazanie przez właściwe władze informacji dotyczących wiarygodności kontrahenta podejrzanego o oszustwo - Siła wyższa - Brak)
   2013/C 260/20
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de première instance de Bruxelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Eurofit SA

      Strona pozwana: Bureau d'intervention et de restitution belge (BIRB)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal de première instance de Bruxelles — Wykładnia przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz.U. L 351, s. 1) — Obowiązek zwrotu przez eksportera otrzymanych refundacji w razie zmiany miejsca przeznaczenia towarów — Nieudzielenie przez właściwe organy informacji, o które wnioskował eksporter lub udzielenie informacji niezgodnych z prawdą stanowiące siłę wyższą w rozumieniu rozporządzenia

      Sentencja

   Niepoinformowanie eksportera przez właściwe władze celne o zagrożeniu popełnienia oszustwa przez jego kontrahenta nie stanowi przypadku siły wyższej w rozumieniu przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2945/94 z dnia 2 grudnia 1994 r., a w szczególności art. 11 ust. 1 akapit trzeci tiret pierwsze tego rozporządzenia. O ile takie niepoinformowanie może stanowić przypadek wyjątkowy w rozumieniu art. 11 ust. 1 akapit trzeci tiret drugie rozporządzenia nr 3665/87, zmienionego rozporządzeniem nr 2945/94, o tyle nie może ono jednak zwalniać tego eksportera z jego obowiązku zwrotu refundacji wywozowych otrzymanych nienależnie, gdyż jest on zwolniony jedynie z zapłaty kar należnych na podstawie tego artykułu.

      (1)  Dz.U. C 138 z 12.5.2012


title: Sprawa C-7/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 12 listopada 2013 r. w sprawie T-147/12, Wünsche Handelsgesellschaft International mbH & Co KG przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 10 stycznia 2014 r. przez Wünsche Handelsgesellschaft International mbH & Co KG

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/32

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 12 listopada 2013 r. w sprawie T-147/12, Wünsche Handelsgesellschaft International mbH & Co KG przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 10 stycznia 2014 r. przez Wünsche Handelsgesellschaft International mbH & Co KG
   (Sprawa C-7/14 P)
   2014/C 52/58
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Wünsche Handelsgesellschaft International mbH & Co KG (przedstawiciele: adwokaci K. Landry i G. Schwendinger)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu (trzecia izba z dnia 12 listopada 2013 r. w sprawie T-147/12 w całości i stwierdzenie nieważności decyzji Komisji REM 02/09 z dnia 16 września 2011 r. (K(2011) 6393 wersja ostateczna);

               —

               pomocniczo, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył art. 220 ust. 2 lit. b) kodeksu celnego (1) poprzez przyjęcie, że błąd niemieckich organów celnych był dla wnoszącej odwołanie rozpoznawalny. Stanowisko to jest błędne. Poszczególne przepisy są złożone i ich brzmienie jest niejasne i mylące. Potwierdza to w szczególności korespondencja pomiędzy ministerstwem federalnym a Komisją. Ponadto również czas trwania i zakres błędnej praktyki niemieckich organów celnych przemawiają przeciwko przyjęciu możliwości rozpoznania błędu przez wnoszącą odwołanie.
   Po drugie Sąd naruszył art. 239 ust. 1 tiret 2 kodeksu celnego poprzez błędne przyjęcie oczywistego zaniedbania ze strony wnoszącej odwołanie.
   Po trzecie, w odniesieniu do dwóch punktów Sąd w niewystarczający sposób uzasadnił swe orzeczenie, w związku z czym argumentacja leżąca u podstaw owego orzeczenia jest dla wnoszącej odwołanie niezrozumiała.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny, Dz.U. L 302, s. 1.


title: Sprawa C-82/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad voor Vreemdelingenbetwistingen (Belgia) w dniu 12 lutego 2016 r. – K. i in./Państwo belgijskie

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad voor Vreemdelingenbetwistingen (Belgia) w dniu 12 lutego 2016 r. – K. i in./Państwo belgijskie
   (Sprawa C-82/16)
   (2016/C 145/28)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad voor Vreemdelingenbetwistingen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: A. K., Z. M., J. M., N. N. N., I. O. O., I. R., A. B.

      Strona pozwana: Państwo belgijskie

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni prawa Unii – a w szczególności art. 20 TFUE oraz art. 5 i 11 dyrektywy 2008/115/WE (1) w związku z art. 7 i 24 Karty (2) – należy dokonywać w taki sposób, że w pewnych okolicznościach zakazuje ono stosowania krajowej praktyki, która powoduje odrzucenie wniosku o przyznanie pobytu, składanego przez członka rodziny, będącego obywatelem państwa trzeciego, w ramach łączenia rodziny z obywatelem Unii, w państwie członkowskim, w którym mieszka dany obywatel Unii, który posiada obywatelstwo tego państwa członkowskiego, i który nie skorzystał z prawa do swobodnego przemieszczania się i swobody przedsiębiorczości (zwany dalej: „statycznym obywatelem Unii”) tylko z tego powodu – ewentualnie wraz z wydanie decyzji o wydaleniu – że wobec tego członka rodziny, będącego obywatelem państwa trzeciego, wydany został pozostający w mocy zakaz wjazdu o zasięgu europejskim?

                           a)

                           Czy dla oceny takich okoliczności ma znaczenie to, że między członkiem rodziny, będącym obywatelem państwa trzeciego, a statycznym obywatelem Unii istnieje stosunek zależności, który wykracza poza zwykłą więź rodzinną? W przypadku udzielenia na to pytanie odpowiedzi twierdzącej: Jakie czynniki są istotne dla ustalenia, czy istnieje stosunek zależności? Czy w tym celu może być korzystne dla sprawy wskazanie na orzecznictwo w kwestii istnienia życia rodzinnego według art. 8 EKPC i art. 7 Karty?

                           b)

                           Szczególnie w odniesieniu do małoletnich dzieci: Czy art. 20 TFUE wymaga czegoś więcej, niż biologicznego związku między tym z rodziców, które jest obywatelem państwa trzeciego, a dzieckiem, będącym obywatelem Unii? Czy w tym względzie ma znaczenie, by wykazać wspólne zamieszkiwanie, czy też wystarczą więzi emocjonalne i finansowe, takie jak regulacje pobytowe lub dotyczące odwiedzin i płacenie alimentów? Czy w tym celu może być korzystne dla sprawy wskazanie na wyroki Trybunału w sprawach C-244/13 Ogierjakhi z dnia 10 lipca 2014 r., pkt 38 i 39, C-218/14 Singh i inni z dnia 16 lipca 2015 r., pkt 54 i w sprawach połączonych C-356/11 i C-357/11 O. i S. z dnia 6 grudnia 2012 r., pkt 56? Por. w tym kontekście także zawisły w sprawie C-133/15 wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.

                           c)

                           Czy fakt, że życie rodzinne rozpoczęło się w momencie, gdy obywatel państwa trzeciego już był objęty zakazem wjazdu i tym samym miał świadomość, iż przebywa w państwie członkowskim nielegalnie, jest istotny dla oceny takich okoliczności? Czy powołanie się na ten fakt może być korzystne dla sprawy, aby zapobiec ewentualnemu nadużywaniu postępowań w sprawie przyznania pobytu w kontekście łączenia rodzin?

                           d)

                           Czy fakt, że przeciwko decyzji o wydaniu zakazu wjazdu nie został wniesiony środek zaskarżenia w rozumieniu art. 13 ust. 1 dyrektywy 2008/115/WE, względnie fakt, iż odwołanie od tej decyzji o wydaniu zakazu wjazdu zostało oddalone, ma znaczenie dla oceny takich okoliczności?

                           e)

                           Czy fakt, że zakaz wjazdu został wydany ze względów bezpieczeństwa publicznego, czy też ze względu na nielegalny pobyt, stanowi istotny aspekt? W przypadku udzielenia na to pytanie odpowiedzi twierdzącej: Czy ponadto należy sprawdzić, czy zainteresowany obywatel państwa trzeciego stanowi faktyczne, aktualne i wystarczająco poważne zagrożenie dla któregoś z podstawowych interesów społeczeństwa? Czy zatem art. 27 i 28 dyrektywy 2004/38/WE (3), których transpozycji dokonano poprzez art. 43 i 45 ustawy o cudzoziemcach i stosowne orzecznictwo Trybunału w kwestiach porządku publicznego, mogą być odpowiednio stosowane wobec członków rodzin statycznych obywateli Unii? (por. wnioski o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym zawisłe w sprawach C-165/14 i C-304/14)

               2)

               Czy wykładni prawa Unii – a zwłaszcza art. 5 dyrektywy 2008/115/WE oraz art. 7 i 24 Karty – należy dokonywać w taki sposób, że zabrania ono stosowania praktyki krajowej, która bierze pod uwagę obowiązujący zakaz wjazdu, by odrzucić złożony później na terytorium państwa członkowskiego wniosek o łączenie rodziny ze statycznym obywatelem Unii, bez uwzględniania przy tym życia rodzinnego i dobra wchodzących w grę dzieci, na które powołuje się ten złożony później wniosek o łączenie rodziny?

               3)

               Czy wykładni prawa Unii – a zwłaszcza art. 5 dyrektywy 2008/115/WE oraz art. 7 i 24 Karty – należy dokonywać w taki sposób, że zabrania ono stosowania praktyki krajowej, zgodnie z którą wobec obywatela państwa trzeciego, którego obejmuje pozostający w mocy zakaz wjazdu, wydaje się decyzję o wydaleniu bez uwzględniania przy tym życia rodzinnego i dobra wchodzących w grę dzieci, na które powołuje się ten złożony później wniosek w sprawie łączenia rodzin ze statycznym obywatelem Unii, a więc już po wydaniu zakazu wjazdu?

               4)

               Czy art. 11 ust. 3 dyrektywy 2008/115/WE należy rozumieć w taki sposób, że obywatel państwa trzeciego co do zasady musi składać wniosek o cofnięcie lub zawieszenie obowiązującego i ostatecznego zakazu wjazdu zawsze poza terytorium Unii Europejskiej, czy też istnieją okoliczności, w których może on złożyć ten wniosek także w Unii Europejskiej?

                           a)

                           Czy art. 11 ust. 3 akapit trzeci i czwarty dyrektywy 2008/115/WE należy rozumieć w taki sposób, że wymóg art. 11 ust. 3 akapit pierwszy tej dyrektywy – zgodnie z którym cofnięcie lub zawieszenie zakazu wjazdu jest możliwe tylko wtedy, gdy obywatel państwa trzeciego wykaże, że opuścił terytorium państwa członkowskiego w pełni przestrzegając decyzji nakazującej powrót – bez wątpienia musi zostać spełniony w każdym poszczególnym przypadku względnie we wszystkich grupach przypadków?

                           b)

                           Czy art. 5 i 11 dyrektywy 2008/115/WE stoją na przeszkodzie wykładni, zgodnie z którą wniosek o przyznanie pobytu w ramach łączenia rodzin ze statycznym obywatelem Unii, który nie skorzystał z prawa do swobodnego przemieszczania się i swobody przedsiębiorczości, uznawany jest jako dorozumiany (ograniczony w czasie) wniosek o cofnięcie lub zawieszenie obowiązującego i ostatecznego zakazu wjazdu, przy czym jeśli okazałoby się, że nie są spełnione warunki pobytu, obowiązujący i ostateczny zakaz wjazdu ponownie zaczyna obowiązywać?

                           c)

                           Czy fakt, że zobowiązanie do składania wniosku o cofnięcie lub zawieszenie w kraju pochodzenia może skutkować przynajmniej przejściową rozłąką między obywatelem państwa trzeciego a statycznym obywatelem Unii, jest istotnym aspektem? Czy istnieją okoliczności których spełnienie powoduje, że art. 7 i 24 Karty jednakowoż sprzeciwiają się przejściowej rozłące?

                           d)

                           Czy fakt, że zobowiązanie do składania wniosku o cofnięcie lub zawieszenie w kraju pochodzenia skutkuje tylko tym, że obywatel Unii ewentualnie musi na pewien czas opuścić przejściowo obszar Unii Europejskiej jako całości, jest istotnym aspektem? Czy istnieją okoliczności których spełnienie powoduje, że art. 20 TFUE jednakowoż sprzeciwia się temu, by statyczny obywatel Unii musiał na pewien czas opuścić przejściowo obszar Unii Europejskiej jako całości?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 348, s. 98).

      (2)  Dz.U. 2000, C 364, s. 1.

      (3)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158 z 30.4.2004., s. 77)


title: Sprawy połączone T-253/09 i T-254/09: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2010 r. — Wilo przeciwko OHIM (Oszlifowana obudowa silnika elektrycznego i przedstawienie ścianek szlifu w kolorze zielonym) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego znaku towarowego — Oszlifowana obudowa silnika elektrycznego — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego ścianki szlifu w kolorze zielonym — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/37

         Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2010 r. — Wilo przeciwko OHIM (Oszlifowana obudowa silnika elektrycznego i przedstawienie ścianek szlifu w kolorze zielonym)
   (Sprawy połączone T-253/09 i T-254/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie trójwymiarowego znaku towarowego - Oszlifowana obudowa silnika elektrycznego - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego ścianki szlifu w kolorze zielonym - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 30/66
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Wilo SE (Dortmund, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat G. Braun)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowego i wzory) (przedstawiciele: B. Schmidt i P. Quay, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzje Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 marca 2009 r. (sprawy R 1184/2008-1 i R 1196/2008-1) dotyczące rejestracji oznaczenia trójwymiarowego tworzonego przez kształt oszlifowanej obudowy silnika elektrycznego i oznaczenia graficznego przedstawiającego ścianki szlifu w kolorze zielonym.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Wilo SE zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 205 z 29.8.2009.


title: Sprawa T-12/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  30 listopada 2005 r.  — Almdudler-Limonade przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Trójwymiarowy znak towarowy — Kształt butelki lemoniady — Artykuł 7 ust. 1 lit.b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/30

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 listopada 2005 r. — Almdudler-Limonade przeciwko OHIM
   (Sprawa T-12/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Trójwymiarowy znak towarowy - Kształt butelki lemoniady - Artykuł 7 ust. 1 lit.b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2006/C 36/65)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Almdudler-Limonade A. & S. Klein (Wiedeń, Austria) [Przedstawiciel: G. Schönherr, avocat]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)[Przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik]
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 listopada 2003 r. (sprawa R 490/2003-2) dotyczącą rejestracji trójwymiarowego znaku towarowego w kształcie butelki lemoniady
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004


title: Sprawa C-187/08: Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/15

         Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-187/08)
   (2008/C 158/23)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Schima i M. J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków (1), a w każdym razie nie powiadamiając o tych przepisach Komisji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 15 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2002/91/WE upłynął w dniu 4 stycznia 2006 r. Tymczasem w dniu wniesienia niniejszej skargi pozwana wciąż nie ustanowiła przepisów niezbędnych dla dokonania transpozycji dyrektywy w odniesieniu do regionu Walonii, a w każdym razie nie powiadomiła o tych przepisach Komisji.

      (1)  Dz.U. 2003, L 1, str. 65.


title: Sprawa T-208/05: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2005 r. przez Michaela Browna przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/36

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2005 r. przez Michaela Browna przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-208/05)
   (2005/C 193/61)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 30 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Michaela Browna, zamieszkałego w Overijse (Belgia), reprezentowanego przez adwokata Lucasa Vogela, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1.

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 10 lutego 2005 r. (przekazanej w piśmie z dnia 14 lutego 2005 r., odebranym dnia 25 lutego 2005 r.), oddalającej zażalenie złożone przez skarżącego w dniu 16 września 2004 r. na decyzję przewodniczącego komisji konkursowej z dnia 22 czerwca 2004 r. (konkurs COM/PB/04), odmawiającej dopuszczenia skarżącego do tego konkursu;

               2.

               w niezbędnym zakresie uchylenie również wspomnianej decyzji przewodniczącego komisji konkursowej z dnia 22 czerwca 2004 r. (konkurs COM/PB/04) oraz pisma ją zatwierdzającego z dnia 19 lipca 2004 r.;

               3.

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgłoszenie kandydatury skarżącego, będącego członkiem personelu pomocniczego w Komisji, na konkurs o charakterze wewnętrznym dotyczący zmiany kategorii COM/PB/04 została odrzucone z powodu tego, że nie był on członkiem personelu tymczasowego ani urzędnikiem w dniu upływu terminu zgłaszania kandydatur.
   Skarżący zarzuca Komisji:

               —

               po pierwsze, naruszenie art. 27 i 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego oraz popełnienie oczywistego błędu w ocenie, ponieważ skutkiem zaskarżonych decyzji oraz ogłoszenia o konkursie było odrzucenie kandydatów, którzy mogli wykazać szczególne kwalifikacje oraz znaczne doświadczenie zawodowe nabyte w Komisji na rzecz kandydatów, którzy mogliby mieć mniejsze kwalifikacje oraz wykazać mniejszy rzeczywisty staż pracy w służbach Komisji oraz

               —

               po drugie, naruszenie zasady niedyskryminacji w ten sposób, że pracownicy, którzy przez większość kariery zawodowej w Komisji mieli status personelu pomocniczego zostają jego zdaniem dopuszczeni do udziału w konkursie wyłącznie na tej podstawie, że w dniu upływu terminu zgłaszania kandydatur są członkami personelu tymczasowego, podczas gdy kandydatura skarżącego, który przez długi czas był członkiem personelu tymczasowego, została odrzucona wyłącznie z tego powodu, że w tym dniu był członkiem personelu pomocniczego.


title: Sprawa T-214/12: Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2012 r. — Indesit Company przeciwko OHIM — ILVE (quadrio)

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/23

         Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2012 r. — Indesit Company przeciwko OHIM — ILVE (quadrio)
   (Sprawa T-214/12)
   2012/C 227/39
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Indesit Company SpA (Fabriano, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Floridia i R. Floridia)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: ILVE-Industria Lavorazione Veneta Elettrodomestici SpA (Campodarsego, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 marca 2012 r. w sprawie R 2219/2010-1 i dopuszczenie do rejestracji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 7313158 obejmującego słowo „quadrio” zapisane w szczególny sposób w celu oznaczenia lodówek.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „quadrio” dla towarów należących do klasy 11 — zgłoszenie nr 7313158

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: ILVE-Industria Lavorazione Veneta Elettrodomestici SpA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „QUADRA” dla towarów należących do klasy 11

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-364/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de Première Instance d'Arlon (Belgia) w dniu 7 sierpnia 2008 r. — Marc Vandermeir przeciwko État Belge, SPF Finances

text:
               11.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de Première Instance d'Arlon (Belgia) w dniu 7 sierpnia 2008 r. — Marc Vandermeir przeciwko État Belge, SPF Finances
   (Sprawa C-364/08)
   (2008/C 260/20)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal de Première Instance d'Arlon
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Marc Vandermeir

      Strona pozwana: État belge — SPF Finances
   Pytania prejudycjalne
   Czy art. 43 WE lub art. 49 WE sprzeciwiają się temu, aby uregulowanie krajowe jednego państwa członkowskiego, takie jak sporne uregulowanie, nakładało na osobę prowadzącą działalność na własny rachunek zamieszkałą w tym państwie członkowskim obowiązek zarejestrowania tam jego pojazdu, gdy osoba ta prawie wyłącznie wykonuje swoją działalność gospodarczą w innym państwie członkowskim z posiadanego tam przez nią stałego przedsiębiorstwa, także wówczas, gdy pojazd ten nie jest ani zasadniczo przeznaczony do stałego używania w pierwszym państwie członkowskim, ani też w rzeczywistości nie jest on używany w ten sposób?


title: Sprawa C-425/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 28 października 2009 r. — Vasileios Alexandros Giankoulis przeciwko Ypourgos Ethnikis Padeias kai Thriskeumaton (ministrowi edukacji powszechnej i wyznań religijnych)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 28 października 2009 r. — Vasileios Alexandros Giankoulis przeciwko Ypourgos Ethnikis Padeias kai Thriskeumaton (ministrowi edukacji powszechnej i wyznań religijnych)
   (Sprawa C-425/09)
   2010/C 24/38
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Symvoulio tis Epikrateias

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vasileios Alexandros Giankoulis

      Strona pozwana: Ypourgos Ethnikis Padeias kai Thriskeumaton (minister edukacji powszechnej i wyznań religijnych)

      Pytania prejudycjalne

   Czy zawarte w art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/48/EWG w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata (Dz. U. L 19) w wersji obowiązującej po wprowadzeniu do niej zmian przez art. 1 ust. 3 dyrektywy 2001/19/WE (Dz. U. L 206) i przed jej uchyleniem przez art. 62 dyrektywy 2005/36 (Dz. U. L 255) pojęcie „doświadczenia zawodowego” odpowiada pojęciu „doświadczenia zawodowego”, którego definicja zawarta jest w art. 1 lit. e) dyrektywy i może oznaczać doświadczenie, które spełnia łącznie następujące cechy: a) zostało zdobyte przez osobę zainteresowaną po uzyskaniu przez nią dyplomu gwarantującego jej dostęp do określonego zawodu regulowanego w państwie członkowskim pochodzenia; b) zostało zdobyte poprzez wykonywanie zawodu, do którego odnosi się wniosek złożony na podstawie dyrektywy 89/48/EWG (zob. pojęcia „the profession concerned”, „la profession concernée” i „der Betreffende Beruf” użyte odpowiednio w wersjach językowych angielskiej, francuskiej i niemieckiej dyrektywy) oraz c) działalność zawodowa, o której mowa była wykonywana zgodnie z prawem, to znaczy z poszanowaniem terminów i warunków mających znaczenie przepisów państwa członkowskiego, w którym miała miejsce, tak aby wykluczyć wzięcie pod uwagę doświadczenia związanego z zawodem, o który chodzi, które zdobyte zostało w przyjmującym państwie członkowskim przed uwzględnieniem wniosku, w sytuacji gdy zawód ten nie może być zgodnie z prawem wykonywany w przyjmującym państwie członkowskim przed uwzględnieniem wniosku (oczywiście z zastrzeżeniem stosowania art. 5 dyrektywy, który zezwala — w przypadku odbycia kształcenia zawodowego, które nie miało miejsca w państwie członkowskim pochodzenia — na wykonywanie zawodu w przyjmującym państwie członkowskim na określonych warunkach i pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia do jego wykonywania)?


title: Sprawa T-308/13: Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2014 r. – Repsol przeciwko OHIM – Adell Argiles (ELECTROLINERA) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ELECTROLINERA — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy ELECTROLINERA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/33

         Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2014 r. – Repsol przeciwko OHIM – Adell Argiles (ELECTROLINERA)
   (Sprawa T-308/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ELECTROLINERA - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy ELECTROLINERA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 007/36)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Repsol, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J.B. Devaureix i L. Montoya Terán)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i V. Melgar, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: Josep María Adell Argiles (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci M. García Jiménez et A. Zuazo Araluze)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 marca 2013 r. (sprawa R 1565/2012-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Josepem Maríą Adellem Argilesem a Repsol, SA.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 7 marca 2013 r. (sprawa R 1565/2012-1) wydanej w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między Josepem Maríą Adellem Argilesem a Repsol, SA w zakresie, w jakim dotyczy ona „olejów i tłuszczy przemysłowych; smarów; paliw (w tym benzyny)”, należących do klasy 4 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 226 z 3.8.2013.


title: Sprawa C-441/02: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  27 kwietnia 2006 r.  — Komisja przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 8 A i 48 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 18 i 39 WE) — Dyrektywy 64/221/EWG, 73/148/EWG i 90/364/EWG — Rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 — Swoboda przemieszczania się obywateli państw członkowskich — Porządek publiczny — Prawo do poszanowania życia rodzinnego — Ustawodawstwo krajowe w kwestii pozbawienia prawa pobytu i wydalenia — Praktyka administracyjna — Skazanie — Wydalenie)

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 kwietnia 2006 r. — Komisja przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-441/02) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 8 A i 48 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 18 i 39 WE) - Dyrektywy 64/221/EWG, 73/148/EWG i 90/364/EWG - Rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 - Swoboda przemieszczania się obywateli państw członkowskich - Porządek publiczny - Prawo do poszanowania życia rodzinnego - Ustawodawstwo krajowe w kwestii pozbawienia prawa pobytu i wydalenia - Praktyka administracyjna - Skazanie - Wydalenie)
   (2006/C 143/05)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: C. O'Reilly i W. Bogensberger, pełnomocnicy]

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec [Przedstawiciele: W.-D. Plessing i A. Tiemann, pełnomocnicy]

      Interwenient wspierający wnioski strony skarżącej: Republika Włoska [Przedstawiciele: I. M. Braguglia, pełnomocnik, wspierany przez. M. Fiorilli, avocat]
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Art. 8A i 48 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 18 i 38 WE) — Art. 3 i 9 dyrektywy Rady 64/221/EWG z dnia 25 lutego 1964 r. w sprawie koordynacji specjalnych środków dotyczących przemieszczania się i pobytu cudzoziemców, uzasadnionych względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego (Dz.U. 1964, 56, str. 850) — Art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 257, str. 2) — art. 1, 4, 5, 8 i 10 dyrektywy Rady 73/148/EWG z dnia 21 maja 1973 r. w sprawie w sprawie zniesienia ograniczeń w zakresie przemieszczania się i pobytu obywateli państw członkowskich w obrębie Wspólnoty, które dotyczą przedsiębiorczości i świadczenia usług (Dz.U. L 172, str. 14) — Art. 1 i 2 dyrektywy Rady 90/364/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie prawa pobytu (Dz.U. L 180, str. 26) — Ustawodawstwo krajowe dotyczące pozbawienia prawa pobytu i wydalenia ze względów porządku publicznego, w szczególności w przypadku skazania — Praktyka administracyjna
   Sentencja

               1)

               Nie dokonując w § 12 ust. 1 ustawy z dnia 21 stycznia 1980 r. w sprawie wjazdu i pobytu obywateli państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej (Gesetz über Einreise und Aufenthalt von Staatsangehörigen der Mitgliedstaaten der Europäischen Wirtschaftsgemeinschaft) transpozycji w sposób dostatecznie jasny wymogów ustanowionych przez prawo wspólnotowe w dziedzinie ograniczeń swobodnego przemieszczania się, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 39 WE, art. 3 dyrektywy Rady 64/221 z dnia 25 lutego 1964 r. w sprawie koordynacji specjalnych środków dotyczących przemieszczania się i pobytu cudzoziemców, uzasadnionych względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego i art. 10 dyrektywy Rady 73/148 z dnia 21 maja 1973 r. w sprawie zniesienia ograniczeń w zakresie przemieszczania się i pobytu obywateli państw członkowskich w obrębie Wspólnoty, które dotyczą przedsiębiorczości i świadczenia usług.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

               4)

               Republika Włoska ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 31 z 8.2.2003.


title: Sprawa C-531/12 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. – Commune de Millau, Société d’économie mixte d’équipement de l’Aveyron (SEMEA) przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Klauzula arbitrażowa — Umowa dotacji dotycząca działania na rzecz rozwoju lokalnego — Zwrot części wypłaconych zaliczek — Przejęcie długu — Właściwość Sądu — Przedawnienie — Odpowiedzialność Komisji)

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. – Commune de Millau, Société d’économie mixte d’équipement de l’Aveyron (SEMEA) przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-531/12 P) (1)

   ((Odwołanie - Klauzula arbitrażowa - Umowa dotacji dotycząca działania na rzecz rozwoju lokalnego - Zwrot części wypłaconych zaliczek - Przejęcie długu - Właściwość Sądu - Przedawnienie - Odpowiedzialność Komisji))
   2014/C 282/08
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Commune de Millau, Société d’économie mixte d’équipement de l’Aveyron (SEMEA) (przedstawiciele: adwokaci L. Hincker i F. Bleykasten)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Lejeune i D. Calciu, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata E. Bouttiera)

      Sentencja

               1)

               Uchyla się wyrok Sądu Unii Europejskiej w sprawach połączonych T-168/10 i T-572/10 Komisja/SEMEA i Commune de Millau w części, w której przyjęto w nim w ramach żądania wzajemnego Commune de Millau i Société d’économie mixte d’équipement de l’Aveyron (SEMEA), że brak jest bezpośredniego związku przyczynowego między zachowaniem Komisji Europejskiej a szkodą poniesioną rzekomo w wyniku zasądzenia zapłaty odsetek za zwłokę.

               2)

               Żądanie wzajemne Commune de Millau i Société d’économie mixte d’équipement de l’Aveyron (SEMEA) uwzględnia się w części i obciąża się Komisję Europejską kwotą odpowiadającą trzem czwartym kwoty odsetek za zwłokę według rocznej stopy ustawowej obowiązującej we Francji, jakie narosły między dniem 27 kwietnia 1993 r. a dniem 18 listopada 2005 r.

               3)

               W pozostałej części odwołanie zostaje oddalone.

               4)

               Komisja Europejska zostaje obciążona obok własnych kosztów poniesionych zarówno w pierwszej instancji, jak i postępowaniu odwoławczym, jedną czwartą kosztów poniesionych przez Commune de Millau i przez Société d’économie mixte d’équipement de l’Aveyron (SEMEA) w obu tych instancjach.

               5)

               Commune de Millau i Société d’économie mixte d’équipement de l’Aveyron (SEMEA) pokrywają trzy czwarte własnych kosztów związanych z postępowaniem w pierwszej instancji i z postępowaniem odwoławczym.

      (1)  Dz.U. C 32 z 2.2.2013.