title: Sprawa T-428/08: Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — STEF przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Podział rynku geograficznego — Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania — Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych — Dowód — Domniemanie niewinności)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/35

         Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — STEF przeciwko Komisji
   (Sprawa T-428/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Podział rynku geograficznego - Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania - Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych - Dowód - Domniemanie niewinności)
   2013/C 156/60
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Samband tónskálda og eigenda flutningsréttar (STEF) (Reykjavík, Islandia) (przedstawiciel: H. Melkorka Óttarsdóttir, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i J. Bourke, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 3 decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC) w zakresie, w jakim dotyczy on Samband tónskálda og eigenda flutningsréttar (STEF).

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa T-95/09 R: Postanowienie Prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 kwietnia 2009 r. — United Phosphorus przeciwko Komisji (Postanowienie w przedmiocie środka tymczasowego — Dyrektywa 91/414/EWG — Decyzja dotycząca niewłączenia napropamidu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG — Wniosek o zawieszenie wykonania i zastosowanie środków tymczasowych — Fumus boni juris — Pilny charakter — Wyważenie interesów)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/51

         Postanowienie Prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 kwietnia 2009 r. — United Phosphorus przeciwko Komisji
   (Sprawa T-95/09 R)
   (Postanowienie w przedmiocie środka tymczasowego - Dyrektywa 91/414/EWG - Decyzja dotycząca niewłączenia napropamidu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG - Wniosek o zawieszenie wykonania i zastosowanie środków tymczasowych - Fumus boni juris - Pilny charakter - Wyważenie interesów)
   2009/C 180/95
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: United Phosphorus Ltd (Warrington, Cheshire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: C. Mereu i K. Van Maldegem, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Parpala i N. Rasmussen, pełnomocnicy, wspierani przez J. Stuycka, adwokata)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji z dnia 7 listopada 2008 r. dotyczącej niewłączenia napropamidu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję (notyfikowana jako dokument nr C(2008) 6281) (Dz.U. L 326, s. 35) do czasu ogłoszenia wyroku w sprawie głównej oraz wniosek o zastosowanie środków tymczasowych.

      Sentencja

               1)

               Zawiesza się do dnia 7 maja 2010 r. — lecz najpóźniej do dnia ogłoszenia orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie — wykonanie decyzji Komisji z dnia 7 listopada 2008 r. dotyczącej niewłączenia napropamidu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję.

               2)

               Zawieszenie następuje pod warunkiem złożenia przez United Phosphorus Ltd i Komisję, najpóźniej do dnia 15 marca 2010 r., w sekretariacie Sądu, uwag w przedmiocie przebiegu postępowania przyspieszonego wszczętego w odniesieniu do napropamidu na podstawie art. 13 rozporządzenia Komisji nr 33/2008 z dnia 17 stycznia 2008 w zakresie trybu wykonania dyrektywy Rady nr 91/414 dotyczących procedury zwykłej i przyspieszonej badania substancji aktywnych, przewidzianych w programie prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 tej dyrektywy, lecz niewpisanych do załącznika I.

               3)

               Nakazuje się Komisji, na ewentualny wniosek United Phosphorus, podjęcie środków niezbędnych do pełnego wykonania niniejszego postanowienia w stosunku do państw członkowskich, które przed dniem 7 maja 2009 r. stwierdziły nieważność, cofnęły lub odmówiły, w zastosowaniu art. 2 decyzji nr 2008/902, zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające napropamid.

               4)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa F-4/08: Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2008 r. — Hambura przeciwko Parlamentowi

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/50

         Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2008 r. — Hambura przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-4/08)
   (2008/C 92/103)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Johannes Hambura (Soultzbach, Francja) (przedstawiciel: S. Hambura, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji Dyrekcji Generalnej Personel z dnia 5 grudnia 2007 r. o niedopuszczeniu skarżącego do udziału w konkursie i stwierdzenie nieważności konkursu PE/95/S oraz ponowne jego przeprowadzenie
   Żądania strony skarżącej
   Skarżący wnosi o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Dyrekcji Generalnej Personel (Wydział ds. konkursów i postępowań w sprawie naboru) Parlamentu Europejskiego z dnia 5 grudnia 2007 r., odmawiającej wykorzystywania w ramach konkursu dostępnych w internecie formularzy zgłoszeniowych,

               —

               stwierdzenie nieważności konkursu PE/95/S, w dziedzinie: lekarz, Dz.U.: C 244 A i ponowne jego przeprowadzenie z uwzględnieniem dostępnych w internecie formularzy zgłoszeniowych,

               —

               tytułem żądania ewentualnego — rozpoznanie niniejszej skargi — na podstawie art. 47 ust. 2 regulaminu SSP — w pierwszej kolejności, tak aby skarżący mógł jeszcze wziąć udział w konkursie PE/95/S.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C-345/02 (wniosek Hoge Raad der Nederlanden o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Pearle BV in. przeciwko Hoofdbedrijfschap Ambachten (Pomoc państwa — Pojęcie pomocy — Wspólna kampania reklamowa gałęzi gospodarki — Finansowanie za pomocą składki specjalnej pobieranej od przedsiębiorstw należących do tej gałęzi gospodarki — Udział jednostki organizacyjnej prawa publicznego)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 15 lipca 2004 r.
   w sprawie C-345/02 (wniosek Hoge Raad der Nederlanden o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Pearle BV in. przeciwko Hoofdbedrijfschap Ambachten (1)

   (Pomoc państwa - Pojęcie pomocy - Wspólna kampania reklamowa gałęzi gospodarki - Finansowanie za pomocą składki specjalnej pobieranej od przedsiębiorstw należących do tej gałęzi gospodarki - Udział jednostki organizacyjnej prawa publicznego)
   (2004/C 228/12)
   Język postępowania: holenderski
   W sprawie C-345/02, mającej za przedmiot, złożony do Trybunału przez Hoge Raad der Nederlanden (Holandia), na podstawie art. 234 WE w zawisłym przed tym sądem sporze pomiędzy Pearle BV, Hans Prijs Optiek Franchise BV, Rinck Opticiens BV i Hoofdbedrijfschap Ambachten, wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w kwestii wykładni art. 92 ust. 1 traktatu WE (po zmianach art. 87 ust.1 WE) i art. 93 ust. 3 traktatu WE (po zmianach art. 88 ust. 3 WE), Trybunał (pierwsza izba), w składzie P. Jann, przewodniczący izby, A. Rosas, S von Bahr, R. Silva de Lapuerta i K. Lenaerts (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 15 lipca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:
   Art. 92 ust. 1 traktatu WE (po zmianach art. 87 ust.1 WE) i art. 93 ust. 3 traktatu WE (po zmianach art. 88 ust. 3 WE) należy interpretować w ten sposób, że reguły przyjęte przez organizację zawodową prawa publicznego w celu sfinansowania kampanii reklamowej jej członków zorganizowanej w wyniku ich decyzji, przy czym kampania ta finansowana jest z pobranych od wyżej wymienionych członków organizacji i przeznaczonych obligatoryjnie na ten cel środków, nie stanowią części składowej pomocy w rozumieniu tych przepisów i nie musiały być uprzednio notyfikowane Komisji, jeżeli finansowanie nastąpiło ze środków, którymi ta organizacja zawodowa prawa publicznego nie mogła w żadnym momencie swobodnie dysponować.

      (1)  Dz.U. C 289 z 23.11.2002.


title: Sprawa C-252/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove (Republika Słowacka) w dniu 23 maja 2011 r. — Erika Šujetová przeciwko Rapid life životná poisťovňa, as

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove (Republika Słowacka) w dniu 23 maja 2011 r. — Erika Šujetová przeciwko Rapid life životná poisťovňa, as
   (Sprawa C-252/11)
   2011/C 269/41
   Język postępowania: słowacki

      Sąd krajowy

   Krajský súd v Prešove

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Erika Šujetová

      Strona pozwana: Rapid life životná poisťovňa, as

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) sprzeciwiają się stosowaniu przepisu prawa krajowego, w rozumieniu którego dla dokonania kontroli wyroku sądu polubownego właściwy miejscowo jest zawsze i wyłącznie sąd, w obszarze właściwości którego, na podstawie zapisu na sąd polubowny lub klauzuli arbitrażowej, znajduje się siedziba sądu polubownego lub odbywa się postępowanie polubowne, jeżeli sąd ten uzna, że taki zapis na sąd polubowny lub klauzula arbitrażowa stanowi nieuczciwy warunek w rozumieniu art. 3 ust. 1 rzeczonej dyrektywy?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich sprzeciwiają się stosowaniu przepisu prawa krajowego, w rozumieniu którego sąd (o którym mowa w pytaniu pierwszym) po ewentualnym uchyleniu wyroku sądu polubownego powinien kontynuować postępowanie co do istoty (czyli w zakresie pierwotnego roszczenia, będącego przedmiotem postępowania przed sądem polubownym), bez ponownego zbadania własnej właściwości miejscowej w odniesieniu do prowadzonego postępowania, mimo że, gdyby rzeczone roszczenie wobec konsumenta było od początku podniesione nie przed sądem polubownym lecz przed sądem, od początku właściwy miejscowo do prowadzenia postępowania byłby sąd miejsca zamieszkania konsumenta?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29.


title: Sprawa T-32/08: Wyrok Sądu z dnia 24 kwietnia 2013 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Analiza rynku w celu opracowania nowego podejścia dla portalu internetowego — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie — Kryteria wyboru i kryteria udzielania zamówienia — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/14

         Wyrok Sądu z dnia 24 kwietnia 2013 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-32/08) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Analiza rynku w celu opracowania nowego podejścia dla portalu internetowego - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Kryteria wyboru i kryteria udzielania zamówienia - Odpowiedzialność pozaumowna)
   2013/C 164/24
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: początkowo adwokat N. Korogiannakis, a następnie adwokaci M. Roli i M. Stavropoulou)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve, pełnomocnik, a następnie adwokaci J. Stuyck i A.M. Vandromme)

      Przedmiot

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie odrzucenia oferty złożonej przez skarżącą w ramach postępowania przetargowego dotyczącego analizy rynku w celu opracowania nowego podejścia dla portalu „Środowisko naturalne dla młodych Europejczyków”, a po drugie, żądanie odszkodowania.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa C-66/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Finanzamt Linz/Bundesfinanzgericht, Außenstelle Linz (Odesłanie prejudycjalne — Artykuły 49 TFUE, 54 TFUE, 107 TFUE i art. 108 ust. 3 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Pomoc państwa — Opodatkowanie grup spółek — Nabycie udziału w kapitale spółki zależnej — Amortyzacja wartości przedsiębiorstwa — Ograniczenie do udziałów w spółkach będących rezydentami)

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Finanzamt Linz/Bundesfinanzgericht, Außenstelle Linz
   (Sprawa C-66/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 49 TFUE, 54 TFUE, 107 TFUE i art. 108 ust. 3 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Pomoc państwa - Opodatkowanie grup spółek - Nabycie udziału w kapitale spółki zależnej - Amortyzacja wartości przedsiębiorstwa - Ograniczenie do udziałów w spółkach będących rezydentami))
   (2015/C 398/04)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Finanzamt Linz

      Strona pozwana: Bundesfinanzgericht, Außenstelle Linz

      przy udziale: IFN-Holding AG, IFN Beteiligungs GmbH

      Sentencja

   Artykuł 49 TFUE stoi na przeszkodzie ustawodawstwu państwa członkowskiego takiemu jak ustawodawstwo sporne w postępowaniu głównym, zezwalającemu, w ramach opodatkowania grupy spółek, spółce dominującej – w przypadku nabycia przez nią udziału w spółce będącej rezydentem, która staje się członkiem takiej grupy – na dokonanie amortyzacji wartości przedsiębiorstwa w granicach 50 % ceny zakupu udziału, natomiast zabraniającemu dokonania takiej amortyzacji w przypadku nabycia udziału w spółce niebędącej rezydentem.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa C-354/08: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 26 luty 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/29

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 26 luty 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-354/08) (1)

   2009/C 113/59

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008.


title: Sprawa T-412/08: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2008 r. — Trubion Pharmaceuticals Inc. przeciwko OHIM — Merck (TRUBION)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/55

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2008 r. — Trubion Pharmaceuticals Inc. przeciwko OHIM — Merck (TRUBION)
   (Sprawa T-412/08)
   (2008/C 301/92)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Trubion Pharmaceuticals Inc. (Seattle, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: C. Hertz-Eichenrode, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Merck KGaA (Darmstadt, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 lipca 2008 r. w sprawie R 1605/2007-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Trubion Pharmaceuticals Inc.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „TRUBION” dla towarów i usług należących do klas 5 i 42

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Merck KGaA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: rejestracja nr 72 884 jako wspólnotowego znaku towarowego słownego znaku towarowego „BION” dla różnych towarów; rejestracja nr 3 282 936 jako wspólnotowego znaku towarowego graficznego znaku towarowego „TriBion Harmonis” dla różnych towarów

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu dla towarów należących do klasy 5 i odrzucenie sprzeciwu dla pozostałych usług należących do klasy 42

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 polegające na tym, że Izba Odwoławcza i) nie zbadała podobieństwa znaków towarowych biorąc pod uwagę ogólne wrażenie wywierane przez wcześniejszy znak towarowy oraz ii) nie uwzględniła współzależności odpowiednich czynników, zwłaszcza niewielkiego podobieństwa towarów, przy dokonywaniu oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-224/06: Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2006 r. — Otto przeciwko OHIM — L'Altra Moda (l'Altra Moda)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/37

         Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2006 r. — Otto przeciwko OHIM — L'Altra Moda (l'Altra Moda)
   (Sprawa T-224/06)
   (2006/C 281/65)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Otto (GmbH & Co KG) (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: C. Rohnke i M. Munz, lawyers)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: L'Altra Moda SpA (Rzym, Włochy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 czerwca 2006 r., zgłoszenie nr R793/2005-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: L'Altra Moda SpA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „l'Altra Moda” dla towarów należących do klas 3, 18 i 25

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: krajowy graficzny znak towarowy „Alba Moda” dla towarów należących do klasy 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie przepisu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 ze względu na to, iż Izba Odwoławcza niesłusznie uznała, że pozostające w sprzeczności znaki towarowe nie są do siebie podobne.
   Naruszenie przepisu art. 74 rozporządzenia ze względu na fakt, iż Izba Odwoławcza nie poinformowała skarżącej o swoim zamiarze nieuwzględnienia argumentu dotyczącego charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania i oddaleniu roszczenia skarżącej w tym zakresie.
   Naruszenie przepisu art. 74 rozporządzenia ze względu na fakt, iż Izba Odwoławcza nie podjęła koniecznych kroków celem określenia stopnia odróżnialności znaku towarowego „Alba Moda”.


title: Sprawa T-731/14: Postanowienie Sądu z dnia 8 października 2015 r. – Agrotikos Synetairismos Profitis Ilias/Rada (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/55

         Postanowienie Sądu z dnia 8 października 2015 r. – Agrotikos Synetairismos Profitis Ilias/Rada
   (Sprawa T-731/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność))
   (2015/C 398/70)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Agrotikos Synetairismos Profitis Ilias (Skydra, Grecja) (przedstawiciel: adwokat K. Chrysogonos)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert i I. Rodios, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 833/2014 z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczące środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. L 229, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Agrotikos Synetairismos Profitis Ilias pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Postępowanie w przedmiocie wniosku Komisji Europejskiej o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

               4)

               Agrotikos Synetairismos Profitis Ilias, Rrada i Komisja pokrywają każde z nich własne koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 16 z 19.1.2015.


title: Sprawa T-397/02: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 grudnia — Arla Foods i in. przeciwko Komisji (Rozporządzenie (WE) nr 1829/2002 — Rejestracja chronionej nazwy pochodzenia  feta  — Skarga o stwierdzenie nieważności — Czynna legitymacja procesowa — Niedopuszczalność)

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/39

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 grudnia — Arla Foods i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-397/02) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 1829/2002 - Rejestracja chronionej nazwy pochodzenia „feta” - Skarga o stwierdzenie nieważności - Czynna legitymacja procesowa - Niedopuszczalność)
   (2006/C 60/76)
   Język postępowania: duński
   Strony

      Strona skarżąca: Arla Foods AMBA (Viby, Dania), Løgismose A/S (Broby, Dania), Nordex Food A/S (Dronninglund, Dania), Sinai Landmejeri (Broby), Andelsmejeriet Sædager (Hobro, Dania), Søvind Mejeri (Horsens, Dania), Steensgaard Herregårdsmejeri (Millinge, Dania), Mejeriet Grambogård I/S (Tommerup, Dania) i Kirkeby Cheese Export (Svendborg, Dania), [przedstawiciel: G. Lett, adwokat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: H. Støvlbæk, J. Iglesias Buhigues i A.-M. Rouchaud-Joët, pełnomocnicy]

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej [przedstawiciel: P. Ormond, pełnomocnik]
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1829/2002 z dnia 14 października 2002 r. zmieniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1107/96 w odniesieniu do nazwy „Feta” (Dz.U. L 277, str. 10)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżące pokrywają swe własne koszty, jak i koszty poniesione przez Komisję.

               3)

               Republika Grecka, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej i Syndesmos Ellinikon Viomichanion Galaktokomikon Proïonton (SEV-GA) ponoszą swe własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 70 z 22.3.2003


title: Wykreślenie sprawy C-476/03

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/22

         Wykreślenie sprawy C-476/03 (1)

   (2005/C 106/49)

      (Język postępowania: niemiecki)

   Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-476/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii.

      (1)  Dz.U. C 21 z 24.01.2004


title: Sprawa C-335/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 3 lipca 2015 r. – Maria Cristina Elisabetta Ornano/Ministero della Giustizia, Direzione Generale dei Magistrati del Ministero

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/41

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 3 lipca 2015 r. – Maria Cristina Elisabetta Ornano/Ministero della Giustizia, Direzione Generale dei Magistrati del Ministero
   (Sprawa C-335/15)
   (2015/C 294/53)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Maria Cristina Elisabetta Ornano

      Strona pozwana: Ministero della Giustizia, Direzione Generale dei Magistrati del Ministero

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 11 akapit pierwszy pkt 1, art. 11 akapit pierwszy pkt 2 lit. b) i art. 11 akapit pierwszy pkt 3 oraz motywy ostatni i przedostatni dyrektywy Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. (1) oraz art. 157 TFUE (dawny art. 141 TWE) ust. 1, 2 i 4; art. 158 TFUE (dawny art. 142 TWE) w zakresie, w jakim stanowi, że „Państwa członkowskie dokładają starań, aby utrzymać istniejącą równowagę systemów płatnych urlopów”; art. 2 ust. 2 lit. c) w związku z art. 14 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/54 (2) oraz art. 15 i motywy 23 i 24 dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. i wreszcie art. 23 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej 2000/C 364/01 stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które na podstawie art. 3 akapit pierwszy ustawy z dnia 19 lutego 1981 r, nr 27 w brzmieniu obowiązującym przed zmianą wprowadzoną art. 1 ust. 325 ustawy z dnia 30 grudnia 2004 r. nr 311, uniemożliwia wypłatę przewidzianego w nim dodatku za okresy obowiązkowego urlopu macierzyńskiego przed dniem 1 stycznia 2005 r.?

      (1)  Dyrektywa Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (dziesiąta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz.U. L 348, s. 1).

      (2)  Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana) (Dz.U. L 204, s. 23).


title: Sprawa F-24/07: Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2007 r. — Lafleur-Tighe przeciwko Komisji

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/36

         Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2007 r. — Lafleur-Tighe przeciwko Komisji
   (Sprawa F-24/07)
   (2007/C 117/56)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Virgine Lafleur-Tighe (Makati, Filipiny) (przedstawiciele: S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego zaszeregowującej skarżącą do grupy zaszeregowania 13, stopień 1 w związku z zatrudnieniem jej jako pracownika kontraktowego, wynikającej z umowy o pracę zawartej w dniu 22 grudnia 2005 r.;

               —

               pouczenie organu powołującego o konsekwencjach stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji i w szczególności o uwzględnieniu doświadczenia zawodowego uzyskanego przez skarżącą od dnia 16 listopada 1993 r., w którym uzyskała dyplom bachelor, oraz zaszeregowaniu jej do grupy zaszeregowania 14 z mocą wsteczną od dnia 22 grudnia 2005 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca podnosi zarzuty bardzo podobne do zarzutów podniesionych już w sprawie F-135/06 (1), w szczególności naruszenie zasady wzajemnego uznawania dyplomów i kwalifikacji zawodowych.

      (1)  Dz.U. C 236 z 30.12.2006, str. 87.


title: Sprawa T-352/14: Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – The Smiley Company/OHIM – The Swatch Group Management Services (HAPPY TIME) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego HAPPY TIME — Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy HAPPY HOURS — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/51

         Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – The Smiley Company/OHIM – The Swatch Group Management Services (HAPPY TIME)
   (Sprawa T-352/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego HAPPY TIME - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy HAPPY HOURS - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 302/66)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Smiley Company SPRL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci I.M. Helbig, P. Hansmersmann i S. Rengshausen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: The Swatch Group Management Services AG (Biel, Szwajcaria)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 lutego 2014 r. (sprawa R 1497/2013-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między The Swatch Group Management Services AG a The Smiley Company SPRL.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               The Smiley Company SPRL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 245 z 28.7.2014.


title: Sprawa T-518/15: Skarga wniesiona w dniu 2 września 2015 r. – Francja/Komisja

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/50

         Skarga wniesiona w dniu 2 września 2015 r. – Francja/Komisja
   (Sprawa T-518/15)
   (2015/C 354/61)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca:Republika Francuska (przedstawiciele: G. De Bergues, D. Colas, R. Coesme i A. Daly, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2015) 4076 final z dnia 22 czerwca 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w części, w jakiej wyłącza ona z finansowania Unii Europejskiej wydatki poniesione przez Republikę Francuską w ramach pomocy w postaci rekompensat za niekorzystne warunki naturalne i w ramach dopłat na działania rolnośrodowiskowe na użytkach zielonych, dotyczących osi 2 programu rozwoju francuskich obszarów wiejskich w latach budżetowych 2011, 2012 i 2013 w stosunku do wypłat pomocy objętej wnioskami złożonymi w latach gospodarczych 2011, 2012 i 2013;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności tej decyzji w części, w jakiej włącza do podstawy korekty ryczałtowej wydatki na hodowlę owiec i kóz, które nie były przedmiotem wniosku o pomoc na rzecz hodowli zwierząt;

               —

               w dalszej kolejności, stwierdzenie nieważności tej decyzji w części, w jakiej stosuje ona korektę ryczałtową zwiększoną o 10 % ze względu na fakt, iż zarzucane władzom francuskim braki w zakresie liczenia zwierząt miały charakter powtarzający się;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 4 ust. 1, art. 10 ust. 1 i art. 14 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 65/2011 (1) oraz art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 885/2006 (2), ponieważ Komisja uznała, że skarżąca uchybiła swoim zobowiązaniom w zakresie kontroli gęstości obsady, gdyż nie przystąpiła do liczenia zwierząt podczas kontroli na miejscu oraz z tego względu, iż zwierzęta nie były „przedmiotem wiarygodnych wyliczeń” w trakcie kontroli na miejscu.

               2.

               Zarzut drugi, podniesiony posiłkowo, dotyczy faktu, że w zaskarżonej decyzji Komisja, niezgodnie z prawem włączyła do podstawy korekty ryczałtowej wydatki poniesione na hodowlę owiec i kóz, które nie były przedmiotem wniosku o pomoc na rzecz hodowli zwierząt.

               3.

               Zarzut trzeci, podniesiony w dalszej kolejności, dotyczy naruszenia przepisów ustanowionych w załączniku nr 2 do dokumentu VI/5330/97 (3) i w komunikacie nr AGRI/60637/2006 (4), ponieważ Komisja zastosowała korektę ryczałtową zwiększoną o 10 % z tego względu, że zarzucane władzom francuskim braki w zakresie liczenia zwierząt miały charakter powtarzający się.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. L 25, s. 8).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFGR i EFRROW (Dz.U. L 171, s. 90).

      (3)  Dokument Komisji nr VI/5330/97 z dnia 23 grudnia 1997 r. odnoszący się do wytycznych dotyczących obliczania skutków finansowych podczas przygotowania decyzji o rozliczaniu rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR.

      (4)  Komunikat Komisji nr AGRI/60637/2006, wersja ostateczna, dotyczący traktowania przez Komisję w ramach rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji (EFOGR) przypadków powtarzających się braków w systemach kontroli.


title: Sprawa C-141/07: Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/15

         Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-141/07)
   (2007/C 117/24)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: B. Schima, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stanowiąc w § 14 ust. 5 i 6 Apothekengesetz (prawa farmaceutycznego), że umowa na dostawę produktów leczniczych musi spełniać kumulatywne wymogi, które w praktyce uniemożliwiają aptekom usytuowanym w innym państwie członkowskim zapewnienie regularnych dostaw produktów leczniczych do szpitali, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 28 i 30 WE;

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na mocy art. 28 WE zakazane są między państwami członkowskimi wszelkie ograniczenia ilościowe w przywozie oraz wszelkie środki o skutku równoważnym. Wszelkie przepisy handlowe mogące bezpośrednio lub pośrednio, rzeczywiście lub potencjalnie utrudnić handel wewnątrzwspólnotowy należy uznać za środki o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych. Fakt, że, na obecnym etapie rozwoju prawa wspólnotowego, przepisy dotyczące dystrybucji produktów leczniczych zostały zharmonizowane jedynie częściowo, nie zwalnia państwa członkowskiego z obowiązku przestrzegania przepisów dotyczących swobodnego przepływu towarów.
   Na mocy § 14 niemieckiego Apothekengesetz (prawa farmaceutycznego) niemieckie szpitale mogą być zaopatrywane w produkty lecznicze przez apteki zewnętrzne, nie mając obowiązku tworzenia aptek szpitalnych. Paragraf ten jednakże ustanawia kumulatywne wymogi dotyczące umów na dostawę produktów leczniczych, które w praktyce uniemożliwiają aptekom usytuowanym w innym państwie członkowskim zapewnienie regularnych dostaw tych produktów do szpitali, gdyż niektóre zapisane w umowie zobowiązania mogą zostać spełnione jedynie przez apteki usytuowane w pobliżu szpitala.
   Zgodnie z orzecznictwem Trybunału krajowe przepisy ograniczające bądź zabraniające niektórych warunków sprzedaży nie są objęte art. 28 WE, o ile zostaną spełnione dwa warunki: po pierwsze, dane przepisy muszą obowiązywać wszystkie zainteresowane podmioty gospodarcze wykonujące działalność na terytorium krajowym, a po drugie powinny wpływać na handel produktami krajowymi i pochodzącymi z innych państw członkowskich w ten sam sposób, prawnie i faktycznie. W niniejszym przypadku spełniony został jedynie ten pierwszy warunek, podczas gdy skutek przepisu stanowiącego, że wszystkie zobowiązania umowne muszą zostać zrealizowane przez jednego dostawcę jest taki, iż produkty krajowe i pochodzące z innych państw członkowskich nie są traktowane w taki sam sposób, prawnie i faktycznie. Przepis taki utrudnia dostęp do rynku w większym stopniu towarom zagranicznym niż towarom krajowym. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału, nie ma w tym zakresie znaczenia okoliczność, że krajowe apteki, które nie są usytuowane w pobliżu szpitala miałyby podobne problemy. Przepis krajowy, który nie przyznaje korzyści wszystkim produktom krajowym oraz który wprowadza utrudnienia zarówno dla towarów krajowych, jak i zagranicznych, nadal może zostać uznany za ograniczenie w handlu między państwami członkowskimi.
   Ograniczenia w handlu węwnątrzwspólnotowym mogą być uzasadnione nadrzędnymi wymogami interesu publicznego, w szczególności odnoszącymi się do bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego. Dany przepis krajowy powinien być odpowiedni, konieczny i proporcjonalny do celu, którego osiągnięciu służy. Nie istnieje żadne uzasadnienie na gruncie zdrowia publicznego dla kumulacji wymogów umownych, nakazywanych przez ustawodawstwo krajowe. Przeciwnie, aptekom usytuowanym w większej odległości od szpitala, którego dotyczą dostawy, powinno się zagwarantować możliwość zapewniania regularnych dostaw produktów leczniczych.


title: Sprawa T-365/13: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2013 r. — Republika Litewska przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               28.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/3

         Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2013 r. — Republika Litewska przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-365/13)
   2013/C 284/03
   Język postępowania: litewski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Litewska (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas i R. Krasuckaitė)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej nr C(2013) 2436 wersja ostateczna z dnia 2 maja 2013 r. w zakresie, w jakim ma ona zastosowanie wobec Republiki Litewskiej oraz w jakim instytucja ta odmawia w niej finansowania poniesionych przez Republikę Litewską konkretnych wydatków objętych EFRROW, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.
   W swym pierwszym zarzucie skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła w zaskarżonej decyzji art. 10 i 15 rozporządzenia (WE) nr 1975/2006 (1) oraz art. 48 rozporządzenia (WE) nr 1974/2006 (2) ze względu na to, iż, ustanawiając w przypadku odpowiedniego charakteru kryterium (obsada zwierząt) wymóg przeprowadzenia zbytecznej kontroli (kontroli na miejscu) w odniesieniu do środka wspierającego stosowanego z tytułu naturalnych utrudnień, instytucja ta nie uwzględniła przysługujących państwom członkowskim potwierdzonych w ww. przepisach uprawnień dyskrecjonalnych do samodzielnego określenia metod przeprowadzania kontroli i stosowanych w ich ramach kryteriów; nie wzięła ona również pod uwagę oświadczeń złożonych przez władze litewskie w przedmiocie skuteczności wybranej metody kontroli.
   W ramach drugiego zarzutu skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła art. 31 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 (3) oraz zasadę proporcjonalności ze względu na to, iż, pomimo tego, że nie dowiodła ona istnienia jakiegokolwiek istotnego ryzyka dla Funduszu, zastosowała ona w bezzasadny sposób wynoszącą 5 % korektę finansową opierając się na ewidentnie niewłaściwym kryterium obsady zwierząt. Zgodnie z wymogami określonym w art. 31 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1290/2005 Komisja winna była zastosować korekty finansowe proporcjonalnie do wykazanych naruszeń i zaistniałego ryzyka dla budżetu Unii Europejskiej. Zdaniem skarżącej korekta zastosowana w zaskarżonej decyzji wychodzi poza to, co jest właściwe i konieczne do tego, aby chronić interes budżetowy Unii Europejskiej.
   W trzecim zarzucie skarżąca wskazuje, że Komisja, przyjmując błędną wykładnię art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1975/2006 i art. 48 ust.1 rozporządzenia (WE) nr 1974/2006 oraz naruszając art. 29 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 (4), zastosowała w bezzasadny sposób wynoszącą 2 % korektę finansową opierając się na tym, iż podczas kontroli na miejscu mającej na celu sprawdzenie tego, czy spełnione zostały wszystkie wymogi, nie sprawdzono 100 % wszystkich działek.
   W czwartym zarzucie skarżąca twierdzi, że przyjmując zaskarżoną decyzję Komisja naruszyła art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1975/2006 ze względu na to, iż, proponując zastosowanie nieskutecznej kontroli użycia nawozów (kontroli administracyjnej), instytucja ta nie uwzględniła przysługujących państwom członkowskim i potwierdzonych w ww. przepisie uprawnień dyskrecjonalnych do samodzielnego określenia metod przeprowadzania kontroli i stosowanych w ich ramach kryteriów; nie wzięła ona również pod uwagę oświadczeń złożonych przez władze litewskie w przedmiocie skuteczności wybranej metody kontroli (metody wizualnej).
   W piątym motywie skarżąca wskazuje, że Komisja naruszyła art. 31 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 oraz zasadę proporcjonalności ze względu na to, iż, pomimo tego, że nie dowiodła ona istnienia jakiegokolwiek istotnego ryzyka dla Funduszu, zastosowała ona w bezzasadny sposób wynoszącą 5 % korektę finansową opierając się na ewidentnie niewłaściwym kryterium użycia nawozów. Zgodnie z wymogami określonym w art. 31 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1290/2005 Komisja winna była zastosować korekty finansowe proporcjonalnie do wykazanych naruszeń i zaistniałego ryzyka dla budżetu Unii Europejskiej. Zdaniem skarżącej korekta zastosowana w zaskarżonej decyzji wychodzi poza to, co jest właściwe i konieczne do tego, aby chronić interes budżetowy Unii Europejskiej.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. 2006 L 368, s. 74)

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2006 L 368, s. 15).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. 2005 L 209, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U. 2004 L 141, s. 18).


title: Sprawa T-296/12: Wyrok Sądu z dnia 12 czerwca 2015 r. – Health Food Manufacturers’ Association i in./Komisja [Ochrona konsumentów — Rozporządzenie (UE) nr 432/2012 — Oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt regulacyjny niewymagający środków wykonawczych — Bezpośrednie oddziaływanie — Dopuszczalność — Naruszenie art. 13 i 28 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 — Zasada dobrej administracji — Niedyskryminacja — Błędne kryteria oceny — Rozporządzenie nr 1924/2006 — Zarzut niezgodności z prawem — Prawo do bycia wysłuchanym — Pewność prawa — Zbyt krótki okres przejściowy — Wykaz nierozpatrzonych oświadczeń]

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/14

         Wyrok Sądu z dnia 12 czerwca 2015 r. – Health Food Manufacturers’ Association i in./Komisja
   (Sprawa T-296/12) (1)

   ([Ochrona konsumentów - Rozporządzenie (UE) nr 432/2012 - Oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt regulacyjny niewymagający środków wykonawczych - Bezpośrednie oddziaływanie - Dopuszczalność - Naruszenie art. 13 i 28 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 - Zasada dobrej administracji - Niedyskryminacja - Błędne kryteria oceny - Rozporządzenie nr 1924/2006 - Zarzut niezgodności z prawem - Prawo do bycia wysłuchanym - Pewność prawa - Zbyt krótki okres przejściowy - Wykaz nierozpatrzonych oświadczeń])
   (2015/C 245/17)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Health Food Manufacturers’ Association (East Molesey, Zjednoczone Królestwo); Quest Vitamins Ltd (Birmingham, Zjednoczone Królestwo); Natures Aid Ltd (Kirkham, Zjednoczone Królestwo); Natuur-& gezondheidsProducten Nederland (Ermelo, Niderlandy); oraz New Care Supplements BV (Oisterwijk, Niderlandy) (przedstawiciele: B. Kelly i G. Castle, solicitors, oraz adwokat P. Bogaert)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i S. Grünheid, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: FederSalus (Rzym, Włochy); Medestea biotech SpA (Turyn, Włochy); oraz Naturando Srl (Osio Sotto, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci E. Valenti i D. Letizia)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo D. Colas i S. Menez, następnie D. Colas i S. Ghiandoni, pełnomocnicy); Parlament Europejski (przedstawiciele: J. Rodrigues i L. Visaggio, pełnomocnicy); Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: I. Šulce i M. Moore, pełnomocnicy); oraz Bureau européen des unions de consommateurs (BEUC) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 432/2012 z dnia 16 maja 2012 r. ustanawiającego wykaz dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych dotyczących żywności, innych niż oświadczenia odnoszące się do zmniejszenia ryzyka choroby oraz rozwoju i zdrowia dzieci (Dz.U. L 136, s. 1) oraz rzekomej decyzji Komisji ustanawiającej wykaz tzw. „nierozpatrzonych oświadczeń zdrowotnych”.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części oddalona, a w części odrzucona.

               2)

               The Health Food Manufacturers’ Association, Quest Vitamins Ltd, Natures Aid Ltd, Natuur-& gezondheidsProducten Nederland i New Care Supplements BV pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Republika Francuska, Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej, Bureau européen des unions de consommateurs (BEUC), FederSalus, Medestea biotech SpA i Naturando Srl pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 250 z 18.8.2012.


title: Sprawa T-751/15: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2015 r. – Contact Software/Komisja

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/39

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2015 r. – Contact Software/Komisja
   (Sprawa T-751/15)
   (2016/C 068/50)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Contact Software GmbH (Brema, Niemcy) (przedstawiciele: J-M. Schultze, S. Pautke i C. Ehlenz, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji C(2015) 7006 final z dnia 9 października 2015 r. w sprawie AT.39846 – CONTACT/Dassault & PTC;

               —

               Obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący w drodze niniejszej skargi występuje z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji C(2015) 7006 final z dnia 9 października 2015 r. w sprawie AT.39846 – CONTACT/Dassault & PTC, mocą której oddalono skargę administracyjną złożoną w dniu 18 listopada 2010 r. na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) (1).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy oparty na błędnej definicji rynku właściwego.
               Skarżąca utrzymuje, że Komisja dopuściła się naruszeń prawa i popełniła oczywiste błędy w ocenie w ramach swojej wykładni i stosowania art. 102 TFUE, ponieważ nie sprawdziła informacji i argumentów dostarczonych przez skarżącą prowadzących do węższej definicji rynków właściwych, które z jednej strony obejmowałyby rynki właściwe oprogramowania komputerowego w ścisłym tego słowa znaczeniu dla określonych odbiorców „Computer Aided Design” (zwane dalej „CAD”) lub przynajmniej oprogramowania High-End-CAD dla producentów samochodowych i podwykonawców w branży motoryzacyjnej oraz z drugiej strony rynku informacji dotyczących interfejsów do oprogramowania CAD.

               2.

               Zarzut drugi oparty na naruszeniu art. 102 TFUE
               W tym względzie utrzymuje się, że Komisja w sposób oczywisty źle oceniła pozycję dominującą danych przedsiębiorstw, zasadniczo opierając się na błędnej definicji wspomnianych powyżej rynków właściwych.

               3.

               Zarzut trzeci oparty na naruszeniu obowiązku uzasadnienia
               W ramach zarzutu trzeciego skarżąca zarzuca, że oddalenie złożonej przez nią skargi administracyjnej nie zostało dostatecznie uzasadnione.

               4.

               Zarzut czwarty oparty na oczywistym błędzie w ocenie
               W drodze zarzutu piątego skarżąca podnosi, że wniosek pozwanej, iż z punktu widzenia interesu wspólnotowego nie zachodzą tutaj dostateczne przesłanki kontynuacji dochodzenia pod kątem ewentualnego naruszenia art. 102 TFUE jest dotkniętym oczywistym błędem.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 traktatu WE (Dz.U. L 123, s.18).


title: Sprawa T-225/14: Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2014 r. – iNET24 Holding przeciwko OHIM (IDIRECT24)

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/36

         Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2014 r. – iNET24 Holding przeciwko OHIM (IDIRECT24)
   (Sprawa T-225/14)
   2014/C 184/58
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: iNET24 Holding AG (Feusisberg, Szwajcaria) (przedstawiciele: S. Kirschstein-Freund, B. Breitinger i V. Dalichau, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie R 1867/2013-5;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „IDIRECT24” jest przedmiotem zgłoszenia międzynarodowej rejestracji wskazującego Unię Europejską dla towarów i usług z klas 9, 36, 38 i 42 – wniosek o międzynarodowa rejestrację nr 1 145 181

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: odrzucenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 75 rozporządzenia Rady nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-361/13: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowackiej

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/28

         Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowackiej
   (Sprawa C-361/13)
   2013/C 260/51
   Język postępowania: słowacki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Schatz i A. Tokar)

      Strona pozwana: Republika Słowacka

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że odmawiając przyznania dodatku bożonarodzeniowego przewidzianego ustawą nr 592/2006 beneficjentom mającym miejsce zamieszkania w państwie członkowskim innym niż Republika Słowacka, Republika Słowacka naruszała zobowiązania ciążące na niej na mocy art. 45 i 48 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 (1) z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego,

               —

               obciążenie Republiki Słowackiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Dodatek bożonarodzeniowy przewidziany ustawą nr 592/2006 jest świadczeniem z tytułu starości w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 883/2004, które należy wypłacać również beneficjentom zamieszkałym poza odnośnym państwem członkowskim (w niniejszym przypadku Republiką Słowacką). W rezultacie przepis prawa krajowego nie może ograniczać uprawnienia beneficjentów zamieszkałych poza Republiką Słowacką do dodatku bożonarodzeniowego. Z tego powodu przepis prawa wewnętrznego Republiki Słowackiej przewidujący takie ograniczenie narusza art. 45 i 48 TFUE oraz art. 7 rozporządzenia nr 883/2004.

      (1)  Dz.U. L 166, s. 1.


title: Sprawa C-417/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien (Austria) w dniu 29 lipca 2015 r. – Wolfgang Schmidt/Christiane Schmidt

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien (Austria) w dniu 29 lipca 2015 r. – Wolfgang Schmidt/Christiane Schmidt
   (Sprawa C-417/15)
   (2015/C 363/25)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Wolfgang Schmidt

      Strona pozwana: Christiane Schmidt

      Pytania prejudycjalne

   Czy postępowanie, którego przedmiotem jest stwierdzenie nieważności umowy darowizny ze względu na brak zdolności do czynności prawnych darczyńcy oraz wpisu w księdze wieczystej polegającego na wykreśleniu prawa własności darczyńcy, jest objęte zakresem regulacji art. 24 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. (1), który przewiduje jurysdykcję wyłączną w dziedzinie praw rzeczowych na nieruchomościach?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 351, s. 1).


title: Sprawa C-459/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshofs (Niemcy) w dniu 5 września 2011 r. — Fujitsu Technology Solutions GmbH przeciwko Verwertungsgesellschaft Wort (VG Wort)

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshofs (Niemcy) w dniu 5 września 2011 r. — Fujitsu Technology Solutions GmbH przeciwko Verwertungsgesellschaft Wort (VG Wort)
   (Sprawa C-459/11)
   2011/C 362/17
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Fujitsu Technology Solutions GmbH

      Strona pozwana: Verwertungsgesellschaft Wort (VG Wort)

      Pytania prejudycjalne

   Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej zostają przedstawione następujące pytania prejudycjalne dotyczące wykładni dyrektywy 2001/29/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym:

               1)

               Czy dyrektywę należy uwzględnić przy wykładni prawa krajowego już dla przypadków, które miały miejsce po wejściu w życie dyrektywy w dniu 22 czerwca 2001 r., jednak przed dniem, od którego znajduje ona zastosowanie, tj. przed 22 grudnia 2002 r.?

               2)

               Czy zwielokrotnianie za pomocą komputerów stanowi zwielokrotnianie przy użyciu dowolnej techniki fotograficznej lub innego procesu przynoszącego podobny skutek w rozumieniu art. 5 ust. 2 lit. a) dyrektywy?

               3)

               Czy w przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie drugie, czy wymogi dyrektywy co do godziwej rekompensaty za wyjątki albo ograniczenia w odniesieniu do prawa do zwielokrotniania zgodnie z art. 5 ust. 2 i 3 dyrektywy mogą zostać z uwzględnieniem zasady równego traktowania zawartej w art. 20 Karty praw podstawowych spełnione również wówczas, gdy nie producenci, importerzy lub dostawcy komputerów, lecz producenci, importerzy lub dostawcy innego urządzenia albo szeregu innych urządzeń, składających się na zdatny do podjęcia odpowiedniego zwielokrotniania zespół urządzeń, są podmiotami zobowiązanymi do zapłaty odpowiedniego wynagrodzenia?

               4)

               Czy sama możliwość wykorzystania zabezpieczeń technicznych zgodnie z art. 6 dyrektywy powoduje wyłączenie warunku godziwej rekompensaty w rozumieniu art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy?

               5)

               Czy warunek (art. 5 ust. 2 lit. a) i b) dyrektywy) oraz możliwość (zob. motyw 36 dyrektywy) godziwej rekompensaty ustają, o ile podmiot praw zgodził się wyraźnie lub w sposób dorozumiany na zwielokrotnianie swoich utworów?

      (1)  Dz.U. L 167, s. 10.


title: Sprawa T-96/15: Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2015 r. – Mozzetti/OHIM – di Lelio (Alfredo alla Scrofa)

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/37

         Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2015 r. – Mozzetti/OHIM – di Lelio (Alfredo alla Scrofa)
   (Sprawa T-96/15)
   (2015/C 127/50)
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Mario Mozzetti (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat E. Montelione)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ines di Lelio (Rzym, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „Alfredo alla Scrofa” – wspólnotowy znak towarowy nr 6 7 79  151

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2.12.2014 w sprawie R 655/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania przed Sądem Unii Europejskiej.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 50 ust. 1 oraz poprzez odesłanie art. 20 ust. 2 rozporządzenia nr 2868/95;

               —

               naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-211/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lipca 2008 r. — AWWW przeciwko FEACVT (Zamówienia publiczne na usługi — Wspólnotowa procedura przetargowa — Odrzucenie oferty — Kryteria wyboru — Kryteria udzielania — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/51

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lipca 2008 r. — AWWW przeciwko FEACVT
   (Sprawa T-211/07) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Wspólnotowa procedura przetargowa - Odrzucenie oferty - Kryteria wyboru - Kryteria udzielania - Obowiązek uzasadnienia)
   (2008/C 209/90)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: AWWW GmbH ArbeitsWelt-Working World (Göttingen, Niemcy) (przedstawiciele: B. Schreier, V. Wellens, adwokaci i G. Dennis, solicitor)

      Strona pozwana: Europejska Fundacja na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (FEACVT) (przedstawiciel: C. Callanan, solicitor)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Fundacji na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy z dnia 17 kwietnia 2007 r. odrzucającej ofertę złożoną przez skarżącą w ramach postępowania w sprawie udzielenia zamówienia publicznego w przedmiocie świadczenia usług w zakresie informacji i analiz dotyczących jakości pracy i zatrudnienia, stosunków w pracy i restrukturyzacji na szczeblu europejskim.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               AWWW GmbH ArbeitsWelt-Working World zostaje obciążona kosztami włącznie z kosztami postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 183 z 4.8.2007.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 301 z 22.11.2008 .

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/1

         (2008/C 313/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 301 z 22.11.2008.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 285 z 8.11.2008.

      Dz.U. C 272 z 25.10.2008.

      Dz.U. C 260 z 11.10.2008.

      Dz.U. C 247 z 27.9.2008.

      Dz.U. C 236 z 13.9.2008.

      Dz.U. C 223 z 30.8.2008.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-66/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Stuttgart (Niemcy) w dniu 18 lutego 2008 r. — Postępowanie w sprawie ekstradycji Szymona Kozłowskiego

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Stuttgart (Niemcy) w dniu 18 lutego 2008 r. — Postępowanie w sprawie ekstradycji Szymona Kozłowskiego
   (Sprawa C-66/08)
   (2008/C 107/28)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberlandesgericht Stuttgart
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym
   Szymon Kozłowski
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przyjęciu, że osoba ma „miejsce zamieszkania” lub „przebywa” w państwie członkowskim w zrozumieniu art. 4 pkt 6 decyzji ramowej Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (2002/584/WSiSW) (1) sprzeciwia się okoliczność, że osoba, której to dotyczy:

                           a)

                           nie przebywa w tym państwie członkowskim nieprzerwanie;

                           b)

                           przebywa tam z naruszeniem przepisów prawa pobytu;

                           c)

                           popełnia tam przestępstwa w sposób zarobkowy

                           d)

                           przebywa tam w zakładzie karnym?

               2)

               Czy przepisy transponujące art. 4 pkt 6 decyzji ramowej, zgodnie z którymi ekstradycja własnych obywateli danego państwa członkowskiego dla celów wykonania kary wbrew ich woli jest zawsze niedopuszczalna, natomiast wedle swobodnego uznania władz może zostać udzielona zgoda na ekstradycję obywateli innych państw członkowskich wbrew ich woli, są zgodne z prawem unijnym, a w szczególności z podstawowymi zasadami niedyskryminacji i obywatelstwa Unii zgodnie z art. 6 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej (UE) w związku z art. 12, art. 17 i nast. Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (WE) i jeżeli tak, to czy należy uwzględniać wskazane zasady przynajmniej przy wykonywaniu swobodnego uznania?

      (1)  Dz.U. L 190, s. 1.


title: Sprawa C-82/10: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/23

         Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-82/10)
   2010/C 113/36
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: N. Yerrell, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Irlandia

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez brak zastosowania całokształtu prawa ubezpieczeń Unii Europejskiej do wszystkich ubezpieczycieli w sposób wolny od dyskryminacji, Republika Irlandii uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej w szczególności na mocy art. 6, 8, 9, 13, 15, 16 i 17 pierwszej dyrektywy Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie z późniejszymi zmianami oraz na mocy art. 22 i 23 dyrektywy Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniającej dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG; oraz

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja jest zdania, że, po pierwsze, Voluntary Health Insurance Board (rada dobrowolnego ubezpieczenia zdrowotnego, zwana dalej „VHIB”) nie mogła w sposób prawidłowy korzystać z wyjątku przewidzianego w art. 4 dyrektywy 73/329/EWG od chwili pierwszej zmiany jej właściwości wskutek wejścia w życie Voluntary Health Insurance (Amendment) Act 1996 (ustawy z 1996 r. o zmianie ustawy o dobrowolnym ubezpieczeniu zdrowotnym), oraz, po drugie, że od tego dnia VHIB zaczęła w pełni podlegać wymogom prawa ubezpieczeń Unii Europejskiej, w szczególności przepisom dotyczącym udzielania zezwoleń, nadzoru finansowego, wydawania norm technicznych oraz marginesu wypłacalności, włączając w to kwestię funduszu gwarancyjnego.
   VHIB w chwili obecnej prowadzi swoją działalność bez właściwego zezwolenia udzielonego przez Irish Financial Regulator (irlandzki urząd regulacji usług finansowych), a także nie spełnia m.in. wymogów dotyczących wypłacalności.


title: Sprawa T-910/16: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2016 r. – Hesse/EUIPO – Wedl & Hofmann (TESTA ROSSA)

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/44

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2016 r. – Hesse/EUIPO – Wedl & Hofmann (TESTA ROSSA)
   (Sprawa T-910/16)
   (2017/C 053/53)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Kurt Hesse (Norymberga, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt M. Krogmann)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Wedl & Hofmann GmbH (Mils/Hall in Tirol, Austria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Wedl & Hofmann GmbH

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „TESTA ROSSA” – unijny znak towarowy nr 7 070 519

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 października 2016 r. w sprawie R 68/2016-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenie wygaśnięcia prawa do unijnego znaku towarowego nr 0707519 również w odniesieniu do następujących towarów:
               klasa 21 – przybory i pojemniki kuchenne lub domowe; wyroby szklane, porcelana, zwłaszcza naczynia; szkło;
               klasa 25 – odzież, zwłaszcza fartuchy, koszule, koszulki polo i t-shirty; nakrycia głowy;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-226/10: Skarga wniesiona w dniu 14 maj 2010 — Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej przeciwko Komisji

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/41

         Skarga wniesiona w dniu 14 maj 2010 — Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej przeciwko Komisji
   (Sprawa T-226/10)
   ()
   2010/C 209/64
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: H. Gruszecka i D. Pawłowska, radcy prawni)

      Strona pozwana: Komisja europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 3 marca 2010r. wydanej w sprawie o nr PL/2009/1019: krajowy rynek hurtowy wymiany ruchu IP (IP tranzyt) oraz w sprawie o nr PL/2009/1020: krajowy rynek hurtowy wymiany ruchu IP (IP peering) z siecią Telekomunikacji Polskiej S.A.;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji K(2010) 1234 Komisji Europejskiej z dnia 3 marca 2010r. wydanej na podstawie art. 7 ust. 4 Dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywa ramowa”) (1), w której Komisja nakazała Prezesowi UKE wycofanie projektów decyzji dotyczących hurtowego rynku wymiany ruchu IP (IP tranzyt) oraz hurtowego ruchu IP peering z siecią Telekomunikacji Polskiej S.A. notyfikowanych Komisji w dniu 27 listopada 2009 r. i zarejestrowanych pod numerami PL/2009/1019 i PL/2009/1020.
   Na poparcie swojej skargi, strona skarżąca formułuje trzy zarzuty.
   W ramach pierwszego zarzutu skarżąca podnosi, że Komisja przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszyła istotne wymogi proceduralne, w tym zasadę dobrej administracji, skutecznej współpracy i mechanizmu konsultacji ustanowionego w art. 7 dyrektywy ramowej z uwagi na oparcie przyjętego w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcia na błędnym tłumaczeniu przedłożonych przez stronę skarżącą, w ramach procesu notyfikacji, projektów decyzji, co w konsekwencji spowodowało błędne ustalenia Komisji w zakresie stanu faktycznego obejmującego przedmiot notyfikowanego rozstrzygnięcia. Ponadto skarżąca zarzuca Komisji naruszenie istotnych wymogów proceduralnych poprzez niewystarczające uzasadnienie zaskarżonej decyzji ze względu na brak szczegółowej i obiektywnej analizy motywów, jakie zadecydowały o podjęciu przez Komisję rozstrzygnięcia co do wycofania notyfikowanych projektów decyzji.
   Po drugie, skarżąca formułuje zarzut popełnienia przez Komisję oczywistego błędu w ocenie poprzez przyjęcie, że usługi IP Peering oraz IP Tranzyt są zastępowalne. Skarżąca uważa, że usługi IP Peering i IP Tranzyt nie są zastępowalne albowiem różnią się co do zakresu frakcji ruchu IP wymienianego pomiędzy przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi, co do metod naliczania opłat za świadczoną usługę, samej definicji dostawcy usługi (ISP), jak i jakości ich świadczenia.
   Po trzecie, zdaniem skarżącej, Komisja naruszyła także przepisy art. 4 ust. 3 TUE oraz art. 102 TFUE w związku z art. 7 ust. 4, art. 8 ust. 2 lit. b) i c), art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 3 oraz art. 16, ust. 4 dyrektywy ramowej poprzez uznanie, że rynki hurtowe wymiany ruchu IP w Polsce (IP tranzyt i IP peering) nie są dwoma oddzielnymi rynkami, nie podlegają regulacji ex ante oraz że Telekomunikacja Polska S.A. nie posiada znaczącej pozycji na obu tych rynkach. Strona skarżąca twierdzi, że zgodnie z wymaganiami zawartymi w Zaleceniu (2) i Wytycznych (3) dokonała analizy rynków pod kątem zasadności regulacji ex ante i bezsprzecznie przeprowadziła test trzech kryteriów. Test ten potwierdził w pełni, że rynki wymiany ruchu IP Peering i IP Tranzyt podlegają regulacji ex ante, gdyż cechują się obecnością wysokich i trwałych barier, ich struktura nie podąża w stronę efektywnej konkurencji w odpowiednim horyzoncie czasowym a samo prawo konkurencji nie jest wystarczające, aby usunąć konkretne nieprawidłowości rynkowe.

      (1)  Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa), Dz.U. L 108, str. 33, polskie wydanie specjalne: Rozdział 13 Tom 29 s. 349

      (2)  Zalecenie Komisji z dnia 17 grudnia 2007 r. w sprawie właściwych rynków produktów i usług w sektorze łączności elektronicznej podlegających regulacji ex ante zgodnie z dyrektywą 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (notyfikowana jako dokument nr C(2007) 5406), Dz.U. L 344, s. 65

      (3)  Wytyczne Komisji z dnia 11 lipca 2002 r. w sprawie analizy rynku i oceny znaczącej pozycji rynkowej zgodnie ze wspólnotowymi ramami regulacyjnymi sieci i usług łączności elektronicznej, Dz.U. C 165, s. 6.


title: Sprawa C-37/05: Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/13

         Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu
   (Sprawa C-37/05)
   (2005/C 82/28)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 31 stycznia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Michela van Beeka, działającego w charakterze pełnomocnika wspieranego przez Frédérica Louisa, avocat, i A. Capobiancę, avvocato, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Zjednoczonemu Królestwu.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że poprzez niewłaściwą transpozycję wymogów art. 2 ust. 1 i art. 4 dyrektywy Rady 85/337/EWG w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (1) zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE (2), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy dyrektywy i Traktatu.

               —

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Transpozycji dyrektywy do obowiązujących przepisów prawa krajowego należy dokonać w sposób, który w pełni satysfakcjonuje wymogi jasności i pewności prawa. Instrukcje administracyjne nie zapewniają zgodności z tymi wymogami. Samo zapewnienie, że wystąpienie faktycznego naruszenia przepisów dyrektywy Rady 85/337/EWG jest w praktyce mało prawdopodobne nie stanowi skutecznej transpozycji owej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 175, 05.07.1985, str. 4

      (2)  Dz.U. L 73, 14.03.1997, str. 5


title: Sprawa T-55/12: Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2012 r. — Chen przeciwko OHIM — AM Denmark (Cleaning devices)

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/27

         Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2012 r. — Chen przeciwko OHIM — AM Denmark (Cleaning devices)
   (Sprawa T-55/12)
   2012/C 133/53
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Su-Shan Chen (Sanchong, Tajwan) (przedstawiciel: adwokat C. Onken)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: AM Denmark A/S (Kokkedal, Dania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 października 2011 r. w sprawie R 2179/2010-3; oraz

               —

               obciążenie OHIM i AM Denmark A/S kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wzór wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: Wzór produktu: „urządzenia do sprzątania” — zarejestrowany wzór wspólnotowy nr 1027718-001

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: AM Denmark A/S

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: AM Denmark A/S wniosła o unieważnienie zarejestrowanego wzoru wspólnotowego na podstawie art. 4–9 i art. 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia Rady nr 6/2002; trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy nr 5185079 zarejestrowany dla towarów z klas 3 i 21

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Unieważnienie spornego wzoru wspólnotowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia Rady nr 6/2002, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie przyjęła, że wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy został użyty w spornym wzorze wspólnotowym. Ponadto Izba Odwoławcza nie powinna była oprzeć się na założeniu, że wcześniejszy znak towarowy miał jedynie minimum charakteru odróżniającego konieczne do jego rejestracji. Naruszenie art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza nie zastosowała tego artykułu prawidłowo. Wbrew bowiem stanowisku zajętemu przez OHIM art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 nie przyznaje drugiej stronie w postępowaniu przed OHIM prawa do zakazania używania spornego wzoru wspólnotowego, gdyż nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia Bard błąd. W szczególności należący do strony skarżącej wzór wspólnotowy i znak towarowy zarejestrowany na rzecz AM Denmark A/S nie są na tyle podobne, by można było stwierdzić prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-272/07: Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/14

         Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-272/07)
   (2007/C 211/25)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: B. Stromsky i D. Kukovec, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               1.

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (1), Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 80 tej dyrektywy,
               ewentualnie

                           stwierdzenie, że nie powiadamiając Komisji o przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 80 tej dyrektywy

               2.

               Obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2004/18/WE upłynął w dniu 31 stycznia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 134, str. 114.


title: Sprawa T-147/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  12 stycznia 2006 r.  — Devinlec przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Graficzny znak towarowy zawierający słowny element  quantum  — Sprzeciw uprawnionego z graficznego krajowego znaku towarowego Quantième — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b), art. 15 ust. 2 i art. 43 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/16

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 stycznia 2006 r. — Devinlec przeciwko OHIM
   (Sprawa T-147/03) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Graficzny znak towarowy zawierający słowny element „quantum” - Sprzeciw uprawnionego z graficznego krajowego znaku towarowego Quantième - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b), art. 15 ust. 2 i art. 43 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2006/C 74/31)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Devinlec Développement innovation Leclerc SA (Tuluza, Francja) [Przedstawiciel: adwokat J.-P. Simon]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Przedstawiciele: J. Novais Gonçalves i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy]

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: T.I.M.E. ART. Uluslararasi Saat Ticareti ve diş Ticaret AŞ (Istambuł, Turcja) [Przedstawiciel: adwokat F. Jacobacci]
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej z dnia 30 stycznia 2003 r. (sprawa R 109/2002-3), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między Devinlec Développement innovation Leclerc SA a TIME Art Uluslararasi Saat Ticareti ve diş Ticaret AŞ
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 stycznia 2003 r. (sprawa R 109/2002-3).

               2)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) ponosi własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z postępowaniem przed Sądem.

               3)

               Interwenient ponosi własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

      (1)  Dz.U. C 171 z 19.7.2003


title: Sprawa T-709/16: Postanowienie Sądu z dnia 21 marca 2017 r. – La Patrouille/EUIPO – Alpha Industries (Przedstawienie kanciastej figury)

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/34

         Postanowienie Sądu z dnia 21 marca 2017 r. – La Patrouille/EUIPO – Alpha Industries (Przedstawienie kanciastej figury)
   (Sprawa T-709/16) (1)

   (2017/C 178/52)
   Język postępowania: francuski
   Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 462 z 12.12.2016.


title: Sprawa T-782/14 P: Wyrok Sądu z dnia 27 stycznia 2016 r. – DF/Komisja [Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Wynagrodzenie — Oddelegowanie w interesie służby — Dodatek zagraniczny — Warunek przewidziany w art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Zwrot nienależnych kwot]

text:
               7.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/15

         Wyrok Sądu z dnia 27 stycznia 2016 r. – DF/Komisja
   (Sprawa T-782/14 P) (1)

   ([Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Oddelegowanie w interesie służby - Dodatek zagraniczny - Warunek przewidziany w art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Zwrot nienależnych kwot])
   (2016/C 090/21)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: DF (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat A. von Zwehl)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i T. Bohr, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu częściowe uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 1 października 2014 r., DF/Komisja (F-91/13, Zb.Orz.SP, EU:F:2014:228).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               DF pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 89 z 16.3.2015.


title: Sprawa T-104/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  22 listopada 2005 r.  — Degussa Initiators przeciwko Komisji

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/25

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 listopada 2005 r. — Degussa Initiators przeciwko Komisji
   (Sprawa T-104/04) (1)

   (2006/C 22/47)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 118 z 30.4.2004


title: Sprawa C-282/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 20 maja 2009 r. w sprawach połączonych T-405/07 i T-406/07 CFCMCEE przeciwko OHIM, wniesione w dniu 22 lipca 2009 r. przez Caisse fédérale du Crédit mutuel Centre Est Europe (CFCMCEE)

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/8

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 20 maja 2009 r. w sprawach połączonych T-405/07 i T-406/07 CFCMCEE przeciwko OHIM, wniesione w dniu 22 lipca 2009 r. przez Caisse fédérale du Crédit mutuel Centre Est Europe (CFCMCEE)
   (Sprawa C-282/09 P)
   2009/C 233/13
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Caisse fédérale du Crédit mutuel Centre Est Europe (CFCMCEE) (przedstawiciele: adwokaci P. Greffe i L. Paudrat)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Uchylenie wyroku wydanego w dniu 20 maja 2009 r. przez trzecią izbę Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich w części dotyczącej częściowego oddalenia skargi skarżącej i utrzymania w mocy decyzji wydanych przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego w dniach 10 lipca 2007 r. (sprawa R 119/2007-1) i 12 września 2007 r. (sprawa R 120/2007-1), na mocy których zostały odrzucone zgłoszenia wspólnotowych znaków towarowych PAYWEB CARD nr 003861051 i P@YWEB CARD nr 003861044 w odniesieniu do następujących towarów i usług:

               —

               „karty z układem scalonym lub mikroprocesorem, karty magnetyczne, karty identyfikujące magnetyczne lub z mikroprocesorem, karty magnetyczne lub z mikroprocesorem płatnicze, mechanizmy na monety lub żetony do włączania telewizorów”, należące do klasy 9,

               —

               „usługi związane z nieruchomościami, ubezpieczenie od wypadków, agencje ściągania wierzytelności, analizy finansowe, ubezpieczenia, wycena majątku nieruchomego, emisja bonów wartościowych, kasy (banki) oszczędnościowe, wymiana walut, weryfikacja czeków, emisja czeków podróżnych, finansowe (doradztwo -), pośrednictwo ubezpieczeniowe, pośrednictwo w sprawach majątku nieruchomego, depozyty przedmiotów wartościowych, depozyty sejfowe, wycena finansowa (ubezpieczenia, bankowość, nieruchomości), usługi powiernicze, informacje finansowe (ubezpieczenia, bankowość, nieruchomości), zarządzanie majątkiem, informacje finansowe, ściąganie czynszów, ubezpieczenia zdrowotne, ubezpieczenia morskie, ubezpieczenia na życie, usługi w zakresie informacji finansowych on-line, interaktywne usługi informatyczne dotyczące informacji finansowych”, należące do klasy 36,

               —

               „łączność poprzez terminale komputerowe, nadawanie telegramów, informacja o telekomunikacji, poczta elektroniczna, przesyłanie informacji, komputerowa transmisja wiadomości i obrazów, transmisja satelitarna”, należące do klasy 38.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi zasadniczo dwa zarzuty na poparcie odwołania.
   W pierwszym zarzucie podnosi ona, że Sąd nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku uzasadnienia — naruszając w ten sposób art. 253 WE i art. 73 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) — ponieważ nie skrytykował zaskarżonych decyzji OHIM za brak uzasadnienia. W decyzjach tych bowiem Izba Odwoławcza OHIM przeprowadziła całościową analizę charakteru odróżniającego oznaczeń słownych PAYWEB CARD i P@YWEB CARD w odniesieniu do rozpatrywanych towarów i usług, nie motywując swego rozstrzygnięcia w stosunku do każdego z nich. Natomiast całościowa analiza jest możliwa tylko wtedy, gdy między towarami i usługami występuje wystarczająco bezpośredni i konkretny związek, pozwalający na stwierdzenie, że tworzą one kategorię lub wystarczająco jednolitą grupę, co w sposób oczywisty nie ma miejsca w niniejszym przypadku, ponieważ towary i usługi objęte zgłoszeniem pełnią różne funkcje.
   W drugim zarzucie skarżąca kwestionuje dokonaną przez Sąd ocenę, zgodnie z którą zakresy stosowania poszczególnych bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji wymienionych w art. 7 ust. 1 lit. b)–d) rozporządzenia nr 40/94 w pewien sposób na siebie zachodzą. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału każda z podstaw odmowy rejestracji wymienionych w art. 7 ust. 1 tego rozporządzenia jest niezależna od innych i wymaga odrębnego rozpatrzenia. A zatem Sąd błędnie zastosował art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia w stosunku do towarów należących do klasy 9, gdyż w ich przypadku nie przeprowadził faktycznego odrębnego badania podstawy odmowy rejestracji przewidzianej w tym przepisie.

      (1)  Dz.U. 1994, L 11, s. 1


title: Sprawa T-345/05 R II: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 czerwca 2007 r. — V przeciwko Parlamentowi (Środek tymczasowy — Uchylenie immunitetu członka Parlamentu Europejskiego — Wniosek o zawieszenie wykonania — Pilny charakter)

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/33

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 czerwca 2007 r. — V przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-345/05 R II)
   (Środek tymczasowy - Uchylenie immunitetu członka Parlamentu Europejskiego - Wniosek o zawieszenie wykonania - Pilny charakter)
   (2007/C 211/64)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: V (przedstawiciele: J. Lofthouse, E. Hayes, barristers i M. Monan, solicitor)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: H. Krück, D. Moore i M. Windisch, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o ponowne rozpoznanie pierwszego wniosku o zastosowanie środków tymczasowych, odrzuconego postanowieniem prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 marca 2007 r. w sprawie T-345/05 R V przeciwko Parlamentowi, niepublikowane w Zbiorze.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje odrzucony.

               2)

               Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-461/06 P: Postanowienie Trybunału z dnia 10 lipca 2007 r. — AEPI Elliniki Etaireia pros Prostasian tis Pnevmatikis Idioktisias AE przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Odmowa przez Komisję wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niedopuszczalność)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/19

         Postanowienie Trybunału z dnia 10 lipca 2007 r. — AEPI Elliniki Etaireia pros Prostasian tis Pnevmatikis Idioktisias AE przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-461/06 P) (1)

   (Odwołanie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Odmowa przez Komisję wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego - Niedopuszczalność)
   (2007/C 297/32)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: AEPI Elliniki Etaireia pros Prostasian tis Pnevmatikis Idioktisias AE (przedstawiciel: T. Asprogerakas-Grivas, Δικηγόρος)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. Christoforou i F. Castillo de la Torre, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 5 września 2006 r. w sprawie T-242/05 AEPI przeciwko Komisji — Niedopuszczalność żądania stwierdzenia nieważności decyzji Komisji odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko Republice Greckiej
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               AEPI Elliniki Etaireia pros Prostasian tis Pnevmatikis Idioktisias AE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 356 z 30.12.2006.


title: Sprawa C-441/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Bremen (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2015 r. – Madaus GmbH/Hauptzollamt Bremen

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Bremen (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2015 r. – Madaus GmbH/Hauptzollamt Bremen
   (Sprawa C-441/15)
   (2015/C 398/17)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Bremen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Madaus GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Bremen

      Pytanie prejudycjalne

   Czy Nomenklaturę scaloną ujętą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (1) z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej w brzmieniu ustalonym rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej należy interpretować w ten sposób, że substancję wyjściową o nazwie „DESTAB Calcium Carbonate 90SE Ultra 250” do wytwarzania wapnia w tabletkach w formie zwykłych tabletek, tabletek musujących i tabletek do żucia, składającą się z jednorodnego chemicznie węglanu wapnia w proszku oraz skrobi modyfikowanej, dodanej w celu ułatwienia formowania tabletek, o zawartości skrobi – ustalonej na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) nr 118/2010 z dnia 9 lutego 2010 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 900/2008 ustanawiające metody analizy i inne przepisy techniczne niezbędne do stosowania systemu przywozu niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych – poniżej 5 % masy, należy zaklasyfikować do podpozycji 3824 9097990?

      (1)  Dz.U. L 256, s. 1 w brzmieniu ustalonym rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, Dz.U. L 304, s. 1.