title: Sprawa T-740/21: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2021 r. – Alcogroup i Alcodis/Komisja

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/48

      Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2021 r. – Alcogroup i Alcodis/Komisja
      (Sprawa T-740/21)
      (2022/C 24/63)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Alcogroup (Bruksela, Belgia) i Alcodis (Bruksela) (przedstawiciele: adwokaci P. de Bandt, C. Binet i M. Nuytten)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zobowiązanie Komisji do przedstawienia zaskarżonych decyzji w ramach środków organizacji postępowania;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji;

                  —

                  obciążenie Komisji całością kosztów niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na decyzję Komisji wzywającą Abengoa SA i Abengoa Bioenergia SA do powtórnego przystąpienia, pod pewnymi warunkami, do postępowania ugodowego w sprawie AT.40054 – Ethanol Benchmarks, a także na decyzję o ponownym wszczęciu tego postępowania, skarżące podnoszą jeden zarzut, dotyczący naruszenia zasad obowiązujących w postępowaniu ugodowym.
      Skarżące podnoszą, że wydając zaskarżone decyzje, Komisja naruszyła zasady obowiązujące w postępowaniu ugodowym. Obowiązujące przepisy nie pozwalają bowiem Komisji na ponowne wszczęcie postępowania ugodowego na tym etapie postępowania, a tym bardziej – z wykluczeniem jakiejkolwiek dyskusji na temat przeglądu sprawy przekazanego w ramach pierwszego postępowania ugodowego w 2016 i 2017 r. Skarżące podnoszą ponadto, że zaskarżone decyzje doprowadziły do oczywistego naruszenia ich prawa do obrony.


title: Sprawa T-491/19: Postanowienie Sądu z dnia 16 listopada 2021 r. – Vodafone Group i in. / Komisja

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/49

      Postanowienie Sądu z dnia 16 listopada 2021 r. – Vodafone Group i in. / Komisja
      (Sprawa T-491/19) (1)

      (2022/C 24/64)
      Język postępowania: angielski
      Prezes drugiej izby zarządziła wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 312 z 16.9.2019.


title: Sprawa T-518/20: Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2021 r. – VF International/EUIPO – National Geographic Society (NATIONAL GEOGRAPHIC) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy NATIONAL GEOGRAPHIC – Niezarejestrowany wcześniejszy znak towarowy GEOGRAPHIC – Względna podstawa odmowy rejestracji – Używanie w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny – Artykuł 8 ust. 4 i art. 52 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 4 i art. 60 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/31

      Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2021 r. – VF International/EUIPO – National Geographic Society (NATIONAL GEOGRAPHIC)
      (Sprawa T-518/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy NATIONAL GEOGRAPHIC - Niezarejestrowany wcześniejszy znak towarowy GEOGRAPHIC - Względna podstawa odmowy rejestracji - Używanie w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny - Artykuł 8 ust. 4 i art. 52 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 4 i art. 60 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2022/C 24/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: VF International Sagl (Stabio, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci T. van Innis i A. Van der Planken)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Fischer i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: National Geographic Society (Waszyngton, Dystrykt Kolumbii, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, i adwokat C. de Haas)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 maja 2020 r. (sprawa R 1664/2019-1), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między VF International a National Geographic Society.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  VF International Sagl zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 339 z 12.10.2020.


title: Sprawa T-538/20: Wyrok Sądu z dnia 17 listopada 2021 r. – Guasch Pubill/EUIPO – Nap Kings (Obrus) [Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający obrus – Ujawnienie wcześniejszego wzoru – Artykuł 7 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 – Podstawa unieważnienia – Brak indywidualnego charakteru – Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 – Niedopuszczalność wniosku o unieważnienie prawa do wzoru – Artykuł 52 ust. 3 rozporządzenia nr 6/2002]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/32

      Wyrok Sądu z dnia 17 listopada 2021 r. – Guasch Pubill/EUIPO – Nap Kings (Obrus)
      (Sprawa T-538/20) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający obrus - Ujawnienie wcześniejszego wzoru - Artykuł 7 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Podstawa unieważnienia - Brak indywidualnego charakteru - Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 - Niedopuszczalność wniosku o unieważnienie prawa do wzoru - Artykuł 52 ust. 3 rozporządzenia nr 6/2002)
      (2022/C 24/41)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Marcos Guasch Pubill (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci R. Guerras Mazón i M. Centell Ribas)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Nap Kings, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Otero Iglesias)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 czerwca 2020 r. (sprawa R 1051/2019-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Nap-Kings a M. Guaschem Pubillem.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Marcos Guasch Pubill zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 359 z 26.10.2020.


title: Sprawa T-551/20: Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2021 r. – Jeronimo Martins Polska/EUIPO – Rivella International (Riviva) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Riviva – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy RIVELLA – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Częściowe odrzucenie zgłoszenia do rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 47 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001]]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/32

      Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2021 r. – Jeronimo Martins Polska/EUIPO – Rivella International (Riviva)
      (Sprawa T-551/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Riviva - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy RIVELLA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Częściowe odrzucenie zgłoszenia do rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 47 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001])
      (2022/C 24/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Jeronimo Martins Polska S.A. (Kostrzyn, Polska) (przedstawiciel: R. Skubisz, radca prawny)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Rivella International AG (Rothrist, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci S. Pietzcker i C. Spintig)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 lipca 2021 r. (sprawa R 2420/2019-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Rivella International a Jeronimo Martins Polska.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Jeronimo Martins Polska S.A. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 359 z 26.10.2020.


title: Sprawa T-616/20: Wyrok Sądu z dnia 17 listopada 2021 r. – Société des produits Nestlé/EUIPO – Amigüitos pets & life (THE ONLY ONE by alphaspirit wild and perfect) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego THE ONLY ONE by alphaspirit wild and perfect – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy ONE – Względne podstawy odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 202/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniejszej decyzji – Artykuł 72 ust. 6 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Powaga rzeczy osądzonej]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/33

      Wyrok Sądu z dnia 17 listopada 2021 r. – Société des produits Nestlé/EUIPO – Amigüitos pets & life (THE ONLY ONE by alphaspirit wild and perfect)
      (Sprawa T-616/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego THE ONLY ONE by alphaspirit wild and perfect - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy ONE - Względne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 202/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniejszej decyzji - Artykuł 72 ust. 6 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Powaga rzeczy osądzonej)
      (2022/C 24/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Société des produits Nestlé SA (Vevey, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci A. Jaeger-Lenz i C. Elkemann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: G. Sakalaitė-Orlovskienė i D. Walicka, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Amigüitos pets & life, SA (Lorca, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat N. Fernández Fernández-Pacheco)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 lipca 2020 r. (sprawa R 424/2020-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Société des produits Nestlé i Amigüitos pets & life.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 29 lipca 2020 r. (sprawa R 424/2020-5).

                  2)

                  EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Société des produits Nestlé SA w związku z postępowaniem przed Sądem.

                  3)

                  Amigüitos pets & life, SA pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 399 z 23.11.2020.


title: Sprawa T-658/20: Wyrok Sądu z dnia 17 listopada 2021 r. – Jakober/EUIPO (Kształt filiżanki) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego – Kształt filiżanki – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania – Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001)]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/34

      Wyrok Sądu z dnia 17 listopada 2021 r. – Jakober/EUIPO (Kształt filiżanki)
      (Sprawa T-658/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego - Kształt filiżanki - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001))
      (2022/C 24/44)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Philip Jakober (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Klink)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Fischer, D. Hanf i M. Eberl, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 sierpnia 2020 r. (sprawa R 554/2020-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia trójwymiarowego tworzonego przez kształt filiżanki jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Philip Jakober zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 433 z 14.12.2020.


title: Sprawa T-247/16 RENV: Postanowienie Sądu z dnia 17 listopada 2021 r. – Trasta Komercbanka / EBC [Skarga o stwierdzenie nieważności – Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi – Szczególne zadania nadzorcze powierzone EBC – Decyzja w sprawie cofnięcia zezwolenia instytucji kredytowej – Następcza bezprzedmiotowość skargi – Utrata interesu prawnego – Umorzenie postępowania]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/34

      Postanowienie Sądu z dnia 17 listopada 2021 r. – Trasta Komercbanka / EBC
      (Sprawa T-247/16 RENV) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Szczególne zadania nadzorcze powierzone EBC - Decyzja w sprawie cofnięcia zezwolenia instytucji kredytowej - Następcza bezprzedmiotowość skargi - Utrata interesu prawnego - Umorzenie postępowania)
      (2022/C 24/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Trasta Komercbanka AS (Ryga, Łotwa) (przedstawiciel: O. Behrens, adwokat)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: E. Koupepidou i C. Hernández Saseta, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów B. Schneidera i M. Petite’a)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Łotewska (przedstawiciel: K. Pommere, pełnomocnik), Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji ECB/SSM/2016 – 529900WIP0INFDAWTJ81/1 WOANCA-2016-0005 wydanej przez EBC w dniu 3 marca 2016 r. na podstawie art. 4 ust. 1 lit. a) i art. 14 ust. 5 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzającego Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013, L 287, s. 63).

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Trasta Komercbanka AS i Europejski Bank Centralny (EBC) pokrywają własne koszty.

                  3)

                  Republika Łotewska i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 270 z 25.7.2016.


title: Sprawa T-271/19: Postanowienie Sądu z dnia 12 listopada 2021 r. – Proodeftiki/Komisja [Pomoc państwa – Skarżący, który przestał odpowiadać na wezwania Sądu – Umorzenie postępowania]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/35

      Postanowienie Sądu z dnia 12 listopada 2021 r. – Proodeftiki/Komisja
      (Sprawa T-271/19) (1)

      (Pomoc państwa - Skarżący, który przestał odpowiadać na wezwania Sądu - Umorzenie postępowania)
      (2022/C 24/46)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Proodeftiki ATE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat M. Panagopoulou)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouchagiar i L. Haasbeek, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Grecka (przedstawiciel: K. Boskovits), Aftokinitodromos Kentrikis Elladas AE Parachorisis (Odos Kentrikis Elladas AE) (Lamia, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci E. Bourtzalas i A. Kedikoglou)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2018) 6717 final z dnia 19 października 2018 r. w sprawie pomocy państwa S.A. 50233 (2018/N) – Grecja, uznającej za niezgodną z rynkiem wewnętrznym przyznaną przez Republikę Grecką przedsiębiorstwu Aftokinitodromos Kentrikis Elladas AE Parachorisis (Odos Kentrikis Elladas AE) pomoc państwa na budowę odcinka Lamia-Xiniada autostrady E65.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Proodeftiki ATE pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską i przez Aftokinitodromos Kentrikis Elladas AE Parachorisis (Odos Kentrikis Elladas AE).

                  3)

                  Republika Grecka pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 220 z 1.7.2019.


title: Sprawa T-689/19: Postanowienie Sądu z dnia 11 listopada 2021 r. – ZU / ESDZ [Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie – Służba publiczna – Urzędnicy – Personel Komisji w służbie ESDZ – Wniosek o zwrot kosztów podróży służbowej – Wniosek o udzielenie wsparcia – Oddalenie – Właściwość organu wydającego akt – Delegowanie uprawnień – Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi – Oznaczenie strony pozwanej – Częściowa niedopuszczalność – Zasada należytego zarządzania finansami – Nadużycie władzy – Skarga w części prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/36

      Postanowienie Sądu z dnia 11 listopada 2021 r. – ZU / ESDZ
      (Sprawa T-689/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Personel Komisji w służbie ESDZ - Wniosek o zwrot kosztów podróży służbowej - Wniosek o udzielenie wsparcia - Oddalenie - Właściwość organu wydającego akt - Delegowanie uprawnień - Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi - Oznaczenie strony pozwanej - Częściowa niedopuszczalność - Zasada należytego zarządzania finansami - Nadużycie władzy - Skarga w części prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2022/C 24/47)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ZU (przedstawiciel: adwokat C. Bernard-Glanz)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt i R. Spáč, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji ESDZ z dnia 30 listopada 2018 r. oddalającej wnioski skarżącego o zwrot kosztów podróży służbowej oraz o udzielenia wsparcia na podstawie art. 24 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, a także, ewentualnie, decyzji Komisji Europejskiej z dnia 28 czerwca 2019 r. oddalającej zażalenie skarżącego na powyższą decyzję ESDZ, oraz po drugie, naprawienie szkód, które miał ponieść.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  ZU zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 423 z 16.12.2019.


title: Sprawa T-136/20: Postanowienie Sądu z dnia 11 listopada 2021 r. – Ardex/EUIPO – Chen (ArtiX PAINTS) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Uchylenie zaskarżonej decyzji – Następcza bezprzedmiotowość sporu – Umorzenie postępowania]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/36

      Postanowienie Sądu z dnia 11 listopada 2021 r. – Ardex/EUIPO – Chen (ArtiX PAINTS)
      (Sprawa T-136/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Uchylenie zaskarżonej decyzji - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2022/C 24/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ardex GmbH (Witten, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Becker)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Lian Chen (Seseña Nuevo, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci A. González López-Mencheroit i V. Valero Piña)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 listopada 2019 r. (sprawa R 2503/2018-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ardex a L. Chenem.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej pokrywa swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Ardex GmbH i Liana Chena.

         (1)  Dz.U. C 161 z 11.5.2020.


title: Sprawa T-771/20: Postanowienie Sądu z dnia 10 listopada 2021 r. – KS i KD / Rada i in. [Skarga o stwierdzenie nieważności – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Misja Eulex Kosowo – Oczywisty brak właściwości]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/37

      Postanowienie Sądu z dnia 10 listopada 2021 r. – KS i KD / Rada i in.
      (Sprawa T-771/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Misja Eulex Kosowo - Oczywisty brak właściwości)
      (2022/C 24/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: KS, KD (przedstawiciele: F. Randolph, QC, i J. Stojsavljevic-Savic, solicitor)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Vitro, P. Mahnič i K. Kouri, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: Y. Marinova i J. Roberti di Sarsina, pełnomocnicy), Europejska Służba ds. Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt, S. Rodríguez Sánchez-Tabernero i E. Orgován, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, którą ponieśli skarżący wskutek różnych działań i zaniechań Rady, Komisji i ESDZ w ramach realizacji wspólnego działania Rady 2008/124/WPZiB z dnia 4 lutego 2008 r. w sprawie misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOWO (Dz.U. 2008, L 42, s. 92), a konkretnie, w trakcie dochodzeń prowadzonych w ramach tej misji w związku z zaginięciem i zamordowaniem członków rodziny skarżących w 1999 r. w Prisztinie (Kosowo).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona ze względu na oczywisty brak właściwości Sądu do jej rozpoznania.

                  2)

                  KS i KD pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej i Komisję Europejską.

                  3)

                  Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 62 z 22.2.2021.


title: Sprawa T-5/21: Postanowienie Sądu z dnia 4 listopada 2021 r. – Stichting Comité N 65 Ondergronds Helvoirt/EEA [Skarga o stwierdzenie nieważności – Środowisko – Dyrektywa 2008/50/WE – Obowiązek państw członkowskich dotyczący ochrony i poprawy dobrej jakości powietrza – Odmowa przez EEA wystąpienia z pytaniem do Trybunału Sprawiedliwości – Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 – Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej – Niedopuszczalność]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/38

      Postanowienie Sądu z dnia 4 listopada 2021 r. – Stichting Comité N 65 Ondergronds Helvoirt/EEA
      (Sprawa T-5/21) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Środowisko - Dyrektywa 2008/50/WE - Obowiązek państw członkowskich dotyczący ochrony i poprawy dobrej jakości powietrza - Odmowa przez EEA wystąpienia z pytaniem do Trybunału Sprawiedliwości - Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 - Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej - Niedopuszczalność)
      (2022/C 24/50)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Stichting Comité N 65 Ondergronds Helvoirt (Helvoirt, Niderlandy) (przedstawiciel: J. Gebruers, avocaat)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Środowiska (EEA) (przedstawiciele: O. Cornu, pełnomocnik, wspierany przez B. Wägenbaura, avocat)

         Przedmiot

      Sformułowane na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EEA zakomunikowanej w formie wiadomości poczty elektronicznej z dnia 9 listopada 2020 r. i zawierającej odmowę wystąpienia do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniami dotyczącymi właściwej wykładni przepisu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (Dz.U. 2008, L 152, s. 1)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Stichting Comité N 65 Ondergronds Helvoirt zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Europejską Agencję Środowiska (EEA).

         (1)  Dz.U. C 88 z 15.3.2021.


title: Sprawa T-77/21: Postanowienie Sądu z dnia 11 listopada 2021 r. – QC/Komisja [Służba Publiczna – Urzędnicy – Emerytura – Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych – Decyzja w sprawie ustalenia liczby lat służby uprawniających do emerytury – Ograniczona swoboda – Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna – Niewszczęcie postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Niedopuszczalność – Wniosek o wydanie nakazu – Oczywisty brak właściwości]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/38

      Postanowienie Sądu z dnia 11 listopada 2021 r. – QC/Komisja
      (Sprawa T-77/21) (1)

      (Służba Publiczna - Urzędnicy - Emerytura - Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych - Decyzja w sprawie ustalenia liczby lat służby uprawniających do emerytury - Ograniczona swoboda - Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna - Niewszczęcie postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego - Niedopuszczalność - Wniosek o wydanie nakazu - Oczywisty brak właściwości)
      (2022/C 24/51)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: QC (przedstawiciel: adwokat F. Moyse)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Martin, B. Mongin i M. Brauhoff, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 270 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności zawiadomienia o ustaleniu uprawnień emerytalnych z dnia 6 kwietnia 2020 r. oraz o przyznanie odszkodowania za szkodę majątkową i zadośćuczynienia za krzywdę poniesione przez skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona w części jako prawnie oczywiście bezzasadna, w części jako niedopuszczalna, a w części z uwagi na oczywisty brak właściwości Sądu do jej rozpoznania.

                  2)

                  QC zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 138 z 19.4.2021.


title: Sprawa T-96/21: Postanowienie Sądu z dnia 9 listopada 2021 r. – Amort i in./Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Warunkowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi „Comirnaty – szczepionka mRNA przeciw COVID-19 (nukleozyd modyfikowany)” – Brak interesu prawnego – Brak bezpośredniego oddziaływania – Brak indywidualnego oddziaływania – Akt nieregulacyjny – Niedopuszczalność]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/39

      Postanowienie Sądu z dnia 9 listopada 2021 r. – Amort i in./Komisja
      (Sprawa T-96/21) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Warunkowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi „Comirnaty – szczepionka mRNA przeciw COVID-19 (nukleozyd modyfikowany)” - Brak interesu prawnego - Brak bezpośredniego oddziaływania - Brak indywidualnego oddziaływania - Akt nieregulacyjny - Niedopuszczalność)
      (2022/C 24/52)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Heidi Amort (Jenesien, Włochy) oraz 35 innych skarżących, których nazwiska figurują w załączniku do postanowienia (przedstawiciel: adwokat R. Holzeisen)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B.R. Killmann i A. Sipos, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2020) 9598 (final) z dnia 21 grudnia 2020 r. w sprawie udzielenia warunkowego dopuszczenia do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi „Comirnaty – szczepionka mRNA przeciw COVID-19 (nukleozyd modyfikowany)” na podstawie rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, zmienionej i uzupełnionej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Postępowanie w przedmiocie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożonych przez Robertę Riccio i Alessandrę Rizzotto, przez Gheorghe’a Pipereę, przez TN, przez TF, TG, TH i TI, przez Jeana Goueza i inne osoby, których nazwiska figurują w załączniku II, przez VV, przez Stefano Del Gaudia i inne osoby, których nazwiska figurują w załączniku II, przez TO, TP i TQ, przez TR i inne osoby, których nazwiska figurują w załączniku II, przez VH i inne osoby, których nazwiska figurują w załączniku II, przez Dietera Achtschina i inne osoby, których nazwiska figurują w załączniku II, oraz przez VW, a także przez BioNTech Manufacturing GmbH i Pfizer Inc., zostaje umorzone.

                  3)

                  Heidi Amort i inne osoby, których nazwiska figurują w załączniku I, zostają obciążone kosztami postępowania.

                  4)

                  Roberta Riccio i Alessandra Rizzotto, Gheorghe Piperea, TN, TF, TG, TH i TI, Jean Gouezo i inne osoby, których nazwiska figurują w załączniku II, VV, Stefano Del Gaudio i inne osoby, których nazwiska figurują w załączniku II, TO, TP i TQ, TR i inne osoby, których nazwiska figurują w załączniku II, VH i inne osoby, których nazwiska figurują w załączniku II, Dieter Achtschin i inne osoby, których nazwiska figurują w załączniku II, oraz VW, a także BioNTech Manufacturing GmbH i Pfizer Inc., pokrywają własne koszty związane ze złożeniem wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 148 z 26.4.2021.


title: Sprawa C-490/20: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad – Bułgaria) – V.М.А./Stolichna obshtina, rayon „Pancharevo” [Odesłanie prejudycjalne – Obywatelstwo Unii – Artykuły 20 i 21 TFUE – Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich – Dziecko urodzone w państwie członkowskim przyjmującym rodziców – Akt urodzenia wydany przez to państwo członkowskie wskazujący dwie matki owego dziecka – Odmowa wydania przez państwo członkowskie pochodzenia jednej z tych dwóch matek aktu urodzenia wspomnianego dziecka wobec braku informacji o tożsamości matki biologicznej tego dziecka – Posiadanie takiego aktu stanowiące warunek wydania dowodu tożsamości lub paszportu – Uregulowanie krajowe tego państwa członkowskiego pochodzenia niedopuszczające rodzicielstwa osób tej samej płci]

text:
               21.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 84/17

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad – Bułgaria) – V.М.А./Stolichna obshtina, rayon „Pancharevo”
      (Sprawa C-490/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Obywatelstwo Unii - Artykuły 20 i 21 TFUE - Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich - Dziecko urodzone w państwie członkowskim przyjmującym rodziców - Akt urodzenia wydany przez to państwo członkowskie wskazujący dwie matki owego dziecka - Odmowa wydania przez państwo członkowskie pochodzenia jednej z tych dwóch matek aktu urodzenia wspomnianego dziecka wobec braku informacji o tożsamości matki biologicznej tego dziecka - Posiadanie takiego aktu stanowiące warunek wydania dowodu tożsamości lub paszportu - Uregulowanie krajowe tego państwa członkowskiego pochodzenia niedopuszczające rodzicielstwa osób tej samej płci)
      (2022/C 84/20)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administrativen sad Sofia-grad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: V.M.A.

         Strona przeciwna: Stolichna obshtina, rayon „Pancharevo”

         Sentencja

      Artykuł 4 ust. 2 TUE, art. 20 i 21 TFUE oraz art. 7, 24 i 45 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z art. 4 ust. 3 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG należy interpretować w ten sposób, że, jeśli chodzi o małoletnie dziecko, będące obywatelem Unii, którego akt urodzenia wydany przez właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego wskazuje jako jego rodziców dwie osoby tej samej płci, państwo członkowskie, którego to dziecko jest obywatelem, jest zobowiązane z jednej strony do wydania mu dowodu tożsamości lub paszportu bez konieczności uprzedniego sporządzenia aktu urodzenia przez jego organy krajowe, a także z drugiej strony do uznania, podobnie jak każde inne państwo członkowskie, dokumentu pochodzącego od przyjmującego państwa członkowskiego umożliwiającego wspomnianemu dziecku korzystanie, wraz z każdą z tych dwóch osób, z przysługującego mu prawa do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich.

         (1)  Dz.U. C 433 z 14.12.2020.


title: Sprawy połączone od C-177/19 P do C-179/19 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 13 stycznia 2022 r. – Republika Federalna Niemiec/Ville de Paris (Francja), Ville de Bruxelles (Belgia), Ayuntamiento de Madrid (Hiszpania), Komisja Europejska (C-177/19 P), Węgry/Ville de Paris (Francja), Ville de Bruxelles (Belgia), Ayuntamiento de Madrid (Hiszpania), Komisja Europejska (C-178/19 P), Komisja Europejska/Ville de Paris (Francja), Ville de Bruxelles (Belgia), Ayuntamiento de Madrid (Hiszpania) (C-179/19 P) [Odwołanie – Skarga o stwierdzenie nieważności – Środowisko naturalne – Homologacja pojazdów silnikowych – Rozporządzenie (UE) 2016/646 – Emisja zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 6) – Określenie nieprzekraczalnych wartości (NTE) dla emisji tlenków azotu podczas badań w rzeczywistych warunkach jazdy (RDE) – Artykuł 263 akapit czwarty TFUE – Dopuszczalność skargi – Podmiot znajdujący się poniżej szczebla państwowego posiadający uprawnienia w dziedzinie ochrony środowiska do ograniczania ruchu niektórych pojazdów – Przesłanka, zgodnie z którą środek musi dotyczyć skarżącego bezpośrednio]

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/2

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 13 stycznia 2022 r. – Republika Federalna Niemiec/Ville de Paris (Francja), Ville de Bruxelles (Belgia), Ayuntamiento de Madrid (Hiszpania), Komisja Europejska (C-177/19 P), Węgry/Ville de Paris (Francja), Ville de Bruxelles (Belgia), Ayuntamiento de Madrid (Hiszpania), Komisja Europejska (C-178/19 P), Komisja Europejska/Ville de Paris (Francja), Ville de Bruxelles (Belgia), Ayuntamiento de Madrid (Hiszpania) (C-179/19 P)
      (Sprawy połączone od C-177/19 P do C-179/19 P) (1)

      (Odwołanie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Środowisko naturalne - Homologacja pojazdów silnikowych - Rozporządzenie (UE) 2016/646 - Emisja zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 6) - Określenie nieprzekraczalnych wartości (NTE) dla emisji tlenków azotu podczas badań w rzeczywistych warunkach jazdy (RDE) - Artykuł 263 akapit czwarty TFUE - Dopuszczalność skargi - Podmiot znajdujący się poniżej szczebla państwowego posiadający uprawnienia w dziedzinie ochrony środowiska do ograniczania ruchu niektórych pojazdów - Przesłanka, zgodnie z którą środek musi dotyczyć skarżącego bezpośrednio)
      (2022/C 109/02)
      Języki postępowania: hiszpański i francuski

         Strony

         (Sprawa C-177/19 P)

         Strona wnosząca odwołanie: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller, D. Klebs i t S. Eisenberg, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Ville de Paris (Francja) (przedstawiciel: adwokat J. Assous), Ville de Bruxelles (Belgia) (przedstawiciele: adwokaci M. Uyttendaele, C. Derave, N. Mouraux i A. Feyt oraz S. Kaisergruber, Rechtsanwalt), Ayuntamiento de Madrid (Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Assous), Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-F. Brakeland i M. Huttunen, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę wnoszącą odwołanie: Europejskie Stowarzyszenie Producentów Samochodów (przedstawiciele: F. Di Gianni i G. Coppo, avvocati), Rumunia (przedstawiciele: początkowo E. Gane, O.C. Ichim, L. Liţu i C.R. Canţăr, następnie E. Gane, O.C. Ichim i L. Liţu, pełnomocnicy), Republika Słowacka (przedstawiciele: B. Ricziová, pełnomocnik)

         (Sprawa C-178/19 P)

         Strona wnosząca odwołanie: Węgry (przedstawiciel: M.Z. Fehér, pełnomocnik)

         Druga strona postępowania: Ville de Paris (Francja) (przedstawiciel: adwokat J. Assous), Ville de Bruxelles (Belgia) (przedstawiciele: adwokaci M. Uyttendaele, C. Derave, N. Mouraux i A. Feyt oraz S. Kaisergruber, Rechtsanwalt), Ayuntamiento de Madrid (Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Assous), Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland i M. Huttunen, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę wnoszącą odwołanie: Europejskie Stowarzyszenie Producentów Samochodów (przedstawiciele: F. Di Gianni i G. Coppo, avvocati)

         (Sprawa C-179/19 P)

         Strona wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciel: J.F. Brakeland, pełnomocnik)

         Druga strona postępowania: Ville de Paris (Francja) (przedstawiciel: adwokat J. Assous), Ville de Bruxelles (Belgia) (przedstawiciele: adwokaci M. Uyttendaele, C. Derave, N. Mouraux i A. Feyt oraz S. Kaisergruber, Rechtsanwalt), Ayuntamiento de Madrid (Hiszpania), (przedstawiciel: adwokat J. Assous)

         Interwenient popierający stronę wnoszącą odwołanie: Europejskie Stowarzyszenie Producentów Samochodów (przedstawiciele: F. Di Gianni i G. Coppo, avvocati)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 grudnia 2018 r., Ville de Paris, Ville de Bruxelles i Ayuntamiento de Madrid/Komisja (T-339/16, T-352/16 i T-391/16, EU:T:2018:927) zostaje uchylony.

                  2)

                  Skargi o stwierdzenie nieważności w sprawach połączonych T-339/16, T-352/16 i T-391/16, wniesione, odpowiednio, przez Ville de Paris, Ville de Bruxelles i Ayuntamiento de Madrid, zostają odrzucone jako niedopuszczalne.

                  3)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty związane z postępowaniami odwoławczymi.

                  4)

                  Ville de Paris, Ville de Bruxelles i Ayuntamiento de Madrid pokrywają własne koszty związane z postępowaniem w pierwszej instancji, a także z postępowaniami odwoławczymi, oraz koszty poniesione przez Komisję w postępowaniu w pierwszej instancji.

         (1)  Dz.U. C 155 z 6.5.2019.


title: Sprawa C-282/19: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli – Włochy) – YT i in./Ministero dell'Istruzione, dell'Università e della Ricerca – MIUR, Ufficio Scolastico Regionale per la Campania [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 1999/70/WE – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Klauzule 4 i 5 – Umowy o pracę na czas określony zawierane w sektorze publicznym – Nauczyciele religii katolickiej – Pojęcie „obiektywnych powodów” uzasadniających odnowienie takich umów – Stałe potrzeby w zakresie personelu zastępczego]

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/3

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli – Włochy) – YT i in./Ministero dell'Istruzione, dell'Università e della Ricerca – MIUR, Ufficio Scolastico Regionale per la Campania
      (Sprawa C-282/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 1999/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzule 4 i 5 - Umowy o pracę na czas określony zawierane w sektorze publicznym - Nauczyciele religii katolickiej - Pojęcie „obiektywnych powodów” uzasadniających odnowienie takich umów - Stałe potrzeby w zakresie personelu zastępczego)
      (2022/C 109/03)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale di Napoli

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: YT, ZU, AW, BY, CX, DZ, EA, FB, GC, IE, JF, KG, LH, MI, NY, PL, HD, OK

         Strona pozwana: Ministero dell'Istruzione, dell'Università e della Ricerca – MIUR, Ufficio Scolastico Regionale per la Campania

         przy udziale: Federazione GILDA-UNAMS

         Sentencja

      Klauzulę 5 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), należy interpretować w ten sposób, że, po pierwsze, stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu wykluczającemu nauczycieli religii katolickiej w szkołach publicznych z zakresu stosowania przepisów mających na celu wyciągnięcie konsekwencji z nadużywania kolejnych umów na czas określony, gdy w wewnętrznym porządku prawnym nie istnieje żaden inny skuteczny środek wyciągający konsekwencje z nadużywania wspomnianych umów, i po drugie, że konieczność posiadania dokumentu poświadczającego zdolność do nauczania wydanego przez organ kościelny w celu umożliwienia tym nauczycielom nauczania religii katolickiej nie stanowi „obiektywnego powodu” w rozumieniu klauzuli 5 pkt 1 lit. a) tego porozumienia ramowego, ponieważ ten dokument jest wydawany tylko jeden raz – a nie przed każdym rokiem szkolnym implikującym zawarcie umowy o pracę na czas określony.

         (1)  Dz.U. C 206 z 17.6.2019.


title: Sprawa C-377/19: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Benedetti Pietro e Angelo Ss i in./Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA) [Odesłanie prejudycjalne – Sektor mleka i przetworów mlecznych – Kwoty – Dodatkowa opłata wyrównawcza – Rozporządzenie (WE) nr 1788/2003 – Dostawy przekraczające dostępną ilość referencyjną producenta – Pobór wkładu do dodatkowej opłaty wyrównawczej przez skupującego – Zwrot nadpłaconej opłaty wyrównawczej – Rozporządzenie (WE) nr 595/2004 – Artykuł 16 – Kryteria redystrybucji nadwyżek opłat wyrównawczych]

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/4

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Benedetti Pietro e Angelo Ss i in./Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA)
      (Sprawa C-377/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Sektor mleka i przetworów mlecznych - Kwoty - Dodatkowa opłata wyrównawcza - Rozporządzenie (WE) nr 1788/2003 - Dostawy przekraczające dostępną ilość referencyjną producenta - Pobór wkładu do dodatkowej opłaty wyrównawczej przez skupującego - Zwrot nadpłaconej opłaty wyrównawczej - Rozporządzenie (WE) nr 595/2004 - Artykuł 16 - Kryteria redystrybucji nadwyżek opłat wyrównawczych)
      (2022/C 109/04)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Benedetti Pietro e Angelo Ss, Capparotto Giampaolo e Lorenzino Ss, Gonzo Dino Ss, Mantovani Giuseppe e Giorgio Ss, Azienda agricola Padovani Luigi, Azienda agricola La Pila di Mastrotto Piergiorgio e C. Ss, Azienda agricola Mastrotto Giuseppe, Soc. agr. semplice F.lli Isolan

         Strona pozwana: Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA)

         Sentencja

      Artykuł 16 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 595/2004 z dnia 30 marca 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 ustanawiającego opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które skutkuje tym, że zwrot nadpłaty dodatkowej opłaty wyrównawczej powinien przysługiwać priorytetowo producentom, w odniesieniu do których skupujący spełnili ciążący na nich obowiązek miesięcznej wpłaty tej opłaty wyrównawczej.

         (1)  Dz.U. C 312 z 16.9.2019.


title: Sprawa C-881/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 13 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Brně – Republika Czeska) – Tesco Stores ČR a.s./Ministerstvo zemědělství [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Zbliżanie ustawodawstw – Rozporządzenie (UE) nr 1169/2011 – Część E pkt 2 lit. a) załącznika VII – Przekazywanie konsumentom informacji na temat żywności – Etykietowanie i prezentacja środków spożywczych – Dyrektywa 2000/36/WE – Część A pkt 2 lit. c) załącznika I – Wyroby kakaowe i czekoladowe – Wykaz składników środka spożywczego przeznaczony dla konsumentów w państwie członkowskim]

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/4

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 13 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Brně – Republika Czeska) – Tesco Stores ČR a.s./Ministerstvo zemědělství
      (Sprawa C-881/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Zbliżanie ustawodawstw - Rozporządzenie (UE) nr 1169/2011 - Część E pkt 2 lit. a) załącznika VII - Przekazywanie konsumentom informacji na temat żywności - Etykietowanie i prezentacja środków spożywczych - Dyrektywa 2000/36/WE - Część A pkt 2 lit. c) załącznika I - Wyroby kakaowe i czekoladowe - Wykaz składników środka spożywczego przeznaczony dla konsumentów w państwie członkowskim)
      (2022/C 109/05)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Krajský soud v Brně

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Tesco Stores ČR a.s.

         Strona przeciwna: Ministerstvo zemědělství

         Sentencja

      Część E pkt 2 lit. a) załącznika VII do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 należy interpretować w ten sposób, że podmiot gospodarczy, w ramach etykietowania produktów sprzedawanych na terytorium państwa członkowskiego, jest zwolniony z obowiązku wyszczególnienia wszystkich składników stanowiących składnik złożony w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. h) tego rozporządzenia tylko wtedy, gdy ten składnik złożony objęty nazwą handlową na podstawie części A załącznika I do dyrektywy 2000/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 czerwca 2000 r. odnoszącej się do wyrobów kakaowych i czekoladowych przeznaczonych do spożycia przez ludzi został oznaczony w wykazie składników przy użyciu tej nazwy handlowej w wersji językowej danego państwa członkowskiego.

         (1)  Dz.U. C 68 z 2.3.2020.


title: Sprawa C-55/20: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej w Warszawie – Polska) – Postępowanie zainicjowane przez Ministra Sprawiedliwości [Odesłanie prejudycjalne – Dopuszczalność – Artykuł 267 TFUE – Pojęcie „sądu krajowego” – Adwokacki sąd dyscyplinarny – Dochodzenie dyscyplinarne prowadzone wobec adwokata – Postanowienie rzecznika dyscyplinarnego ustalające brak przewinienia dyscyplinarnego i umarzające postępowanie – Odwołanie Ministra Sprawiedliwości do adwokackiego sądu dyscyplinarnego – Dyrektywa 2006/123/WE – Usługi na rynku wewnętrznym – Artykuł 4 pkt 6 i art. 10 ust. 6 – System zezwoleń – Wycofanie zezwolenia – Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Brak możliwości zastosowania]

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/5

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej w Warszawie – Polska) – Postępowanie zainicjowane przez Ministra Sprawiedliwości
      (Sprawa C-55/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dopuszczalność - Artykuł 267 TFUE - Pojęcie „sądu krajowego” - Adwokacki sąd dyscyplinarny - Dochodzenie dyscyplinarne prowadzone wobec adwokata - Postanowienie rzecznika dyscyplinarnego ustalające brak przewinienia dyscyplinarnego i umarzające postępowanie - Odwołanie Ministra Sprawiedliwości do adwokackiego sądu dyscyplinarnego - Dyrektywa 2006/123/WE - Usługi na rynku wewnętrznym - Artykuł 4 pkt 6 i art. 10 ust. 6 - System zezwoleń - Wycofanie zezwolenia - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Brak możliwości zastosowania)
      (2022/C 109/06)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: Minister Sprawiedliwości

         przy udziale: Prokuratora Krajowego – Pierwszego Zastępcy Prokuratora Generalnego, Rzecznika Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w Warszawie

         Sentencja

      Artykuł 10 ust. 6 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że nie skutkuje on zastosowaniem art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej do postępowania odwoławczego zainicjowanego przed adwokackim sądem dyscyplinarnym przez organ władzy publicznej, który wnosi o uchylenie postanowienia rzecznika dyscyplinarnego o umorzeniu dochodzenia prowadzonego w sprawie dotyczącej adwokata wobec stwierdzenia, że czyn nie zawierał znamion przewinienia dyscyplinarnego, a w razie uchylenia tego postanowienia – o przekazanie sprawy rzecznikowi dyscyplinarnemu do ponownego rozpoznania.

         (1)  Dz.U. C 191 z 08.06.2020.


title: Sprawa C-110/20: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Regione Puglia/Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare i in. [Odesłanie prejudycjalne – Energia – Dyrektywa 94/22/WE – Warunki udzielania zezwoleń na poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów oraz korzystania z nich – Zezwolenie na poszukiwanie węglowodorów na konkretnym obszarze geograficznym przez określony czas – Obszary przyległe – Przyznanie większej liczby zezwoleń temu samemu podmiotowi – Dyrektywa 2011/92/UE – Artykuł 4 ust. 2 i 3 – Ocena skutków wywieranych na środowisko]

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/6

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Regione Puglia/Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare i in.
      (Sprawa C-110/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Energia - Dyrektywa 94/22/WE - Warunki udzielania zezwoleń na poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów oraz korzystania z nich - Zezwolenie na poszukiwanie węglowodorów na konkretnym obszarze geograficznym przez określony czas - Obszary przyległe - Przyznanie większej liczby zezwoleń temu samemu podmiotowi - Dyrektywa 2011/92/UE - Artykuł 4 ust. 2 i 3 - Ocena skutków wywieranych na środowisko)
      (2022/C 109/07)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Regione Puglia

         Strona przeciwna: Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero dei Beni e delle Attività culturali e del Turismo, Ministero dello Sviluppo economico, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Commissione tecnica di verifica dell’impatto ambientale

         Przy udziale: Global Petroleum Ltd

         Sentencja

      Dyrektywę 94/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie warunków udzielania i korzystania z zezwoleń na poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów i art. 4 ust. 2 i 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które ograniczają zasięg obszaru objętego zezwoleniem na poszukiwanie węglowodorów, lecz nie ustanawiają wyraźnego zakazu wydania jednemu i temu samemu podmiotowi gospodarczemu większej liczby zezwoleń odnoszących się do przyległych do siebie obszarów, obejmujących łącznie powierzchnię przekraczającą ten zasięg, pod warunkiem iż udzielanie zezwoleń w ten sposób będzie gwarantować, że działalność polegająca na prowadzeniu rozpatrywanych badań będzie prowadzona w jak najlepszy zarówno z technicznego, jak i ekonomicznego punktu widzenia sposób, jak również osiągnięcie realizowanych przez dyrektywę 94/22 celów. W ramach oceny skutków wywieranych na środowisko należy również ocenić skumulowany skutek mogących znacząco oddziaływać na środowisko naturalne przedsięwzięć przedstawionych przez ten podmiot we wnioskach o zezwolenie na poszukiwanie węglowodorów.

         (1)  Dz.U. C 247 z 27.7.2020.


title: Sprawa C-156/20: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom – Zjednoczone Królestwo) – Zipvit Ltd/The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs [Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 168 – Prawo do odliczenia – Błędnie zwolnione świadczenie usług pocztowych – VAT uznany za zawarty w cenie handlowej świadczenia dla celów skorzystania z prawa do odliczenia – Wyłączenie – Pojęcie VAT „należnego lub zapłaconego”]

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/6

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom – Zjednoczone Królestwo) – Zipvit Ltd/The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
      (Sprawa C-156/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 168 - Prawo do odliczenia - Błędnie zwolnione świadczenie usług pocztowych - VAT uznany za zawarty w cenie handlowej świadczenia dla celów skorzystania z prawa do odliczenia - Wyłączenie - Pojęcie VAT „należnego lub zapłaconego”)
      (2022/C 109/08)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Supreme Court of the United Kingdom

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Zipvit Ltd

         Strona przeciwna: The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

         Sentencja

      Artykuł 168 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że podatku od wartości dodanej (VAT) nie można uznać za należny lub zapłacony w rozumieniu tego przepisu, a zatem nie podlega on odliczeniu przez podatnika, jeżeli z jednej strony podatnik ten i jego usługodawca niesłusznie uznali na podstawie błędnej wykładni prawa Unii dokonanej przez organy krajowe, że rozpatrywane świadczenia były zwolnione z VAT, i w konsekwencji wystawione faktury nie wykazywały tego podatku w sytuacji, w której umowa zawarta pomiędzy tymi dwoma podmiotami przewidywała, że jeżeli podatek ten był należny, to usługobiorca powinien ponieść jego koszt, a z drugiej strony nie poczyniono we właściwym czasie żadnych kroków zmierzających do odzyskania VAT, przez co doszło do przedawnienia wszelkich przysługujących usługodawcy i organowi podatkowemu i celnemu środków prawnych zmierzających do odzyskania błędnie nienaliczonego VAT.

         (1)  Dz.U. C 215 z 29.6.2020.


title: Sprawa C-326/20: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā apgabaltiesa – Łotwa) – „MONO” SIA /Valsts ieņēmumu dienests [Odesłanie prejudycjalne – Podatki akcyzowe – Dyrektywa 2008/118/WE – Zwolnienie ze zharmonizowanego podatku akcyzowego – Wyroby przeznaczone do wykorzystania w kontekście stosunków dyplomatycznych lub konsularnych – Warunki stosowania zwolnienia określone przez przyjmujące państwo członkowskie – Zapłata w formie bezgotówkowej]

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/7

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā apgabaltiesa – Łotwa) – „MONO” SIA /Valsts ieņēmumu dienests
      (Sprawa C-326/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki akcyzowe - Dyrektywa 2008/118/WE - Zwolnienie ze zharmonizowanego podatku akcyzowego - Wyroby przeznaczone do wykorzystania w kontekście stosunków dyplomatycznych lub konsularnych - Warunki stosowania zwolnienia określone przez przyjmujące państwo członkowskie - Zapłata w formie bezgotówkowej)
      (2022/C 109/09)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Administratīvā apgabaltiesa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„MONO” SIA

         Strona przeciwna: Valsts ieņēmumu dienests

         Sentencja

      Artykuł 12 dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby przyjmujące państwo członkowskie przy określaniu warunków i ograniczeń dotyczących stosowania zwolnienia z podatku akcyzowego od wyrobów wykorzystywanych w kontekście stosunków dyplomatycznych i konsularnych uzależniło stosowanie tego zwolnienia od spełnienia warunku, aby cena nabycia wspomnianych wyrobów została zapłacona w formie bezgotówkowej.

         (1)  Dz.U. C 329 z 5.10.2020.


title: Sprawa C-697/21: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf – Niemcy) – PW/Eurowings GmbH [Transport lotniczy – Odszkodowanie na rzecz pasażerów lotniczych w przypadku odwołania lotu – Warunki zwrotu biletu – Zwrot poprzez voucher – Żądanie zwrotu w gotówce]

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/13

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf – Niemcy) – PW/Eurowings GmbH
      (Sprawa C-697/21) (1)

      (Transport lotniczy - Odszkodowanie na rzecz pasażerów lotniczych w przypadku odwołania lotu - Warunki zwrotu biletu - Zwrot poprzez voucher - Żądanie zwrotu w gotówce)
      (2022/C 109/19)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: PW

         Strona pozwana: Eurowings GmbH

         Sentencja

      Sprawa C-697/21 zostaje wykreślona z rejestru Trybunału.

         (1)  Data złożenia: 19.11.2021.


title: Sprawa C-548/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Tirol (Austria) w dniu 6 września 2021 r. – C.G./Bezirkshauptmannschaft Landeck

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Tirol (Austria) w dniu 6 września 2021 r. – C.G./Bezirkshauptmannschaft Landeck
      (Sprawa C-548/21)
      (2022/C 109/20)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesverwaltungsgerichts Tirol

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący zażalenie: C.G.

         Druga strona postępowania: Bezirkshauptmannschaft Landeck

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 15 ust. 1 (ewentualnie w związku z art. 5) dyrektywy 2002/58/WE (1) w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2009/136/WE (2) w świetle art. 7 i 8 Karty praw podstawowych, należy interpretować w ten sposób, że dostęp organów władzy publicznej do danych zapisanych na telefonach komórkowych stanowi ingerencję w prawa podstawowe opisane w przywołanych postanowieniach karty, która to ingerencja jest na tyle poważna, by pociągnąć za sobą ograniczenie dostępu w kontekście zapobiegania, dochodzenia, wykrywania i ścigania przestępstw do zwalczania poważnej przestępczości?

                  2)

                  Czy art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58 w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę 2009/136, w świetle artykułów 7, 8 i 11 oraz art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak § 18 w związku z § 99 ust. 1 kodeksu postępowania karnego, które skutkuje tym, że organy bezpieczeństwa same, w trakcie postępowania karnego, bez zezwolenia sądu lub niezależnego organu administracyjnego zapewniają sobie obszerny i niekontrolowany dostęp do wszystkich danych cyfrowych zapisanych na telefonie komórkowym?

                  3)

                  Czy art. 47 Karty praw podstawowych w związku z jej art. 41 i art. 52 należy interpretować, mając na uwadze równość broni oraz skuteczność środka prawnego, jako stojący na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które, tak jak § 18 w związku z § 99 ust. 1 kodeksu postępowania karnego, zezwala na analizę danych cyfrowych z telefonu komórkowego bez uprzedniego poinformowania o tym zainteresowanego, względnie bez poinformowania go przynajmniej po zastosowaniu środka?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/58/WE z dnia 12 lipca 2002 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej), Dz.U. 2002, L 201, s. 37.

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/136/WE z dnia 25 listopada 2009 r. zmieniająca dyrektywę 2002/22/WE w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, dyrektywę 2002/58/WE dotyczącą przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów, Dz.U. 2009, L 337, s. 11.


title: Sprawa C-725/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 30 listopada 2021 r. – SOMEO S.A., dawniej PEARL STREAM S.A./Republika Slovenija

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 30 listopada 2021 r. – SOMEO S.A., dawniej PEARL STREAM S.A./Republika Slovenija
      (Sprawa C-725/21)
      (2022/C 109/21)
      Język postępowania: słoweński

         Sąd odsyłający

      Vrhovno sodišče Republike Slovenije

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SOMEO S.A., dawniej PEARL STREAM S.A.

         Strona przeciwna: Republika Slovenija

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy dla celów uznania określonego produktu za „część” siedzenia w rodzaju stosowanych w pojazdach silnikowych w rozumieniu działu 94 Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1) – w brzmieniu mającym zastosowanie do rozpatrywanego w postępowaniu głównym sporu – jest konieczne, by siedzenie, bez rzeczonego produktu, nie mogło pełnić swojej podstawowej i głównej funkcji (w znaczeniu funkcjonalnej całości), czy też wystarczy, by określona część, przeznaczona wyłącznie do zainstalowania na fotelach samochodowych, mogła zostać uznana za część siedzenia?

                  2)

                  Czy możliwość ogólnego samodzielnego lub niesamodzielnego zastosowania dwóch omawianych produktów ma wpływ na ich zaklasyfikowanie do podpozycji 9401 90 80 lub na brak takiego zaklasyfikowania?

         (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. 1987, L 256, s. 1).


title: Sprawa C-752/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Chaskowo (Bułgaria) w dniu 7 grudnia 2021 r. – JP EOOD/Otdeł „Mitniczesko razsledwane i razuznawane” w Teritoriałna direkcija „Mitnitca Burgas”

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Chaskowo (Bułgaria) w dniu 7 grudnia 2021 r. – JP EOOD/Otdeł „Mitniczesko razsledwane i razuznawane” w Teritoriałna direkcija „Mitnitca Burgas”
      (Sprawa C-752/21)
      (2022/C 109/22)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administratiwen syd – Chaskowo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: JP EOOD

         Strona przeciwna: Otdeł „Mitniczesko razsledwane i razuznawane” w Teritoriałna direkcija „Mitnitca Burgas”

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 44 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 (1) z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny w związku z art. 13 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „EKPC”) i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszcza się istnienia uregulowania krajowego takiego jak art. 59 ust. 2 Zakon za administratiwnite naruszenija i nakazanija (ustawy o naruszeniach i karach administracyjnych, zwanej dalej „ZANN”), w którym nie włączono do kręgu osób mających prawo do zaskarżenia postanowienia o ukaraniu właściciela rzeczy skonfiskowanych na mocy tego postanowienia, gdy ten właściciel nie jest sprawcą zarzucanego czynu[?]

                  2)

                  Czy art. 22 [ust.] 7 w związku z art. 29 i art. 44 rozporządzenia nr 952/2013 w związku z art. 13 EKPC i art. 47 karty należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszczają one istnienia krajowego uregulowania takiego jak art. 232 ust. 1 Zakon za mitnicite (ustawy o urzędach celnych, zwanej dalej „ZM”), w którym wyłączono możliwość zaskarżenia wydanego przeciwko nieznanemu sprawcy postanowienia o ukaraniu w zakresie, w jakim zgodnie z ustawodawstwem krajowym w postanowieniu tym można orzec przepadek na rzecz państwa mienia będącego własnością osoby trzeciej nieuczestniczącej w postępowaniu karnoadministracyjnym[?]

                  3)

                  Czy per argumentum a fortiori art. 4 decyzji ramowej Rady 2005/212/WSiSW (2) z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie konfiskaty korzyści, narzędzi i mienia pochodzących z przestępstwa w związku z art. 47 karty należy interpretować w ten sposób, że przepis ten odnosi się również do wypadków, gdy czyn nie jest przestępstwem, i czy przepis ten należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszcza on krajowego uregulowania takiego jak art. 59 ust. 2 ZANN, wyłączającego właściciela podlegającego przepadkowi mienia z kręgu osób mających prawo do zaskarżenia, i art. 232 ZM, wyraźnie przewidującego brak możliwości zaskarżenia aktu, na mocy którego zgodnie z ustawodawstwem krajowym dopuszczalny jest przepadek mienia osoby trzeciej nieuczestniczącej w postępowaniu karnoadministracyjnym[?]

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U. 2013, L 269, s. 1).

         (2)  Decyzja ramowa Rady 2005/212/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie konfiskaty korzyści, narzędzi i mienia pochodzących z przestępstwa (Dz.U. 2005, L 68, s. 49).


title: Sprawa C-767/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 6 października 2021 r. w sprawie T-88/20, Rivière i in./Parlament, wniesione w dniu 8 grudnia 2021 r. przez Jérôme’a Rivière’a i in.

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/16

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 6 października 2021 r. w sprawie T-88/20, Rivière i in./Parlament, wniesione w dniu 8 grudnia 2021 r. przez Jérôme’a Rivière’a i in.
      (Sprawa C-767/21 P)
      (2022/C 109/23)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Jérôme Rivière, Dominique Bilde, Joëlle Mélin, Aurélia Beigneux, Thierry Mariani, Jordan Bardella, Jean-Paul Garraud, Jean-François Jalkh, Gilbert Collard, Gilles Lebreton, Nicolaus Fest, Gunnar Beck, Philippe Olivier (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii europejskiej z dnia 6 października 2021 r. w sprawie T-88/20, Rivière i in. / Parlament;

                  —

                  stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna w świetle art. 263 i 277 TFUE;

                  —

                  tym samym, stwierdzenie braku podstawy prawnej dla wyrażonej ustnie decyzji przewodniczącego Parlamentu Europejskiego z dnia 13 stycznia 2020 r. i stwierdzenie jej nieważności;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu odwołania wnoszący je podnoszą dwa zarzuty.
      Pierwszy zarzut dotyczy przeinaczenia faktów i błędnego określenia ich charakteru prawnego. W szczególności skarżący podnoszą, że pkt 38 zdanie drugie wyroku stanowi przeinaczenie faktów. Kwestionowany środek rzeczywiście miał praktyczny skutek w postaci pozbawienia posłów do Parlamentu, którzy odmówili usunięcia swoich flag, prawa do zabrania głosu. To przeinaczenie faktów doprowadziło Sąd do przeoczenia drugiej konsekwencji decyzji z dnia 13 stycznia 2020 r. W związku z tym Sąd błędnie określił charakter prawny okoliczności faktycznych. Nie uwzględnił on pozbawienia posła jednego z zasadniczych elementów wykonywania przez niego mandatu, a mianowicie możliwości wypowiadania się.
      Zarzut drugi dotyczy naruszenia i wypaczenia pod względem prawnym i faktycznym art. 10 regulaminu Parlamentu Europejskiego oraz oczywistego błędu w ocenie. Według skarżących, Sąd w celu wyciągnięcia wniosków prawnych, powinien był zbadać, czy mała flaga używana przez posłów była banderą czy transparentem, a następnie czy obecność tej flagi zakłócała porządek posiedzeń lub stanowiła niewłaściwe zachowanie i zagrażała prawidłowemu przebiegowi prac parlamentarnych. Poprzez przeprowadzenie porównania z innymi językami urzędowymi Unii Sąd naruszył art. 1 rozporządzenia nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (1), który uznaje język francuski za język urzędowy i roboczy instytucji Unii Europejskiej, a zatem i Parlamentu. W odniesieniu do posłów francuskich, art. 10 regulaminu powinien być odczytywany zgodnie z zakresem, jaki nadaje mu język francuski.
      Sąd nie przeanalizował sformułowania: „Nie mogą oni wywieszać bander ani transparentów”, ani nie dokonał analizy akapitu trzeciego w kontekście art. 10, a w szczególności jego akapitu drugiego. Dowody na brak zakłóceń spowodowanych obecnością flagi zostały przedstawione w odpowiedzi na zarzuty niedopuszczalności, ponieważ posłowie mogli wywieszać małe flagi europejskie, a poseł belgijski Guy Verhofstadt mógł przemawiać mając taką flagę przed sobą.
      Rozwijając w pkt 43–49 wyroku rozumowanie, które zostało przeniesione z rozumowania Parlamentu na zupełnie inny kontekst prawny niż art. 10, oraz powołując się na art. 171 regulaminu, zatytułowany „Przydzielanie czasu wystąpień i lista mówców”, w celu powołania się na równość posłów w zakresie czasu wystąpień, Sąd nadał art. 10 cel, którego ten nie posiada. Stanowiło to przeinaczenie treści przepisów, które doprowadziło Sąd do nadania temu artykułowi skutków prawnych, których ten nie posiadał. Zdaniem skarżących, decyzja z dnia 13 stycznia 2020 r. wywołała skutki prawne tego rodzaju, że wpłynęła na warunki wykonywania mandatu przez skarżących, zmieniając w istotny sposób ich sytuację prawną. Środek ten stanowił zatem akt zaskarżalny i wyrok powinien zostać uchylony.

         (1)  Dz.U. 17 z 6.10.1958, s. 385


title: Sprawa C-788/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Retten i Esbjerg (Dania) w dniu 17 grudnia 2021 r. – Skatteministeriet Departementet/Global Gravity ApS

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Retten i Esbjerg (Dania) w dniu 17 grudnia 2021 r. – Skatteministeriet Departementet/Global Gravity ApS
      (Sprawa C-788/21)
      (2022/C 109/24)
      Język postępowania: duński

         Sąd odsyłający

      Retten i Esbjerg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Skatteministeriet Departementet

         Strona pozwana: Global Gravity ApS

         Pytania prejudycjalne

                  1)

               Jakie kryteria należy zastosować w celu ustalenia, czy dany artykuł stanowi pojemnik w ramach podpozycji 8609 00 90 00 Nomenklatury scalonej Wspólnej Taryfy Celnej, zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 1001/2013 (1) z dnia 4 października 2013 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (2) w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, w tym:
                              a)

                              czy kryteria te, rozpatrywane oddzielnie, mogą prowadzić do zaklasyfikowania artykułu jako pojemnik;

                              b)

                              czy w celu ustalenia, czy dany artykuł należy zaklasyfikować jako pojemnik, należy dokonać ogólnej oceny kryteriów, tak aby spełnienie kilku kryteriów – ale nie wszystkich – prowadziło do zaklasyfikowania artykułu jako pojemnik;
                              lub

                              c)

                              czy wszystkie kryteria muszą być spełnione łącznie, aby dany artykuł mógł zostać zaklasyfikowany jako pojemnik?

                  2)

                  Czy pojęcie „pojemnika” w podpozycji 8609 00 90 00 Nomenklatury scalonej Wspólnej Taryfy Celnej w brzmieniu ustalonym w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono artykuł będący systemem do transportu rur, składający się z pewnej liczby aluminiowych profili podnoszących, dwóch stalowych słupków podnoszących na profil podnoszący i dwóch śrub M20 na profil podnoszący, służących do zabezpieczenia profili podnoszących. Rury są umieszczane na górze profili podnoszących. Dodawany jest nowy zestaw profili podnoszących, a następnie kolejne rury są umieszczane na tych profilach podnoszących, i tak dalej, aż do zapakowania pożądanej liczby rur. Ostatnim elementem systemu jest zawsze zestaw profili podnoszących. Po zakończeniu pakowania rur na profile podnoszące stalowe łańcuchy są mocowane do słupków podnoszących przez każdy z czterech rogów (poprzez oczka na słupkach podnoszących) i artykuł jest gotowy do załadunku za pomocą dźwigu lub wózka widłowego, jeśli transport odbywa się drogą lądową.

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. 2013 L 290, s. 1).

         (2)  Dz.U. 1987 L 256, s. 1.


title: Sprawa C-808/21: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2021 r. – Komisja Europejska/Republika Czeska

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/18

      Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2021 r. – Komisja Europejska/Republika Czeska
      (Sprawa C-808/21)
      (2022/C 109/25)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Ondrůšek, J. Tomkin, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Czeska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie, że odmawiając obywatelom Unii, którzy nie mają obywatelstwa Republiki Czeskiej, lecz mają w tym państwie miejsce zamieszkania, prawa wstąpienia do partii politycznej lub uczestnictwa w ruchu politycznym, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 22 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

                  —

                  obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na podstawie art. 22 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej każdy obywatel Unii mający miejsce zamieszkania w państwie członkowskim, którego nie jest obywatelem, ma prawo głosowania i kandydowania w wyborach lokalnych i w wyborach do Parlamentu Europejskiego w państwie członkowskim, w którym ma miejsce zamieszkania, na takich samych zasadach jak obywatele tego państwa.
      Zdaniem Komisji, ponieważ obywatele Unii, którzy nie mają obywatelstwa Republiki Czeskiej, lecz mają miejsce zamieszkania w Republice Czeskiej, nie mają prawa wstąpienia do partii politycznej lub uczestnictwa w ruchu politycznym, nie mogą oni wykonywać praw politycznych, które zostały im przyznane na podstawie art. 22 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na takich samych zasadach jak obywatele Republiki Czeskiej.


title: Sprawa C-29/22 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 10 listopada 2021 r. w sprawie T-771/20, KS i KD/Rada i in., wniesione w dniu 12 stycznia 2022 r przez KS i KD

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/18

      Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 10 listopada 2021 r. w sprawie T-771/20, KS i KD/Rada i in., wniesione w dniu 12 stycznia 2022 r przez KS i KD
      (Sprawa C-29/22 P)
      (2022/C 109/26)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: KS i KD (przedstawiciel: J. Stojsavljevic-Savic, Solicitor, F. Randolph, QC i P. Koutrakos, Barrister)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uwzględnienie odwołania, uchylenie zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie żądań przedstawionych przed Sądem;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, uwzględnienie odwołania i przekazanie sprawy Sądowi do ostatecznego rozpoznania; oraz

                  —

                  obciążenie drugiej strony postępowania kosztami niniejszego postępowania odwoławczego, postepowania przed Sądem oraz postępowania przed panelem weryfikującym przestrzeganie praw człowieka w ramach EULEX.

         Zarzuty i główne argumenty

      Odwołanie opiera się na zarzucie, że Sąd naruszył prawo, stwierdzając brak swojej właściwości do rozpoznania skargi wniesionej przez wnoszących odwołanie w celu uzyskania naprawienia szkody poniesionej przez nich w wyniku naruszenia przez drugą stronę postępowania ich podstawowych praw człowieka. Zarzut odwołania dzieli się na cztery części.
      Po pierwsze, Sąd naruszył prawo dokonując rozszerzającej wykładni wyłączenia WPZiB (wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii Europejskiej) ustanowionego w art. 24 ust. 1 akapit drugi zdanie ostatnie TUE i art. 275 akapit pierwszy TFUE.
      Po drugie, Sąd naruszył prawo poprzez nieprawidłowe zastosowanie wyroku z dnia 6 października 2020 r., Bank Refah Kargaran/Rada (C 134/19 P, EU:C:2020:793).
      Po trzecie, Sąd naruszył prawo poprzez nieprawidłowe zastosowanie wyroku z dnia 25 marca 2021 r., Carvalho i in./Parlament i Rada (C 565/19 P, niepublikowany, EU:C:2021:252).
      Po czwarte, Sąd naruszył prawo, ponieważ nie odniósł się do istotnych aspektów żądań i nie uzasadnił w wystarczającym stopniu swojego orzeczenia.


title: Sprawa C-44/22 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 10 listopada 2021 r. w sprawie T-771/20, KS i KD/Rada i in., wniesione w dniu 19 stycznia 2022 r. przez Komisję Europejską

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/19

      Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 10 listopada 2021 r. w sprawie T-771/20, KS i KD/Rada i in., wniesione w dniu 19 stycznia 2022 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-44/22 P)
      (2022/C 109/27)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: Y. Marinova i J. Roberti di Sarsina, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: KS, KD, Rada Unii Europejskiej, Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia;

                  —

                  ustalenie, że sądy Unii mają wyłączną właściwość do rozpoznania sprawy;

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w celu wydania orzeczenia w przedmiocie dopuszczalności i istoty sprawy;

                  —

                  orzeczenie, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów niniejszego postępowania oraz kosztów poprzedzających powiązanych z nim postępowań nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty.
      Zarzut pierwszy: Sąd naruszył prawo poprzez i) nieuznanie ograniczonego charakteru właściwości Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w art. 24 TUE i art. 275 TFUE jako odstępstwa od ogólnej właściwości TSUE, (ii) niedokonanie ścisłej wykładni tego odstępstwa, wbrew utrwalonemu orzecznictwu TSUE oraz (iii) błędną interpretację w tym kontekście wyroków w sprawach H (1), SatCen (2) i Elitaliana (3) jako niepodtrzymujących właściwości TSUE w rozpatrywanej sprawie.
      Zarzut drugi: Sąd naruszył prawo, nie kwalifikując prawidłowo skargi jako skargi o odszkodowanie dotyczącej zarzucanych naruszeń podstawowych praw człowieka oraz nie dokonując wykładni ograniczeń właściwości TSUE w świetle wymogów dotyczących praw człowieka i praworządności wynikających z prawa pierwotnego UE, które ustanawiają właściwość TSUE w rozpatrywanej sprawie.
      Część pierwsza zarzutu: Sąd naruszył prawo kwalifikując zaskarżone przez skarżących akty, działania lub zaniechania jako wchodzące w zakres zagadnień politycznych lub strategicznych związanych z misją i dotyczących określenia lub wdrożenia WPZiB (Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa Unii Europejskiej), a nie jako akty, działania lub zaniechania powodujące szkodę wynikającą z zarzucanych naruszeń praw człowieka w kontekście WPZiB.
      Część druga zarzutu: Sąd naruszył prawo, nie dokonując wykładni art. 24 TUE i art. 275 TFUE w świetle podstawowych praw i wolności UE wynikających z Karty i EKPC oraz podstawowych wartości UE, jakimi są praworządność i poszanowanie praw człowieka, zawartych w traktatach (art. 2, art. 3 ust. 5, art. 6 ust. 1 i 3, art. 19, art. 21 ust. 2 lit. b), art. 23 TUE i art. 47 Karty).
      Zarzut trzeci: Sąd naruszył prawo dokonując nieprawidłowej wykładni wyroku w sprawie Bank Refah (4) i nie uznając skargi o odszkodowanie za samodzielny środek prawny, w odniesieniu do którego nie jest przedmiotem wyłączenie z właściwości TSUE na podstawie art. 268 i art. 340 akapit drugi TFUE.
      Zarzut czwarty: Sąd naruszył prawo, nie zapewniając autonomii porządku prawnego Unii i pozbawiając skarżących skutecznego środka prawnego.
      Część pierwsza zarzutu: Sąd naruszył prawo, nie ustalając wyłącznej właściwości sądów Unii do rozpoznania i rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
      Część druga zarzutu: Sąd naruszył prawo, pozbawiając w rozpatrywanej sprawie skarżących jakiegokolwiek skutecznego środka prawnego i faktycznie pozostawiając ich bez jakiejkolwiek realnej możliwości zapewnienia ochrony ich praw podstawowych.

         (1)  Wyrok Trybunału z dnia 19 lipca 2016 r., H/Rada i in., C 455/14 P, EU:C:2016:569.

         (2)  Wyrok Sądu z dnia 25 października 2018 r., KF/SatCen, T 286/15, EU:T:2018:718; wyrok Trybunału z dnia 25 czerwca 2020 r., SatCen/ KF, C 14/19 P, ECLI:EU:C:2020: 492; postanowienie Sądu z dnia 10 lipca 2020 r., KF/SatCen, T 619/19, niepublikowane, EU:T:2020:337; wyrok Trybunału z dnia 14 października 2021 r., KF/SatCen, C 464/20 P, niepublikowany, ECLI:EU:C:2021:848.

         (3)  Wyrok Trybunału z dnia 12 listopada 2015 r., Elitaliana/Eulex Kosovo, C 439/13 P, EU:C:2015:753.

         (4)  Wyrok Trybunału z dnia 6 października 2020 r., Bank Refah Kargaran/Rada, C 134/19 P, EU:C:2020:793.


title: Sprawa C-327/20: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 13 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Opolu – Polska) – Skarb Państwa – Starosta Nyski/New Media Development & Hotel Services Sp. z o.o. [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2011/7/UE – Zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych – Zakres stosowania – Pojęcie „transakcji handlowych” – Organ publiczny będący wierzycielem przedsiębiorstwa – Wyłączenie – Oddanie nieruchomości przez organ publiczny w użytkowanie wieczyste na rzecz przedsiębiorstwa w zamian za uiszczenie opłaty rocznej]

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/8

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 13 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Opolu – Polska) – Skarb Państwa – Starosta Nyski/New Media Development & Hotel Services Sp. z o.o.
      (Sprawa C-327/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2011/7/UE - Zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych - Zakres stosowania - Pojęcie „transakcji handlowych” - Organ publiczny będący wierzycielem przedsiębiorstwa - Wyłączenie - Oddanie nieruchomości przez organ publiczny w użytkowanie wieczyste na rzecz przedsiębiorstwa w zamian za uiszczenie opłaty rocznej)
      (2022/C 109/10)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Opolu

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Skarb Państwa – Starosta Nyski

         Strona przeciwna: New Media Development & Hotel Services Sp. z o.o.

         Sentencja

      Pojęcie „transakcji handlowej” w rozumieniu art. 2 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje ono pobierania przez organ publiczny opłaty należnej tytułem wynagrodzenia za użytkowanie wieczyste gruntu od przedsiębiorstwa, względem którego ów organ publiczny jest wierzycielem.

         (1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021.


title: Sprawa C-351/20 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 stycznia 2022 r. – Liviu Dragnea/Komisja Europejska [Odwołanie – Dochodzenia Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) – Raporty z dochodzeń – Wniosek o wszczęcie dochodzenia w sprawie przebiegu wcześniejszych dochodzeń OLAF-u – Wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów – Pismo odmowne – Artykuł 263 TFUE – Decyzja mogąca być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności – Termin do wniesienia skargi – Skarga na pismo potwierdzające dotyczące raportów z dochodzenia OLAF-u – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Artykuł 6 i art. 7 ust. 2 – Obowiązek pouczenia wnioskodawcy o prawie do złożenia ponownego wniosku]

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/8

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 stycznia 2022 r. – Liviu Dragnea/Komisja Europejska
      (Sprawa C-351/20 P) (1)

      (Odwołanie - Dochodzenia Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) - Raporty z dochodzeń - Wniosek o wszczęcie dochodzenia w sprawie przebiegu wcześniejszych dochodzeń OLAF-u - Wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów - Pismo odmowne - Artykuł 263 TFUE - Decyzja mogąca być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Skarga na pismo potwierdzające dotyczące raportów z dochodzenia OLAF-u - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Artykuł 6 i art. 7 ust. 2 - Obowiązek pouczenia wnioskodawcy o prawie do złożenia ponownego wniosku)
      (2022/C 109/11)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Liviu Dragnea (przedstawiciel: adwokaci C. Toby, O. Riffaud i B. Entringer)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-P. Keppenne i J. Baquero Cruz)

         Sentencja

                  1)

                  Postanowienie Sądu Unii Europejskiej z dnia 12 maja 2020 r., Dragnea/Komisja (T-738/18, niepublikowane, EU:T:2020:208) zostaje uchylone w zakresie, w jakim postanowieniem tym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę Liviu Dragnei w części dotyczącej stwierdzenia nieważności pisma Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) z dnia 1 października 2018 r. w zakresie, w jakim w piśmie tym OLAF odmówił udzielenia Liviu Dragnei dostępu do dokumentów wskazanych w jego piśmie z dnia 22 sierpnia 2018 r.

                  2)

                  Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej celem rozpoznania tego żądania stwierdzenia nieważności.

                  3)

                  W pozostałej części odwołanie zostaje w części odrzucone, a w części oddalone.

                  4)

                  Liviu Dragnea i Komisja Europejska pokrywają koszty, które ponieśli w związku z niniejszym postępowaniem odwoławczym.

                  5)

                  Rozstrzygnięcie o pozostałych kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U. C 313 z 21.09.2020.


title: Sprawa C-361/20 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 13 stycznia 2022 r. – YG/Komisja [Odwołanie – Służba publiczna – Urzędnik – Awans – Postępowanie w sprawie awansu 2017 – Decyzja o nieawansowaniu skarżącego – Artykuł 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej – Porównanie osiągnięć – Zasada równego traktowania – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               7.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/9

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 13 stycznia 2022 r. – YG/Komisja
      (Sprawa C-361/20 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnik - Awans - Postępowanie w sprawie awansu 2017 - Decyzja o nieawansowaniu skarżącego - Artykuł 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej - Porównanie osiągnięć - Zasada równego traktowania - Obowiązek uzasadnienia)
      (2022/C 109/12)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: YG (przedstawiciele: adwokaci A. Champetier i S. Rodrigues)

         Druga strona postępowania: Komisja (przedstawiciele: L. Hohenecker, L. Vernier i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  YG zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 433 z 14.12.2020.