title: Sprawa T-182/08: Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2008 r. — Komisja przeciwko Atlantic Energy

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/46

         Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2008 r. — Komisja przeciwko Atlantic Energy
   (Sprawa T-182/08)
   (2008/C 171/88)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A.M. Rouchaud-Joët, S. Lejeune, pełnomocnicy i M. Jarvis, Barrister)

      Strona pozwana: Atlantic Energy Ltd (Truro, Zjednoczone Królestwo)
   Żądania strony skarżącej

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz Komisji kwoty 383 081,19 EURO, z tego 226 010,00 EURO tytułem kwoty głównej i 76 233,61 EURO tytułem odsetek za zwłokę w płatności naliczonych według stopy procentowej EBC +2 % od kwoty głównej za okres od 1 czerwca 1996 r. do 28 lutego 2002 r. i 84 448,11 EURO tytułem odsetek za zwłokę w płatności naliczonych od kwoty głównej i odsetek należnych za okres do dnia 28 lutego 2002 r. według stopy procentowej EBC + 1.5 % za okres od 16 lipca 2002 r. do 31 maja 2008 r., pomniejszonej o kwotę 3 610,53 EURO;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej kwoty 39,33 EURO za każdy dzień tytułem odsetek naliczonych za okres od dnia 31 maja 2008 r. do dnia spłaty całości wierzytelności;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Dnia 29 marca 1996 r. Wspólnota Europejska reprezentowana przez Komisję zawarła z Sidney C. Banks Plc i Jenbacher Energiesysteme AG umowę — oznaczoną jako BU 183/95 UK/AT — o wykonanie projektu „Advanced automated gasifier with CHP using waste wood as fuel” w ramach działalności Wspólnoty w dziedzinie energii nienuklearnej (1). Zgodnie z jednym z postanowień umowy Komisja dokonała wpłaty zaliczki wskazanemu koordynatorowi umowy, Sydney C. Banks Plc., na poczet wkładu do budżetu projektu.
   Faksem z dnia 25 września 1996 r. Sidney C. Banks Plc poinformował Komisję o zamiarze wycofania się z projektu. Dnia 17 kwietnia 1998 r. Wspólnota Europejska reprezentowana przez Komisję podpisała Załącznik nr 1 do umowy, zgodnie z którym spółka Atlantic Energy Ltd wstąpiła w miejsce Sidney C. Banks Plc jako strona i koordynator wykonania umowy.
   Zgodnie z klauzulą 2 Załącznika w kwietniu 1998 r. Sidney C. Banks Plc przekazał spółce Atlantic Energy Ltd zaliczkę otrzymaną od Komisji (powiększoną o odsetki).
   Komisja domaga się zasądzenia od spółki Atlantic Energy Ltd kwoty zaliczki powiększonej o odsetki, powołując się na fakt, że realizacji projektu nie rozpoczęto, a jeśli nawet, to została ona przerwana przez Komisję.

      (1)  Decyzja Rady 94/806/WE z dnia 23 listopada 1994 r. w sprawie przyjęcia specjalnego programu badań i rozwoju technologicznego, obejmującego prezentację, w dziedzinie energii nienuklearnej (1994–1998) (Dz.U. L 334 z 22.12.1994, str. 87) [tłumaczenie nieoficjalne].


title: Sprawa T-464/07: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2007 r. — Korsch przeciwko OHIM (PharmaResearch)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/51

         Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2007 r. — Korsch przeciwko OHIM (PharmaResearch)
   (Sprawa T-464/07)
   (2008/C 51/94)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Korsch AG (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Grzam)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 października 2007 r. (sprawa R 924/2007-4) dotyczącej słownego znaku towarowego nr 5 309 836 „PharmaResearch”;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania w sprawie skargi oraz kosztami postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „PharmaResearch” dla towarów i usług z klasy 9 (zgłoszenie nr 5 309 836)

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 (1), jako że nie występują żadne podstawy odmowy rejestracji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994 L 11, str. 1).


title: Sprawa T-68/13: Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2013 r. — Novartis przeciwko OHIM (CARE TO CARE)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/30

         Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2013 r. — Novartis przeciwko OHIM (CARE TO CARE)
   (Sprawa T-68/13)
   2013/C 108/76
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Novartis (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Douglas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 29 listopada 2012 r. — sprawa R 953/2012-1;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „CARE TO CARE” dla usług z klas 41 i 42 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 10 224 657

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenia art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady Nr 207/2009


title: Sprawa T-97/11: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2011 r. — Rovi Pharmaceuticals przeciwko OHIM — Laboratorios Farmaceuticos Rovi (ROVI Pharmaceuticals)

text:
               16.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/15

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2011 r. — Rovi Pharmaceuticals przeciwko OHIM — Laboratorios Farmaceuticos Rovi (ROVI Pharmaceuticals)
   (Sprawa T-97/11)
   2011/C 120/35
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rovi Pharmaceuticals GmbH (Schlüchtern, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Berghofer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Laboratorios Farmaceuticos Rovi, SA (Madryt, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 grudnia 2010 r. w sprawie R 500/2010-2;

               —

               oddalenie sprzeciwu nr B 1368580 w całości oraz zwrot kosztów postępowania;

               —

               obciążenie strony pozwanej obowiązkiem rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego znaku objętego zgłoszeniem nr 6475107

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „ROVI Pharmaceuticals” dla towarów i usług należących do klas 3, 5 i 44 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6475107

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny wspólnotowy znak towarowy „ROVI” zarejestrowany pod numerem 24810 dla towarów należących do klas 3 i 5; graficzny wspólnotowy znak towarowy „ROVICM Rovi Contract Manufacturing” zarejestrowany pod numerem 4953915 dla towarów i usług należących do klas 5, 42 i 44; słowny hiszpański znak towarowy „ROVIFARMA” zarejestrowany pod numerem 2509464 dla towarów i usług należących do klas 5, 39 i 44; słowny hiszpański znak towarowy „ROVI” zarejestrowany pod numerem 1324942 dla towarów należących do klasy 3; słowny hiszpański znak towarowy „ROVI” zarejestrowany pod numerem 283403 dla towarów należących do klas 1 i 5; graficzny hiszpański znak towarowy „ROVI” zarejestrowany pod numerem 137853 dla towarów należących do klasy 3

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza: i) niesłusznie uznała, że zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd dokonując nieprawidłowej oceny poszczególnych czynników mających znaczenie dla oceny całościowej oraz ii) zaniechała dokonania całościowej oceny rozpatrywanych znaków towarowych.


title: Sprawa T-137/15: Postanowienie Sądu z dnia 5 sierpnia 2015 r. – Parker Hannifin Manufacturing i Parker-Hannifin/Komisja

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/61

         Postanowienie Sądu z dnia 5 sierpnia 2015 r. – Parker Hannifin Manufacturing i Parker-Hannifin/Komisja
   (Sprawa T-137/15) (1)

   (2015/C 381/86)
   Język postępowania: angielski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 190 z 8.6.2015.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 92 z 12.4.2008 .

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/1

         (2008/C 107/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 92 z 12.4.2008.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 79 z 29.3.2008.

      Dz.U. C 64 z 8.3.2008.

      Dz.U. C 51 z 23.2.2008.

      Dz.U. C 37 z 9.2.2008.

      Dz.U. C 22 z 26.1.2008.

      Dz.U. C 8 z 12.1.2008.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa T-354/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lutego 2007 r. — Petralia przeciwko Komisji (Urzędnicy — Pracownicy tymczasowi — Kadra naukowa — Zaszeregowanie do grupy)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/34

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lutego 2007 r. — Petralia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-354/04) (1)

   (Urzędnicy - Pracownicy tymczasowi - Kadra naukowa - Zaszeregowanie do grupy)
   (2007/C 82/75)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Gaetano Petralia (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: C. Forte, avocat)

      Strona pozwana: Komisja (przedstawiciele: J. Currall i C. Loggi, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji Komisji z dnia 7 października 2003 r. w sprawie ostatecznego zaszeregowania skarżącego do grupy B5, stopień 3 oraz decyzji z dnia 13 maja 2004 r. w sprawie oddalenia zażalenia skarżącego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004.


title: Sprawa C-155/12: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Polska) — Minister Finansów przeciwko RR Donnelley Global Turnkey Solutions Poland Sp. z o.o. (Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 44 i 47 — Miejsce uznawane za miejsce dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu — Miejsce opodatkowania — Pojęcie „usług związanych z nieruchomościami” — Transgraniczne, kompleksowe usługi w zakresie magazynowania towarów)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/30

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Polska) — Minister Finansów przeciwko RR Donnelley Global Turnkey Solutions Poland Sp. z o.o.
   (Sprawa C-155/12) (1)

   (Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 44 i 47 - Miejsce uznawane za miejsce dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu - Miejsce opodatkowania - Pojęcie „usług związanych z nieruchomościami” - Transgraniczne, kompleksowe usługi w zakresie magazynowania towarów)
   2013/C 225/50
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Minister Finansów

      Strona pozwana: RR Donnelley Global Turnkey Solutions Poland Sp. z o.o.

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Naczelny Sąd Administracyjny — Wykładnia art. 44 i 47 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) w zmienionym brzmieniu — Określenie miejsca opodatkowania — Pojęcie usług związanych z nieruchomościami — Transgraniczne, kompleksowe usługi magazynowania towarów świadczone na rzecz kontrahentów mających siedzibę w innych państwach członkowskich lub w państwach trzecich obejmujące przyjmowanie towarów do magazynów w Polsce, umieszczanie ich na półkach, przechowywanie, załadunek i rozładunek, przepakowywanie i odesłanie do klienta

      Sentencja

   Artykuł 47 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r. należy interpretować w ten sposób, że kompleksowe usługi w zakresie magazynowania, obejmujące przyjmowanie towarów do magazynu, ich umieszczanie na odpowiednich półkach magazynowych, przechowywanie, pakowanie, wydawanie, rozładunek i załadunek są objęte tym artykułem jedynie wówczas, gdy magazynowanie stanowi świadczenie główne czynności jednolitej i usługobiorcom jest przyznane prawo używania całości lub części wyraźnie określonej nieruchomości.

      (1)  Dz.U. C 184 z 23.6.2012.


title: Sprawa C-230/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Militzer & Münch GmbH przeciwko Ministero delle Finanze (Unia celna — Tranzyt wspólnotowy — Pokrycie długu celnego — Właściwe państwo członkowskie — Dowód wskazujący na prawidłową realizację procedury lub na miejsce w którym nastąpiło naruszenie — Termin — Odpowiedzialność głównego zobowiązanego)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Militzer & Münch GmbH przeciwko Ministero delle Finanze
   (Sprawa C-230/06) (1)

   (Unia celna - Tranzyt wspólnotowy - Pokrycie długu celnego - Właściwe państwo członkowskie - Dowód wskazujący na prawidłową realizację procedury lub na miejsce w którym nastąpiło naruszenie - Termin - Odpowiedzialność głównego zobowiązanego)
   (2008/C 128/07)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte suprema di cassazione
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Militzer & Münch GmbH

      Strona pozwana: Ministero delle Finanze
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte suprema di cassazione — Wykładnia art. 11a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1062 z dnia 27 marca 1987 r. w sprawie przepisów w celu wykonania procedury tranzytu wspólnotowego oraz niektórych uproszczeń tej procedury (Dz. U. L 107, str. 1) oraz art. 215 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. L 302, str. 1) — Zakończenie procedury w urzędzie celnym przeznaczenia poświadczone przy użyciu fałszywych dokumentów — Termin wyznaczony na powiadomienie o fakcie, że przesyłka nie została przedstawiona w urzędzie celnym przeznaczenia — Stosowanie
   Sentencja

               1)

               W celu zbadania właściwości państwa członkowskiego, które przystąpiło do pokrycia należności celnych, do sądu krajowego należy określenie, czy w chwili gdy zostało stwierdzone, że przesyłka nie został przedstawiona w urzędzie przeznaczenia, miejsce naruszenia lub nieprawidłowość mogło być ustalone. W takim przypadku art. 203 ust. 1 i art. 215 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny pozwalają wskazać, że właściwe w zakresie pokrycia długu celnego, jest państwo członkowskie, na terytorium którego zostało popełnione pierwsze naruszenie lub pierwsza nieprawidłowość, które można uznać za usunięcie spod dozoru celnego. Natomiast jeśli miejsce naruszenia lub nieprawidłowości nie może zostać w ten sposób ustalone, państwo członkowskie do którego należy urząd wyjścia jest właściwe w zakresie dokonania pokrycia należności celnych, zgodnie z art. 378 i 379 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92.

               2)

               Jeżeli przesyłka nie został przedstawiona w urzędzie przeznaczenia i nie można ustalić miejsca naruszenia lub nieprawidłowości, wyłącznie do urzędu wyjścia należy dokonanie przewidzianego powiadomienia z zachowaniem terminów jedenastomiesięcznego i trzymiesięcznego, o których mowa w art. 379 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 2454/93.

               3)

               Obciążenie odpowiedzialnością za dług celny agenta celnego, jako głównego zobowiązanego, nie jest sprzeczne z zasadą proporcjonalności.

      (1)  Dz.U. C 190 z 12.8.2006.


title: Sprawa C-482/04 P: Postanowienie Trybunału z dnia  21 listopada 2005 r.  — SNF SAS/Komisja Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Dyrektywa dotycząca produktów kosmetycznych — Ograniczenia stosowania poliakryloamidów jako składników produktów kosmetycznych)

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/20

         Postanowienie Trybunału z dnia 21 listopada 2005 r. — SNF SAS/Komisja Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-482/04 P) (1)

   (Odwołanie - Dyrektywa dotycząca produktów kosmetycznych - Ograniczenia stosowania poliakryloamidów jako składników produktów kosmetycznych)
   (2006/C 143/36)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: SNF SAS [Przedstawiciele: K. Van Maldegem i C. Mereu, adwokaci]

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: X. Lewis i A. Caeiros, pełnomocnicy]
   Przedmiot
   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 6 września 2004 r. w sprawie T-213/02 SNF przeciwko Komisji stwierdzającego niedopuszczalność skargi o stwierdzenie nieważności części dwudziestej szóstej dyrektywy Komisji 2002/34/WE z dnia 15 kwietnia 2002 r. dostosowującej do postępu technicznego załączniki II, III i VII do dyrektywy Rady 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych (Dz.U. L 102, str. 19).
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone

               2)

               SNF SA zostaje obciążona kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 19 z 22.1.2005


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 czerwca 2005 r. w sprawach połączonych C-462/03 i C-463/03 (wnioski Bundesvergabeamt o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Strabag AG, Kostmann GmbH przeciwko Österreichische Bundesbahnen (Zamówienia publiczne — Dyrektywa 93/38/EWG — Sektory gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji — Pojęcia „eksploatacji” i „udostępniania” sieci przeznaczonych do świadczenia usługi dla ludności w zakresie transportu koleją — Roboty dotyczące infrastruktury kolejowej)

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 16 czerwca 2005 r.
   w sprawach połączonych C-462/03 i C-463/03 (wnioski Bundesvergabeamt o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Strabag AG, Kostmann GmbH przeciwko Österreichische Bundesbahnen (1)

   (Zamówienia publiczne - Dyrektywa 93/38/EWG - Sektory gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji - Pojęcia „eksploatacji” i „udostępniania” sieci przeznaczonych do świadczenia usługi dla ludności w zakresie transportu koleją - Roboty dotyczące infrastruktury kolejowej)
   (2005/C 193/08)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawach połączonych C-462/03 i C-463/03 mających za przedmiot wnioski o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożone przez Bundesvergabeamt (Austria) postanowieniem z dnia 27 października 2003 r., które wpłynęły do Trybunału w dniu 4 listopada 2003 r., w postępowaniu Strabag AG (C-462/03), Kostmann GmbH (C-463/03) przeciwko Österreichische Bundesbahnen, Trybunał (druga izba) w składzie: C. W. A. Timmermans (sprawozdawca), prezes izby, R. Silva de Lapuerta, R. Schintgen, G. Arestis i J. Klučka, sędziowie; rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass wydał w dniu 16 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Jeżeli podmiot zamawiający wykonujący jeden z rodzajów działalności, o których mowa w art. 2 ust. 2 dyrektywy Rady 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji zamierza w ramach wykonywania tej działalności udzielić zamówienia na usługi, roboty budowlane lub dostawy bądź też zorganizować konkurs na projekt, to zamówienie to lub konkurs podlegają przepisom tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 21 z 24.1.2004


title: Sprawa T-569/10: Wyrok Sądu z dnia 10 października 2012 r. — Bimbo przeciwko OHIM — Panrico (BIMBO DOUGHNUTS) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BIMBO DOUGHNUTS — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy DOGHNUTS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 — Żądanie zmiany — Dopuszczalność)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/32

         Wyrok Sądu z dnia 10 października 2012 r. — Bimbo przeciwko OHIM — Panrico (BIMBO DOUGHNUTS)
   (Sprawa T-569/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BIMBO DOUGHNUTS - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy DOGHNUTS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 - Żądanie zmiany - Dopuszczalność)
   2012/C 366/62
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bimbo, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell Callicó)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Panrico, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat D. Pellisé Urquiza)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 października 2010 r. (sprawa R 838/2009-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Panrico, SA a Bimbo, SA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               2)

               Bimbo, SA pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez OHIM.

               3)

               Panrico, SA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 46 z 12.2.2011.


title: Sprawa C-265/10: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/21

         Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-265/10)
   ()
   2010/C 221/35
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Olivier i M. van Beek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zapewnienia wykonania kar stosowanych w przypadku naruszeń przepisów rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE, a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 126 wspomnianego rozporządzenia (WE) nr 1907/2006;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zważywszy na to, że Królestwo Belgii nie ustanowiło przepisów zapewniających wykonanie kar w przypadku naruszeń przepisów rozporządzenia REACH, które powinny były wejść w życie najpóźniej w dniu 1 grudnia 2008 r., a w każdym razie nie podała tych przepisów do wiadomości Komisji, ta ostatnia wyciąga stąd wniosek, że Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 126 wspomnianego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. L 396, s. 1


title: Sprawa T-135/13: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2015 r. – Hitachi Chemical Europe i in./ECHA (REACH — Identyfikacja niektórych substancji działających uczulająco na drogi oddechowe jako substancji wzbudzających szczególnie duże obawy — Równoważne obawy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Bezpośrednie oddziaływanie — Dopuszczalność — Prawo do obrony — Proporcjonalność)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/33

         Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2015 r. – Hitachi Chemical Europe i in./ECHA
   (Sprawa T-135/13) (1)

   ((REACH - Identyfikacja niektórych substancji działających uczulająco na drogi oddechowe jako substancji wzbudzających szczególnie duże obawy - Równoważne obawy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Bezpośrednie oddziaływanie - Dopuszczalność - Prawo do obrony - Proporcjonalność))
   (2015/C 198/44)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hitachi Chemical Europe GmbH (Düsseldorf, Niemcy); Polynt SpA (Scanzorosciate, Włochy); Sitre Srl (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu i K. Van Maldegem)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: M. Heikkilä, W. Boere i T. Zbihlej, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: REACh ChemAdvice GmbH (Kelkheim, Niemcy); New Japan Chemical (Osaka, Japonia) (przedstawiciele: C. Mereu i K. Van Maldegem)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo (przedstawiciele: B. Koopman, M. Bulterman i C. Schillemans, pełnomocnicy); Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Mifsud-Bonnici i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji ECHA ED/169/2012 z dnia 18 grudnia 2012 r. dotyczącej włączenia substancji wzbudzających szczególnie duże obawy do listy substancji kandydackich na podstawie art. 59 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1), w części, w jakiej dotyczy ona bezwodnika metyloheksahydroftalowego (WE nr 247–094–1), bezwodnika 4 metyloheksahydroftalowego (WE nr 243–072–0), bezwodnika 1 metyloheksahydroftalowego (WE nr 256–356–4) i bezwodnika 3 metyloheksahydroftalowego (WE nr 260–566–1),

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Hitachi Chemical Europe GmbH, Polynt SpA i Sitre Srl pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA).

               3)

               Królestwo Niderlandów, Komisja Europejska, REACh ChemAdvice GmbH i New Japan Chemical pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 129 z 4.5.2013.


title: Sprawa T-378/10: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Masco i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG — Koordynacja cen i wymiana mających szczególne znaczenie informacji handlowych — Jednolite naruszenie)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/26

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Masco i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-378/10) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG - Koordynacja cen i wymiana mających szczególne znaczenie informacji handlowych - Jednolite naruszenie)
   2013/C 325/43
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Masco Corp. (Michigan, Stany Zjednoczone); Hansgrohe AG (Schiltach, Niemcy); Hansgrohe Deutschland Vertriebs GmbH (Schiltach); Hansgrohe Handelsgesellschaft mbH (Wiener Neudorf, Austria); Hansgrohe SA/NV (Bruksela, Belgia); Hansgrohe BV (Westknollendam, Niderlandy); Hansgrohe SARL (Antony, Francja); Hansgrohe SRL (Villanova d’Asti, Włochy); Hüppe GmbH (Bad Zwischenahn, Niemcy); Hüppe Ges.mbH (Laxenburg, Austria); Hüppe Belgium SA (Woluwé Saint-Étienne, Belgia); i Hüppe BV (Alblasserdam, Niderlandy) (przedstawiciele: D. Schroeder, S. Heinz, adwokaci, i J. Temple Lang, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy, wspierani przez B. Kennelly, barrister)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności art. 1 decyzji Komisji C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.092 — Instalacje sanitarne do łazienek) w zakresie, w jakim Komisja uznała w nim, że skarżące uczestniczyły w jednolitym i złożonym naruszeniu w sektorze instalacji sanitarnych do łazienek.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Masco Corp., Hansgrohe AG, Hansgrohe Deutschland Vertriebs GmbH, Hansgrohe Handelsgesellschaft mbH, Hansgrohe SA/NV, Hansgrohe BV, Hansgrohe SARL, Hansgrohe SRL, Hüppe GmbH, Hüppe Ges.mbH, Hüppe Belgium SA i Hüppe BV pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa T-174/07: Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2007 r. — Volkswagen AG przeciwko OHIM

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/40

         Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2007 r. — Volkswagen AG przeciwko OHIM
   (Sprawa T-174/07)
   (2007/C 155/73)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Risthaus)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) w przedmiocie odwołania nr R 1479/2005-1, wydanej w dniu 7 marca 2007 r. i doręczonej w dniu 23 marca 2007 r.;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „TDI” dla towarów i usług z klas 4, 7 i 37 (zgłoszenie nr 842 302)

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 62 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ w zaskarżonej decyzji nie uwzględniono rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 12 maja 2003 r. w sprawie R 53/2002-4;

               —

               naruszenie art. 74 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 40/94, ponieważ w zaskarżonej decyzji nie dokonano prawidłowej oceny okoliczności faktycznych;

               —

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94, polegające na tym, iż w zaskarżonej decyzji stwierdzono brak charakteru odróżniającego zgłoszonego znaku towarowego;

               —

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94, polegające na stwierdzeniu w zaskarżonej decyzji, że zgłoszony znak towarowy pełni funkcję opisową;

               —

               naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94, polegające na stwierdzeniu w zaskarżonej decyzji, że zgłoszony znak towarowy nie nabył charakteru odróżniającego w drodze używania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994 L 11, str. 1).


title: Sprawa T-285/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lipca 2006 r. — Andrieu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Skarga o uchylenie — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Prawo do obrony — Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie — Niedopuszczalność)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/39

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lipca 2006 r. — Andrieu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-285/04) (1)

   (Urzędnicy - Skarga o uchylenie - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Prawo do obrony - Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie - Niedopuszczalność)
   (2006/C 224/83)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Michel Andrieu (Bruksela, Belgia) (Przedstawiciele: S. Rodrigues i Y. Minatchy, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Berscheid i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy, wspierani przez M. Gentona, avocat)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze żądanie uchylenia sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za okres 2001/2002 i po drugie żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 czerwca 2005 r. w sprawie T-80/04 Jean-Pierre Castets przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Przejście na rentę z tytułu niezdolności do pracy — Odszkodowanie za niewykorzystany urlop — Ilość dni uwzględnionych przy obliczeniu odszkodowania — Przyczyny inne niż wymagania służby)

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/27

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 9 czerwca 2005 r.
   w sprawie T-80/04 Jean-Pierre Castets przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Przejście na rentę z tytułu niezdolności do pracy - Odszkodowanie za niewykorzystany urlop - Ilość dni uwzględnionych przy obliczeniu odszkodowania - Przyczyny inne niż wymagania służby)
   (2005/C 193/45)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-80/04, Jean-Pierre Castets, były urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Saint-Victor-des-Oules (Francja), reprezentowany przez adwokata G. Crétina, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Currall i V. Joris, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o uchylenie decyzji Komisji ustalającej wysokość odszkodowania za niewykorzystane przez skarżącego w chwili zakończenia służby coroczne urlopy w zakresie, w jakim obliczenie odszkodowania wynika z ograniczonego do 12 dni na rok kalendarzowy przeniesienia urlopu, Sąd Pierwszej Instancji (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes, P. Mengozzi, I. Wiszniewska-Białecka, sędziowie; sekretarz: H. Jung, administrator, wydał w dniu 9 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004


title: Sprawa C-92/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Câmpulung (Rumunia) w dniu 25 lutego 2014 r. – Liliana Tudoran, Florin Iulian Tudoran, Ilie Tudoran przeciwko SC Suport Colect SRL

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Câmpulung (Rumunia) w dniu 25 lutego 2014 r. – Liliana Tudoran, Florin Iulian Tudoran, Ilie Tudoran przeciwko SC Suport Colect SRL
   (Sprawa C-92/14)
   2014/C 142/29
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Judecătoria Câmpulung

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Liliana Tudoran, Florin Iulian Tudoran, Ilie Tudoran

      Strona pozwana: SC Suport Colect SRL

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG (2) mają zastosowanie również do umowy kredytu zawartej w dniu 5 października 2006 r., czyli przed przystąpieniem Rumunii do Unii Europejskiej, lecz która wciąż wywołuje skutki, gdyż jej postanowienia są wykonywane obecnie, w następstwie kolejnych cesji przewidzianego w niej kredytu?

               2)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy warunki umowne takie jak warunek „obsługi długu przez kredytobiorcę” odnoszące się do zwłoki w zapłacie przez dłużnika oraz wzrostu odsetek po upływie jednego roku, od kiedy to ich stopa składa się ze zmiennej stopy referencyjnej Banca Comercială Română ogłaszanej w siedzibie banku, podwyższonej o 1,90 [punktu procentowego], można uznać za nieuczciwe w rozumieniu dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich?

               3)

               Czy zasada skutecznej ochrony sądowej praw przysługujących jednostkom na mocy prawa Unii zagwarantowana w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego takiemu jak art. 120 rozporządzenia z mocą ustawy nr 99 z grudnia 2006 r. dotyczącego instytucji kredytowych i odpowiedniego kapitału stanowiącemu, że umowa kredytu bankowego zawarta w dokumencie prywatnym i nieprzewidująca, aby jej warunki mogły być uzgodnione z dłużnikiem oraz zgodnie z którą po uproszczonej kontroli i uzyskaniu klauzuli wykonalności w postępowaniu niespornym pozostawiającym sądowi ograniczoną możliwość oceny kwoty kredytu, komornik może dokonać przymusowej egzekucji z nieruchomości dłużnika, ma charakter tytułu egzekucyjnego?

               4)

               Czy dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie temu, aby przepis prawa państwa członkowskiego taki jak art. 372 i nast. dawnego kodeksu postępowania cywilnego, umożliwiał wierzycielowi dochodzenie wykonania świadczenia wynikającego z nieuczciwych warunków umownych w drodze egzekucji z nieruchomości stanowiącej zabezpieczenie poprzez jej sprzedaż pomimo sprzeciwu konsumenta, bez zbadania warunków umowy przez niezawisły sąd?

               5)

               Czy istnienie w krajowym ustawodawstwie przepisu takiego jak art. 120 rozporządzenia z mocą ustawy nr 99 z grudnia 2006 r. dotyczącego instytucji kredytowych i odpowiedniego kapitału, który to przepis przewiduje, iż umowa kredytu bankowego ma charakter tytułu egzekucyjnego, może naruszać swobodę przedsiębiorczości ustanowioną w art. 49 TFUE i swobodę świadczenia usług uregulowaną w art. 45 TFUE, gdyż zniechęca obywateli Unii do wykonywania działalności w państwie, w którym umowa kredytu zawarta z prywatną instytucją ma walor taki sam jak tytuł egzekucyjny w formie orzeczenia sądu?

               6)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytania, czy sąd krajowy może z urzędu stwierdzić, iż taki dokument, na podstawie którego dokonuje się przymusowej egzekucji kredytu wskazanego w takiej umowie, nie ma charakteru tytułu egzekucyjnego?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29.

      (2)  Dz.U. L 133, s. 66.


title: Sprawa T-496/10: Wyrok Sądu z dnia 29 stycznia 2013 r. — Bank Mellat przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/16

         Wyrok Sądu z dnia 29 stycznia 2013 r. — Bank Mellat przeciwko Radzie
   (Sprawa T-496/10) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Oczywisty błąd w ocenie)
   2013/C 71/23
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bank Mellat (Teheran, Iran) (przedstawiciele: początkowo S. Gadhia, S. Ashley, solicitors, D. Anderson, QC, oraz R. Blakeley, barrister, następnie R. Blakeley, S. Zaiwalla, solicitor, oraz M. Brindle, QC)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i A. Vitro, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Boelaert i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 195, s. 25), decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413 (Dz.U. L 281, s. 81), rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1), decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413 (Dz.U. L 319, s. 71), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 961/2010 (Dz.U. L 319, s. 1) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie nr 961/2010 (Dz.U. L 88,s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność następujących aktów w zakresie, w jakim dotyczą one Banku Mellat:

                           —

                           pkt 4 tabeli B załącznika II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB;

                           —

                           pkt 2 tabeli B załącznika do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu;

                           —

                           pkt 4 tabeli B w tytule I załącznika do decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413;

                           —

                           pkt 4 tabeli B załącznika VIII do rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie nr 423/2007;

                           —

                           decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413;

                           —

                           rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 961/2010;

                           —

                           pkt 4 tabeli B w tytule I załącznika IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie nr 961/2010.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Bank Mellat.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa T-361/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 15 czerwca 2010 r. w sprawie F-35/08 Pachtitis przeciwko Komisji, wniesione w dniu 25 sierpnia 2010 r. przez Komisję Europejską

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/33

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 15 czerwca 2010 r. w sprawie F-35/08 Pachtitis przeciwko Komisji, wniesione w dniu 25 sierpnia 2010 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa T-361/10 P)
   ()
   2010/C 301/57
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i I. Chatzigiannis)

      Druga strona postępowania: Dimitrios Pachtitis (Ateny, Grecja), popierany przez Europejskiego Inspektora Ochrony Danych

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie F-35/08 Pachtitis przeciwko Komisji;

               —

               przekazanie sprawy Sądowi do spraw Służby Publicznej do ponownego rozpoznania w celu zbadania pozostałych zarzutów nieważności;

               —

               obciążenie drugiej strony w postępowaniu odwoławczym kosztami postępowania odwoławczego i postępowania w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszym odwołaniu wnosząca odwołanie wnosi o uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie F-35/08 Pachtitis przeciwko Komisji, stwierdzającym nieważność decyzji Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO) z dnia 31 maja 2007 r. i z dnia 6 grudnia 2007 r. wykluczających D. Pachtitisa z listy 110 kandydatów, którzy uzyskali najlepszą ocenę na testach wstępnych konkursu otwartego EPSO/AD/77/06, i obciążającym Komisję własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżącego w pierwszej instancji.
   W uzasadnieniu swojego odwołania Komisja powołuje się na następujące zarzuty:

               —

               naruszenie art. 1, 5 i 7 załącznika III do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich;

               —

               naruszenie prawa wspólnotowego, a w szczególności art. 2 decyzji 2002/620/WE (1) oraz art. 1 decyzji 2002/621/WE (2) dotyczących ustanowienia EPSO;

               —

               naruszenie obowiązku uzasadnienia decyzji.

      (1)  2002/620/WE: Decyzja Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji, Trybunału Sprawiedliwości, Trybunału Obrachunkowego, Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, Komitetu Regionów i Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 25 lipca 2002 r. ustanawiająca Urząd Doboru Kadr Wspólnot Europejskich — Oświadczenie Biura Parlamentu Europejskiego (Dz.U. L 197, s. 53).

      (2)  2002/621/WE: Decyzja sekretarzy generalnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, sekretarza Trybunału Sprawiedliwości, sekretarzy generalnych Trybunału Obrachunkowego, Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów oraz przedstawiciela Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 25 lipca 2002 r. w sprawie organizacji i działania Biura Kadr Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 197, s. 56).


title: Sprawa C-72/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy) — postępowanie karne przeciwko Mohsenowi Afrasiabiemu, Behzadowi Sahabiemu, Heinzowi Ulrichowi Kesselowi (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające wobec Islamskiej Republiki Iranu w celu niedopuszczenia do rozprzestrzeniania broni jądrowej — Rozporządzenie (WE) nr 423/2007 — Artykuł 7 ust. 3 i 4 — Dostawa i montaż pieca do spiekania w Iranie — Pojęcie „pośrednie udostępnienie” „zasobów gospodarczych” na rzecz osoby, podmiotu lub organu wymienionych w załącznikach IV i V do rzeczonego rozporządzenia — Pojęcie „obchodzenie” zakazu udostępnienia)

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/13

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy) — postępowanie karne przeciwko Mohsenowi Afrasiabiemu, Behzadowi Sahabiemu, Heinzowi Ulrichowi Kesselowi
   (Sprawa C-72/11) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające wobec Islamskiej Republiki Iranu w celu niedopuszczenia do rozprzestrzeniania broni jądrowej - Rozporządzenie (WE) nr 423/2007 - Artykuł 7 ust. 3 i 4 - Dostawa i montaż pieca do spiekania w Iranie - Pojęcie „pośrednie udostępnienie”„zasobów gospodarczych” na rzecz osoby, podmiotu lub organu wymienionych w załącznikach IV i V do rzeczonego rozporządzenia - Pojęcie „obchodzenie” zakazu udostępnienia)
   2012/C 49/21
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Mohsen Afrasiabi, Behzad Sahabi, Heinz Ulrich Kessel

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Düsseldorf — Wykładnia art. 7 ust. 3 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 423/2007 z dnia 19 kwietnia 2007 r. dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 103, s. 1) — Dostarczenie urządzenia, o którym mowa w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 423/2007 w stanie nienadającym się do użycia na rzecz irańskiej osoby prawnej niewymienionej w załącznikach IV i V do tego rozporządzenia — Urządzenie, które ma rzekomo zostać później wykorzystane do produkcji na rzecz podmiotu wymienionego w tych dwóch załącznikach — Zakres zakazu udostępniania zasobów gospodarczych podmiotom wymienionym w załącznikach IV i V do przywołanego rozporządzenia — Pojęcie „pośrednie udostępnienie” — Równoczesne zastosowanie przepisów zakazujących, z jednej strony, udostępniania zasobów gospodarczych i, z drugiej strony, obchodzenia tego ostatniego zakazu

      Sentencja

               1)

               Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 423/2007 z dnia 19 kwietnia 2007 r. dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu należy interpretować w ten sposób, że zakaz pośredniego udostępnienia zasobów gospodarczych w rozumieniu art. 1 lit. i) owego rozporządzenia obejmuje czynności dotyczące dostawy i montażu w Iranie pieca do spiekania zdolnego do spełnienia swojej funkcji, lecz nie gotowego do użycia, na rzecz osoby trzeciej, która działając w imieniu, pod kontrolą lub według wskazówek osoby, podmiotu lub organu wymienionych w załącznikach IV i V do rzeczonego rozporządzenia, zamierza wykorzystać ten piec w celu wyprodukowania na rzecz takiej osoby, podmiotu lub organu towarów mogących wspierać rozprzestrzenianie broni jądrowej w tym państwie.

               2)

               Artykuł 7 ust. 4 rozporządzenia nr 423/2007 należy interpretować w ten sposób, że:

                           —

                           obejmuje on działania, pod przykrywką wymogów formalnych pozwalającą im na niewypełnienie znamion naruszenia art. 7 ust. 3 rzeczonego rozporządzenia, jednak których celem lub skutkiem jest, bezpośrednio lub pośrednio, udaremnienie zakazu ustanowionego przez ten ostatni przepis;

                           —

                           terminy „świadomie” i „umyślnie” implikują kumulatywne elementy świadomości i woli, które są spełnione, gdy osoba uczestnicząca w działaniu mającym taki cel lub taki skutek rozmyślnie dąży do niego lub przynajmniej uważa, że jej uczestnictwo może mieć ten cel lub ten skutek oraz godzi się na taką możliwość.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011.


title: Sprawa T-398/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  5 maja 2006 r.  — Tesoka przeciwko Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (FEACVT) (przekazanie Sądowi do spraw Służby Publicznej)

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/26

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 maja 2006 r. — Tesoka przeciwko Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (FEACVT)
   (Sprawa T-398/05) (1)

   (przekazanie Sądowi do spraw Służby Publicznej)
   (2006/C 165/52)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Sabina Tesoka (Overijse, Belgia) [Przedstawiciel: J.-L. Fagnart, avocat]

      Strona pozwana: Europejska Fundacja na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (FEACVT) [Przedstawiciel: C. Callanan, avocat]
   Przedmiot sprawy
   Skarga na podstawie art. 236 WE.
   Sentencja postanowienia
   Skarga zostaje przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej.

      (1)  Dz.U. C 10 z 14.1.2006.


title: Sprawa T-600/15: Postanowienie Sądu z dnia 28 września 2016 r. – PAN Europe i in./Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności — Środki ochrony roślin — Substancja czynna o nazwie sulfoksaflor — Zmiany w załączniku do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 540/2011 — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność]

text:
               21.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 428/16

         Postanowienie Sądu z dnia 28 września 2016 r. – PAN Europe i in./Komisja
   (Sprawa T-600/15) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Środki ochrony roślin - Substancja czynna o nazwie sulfoksaflor - Zmiany w załączniku do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 540/2011 - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność])
   (2016/C 428/18)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: PAN Europe i in. (Bruksela, Belgia), Bee Life European Beekeeping Coordination (Bee Life) (Louvain-la-Neuve, Belgia), Unione nazionale associazioni apicoltori italiani (Unaapi) (Castel San Pietro Terme, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci B. Kloostra i A. van den Biesen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Pignataro-Nolin, G. von Rintelen i P. Ondrůšek, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek oparty na art. 263 TFUE zmierzający do stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1295 z dnia 27 lipca 2015 r. w sprawie zatwierdzenia substancji czynnej sulfoksaflor zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin oraz zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (Dz.U. 2015, L 199, s. 8).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Umorzone zostaje postępowanie w przedmiocie wniosków European Crop Protection Association (ECPA), Dow AgroSciences Ltd i Dow AgroSciences Iberica SA o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

               3)

               Pesticide Action Network Europe (PAN Europe), Bee Life European Beekeeping Coordination (Bee Life) i Unione nazionale associazioni apicoltori italiani (Unaapi) pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               PAN Europe, Bee Life, l’Unaapi, Komisja, l’ECPA, Dow AgroSciences i Dow AgroSciences Iberica pokrywają własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.


title: Sprawa F-40/14: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/60

         Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-40/14)
   2014/C 292/78
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zaliczenia uprawnień emerytalnych skarżącego w systemie emerytalnym Unii na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie, że art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r. nie ma zastosowania;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dni 30 września 2013 r. i 9 grudnia 2013 r. dotyczących zaliczenia uprawnień emerytalnych nabytych przez skarżącego przed rozpoczęciem służby w ramach ich przeniesienia do systemu emerytalnego instytucji Unii Europejskiej na podstawie ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-45/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 maja 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven — Niderlandy), Maatschap Schonewille-Prins przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (Struktury rolne — Systemy pomocy wspólnotowej — Sektor wołowiny — Identyfikacja i rejestracja bydła — Premia za ubój — Wyłączenie i obniżka)

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 maja 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven — Niderlandy), Maatschap Schonewille-Prins przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
   (Sprawa C-45/05) (1)

   (Struktury rolne - Systemy pomocy wspólnotowej - Sektor wołowiny - Identyfikacja i rejestracja bydła - Premia za ubój - Wyłączenie i obniżka)
   (2007/C 155/02)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   College van Beroep voor het bedrijfsleven
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Maatschap Schonewille-Prins

      Strona pozwana: Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — College van Beroep voor het bedrijfsleven — Wykładnia art. 21 rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny (Dz.U. L 160, str. 21), art. 44, 45 i 47 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz.U. L 327, str. 11) — Wykładnia art. 11 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3887/92 z dnia 23 grudnia 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy (Dz.U. L 391, str. 36) i art. 22 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z 17 lipca 2000 r. ustanawiającego system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczącego etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97 (Dz.U. L 204, str. 1) — Premia za ubój — Przestrzeganie rozporządzenia 1760/2000 — Wyłączenia i obniżki wspólnotowe — Zastosowanie do wyjątków i obniżek krajowych — Korekty i uzupełnienia danych w skomputeryzowanej bazie danych
   Sentencja

               1)

               Artykuł 21 rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny należy interpretować w ten sposób, że niedochowanie terminu zgłoszenia danych o przewozie bydła do i z gospodarstwa do skomputeryzowanej bazy danych, przewidzianego w art. 7 ust. 1 tiret drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1760/2000 z 17 lipca 2000 r. ustanawiającego system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczącego etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97, dyskwalifikuje daną sztukę bydła w zakresie uzyskania premii za ubój, a tym samym powoduje wyłączenie prawa do premii za to zwierzę.

               2)

               Analiza drugiego pytania prejudycjalnego nie wykazała żadnego elementu, który w świetle zasady proporcjonalności miałby naruszać ważność art. 21 rozporządzenia nr 1254/1999 w zakresie, w jakim przepis ten stwierdza, że nie są spełnione warunki uzyskania premii za ubój w przypadku sztuki bydła, w stosunku do której nie dochowano terminu zgłoszenia do skomputeryzowanej bazy danych przewidzianego w art. 7 ust. 1 tiret drugie rozporządzenia nr 1760/2000, a tym samym powoduje wyłączenie prawa do premii za to zwierzę.

               3)

               Artykuły 44 i 45 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 nie znajdują zastosowania do wyłączenia prawa do premii za ubój sztuki bydła, w odniesieniu do której dane dotyczące przewozu z i do gospodarstwa nie zostały zgłoszone do skomputeryzowanej bazy danych w terminie przewidzianym w art. 7 ust. 1 tiret drugie rozporządzenia 1760/2000, z takim skutkiem, by zakwalifikować wspomnianą sztukę bydła do premii za ubój, nawet jeśli dane przekazane do tej bazy po terminie były prawidłowe.

               4)

               Artykuł 11 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3887/92 z dnia 23 grudnia 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy lub art. 22 rozporządzenia nr 1760/2000 należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie nie może ustanawiać sankcji krajowych polegających na obniżeniu całkowitej kwoty pomocy i wyłączeniu prawa do pomocy wspólnotowej, o którą może się ubiegać rolnik, który zgłosił wniosek o premię za ubój, ponieważ sankcje tego rodzaju zostały przewidziane w sposób szczegółowy w rozporządzeniu nr 3887/92.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005.


title: Sprawa C-201/13: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel – Belgia) – Johan Deckmyn, Vrijheidsfonds VZW przeciwko Helenie Vandersteen i in. (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2001/29/WE – Prawo autorskie i prawa pokrewne – Prawo do zwielokrotniania – Wyjątki i ograniczenia – Pojęcie parodii – Pojęcie autonomiczne prawa Unii)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel – Belgia) – Johan Deckmyn, Vrijheidsfonds VZW przeciwko Helenie Vandersteen i in.
      (Sprawa C-201/13) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2001/29/WE - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Prawo do zwielokrotniania - Wyjątki i ograniczenia - Pojęcie parodii - Pojęcie autonomiczne prawa Unii)
      (2015/C 016/04)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hof van beroep te Brussel

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Johan Deckmyn, Vrijheidsfonds VZW

         Strona pozwana: Helena Vandersteen, Christiane Vandersteen, Liliana Vandersteen, Isabelle Vandersteen, Rita Dupont, Amoras II CVOH, WPG Uitgevers België

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 5 ust. 3 lit. k) dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że zawarte w tym przepisie pojęcie parodii stanowi pojęcie autonomiczne prawa Unii.

                  2)

                  Artykuł 5 ust. 3 lit. k) dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że istotnymi cechami charakterystycznymi parodii jest po pierwsze to, że nawiązuje ona do istniejącego utworu, jednocześnie wykazując w porównaniu z nim uchwytne różnice, a po drugie to, że stanowi wypowiedź humorystyczną lub żartobliwą. Pojęcie parodii w rozumieniu tego przepisu nie podlega warunkom, według których parodia miałaby wykazywać własny oryginalny charakter, rozumiany inaczej aniżeli wykazywanie uchwytnych różnic w porównaniu z parodiowanym oryginalnym utworem, że miałaby, rozsądnie rzecz biorąc, móc zostać przypisana osobie innej niż autor oryginalnego utworu, dotyczyć samego oryginalnego utworu lub wskazywać źródło parodiowanego utworu.
                  Jednakże zastosowanie w konkretnej sytuacji wyjątku przewidzianego dla parodii w rozumieniu art. 5 ust. 3 lit. k) dyrektywy 2001/29 powinno zachowywać właściwą równowagę między z jednej strony interesami i prawami osób, o których mowa w art. 2 i 3 tej dyrektywy, a z drugiej strony wolnością wypowiedzi użytkownika chronionego utworu, który powołuje się na wyjątek przewidziany dla parodii w rozumieniu wskazanego przepisu art. 5 ust. 3 lit. k).
                  Do sądu odsyłającego należy dokonanie oceny, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy w postępowaniu głównym, czy zastosowanie wyjątku przewidzianego dla parodii w rozumieniu art. 5 ust. 3 lit. k) dyrektywy 2001/29 – przy założeniu, że rysunek sporny w postępowaniu głównym odpowiada w zakresie cech istotnych wskazanej charakterystyce parodii – zachowuje tę właściwą równowagę.

         (1)  Dz.U. C 189 z 29.6.2013.


title: Sprawa C-100/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte (Włochy) w dniu 24 lutego 2012 r. — Fastweb SpA przeciwko Azienda Sanitaria Locale di Alessandria

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte (Włochy) w dniu 24 lutego 2012 r. — Fastweb SpA przeciwko Azienda Sanitaria Locale di Alessandria
   (Sprawa C-100/12)
   2012/C 151/25
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Fastweb SpA

      Strona pozwana: Azienda Sanitaria Locale di Alessandria

      Przy udziale: Telecom Italia S.p.A., Path-net S.p.A.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zasady równości stron, niedyskryminacji i ochrony konkurencji w ramach zamówień publicznych, o których mowa w dyrektywie 89/665/EWG (1) zmienionej po raz ostatni dyrektywą 2007/66/WE (2), wykluczają „żywe” prawo wynikające z orzeczenia Consiglio di Stato obradującej w pełnym składzie nr 4 z 2011 r., zgodnie z którym rozpatrzenie odwołania wzajemnego zmierzającego do podważenia legitymacji wnoszącego odwołanie poprzez zakwestionowanie dopuszczenia go do postępowania przetargowego musi koniecznie poprzedzać rozpatrzenie odwołania i ma znaczenia prejudycjalne względem badania odwołania, nawet jeżeli wnoszący odwołanie ma instrumentalny interes w powtórzeniu całego postępowania przetargowego i niezależnie od liczby uczestników przetargu, ze szczególnym odniesieniem do przypadku, w którym pozostało tylko dwóch uczestników przetargu (tzn. wnoszący odwołanie i wnoszący odwołanie wzajemne, któremu udzielono zamówienia publicznego) dążących do wykluczenia konkurenta z uwagi na niespełnienie w złożonych ofertach minimalnych wymogów stanowiących o odpowiednim charakterze ofert.

      (1)  Dz.U. L 395, s. 33.

      (2)  Dz.U. L 335, s. 31.


title: Sprawa T-296/14: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2014 r. – Erbslöh przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/45

         Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2014 r. – Erbslöh przeciwko Komisji
   (Sprawa T-296/14)
   2014/C 223/48
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Erbslöh AG (Velbert, Niemcy) (przedstawiciele: T. Volz, M. Ringel, B. Wißmann, M. Püstow, C. Oehme i T. Wielsch, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia przeciwko Republice Federalnej Niemiec przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz ograniczenia „dopłaty EEG” (dopłaty przeznaczonej na finansowanie źródeł energii odnawialnej w Niemczech) w przypadku odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)] w zakresie, w jakim dotyczy ona ograniczenia dopłaty EEG w przypadku odbiorców energochłonnych;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: brak sprzyjania w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że przewidziane w Gesetz über den Vorrang erneuerbarer Energien (niemieckiej ustawie o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej „EEG”) ograniczenie dopłaty EEG w przypadku odbiorców energochłonnych nie stanowi pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Skarżąca twierdzi, że przepis ten nie przysparza odbiorcom energochłonnym żadnej korzyści. Jej zdaniem szczególne wypłaty wyrównawcze stanowią raczej rekompensatę za nadzwyczajne obciążenia, jakie zostały w szczególności nałożone na skarżącą i porównywalne do niej przedsiębiorstwa w ramach wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych i których celem jest przywrócenie konkurencyjności tym będącym odbiorcami energochłonnymi przedsiębiorstwom, których interesy zostały w znacznym stopniu naruszone wskutek zastosowania dopłaty EEG w jej pierwotnej postaci.

               2.

               Zarzut drugi: brak zasobów państwowych w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           Skarżąca podnosi ponadto, że te szczególne wypłaty wyrównawcze nie stanowią środka „przyznanego przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych”. W związku z tym twierdzi ona, że dopłata EEG sama w sobie nie stanowi środka przyznanego z zasobów państwowych i że, co za tym idzie, zrezygnowanie z tego środka w ramach systemu szczególnych wypłat wyrównawczych, też nie może stanowić takiego środka przyznanego z zasobów państwowych.

                           —

                           Ta dopłata EEG nie jest pobierana, zarządzana, ani nawet wypłacana przez państwo czy też powoływany czy też ustanowiony przez to państwo organ publiczny lub państwowy. Przeciwnie, dopłata ta może być pobierana bezpośrednio przez podmioty zarządzające siecią przesyłową na podstawie roszczenia cywilnoprawnego. Dopłata ta nie przysparza korzyści budżetowi państwa, efektem czego system szczególnych wypłat wyrównawczych w żaden sposób nie zmniejsza przychodów państwa.

                           —

                           Środki pochodzące z EEG nie pozostają do dyspozycji organów państwa. Ponadto żaden organ – ani Bundesamt für Wirtschaft und Ausfuhrkontrolle (BAFA, niemiecki federalny urząd ds. kontroli gospodarki i importu) ani Bundesnetzagentur (niemiecka federalna agencja ds. sieci) – nie sprawuje nad tymi środkami kontroli o charakterze publicznym.


title: Sprawa C-576/08 P: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 3 czerwca 2009 r. — People's Mojahedin Organization of Iran przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Komisji Wspólnot Europejskich, Królestwu Niderlandów

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/30

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 3 czerwca 2009 r. — People's Mojahedin Organization of Iran przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Komisji Wspólnot Europejskich, Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-576/08 P) (1)

   2009/C 205/53

      Język postępowania: angielski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2008.


title: Sprawa C-434/14: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Raffaelowi Mignone (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Identyczne pytania prejudycjalne — Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Swobodne świadczenie usług — Gry losowe — Reorganizacja systemu koncesji poprzez dostosowanie czasu ich wygaśnięcia — Nowy przetarg — Koncesje przyznane na okres krótszy od okresu koncesji przyznanych w przeszłości — Nieodpłatne zbycie użytkowania stanowiących własność składników materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania — Ograniczenie — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Proporcjonalność)

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/4

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Raffaelowi Mignone
   (Sprawa C-434/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Identyczne pytania prejudycjalne - Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Swobodne świadczenie usług - Gry losowe - Reorganizacja systemu koncesji poprzez dostosowanie czasu ich wygaśnięcia - Nowy przetarg - Koncesje przyznane na okres krótszy od okresu koncesji przyznanych w przeszłości - Nieodpłatne zbycie użytkowania stanowiących własność składników materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania - Ograniczenie - Nadrzędne względy interesu ogólnego - Proporcjonalność))
   (2016/C 270/05)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Bari

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem odsyłającym

   Raffaele Mignone

      Sentencja

               1)

               Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE oraz zasady równego traktowania i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie dla przepisów krajowych dotyczących gier losowych, takich jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewidują organizację nowego przetargu dotyczącego koncesji na okres krótszy od okresu koncesji przyznanych w przeszłości z powodu reorganizacji systemu poprzez dostosowanie czasu wygaśnięcia koncesji.

               2)

               Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie dla krajowego przepisu ograniczającego takiego jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który wymaga od koncesjonariusza gier losowych, aby z chwilą zakończenia działalności z powodu wygaśnięcia koncesji, nieodpłatnie zbył użytkowanie stanowiących własność składników materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania, jeśli ograniczenie to wykracza poza to co konieczne do osiągnięcia celu do jakiego faktycznie zmierza ów przepis, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 448 z 15.12.2014.


title: Sprawa C-425/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 26 września 2008 r. — Enviro Tech (Europe) Ltd przeciwko État belge

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 26 września 2008 r. — Enviro Tech (Europe) Ltd przeciwko État belge
   (Sprawa C-425/08)
   (2008/C 327/21)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Conseil d'État
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Enviro Tech (Europe) Ltd

      Strona pozwana: État belge
   Pytania prejudycjalne
   Pytanie 1:

               —

               Czy dyrektywa 2004/73/WE (1), w zakresie w jakim klasyfikuje bromek n-propylu jako substancję wysoce łatwopalną (R11) na podstawie jedynego badania przeprowadzonego w temperaturze -10oC, jest zgodna z dyrektywą ramową 67/548/EWG (2), a w szczególności z jej załącznikiem V, pkt A.9, który ustanawia zasady określania temperatury zapłonu?

               —

               Czy dyrektywa 2004/73/WE, w zakresie w jakim dokonuje klasyfikacji bromku n-propylu jako substancji toksycznej w odniesieniu do rozmnażania kategorii 2 (R60), po pierwsze, bez wyraźnego wykazania w odpowiednich badaniach na zwierzętach toksycznych skutków zaobserwowanych w celu uzasadnienia silnego domniemania, że oddziaływanie substancji na człowieka może wywołać toksyczne skutki w zakresie rozwoju i po drugie, na podstawie badań stwierdzających skutki toksyczne wyłącznie u zwierząt poddanych stężeniu 250 ppm, które przekracza 11 razy maksymalne stężenie i 40 razy średnie stężenie bromku n-propylu, na jakie narażony jest człowiek używający produktu, jest zgodna z dyrektywą ramową 67/548/EWG, a w szczególności jej załącznikiem VI, pkt 4.2.3?

               —

               Czy dyrektywa 2004/73/WE, w zakresie w jakim dokonuje klasyfikacji bromku n-propylu jako substancji wysoce łatwopalnej (R11) i toksycznej w odniesieniu do rozmnażania kategorii 2 (R60) na podstawie zasady ostrożności, bez zachowania metod i kryteriów ustanowionych w załączniku V i VI dyrektywy 67/548/EWG, jest zgodna z dyrektywą ramową 67/548/EWG, a w szczególności jej załącznikami V i VI?

               —

               Czy dyrektywa 2004/73/WE, w zakresie w jakim dokonuje klasyfikacji bromku n-propylu jako substancji wysoce łatwopalnej (R11) i toksycznej w odniesieniu do rozmnażania kategorii 2 (R60) na podstawie badań, które różnią się od badań przeprowadzonych na konkurencyjnych produktach, w szczególności chlorowanych halogenach i z naruszeniem zasady proporcjonalności, jest zgodna z dyrektywą ramową 67/548/EWG?

         Pytanie 2:

               —

               Czy w przypadku niezgodności dyrektywy 2004/73/WE z dyrektywą 67/548/EWG Królestwo Belgii powinno powstrzymać się od dokonania transpozycji do prawa krajowego klasyfikacji bromku n-propylu, wynikającej z dyrektywy 2004/73/WE, a nawet odstąpić od tej klasyfikacji, podczas gdy zgodnie z art. 2 dyrektywy 2004/73/WE „państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 października 2005 r.”?

      (1)  Dyrektywa Komisji 2004/73/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. dostosowująca po raz dwudziesty dziewiąty do postępu technicznego dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania, i etykietowania substancji niebezpiecznych (Dz.U. L 152, s. 1).

      (2)  Dyrektywa Rady z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (Dz.U. 196, s. 1).


title: Sprawa T-521/14: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2014 r. – Szwecja przeciwko Komisji

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/28

         Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2014 r. – Szwecja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-521/14)
   (2014/C 431/50)
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk i K. Sparrman, działający w charakterze pełnomocników)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując aktów delegowanych dotyczących ustalenia naukowych kryteriów określania właściwości zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego, Komisja Europejska naruszyła art. 5 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia w sprawie produktów biobójczych (1) nie później niż do 13 grudnia 2013 r. Komisja miała za zadanie przyjąć akty delegowane dotyczące ustalenia naukowych kryteriów określania właściwości zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego. Strona skarżąca twierdzi, że nie przyjmując takich aktów delegowanych, Komisja nie podjęła działań, do których podjęcia jest zobowiązana na gruncie prawa. Strona skarżąca zwróciła się do Komisji o przyjęcie aktów delegowanych zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia w sprawie produktów biobójczych, ale w odpowiedzi Komisji, zdaniem strony skarżącej, nie zostało określone żadne stanowisko odnośnie do wezwania do działania w rozumieniu art. 265 akapit drugi TFEU. Strona skarżąca twierdzi, że ponadto, w chwili wniesienia skargi Komisja nie podjęła jakichkolwiek działań, aby zakończyć podnoszone zaniechanie działania. Zdaniem strony skarżącej Komisja ma podstawę do ustalenia naukowych kryteriów określania właściwości zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego i stosowania tych kryteriów, które zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia w sprawie produktów biobójczych akapity drugi i trzeci należy stosować dopóki Komisja nie przyjmie aktów delegowanych dotyczących substancji zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych (Dz.U. 2012 L 167, s. 1).


title: Sprawa T-756/15: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2015 r. – Tengelmann Warenhandelsgesellschaft/OHIM – Fédération Internationale des Logis (T)

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/49

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2015 r. – Tengelmann Warenhandelsgesellschaft/OHIM – Fédération Internationale des Logis (T)
   (Sprawa T-756/15)
   (2016/C 059/56)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tengelmann Warenhandelsgesellschaft KG (Mülheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Prange)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Federation Internationale des Logis (Paryż, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „T” – zgłoszenie nr 11 623 022

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 sierpnia 2015 r. w sprawie R 2653/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i jej zmianę poprzez oddalenie sprzeciwu w całości;

               —

               obciążenie OHIM i ewentualnie drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-140/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Genova — Włochy) — Fallimento Traghetti del Mediterraneo SpA przeciwko Presidenza del Consiglio dei Ministri (Pomoc państwa — Subwencje wypłacone przewoźnikowi morskiemu przyjmującemu zobowiązanie świadczenia usług publicznych — Prawo krajowe przewidujące możliwość wypłaty zaliczek przed zawarciem umowy)

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Genova — Włochy) — Fallimento Traghetti del Mediterraneo SpA przeciwko Presidenza del Consiglio dei Ministri
   (Sprawa C-140/09) (1)

   (Pomoc państwa - Subwencje wypłacone przewoźnikowi morskiemu przyjmującemu zobowiązanie świadczenia usług publicznych - Prawo krajowe przewidujące możliwość wypłaty zaliczek przed zawarciem umowy)
   2010/C 209/12
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Genova

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Fallimento Traghetti del Mediterraneo SpA

      Strona pozwana: Presidenza del Consiglio dei Ministri

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Genova — Pomoc państwa — Zgodność ustawy krajowej przewidującej możliwość udzielenia pomocy państwa przedsiębiorstwom transportu morskiego wykonującym umowy w zakresie usług publicznych z art. 86-88 WE w sytuacji braku umów między nimi a administracją i bez ustalenia precyzyjnych kryteriów służących uniknięciu zakłóceń konkurencji

      Sentencja

   Prawo Unii winno być interpretowane w ten sposób, że subwencje wypłacane w okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym zgodnie z ustawodawstwem krajowym, które przewiduje wypłatę zaliczek przed zawarciem umowy, stanowią pomoc państwa, jeżeli subwencje te mogą oddziaływać na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi oraz zakłócać konkurencję lub powodować ryzyko jej zakłócenia, czego zbadanie należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009.


title: Sprawa C-607/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 10 września 2015 r. w sprawie T-453/14, Magyar Bencés Kongregáció Pannonhalmi Főapátság/Parlament Europejski wniesione w dniu 18 listopada 2015 r. przez Magyar Bencés Kongregáció Pannonhalmi Főapátság

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/15

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 10 września 2015 r. w sprawie T-453/14, Magyar Bencés Kongregáció Pannonhalmi Főapátság/Parlament Europejski wniesione w dniu 18 listopada 2015 r. przez Magyar Bencés Kongregáció Pannonhalmi Főapátság
   (Sprawa C-607/15 P)
   (2016/C 243/15)
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Magyar Bencés Kongregáció Pannonhalmi Főapátság (przedstawiciel: adwokat D. Sobor)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski
   Postanowieniem z dnia 4 maja 2016 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (trzecia izba) oddalił odwołanie i obciążył wnoszącą odwołanie kosztami postępowania.


title: Sprawa T-394/13: Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2013 r. — Photo USA Electronic Graphic przeciwko Radzie

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/22

         Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2013 r. — Photo USA Electronic Graphic przeciwko Radzie
   (Sprawa T-394/13)
   2013/C 274/37
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Photo USA Electronic Graphic, Inc. (Pekin, Chiny) (przedstawiciel: K. Adamantopoulos, lawyer)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 412/2013 z dnia 13 maja 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz ceramicznych zastaw stołowych i naczyń kuchennych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2013 L 131, s. 1) w zakresie, w którym nakłada cło antydumpingowe na skarżącą, oraz

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.
   W ramach zarzutu pierwszego skarżąca podniosła, że Komisja i Rada (zwane dalej „instytucjami”) dopuściły się oczywistego błędu w ocenie poprzez zaliczenie ceramicznych kubków pokrytych poliestrem do produktów objętych dochodzeniem.
   W ramach zarzutu drugiego skarżąca podniosła, że poprzez włączenie ceramicznych kubków pokrytych poliestrem do innego rodzaju kamionkowych zastaw stołowych i naczyń kuchennych instytucje zaniechały przeprowadzenia prawidłowego porównania z naruszeniem art. 2 ust. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009 L 343, s. 51) (zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”).
   W ramach zarzutu trzeciego skarżąca podniosła, że instytucje naruszyły art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego poprzez brak dokonania właściwej analizy skutków badanych przez Bundeskartellamt (niemiecki organ ds. ochrony konkurencji) praktyk antykonkurencyjnych na sytuację przemysłu Unii. W tym względzie skarżąca podnosi, że instytucje dopuściły się oczywistego błędu w ocenie poprzez stwierdzenie, że praktyki antykonkurencyjne nie miały wpływu na wskaźniki mikroekonomiczne i makroekonomiczne.
   W ramach zarzutu czwartego skarżąca podniosła, że instytucje naruszyły art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego poprzez brak dokonania obiektywnego badania sytuacji przemysłu Unii. W tym względzie skarżąca podnosi, że instytucja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie poprzez stwierdzenie, że praktyki antykonkurencyjne nie miały wpływu na wskaźniki mikroekonomiczne i makroekonomiczne.


title: Sprawa T-160/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 października 2008 r. — Potamianos przeciwko Komisji (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/23

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 października 2008 r. — Potamianos przeciwko Komisji
   (Sprawa T-160/04) (1)

   (Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony)
   (2008/C 313/41)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Gerasimos Potamianos (Grimbergen, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i H. Tserepa-Lacombe, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o nieprzedłużeniu umowy pracownika tymczasowego ze skarżącym.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Gerasimos Potamianos i Komisja pokryją swoje własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 168 z 26.6.2004.


title: Sprawa T-143/16: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2016 r. – Intesa Sanpaolo/EUIPO – Intesia Group Holding (INTESA)

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/39

         Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2016 r. – Intesa Sanpaolo/EUIPO – Intesia Group Holding (INTESA)
   (Sprawa T-143/16)
   (2016/C 191/52)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Intesa Sanpaolo SpA (Turyn, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Pozzi i G. Ghisletti)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Intesia Group Holding GmbH (Böblingen, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „INTESA” – unijny znak towarowy nr 3 105 277

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 stycznia 2016 r. w sprawie R 632/2015-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie pozostałych stron kosztami niniejszego postępowania oraz postępowań przed EUIPO w sprawie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku i w sprawie odwołania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-178/14: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 5 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf – Niemcy) – Vario Tek GmbH/Hauptzollamt Düsseldorf (Odesłanie prejudycjalne — Unia celna i Wspólna taryfa celna — Nomenklatura scalona — Klasyfikacja taryfowa — Pozycja 8525 80 — Kamery telewizyjne, kamery i aparaty cyfrowe oraz rejestrujące kamery wideo — Podpozycje 8525 80 91 i 8525 80 99 — Kamery wideo zamontowane w okularach sportowych — Funkcja „zoom optyczny” — Rejestracja plików pochodzących ze źródeł zewnętrznych)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/21

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 5 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf – Niemcy) – Vario Tek GmbH/Hauptzollamt Düsseldorf
   (Sprawa C-178/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Unia celna i Wspólna taryfa celna - Nomenklatura scalona - Klasyfikacja taryfowa - Pozycja 8525 80 - Kamery telewizyjne, kamery i aparaty cyfrowe oraz rejestrujące kamery wideo - Podpozycje 8525 80 91 i 8525 80 99 - Kamery wideo zamontowane w okularach sportowych - Funkcja „zoom optyczny” - Rejestracja plików pochodzących ze źródeł zewnętrznych))
   (2015/C 138/28)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vario Tek GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Düsseldorf

      Sentencja

               1)

               Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej w wersji wynikającej z rozporządzenia Komisji (UE) nr 1006/2011 z dnia 27 września 2011 r. należy interpretować w ten sposób, że fakt, iż kamery wideo zamontowane w okularach sportowych, tego rodzaju jak kamery w postępowaniu głównym, nie mają funkcji „zoom optyczny”, nie stoi na przeszkodzie klasyfikacji owych okularów do podpozycji 8525 80 91 i 8525 80 99 owej nomenklatury.

               2)

               Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 w wersji wynikającej z rozporządzenia nr 1006/2011 należy interpretować w ten sposób, że fakt, iż kamery wideo zamontowane w okularach sportowych, tego rodzaju jak kamery w postępowaniu głównym, dają możliwość rejestracji i przechowania na nośniku wymiennym plików wideo lub audio pochodzących z zewnętrznego źródła, sprzeciwia się ich klasyfikacji do podpozycji 8525 80 91 owej nomenklatury, jeżeli owa rejestracja może zostać dokonana w sposób autonomiczny i niezależnie od sprzętu lub oprogramowania zewnętrznego.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.