title: Sprawa T-480/09: Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2011 r. — ATB Norte przeciwko OHIM — Bricocenter Italia (BRICOCENTER) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BRICOCENTER — Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe ATB CENTROS DE BRICOLAGE Brico Centro i CENTROS DE BRICOLAGE BricoCentro — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/27

         Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2011 r. — ATB Norte przeciwko OHIM — Bricocenter Italia (BRICOCENTER)
   (Sprawa T-480/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BRICOCENTER - Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe ATB CENTROS DE BRICOLAGE Brico Centro i CENTROS DE BRICOLAGE BricoCentro - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 232/47
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ATB Norte, SL (Burgos, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci P. López Ronda, G. Macias Bonilla, H. Curtis-Oliver i G. Marín Raigal, następnie adwokat F. Brandolini Kujman)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: O. Montalto i G. Mannucci, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Bricocenter Italia Srl (Rozzano, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Ghidini, M. Mergati i C. Signorini)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 września 2009 r. (sprawa R 1045/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między ATB Norte, SL a Bricocenter Italia Srl.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 28 września 2009 r. (sprawa R 1045/2008-4) w zakresie dotyczącym uwzględnienia odwołania Bricocenter Italia Srl w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą w odniesieniu do usług „reklama”, „zarządzanie w działalności handlowej” i „administrowanie działalności handlowej” objętych zgłoszeniem wspólnotowego znaku towarowego.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               ATB Norte, SL, Bricocenter Italia i OHIM pokrywają własne koszty poniesione w związku z postępowaniem przed Sądem.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa C-411/15 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 12 stycznia 2017 r. – Timab Industries, Cie financière et de participations Roullier (CFPR)/Komisja Europejska (Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek fosforanów do pokarmów dla zwierząt — Przydzielanie wielkości sprzedaży, uzgadnianie cen i warunków sprzedaży oraz wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych — Wycofanie się skarżących z postępowania ugodowego — Nieograniczone prawo orzekania — Ochrona uzasadnionych oczekiwań i równości traktowania — Rozsądny czas trwania postępowania)

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/3

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 12 stycznia 2017 r. – Timab Industries, Cie financière et de participations Roullier (CFPR)/Komisja Europejska
   (Sprawa C-411/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek fosforanów do pokarmów dla zwierząt - Przydzielanie wielkości sprzedaży, uzgadnianie cen i warunków sprzedaży oraz wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Wycofanie się skarżących z postępowania ugodowego - Nieograniczone prawo orzekania - Ochrona uzasadnionych oczekiwań i równości traktowania - Rozsądny czas trwania postępowania))
   (2017/C 063/04)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Timab Industries, Cie financière et de participations Roullier (CFPR) (przedstawiciel: N. Lenoir, avocate)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito i B. Mongin, pełnomocnicy, wspierani przez N. Coutrelis, avocate)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Timab Industries oraz Cie financière et de participations Roullier (CFPR) zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2015.


title: Wyrok Trybunału z dnia 10 maja 2016 r. w sprawach połączonych E-15/15 i E-16/15, Franz-Josef Hagedorn przeciwko Vienna-Life Lebensversicherung AG oraz Rainer Armbruster przeciwko Swiss Life (Liechtenstein) AG (Dyrektywa 2002/83/WE – art. 36 – przeniesienie umowy ubezpieczenia na życie – dopuszczalność – pojęcie „umowa ubezpieczenia” – zmiana warunków polisy ubezpieczeniowej)

text:
               2.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 66/29

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 10 maja 2016 r.
   w sprawach połączonych E-15/15 i E-16/15,
   Franz-Josef Hagedorn przeciwko Vienna-Life Lebensversicherung AG oraz Rainer Armbruster przeciwko Swiss Life (Liechtenstein) AG
   (Dyrektywa 2002/83/WE – art. 36 – przeniesienie umowy ubezpieczenia na życie – dopuszczalność – pojęcie „umowa ubezpieczenia” – zmiana warunków polisy ubezpieczeniowej)
   (2017/C 66/08)
   W sprawach połączonych E-15/15 i E-16/15, Franz-Josef Hagedorn przeciwko Vienna-Life Lebensversicherung AG oraz Rainer Armbruster przeciwko Swiss Life (Liechtenstein) AG – WNIOSEK do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości skierowany przez Sąd Najwyższy Księstwa Liechtensteinu (Fürstlicher Oberster Gerichtshof) w sprawie wykładni dyrektywy 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotyczącej ubezpieczeń na życie, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca) wydał w dniu 10 maja 2016 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1.

               Art. 36 ust. 1 dyrektywy 2002/83/WE nie dotyczy czynności prawnych jak te, w ramach których istniejąca polisa ubezpieczenia na życie z funduszem kapitałowym jest przenoszona za pośrednictwem umowy zakupu z jednej osoby na drugą, jeśli ryzyko objęte ubezpieczeniem w ramach polisy, tj. osoba ubezpieczona, pozostaje niezmienione. Samo przeniesienie polisy ubezpieczenia na życie z funduszem kapitałowym w drodze czynności prawnej nie stanowi zmiany warunków ubezpieczenia, chyba że towarzyszy temu zmiana warunków zawartych w polisie, która modyfikuje prawa i obowiązki stron odnośnej umowy ubezpieczenia. Dokonanie oceny stanu faktycznego w przedstawionych sprawach oraz stwierdzenie, czy przekazanie polisy spowodowało w tym wypadku zmianę warunków ubezpieczenia na życie z funduszem kapitałowym nabytego przez skarżących, należy do sądu odsyłającego.

               2.

               Jeśli faktycznie doszło do „zmiany warunków ubezpieczenia” w rozumieniu przywołanej dyrektywy, sąd odsyłający powinien zbadać, czy ubezpieczającemu z drugiej ręki przekazano jasne, rzetelne i kompletne informacje wymienione w załączniku III część B pkt b)2 i czy przekazano je na piśmie w języku urzędowym państwa EOG zobowiązania.

               3.

               W odniesieniu do obowiązku informacyjnego zakładu ubezpieczeń na życie nie ma znaczenia, czy pierwotny ubezpieczający jest przedsiębiorstwem a nowo ubezpieczający – konsumentem, chyba że różnica ta spowodowała zmianę warunków umowy ubezpieczenia.

               4.

               Informacje wymienione w załączniku III część A dyrektywy odnoszą się jedynie do „informacji na temat zakładu ubezpieczeń” i „informacji na temat zobowiązania”. A zatem to, czy pierwotny ubezpieczający ujawnił informacje na swój temat w celu umożliwienia oceny jego profilu inwestycyjnego lub ponoszonego przez niego ryzyka, nie ma żadnego wpływu na wynikający z dyrektywy obowiązek informacyjny zakładu ubezpieczenia na życie.

               5.

               W celu spełnienia wymogu pewności prawa dyrektywy muszą być wdrażane do krajowego porządku prawnego państw EOG z zachowaniem ich niekwestionowanej mocy wiążącej oraz koniecznego stopnia szczegółowości, precyzji i jasności. Sądy krajowe są ponadto zobowiązane do interpretowania prawa krajowego zgodnie z prawem EOG. Zgodnie z art. 34 porozumienia o nadzorze i Trybunale Trybunał jest właściwy do wydawania opinii doradczych w przedmiocie wykładni Porozumienia EOG na wniosek sądów krajowych. Po wydaniu orzeczenia przez Trybunał do sądu odsyłającego należy dokonanie wykładni przepisów prawa krajowego w świetle wyjaśnień Trybunału. W przypadku gdy zgodna wykładnia prawa krajowego nie wystarcza do osiągnięcia rezultatu zamierzonego w odpowiednim przepisie EOG, sprawę można skierować do Trybunału zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 31 porozumienia o nadzorze i Trybunale.


title: Sprawa T-541/13: Wyrok Sądu z dnia 26 listopada 2015 r. – Abertis Telecom i Retevisión I/Komisja [Pomoc państwa — Telewizja cyfrowa — Pomoc na wdrożenie naziemnej telewizji cyfrowej na oddalonych i mniej zurbanizowanych obszarach w Hiszpanii — Decyzja uznająca pomoc za częściowo zgodną i za częściowo niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Korzyść — Usługa w ogólnym interesie gospodarczym — Artykuł 107 ust. 3 lit. c) TFUE — Nowa pomoc — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/41

         Wyrok Sądu z dnia 26 listopada 2015 r. – Abertis Telecom i Retevisión I/Komisja
   (Sprawa T-541/13) (1)

   ([Pomoc państwa - Telewizja cyfrowa - Pomoc na wdrożenie naziemnej telewizji cyfrowej na oddalonych i mniej zurbanizowanych obszarach w Hiszpanii - Decyzja uznająca pomoc za częściowo zgodną i za częściowo niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Korzyść - Usługa w ogólnym interesie gospodarczym - Artykuł 107 ust. 3 lit. c) TFUE - Nowa pomoc - Obowiązek uzasadnienia])
   (2016/C 027/48)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Abertis Telecom, SA (Barcelona, Hiszpania) i Retevisión I, SA (Barcelona) (przedstawiciele: początkowo L. Cases Pallarès, J. Buendía Sierra, N. Ruiz García, A. Lamadrid de Pablo, M. Muñoz de Juan i M. Reverter Baquer, następnie L. Cases Pallarès, J. Buendía Sierra, A. Lamadrid de Pablo i M. Reverter Baquer, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier, B. Stromsky i P. Němečková, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: SES Astra (Betzdorf, Luksemburg) (przedstawiciele: F. González Díaz, F. Salerno i V. Romero Algarra, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2014/489/UE z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.28599 [(C 23/2010) (ex NN 36/2010, ex CP 163/2009)] wdrożonej przez Królestwo Hiszpanii na rzecz rozwinięcia [wdrożenia] naziemnej telewizji cyfrowej na obszarach oddalonych i mniej zurbanizowanych (poza regionem Kastylia-La Mancha) (Dz.U. L 217, s. 52).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Abertis Telecom, SA i Retevisión I, SA pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską i SES Astra.

      (1)  Dz.U. C 352 z 30.11.2013.


title: Sprawa C-158/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag (Niderlandy) (w dniu 28 marca 2013 r. — Hamidullah Rajaby przeciwko Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag (Niderlandy) (w dniu 28 marca 2013 r. — Hamidullah Rajaby przeciwko Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
   (Sprawa C-158/13)
   2013/C 164/19
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Den Haag (Niderlandy)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hamidullah Rajaby

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w okolicznościach niniejszego sporu, w którym wydaje się zachodzić oczywiste naruszenie prawa Unii, które będzie wywoływało skutki na przyszłość i w którym to sporze na etapie postępowania administracyjnego strony tego postępowania przedstawiły swoje stanowiska w przedmiocie zastosowania art. 14 rozporządzenia nr 343/2003 (1), lecz nie powróciły do tej kwestii na etapie postępowania przed sądem i skarżący nie powołał się na nią wyraźnie przed sądem, z prawem Unii niezgodne jest, aby sąd nie wziął tej spornej kwestii pod uwagę z powodu zakazu badania z urzędu?

               2)

               Czy zależność w rozumieniu art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 343/2003 zachodzi już to w okolicznościach niniejszego sporu, to znaczy gdy członkiem rodziny jest pochodząca z Afganistanu młoda kobieta, niemająca żadnego wykształcenia, której towarzyszy dwoje pozostających na jej utrzymaniu dzieci, będących w chwili obecnej w wieku 5 i pół lat oraz 3 lat, w kwestii utrzymania i wychowania których nie może ona zwrócić się od nikogo innego aniżeli do skarżącego, będącego jej mężem oraz ojcem dzieci, gdy ponadto jej wniosek o udzielenie azylu został oddalony przez pozwanego, ponieważ przedstawiony przez nią opis sytuacji został uznany za całkowicie niewiarygodny, podczas gdy opis ten może znaleźć potwierdzenie w wyjaśnieniach przedstawionych przez skarżącego oraz w przedstawionych przez niego dokumentach (kopiach dokumentów)?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiające kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (Dz.U. L 50, s. 1)


title: Sprawa T-329/05: Wyrok Sądu z dnia 25 kwietnia 2012 r. — Movimondo Onlus przeciwko Komisji (Klauzula arbitrażowa — Umowa ramowa o partnerstwie między ECHO a organizacjami humanitarnymi — Umowy o dotacje — Zawieszenie płatności)

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/16

         Wyrok Sądu z dnia 25 kwietnia 2012 r. — Movimondo Onlus przeciwko Komisji
   (Sprawa T-329/05) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Umowa ramowa o partnerstwie między ECHO a organizacjami humanitarnymi - Umowy o dotacje - Zawieszenie płatności)
   2012/C 165/25
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Movimondo Onlus — Organizzazione non governativa di cooperazione e solidarietà internazionale (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: początkowo P. Vitali, G. Verusio, G.M. Roberti i A. Franchi, następnie P. Vitali, G. Verusio i A. Franchi, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Wilderspin i F. Moro, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego, na podstawie art. 238 WE, zapłata kwot z tytułu umów o dotacje oraz tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności dwóch pism Komisji z dnia 17 czerwca i 27 lipca 2005 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Movimondo Onlus — Organizzazione non governativa di cooperazione e solidarietà internazionale zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 257 z 15.10.2005.


title: Sprawa F-97/07: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2007 r. — De Fays przeciwko Komisji

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/45

         Skarga wniesiona w dniu 24 września 2007 r. — De Fays przeciwko Komisji
   (Sprawa F-97/07)
   (2007/C 283/82)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Chantal De Fays (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: P.-P. Gehuchten i Ph. Reyniers, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 21 czerwca 2007 r. oraz, w razie potrzeby, jego decyzji z dnia 21 listopada 2006 r.;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącej wynagrodzeń objętych środkiem w postaci zawieszenia, powiększonych o odsetki ustawowe;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, urzędnik Komisji, cierpiąca na chorobę, która rzekomo zmusiła ją do absencji w pracy, kwestionuje decyzje organu powołującego o uznaniu w dniu 19 października 2006 r. jej kolejnych nieobecności za nieusprawiedliwione i o zastosowaniu wobec niej art. 60 Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich (dalej „regulaminu pracowniczego”).
   Skarżąca twierdzi najpierw, że postępowanie ugodowe leżące u podstaw art. 59 regulaminu pracowniczego odbyło się z naruszeniem prawa do obrony i zasady kontradyktoryjności. Co więcej sprawozdanie niezależnego lekarza nie było właściwie uzasadnione i zawarty w nim był oczywisty błąd w ocenie.
   Skarżąca podnosi ponadto, że decyzja nakazująca jej stawienie się w miejscu pracy, przy obecnym stanie wiedzy naukowej, narusza zasadę ostrożności.


title: Sprawa C-257/05: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/27

         Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-257/05)
   (2005/C 217/53)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 17 czerwca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Enrico Traversa i Wolfganga Bogensbergera, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Austrii.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że ustanawiając w § 21 ust. 4 Kesselgesetz (1), że jedynie wnioskodawcy mający siedzibę w Austrii mogą zostać upoważnieni do wykonywania zadań inspekcji kotłów (Kesselprüfstelle) Republika Austrii uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 49 WE;

               2)

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W myśl art. 49 WE ograniczenia w swobodnym świadczeniu usług wewnątrz Wspólnoty są zakazane w odniesieniu do obywateli Państw Członkowskich mających swe przedsiębiorstwo w państwie Wspólnoty innym niż Państwo odbiorcy świadczenia.
   Paragraf 21 Kesselgesetz Republiki Austrii reguluje warunki udzielenia upoważnienia do wykonywania zadań inspekcji kotłów. Zgodnie z ustępem 4 tego paragrafu upoważnienie może zostać udzielone tylko tym wnioskodawcom, którzy mają siedzibę w Austrii. Inspekcja urządzeń ciśnieniowych mająca siedzibę w innym Państwie Członkowskim, która chciałoby oferować swoje usługi w Austrii musi w związku z tym po pierwsze utworzyć oddział w Austrii.
   Uregulowanie to stanowi zdaniem Komisji ograniczenie swobodnego świadczenia usług w rozumieniu art. 49 WE. Komisja argumentuje, że również z orzecznictwa Trybunału wynika, iż wymóg posiadania siedziby w danym Państwie Członkowskim jest bezpośrednio sprzeczny ze swobodnym świadczeniem usług, ponieważ czyni niemożliwym świadczenie usług przez przedsiębiorstwa mające siedzibę w innych Państwach Członkowskich.
   Zdaniem Komisji podniesione przez Republikę Austrii zarzuty — jak np. ochrona bezpieczeństwa publicznego lub ochrona pracowników i konsumentów — nie mogą usprawiedliwić tego ograniczenia swobodnego świadczenia usług. W myśl orzecznictwa Trybunału ograniczenie swobodnego świadczenia usług może bowiem zostać usprawiedliwione jedynie, o ile interes ogólny nie jest już chroniony przez przepisy, które znajdują zastosowanie do usługodawcy w Państwie Członkowskim, w którym ma on swoją siedzibę. Wymóg posiadania siedziby w danym państwie jest zważywszy interesy, które miałby chronić nieproporcjonalny do zagwarantowania jakości nadzoru, ponieważ ochrona bezpieczeństwa publicznego, względnie ochrona pracowników i konsumentów może zostać zrealizowana już za pomocą przewidzianego w Kesselgesetz systemu udzielania inspekcjom upoważnień i nadzoru nad nimi, bez konieczności wprowadzania wymogu posiadania przez przedsiębiorstwo siedziby w danym Państwie Członkowskim.

      (1)  BGBl. nr 211/1992


title: Sprawa T-157/15: Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2015 r. – Estonia/Komisja

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/25

         Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2015 r. – Estonia/Komisja
   (Sprawa T-157/15)
   (2015/C 190/29)
   Język postępowania: estoński

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Estońska (przedstawiciel procesowy: Kristi Kraavi-Käerdi)

      Strona pozwana: Komisja Europejka

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) C(2015) 53 z dnia 16 stycznia 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektórych wydatków poniesionych przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1) w zakresie, w jakim dotyczy ona Republiki Estońskiej odnośnie do kwoty 6 91  746,53 EUR;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca podważa decyzję wykonawczą Komisji C(2015) 53 z dnia 16 stycznia 2015 r. w zakresie, w jakim dotyczy ona Republiki Estońskiej za okres 2009-2011 w odniesieniu do kwoty 6 91  746,53 EUR.
   Skarżąca na poparcie swojej skargi podnosi cztery zarzuty.
   Zarzut pierwszy: należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ Komisja w tej decyzji dokonała błędnego ustalenia i oceny okoliczności stanowiących podstawę tego aktu oraz niewłaściwie zastosowała prawo Unii Europejskiej i w ten sposób doszła do błędnych wniosków, że działanie Estonii stanowiło zagrożenie dla środków Unii.
   Zarzut drugi: Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności oraz błędnie zastosowała art. 52 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (2) w ten sposób, że w zaskarżonej decyzji został ustanowiony względem Estonii 2 % -owa korekta finansowa.
   Zarzut trzeci: Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji, ponieważ nie zbadała oraz nie dokonała oceny wszystkich dowodów przedstawionych przez skarżącą.
   Zarzut czwarty: Komisja naruszyła zasadę pewności prawa poprzez przyjęcie stanowiska, że w zakresie elementów krajobrazu zastosowaniu podlegały normy dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska oraz że ich stosowanie podlegało nieprzerwanie kontroli również w 2009 r.

      (1)  Dz.U. L 16, s. 33.

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. L 347, s 549).


title: Sprawa T-439/11: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2011 r. — Sport-pari przeciwko Radzie

text:
               1.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 290/15

         Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2011 r. — Sport-pari przeciwko Radzie
   (Sprawa T-439/11)
   2011/C 290/22
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sport-pari ZAO (Miński, Białoruś) (przedstawiciele: V. Vaitkute Pavan, A. Smaliukas i E. Matulionyte, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 588/2011 z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 765/2006 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko prezydentowi Aleksandrowi Łukaszence i niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 161, s. 1) w zakresie dotyczącym skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/357/WPZiB z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/639/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 161, s. 25) w zakresie dotyczącym skarżącego; oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi, jako głowny argument, oczywisty bład w ocenie, jakim obciążone są zaskarżone akty Rady. Twierdzi on w szczególności, iż Rada błędnie uznała skarżacego za (a) kontrolowanego przez Władimira Pieftiewa; (b) operatora krajowej loterii losowej; (c) powiązanego lub współdziałającego w naruszeniach standardów wyborczych i praw człowieka lub zwalczaniu społeczeństwa obywatelskiego na Białorusi, bądź w imporcie do Białorusi sprzętu, który mógł być wykorzystywany do represji wewnętrznych.
   Następnie skarżący podnosi czetry zarzuty na poparcie skargi.

               1)

               Pierwszy zarzut, oparty na niedopełnieniu przez pozwaną obowiązku właściwego uzasadnienia wpisania skarżącego na listę osób, wobec których zastosowanie znajdują środki ograniczające.

               2)

               Drugi zarzut, oparty na naruszeniu przez pozwaną prawa do obrony i prawa do przedstawienia stanowiska, chronionych na mocy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 i 13 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, poprzez:

                           —

                           brak wskazania w jakimkolwiek momencie szczegółowych powodów wpisania skarżącego na listę osób objętych środkami ograniczającymi; oraz

                           —

                           brak umożliwienia skarżącemu skutecznego skorzystania z prawa do obrony, w szczególności z prawa do przedstawienia stanowiska oraz gwarancji proceduralnych pozwalających skutecznie dochodzić usunięcia go z listy osób objętych środkami ograniczającymi.

               3)

               Trzeci zarzut, oparty na ograniczeniu przez pozwaną fundamentalnego prawa własności chronionego na mocy art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 1 protokołu nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w sposób nieuzasadniony i nieproporcjonalny, bez przedstawienia dowodów.

               4)

               Czwarty zarzut, oparty na naruszeniu przez pozwaną zasady proporcjonalności poprzez nieproporcjonalne ograniczenie praw podstawowych skarżącego bez właściwych gwarancji proceduralnych i bez przedstawienia dowodów.


title: Sprawa T-547/13: Skarga wniesiona w dniu 8 października 2013 r. — Rosian Express Srl przeciwko OHIM (kształt pudełka)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/34

         Skarga wniesiona w dniu 8 października 2013 r. — Rosian Express Srl przeciwko OHIM (kształt pudełka)
   (Sprawa T-547/13)
   2013/C 367/61
   Język skargi: rumuński

      Strony

      Strona skarżąca: Rosian Express Srl (Mediaș, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat E. Grecu)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający kształt pudełka, dla towarów i usług z klas 28 i 35

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: błędna wykładnia art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-455/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varbergs tingsrätt (Szwecja) w dniu 28 sierpnia 2015 r. – Remigijus Plycius/Aldona Plyciene

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varbergs tingsrätt (Szwecja) w dniu 28 sierpnia 2015 r. – Remigijus Plycius/Aldona Plyciene
   (Sprawa C-455/15)
   (2015/C 346/12)
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Varbergs tingsrätt.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Remigijus Plycius.

      Strona pozwana: Aldona Plyciene.

      Pytania prejudycjalne

   Czy Varbergs tingsrätt powinien, zgodnie z art. 23 lit. a) rozporządzenia Bruksela II (1) lub z jakimkolwiek innym przepisem tego rozporządzenia, nie naruszając postanowień art. 24 tego rozporządzenia, odmówić uznania orzeczenia sądu rejonowego w Szyłokarczmie z dnia 18 lutego 2015 r. a tym samym w dalszym ciągu rozpatrywać spór dotyczący pieczy nad dzieckiem, zawisły przed Varbergs tingsrätt?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338, s. 1).


title: Sprawa C-477/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 8 sierpnia 2017 r. – Raad van bestuur van Sociale verzekeringsbank/D. Balandin i in.

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 8 sierpnia 2017 r. – Raad van bestuur van Sociale verzekeringsbank/D. Balandin i in.
   (Sprawa C-477/17)
   (2017/C 357/05)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Centrale Raad van Beroep

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Raad van bestuur van Sociale verzekeringsbank

      Strona przeciwna: D. Balandin i in.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 1 rozporządzenia nr 1231/2010 (1) należy interpretować w ten sposób, że pracownicy mający obywatelstwo państwa trzeciego, zamieszkujący poza terytorium Unii, jednakże tymczasowo wykonujący na terytorium różnych państw członkowskich pracę na rzecz pracodawcy mającego siedzibę w Niderlandach mogą powoływać się na rozporządzenia nr 883/2004 (2) i nr 987/2009 (3) (tudzież na przepisy zawarte w ich tytułach II)?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1231/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. rozszerzające rozporządzenie (WE) nr 883/2004 i rozporządzenie (WE) nr 987/2009 na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi rozporządzeniami jedynie ze względu na swoje obywatelstwo, Dz.U. 2010, L 344, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, Dz.U. 2004, L 166 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 1, s. 72.

      (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, Dz.U. 2009, L 284, s. 1.


title: Sprawa T-71/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 listopada 2007 r. — Enercon przeciwko OHIM (Przetwornik energii wietrznej) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego pokrycie kosza przetwornika energii wietrznej — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/37

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 listopada 2007 r. — Enercon przeciwko OHIM (Przetwornik energii wietrznej)
   (Sprawa T-71/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego pokrycie kosza przetwornika energii wietrznej - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2007/C 315/70)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Enercon GmbH (Aurich, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Böhm)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 listopada 2005 r. (sprawa R 179/2005-2), w której odmówiono rejestracji trójwymiarowego znaku towarowego (część przetwornika energii wietrznej w postaci piłki do futbolu amerykańskiego) w charakterze wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Enercon GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 108 z 6.5.2006.


title: Sprawa C-63/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail d'Esch-sur-Alzette (Wielkie Księstwo Luksemburga) w dniu 18 lutego 2008 r. — Virginie Pontin przeciwko T-Comalux SA

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail d'Esch-sur-Alzette (Wielkie Księstwo Luksemburga) w dniu 18 lutego 2008 r. — Virginie Pontin przeciwko T-Comalux SA
   (Sprawa C-63/08)
   (2008/C 92/39)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal du travail d'Esch-sur-Alzette
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Virginie Pontin

      Strona pozwana: T-Comalux SA
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 10 i 12 dyrektywy 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (dziesiąta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu przepisu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (1) należy interpretować w taki sposób, że nie sprzeciwiają się one temu, aby ustawodawca krajowy uzależnił możliwość wystąpienia do sądu przez pracownicę, z którą rozwiązano stosunek pracy w trakcie ciąży, od zachowania ustalonych terminów, takich jak termin ośmiu dni ustanowiony w art. 337 ust. 1 akapit drugi kodeksu pracy lub termin piętnastu dni ustanowiony w akapicie czwartym wspomnianego art. 337 ust. 1?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy terminów ośmiu lub piętnastu dni nie należy uznać za zbyt krótkie, aby mogły umożliwić ciężarnej pracownicy, z którą rozwiązano stosunek pracy w trakcie ciąży, uzyskanie ochrony praw na drodze sądowej?

               3)

               Czy art. 2 dyrektywy Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy (2) należy interpretować w taki sposób, że nie sprzeciwia się on temu, aby ustawodawca krajowy pozbawił ciężarną pracownicę, z którą rozwiązano stosunek pracy w trakcie ciąży, możliwości wystąpienia do sądu o odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy, którą art. L. 124–11 ust. 1 i 2 kodeksu pracy zastrzega dla innych zwolnionych pracowników?

      (1)  Dz.U. L 348, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 39, str. 40.


title: Sprawa C-203/07 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 listopada 2008 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Projekt utworzenia wspólnego przedstawicielstwa dyplomatycznego w Abudży (Nigeria) — Windykacja kwot dłużnych od Republiki Greckiej — Potrącenie z kwoty podlegającej przekazaniu w ramach regionalnego programu operacyjnego Grecja kontynentalna)

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 listopada 2008 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-203/07 P) (1)

   (Odwołanie - Projekt utworzenia wspólnego przedstawicielstwa dyplomatycznego w Abudży (Nigeria) - Windykacja kwot dłużnych od Republiki Greckiej - Potrącenie z kwoty podlegającej przekazaniu w ramach regionalnego programu operacyjnego Grecja kontynentalna)
   (2008/C 327/04)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Grecka (przedstawiciele: P. Mylonopoulos, S. Trekli i Z. Stavridi, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: I. Zervas i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 17 stycznia 2007 r. w sprawie T-231/04, Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, w którym Sąd oddalił jako bezzasadną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji, którą Komisja dokonała windykacji poprzez potrącenie kwot należnych od Republiki Greckiej w wyniku jej udziału w projektach Abudża I i Abudża II, związanych z utworzeniem wspólnego przedstawicielstwa dyplomatycznego państw członkowskich Unii Europejskiej w Abudży (Nigeria)
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


title: Sprawa T-240/05: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2005 r. przez The Black & Decker Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/34

         Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2005 r. przez The Black & Decker Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-240/05)
   (2005/C 205/61)
   Język, w którym została sporządzona skarga: angielski
   W dniu 1 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga The Black & Decker Corporation, z siedzibą w Towson, Maryland (USA), reprezentowanej przez P. Harrisa, solicitor, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).
   Uczestnikiem postępowania przed pierwszą Izbą Odwoławczą była również Atlas Copco Aktiebolag, z siedzibą w Sztokholmie (Szwecja).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 kwietnia 2005 r. w sprawie R 729/2004-1;

               —

               stwierdzenie niedopuszczalności sprzeciwu nr B490 336;

               —

               obciążenie OHIM kosztami strony skarżącej poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym przed OHIM oraz w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Strona skarżąca

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Kolorowy czarno-żółty trójwymiarowy znak towarowy w kształcie narzędzia dla towarów z klasy 7 (przenośne narzędzia ręczne o napędzie elektrycznym itd.)

               Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Atlas Copco Aktiebolag

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Niezarejestrowane znaki towarowe i oznaczenia używane dla narzędzi z napędem elektrycznym w obrocie handlowym we wszystkich Państwach Członkowskich

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu jako niedopuszczalnego

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Wydziałowi Sprzeciwów w celu dalszego postępowania

               Podniesione zarzuty:

               Skarżąca podnosi, że należało stwierdzić niedopuszczalność sprzeciwu, gdyż nie określał on w sposób wystarczająco czytelny wcześniejszych znaków towarowych i oznaczeń, na które się powołano, co stanowiło naruszenie zasady 18 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/1995 (1)

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz. U. L 303 z 15.12.1995, str. 1.


title: Sprawa C-429/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 18 września 2014 r. – Air Baltic Corporation AS przeciwko Lietuvos Respublikos specialiųjų tyrimų tarnyba

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 18 września 2014 r. – Air Baltic Corporation AS przeciwko Lietuvos Respublikos specialiųjų tyrimų tarnyba
   (Sprawa C-429/14)
   2014/C 421/31
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca w postępowaniu kasacyjnym: Air Baltic Corporation AS

      Druga strona postępowania: Lietuvos Respublikos specialiųjų tyrimų tarnyba

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 19, 22 i 29 konwencji montrealskiej należy rozumieć i interpretować w ten sposób, że przewoźnik lotniczy odpowiada wobec osób trzecich, między innymi wobec pracodawcy pasażera, czyli osoby prawnej, z którą została zawarta transakcja dotycząca międzynarodowego przewozu pasażerów, za szkodę wynikłą z opóźnienia lotu, polegającą na tym, że powód (pracodawca) poniósł dodatkowe koszty związane z opóźnieniem (na przykład pokrył koszty podróży)?

               2)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy art. 29 konwencji montrealskiej należy rozumieć i interpretować w ten sposób, że owe osoby trzecie są uprawnione do występowania z roszczeniami przeciwko przewoźnikowi lotniczemu na innych podstawach, na przykład w oparciu o krajowe prawo cywilne?


title: Sprawa C-38/15: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 marca 2016 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 91/271/EWG — Oczyszczanie ścieków komunalnych — Systemy zbierania i oczyszczania — Odprowadzanie do obszarów wrażliwych — Metoda monitorowania — Pobieranie próbek)

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/13

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 marca 2016 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-38/15) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 91/271/EWG - Oczyszczanie ścieków komunalnych - Systemy zbierania i oczyszczania - Odprowadzanie do obszarów wrażliwych - Metoda monitorowania - Pobieranie próbek))
   (2016/C 156/17)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Sanfrutos Cano, E. Manhaeve i D. Loma-Osorio Lerena, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Gavela Llopis, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Nie zapewniając odpowiedniego oczyszczania wszystkich ścieków komunalnych odprowadzanych do obszarów wrażliwych z niektórych aglomeracji, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim z jednej strony na podstawie art. 4 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, zmienionej rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1137/2008 z dnia 22 października 2008 r., jeżeli chodzi o aglomerację Pontevedra-Marín-Poio-Bueu, a z drugiej strony na podstawie art. 5 ust. 2 i 3 wspomnianej dyrektywy, jeżeli chodzi o aglomeracje Berga, Figueres, El Terri (Banyoles) i Pontevedra-Marín-Poio-Bueu.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska i Królestwo Hiszpanii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 127 z 20.4.2015.


title: Sprawa C-299/05: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie

text:
               1.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/9

         Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie
   (Sprawa C-299/05)
   (2005/C 243/13)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 26 lipca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Denisa Martina i Marie-José Jonczy, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie nieważności przepisów załącznika I pkt 2 do rozporządzenia (WE) nr 647/2005 z dnia 13 kwietnia 2005 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (1) dotyczących rubryk W. Finlandia, pkt b), X. Szwecja, pkt c) i Y. Zjednoczone Królestwo, pkt d), e) i f);

               2.

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zdaniem Komisji, przyjmując rozporządzenie nr 647/05, prawodawca uwzględnił kryteria wypracowane przez Trybunał Sprawiedliwości w zakresie koordynacji specjalnych świadczeń o charakterze nieskładkowym. Prawodawca nie wyciągnął jednak z tych kryteriów wszystkich konsekwencji, zawierając w wykazie świadczeń pod W. Finlandia, pkt b), pod X. Szwecja, pkt c) i pod Y. Zjednoczone Królestwo, pkt d), e) i f) świadczenia, które mogą znaleźć się w załączniku IIa, a które według Komisji nie spełniają kryteriów właściwych „specjalnym” świadczeniom w rozumieniu art. 4 ust. 2a tego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. L 117 z 4.5.2005, str. 1.


title: Sprawa C-395/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 listopada 2012 r. wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez État du Grand-duché de Luxembourg, Administration de l'enregistrement et des domaines przeciwko Edenred Luxembourg SA

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/19

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 listopada 2012 r. wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez État du Grand-duché de Luxembourg, Administration de l'enregistrement et des domaines przeciwko Edenred Luxembourg SA
   (Sprawa C-395/12) (1)

   2013/C 108/52
   Język postępowania: francuski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 366 z 24.11.2012.


title: Sprawa C-566/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 10 października 2014 r. w sprawie T-479/13 Marchiani/Parlament, wniesione w dniu 9 grudnia 2014 r. przez Jean’a-Charlesa Marchianiego

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/18

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 10 października 2014 r. w sprawie T-479/13 Marchiani/Parlament, wniesione w dniu 9 grudnia 2014 r. przez Jean’a-Charlesa Marchianiego
   (Sprawa C-566/14 P)
   (2015/C 034/20)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Jean-Charles Marchiani (przedstawiciel: adwokat C.-S. Marchiani)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 10 października 2014 r. w sprawie T-479/13 Jean-Charles Marchiani/Parlament Europejski.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania skarżący podnosi pięć zarzutów:
   Po pierwsze, w ocenie skarżącego Sąd naruszył prawo, odmawiając zastosowania w jego przypadku przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego. Decyzja z dnia 4 lipca 2013 r. została bowiem wydana z naruszeniem przepisów proceduralnych, jako że była sprzeczna z decyzjami Prezydium Parlamentu Europejskiego z dni 19 maja i 9 lipca 2008 r. w sprawie przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego. Decyzja ta została również wydana z naruszeniem zasady kontradyktoryjności oraz zasady poszanowania prawa do obrony.
   Po drugie, Sąd naruszył prawo ze względu na to, że uzasadnienie wydanego przez niego wyroku jest wewnętrznie sprzeczne w zakresie, w jakim Sąd nie dopatrzył się uchybień w związku z wydaniem spornej decyzji z dnia 4 lipca 2013 r., opierając się na przepisach dotyczących zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego (przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet). Z jednej strony decyzja z dnia 4 lipca 2013 r. była rezultatem błędnego zastosowania przepisów dotyczących zwrotu koszów i diet, które przestały obowiązywać w 2009 r. Z drugiej strony Sąd, który początkowo odwoływał się do tych przepisów, w dalszej kolejności całkowicie zaprzestał powoływania się na nie, wskazując jako jedyną podstawę prawną rozporządzenie finansowe Unii Europejskiej z 2012 r.
   Po trzecie, skarżący zarzuca Sądowi naruszenie prawa poprzez przerzucenie ciężaru dowodu wyłącznie na niego.
   Po czwarte, Sąd rażąco naruszył zasadę bezstronności, jaką powinien kierować się każdy organ Unii Europejskiej przy wykonywaniu swoich kompetencji. Sąd bowiem w żaden sposób nie wziął pod uwagę funkcji politycznych, jakie wcześniej piastował sekretarz generalny Parlamentu Europejskiego, który jest autorem spornej decyzji.
   Po piąte, skarżący zarzuca Sądowi naruszenie prawa poprzez nieuwzględnienie okoliczności, że decyzja z dnia 4 lipca 2013 r. dotyczy zwrotu kwot, które w każdym razie są przedawnione. W ocenie skarżącego naruszenie przez Sąd przepisów dotyczących przedawnienia stanowi pogwałcenie zasady niedziałania aktów wspólnotowych wstecz, zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, a także zasady wydania rozstrzygnięcia w rozsądnym terminie.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 listopada 2004 r. w sprawie C-143/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2001/29/WE — Harmonizacja niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/20

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 18 listopada 2004 r.
   w sprawie C-143/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2001/29/WE - Harmonizacja niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2005/C 6/38)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-143/04, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego na podstawie art. 226 WE, złożoną dnia 17 marca 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: K. Banks) przeciwko Królestwu Belgii (pełnomocnik: A. Goldman), Trybunał (szósta izba), w składzie: J.-P. Puissochet, pełniący obowiązki prezesa izby, S. von Bahr i J. Malenkovský (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 18 listopada 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych do dostosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/29/WE z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004.


title: Sprawa T-279/04: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2010 r. — Éditions Jacob przeciwko Komisji (Konkurencja — Koncentracje — Wydawnictwo francuskojęzyczne — Decyzja uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem pod warunkiem odsprzedaży aktywów — Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez odrzuconego kandydata do przejęcia aktywów — Obowiązek uzasadnienia — Oszustwo — Naruszenie prawa — Oczywisty błąd w ocenie — Rozporządzenie (EWG) nr 4064/89)

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/20

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2010 r. — Éditions Jacob przeciwko Komisji
   (Sprawa T-279/04) (1)

   (Konkurencja - Koncentracje - Wydawnictwo francuskojęzyczne - Decyzja uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem pod warunkiem odsprzedaży aktywów - Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez odrzuconego kandydata do przejęcia aktywów - Obowiązek uzasadnienia - Oszustwo - Naruszenie prawa - Oczywisty błąd w ocenie - Rozporządzenie (EWG) nr 4064/89)
   2010/C 301/29
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Éditions Odile Jacob SAS (Paryż, Francja) (przedstawiciele: O. Fréget, W. van Weert, I. de Seze, M. Struys, M. Potel i L. Eskenazi, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. Whelan, O. Beynet, A. Bouquet i F. Arbault, a następnie A. Bouquet i O. Beynet, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Lagardère SCA (Paryż) (przedstawiciele: początkowo A. Winckler i I. Girgenson, a następnie A. Winckler, F. de Bure i J. B. Pinçon, adwokaci)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2004/422/WE z dnia 7 stycznia 2004 r. uznającej koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem i z funkcjonowaniem umowy w sprawie Europejskiego Obszaru Gospodarczego (Sprawa COMP/M.2978 — Lagardère/Natexis/VUP) (Dz.U. L 125, s. 54).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Éditions Odile Jacob SAS zostaje obciążona własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską oraz przez Lagardère SCA.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004.


title: Sprawa T-383/11: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2013 r. — Makhlouf przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii — Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych — Ograniczenia wjazdu i przejazdu przez terytorium Unii — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie — Prawa podstawowe)

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/23

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2013 r. — Makhlouf przeciwko Radzie
   (Sprawa T-383/11) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych - Ograniczenia wjazdu i przejazdu przez terytorium Unii - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Prawa podstawowe)
   2013/C 313/44
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Eyad Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: początkowo adwokaci P. Grollet i G. Karouni, następnie adwokaci G. Karouni i C. Rygaert)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: G. Étienne i R. Liudvinaviciute-Cordeiro, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2011/302/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 136, s. 91), decyzji Rady 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii i uchylenia decyzji 2012/273/WPZiB (Dz.U. L 319, s. 56) oraz decyzji Rady 2012/739/WPZiB z dnia 29 listopada 2012 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii i uchylającej decyzję 2011/782/WPZiB (Dz.U. L 330, s. 21) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Eyad Makhlouf pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa T-62/14: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2014 r. – BR IP Holder przeciwko OHIM – Greyleg Investments (HOKEY POKEY)

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/35

         Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2014 r. – BR IP Holder przeciwko OHIM – Greyleg Investments (HOKEY POKEY)
   (Sprawa T-62/14)
   2014/C 142/46
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BR IP Holder LLC (Canton, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokat F. Traub i C. Rohsler, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Greyleg Investments Ltd (Baltonsborough, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 listopada 2013 r. w sprawie R 1091/2012-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „HOKEY POKEY” dla wyrobów cukierniczych z klasy 30 – zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 275 678

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wcześniejszy niezarejestrowany słowny znak towarowy „HOKEY POKEY”, który – zdaniem strony skarżącej – jest używany w Zjednoczonym Królestwie dla „wyrobów cukierniczych, w szczególności lodów”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-368/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 16 czerwca 2017 r. — Hüsken i in./Lufthansa CityLine GmbH

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 16 czerwca 2017 r. — Hüsken i in./Lufthansa CityLine GmbH
   (Sprawa C-368/17)
   (2017/C 309/34)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Hüsken i in.

      Strona pozwana: Lufthansa CityLine GmbH
   Prezes Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 6 lipca 2017 r. wykreślił niniejszą sprawę z rejestru.


title: Sprawa C-527/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 14 października 2016 r. – Salzburger Gebietskrankenkasse, Bundesminister für Arbeit, Soziales und Konsumentenschutz

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 14 października 2016 r. – Salzburger Gebietskrankenkasse, Bundesminister für Arbeit, Soziales und Konsumentenschutz
   (Sprawa C-527/16)
   (2017/C 014/28)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca rewizję: Salzburger Gebietskrankenkasse, Bundesminister für Arbeit, Soziales und Konsumentenschutz

      Druga strona postępowania: Alpenrind GmbH, Martin-Meat Szolgáltató és Kereskedelmi Kft, Martimpex-Meat Kft, Pensionsversicherungsanstalt, Allgemeine Unfallversicherungs-anstalt

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy unormowana w art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (1) moc wiążąca dokumentów, o których mowa w art. 19 ust. 2 tego rozporządzenia, obowiązuje również w postępowaniu przed sądem w rozumieniu art. 267 TFUE?

               2)

               Na wypadek odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

                           a)

                           Czy wspomniana moc wiążąca obowiązuje również wtedy, gdy wcześniej odbyło się postępowanie przed Komisją Administracyjną ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego, które nie doprowadziło do porozumienia ani do wycofania spornych dokumentów?

                           b)

                           Czy wspomniana moc wiążąca obowiązuje również wtedy, gdy zaświadczenie „A 1” zostanie wydane dopiero po formalnym stwierdzeniu przez przyjmujące państwo członkowskie obowiązkowego ubezpieczenia na podstawie swojego ustawodawstwa? Czy wymieniona moc wiążąca obowiązuje w tych przypadkach również retroaktywnie?

               3)

               W przypadku gdy w pewnych okolicznościach dokumenty, o których mowa w art. 19 rozporządzenia (WE) nr 987/2009, mają ograniczoną moc wiążącą:
               Czy jest sprzeczna z zawartym w art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 zakazem zastępowania pracownika sytuacja, w której zastąpienie nie następuje w formie delegowania przez tego samego pracodawcę, lecz przez innego pracodawcę? Czy ma w tym względzie znaczenie to,

                           a)

                           czy ten pracodawca ma siedzibę w tym samym państwie członkowskim co pierwszy pracodawca lub

                           b)

                           czy między pierwszym i drugim delegującym pracodawcą istnieją powiązania personalne lub organizacyjne?

      (1)  Dz.U. L 284, s. 1.


title: Sprawa C-177/11: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 21 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Syllogos Ellinon Poleodomon kai chorotakton przeciwko Ypourgos Perivallontos, Chorotaxias & Dimosion Ergon, Ypourgos Oikonomikon, Ypourgos Esoterikon, Dimosias Dioikisis kai Apokentrosis (Dyrektywa 2001/42/WE — Ocena wpływu niektórych planów i programów na środowisko — Artykuł 3 ust. 2 lit. b) — Zakres swobodnego uznania państw członkowskich)

text:
               18.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 250/7

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 21 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Syllogos Ellinon Poleodomon kai chorotakton przeciwko Ypourgos Perivallontos, Chorotaxias & Dimosion Ergon, Ypourgos Oikonomikon, Ypourgos Esoterikon, Dimosias Dioikisis kai Apokentrosis
   (Sprawa C-177/11) (1)

   (Dyrektywa 2001/42/WE - Ocena wpływu niektórych planów i programów na środowisko - Artykuł 3 ust. 2 lit. b) - Zakres swobodnego uznania państw członkowskich)
   2012/C 250/11
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Symvoulio tis Epikrateias

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Syllogos Ellinon Poleodomon kai chorotakton

      Strona pozwana: Ypourgos Perivallontos, Chorotaxias & Dimosion Ergon, Ypourgos Oikonomikon, Ypourgos Esoterikon, Dimosias Dioikisis kai Apokentrosis

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Symvoulio tis Epikrateias — Wykładnia art. 3 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U. L 197, s. 30) oraz art. 6 i 7 dyrektywy 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, s. 7) — Przesłanka, aby dla przeprowadzenia oceny wpływu na środowisko określonego planu i programu potencjalny wpływ na specjalny obszar ochrony był znaczny — Zakres swobodnego uznania państw członkowskich

      Sentencja

   Wykładni art. 3 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko należy dokonywać w ten sposób, że obowiązek przeprowadzenia w odniesieniu do określonego planu oceny wpływu na środowisko w rozumieniu dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 2006/105/WE z dnia 20 listopada 2006 r., zależy od wystąpienia w przypadku takiego planu przesłanek powodujących konieczność przeprowadzenia oceny w rozumieniu dyrektywy siedliskowej, w tym przesłanki, zgodnie z którą plan może w istotny sposób oddziaływać na dany teren. Badanie przeprowadzone w celu sprawdzenia, czy przesłanka ta jest spełniona, musi ograniczać się do ustalenia, czy na podstawie obiektywnych okoliczności nie sposób wykluczyć, że plan ten lub to przedsięwzięcie może oddziaływać w istotny sposób na dany teren.

      (1)  Dz.U. C 194 z 2.7.2011


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 9 grudnia 2004 r. w sprawie C-333/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 1999/92/WE — Ochrona pracowników — Wystawienie na niebezpieczeństwo atmosfery wybuchowej — Brak transpozycji)

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 9 grudnia 2004 r.
   w sprawie C-333/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 1999/92/WE - Ochrona pracowników - Wystawienie na niebezpieczeństwo atmosfery wybuchowej - Brak transpozycji)
   (2005/C 31/09)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-333/04 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 2 sierpnia 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: D. Martin i H. Kreppel) przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (pełnomocnik: S. Schreiner), Trybunał (szósta izba), w składzie: A. Borg Barthet, prezes izby (sprawozdawca), J. Malenovský i U. Lõhmus, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 9 grudnia 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 1999/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1999 w sprawie minimalnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników zatrudnionych na stanowiskach pracy, na których może wystąpić atmosfera wybuchowa (piętnasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG), Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 228 z 11.9.2004.


title: Sprawa T-549/16: Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2017 r. – Papathanasiou/EUIPO

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/32

         Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2017 r. – Papathanasiou/EUIPO
   (Sprawa T-549/16) (1)

   (2017/C 357/42)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 221 z 6.7.2015 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-64/15 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa C-347/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Feldkirch — Austria.) — Vorarlberger Gebietskrankenkasse przeciwko WGV-Schwäbische Allgemeine Versicherungs AG (Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuły 9 ust. 1 lit. b) i 11 ust. 2 — Jurysdykcja w sprawach dotyczących ubezpieczenia — Wypadek samochodowy — Cesja ustawowa praw ofiary na rzecz instytucji zabezpieczenia społecznego — Powództwo regresowe przeciwko ubezpieczycielowi osoby uważanej za odpowiedzialną — Cel polegający na ochronie strony słabszej)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/22

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Feldkirch — Austria.) — Vorarlberger Gebietskrankenkasse przeciwko WGV-Schwäbische Allgemeine Versicherungs AG
   (Sprawa C-347/08) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuły 9 ust. 1 lit. b) i 11 ust. 2 - Jurysdykcja w sprawach dotyczących ubezpieczenia - Wypadek samochodowy - Cesja ustawowa praw ofiary na rzecz instytucji zabezpieczenia społecznego - Powództwo regresowe przeciwko ubezpieczycielowi osoby uważanej za odpowiedzialną - Cel polegający na ochronie strony słabszej)
   2009/C 267/38
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landesgericht Feldkirch

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vorarlberger Gebietskrankenkasse

      Strona pozwana: WGV-Schwäbische Allgemeine Versicherungs AG

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landesgericht Feldkirch (Austria) — Wykładnia art. 9 ust. 1 lit. b) i art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, s. 1) — Jurysdykcja w sprawach ubezpieczeniowych — Skarga wniesiona przez zakład ubezpieczeń społecznych na podstawie cesji ustawowej przed sądem siedziby tego zakładu przeciwko ubezpieczycielowi z siedzibą na terytorium innego państwa członkowskie

      Sentencja

   Odesłanie w art. 11 ust. rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych do art. 9 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że instytucja zabezpieczenia społecznego, która z mocy ustawy nabyła roszczenia strony bezpośrednio poszkodowanej w wypadku drogowym, nie może wytoczyć powództwa bezpośredniego przed sądem państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę, przeciwko ubezpieczycielowi osoby uważanej za odpowiedzialną za ten wypadek, posiadającemu siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008.


title: Sprawa C-125/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret — Dania) — VW-Audi Forhandlerforeningen, działający w charakterze pełnomocnika Vulcan Silkeborg A/S przeciwko Skandinavisk Motor Co. A/S (Konkurencja — Porozumienie dotyczące dystrybucji pojazdów silnikowych — Zwolnienie grupowe — Rozporządzenie (WE) nr 1475/95 — Artykuł 5 ust. 3 — Wypowiedzenie przez dostawcę — Wejście w życie rozporządzenia (WE) nr 1400/2002 — Konieczność dokonania reorganizacji sieci dystrybucji — Termin wypowiedzenia — Uzasadnienie — Ciężar dowodu)

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret — Dania) — VW-Audi Forhandlerforeningen, działający w charakterze pełnomocnika Vulcan Silkeborg A/S przeciwko Skandinavisk Motor Co. A/S
   (Sprawa C-125/05) (1)

   (Konkurencja - Porozumienie dotyczące dystrybucji pojazdów silnikowych - Zwolnienie grupowe - Rozporządzenie (WE) nr 1475/95 - Artykuł 5 ust. 3 - Wypowiedzenie przez dostawcę - Wejście w życie rozporządzenia (WE) nr 1400/2002 - Konieczność dokonania reorganizacji sieci dystrybucji - Termin wypowiedzenia - Uzasadnienie - Ciężar dowodu)
   (2006/C 261/08)
   Język postępowania: duński
   Sąd krajowy
   Østre Landsret (Dania)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: VW-Audi Forhandlerforeningen, działający w charakterze pełnomocnika Vulcan Silkeborg A/S

      Strona pozwana: Skandinavisk Motor Co. A/S
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Østre Landsret — Wykładnia art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1475/95 z dnia 28 czerwca 1995 r. w sprawie stosowania art. [81] ust. 3 traktatu do niektórych kategorii porozumień dotyczących dystrybucji i serwisowania pojazdów silnikowych (Dz.U. L 145, str. 25) — Rozwiązania porozumienia przez dostawcę w przypadku konieczności dokonania reorganizacji całości lub znacznej części sieci dystrybucji — Obowiązek uzasadnienia i zakres tego obowiązku
   Sentencja
   Artykuł 5 ust. 3 akapit pierwszy tiret pierwsze rozporządzenia Komisji (WE) nr 1475/95 z dnia 28 czerwca 1995 r. w sprawie stosowania art. [81] ust. 3 traktatu do niektórych kategorii porozumień dotyczących dystrybucji i serwisowania pojazdów silnikowych należy interpretować w ten sposób, że:

               —

               istnienie „konieczności dokonania reorganizacji całości lub znacznej części sieci dystrybucji” zakłada dokonanie istotnej zmiany struktur dystrybucji danego dostawcy zarówno pod względem merytorycznym, jak i geograficznym, która musi zostać uzasadniona w wiarygodny sposób względami wydajności gospodarczej opartymi na obiektywnych okolicznościach wewnętrznych lub zewnętrznych w stosunku do przedsiębiorstwa dostawcy, które z uwagi na konkurencyjne środowisko, w którym prowadzi działalność ten dostawca, mogłyby w braku szybkiej reorganizacji sieci dystrybucji zagrozić wydajności istniejących struktur tej sieci. W tym zakresie istotne są ewentualne niekorzystne konsekwencje gospodarcze, które dostawca mógłby ponieść w przypadku rozwiązania porozumienia dotyczącego dystrybucji z zachowaniem dwuletniego terminu wypowiedzenia. Zadaniem sądów krajowych i arbitrażowych jest dokonanie — na podstawie wszystkich konkretnych okoliczności rozpoznawanego przez nie sporu — oceny, czy przesłanki te są spełnione;

               —

               w przypadku zakwestionowania przez dostawcę przed sądami krajowymi lub arbitrażowymi zgodności z prawem rozwiązania porozumienia z zachowaniem rocznego terminu wypowiedzenia, dostawca jest zobowiązany dowieść spełnienia przewidzianych przez ten przepis przesłanek skorzystania z prawa do rozwiązania porozumienia z zachowaniem rocznego terminu wypowiedzenia. Sposób przedstawienia takiego dowodu stanowi kwestię z zakresu prawa krajowego;

               —

               nie zobowiązuje on dostawcy, który dokonuje rozwiązania porozumienia na podstawie tego przepisu, do formalnego uzasadnienia decyzji o rozwiązaniu ani do opracowania planu reorganizacji przed podjęciem takiej decyzji;

               —

               samo wejście w życie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1400/2002 z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych w sektorze motoryzacyjnym nie uczyniło koniecznym dokonania reorganizacji sieci dystrybucji dostawcy w rozumieniu art. 5 ust. 3 akapit pierwszy tiret pierwsze rozporządzenia nr 1475/95. Jednakże z uwagi na specyficzną organizację sieci dystrybucji każdego z dystrybutorów mogło ono uczynić koniecznym dokonanie na tyle istotnych zmian, że stanowią one rzeczywistą reorganizację tej sieci w rozumieniu tego przepisu. Zadaniem sądów krajowych i arbitrażowych jest dokonanie — na podstawie wszystkich konkretnych okoliczności rozpoznawanego przez nie sporu — oceny, czy ma to miejsce w danym przypadku.

      (1)  Dz.U. C 143 z 11.6.2005.


title: Sprawa C-132/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 marca 2017 r. – Peugeot Deutschland GmbH/Deutsche Umwelthilfe eV.

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 marca 2017 r. – Peugeot Deutschland GmbH/Deutsche Umwelthilfe eV.
   (Sprawa C-132/17)
   (2017/C 213/22)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca/powodowa: Peugeot Deutschland GmbH

      Strona pozwana: Deutsche Umwelthilfe eV

      Pytanie prejudycjalne

   Czy podmiot, który jest operatorem kanału wideo w serwisie internetowym YouTube, z którego użytkownicy Internetu mogą pobierać krótkie reklamy wideo modeli nowych samochodów osobowych, świadczy audiowizualną usługę medialną w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2010/13/UE (1)?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych, Dz.U. L 95, s. 1.


title: Sprawa C-30/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 4 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Prešov — Słowacja) — Valeria Marcinová przeciwko Pohotovosť s.r.o.

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/14

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 4 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Prešov — Słowacja) — Valeria Marcinová przeciwko Pohotovosť s.r.o.
   (Sprawa C-30/12) (1)

   2013/C 101/29
   Język postępowania: słowacki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 98 z 31.3.2012.


title: Sprawa T-513/15: Wyrok Sądu z dnia 16 lutego 2017 r. – Gruppe Nymphenburg Consult/EUIPO (Limbic® Map) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Limbic® Map — Brak charakteru opisowego — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/46

         Wyrok Sądu z dnia 16 lutego 2017 r. – Gruppe Nymphenburg Consult/EUIPO (Limbic® Map)
   (Sprawa T-513/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Limbic® Map - Brak charakteru opisowego - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 104/64)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Gruppe Nymphenburg Consult AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunze i G. Würtenberger)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 czerwca 2015 r. (sprawa R 1973/2014-1), dotycząca rejestracji oznaczenia słownego Limbic® Map jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 23 czerwca 2015 r. (sprawa R 1973/2014-1).

               2)

               EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Gruppe Nymphenburg Consult AG.

      (1)  Dz.U. C 354 z 26.10.2015.


title: Sprawa T-519/13: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2014 r. – Leder & Schuh International przeciwko OHIM – Epple (VALDASAAR) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego VALDASAAR — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy Val d’Azur — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/38

         Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2014 r. – Leder & Schuh International przeciwko OHIM – Epple (VALDASAAR)
   (Sprawa T-519/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego VALDASAAR - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy Val d’Azur - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 034/44)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Leder & Schuh International AG (Salzburg, Austria) (przedstawiciel: adwokat S. Korn)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Pohlmann, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania przed izba odwoławczą OHIM: Valerie Epple (Bronnen, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 lipca 2013 r. (sprawa R 719/2012-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Valerie Epple a Leder & Schuh International AG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Leder & Schuh International AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawy połączone C-57/09 i C-101/09: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Bundesrepublik Deutschland przeciwko B (C-57/09), D (C-101/09) (Dyrektywa 2004/83/WE — Minimalne normy dotyczące warunków nadania statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej — Artykuł 12 — Wyłączenie z możliwości uznania za uchodźcę — Artykuł 12 ust. 2 lit. b) i c) — Pojęcie poważnego przestępstwa o charakterze innym niż polityczne — Pojęcie działań sprzecznych z celami i zasadami Organizacji Narodów Zjednoczonych — Przynależność do organizacji zaangażowanej w akty terrorystyczne — Późniejsze umieszczenie tej organizacji w wykazie osób, grup i podmiotów stanowiącym załącznik do wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB — Indywidualna odpowiedzialność za część aktów popełnionych przez tę organizację — Przesłanki — Prawo azylu na podstawie krajowego prawa konstytucyjnego — Zgodność z dyrektywą 2004/83/WE)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Bundesrepublik Deutschland przeciwko B (C-57/09), D (C-101/09)
   (Sprawy połączone C-57/09 i C-101/09) (1)

   (Dyrektywa 2004/83/WE - Minimalne normy dotyczące warunków nadania statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej - Artykuł 12 - Wyłączenie z możliwości uznania za uchodźcę - Artykuł 12 ust. 2 lit. b) i c) - Pojęcie poważnego przestępstwa o charakterze innym niż polityczne - Pojęcie działań sprzecznych z celami i zasadami Organizacji Narodów Zjednoczonych - Przynależność do organizacji zaangażowanej w akty terrorystyczne - Późniejsze umieszczenie tej organizacji w wykazie osób, grup i podmiotów stanowiącym załącznik do wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB - Indywidualna odpowiedzialność za część aktów popełnionych przez tę organizację - Przesłanki - Prawo azylu na podstawie krajowego prawa konstytucyjnego - Zgodność z dyrektywą 2004/83/WE)
   2011/C 13/07
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bundesrepublik Deutschland

      Strona pozwana: B (C-57/09), D (C-101/09)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesverwaltungsgericht Leipzig — Wykładnia art. 3 i 12 ust. 2 lit. b) i c) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony (Dz.U. L 304, s. 12) — Obywatel państwa trzeciego, który w państwie pochodzenia aktywnie popierał walkę zbrojną prowadzoną przez organizację ujętą w wykazie organizacji terrorystycznych znajdującym się w załączniku do wspólnego stanowiska Rady 2002/462/WPZiB z dnia 17 czerwca 2002 r. (Dz.U. L 160, s. 32), był tam torturowany i dwukrotnie skazany na karę dożywotniego pozbawienia wolności — Stosowanie przepisów dyrektywy 2004/83/WE przewidujących wyłączenie przyznania statusu uchodźcy w przypadku osób, które prowadziły w państwie swojego pochodzenia działalność terrorystyczną — Uprawnienie państw członkowskich do przyznania statusu uchodźcy na podstawie krajowego prawa konstytucyjnego, mimo istnienia podstawy wyłączenia na podstawie dyrektywy

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 12 ust. 2 lit. b) i c) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony należy dokonywać w następujący sposób:

                           —

                           okoliczność, że dana osoba należała do organizacji ujętej w wykazie osób, grup i podmiotów znajdującym się w załączniku do wspólnego stanowiska Rady 2001/931/WPZiB z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu w związku z jej zaangażowaniem w akty terrorystyczne oraz że aktywnie popierała walkę zbrojną prowadzoną przez tę organizację, nie przesądza automatycznie o istnieniu poważnych powodów, aby uważać, że dopuściła się ona „poważne[go] przestępstw[a] o charakterze innym niż polityczne” lub „działań sprzecznych z celami i zasadami Organizacji Narodów Zjednoczonych”;

                           —

                           stwierdzenie w takim kontekście, że występują poważne powody, aby uważać, że dana osoba popełniła takie poważne przestępstwo lub jest winna takich działań, wymaga indywidualnej oceny konkretnych okoliczności w celu ustalenia, czy akty popełnione przez organizację spełniają przesłanki ustanowione w tych przepisach oraz czy istnieje możliwość przypisania danej osobie, z uwzględnieniem standardów dowodowych wymaganych w art. 12 ust. 2 dyrektywy, indywidualnej odpowiedzialności za te czyny.

               2)

               Wyłączenie możliwości uznania za uchodźcę na podstawie art. 12 ust. 2 lit. b) lub c) dyrektywy 2004/83 nie jest uzależnione od okoliczności, że dana osoba stanowi aktualne zagrożenie dla przyjmującego państwa członkowskiego.

               3)

               Wyłączenie możliwości uznania za uchodźcę na podstawie art. 12 ust. 2 lit. b) lub c) dyrektywy 2004/83 nie wymaga przeprowadzenia odnoszącego się do danego przypadku badania proporcjonalności.

               4)

               Wykładni art. 3 dyrektywy 2004/83 należy dokonywać w ten sposób, że państwa członkowskie mogą uznać prawo azylu na podstawie swojego prawa krajowego w stosunku do osoby wyłączonej z możliwości uznania za uchodźcę na podstawie art. 12 ust. 2 dyrektywy, o ile ten inny rodzaj ochrony nie niesie ze sobą niebezpieczeństwa pomylenia go ze statusem uchodźcy w rozumieniu tego aktu prawnego.

      (1)  Dz.U. C 129 z 6.6.2009.


title: Sprawa F-104/06: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2006 r. — Arpaillange i.in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/35

         Skarga wniesiona w dniu 4 września 2006 r. — Arpaillange i.in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-104/06)
   (2006/C 261/73)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Joséphine Arpaillange i.in. (Santiago de Chile, Chile) (przedstawiciele: S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu upoważnionego do zawierania umów (AHCC) określających warunki zatrudnienia skarżących, stanowiące treść umów zawartych z nimi jako pracownikami kontraktowymi, ze względu na okoliczność, iż liczba lat zaliczonych przez ten organ na poczet doświadczenia zawodowego skarżących jest niższa aniżeli rzeczywiście przez nich uzyskana;

               —

               pouczenie AHCC o skutkach uchylenia zaskarżonych decyzji i w szczególności zmiany zaszeregowania skarżących do grup i na stopnie odpowiadające ich rzeczywistemu doświadczeniu zawodowemu i ich starszeństwu jako eksperci indywidualni;

               —

               w razie potrzeby przekształcenie umów zawartych ze skarżącymi w umowy na czas nieokreślony;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżących kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy wynagrodzeniem odpowiadającym grupie zaszeregowania i stopniowi, do których zostali zaszeregowani a wynagrodzeniem odpowiadającym grupie zaszeregowania i stopniowi na które powinni byli zostać zaszeregowani, powiększonej o odsetki za zwłokę;

               —

               ewentualnie, po pierwsze, zobowiązanie Komisji do naprawienia szkody w postaci utraty wynagrodzenia poniesionej przez skarżących w związku ze zmianą ich statusu z ekspertów indywidualnych na pracowników kontraktowych, w formie wypłaty dodatkowego comiesięcznego odszkodowania i po drugie zobowiązanie Komisji do wypłaty skarżącym kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy wynagrodzeniem, które uzyskali od czasu rozpoczęcia wykonywania ich funkcji w charakterze pracowników kontraktowych a wynagrodzeniem powiększonym o wskazane odszkodowanie i odsetki za zwłokę,

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, którzy przepracowali kilka lat w delegacji Komisji poza Wspólnotą jako eksperci indywidualni zostali następnie zatrudnieni jako pracownicy kontraktowi, ponieważ dotychczasowa formuła ich pracy została zlikwidowana.
   Na etapie zaszeregowania skarżących do grup zaszeregowania i na konkretne stopnie Komisja uznała, że mają oni krótsze doświadczenie zawodowe, aniżeli we własnym przekonaniu skarżących rzeczywiście nabyli, w każdym bądź razie krótsze aniżeli zostało stwierdzone na etapie ich zatrudnienia jako ekspertów indywidualnych.
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnoszą naruszenie Warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (zwanych dalej „warunkami zatrudnienia”) w zakresie w jakim ogólne przepisy wykonawcze dotyczące zatrudnienia pracowników kontraktowych z dnia 7 kwietnia 2004 r. ustanawiają w stosunku do zatrudnienia pracowników kontraktowych wymóg stosownego rocznego doświadczenia zawodowego, czego nie przewiduje art. 82 warunków zatrudnienia.
   Ponadto skarżący podnoszą, że na etapie oceny ich dotychczasowego doświadczenia zawodowego Komisja naruszyła zasadę pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz obowiązek opieki i popełniła oczywisty błąd w ocenie.
   Następnie skarżący podnoszą naruszenie zasady równego traktowania i niedyskryminacji, ponieważ, po pierwsze, przepisy wykonawcze przewidują, że pracownik mający niemal 20 lat doświadczenia zawodowego jest zaszeregowany na ten sam stopień co pracownik z zaledwie siedmioletnim doświadczeniem zawodowym, po drugie, w odniesieniu do możliwości zaszeregowania na dany stopień na etapie zatrudnienia, oceny doświadczenia zawodowego i rozwoju kariery pracownicy kontraktowi objęci art. 3 lit. a) warunków zatrudnienia są traktowani inaczej aniżeli pracownicy kontraktowi objęci art. 3 lit. b) warunków zatrudnienia, podczas gdy ich sytuacja jest porównywalna, po trzecie, odszkodowanie za utratę wynagrodzenia przewidziane dla byłych pracowników lokalnych nie zostało przewidziane dla byłych ekspertów indywidualnych.
   W końcu skarżący podnoszą naruszenia zasady ochrony praw słusznie nabytych, ze względu na, po pierwsze, obniżenie ich wynagrodzenia za wykonywanie tej samej funkcji i po drugie nieuwzględnienie lat pracy wykonanej przez nich jako eksperci indywidualni dla celów zaszeregowania na stopień i przekształcenia ich umów jako pracowników kontraktowych na czas określony w umowy na czas nieokreślony.


title: Sprawa C-399/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 28 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/25

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 28 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-399/07) (1)

   (2008/C 92/51)

      Język postępowania: portugalski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 247 z 20.10.2007.


title: Sprawa T-306/06: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2006 r. — Air Products and Chemicals przeciwko OHIM — Messer Group (INOMIX)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/62

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2006 r. — Air Products and Chemicals przeciwko OHIM — Messer Group (INOMIX)
   (Sprawa T-306/06)
   (2006/C 326/133)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Air Products and Chemicals Inc. (Allentown, USA) (przedstawiciel: adwokat S. Heurung)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Messer Group GmbH (Sulzbach, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 września 2006 r. wydanej przez Drugą Izbę Odwoławczą OHIM w sprawach połączonych R 1226/2005-2 i R 1398/2005-2;

               —

               odrzucenie zakwestionowanego zgłoszenia znaku towarowego „INOMIX” (zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego 3 190 031) w całości;

               —

               doręczenie orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji OHIM;

               —

               obciążenie Messer Group kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Messer Group GmbH.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „INOMIX” dla towarów z klas 1 i 4 — zgłoszenie nr 3 190 031.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy „INOMAXX” dla towarów należących do klasy 1.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do wszystkich towarów z klasy 1; odrzucenie sprzeciwu w odniesieniu do wszystkich towarów z klasy 4.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Odwołanie wniesione przez skarżącą (R 1226/2005-2) oddalone; odwołanie wniesione przez Messer Group GmbH (R 1398/2005-2) uwzględnione.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 polegające na tym, że Izba Odwoławcza dopuściła się między innymi następujących uchybień:

               —

               przeceniła wiedzę i świadomość niebędących profesjonalistami konsumentów gazu spawalniczego;

               —

               niesłusznie założyła, że słowny znak towarowy „INOMAXX” ma niewielki samoistny charakter odróżniający;

               —

               niedostatecznie uwzględniła fakt, że porównywane towary są częściowo identyczne a częściowo bardzo podobne; i

               —

               nie uwzględniła ogólnego wrażenia wywieranego przez znaki jako całość.