title: Sprawa T-344/17: Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2017 r. – Latam Airlines Group i Lan Cargo/Komisja

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/65

         Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2017 r. – Latam Airlines Group i Lan Cargo/Komisja
   (Sprawa T-344/17)
   (2017/C 239/77)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca:: Latam Airlines Group SA (Santiago, Chile), Lan Cargo SA (Santiago) (przedstawiciele: B. Hartnett, Barrister, adwokat O. Geiss orazzW. Sparks, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 53 Porozumienia EOG oraz art. 8 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (Sprawa AT.39258 – Lotniczy transport towarowy) w zakresie w jakim dotyczy strony skarżącej;

               —

               w dalszej kolejności lub tytułem żądania ewentualnego, obniżenie wysokości grzywny nałożonej na stronę skarżącą;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu strona skarżąca formułuje siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Komisja naruszyła prawo i dokonała błędnych ustaleń faktycznych, błędne interpretując dowody obciążające stronę skarżącą, dokonując błędnego zastosowania art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy ze Szwajcarią oraz nie uzasadniając wystarczająco przypisania stronie skarżącej odpowiedzialności za naruszenie w zakresie dopłaty z tytułu bezpieczeństwa i nieuiszczania prowizji.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że Komisja dokonała błędnego ustalenia, jakoby była ona świadoma antykonkurencyjnego zachowania w odniesieniu do dopłaty z tytułu bezpieczeństwa i nieuiszczania prowizji Komisji.

                           —

                           Poza tym strona skarżąca podnosi, że te aspekty zarzucanego jednolitego i ciągłego naruszenia nie mogą być rozpatrywane w oderwaniu od całości naruszenia przez co należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w całości.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym Komisja naruszyła prawo i dokonała błędnych ustaleń faktycznych, błędne interpretując dowody obciążające stronę skarżącą, dokonując błędnego zastosowania właściwych przepisów oraz nie uzasadniając wystarczająco ustalenia o udziale strony skarżącej w naruszeniu w zakresie dopłaty paliwowej.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że Komisja nie zdołała wykazać w sposób wymagany prawem jej udziału w zarzucanym naruszeniu w zakresie dopłaty paliwowej.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w dalszej kolejności, że uzyskane informacje prasowe nie mogły uświadomić jej istnienia zarzucanego kartelu.

                           —

                           Wreszcie, strona skarżąca podnosi, że ograniczone dowody świadczące o ich kontaktach z innymi przewoźnikami nie dowodzą żadnego zachowania antykonurencyjnego po stronie skarżącej, ani nie wskazują że miała ona wiedzę lub że mogła przewidzieć anytkonkurencyjne zachowanie innych przewoźników.

               3.

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym Komisja dopuściła się rażącego naruszenia prawa i oczywistego błędu co do okoliczności faktycznych, przypisując stronie skarżącej odpowiedzialność za naruszenie dotyczące połączeń określone w art. 1 ust. 1, 3 i 4 zaskarżonej decyzji i nie uzasadniając tego ustalenia w sposób wystarczający.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że Komisja niesłusznie w art. 1 ust. 1, 3 i 4 uznała ją za jedną z odpowiedzialnych naruszenia, z uwagi na fakt, że upłynął termin przedawnienia.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w dalszej kolejności, że Komisja nie posiada właściwości rzeczowej by stwierdzić jej odpowiedzialność za naruszenie art. 101 TFUE dotyczące połączeń wewnątrz EOG przed dniem 1 maja 2004 r. lub art. 53 porozumienia EOG przed dniem 19 maja 2005 r.

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi następnie, że Komisja nie posiada właściwości rzeczowej by stwierdzić jej odpowiedzialność za naruszenie dotyczące połączeń pomiędzy UE a Szwajcarią.

                           —

                           Wreszcie, strona skarżąca podnosi, że ustalenia Komisji naruszają zasadę ne bis in idem.

               4.

               Zarzut czwarty, zgodnie z którym Komisja dopuściła się rażącego naruszenia prawa i oczywistego błędu co do okoliczności faktycznych, przypisując stronie skarżącej odpowiedzialność za naruszenie dotyczące połączeń określone w art. 1 ust. 1, 3 i 4 zaskarżonej decyzji i nie uzasadniając tego ustalenia w sposób wystarczający.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że ustalenia Komisja co do udziału strony skarżącej w zarzucanym kartelu jest obarczone brakiem dowodów.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w dalszej kolejności, że ustalenie to opiera się na błędnym założeniu, że dane naruszenie dotyczyło wszystkich połączeń.

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi następnie, że przedmiot ustaleń Komisji wykracza poza jej kompetencje i prowadzi do dwuznaczności jeśli chodzi o geograficzny zakres zarzucanego naruszenia.

                           —

                           Wreszcie, strona skarżąca podnosi, że ustalenie to wprowadza rozbieżności pomiędzy uzasadnieniem a rozstrzygnięciem zaskarżonej decyzji w odniesieniu do jej przedmiotu, co uniemożliwia stronie skarżącej zrozumienie charakteru i zakresu zarzucanego naruszenia.

               5.

               Zarzut piąty, zgodnie z którym Komisja dopuściła się rażącego naruszenia prawa i oczywistego błędu co do okoliczności faktycznych, stwierdzając, że zarzucane zachowanie stanowi jednolite i ciągłe naruszenie, nie uzasadniając przy tym w sposób wystarczający swego ustalenia.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że sporne zachowanie nie zmierzało wyłącznie do realizacji celu antykonkurencyjnego.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w dalszej kolejności, że sporne zachowanie nie dotyczyło wyłącznie jednego produktu lub jednej usługi.

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi następnie, że sporne zachowanie nie dotyczyło tego samego przedsiębiorstwa.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w dalszej kolejności, że sporne zachowanie nie miało jednolitego charakteru.

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi również, że zarzucane elementy naruszenia nie zostały poddane badaniu porównawczemu.

                           —

                           Wreszcie, strona skarżąca podnosi, że Komisja nie dostarczyła wystarczających dowodów i nie dokonała analizy art. 101 ust. 3 TFUE w kontekście nieuiszczenia prowizji od dopłat.

               6.

               Zarzut szósty, zgodnie z którym Komisja naruszyła prawo strony skarżącej i nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że nie miała możliwości ustosunkować się do ustalenia Komisji, zgodnie z którym miała ona wiedzę o naruszeniu dotyczącym dopłat z tytułu bezpieczeństwa oraz nieuiszczenia prowizji od tych dopłat.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w dalszej kolejności, że Komisja powołała się na nowe okoliczności w celu wykazania swej tezy o zarzucanym kartelu.

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi następnie, że Komisja oparła się na niedopuszczalnych dowodach.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w dalszej kolejności, że rozbieżności pomiędzy uzasadnieniem zaskarżonej decyzji a jej rozstrzygnięciem, spowodowało, że uzasadnienie zostało obarczone wadą.

                           —

                           Wreszcie, strona skarżąca podnosi, że nie miała możliwości ustosunkować się do decyzji o wyłączeniu, po doręczeniu pisma w sprawie przedstawiania zarzutów, 13 przewoźników oraz trzech aspektów naruszenia z zakresu dochodzenia, a Komisja nie dostarczyła w tym zakresie żadnego uzasadniania.

               7.

               Zarzut siódmy, zgodnie z którym Komisja dopuściła się rażącego naruszenia prawa i oczywistego błędu co do okoliczności faktycznych ustalając wysokość grzywny nałożonej na stronę skarżącą i nie przedstawiła w tym zakresie wystarczającego uzasadnienia.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że Komisja nie wprowadziła rozróżnienia pomiędzy uzgodnieniem ceny końcowej a uzgodnieniem ograniczonych składowych ceny.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w dalszej kolejności, że Komisja nie wzięła pod uwagę ograniczonych udziałów w rynku adresatów decyzji oraz normatywnych wymogów danej gałęzi gospodarki.

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi następnie, że Komisja potraktowała jej zachowanie w ten sam sposób jak znacznie poważniejsze zachowania innych adresatów decyzji, włączając „trzon grupy”.

                           —

                           Wreszcie, strona skarżąca podnosi, że Komisja nie uwzględniła jaj ograniczonego udziału w naruszeniu, w stosunku do innych adresatów decyzji, którzy również skorzystali z obniżenia wymiaru grzywny ze względu na okoliczności łagodzące.


title: Sprawa T-484/09: Wyrok Sądu z dnia 16 listopada 2011 r. — McLoughney przeciwko OHIM — Kern (Powerball) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Powerball — Niezarejestrowany wcześniejszy słowny znak towarowy POWERBALL — Względne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/13

         Wyrok Sądu z dnia 16 listopada 2011 r. — McLoughney przeciwko OHIM — Kern (Powerball)
   (Sprawa T-484/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Powerball - Niezarejestrowany wcześniejszy słowny znak towarowy POWERBALL - Względne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 6/20
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Rory McLoughney (Thurles, Irlandia) (przedstawiciel: J. Stratford Lysandrides, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Ernst Kern (Zahling, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 września 2009 r. (sprawa R 1547/2006-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Rorym McLoughneyem a Ernstem Kernem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Rory McLoughney zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2010.


title: Sprawa T-507/12 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r. — Słowenia przeciwko Komisji (Środek tymczasowy — Pomoc państwa — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie od beneficjenta — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/27

         Postanowienie prezesa Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r. — Słowenia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-507/12 R)
   (Środek tymczasowy - Pomoc państwa - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie od beneficjenta - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
   2013/C 108/70
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Słowenii (przedstawiciele: V. Klemenc i A. Grum, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier, D. Kukovec i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2012) 6345 wersja ostateczna z dnia 19 września 2012 r. dotyczącej środków przyjętych na rzecz przedsiębiorstwa Elan d.o.o. [(SA.26379 (C-13/2010) (ex NN 17/2010)].

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawy połączone C-120/06 P i C-121/06 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 września 2008 r. — Fabbrica Italiana Accumulatori Motocarri Montecchio SpA (FIAMM), Fabbrica Italiana Accumulatori Motocarri Montecchio Technologies Inc (FIAMM Technologies) i Giorgio Fedon & Figli SpA, Fedon America, Inc. przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Wspólnot Europejskich i Królestwu Hiszpanii (Odwołanie — Zalecenia i decyzje Organu Rozstrzygania Sporów Światowej Organizacji Handlowej (WTO) — Ustalenie przez Organ Rozstrzygania Sporów dotyczące niezgodności z postanowieniami Światowej Organizacji Handlowej Europejskiego reżimu przywozu bananów — Podjęcie przez Stany Zjednoczone środków odwetowych w postaci dodatkowego cła na przywóz określonych produktów pochodzących z różnych państw członkowskich — Środki odwetowe w stosunku do których WTO udzieliła upoważnienia — Brak odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty — Czas trwania postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji — Rozsądny termin — Żądanie słusznego odszkodowania)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 września 2008 r. — Fabbrica Italiana Accumulatori Motocarri Montecchio SpA (FIAMM), Fabbrica Italiana Accumulatori Motocarri Montecchio Technologies Inc (FIAMM Technologies) i Giorgio Fedon & Figli SpA, Fedon America, Inc. przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Wspólnot Europejskich i Królestwu Hiszpanii
   (Sprawy połączone C-120/06 P i C-121/06 P) (1)

   (Odwołanie - Zalecenia i decyzje Organu Rozstrzygania Sporów Światowej Organizacji Handlowej (WTO) - Ustalenie przez Organ Rozstrzygania Sporów dotyczące niezgodności z postanowieniami Światowej Organizacji Handlowej Europejskiego reżimu przywozu bananów - Podjęcie przez Stany Zjednoczone środków odwetowych w postaci dodatkowego cła na przywóz określonych produktów pochodzących z różnych państw członkowskich - Środki odwetowe w stosunku do których WTO udzieliła upoważnienia - Brak odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty - Czas trwania postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji - Rozsądny termin - Żądanie słusznego odszkodowania)
   (2008/C 285/04)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Fabbrica Italiana Accumulatori Motocarri Montecchio SpA (FIAMM), Fabbrica Italiana Accumulatori Motocarri Montecchio Technologies Inc (FIAMM Technologies) i Giorgio Fedon & Figli SpA, Fedon America Inc. (przedstawiciele: I. Van Bael, A. Cevese, F. Di Gianni i R. Antonini, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Vitro, S. Marquardt i A. De Gregorio Merino, pełnomocnicy), Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. J. Kuijper,V. Di Bucci, C. Brown i E. Righini, pełnomocnicy), Królestwo Hiszpanii (sprawa C-120/06 P) (przedstawiciele: Braquehais Conesa i M. Muñoz Pérez, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający Radę Unii Europejskiej i Komisję Wspólnot Europejskich: Królestwo Hiszpanii (sprawa C-121/06 P) (przedstawiciel: M. Muñoz Pérez, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (wielkiej izby) z dnia 14 grudnia 2005 r. w sprawie T-69/00 FIAMM i FIAMM Technologies przeciwko Radzie i Komisji, którym oddalił on jako nieuzasadnioną skargę odszkodowawczą mającą za cel uzyskanie naprawienia szkody, którą wnoszący odwołanie mieli ponieść w następstwie środków odwetowych zastosowanych przez władze amerykańskie — w ramach sporu dotyczącego Europejskiego reżimu przywozu bananów — w stosunku do grupy produktów pochodzenia wspólnotowego, w tym akumulatorów, produkowanych i wywożonych przez nich.
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (wielkiej izby) z dnia 14 grudnia 2005 r. w sprawie T-135/01 Fedon & Figli i Fedon America przeciwko Radzie UE i Komisji WE, którym oddalił on jako nieuzasadnioną skargę odszkodowawczą mającą za cel uzyskanie naprawienia szkody, którą wnoszący odwołanie mieli ponieść w następstwie środków odwetowych zastosowanych przez władze amerykańskie — w ramach sporu dotyczącego Europejskiego reżimu przywozu bananów — w stosunku do grupy produktów pochodzenia wspólnotowego, w tym opraw okularowych, produkowanych i wywożonych przez nich.
   Sentencja

               1)

               Odwołania główne zostają oddalone.

               2)

               Odwołania incydentalne zostają oddalone.

               3)

               Fabbrica italiana accumulatori motocarri Montecchio SpA, Fabbrica italiana accumulatori motocarri Montecchio Technologies LLC, Giorgio Fedon & Figli SpA et Fedon America, Inc. pokrywają koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej i Komisję Wspólnot Europejskich.

               4)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 108 z dnia 6.5.2006 r.


title: Sprawa T-292/07 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 września 2007 r. — Berliner Institut für Vergleichende Sozialforschung przeciwko Komisji (Postanowienie w sprawie zastosowania środków tymczasowych — Brak skargi głównej — Niedopuszczalność)

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/28

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 września 2007 r. — Berliner Institut für Vergleichende Sozialforschung przeciwko Komisji
   (Sprawa T-292/07 R)
   (Postanowienie w sprawie zastosowania środków tymczasowych - Brak skargi głównej - Niedopuszczalność)
   (2007/C 283/52)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Berliner Institut für Vergleichende Sozialforschung eV (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: L. Bechtel, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania not obciążeniowych nr 3240905385, 3240905379, 3240905378 i 3240905393 wystawionych przez Komisję w ramach umów JAI/DAP/2000/338-C, JAI/2001/DAP/161/C, JAI/2002/DAP/094-W i JAI/2003/DAP/080-W
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek jest niedopuszczalny

               2)

               Wnioskodawczyni ponosi swoje własne koszty


title: Sprawa T-1/07: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2009 r. — Apache Footwear i Apache II Footwear przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu — Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach wolnej gospodarki rynkowej — Interes Wspólnoty)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/46

         Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2009 r. — Apache Footwear i Apache II Footwear przeciwko Radzie
   (Sprawa T-1/07) (1).
   (Dumping - Przywóz obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu - Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach wolnej gospodarki rynkowej - Interes Wspólnoty)
   2010/C 24/80
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Apache Footwear Ltd (Pingsha, Chiny) i Apache II Footwear Ltd (Qingxin) (Taiping Zhen, Chiny) (przedstawiciele: początkowo O. Prost i S. Ballschmiede, następnie O. Prost i E. Berthelot, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix, pełnomocnik, wspierany przez adwokata, G. Berrischa)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i T. Scharf, pełnomocnicy); Confédération européenne de l'industrie de la chaussure (CEC) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo, P. Vlaemminck, G. Zonnekeyn i S. Verhulst, następnie P. Vlaemminck i A. Hubert, adwokaci) i BA.LA. di Lanciotti Vittorio & C. Sas (Monte Urano, Włochy) oraz szesnastu pozostałych interwenientów, których nazwy wymienione są w załączniku do wyroku (przedstawiciele: P. Tabellini, G. Celona i C. Cavaliere, adwokaci)

      Przedmiot

   Częściowe stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 z dnia 5 października 2006 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu (Dz. U. L 275, s. 1) w zakresie w jakim dotyczy skarżących.

      Sentencja

   Skarga zostaje oddalona.

               1)

               Apache Footwear Ltd i Apache II Footwear Ltd (Qingxin) zostają obciążone własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.

               2)

               Komisja Europejska, Confédération européenne de l’industrie de la chaussure (CEC), BA.LA. di Lanciotti Vittorio & C. Sas oraz szesnastu pozostałych interwenientów, których nazwy wymienione są w załączniku pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007


title: Sprawa C-408/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel București (Rumunia) w dniu 21 lipca 2016 r. – Compania Națională de Autostrăzi și Drumuri Naționale din România SA/Ministerul Fondurilor Europene – Direcția generală managementul fondurilor externe

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel București (Rumunia) w dniu 21 lipca 2016 r. – Compania Națională de Autostrăzi și Drumuri Naționale din România SA/Ministerul Fondurilor Europene – Direcția generală managementul fondurilor externe
   (Sprawa C-408/16)
   (2016/C 383/04)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel București

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Compania Națională de Autostrăzi și Drumuri Naționale din România SA

      Strona pozwana: Ministerul Fondurilor Europene – Direcția generală managementul fondurilor externe

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 15 lit. c) dyrektywy 2004/18/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza on, by państwo członkowskie nie stosowało, po swoim przystąpieniu do Unii Europejskiej, omawianej dyrektywy, jeżeli jest objęte umową o finansowaniu zawartą z Europejskim Bankiem Inwestycyjnym, podpisaną przed akcesją, na podstawie której to umowy do udzielanych zamówień publicznych mają zastosowanie szczególne wymogi określone przez podmiot finansujący, takie jak te w niniejszej sprawie, które są surowsze od tych dopuszczalnych na mocy dyrektywy?

               2)

               Czy dyrektywę 2004/18/WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona istnieniu w prawie krajowym aktu prawnego, takiego jak O.U.G. nr. 72/2007 (dekret z mocą ustawy nr 72/2007), który przewiduje stosowanie postanowień Przewodnika po procedurach udzielania zamówień publicznych Europejskiego Banku Inwestycyjnego, w drodze odstępstwa od aktu prawnego transponującego do prawa krajowego dyrektywę, w tym przypadku O.U.G. nr. 34/2006 (dekretu z mocą ustawy nr 34/2006), ze względów takich jak te wskazane w uzasadnieniu, w celu zastosowania się do umowy o finansowaniu zawartej przed akcesją?

               3)

               Czy przy wykładni art. 9 ust. 5 i art. 60 lit. a) rozporządzenia WE nr 1083/2006 (2) takie zamówienie publiczne, udzielone zgodnie z postanowieniami Przewodnika po procedurach udzielania zamówień publicznych Europejskiego Banku Inwestycyjnego i przepisami prawa krajowego, można uznać za zgodne z prawem Unii i kwalifikujące się do europejskiej dotacji bezzwrotnej, udzielonej z mocą wsteczną?

               4)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie, jeżeli takie zamówienie publiczne zostało uznane za zgodne w chwili kontroli spełnienia wymagań kwalifikacyjnych Programului operațional sectorial „Transport” 2007-2013 (sektorowego programu operacyjnego „Transport” 2007-2013), czy tego rodzaju ewentualne naruszenie przepisów prawa Unii dotyczących zamówień publicznych (ustalenie kryteriów preselekcji oferentów analogicznych do tych z Przewodnika po procedurach udzielania zamówień publicznych Europejskiego Banku Inwestycyjnego, surowszych w stosunku do tych z dyrektywy 2004/18/WE – wskazanych szczegółowo w pkt 12-14 niniejszego postanowienia) stanowi „nieprawidłowość” w rozumieniu art. 2 ust. 7 rozporządzenia nr 1083/2006, powodującą powstanie po stronie danego państwa członkowskiego obowiązku dokonania korekty finansowej/proporcjonalnego zmniejszenia na podstawie art. 98 ust. 2 tego rozporządzenia?

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U. L 210, s. 25).


title: Sprawa T-225/02: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 listopada 2006 r. — Cámara de Comercio e Industria de Zaragoza przeciwko Komisji (Europejski Fundusz Społeczny — Rozporządzenie (EWG) nr 4253/88 — Cofnięcie pomocy finansowej — Skarga o stwierdzenie nieważności — Bezpośrednie oddziaływanie — Niedopuszczalność)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/40

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 listopada 2006 r. — Cámara de Comercio e Industria de Zaragoza przeciwko Komisji
   (Sprawa T-225/02) (1)

   (Europejski Fundusz Społeczny - Rozporządzenie (EWG) nr 4253/88 - Cofnięcie pomocy finansowej - Skarga o stwierdzenie nieważności - Bezpośrednie oddziaływanie - Niedopuszczalność)
   (2006/C 331/89)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: de Comercio e Industria de Zaragoza (Saragossa, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo A. Sánchez-Rubio García, następnie A. Creus Carreras i B. Uriarte Valiente, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Escobar Guerrero i L. Flynn, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2000) 2621 z dnia 29 grudnia 2000 r. dotyczącej cofnięcia pomocy przyznanej z Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) na podstawie decyzji C(91) 2852 z dnia 19 grudnia 1991 r. w sprawie przyjęcia inicjatywy wspólnotowej Euroform dla Hiszpanii (PO 913051ES8) oraz środków finansowych z EFS, które władze hiszpańskie przyznały Cámara de Comercio e Industria de Zaragoza z przeznaczeniem na projekt „Tricon” (sygn. EUR-82), którego wykonanie powierzono spółce Copy Aragón de Zaragoza.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Cámara de Comercio e Industria de Zaragoza zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 233 z 28.9.2002.


title: Sprawa F-27/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 28 czerwca 2006 r. — Le Maire przeciwko Komisji (Urzędnicy — Wynagrodzenie — Odmowa przyznania diety dziennej)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/32

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 28 czerwca 2006 r. — Le Maire przeciwko Komisji
   (Sprawa F-27/05) (1)

   (Urzędnicy - Wynagrodzenie - Odmowa przyznania diety dziennej)
   (2006/C 190/59)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Viviane Le Maire (Bruksela, Belgia) (Przedstawiciele: G. Bounéou i F. Frabetti, avocats):

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: J. Currall, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   uchylenie dorozumianej decyzji Komisji Wspólnot Europejskich odmawiającej skarżącej, po rozpoczęciu przez nią służby w dniu 16 lutego 2004 r., prawa do diety dziennej przewidzianej w art. 10 załącznika VII regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich ponosi swoje własne koszty oraz połowę kosztów skarżącej.

      (1)  Dz.U. C 182 z 23.07.2005 (sprawa początkowo wpisana była do rejestru Sądu Pierwszej Instancji pod nr T-191/05 i przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005)


title: Sprawa T-355/17: Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2017 r. – Daico International/EUIPO – American Franchise Marketing (RoB)

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/70

         Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2017 r. – Daico International/EUIPO – American Franchise Marketing (RoB)
   (Sprawa T-355/17)
   (2017/C 239/81)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Daico International BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat M. Kassner)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: American Franchise Marketing Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „RoB” – unijny znak towarowy nr 5 284 104

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 marca 2017 r. w sprawie R 1405/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 75 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady 62 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-113/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 6 marca 2017 r. – QJ/Ministerstvo vnútra SR, Migračný úrad

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 6 marca 2017 r. – QJ/Ministerstvo vnútra SR, Migračný úrad
   (Sprawa C-113/17)
   (2017/C 168/30)
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Najvyšší súd Slovenskej republiky

      Strony

      Strona skarżąca: QJ

      Strona pozwana: Ministerstvo vnútra SR, Migračný úrad

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 46 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE (1) z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (wersja przekształcona) (zwanej dalej: „dyrektywą w sprawie procedur azylowych”) należy interpretować w taki sposób, że sąd krajowy, który ocenia zasadność potrzeby udzielenia ochrony międzynarodowej w odniesieniu do wnioskodawcy może z powodu tego, że decyzja odmowna była poprzednio wielokrotnie uchylana, z odesłaniem akt organowi administracyjnemu w następstwie wielokrotnego uwzględnienia odwołania – które, tym samym okazuje się nieskuteczne – samodzielnie zdecydować o udzieleniu wnioskodawcy ochrony międzynarodowej, chociaż taka właściwość organu sądowego nie wynika z przepisów prawa krajowego?

               2)

               O ile odpowiedź na pytanie poprzednie jest twierdząca, czy właściwość ta przysługuje także sądowi (najwyższemu) odwoławczemu?

      (1)  Dz.U. 2013, L 180, s. 60.


title: Sprawa T-349/13: Wyrok Sądu z dnia 4 lipca 2016 r. – Orange Business Belgium/Komisja (Zamówienia publiczne na usługi — Postępowanie przetargowe — Świadczenie „Ogólnoeuropejskich usług telematycznych między organami administracji — nowa generacja (TESTA-ng)” — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Udzielenie zamówienia — Przejrzystość — Równość traktowania — Niedyskryminacja — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/24

         Wyrok Sądu z dnia 4 lipca 2016 r. – Orange Business Belgium/Komisja
   (Sprawa T-349/13) (1)

   ((Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Świadczenie „Ogólnoeuropejskich usług telematycznych między organami administracji - nowa generacja (TESTA-ng)” - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Udzielenie zamówienia - Przejrzystość - Równość traktowania - Niedyskryminacja - Obowiązek uzasadnienia))
   (2016/C 305/32)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Orange Business Belgium SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci B. Schutyser i T. Villé)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Delaude, S. Lejeune i F. Moro, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów P. Wytincka i B. Hoorelbekego)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 kwietnia 2013 r. w sprawie odrzucenia oferty skarżącej w przetargu ograniczonym DIGIT/R2/PR/2011/039 dotyczącym „Ogólnoeuropejskich usług telematycznych między organami administracji — nowa generacja (TESTA-ng)” i w sprawie udzielenia zamówienia innemu oferentowi.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Orange Business Belgium SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 252 z 31.8.2013.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 lipca 2005 r. W sprawie C-349/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 77/799/EWG — Wzajemna pomoc właściwych władz — Dziedzina podatku VAT i podatków akcyzowych — Niepełna transpozycja — Terytorium Gibraltaru)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/9

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 21 lipca 2005 r.
   W sprawie C-349/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 77/799/EWG - Wzajemna pomoc właściwych władz - Dziedzina podatku VAT i podatków akcyzowych - Niepełna transpozycja - Terytorium Gibraltaru)
   (2005/C 217/16)
   Język postepowania: angielski
   W sprawie C-349/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 7 sierpnia 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: R. Lyal) popierana przez Królestwo Hiszpanii (pełnomocnik: N. Díaz Abad) przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (pełnomocnicy: K. Manji oraz R. Caudwell, wspierani przez D. Wyatta, QC), Trybunał (wielka izba) w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, A. Rosas, R. Silva de Lapuerta i A. Borg Barthet, prezesi izb, R. Schintgen, N. Colneric (sprawozdawca), S. von Bahr, J. N. Cunha Rodrigues, G. Arestis, M. Ilešič, J. Malenovský i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 21 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie stosując na terytorium Gibraltaru w dziedzinie podatku VAT oraz podatków akcyzowych dyrektywy Rady 77/799/EWG z dnia 19 grudnia 1977 r. dotyczącej wzajemnej pomocy właściwych władz Państw Członkowskich w zakresie podatków pośrednich i bezpośrednich, zmienionej dyrektywami Rady 79/1070/EWG z dnia 6 grudnia 1979 r. oraz 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy Traktatu WE.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 239 z 4.10.2003.


title: Sprawa C-330/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 2 czerwca 2017 r. – Verbraucherzentrale Baden-Württemberg e.V./Germanwings GmbH

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 2 czerwca 2017 r. – Verbraucherzentrale Baden-Württemberg e.V./Germanwings GmbH
   (Sprawa C-330/17)
   (2017/C 293/20)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Verbraucherzentrale Baden-Württemberg e.V.

      Strona pozwana: Germanwings GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy podanie podlegających obowiązkowi wskazania zgodnie z art. 23 ust. 1 zdania drugie i trzecie rozporządzenia nr 1008/2008/WE (1) cen lotów w przypadku wewnątrzwspólnotowych przewozów lotniczych, o ile nie są one podawane w euro, powinno być dokonywane w określonej walucie?

               2.

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:
               W jakiej walucie lokalnej mogą być podawane ceny wymienione w art. 2 pkt 18 i art. 23 ust. 1 zdania drugie i trzecie rozporządzania nr 1008/2008/WE, jeżeli mający siedzibę w kraju członkowskim (tu Niemcy) przewoźnik lotniczy reklamuje i oferuje konsumentowi w Internecie usługi lotnicze z miejscem odlotu w innym państwie członkowskim (tu Zjednoczone Królestwo)?
               Czy w tym kontekście ma znaczenie, że dla tej oferty używa się adresu internetowego z charakterystyczną krajową domeną najwyższego poziomu (tu www.germanwings.de), wskazującą państwo członkowskie, stanowiące siedzibę przewoźnika lotniczego i że konsument przebywa w tym państwie członkowskim?
               Czy ma znaczenie to, czy wszyscy przewoźnicy lotniczy, czy tylko ich zdecydowana większość, podaje przedmiotowe ceny w walucie lokalnej, obowiązującej w miejscu odlotu?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty; Dz.U. L 293, s. 3.


title: Sprawa T-144/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 maja 2008 r. — TF1 przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzja Komisji uznająca niektóre środki przyjęte przez Republikę Francuską na rzecz France 2 i France 3 za pomoc państwa zgodną ze wspólnym rynkiem — Termin na wniesienie skargi — Artykuł 44 § 1 lit. c) regulaminu — Niedopuszczalność)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/33

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 maja 2008 r. — TF1 przeciwko Komisji
   (Sprawa T-144/04) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja Komisji uznająca niektóre środki przyjęte przez Republikę Francuską na rzecz France 2 i France 3 za pomoc państwa zgodną ze wspólnym rynkiem - Termin na wniesienie skargi - Artykuł 44 § 1 lit. c) regulaminu - Niedopuszczalność)
   (2008/C 171/60)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Télévision française 1 SA (TF1) (Nanterre, Francja) (przedstawiciele: J.-P. Hordies i C. Smits, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Buendía Sierra, N. Niejahr i C. Giolito, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciel: G. de Bergues, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2004/838/WE z dnia 10 grudnia 2003 r. dotyczącej pomocy państwa przyznanej przez Francję na rzecz France 2 i France 3 (Dz.U. 2004, L 361, str. 21)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Télévision française 1 SA (TF1) zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję.

               3)

               Republika Francuska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 168 z 26.6.2004.


title: Sprawa T-259/13: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2015 r. – Francja/Komisja (EFOGR — Sekcja Gwarancji — EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Środki wsparcia rozwoju obszarów wiejskich — Obszary o niekorzystnych warunkach naturalnych — Ryczałtowa korekta finansowa — Wydatki poniesione przez Francję — Kryterium obsady — Kontrole na miejscu — Gwarancje proceduralne)

text:
               13.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/10

         Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2015 r. – Francja/Komisja
   (Sprawa T-259/13) (1)

   ((EFOGR - Sekcja Gwarancji - EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Środki wsparcia rozwoju obszarów wiejskich - Obszary o niekorzystnych warunkach naturalnych - Ryczałtowa korekta finansowa - Wydatki poniesione przez Francję - Kryterium obsady - Kontrole na miejscu - Gwarancje proceduralne))
   (2015/C 228/11)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, D. Colas, C. Candat i G. de Bergues, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Bianchi i G. von Rintelen, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo N. Díaz Abad, następnie A. Sampol Pucurull, abogados del Estado)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2013/123/UE z dnia 26 lutego 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 67, s. 20).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji 2013/123/UE z dnia 26 lutego 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim w decyzji tej zastosowano wobec Republiki Francuskiej korektę finansową w ramach środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich w odniesieniu do owiec, które nie były przedmiotem wniosku o przyznanie premii za owce odnośnie lat budżetowych 2008 i 2009.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Francuska pokrywa trzy czwarte własnych kosztów i trzy czwarte kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa jedną czwartą własnych kosztów i jedną czwartą kosztów poniesionych przez Republikę Francuską.

               5)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa T-355/13: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2013 r. — easyJet Airline przeciwko Komisji

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/44

         Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2013 r. — easyJet Airline przeciwko Komisji
   (Sprawa T-355/13)
   2013/C 260/79
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: easyJet Airline Co. Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci M.J. Werner i R. Marian)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności Decyzji Komisji C(2013) 2727 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2013 r. w sprawie COMP/39.869 — easyJet/Schiphol oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy tego, że zaskarżona decyzja narusza prawo (błędna wykładnia postanowień art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (1)) i jest obarczona oczywistym błędem w ocenie (błędne stwierdzenie, ze postępowanie krajowe w Niderlandach jest równoznaczne z zajęciem się tą sprawą przez krajowy organ ochrony konkurencji).

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia w zaskarżonej decyzji podstawowego wymogu proceduralnego, to znaczy braku odpowiedniego uzasadnienia odrzucenia. Ponadto Komisja nie uwzględniła wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych wskazanych przez skarżącą.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003 L 1, s. 1)


title: Sprawa C-490/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije – Słowenia) – A.S./Republika Slovenija [Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 — Ustalenie państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego — Przybycie nadzwyczajnie dużej liczby obywateli państw trzecich ubiegających się o udzielenie ochrony międzynarodowej — Zorganizowanie przekroczenia granicy przez organy jednego państwa członkowskiego do celów tranzytu do innego państwa członkowskiego — Wjazd, na który zezwolono na zasadzie odstępstwa, ze względów humanitarnych — Artykuł 13 — Nielegalnie przekroczenie granicy zewnętrznej — Termin dwunastu miesięcy od dnia przekroczenia granicy — Artykuł 27 — Środki zaskarżenia — Zakres kontroli sądowej — Artykuł 29 — Termin sześciu miesięcy na przeprowadzenie przekazania — Obliczanie terminów — Wniesienie skargi — Skutek zawieszający]

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/14

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije – Słowenia) – A.S./Republika Slovenija
   (Sprawa C-490/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 - Ustalenie państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego - Przybycie nadzwyczajnie dużej liczby obywateli państw trzecich ubiegających się o udzielenie ochrony międzynarodowej - Zorganizowanie przekroczenia granicy przez organy jednego państwa członkowskiego do celów tranzytu do innego państwa członkowskiego - Wjazd, na który zezwolono na zasadzie odstępstwa, ze względów humanitarnych - Artykuł 13 - Nielegalnie przekroczenie granicy zewnętrznej - Termin dwunastu miesięcy od dnia przekroczenia granicy - Artykuł 27 - Środki zaskarżenia - Zakres kontroli sądowej - Artykuł 29 - Termin sześciu miesięcy na przeprowadzenie przekazania - Obliczanie terminów - Wniesienie skargi - Skutek zawieszający])
   (2017/C 309/19)
   Język postępowania: słoweński

      Sąd odsyłający

   Vrhovno sodišče Republike Slovenije

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: A.S,

      Druga strona postępowania: Republika Slovenija

      Sentencja

               1)

               Artykuł 27 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela kraju trzeciego lub bezpaństwowca, rozpatrywany w świetle motywu 19 tego rozporządzenia, należy interpretować w ten sposób, że osoba ubiegająca się o udzielenie ochrony międzynarodowej może powołać się, w ramach skargi na podjętą wobec niej decyzję o przekazaniu, na błędne zastosowanie ustanowionego w art. 13 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia kryterium odpowiedzialności, dotyczącego nielegalnego przekroczenia granicy państwa członkowskiego.

               2)

               Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia nr 604/2013 należy interpretować w ten sposób, że obywatel państwa trzeciego, którego wjazd był tolerowany przez organy pierwszego państwa członkowskiego skonfrontowane z przybyciem nadzwyczajnie dużej liczby osób ubiegających się o tranzyt przez terytorium tego państwa członkowskiego w celu złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w innym państwie członkowskim, przy czym nie spełniał on warunków wjazdu co do zasady obowiązujących w tym pierwszym państwie członkowskim, powinien zostać uznany za osobę, która „nielegalnie przekroczyła” granicę wspomnianego pierwszego państwa członkowskiego w rozumieniu tego przepisu.

               3)

               Artykuł 13 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 604/2013 w związku z art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że wniesienie skargi na decyzję o przekazaniu nie ma wpływu na obliczenie terminu przewidzianego we wspomnianym art. 13 ust. 1.

         Artykuł 29 ust. 1 i 2 wspomnianego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że wniesienie takiej skargi oznacza, iż termin ustanowiony w tych przepisach rozpoczyna bieg dopiero w dniu wydania ostatecznego orzeczenia w przedmiocie tej skargi, także w przypadku, gdy sąd, do którego wniesiono skargę, postanowił skierować do Trybunału wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, w zakresie, w jakim wspomnianej skardze nadano skutek zawieszający zgodnie z art. 27 ust. 3 tego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 419 z 14.11.2016.


title: Sprawa C-198/12: Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Bułgarii

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/14

         Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Bułgarii
   (Sprawa C-198/12)
   2012/C 194/23
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Scharf, O. Beynet, S. Petrova)

      Strona pozwana: Republika Bułgarii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Bułgarii uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 14 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 i ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 715/2009 (1), polegającym na udostępnieniu wszystkim użytkownikom możliwie maksymalnej zdolności i w szczególności usług wirtualnego przesyłu gazu w odwrotnym kierunku;

               —

               obciążenie Republiki Bułgarii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejszą skargą Komisja zmierza do uzyskania stwierdzenia, że Republika Bułgarii uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 14 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 i ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 715/2009, które zastępują art. 4 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1775/2005.
   Są to następujące zobowiązania:

               —

               Zobowiązanie wynikające z art. 14 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 i ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 715/2009 polegające na zapewnieniu wszystkim użytkownikom możliwie maksymalnej zdolności i w szczególności usług wirtualnego przesyłu gazu w odwrotnym kierunku.
               Zdaniem władz bułgarskich niewypełnienie wspomnianego zobowiązania zapewnienia wynika z tego, że brak jest fizycznego połączenia między tranzytowym i krajowym system przesyłu gazu Republiki Bułgarii i że systemy te podlegają różnym regulacjom prawnym.
               Jako kolejny powód niewypełnienia wspomnianego zobowiązania władze bułgarskie podają istnienie trzech różnych porozumień międzypaństwowych zawartych między Republiką Bułgarii a rządem ZSRR w latach 1986 i 1989.
               Komisja podkreśla, że jeżeli zawarta na podstawie tego porozumienia międzypaństwowego umowa handlowa z dnia 27 kwietnia 1998 r. pomiędzy OOO Gazprom a Bulgartransgaz EAD jest przeszkodą dla wypełnienia tego zobowiązania, Republika Bułgarii jest zobowiązana na podstawie art. 351 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej zastosować wszelkie właściwe środki w celu wyeliminowania takiej ewentualnej niezgodności z przepisami prawa Unii.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 715/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków dostępu do sieci przesyłowych gazu ziemnego i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1775/2005 (Dz.U. L 211, s. 36).


title: Sprawa T-32/11: Wyrok Sądu z dnia 10 lutego 2012 r. — Verenigde Douaneagenten przeciwko Komisji (Unia celna — Przywóz surowego cukru trzcinowego pochodzącego z Antyli Niderlandzkich — Retrospektywne pokrycie należności celnych — Wniosek o umorzenie należności celnych w przywozie — Artykuł 220 ust. 2 lit. b) i art. 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 — Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych)

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/21

         Wyrok Sądu z dnia 10 lutego 2012 r. — Verenigde Douaneagenten przeciwko Komisji
   (Sprawa T-32/11) (1)

   (Unia celna - Przywóz surowego cukru trzcinowego pochodzącego z Antyli Niderlandzkich - Retrospektywne pokrycie należności celnych - Wniosek o umorzenie należności celnych w przywozie - Artykuł 220 ust. 2 lit. b) i art. 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 - Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych)
   2012/C 89/34
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Verenigde Douaneagenten BV (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci: J. van der Meché i S. Moolenaar)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Bouyon i B. Burggraaf, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji C(2010) 6754 wersja ostateczna Komisji z dnia 1 października 2010 r. stwierdzającej, że należy dokonać retrospektywnego pokrycia należności celnych w przywozie, i że umorzenie tych należności nie jest zasadne w konkretnym przypadku (REC 02/09).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji C(2010) 6754 wersja ostateczna Komisji z dnia 1 października 2010 r. w zakresie, w którym stanowi ona, że nie jest zasadne umorzenie należności celnych w przywozie w wysokości 531 985,59 EUR na podstawie art. 239 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 103 z 2.4.2011.


title: Sprawa T-187/06: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2006 r. — Schräder przeciwko CPVO (SUMCOL 01)

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/39

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2006 r. — Schräder przeciwko CPVO (SUMCOL 01)
   (Sprawa T-187/06)
   (2006/C 212/68)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Ralf Schräder (Lüdinghausen, Niemcy) (Przedstawiciele: T. Leidereiter, W.A. Schmidt i I. Memmler, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO)
   Żądania strony skarżącej

               —

               zmiana decyzji Izby Odwoławczej pozwanego z dnia 2 maja 2006 r. (sprawa A 003/2004) w taki sposób, by uwzględnić odwołanie skarżącego od decyzji pozwanego nr R 446 i przyznać wspólnotową ochronę odmian roślin w oparciu o wniosek dotyczący SUMCOL 01 (nr 2001/0925),

               —

               posiłkowo — uchylenie decyzji Izby Odwoławczej pozwanego z dnia 2 maja 2006 r. (sprawa A 003/2004) i nakazanie pozwanemu ponownego rozpoznania wniosku o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin nr 2001/0925 na podstawie rozważań zawartych w wyroku,

               —

               posiłkowo — uchylenie decyzji Izby Odwoławczej pozwanego z dnia 2 maja 2006 r. (sprawa A 003/2004),

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Odmiana będąca przedmiotem wniosku o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin: SUMCOL 01 (zgłoszenie nr 2001/0905)

      Decyzja CPVO: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołanie

      Podniesione zarzuty: Naruszenie w szczególności art. 62 w zw. z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 2100/94 (1) z uwagi na błędne badanie merytoryczne, ponieważ zgłoszona przez skarżącego odmiana winna podlegać ochronie, jako że wykazuje ona wymaganą odrębność. Naruszenie art. 76 rozporządzenia nr 2100/94 z uwagi na niewystarczające zbadanie stanu faktycznego oraz art. 75 tego rozporządzenia z uwagi na naruszenie prawa bycia wysłuchanym.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 2004 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (Dz.U. L 227, str. 1)


title: Sprawa T-67/16: Postanowienie Sądu z dnia 21 grudnia 2016 r. – fleur ami/EUIPO – 8 seasons design (Lampes)

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/47

         Postanowienie Sądu z dnia 21 grudnia 2016 r. – fleur ami/EUIPO – 8 seasons design (Lampes)
   (Sprawa T-67/16) (1)

   (2017/C 053/57)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 111 z 29.3.2016.


title: Sprawa C-634/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 28 września 2016 r. w sprawie T-476/15, European Food SA/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 7 grudnia 2016 r. przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/7

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 28 września 2016 r. w sprawie T-476/15, European Food SA/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 7 grudnia 2016 r. przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
   (Sprawa C-634/16 P)
   (2017/C 086/09)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: European Food SA, Société des produits Nestlé SA

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               obciążenie European Food kosztami postępowania poniesionymi przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Po pierwsze, Sąd nie uwzględnił faktu, że w rozporządzeniach nr 207/2009 (1) i nr 2868/95 (2) przewidziano dwa rodzaje terminów na przedstawienie dowodów w ramach postępowania przed EUIPO: terminy wskazane w samym prawodawstwie, które nie mogą zatem być przedłużone przez EUIPO; terminy ustalane przez EUIPO w każdym indywidualnym wypadku dla celów sprawnego zarządzania postępowaniem, które mogą być przedłużone na żądanie stron, gdy szczególne okoliczności danego wypadku to uzasadniają. W konsekwencji stwierdzenie Sądu, zgodnie z którym żaden termin nie ma zastosowania do postępowań w sprawie unieważnienia prawa do znaku dotyczących bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji, jest błędne.
   Po drugie, Sąd nieprawidłowo zrozumiał znaczenie i skutek art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009. Przepis ten ma zastosowanie do wszystkich rodzajów sporów przed EUIPO i do wszystkich mających zastosowanie terminów, a mianowicie: (i) terminów bezpośrednio określonych w rozporządzeniach nr 207/2009 i nr 2868/95; oraz (ii) terminów określonych przez EUIPO w ramach wykonywania uprawnienia do organizacji prowadzonego przezeń postępowania.
   Po trzecie, koncentrując się na akapicie trzecim zasady 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95, Sąd nie uwzględnił centralnego aspektu tej zasady wskazanego w akapicie pierwszym tego przepisu, a mianowicie faktu, że Izba Odwoławcza podlega takim samym przepisom proceduralnym jak wydział, który wydał zaskarżoną decyzję. Akapit pierwszy nie ogranicza się do postępowań w sprawie sprzeciwu, lecz ma zastosowanie do wszystkich postępowań, w tym postępowań w sprawie unieważnienia prawa do znaku.
   Po czwarte, zaskarżony wyrok narusza art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009: (i) w zakresie, w jakim nie zastosowano tego przepisu do terminów określonych przez EUIPO; oraz (ii) w zakresie, w jakim pozbawiono Izbę Odwoławczą przysługującego jej uprawnienia do rozpatrzenia na mocy art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, czy dowody przedstawione po raz pierwszy powinny zostać uznane za „nowe” – a jeżeli nie – do wykonania uprawnienia dyskrecjonalnego odnoszącego się do dopuszczalności tych dowodów.
   Wreszcie, zaskarżony wyrok narusza równowagę między odpowiednimi uprawnieniami proceduralnymi stron, przyznając każdej ze stron postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku bezwarunkowe prawo do przedstawienia wszelkiego dowodu na każdym etapie postępowania przed EUIPO, w tym na etapie postępowania odwoławczego. Powyższe pozbawia stronę pozwaną etapu badania administracyjnego, gdy strona wnosząca o unieważnienie prawa umyślnie nie przedstawia okoliczności faktycznych lub dowodów– lub istotnych materiałów – przed Wydziałem Unieważnień. Ponadto, przyznanie każdej stronie postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku bezwarunkowego prawa do przedstawienia wszelkich dowodów na każdym etapie postępowania jest również niezgodne z zasadami ekonomii procesowej i dobrej administracji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz.U. 2009, L 78, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz.U. 1995, L 303, s. 1.


title: Sprawa C-326/09: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczpospolita Polska

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/10

         Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczpospolita Polska
   (Sprawa C-326/09)
   2009/C 312/16
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. van Beek, i M. Kaduczak, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania

               —

               o stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych dla wykonania dyrektywy Rady 2004/113/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług (1); a w każdym razie poprzez niepoinformowanie Komisji o przyjęciu tych przepisów, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wymienionej dyrektywy;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2004/113/WE upłynął w dniu 21 grudnia 2007 r.

      (1)  Dz. U. L 373, str. 37


title: Sprawa F-76/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 28 kwietnia 2016 r. – FY/Rada (Służba publiczna — Zabezpieczenie społeczne — Wspólny system ubezpieczenia chorobowego — Przejęcie kosztów leczenia — Poziom refundacji — Uznanie statusu ciężkiej choroby — Kryteria — Artykuł 72 regulaminu pracowniczego i ogólne przepisy wykonawcze dotyczące refundacji kosztów leczenia)

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/37

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 28 kwietnia 2016 r. – FY/Rada
   (Sprawa F-76/15) (1)

   ((Służba publiczna - Zabezpieczenie społeczne - Wspólny system ubezpieczenia chorobowego - Przejęcie kosztów leczenia - Poziom refundacji - Uznanie statusu ciężkiej choroby - Kryteria - Artykuł 72 regulaminu pracowniczego i ogólne przepisy wykonawcze dotyczące refundacji kosztów leczenia))
   (2016/C 222/47)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: FY (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis i N. de Montigny)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i M. Veiga, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności odmownej decyzji biura ds. rozliczeń w Brukseli w sprawie wniosku o przedłużenie uznania statusu ciężkiej choroby w odniesieniu do choroby, na którą cierpi syn skarżącej, oraz wniosku o przejęcie 100 % kosztów leczenia z nią związanych.

      Sentencja wyroku

               1.

               Stwierdza się nieważność odmownej decyzji biura ds. rozliczeń wspólnego systemu ubezpieczeń chorobowych w Brukseli z dnia 8 kwietnia 2014 r. w sprawie wniosku o przedłużenie uznania statusu ciężkiej choroby w odniesieniu do choroby syna FY.

               2.

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez FY.

      (1)  Dz.U. C 245 z 27.7.2015, s. 51.


title: Sprawa F-145/06: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2006 r. — Pascual García przeciwko Komisji

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/42

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2006 r. — Pascual García przeciwko Komisji
   (Sprawa F-145/06)
   (2007/C 56/79)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: César Pascual García (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: B. Cortese i C. Cortese, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji dyrektora generalnego JRC-Joint Research Centre Komisji Wspólnot Europejskich (JRC) z dnia 7 kwietnia 2006 r., zakomunikowanej skarżącemu w dniu 17 kwietnia 2006 r. odrzucającej kandydaturę skarżącego na stanowisko objęte ogłoszeniem o wakacie COM/2005/2969 — B/3/B*11 — JRC.I.04 — IHCP — Iskra i wprowadzającej wzmiankę na liście rezerwowej laureatów konkursu EPSO/B/23/04 (1) informującą służby Komisji, że skarżący nie spełnia warunków kwalifikacyjnych konkursu;

               —

               w razie potrzeby uchylenie decyzji organu powołującego Komisji z dnia 22 września 2006 r., zakomunikowanej skarżącemu w dniu 13 listopada 2006 r., oddalającej wniesione przez skarżącego zażalenie nr R/400/06;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, będący laureatem konkursu otwartego EPSO/B/23/04, nie został zatrudniony przez JRC, ponieważ dyrektor generalny JRC uznał, że skarżący nie spełnia warunków kwalifikacyjnych konkursu.
   Wnosząc niniejszą skargę skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja i) została wydana z naruszeniem procedury, ponieważ w niedopuszczalny sposób zmienia ocenę zdolności i doświadczenia zawodowego skarżącego dokonaną przez komisje konkursową, mimo iż komisja nie popełniła żadnego oczywistego błędu w ocenie; ii) narusza ramy legalności określone przez ogłoszenie o konkursie; iii) zawiera oczywisty błąd w ocenie oraz poważny brak uzasadnienia, ponieważ jest ono nielogiczne; iv) narusza zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań.
   Ewentualnie skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja narusza zasadę równego traktowania. Jeżeli naruszenie tej zasady wynika z postanowień ogłoszenia o konkursie skarżący jest zdania, że należy stwierdzić jego niezgodność z prawem na podstawie art. 241 WE.

      (1)  Ogłoszenie o konkursie otwartym EPSO/B/23/04 mającym na celu utworzenie rezerwy pracowników służb technicznych (B 5/B 4) w dziedzinie nauki i techniki (Dz.U. C 81 A z 31.3.2004, str. 17).


title: Sprawa T-124/07: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2007 r. — Siemens Transmission & Distribution i Nuova Magrini Galileo przeciwko Komisji

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/32

         Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2007 r. — Siemens Transmission & Distribution i Nuova Magrini Galileo przeciwko Komisji
   (Sprawa T-124/07)
   (2007/C 140/54)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Siemens Transmission & Distribution SA (Grenoble, Francja) i Nuova Magrini Galileo SpA (Bergamo, Włochy) (przedstawiciele: H. Wollmann i F. Urlesberger, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stwierdza się w nim, że skarżące naruszyły art. 81 WE i art. 53 porozumienia o EOG w okresie od 15 kwietnia 1988 r. do 13 grudnia 2000 r., od 1 kwietnia 2002 r. do 9 października 2002 r. oraz od 21 stycznia 2004 r. do 11 maja 2004 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 tej decyzji w zakresie dotyczącym skarżących;

               —

               ewentualnie, obniżenie grzywien nałożonych na skarżące w art. 2 ust. 1 tej decyzji do wysokości nieprzekraczającej 2 750 000 EUR w odniesieniu do pierwszej z nich oraz 1 100 000 EUR w odniesieniu do drugiej ze skarżących;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące kwestionują decyzję Komisji C(2006) 6762 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r. w sprawie COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową. W zaskarżonej decyzji na skarżące oraz inne przedsiębiorstwa zostały nałożone grzywny z tytułu naruszenia art. 81 WE i art. 53 porozumienia o EOG. Zdaniem Komisji, skarżące brały udział w serii porozumień i uzgodnionych praktyk w sektorze rozdzielnic z izolacją gazową.
   Po pierwsze skarżące opierają swoją skargę na naruszeniu art. 81 ust. 1 WE, art. 23 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1) oraz art. 25 tego rozporządzenia. W związku z tym podnoszą one, że nałożona na nie grzywna przekracza 10 % ich obrotu osiągniętego w ostatnim roku obrotowym przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Ponadto skarżące stwierdzają, że przy ustalaniu grzywny Komisja nie uwzględniła indywidualnych okoliczności, w jakich się znajdowały. Skarżące stwierdzają jeszcze, że ustalenie przedsiębiorstw, wraz z którymi ponoszą one odpowiedzialność i kwoty grzywien nałożone na każdego z dłużników są niezrozumiałe i niewłaściwe. Zdaniem skarżących, Komisja przyjęła zbyt długi czas trwania zarzucanego naruszenia i nie uwzględniła okoliczności, że w znacznym zakresie naruszenie się już przedawniło. Wreszcie, w związku z pierwszym zarzutem prawnym skarżące podnoszą, że Komisja uznała bez przekonującego dowodu, że do dnia 13 grudnia 2000 r. celem lub skutkiem zarzucanego naruszenia było ograniczenie konkurencji w obrębie Wspólnoty.
   Po drugie skarżące podnoszą, że Komisja dopuściła się naruszenia istotnych wymogów proceduralnych. W związku z tym wskazują one na naruszenie prawa do przedstawienia stanowiska.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, str. 1).


title: Sprawa T-249/99: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 września 2006 r. — Jongste przeciwko Komisji

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/30

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 września 2006 r. — Jongste przeciwko Komisji
   (Sprawa T-249/99) (1)

   (2006/C 261/59)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes drugiej izby w powiększonym składzie zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 6 z 8.1.2000


title: Sprawa T-207/11: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2011 r. — EyeSense przeciwko OHIM — Osypka Medical (ISENSE)

text:
               2.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/15

         Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2011 r. — EyeSense przeciwko OHIM — Osypka Medical (ISENSE)
   (Sprawa T-207/11)
   2011/C 194/23
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: EyeSense AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokat N. Aicher)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Osypka Medical GmbH (Berlin, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 lutego 2011 r. w sprawie R 1098/2010-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego przed OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Osypka Medical GmbH

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „ISENSE” dla towarów i usług z klas 9, 10 i 42 — zgłoszenie nr 7 165 327

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Krajowy znak towarowy „EyeSense” dla towarów i usług z klas 10 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-482/04 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 6 września 2004 r. w sprawie T-213/02, SNF S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez SNF S.A.S. w dniu 22 listopada 2004 r.

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/15

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 6 września 2004 r. w sprawie T-213/02, SNF S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez SNF S.A.S. w dniu 22 listopada 2004 r.
   (Sprawa C-482/04 P)
   (2005/C 19/29)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 22 listopada 2004 r. r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 6 września 2004 r. w sprawie T-213/02 (1) SNF S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez SNF S.A.S., z siedzibą w Andrézieux, Francja, reprezentowaną przez K. Van Meldegema i C. Mereu'a, adwokatów.
   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że niniejsze odwołanie jest dopuszczalne i uzasadnione;

               —

               uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 września 2004 r. w sprawie T-213/02;

               —

               stwierdzenie, że wniosek wnoszącego odwołanie w sprawie T-213/02 jest dopuszczalny;

               —

               rozpoznanie sprawy lub ewentualnie skierowanie sprawy do rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji; oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania za obie instancje.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie podnosi, że zaskarżone postanowienie Sądu Pierwszej Instancji winno zostać uchylone z następujących powodów:

               a)

               Sąd Pierwszej Instancji nieprawidłowo zinterpretował art. 114 § 1 regulaminu i naruszył zasadę efektywności prawnej i obowiązku uzasadnienia;

               b)

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo przy ocenie stanu faktycznego;

               c)

               Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji narusza prawo do pełnej i skutecznej ochrony prawnej, a także prawo do bycia wysłuchanym.

      (1)  Dz.U. C 233 z 28.9.2002, str. 28.


title: Sprawa T-56/11: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – SAS Cargo Group i in./Komisja [Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek lotniczego przewozu towarów — Porozumienia i uzgodnione praktyki w zakresie wielu składników cen za usługi lotniczego przewozu towarów (ustanowienie dopłat paliwowych i dopłat z tytułu bezpieczeństwa, odmowa zapłaty prowizji od dopłat) — Artykuł 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/38

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – SAS Cargo Group i in./Komisja
   (Sprawa T-56/11) (1)

   ([Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek lotniczego przewozu towarów - Porozumienia i uzgodnione praktyki w zakresie wielu składników cen za usługi lotniczego przewozu towarów (ustanowienie dopłat paliwowych i dopłat z tytułu bezpieczeństwa, odmowa zapłaty prowizji od dopłat) - Artykuł 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego - Obowiązek uzasadnienia])
   (2016/C 048/42)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: SAS Cargo Group A/S (Kastrup, Dania), Scandinavian Airlines System Denmark-Norway-Sweden (Sztokholm, Szwecja) i SAS AB (Sztokholm) (przedstawiciele: początkowo adwokaci M. Kofmann, B. Creve, I. Forrester, QC, J. Killick i G. Forwood, barristers, następnie M. Kofmann, B. Creve, J. Killick i G. Forwood)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo N. von Lingen, V. Bottka i S. Noë, następnie V. Bottka i A. Dawes, pełnomocnicy, wspierani przez B. Doherty’ego, barrister)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Florindo Gijón i M. Simm, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2010) 7694 wersja ostateczna z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG oraz art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (sprawa COMP/39258 – Lotniczy przewóz towarów).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2010) 7694 wersja ostateczna z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG oraz art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (sprawa COMP/39258 – Lotniczy przewóz towarów) w zakresie, w jakim dotyczy ona SAS Cargo Group A/S, Scandinavian Airlines System Denmark-Norway-Sweden i SAS AB.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez SAS Cargo Group, Scandinavian Airlines System Denmark-Norway-Sweden i SAS.

               4)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 89 z 19.3.2011.


title: Sprawa C-412/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 20 lutego 2013 r. w sprawie T-378/11 Franz Wilhelm Langguth Erben GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 19 lipca 2013 r. przez Franz Wilhelm Langguth Erben GmbH & Co. KG

text:
               12.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/3

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 20 lutego 2013 r. w sprawie T-378/11 Franz Wilhelm Langguth Erben GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 19 lipca 2013 r. przez Franz Wilhelm Langguth Erben GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-412/13 P)
   2013/C 298/04
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Franz Wilhelm Langguth Erben GmbH & Co. KG (przedstawiciele: adwokaci R. Kunze i G. Würtenberger)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 20 lutego 2013 r., na mocy którego oddalono skargę na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 maja 2011 r. (sprawa R 1598/2010-4) w przedmiocie stwierdzenia pierwszeństwa wcześniejszego znaku towarowego;

               —

               obciążenie pozostałych uczestników postępowania kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie zostało wniesione od wyroku Sądu, na mocy którego oddalona została skarga wnoszącej odwołania mająca na celu stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 maja 2011 r. w przedmiocie stwierdzenia pierwszeństwa wcześniejszego znaku towarowego w ramach postępowania w sprawie rejestracji oznaczenia graficznego MEDINET jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sąd naruszył art. 34 rozporządzenia nr 207/2009 (1), ponieważ orzekł, że przepis ten podlega wykładni zawężającej, w związku z czym nie przewiduje możliwości powołania się na pierwszeństwo części wcześniejszego krajowego znaku towarowego. Ponadto Sąd naruszył także ciążący na nim na podstawie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009 obowiązek uzasadnienia, ponieważ jego rozstrzygnięcie zostało przyjęte na podstawie fragmentarycznych rozważań o charakterze faktycznym i prawnym. Wreszcie wydanie przez Sąd orzeczenia bez przeprowadzenia rozprawy stanowi naruszenie art. 77 rozporządzenia nr 207/2009.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-537/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 21 grudnia 2009 r. — Ralph James Bartlett, Natalio Gonzalez Ramos, Jason Michael Taylor przeciwko Secretary of State for Work and Pensions

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 21 grudnia 2009 r. — Ralph James Bartlett, Natalio Gonzalez Ramos, Jason Michael Taylor przeciwko Secretary of State for Work and Pensions
   (Sprawa C-537/09)
   2010/C 63/48
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Upper Tribunal

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ralph James Bartlett, Natalio Gonzalez Ramos, Jason Michael Taylor

      Strona pozwana: Secretary of State for Work and Pensions

      Pytania prejudycjalne

               1)

                           a)

                           Czy w odniesieniu do okresów, do których stosuje się wersja rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 (1) z dnia 14 czerwca 1971 r. obowiązująca tuż przed dniem 5 maja 2005 r., składnik z tytułu przemieszczania się zasiłku na utrzymanie w przypadku niepełnosprawności na podstawie ust. 71–76 Social Security Contributions and Benefits Act 1992 może być zaklasyfikowany — oddzielnie od zasiłku na utrzymanie w przypadku niepełnosprawności jako całości — jako świadczenie z zabezpieczenia społecznego w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia lub jako specjalne świadczenie nieskładkowe w rozumieniu art. 4 ust. 2a, lub w inny sposób?

                           b)

                           W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie a), jaka jest właściwa kategoria?

                           c)

                           W razie odpowiedzi przeczącej na pytanie a), jaka jest właściwa kategoria dla zasiłku na utrzymanie w przypadku niepełnosprawności?

                           d)

                           Jeśli w odpowiedzi na pytanie b) lub c) składnik z tytułu przemieszczania się zostanie zakwalifikowany jako świadczenie z zabezpieczenia społecznego, czy rozpatrywane świadczenie jest świadczeniem w razie choroby w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a), czy świadczeniem z tytułu inwalidztwa w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. b)?

                           e)

                           Czy na odpowiedź na którekolwiek z powyższych pytań ma wpływ ograniczenie czasowe z pkt 2 sentencji wyroku z dnia 18 października 2007 r. w sprawie C-299/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej, Zb.Orz. I-8695?

               2)

                           a)

                           Czy w odniesieniu do okresów, do których stosuje się wersja rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. obowiązująca od dnia 5 maja 2005 r. na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 647/2005 (2) z dnia 13 kwietnia 2005 r., składnik z tytułu przemieszczania się zasiłku na utrzymanie w przypadku niepełnosprawności na podstawie ust. 71–76 Social Security Contributions and Benefits Act 1992 może być zaklasyfikowany — oddzielnie od zasiłku na utrzymanie w przypadku niepełnosprawności jako całości — jako świadczenie z zabezpieczenia społecznego w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia lub jako specjalne świadczenie nieskładkowe w rozumieniu art. 4 ust. 2a, lub w inny sposób?

                           b)

                           W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie a), jaka jest właściwa kategoria?

                           c)

                           W razie odpowiedzi przeczącej na pytanie a), jaka jest właściwa kategoria dla zasiłku na utrzymanie w przypadku niepełnosprawności?

                           d)

                           Jeśli w odpowiedzi na pytanie b) lub c) składnik z tytułu przemieszczania się zostanie zakwalifikowany jako świadczenie z zabezpieczenia społecznego, czy rozpatrywane świadczenie jest świadczeniem w razie choroby w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a), czy świadczeniem z tytułu inwalidztwa w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. b)?

               3)

               W razie gdy w odpowiedzi na poprzednie pytania Trybunał stwierdzi, że właściwe jest, by składnik z tytułu przemieszczania się zaklasyfikować jako specjalne świadczenie nieskładkowe, czy jakikolwiek przepis lub zasada prawa wspólnotowego jest istotna w odniesieniu do kwestii, czy Zjednoczone Królestwo ma prawo powoływać się na którąkolwiek z przesłanek zamieszkiwania i obecności zawartych w przepisie 2(1)(a) Social Security (Disability Living Allowance) Regulations 1991 w okolicznościach takich, jakie są rozpatrywane w niniejszych sprawach?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 647/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r. zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (Dz.U. L 117, s. 1).


title: Sprawa C-562/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 października 2009r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swobodny przepływ kapitału — Artykuł 56 WE i art. 40 porozumienia o EOG — Podatki bezpośrednie — Osoby fizyczne — Opodatkowanie zysków kapitałowych — Różnica w traktowaniu rezydentów i nierezydentów)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 października 2009r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-562/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swobodny przepływ kapitału - Artykuł 56 WE i art. 40 porozumienia o EOG - Podatki bezpośrednie - Osoby fizyczne - Opodatkowanie zysków kapitałowych - Różnica w traktowaniu rezydentów i nierezydentów)
   2009/C 282/08
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: R. Lyal i I. Martínez del Peral, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. Muñoz Pérez, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 39 i 56 WE oraz art. 28 i 40 porozumienia o EOG — Różnica w traktowaniu rezydentów i nierezydentów pod względem opodatkowania dochodów uzyskanych w Hiszpanii

      Sentencja

               1)

               Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 56 WE i art. 40 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r., traktując, do dnia 31 grudnia 2006 r., w odmienny sposób zyski kapitałowe osiągane na terytorium Hiszpanii w zależności od tego, czy zostały one osiągnięte przez rezydentów, czy przez nierezydentów.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  JO C 64 DU 8.3.2008


title: Sprawa C-34/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 maja 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Padova — Włochy) — Azienda Agricola Disarò Antonio przeciwko Cooperativa Milka 2000 Soc. coop. arl (Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Kwoty mleczne — Opłata wyrównawcza — Ważność rozporządzenia (WE) nr 1788/2003 — Cele wspólnej polityki rolnej — Zasady niedyskryminacji i proporcjonalności — Określenie krajowych ilości referencyjnych — Kryteria — Zasadność kryterium niedoboru produkcji krajowej)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 maja 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Padova — Włochy) — Azienda Agricola Disarò Antonio przeciwko Cooperativa Milka 2000 Soc. coop. arl
   (Sprawa C-34/08) (1)

   (Rolnictwo - Wspólna organizacja rynków - Kwoty mleczne - Opłata wyrównawcza - Ważność rozporządzenia (WE) nr 1788/2003 - Cele wspólnej polityki rolnej - Zasady niedyskryminacji i proporcjonalności - Określenie krajowych ilości referencyjnych - Kryteria - Zasadność kryterium niedoboru produkcji krajowej)
   2009/C 153/21
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale ordinario di Padova

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Azienda Agricola Disarò Antonio

      Strona pozwana: Cooperativa Milka 2000 Soc. coop. arl

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale ordinario di Padova — Wykładnia i ważność rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 270, s. 123) — Rozporządzenie nie uwzględniające okresowego dostosowania w stosunku do każdego państwa ilości referencyjnych wyłączonych od opłaty dodatkowej i stosujące opłatę dodatkową w sposób identyczny do producentów z nadwyżką jak i z niedoborem produkcji — Niezgodność z art. 5, art.. 32, art. 33 i art. 34 WE

      Sentencja

               1)

               Fakt, że rozporządzenie Rady (WE) nr 1788/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych, nie uwzględnia w ramach określania krajowych ilości referencyjnych niedoboru produkcji w danym państwie członkowskim, nie ma wpływu na zgodność tego rozporządzenia z celami przewidzianymi w szczególności w art. 33 ust. 1 lit. a), b) WE.

               2)

               Analiza rozporządzenia nr 1788/2003 pod kątem jego zgodności z zasadą niedyskryminacji nie wykazała żadnego czynnika, który mógłby wpływać na ważność tego rozporządzenia.

               3)

               Analiza rozporządzenia nr 1788/2003 pod kątem jego zgodności z zasadą proporcjonalności nie wykazała istnienia żadnego czynnika, który mógłby wpływać na ważność tego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008


title: Sprawy połączone C-439/04 i C-440/04: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Belgia) — Axel Kittel przeciwko Belgii (Szósta dyrektywa VAT — Odliczenie naliczonego podatku VAT — Oszustwo typu karuzeli podatkowej — Umowa sprzedaży dotknięta bezwzględną nieważnością według prawa krajowego)

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Belgia) — Axel Kittel przeciwko Belgii
   (Sprawy połączone C-439/04 i C-440/04) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Odliczenie naliczonego podatku VAT - Oszustwo typu „karuzeli podatkowej” - Umowa sprzedaży dotknięta bezwzględną nieważnością według prawa krajowego)
   (2006/C 212/07)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour de cassation
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Axel Kittel (C-439/04) Belgia (C-440/04)

      Strona pozwana: Belgia (C-439/04) Recolta Recycling SPRL (C-440/04)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation w Belgii — Wykładnia przepisów dyrektywy 77/388/EWG: szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Zasada neutralności podatkowej — Dostawa towarów zrealizowana zgodnie z umową dotkniętą bezwzględną nieważnością według prawa krajowego — Oszustwo typu „karuzeli podatkowej” — Utrata prawa do odliczenia przez nabywcę działającego w dobrej wierze
   Sentencja
   W przypadku gdy dostawa jest realizowana na rzecz podatnika, który nie wiedział lub nie mógł się wiedzieć o tym, że dana transakcja była wykorzystana do celów oszustwa, które zostało popełnione przez sprzedawcę, art. 17 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej przez dyrektywę Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby przepis prawa krajowego, zgodnie z którym stwierdzenie nieważności umowy sprzedaży na mocy przepisu prawa cywilnego, który powoduje bezwzględną nieważność umowy jako sprzecznej z zasadami porządku publicznego z powodu sprzecznej z prawem kauzy po stronie sprzedawcy, powodował utratę prawa do odliczenia podatku VAT zapłaconego przez tego podatnika. W tym przypadku bez znaczenia jest to, czy nieważność ta wynika z popełnienia oszustwa w podatku od wartości dodanej, czy też powstała ona na skutek innych oszustw.
   Natomiast, gdy na podstawie obiektywnych okoliczności zostanie ustalone, że dostawa została zrealizowana na rzecz podatnika, który wiedział lub powinien był wiedzieć, że nabywając towar, uczestniczył w transakcji wykorzystanej do popełnienia oszustwa w podatku od wartości dodanej, stwierdzenie niemożności skorzystania z prawa do odliczenia należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 6 z 8.1.2005


title: Sprawa T-470/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 maja 2009 r. — Komisja przeciwko Eurgit i Cirese

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/50

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 maja 2009 r. — Komisja przeciwko Eurgit i Cirese
   (Sprawa T-470/08) (1)

   2009/C 153/96

      Język postępowania: włoski

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 327 z 20.12.2008