title: Sprawa T-114/10: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2010 r. — Niemcy przeciwko Komisji

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/40

         Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2010 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-114/10)
   2010/C 134/69
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele J. Möller, C. Blaschke i adwokat U. Karpenstein)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 10712 z dnia 23 grudnia 2009 r. dotyczącej zmniejszenia kwoty pomocy z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) przyznanej programowi inicjatywy wspólnotowej Interreg II/C „Inondation Rhin-Meuse” (IRMA — ochrona przeciwpowodziowa w rejonie Ren — Moza) w Królestwie Belgii, Republice Federalnej Niemiec, Republice Francuskiej, Wielkim Księstwie Luksemburga i w Królestwie Niderlandów na podstawie decyzji Komisji C(97) 3742 z dnia 18 grudnia 1997 r. (EFRR nr 970010008);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżoną decyzją Komisja zmniejszyła wysokość pomocy finansowej przyznanej z EFRR w okresie od 1 stycznia 1994 r. do 31 grudnia 1999 r. programowi inicjatywy wspólnotowej Interreg II/C „Inondation Rhin-Meuse” (IRMA — ochrona przeciwpowodziowa w rejonie Ren — Moza) w Królestwie Belgii, Republice Federalnej Niemiec, Republice Francuskiej, Wielkim Księstwie Luksemburga i w Królestwie Niderlandów.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty.
   W ramach zarzutu pierwszego skarżąca twierdzi, iż nie zostały spełnione przesłanki zmniejszenia wysokości wypłat określone w art. 24 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88 (1). Według skarżącej przepis ten nie uprawnia Komisji do dokonywania korekt finansowych ze względu na błędy w zarządzaniu lub domniemane braki w systemach zarządzania i kontroli. Skarżąca podnosi nadto, że nawet jeśli błędy w zarządzaniu lub domniemane braki w systemach zarządzania i kontroli objęte są zakresem regulacji art. 24 rozporządzenia nr 4253/88, to i tak nie było podstaw do dokonania korekty finansowej. Po pierwsze zarzucane przez Komisję „nieprawidłowości” uzasadniają wprowadzenie korekt finansowych jedynie wówczas, gdy mają bądź miały one niekorzystny wpływ na budżet Unii. Zdaniem skarżącej w przypadku kwestionowanych przez Komisję środków sytuacja taka nie miała miejsca. Z drugiej strony skarżąca twierdzi, że w przypadku szeregu zakwestionowanych projektów, w tym rozpatrywanego, nie dopuszczono się żadnego naruszenia prawa wspólnotowego.
   W ramach zarzutu drugiego skarżąca podnosi, że Komisja nie była uprawniona do ekstrapolacji i zryczałtowania korekt finansowych na podstawie rozporządzenia nr 4253/88. Skarżąca twierdzi w tym względzie, iż z brzmienia art. 24 rozporządzenia jasno wynika, że przepis ten dotyczy konkretnych sytuacji i możliwych do określenia kwot.
   W ramach zarzutu trzeciego skarżąca twierdzi, iż naruszono zasadę proporcjonalności oraz że niedopuszczalna jest ekstrapolacja miedzy państwami, w wyniku której jedno państwo członkowskie musi odpowiadać za błędy innego państwa członkowskiego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 374, s. 1).


title: Sprawa T-471/11: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 24 listopada 2011 r. — Éditions Jacob przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Konkurencja — Koncentracja przedsiębiorstw — Decyzja uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem pod warunkiem odsprzedaży aktywów — Stwierdzenie przez Sąd nieważności początkowej decyzji dotyczącej zatwierdzenia przez Komisję nabywcy odsprzedawanych aktywów — Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji w sprawie ponownego zatwierdzenia tego samego nabywcy — Brak pilnego charakteru — Wyważenie interesów)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/52

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 24 listopada 2011 r. — Éditions Jacob przeciwko Komisji
      (Sprawa T-471/11)
      (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Konkurencja - Koncentracja przedsiębiorstw - Decyzja uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem pod warunkiem odsprzedaży aktywów - Stwierdzenie przez Sąd nieważności początkowej decyzji dotyczącej zatwierdzenia przez Komisję nabywcy odsprzedawanych aktywów - Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji w sprawie ponownego zatwierdzenia tego samego nabywcy - Brak pilnego charakteru - Wyważenie interesów)
      (2012/C 25/103)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Éditions Odile Jacob SAS (Paryż, Francja) (przedstawiciele: O. Fréget, M. Struys i L. Eskenazi, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito, O. Beynet i S. Noë, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2011) 3503 z dnia 13 maja 2011 r. w sprawie zatwierdzenia Wendel Investissement SA jako nabywcy aktywów zbywanych zgodnie z decyzją Komisji 2004/422/WE z dnia 7 stycznia 2004 r., uznającej koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem z funkcjonowaniem porozumienia EOG (sprawa COMP/M.2978 — Lagardère/Natexis/VUP).

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-446/15: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 10 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Signum Alfa Sped Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Adó- és Vám Főigazgatóság (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Opodatkowanie — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Prawo do odliczenia — Odmowa — Wystawca faktury uznany za niebędącego rzeczywistym dostawcą zafakturowanych usług — Obowiązek sprawdzenia spoczywający na podatniku)

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/5

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 10 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Signum Alfa Sped Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Adó- és Vám Főigazgatóság
   (Sprawa C-446/15) (1)

   ((Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Opodatkowanie - Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Prawo do odliczenia - Odmowa - Wystawca faktury uznany za niebędącego rzeczywistym dostawcą zafakturowanych usług - Obowiązek sprawdzenia spoczywający na podatniku))
   (2017/C 063/07)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Signum Alfa Sped Kft.

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Adó- és Vám Főigazgatóság

      Sentencja

   Przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy intepretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia podatnikowi prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej należnego lub zapłaconego z tytułu świadczonych mu usług z tego powodu, iż nie można oprzeć się na fakturach dotyczących tych usług, bowiem wystawca tych faktur nie mógł być rzeczywistym dostawcą owych usług, chyba że zostanie wykazane, w świetle obiektywnych przesłanek i bez wymagania od podatnika, aby dokonał ustaleń, do których nie jest on zobowiązany, że ów podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, iż rzeczone usługi wiązały się z przestępstwem w zakresie podatku od wartości dodanej, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 381 z 16.11.2015.


title: Sprawa C-196/12: Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/6

         Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-196/12)
   2012/C 184/11
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall, J.P. Keppenne i D. Martin, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie przyjmując wniosku Komisji dotyczącego rozporządzenia Rady dostosowującego ze skutkiem od dnia 1 lipca 2011 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur, Rada uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy regulaminu pracowniczego urzędników;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżąca podnosi, że Rada odrzuciła wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia dostosowującego wynagrodzenia i emerytury urzędników na mocy art. 3 załącznika XI do regulaminu pracowniczego, chociaż z bezwzględnie wiążących norm tego przepisu wynika, że metoda corocznej waloryzacji wspomnianych wynagrodzeń i emerytur stanowi automatyczną procedurę, niepozostawiającą Radzie żadnego zakresu uznania. Wspomniany przepis nakłada na Radę obowiązek przyjęcia wniosku Komisji do dnia 31 grudnia bieżącego roku. Zdaniem skarżącej Rada nie była uprawniona do uchylenia się od tego obowiązku z tego względu, że uważała, że Komisja powinna była zwrócić się do niej z wnioskiem na mocy art. 10 załącznika XI. W każdym razie merytoryczne przesłanki do zastosowania art. 10 nie zostały w 2011 r. spełnione, co wynika z dwóch sprawozdań ekonomicznych, jakie Komisja przedstawiła Radzie na jej wniosek. Rada, przyjmując decyzję 2011/866/UE (1) na mocy art. 10 załącznika XI do regulaminu pracowniczego, naruszyła tym samym wymagane przesłanki instytucjonalne.
   Komisja zarzuca również Radzie, że ta odmówiła dostosowania współczynników korygujących, jakie powinny być stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur w zależności od miejsca pracy czy zamieszkania zainteresowanych. Zdaniem skarżącej, bezsporne jest, że „decyzja” Rady w ogóle nie porusza tej kwestii, ponieważ motywy ją uzasadniające odnoszą się wyłącznie do „klauzuli wyjątkowej” z art. 10 załącznika XI. Podejście Rady należy tym samym uznać za niezgodne z prawem zaniechanie działania.

      (1)  Decyzja Rady z dnia 19 grudnia 2011 r. w sprawie wniosku Komisji dotyczącego rozporządzenia Rady dostosowującego ze skutkiem od dnia 1 lipca 2011 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur, Dz.U. L 341, s. 54.


title: Sprawa T-94/05 RENV II: Postanowienie Sądu z dnia 22 września 2011 r. — Athinaïki Techniki przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Skarga do Komisji — Decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie skargi do Komisji — Przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania po uchyleniu rozstrzygnięcia — Umorzenie postępowania)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/20

         Postanowienie Sądu z dnia 22 września 2011 r. — Athinaïki Techniki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-94/05 RENV II) (1)

   (Pomoc państwa - Skarga do Komisji - Decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie skargi do Komisji - Przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania po uchyleniu rozstrzygnięcia - Umorzenie postępowania)
   2011/C 340/40
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Athinaïki Techniki AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: S. Pappas, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: D. Triantafyllou, pełnomocnik)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Athens Resort Casino AE Symmetochon (Marrousi, Grecja) (przedstawiciel: P. Spyropoulos, adwokat)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 2 grudnia 2004 r. w sprawie umorzenia postępowania w sprawie wniesionej do Komisji skargi strony skarżącej dotyczącej rzekomej pomocy państwa przyznanej przez Republikę Grecką konsorcjum Hyatt Regency w ramach zamówienia publicznego „Casino Mont Parnès”.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty i połowę kosztów poniesionych przez Athinaïki Techniki AE.

               3)

               Athinaïki Techniki AE pokrywa połowę własnych kosztów.

               4)

               Athens Resort Casino AE Symmetochon pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2005.


title: Sprawa T-153/13: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2013 r. — Et Solar Industry i in. przeciwko Komisji

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/27

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2013 r. — Et Solar Industry i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-153/13)
   2013/C 123/47
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Et Solar Industry Ltd (Taizhou, Chiny); Et Energy Co. Ltd (Taizhou) i Dotec Electric Co. Ltd (Taizhou) (przedstawiciel: R. MacLean, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie dopuszczalności skargi;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zawartej w piśmie z dnia 3 stycznia 2013 r., stwierdzającej, że wniosek skarżącej o przyznanie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej („MET”) nie będzie dalej rozpatrywany;

               —

               Obciążenie pozwanej i ewentualnych interwenientów kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że nieważność spornej decyzji należy stwierdzić ze względu na to, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie naruszając prawa skarżącej do ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasadę proporcjonalności oraz nieprzestrzegając ich, wskutek czego niezgodnie z prawem bezzasadnie nie uwzględniła wniosku skarżącej o przyznanie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej w ramach dochodzenia antydumpingowego.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że nieważność spornej decyzji należy stwierdzić ze względu na to, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie naruszając zasady pewności prawa i niedziałania prawa Unii Europejskiej wstecz, niezgodnie z prawem bezzasadnie nieuwzględniając wniosku skarżącej o przyznanie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej w ramach dochodzenia antydumpingowego.


title: Sprawa T-282/13: Wyrok Sądu z dnia 23 kwietnia 2015 r. – Iglotex/OHIM – Iglo Foods Group (IGLOTEX) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego IGLOTEX — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy IGLO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/13

         Wyrok Sądu z dnia 23 kwietnia 2015 r. – Iglotex/OHIM – Iglo Foods Group (IGLOTEX)
   (Sprawa T-282/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego IGLOTEX - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy IGLO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 190/15)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Iglotex S.A. (Skórcz, Polska) (przedstawiciele: adwokaci I.M. Helbig, P. Hansmersmann i S. Rengshausen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Iglo Foods Group Ltd (Feltham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo C. Hawkes, solicitor, następnie B. Brandreth i C. Hall, barristers)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 marca 2013 r. (sprawa R 67/2012-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Iglo Foods Group Ltd a Iglotex S.A.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Iglotex S.A. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa C-326/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 29 czerwca 2011 r. — J.J. Komen en Zonen Beheer Heerhugowaard B.V.; inna strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 29 czerwca 2011 r. — J.J. Komen en Zonen Beheer Heerhugowaard B.V.; inna strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-326/11)
   2011/C 269/57
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: J.J. Komen en Zonen Beheer Heerhugowaard B.V.

      Inna strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 13 część B lit. g) w związku z art. 4 ust. 3 lit. a) szóstej dyrektywy (1) należy interpretować w ten sposób, że dostawa budynku, w którym sprzedający przed dostawą, ze względu na wzniesienie nowego budynku, dokonał przebudowy i renowacji, które po dostawie były kontynuowane i ukończone przez kupującego, nie jest zwolniona z podatku VAT?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).


title: Sprawa T-458/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 września 2009 r. — Dominio de la Vega przeciwko OHIM — Ambrosio Velasco (DOMINIO DE LA VEGA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego DOMINIO DE LA VEGA — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy PALACIO DE LA VEGA — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/61

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 września 2009 r. — Dominio de la Vega przeciwko OHIM — Ambrosio Velasco (DOMINIO DE LA VEGA)
   (Sprawa T-458/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego DOMINIO DE LA VEGA - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy PALACIO DE LA VEGA - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2009/C 267/108
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Dominio de la Vega, SL (Requena, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Caballero Oliver i A. Sanz-Bermell y Martínez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Laporta Insa, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Ambrosio Velasco, SA (Dicastillo, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Armijo Chávarri i A. Castán Pérez-Gómez)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 października 2007 r. (sprawa R 1431/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ambrosio Velasco, SA a Dominio de la Vega, SL.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Dominio de la Vega, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 51 z 23.2.2008.


title: Sprawa T-438/11: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2014 r. – BelTechExport przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Białorusi — Zamrożenie funduszy — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Prawo do bycia wysłuchanym)

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/27

         Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2014 r. – BelTechExport przeciwko Radzie
   (Sprawa T-438/11) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Białorusi - Zamrożenie funduszy - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do bycia wysłuchanym))
   (2015/C 034/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BelTechExport ZAO (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciele: adwokaci V. Vaitkutė Pavan, A. Smaliukas, E. Matulionyte, T. Milašauskas, oraz M. Shenk, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i F. Naert, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Scharf i E. Paasivirta, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2011/357/WPZiB z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/639/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 161, s. 25), rozporządzenia Rady (UE) nr 588/2011 z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 765/2006 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko prezydentowi Aleksandrowi Łukaszence i niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 161, s. 1), decyzji Rady 2011/666/WPZiB z dnia 10 października 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/639/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 265, s. 17), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1000/2011 z dnia 10 października 2011 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 w sprawie środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 265, s. 8), decyzji Rady 2012/642/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi (Dz.U. L 285, s. 1), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1017/2012 z dnia 6 listopada 2012 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 307, s. 7), decyzji Rady 2013/534/WPZiB z dnia 29 października 2013 r. zmieniającej decyzję 2012/642/WPZiB (Dz.U. L 288, s. 69), a także rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1054/2013 z dnia 29 października 2013 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 288, s. 1) w zakresie, w jakim te akty dotyczą skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2011/357/WPZiB z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/639/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi, rozporządzenia Rady (UE) nr 588/2011 z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 765/2006 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko prezydentowi Aleksandrowi Łukaszence i niektórym urzędnikom z Białorusi, decyzji Rady 2011/666/WPZiB z dnia 10 października 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/639/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Białorusi, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1000/2011 z dnia 10 października 2011 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 w sprawie środków ograniczających wobec Białorusi, decyzji Rady 2012/642/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi, a także rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1017/2012 z dnia 6 listopada 2012 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi w zakresie, w jakim dotyczą one BelTechExport ZAO.

               2)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim dotyczy ona decyzji Rady 2013/534/WPZiB z dnia 29 października 2013 r. zmieniającej decyzję 2012/642, a także rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1054/2013 z dnia 29 października 2013 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez BelTechExport.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 290 z 1.10.2011.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie C-463/01: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (środowisko naturalne — Swobodny przepływ towarów — Opakowania i odpady opakowaniowe — Dyrektywa 94/62/WE — Wydobywanie i wprowadzanie do obrotu naturalnych wód mineralnych — Dyrektywa 80/777/EWG — Obowiązki w zakresie pobierania kaucji i przyjmowania zwrotów opakowań jednorazowych uzależnione od całkowitego udziału opakowań wielokrotnego użytku)

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 14 grudnia 2004 r.
   w sprawie C-463/01: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (1)

   (środowisko naturalne - Swobodny przepływ towarów - Opakowania i odpady opakowaniowe - Dyrektywa 94/62/WE - Wydobywanie i wprowadzanie do obrotu naturalnych wód mineralnych - Dyrektywa 80/777/EWG - Obowiązki w zakresie pobierania kaucji i przyjmowania zwrotów opakowań jednorazowych uzależnione od całkowitego udziału opakowań wielokrotnego użytku)
   (2005/C 45/01)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-463/01, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: G. zur Hausen) popierana przez Republikę Francuską (pełnomocnicy: G. de Bergues, E. Puisais oraz D. Petrausch) i przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (pełnomocnik: P. Ormond, a następnie C. Jackson) przeciwko Republice Federalnej Niemiec (pełnomocnicy: W.-D. Plessing i T. Rummler, oraz D. Sellner, Rechtsanwalt), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom w trybie art. 226 WE, złożoną 3 grudnia 2001 r., Trybunał (wielka izba), w składzie V. Skouris, Prezes, P. Jann i K. Lenaerts (sprawozdawca), prezesi izb, C. Gulmann, J.-P. Puissochet i R. Schintgen, N. Colneric, S. von Bahr i J. N. Cunha Rodrigues, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 14 grudnia 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Ustanawiając w art. 8 ust. 1 i art. 9 ust. 2 rozporządzenia z roku 1998 w sprawie zapobiegania powstawaniu oraz odzysku odpadów opakowaniowych, system mający na celu wielokrotny użytek opakowań dla produktów, które zgodnie z dyrektywą Rady z dnia 15 lipca 1980 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie wydobywania i wprowadzania do obrotu naturalnych wód mineralnych, muszą być butelkowane u źrodła, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 94/62 WE z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych w związku z art. 28 WE.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami.

               3)

               Republika Francuska i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej poniosą własne koszty.

      (1)  JO C 56 du 02.03.2002.


title: Sprawa T-515/11: Skarga wniesiona w dniu 27 września 2011 r. — Delphi Technologies przeciwko OHIM (INNOVATION FOR THE REAL WORLD)

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/22

         Skarga wniesiona w dniu 27 września 2011 r. — Delphi Technologies przeciwko OHIM (INNOVATION FOR THE REAL WORLD)
   (Sprawa T-515/11)
   2011/C 355/40
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Delphi Technologies, Inc. (Wilmington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci C. Albrecht i J. Heumann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 czerwca 2011 r. w sprawie R 1967/2010-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „INNOVATION FOR THE REAL WORLD” dla towarów z klas 7, 9, 10 i 12 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 7072705

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na to, że Izba Odwoławcza: i) nie zrozumiała poprawnie ciężaru dowodu i argumentacji określonego w art. 7 ust. 1 lit. b); ii) błędnie zastosowała odpowiednie orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości odnoszące się do oceny charakteru odróżniającego sloganów i ewentualnego znaczenia zgłoszonego znaku towarowego; oraz iii) pominęła znaczące używanie i powszechną znajomość znaku towarowego, które mają znaczenie dla postrzegania sloganu przez właściwych konsumentów. Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 i ogólnych zasad postępowania administracyjnego ze względu na to, że Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę, iż identyczne i podobne slogany ze słowem „INNOVATION” zostały już zarejestrowane w Unii Europejskiej i w szczególności przez OHIM.


title: Sprawa C-344/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Appeal Commissioners (Irlandia) w dniu 6 lipca 2015 r. – National Roads Authority/The Revenue Commissioners

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Appeal Commissioners (Irlandia) w dniu 6 lipca 2015 r. – National Roads Authority/The Revenue Commissioners
   (Sprawa C-344/15)
   (2015/C 311/37)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Appeal Commissioners

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: National Roads Authority

      Strona pozwana: Revenue Commissioners

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 13 [ust. 1] akapit drugi dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy podmiot prawa publicznego prowadzi działalność polegającą na zapewnianiu dostępu do drogi za opłatą drogową, a w państwie członkowskim istnieją podmioty prywatne pobierające opłaty drogowe z tytułu użytkowania innych dróg płatnych na podstawie umowy zawartej w myśl krajowych przepisów ustawowych z danym podmiotem prawa publicznego, dany podmiot prawa publicznego należy uznać za stanowiący konkurencję dla danych zarządców prywatnych z takim skutkiem, że traktowanie podmiotu prawa publicznego do celów podatkowych jako podmiot niebędący podatnikiem należy poczytywać za prowadzące do znaczących zakłóceń konkurencji niezależnie od faktu, że a) nie istnieje i nie może istnieć jakakolwiek rzeczywista konkurencja pomiędzy podmiotem prawa publicznego a danymi zarządcami prywatnymi oraz b) nie ma dowodów na to, że istnieje jakiekolwiek realne prawdopodobieństwo, że jakikolwiek zarządca prywatny mógłby wejść na rynek z zamiarem zbudowania i obsługiwania drogi płatnej, która stanowiłaby konkurencję dla drogi płatnej, której obsługa leży w gestii podmiotu prawa publicznego?

               2)

               Jeżeli nie istnieje żadne domniemanie tego rodzaju, jakie działania należy podjąć w celu ustalenia, czy zachodzą znaczące zakłócenia konkurencji w rozumieniu art. 13 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE?

      (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s.1).


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  9 lutego 2006 r.  w sprawie C-415/04 Staatssecretaris van Financiën przeciwko Stichting Kinderopvang Enschede (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden) (Szósta dyrektywa VAT — Zwolnienia — Świadczenie usług związanych z pomocą społeczną i zabezpieczeniem społecznym oraz z opieką i edukacją dzieci i młodzieży)

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 9 lutego 2006 r.
   w sprawie C-415/04 Staatssecretaris van Financiën przeciwko Stichting Kinderopvang Enschede (1) (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden)
   (Szósta dyrektywa VAT - Zwolnienia - Świadczenie usług związanych z pomocą społeczną i zabezpieczeniem społecznym oraz z opieką i edukacją dzieci i młodzieży)
   (2006/C 86/14)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-415/04 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) postanowieniem z dnia 24 września 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w tym samym dniu, w postępowaniu Staatssecretaris van Financiën przeciwko Stichting Kinderopvang Enschede, Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, J. Malenovský, A. La Pergola, A. Borg Barthet (sprawozdawca) i A. Ó Caoimh, sędziowie, rzecznik generalny: F.G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 9 lutego 2006 wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Artykuł 13 część A ust. 1 lit. g) i h) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku w związku z ust. 2 lit. b) tego artykułu należy interpretować w ten sposób, że świadczenie usług w charakterze pośrednika między osobami poszukującymi a osobami oferującymi usługę opieki nad dziećmi wykonywane przez podmiot prawa publicznego lub podmiot uznany przez zainteresowane Państwa Członkowskie za mający charakter społeczny, może podlegać zwolnieniu na mocy ww. przepisów wyłącznie w przypadku gdy:

               —

               sama usługa opieki nad dziećmi spełnia przesłanki zwolnienia przewidziane na mocy tych przepisów;

               —

               charakter i jakość usługi jest tego rodzaju, że rodzice nie mieliby możliwości uzyskania usługi o podobnej wartości bez skorzystania z usług świadczonych przez taki podmiot;

               —

               głównym celem tych ostatnich usług nie jest osiągnięcie dodatkowego dochodu dla instytucji poprzez dokonywanie transakcji będących w bezpośredniej konkurencji z działalnością przedsiębiorstw prowadzących działalność gospodarczą, objętych podatkiem od wartości dodanej.

      (1)  Dz.U. C 284 z 20.11.2004.


title: Sprawa C-24/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 18 stycznia 2017 r. – Österreichischer Gewerkschaftsbund, Gewerkschaft öffentlicher Dienst/Republika Austrii

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 18 stycznia 2017 r. – Österreichischer Gewerkschaftsbund, Gewerkschaft öffentlicher Dienst/Republika Austrii
   (Sprawa C-24/17)
   (2017/C 112/29)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona składająca wniosek: Österreichischer Gewerkschaftsbund, Gewerkschaft öffentlicher Dienst

      Druga strona postępowania: Republika Austrii

      Pytania prejudycjalne

               1.1.

               Czy prawo Unii, w szczególności art. 1, 2 i 6 dyrektywy Rady 2000/78/WE (1) w zw. z art. 21 karty praw podstawowych (zwanej dalej „kartą”) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono [Or. 2] przepisom krajowym, które zastąpią system wynagrodzenia dyskryminujący ze względu na wiek (w odniesieniu do zaliczenia okresów zatrudnienia odbytych przed ukończeniem 18 roku życia) przez nowy system wynagrodzenia, ale przeniesienie aktualnych pracowników sektora publicznego do nowego systemu wynagrodzenia nastąpi w ten sposób, że nowy system wynagrodzenia zostanie wprowadzony z mocą wsteczną w momencie wejścia w życie ustawy pierwotnej, przy czym pierwsze zaszeregowanie według nowego systemu wynagrodzenia wynika z faktycznie wypłaconego wynagrodzenia obliczonego według starego systemu za określony miesiąc przejściowy (luty 2015 r.) z tym skutkiem, że finansowe konsekwencje dotychczasowej dyskryminacji ze względu na wiek nadal trwają?

               1.2.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1.1.
               Czy prawo Unii, w szczególności art. 17 dyrektywy ramowej 2000/78/WE, należy interpretować w ten sposób, że aktualni pracownicy sektora publicznego, którzy ze względu na zaliczenie okresu służby odbytego przed ukończeniem 18 roku życia byli dyskryminowani w starym systemie wynagrodzenia, powinni otrzymać wyrównanie finansowe, jeżeli finansowe konsekwencje dotychczasowej dyskryminacji ze względu na wiek trwają także po przejściu na nowy system wynagrodzenia?

               1.3.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 1.1.
               Czy prawo Unii, w szczególności art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że zawarte w nim prawo podstawowe do skutecznego środka prawnego sprzeciwia się przepisom prawa krajowego, zgodnie z którymi nie stosuje się starego, dyskryminującego systemu wynagrodzenia w bieżących i przyszłych postępowaniach, a przeniesienie wynagrodzenia aktualnych pracowników sektora publicznego do nowego systemu wynagrodzenia zależy wyłącznie od wynagrodzenia podlegającego ustaleniu lub wypłaconego w miesiącu przejściowym? [Or.3]

               2.

               Czy prawo Unii, a w szczególności art. 45 TFUE, art. 7 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (2) oraz art. 20 i n. karty należy interpretować w ten sposób, że przeciwstawia się regulacji, zgodnie z którą okresy zatrudnienia odbyte przez pracowników kontraktowych

                           —

                           w ramach stosunku służbowego względem jednostki samorządu terytorialnego albo związku gmin państwa członkowskiego Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Republiki Turcji albo Konfederacji Szwajcarskiej, instytucji Unii Europejskiej albo instytucji międzypaństwowej, której członkiem jest Austria itp. zaliczają się w całości,

                           —

                           w ramach stosunku służbowego względem innego pracodawcy tylko przy wykonywaniu odpowiedniej działalności zawodowej albo odpowiedniej praktyki w administracji zaliczają się w wymiarze najwyżej dziesięciu lat?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, Dz.U. L 303, s. 16.

      (2)  Dz.U. 2011 L 141, s. 1.


title: Sprawa C-56/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 18 listopada 2015 r. w sprawie T-659/14 Instituto dos Vinhos do Douro e do Porto, IP/OHIM, wniesione w dniu 29 stycznia 2016 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/5

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 18 listopada 2015 r. w sprawie T-659/14 Instituto dos Vinhos do Douro e do Porto, IP/OHIM, wniesione w dniu 29 stycznia 2016 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa C-56/16 P)
   (2016/C 175/04)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciele: O. Mondéjar Ortuño i E. Zaera Cuadrado, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Instituto dos Vinhos do Douro e do Porto, IP, Bruichladdich Distillery Co. Ltd

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uwzględnienie odwołania w całości;

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               obciążenie strony skarżącej w postępowaniu przed Sądem kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Sąd naruszył art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) w związku z art. 8 ust. 4 i art. 53 ust. 2 lit. c) tego rozporządzenia, ponieważ uznał, że ochrona przyznana na podstawie rozporządzenia (WE) nr 491/2009 (2) zarejestrowanym nazwom pochodzenia może być uzupełniona przez Decreto-Lei nr 173/2009 i Decreto-Lei nr 212/2004, a także przez portugalski kodeks własności intelektualnej.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady z dnia 25 maja 2009 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (Dz.U. L 154, s. 1)


title: Sprawa C-676/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 29 grudnia 2011 r. — Établissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer), dawniej Office national interprofessionnel des fruits, des légumes, des vins et de l'horticulture (VINIFLHOR) przeciwko Coopérative des producteurs d’asperges de Montcalm (COPAM)

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 29 grudnia 2011 r. — Établissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer), dawniej Office national interprofessionnel des fruits, des légumes, des vins et de l'horticulture (VINIFLHOR) przeciwko Coopérative des producteurs d’asperges de Montcalm (COPAM)
   (Sprawa C-676/11)
   2012/C 89/15
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Wnoszący skargę kasacyjną: Établissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer), dawniej Office national interprofessionnel des fruits, des légumes, des vins et de l'horticulture (VINIFLHOR)

      Druga strona postępowania: Coopérative des producteurs d’asperges de Montcalm (COPAM)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W jaki sposób państwo członkowskie może skorzystać z możliwości przewidzianej w art. 2 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4045/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli przez państwa członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (1), dotyczącej rozszerzenia okresów objętych kontrolą „na okresy (…) poprzedzające lub następujące po okresie 12-miesięcznym”, biorąc pod uwagę, po pierwsze, potrzebę ochrony interesów finansowych Wspólnoty i, po drugie, zasadę pewności prawa i konieczność wykluczenia sytuacji, w której organy kontrolne dysponowałyby nieokreślonymi kompetencjami?

               2)

               W szczególności:

                           —

                           Czy okres objęty kontrolą musi, w każdym wypadku — pod rygorem wadliwości kontroli, na którą podmiot kontrolowany może się powołać przeciwko decyzji pokontrolnej — zakończyć się na dwunastomiesięcznym okresie poprzedzającym okres „kontroli”, w czasie którego wykonywane są czynności kontrolne?

                           —

                           W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie poprzedzające, w jaki sposób należy rozumieć wyraźnie przewidzianą w rozporządzeniu możliwość, by rozszerzyć okres objęty kontrolą na okresy „następujące po okresie 12-miesięcznym”?

                           —

                           W wypadku odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie, czy okres objęty kontrolą musi jednakże — pod rygorem wadliwości kontroli, na którą podmiot kontrolowany może się powołać przeciwko decyzji pokontrolnej — obejmować dwunastomiesięczny okres, kończący się w okresie objętym kontrolą, poprzedzającym okres, w którym odbywa się kontrola, czy też kontrola może obejmować jedynie okres, który kończy się przed rozpoczęciem poprzedniego okresu kontroli?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4045/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli przez państwa członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej i uchylające dyrektywę 77/435/EWG (Dz.U. L 388, s. 18).


title: Sprawa T-442/05: Skarga wniesiona w dniu  16 grudnia 2005 r.  — Biofarma przeciwko OHIM

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/23

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2005 r. — Biofarma przeciwko OHIM
   (Sprawa T-442/05)
   (2006/C 74/45)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Biofarma (Neuilly-sur-Seine, Francja) [Przedstawiciele: Victor Gil Vega i Antonia Ruiz López, abogados]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Anca Health Care Limited
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 września 2005 r. i orzeczenie, że w odniesieniu do znaków towarowych CAFON i DAFLON, które oznaczają podobne towary, faktycznie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, z uwzględnieniem kosztów adwokackich poniesionych przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Surtech Internacional Ltd

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „CAFON” dla towarów z klasy 5 (preparaty i substancje farmaceutyczne)
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „DAFLON” (rejestracje wywołujące skutki w Hiszpanii, Portugalii, Beneluksie, Austrii, Francji i we Włoszech) dla towarów z klasy 5 (preparaty i substancje farmaceutyczne)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-607/10: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/8

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-607/10)
   2011/C 89/15
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i K. Simonsson, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie podejmując niezbędnych środków dla zagwarantowania, iż właściwe organy dopilnują, przez pozwolenia wydawane zgodnie z art. 6 i 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (1) lub, w stosownych przypadkach, przez ponowne rozważenie oraz, jeśli to konieczne, przez uaktualnienie warunków, aby istniejące instalacje były eksploatowane zgodnie z wymogami art. 3, 7, 9, 10 i 13, art. 14 lit. a) i b) i art. 15 ust. 2, nie później niż w dniu 30 października 2007 r., Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciąża na mocy art. 5 ust. 1 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Z brzmienia art. 5 ust. 1 dyrektywy dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (zwanej dalej „dyrektywą nr 2008/1”) wynika, że państwa członkowskie podejmują niezbędne środki dla zagwarantowania, że właściwe organy dopilnują, przez pozwolenia wydawane zgodnie z art. 6 i 8 lub w stosownych przypadkach, przez ponowne rozważenie oraz jeśli to konieczne, przez uaktualnienie warunków, aby istniejące instalacje były eksploatowane zgodnie z wymogami art. 3, 7, 9, 10 i 13, art. 14 lit. a) i b) i art. 15 ust. 2, nie później niż w dniu 30 października 2007 r. Komisja stoi na stanowisku, że obowiązek ten należy rozumieć w ten sposób, iż dotyczy on wszystkich instalacji istniejących w danym państwie członkowskim.
   Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, istnienie naruszenia traktatu winno być oceniane na podstawie sytuacji panującej w danym państwie członkowskim w dniu upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii. Z odpowiedzi Szwecji na uzasadnioną opinię wynika, że w dniu udzielenia tej odpowiedzi 33 istniejące instalacje nie spełniały wymogów dyrektywy 2008/1.
   Ponadto z załącznika do uzupełniającej odpowiedzi Szwecji na uzasadnioną opinię wynika, że w październiku 2010 r., tj. niemalże na trzy lata po upływie terminu przewidzianego w art. 5 ust. 1 dyrektywa 2008/1, 23 istniejące instalacje wciąż nie spełniały wymogów tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 24, s. 8.


title: Sprawa F-58/09: Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2009 r. — Pascual García przeciwko Komisji

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/65

         Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2009 r. — Pascual García przeciwko Komisji
   (Sprawa F-58/09)
   2009/C 180/122
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: César Pascual García (Madryd, Hiszpania) (przedstawiciele: B. Cortese i C. Cortese, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o zatrudnieniu skarżącego jako asystenta technicznego od dnia 10 marca 2009 r., zaszeregowanego służbowo do kategorii AST3/stopień 2, w części w jakiej w decyzji tej nie przyznaje się mu praw i wynagrodzenia, które są niezbędne dla celów prawidłowego wykonania wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 22 maja 2008 r. w sprawie F-145/06 Pascual García przeciwko Komisji.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o zatrudnieniu skarżącego jako asystenta technicznego od dnia 10 marca 2009 r., zaszeregowanego służbowo do kategorii AST3/stopień 2, w części w jakiej w decyzji tej nie przyznaje się mu praw i wynagrodzenia, które są niezbędne dla celów prawidłowego wykonania wyroku sądu do spraw służby publicznej z dnia 22 maja 2008 r. w sprawie F-145/06 Pascual García przeciwko Komisji a w szczególności:

                           a)

                           w części, w której nie stanowi, że starszeństwo służbowe skarżącego liczy się od dnia 1 kwietnia 2006 r. dla celów awansów w ramach zaszeregowania służbowego oraz praw emerytalnych i dla każdego innego celu, który może mieć znaczenie;

                           b)

                           w części, w której odmawia skarżącemu prawa do dodatku za pracę poza krajem, o którym to dodatku mowa w art. 4 akapit pierwszy załącznika VII do regulaminu pracowniczego;

               —

               w miarę potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 10 marca 2009 r. o odrzuceniu zażalenia złożonego przez skarżącego w tym samym dniu i mającego na celu uzyskanie takich praw i wynagrodzenia jakie są niezbędne dla celów prawidłowego wykonania wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 22 maja 2008 r. w sprawie F-145/06 Pascual García przeciwko Komisji, włącznie z niezapłaconymi dodatkami i zasiłkami, powiększonymi o kwotę przypadającą z tytułu odsetek za zwłokę;

               —

               tytułem żądania ubocznego, nakazanie Komisji naprawienia szkody związanej z brakiem przyznania dodatku na pracę poza krajem;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-547/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 10 października 2012 r. w sprawie T-158/09 Grecja przeciwko Komisji, wniesione w dniu 28 listopada 2012 r. przez Republikę Grecką

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/38

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 10 października 2012 r. w sprawie T-158/09 Grecja przeciwko Komisji, wniesione w dniu 28 listopada 2012 r. przez Republikę Grecką
   (Sprawa C-547/12 P)
   2013/C 26/72
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias i S. Papaïoannou, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               Uwzględnienie odwołania i uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Unii Europejskiej w części, w której Sąd Unii Europejskiej orzekł, iż w sprawie nr 4 Magrizos II, EL./1995/017, Komisja słusznie przypisała niedbalstwo władzom greckim w odniesieniu do nieodzyskania kwot, o których mowa;

               —

               uwzględnienie pierwszego zarzutu skargi, w którym wniosła ona o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z powodu niespełnienia przesłanek prawnych do zastosowania art. 32 rozporządzenia nr 1290/2005 i do obciążenia Republiki Greckiej przez Komisję kwotą 276 347,86 EUR w tej samej sprawie;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez Republikę Grecką.

      Zarzuty i główne argumenty

   Sąd Unii Europejskiej błędnie zinterpretował okoliczności faktyczne w sprawie nr 4, Magrizos II, EL./1995/017, przeinaczając ewidentnie treść dowodów zawartych w aktach sprawy, co doprowadziło do błędnego wniosku, iż w sprawie tej spełnione zostały przesłanki prawne do zastosowania art. 32 rozporządzenia nr 1290/2005 i do obciążenia Republiki Greckiej przez Komisję kwotą 276 347,86 EUR.


title: Sprawa T-316/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2008 r. — Komisja przeciwko Premium (Klauzula arbitrażowa — Umowy zawarte w ramach programu badań i rozwoju technologicznego w dziedzinie technologii informacyjnych — Zwrot części zaliczki wypłaconej przez Wspólnotę — Odsetki za zwłokę)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/23

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2008 r. — Komisja przeciwko Premium
   (Sprawa T-316/06) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Umowy zawarte w ramach programu badań i rozwoju technologicznego w dziedzinie technologii informacyjnych - Zwrot części zaliczki wypłaconej przez Wspólnotę - Odsetki za zwłokę)
   (2009/C 6/47)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Montaguti, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów J.-L. Fagnarta i F. Longfils)

      Strona pozwana: Premium SA (Le Roeulx, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Bertouille i D. Joos de ter Beerst)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na podstawie art. 238 WE, mająca na celu zasądzenie od pozwanej zwrotu części zaliczki wypłaconej przez Wspólnotę, a także odsetek za zwłokę, ze względu na uchybienie pewnym zobowiązaniom umownym.
   Sentencja wyroku

               1)

               Od Premium SA zostaje zasądzona na rzecz Komisji kwota główna 57 605,74 EUR, powiększona o następujące odsetki za zwłokę:

                           —

                           w wysokości 3,36 % rocznie za okres od dnia 1 października do dnia 31 grudnia 1998 r.;

                           —

                           w wysokości 3,47 % rocznie za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 1999 r.;

                           —

                           w wysokości 2,74 % rocznie za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2000 r.;

                           —

                           w wysokości 4,26 % rocznie za okres od dnia 1 stycznia 2001 do dnia 31 grudnia 2002 r.;

                           —

                           w wysokości 3,29 % rocznie za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2003 r.;

                           —

                           w wysokości 2,27 % rocznie za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2004 r.;

                           —

                           w wysokości 2,05 % rocznie za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r.;

                           —

                           w wysokości 2,11 % rocznie za okres od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia wydania niniejszego wyroku;

                           —

                           w wysokości obowiązującej zgodnie z francuskim prawem za okres od dnia wydania niniejszego wyroku do dnia całkowitej spłaty kwoty głównej.

               2)

               Od Premium zostaje zasądzona na rzecz Komisji kwota główna 30 988,74 EUR, powiększona o następujące odsetki za zwłokę:

                           —

                           w wysokości 3,95 % rocznie za okres od dnia 1 października do dnia 31 grudnia 1998 r.;

                           —

                           w wysokości 2,85 % rocznie za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 1999 r.;

                           —

                           w wysokości 3,6 % rocznie za okres od dnia 1 stycznia 2000 r. do dnia 31 grudnia 2001 r.;

                           —

                           w wysokości 2,95 % rocznie za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2002 r.;

                           —

                           w wysokości 2,15 % rocznie za okres od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2004 r.;

                           —

                           w wysokości 2,4 % rocznie za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2005 r.;

                           —

                           w wysokości 2,5 % rocznie za okres od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia wydania niniejszego wyroku;

                           —

                           w wysokości obowiązującej zgodnie z duńskim prawem za okres od dnia wydania niniejszego wyroku do dnia całkowitej spłaty kwoty głównej.

               3)

               Premium zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa T-113/07: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2011 r. — Toshiba przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek projektów odnoszących się do rozdzielnic z izolacją gazową — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Podział rynku — Prawo do obrony — Dowód naruszenia — Naruszenie jednolite i ciągłe — Grzywny — Waga i czas trwania naruszenia — Uzasadnienie — Kwota wyjściowa — Rok odniesienia)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/30

         Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2011 r. — Toshiba przeciwko Komisji
   (Sprawa T-113/07) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek projektów odnoszących się do rozdzielnic z izolacją gazową - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Podział rynku - Prawo do obrony - Dowód naruszenia - Naruszenie jednolite i ciągłe - Grzywny - Waga i czas trwania naruszenia - Uzasadnienie - Kwota wyjściowa - Rok odniesienia)
   2011/C 252/71
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Toshiba Corp. (Tokio, Japonia) (przedstawiciele: początkowo J. MacLennan, solicitor, adwokaci A. Schulz i J. Borum, później J. MacLennan i A. Schulz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Arbault i J. Samnadda, później X. Lewis, następnie J. Bourke i F. Ronkes Agerbeek, w końcu J. Ronkes Agerbeek i N. Khan, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 6762 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową), w zakresie w jakim dotyczy ona skarżącej, a także tytułem ewentualnym żądanie zmiany art. 1 i 2 tej decyzji w celu uchylenia lub obniżenia kwoty grzywny nałożonej na skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 2 lit. h) i i) decyzji Komisji C(2006) 6762 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową), w zakresie w jakim dotyczy on Toshiba Corp.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Toshiba pokrywa trzy czwarte kosztów poniesionych przez strony przed Sądem.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa jedną czwartą kosztów poniesionych przez strony przed Sądem.

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007.


title: Sprawa C-462/05: Skarga wniesiona w dniu  22 grudnia 2005 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/23

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-462/05)
   (2006/C 60/45)
   Język postępowania: portugalski
   W dniu 22 grudnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez R. Lyala i M. Alfonso, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Portugalskiej.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że utrzymując w mocy obniżoną stawkę podatku od wartości dodanej wynoszącą 5 %, która jest stosowana do opłat za przejazd przez most na rzece Tag w Lizbonie, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 12 i 28 szóstej dyrektywy (1);

               2.

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Jak wynika z wyroku Trybunału z dnia 8 marca 1998 r. w sprawie C-276/98 Komisja przeciwko Portugalii, Rec. str. I-1699, oraz nawiązując do tego, co uznały w sposób domniemany władze portugalskie, szósta dyrektywa nie zawiera żadnych przepisów zezwalających na zastosowanie do rzeczonych usług obniżonej 5 % stawki opodatkowania. Niemniej władze portugalskie zwlekały w nieskończoność z zaniechaniem uchybiania zobowiązaniom, które ciążyły na nich od 1 stycznia 1995 r., powołując się na serię sprzecznych argumentów, a także na dwuznaczne oświadczenia oraz na często zmieniane stanowiska, dotyczące możliwości zastosowania art. 4 ust. 5 szóstej dyrektywy.
   Po gruntownym zbadaniu przez Komisję argumentów i różnych stanowisk przyjętych w tej kwestii przez rząd portugalski w postępowaniu poprzedzającym wniesienie skargi, Komisja uważa, że nie zostały spełnione warunki uznania, że art. 4 ust. 5 szóstej dyrektywy ma zastosowanie do omawianych usług.
   Jak wynika z art. 12 ust. 3 lit. a) szóstej dyrektywy, obniżona stawka podatku od wartości dodanej może być stosowana jedynie do transakcji podlegających opodatkowaniu, które należą do kategorii wymienionych w załączniku H; sytuacja ta nie ma miejsca w przypadku usług, których głównym celem jest umożliwienie użytkownikom dostępu do infrastruktury drogowej po dokonaniu opłaty za przejazd.
   Komisja jest zdania, że powoływany przez władze portugalskie art. 28 ust. 2 lit. e) szóstej dyrektywy nakłada obowiązek zaprzestania stosowania niższej stawki do transakcji, w stosunku do których możliwe było pożądane przejście do stosowania podstawowej stawki opodatkowania. W rzeczywistości, zgodnie z tym co podnosi rząd portugalski, uznanie, że Państwo Członkowskie może po dłuższym lub krótszym okresie stosowania podstawowej stawki opodatkowania, ponownie zastosować niższą stawkę, spowodowałoby, że niewykonalne stałoby się stopniowe lub ustawiczne zbliżanie stawek i poziomów podatku od wartości dodanej, które jest uznane za niezbędne przez prawodawcę wspólnotowego.
   W każdym razie, nawet gdyby Trybunał niezgodziłby się z zaproponowaną przez Komisję wąską wykładnią art. 28 ust. 2 lit. e) szóstej dyrektywy, to w dalszym ciągu należałoby stwierdzić, że portugalskie ustawodawstwo przewidujące zastosowanie do opłat za przejazd przez most na rzece Tag w Lizbonie obniżonej stawki podatku wynoszącej 5 %, a w każdym razie stawki niższej od 12 %, nie jest zgodne z tym przepisem.

      (1)  Szósta dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145 z 1977, str.1).


title: Sprawa C-219/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Elisabeth Schmitt/TÜV Rheinland LGA Products GmbH (Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Polityka przemysłowa — Dyrektywa 93/42/EWG — Badanie zgodności wyrobów medycznych — Jednostka notyfikowana upoważniona przez wytwórcę — Obowiązki tej jednostki — Wadliwe implanty piersiowe — Produkcja z wykorzystaniem silikonu — Odpowiedzialność jednostki notyfikowanej)

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Elisabeth Schmitt/TÜV Rheinland LGA Products GmbH
   (Sprawa C-219/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Polityka przemysłowa - Dyrektywa 93/42/EWG - Badanie zgodności wyrobów medycznych - Jednostka notyfikowana upoważniona przez wytwórcę - Obowiązki tej jednostki - Wadliwe implanty piersiowe - Produkcja z wykorzystaniem silikonu - Odpowiedzialność jednostki notyfikowanej))
   (2017/C 112/08)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Elisabeth Schmitt

      Strona pozwana: TÜV Rheinland LGA Products GmbH

      Sentencja

               1)

               Postanowienia załącznika II do dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych, zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 września 2003 r., rozpatrywane w świetle art. 11 ust. 1 i 10 a także art. 16 ust. 6 tej dyrektywy, powinny być interpretowane w ten sposób, że na jednostce notyfikowanej nie ciąży ogólny obowiązek przeprowadzenia niezapowiedzianej kontroli, badania produktu lub sprawdzenia dokumentacji handlowej wytwórcy. Jednakże w przypadku istnienia przesłanek sugerujących, że wyrób medyczny może nie spełniać wymogów zgodności wynikających z dyrektywy 93/42, zmienionej rozporządzeniem nr 1882/2003, jednostka ta powinna podjąć wszelkie środki niezbędne do wykonania swoich obowiązków wynikających z art. 16 ust. 6 tej dyrektywy oraz sekcji 3.2, 3.3, 4.1–4.3 i 5.1 załącznika II do wspomnianej dyrektywy.

               2)

               Dyrektywa 93/42, zmieniona rozporządzeniem nr 1882/2003, powinna być interpretowana w ten sposób, że działanie jednostki notyfikowanej w ramach procedury dotyczącej deklaracji zgodności WE ma na celu ochronę ostatecznych odbiorców wyrobów medycznych. Warunki, zgodnie z którymi zawinione naruszenie przez tę jednostkę obowiązków ciążących na niej na mocy tej dyrektywy, w ramach rzeczonej procedury, może czynić ją odpowiedzialną wobec tych odbiorców, podlegają prawu krajowemu, z zastrzeżeniem zasad równoważności i skuteczności.

      (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2015.


title: Sprawa T-458/05: Skarga wniesiona w dniu  30 grudnia 2005 r.  — Tegometall International przeciwko OHIM

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/46

         Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2005 r. — Tegometall International przeciwko OHIM
   (Sprawa T-458/05)
   (2006/C 60/87)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Tegometall International AG (Lengwil, Szwajcaria) (Przedstawiciel: H. Timmann, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Wuppermann AG (Leverkusen, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Decyzję Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 21 października 2005 r. w sprawie R 106312004-2, doręczoną w dniu 2 listopada 2005 r., zmienioną decyzją-korrigendum z dnia 16 listopada 2005 r., doręczoną w dniu 23 listopada 2005 r.

                           —

                           zmienić a wniosek o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego nr 001227743 z dnia 23 lipca 2003 r. odrzucić;

                           —

                           ewentualnie: stwierdzić nieważność i sprawę przekazać Drugiej Izbie Odwoławczej do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie wnioskodawcy o unieważnienie kosztami postępowania w sprawie unieważnienia, postępowania w sprawie odwołania i w sprawie skargi.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: słowny znak towarowy „TEK” dla towarów z klas 6 i 20 (Regały, części do regałów, zwłaszcza kosze do zawieszania na regałach, różne ww. towary z metalu lub nie z drewna) — wspólnotowy znak towarowy nr 1 227 743

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Wuppermann AG

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Odrzucenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 40/94, ponieważ stan faktyczny ustalony przez Izbę Odwoławczą nie uzasadnia uchylenia rejestracji znaku towarowego. Ponadto Izba Odwoławcza naruszyła prawo do bycia wysłuchanym przed sądem.


title: Sprawa C-137/05: Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2005 r. przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/16

         Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2005 r. przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-137/05)
   (2005/C 132/30)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 24 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, reprezentowanego przez C. Jackson, działającą w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Radzie Unii Europejskiej.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 2252/2004 z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez Państwa Członkowskie (1);

               2.

               orzeczenie, na podstawie art. 231 WE, że po stwierdzeniu nieważności powyższego rozporządzenia i do czasu uchwalenia nowych przepisów w tym przedmiocie, przepisy tego rozporządzenia pozostają w mocy w zakresie, w jakim nie wyłączają Zjednoczonego Królestwa z udziału w stosowaniu rozporządzenia;

               3.

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Zjednoczonemu Królestwu odmówiono prawa do uczestniczenia w przyjęciu rozporządzenia Rady (WE) nr 2252/2004 z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez Państwa Członkowskie (zwanego dalej „rozporządzeniem”), pomimo notyfikowania przez Zjednoczone Królestwo swego wniosku w zakresie uczestnictwa, zgodnie z art. 5(1) Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej (Protokół Schengen) oraz art. 3(1) Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii. Wniosek o stwierdzenie nieważności powyższego rozporządzenia oparty jest na zarzucie, że z wyłączeniem Zjednoczonego Królestwa z przyjęcia tego rozporządzenia wiąże się naruszenie istotnych wymogów proceduralnych i/lub naruszenie Traktatu, w rozumieniu art. 230 akapit drugi Traktatu WE.

               2.

               Głównym argumentem Zjednoczonego Królestwa jest to, że wyłączając je z przyjęcia wspomnianego rozporządzenia, Rada oparła się na błędnej interpretacji związku między art. 5 i art. 4 Protokołu Schengen. Zjednoczone Królestwo w szczególności twierdzi, że:

                           (a)

                           Interpretacja Rady, według której przyznane w art. 5 Protokołu Schengen prawo uczestnictwa ma zastosowanie wyłącznie do środków stanowiących rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w których Zjednoczone Królestwo bierze udział na mocy decyzji Rady podjętej na podstawie art. 4, stoi w sprzeczności ze strukturą oraz treścią tych artykułów, z charakterem mechanizmu przewidzianego w art. 5 oraz deklaracją w sprawie art. 5 zawartą w Akcie Końcowym dołączonym do Traktatu Amsterdamskiego.

                           (b)

                           Wykładnia art. 5 Protokołu Schengen dokonana przez Radę nie jest konieczna dla zapewnienia skuteczności zawartej w art. 7 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, zasady nienaruszania Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii. Nie jest ona również konieczna dla zachowania integralności dorobku Schengen. W istocie, jej negatywne skutki dla Zjednoczonego Królestwa, jako środka chroniącego ten dorobek, byłyby rażąco nieproporcjonalne.

                           (c)

                           Uwzględniając szeroką i swobodną koncepcję środków rozwijających dorobek Schengen, którą Rada stosuje w praktyce, mechanizm art. 5 Protokołu Schengen, w interpretacji Rady, musiałby funkcjonować w sposób naruszający zasadę pewność prawa oraz podstawowe zasady wzmocnionej współpracy.

               3.

               Zjednoczone Królestwo twierdzi tytułem subsydiarnym, że w przypadku, gdyby dokonana przez Radę interpretacja związku między art. 5 i 4 Protokołu Schengen była prawidłowa, pociągałoby to konieczność wąskiej interpretacji pojęcia środków stanowiących rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu art. 5, jako nierozerwalnie związanych z tym dorobkiem, natomiast sporne rozporządzenie nie jest takim środkiem.

      (1)  Dz.U. L 385, str. 1


title: Sprawa T-391/09: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2009 r. — Evonik Degussa i AlzChem Hart przeciwko Komisji

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/24

         Skarga wniesiona w dniu 5 października 2009 r. — Evonik Degussa i AlzChem Hart przeciwko Komisji
   (Sprawa T-391/09)
   2009/C 297/36
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Evonik Degussa i AlzChem Hart (Trostberg, Niemcy) (przedstawiciele: C. Steinle, O. Andresen i I. Hermeneit, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 5791 wersja ostateczna z dnia 22 lipca 2009 r. (sprawa COMP/F/39.396 — węglik wapnia i odczynniki na bazie magnezu przeznaczone dla sektora stalowego i gazowego) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżących;

               —

               posiłkowo, obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżące na mocy art. 2 lit. g) i h) tej decyzji;

               —

               posiłkowo, na wypadek oddalenia pierwszego z żądań, zmiana art. 2 lit. g) i h) decyzji w ten sposób, aby spółkę SKW Stahl-Metallurgie GmbH uznać odpowiedzialną solidarnie za zapłatę całej kwoty grzywny nałożonej na skarżące;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji C(2009) 5791 wersja ostateczna z dnia 22 lipca 2009 r. w sprawie COMP/F/39.396 — węglik wapnia i odczynniki na bazie magnezu przeznaczone dla sektora stalowego i gazowego. W zaskarżonej decyzji na skarżące i inne przedsiębiorstwa nałożono grzywnę za naruszenie art. 81 WE, a także art. 53 porozumienia EOG. Według Komisji skarżące uczestniczyły w popełnieniu jednego, ciągłego naruszenia prawa w sektorze węglika wapnia i magnezu na terenie EOG z wyjątkiem Hiszpanii, Portugalii, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa, polegającego na podziale rynku, uzgadnianiu kwot, podziale klientów, ustalaniu cen oraz wymianie poufnych informacji handlowych dotyczących cen, klientów i wielkości sprzedaży.
   W uzasadnieniu skargi skarżące podnoszą po pierwsze, że nie naruszyły art. 81 WE. W tym względzie twierdzą one w szczególności, że nie można przypisać im odpowiedzialności za naruszenie popełnione przez ich byłą spółkę zależną SKW Stahl-Metallurgie GmbH, ponieważ ani one, ani ich poprzednicy prawni nie tworzyli z tą spółką żadnej jedności gospodarczej. Skarżące utrzymują natomiast, że ich poprzednicy prawni nie mieli decydującego wpływu na działalność SKW Stahl-Metallurgie GmbH. Strona pozwana naruszyła zatem także zasadę odpowiedzialności osobistej, domniemanie niewinności, zasadę winy oraz wymóg zawinienia.
   Ponadto skarżące kwestionują wysokość nałożonej na nie grzywny. W tym względzie podnoszą one, że zaskarżona decyzja narusza art. 23 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1), wytyczne w sprawie grzywien (2), a także komunikat w sprawie współpracy (3), zasadę równego traktowania oraz zasadę proporcjonalności.
   Skarżące podnoszą wreszcie, że Komisja naruszyła wynikający z art. 253 WE obowiązek uzasadnienia, w związku z ustaleniami poczynionymi przez nią w odniesieniu do kwestii odpowiedzialności solidarnej SKW Stahl-Metallurgie GmbH.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1)

      (2)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (Dz.U. C 210, s. 2)

      (3)  Obwieszczenie Komisji w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli (2002/C 45/03).


title: Sprawa C-246/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Verwaltungsgerichtshof z dnia 26 maja 2004 r. w sprawie 1) Turn- und Sportunion Waldburg przeciwko Finanzlandesdirektion für Oberösterreich oraz 2) Edith Barris przeciwko Finanzlandesdirektion für Tirol

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Verwaltungsgerichtshof z dnia 26 maja 2004 r. w sprawie 1) Turn- und Sportunion Waldburg przeciwko Finanzlandesdirektion für Oberösterreich oraz 2) Edith Barris przeciwko Finanzlandesdirektion für Tirol
   (Sprawa C-246/04)
   (2004/C 251/03)
   Dnia 10 czerwca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Verwaltungsgerichtshof (Trybunał Administracyjny, Austria) wydanego dnia 26 maja 2004 r., w sprawie 1) Turn- und Sportunion Waldburg przeciwko Finanzlandesdirektion für Oberösterreich (Krajowa Dyrekcja Finansowa dla Górnej Austrii) oraz 2) Edith Barris przeciwko Finanzlandesdirektion für Tirol (Krajowa Dyrekcja Finansowa dla Tyrolu). Verwaltungsgerichtshof zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy prawo wyboru przysługujące Państwu Członkowskiemu zgodnie z art. 13 pkt C szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (1) z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (zwanej dalej: „dyrektywą”) do przyznania podatnikom wyboru w kwestii opodatkowania wynajmu nieruchomości – mimo zwolnienia od podatku przewidzianego w art. 13 pkt B lit. b) dyrektywy – może być wykonywane tylko jednolicie czy też Państwo Członkowskie może zróżnicować to prawo w zależności od rodzaju obrotów lub kategorii podatników?

               2.

               Czy art. 13 pkt B lit. b) w zw. z pkt C lit. a) dyrektywy zezwala Państwom Członkowskim na regulację taką jak przewidziana § 6 ust. 1 pkt 14 Umsatzsteuergesetz 1994 (ustawa o podatku obrotowym z 1994 r., zwana dalej: „UStG 1994”) w zw. z § 6 ust. 1 pkt 16 UStG 1994, zgodnie z którą możliwość wyboru opodatkowania obrotów z tytułu wynajmu i wydzierżawienia zostaje ograniczona w ten sposób, iż stowarzyszenia sportowe użyteczności publicznej są pozbawione takiej możliwości wyboru?

               3.

               Czy art. 13 pkt B lit. b) w zw. z pkt C lit. a) dyrektywy zezwala Państwom Członkowskim na regulację taką jak przewidziana § 2 ust. 5 pkt 2 UStG 1994 w zw. z § 1 ust. 2 pkt 1 Liebhabereiverordnung (rozporządzenie o działalności nie prowadzonej w celach zarobkowych) w wersji ogłoszonej w BGBl nr 33/1993 (Bundesgesetzblatt, austriacki Federalny Dziennik Ustaw), zgodnie z którą możliwość wyboru opodatkowania obrotów z tytułu wynajmu nie istnieje, jeżeli wynajem nie prowadzi w przewidywalnym okresie do osiągnięcia zysków lub nadwyżki sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania oraz dotyczy budynku nadającego się do użytku jako prywatny lokal mieszkalny?

      (1)  Dz.U. L 145, str. 1.


title: Sprawy połączone C-186/11 i C-209/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Stanleybet International LTD (C-186/11), William Hill Organization Ltd (C-186/11), William Hill plc (C-186/11), Sportingbet plc (C-209/11) przeciwko Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon, Ypourgos Politismou (Artykuły 43 WE i 49 WE — Krajowe przepisy przyznające wyłączne prawo do prowadzenia gier losowych, zarządzania nimi, ich organizowania i urządzania jednemu przedsiębiorstwu mającemu formę publicznej spółki akcyjnej notowanej na giełdzie papierów wartościowych — Reklama gier losowych i ekspansja w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej — Kontrola wykonywana przez państwo)

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Stanleybet International LTD (C-186/11), William Hill Organization Ltd (C-186/11), William Hill plc (C-186/11), Sportingbet plc (C-209/11) przeciwko Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon, Ypourgos Politismou
   (Sprawy połączone C-186/11 i C-209/11) (1)

   (Artykuły 43 WE i 49 WE - Krajowe przepisy przyznające wyłączne prawo do prowadzenia gier losowych, zarządzania nimi, ich organizowania i urządzania jednemu przedsiębiorstwu mającemu formę publicznej spółki akcyjnej notowanej na giełdzie papierów wartościowych - Reklama gier losowych i ekspansja w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej - Kontrola wykonywana przez państwo)
   2013/C 71/04
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Symvoulio tis Epikrateias

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Stanleybet International LTD (C-186/11), William Hill Organization Ltd (C-186/11), William Hill plc (C-186/11), Sportingbet plc (C-209/11)

      Strona pozwana: Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon, Ypourgos Politismou

      przy udziale: Organismos prognostikon agonon podosfairou AE (OPAP)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Symvoulio tis Epikrateias Athina — Wykładnia art. 49 i 56 TFUE (art. 43 i 49 WE) — Przepisy krajowe, które w celu ograniczenia gier losowych przyznają wyłączne prawo prowadzenia gier losowych, zarządzania nimi, ich organizowania i zapewniania ich funkcjonowania jednemu przedsiębiorstwu mającemu formę spółki akcyjnej i notowanemu na giełdzie papierów wartościowych — Reklama przez tę spółkę gier losowych i ekspansja w innych państwach Unii

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 43 WE i 49 WE należy dokonywać w ten sposób, iż postanowienia te stoją na przeszkodzie krajowym przepisom takim jak będące przedmiotem postępowań głównych, które przyznają wyłączne prawo prowadzenia gier losowych, zarządzania nimi, ich organizowania i urządzania jednemu podmiotowi, jeżeli, po pierwsze, przepisy te w rzeczywistości nie odzwierciedlają troski o zredukowanie sposobności do gry oraz o ograniczenie działalności w tej dziedzinie w sposób spójny i systematyczny, i po drugie, jeżeli nie jest zapewniona ze strony organów władzy publicznej ścisła kontrola ekspansji sektora gier losowych jedynie w zakresie koniecznym do zwalczania przestępczości związanej z tymi grami, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

               2)

               W wypadku niezgodności krajowych przepisów w dziedzinie organizacji gier losowych z postanowieniami traktatu dotyczącymi swobody świadczenia usług i swobody przedsiębiorczości krajowe organy nie mogą podczas okresu przejściowego nie rozpatrywać wniosków dotyczących przyznania zezwoleń w sektorze gier losowych takich jak wnioski będące przedmiotem postępowań głównych.

               3)

               W okolicznościach takich jak w postępowaniach głównych właściwe organy krajowe mogą oceniać przedłożone im wnioski o wydanie zezwolenia na organizację gier losowych według poziomu ochrony konsumentów i porządku społecznego, jaki zamierzają one zapewnić, lecz w oparciu o obiektywne i niedyskryminacyjne kryteria.

      (1)  Dz.U. C 186 z 25.6.2011.

      Dz.U. C 194 z 2.7.2011.


title: Sprawa T-364/11: Postanowienie Sądu z dnia 4 grudnia 2012 r. Arla Foods przeciwko OHIM — Artax (Lactofree)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/69

         Postanowienie Sądu z dnia 4 grudnia 2012 r. Arla Foods przeciwko OHIM — Artax (Lactofree)
   (Sprawa T-364/11) (1)

   2013/C 26/136
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa C-276/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil de Pontevedra (Hiszpania) w dniu 21 maja 2013 r. — Pablo Acosta Padín przeciwko Hijos de J. Barreras S.A.

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil de Pontevedra (Hiszpania) w dniu 21 maja 2013 r. — Pablo Acosta Padín przeciwko Hijos de J. Barreras S.A.
   (Sprawa C-276/13)
   2013/C 207/54
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Mercantil de Pontevedra

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Pablo Acosta Padín

      Strona pozwana: Hijos de J. Barreras S.A.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodne z art. 101 TFUE (dawnym art. 81 traktatu WE w związku z art. 10) i art. 4 ust. 3 TUE jest uregulowanie takie, jak ustanowione przez Reglamento que regula el Arancel de los Procuradores de los Tribunales (rozporządzenie regulujące stawki opłat za czynności pełnomocników sądowych), to jest RD 1373/2003 z dnia 7 listopada, które poddaje ich wynagrodzenie (pełnomocników) opłacie lub stawkom minimalnym, które mogą jedynie zostać zmienione o 12 % w górę lub w dół, w sytuacji, gdy państwo członkowskie, w tym sądy, nie mają rzeczywistej możliwości odejścia od minimalnych ustalonych granic stawek minimalnych w przypadku zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności?

               2)

               Czy dla celów zastosowania wyżej wymienionych stawek, a nie dla celów stosowania ustalonych ich minimalnych granic, można uznać za nadzwyczajne okoliczności istnienie dużej dysproporcji pomiędzy rzeczywistym nakładem pracy a wysokością otrzymywanego wynagrodzenia, która wynika z zastosowania tych stawek?

               3)

               Czy zgodne z art. 56 TFUE (dawnym art. 49) jest rozporządzenie regulujące stawki opłat za czynności pełnomocników sądowych, to jest RD 1373/2003 z dnia 7 listopada?

               4)

               Czy regulacja ta jest zgodna z przesłankami konieczności i proporcjonalności, o których mowa w art. 15 ust. 3 dyrektywy 2006/123/WE? (1)

               5)

               Czy art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka obejmuje, przyznając prawo do rzetelnego procesu, prawo do skutecznej obrony wobec ustalenia wynagrodzenia pełnomocnika, które jest dysproporcjonalnie wygórowane i nie odpowiada rzeczywistemu nakładowi pracy?

               6)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy zgodne z art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka są postanowienia Ley de Enjuiciamiento Civil (kodeksu postępowania cywilnego), które uniemożliwiają stronie ponoszącej koszty postępowania na zakwestionowanie wysokości wynagrodzenia pełnomocnika, ponieważ uważa je za nadmiernie wygórowane i nie odpowiadające rzeczywistemu nakładowi pracy?

      (1)  Dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 376, s. 36).


title: Sprawa C-519/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal de Coimbra (Portugalia) w dniu 5 października 2016 r. – Superfoz – Supermercados Lda/Fazenda Pública

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal de Coimbra (Portugalia) w dniu 5 października 2016 r. – Superfoz – Supermercados Lda/Fazenda Pública
   (Sprawa C-519/16)
   (2017/C 006/33)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Administrativo e Fiscal de Coimbra

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Superfoz – Supermercados Lda

      Strona pozwana: Fazenda Pública

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 27 ust. 10 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 (1) lub jakikolwiek inny przepis, względnie ogólną zasadę prawa Unii Europejskiej podlegającą wedle Trybunału zastosowaniu, należy interpretować w ten sposób, że nie jest z nim zgodny przepis prawa krajowego, na mocy którego wprowadzono opłatę do celów finansowania urzędowych kontroli w dziedzinie bezpieczeństwa żywności podlegającą zapłacie jedynie przez posiadaczy detalicznych sklepów spożywczych lub mieszanych, przy czym owa opłata nie jest związana z konkretnymi urzędowymi kontrolami wywołanymi przez zobowiązanych do zapłaty lub wykonywanymi z korzyścią dla nich?

               2.

               Czy na pytanie to należałoby odpowiedzieć odmiennie, gdyby w miejsce opłaty wprowadzono wkład finansowy na rzecz organu administracji, świadczony przez tych samych zobowiązanych do zapłaty, służący pokryciu kosztów w związku z kontrolami jakości artykułów spożywczych, jednak z jedynym celem polegającym na rozszerzeniu odpowiedzialności za finansowanie owych kontroli na wszystkie podmioty gospodarcze uczestniczące w łańcuchu obrotu żywnością?

               3.

               Czy zwolnienie określonych podmiotów gospodarczych z opłaty związanej z bezpieczeństwem żywności, ciążącej jedynie na określonych detalicznych sklepach spożywczych lub mieszanych (w szczególności na dużych detalicznych sklepach spożywczych), służącej do celów finansowania kosztów urzędowych kontroli w dziedzinie bezpieczeństwa żywności, ochrony i zdrowia zwierząt oraz ochrony i zdrowia roślin stanowi pomoc państwa niezgodną z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 107 ust. 1 TFUE, jako że poprzez korzystne traktowanie niektórych przedsiębiorstw lub gałęzi produkcji zakłóca konkurencję lub zagraża jej zakłóceniu lub czy owo zwolnienie z opłaty stanowi co najmniej element pomocy państwa podlegającej zgłoszeniu Komisji Europejskiej na podstawie art. 108 ust. 3 TFUE?

               4.

               Czy zasady Unii Europejskiej, w szczególności zasady równości, niedyskryminacji, konkurencji (włącznie z zakazem odwrotnej dyskryminacji) oraz swobody przedsiębiorczości stoją na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który:

                           a.

                           zobowiązuje do zapłaty opłaty jedynie duże detaliczne sklepy spożywcze?

                           b.

                           wyłącza z obowiązku zapłaty opłaty sklepy lub małe przedsiębiorstwa o powierzchni sprzedaży poniżej 2 000 m2, które nie należą do grupy, względnie do przedsiębiorstwa używającego jeden lub więcej znaków firmowych, posiadającego na szczeblu krajowym powierzchnię sprzedaży równą 6 000 m2 lub większą?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U. L 165, s. 1).