title: Sprawa T-31/08: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2008 r. — Quantum przeciwko OHIM — Quantum Corporation (Quantum CORPORATION)

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/31

         Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2008 r. — Quantum przeciwko OHIM — Quantum Corporation (Quantum CORPORATION)
   (Sprawa T-31/08)
   (2008/C 92/65)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Quantum Corp. (San Jose, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: J. Barry, Sollicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Quantum Corporation Ltd (Nikozja, Cypr)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 17 października 2007 r. w sprawie R 1271/2006-1,

               —

               uwzględnienie odwołania nr R 1271/2006-1,

               —

               uznanie sprzeciwu nr B 936 288 za dopuszczalny i kontynuacja postępowania,

               —

               obciążenie OHIM kosztami niniejszego postępowania oraz postępowania przed OHIM.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Quantum Corporation Limited

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny wspólnotowy znak towarowy złożony z oznaczenia „Q” i zawierający elementy słowne „QUANTUM CORPORATION” dla towarów i usług z klas 35, 36 i 42 — zgłoszenie nr 3 773 355

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny krajowy i wspólnotowy znak towarowy „QUANTUM” dla towarów i usług z klasy 9 oraz graficzny wspólnotowy znak towarowy „Q” dla towarów i usług z klas 9 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: stwierdzenie niedopuszczalności sprzeciwu.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja oparta została na nieprawidłowych faktach, jako że nie uwzględniono w niej istnienia i charakteru wytycznych dotyczących postępowania w sprawie sprzeciwu. Skarżąca twierdzi ponadto, że zaskarżona decyzja narusza jej uzasadnione oczekiwanie co do tego, że postępowanie zgodne z wytycznymi będzie prawidłowe, jako że inni potencjalni wnoszący sprzeciw również mogli się na nich opierać. Skarżąca wskazuje dalej, że miała ona uzasadnione oczekiwanie co do tego, że wytyczne będą stosowane i że otrzyma ona „standardowe pismo 208” wzywające ją do przedstawienia tłumaczenia jej sprzeciwu celem spełnienia wymogów formalnych. Wreszcie, skarżąca twierdzi, że OHIM ponosi odpowiedzialność na podstawie art. 114 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z tytułu niezastosowania się do obowiązku dostarczenia aktualnych i prawidłowych wytycznych.


title: Sprawa C-406/11 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 9 marca 2012 — Atlas Transport GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Atlas Air Inc. (Odwołanie — Artykuł 119 regulaminu postępowania — Wspólnotowy znak towarowy — Postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Dopuszczalność przed izbą odwoławczą — Niezłożenie pisma przedstawiającego podstawy odwołania — Rozporządzenie WE nr 40/94 — Artykuł 59 — Rozporządzenie WE nr 2868/95 — Zasada 49 ust. 1 — Zawieszenie postępowania — Rozporządzenie WE nr 2868/95 — Zasada 20 ust. 7 lit. c) — Odwołanie oczywiście niedopuszczalne i oczywiście bezzasadne)

text:
               4.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/5

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 9 marca 2012 — Atlas Transport GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Atlas Air Inc.
   (Sprawa C-406/11 P) (1)

   (Odwołanie - Artykuł 119 regulaminu postępowania - Wspólnotowy znak towarowy - Postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Dopuszczalność przed izbą odwoławczą - Niezłożenie pisma przedstawiającego podstawy odwołania - Rozporządzenie WE nr 40/94 - Artykuł 59 - Rozporządzenie WE nr 2868/95 - Zasada 49 ust. 1 - Zawieszenie postępowania - Rozporządzenie WE nr 2868/95 - Zasada 20 ust. 7 lit. c) - Odwołanie oczywiście niedopuszczalne i oczywiście bezzasadne)
   2012/C 235/08
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Atlas Transport GmbH (przedstawiciele: K. Schmidt-Hern i U. Hildebrandt, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik), Atlas Air Inc. (przedstawiciel: R. Dissmann, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 16 maja 2011 r. w sprawie T-145/08 Atlas Transport GmbH przeciwko OHMI, w którym Sąd oddalił skargę na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 stycznia 2008 r. (sprawa R 1023/2007-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku, którego stronami były ATLAS Air Inc. i Atlas Transport GmbH — Wykładnia art. 59 rozporządzenia Rady (WE) z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1) oraz zasady 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie nr 40/94 (Dz.U. L 303, s. 1) — Warunki uzasadniające zawieszenie postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Wniosek o unieważnienie znaku, na którym oparty jest sprzeciw podniesiony w postępowaniu zawisłym przed sądem krajowym

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Atlas Transport GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 311 z 22.10.2011.


title: Wykreślenie sprawy T-54/97

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/62

         Wykreślenie sprawy T-54/97 (1)

   (2005/C 217/124)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2005 r. prezes piątej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-54/97 H.J. Leemkuil przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 142 z 10.5.1997


title: Sprawa T-427/11: Wyrok Sądu z dnia 21 lutego 2013 r. — Laboratoire Bioderma przeciwko OHIM — Cabinet Continental (BIODERMA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy BIODERMA — Brak naruszania prawa do obrony — Artykuł 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/23

         Wyrok Sądu z dnia 21 lutego 2013 r. — Laboratoire Bioderma przeciwko OHIM — Cabinet Continental (BIODERMA)
   (Sprawa T-427/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy BIODERMA - Brak naruszania prawa do obrony - Artykuł 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009)
   2013/C 108/62
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Laboratoire Bioderma (Lyon, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Teston)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Cabinet Continental (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat J.C. Brun)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 lutego 2011 r. (sprawa R 861/2009-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Cabinet Continental a Laboratoire Bioderma.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 28 lutego 2011 r. (sprawa R 861/2009-1) w zakresie, w jakim dotyczy substancji dietetycznych przeznaczonych do medycznego stosowania należących do klasy 5.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Laboratoire Bioderma pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez OHIM i Cabinet Continental.

               4)

               OHMI i Cabinet Continental pokrywają połowę swoich kosztów.

      (1)  Dz.U. C 298 z 8.10.2011.


title: Sprawa T-208/12: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2013 r. — Think Schuhwerk przeciwko OHIM (Czerwone skuwki do sznurowadeł) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego — Czerwone skuwki do sznurowadeł — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Postępowanie zaoczne)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/30

         Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2013 r. — Think Schuhwerk przeciwko OHIM (Czerwone skuwki do sznurowadeł)
   (Sprawa T-208/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego - Czerwone skuwki do sznurowadeł - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Postępowanie zaoczne)
   2013/C 252/49
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Think Schuhwerk GmbH (Kopfing, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Gail)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 lutego 2012 r. (sprawa R 1552/2011-1) dotycząca rejestracji oznaczenia tworzonego przez czerwone skuwki do sznurowadeł jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Think Schuhwerk GmbH pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 209 z 14.7.2012.


title: Sprawa C-549/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 9 września 2010 r. w sprawie T-155/06 Tomra Systems ASA, Tomra Europe AS, Tomra Systems GmbH, Tomra Systems BV, Tomra Leergutsysteme GmbH, Tomra Systems AB, Tomra Butikksystemer AS przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 22 listopada 2010 r. przez Tomra Systems ASA, Tomra Europe AS, Tomra Systems GmbH, Tomra Systems BV, Tomra Leergutsysteme GmbH, Tomra Systems AB, Tomra Butikksystemer AS

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/18

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 9 września 2010 r. w sprawie T-155/06 Tomra Systems ASA, Tomra Europe AS, Tomra Systems GmbH, Tomra Systems BV, Tomra Leergutsysteme GmbH, Tomra Systems AB, Tomra Butikksystemer AS przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 22 listopada 2010 r. przez Tomra Systems ASA, Tomra Europe AS, Tomra Systems GmbH, Tomra Systems BV, Tomra Leergutsysteme GmbH, Tomra Systems AB, Tomra Butikksystemer AS
   (Sprawa C-549/10 P)
   2011/C 63/36
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Tomra Systems ASA, Tomra Europe AS, Tomra Systems GmbH, Tomra Systems BV, Tomra Leergutsysteme GmbH, Tomra Systems AB, Tomra Butikksystemer AS (przedstawiciele: O. W. Brouwer, advocaat, A.J. Ryan, Solicitor)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu, zgodnie z odwołaniem;

               —

               wydanie ostatecznego wyroku i stwierdzenie nieważności decyzji lub w każdym razie obniżenie kwoty grzywny, albo ewentualnie, w przypadku gdyby Trybunał nie wydał sam rozstrzygnięcia w sprawie, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd w celu jej rozstrzygnięcia zgodnie z wyrokiem Trybunału,

               —

               jeżeli rozstrzygnięcie o kosztach nie będzie miało nastąpić w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie, obciążenie Komisji kosztami postępowania przed Sądem i przed Trybunałem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie jest skierowane przeciwko wyrokowi Sądu z dnia 9 września 2010 r. w sprawie T-155/06 Tomra Systems ASA, Tomra Europe AS, Tomra Systems GmbH, Tomra Systems BV, Tomra Leergutsysteme GmbH, Tomra Systems AB, Tomra Butikksystemer AS przeciwko Komisji Europejskiej (zwanemu dalej „wyrokiem”) oddalającemu skargę spółek wnoszących odwołanie przeciwko decyzji Komisji Europejskiej stwierdzającej, że ich zachowanie mogło ograniczać rynek samoobsługowych urządzenia do odbioru opakowań.
   Spółki wnoszące odwołanie żądają, aby Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uchylił wyrok, ponieważ Sąd, stwierdzając, że ich zachowanie mogło ograniczać rynek samoobsługowych urządzenia do odbioru opakowań, naruszył prawo i dopuścił się uchybień proceduralnych. W tym względzie spółki wnoszące odwołanie podnoszą następujące zarzuty:

               i)

               naruszenie prawa przy dokonywaniu przez Sąd kontroli twierdzeń Komisji dotyczących antykonkurencyjnego zamiaru ograniczenia rynku: wymagając jedynie, aby Komisja nie ukrywała dokumentów, Sąd w sposób dorozumiany zaprzeczył, że konieczne jest przeprowadzenie pełnej kontroli decyzji na podstawie art. 82 WE (obecnie art. 102 TFUE), i nie spełnił wymogu przeprowadzenia dodatkowej kontroli służącej ustaleniu, czy dowody przedstawione przez Komisję są spójne, wiarygodne, oraz czy potwierdzają wyciągnięte na ich podstawie wnioski;

               ii)

               naruszenie prawa i brak należytego uzasadnienia jeżeli chodzi o część całkowitego popytu, która powinna być objęta porozumieniami, aby stanowiły one nadużycie: w wyroku przy opisie wyłączonej części popytu poprzestano na niejasnych i mało szczegółowych sformułowaniach, podczas gdy konieczne powinno być wykazanie, że wyłączenie określonej części popytu stanowiło nadużycie i gdy należało przedstawić w tym względzie należyte uzasadnienie;

               iii)

               uchybienie proceduralne i naruszenie prawa przy badaniu rabatów z mocą wsteczną: Sąd niewłaściwie zrozumiał, i w konsekwencji nie uwzględnił w sposób należyty argumentów spółek wnoszących odwołanie dotyczących rabatów z mocą wsteczną. Co więcej Sąd naruszył prawo, nie żądając od Komisji Europejskiej wykazania, że stosowane przez spółki wnoszące odwołanie rabaty z mocą wsteczną spowodowały stosowanie cen poniżej kosztów;

               iv)

               naruszenie prawa i brak właściwego uzasadnienia przy ustalaniu, czy porozumienia wskazujące spółki wnoszące odwołanie jako preferowanego, głównego lub pierwszego dostawcę mogą być uznane za porozumienia w sprawie wyłączności, bez rozważenia i stwierdzenia, czy sporne porozumienia zawierały zachętę do zaopatrywania się wyłącznie u spółek wnoszących odwołanie, po odrzuceniu ich argumentu, że w swojej ocenie Sąd powinien wziąć pod uwagę, czy zgodnie z prawem krajowym porozumienia te stanowiły wiążące porozumienia w sprawie wyłączności, oraz

               v)

               naruszenie prawa dotyczące wykładni i zastosowania zasady równego traktowania przy dokonywaniu kontroli kwoty grzywny: Sąd nie zastosował prawidłowo zasady równego traktowania, ponieważ stwierdzając, że grzywna nałożona na wnoszące odwołanie nie miała charakteru dyskryminacyjnego, nie wziął pod uwagę, czy nastąpił wzrost ogólnego poziomu grzywien.


title: Sprawa C-499/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus miesto apylinkės teismas (Litwa) w dniu 22 września 2015 r. – W i V/X

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus miesto apylinkės teismas (Litwa) w dniu 22 września 2015 r. – W i V/X
   (Sprawa C-499/15)
   (2015/C 414/21)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Vilniaus miesto apylinkės teismas.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: W i V.

      Strona pozwana: X.

      Pytanie prejudycjalne

   Na gruncie art. 8–14 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 (1) z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, które państwo członkowskie – a mianowicie Republika Litewska czy Królestwo Niderlandów – ma jurysdykcję do rozpoznania sprawy związanej z małoletnim dzieckiem V. – mającym zwykłe miejsce pobytu w Królestwie Niderlandów, a dotyczącej zmian w odniesieniu do miejsca pobytu tego dziecka, wysokości świadczeń alimentacyjnych względem niego oraz warunków utrzymywania z nim kontaktów?

      (1)  Dz.U. 2003 L 338, s.1.


title: Sprawa T-367/07 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 grudnia 2007 r. — Dow AgroSciences i in. przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Dyrektywa 91/414/EWG — Wniosek o zawieszenie wykonania — Dopuszczalność — Brak pilnego charakteru)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/43

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 grudnia 2007 r. — Dow AgroSciences i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-367/07 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Dyrektywa 91/414/EWG - Wniosek o zawieszenie wykonania - Dopuszczalność - Brak pilnego charakteru)
   (2008/C 51/81)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Dow AgroSciences Ltd (Hitchin, Hertforshire, Zjednoczone Królestwo), Dow AgroSciences BV (Hoek, Niderlandy), Dow AgroSciences Danmark A/S (konsens Lyngby, Dania), Dow AgroSciences GmbH (Monachium, Niemcy), Dow AgroSciences (Mougins, Francja), Dow AgroSciences Export (Mougins), Dow AgroSciences Hungary kft (Budapeszt, Węgry), Dow AgroSciences Italia Srl (Mediolan, Włochy), Dow AgroSciences Polska sp. z o.o. (Warszawa, Polska), Dow AgroSciences Distribution (Mougins), Dow AgroSciences Iberica, SA (Madryt, Hiszpania), Dow AgroSciences s.r.o. (Praga, Republika Czeska), Dow AgroSciences LLC (Indianapolis, Indiana, Stany Zjednoczone) (Przedstawiciele: C. Mereu i K. Van Maldegem, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Doherty i L. Parpala, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Zawieszenie wykonania decyzji Komisji 2007/437/WE z dnia 19 czerwca 2007 r. dotyczącej niewłączenia haloksyfopu-R do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną (Dz.U. L 163, str. 22) do czasu wydania wyroku w sprawie głównej.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-19/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 28 października 2015 r. w sprawie T-134/11, Al-Bashir Mohammed Al-Faqih, Ghunia Abdrabbah, Taher Nasuf, Sanabel Relief Agency Ltd/Komisja Europejska, wniesione w dniu 13 stycznia 2016 r. przez Al-Bashira Mohammeda Al-Faqiha, Ghunię Abdrabbaha, Tahera Nasufa, Sanabel Relief Agency Ltd

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/26

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 28 października 2015 r. w sprawie T-134/11, Al-Bashir Mohammed Al-Faqih, Ghunia Abdrabbah, Taher Nasuf, Sanabel Relief Agency Ltd/Komisja Europejska, wniesione w dniu 13 stycznia 2016 r. przez Al-Bashira Mohammeda Al-Faqiha, Ghunię Abdrabbaha, Tahera Nasufa, Sanabel Relief Agency Ltd
   (Sprawa C-19/16 P)
   (2016/C 106/28)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Al-Bashir Mohammed Al-Faqih, Ghunia Abdrabbah, Taher Nasuf, Sanabel Relief Agency Ltd (przedstawiciele: N. Garcia-Lora, Solicitor, E. Grieves, Barrister)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku z dnia 28 października 2015 r.;

               —

               zastąpienie zaskarżonego wyroku wyrokiem Trybunału i stwierdzenie nieważności zaskarżonych aktów;

               —

               nakazanie Komisji, Radzie i Zjednoczonemu Królestwu pokrycie kosztów poniesionych w postępowaniu przed Sądem i przed Trybunałem Sprawiedliwości.

      Zarzuty i główne argumenty

   W odwołaniu podniesiono cztery zarzuty.
   W zarzucie pierwszym zakwestionowano stwierdzenie Sądu, że zastrzeżenia względem merytorycznej decyzji o umieszczeniu w wykazie nazwisk trzech pierwszych skarżących nie zostały odpowiednio podniesione przed Sądem. Sąd nie określił prawidłowo żądania czwartego jako podważenia przeprowadzonej przez Komisję oceny okoliczności faktycznych. Sąd nie uwzględnił uwag skarżących, które powinny były zostać wzięte pod uwagę, ponieważ a) Sąd zwrócił się o ich przedłożenie, b) zostały one przedłożone zanim strona pozwana przedstawiła odpowiedź na skargę oraz c) skarżący wielokrotnie wskazywali, że chcą podważyć ocenę okoliczności faktycznych. Podejście Sądu było niespójne z wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2015 r. w sprawie T-527/09 Ayadi/Komisja.
   W zarzucie drugim podważono wyrok Sądu z tego względu, że nie uwzględnia on wyroku Kadi II. Sąd nie określił w sposób niezależny, czy twierdzenia zwarte w uzasadnieniu były zasadne, czy też nie.
   W zarzucie trzecim podważono stwierdzenie Sądu, że Komisja przeprowadziła staranną i niezależną analizę uzasadnienia umieszczenia w wykazie. Stwierdzenie Sądu, że Komisja przeprowadziła taką analizę, było nieuzasadnione w świetle okoliczności faktycznych sprawy oraz poprzednich orzeczeń wydanych w podobnych sprawach.
   W zarzucie czwartym zakwestionowano stwierdzenie Sądu, że Sanabel nie ma zdolności sądowej, i podniesiono, że Sąd dokonał błędnej wykładni prawa. Zdolność sądowa Sanabel nie jest uzależniona od tego, czy posiada ona taką zdolność na podstawie prawa krajowego, lecz od tego, czy można uznać, że posiada ona zdolność sądową.


title: Sprawa C-62/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Berlin-Brandenburg (Niemcy) w dniu 6 lutego 2017 r. – Daniela Chlubna przeciwko APSB – Aviation Passage Service Berlin GmbH & Co. KG

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Berlin-Brandenburg (Niemcy) w dniu 6 lutego 2017 r. – Daniela Chlubna przeciwko APSB – Aviation Passage Service Berlin GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-62/17)
   (2017/C 144/31)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landesarbeitsgericht Berlin-Brandenburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Daniela Chlubna

      Strona pozwana: APSB – Aviation Passage Service Berlin GmbH & Co. KG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przedsiębiorstwem, które sprawuje kontrolę nad pracodawcą, w rozumieniu art. 2 ust. 4 akapit pierwszy dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (1) jest jedynie przedsiębiorstwo, którego wpływ jest zapewniony poprzez udziały i prawa głosu, czy też wystarczy wpływ zapewniony umownie lub faktycznie (np. możliwość wydawania poleceń przez osoby fizyczne)?

               2)

               Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź, w której zostanie stwierdzone, iż nie jest konieczny wpływ na udziały i prawa głosu:
               Czy „decyzja dotycząca zwolnień grupowych” w rozumieniu art. 2 ust. 4 akapit pierwszy dyrektywy 98/59/WE ma również wtedy miejsce, gdy przedsiębiorstwo, które sprawuje kontrolę nad pracodawcą, wyda pracodawcy wytyczne, które ze względów ekonomicznych wymagają od pracodawcy zwolnień grupowych?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:
               Czy art. 2 ust. 4 akapit drugi w związku z art. 2 ust. 3 lit. a) i art. 3 ust. 3 lit. b) ppkt i), a także z art. 2 ust. 1 dyrektywy 98/59/WE wymaga, aby przedstawiciele pracowników byli również informowani o tym, z jakich gospodarczych lub innych powodów przedsiębiorstwo, które sprawuje kontrolę nad pracodawcą, podejmuję decyzję, że pracodawca przeprowadzi zwolnienia grupowe?

               4)

               Czy z art. 2 ust. 4 w związku z art. 3 ust. 3 lit. a) i art. 3 ust. 3 lit. b) pkt i), a także z art. 2 ust. 1 dyrektywy 98/59/WE zgodne jest, że na pracowników, którzy na drodze sądowej dochodzą uznania wypowiedzenia dokonanego w ramach zwolnień grupowych za bezskuteczne, powołując się na fakt, że pracodawca składający wypowiedzenie nie przeprowadził w odpowiedni sposób konsultacji z przedstawicielami pracowników, zostaje nałożony ciężar dowodu i argumentacji wychodzący poza zakres przedstawienia przesłanek?

               5)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie czwarte:
               Jakie inne obowiązki w zakresie przedstawienia dowodów i argumentacji można w takim przypadku nałożyć na pracowników zgodnie z wyżej podanymi przepisami?

      (1)  Dz.U. 1998, L 225, s. 16.


title: Sprawa C-474/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez la cour d'appel de Colmar (Francja) w dniu 29 sierpnia 2016 r. – Ministère public, Belu Dienstleistung GmbH & Co KG, Stefan Nikless

text:
               28.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 441/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez la cour d'appel de Colmar (Francja) w dniu 29 sierpnia 2016 r. – Ministère public, Belu Dienstleistung GmbH & Co KG, Stefan Nikless
      (Sprawa C-474/16)
      (2016/C 441/11)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d'appel de Colmar

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ministère public, Belu Dienstleistung GmbH & Co KG, Stefan Nikless

         Pytania prejudycjalne

      Czy skutek przypisywany zaświadczeniu A 1, wydanemu przedsiębiorstwu pracy tymczasowej – zgodnie z art. 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (1) – przez instytucję wyznaczoną przez władze państwa członkowskiego, którego ustawodawstwo w dziedzinie zabezpieczenia społecznego nadal ma zastosowanie do sytuacji pracownika najemnego, jest wiążący, po pierwsze, dla instytucji i organów państwa przyjmującego, a po drugie, dla sądów tego państwa członkowskiego w przypadku stwierdzenia, że warunki wykonywania pracy przez pracownika najemnego w sposób oczywisty nie są objęte przedmiotowym zakresem zastosowania przepisów szczególnych z art. 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 883/2004?

         (1)  Dz.U. L 284, s. 1.


title: Sprawa T-129/09: Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2009 r. — Bongrain przeciwko OHIM — Apetito (APETITO)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/47

         Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2009 r. — Bongrain przeciwko OHIM — Apetito (APETITO)
   (Sprawa T-129/09)
   2009/C 141/98
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bongrain SA (Viroflay, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Hertz-Eichenrode)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Apetito AG (Rheine, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 2 lutego 2009 r. w sprawie R 720/2008-4; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „APETITO” dla towarów z klasy 29 — zgłoszenie nr 3 470 598

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Apetito AG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy „apetito” zarejestrowany dla towarów z klas 5, 11, 21 29, 30, 37, 39, 41 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia Rady (1) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009) z uwagi na to, że Izba Odwoławcza nieprawidłowo uznała, że istnieje podobieństwo między towarami, a w konsekwencji prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku rozpatrywanych znaków towarowych.

      (1)  Zastąpione przez rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz. U. L 78, s. 1


title: Sprawa T-433/08: Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — SIAE przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Podział rynku geograficznego — Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania — Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych — Dowód — Domniemanie niewinności)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/36

         Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — SIAE przeciwko Komisji
   (Sprawa T-433/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Podział rynku geograficznego - Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania - Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych - Dowód - Domniemanie niewinności)
   2013/C 156/62
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Società italiana degli autori ed editori (SIAE) (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: M. Siragusa, L. Vullo i S. Valentino, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. di Bucci i F. Castillo de la Torre, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 3 decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC) w zakresie, w jakim dotyczy on organizacji Società italiana degli autori ed editori (SIAE).

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 4 ust. 2 wskazanej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy on SIAE.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania związanymi z postępowaniem głównym.

               5)

               SIAE i Komisja pokrywają własne koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.


title: Sprawa C-670/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Minden – Niemcy) – Tsegezab Mengesteab/Bundesrepublik Deutschland [Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 — Ustalenie państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego — Artykuł 20 — Początek procesu ustalenia — Złożenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej — Doręczenie organom właściwym sprawozdania sporządzonego przez inne organy — Artykuł 21 ust. 1 — Terminy na złożenie wniosku o przejęcie — Przejęcie odpowiedzialności przez inne państwo członkowskie — Artykuł 27 — Środek prawny — Zakres kontroli sądowej]

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/17

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Minden – Niemcy) – Tsegezab Mengesteab/Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-670/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 - Ustalenie państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego - Artykuł 20 - Początek procesu ustalenia - Złożenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej - Doręczenie organom właściwym sprawozdania sporządzonego przez inne organy - Artykuł 21 ust. 1 - Terminy na złożenie wniosku o przejęcie - Przejęcie odpowiedzialności przez inne państwo członkowskie - Artykuł 27 - Środek prawny - Zakres kontroli sądowej])
   (2017/C 309/22)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Minden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Tsegezab Mengesteab

      Strona przeciwna: Bundesrepublik Deutschland

      Sentencja

               1)

               Artykuł 27 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, rozpatrywany w świetle motywu 19 tego rozporządzenia, należy interpretować w ten sposób, że osoba ubiegająca się o udzielenie ochrony międzynarodowej może – w ramach odwołania wniesionego od przyjętej wobec niej decyzji o przekazaniu – powołać się na upływ terminu wskazanego w art. 21 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, i to nawet jeśli państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, jest gotowe do przejęcia tej osoby.

               2)

               Artykuł 21 ust. 1 rozporządzenia nr 604/2013 należy interpretować w ten sposób, że wniosek o przejęcie nie może być w sposób ważny złożony po upływie ponad trzech miesięcy od złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, nawet jeśli wspomniany wniosek o przejęcie został złożony w okresie krótszym niż dwa miesiące po uzyskaniu pozytywnego trafienia w systemie Eurodac w rozumieniu tego przepisu.

               3)

               Artykuł 20 ust. 2 rozporządzenia nr 604/2013 należy interpretować w ten sposób, że wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej uważa się za złożony, gdy pisemny dokument – sporządzony przez organ publiczny i zaświadczający, że obywatel państwa trzeciego wniósł o udzielenie mu ochrony międzynarodowej – został doręczony organowi zobowiązanemu do wykonania obowiązków wynikających z tego rozporządzenia i, w danym wypadku, gdy organowi temu doręczono jedynie zasadnicze informacje zawarte w takim dokumencie, lecz nie sam dokument lub jego kopię.

      (1)  Dz.U. C 104 z 3.4.2017.


title: Sprawa T-109/08: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2010 r. — Freixenet przeciwko OHIM (Kształt białej oszronionej butelki) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego białą oszronioną butelkę — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Brak uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Artykuł 73 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009))

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/39

      Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2010 r. — Freixenet przeciwko OHIM (Kształt białej oszronionej butelki)
      (Sprawa T-109/08) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego białą oszronioną butelkę - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Brak uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Artykuł 73 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009))
      (2010/C 161/60)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Freixenet, SA (Sant Sadurní d’Anoia, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci F. de Visscher, E. Cornu i D. Moreau)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 listopada 2007 r. (sprawa R 97/2001-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia przedstawiającego białą oszronioną butelkę jako wspólnotowego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Freixenet, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008.


title: Sprawa C-543/07: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 17 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/73/WE — Równe traktowanie mężczyzn i kobiet — Dostęp do zatrudnienia — Kształcenie i awans zawodowy — Warunki pracy — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/18

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 17 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-543/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2002/73/WE - Równe traktowanie mężczyzn i kobiet - Dostęp do zatrudnienia - Kształcenie i awans zawodowy - Warunki pracy - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2008/C 223/28)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: M. van Beek, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciel: D. Haven, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do dostosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/73/WE z dnia 23 września 2002 r. zmieniającej dyrektywę Rady 76/207/EWG w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy (Dz.U. L 269, s. 15).
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/73/WE z dnia 23 września 2002 r. zmieniającej dyrektywę Rady 76/207/EWG w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 marca 2005 r. w sprawie T-169/03, Sergio Rossi SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Krajowe i międzynarodowe słowne znaki towarowe MISS ROSSI — Zgłoszenie słownego znaku towarowego SISSI ROSSI — Podobieństwo towarów — Podobieństwo oznaczeń — Art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/23

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 1 marca 2005 r.
   w sprawie T-169/03, Sergio Rossi SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Krajowe i międzynarodowe słowne znaki towarowe MISS ROSSI - Zgłoszenie słownego znaku towarowego SISSI ROSSI - Podobieństwo towarów - Podobieństwo oznaczeń - Art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2005/C 106/53)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T-169/03, Sergio Rossi SpA, z siedzibą w San Mauro Pascoli, Forlì-Cesena (Włochy), reprezentowana przez adwokata A. Ruo, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: P. Bullock oraz O. Montalto), w której drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, jest Sissi Rossi Srl, z siedzibą w Castenaso di Villanova, Bolonia (Włochy), reprezentowana przez adwokatów S. Vereę, M. Bossharda oraz K. Muraro, mającej za przedmiot skargę na decyzję pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 lutego 2003 r. (sprawa R 569/2002-1) wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między Calzaturificio Rossi SpA a Sissi Rossi Srl, Sąd (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes, A. W. H. Meij i S. Papasavvas, sędziowie; sekretarz: D. Christensen, administrator, wydał w dniu 1 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Skarga zostaje oddalona.

               2

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U C 171 z 19.7.2003


title: Sprawa C-600/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Matera (Włochy) w dniu 21 listopada 2013 r. — Intelcom Service Ltd przeciwko Vincenzo Mario Marvulli

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Matera (Włochy) w dniu 21 listopada 2013 r. — Intelcom Service Ltd przeciwko Vincenzo Mario Marvulli
   (Sprawa C-600/13)
   2014/C 52/47
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Giudice di pace di Matera

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca/powodowa/wnosząca odwołanie: Intelcom Service Ltd

      Strona pozwana, Druga strona postępowania: Vincenzo Mario Marvulli

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy włoska ustawa nr 89/1913 o notariacie przewiduje w art. 51 i nast., również w związku także z art. 1350 i 2657 włoskiego kodeksu cywilnego, sytuację rzeczywistego monopolu na świadczenie usług przysługującego notariuszom w odniesieniu do sporządzania i poświadczania aktów zakupu i sprzedaży nieruchomości we Włoszech, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z postanowieniami i zasadami traktatów Unii Europejskiej (art. 49 TUE) przewidującymi swobodny przepływ usług w obrębie państw członkowskich Unii, a w szczególności z dyrektywą 2006/123/WE (1) z dnia 12 grudnia 2006 r. (tak zwaną „dyrektywą Bolkesteina”), wprowadzoną we Włoszech na podstawie dekretu ustawodawczego z dnia 26 marca 2010 r. opublikowanego w Gazzetta Ufficiale nr 94 z dnia 23 kwietnia 2010 r.?

               2)

               Czy Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej dostrzega też inną niezgodność ustawy nr 89/1913 o notariacie, również w związku z art. 1350 i 2657 włoskiego kodeksu cywilnego z postanowieniami TUE przewidującymi zakaz monopoli na świadczenie usług (art. 53 TUE i art. 37 TUE)?

               3)

               Czy Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej dostrzega też następną niezgodność ustawy nr 89/1913 o notariacie, również w związku z art. 1350 i 2657 włoskiego kodeksu cywilnego, z postanowieniami prawa Unii Europejskiej zakazującymi tzw. środków o skutku równoważnym, o których mowa w art. 28 i 29 TWE, obecnie, w następstwie zmian wprowadzonych traktatem z Lizbony, art. 34 i 35 TFUE; takie postanowienia prawne są zakazane przez traktat, ponieważ stawiają obywateli niektórych państw członkowskich w niekorzystnej sytuacji w porównaniu do obywateli innych państw członkowskich, jeśli chodzi o dostęp do świadczonych im usług?

      (1)  Dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 376, s. 36).


title: Sprawa C-169/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte Costituzionale (Włochy) w dniu 21 kwietnia 2008 r. — Prezes Rady Ministrów przeciwko Regione autonoma della Sardegna

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte Costituzionale (Włochy) w dniu 21 kwietnia 2008 r. — Prezes Rady Ministrów przeciwko Regione autonoma della Sardegna
   (Sprawa C-169/08)
   (2008/C 171/35)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte Costituzionale
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Prezes Rady Ministrów

      Strona pozwana: Regione autonoma della Sardegna
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 traktatu powinien być interpretowany w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowaniu normy takiej jak ta przewidziana w art. 4 ustawy nr 4 Regionu Sardynii z dnia 11 maja 2006 r. (Disposizioni varie in materia di entrate, riqualificazione della spesa, politiche sociali e di sviluppo — Przepisy różne w sprawie przychodów, reklasyfikacji wydatków, polityki społecznej i rozwoju), w brzmieniu nadanym przez art. 3 akapit trzeci ustawy nr 2 Regionu Sardynii z dnia 29 maja 2007 r. (Disposizioni per la formazione del bilancio annuale e pluriennale della Regione — Legge finanziaria 2007 — Przepisy w sprawie utworzenia rocznego i wieloletniego budżetu regionu — Ustawa budżetowa na 2007 r.), zgodnie z którą podatek regionalny od postoju statków powietrznych w celach turystycznych obciąża jedynie przedsiębiorstwa, które mają siedzibę dla celów podatkowych (rezydencję podatkową) poza terytorium Regionu Sardynii, eksploatujące statki powietrzne wykorzystywane przez nie same do przewozu osób w ramach wykonywania działalności polegającej na świadczeniu komercyjnych usług lotniczych;

               2)

               czy wskazany powyżej art. 4 ustawy Regionu Sardynii nr 4 z 2006 r., w brzmieniu nadanym przez art. 3 akapit trzeci ustawy Regionu Sardynii nr 2 z 2007 r., przewidując, iż podatek regionalny od postoju statków powietrznych w celach turystycznych obciąża jedynie przedsiębiorstwa, które mają siedzibę dla celów podatkowych (rezydencję podatkową) poza terytorium Regionu Sardynii, eksploatujące statki powietrzne wykorzystywane przez nie same do przewozu osób w ramach wykonywania działalności polegającej na świadczeniu komercyjnych usług lotniczych, stanowi — w rozumieniu art. 87 traktatu — pomoc państwa na rzecz przedsiębiorstw, które wykonują taką samą działalność i mają siedzibę dla celów podatkowych (rezydencję podatkową) na terytorium Regionu Sardynii;

               3)

               czy art. 49 traktatu powinien być interpretowany w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowaniu normy takiej jak ta przewidziana we wskazanym powyżej art. 4 ustawy Regionu Sardynii nr 4 z 2006 r., w brzmieniu nadanym przez art. 3 akapit trzeci ustawy Regionu Sardynii nr 2 z 2007 r., zgodnie z którą podatek regionalny od postoju jednostek rekreacyjnych w celach turystycznych obciąża jedynie przedsiębiorstwa, które mają siedzibę dla celów podatkowych (rezydencję podatkową) poza terytorium Regionu Sardynii, eksploatujące jednostki rekreacyjne, których działalność gospodarcza polega na oddawaniu takich jednostek do dyspozycji osób trzecich;

               4)

               czy wskazany powyżej art. 4 ustawy Regionu Sardynii nr 4 z 2006 r., w brzmieniu nadanym przez art. 3 akapit trzeci ustawy Regionu Sardynii nr 2 z 2007 r., przewidując, iż podatek regionalny od postoju jednostek rekreacyjnych w celach turystycznych obciąża jedynie przedsiębiorstwa, które mają siedzibę dla celów podatkowych (rezydencję podatkową) poza terytorium Regionu Sardynii, eksploatujące jednostki rekreacyjne, których działalność gospodarcza polega na oddawaniu takich jednostek do dyspozycji osób trzecich, stanowi — w rozumieniu art. 87 traktatu — pomoc państwa na rzecz przedsiębiorstw, które wykonują taką samą działalność i mają siedzibę dla celów podatkowych (rezydencję podatkową) na terytorium Regionu Sardynii?


title: Sprawa C-158/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 3 kwietnia 2015 r. – Elektriciteits Produktiemaatschappij Zuid-Nederland EPZ NV/Bestuur van de Nederlandse Emissieautoriteit

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 3 kwietnia 2015 r. – Elektriciteits Produktiemaatschappij Zuid-Nederland EPZ NV/Bestuur van de Nederlandse Emissieautoriteit
   (Sprawa C-158/15)
   (2015/C 205/25)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Elektriciteits Produktiemaatschappij Zuid-Nederland EPZ NV

      Strona pozwana: Bestuur van de Nederlandse Emissieautoriteit

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy sytuacja taka jak niniejsza, w której węgiel przechowywany jest na składzie węgla, w którym dochodzi do emisji CO2 wskutek samozagrzewania, centralny punkt składu znajduje się w odległości około 800 m od granicy elektrowni węglowej, obie działki oddzielone są drogą publiczną a węgiel z miejsca składowania transportowany jest do elektrowni przenośnikiem taśmowym przebiegającym ponad drogą publiczną, jest objęta pojęciem instalacji w rozumieniu art. 3 lit. e) dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (1)?

               2)

               Czy wyrażenie „paliwo wyprowadzone z instalacji” zawarte w art. 27 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012 z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawie monitorowania i raportowania w zakresie emisji gazów cieplarnianych zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2) dotyczy sytuacji takiej jak niniejsza, w której dochodzi do utraty pewnej ilości węgla podczas przechowywania na składzie węgla w wyniku spalania wskutek samozagrzewania?

      (1)  Dz.U. L 275, s. 32.

      (2)  Dz.U. L 181, s. 30.


title: Sprawa F-64/13: Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2013 r. — ZZ przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/30

         Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2013 r. — ZZ przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa F-64/13)
   2013/C 274/48
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat F. Rollinger)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącej za okres od 1 stycznia 2008 r. do 31 grudnia 2008 r. oraz zasądzenie od strony pozwanej zadośćuczynienia za krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny dotyczącej strony skarżącej za okres od 1 stycznia 2008 r. do 31 grudnia 2008 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu zażalenia z dnia 21 marca 2013 r.;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej kwoty 58 000 EUR z tytułu zadośćuczynienia za krzywdę;

               —

               obciążenie Trybunału Sprawiedliwości kosztami postępowania.


title: Sprawy od T-495/12 do T-497/12: Wyrok Sądu z dnia 5 czerwca 2014 r. – European Drinks przeciwko OHIM – Alexandrion Grup Romania (Dracula Bite i DRACULA BITE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznych wspólnotowych znaków towarowych Dracula Bite i DRACULA BITE — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Dracula — Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/16

         Wyrok Sądu z dnia 5 czerwca 2014 r. – European Drinks przeciwko OHIM – Alexandrion Grup Romania (Dracula Bite i DRACULA BITE)
   (Sprawy od T-495/12 do T-497/12) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznych wspólnotowych znaków towarowych Dracula Bite i DRACULA BITE - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Dracula - Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2014/C 235/21
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Drinks SA (Ştei, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat V. von Bomhard)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: SC Alexandrion Grup Romania Srl (Pleasa, Rumunia) (przedstawiciele: adwokaci M. Niculeasa, G. Trantea i B. Mărculeţ)

      Przedmiot

   Trzy skargi na trzy decyzje Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 września 2012 r. (sprawy R 680/2011-4, R 682/2011-4 i R 679/2011-4),) dotyczące trzech postępowań w sprawie sprzeciwu między European Drinks SA a SC Alexandrion Grup Romania Srl.

      Sentencja

               1)

                  Sprawy T-495/12, T-496/12 i T-497/12 zostają połączone do celu wydania wyroku.

               2)

                  Skargi zostają oddalone.

               3)

                  European Drinks SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa C-563/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 30 października 2013 r. — UPC DTH Sàrl przeciwko Nemzeti Média- és Hírközlési Hatóság Elnöke

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 30 października 2013 r. — UPC DTH Sàrl przeciwko Nemzeti Média- és Hírközlési Hatóság Elnöke
   (Sprawa C-563/13)
   2014/C 24/08
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: UPC DTH Sàrl

      Strona pozwana: Nemzeti Média- és Hírközlési Hatóság Elnöke

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 lit. c) dyrektywy ramowej, to znaczy dyrektywy 2002/21/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej, zmienionej przez dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/140/WE (2) z dnia 25 listopada 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że jako usługę łączności elektronicznej należy uznać usługę, poprzez którą usługodawca gwarantuje za wynagrodzeniem warunkowy dostęp do pakietu programów, obejmującego jednocześnie usługi programów radiowych i telewizyjnych transmitowanych przez satelitę?

               2)

               Czy Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, iż do usługi opisanej w pytaniu pierwszym znajduje zastosowanie zasada swobody świadczenia usług pomiędzy państwami członkowskimi w zakresie, w jakim chodzi o usługę świadczoną z Luksemburga na terytorium Węgier?

               3)

               Czy Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że w przypadku usługi opisanej w pierwszym pytaniu państwo przeznaczenia, na który skierowana jest usługa, ma prawo ograniczenia świadczenia tego rodzaju usług poprzez postanowienie, że usługodawca ma obowiązek zarejestrować się w państwie członkowskim oraz że powinien mieć formę oddziału lub autonomicznej osoby prawnej, wymagając, aby taki rodzaj usług mógł być świadczony jedynie po wcześniejszym utworzeniu oddziału lub autonomicznej osoby prawnej?

               4)

               Czy Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że postępowania administracyjne dotyczące usług opisanych w pierwszym pytaniu, niezależnie od państwa członkowskiego, w którym działa lub jest zarejestrowana spółka świadcząca usługę, powinny podlegać organowi administracyjnemu państwa członkowskiego właściwemu ze względu na miejsce świadczenia usługi?

               5)

               Czy art. 2 lit. c) dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. (dyrektywy ramowej) należy interpretować w ten sposób, ze usługę opisaną w pierwszym pytaniu należy zaklasyfikować jako usługę łączności elektronicznej, czy tez usługę tę należy zaklasyfikować jako usługę warunkowego dostępu świadczoną z wykorzystaniem systemu dostępu warunkowego określonego w art. 2 ust. f) dyrektywy ramowej?

               6)

               Na podstawie powyższego, czy właściwe przepisy należy interpretować w ten sposób, że usługodawca usługi opisanej w pytaniu pierwszym powinien zostać zaklasyfikowany jako świadczący usługi łączności elektronicznej zgodnie z uregulowaniem wspólnotowym?

      (1)  Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (Dz.U. L 108, s. 33)

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/140/WE z dnia 25 listopada 2009 r. zmieniająca dyrektywy 2002/21/WE w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej, 2002/19/WE w sprawie dostępu do sieci i usług łączności elektronicznej oraz wzajemnych połączeń oraz 2002/20/WE w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (Dz.U. L 337, s. 37).


title: Sprawa T-402/12: Skarga wniesiona w dniu 6 września 2012 r. — Schlyter przeciwko Komisji

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/17

         Skarga wniesiona w dniu 6 września 2012 r. — Schlyter przeciwko Komisji
   (Sprawa T-402/12)
   2012/C 343/30
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Carl Schlyter (Linköping, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci O. Brouwer i S. Schubert)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności odmowy Komisji Europejskiej przyznania całkowitego lub częściowego dostępu do jej opinii i uwag wydanych w odpowiedzi na zgłoszenie 2011/673/f odnoszące się do treści i warunków składania rocznych oświadczeń o substancjach nanocząsteczkowych złożone przez Republikę Francuską na podstawie dyrektywy 98/34/WE (1);

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej, na podstawie art. 87 regulaminu postępowania przed Sądem, kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą, a także kosztami poniesionymi przez potencjalnych interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszeń prawa i oczywistych błędów w ocenie oraz braku uzasadnienia przy stosowaniu art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (2) i art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 (3) ze względu na to, że:

                           —

                           procedura przewidziana w dyrektywie 98/34/WE nie jest objęta ustanowionym w art. 4 ust. 2 tiret trzecie wyjątkiem od ogólnej zasady ujawniania w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001;

                           —

                           Komisja niewłaściwie zastosowała art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 twierdząc, że ujawnienie żądanych dokumentów stanowiłoby konkretne i rzeczywiste zagrożenie dla interesu Komisji w ramach procedury przewidzianej w dyrektywie 98/34/WE.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa, oczywistego błędu w ocenie i braku uzasadnienia przy zastosowaniu kryterium nadrzędnego interesu publicznego zgodnie z wymogami art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006, ze względu na to, że:

                           —

                           W tym przypadku art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 wzmacnia nadrzędny interes publiczny. Zaskarżona decyzja nie uwzględnia nadrzędnego interesu publicznego przy ujawnianiu żądanego dokumentu i została wydana z naruszeniem prawa, zawiera oczywisty błąd w ocenie oraz nie została wystarczająco uzasadniona przy stosowaniu dwóch ww. przepisów.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa, oczywistego błędu w ocenie i braku uzasadnienia przy stosowaniu art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, ze względu na to, że:

                           —

                           zaskarżona decyzja pozbawiona jest jakiegokolwiek uzasadnienia i zawiera oczywisty błąd w ocenie polegający na nieprzyznaniu częściowego dostępu na podstawie art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001

      (1)  Dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. L 204, s. 37)

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).

      (3)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13).


title: Sprawa C-162/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Ampliscientifica Srl, Amplifin SpA przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate (Szósta dyrektywa VAT — Podatnicy — Artykuł 4 ust. 4 akapit drugi — Spółki dominujące i spółki zależne — Wprowadzenie przez państwo członkowskie systemu jednego podatnika — Warunki — Skutki)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Ampliscientifica Srl, Amplifin SpA przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate
   (Sprawa C-162/07) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Podatnicy - Artykuł 4 ust. 4 akapit drugi - Spółki dominujące i spółki zależne - Wprowadzenie przez państwo członkowskie systemu jednego podatnika - Warunki - Skutki)
   (2008/C 171/14)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte suprema di cassazione
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strony skarżące: Ampliscientifica Srl, Amplifin SpA

      Strony pozwane: Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte suprema di cassazione — Wykładnia art. 4 ust. 4 akapit drugi szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — „Osoby, które będąc prawnie niezależne, są ściśle związane ze sobą finansowo, ekonomicznie i organizacyjnie” — Wystarczająco dokładne pojęcie pozwalające państwom członkowskim na stosowanie przewidzianego systemu VAT — Pojęcie więzi — Przepis krajowy stawiający wymóg co do minimalnego okresu trwania więzi w celu uniknięcia nadużycia prawa
   Sentencja

               1)

               Artykuł 4 ust. 4 akapit drugi szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku jest normą, której stosowanie przez państwo członkowskie zakłada uprzednią konsultację z komitetem doradczym ds. podatku od wartości dodanej oraz przyjęcie przepisów krajowych umożliwiających zaniechanie uznawania osób, w szczególności spółek, mających swe przedsiębiorstwa na terytorium kraju i prawnie niezależnych, lecz ściśle związanych ze sobą finansowo, ekonomicznie i organizacyjnie, za odrębnych podatników w zakresie podatku od wartości dodanej, aby zostały one uznane za jednego podatnika, któremu zostaje przyznany jeden indywidualny numer identyfikacji podatkowej dotyczący tego podatku i który w konsekwencji jest wyłącznie uprawniony do składania zgłoszeń w zakresie podatku od wartości dodanej. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy przepisy krajowe takie jak będące przedmiotem postępowania przed tym sądem spełniają te kryteria, z zastrzeżeniem, że w braku uprzedniej konsultacji z komitetem doradczym ds. podatku od wartości dodanej przepisy krajowe spełniające te kryteria stanowią transpozycję dokonaną z naruszeniem wymogów proceduralnych określonych w art. 4 ust. 4 akapit drugi szóstej dyrektywy 77/388.

               2)

               Zasada neutralności podatkowej nie sprzeciwia się przepisowi krajowemu, który ogranicza się do odmiennego traktowania podatników zamierzających wybrać mechanizm uproszczonych zgłoszeń i zapłaty podatku od wartości dodanej, w zależności od tego, czy podmiot dominujący lub spółka dominująca posiada ponad 50 % akcji lub udziałów podmiotów podporządkowanych najpóźniej od początku roku kalendarzowego poprzedzającego rok zgłoszenia, bądź przeciwnie, spełnia te warunki jedynie po tej dacie. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy przepis krajowy taki jak będący przedmiotem postępowania przed tym sądem stanowi taki mechanizm. Ponadto ani zasada zakazu nadużywania prawa, ani zasada proporcjonalności nie sprzeciwiają się takiemu przepisowi.

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007.


title: Sprawa T-445/16: Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2016 r. – Schniga/CPVO (Gala Schnico)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/24

      Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2016 r. – Schniga/CPVO (Gala Schnico)
      (Sprawa T-445/16)
      (2016/C 364/25)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Schniga GmbH (Bolzano, Włochy) (przedstawiciel: adwokaci G. Würtenberger i R. Kunze)

         Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO)

         Dane dotyczące postępowania przed OHIM

         Przedmiotowy sporny znak towarowy: Gala Schnico – zgłoszenie nr 2009/1807

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Izby Odwoławczej CPVO z dnia 22 kwietnia 2016 r. w sprawie R A005/2014

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie CPVO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 76, art. 8, art. 57 ust. 3 i art. 75 rozporządzenia nr 2100/94.


title: Sprawa T-69/15: Postanowienie Sądu z dnia 16 lipca 2015 r. – NK Rosneft i in./Rada (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte ze względu na działania Rosji destabilizujące sytuację na Ukrainie — Zawisłość sporu — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/12

         Postanowienie Sądu z dnia 16 lipca 2015 r. – NK Rosneft i in./Rada
   (Sprawa T-69/15) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte ze względu na działania Rosji destabilizujące sytuację na Ukrainie - Zawisłość sporu - Oczywista niedopuszczalność))
   (2015/C 337/15)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: NK Rosneft OAO (Moskwa, Rosja); RN-Shelf-Arctic OOO (Moskwa); RN-Shelf-Dalniy Vostok ZAO (Jużnosachalińsk, Rosja); RN-Exploration OOO (Moskwa); Tagulskoe OOO (Krasnojarsk, Rosja) (przedstawiciel: T. Beazley, QC)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert i B. Driessen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Rady 2014/872/WPZiB z dnia 4 grudnia 2014 r. zmieniającej decyzję 2014/512/WPZiB dotyczącą środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie oraz decyzję 2014/659/WPZiB zmieniającą decyzję 2014/512/WPZiB (Dz.U. L 349, s. 58), a także rozporządzenia Rady (UE) nr 1290/2014 z dnia 4 grudnia 2014 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 833/2014 dotyczące środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 960/2014 zmieniające rozporządzenie (UE) nr 833/2014 (Dz.U. L 349, s. 20), w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżących.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               NK Rosneft OAO, RN-Shelf-Arctic OOO, RN-Shelf-Dalniy Vostok ZAO, RN-Exploration OOO i Tagulskoe OOO pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 228 z 13.7.2015.


title: Sprawa T-362/07: Skarga wniesiona w dniu 14 września 2007 r. — El Fatmi przeciwko Radzie

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/65

         Skarga wniesiona w dniu 14 września 2007 r. — El Fatmi przeciwko Radzie
   (Sprawa T-362/07)
   (2007/C 269/119)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: El Fatmi (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: J. Pauw, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               orzeczenie, że rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 nie stosuje się lub stwierdzenie nieważności decyzji 2007/0445 w części, w jakiej dotyczą one skarżącego

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie skargi skarżący podnosi po pierwsze, że rozporządzenie Rady (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (1) nie stosuje się do skarżącego, ponieważ między nim a wspólną polityką zagraniczną i bezpieczeństwa nie istnieje żaden związek.
   Po drugie skarżący twierdzi, że rozporządzenie nr 2580/2001 nie stosuje się do niego, ponieważ nie dokonuje on ani nie zamierza dokonać przestępstw o charakterze terrorystycznym, nie uczestniczy w nich ani ich nie ułatwia.
   Wreszcie skarżący twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza zasadę proporcjonalności, oraz jest niewystarczająco uzasadniona.

      (1)  Dz.U. L 344 z 28.12.2001, s. 70.


title: Sprawa F-96/13: Skarga wniesiona w dniu 23 września 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/40

         Skarga wniesiona w dniu 23 września 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-96/13)
   2013/C 367/71
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci A. Coolen, J.N. Louis, E. Marchal i D. Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przeniesienia z urzędu z mocą wsteczną skarżącego z delegatury Zachodni Brzeg i Strefa Gazy w Jerozolimie Wschodniej do DG ds. Mobilności i Transportu, dyrekcja ds. wspólnych zasobów MOVE/ENER w Brukseli.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji podpisanej przez kierownika zespołu ds. przemieszczania personelu, zarządzania przebiegiem kariery zawodowej i wydajności z dnia 25 stycznia 2013 r. w sprawie przeniesienia go z urzędu z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 2013 r. do DG ds. Mobilności i Transportu, dyrekcja ds. wspólnych zasobów MOVE/ENER w Brukseli 1;

               —

               zasądzenie od Komisji symbolicznego euro tytułem zadośćuczynienia i odszkodowania łącznie oraz obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa F-87/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 4 listopada 2008 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Skarga odszkodowawcza — Zarzut niezgodnego z prawem zachowania służby medycznej Komisji — Niedopuszczalność — Brak złożenia wniosku o odszkodowanie w rozsądnym terminie)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/45

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 4 listopada 2008 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-87/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Skarga odszkodowawcza - Zarzut niezgodnego z prawem zachowania służby medycznej Komisji - Niedopuszczalność - Brak złożenia wniosku o odszkodowanie w rozsądnym terminie)
   (2009/C 6/92)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o nieuwzględnieniu wniosku skarżącego o przyznanie mu odszkodowania za krzywdę, którą miał odnieść w związku z niezgodnym z prawem zachowaniem służby medycznej Komisji mającym mieć miejsce w ramach postępowania w przedmiocie trzech zaświadczeń lekarskich przedłożonych przez skarżącego w 2001 r.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               L. Marcuccio zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 247 z dnia 20.10.2007 r., s. 45.


title: Sprawa C-81/13: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2013 r. — Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/26

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2013 r. — Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-81/13)
   2013/C 114/41
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: C. Murrell, pełnomocnik, i A. Dashwood, QC)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2012/776/UE w sprawie stanowiska w odniesieniu do przyjęcia postanowień dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stowarzyszenia utworzonej na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją (1);

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               W ramach skargi złożonej na podstawie art. 263 TFUE Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej wnosi o stwierdzenie nieważności zgodnie z art. 264 TFUE decyzji Rady 2012/776/UE z dnia 6 grudnia 2012 r. w sprawie stanowiska w odniesieniu do przyjęcia postanowień dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stowarzyszenia utworzonej na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją.

               2)

               Zjednoczone Królestwo wnosi do Trybunału o:

                           (i)

                           stwierdzenie nieważności decyzji;

                           (ii)

                           obciążenie Rady kosztami postępowania.

               3)

               Artykuł 48 TFUE jest podstawą materialnoprawną podaną w decyzji.

               4)

               Proponowana decyzja Rady Stowarzyszenia załączona do decyzji Rady uchyliłaby i zastąpiłaby decyzję nr 3/80 Rady Stowarzyszenia w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Wspólnot Europejskich do pracowników tureckich i członków ich rodzin.

               5)

               Zdaniem Zjednoczonego Królestwa art. 48 TFUE nie może służyć za materialnoprawną podstawę środka, który miałby mieć takie konsekwencje. Jest to przepis mający ułatwić swobodny przepływ obywateli państw członkowskich w ramach rynku wewnętrznego. Właściwą podstawą prawną jest art. 79 ust. 2 lit. b) TFUE. Przepis ten przyznaje kompetencję do przyjmowania środków w dziedzinie „określeni[a] praw obywateli państw trzecich przebywających legalnie w państwie członkowskim, w tym warunków dotyczących swobody przemieszczania się i pobytu w innych państwach członkowskich”. Decyzja Rady jest właśnie takim środkiem.

               6)

               Artykuł 79 ust. 2 lit. b) TFUE znajduje się w tytule V części trzeciej TFUE. Zgodnie z protokołem 21 do traktatów środki przyjęte na podstawie tytułu V nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa (lub Irlandii), chyba że zgłosi ono swoją wolę „uczestniczenia” w nich. Poprzez błędny wybór art. 48 TFUE, zamiast art. 79 ust. 2 lit. b) TFUE, jako materialnoprawnej podstawy decyzji Rada odmówiła uznania prawa Zjednoczonego Królestwa do nieuczestniczenia w przyjęciu decyzji i niewiązania się nią.

               7)

               Wnosi się zatem o stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2012/776/UE ze względu na to, że została ona przyjęta na błędnej podstawie prawnej, czego skutkiem jest nieuznanie praw Zjednoczonego Królestwa wynikających z protokołu 21.

               8)

               Na poparcie swojego stanowiska Zjednoczone Królestwo powołuje się na wyraźne przepisy art. 48 i art. 79 ust. 2 lit. b) TFUE, interpretowane w kontekście traktatu i w świetle orzecznictwa. Ponadto powołuje się na okoliczność, że decyzja Rady 2012/776/UE jest prawie identyczna z dziewięcioma decyzjami Rady, który zostały przyjęte w ramach innych układów stowarzyszeniowych na podstawie art. 79 ust. 2 lit. b).

      (1)  Dz.U. L 340, s. 19.


title: Sprawa C-232/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 12 maja 2014 r. – Portmeirion Group UK Ltd przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 12 maja 2014 r. – Portmeirion Group UK Ltd przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-232/14)
   2014/C 235/12
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Portmeirion Group UK Ltd

      Strona pozwana: The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

      Pytania prejudycjalne

   Czy zaskarżone rozporządzenie (rozporządzenie Rady nr 412/2013 (1)) jest niezgodne z prawem Unii Europejskiej z tego względu, że:

               (i)

               dotknięte jest oczywistym błędem w ocenie w odniesieniu do definicji produktu objętego postępowaniem, co powoduje nieważność ustaleń dokonanych w ramach dochodzenia antydumpingowego; oraz

               (ii)

               nie zostało w odpowiedni sposób uzasadnione w rozumieniu art. 296 TFUE?

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 412/2013 z dnia 13 maja 2013 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz ceramicznych zastaw stołowych i naczyń kuchennych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Dz.U. L 131, s. 1.


title: Sprawa C-276/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Hecht-Pharma GmbH/Hohenzollern Apotheke, Winfried Ertelt, działający jako właściciel (Odesłanie prejudycjalne — Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Dyrektywa 2001/83/WE — Zakres stosowania — Artykuł 2 ust. 1 — Produkty lecznicze wyprodukowane przemysłowo albo wytworzone przy zastosowaniu metody, w której wykorzystuje się proces przemysłowy — Artykuł 3 pkt 2 — Lek apteczny)

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/18

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Hecht-Pharma GmbH/Hohenzollern Apotheke, Winfried Ertelt, działający jako właściciel
   (Sprawa C-276/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Dyrektywa 2001/83/WE - Zakres stosowania - Artykuł 2 ust. 1 - Produkty lecznicze wyprodukowane przemysłowo albo wytworzone przy zastosowaniu metody, w której wykorzystuje się proces przemysłowy - Artykuł 3 pkt 2 - Lek apteczny))
   (2017/C 006/22)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hecht-Pharma GmbH

      Strona pozwana: Hohenzollern Apotheke, Winfried Ertelt, działający jako właściciel

      Sentencja

   Artykuł 2 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/62/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. należy interpretować w ten sposób, że produkt leczniczy stosowany u ludzi taki jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który na mocy uregulowania krajowego nie podlega obowiązkowi uzyskania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu z tego względu, że jest przepisywany z udokumentowaną częstotliwością przez lekarzy lub lekarzy stomatologów, że sporządzany jest na kluczowych etapach wytwarzania w aptece w ilości nieprzekraczającej stu opakowań leków gotowych do użycia dziennie w ramach zwyczajnej działalności farmaceutycznej oraz przeznaczony jest do wydawania w ramach ważnego zezwolenia na prowadzenie apteki, nie może zostać uznany za produkowany przemysłowo albo wytworzony przy zastosowaniu metody, w której wykorzystuje się proces przemysłowy, w rozumieniu tego przepisu, i w konsekwencji nie jest objęty zakresem stosowania owej dyrektywy, z zastrzeżeniem dokonania odpowiednich ustaleń faktycznych, co należy do sądu odsyłającego.
   Jednak w sytuacji, gdyby ustalenia te doprowadziły sąd odsyłający do stwierdzenia, że rozpatrywany w postępowaniu głównym produkt leczniczy był produkowany przemysłowo albo został wytworzony przy zastosowaniu metody, w której wykorzystuje się proces przemysłowy, należy także udzielić odpowiedzi, iż art. 3 pkt 2 dyrektywy 2001/83, zmienionej dyrektywą 2011/62, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom takim jak § 21 ust. 2 pkt 1 ustawy o obrocie produktami leczniczymi w związku z § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie prowadzenia aptek w zakresie, w jakim przepisy te nakazują w istocie farmaceutom przestrzeganie farmakopei podczas wytwarzania leków aptecznych. Do sądu odsyłającego należy jednak zbadanie, czy na tle przedstawionego mu stanu faktycznego rozpatrywany w postępowaniu głównym produkt leczniczy został przygotowany na podstawie receptury według farmakopei.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa T-225/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2009 r. — Mineralbrunnen Rhön-Sprudel Egon Schindel przeciwko OHIM — Schwarzbräu (ALASKA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Graficzny wspólnotowy znak towarowy ALASKA — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru opisowego — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/35

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2009 r. — Mineralbrunnen Rhön-Sprudel Egon Schindel przeciwko OHIM — Schwarzbräu (ALASKA)
   (Sprawa T-225/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Graficzny wspólnotowy znak towarowy ALASKA - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru opisowego - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2009/C 205/64
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mineralbrunnen Rhön-Sprudel Egon Schindel GmbH (Ebersburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Wadenbach)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Schwarzbräu GmbH (Zusmarshausen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat L. Schlarmann)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 kwietnia 2008 r. (sprawa R 877/2004-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia pomiędzy Mineralbrunnen Rhön-Sprudel Egon Schindel GmbH a Schwarzbräu GmbH.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rhön-Sprudel Egon Schindel GmbH zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Urząd Harmonizacji w ramach rynku wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

               3)

               Schwarzbräu GmbH pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa C-126/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez van Cassatie van België (Belgia) w dniu 25 marca 2008 r. — I. Distillerie Smeets Hasselt NV przeciwko 1. Belgische Staat, 2. L.S.C. De Vos, 3. Bollen, Mathay & Co. BVBA, liquidateur de Transterminal Logistics NV, 4. D. Van den Langenbergh i 5. Firma De Vos NV, II. Belgische Staat przeciwko Bollen, Mathay & Co. BVBA, liquidateur de Transterminal Logistics NV i III. L.S.C. De Vos przeciwko Belgische Staat

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez van Cassatie van België (Belgia) w dniu 25 marca 2008 r. — I. Distillerie Smeets Hasselt NV przeciwko 1. Belgische Staat, 2. L.S.C. De Vos, 3. Bollen, Mathay & Co. BVBA, liquidateur de Transterminal Logistics NV, 4. D. Van den Langenbergh i 5. Firma De Vos NV, II. Belgische Staat przeciwko Bollen, Mathay & Co. BVBA, liquidateur de Transterminal Logistics NV i III. L.S.C. De Vos przeciwko Belgische Staat
   (Sprawa C-126/08)
   (2008/C 142/25)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hof van Cassatie van België (Belgia)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym
   Strona skarżąca:

               I.

               Distillerie Smeets Hasselt NV

               II.

               Belgische Staat

               III.

               L.S.C. De Vos

         Strona pozwana:

               I.

                           1.

                           Belgische Staat

                           2.

                           L.S.C. De Vos

                           3.

                           Bollen, Mathay & Co. BVBA, liquidateur de Transterminal Logistics NV

                           4.

                           D. Van den Langenbergh

                           5.

                           Firma De Vos NV

               II.

               Bollen, Mathay, & Co. BVBA, liquidateur de Transterminal Logistics NV

               III.

               Belgische Staat

         Pytania prejudycjalne
   Czy art. 217 ust. 1 i art. 221 ust. 1 Wspólnotowego kodeksu celnego (WKC) (1) należy rozumieć w ten sposób, że przewidziane w niech zaksięgowanie długu celnego, może również w ważny sposób przyjąć postać wskazania kwoty w protokole sporządzonym zgodnie z LGDA, przez funkcjonariuszy uprawnionych do sporządzania protokołów a nie przez osoby upoważnione do wpisania kwoty do rejestru, a taki protokół może zostać uznany za rejestr lub inny równoważny sposób zaewidencjonowania, w rozumieniu art. 217 ust. 1 WKC?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. 302, str. 1).


title: Sprawa C-608/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 10 października 2012 r. w sprawie T-333/11 Nicolas Wessang przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 27 grudnia 2012 r. przez Greinwald GmbH

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/12

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 10 października 2012 r. w sprawie T-333/11 Nicolas Wessang przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 27 grudnia 2012 r. przez Greinwald GmbH
   (Sprawa C-608/12 P)
   2013/C 63/20
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Greinwald GmbH (przedstawiciel: adwokat C. Onken)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Nicolas Wessang

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 10 października 2012 r. w sprawie T-333/11 w zakresie, w jakim uwzględnia on żądania skargi;

               —

               zmianę wyroku Sądu z dnia 10 października 2012 r. w sprawie T-333/11 w ten sposób, że skarga zostaje oddalona w pełnym zakresie;

               —

               obciążenie skarżącej kosztami postępowania w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżony wyrok narusza koncepcję prawną, na której oparty jest art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia [Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r.] w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (rozporządzenia nr 207/2009) (1), ponieważ zakłada zwiększenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd ze względu na pojęciową zbieżność słów „foods” i „snacks”. Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009 nie są rejestrowane znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego oraz znaki towarowe mające charakter opisowy. Zbieżność elementów oznaczeń, które nie mają charakteru odróżniającego, ani opisowego nie może więc powodować powstania, ani zwiększenia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.
   Z tego wynika, że prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd zakłada naruszenie funkcji znaku towarowego polegającej na wskazywaniu pochodzenia towarów. Funkcję wskazywania pochodzenia spełniają jednakże jedynie oznaczenia i ich elementy mające charakter odróżniający. Jeżeli element oznaczenia nie posiada funkcji wskazywania pochodzenia, to nie może zostać naruszony przez użycie podobnego elementu oznaczenia w młodszym znaku towarowym.
   Zasada, w myśl której jedynie elementy oznaczeń pozbawione charakteru odróżniającego nie wpływają na prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, znajduje w końcu wyraz również w orzecznictwie Sądu, zgodnie z którym, krąg odbiorców nie uzna elementu opisowego stanowiącego część złożonego znaku towarowego za element odróżniający i dominujący w całościowym wrażeniu wywieranym przez ten znak.

      (1)  Dz.U. 2009 L 78, s. 1


title: Sprawa T-207/15: Wyrok Sądu z dnia 14 września 2016 r. – National Iranian Tanker Company/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie środków finansowych — Powaga rzeczy osądzonej — Prawo do skutecznego środka prawnego — Błąd w ocenie — Prawo do obrony — Prawo własności — Proporcjonalność)

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/35

         Wyrok Sądu z dnia 14 września 2016 r. – National Iranian Tanker Company/Rada
   (Sprawa T-207/15) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie środków finansowych - Powaga rzeczy osądzonej - Prawo do skutecznego środka prawnego - Błąd w ocenie - Prawo do obrony - Prawo własności - Proporcjonalność))
   (2016/C 392/44)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: National Iranian Tanker Company (Teheran, Iran) (przedstawiciele: T. de la Mare, QC, M. Lester, J. Pobjoy, barristers, R. Chandrasekera, S. Ashley i C. Murphy, solicitors)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo N. Rouam i M. Bishop, następnie M. Bishop i A. Vitro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego, żądanie oparte na art. 263 TFUE mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/236 z dnia 12 lutego 2015 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2015, L 39, s. 18) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/230 z dnia 12 lutego 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2015, L 39, s.3) w zakresie, w jakim te akty dotyczą skarżącej, oraz, tytułem żądania ewentualnego, żądanie oparte na art. 277 TFUE mające na celu stwierdzenie, że art. 20 ust. 1 lit. c) decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. 2010, L 195, s. 39; sprostowanie: Dz.U. 2010, L 197, s. 19) oraz art. 23 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. 2012, L 88, s. 1; sprostowania: Dz.U. 2012, L 332, s. 31; Dz. U. 2014, L 93, s. 85) nie mają zastosowania wobec skarżącej z uwagi na ich niezgodność z prawem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               National Iranian Tanker Company i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 245 z 27.7.2015.