title: Sprawa T-613/14: Wyrok Sądu z dnia 7 kwietnia 2016 r. – Industrias Tomás Morcillo/EUIPO – Aucar Trailer (Polycart A Whole Cart Full of Benefits) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Polycart A Whole Cart Full of Benefits — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy POLICAR — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/25

         Wyrok Sądu z dnia 7 kwietnia 2016 r. – Industrias Tomás Morcillo/EUIPO – Aucar Trailer (Polycart A Whole Cart Full of Benefits)
   (Sprawa T-613/14) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Polycart A Whole Cart Full of Benefits - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy POLICAR - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 191/31)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Industrias Tomás Morcillo, SL (Albuixech, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Sanz-Bermell y Martínez)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Palmero Cabezas i A. Schifko, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Aucar Trailer, SL (Premia de Mar, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 maja 2014 r. (sprawa R 1735/2012-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Aucar Trailer, SL a Industrias Tomás Morcillo, SL.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Industrias Tomás Morcillo, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 339 z 29.9.2014.


title: Sprawa C-348/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 marca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg — Niemcy) — Turgay Semen przeciwko Deutsche Tamoil GmbH (Dyrektywa 86/653/EWG — Artykuł 17 — Przedstawiciele handlowi działający na własny rachunek — Rozwiązanie umowy — Prawo do świadczenia wyrównawczego — Określenie wysokości kwoty świadczenia wyrównawczego)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 marca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg — Niemcy) — Turgay Semen przeciwko Deutsche Tamoil GmbH
   (Sprawa C-348/07) (1)

   (Dyrektywa 86/653/EWG - Artykuł 17 - Przedstawiciele handlowi działający na własny rachunek - Rozwiązanie umowy - Prawo do świadczenia wyrównawczego - Określenie wysokości kwoty świadczenia wyrównawczego)
   2009/C 113/14
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landgericht Hamburg (Niemcy)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Turgay Semen

      Strona pozwana: Deutsche Tamoil GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landgericht Hamburg — Wykładnia art. 17 dyrektywy Rady 86/653/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek (Dz.U. L 382, s. 17) — Prawo przedstawiciela handlowego, w następstwie rozwiązania umowy, do świadczenia wyrównawczego — Określenie wysokości kwoty tego świadczenia wyrównawczego w przypadku, gdy korzyści czerpane przez zleceniodawcę z transakcji z klientami pozyskanymi przez przedstawiciela handlowego są wyższe aniżeli wartość prowizji utraconych przez tego ostatniego

      Sentencja

               1)

               Artykuł 17 ust. 2 lit. a) dyrektywy Rady 86/653/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala on na to, aby wysokość świadczenia wyrównawczego dla przedstawiciela handlowego była z założenia ograniczona przez wartość prowizji utraconych przez niego w wyniku rozwiązania umowy agencyjnej, nawet gdy korzyści, które zleceniodawca nadal czerpie, należy uznać za mające wyższą wartość.

               2)

               Artykuł 17 ust. 2 lit. a) dyrektywy 86/653 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy zleceniodawca należy do koncernu, korzyści czerpane przez spółki należące do tego koncernu, nie są, w zasadzie, uznawane za część korzyści czerpanych przez zleceniodawcę, i w konsekwencji nie jest konieczne uwzględnianie ich na potrzeby obliczenia wysokości świadczenia wyrównawczego dla przedstawiciela handlowego.

      (1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007.


title: Sprawa T-238/16: Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2016 r. – Clean Sky 2 Joint Undertaking/Scouring Environnement

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/44

         Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2016 r. – Clean Sky 2 Joint Undertaking/Scouring Environnement
   (Sprawa T-238/16)
   (2016/C 260/55)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Clean Sky 2 przedsiębiorstwo wspólne (CSPW) (przedstawiciele: B. Mastantuono, pełnomocnik wspierany przez adwokata M. Velardo)

      Strona pozwana: Scouring Environnement SARL (Tauriac, Francja)

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               nakazanie stronie pozwanej zapłaty na rzecz CSJU kwoty 60 000,00 EUR tytułem umowy o dofinansowanie nr 287071 „BiMed – metoda usuwania lakieru i konserwacji suchych powierzchni wodorowęglanami” oraz kwoty 3 600,00 EUR tytułem odsetek za zwłokę obliczonych według stopy 3,65 % za okres od dnia 12 września 2014 r. do dnia 3 maja 2014 r. oraz;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona pozwana podnosi następujące zarzutu.
   Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana nie wywiązała się ze swych zobowiązań umownych, nie przedstawiając wymaganych sprawozdań, sprawozdań finansowych oraz nie dostarczając pierwszej partii dostawy, zgodnie z art. 3 umowy o dofinansowanie i art. II.2 (3) oraz art II.4 załącznika do tej umowy. W związku z powyższym strona skarżąca rozwiązała umowę o dofinansowanie na podstawie art II.38 załącznika II i wystosowała notę obciążeniową dotyczącą zaliczki w wysokości 60 000,00 EUR wcześniej wypłaconej koordynatorowi projektu na podstawie wyżej wymienionej umowy o dofinansowanie. W konsekwencji strona skarżąca wystawiła notę obciążeniową w celu odzyskania wypłaconej zaliczki, która pozostaje jej własnością do dnia całkowitej zapłaty.
   Zdarzenia powodujące powstanie zobowiązania po stornie Scouring Environnement jako koordynatora projektu, są w znacznej mierze bezsporne w niniejszej sprawie, ponieważ strona pozwana nie wniosła żadnego sprzeciwu w odniesieniu do okoliczności rozwiązanie umowy i sposobu określenia kwoty dłużnej należnej stornie skarżącej.
   W konsekwencji strona skarżąca ma prawo domagania się zwrotu i wypłaty kwot uiszczonych na rzecz strony pozwanej tytułem zaliczki, powiększonych o odsetki za zwłokę.


title: Sprawa C-142/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Warna (Bułgaria) w dniu 21 marca 2012 r. — Hristomir Marinov przeciwko Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” gr. Warna

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Warna (Bułgaria) w dniu 21 marca 2012 r. — Hristomir Marinov przeciwko Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” gr. Warna
   (Sprawa C-142/12)
   2012/C 151/39
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administrativen sad Warna

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hristomir Marinov

      Strona pozwana: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” gr. Warna

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy 18 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on również przypadki, w których zaprzestanie działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu spowodowane jest tym, że ze względu na wykreślenie z rejestru podatnik traci możliwość fakturowania i odliczania podatku VAT?

               2)

               Czy art. 74 i 80 dyrektywy 2006/112 stoją na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który w przypadkach zaprzestania działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu przewiduje, że podstawę opodatkowania transakcji stanowi wolnorynkowa wartość posiadanych składników majątkowych w chwili wykreślenia z rejestru?

               3)

               Czy art. 74 dyrektywy 2006/112 ma bezpośredni skutek?

               4)

               Czy długość okresu od chwili zakupu składników majątkowych do chwili zaprzestania działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu oraz obniżenia wartości, do których doszło po nabyciu składników majątkowych, mają znaczenie przy ustalaniu podstawy opodatkowania na podstawie art. 74 dyrektywy 2006/112?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa C-222/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 9 marca 2011 r. w sprawie T-190/09 Longevity Health Products, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory); pozostały uczestnik postępowania: Performing Science LLC, wniesione w dniu 13 maja 2011 r. przez Longevity Health Products, Inc.

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/12

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 9 marca 2011 r. w sprawie T-190/09 Longevity Health Products, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory); pozostały uczestnik postępowania: Performing Science LLC, wniesione w dniu 13 maja 2011 r. przez Longevity Health Products, Inc.
   (Sprawa C-222/11 P)
   2011/C 252/24
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Longevity Health Products, Inc. (przedstawiciel: adwokat J. Korab)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Performing Science LLC

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uznanie odwołania Longevity Health Products, Inc. za dopuszczalne;

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie T-190/09; oraz

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Ograniczenia swobody używania znaku towarowego mogą być wprowadzane jedynie w interesie ogólnym, na przykład w celu uniknięcia ewentualnego prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd danego kręgu odbiorców. Prawdopodobieństwo to może zostać jednak wykluczone w niniejszym przypadku, ponieważ zarówno specjaliści, jak i laicy są w stanie dokonać rozróżnienia między określeniem 5 HTP zawartym w rozpatrywanym znaku a systematycznym oznaczeniem 5-Hydroksytryptofan.
   Specjaliści tacy jak farmaceuci czy lekarze weterynarii wiedzą, zdaniem wnoszącej odwołanie, że nawet najmniejsze zmiany wprowadzane do nomenklatury chemicznej lub chemicznych formuł molekularnych mogą powodować istotne różnice w składzie tych substancji. W sposób naturalny osoby te będą zatem w dalszym ciągu używać prawidłowych określeń chemicznych, które nie są identyczne z rozpatrywanym znakiem towarowym.
   Osoby „poinformowane”, czyli laicy i konsumenci zainteresowani danym towarem, również wiedzą, że oznaczenia pochodzące z nomenklatury chemicznej i dotyczące rozmaitych substancji chemicznych mogą zawierać minimalne różnice, jakkolwiek że te minimalne różnice przekładają się na olbrzymie różnice we właściwościach farmakologicznych, chemicznych i fizycznych tych substancji.
   Zdaniem wnoszącej odwołanie krąg odbiorców niewyspecjalizowanych składający się z osób, które nie są zainteresowane rozpatrywanym towarem, tak czy inaczej nie jest w stanie dostrzec związku między znakiem towarowym 5 HTP a substancją 5- Hydroksytryptofan i nie może zatem zostać wprowadzony w błąd w tym względzie.


title: Sprawa C-295/11: Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2011 r. — Republika Włoska przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/21

         Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2011 r. — Republika Włoska przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-295/11)
   2011/C 232/34
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik i S. Fiorentino, Avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/167/UE z dnia 10 marca 2011 r. w sprawie upoważnienia do podjęcia wzmocnionej współpracy w dziedzinie tworzenia jednolitego systemu ochrony patentowej (1);

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania Republika Włoska podnosi cztery zarzuty.
   Po pierwsze, utrzymuje, iż Rada zezwoliła na procedurę wzmocnionej współpracy wykraczając poza granice przewidziane w art. 20 ust. 1 akapit pierwszy TUE, zgodnie z którym wzmocniona współpraca może zostać ustanowiona jedynie w ramach kompetencji niewyłącznych Unii. Tymczasem Unia posiada wyłączne kompetencje w zakresie tworzenia „europejskich praw własności intelektualnej”, których podstawą jest art. 118 TFUE.
   Po drugie twierdzi ona, że zezwolenie na wzmocnioną współpracę w niniejszym przypadku prowadzi do przeciwnych skutków lub w każdym razie skutków niezgodnych z celami, dla których instytucja ta została ustanowiona w traktatach. W zakresie w jakim wspomniane upoważnienie jest niezgodne jeśli nie z brzmieniem to przynajmniej z duchem art. 118 TFUE narusza ono art. 326 ust. 1 TFUE stanowiący, iż wzmocniona współpraca jest podejmowana w poszanowaniu traktatów i prawa Unii.
   Po trzecie Republika Włoska zarzuca, że decyzja upoważniająca została podjęta bez odpowiedniego zbadania kwestii dotyczących tzw. last resort i bez należytego uzasadnienia w tym względzie.
   Wreszcie, zdaniem skarżącej decyzja upoważniająca narusza art. 326 TFUE, ponieważ narusza rynek wewnętrzny, wprowadzając przeszkody w handlu między państwami członkowskimi i dyskryminację wśród przedsiębiorstw oraz prowadząc do zakłócenia konkurencji. Ponadto wspomniana decyzja nie wzmacnia procesu integracji Unii, stojąc w ten sposób w sprzeczności z art. 20 ust. 1 akapit drugi TUE.

      (1)  Dz.U. L 76, s. 53.


title: Sprawa F-56/09: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2009 r. — Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/48

         Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2009 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-56/09)
   2009/C 205/90
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o oddaleniu wniosku skarżącego mającego na celu z jednej strony uzyskanie naprawienia szkody poniesionej w związku z wejściem członków personelu Komisji do jego mieszkania służbowego w Luandzie w dniu 8 kwietnia 2002 r. i z drugiej strony wydanie kopii zdjęć wykonanych przy tej okazji oraz zniszczenie wszelkich dokumentów dotyczących tego zdarzenia.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieistnienia ex lege, ewentualnie nieważności decyzji o oddaleniu wniosku z dnia 24 kwietnia 2008 r.;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieistnienia ex lege, ewentualnie nieważności pisma z dnia 11 września 2008 r.;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieistnienia ex lege, ewentualnie nieważności aktu z dnia 3 listopada 2008 r., w drodze którego zostało odrzucone zażalenie skarżącego;

               —

               stwierdzenie, iż w dniu 8 kwietnia 2002 r. członkowie personelu Komisji weszli do mieszkania służbowego skarżącego, wykonali zdjęcia i sporządzili notatki w przedmiocie określonych elementów oraz stwierdzenie niezgodności z prawem tego zdarzenia;

               —

               nakazanie Komisji wskazania skarżącemu na piśmie wszelkich dokumentów związanych z tym zdarzeniem;

               —

               nakazanie Komisji podjęcia ustaleń na piśmie w celu doręczenia skarżącemu tej dokumentacji, włącznie ze zdjęciami;

               —

               nakazanie Komisji podjęcia ustaleń w celu zniszczenia dokumentacji i powiadomienia o jej zniszczeniu;

               —

               nakazanie Komisji zapłaty skarżącemu tytułem naprawienia szkody, o której mowa powyżej kwoty 225 000 EUR lub takiej wyższej albo niższej kwoty jaką Sąd uzna za prawidłową i słuszną a mianowicie: a) 100 000 EUR w związku ze szkodą wynikającą z niezgodnego z prawem wejścia do mieszkania służbowego; b) 100 000 EUR w związku ze szkodą wynikającą z niezgodnego z prawem wykonania zdjęć; c) 25 000 EUR za szkodę wynikającą ze sporządzenia notatek dotyczących określonych kwestii związanych z osobistymi przedmiotami skarżącego;

               —

               nakazanie Komisji zapłaty skarżącemu odsetek za okres od następnego dnia po dniu otrzymania przez Komisję wniosku z dnia 24 kwietnia 2008 r. do dnia, w którym nastąpi rzeczywista zapłata kwoty 225 000 EUR, w wysokości 10 % rocznie wraz z kapitalizacją;

               —

               nakazanie Komisji zapłaty powodowi kwoty 100 EUR/dzień lub takiej wyższej albo niższej kwoty jaką Sąd uzna za słuszną, tytułem naprawienia szkody przez niego poniesionej, wynikającej z braku wskazania mu ww. dokumentacji, za okres od dnia jutrzejszego do dnia, w którym zostanie ona mu wskazana, przy czym zapłata tej kwoty, jeśli chodzi o kwoty należne za okres od dnia jutrzejszego do ostatniego dnia miesiąca, w którym wydany został wyrok w niniejszej sprawie ma nastąpić pierwszego dnia miesiąca następującego po wydaniu wyroku w sprawie i jeśli chodzi o prawa, których przysługiwanie zostanie stwierdzone w wyroku, pierwszego dnia każdego miesiąca poczynając od miesiąca następującego po jego wydaniu;

               —

               nakazanie Komisji zapłaty powodowi kwoty 100 EUR/dzień lub takiej wyższej albo niższej kwoty jaką Sąd uzna za słuszną, tytułem naprawienia szkody przez niego poniesionej, wynikającej z braku zniszczenia dokumentacji, za okres od dnia jutrzejszego do dnia, w którym zostanie ona zniszczona, przy czym zapłata tej kwoty, jeśli chodzi o kwoty należne za okres od dnia jutrzejszego do ostatniego dnia miesiąca, w którym wydany został wyrok w niniejszej sprawie ma nastąpić pierwszego dnia miesiąca następującego po wydaniu wyroku w sprawie i jeśli chodzi o prawa, których przysługiwanie zostanie stwierdzone w wyroku, pierwszego dnia każdego miesiąca poczynając od miesiąca następującego po jego wydaniu;

               —

               obciążenie Komisji wszelkimi kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącego, włącznie z kosztami dokonania ewentualnych ustaleń na żądanie;

               —

               obciążenie Komisji kosztami ewentualnego dokonania ustaleń z urzędu.


title: Sprawa T-21/16: Postanowienie Sądu z dnia 14 marca 2017 r. – Karl Conzelmann/EUIPO (LIKE IT) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego znaku towarowego LIKE IT — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/43

         Postanowienie Sądu z dnia 14 marca 2017 r. – Karl Conzelmann/EUIPO (LIKE IT)
   (Sprawa T-21/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego znaku towarowego LIKE IT - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 144/59)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Karl Conzelmann GmbH + Co. KG (Albstadt, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Klink)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: A. Graul i M. Fischer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 listopada 2015 r. (sprawa R 223/2015-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego LIKE IT jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Karl Conzelmann GmbH + Co. KG zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 98 z 14.3.2016.


title: Sprawa C-303/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Land Baden-Württemberg przeciwko Metinowi Bozkurtowi (Układ stowarzyszeniowy EWG-Turcja — Łączenie rodzin — Artykuł 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia — Małżonek pracownicy tureckiej, który zamieszkiwał z nią przez ponad pięć lat — Zachowanie prawa pobytu po rozwodzie — Skazanie zainteresowanego za akty przemocy wobec byłej żony — Nadużycie prawa)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Land Baden-Württemberg przeciwko Metinowi Bozkurtowi
   (Sprawa C-303/08) (1)

   (Układ stowarzyszeniowy EWG-Turcja - Łączenie rodzin - Artykuł 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia - Małżonek pracownicy tureckiej, który zamieszkiwał z nią przez ponad pięć lat - Zachowanie prawa pobytu po rozwodzie - Skazanie zainteresowanego za akty przemocy wobec byłej żony - Nadużycie prawa)
   2011/C 55/02
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Metin Bozkurt

      Strona pozwana: Land Baden-Württemberg

      przy udziale: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesverwaltungsgericht — Wykładnia art.7 akapit pierwszy tiret drugie decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia z 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją — Prawo pobytu nabyte w charakterze członka rodziny przez obywatela tureckiego będącego małżonkiem pracownicy tureckiej należącej do legalnego rynku pracy państwa członkowskiego — Zachowanie prawa pobytu w sytuacji rozwodu poprzedzonego naruszeniem integralności fizycznej byłej żony, w związku z którym zapadł wyrok skazujący

      Sentencja

               1)

               Artykuł 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia, przyjętej przez Radę Stowarzyszenia utworzoną na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją należy interpretować w ten sposób, że obywatel turecki taki jak skarżący w sprawie głównej, który, ze względu na fakt bycia członkiem rodziny pracownicy tureckiej należącej do legalnego rynku pracy państwa członkowskiego oraz ze względu na zamieszkiwanie ze swą małżonką przez nieprzerwany okres co najmniej pięciu lat, korzysta z praw związanych ze statusem prawnym przyznanym na podstawie tiret drugiego tego przepisu, nie traci korzyści płynących z tych uprawnień ze względu na fakt rozwodu orzeczonego już po ich nabyciu.

               2)

               Nie stanowi nadużycia prawa powoływanie się przez obywatela tureckiego, takiego jak skarżący w sprawie głównej, na prawo legalnie nabyte na podstawie art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80, nawet jeśli zainteresowany po nabyciu tego prawa za pośrednictwem swej byłej małżonki popełnił wobec niej poważne przestępstwo, w przedmiocie którego zapadł wyrok skazujący
               Nie jest natomiast sprzeczne z art. 14 ust. 1 tej samej decyzji zastosowanie wobec obywatela tureckiego, w odniesieniu do którego orzeczono wyrok skazujący, środka polegającego na wydaleniu, jeśli jego indywidualne zachowanie stanowi aktualne, rzeczywiste i wystarczająco poważne zagrożenie dla podstawowych interesów społeczeństwa. Do właściwego sądu krajowego należy dokonanie oceny, czy ma to miejsce w przypadku sprawy głównej.

      (1)  Dz.U. C 247 z 27.9.2008


title: Sprawa C-90/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2007 r. w sprawie T-86/05 K & L Ruppert Stiftung & Co. Handels-KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 28 lutego 2008 r. przez K & L Ruppert Stiftung & Co. Handels-KG

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/10

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2007 r. w sprawie T-86/05 K & L Ruppert Stiftung & Co. Handels-KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 28 lutego 2008 r. przez K & L Ruppert Stiftung & Co. Handels-KG
   (Sprawa C-90/08 P)
   (2008/C 142/16)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: K & L Ruppert Stiftung & Co. Handels-KG (przedstawiciel: adwokat D. Spohn)

      Druga strona postępowania: 1. Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), 2. Natália Cristina Lopes de Almeida Cunha, 3. Cláudia Couto Simões, 4. Marly Lima Jatobá
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               całkowite stwierdzenie nieważności pkt 1 sentencji zaskarżonego wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 grudnia 2007 r. w sprawie T-86/05 oraz stwierdzenie nieważności pkt 2 sentencji tego wyroku i postanowienie, by OHIM poniósł całość własnych kosztów oraz całość kosztów poniesionych przez stronę skarżącą;

               —

               obciążenie OHIM dalszymi kosztami postępowania.

         Podtrzymanie żądań podniesionych w pierwszej instancji

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie R 0328/2004-1 w całości;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Sąd Pierwszej Instancji oddalił skargę wnoszącego odwołanie na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z uzasadnieniem, że Wydział Sprzeciwów Urzędu prawidłowo zastosował zasadę 71 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 2868/95, odrzucając wniosek o przedłużenie wyznaczonego terminu do przedstawienia dowodu używania wcześniejszego znaku towarowego w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu, oraz że w niniejszym przypadku Urzędowi nie przysługuje swobodne uznanie w zakresie uwzględnienia przedstawionego przez wnoszącego odwołanie z opóźnieniem dowodu.
   Odwołanie opiera się na następujących naruszeniach prawa wspólnotowego przez Sąd:

               1)

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył zasadę 71 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 2868/95, ponieważ dokonał niewłaściwej wykładni tego przepisu. Sąd Pierwszej Instancji nie uwzględnił w szczególności, że rozporządzenie nr 40/94 nie zawiera żadnego uregulowania dotyczącego możliwych podstaw przedłużenia terminu. Nie uwzględnił on również, że miarodajny dla zasady 71 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95 punkt w czasie nie został skonkretyzowany w wytycznych dotyczących postępowania w sprawie sprzeciwu, czy też innych przepisach wydanych przez OHIM, a zatem brak było jakichkolwiek możliwości wykładni w zakresie dopuszczalnych podstaw przedłużenia terminu. Sąd nie uwzględnił zatem w pełni stanowiącego tło stanu faktycznego tudzież dokonał błędnej wykładni zasady 71 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 2868/95.

               2)

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył też ciążący na nim obowiązek uzasadnienia, ponieważ nie odniósł się do przedstawienia przez wnoszącego odwołanie stanu faktycznego, zgodnie z którym w momencie złożenia wniosku o przedłużenie terminu nie istniało żadne uregulowanie i żadna wcześniej dokonana wykładnia, na które można by powołać się przy formułowaniu wniosku o przedłużenie terminu. Z uwagi na to, że wnioskowi o przedłużenie terminu towarzyszyło uzasadnienie, Sąd był zobowiązany wskazać, jakie były podstawy prawne, by stwierdzić, że uzasadnienie wniosku o przedłużenie terminu należało uznać za niewystarczające.

               3)

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył przepis art. 74 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 poprzez dokonanie jego błędnej wykładni, zgodnie z którą OHIM nie przysługuje swobodne uznanie w zakresie uwzględnienia w postępowaniu w sprawie sprzeciwu z opóźnieniem przedstawionego dowodu. Nie uwzględnił on, że na Izbie Odwoławczej ciąży obowiązek korzystania z przysługującego jej zakresu swobodnego uznania i obowiązek ten nie jest wyłączony przez przepisy art. 43 rozporządzenia nr 40/94 i zasadę 22 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia nr 2868/95.


title: Sprawa T-308/06: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2006 r. — Buffalo Milke Automotive Polishing Products przeciwko OHIM — Werner & Mertz (Buffalo Milke Automotive Polishing Products)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/63

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2006 r. — Buffalo Milke Automotive Polishing Products przeciwko OHIM — Werner & Mertz (Buffalo Milke Automotive Polishing Products)
   (Sprawa T-308/06)
   (2006/C 326/135)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Buffalo Milke Automotive Polishing Products, Inc. (Pleasanton, USA) (przedstawiciele: adwokaci F. de Visscher, E. Cornu i D. Moreau)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Werner & Mertz GmbH (Moguncja, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 8 września 2006 r. w sprawie R 1094/2005-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „BUFFALO MILKE Automotive Polishing Products” dla towarów i usług z klas 3, 18 i 25 — zgłoszenie nr 2 099 018

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Werner & Mertz GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Krajowy graficzny znak towarowy „BÚFALO” dla towarów z klasy 3

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 43 rozporządzenia Rady nr 40/94 oraz zasady 22 rozporządzenia Komisji nr 2868/95 polegające na tym, że Izba Odwoławcza nie powinna była dopuścić dowodu używania przedstawionego po raz pierwszy w postępowaniu przed ta Izbą z przekroczeniem terminu wyznaczonego przez Wydział Sprzeciwów.


title: Sprawa T-27/11: Postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2011 r. — Rheinischer Sparkassen- und Giroverband przeciwko Komisji

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/21

         Postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2011 r. — Rheinischer Sparkassen- und Giroverband przeciwko Komisji
   (Sprawa T-27/11) (1)

   2012/C 39/42
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 297 z 8.12.2007 .

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/1

         (2007/C 315/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 297 z 8.12.2007.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 283 z 24.11.2007.

      Dz.U. C 269 z 10.11.2007.

      Dz.U. C 247 z 20.10.2007.

      Dz.U. C 235 z 6.10.2007.

      Dz.U. C 223 z 22.9.2007.

      Dz.U. C 211 z 8.9.2007.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-273/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 13 maja 2016 r. – Agenzia delle Entrate/Federal Express Europe Inc.

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 13 maja 2016 r. – Agenzia delle Entrate/Federal Express Europe Inc.
   (Sprawa C-273/16)
   (2016/C 343/32)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną i pozwana wzajemna: Agenzia delle Entrate

      Druga strona postępowania i wnosząca skargę kasacyjną wzajemną: Federal Express Europe Inc.

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 144 w związku z art. 86 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. (1) (odpowiadające art. 14 ust. 1 i 2 oraz 11 część B ust. 3 dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. (2)) może być interpretowany w ten sposób, że jedynym warunkiem niepodlegania podatkowi VAT przez świadczenia powiązane, polegające na świadczeniu usług transportu wewnętrznego tzw. inbound – od lądowisk aż do miejsca przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego, z klauzulą franco miejsce przeznaczenia – jest to, aby ich wartość była zawarta w podstawie opodatkowania bez względu na ich faktyczne podleganie podatkom w urzędzie celnym w momencie przywozu towarów; i że zatem nie jest zgodna z wyżej wskazanymi przepisami wspólnotowymi wykładania przepisów prawa krajowego, a mianowicie art. 9 ust. 1 nr 2) w związku z art. 69 ust. rozporządzenia prezydenta republiki nr 633 z dnia 26 października 1972 r. w wersji uprzednio obowiązującej, ratione temporis, na podstawie której w każdym razie, a zatem także w sytuacjach przywozu niepodlegającego opodatkowaniu podatkiem VAT– jak w niniejszej sprawie, gdzie chodzi o dokumenty i towary o niewielkiej wartości – musi zostać spełnione dodatkowe wymaganie ich rzeczywistego podlegania podatkowi VAT (i faktycznej zapłaty podatku w urzędzie celnym) w momencie przywozu tych towarów; i to ewentualnie także z uwzględnieniem stosunku pomocniczości usług transportu względem świadczeń głównych (przywozów) oraz dorozumianego celu uproszczenia obu czynności?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).

      (2)  Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).


title: Sprawa T-236/08: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2008 r. — HPA przeciwko Komisji

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/49

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2008 r. — HPA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-236/08)
   (2008/C 223/87)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Hoofdproductschap Akkerbouw (Haga, Niderlandy) (przedstawiciel: R. J. M. van den Tweel)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie decyzji Komisji C(2006)7093/6 z dnia 19 grudnia 2006 r. dotyczącej ściągnięcia wierzytelności nr 3240206544, na podstawie której członkowie europejskiego ugrupowania interesów gospodarczych (EUIG) Euroterroir są traktowani jako dłużnicy solidarni, w ramach projektu nr 93.EU.06.002 dotyczącego inwentaryzacyjnego studium w przedmiocie europejskiego dziedzictwa w odniesieniu do typowych i regionalnych produktów rolnych i produktów spożywczych (produkty domowe), w zakresie w jakim wskazano w niej, że Hoofdproductschap Akkerbouw odpowiada jako dłużnik solidarny za zwrot całej kwoty, która stanowi wierzytelność, za nieistniejącą, a pomocniczo za nieważną;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca występuje przeciwko ściągnięciu wierzytelności od Euroterroir, wskazanej w decyzji Komisji z dnia 14 sierpnia 2000 r. Zaskarżona decyzja powinna zostać uznana, w każdym razie w zakresie w którym stwierdzono w niej, że skarżący odpowiada jak dłużnik solidarny za zwrot całej kwoty wierzytelności, za nieistniejącą, bowiem dotknięta jest ona szczególnie poważnymi i oczywistymi błędami. Toteż nawet po upływie terminu do wniesienie środka zaskarżenia można stwierdzić, że decyzja nie wywołała żadnych skutków prawnych.
   Po pierwsze, zdaniem skarżącej, zachodzi naruszenie rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2137/85 (1), bowiem nie była ona nigdy członkiem europejskiego ugrupowania interesów gospodarczych (EUIG), toteż jej odpowiedzialność nie może zostać uzasadniona z powołaniem się na członkostwo w EUIG.
   Po drugie, naruszone zostało jej prawo do zostania wysłuchanym. Komisja przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie umożliwiła jej zajęcia stanowiska i dopiero poprzez przesłanie zaskarżonej decyzji o powiadomiła ją o wierzytelności określonej w decyzji z dnia 14 sierpnia 2000 r.
   Po trzecie, naruszona została zasada proporcjonalności. Komisja po upływie sześciu lat od stwierdzenia istnienia wierzytelności skierowała roszczenie przeciwko skarżącej jako dłużnikowi solidarnemu, bez uprzedniego podjęcia odpowiednich środków przeciwko Euroterroir, przeciwko założycielowi Euroterroir, który jest jednocześnie jej zarządzającym, przeciwko Conseil national des Arts Culinaires (CNAC) z Francji lub przeciwko Francji. Ponadto niderlandzki biegły otrzymał za prace inwentaryzacyjne w latach 1994-1995 w ramach projektu od Euroterroir wynagrodzenie w kwocie 13 055 EUR.
   Jej zdaniem roszczenie uległo przedawnieniu, bowiem Komisja przesłała Euroterroir odpowiednie zawiadomienie o obciążeniu rachunku w dniu 28 września 2000 r., nie pouczając skarżącej w odpowiednim czasie, na mocy jakich działań bieg przedawnienia mógłby zostać wstrzymany.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 2137/85 z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie europejskiego ugrupowania interesów gospodarczych (EUIG) (Dz.U. L 199, s. 1).


title: Sprawa C-27/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad (Bułgaria) w dniu 17 stycznia 2011 r. — Anton Vinkov przeciwko Nachalnik „Administrativno-nakazatelna deynost” v otdel „Patna politsia” na Stolichna Direktsia na vatreshnite raboti (kierownikowi ds. „administracyjno-karnych” w wydziale „policji drogowej” w stołecznej dyrekcji ds. wewnętrznych)

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad (Bułgaria) w dniu 17 stycznia 2011 r. — Anton Vinkov przeciwko Nachalnik „Administrativno-nakazatelna deynost” v otdel „Patna politsia” na Stolichna Direktsia na vatreshnite raboti (kierownikowi ds. „administracyjno-karnych” w wydziale „policji drogowej” w stołecznej dyrekcji ds. wewnętrznych)
   (Sprawa C-27/11)
   2011/C 145/03
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administrativen sad Sofia-grad

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Anton Vinkov

      Strona pozwana: Nachalnik „Administrativno-nakazatelna deynost” v otdel „Patna politsia” na Stolichna Direktsia na vatreshnite raboti (kierownik ds. „administracyjno-karnych” w wydziale „policji drogowej” w stołecznej dyrekcji ds. wewnętrznych)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy znajdujące zastosowanie przepisy prawa krajowego takie jak te, które rozpatrywane są w postępowaniu przed sądem krajowym, dotyczące skutków prawnych wydanej przez organ administracji decyzji o nałożeniu kary pieniężnej lub grzywny w związku z naruszeniem prawa administracyjnego w postaci spowodowania wypadku samochodowego należy interpretować w ten sposób, że są one zgodne z postanowieniami traktatów i przyjętymi na ich podstawie środkami prawa Unii z zakresu przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości tudzież z zakresu transportu?

               2)

               Czy z postanowień traktatów i przyjętych na ich podstawie środków prawa Unii z zakresu przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w związku ze współpracą sądową w sprawach karnych na podstawie art. 82 ust. 1 akapit drugi lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz z zakresu transportu na podstawie art. 91 ust. 1 lit. c) tego traktatu wynika, że naruszenia prawa administracyjnego z dziedziny ruchu drogowego, które w rozumieniu art. 2 Protokołu nr 7 do europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności mogą być kwalifikowane jako „drobne” wchodzą w zakres stosowania prawa Unii?

               3)

               W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej wnosi się także o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

                           3.1.

                           czy naruszenie prawa administracyjnego z dziedziny ruchu drogowego stanowi w świetle okoliczności postępowania przed sądem krajowym drobne naruszenie w rozumieniu prawa Unii jeżeli jednocześnie zachodzą następujące okoliczności:

                                       a)

                                       czyn jest wypadkiem drogowym, w wyniku którego powstały szkody majątkowe, należy uznać, że został popełniony w sposób zawiniony i że jest karalny jako naruszenie prawa administracyjnego;

                                       b)

                                       w związku z wysokością przewidzianej kary pieniężnej i grzywny decyzja o ich nałożeniu nie może zostać zaskarżona przed sądem a osoba nie ma możliwości wykazania, iż nie ponosi winy za zarzucony jej czyn;

                                       c)

                                       zaznaczona w decyzji liczba punktów zostaje odebrana jako automatyczny skutek prawomocności decyzji;

                                       d)

                                       w ramach wprowadzonego systemu prawa jazdy, przy wydaniu którego przyznaje się określoną liczbę punktów w celu uwzględnienia popełnionych naruszeń odebranie punktów w oparciu o niezaskarżalną decyzję o nałożeniu kary również stanowi automatyczny skutek prawny;

                                       e)

                                       w razie gdy środek przymusu w postaci odbioru prawa jazdy w związku z utratą prawa do prowadzenia pojazdów, które stanowi automatyczny skutek prawny odbioru przyznanej na początku liczby punktów zostaje zaskarżony przed sądem nie dochodzi do sądowej kontroli zgodności z prawem niezaskarżalnych decyzji o nałożeniu kary, na mocy których punkty zostały odebrane.

                           3.2.

                           Czy art. 82 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej tudzież art. 91 ust. 1 lit. c) tego traktatu oraz przyjęte na podstawie tych przepisów środki jak decyzja ramowa Rady 2005/214/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie stosowania zasady wzajemnego uznawania do kar o charakterze pieniężnym zezwalają na to aby w okolicznościach sporu rozpatrywanego przez sąd krajowy zasada wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych i wyroków tudzież środków mających na celu poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego nie znajdowała zastosowania do decyzji o nałożeniu kary pieniężnej lub grzywny w związku z naruszeniem przepisów o ruchu drogowym, które na podstawie prawa Unii jest kwalifikowane jako drobne z tego względu, że państwo członkowskie ustanowiło, iż przesłanki wniesienia skargi do sądu właściwego także w sprawach karnych oraz zastosowania przepisów procesowych prawa krajowego z dziedziny dostępnych środków procesowych w wypadku oskarżenia o popełnienie czynu karalnego nie podlegają zastosowaniu?

               4)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie wnosi się o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
               Czy art. 82 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej tudzież art. 91 ust. 1 lit. c) tego traktatu oraz przyjęte na podstawie tych przepisów środki jak decyzja ramowa Rady 2005/214/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie stosowania zasady wzajemnego uznawania do kar o charakterze pieniężnym zezwalają na to aby zasada wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych i wyroków tudzież środków mających na celu poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego według uznania państwa członkowskiego — znajdującego wyraz w przyjęciu aktu prawnego, zgodnie z którym przesłanki wniesienia skargi do sądu właściwego także w sprawach karnych oraz zastosowania przepisów procesowych prawa krajowego z dziedziny dostępnych środków procesowych w wypadku oskarżenia o popełnienie czynu karalnego nie podlegają zastosowaniu — nie znajdowała zastosowania do decyzji o nałożeniu kary pieniężnej lub grzywny w związku z naruszeniem przepisów o ruchu drogowym, jeżeli w okolicznościach postępowania przed sądem krajowym do wspomnianej decyzji odnoszą się następujące uwagi:

                           a)

                           czyn jest wypadkiem drogowym, w wyniku którego powstały szkody majątkowe, należy uznać, że został popełniony w sposób zawiniony i że jest karalny jako naruszenie prawa administracyjnego;

                           b)

                           w związku z wysokością przewidzianej kary pieniężnej i grzywny decyzja o ich nałożeniu nie może zostać zaskarżona przed sądem a osoba nie ma możliwości wykazania, iż nie ponosi winy za zarzucony jej czyn;

                           c)

                           zaznaczona w decyzji liczba punktów zostaje odebrana jako automatyczny skutek prawomocności decyzji;

                           d)

                           w ramach wprowadzonego systemu prawa jazdy, przy wydaniu którego przyznaje się określoną liczbę punktów w celu uwzględnienia popełnionych naruszeń odebranie punktów w oparciu o niezaskarżalną decyzję o nałożeniu kary również stanowi automatyczny skutek prawny;

                           e)

                           w razie gdy środek przymusu w postaci odbioru prawa jazdy w związku z utratą prawa do prowadzenia pojazdów, które stanowi automatyczny skutek prawny odbioru przyznanej na początku liczby punktów zostaje zaskarżony przed sądem nie dochodzi do sądowej kontroli zgodności z prawem niezaskarżalnych decyzji o nałożeniu kary, na mocy których punkty zostały odebrane.


title: Sprawa C-275/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 17 maja 2016 r. – Comune di Balzola i in./Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 17 maja 2016 r. – Comune di Balzola i in./Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni
   (Sprawa C-275/16)
   (2016/C 314/13)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Comune di Balzola, Comune di Borgo San Martino, Comune di Camino, Comune di Cereseto, Comune di Cerrina, Comune di Frassineto Po, Comune di Gabiano, Comune di Limone Piemonte, Comune di Mombello Monferrato, Comune di Morano Sul Po, Comune di Odalengo Piccolo, Comune di Pietraporzio, Comune di Piovà Massaia, Comune di Pontestura, Comune di Ponzano, Comune di Sala Monferrato, Comune di Serralunga di Crea, Comune di Solonghello, Comune di Villamiroglio, Comune di Montemagno, Comune di Scurzolengo, Comune di Alfiano Natta, Comune di Moncalvo, Comune di Cerro Tanaro, Comune di Tonco, Comune di Castagnole Monferrato, Comune di Casorzo, Comune di Calliano, Comune di Robella, Comune di Grana, Comune di Rocchetta Tanaro, Comune di Odalengo Grande, Comune di Coniolo, Comune di Ozzano Monferrato, Comune di Demonte, Comune di Entracque, Comune di Sambuco, Comune di Roccasparvera, Comune di Argentera, Comune di Gaiola, Comune di Valdieri, Anci Piemonte

      Strona pozwana: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni

      Pytanie prejudycjalne

   Czy w ramach prawidłowej wykładni dyrektywy 1997/67/WE (1) zgodne są z nią przepisy art. 3 ust. 7 dekretu ustawodawczego nr 261/99 i art. l ust. 276 ustawy nr 194/2014, uwzględniając, że:

               a)

               dyrektywa 97/67/WE w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług z późniejszymi zmianami nakłada na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia świadczenia powszechnej usługi pocztowej i w tym zakresie przewiduje, że wybieranie przesyłek pocztowych i ich doręczanie na adres odbiorcy powinny być zagwarantowane „nie mniej niż pięć dni roboczych w tygodniu”;

               b)

               wskazana dyrektywa wspólnotowa dopuszcza możliwość wprowadzenia odstępstw przez krajowe organy regulacyjne, jedynie w „wyjątkowych okolicznościach i warunkach geograficznych”;

               c)

               włoskie przepisy krajowe (art. 3 ust. 7 dekretu ustawodawczego nr 261 z 1999 r. i art. 1 ust. 276 ustawy nr 190 z dnia 23 grudnia 2014 r. – zwanej „Ustawą o stabilności z 2015 r.”) wymagają natomiast od krajowego organu regulacyjnego przyznania wskazanego odstępstwa w określonym terminie, w sytuacji gdy zarządzający usługą zażąda tego, wskazując na „występowanie szczególnych sytuacji z uwagi na infrastrukturę lub ze względów geograficznych na obszarach o gęstości zaludnienia niższej niż 200 mieszkańców na km2”, również wówczas gdy wskazane sytuacje nie mają wyjątkowego charakteru i dotyczą istotnej części włoskiej populacji (aż do jednej czwartej populacji a zatem – w przypadku obszarów o niskiej gęstości zaludnienia – znacznie rozleglejszego terytorium kraju)?

      (1)  Dyrektywa 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług (Dz.U. 1998, L 15, s. 14).


title: Sprawy połączone C-87/03 i C-100/03: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  30 marca 2006 r.  — Królestwo Hiszpanii/Rada Unii Europejskiej (Rybołówstwo — Rozporządzenie rozdzielające kwoty połowowe między Państwa Członkowskie — Akt o przystąpieniu Hiszpanii — Upływ okresu przejściowego — Wymóg względnej stabilności — Zasada niedyskryminacji — Nowe możliwości połowowe)

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 marca 2006 r. — Królestwo Hiszpanii/Rada Unii Europejskiej
   (Sprawy połączone C-87/03 i C-100/03) (1)

   (Rybołówstwo - Rozporządzenie rozdzielające kwoty połowowe między Państwa Członkowskie - Akt o przystąpieniu Hiszpanii - Upływ okresu przejściowego - Wymóg względnej stabilności - Zasada niedyskryminacji - Nowe możliwości połowowe)
   (2006/C 143/06)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii [przedstawiciel: N. Diaz Abad, pełnomocnik]

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej [przedstawiciele: G. Ramos Ruano i F. Florindo Gijón]

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Komisja Wspólnot Europejskich [pełnomocnicy: T. van Rijn, F. Jimeno Fernandez i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy], Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej [pełnomocnicy: D. Wyatt, QC oraz M. K. Manji, pełnomocnik]
   Przedmiot
   Stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 2341/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. ustanawiającego na 2003 r. możliwości połowowe i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz dla statków wspólnotowych na wodach, gdzie obowiązują ograniczenia połowowe (Dz.U. L 356, str. 12), w zakresie w jakim nowe możliwości połowowe na Morzu Północnym i Morzu Bałtyckim ustalone w latach 1992-1998 zostały przyznane z pominięciem interesów Hiszpanii pomimo upływu okresu przejściowego — Dyskryminacja — Stosowanie art. 20 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. L 358, str. 59)
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii poniesie koszty postępowania.

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Komisja Wspólnot Europejskich pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 135 z 7.6.2003


title: Sprawa T-411/07: Wyrok Sądu z dnia 6 lipca 2010 r. — Aer Lingus Group przeciwko Komisji (Konkurencja — Koncentracje — Decyzja uznająca koncentrację za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Pojęcie koncentracji — Zbycie wszystkich nabytych akcji w celu przywrócenia stanu sprzed dokonania koncentracji — Odmowa nakazania podjęcia stosownych środków — Brak kompetencji Komisji)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/36

         Wyrok Sądu z dnia 6 lipca 2010 r. — Aer Lingus Group przeciwko Komisji
   (Sprawa T-411/07) (1)

   (Konkurencja - Koncentracje - Decyzja uznająca koncentrację za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Pojęcie koncentracji - Zbycie wszystkich nabytych akcji w celu przywrócenia stanu sprzed dokonania koncentracji - Odmowa nakazania podjęcia stosownych środków - Brak kompetencji Komisji)
   2010/C 221/56
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aer Lingus Group plc (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: początkowo A. Burnside, solicitor, B. van de Walle de Ghelcke i T. Snels, adwokaci, następnie A. Burnside i B. van de Walle de Ghelcke)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: X. Lewis, É. Gippini Fournier i S. Noë, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Ryanair Holdings plc (Dublin) (przedstawiciele: J. Swift, QC, V. Power, A. McCarthy, D. Hull, solicitors, i G. Berrisch, adwokat)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 listopada 2007 r. C(2007) 4600 oddalającej wniosek skarżącej o wszczęcie postępowania na podstawie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. L 24, s. 1) i przyjęcie środków tymczasowych na podstawie art. 8 ust. 5 tego rozporządzenia

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Aer Lingus Group zostaje obciążona własnymi kosztami, jak również kosztami poniesionymi przez Komisję i Ryanair Holdings plc, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 8 z 12.1.2008.


title: Sprawa T-168/15: Postanowienie Sądu z dnia 11 maja 2016 r. – Grecja/Komisja (EFRROW — Cofnięcie zaskarżonego aktu — Umorzenie postępowania)

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/31

         Postanowienie Sądu z dnia 11 maja 2016 r. – Grecja/Komisja
   (Sprawa T-168/15) (1)

   ((EFRROW - Cofnięcie zaskarżonego aktu - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 251/36)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: G. Kanellopoulos, E. Leftheriotou i A. Vasilopoulou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Aquilina i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2015) 252 final z dnia 26 stycznia 2015 r. w sprawie obniżenia płatności okresowych w związku z programem rozwoju wiejskiego CCI 2007 GR 06 RPO 001Republiki Greckiej za okres programowy 2007–2013 i z kosztami za okresy od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 marca 2014 r. oraz od dnia 1 kwietnia 2014 r. do dnia 30 czerwca 2014 r.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w sprawie skargi.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 245 z 27.7.2015


title: Sprawa T-326/14: Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2014 r. – Novomatic przeciwko OHIM – Granini France (HOT JOKER)

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/23

         Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2014 r. – Novomatic przeciwko OHIM – Granini France (HOT JOKER)
   (Sprawa T-326/14)
   2014/C 245/31
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Novomatic AG (Gumpoldskirchen, Austria) (przedstawiciel: adwokat W.M. Mosing)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Granini France (Mâcon, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 6 lutego 2014 r. w sprawie R 589/2013-2 ze skutkiem w postaci oddalenia sprzeciwu oraz rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 9 5 94  458 zgodnie ze zgłoszeniem;

               —

               obciążenie strony pozwanej oraz drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą, w razie zgłoszenia na piśmie wstąpienia przez nią do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania przed Sądem i postępowania odwoławczego przed OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „HOT JOKER” dla towarów z klas 9 i 28 – zgłoszenie nr 9 5 94  458

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Granini France

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „joker +” dla towarów z klas 28 i 41

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009; naruszenie art. 75 i nast. rozporządzenia nr 207/2009; naruszenie obowiązku OHIM wykonywania swoich uprawnień zgodnie z ogólnymi zasadami prawa Unii.


title: Sprawa C-396/14: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 maja 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Klagenævnet for Udbud – Dania) – MT Højgaard A/S, Züblin A/S/Banedanmark (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 267 TFUE — Właściwość Trybunału — Status organu odsyłającego jako sądu — Zamówienie publiczne w sektorze infrastruktury kolejowej — Procedura negocjacyjna — Dyrektywa 2004/17/WE — Artykuł 10 — Artykuł 51 ust. 3 — Zasada równego traktowania oferentów — Grupa złożona z dwóch spółek i dopuszczona jako oferent — Oferta złożona przez jedną z dwóch spółek, we własnym imieniu, w związku z ogłoszeniem upadłości drugiej spółki — Spółka uznana za mogącą zostać dopuszczoną jako samodzielny oferent — Udzielenie zamówienia tej spółce)

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 maja 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Klagenævnet for Udbud – Dania) – MT Højgaard A/S, Züblin A/S/Banedanmark
   (Sprawa C-396/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 267 TFUE - Właściwość Trybunału - Status organu odsyłającego jako sądu - Zamówienie publiczne w sektorze infrastruktury kolejowej - Procedura negocjacyjna - Dyrektywa 2004/17/WE - Artykuł 10 - Artykuł 51 ust. 3 - Zasada równego traktowania oferentów - Grupa złożona z dwóch spółek i dopuszczona jako oferent - Oferta złożona przez jedną z dwóch spółek, we własnym imieniu, w związku z ogłoszeniem upadłości drugiej spółki - Spółka uznana za mogącą zostać dopuszczoną jako samodzielny oferent - Udzielenie zamówienia tej spółce))
   (2016/C 260/03)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Klagenævnet for Udbud

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: MT Højgaard A/S, Züblin A/S

      Strona pozwana: Banedanmark

      Sentencja

   Zasadę równego traktowania wykonawców określoną w art. 10 dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych w związku z art. 51 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że podmiot zamawiający nie narusza tej zasady, kiedy zezwala jednemu z dwóch wykonawców, którzy wchodzili w skład grupy przedsiębiorstw zaproszonej jako taka przez ten podmiot do składania ofert, na zastąpienie tej grupy w następstwie jej rozwiązania i na udział, we własnym imieniu, w postępowaniu w sprawie udzielenia zamówienia publicznego prowadzonym w trybie procedury negocjacyjnej, o ile zostało wykazane, po pierwsze, że wykonawca ten sam spełnia wymogi określone przez wspomniany podmiot, a po drugie, że jego dalszy udział w tym postępowaniu nie wiąże się z pogorszeniem sytuacji konkurencyjnej innych oferentów.

      (1)  Dz.U. C 388 z 3.11.2014.


title: Sprawa F-41/10 RENV: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 2 czerwca 2016 r. – Bermejo Garde/EKES (Służba publiczna — Przekazanie sprawy do Sądu po uchyleniu rozstrzygnięcia — Artykuł 12a regulaminu pracowniczego — Urzędnik będący ofiarą mobbingu — Artykuł 22a regulaminu pracowniczego — Urzędnik będący informatorem — Wniosek o udzielenie wsparcia — Oddalenie — Prawo do ochrony — Przesłanki — Oddalenie — Konsekwencje — Żądanie odszkodowania)

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/48

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 2 czerwca 2016 r. – Bermejo Garde/EKES
   (Sprawa F-41/10 RENV) (1)

   ((Służba publiczna - Przekazanie sprawy do Sądu po uchyleniu rozstrzygnięcia - Artykuł 12a regulaminu pracowniczego - Urzędnik będący ofiarą mobbingu - Artykuł 22a regulaminu pracowniczego - Urzędnik będący informatorem - Wniosek o udzielenie wsparcia - Oddalenie - Prawo do ochrony - Przesłanki - Oddalenie - Konsekwencje - Żądanie odszkodowania))
   (2016/C 251/54)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Moises Bermejo Garde (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny EKES (przedstawiciele: początkowo U. Schwab i M. Lernhart, pełnomocnicy, adwokat B. Wägenbaur, następnie K. Gambino, pełnomocnik, adwokat B. Wägenbaur, wreszcie K. Gambino i X. Chamodraka, pełnomocnicy, adwokat B. Wägenbaur)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna – Żądanie stwierdzenia nieważności kilku decyzji o odebraniu skarżącemu funkcji szefa wydziału służby prawnej ze skutkiem natychmiastowym i przeniesieniu go do dyrekcji do spraw logistycznych i o oddaleniu jego wniosku o udzielenie pomocy oraz żądanie odszkodowania.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji przewodniczącego Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 24 marca 2010 r. w sprawie zakończenia poprzednich obowiązków Moisesa Bermeja Gardego jako szefa wydziału służby prawnej oraz z dnia 13 kwietnia 2010 r. dotyczącej jego przeniesienia.

               2)

               Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny wypłaci M. Bermejowi Gardemu kwotę 25 000 EUR.

               3)

               Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez M. Bermeja Gradego w sprawach F-41/10, T-530/12 P i F-41/10 RENV.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010, s. 55.


title: Sprawa T-479/14: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2014 r. – Kendrion przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/65

         Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2014 r. – Kendrion przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej
   (Sprawa T-479/14)
   2014/C 253/89
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Kendrion NV (Zeist, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci P. Glazener i T. Ottervanger)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o zasądzenie od Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej:

               —

               zapłaty odszkodowania za szkody materialne w wysokości 2 3 08  463,98 EUR lub przynajmniej w wysokości uznanej przez Sąd za stosowną;

               —

               zapłaty odszkodowania za szkody niematerialne w wysokości 1 1 0 50  000,000 EUR, tytułem ewentualnym przynajmniej w wysokości 1 7 00  000,00 EUR, dalszym tytułem ewentualnym przynajmniej w wysokości ustalonej przez strony na podstawie sposobu, jaki określi Sąd, lub przynajmniej w wysokości uznanej przez Sąd za stosowną;

               —

               w każdym wypadku zapłaty odsetek za zwłokę w wysokości, jaka zostanie ustalona przez Sąd jako stosowna, od dnia 26 listopada 2013 r.;

               —

               zapłaty kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wyrokiem z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie Kendrion/Komisja (C-50/12 P, EU:C:2013:771) Trybunał stwierdził naruszenie art. 47 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w postępowaniu przed Sądem w sprawie T-54/06 Kendrion/Komisja, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005) 4634 wersja ostateczna z dnia 30 listopada 2005 r. w postępowaniu na podstawie art. 81 [WE] (sprawa COMP/F/38.354 – worki przemysłowe), w zakresie w jakim jest ona skierowana do skarżącej, jak również o stwierdzenie nieważności, lub, tytułem ewentualnym, o obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą.
   Trybunał stwierdził ponadto, że naruszenie zobowiązań z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy ścigać w trybie skargi odszkodowawczej przed Sądem, ponieważ taka skarga stanowi skuteczny środek zaskarżenia.
   Skarżąca podnosi, że w owym wyroku Trybunał orzekł już, iż spełnione są przesłanki dostatecznie kwalifikowanego naruszenia normy prawnej, która przyznaje prawa jednostce.
   Skarżąca podnosi ponadto, że postępowanie trwało pięć lat i dziewięć miesięcy, podczas gdy jej zdaniem okres dwóch lat i sześciu miesięcy można uważać za odpowiedni, zatem odpowiedni okres został przekroczony o trzy lata i trzy miesiące. Gdyby sprawa została rozstrzygnięta w odpowiednim terminie, wyrok zostałby wydany w dniu 26 sierpnia 2010 r., a nie w dniu 26 listopada 2013 r.
   Szkoda materialna, jaką poniosła skarżąca z tytułu przewlekłości postępowania, obejmuje dodatkowe obciążenia finansowe, jakie musiała ona ponosić w odpowiednim okresie. Na rzeczoną szkodę składają się odsetki naliczone przez Komisję od grzywny w wysokości 3 4 0 00  000 EUR wraz z kosztami, które powstały w tym okresie w związku z gwarancją bankową ustanowioną z tytułu zapłaty grzywny i odsetek. Kwota ta uległaby obniżeniu o koszty związane z finansowaniem zapłaty grzywny należnej w dniu 26 sierpnia 2010 r. wraz z odsetkami na rzecz Unii, gdyby Sąd wydał wyrok w tym czasie.
   Tytułem naprawienia szkody niematerialnej, jaką poniosła skarżąca z tytułu przewlekłości postępowania, żąda ona za każdy rok przekroczenia odpowiedniego czasu postępowania przed Sądem stosownego odszkodowania w wysokości 10 % grzywny, a za niepełny rok odpowiedniej części z 10 %. Takie odszkodowanie jest stosowne, ponieważ w chwili wydania decyzji Komisja zwykle podwyższała grzywny o 10 % za każdy rok naruszenia.
   Tytułem ewentualnym skarżąca wnosi o stosowne naprawienie szkody niematerialnej w wysokości 5 % grzywny. Kwota ta odpowiada odszkodowaniu, jakie Trybunał uznał za stosowne w porównywalnych wypadkach znacznego przekroczenia terminu przy ocenie grzywien w postępowaniach w sprawie praktyk ograniczających konkurencję.


title: Sprawa T-592/10: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2010 r. — El Corte Inglés przeciwko OHIM — Technisynthese (BTS)

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/19

         Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2010 r. — El Corte Inglés przeciwko OHIM — Technisynthese (BTS)
   (Sprawa T-592/10)
   2011/C 80/37
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. López Camba i J. L. Rivas Zurdo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Technisynthese SARL (Saint Pierre Montlimart, Francja)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 września 2010 r. w sprawie R 1380/2009-1 — w całości oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „BTS” dla towarów należących do klas 14, 18, 25 i 28

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Technisynthese SARL

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: krajowe i wspólnotowe graficzne znaki towarowe zawierające element słowny „BTS” dla towarów należących do klas 18 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i uwzględnienie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: brak dowodu na renomę i używanie wcześniejszych znaków towarowych oraz naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) z uwagi na brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących znaków towarowych

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa T-733/15: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2015 r. – Republika Portugalska/Komisja

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/35

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2015 r. – Republika Portugalska/Komisja
   (Sprawa T-733/15)
   (2016/C 068/45)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes i M. Figueiredo, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata L. Silva Morais)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji doręczonej Republice Portugalskiej w piśmie sekretariatu generalnego Komisji SG-Greffe (2015) D/11533 z dnia 12 października 2015 r. (1)

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Republika Portugalska twierdzi, że żądanie zapłaty doręczone Republice Portugalskiej w piśmie Sekretarza Generalnego Komisji SG-Greffe (2015) D/11533 z dnia 12 października 2015 r. jest niezgodne z prawem ze względu na następujące uchybienia, a zatem należy stwierdzić jego nieważność:

               1.

               Uzasadnienie wydania zaskarżonego aktu jest oparte na uzurpacji kompetencji z zakresu sfery sądownictwa Unii Europejskiej przez Komisję, co stanowi wadę w postaci braku właściwości.

               2.

               Akt ten opiera się na sztucznym rozdziale skutków wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C–76/13, a zatem akt ten obarczony jest wadą w postaci naruszenia traktatów lub jakiegokolwiek przepisu prawnego dotyczącego ich stosowania.

               3.

               Akt Komisji będący przedmiotem niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności narusza powagę rzeczy osądzonej, a zatem jest on wadliwy również z tego powodu ze względu na naruszenie traktatów lub jakichkolwiek przepisów prawa odnoszących się do ich stosowania.

               4.

               Akt ten jest wadliwy ze względu na podobną niezgodność z prawem z powodu naruszenia zasad pewności prawa, stabilności stosunków prawnych i ochrony uzasadnionych oczekiwań, uznanych przez prawo Unii.

               5.

               Akt ten narusza zakaz podwójnego karania, który zakazuje uzyskania za pomocą nowego indywidualnego aktu prawnego tego, czego nie udało się uzyskać wcześniej za pomocą wcześniejszych orzeczeń sądowych, co wiąże się z naruszeniem traktatów lub jakichkolwiek przepisów prawa odnoszących się do ich stosowania.

      (1)  Decyzja dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej ds. Sieci Komunikacyjnych, Treści i Technologii (DG CONNECT) Komisji Europejskiej nakazująca Republice Portugalskiej zapłatę w odniesieniu do okresu od dnia 25 czerwca do dnia 21 sierpnia 2014 r. okresowej kary pieniężnej w wysokości 580 000 EUR nałożonej przez Trybunał w wyroku Komisja/Portugalia (C-76/13, EU:C:2014:2029).


title: Sprawa T-168/14: Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2014 r. – Pérez Gutiérrez przeciwko Komisji

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/60

         Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2014 r. – Pérez Gutiérrez przeciwko Komisji
   (Sprawa T-168/14)
   2014/C 135/79
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Ana Pérez Gutiérrez (Mataró, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Soler Puebla)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie bezprawnej ingerencji w prawo do poszanowania dobrego imienia, prywatności rodzinnej i wizerunku ze względu na wykorzystanie bez zgody wizerunku Patricka Johannesa Jacquemyna, ponieważ Komisja Europejska włączyła jego fotografię do biblioteki obrazów ostrzeżeń związanych z ochroną zdrowia dla wyrobów tytoniowych w Unii Europejskiej.

               —

               Zasądzenie od Komisji zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 181 104 EUR z tytułu utraconego zysku.

               —

               Zasądzenie od Komisji zapłaty na rzecz skarżącej kwoty jednego eurocenta za paczkę lub wyrób tytoniowy, na którym umieszczono wizerunek Patrycka Jacquemyna, całkowitej kwoty, jaka zostanie ustalona na podstawie wyroku i która obecnie odpowiada kwocie dwudziestu siedmiu milionów pięciuset osiemdziesięciu ośmiu tysięcy pięciuset dwudziestu czterech EUR (27 588 524 EUR).

               —

               Zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącej odszkodowania za korzyści uzyskane za niezgodne z prawem wykorzystanie wizerunku Patricka Jacquemyna wynoszące 13 790 000 EUR w Hiszpanii, miejscu zamieszkania skarżącej i Patricka Jacquemyna.

      Zarzuty i główne argumenty

   Przedmiotem niniejszego postępowania jest skarga o stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej wniesiona w celu uzyskania naprawienia szkody wyrządzonej poprzez wykorzystanie przez Komisję Europejską w sposób niezgodny z prawem wizerunku Patricka Johannesa Jacquemyna, małżonka skarżącej, w ostrzeżeniach związanych z ochroną zdrowia, które obowiązkowo powinny być umieszczane na wszystkich wyrobach tytoniowych w Unii Europejskiej.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca twierdzi, że dyrektywa 2001/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 czerwca 2001 r. i jej art. 5 ust. 3 zostały wdrożone decyzją Komisji Europejskiej 2003/641/WE z dnia 5 września 2003 r. w sprawie stosowania na opakowaniach papierosów kolorowych fotografii lub innych ilustracji jako ostrzeżeń związanych z ochroną zdrowia. Następnie Komisja wydała decyzję C(2005) 1452 z dnia 26 maja 2005 r. w sprawie biblioteki wybranych dokumentów źródłowych zawierających kolorowe fotografie dla każdego dodatkowego ostrzeżenia wymienionego w załączniku I do dyrektywy 2001/37/WE, zmienioną następnie decyzją C(2006) 1502 z dnia 13 kwietnia 2006 r.
   Powyższa dyrektywa i decyzje z obrazami, które powinny być umieszczone na opakowaniach papierosów, zostały transponowane do porządku prawnego każdego z państw członkowskich Unii. W szczególności w przypadku Hiszpanii zostały transponowane rozporządzeniem królewskim 639/2010 z dnia 14 maja. Państwo hiszpańskie spośród 42 obrazów zaproponowanych przez Komisję Europejską wybrało 14, wśród których znajdował się wizerunek Patricka Jacquemyna.
   Skarżąca twierdzi, że P. Jacquemyn został przyjęty do Hospital de Barcelona w dniu 21 czerwca, był w nim do dnia 16 sierpnia 2002 r. i pozostawał 22 dni w śpiączce. Od tego czasu pojawiły się w Internecie, bez udzielenia przez niego zgody, liczne obrazy przedstawiające P. Jacquemyna, gdyż chodziło o przypadek kliniczny przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP), P. Jacquemyn został poddany trudnej intubacji i tracheotomii oraz było to studium przypadku.
   W drodze tego bezprawnego wykorzystania jego wizerunku podczas śpiączki jeden z przedstawiających go obrazów został umieszczony w bibliotece obrazów ostrzeżeń związanych z ochroną zdrowia po obróbce fotografii przez przedsiębiorstwo reklamowe, z którym zawarto umowę na przeprowadzenie kampanii.


title: Sprawa C-269/09: Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/28

         Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-269/09)
   2009/C 220/54
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: R. Lyal i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że przyjmując i utrzymując w mocy w art. 14 ustawy nr 35/2006 z dnia 28 listopada 2006 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych i o częściowej zmianie ustaw o podatku od spółek, o podatku dochodowym od osób niebędących rezydentami oraz o podatku majątkowym przepis, na podstawie którego podatnicy, którzy przenoszą miejsce zamieszkania za granicę, są zobowiązani włączyć cały nieopodatkowany dochód do podstawy wymiaru podatku za ostatni rok podatkowy, w którym byli traktowani jak podatnicy będący rezydentami, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 19, 38, 43 WE i art. 28 i 31 Porozumienia EOG.

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Zgodnie z art. 14 hiszpańskiej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i o częściowej zmianie ustaw o podatku od spółek, o podatku dochodowym od osób niebędących rezydentami oraz o podatku majątkowym dochody podlegają opodatkowaniu w roku, w którym zostały uzyskane. Niemniej art. 14 ust. 2 zawiera przepisy szczególne pozwalające na opodatkowanie niektórych dochodów w różnych latach podatkowych. Tymczasem w przypadku, gdy podatnik ustanawia miejsce zamieszkania za granicą, art. 14 ust. 3 stanowi, że każdy dochód dotychczas nieopodatkowany zostaje włączony w podstawę wymiaru podatku za ostatni rok podatkowy, w którym podatnik ten był uważany za rezydenta.

               2.

               Komisja uważa, że ustawodawstwo hiszpańskie zezwala na dyskryminujące traktowanie, kiedy osoba fizyczna przenosi swoje miejsce zamieszkania poza Hiszpanię, podczas gdy przepisy hiszpańskie powinny być stosowane w taki sam sposób niezależnie od tego, czy osoba fizyczna utrzymuje swoje miejsce zamieszkania w Hiszpanii, czy też nie.

               3.

               Przepisy te naruszają zasadę swobody przepływu osób, o której mowa w art. 19, 38, 43 WE i art. 28 i 31 Porozumienia EOG.


title: Sprawa T-361/06: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2006 r. — Ballast Nedam przeciwko Komisji

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/26

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2006 r. — Ballast Nedam przeciwko Komisji
   (Sprawa T-361/06)
   (2007/C 20/40)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Ballast Nedam Infra NV (przedstawiciele: adwokaci A.R. Bosman i J.M.M. van de Hel)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   Skarżąca wnosi o:

               —

               stwierdzenie nieważności podanej do jej wiadomości w dniu 25 września 2006 r. decyzji Komisji C(2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/38.456 — Bitum — Niderlandy), w zakresie w jakim decyzja ta jest do niej skierowana;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie częściowej nieważności decyzji, w zakresie w jakim jest ona do niej skierowana, w odniesieniu do czasu trwania naruszenia oraz odpowiednie obniżenie kwoty nałożonej na nią grzywny;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 13 września 2006 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/38.456 — Bitum — Niderlandy), na mocy której wymierzono jej grzywnę z tytułu naruszenia art. 81 WE.
   W jej opinii Komisja w oparciu o niewłaściwe z punktu widzenia prawa i niewłaściwe rzeczowo powody wyszła z założenia, że skarżąca wywarła określony wpływ na zachowanie rynkowe spółek Ballast Nedam Infra BV i Ballast Nedam Grond en Wegen BV.
   Na poparcie skargi skarżąca powołuje się, po pierwsze, na naruszenie art. 81 WE. Po drugie, zarzuca ona naruszenie ogólnych zasad prawa wspólnotowego, w szczególności zasady domniemania niewinności. Wreszcie powołuje się ona na naruszenie art. 27 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2003 i prawa do obrony, jako że odpowiedzialność skarżącej została przyjęta dopiero w decyzji. Wobec tego nie miała ona możliwości obalenia tego twierdzenia na podstawie materiału dowodowego.


title: Sprawa T-479/17: Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2017 r. – PO/ESDZ

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/35

         Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2017 r. – PO/ESDZ
   (Sprawa T-479/17)
   (2017/C 347/44)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: PO (przedstawiciele: adwokaci N. de Montigny i J.N. Louis)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności przesłanej jej przez kadry ESDZ karty obliczeniowej z dnia 10 listopada 2016 r. oraz, w razie konieczności, wiadomości elektronicznej z dnia 24 października 2016 r., w której te same służby poinformowały ją, że nie przysługuje jej prawo do zwrotu kosztów poniesionych na edukację jej dwojga dzieci powyżej pułapu wskazanego w art. 15 załącznika X do regulaminu pracowniczego, gdyż przechodzi ona przekwalifikowywanie zawodowe;

               —

               w razie konieczności, stwierdzenie nieważności wyraźnego rozstrzygnięcia odmownego w przedmiocie jej zażalenia z dnia 16 maja 2017 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem, ponieważ karta obliczeniowa z dnia 10 listopada 2016 r. (zwana dalej „zaskarżoną decyzją indywidualną”), jak również pisma z dnia 15 kwietnia 2016 r. i pisma z dnia 22 września 2016 r., na których karta się opiera oraz wytyczne naruszają postanowienia Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) i jego załącznika X.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem, ponieważ omawiane pisma, na których opiera się zaskarżona decyzja indywidualna naruszają wytyczne.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji indywidualnej z następujących względów:

                           —

                           naruszenia zasad ostrożności, uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa oraz naruszenia zasady dobrej administracji a także zasady praw nabytych;

                           —

                           naruszenia prawa do życia rodzinnego i prawa do edukacji;

                           —

                           naruszenia zasad równego traktowania i niedyskryminacji;

                           —

                           braku wyważenia interesów i poszanowania zasady proporcjonalności przyjętego środka.


title: Sprawa C-465/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 27 sierpnia 2013 r. — Szkoła Europejska w Monachium przeciwko Barbara O'Leary

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 27 sierpnia 2013 r. — Szkoła Europejska w Monachium przeciwko Barbara O'Leary
   (Sprawa C-465/13)
   2013/C 336/17
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesarbeitsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca w postępowaniu rewizyjnym: Szkoła Europejska w Monachium

      Strona pozwana w postępowaniu rewizyjnym: Barbara O'Leary

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 27 ust. 2 zdanie 1 Konwencji Określającej Statut Szkół Europejskich z dnia 21 czerwca 1994 r., zwanej dalej „konwencją” (1), należy interpretować w ten sposób, iż zatrudnieni przez Szkołę Europejską nauczyciele kontraktowi, którzy nie zostali oddelegowani przez państwa członkowskie, zaliczają się do osób wskazanych w tej konwencji i nie są wyłączeni — tak jak kadra administracyjna i personel pomocniczy szkoły — spod zakresu stosowania tego uregulowania?

               2)

               W razie udzielenia przez Trybunał odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               Czy art. 27 ust. 2 zdanie 1 konwencji należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie to obejmuje również ocenę zgodności z prawem niekorzystnego aktu wydanego przez dyrektora szkoły względem nauczycieli kontraktowych w ramach wykonywania jego uprawnień wynikających z konwencji lub przepisów wydanych na jej podstawie?

               3)

               W razie udzielenia przez Trybunał odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:
               Czy art. 27 ust. 2 zdanie 1 konwencji należy interpretować w ten sposób, że również zawarcie umowy między dyrektorem Szkoły Europejskiej i nauczycielem kontraktowym dotyczącej stosunku pracy tego nauczyciela na czas określony, stanowi niekorzystny akt wydany przez dyrektora względem nauczyciela kontraktowego?

               4)

               W razie udzielenie przez Trybunał odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie lub trzecie:
               Czy art. 27 ust. 2 zdanie 1 konwencji należy interpretować w ten sposób, że określona w nim Izba Odwoławcza jest, po wyczerpaniu drogi administracyjnej, wyłącznie właściwa jako pierwsza i ostatnia instancja do rozstrzygania sporów dotyczących ograniczenia czasu trwania umowy o pracę zwartej przez dyrektora Szkoły z nauczycielem kontraktowym, jeżeli to porozumienie w znacznym stopniu oparte jest na wytycznej Zarządu Szkół zawartej w punkcie 1.3. statutu dla nauczycieli kontraktowych zatrudnionych po dniu 31 sierpnia 1994 r. (zwanego dalej „StaLES”), który przewiduje „roczne umowy o pracę”?

      (1)  Dz.U. 1994 L 212, s.3.


title: Sprawa T-184/13: Wyrok Sądu z dnia 5 maja 2015 r. – Skype/OHIM – Sky i Sky IP International (SKYPE) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SKYPE — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy SKY — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/28

         Wyrok Sądu z dnia 5 maja 2015 r. – Skype/OHIM – Sky i Sky IP International (SKYPE)
   (Sprawa T-184/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SKYPE - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy SKY - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 205/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Skype Ultd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: początkowo I. Fowler, solicitor, adwokat J. Schmitt i J. Mellor, QC, następnie A. Carboni i M. Browne, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. Bullock i N. Bambara, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM były również, interwenienci przed Sądem: Sky plc, dawniej British Sky Broadcasting Group plc (Isleworth, Zjednoczone Królestwo) i Sky IP International Ltd (Isleworth) (przedstawiciele: R. Guthrie, D. Rose, V. Baxter, solicitors, i T. Moody-Stuart, barrister, następnie R. Guthrie, D. Rose, T. Moody-Stuart i J. Curry, solicitor)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 stycznia 2013 r. (sprawa 121/2011–4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy British Sky Broadcasting Group plc i Sky IP International Ltd z jednej strony a Skype Ultd z drugiej strony.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skype Ultd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Sky plc i Sky IP International Ltd.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Sprawa T-161/09: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r. — Ilink Kommunikationssysteme przeciwko OHIM (ilink) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ilink — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               12.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/11

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r. — Ilink Kommunikationssysteme przeciwko OHIM (ilink)
   (Sprawa T-161/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ilink - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 46/20
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ilink Kommunikationssysteme GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat B. Schütze)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Pohlmann, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 lutego 2009 r. (sprawa R 1849/2007-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego ilink jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ilink Kommunikationssysteme GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009.


title: Sprawa T-14/14: Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2014 r. — Islamic Republic of Iran Shipping Lines i in. przeciwko Radzie

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/26

      Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2014 r. — Islamic Republic of Iran Shipping Lines i in. przeciwko Radzie
      (Sprawa T-14/14)
      (2014/C 71/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Islamic Republic of Iran Shipping Lines (Teheran, Iran), Hafize Darya Shipping Lines (HDSL) (Teheran), Khazar Shipping Lines (Anzali Free Zone, Iran), IRISL Europe GmbH (Hamburg, Niemcy), IRISL Marine Services and Engineering Co. (Qeshm Island, Iran), Irano — Misr Shipping Co. (Teheran), Safiran Payam Darya Shipping Lines (SAPID) (Teheran), Shipping Computer Services Co. (Teheran), Soroush Sarzamin Asatir Ship Management (Teheran), South Way Shipping Agency Co. Ltd (Teheran) i Valfajr 8th Shipping Line Co. (Teheran) (przedstawiciele: F. Randolph, QC, M. Lester, barrister, i M. Taher, solicitor)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/497/WPZiB z dnia 10 października 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2013, L 272, s. 46) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 971/2013 z dnia 10 października 2013 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2013, L 272, s. 1);

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1)

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że brak jest właściwej podstawy prawnej dla zaskarżonych środków obejmujących jako kryterium umieszczenia powiązanie z pierwszą ze skarżących (IRISL) tuż po tym, jak wniesiona przez IRISL skarga o stwierdzenie nieważności została uwzględniona.

                  2)

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada naruszyła uzasadnione oczekiwania skarżących oraz zasady celowości, pewności prawa, ne bis in idem, powagi rzeczy osądzonej i niedyskryminacji.

                  3)

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Rada naruszyła przysługujące skarżącym prawo do obrony, nie informując IRISL ani pozostałych skarżących, że zamierza podjąć zaskarżone środki, oraz nie dając skarżącym możliwości przedstawienia uwag.

                  4)

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że zaskarżone środki naruszają przysługujące skarżącym prawa podstawowe, w tym prawo do poszanowania reputacji i własności.

                  5)

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że Rada nadużyła swojej władzy, przyjmując zaskarżone środki; zwracanie się przeciwko IRISL i powiązanym spółkom, gdy stanowi to obejście wyroku Sądu, nie jest właściwym użyciem swoich uprawnień.