title: Sprawa C-6/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Belgia) w dniu 12 stycznia 2015 r. – TNS Dimarso NV/Vlaams Gewest

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Belgia) w dniu 12 stycznia 2015 r. – TNS Dimarso NV/Vlaams Gewest
   (Sprawa C-6/15)
   (2015/C 118/20)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: TNS Dimarso NV.

      Strona pozwana: Vlaams Gewest.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 53 ust. 2 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (1), samodzielnie oraz w związku z zakresem – obowiązujących w kontekście zamówień publicznych i wynikających z prawa europejskiego – zasad równości traktowania i transparencji należy interpretować w ten sposób, że nawet w przypadku udzielenia zamówienia na podstawie oferty najkorzystniejszej ekonomicznie z punktu widzenia instytucji zamawiającej, instytucja ta jest wciąż zobowiązana do określenia i do zawarcia w ogłoszeniu o zamówieniu lub w dokumencie zamówienia metody przeprowadzania oceny lub reguł dotyczących ważenia, na podstawie których oferty będą oceniane w świetle kryteriów lub podkryteriów udzielenia zamówienia, niezależnie od ich przewidywalności, powszechności stosowania i zakresu?

               2)

               Jeżeli taki ogólny obowiązek nie istnieje: czy istnieją okoliczności, takie jak m.in. zakres, nieprzewidywalność, czy nietypowość tychże reguł dotyczących ważenia, w których taki obowiązek jednak obowiązuje?

      (1)  Dz.U. L 134, s. 114.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia  22 listopada 2005 r.  w sprawie C-384/02 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Københavns Byret) przeciwko Knudowi Grøngaardowi oraz Allanowi Bangowi (Dyrektywa 89/592/EWG — Wykorzystanie informacji poufnych — Ujawnianie informacji poufnych osobom trzecim — Zakaz)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 22 listopada 2005 r.
   w sprawie C-384/02 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Københavns Byret) przeciwko Knudowi Grøngaardowi oraz Allanowi Bangowi (1)

   (Dyrektywa 89/592/EWG - Wykorzystanie informacji poufnych - Ujawnianie informacji poufnych osobom trzecim - Zakaz)
   (2006/C 36/01)
   Język postępowania: duński
   W sprawie C-384/02, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Københavns Byret (Dania) postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2002 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 25 października 2002 r., w postępowaniu karnym przeciwko Knudowi Grøngaardowi oraz Allanowi Bangowi, Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas, prezesi izb, J.-P. Puissochet, R. Schintgen, S. von Bahr (sprawozdawca), J. N. Cunha Rodrigues i R. Silva de Lapuerta, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza, wydał w dniu 22 listopada 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Artykuł 3 lit. a) dyrektywy Rady 89/592/EWG z dnia 13 listopada 1989 r. koordynującej przepisy dotyczące wykorzystywania poufnych informacji sprzeciwia się temu, by osoba, która uzyskała informacje poufne jako przedstawiciel pracowników w zarządzie spółki lub jako członek komitetu łącznikowego grupy przedsiębiorstw, ujawniła takie informacje prezesowi organizacji zawodowej skupiającej tych pracowników, która desygnowała tę osobę na członka komitetu łącznikowego, z wyjątkiem przypadku, gdy:

                           —

                           istnieje ścisły związek między ujawnieniem takiej informacji a wykonywaniem przez nią jej zatrudnienia, zawodu lub obowiązków służbowych i

                           —

                           ujawnienie takiej informacji jest bezwzględnie konieczne do wykonywania tego zatrudnienia, zawodu lub obowiązków służbowych.

                     W ramach oceny sąd krajowy winien, w świetle właściwych przepisów krajowych, mieć na względzie w szczególności:

                           —

                           okoliczność, że ów wyjątek od zakazu ujawniania informacji poufnych powinno się interpretować ściśle;

                           —

                           okoliczność, że każdy kolejny przypadek ujawnienia może zwiększyć ryzyko wykorzystania tych informacji do celów sprzecznych z dyrektywą 89/592 oraz

                           —

                           stopień poufności tych informacji.

               2)

               Artykuł 3 lit. a) dyrektywy 89/592 sprzeciwia się ujawnieniu informacji poufnych przez prezesa organizacji zawodowej współpracownikom wspomnianym w pytaniach trzecim i czwartym, chyba że następuje to w warunkach wskazanych w odpowiedzi na pierwsze i drugie pytanie.
               W ramach oceny sąd krajowy winien, w świetle właściwych przepisów krajowych, mieć na względzie w szczególności kryteria wskazane w tej odpowiedzi.

      (1)  Dz.U. C 7 z 11.1.2003


title: Sprawa T-110/10: Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2012 r. — Insula przeciwko Komisji (Klauzula arbitrażowa — Umowa o finansowanie projektów badawczo–rozwojowych — Umowa El Hierro — Brak dowodów oraz niezgodność zadeklarowanych wydatków z postanowieniami umownymi — Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki — Żądanie wzajemne Komisji)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/18

         Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2012 r. — Insula przeciwko Komisji
   (Sprawa T-110/10) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Umowa o finansowanie projektów badawczo–rozwojowych - Umowa El Hierro - Brak dowodów oraz niezgodność zadeklarowanych wydatków z postanowieniami umownymi - Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki - Żądanie wzajemne Komisji)
   2012/C 217/37
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Conseil scientifique international pour le développement des îles (Insula) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.D. Simonet i P. Marsal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A.M. Rouchaud-Joët i F. Mirza, następnie A.M. Rouchaud-Joët i D. Calciu, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów L. Defalque i S. Woog)

      Przedmiot

   Żądanie przedstawione na podstawie art. 272 TFUE zmierzające z jednej strony do stwierdzenia, że wniosek Komisji o uzyskanie zwrotu kwoty 84 120 EUR nie jest zasadny, a z drugiej strony do nakazania Komisji wydania noty kredytowej opiewającej na kwotę 84 120 EUR.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Zasądza się od Conseil scientifique international pour le développement des îles (Insula) na rzecz Komisji Europejskiej kwotę główną w wysokości 84 120 EUR wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 2,5 % rocznie od dnia 26 stycznia 2010 r. do całkowitej zapłaty rzeczonej kwoty głównej.

               3)

               W pozostałym zakresie żądanie wzajemne Komisji zostaje oddalone.

               4)

               Insula pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 134 z 22.5.2010.


title: Sprawa C-353/11: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Czeskiej

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/26

         Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-353/11)
   2011/C 252/49
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve, M. Thomannová-Körnerová, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2010/5/UE z dnia 8 lutego 2010 r. zmieniającej dyrektywę 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w celu włączenia akroleiny jako substancji czynnej do załącznika I do tej dyrektywy (1), a w każdym razie, nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 tejże dyrektywy.

               —

               obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy do wewnętrznego porządku prawnego upłynął w dniu 31 sierpnia 2010 r.

      (1)  Dz.U. L 36, s. 24


title: Sprawa C-191/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Trybunale di Lecce — Sezonie distaccata di Gallipoli w dniu  4 kwietnia 2006 r.  — postępowanie karne przeciwko Aniello Gallo i Gianluce Damonte

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Trybunale di Lecce — Sezonie distaccata di Gallipoli w dniu 4 kwietnia 2006 r. — postępowanie karne przeciwko Aniello Gallo i Gianluce Damonte
   (Sprawa C-191/06)
   (2006/C 165/24)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale di Lecce — Sezione distaccata di Gallipoli
   Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym
   Aniello Gallo i Gianluca Damonte
   Pytania prejudycjalne
   Czy występuje niezgodność — z wynikającymi z tego konsekwencjami dla krajowego systemu prawnego — między art. 4 ust. 4a ustawy 401/89 a wyrażonymi w art. 43 i 49 Traktatu WE zasadami dotyczącymi podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej oraz swobody świadczenia usług transgraniczych, w tym w świetle różnic interpretacyjnych między orzeczeniami europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (w szczególności wyrokiem w sprawie Gambelli) a orzeczeniem Suprema Corte di Cassazione a Sezioni Unite nr 23271/04; w szczególności wnosi się o wyjaśnienie czy wskazane i podważone w skardze przepisy karne podlegają we Włoszech stosowaniu w odniesieniu do Aniello GALLO i Gianluki DAMONTE


title: Sprawa T-61/05: Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2005 r. przez Corneliusa Rozemeijera i innych przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/30

         Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2005 r. przez Corneliusa Rozemeijera i innych przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-61/05)
   (2005/C 106/64)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 10 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Corneliusa Rozemeijera, zamieszkałego w Alkmaarze (Niderlandy), Gastona Vaeskena, zamieszkałego w Saint-Mandrier (Francja) i Pierrette Vaesken, zamieszkałej w Sanary/Mer (Francja), reprezentowanych przez adwokatów Georges'a Vandersandena, Laure Levi i Aurore Finchelstein, przeciwko Radzie Unii Europejskiej.
   Skarżący wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               stwierdzenie nieważności swoich odcinków emerytury za maj 2004 r., aby spowodować zastosowanie współczynnika korygującego obowiązującego w stosunku do stolicy państwa, w którym mają oni miejsce zamieszkania lub przynajmniej takiego współczynnika korygującego, który odzwierciedlałby w odpowiedni sposób różnice w kosztach utrzymania w miejscach, w których skarżący zmuszeni są ponosić wydatki,

               2)

               obciążenie Rady całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Zarzuty i główne argumenty są identyczne jak w sprawie T-35/05 Elisabeth Agne-Dapper i inni przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-286/10: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2010 r. — Fondation de l’Institut de Recherche Idiap przeciwko Komisji

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/57

         Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2010 r. — Fondation de l’Institut de Recherche Idiap przeciwko Komisji
   (Sprawa T-286/10)
   ()
   2010/C 221/91
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Fondation de l’Institut de Recherche Idiap (przedstawiciel: G. Chapus-Rapin, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja

      Żądania strony skarżącej

               —

               tytułem żądania wstępnego nadanie skutku zawieszającego niniejszej skardze;

               —

               tytułem żądania głównego:

                           —

                           uznanie skargi za dopuszczalną;

                           —

                           dopuszczenie skargi;

               —

               w konsekwencji:

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 11 maja 2010 r. wydanej przez Komisję Europejską;

                           —

                           uznanie za kwalifikujące się do dofinansowania z funduszy zewnętrznych Unii Europejskiej koszty pracowników naukowych zatrudnionych na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony pracujących nad programami AMIDA, BACS i DIRAC;

                           —

                           postanowienie, że IDIAP nie musi dokonywać zwrotu 98 042,45 EUR za DIRAC i 251 505,76 EUR za AMIDA;

                           —

                           obciążenie Komisji Europejskiej wszystkimi kosztami postępowania;

                           —

                           obciążenie Komisji Europejskiej kosztami i wynagrodzeniem adwokata IDIAP;

               —

               tytułem żądania ewentualnego:

                           —

                           uznanie skargi za dopuszczalną;

                           —

                           dopuszczenie skargi;

               —

               w konsekwencji:

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 11 maja 2010 r. wydanej przez Komisję Europejską;

                           —

                           nakazanie Komisji przeprowadzenia nowego audytu IDIAP i powierzenie go innej instytucji niż Treureva;

                           —

                           obciążenie Komisji Europejskiej wszystkimi kosztami postępowania;

                           —

                           obciążenie Komisji Europejskiej kosztami i wynagrodzeniem adwokata IDIAP.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca w niniejszej skardze opartej na klauzuli arbitrażowej wnosi zasadniczo do Sądu o to, aby orzekł o kwalifikowalności kosztów wyłożonych na pracowników naukowych zatrudnionych na podstawie umowy na czas nieokreślony w ramach umów AMIDA, BACS i DIRAC wpisujących się w zakres specjalnych programów badań, rozwoju technologicznego i prezentacji zatytułowanych „Integrowanie i wzmacnianie Europejskiej Przestrzeni Badawczej (2002-2006)” i „Technologie Społeczeństwa Informacyjnego (2000-2006)”.
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi, że:

               —

               interpretacja umów AMIDA, BACS i DIRAC dokonana przez Komisję, zgodnie z którą koszty umów o pracę pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony są normalnymi niekwalifikowalnymi kosztami operacyjnymi, a nie dodatkowymi kosztami związanymi z projektami, jest arbitralna lub co najmniej nieuzasadniona ze względu na to, że:

                           —

                           wzór umowy będący podstawą zawarcia umów z AMIDA, BACS i DIRAC nie wyłącza z kosztów kwalifikowalnych umów o pracę na czas nieokreślony;

                           —

                           związek pomiędzy umowami o pracę pracowników naukowych i projektami AMIDA, BACS i DIRAC jest wyraźnie określony w umowach o pracę;

                           —

                           umowy o pracę pracowników naukowych były zawarte jedynie z uwagi na projekty, ponieważ skarżąca nie dysponowała własnymi środkami w celu dokonywania wypłaty pracownikom naukowym poza programami;

                           —

                           najodpowiedniejszym środkiem pozwalającym zapewnić zakończenie stosunku pracy z pracownikami naukowymi z chwilą zakończenia projektu jest zawarcie umowy na czas nieokreślony, która zgodnie z prawem szwajcarskim (odpowiadającym miejscu prowadzenia działalności przez skarżącą) może zostać rozwiązana w każdej chwili bez uzasadnienia z krótkim terminem wypowiedzenia;

               —

               interpretacja Komisji jest sprzeczna z zasadą dobrej wiary i zasadą uzasadnionych oczekiwań, ponieważ interpretacja ta stopniowo ulegała zmianie;

               —

               tytułem zarzutu ewentualnego, przeprowadzenie audytu będące przedmiotem zaskarżonej decyzji jest obciążone wadami niepodlegającymi konwalidacji, co powinno skutkować stwierdzeniem jego nieważności.


               12.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/1

         2011/C 46/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 38 z 5.2.2011.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 30 z 29.1.2011.

      Dz.U. C 13 z 15.1.2011.

      Dz.U. C 346 z 18.12.2010.

      Dz.U. C 328 z 4.12.2010.

      Dz.U. C 317 z 20.11.2010.

      Dz.U. C 301 z 6.11.2010.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-124/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2009 r. w sprawie T-156/04 Électricité de France (EDF) przeciwko Komisji, wniesione w dniu 8 marca 2010 r. przez Komisję Europejską

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/16

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2009 r. w sprawie T-156/04 Électricité de France (EDF) przeciwko Komisji, wniesione w dniu 8 marca 2010 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-124/10 P)
      (2010/C 161/23)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Gippini Fournier, B. Stromsky i D. Grespan, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Électricité de France (EDF), Republika Francuska, Iberdrola SA

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 15 grudnia 2009 r., doręczonego Komisji w dniu 16 grudnia 2009 r., w sprawie T-156/04 EDF przeciwko Komisji w zakresie, w jakim Sąd:

                              —

                              stwierdził nieważność art. 3 i 4 decyzji Komisji C 2003/4637 z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przedsiębiorstwu EDF oraz sektorowi elektrycznemu i gazowemu (C 68/2002, N 504/2003 i C 25/2003);

                              —

                              obciążył Komisję własnymi kosztami, jak również kosztami poniesionymi przez Électricité de France (EDF);

                  —

                  przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

                  —

                  orzeczenie, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Komisja Europejska podnosi dwa zarzuty na poparcie swego odwołania.
      W ramach zarzutu pierwszego Komisja twierdzi, że Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu. Wbrew temu, co wynika z zaskarżonego wyroku, Republika Francuska nie dokonała bowiem konwersji wierzytelności podatkowej na kapitał, ale przyznała po prostu EDF pomoc w formie zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych. Dokapitalizowanie EDF jako takie nie zostało uznane w zaskarżonej decyzji za pomoc państwa; Komisja uznała, że jedynie jego skutki podatkowe stanowiły pomoc państwa.
      W ramach zarzutu drugiego, który dzieli się na cztery części, wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo, uznając, iż działania podjęte w niniejszym przypadku przez rząd francuski stanowiły zachowanie rozważnego inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej.
      W pierwszej kolejności wnosząca odwołanie kwestionuje dokonaną przez Sąd ocenę, zgodnie z którą rozróżnienie między państwem–akcjonariuszem a państwem sprawującym władzę publiczną zależy głównie od celu realizowanego przez państwo, jakim jest w niniejszej sprawie dokapitalizowanie EDF, a nie od obiektywnych i możliwych do sprawdzenia elementów. Po pierwsze, Trybunał wielokrotnie przypominał, że art. 87 ust. 1 WE nie dokonuje rozróżnienia na podstawie przyczyn i celów interwencji państwa. Po drugie, kryterium bazujące na zamiarze państwa jest bardzo niestosowne do dokonania oceny istnienia pomocy państwa, ponieważ takie kryterium jest, ze względu na sam jego charakter, subiektywne i dyskusyjne.
      W drugiej kolejności Komisja zarzuca Sądowi, iż nie oparł swej analizy na badaniu porównawczym dotyczącym, z jednej strony, zachowania, jakie podjąłby w podobnych okolicznościach rozważny inwestor prywatny, który nie posiada uprzywilejowanej pozycji, a z drugiej strony, zachowania podjętego w niniejszej sprawie przez państwo francuskie korzystające z prerogatyw władzy publicznej.
      W trzeciej kolejności wnosząca odwołanie utrzymuje, że zaskarżony wyrok narusza zasadę równego traktowania przedsiębiorstw publicznych i prywatnych, pozwalając w ten sposób na korzystniejsze traktowanie podatkowe państwa, w tym spółek, w których państwo nie jest jedynym akcjonariuszem.
      Wreszcie zdaniem Komisji Sąd naruszył zasady dotyczące rozkładu ciężaru dowodu w zakresie stosowania zasady rozważnego inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej, podczas gdy jednocześnie uwzględnił okoliczności zaistniałe po wydaniu decyzji, której nieważność stwierdzono.


title: Sprawa F-89/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 21 października 2015 r. – Arsène/Komisja (Służba publiczna — Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny — Warunek przewidziany w art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Dziesięcioletni okres odniesienia — Rozpoczęcie biegu terminu — Neutralizacja okresów pracy świadczonej na rzecz organizacji międzynarodowej — Analogiczne zastosowanie przepisów art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Zwykłe miejsce zamieszkania poza państwem zatrudnienia przed podjęciem pracy w organizacji międzynarodowej — Artykuł 81 regulaminu pracowniczego — Skarga oczywiście bezzasadna)

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/78

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 21 października 2015 r. – Arsène/Komisja
   (Sprawa F-89/14) (1)

   ((Służba publiczna - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Warunek przewidziany w art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Dziesięcioletni okres odniesienia - Rozpoczęcie biegu terminu - Neutralizacja okresów pracy świadczonej na rzecz organizacji międzynarodowej - Analogiczne zastosowanie przepisów art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Zwykłe miejsce zamieszkania poza państwem zatrudnienia przed podjęciem pracy w organizacji międzynarodowej - Artykuł 81 regulaminu pracowniczego - Skarga oczywiście bezzasadna))
   (2015/C 398/93)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Maria Lucia Arsène (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat M.A. Lucas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i T. S. Bohr, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Komisji w sprawie przyznania dodatku zagranicznego i żądanie jego zasądzenia, wraz z odsetkami, od chwili podjęcia pracy przez skarżącą.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście bezzasadna.

               2)

               Maria Lucia Arsène pokrywa własne koszty postepowania i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 421 z 24.11.2014, s. 62.


title: Sprawa T-466/12: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2012 r. — RFA International przeciwko Komisji

text:
               15.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/7

         Skarga wniesiona w dniu 23 października 2012 r. — RFA International przeciwko Komisji
   (Sprawa T-466/12)
   2012/C 389/12
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: RFA International, LP (Calgary, Kanada) (przedstawiciel: adwokat B. Evtimov)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2012) 5577 wersja ostateczna, C(2012) 5585 wersja ostateczna, C(2012) 5588 wersja ostateczna, C(2012) 5595 wersja ostateczna, C(2012) 5596 wersja ostateczna, C(2012) 5598 wersja ostateczna oraz C(2012) 5611 wersja ostateczna z dnia 10 sierpnia 2012 r. w zakresie, w jakim zawierają one odmowę w sprawie wniosków o zwrot cła antydumpingowego, z wyjątkiem kwot, w odniesieniu do których wnioski zostały uznane za niedopuszczalne ze względu na złożenie ich z przekroczeniem określonego przepisami terminu;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący

                           —

                           naruszenia prawa i oczywistego błędu w ocenie, którymi obarczone były ustalenia Komisji, że pełne odliczenie z tytułu kosztów ogólnych, sprzedaży i administracji (SG&A) oraz zysku od ceny eksportowej CHEMK Group było uzasadnione, oraz związane z nimi ustalenie Komisji, że fakt stanowienia jednego podmiotu gospodarczego jest nieistotny do celów obliczania ceny eksportowej (włącznie z dostosowaniami ceny wywozu) na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego (1). W zakresie, w jakim Komisja opierała się ewentualnie na nieuwzglenieniu twierdzenia skarżącej o istnieniu jednego podmiotu gospodarczego, skarżąca podnosi, że takie nieuwzględnienie również jest obarczone naruszeniem prawa lub oczywistym błędem w ocenie.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący

                           —

                           oczywistego błędu w ocenie, którymi obarczone było ustalenie Komisji, że nastąpiła zmiana okoliczności w rozumieniu art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, uzasadniająca zastosowanie odmiennej metodologii do celów obliczania ostatecznego marginesu dumpingu. Skarżąca podnosi również wynikające z tego naruszenie art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego ze względu na zastosowanie przez Komisję nowej metodologii, która różni się od metodologii stosowanej w pierwotnym postępowaniu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51).


title: Sprawa C-179/10: Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 28 września 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/45

      Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 28 września 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
      (Sprawa C-179/10) (1)

      (2012/C 25/85)
      Język postępowania: francuski
      Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Sprawa C-34/04: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Licencje połowowe — Rozporządzenie (WE) nr 3690/93 — Statki Wiron III i Wiron IV — Trwały transfer tych statków do Argentyny)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-34/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Licencje połowowe - Rozporządzenie (WE) nr 3690/93 - Statki Wiron III i Wiron IV - Trwały transfer tych statków do Argentyny)
   (2007/C 82/02)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. van Rijn i C. Diderich, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów (przedstawiciel: H. G. Sevenster, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rozporządzenie Rady (WE) nr 3690/93 z dnia 20 grudnia 1993 r. ustanawiające wspólnotowy system ustalający zasady dotyczące minimum informacji, jakie mają być zawarte w licencjach połowowych (Dz.U. L 341, str. 93) — Brak cofnięcia licencji połowowych statków Wiron III i Wiron IV po dokonaniu ich trwałego transferu do Argentyny
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 71 z 20.3.2004 r.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie C-318/02: Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (EFOGR — Decyzja 2002/524/WE — Korekty finansowe stosowane do wydatków niderlandzkich tytułem nadzwyczajnych środków wspierania rynku wieprzowiny w Niderlandach — Rozporządzenie (WE) nr 413/97)

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 24 lutego 2005 r.
   w sprawie C-318/02: Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (EFOGR - Decyzja 2002/524/WE - Korekty finansowe stosowane do wydatków niderlandzkich tytułem nadzwyczajnych środków wspierania rynku wieprzowiny w Niderlandach - Rozporządzenie (WE) nr 413/97)
   (2005/C 106/05)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-318/02 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, wniesioną w dniu 4 września 2002 r., Królestwo Niderlandów (pełnomocnicy: H. G. Sevenster, S. Terstal oraz N. A. J. Bel) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: T. van Rijn), Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, N. Colneric i K. Schiemann (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 24 lutego 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Skarga zostaje oddalona.

               2.

               Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami.

      (1)  Dz.U. C 305 z 07.12.2002.


title: Sprawa T-10/06: Skarga wniesiona w dniu  11 stycznia 2006 r.  — PORTELA & Ca, S.A. przeciwko OHIM

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/47

         Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2006 r. — PORTELA & Ca, S.A. przeciwko OHIM
   (Sprawa T-10/06)
   (2006/C 60/89)
   Język skargi: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: PORTELA & Ca, S.A. (S. Mamede do Coronado, Portugalia) (Przedstawiciel: João M. Pimenta, avocat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikami postępowania przed Izbą Odwoławczą byli również: Juan Torres Quadrado i Josep Gilbert Sanz
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 września 2005 r. w sprawie R 897/2004-1 oraz zgoda na rejestrację wspólnotowego znaku towarowego nr 1.400.183 dla następujących towarów:

                           —

                           klasa 5: produkty farmaceutyczne, weterynaryjne i higieniczne; środki sanitarne do celów medycznych; substancje dietetyczne do celów leczniczych, środki odkażające, środki do niszczenia robactwa;

                           —

                           klasa 42: usługi medyczne, usługi związane z laboratoriami farmaceutycznymi, badania naukowe i przemysłowe, badania i rozwój nowych produktów, badania medyczne, badania laboratoryjne.

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: PORTELA & Ca, S.A.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy Bial (zgłoszenie nr 1400183)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Juan Torres Quadrado i Josep Gilbert Sanz

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: hiszpański znak towarowy Bial

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie żądań wnoszącego sprzeciw

      Decyzja Izby Odwoławczej: potwierdzenie w całości decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: OHIM naruszył art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 poprzez niewłaściwą wykładnię tego przepisu a zaskarżona decyzja stanowi naruszenie istotnych wymogów proceduralnych (znak towarowy nie został powołany w sprzeciwie w należytej formie; odpowiednie informacje dotyczące znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie nie zostały dostarczone w ustawowym terminie; rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów jest nieprawidłowe)


title: Sprawa T-394/14: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2014 r. – Turon & Ros przeciwko Komisji

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/29

         Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2014 r. – Turon & Ros przeciwko Komisji
   (Sprawa T-394/14)
   2014/C 245/40
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Inmobiliaria Turon & Ros, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. C. García Muñoz, J. I. Jiménez-Blanco Carrillo de Albornoz i J. Corral García)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie zarzuty i główne argumenty są te same, jak w sprawie T-392/14.


title: Sprawa C-454/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance francophone de Bruxelles – Belgia) – Proximus SA, dawniej Belgacom SA/Commune d’Etterbeek (Odesłanie prejudycjalne — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Dyrektywa 2002/20/WE — Artykuły 12 i 13 — Opłaty administracyjne — Opłata za prawo instalowania urządzeń — Zakres stosowania — Uregulowania gminne — Opłata od anten telefonii ruchomej)

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance francophone de Bruxelles – Belgia) – Proximus SA, dawniej Belgacom SA/Commune d’Etterbeek
   (Sprawa C-454/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Dyrektywa 2002/20/WE - Artykuły 12 i 13 - Opłaty administracyjne - Opłata za prawo instalowania urządzeń - Zakres stosowania - Uregulowania gminne - Opłata od anten telefonii ruchomej))
   (2016/C 068/02)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de première instance francophone de Bruxelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Proximus SA, dawniej Belgacom SA

      Strona pozwana: Commune d’Etterbeek

      Sentencja

   Artykuły 12 i 13 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach) należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by opłata taka jak opłata sporna w postępowaniu głównym została nałożona na każdą osobę fizyczną lub prawną będącą podmiotem prawa rzeczowego lub prawa użytkowania anteny telefonii ruchomej.

      (1)  Dz.U. C 313 z 26.10.2013.


title: Sprawa T-143/17: Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2017 r. – Ilunga Luyoyo/Rada

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/32

         Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2017 r. – Ilunga Luyoyo/Rada
   (Sprawa T-143/17)
   (2017/C 129/49)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ferdinand Ilunga Luyoyo (Kasa-Vubu, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciel: O. Okito, avocat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia (UE) 2016/2230 wprowadzającego w życie decyzję Rady (WPZiB) 2016/2231 z dnia 12 grudnia 2016 r. wprowadzającą niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga i zmieniającą decyzję 2010/788/WPZiB, w zakresie, w jakim rozporządzenie to dotyczy Ferdinanda Ilungi Luyoyo;

               —

               obciążenie Rady, poza jej własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą oraz wszystkich interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które są co do zasady identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-139/17, Kibelisa/Rada lub do nich podobne.


title: Sprawa C-64/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Obvodní soud pro Prahu 3 w dniu  3 lutego 2006 r.  — Český Telecom as przeciwko Czech On Line as

text:
               20.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Obvodní soud pro Prahu 3 w dniu 3 lutego 2006 r. — Český Telecom as przeciwko Czech On Line as
   (Sprawa C-64/06)
   (2006/C 121/03)
   Język postępowania: czeski
   Sąd krajowy
   Obvodní soud pro Prahu 3
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym
   Strona skarżąca: Český Telecom as

      Strona pozwana: Czech On Line as
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy krajowy organ regulacyjny ds. telekomunikacji (Český Telekomunikační Úřad) miał prawo nałożyć — poprzez wydanie po dniu 1 maja 2004 r., czyli po dniu przystąpienia Republiki Czeskiej do Wspólnot Europejskich, decyzji administracyjnej — na spółkę telekomunikacyjną o znaczącej (dominującej) pozycji na rynku telekomunikacyjnym obowiązek zawarcia umowy wzajemnego połączenia sieci tej spółki z innym operatorem?

               2)

               W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze:
               czy krajowy organ regulacyjny miał prawo postąpić w ten sposób jedynie w warunkach określonych w art. 8 ust. 2 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (dyrektywy o dostępie), czyli pod warunkiem dokonania uprzedniej analizy rynku zgodnie z art. 16 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej) oraz uprzedniego przeprowadzenia postępowania określonego w art. 6 i 7 dyrektywy ramowej 2002/21/WE
               czy też (na przykład zgodnie z motywem 15, art. 3, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 lit. a) oraz ust. 4, art. 10 ust. 1 i 2 dyrektywy o dostępie) mógł postąpić w ten sposób nawet bez dokonywania uprzedniej analizy rynku?

               3)

               Czy na odpowiedź na pytanie drugie może mieć wpływ fakt, że wniosek konkretnego operatora o wydanie decyzji o obowiązkowym wzajemnym połączeniu jego sieci z siecią operatora o znaczącej (dominującej) pozycji na rynku został złożony do krajowego organu regulacyjnego przed dniem 1 maja 2004 r., czyli przed dniem przystąpienia Republiki Czeskiej do Wspólnot Europejskich, a znaczna część postępowania w przedmiocie tego wniosku miała miejsce przed tą datą?

               4)

               Czy ze względu na to, że w chwili gdy miały miejsce okoliczności faktyczne niniejszej sprawy — od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 30 kwietnia 2005 r. — Republika Czeska nie dokonała w wystarczającym stopniu transpozycji ww. dyrektyw, możliwe jest bezpośrednie stosowanie dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej) oraz dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (dyrektywy o dostępie), a zatem

                           a)

                           dyrektywy te (jedna z nich) są bezwarunkowe oraz wystarczająco dokładne, aby mogły one być stosowane (przez sąd) zamiast prawa krajowego?

                           b)

                           operator o znaczącej (dominującej) pozycji na rynku telekomunikacyjnym ma prawo (legitymację czynną) powoływać się, wskutek niewłaściwej transpozycji dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (dyrektywy o dostępie) oraz dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej), na ich bezpośrednią skuteczność ze względu na to, że te dyrektywy (jedna z nich) chronią w każdym razie interesy podmiotu odmawiającego zawarcia umowy wzajemnego połączenia (w zakresie usługi ADSL) z innymi krajowymi operatorami telekomunikacyjnymi (i który zgodnie z opinią krajowego organu regulacyjnego, którą sąd także jest zobowiązany przeanalizować, działa w ten sposób wbrew celom nowych ram prawnych)?

                           c)

                           operator ten może powoływać się na bezpośrednią skuteczność dyrektyw, które nie zostały właściwie przetransponowane (lub jednej z nich), skoro (nawet jeśli spełnione zostały ustanowione w dyrektywach warunki) przedmiotem decyzji krajowego organu regulacyjnego są zawsze konkretne warunki wzajemnego połączenia sieci operatorów, czyli nałożenie określonych obowiązków na indywidualne podmioty?


title: Sprawa C-690/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Efeteio Thrakis (Grecja) w dniu 27 grudnia 2013 r. — Trapeza Eurobank Ergasias AE przeciwko Agrotiki Trapeza tis Ellados AE (ATE) i Pavlos Sidiropoulos

text:
               15.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Efeteio Thrakis (Grecja) w dniu 27 grudnia 2013 r. — Trapeza Eurobank Ergasias AE przeciwko Agrotiki Trapeza tis Ellados AE (ATE) i Pavlos Sidiropoulos
   (Sprawa C-690/13)
   2014/C 78/09
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Efeteio Thrakis

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Trapeza Eurobank Ergasias AE

      Strona pozwana: Agrotiki Trapeza tis Ellados AE (ATE) i Pavlos Sidiropoulos

      Pytania prejudycjalne

               1)

                           a)

                           Czy zakresem stosowania art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej objęte są przywileje materialne i procesowe przyznane „A.T.E. AE” na mocy art. 12 i 13 ust. 1 ustawy nr 4332/1929 w związku z art. 26 ust. 1 ustawy nr 1914/1990?

                           b)

                           Czy takie ograniczenie znajduje również zastosowanie przy założeniu, że „Α.Τ.Ε. ΑΕ”, zgodnie ze swoim statutem, prowadzi nadal działalność „użyteczności publicznej”?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie zawarte w pkt 1a i 1b, czy Grecja była zobowiązana zastosować procedurę przewidzianą w art. 108 ust. 3 TFUE w celu utrzymania w mocy omawianych przywilejów?

               3)

               Czy w niniejszym przypadku sąd odsyłający powinien odstąpić od stosowania art. 12 i 13 ust. 1 ustawy nr 4332/1929, w zakresie w jakim przepisy te mogą być sprzeczne z art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 3 TFUE?


title: Sprawa T-226/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 września 2008 r. — Prana Haus przeciwko OHIM (PRANAHAUS) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PRANAHAUS — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/39

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 września 2008 r. — Prana Haus przeciwko OHIM (PRANAHAUS)
   (Sprawa T-226/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PRANAHAUS - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 285/72)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Prana Haus GmbH (Fribourg-en-Brisgau, Niemcy) (przedstawiciel: N. Hebeis, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: J. Weberndörfer, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 kwietnia 2007 r. (sprawa R 1611/2006-1) dotyczącą wniosku o rejestracje oznaczenia słownego PRANAHAUS jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Prna Haus GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa T-239/10: Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2011 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji (EFRR — Zmniejszenie pomocy finansowej — Cofnięcie zaskarżonej noty obciążeniowej — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/21

         Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2011 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-239/10) (1)

   (EFRR - Zmniejszenie pomocy finansowej - Cofnięcie zaskarżonej noty obciążeniowej - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
   2011/C 331/41
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: P. Gentili, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Prete i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności noty obciążeniowej nr 3241001630 z dnia 26 lutego 2010 r. dotyczącej decyzji Komisji C(2009) 10350 z dnia 22 grudnia 2009 r. o zmniejszeniu pomocy Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) przyznanej na podstawie decyzji Komisji C(2000) 2349 z dnia 8 sierpnia 2000 r. zatwierdzającej program operacyjny POR Puglia w okresie 2000–2006 w ramach celu nr 1.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 195 z 17.7.2010.


title: Sprawa C-467/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 9 września 2009 r. w sprawach połączonych od T-30/01 do T-32/01 i od T-86/02 do T-88/02 Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 26 listopada 2009 r. przez Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/6

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 9 września 2009 r. w sprawach połączonych od T-30/01 do T-32/01 i od T-86/02 do T-88/02 Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 26 listopada 2009 r. przez Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa
   (Sprawa C-467/09 P)
   2010/C 37/09
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa (przedstawiciele: I. Sáenz-Cortabarría Fernández i M. Morales Isasi, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava, Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco, Confederación Empresarial Vasca (Confebask), Komisja Wspólnot Europejskich i Comunidad Autónoma de la Rioja

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Stwierdzenie dopuszczalności i zasadności odwołania;

               —

               Uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               Uwzględnienie skargi złożonej w pierwszej instancji;

               —

               Pomocniczo, przekazanie sprawy Sadowi Pierwszej Instancji do ponownego rozpoznania i, w razie potrzeby, nakazanie przeprowadzenia odrzuconego środka dowodowego;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Błąd co do prawa w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dotyczący tego, iż sprawa T-32/01 stała się bezprzedmiotowa.

               2)

               Błąd co do prawa w stwierdzeniu Sądu Pierwszej Instancji, iż zamknięcie wstępnej fazy dochodzenia w odniesieniu do spornego przepisu podatkowego przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1) wymagało istnienia wyraźnej decyzji Komisji w tym znaczeniu (skierowanej do państwa członkowskiego).

               3)

               Wypaczenie przez Sąd Pierwszej Instancji decyzji z dnia 28 listopada 2000 r. poprzez stwierdzenie, że decyzja ta stanowiła zakończenie wstępnej fazy dochodzenia spornego przepisu podatkowego, która to faza zapoczątkowana została skargą zarejestrowaną w kwietniu 1994 r. Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez brak stwierdzenia, iż ponowna ocena spornego przepisu podatkowego w 2000 r. powinna zostać dokonana w ramach postępowania przewidzianego dla pomocy istniejącej.

               4)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez naruszenie zasad procesowych dotyczących ciężaru i oceny dowodu, w szczególności w odniesieniu do dowodu z dokumentu, jaki stanowi decyzja z dnia 28 listopada 2000 r. (jej wiarygodność i moc dowodowa). Naruszenie prawa do sprawiedliwego procesu.

               5)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji uchybienie zasadom procesowym dotyczącym oceny i ciężaru dowodu w związku z obiektywnymi, mającymi znaczenie dla sprawy, spójnymi i logicznymi wskazówkami znajdującymi się w aktach, które świadczą o tym, że przed wydaniem decyzji z dnia 28 listopada 2000 r. Komisja wstępnie dokonała oceny spornego przepisu podatkowego i zamknęła dochodzenie. Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez brak przyjęcia, że ponowna ocena spornego środka podatkowego w roku 2000 powinna zostać dokonana w ramach postępowania przewidzianego dla pomocy istniejącej.

               6)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez uchybienie zasadom procesowym w dziedzinie przeprowadzania dowodów oraz poprzez podjęcie decyzji o nie przeprowadzaniu dowodu wnioskowanego przez wnoszącą odwołanie dotyczącego ujawnienia określonych dokumentów Komisji, który w świetle argumentów, jakimi posłużył się Sad Pierwszej Instancji w celu oddalenia skargi wnoszącej odwołanie, okazuje się istotny dla obrony jej interesów. Naruszenie prawa do sprawiedliwego procesu, zasady równego prawa do obrony i prawa do obrony.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 WE traktatu WE.


title: Sprawa C-669/15: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 30 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Versailles – Francja) – Electricité Réseau Distribution France SA (ERDF)/Axa Corporate Solutions SA, Ombrière Le Bosc SAS (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Brak ram prawnych — Oczywista niedopuszczalność — Artykuł 53 ust. 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem)

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/16

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 30 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Versailles – Francja) – Electricité Réseau Distribution France SA (ERDF)/Axa Corporate Solutions SA, Ombrière Le Bosc SAS
   (Sprawa C-669/15) (1)

   ((Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Brak ram prawnych - Oczywista niedopuszczalność - Artykuł 53 ust. 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem))
   (2016/C 343/25)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d'appel de Versailles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Electricité Réseau Distribution France SA (ERDF)

      Strona pozwana: Axa Corporate Solutions SA, Ombrière Le Bosc SAS

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Versailles (Francja) postanowieniem z dnia 8 grudnia 2015 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 78 z 29.2.2016.


title: Sprawa F-74/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 14 grudnia 2010 r. — Gowitzke przeciwko Europolowi (Służba publiczna — Personel Europolu — Artykuł 27 regulaminu pracowniczego mającego zastosowanie do pracowników Europolu — Artykuł 4 polityki ustalania grup i stopni służbowych personelu Europolu — Zaliczenie stanowiska do wyższej grupy zaszeregowania — Zaklasyfikowanie na stopień)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/60

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 14 grudnia 2010 r. — Gowitzke przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-74/09) (1)

   (Służba publiczna - Personel Europolu - Artykuł 27 regulaminu pracowniczego mającego zastosowanie do pracowników Europolu - Artykuł 4 polityki ustalania grup i stopni służbowych personelu Europolu - Zaliczenie stanowiska do wyższej grupy zaszeregowania - Zaklasyfikowanie na stopień)
   2011/C 30/115
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Werner Siegfried Gowitzke (Haga, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat D.C. Coppens)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol) (przedstawiciele: D. Neumann i D. El Khoury, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Europolu z dnia 5 czerwca 2009 r. oddalającej wniosek skarżącego o zmianę jego zaklasyfikowania do grupy 5, stopień 1.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżący pokrywa całość kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009, s. 85.


title: Sprawa T-242/10: Postanowienie Sądu z dnia 27 maja 2011 r. — Danzeisen przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie nr 271/2010 — Skarga, która stała się bezprzedmiotowa — Umorzenie postępowania)

text:
               23.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 219/16

         Postanowienie Sądu z dnia 27 maja 2011 r. — Danzeisen przeciwko Komisji
   (Sprawa T-242/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie nr 271/2010 - Skarga, która stała się bezprzedmiotowa - Umorzenie postępowania)
   2011/C 219/24
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Werner Danzeisen (Eichstetten, Niemcy) (przedstawiciel: H. Schmidt, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. von Rintelen, F.W. Bulst, M. Vollkommer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenie nieważności części rozporządzenia Komisji (UE) nr 271/2010 z dnia 24 marca 2010 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 889/2008 ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w odniesieniu do unijnego logo produkcji ekologicznej (Dz.U. L 84, s. 19).

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010.


title: Sprawa C-237/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 92/50/EWG — Zamówienia publiczne na usługi — Świadczenie producentom rolnych usług doradczych w roku 2001 — Rozporządzenie (EWG) nr 3508/92 — Wdrażanie w Grecji Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli (IACS) — Brak przetargu — Niedopuszczalność skargi)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-237/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 92/50/EWG - Zamówienia publiczne na usługi - Świadczenie producentom rolnych usług doradczych w roku 2001 - Rozporządzenie (EWG) nr 3508/92 - Wdrażanie w Grecji Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli (IACS) - Brak przetargu - Niedopuszczalność skargi)
   (2007/C 297/06)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Patakia i X. Lewis)

      Strona pozwana: Republika Grecka (Przedstawiciele: G. Kanellopoulos i S. Charitaki)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 3 ust. 2, 7, 11, ust. 1 i 15 oraz ust. 2 dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, str. 1)
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 193 z 6.8.2005 r.


title: Sprawa C-240/16 P: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 1 lutego 2017 r. – Vedran Vidmar i in./Komisja Europejska (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Skarga o odszkodowanie — Akt przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej — Zobowiązania związane ze strategią dotyczącą reformy sądownictwa — Utworzenie a następnie likwidacja funkcji komornika publicznego — Szkoda poniesiona przez osoby mianowane komornikami publicznymi — Prawidłowe monitorowanie zobowiązań Republiki Chorwacji przez Komisję Europejską — Oddalenie skargi — Odwołanie oczywiście niedopuszczalne)

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/3

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 1 lutego 2017 r. – Vedran Vidmar i in./Komisja Europejska
   (Sprawa C-240/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Skarga o odszkodowanie - Akt przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej - Zobowiązania związane ze strategią dotyczącą reformy sądownictwa - Utworzenie a następnie likwidacja funkcji komornika publicznego - Szkoda poniesiona przez osoby mianowane komornikami publicznymi - Prawidłowe monitorowanie zobowiązań Republiki Chorwacji przez Komisję Europejską - Oddalenie skargi - Odwołanie oczywiście niedopuszczalne))
   (2017/C 129/03)
   Język postępowania: chorwacki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Vedran Vidmar, Saša Čaldarević, Irena Glogovšek, Gordana Grancarić, Martina Grgec, Ines Grubišić, Sunčica Horvat Peris, Zlatko Ilak, Mirjana Jelavić, Romuald Kantoci, Svjetlana Klobučar, Ivan Kobaš, Tihana Kušeta Šerić, Damir Lemaić, Željko Ljubičić, Gordana Mahovac, Martina Majcen, Višnja Merdžo, Tomislav Perić, Darko Radić, Damjan Saridžić (przedstawiciel: D. Graf, odvjetnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Ječmenica i G. Wils, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Vedran Vidmar, Saša Čaldarević, Irena Glogovšek, Gordana Grancarić, Martina Grgec, Ines Grubišić, Sunčica Horvat Peris, Zlatko Ilak, Mirjana Jelavić, Romuald Kantoci, Svjetlana Klobučar, Ivan Kobaš, Tihana Kušeta Šerić, Damir Lemaić, Željko Ljubičić, Gordana Mahovac, Martina Majcen, Višnja Merdžo, Tomislav Perić, Darko Radić i Damjan Saridžić zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 251 z 11.7.2016.


title: Sprawa C-350/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 30 czerwca 2009 r. w sprawie T-444/07 Centre de Promotion de l’Emploi par la Micro-Entreprise (CPEM) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 2 września 2009 r. przez Centre de Promotion de l’Emploi par la Micro-Entreprise (CPEM)

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/11

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 30 czerwca 2009 r. w sprawie T-444/07 Centre de Promotion de l’Emploi par la Micro-Entreprise (CPEM) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 2 września 2009 r. przez Centre de Promotion de l’Emploi par la Micro-Entreprise (CPEM)
   (Sprawa C-350/09 P)
   2009/C 312/19
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Centre de Promotion de l’Emploi par la Micro-Entreprise (CPEM) (przedstawiciel: C. Bonnefoi, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji;

               —

               uwzględnienie w całości lub w części żądań przedstawionych w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swojego odwołania CPEM podnosi trzynaście zarzutów dotyczących oddalenia przez Sąd jej wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 4 października 2007 r. dotyczącej cofnięcia pomocy finansowej przyznanej z Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) mocą decyzji C(1999) 2645 z dnia 17 sierpnia 1999 r.
   W ramach zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył zasadę równego traktowania, jako że nie zastosował się do wymogu zapewnienia właściwej równowagi między argumentami stron. Poprzestając kilkukrotnie na stwierdzeniu, że Komisja odrzuca argumenty CPEM lub nie zgadza się z nimi, Sąd nie sprecyzował w istocie ani argumentów Komisji, ani sposobu, w jaki odpierają one lub obalają argumenty wnoszącej odwołanie, co prowadzi do braku równowagi w prezentacji okoliczności w toku postępowania, a zatem do braku równowagi w sposobie ich traktowania w wyroku.
   W ramach zarzutu drugiego CPEM twierdzi, że Sąd naruszył prawo, odmawiając uwzględnienia „współodpowiedzialności” Komisji, w zakresie w jakim posiadała ona wiedzę o faktach zarzucanych CPEM, ale nie podjęła żadnego działania w toku okresowych kontroli dotyczących realizacji dotowanego projektu celem zablokowania wypłaty zaliczek oraz pełnej kwoty dotacji. Spoczywający na CPEM obowiązek zwrotu całości przyznanej pomocy finansowej jest więc bezzasadny w świetle argumentów przedstawionych przez CPEM, które dowodzą przynajmniej współodpowiedzialności Komisji w powstałej sytuacji przynoszącej szkodę.
   W ramach zarzutu trzeciego wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd niesłusznie nie zbadał jej argumentów dotyczących wyboru podstawy prawnej kontroli, która była niezgodna z prawem, ponieważ została przeprowadzona na podstawie innego rozporządzenia niż rozporządzenie, w oparciu o które jest ona oficjalnie dokonywana.
   W ramach zarzutu czwartego wnosząca odwołanie wskazuje, że Sąd naruszył prawo, uznając za niedopuszczalne żądania CPEM zmierzające do uzyskania odszkodowania za publiczne naruszenie jej wizerunku. OLAF przekazał bowiem informacje prasie lokalnej, mimo że CPEM nie otrzymała jeszcze decyzji dotyczącej cofnięcia pomocy finansowej. W tych okolicznościach upublicznienie takich informacji poważnie szkodzi wizerunkowi organizacji realizującej zadanie w interesie ogólnym, która nie ma własnych środków ani klienteli, a której źródłem finansowana są wyłącznie podmioty publiczne i prywatne dokonujące wpłat.
   W ramach zarzutu piątego CPEM podnosi, że Sąd naruszył prawo oraz zasadę proporcjonalności, gdy odrzucił wniosek o symboliczne odszkodowanie na rzecz jej pracowników ze względu na brak szczególnego pełnomocnictwa udzielonego adwokatowi, mimo że uchybienia wskazane przez wnoszącą odwołanie w odniesieniu do pełnomocnictw udzielonych śledczym OLAF-u oraz pracownikom Komisji nie zostały zbadane przez Sąd.
   W ramach zarzutu szóstego CPEM zarzuca Sądowi, że naruszył prawo, ograniczając zakres skargi oraz badanie zarzutu pierwszego jedynie do poszanowania prawa do obrony, mimo że CPEM wyraźnie nawiązała do fundamentalnego prawa do obrony oraz do ogólnych zasad prawa.
   W ramach zarzutu siódmego wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył ponadto prawo, ograniczając zakres poszanowania prawa do obrony jedynie do zapewnienia możliwości skutecznego przedstawienia stanowiska przez adresatów decyzji oddziałującej w sposób istotny na ich interesy. Tymczasem poszanowanie prawa do obrony ma znacznie szerszy zakres. Poza tym „użyteczny” charakter debaty z OLAF-em i Komisją oraz badanie wszystkich okoliczności niniejszej sprawy z „dbałością i bezstronnością” są w danym przypadku wysoce wątpliwe, podobnie jak nieprzekazanie przez OLAF informacji o przedmiocie skarg złożonych przeciwko CPEM.
   W ramach zarzutu ósmego wnosząca odwołanie zarzuca konkretnie Sądowi, że naruszył prawo w zakresie, w jakim uznał, iż fakt poinformowania prasy o treści decyzji administracyjnej nakładającej karę, zanim jeszcze beneficjent został o niej poinformowany, nie stanowi naruszenia prawa do obrony.
   W ramach zarzutu dziewiątego CPEM zarzuca Sądowi, że niesłusznie nie uwzględnił jej zarzutu dotyczącego nieposzanowania przez Komisję, w ramach postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, prawa do obrony oraz zasad: domniemania niewinności, pewności prawa, równowagi i bezstronności kontroli. Poszanowanie tych ogólnych zasad prawa winno w istocie zostać zapewnione nie tylko w toku postępowań administracyjnych mogących doprowadzić do nałożenia kar, ale również w ramach dochodzeń wstępnych.
   W ramach zarzutu dziesiątego wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo, gdyż nie uwzględnił francuskiego pojęcia organizacji o celach niezarobkowych oraz relacji, jakie może i powinna utrzymywać taka organizacja z różnymi jednostkami samorządu lokalnego. Sąd powielił w ten sposób pierwotny błąd Komisji i OLAF-u, które uznały, że związki między CPEM a jednostkami samorządu lokalnego, w tym władzami Marsylii, stanowiły poważną nieprawidłowość.
   W ramach zarzutu jedenastego wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że popełnił błąd w zakresie ustaleń faktycznych, stwierdzając, że CPEM uważała, iż „przewodnik promotora” był niewiążący, i odrzucając jej argumenty w tym zakresie, podczas gdy tak naprawdę CPEM nie uważała, że ów przewodnik miał niewiążący charakter, a krytykowała jedynie fakt istnienia kilku różnych wersji, co prowadziło do braku pewności prawa oraz do naruszenia prawa do kontradyktoryjnego przedstawienia stanowiska.
   W ramach zarzutu dwunastego CPEM podnosi, że Sąd dokonał nieprawidłowej wykładni pojęcia „waloryzacja”, posługując się błędnym z prawnego punktu widzenia argumentem Komisji, że owa technika zaliczenia wydatków jest dozwolona w ramach „głównego zakresu” projektów objętych EFS, lecz niedozwolona w ramach projektów pilotażowych na podstawie art. 6 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 4255/88 (1).
   W ramach zarzutu trzynastego wnosząca odwołanie zarzuca wreszcie Sądowi, że naruszył zasadę pewności prawa, gdyż nie ustosunkował się do zarzutu opartego na niemożności stosowania rozporządzenia nr 1605/2002 (2), na którym bazuje decyzja OLAF-u i Komisji, mimo że w okresie, gdy miały miejsce zdarzenia, obowiązywało rozporządzenie finansowe (3) z dnia 21 grudnia 1977 r. Ponadto CPEM wnosi na podstawie art. 47 § 1 akapit drugi i trzeci regulaminu Trybunału o ustalenie faktów w drodze przesłuchania świadków.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4255/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do Europejskiego Funduszu Społecznego (Dz.U. L 374, s. 21).

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie finansowe z dnia 21 grudnia 1977 r. mające zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 356, s. 1), w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Rady (WE, EWWiS, Euratom) nr 2779/98 z dnia 17 grudnia 1998 r. zmieniającym rozporządzenie finansowe z dnia 21 grudnia 1977 r. (Dz.U. L 347, s. 3).


title: Sprawa T-332/13: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2013 r. — Christodoulou i Stavrinou przeciwko Komisji i Europejskiemu Bankowi Centralnemu

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/35

         Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2013 r. — Christodoulou i Stavrinou przeciwko Komisji i Europejskiemu Bankowi Centralnemu
   (Sprawa T-332/13)
   2013/C 252/59
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Chrysanthi Christodoulou (Pafos, Cypr) i Maria Stavrinou (Larnaka, Cypr) (przedstawiciele: adwokaci E. Efstathiou, K. Efstathiou i K. Liasidou,)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny i Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Eurogrupy z dnia 25 marca 2013, która stała się ostateczna na podstawie decyzji prezesa banku centralnego Cypru jako przedstawiciela europejskiego systemu banków centralnych Europejskiego Banku Centralnego z dnia 29 marca 2013 r. KDP (kanonistiki diokitiki praxi, akt wykonawczy) 104/2013, w której postanowiono o „sprzedaży określonych produktów” Cyprus Popular Bank Public Co Ltd i która stanowi w istocie wspólną decyzję Europejskiego Banku Centralnego i Komisji Europejskiej;

               —

               tytułem ewentualnym, stwierdzenie że wspomniana wyżej decyzja stanowi w istocie decyzję Europejskiego Banku Centralnego lub decyzję wydaną wspólnie z Komisją Europejską niezależnie od jej formy;

               —

               obciążenie Europejskiego Banku Centralnego lub Komisji Europejskiej kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, iż zaskarżona decyzja jest nieważna, ponieważ wykracza poza uprawnienia przyznane przez Traktat o Unii Europejskiej Europejskiemu Bankowi Centralnemu oraz Komisji Europejskiej w związku z czym te dwa organy wydały ją z przekroczeniem swych uprawnień.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, iż zaskarżona decyzja narusza prawo własności zagwarantowane w art. 1 protokołu 1 europejskiej Konwencji praw człowieka i przez art. 14 europejskiej Konwencji praw człowieka potwierdzone przez Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, iż zaskarżona decyzja jest oczywiście bezzasadna i pozbawiona podstawy prawnej oraz sprzeczna z zasadą proporcjonalności.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest ponadto sprzeczna z ogólnie przyjętymi zasadami prawnymi wynikającymi z prawa Unii Europejskiej oraz z zasadą wedle której nikt nie może powoływać się na własne uchybienie aby czerpać z niego korzyść lub zalegalizować niesłuszne lub bezprawne zachowanie.


title: Sprawa C-461/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 23 września 2009 r. w sprawie T-493/07 The Wellcome Foundation Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 23 listopada 2009 r. przez The Wellcome Foundation Ltd

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/4

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 23 września 2009 r. w sprawie T-493/07 The Wellcome Foundation Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 23 listopada 2009 r. przez The Wellcome Foundation Ltd
   (Sprawa C-461/09 P)
   2010/C 37/06
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: The Wellcome Foundation Ltd (przedstawiciel: adwokat R. Gilbey)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory); Serono Genetics Institute S.A.

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie, że utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Izby Odwoławczej, Sąd Pierwszej Instancji naruszył przesłanki prawne art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94 (1);

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku utrzymującego w mocy decyzję Izby Odwoławczej w części dotyczącej odmowy uchylenia wszystkich postanowień OHIM i Sądu w zakresie kosztów oraz obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi, że bazując na stanie faktycznym wynikającym z danych wpisanych do rejestru oraz z dokumentów przedłożonych OHIM Sąd uznał, bez żadnej podstawy prawnej, że właściwy w niniejszym przypadku krąg odbiorców wykazuje wysoki poziom uwagi.
   Wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd odmówił uwzględnienia dostarczonego przez nią dowodu, który stanowił zwykłe rozwinięcie argumentów i dowodów przedstawionych wcześniej przed OHIM i który w związku z tym powinien był zostać dopuszczony.
   Wnosząca odwołanie twierdzi, że przy dokonywaniu opisu stopnia podobieństwa towarów Sąd użył niedookreślonej i niespójnej terminologii, w związku z czym nie udało mu się uzasadnić zaskarżonego wyroku w sposób precyzyjny, trafny i spójny.
   Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd zastosował w odniesieniu do rozpatrywanego przezeń stanu faktycznego niewłaściwe, niekompletne i błędne kryteria prawne, w wyniku czego stwierdził, że stopień podobieństwa towarów był niski.
   Wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd, opierając się na stanie faktycznym, nie zastosował prawidłowo kryterium całościowego porównania oznaczeń, w wyniku czego doszedł do wniosku, że stopień podobieństwa oznaczeń był niski.
   Wreszcie wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd oparł swe stwierdzenia dotyczące prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd na niewłaściwych, niekompletnych i błędnych kryteriach prawnych, ponieważ zastosował takie kryteria przy definiowaniu właściwego kręgu odbiorców, ocenie stopnia podobieństwa towarów i ocenie stopnia podobieństwa oznaczeń.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1)


title: Sprawa C-144/06 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 4 października 2007 r. — Henkel KGaA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) — Odmowa rejestracji — Graficzny znak towarowy — Przedstawienie prostokątnej tabletki w kolorze czerwono-białym z niebieskim środkiem o owalnym kształcie — Charakter odróżniający)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/10

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 4 października 2007 r. — Henkel KGaA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-144/06 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) - Odmowa rejestracji - Graficzny znak towarowy - Przedstawienie prostokątnej tabletki w kolorze czerwono-białym z niebieskim środkiem o owalnym kształcie - Charakter odróżniający)
   (2007/C 297/14)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Henkel KGaA (przedstawiciel: C. Osterrieth, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 17 stycznia 2006 r. w sprawie T-398/04 Henkel KgaA przeciwko OHIM, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności przeciwko decyzji odmawiającej rejestracji trójwymiarowego znaku towarowego dla towarów detergentowych przedstawiającego się w kształcie prostokątnej tabletki w kolorze czerwono-białym z niebieskim środkiem o owalnym kształcie — Trójwymiarowy znak towarowy składający się z kształtu produktu — Charakter odróżniający znaku towarowego
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Henkel KGaA zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 121 z 20.5.2006.


title: Sprawa C-451/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat (Austria) w dniu 6 listopada 2006 r. — Gabriele Walderdorff przeciwko Finanzamt Waldviertel

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/39

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat (Austria) w dniu 6 listopada 2006 r. — Gabriele Walderdorff przeciwko Finanzamt Waldviertel
   (Sprawa C-451/06)
   (2006/C 326/83)
   Język postępowania: niemiecki
   Oznaczenie sądu krajowego
   Unabhängiger Finanzsenat Außenstelle Wien
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gabriele Walderdorff

      Strona pozwana: Finanzamt Waldviertel
   Pytania prejudycjalne
   Czy art. 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (1) (ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 2006/69/WE z dnia 24 lipca 2006 r. (2)), zwanej dalej „szóstą dyrektywą”, należy interpretować w ten sposób, że odpłatna cesja prawa do wykonywania połowu ryb w formie umowy dzierżawy zawartej na okres 10 lat

               1.

               przez właściciela nieruchomości, na której znajduje się obszar wód, którego dotyczy przyznane uprawnienie,

               2.

               przez właściciela prawa do połowu ryb dotyczącego obszaru wód należącego do majątku publicznego

         stanowi „najem lub dzierżawę nieruchomości”?

      (1)  Dz.U. L 145 z, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 221 z, str. 9.


title: Sprawa C-501/11 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 lipca 2013 r. — Schindler Holding Ltd, Schindler Management AG, Schindler SA, Schindler Sàrl, Schindler Liften BV i Schindler Deutschland Holding GmbH przeciwko Komisji Europejskiej i Radzie Unii Europejskiej (Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek instalacji i obsługi wind i schodów ruchomych — Odpowiedzialność spółki dominującej za naruszenia prawa kartelowego popełnione przez jej spółkę zależną — Spółka holdingowa — Wewnętrzny program przedsiębiorstwa w zakresie zgodności z regułami konkurencji ( „Compliance-Programme” ) — Prawa podstawowe — Zasady państwa prawa w ramach ustalania wysokości nałożonych grzywien — Podział władzy, zasady legalności, niedziałania prawa wstecz, ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz odpowiedzialności na zasadzie winy — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Artykuł 23 ust. 2 — Ważność — Zgodność z prawem wytycznych Komisji z 1998 r.)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/7

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 lipca 2013 r. — Schindler Holding Ltd, Schindler Management AG, Schindler SA, Schindler Sàrl, Schindler Liften BV i Schindler Deutschland Holding GmbH przeciwko Komisji Europejskiej i Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-501/11 P) (1)

   (Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek instalacji i obsługi wind i schodów ruchomych - Odpowiedzialność spółki dominującej za naruszenia prawa kartelowego popełnione przez jej spółkę zależną - Spółka holdingowa - Wewnętrzny program przedsiębiorstwa w zakresie zgodności z regułami konkurencji („Compliance-Programme”) - Prawa podstawowe - Zasady państwa prawa w ramach ustalania wysokości nałożonych grzywien - Podział władzy, zasady legalności, niedziałania prawa wstecz, ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz odpowiedzialności na zasadzie winy - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 23 ust. 2 - Ważność - Zgodność z prawem wytycznych Komisji z 1998 r.)
   2013/C 260/12
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Schindler Holding Ltd, Schindler Management AG, Schindler SA, Schindler Sàrl, Schindler Liften BV, Schindler Deutschland Holding GmbH (przedstawiciele: R. Bechtold i W. Bosch, Rechtsanwälte, J. Schwarze, Prozessbevollmächtigter)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Sauer i C. Hödlmayr, pełnomocnicy, wspierani przez A. Böhlkego, Rechtsanwalt), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Florindo Gijón i M. Simm, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 13 lipca 2011 r. w sprawie T-138/07 Schindler Holding i in. przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 512 wersja ostateczna z dnia 21 lutego 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/E-1/38.823 — Windy i schody ruchome) w przedmiocie kartelu na rynku instalacji i obsługi wind i schodów ruchomych w Belgii, Niemczech, Luksemburgu i Niderlandach polegającego na manipulacji przetargami, podziale rynków, ustalaniu cen, przyznawaniu projektów i dotyczących ich umów oraz wymianie informacji, a także, tytułem żądania ewentualnego, obniżenie grzywny nałożonej na wnoszące odwołanie.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Schindler Holding Ltd, Schindler Management AG, Schindler SA, Schindler Sàrl, Schindler Liften BV i Schindler Deutschland Holding GmbH pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011


title: Sprawa T-215/13: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2013 r. — Deutsche Rockwool Mineralwoll przeciwko OHIM — Recticel (Lambda)

text:
               22.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/12

         Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2013 r. — Deutsche Rockwool Mineralwoll przeciwko OHIM — Recticel (Lambda)
   (Sprawa T-215/13)
   2013/C 178/23
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Rockwool Mineralwoll GmbH & Co. OHG (Gladbeck, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Krenzel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Recticel SA (Bruksela, Belgia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanego R 112/2012-5 oraz

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: graficzny znak towarowy przedstawiający grecką literę lambda w kolorach czerwonym i białym; zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy nr 2 960 789

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

      Decyzja Wydziału Unieważnień: częściowe unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady nr 207/2009


title: Sprawa C-324/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England and Wales), Chancery Division w dniu 12 sierpnia 2009 r. — L’Oréal SA, Lancôme parfums et beauté & Cie SNC, Laboratoire Garnier & Cie, L’Oréal (UK) Limited przeciwko eBay International AG, eBay Europe SARL, eBay (UK) Limited, Stephanowi Pottsowi, Tracy Ratchford, Marie Ormsby, Jamesowi Clarke’owi, Joannie Clarke, Glenowi Foksowi, Rukhsanie Bi

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/40

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England and Wales), Chancery Division w dniu 12 sierpnia 2009 r. — L’Oréal SA, Lancôme parfums et beauté & Cie SNC, Laboratoire Garnier & Cie, L’Oréal (UK) Limited przeciwko eBay International AG, eBay Europe SARL, eBay (UK) Limited, Stephanowi Pottsowi, Tracy Ratchford, Marie Ormsby, Jamesowi Clarke’owi, Joannie Clarke, Glenowi Foksowi, Rukhsanie Bi
   (Sprawa C-324/09)
   2009/C 267/71
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (England and Wales), Chancery Division

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: L’Oréal SA, Lancôme parfums et beauté & Cie SNC, Laboratoire Garnier & Cie, L’Oréal (UK) Limited

      Strona pozwana: eBay International AG, eBay Europe SARL, eBay (UK) Limited, Stephan Potts, Tracy Ratchford, Marie Ormsby, James Clarke, Joanna Clarke, Glen Fox, Rukhsana Bi

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W razie gdy testery perfum i kosmetyków (tzn. próbki używane przy demonstrowaniu towarów konsumentom w placówkach handlu detalicznego) oraz „dramming bottles” (tzn. pojemniki, z których mogą być pobierane niewielkie ilości w celu dostarczenia ich konsumentom w formie bezpłatnych próbek), które nie są przeznaczone do sprzedaży konsumenckiej (i są często oznaczone „nie do sprzedaży” lub „nie do sprzedaży indywidualnej”), są dostarczane nieodpłatnie autoryzowanym dystrybutorom właściciela znaku towarowego, to czy takie towary zostały „wprowadzone do obrotu” w rozumieniu art. 7 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG (1) z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodastw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (zwanej dalej „dyrektywą 89/104/EWG”) i art. 13 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 (2) z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 40/94”)?

               2)

               W razie gdy z perfum i kosmetyków zostały usunięte bez zgody właściciela znaku towarowego pudełka (lub inne opakowania zewnętrzne), to czy stanowi to dla właściciela znaku towarowego „uzasadnioną przyczynę” sprzeciwu wobec dalszego obrotu odpakowanymi towarami w rozumieniu art. 7 ust. 2 dyrektywy 89/104/EWG i art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94?

               3)

               Czy w odniesieniu do odpowiedzi na pytanie drugie powyżej stanowi różnicę, jeżeli:

                           a)

                           wskutek usunięcia pudełek (lub innego opakowania zewnętrznego) odpakowane towary nie są opatrzone danymi wymaganymi na podstawie art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 76/768/EWG (3) z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących produktów kosmetycznych (zwanej dalej „dyrektywą 76/768/EWG”), a w szczególności nie są opatrzone wykazem składników lub „terminem przydatności”?

                           b)

                           wskutek braku takich danych oferowanie do sprzedaży lub sprzedaż odpakowanych towarów stanowi przestępstwo według prawa karnego państwa członkowskiego, w którym są one oferowane do sprzedaży lub sprzedawane osobom trzecim?

               4)

               Czy w odniesieniu do odpowiedzi na pytanie drugie powyżej stanowi różnicę, jeżeli dalszy obrót szkodzi lub może szkodzić wizerunkowi towarów i tym samym renomie znaku towarowego? Jeśli tak, to czy taki skutek objęty jest domniemaniem, czy też wymaga się jego udowodnienia przez właściciela znaku towarowego?

               5)

               W razie gdy przedsiębiorca obsługujący rynek online nabędzie od operatora wyszukiwarki możliwość korzystania z oznaczenia, które jest identyczne z zarejestrowanym znakiem towarowym, jako słowa kluczowego, tak że oznaczenie to jest wyświetlane użytkownikowi przez wyszukiwarkę w sponsorowanym łączu do witryny operatora rynku online, to czy wyświetlenie tego oznaczenia w sponsorowanym łączu stanowi „używanie” oznaczenia w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 89/104/EWG i art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94?

               6)

               W razie gdy kliknięcie na sponsorowane łącze określone w pytaniu piątym powyżej kieruje użytkownika bezpośrednio do reklam lub ofert sprzedaży towarów identycznych z tymi, dla których zarejestrowany jest znak towarowy, pod oznaczenie umieszczone w witrynie przez inne strony, z których to towarów niektóre naruszają znak towary, a inne nie naruszają znaku towarowego ze względu na odmienny status danych towarów, to czy stanowi to używanie oznaczenia przez operatora rynku online „dla” towarów naruszających prawa własności intelektualnej w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. c) dyrektywy 89/104/EWG i art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94?

               7)

               W razie gdy towary reklamowane i oferowane do sprzedaży na witrynach określonych w pytaniu szóstym powyżej obejmują towary, które nie zostały wprowadzone do obrotu w EOG przez właściciela znaku towarowego lub za jego zgodą, to czy aby takie używanie podlegało zakresowi art. 5 ust. 1 lit. c) dyrektywy 89/104/EWG i art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94, a nie podlegało zakresowi art. 7 ust. 1 dyrektywy 89/104/EWG i art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94, wystarczy, że reklama lub oferta sprzedaży jest skierowana do konsumentów na obszarze, dla którego zastrzeżono znak towarowy, czy też właściciel znaku towarowego musi wykazać, że reklama lub oferta sprzedaży nieuchronnie skutkuje wprowadzeniem danych towarów do obrotu na obszarze, dla którego zastrzeżono znak towarowy?

               8)

               Czy w odniesieniu do odpowiedzi na pytania od piątego do siódmego powyżej stanowi różnicę, jeżeli używanie, któremu właściciel znaku towarowego zarzuca naruszanie prawa do tego znaku, polega na wyświetlaniu oznaczenia w witrynie samego operatora rynku online, a nie w sponsorowanym łączu?

               9)

               Jeżeli wystarczy, że reklama lub oferta sprzedaży jest skierowana do konsumentów na obszarze, dla którego zastrzeżono znak towarowy, aby takie używanie podlegało zakresowi art. 5 ust. 1 lit. c) dyrektywy 89/104/EWG i art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94, a nie podlegało zakresowi art. 7 ust. 1 dyrektywy 89/104/EWG i art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94:

                           a)

                           to czy takie używanie polega na „przechowywaniu informacji przekazanych przez usługobiorcę” w rozumieniu art. 14 ust. 1 dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (zwanej dalej dyrektywą 2000/31/WE) lub obejmuje takie przechowywanie?

                           b)

                           jeżeli używanie to nie polega wyłącznie na czynnościach podlegających zakresowi art. 14 ust. 1 dyrektywy 2000/31/WE, ale obejmuje takie czynności, to czy operator rynku online jest zwolniony z odpowiedzialności w zakresie, w jakim używanie polega na takich czynnościach, a jeżeli tak, to czy można przyznać odszkodowanie lub inny pieniężny środek naprawczy z tytułu takiego używania w zakresie, w jakim nie jest one zwolnione z odpowiedzialności?

                           c)

                           w okolicznościach, gdy operator rynku online wie, że towary były reklamowane, oferowane do sprzedaży i sprzedawane w jego witrynie z naruszeniem zarejestrowanych znaków towarowych i że te zarejestrowane znaki towarowe prawdopodobnie nadal będą naruszane w ten sposób poprzez reklamowanie, oferowanie do sprzedaży i sprzedaż tych samych lub podobnych towarów przez tych samych lub różnych użytkowników witryny, to czy stanowi to „faktyczne wiadomości” lub „wiedzę” w rozumieniu art. 14 ust. 1 dyrektywy 2000/31/WE?

               10)

               W razie gdy usługi pośrednika, takiego jak operator witryny, były wykorzystywane przez osobę trzecią do naruszania zarejestrowanego znaku towarowego, to czy art. 11 dyrektywy 2004/48/WE (4) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (zwanej dalej „dyrektywą 2004/48/WE”) wymaga, aby państwa członkowskie zapewniły, by właściciel znaku towarowego mógł uzyskać nałożenie na pośrednika zakazu skierowanego przeciwko dalszemu naruszaniu tego znaku towarowego, w odróżnieniu od kontynuacji tego konkretnego naruszenia, a jeśli tak, jaki jest zakres takiego zakazu, który ma być dostępny?

      (1)  Dz.U. L 40, s. 1.

      (2)  Dz.U. 1994, L 11, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 262, s. 169.

      (4)  Dz.U. L 157, s. 45.


title: Sprawa C-27/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  27 kwietnia 2006 r.  (wniosek Finanzgericht Hamburg o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — Elfering Export GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas (Refundacje wywozowe — Przesłanka materialna — Rozporządzenie (WE) nr 800/1999 — Wołowina i cielęcina — Brak dowodu pochodzenia produktów — Stosowanie kar)

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/18

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 kwietnia 2006 r. (wniosek Finanzgericht Hamburg o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — Elfering Export GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-27/05) (1)

   (Refundacje wywozowe - Przesłanka materialna - Rozporządzenie (WE) nr 800/1999 - Wołowina i cielęcina - Brak dowodu pochodzenia produktów - Stosowanie kar)
   (2006/C 143/32)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Hamburg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Elfering Export GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Hamburg — Wykładania art. 5 ust. 4 oraz art. 51 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz. U. L 102, str. 11) — Informacja w zgłoszeniu wywozowym o wspólnotowym pochodzeniu produktów — Brak dowodu pochodzenia produktów — Stosowanie kar
   Sentencja
   Złożone w zgłoszeniu wywozowym oświadczenie o wspólnotowym pochodzeniu produktów objętych wnioskiem o refundację należy do informacji, do których może mieć zastosowanie kara na podstawie art. 51 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych.

      (1)  Dz. U. C 82 z 2.4.2005.