title: Sprawa C-104/08: Postanowienie Trybunału z dnia 19 czerwca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich — Austria) — Marc André Kurt przeciwko Bürgermeister der Stadt Wels (Art. 92 ust. 1 i art. 104 ust. 3 regulaminu Trybunału Sprawiedliwości — Swobody podstawowe — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Przepisy krajowe ustanawiające wymóg posiadania dyplomu w celu uzyskania zezwolenia na prowadzenia szkoły nauki jazdy — Dyskryminacja własnych obywateli w stosunku do obywateli innych państw członkowskich)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/13

         Postanowienie Trybunału z dnia 19 czerwca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich — Austria) — Marc André Kurt przeciwko Bürgermeister der Stadt Wels
   (Sprawa C-104/08) (1)

   (Art. 92 ust. 1 i art. 104 ust. 3 regulaminu Trybunału Sprawiedliwości - Swobody podstawowe - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Przepisy krajowe ustanawiające wymóg posiadania dyplomu w celu uzyskania zezwolenia na prowadzenia szkoły nauki jazdy - Dyskryminacja własnych obywateli w stosunku do obywateli innych państw członkowskich)
   (2008/C 285/22)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Marc André Kurt

      Strona pozwana: Bürgermeister der Stadt Wels
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Unabhängiger Verwaltungsrat des Landes Oberösterreich — Wykładnia podstawowych zasad traktatów WE i UE i swobód podstawowych, które z nich wynikają, jak również art. 16 i 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Przepis krajowy ustanawiający system zezwoleń na zakładanie, prowadzenie i kierowanie szkołą nauki jazdy oraz przewidujący warunek posiadania dyplomu — Dyskryminacja własnych obywateli w porównaniu z obywatelami innych państw członkowskich, którzy korzystają z praw wynikających z prawa wspólnotowego i którzy nie muszą spełniać warunku posiadania dyplomu
   Sentencja

               1)

               Przepisy państwa członkowskiego, które w sytuacji takiej jak ta, której dotyczy postępowanie przed sądem odsyłającym, odmawiają uznania, iż kwalifikacje zawodowe zdobyte przez obywatela tego państwa członkowskiego są równoważne w stosunku do posiadania dyplomu wymaganego przez te przepisy dla celu wykonywania w tym państwie członkowskim działalności na własny rachunek polegającej na prowadzeniu szkoły nauki jazdy nie stoją w sprzeczności z art. 12, 43 i 49 WE.

               2)

               Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na drugie i trzecie pytanie zadane przez Unabhängiger Verwaltungsrat des Landes Oberösterreich.

      (1)  Dz.U. C 142 z 7.6.2008.


title: Sprawa T-95/09: Postanowienie Sądu z dnia 20 października 2011 r. — United Phosphorus przeciwko Komisji (Środki ochrony roślin — Substancja czynna napropamid — Niewłączenie do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG — Ustanowienie późniejszej dyrektywy — Umorzenie postępowania)

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/17

         Postanowienie Sądu z dnia 20 października 2011 r. — United Phosphorus przeciwko Komisji
   (Sprawa T-95/09) (1)

   (Środki ochrony roślin - Substancja czynna napropamid - Niewłączenie do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG - Ustanowienie późniejszej dyrektywy - Umorzenie postępowania)
   2011/C 362/24
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: United Phosphorus Ltd (Warrington, Cheshire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu i K. Van Maldegem)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo L. Parpala i N.B. Rasmussen, następnie L. Parpala, pełenomocnik, wspierani przez adwokata J. Stuycka)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2008/902/WE z dnia 7 listopada 2008 r. dotyczącej niewłączenia napropamidu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 102 z 1.5.2009.


title: Sprawa T-481/14: Wyrok Sądu z dnia 15 września – European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki/Komisja (Zamówienia publiczne — Procedura przetargowa — Świadczenie usług dotyczących rozwoju platformy do spraw zarządzania wiedzą i informacją — Usługi dotyczące rozwoju oprogramowania i utrzymania dostępności i efektywności usług informatycznych — Odmowa sklasyfikowania oferty oferenta na pierwszej pozycji — Kryteria wyboru — Kryteria udzielenia zamówienia — Obowiązek uzasadnienia — Oczywiste błędy w ocenie — Dostęp do dokumentów — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/37

         Wyrok Sądu z dnia 15 września – European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki/Komisja
   (Sprawa T-481/14) (1)

   ((Zamówienia publiczne - Procedura przetargowa - Świadczenie usług dotyczących rozwoju platformy do spraw zarządzania wiedzą i informacją - Usługi dotyczące rozwoju oprogramowania i utrzymania dostępności i efektywności usług informatycznych - Odmowa sklasyfikowania oferty oferenta na pierwszej pozycji - Kryteria wyboru - Kryteria udzielenia zamówienia - Obowiązek uzasadnienia - Oczywiste błędy w ocenie - Dostęp do dokumentów - Odpowiedzialność pozaumowna))
   (2016/C 402/41)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg SA (Ettelbrück, Luksemburg) i Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: początkowo adwokaci E. Siouti i M. Sfyri, a następnie M. Sfyri i A. Lymperopoulou)

      Strona pozwana: Europejski Instytut Innowacji i Technologii (EIT) (przedstawiciele: początkowo M. Kern, B. Győri-Hartwig i P. Juanes Burgos, a następnie B. Győri-Hartwig i P. Juanes Burgos, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów P. Wytincka i B. Hoorelbeke’a)

      Przedmiot

   Po pierwsze, sformułowane na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EIT z dnia 14 kwietnia 2014 r., klasyfikującej ofertę skarżących na drugiej pozycji w ramach procedury przetargu dotyczącego usług informatycznych i usług powiązanych oraz stwierdzenia nieważności decyzji EIT z dnia 25 kwietnia 2014, odmawiającej ujawnienia składu komisji przetargowej, oraz po drugie, sformułowane na podstawie art. 268 TFUE żądanie wypłaty odszkodowania z tytułu szkód poniesionych przez skarżących.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               European Dynamics Luxembourg SA i Evropaïki Dynamiki — Proigmena Sistimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 351 z 6.10.2014.


title: Sprawa C-438/15: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 28 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Taranto – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Davide Durante (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Identyczne pytania prejudycjalne – Artykuły 49 i 56 TFUE – Swoboda przedsiębiorczości – Swoboda świadczenia usług – Gry losowe – Ograniczenia – Nadrzędne względy interesu ogólnego – Proporcjonalność – Warunki udziału w przetargu i ocena sytuacji ekonomicznej i finansowej – Wykluczenie oferenta z powodu nieprzedstawienia zaświadczeń na temat jego sytuacji ekonomicznej i finansowej wystawionych przez dwie oddzielne instytucje bankowe)

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/10

      Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 28 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Taranto – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Davide Durante
      (Sprawa C-438/15) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Identyczne pytania prejudycjalne - Artykuły 49 i 56 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Swoboda świadczenia usług - Gry losowe - Ograniczenia - Nadrzędne względy interesu ogólnego - Proporcjonalność - Warunki udziału w przetargu i ocena sytuacji ekonomicznej i finansowej - Wykluczenie oferenta z powodu nieprzedstawienia zaświadczeń na temat jego sytuacji ekonomicznej i finansowej wystawionych przez dwie oddzielne instytucje bankowe))
      (2016/C 454/21)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale di Taranto

         Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

      Davide Durante

         Sentencja

      Artykuły 49 i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie istnieniu przepisu krajowego takiego jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym, który nakłada na podmioty pragnące zgłosić się do udziału w przetargu mającym na celu przyznanie koncesji w dziedzinie gier i zakładów obowiązek przedstawienia dowodu ich sytuacji ekonomicznej i finansowej w postaci oświadczeń wydanych przez co najmniej dwie instytucje bankowe i który nie zezwala przy tym na wykazanie tej sytuacji w inny sposób, pod warunkiem że taki przepis może spełniać określone w orzecznictwie Trybunału przesłanki proporcjonalności, co powinien sprawdzić sąd odsyłający.

         (1)  Dz.U. C 381 z 16.11.2015.


title: Sprawa T-336/08: Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2010 r. — Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli przeciwko OHIM (Kształt zająca z czekolady z czerwoną wstążeczką) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego — Kształt zająca z czekolady z czerwoną wstążeczką — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009))

text:
               12.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/9

         Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2010 r. — Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli przeciwko OHIM (Kształt zająca z czekolady z czerwoną wstążeczką)
   (Sprawa T-336/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego - Kształt zająca z czekolady z czerwoną wstążeczką - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009))
   2011/C 46/14
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG (Kilchberg, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci R. Lange, E. Schalast i G. Hild)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 czerwca 2008 r. (sprawa R 1332/2005-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia trójwymiarowego tworzonego przez kształt zająca z czekolady z czerwoną wstążeczką jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 260 z 11.10.2008.


title: Sprawy połączone F-88/09 i F-48/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 5 grudnia 2012 r. — Z przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości (Służba publiczna — Urzędnicy — Przeniesienie z urzędu — Interes służby — Zasada zgodności pomiędzy grupą zaszeregowania a stanowiskiem — Prawo do obrony — Mobbing — Artykuł 12 regulaminu pracowniczego — Obowiązek staranności — Zasada dobrej administracji — Postępowanie dyscyplinarne — Kara dyscyplinarna — Pisemne upomnienie — Prawo do obrony i zasada kontradyktoryjności)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/29

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 5 grudnia 2012 r. — Z przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawy połączone F-88/09 i F-48/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Przeniesienie z urzędu - Interes służby - Zasada zgodności pomiędzy grupą zaszeregowania a stanowiskiem - Prawo do obrony - Mobbing - Artykuł 12 regulaminu pracowniczego - Obowiązek staranności - Zasada dobrej administracji - Postępowanie dyscyplinarne - Kara dyscyplinarna - Pisemne upomnienie - Prawo do obrony i zasada kontradyktoryjności)
   2013/C 38/53
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Z (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: początkowo adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche, następnie adwokat F. Rollinger)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciel: A. V. Placco, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przeniesienia skarżącej w interesie służby do innej dyrekcji oraz zasądzenia od pozwanej kwoty pieniężnej tytułem zadośćuczynienia za krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skargi w sprawach połączonych F-88/09 i F-48/10 zostają oddalone.

               2)

               W sprawie F-88/09 Z pokrywa trzy czwarte własnych kosztów, a w sprawie F-48/10 Z pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

               3)

               W sprawie F-88/09 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pokrywa własne koszty i zostaje obciążony jedną czwartą kosztów poniesionych przez Z.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010, s. 80.


title: Sprawa T-174/09: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2009 r. — Complejo Agrícola, SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/48

         Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2009 r. — Complejo Agrícola, SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-174/09)
   2009/C 153/91
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Complejo Agrícola, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: A. Menéndez Menéndez, G. Yanguas Montero, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności art. 1, w związku z załącznikiem 1, decyzji Komisji Europejskiej 2009/95/WE z dnia 12 grudnia 2008 r. (1) w zakresie uznania za teren mający znaczenia dla Wspólnoty obszaru „Acebuchales de la Campiña Sur de Cádiz” kod ES 6120015 (zwanego dalej „TZW” Acebuchales”) i przywrócenia pełnego korzystania z prawa własności Complejo Agrícola na części jego działki, która nie posiada walorów środowiskowych dla uznania jej za teren mający znaczenie dla Wspólnoty („TZW”).

               —

               obciążenie KomisjI Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja przyjmuje drugi zaktualizowany wykaz TZW dla śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego zgodnie z postanowieniami art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (2) Pośród uznanych TZW, utrzymanych w zaskarżonej decyzji znajduje się TZW Acebuchales, o powierzchni 26 475,31 ha i następujących współrzędnych geograficznych: długość: 5° 57′ 4″, szerokość: 36° 24′ 2″.
   Na podstawie zaskarżonej decyzji powierzchnia 1 759 ha działki, której właścicielem jest skarżąca (zwana dalej „działką) została włączona do TZW Acebuchales. Od czasu ustanowienia TZW Acebuchales, do tego obszaru automatycznie znajduje zastosowanie system ochrony prawnej przewidziany w art. 6 ust. 2, 3 i 4 dyrektywy 92/43. Ów system prawny ogranicza możliwości używania i korzystania z części działki włączonej do TZW Acebuchales.
   Na poparcie swoich żądań strona skarżąca przedstawia następujące zarzuty:

               —

               Komisja posunęła się zbyt daleko przy ustalaniu obwodu TZW Acebuchales, co wpływa na działkę w wyniku błędnego zastosowania kryteriów ustanowionych w załącznikach I, II i III dyrektywy 92/43.
               Tak jak wykazano w Raporcie dotyczącym środowiska naturalnego sporządzonym przez przedsiębiorstwo konsultingowe z zakresu środowiska naturalnego Istmo ’94, na 1 759 ha objętej TZW działki Acebuchales 877 ha nie spełnia warunków środowiskowych wymaganych przez dyrektywę 92/43 aby można było je włączyć do TZW. Błędne zastosowanie kryteriów z załącznika III do dyrektywy 92/43 przez Komisje spowodowało, że uznano za obszar TZW duży zakres obszarów będących własnością skarżącej, nie posiadających walorów środowiskowych, co ponadto oznacza naruszenie zasad proporcjonalności oraz zasad zgodności z prawem kształtujących prawo wspólnotowe.

               —

               Miało miejsce nieuzasadnione i nieproporcjonalne ograniczenie uprawnień do używania i korzystania wynikających z prawa własności skarżącej do obszarów działki objętych TZW Acebuchales, które nie posiadały walorów środowiskowych.

               —

               Skarżaca nie miała możliwości uczestniczenia w procedurze uznawania za TZW Acebuchales, ani też możliwości dowiedzenia się o jej istnieniu przed opublikowaniem zaskarżonej decyzji, co oznacza naruszenie zasad wysłuchania zainteresowanego oraz pewności co do prawa.

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 12 grudnia 2008 r. przyjmująca na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG drugi zaktualizowany wykaz terenów mających znaczenie dla Wspólnoty składających się na śródziemnomorski region biogeograficzny [notyfikowana jako dokument nr C(2008) 8049] (Dz.U. L 43, s. 393).

      (2)  Dz.U. L 59, s. 63.


title: Sprawa C-165/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 3 kwietnia 2013 r. — Stanislav Gross przeciwko Hauptzollamt Braunschweig

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 3 kwietnia 2013 r. — Stanislav Gross przeciwko Hauptzollamt Braunschweig
   (Sprawa C-165/13)
   2013/C 207/03
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Stanislav Gross

      Strona pozwana: Hauptzollamt Braunschweig

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów (1) objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania bez uszczerbku dla jego systematycznego związku z art. 7 ust. 3 dyrektywy 92/12/EWG stoi na przeszkodzie ustawowym uregulowaniom państwa członkowskiego, zgodnie z którymi osoba posiadająca dla celów handlowych wyroby objęte podatkiem akcyzowym dopuszczone do konsumpcji w innym państwie członkowskim, nie podlega opodatkowaniu, jeśli nabyła te wyroby od innej osoby dopiero po zakończeniu czynności przywozu?

      (1)  Dz.U. L 76, s.1.


title: Sprawa T-532/08: Postanowienie Sądu z dnia 7 września 2010 r. — Norilsk Nickel Harjavalta i Umicore przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Środowisko naturalne i ochrona zdrowia ludności — Klasyfikacja, pakowanie i etykietowanie niektórych związków węglanu niklu jako substancji niebezpiecznych — Dyrektywa 2008/58/WE — Dyrektywa 67/548/EWG — Rozporządzenie (WE) nr 790/2009 — Rozporządzenie (WE) nr 1272/2008 — Zmiana żądań — Czasowy zakres stosowania art. 263 akapit czwarty TFUE — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/29

         Postanowienie Sądu z dnia 7 września 2010 r. — Norilsk Nickel Harjavalta i Umicore przeciwko Komisji
   (Sprawa T-532/08) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Środowisko naturalne i ochrona zdrowia ludności - Klasyfikacja, pakowanie i etykietowanie niektórych związków węglanu niklu jako substancji niebezpiecznych - Dyrektywa 2008/58/WE - Dyrektywa 67/548/EWG - Rozporządzenie (WE) nr 790/2009 - Rozporządzenie (WE) nr 1272/2008 - Zmiana żądań - Czasowy zakres stosowania art. 263 akapit czwarty TFUE - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   2010/C 301/49
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Norilsk Nickel Harjavalta Oy (Espoo, Finlandia) i Umicore SA/NV (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: K. Nordlander, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver i D. Kukovec, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Nickel Institute (Toronto, Kanada) (przedstawiciele: K. Nordlander, adwokat, D. Anderson, QC, S. Kinsella i H. Pearson, solicitors)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciel: B. Weis Fogh, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności w części dyrektywy Komisji 2008/58/WE z dnia 21 sierpnia 2008 r. dostosowującej po raz trzydziesty do postępu technicznego dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (Dz.U. L 246, s. 1) oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 790/2009 z dnia 10 sierpnia 2009 r. dostosowującego do postępu naukowo-technicznego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (Dz.U. L 235, s. 1) w zakresie, w jakim te akty zmieniają klasyfikację niektórych związków węglanu niklu.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Norilsk Nickel Harjavalta Oy i Umicore SA/NV pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Królestwo Danii i Nickel Institute pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawa C-275/04: Skarga wniesiona dnia 29 czerwca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/15

         Skarga wniesiona dnia 29 czerwca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-275/04)
   (2004/C 217/28)
   Dnia 29 czerwca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Królestwu Belgii sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich, reprezentowaną przez C. Giolito i G. Wilmsa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że:

                           —

                           nie księgując, zgodnie z art. 6 ust. 3 lit. a) rozporządzenia 1150/2000 (1), w wyznaczonym terminie ustalonych należności;
                           oraz

                           —

                           nie sprawdzając, czy od dnia 1 stycznia 1995 r. miały miejsce inne opóźnienia w udostępnianiu środków własnych będące następstwem spóźnionego zaksięgowania, o którym mowa w art. 6 ust. 3 lit. a) rozporządzenia 1150/2000, niszcząc rejestry obejmujące ten okres i nie przekazując ich Komisji w celu umożliwienia jej obliczenia odsetek za zwłokę należnych zgodnie z art. 11 rozporządzenia 1552/89 (2) z tytułu spóźnionego udostępnienia środków własnych;

                     Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 6 ust. 3, art. 9, 10 i 11 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonujące decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (3), które, z mocą od 31 maja 2000 r. uchyliło i zastąpiło mające ten sam przedmiot rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 25 maja 1989 r. wykonujące decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (4) oraz art. 10 Traktatu WE.

               2)

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty prawne i główne argumenty
   Brak poszanowania przepisów wspólnotowych przez Królestwo Belgii w dziedzinie zapisów księgowych doprowadził do istnienia opóźnień w udostępnianiu środków własnych. Państwa Członkowskie są zobowiązane do dokonywania zapisów księgowych kwot ustalonych należności, w odniesieniu do których zostało ustanowione zabezpieczenie i które nie są kwestionowane, zgodnie z art. 6 ust. 3 lit. a) rozporządzenia 1150/2000 („Zaksięgowanie A”), podczas gdy zaksięgowanie, o którym mowa w art. 6 ust. 3 lit. b) tego rozporządzenia („Zaksięgowanie B”) jest zastrzeżone wyłącznie dla ustalonych należności, które nie zostały jeszcze pobrane i dla których nie zostało ustanowione zabezpieczenie. Kwoty objęte zabezpieczeniem ustanowionym w ramach zewnętrznej procedury tranzytowej (T1, karnet TIR, karnet ATA, itd.) mogą zostać wykazane w oddzielnym zaksięgowaniu tylko pod warunkiem, że zostały prawidłowo zakwestionowane, co oznacza w szczególności przestrzeganie terminów oraz wniesienie skargi na piśmie.
   Komisja nie może przyjąć wyjaśnień przedstawianych przez Belgię, mających na celu usprawiedliwienie stwierdzonych anomalii i opóźnień w zaksięgowaniu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonujące decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 130, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 25 maja 1989 r. wykonujące decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 155, str. 1).

      (3)  Dz.U. L 293, str. 9.

      (4)  Dz.U. L 185, str. 24.


title: Sprawa T-16/11: Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – Niderlandy przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Wydatki dokonane w ramach europejskiego systemu kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej — Prawo do obrony)

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/25

         Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – Niderlandy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-16/11) (1)

   ((EFOGR - Sekcja Gwarancji - EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Wydatki dokonane w ramach europejskiego systemu kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej - Prawo do obrony))
   2014/C 282/32
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels, M. de Ree, M. Noort, M. Bulterman i J. Langer, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Kranenborg, F. Wilman i P. Rossi, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i J. Möller, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2010/668/UE z dnia 4 listopada 2010 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 288, s. 24) w zakresie, w jakim w decyzji tej zastosowano wobec Królestwa Niderlandów korektę finansową na kwotę 2 8 9 47  149,31 EUR dotyczącą europejskiego systemu kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej w odniesieniu do lat finansowych 2003–2008

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2010/668/UE z dnia 4 listopada 2010 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim w decyzji tej zastosowano wobec Królestwa Niderlandów korektę finansową dotyczącą europejskiego systemu kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej w odniesieniu do lat finansowych 2003–2008.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011.


title: Sprawa C-517/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem College van Beroep voor het Bedrijfsleven wydanym w dniu 15 grudnia 2004 r. w sprawie Visserijbedrijf D.J. Koornstra & Zn. V.o.f. przeciwko Productschap Vis

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem College van Beroep voor het Bedrijfsleven wydanym w dniu 15 grudnia 2004 r. w sprawie Visserijbedrijf D.J. Koornstra & Zn. V.o.f. przeciwko Productschap Vis
   (Sprawa C-517/04)
   (2005/C 69/09)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 20 grudnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem College van Beroep voor het Bedrijfsleven wydanym w dniu 15 grudnia 2004 r. w sprawie Visserijbedrijf D.J. Koornstra & Zn. V.o.f. przeciwko Productschap Vis.
   College van Beroep voor het Bedrijfsleven zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy opłata tego rodzaju, jak sporna opłata, którą przedsiębiorca zobowiązany jest uiścić w Państwie Członkowskim za przywóz krewetek łodzią rybacką zarejestrowaną w tym Państwie Członkowskim, a która służy finansowaniu sit i obieraków do krewetek w tym Państwie Członkowskim, jest zgodna z prawem wspólnotowym, a w szczególności z art. 25 i 90 WE, jeżeli opłata ta jest należna również od tego przedsiębiorcy za krewetki przewożone do innego miejsca we Wspólnocie?

               2)

               Czy dla odpowiedzi na poprzednie pytanie istotne jest:

                           a.

                           gdzie krewetki zostały złowione;

                           b.

                           że krewetki po przywozie do innego miejsca we Wspólnocie transportowane są do Państwa Członkowskiego, gdzie jest zarejestrowana łódź rybacka;

                           c.

                           że w przypadku przywozu do innego miejsca we Wspólnocie należy również tam wnieść opłatę za sortowanie i obieranie krewetek?


title: Sprawa C-91/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Amsterdam (Niderlandy) w dniu 25 lutego 2015 r. – Kawasaki Motors Europe NV/Inspecteur van de Belastingdienst/Douane

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Amsterdam (Niderlandy) w dniu 25 lutego 2015 r. – Kawasaki Motors Europe NV/Inspecteur van de Belastingdienst/Douane
   (Sprawa C-91/15)
   (2015/C 146/33)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Gerechtshof Amsterdam

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Kawasaki Motors Europe NV

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane

      Pytanie prejudycjalne

   Czy rozporządzenie Komisji (WE) nr 1051/2009 (1) z dnia 3 listopada 2009 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej jest ważne?

      (1)  Dz.U. L 290, s. 56.


title: Sprawa C-290/04: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 października 2006 r. (wniosek Bundesfinanzhof — Niemcy o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — FKP Scorpio Konzertproduktionen GmbH przeciwko Finanzamt Hamburg-Eimsbüttel (Artykuł 59 traktatu EWG (następnie art. 59 traktatu WE, obecnie, po zmianie, art. 49 WE) i art. 60 traktatu EWG (następnie art. 60 traktatu WE, obecnie, po zmianie, art. 60 WE) — Ustawodawstwo podatkowe — Podatek dochodowy — Świadczenie przez nierezydenta usług w ramach spektakli artystycznych — Zasada potrącenia podatku u źródła — Usługodawca nie będący obywatelem państwa członkowskiego)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/7

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 października 2006 r. (wniosek Bundesfinanzhof — Niemcy o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — FKP Scorpio Konzertproduktionen GmbH przeciwko Finanzamt Hamburg-Eimsbüttel
   (Sprawa C-290/04) (1)

   (Artykuł 59 traktatu EWG (następnie art. 59 traktatu WE, obecnie, po zmianie, art. 49 WE) i art. 60 traktatu EWG (następnie art. 60 traktatu WE, obecnie, po zmianie, art. 60 WE) - Ustawodawstwo podatkowe - Podatek dochodowy - Świadczenie przez nierezydenta usług w ramach spektakli artystycznych - Zasada potrącenia podatku u źródła - Usługodawca nie będący obywatelem państwa członkowskiego)
   (2006/C 294/11)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof
   Strony postępowania przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: FKP Scorpio Konzertproduktionen GmbH

      Strona pozwana: Finanzamt Hamburg-Eimsbüttel
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 59 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 49 WE) i art. 60 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 50 WE) — Krajowe ustawodawstwo podatkowe, zgodnie z którym usługobiorca będący rezydentem jest zobowiązany potrącić podatek od wynagrodzenia wypłacanemu usługodawcy nie będącemu rezydentem
   Sentencja

               1)

               Artykuły 59 i 60 traktatu EWG należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie:

                           —

                           obowiązywaniu przepisów krajowych, zgodnie z którymi do wynagrodzenia usługodawców nie będących rezydentami na terytorium państwa członkowskiego, w którym świadczone są usługi, stosuje się potrącenie u źródła, podczas gdy nie ma ono zastosowania do wynagrodzenia usługodawców będących rezydentami na terytorium tego państwa,

                           —

                           obowiązywaniu przepisów krajowych przewidujących odpowiedzialność usługobiorcy, który nie dokonał potrącenia u źródła, do jakiego był zobowiązany.

               2)

               Artykuły 59 i 60 traktatu EWG należy interpretować w ten sposób:

                           —

                           że stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych wykluczających odliczenie przez usługobiorcę zobowiązanego z tytułu wynagrodzenia usługodawcy nie będącego rezydentem, przy dokonywaniu potrącenia podatku u źródła, kosztów uzyskania przez tego usługodawcę przychodu bezpośrednio związanych z jego działalnością w państwie członkowskim, w którym świadczy on usługę, podczas gdy usługodawca będący rezydentem w tym państwie zobowiązany byłby wyłącznie do zapłaty podatku od dochodów netto, to jest po odliczeniu kosztów uzyskania przychodu;

                           —

                           że nie stoją one przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych, zgodnie z którymi tylko koszty uzyskania przychodu bezpośrednio związane z przynoszącą objęty opodatkowaniem przychód działalnością w państwie członkowskim, w którym świadczona jest usługa, o jakich usługodawca mający siedzibę lub miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim poinformował zobowiązanego z tytułu wynagrodzenia podlegają odliczeniu przy potrąceniu u źródła i zgodnie z którymi ewentualne koszty uzyskania przychodu nie związane bezpośrednio z tą działalnością mogą zostać wzięte pod uwagę w ramach późniejszego postępowania w sprawie zwrotu podatku;

                           —

                           że nie stoją one na przeszkodzie temu, by zwolnienie podatkowe, z jakiego na umowy między Republiką Federalną Niemiec a Królestwem Niderlandów o unikaniu podwójnego opodatkowania podatkiem dochodowym i podatkiem majątkowym oraz różnymi innymi podatkami, a także regulującej inne kwestie o charakterze podatkowym, zawartej w dniu 16 czerwca 1959 r., korzysta usługodawca nie będący rezydentem świadczący usługi w Niemczech, mogło zostać wzięte pod uwagę przy potrąceniu przez zobowiązanego z tytułu wynagrodzenia podatku u źródła lub w późniejszym postępowaniu w sprawie zwrotu podatku, albo na podstawie elementów akt sprawy omówionych w pkt 21 niniejszego wyroku w ramach postępowania karnoskarbowego przeciwko temu ostatniemu, wyłącznie pod warunkiem wystawienia przez właściwy organ podatkowy zaświadczenia o spełnieniu warunków zwolnienia ustanowionych w tej umowie.

               3)

               Artykuł 59 traktatu EWG należy interpretować w ten sposób, że nie znajduje on zastosowania do usługodawców mających obywatelstwo państwa trzeciego.

      (1)  Dz.U. C 228 z 11.09.2004


title: Sprawa T-678/13: Postanowienie Sądu z dnia 11 września 2014 r. – AEMN przeciwko Parlamentowi

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/65

         Postanowienie Sądu z dnia 11 września 2014 r. – AEMN przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-678/13) (1)

   2014/C 409/87
   Język postępowania: francuski
   Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 85 z 22.3.2014.


title: Sprawa C-268/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Plovdiski Raïonen Sed (Bułgaria) w dniu 10 lipca 2009 r. — Vassil Ivanov Georgiev przeciwko Tehnicheski universitet Sofia, filial Plovdiv

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Plovdiski Raïonen Sed (Bułgaria) w dniu 10 lipca 2009 r. — Vassil Ivanov Georgiev przeciwko Tehnicheski universitet Sofia, filial Plovdiv
   (Sprawa C-268/09)
   2009/C 220/53
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Plovdiski Raïonen Sed (Bułgaria)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vassil Ivanov Georgiev

      Strona pozwana: Tehnicheski universitet Sofia — filial Plovdiv

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1) stoją na przeszkodzie stosowaniu ustawy krajowej, która nie dopuszcza zawierania umów o pracę na czas nieokreślony z profesorami, którzy ukończyli 65 rok życia? Czy w tym kontekście, a konkretnie w świetle art. 6 ust. 1 dyrektywy, wymienione w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o ochronie przed dyskryminacją środki, które ustanawiają granicę wieku dla zatrudnienia na konkretnym stanowisku, są obiektywne i właściwe oraz uzasadnione przez cel zgodny z prawem, jak również proporcjonalne, biorąc pod uwagę, że dyrektywa została w pełnym zakresie transponowana do prawa bułgarskiego?

               2)

               Czy przepisy dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy stoją na przeszkodzie stosowaniu ustawy krajowej, zgodnie z którą profesorowie, którzy ukończyli 68 rok życia przechodzą obowiązkowo na emeryturę? Czy wobec przedstawionych okoliczności stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz w przypadku stwierdzenia niezgodności podlegającego zastosowaniu prawa krajowego, dokonującego transpozycji dyrektywy, z przepisami tejże dyrektywy, możliwe jest, aby wykładnia przepisów prawa wspólnotowego prowadziła do niestosowania prawa krajowego?

               3)

               Czy prawo krajowe ustanawia osiągnięcie określonego wieku jako jedyny warunek dla zakończenia stosunku pracy na czas nieokreślony oraz dla możliwości jego przedłużenia między tym samym pracownikiem i tym samym pracodawcą na tym samym stanowisku w formie stosunku pracy na czas określony? Czy prawo krajowe ustanawia maksymalny czas trwania i maksymalną liczbę przedłużeń umowy o pracę na czas określony z tym samym pracodawcą, po przekształceniu umowy na czas nieokreślony w umowę na czas określony, po których upływie kontynuacja stosunku pracy między stronami nie jest możliwa?

      (1)  JO L 303 z dnia 2 grudnia 2000, s. 16.


title: Sprawa C-186/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin (Niemcy) w dniu 12 kwietnia 2017 r. – flightright GmbH/Iberia Express SA

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin (Niemcy) w dniu 12 kwietnia 2017 r. – flightright GmbH/Iberia Express SA
   (Sprawa C-186/17)
   (2017/C 221/10)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: flightright GmbH

      Strona pozwana: Iberia Express SA

      Pytanie prejudycjalne

   Czy prawo do odszkodowania przewidziane w art. 7 rozporządzenia nr 261/2004 (1) może przysługiwać również wówczas, gdy pasażer z powodu stosunkowo małego opóźnienia przylotu nie zdąży na lot łączony, co powoduje opóźnienie w miejscu przeznaczenia wynoszące przynajmniej trzy godziny, oba loty zostały jednak wykonane przez różnych przewoźników lotniczych, a rezerwacja odbyła się przy pomocy organizatora wycieczek, który dokonał jej dla całej podróży lotniczej u innych linii lotniczych?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91; Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa T-165/05: Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2005 r. przez Neophytosa Neophytou przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/29

         Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2005 r. przez Neophytosa Neophytou przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-165/05)
   (2005/C 155/55)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 21 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Neophytosa Neophytou, zamieszkałego w Brukseli (Belgia), reprezentowanego przez adwokata S. Pappasa, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona skarżąca kwestionuje decyzję komisji kwalifikacyjnej [wydaną w ramach] konkursu EPSO/A/1/03 o nieuwzględnieniu jego nazwiska na liście rezerwowej służącej do rekrutacji asystentów administratorów posiadających obywatelstwo cypryjskie.
   W uzasadnieniu skargi, strona skarżąca podnosi, że skład komisji kwalifikacyjnej stanowił naruszenie zasady niedyskryminacji, że ostateczna selekcja nie odbyła się w oparciu o kryteria określone w ogłoszeniu o konkursie oraz że komisja kwalifikacyjna przekroczyła granice przyznanego jej swobodnego uznania przyjmując kandydatów będących absolwentami wydziałów prawa w konkursie w dziedzinie administracji publicznej. Strona skarżąca podnosi również, że oddalenie jej odwołania jest pozbawione znaczenia ze względu na brak uzasadnienia.


title: Sprawa T-665/14 P: Postanowienie Sądu z dnia 13 maja 2015 r. – Klar i Fernandez Fernandez/Komisja (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Komitet pracowniczy Komisji — Odwołanie przez sekcję lokalną w Luksemburgu jednego z jej członków reprezentujących ją w ramach komitetu centralnego — Decyzja odmowna w sprawie uznania zgodności z prawem decyzji w sprawie odwołania — Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako oczywiście niedopuszczalnej — Nieprzestrzeganie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi — Akt niekorzystny — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/19

         Postanowienie Sądu z dnia 13 maja 2015 r. – Klar i Fernandez Fernandez/Komisja
   (Sprawa T-665/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Komitet pracowniczy Komisji - Odwołanie przez sekcję lokalną w Luksemburgu jednego z jej członków reprezentujących ją w ramach komitetu centralnego - Decyzja odmowna w sprawie uznania zgodności z prawem decyzji w sprawie odwołania - Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako oczywiście niedopuszczalnej - Nieprzestrzeganie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi - Akt niekorzystny - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne))
   (2015/C 221/26)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Robert Klar (Grevenmacher, Luksemburg); Francisco Fernandez Fernandez (Steinsel, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat A. Salerno)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Ehrbar i J. Currall, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 16 lipca 2014 r. Klar i Fernandez Fernandez/Komisja (F-114/13, Zb.Orz.SP, EU:F:2014:192).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Robert Klar i Francisco Fernandez Fernandez pokrywają własne koszty postępowania jak również koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 380 z 27.10.2014.


title: Sprawa C-187/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/18

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-187/06) (1)

   (2009/C 6/31)

      Język postępowania: francuski

   Prezes wielkiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 154 z dnia 1.7.2006 r.


title: Sprawa T-162/09: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2009 r. — Würth i Fasteners (Shenyang) przeciwko Radzie

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/13

         Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2009 r. — Würth i Fasteners (Shenyang) przeciwko Radzie
   (Sprawa T-162/09)
   2009/C 167/28
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Adolf Würth GmbH & Co. KG (Künzelsau, Niemcy) oraz Arnold Fasteners (Shenyang) Co. Ltd (Shenyang, Chiny) (przedstawiciele: M. Karl i M. Mayer, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej; albo też, posiłkowo

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w zakresie, w jakim dotyczy ono każdej ze skarżących spółek indywidualnie; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami zastępstwa procesowego niezbędnymi w związku z niniejszą skargą, jak również innymi kosztami oraz wydatkami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Rada, działając na wniosek Komisji, w dniu 26 stycznia 2009 przyjęła — działając na podstawie tzw. podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (1) — rozporządzenie (WE) nr 91/2009 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (2).
   Skarżące spółki twierdzą, iż cła antydumpingowe wprowadzone na mocy tego rozporządzenia dotyczą ich i żądają (w tym zakresie) stwierdzenia nieważności wskazanego rozporządzenia.
   Na poparcie swej skargi skarżące spółki powołują się, w ramach zarzutu pierwszego, na rzekome naruszenie przepisów postępowania antydumpingowego.
   W ramach zarzutów od drugiego do szóstego skarżące spółki zarzucają naruszenie przepisów prawa wspólnotowego wyższej rangi:

               —

               Komisja nie zbadała w sposób dokładny i bezstronny ogółu istotnych elementów stanu faktycznego oraz zgromadziła materiał dowodowy w sposób niewystarczający i niepełny, co doprowadziło do naruszenia obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 253 WE;

               —

               wartość normalna, na której oparte jest rozporządzenie nr 91/2009 została określona w sposób obarczony błędem prawnym z naruszeniem art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia nr 384/96;

               —

               wartości progowe, od których dopuszczalne jest zastosowanie postępowania antydumpingowego zgodnie z art. 5 ust. 4 akapit trzeci rozporządzenia nr 384/96 nie zostały osiągnięte;

               —

               pojęcie „produktu podobnego” w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia nr 384/96 zostało zbytnio rozszerzone w zaskarżonym rozporządzeniu, ponieważ sporne towary wyprodukowane w Chińskiej Republice Ludowej oraz towary wyprodukowane we Wspólnocie nie są porównywalne ani zamienne;

               —

               przemysł wspólnotowy nie poniósł szkody, której istnienie — zgodnie z art. 1 ust. 1 oraz art. 3 rozporządzenia nr 384/96 — jest niezbędne dla nałożenia cła antydumpingowego.

         Wreszcie w ramach zarzutu siódmego skarżące spółki powołują się na nadużycie władzy przez organy wspólnotowe w toku badania przesłanek szkody, związku przyczynowego oraz interesu wspólnotowego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996 L 56, s. 1), ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2117/2005 (Dz.U. L 340, s. 17).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 29, s. 1).


title: Sprawa F-145/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 22 maja 2008 r. — Pascual-García przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs otwarty — Warunki kwalifikacyjne — Wymagane doświadczenie zawodowe — Odmowa przyjęcia kandydata wpisanego na listę rezerwową — Uznanie komisji konkursowej i organu powołującego)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/71

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 22 maja 2008 r. — Pascual-García przeciwko Komisji
   (Sprawa F-145/06) (1)

   (Służba publiczna - Konkurs otwarty - Warunki kwalifikacyjne - Wymagane doświadczenie zawodowe - Odmowa przyjęcia kandydata wpisanego na listę rezerwową - Uznanie komisji konkursowej i organu powołującego)
   (2008/C 209/129)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Cesar Pascual-García (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: B. Cortese i C. Cortese, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i M. Velardo, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora generalnego Wspólnego Centrum Badawczego Komisji z dnia 7 kwietnia 2006 r. odrzucającej kandydaturę skarżącego na stanowisko objęte ogłoszeniem o wakacie COM/2005/2969 — B*3/B*11 — IHCP — Iskra i wprowadzającej wzmiankę na liście rezerwowej laureatów konkursu EPSO/B/23/04 informującą służby Komisji, że skarżący nie spełnia warunków kwalifikacyjnych konkursu.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja dyrektora generalnego Wspólnego Centrum Badawczego (WCB) Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 7 kwietnia 2006 r., odrzucającej kandydaturę C. Pascual García na stanowisko objęte ogłoszeniem o wakacie COM/2005/2969 i wprowadzającej wzmiankę na liście rezerwowej laureatów konkursu EPSO/B/23/04, informującą służby Komisji, że skarżący nie spełnia warunków kwalifikacyjnych, jest nieważna.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007, s. 42.


title: Sprawa T-100/11: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2011 r. — MSE Pharmazeutika GmbH przeciwko OHIM — Merck Sharp & Dohme (SINAMIT)

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/28

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2011 r. — MSE Pharmazeutika GmbH przeciwko OHIM — Merck Sharp & Dohme (SINAMIT)
   (Sprawa T-100/11)
   2011/C 145/48
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: MSE Pharmazeutika GmbH (Bad Homburg, Niemcy) (przedstawiciel: T. Büttner, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Merck Sharp & Dohme Corp. (New Jersey, USA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 grudnia 2010 r. w sprawie R 724/2010-1;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 marca 2010 r., uznającej sprzeciw nr B 1441684.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SINAMIT” dla towarów z klas 3, 5 i 32 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 951596

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Austrii słowny znak towarowy „SINEMET” dla towarów z klasy 5 (nr 57446); zarejestrowany w Beneluksie słowny znak towarowy Benelux „SINEMET” dla towarów z klasy 5 (nr 320194), zarejestrowany w Danii słowny znak towarowy „SINEMET” dla towarów z klasy 5 (nr VR197302373); zarejestrowany w Finlandii słowny znak towarowy „SINEMET” dla towarów z klasy 5 (nr 49091); zarejestrowany w Grecji słowny znak towarowy „SINEMET” dla towarów z klasy 5 (nr 34959); zarejestrowany na Węgrzech słowny znak towarowy „SINEMET” dla towarów z klasy 5 (nr 116223); zarejestrowany na Łotwie słowny znak towarowy „SINEMET” dla towarów z klasy 5 (nr M18257); zarejestrowany na Litwie słowny znak towarowy „SINEMET” dla towarów z klasy 5 (nr 12963)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uznanie sprzeciwu w odniesieniu do części towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, że pomiędzy kolidującymi znakami istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, uznając wysoki stopień podobieństwa znaków z jednej strony i identyczność, względnie podobieństwo towarów mających korzystać z ochrony znaków towarowych.


title: Sprawa F-3/09: Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2009 r. — Ridolfi przeciwko Komisji

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/53

         Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2009 r. — Ridolfi przeciwko Komisji
   (Sprawa F-3/09)
   (2009/C 55/98)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Roberto Ridolfi (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat N. Lhoëst)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego odmawiającej skarżącemu uprawnienia do ponownego skorzystania i zachowania powiększonych dodatków edukacyjnych na jego dwójkę starszych dzieci
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 5 marca 2008 r. odmawiającej skarżącemu uprawnienia do ponownego skorzystania i zachowania powiększonych dodatków edukacyjnych na jego dwójkę starszych dzieci;

               —

               stwierdzenie nieważności każdej decyzji Komisji wydanej celem wykonania ww. decyzji organu powołującego z dnia 5 marca 2008 r., między innymi pisma kierownika wydziału „Prawa i obowiązki urzędników i pracowników kontraktowych” dyrekcji służb zewnętrznych DG RELEX z dnia 12 grudnia 2008 r., w którym zwrócono się o zwrot kwoty 129 538 EUR;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności wyraźnej decyzji Komisji z dnia 6 października 2008 r. oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącego na podstawie art. 90 ust. 2 w dniu 5 czerwca 2008 r.;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa T-138/09: Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2009 r. — Muñoz Arraiza przeciwko OHIM — Consejo Regulador de la Denominación de Origen Calificada Rioja (RIOJAVINA)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/40

         Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2009 r. — Muñoz Arraiza przeciwko OHIM — Consejo Regulador de la Denominación de Origen Calificada Rioja (RIOJAVINA)
   (Sprawa T-138/09)
   2009/C 153/79
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Félix Muñoz Arraiza (Logroño, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Grimau Muñoz i J. Villamor Muguerza)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Consejo Regulador de la Denominación de Origen Calificada Rioja (Logroño, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 29 stycznia 2009 r. w sprawie R 721/2008-2 i dopuszczenie do rejestracji zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego „RIOJAVINA” (słowny znak towarowy) dla klas 29, 30 i 35;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżący

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „RIOJAVINA” (zgłoszenie nr 4 121 621) dla towarów i usług z klas 29, 30 i 35.

      Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Consejo Regulador de la Denominación de Origen Calificada Rioja

      Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Rozmaite zarejestrowane znaki towarowe, a wśród nich graficzny wspólnotowy znak towarowy „RIOJA” (nr 226 118), dla towarów z klasy 33, i graficzny międzynarodowy znak towarowy „RIOJA” (nr 655 291), dla towarów z klasy 33.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (Dz.U. 1994, L 11, s. 1) [zastąpionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1].


title: Sprawa T-689/14 P: Odwołanie wniesione w dniu 12 września 2014 r. przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA) od wyroku wydanego w dniu 2 lipca 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-63/13 Psarras przeciwko ENISA

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/36

         Odwołanie wniesione w dniu 12 września 2014 r. przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA) od wyroku wydanego w dniu 2 lipca 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-63/13 Psarras przeciwko ENISA
   (Sprawa T-689/14 P)
   (2014/C 431/59)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA) (przedstawiciel: adwokaci P. Empadinhas i by C. Meidanis)

      Druga strona postępowania: Aristides Psarras (Heraklion, Grecja)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 2 lipca 2014 r. w sprawie F-63/13 w całości;

               —

               oddalenie w całość żądań wysuniętych przez skarżącego w pierwszej instancji w sprawie F-63/13 oraz

               —

               obciążenie skarżącego w pierwszej instancji kosztami postępowania zarówno przed Sądem do spraw Służby Publicznej jak i przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący przeinaczenia okoliczności faktycznych składających się na wydarzenia z dnia 4 maja 2012 r. i z późniejszego okresu oraz dotyczący naruszenia prawa w odniesieniu do art. 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 47 Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (wraz z art. 59 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa w odniesieniu do art. 41 ust. 2 lit. a) karty w zakresie, w jakim orzeczono po pierwsze, że stwierdzenie naruszenia tego przepisu prowadzi automatycznie do stwierdzenia nieważności z mocy prawa zaskarżonej decyzji, pomijając w ten sposób orzecznictwo, zgodnie z którym skarżący powinien raczej wykazać, że w braku naruszenia treść zaskarżonej decyzji mogłaby być inna i po drugie, że na podstawie tej nowej wykładni zawartej w tym stwierdzeniu stosowane dotąd orzecznictwo byłoby „ostatecznie pozbawione treści”.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez Sąd do spraw Służby Publicznej obowiązku ustosunkowania się do podnoszonych przez stronę pozwaną zarzutów niedopuszczalności oraz niewystarczającego uzasadnienia, a także dodatkowo naruszenia obowiązku przeprowadzenia postępowania poprzedzającego wniesienie skargi w przedmiocie wniosku o odszkodowanie.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący nieuwzględnienia orzecznictwa, zgodnie z którym samo stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji może samo w sobie stanowić odpowiednie zadośćuczynienie, dotyczący niewystarczającego uzasadnienia oraz tego, że Sąd do spraw Służby Publicznej orzekał ultra vires oraz oczywistego błędu w ocenie.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący podejrzanego braku bezstronności Sądu do spraw Służby Publicznej.


title: Sprawa C-347/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 25 czerwca 2013 r. — Erich Pickert przeciwko Condor Flugdienst GmbH

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 25 czerwca 2013 r. — Erich Pickert przeciwko Condor Flugdienst GmbH
   (Sprawa C-347/13)
   2013/C 274/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Rüsselsheim

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Erich Pickert

      Strona pozwana: Condor Flugdienst GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy nadzwyczajna okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (1) musi się odnosić bezpośrednio do zarezerwowanego lotu?

               2)

               W przypadku, jeżeli na pytanie 1 należy udzielić odpowiedzi przeczącej: ile uprzednich przelotów samolotu, który ma być użyty do planowego lotu, ma znaczenie w odniesieniu do nadzwyczajnej okoliczności? Czy istnieje ograniczenie czasowe w odniesieniu do uwzględnienia nadzwyczajnych okoliczności dotyczących uprzednich przelotów? Jeśli tak, jak należy je wyliczyć?

               3)

               W razie gdy nadzwyczajne okoliczności występujące przy uprzednich przelotach mają również znaczenie dla późniejszego lotu: czy racjonalne środki, które powinien podjąć obsługujący przewoźnik lotniczy zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia, muszą odnosić się tylko do zapobiegania nadzwyczajnej okoliczności, czy także do uniknięcia dłuższego opóźnienia?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s.1.


title: Sprawa T-437/10: Postanowienie Sądu z dnia 22 stycznia 2014 r. — Gap granen & producten przeciwko Komisji

text:
               15.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/17

         Postanowienie Sądu z dnia 22 stycznia 2014 r. — Gap granen & producten przeciwko Komisji
   (Sprawa T-437/10) (1)

   2014/C 78/34
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 czerwca 2005 r. w sprawie C-138/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Danii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 83/183/EWG — Zmiana miejsca stałego pobytu z jednego Państwa Członkowskiego na inne — Podatek związany z rejestracją samochodu — Zwolnienie od podatku)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/17

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 16 czerwca 2005 r.
   w sprawie C-138/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Danii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 83/183/EWG - Zmiana miejsca stałego pobytu z jednego Państwa Członkowskiego na inne - Podatek związany z rejestracją samochodu - Zwolnienie od podatku)
   (2005/C 217/33)
   Język postępowania: duński
   W sprawie C-138/04 Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: R. Lyal i T. Fich) przeciwko Królestwu Danii (pełnomocnicy: J. Molde i A. Rahbøl Jacobsen), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 15 marca 2004 r., Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Lenaerts (sprawozdawca), J. N. Cunha Rodrigues, E. Juhász i M. Ilešič, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza, wydał w dniu 16 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Skarga zostaje oddalona.

               2.

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 168 z 26.6.2004.


title: Przydział sędziego D. Gratsiasa do izb

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/5

         Przydział sędziego D. Gratsiasa do izb
   2010/C 317/11
   W związku z objęciem obowiązków sędziego przez D. Gratsiasa, na zgromadzeniu plenarnym w dniu 26 października 2010 r. Sąd postanowił wprowadzić następujące zmiany do decyzji zgromadzenia plenarnego z dnia 20 września 2010 r. o przydziale sędziów do izb.
   Na okres od dnia 26 października 2010 r. do dnia podjęcia obowiązków przez członka z Bułgarii ustala się następujący przydział sędziów do izb:

                     Pierwsza izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

               J. Azizi, prezes izby, E. Cremona, I. Labucka, S. Frimodt Nielsen i D. Gratsias, sędziowie.

                     Trzecia izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

               O. Czúcz, prezes izby, E. Cremona, I. Labucka, S. Frimodt Nielsen i D. Gratsias, sędziowie.

                     Trzecia izba w składzie trzech sędziów:

                           O. Czúcz, prezes izby;

                           I. Labucka, sędzia ;

                           D. Gratsias, sędzia.


title: Sprawa T-235/10: Wyrok Sądu z dnia 6 lipca 2011 r. — Timehouse przeciwko OHIM (Kształt zegarka o zębatych krawędziach) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego znaku towarowego — Kształt zegarka o zębatych krawędziach — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/16

         Wyrok Sądu z dnia 6 lipca 2011 r. — Timehouse przeciwko OHIM (Kształt zegarka o zębatych krawędziach)
   (Sprawa T-235/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie trójwymiarowego znaku towarowego - Kształt zegarka o zębatych krawędziach - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 238/24
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Timehouse GmbH (Eystrup, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat V. Knies)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: B. Schmidt, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję R 0942/2009-1 Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 marca 2010 r. dotyczącą rejestracji trójwymiarowego oznaczenia przedstawiającego zegarek jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Timehouse GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010.


title: Sprawa T-74/11: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2011 r. — Omnis Group przeciwko Komisji

text:
               26.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/10

         Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2011 r. — Omnis Group przeciwko Komisji
   (Sprawa T-74/11)
   2011/C 95/16
   Język postępowania: rumuński

      Strony

      Strona skarżąca: Omnis Group Srl (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat D.-A.-F. Tarara)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               dopuszczenie niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 1 grudnia 2010 r. w sprawie COMP/39.784 — Omnis/Microsoft;

               —

               nakazanie podjęcia przez pozwaną rozstrzygnięcia w tej sprawie;

               —

               posiłkowo rozstrzygnięcie tej sprawy przez Sąd i uwzględnienie skargi zgłoszonej przez skarżącą do Komisji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi w skardze o stwierdzenie na podstawie art. 263 TFUE nieważności decyzji pozwanej z dnia 1 grudnia 2010 r. w sprawie COMP/39.784 — Omnis/Microsoft, którą oddalona została jej skarga do Komisji na rzekomo antykonkurencyjne zachowanie Microsoft.
   Skarżąca opiera skargę na następujących zarzutach:

               1)

               Po pierwsze, odmowa zbadania przez pozwaną nadużyć Microsoft na rynku EAS/ERP (Enterprise Application Software/Enterprise Resource Planning) pozbawiona jest uzasadnienia.

               2)

               Po drugie, pozwana nieprawidłowo oceniła znaczenie tej sprawy i w ten sposób doszła do bezzasadnego i sprzecznego z prawem wniosku, że problematyka podniesiona przez skarżącą nie ma znaczenia dla UE.

               3)

               Po trzecie, decyzja pozwanej o nierozpatrywaniu zgłoszonej do niej skargi jest bezzasadna i sprzeczna z prawem, gdyż narusza prawa skarżącej.

               4)

               Po czwarte, decyzja pozwanej została przyjęta, pomimo że nie zostały przedłożone dokumenty na dowód twierdzeń Microsoft, wobec czego antykonkurencyjne zachowanie, którego dotyczy skarga do Komisji, trwa nadal z powodu tej decyzji, co hamuje rozwój skarżącej.


title: Sprawa C-62/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 grudnia 2014 r. w sprawie T-176/13 DTL Corporación/OHIM, wniesione w dniu 11 lutego 2015 r. przez DTL Corporación

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 grudnia 2014 r. w sprawie T-176/13 DTL Corporación/OHIM, wniesione w dniu 11 lutego 2015 r. przez DTL Corporación
   (Sprawa C-62/15 P)
   (2015/C 146/22)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnosząca odwołanie: DTL Corporación, S.L. (przedstawiciel: adwokat A. Zuazo Araluze)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               częściowe stwierdzenie nieważności, w odniesieniu do wszystkich towarów i usług z klas 9 i 37, decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 24 stycznia 2013 r. (sprawa R 661/2012-4) w zakresie, w jakim na jej mocy oddalono odwołanie od odrzucenia zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 8880821 „Generia”;

               —

               obciążenie OHIM i ewentualnie innych stron, które wstąpią do postępowania i opowiedzą się przeciwko niniejszemu odwołaniu, kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Naruszenie prawa Unii przez Sąd: Czwarta Izba Odwoławcza zmieniła w swej decyzji z dnia 24 stycznia 2013 r. (sprawa R 661/2012-4) uzasadnienie decyzji Wydziału Sprzeciwów do celów odmowy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 8830821 „Generia” dla klas 9 i 37. W istocie Wydział Sprzeciwów oparł wspomnianą odmowę na podobieństwie towarów i usług z klas 9 i 37 do towarów z klasy 7 oznaczonych znakiem towarowym, na który powołano się w sprzeciwie. Ze swej strony Izba Odwoławcza utrzymała odmowę rejestracji, jednak ze względu na podobieństwo wspomnianych towarów i usług z klas 9 i 37 do usług z klasy 40 oznaczonych znakiem towarowym stanowiącym podstawę sprzeciwu. W ten sposób w decyzji Izby Odwoławczej naruszony został art. 64 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1), ponieważ oznaczone znakiem towarowym stanowiącym podstawę sprzeciwu usługi z klasy 40 nigdy nie były przeciwstawiane towarom i usługom z klas 9 i 37 oznaczonym zgłoszonym znakiem towarowym (jakkolwiek były przeciwstawiane usługom z innych klas). Ponadto we wspomnianej decyzji naruszono art. 75 rozporządzenia nr 207/2009 poprzez odstąpienie od wezwania strony wnoszącej odwołanie do przedstawienia uwag w przedmiocie owej zmiany uzasadnienia. W zaskarżonym wyroku stwierdzono, że postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy pod względem prawnym, co stanowi naruszenie prawa Unii (art. 64 ust. 1 i art. 75 rozporządzenia nr 207/2009).

      (1)  Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa F-105/13: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2013 r. — ZZ i in. przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

text:
               18.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 15/21

         Skarga wniesiona w dniu 22 października 2013 r. — ZZ i in. przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa F-105/13)
   2014/C 15/32
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciele: A. Coolen, J.N. Louis, É. Marchal i D. Abreu Caldas, avocats)

      Strona pozwana: Trybunał Obrachunkowy

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Obrachunkowego z dnia 13 grudnia 2012 r. o niezwróceniu się do Trybunału Sprawiedliwości z wnioskiem o rozpatrzenie, czy pani S., niegdyś członek Trybunału Obrachunkowego, przestała spełniać wymagane warunki lub wypełniać obowiązki wynikające z jej funkcji i decyzji o niezajęciu stanowiska w sprawie skarg złożonych przez skarżących, o niepodjęciu żadnego działania mającego na celu publiczne przyznanie, że byli oni ofiarami mobbingu i doznali krzywdy i o niepodjęciu działań mających na celu przywrócenie ich reputacji, wiarygodności, godności i mających na celu przyznanie im zadośćuczynienia i odszkodowania.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Obrachunkowego, występującego w roli organu powołującego, z dnia 13 grudnia 2012 r. o niezajęciu stanowiska w sprawie skarg złożonych przez skarżących, o niepodjęciu żadnego działania mającego na celu publiczne przyznanie, że byli oni ofiarami mobbingu i doznali krzywdy i o niepodjęciu działań mających na celu przywrócenie ich reputacji, wiarygodności, godności i mających na celu przyznanie im zadośćuczynienia i odszkodowania;

               —

               obciążenie Trybunału Obrachunkowego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-560/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Halduskohus (Estonia) w dniu  18 grudnia 2007 r. — AS Balbiino przeciwko EV Põllumajandusministeerium i Maksu- ja Tolliameti Põhja maksu- ja tollikeskus

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Halduskohus (Estonia) w dniu 18 grudnia 2007 r. — AS Balbiino przeciwko EV Põllumajandusministeerium i Maksu- ja Tolliameti Põhja maksu- ja tollikeskus
   (Sprawa C-560/07)
   (2008/C 64/31)
   Język postępowania: estoński
   Sąd krajowy
   Tallinna Halduskohus
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: AS Balbiino

      Strona pozwana: EV Põllumajandusministeerium i Maksu- ja Tolliameti Põhja maksu- ja tollikeskus
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo Unii Europejskiej, w szczególności art. 6 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 60/2004 (1) w związku z motywem 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 832/2005 (2) oraz art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1972/2003 (3) Komisji zabrania ustalania stanu nadmiernych zapasów podmiotu gospodarczego w taki sposób, że od nadmiernych [sic] zapasów (jako zapasów do przeniesienia) odejmuje się średnie zapasy podmiotu gospodarczego zwiększone o współczynnik 1,2 w dniu 1 maja ostatnich — nie więcej niż czterech — lat działalności przed 1 maja 2004 r.?
               Jeżeli na pytanie to należy udzielić odpowiedzi twierdzącej, czy odpowiedź byłaby inna, gdyby przy określaniu stanu zapasów do przeniesienia i nadmiernej nadwyżki można było uwzględnić wzrost wielkości produkcji, przetworzenia lub sprzedaży podmiotu gospodarczego, czas dojrzewania odpowiednich produktów rolnych, czas tworzenia zapasów oraz inne okoliczności niezależne od podmiotów gospodarczych?

               2)

               Czy uznanie całych zapasów produktu rolnego, które znajdują się w posiadaniu podmiotu gospodarczego w dniu 1 maja 2004 r., jako jego nadmiernych zapasów, jest zgodne z celem prawa Unii Europejskiej, w szczególności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1972/2003?

               3)

               Czy w sytuacji, w której podmiot gospodarczy rozpoczął swoją działalność związaną z danym produktem rolnym mniej niż rok przed dniem 1 maja 2004 r., prawo Unii Europejskiej, w szczególności art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1972/2003 oraz art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 60/2004, stoi na przeszkodzie temu, aby ten podmiot gospodarczy był zobowiązany do udowodnienia, iż stan zapasów produktu rolnego znajdujących się jego posiadaniu w dniu 1 maja 2004 r. odpowiada stanowi zapasów produktu rolnego, który normalnie wyprodukowałby, sprzedał lub w inny sposób przeniósł lub nabył odpłatnie lub nieodpłatnie?
               Jeżeli na pytanie to należy udzielić odpowiedzi twierdzącej, czy odpowiedź byłaby inna, jeżeli organ niezależnie od ciężaru dowodu spoczywającego na podmiocie gospodarczym byłby zobowiązany, biorąc za podstawę złożoną przez ten podmiot deklarację dotyczącą danego produktu rolnego, uwzględnić przy ustaleniu zapasów do przeniesienia i nadmiernej nadwyżki podmiotu gospodarczego wzrost wielkości jego produkcji, przetworzenia lub sprzedaży oraz jego zapasów po dniu 1 maja 2004 r.?

               4)

               Czy pobieranie opłaty od nadmiernych zapasów jest zgodne z celem rozporządzeń Komisji (WE) nr 1972/2003 i nr 60/2004 również wtedy, gdy u podmiotu gospodarczego na dzień 1 maja 2004 r. zostanie ustalona nadmierna nadwyżka, ale wykaże on, że ze sprzedaży nadmiernej nadwyżki po dniu 1 maja 2004 r. nie uzyskał rzeczywistej korzyści w postaci różnicy cenowej?

               5)

               Czy art. 6 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 60/2004, zgodnie z którym w ramach ustalenia nadwyżek cukru, izoglukozy i fruktozy uwzględniane są m.in. zdolności magazynowe, należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji kiedy zdolności magazynowe podmiotu gospodarczego w ciągu roku poprzedzającego przystąpienie zwiększyły się, stanowi to podstawę do tego, aby znajdującą się w posiadaniu podmiotu gospodarczego w dniu 1 maja 2004 r. nadmierną nadwyżkę produktu rolnego ustalić w niższym wymiarze niezależnie od jego działalności gospodarczej oraz zakresu przetworzenia produktów rolnych i odpowiednich zapasów w latach prowadzenia działalności przed 1 maja 2004 r. oraz w dwóch latach po 1 maja 2004 r.?

               6)

               Czy art. 10 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1972/2003 stoi na przeszkodzie dochodzeniu opłaty od nadmiernych zapasów od podmiotu gospodarczego w drodze decyzji podatkowej, jeżeli ta decyzja została wprawdzie wydana w czasie obowiązywania rozporządzenia — w dniu 30 kwietnia 2007 r., ale zgodnie z prawem krajowym zaczęła wywierać skutki prawne wobec podmiotu gospodarczego dopiero po utracie mocy obowiązującej rozporządzenia Komisji, a prawo krajowe nie przewiduje terminu dochodzenia opłaty od zapasów?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 60/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiające środki przejściowe w sektorze cukru w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii, i Słowacji (Dz.U. L 9, s. 8).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 832/2005 z dnia 31 maja 2005 r. w sprawie określenia nadwyżkowych ilości cukru, izoglukozy i fruktozy dla Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz.U. L 138, s. 3).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1972/2003 z dnia 10 listopada 2003 r. w sprawie środków do przeniesienia przyjętych w odniesieniu do handlu produktami rolnymi ze względu na przystąpienie Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz.U. L 293, s. 3).


title: Sprawa C-102/05: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Regeringsrätten, z dnia 15 października 2004 r., w sprawie Skatteverket przeciwko A i B

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Regeringsrätten, z dnia 15 października 2004 r., w sprawie Skatteverket przeciwko A i B
   (Sprawa C-102/05)
   (2005/C 106/37)
   Język postępowania: szwedzki
   W dniu 28 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Regeringsrätten (Szwecja), z dnia 15 października 2004 r., w sprawie Skatteverket przeciwko A i B.
   Regeringsrätten zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy przepisy o swobodnym przepływie kapitału między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi stoją na przeszkodzie temu, aby, tak jak w niniejszej sytuacji, opodatkować w sposób mniej korzystny dywidendy otrzymane przez A i B od X, na takiej podstawie, że Y, spółka zależna X, prowadzi działalność w Rosji, a nie w Szwecji?

               2)

               Czy ma jakiekolwiek znaczenie okoliczność, czy A i B nabyli akcje X przed lub po tym, jak przedsiębiorstwo rozpoczęło lub zmodyfikowało swoją działalność w Rosji?


title: Sprawa T-368/10: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Rubinetteria Cisal przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG — Koordynacja podwyżek cen i wymiana mających szczególne znaczenie informacji handlowych — Pojęcie naruszenia — Komunikat z 2002 r. w sprawie współpracy — Współpraca — Wytyczne w sprawie obliczania kwoty grzywien z 2006 r. — Obliczanie kwoty grzywny — Brak zdolności płatniczej)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/24

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Rubinetteria Cisal przeciwko Komisji
   (Sprawa T-368/10) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG - Koordynacja podwyżek cen i wymiana mających szczególne znaczenie informacji handlowych - Pojęcie naruszenia - Komunikat z 2002 r. w sprawie współpracy - Współpraca - Wytyczne w sprawie obliczania kwoty grzywien z 2006 r. - Obliczanie kwoty grzywny - Brak zdolności płatniczej)
   2013/C 325/39
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Rubinetteria Cisal SpA (Alzo Frazione di Pella, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Pinnarò i P. Santer)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele F. Castillo de la Torre, A. Antoniadis i L. Malferrari, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferra)

      Przedmiot

   Skarga zmierzająca w pierwszej kolejności do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.092 — Instalacje sanitarne do łazienek) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej, a w drugiej kolejności do obniżenia nałożonej na nią grzywny.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rubinetteria Cisal SpA pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa T-238/09: Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2011 r. — Sniace, SA przeciwko Komisja Europejska (Pomoc państwa — Porozumienia o zmianie rozłożenia spłaty zadłużenia — Decyzja uznająca pomoc za sprzeczną ze wspólnym rynkiem — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/48

      Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2011 r. — Sniace, SA przeciwko Komisja Europejska
      (Sprawa T-238/09) (1)

      (Pomoc państwa - Porozumienia o zmianie rozłożenia spłaty zadłużenia - Decyzja uznająca pomoc za sprzeczną ze wspólnym rynkiem - Obowiązek uzasadnienia)
      (2012/C 25/92)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Sniace, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: F. J. Moncholí Fernández i S. Rating, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: C. Urraca Caviedes, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 1479 ostatecznej z dnia 10 marca 2009 r. dotyczącej środka pomocowego nr C 5/2000 (wcześniej NN 118/1997) udzielonego przez Hiszpanię na rzecz Spółki Sniace, S.A., Torrelavega, Kantabria, i zmieniającej decyzję 1999/395/WE (Dz.U. L 210, s. 4)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Sniace, S.A. ponosi poza kosztami własnymi również koszty poniesione przez Komisję Europejską, w tym koszty związane z postępowaniem w sprawie środka tymczasowego.

         (1)  Dz.U. C 193 z 15.8.2009.


title: Sprawa T-237/09: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2009 r. — Région Wallonne przeciwko Komisji

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/27

         Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2009 r. — Région Wallonne przeciwko Komisji
   (Sprawa T-237/09)
   2009/C 193/43
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Région Wallonne (przedstawiciele: adwokaci J.M. De Backer, A. Lepièce, I.S. Brouhns)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 27 marca 2009 r. dotyczącej belgijskiego krajowego planu rozdziału uprawnień w zakresie, w jakim decyzja ta odrzuca przydział uprawnień na rzecz instalacji nr 116 na lata 2008–2012 i zezwala na dokonywanie rozdziału w transzach rocznych zgodnie z załącznikiem Va do krajowego planu rozdziału;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 27 marca 2009 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych, zgłoszonego przez Belgię na lata od 2008 do 2012, mocą której Komisja odmówiła korekty tabeli „krajowego planu rozdziału uprawnień” przydzielającego uprawnienia na rzecz instalacji nr 116.
   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które dotyczą:

               —

               naruszenia art. 44 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2216/2004 (1) polegającego na tym, że Komisja wzięła pod uwagę okoliczności, które nie zostały przewidziane przez mający zastosowanie przepis;

               —

               naruszenia obowiązku uzasadnienia zaskarżonej decyzji, albowiem decyzja ta nie umożliwiała ustalenia, pod jakim względem korekta tabeli „krajowy plan rozdziału uprawnień” dla Belgii dotycząca instalacji nr 116 była niezgodna z krajowym planem rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgłoszonym przez Belgię i zatwierdzonym wcześniej przez Komisję;

               —

               naruszenia zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań przez to, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z zatwierdzonym przez Komisję belgijskim krajowym planem rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych;

               —

               naruszenia zasady lojalności wspólnotowej i dobrej administracji przez to, że Komisja wydała decyzję sprzeczną z jej pierwszą decyzją, którą wydała sześć miesięcy wcześniej.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2216/2004 z dnia 21 grudnia 2004 r. w sprawie standaryzowanego i zabezpieczonego systemu rejestrów stosownie do dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz decyzji nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 386, s. 1).


title: Sprawa T-580/13: Postanowienie Sądu z dnia 21 kwietnia 2015 r. – Real Express/OHIM – MIP Metro (real) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego real — Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe Real i Real mark — Oddalenie sprzeciwu — Zasada 19 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 — Zasada 20 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95]

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/38

         Postanowienie Sądu z dnia 21 kwietnia 2015 r. – Real Express/OHIM – MIP Metro (real)
   (Sprawa T-580/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego real - Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe Real i Real mark - Oddalenie sprzeciwu - Zasada 19 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 - Zasada 20 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95])
   (2015/C 198/52)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Real Express Srl (Rumunia) (przedstawiciel: adwokat C. Anitoae)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: M. Rajh i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J.C. Plate i R. Kaase)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 września 2013 r. (sprawa R 1519/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Real Express SRL a MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej.

               2)

               Real Express SRL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 45 z 15.2.2014.


title: Sprawa C-238/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 3 czerwca 2008 r. — Google France przeciwko CNRRH, Pierre'owi-Alexisowi Thonetowi, Brunowi Raboinowi i Tiger, franchisingobiorcy Unicis

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 3 czerwca 2008 r. — Google France przeciwko CNRRH, Pierre'owi-Alexisowi Thonetowi, Brunowi Raboinowi i Tiger, franchisingobiorcy „Unicis”
   (Sprawa C-238/08)
   (2008/C 209/41)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour de Cassation, chambre commerciale, financière et économique, Francja
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Google France

      Druga strona postępowania: CNRRH, Pierre-Alexis Thonet, Bruno Raboin i Tiger, franchisingobiorca „Unicis”
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zastrzeżenie przez przedsiębiorcę w umowie o odpłatnym odsyłaniu w Internecie słowa kluczowego, które — wpisane w zapytaniu — powoduje wyświetlenie się linku proponującego połączenie się ze stroną prowadzoną przez ten podmiot, na której oferuje on sprzedaż towarów lub świadczenie usług i na której odnaleźć można oznaczenie odtwarzające lub imitujące znak towarowy zarejestrowany na rzecz osoby trzeciej dla oznaczania towarów identycznych lub podobnych, bez zgody uprawnionego do tego znaku, stanowi samo w sobie naruszenie prawa wyłącznego przyznanego temu ostatniemu przez art. 5 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. (1)?

               2)

               Czy art. 5 ust. 1 lit. a) i b) pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że podmiot świadczący usługę odpłatnego odsyłania, który udostępnia reklamodawcom słowa kluczowe odtwarzające lub imitujące zarejestrowane znaki towarowe i zapewnia, na podstawie umowy o odsyłaniu, utworzenie i uprzywilejowane wyświetlanie, na podstawie tych słów kluczowych, reklamowych linków do stron, na których oferowane są towary identyczne z towarami, dla których znaki zarejestrowano, lub towary do nich podobne, używa tych znaków towarowych w sposób, którego uprawniony do nich może zakazać?

               3)

               Czy w przypadku, gdy takie używanie nie stanowi używania, którego uprawniony do znaku towarowego może zakazać na podstawie dyrektywy lub rozporządzenia [Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego] (2), podmiot świadczący usługę odpłatnego odsyłania może być uznany za świadczącego usługę społeczeństwa informacyjnego polegającą na przechowywaniu informacji przekazanych przez usługobiorcę w rozumieniu art. 14 dyrektywy 2000/31/WE z dnia 8 czerwca 2000 r. (3), w związku z czym nie można pociągnąć go do odpowiedzialności zanim uprawniony do znaku nie powiadomi go, iż używanie oznaczenia przez reklamodawcę jest niezgodne z prawem?

      (1)  Pierwsza dyrektywa Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, str. 1).

      (2)  Dz.U. 1994, L 11, str. 1.

      (3)  Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) (Dz.U. L 178, str. 1).