title: Sprawa T-222/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 czerwca 2009 r. — Włochy przeciwko Komisji (Pomoc państwa — System pomocy przyznanej przez władze włoskie niektórym przedsiębiorstwom użyteczności publicznej w formie zwolnień podatkowych i pożyczek o preferencyjnym oprocentowaniu — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Pomoc istniejąca lub nowa pomoc — Artykuł 86 ust. 2 WE)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/41

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 czerwca 2009 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-222/04) (1)

   (Pomoc państwa - System pomocy przyznanej przez władze włoskie niektórym przedsiębiorstwom użyteczności publicznej w formie zwolnień podatkowych i pożyczek o preferencyjnym oprocentowaniu - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Pomoc istniejąca lub nowa pomoc - Artykuł 86 ust. 2 WE)
   2009/C 180/75
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: początkowo I. Braguglia, następnie R. Adam i I. Bruni, pełnomocnicy, wspierani przez M. Fiorillego, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: V. Di Bucci, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji Komisji 2003/193/WE z dnia 5 czerwca 2002 r. w sprawie pomocy państwa w formie zwolnień podatkowych i pożyczek na preferencyjnych warunkach przyznanych przez Włochy na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej z przewagą kapitału publicznego (Dz.U. 2003, L 77, s. 21).

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 233 z 28.9.2002 (wcześniej sprawa C-290/02).


title: Sprawa T-194/16: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2016 r. – Klassisk investment/EUIPO (CLASSIC FINE FOODS)

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/31

         Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2016 r. – Klassisk investment/EUIPO (CLASSIC FINE FOODS)
   (Sprawa T-194/16)
   (2016/C 222/39)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Klassisk investment Ltd (Hongkong, Chińska Republika Ludowa) (przedstawiciele: adwokaci J. Plate i R. Kaase)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego zawierającego elementy słowne „CLASSIC FINE FOODS” – międzynarodowa rejestracja nr 1 222 164

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie R 1970/2015-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-546/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Órgano Administrativo de Recursos Contractuales de la Comunidad Autónoma de Euskadi (Hiszpania) w dniu 28 października 2016 r. – Montte S.L./Musikene

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Órgano Administrativo de Recursos Contractuales de la Comunidad Autónoma de Euskadi (Hiszpania) w dniu 28 października 2016 r. – Montte S.L./Musikene
   (Sprawa C-546/16)
   (2017/C 022/12)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Órgano Administrativo de Recursos Contractuales de la Comunidad Autónoma de Euskadi

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Montte S.L.

      Strona pozwana: Musikene

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jest sprzeczny z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE (1) z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającą dyrektywę 2004/18/WE przepis krajowy taki jak art. 150 ust. 4 TRLCSP (2) bądź też wykładnia czy też sposób stosowania tego przepisu, które dają instytucjom zamawiającym możliwość zawarcia w dokumentacji dotyczącej otwartego postępowania przetargowego kryteriów udzielenia zamówienia stosowanych na kolejnych etapach eliminujących oferty, które nie uzyskają ustalonej uprzednio minimalnej ilości punktów?

               2)

               W przypadku udzielenia negatywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze: czy jest sprzeczny z tą dyrektywą 2014/24 przepis krajowy bądź też wykładnia czy też sposób stosowania tego przepisu, na podstawie i w ramach których ww. system kryteriów udzielenia zamówienia stosowanych na kolejnych etapach eliminujących jest wykorzystywany w taki sposób, że na ostatnim etapie postępowania przetargowego nie pozostaje liczba ofert wystarczająca do tego, aby zapewnić „prawdziwą konkurencję”?

               3)

               W przypadku udzielenia pozytywnej odpowiedzi na pytanie drugie, czy, ze względu na niemożność zapewnienia prawdziwej konkurencji czy też udzielenia zamówienia wykonawcy, który złożył ofertę o najlepszej relacji jakości do ceny, jest sprzeczny z tą dyrektywą 2014/24 zawarty w dokumentacji zamówienia warunek taki jak ten rozpatrywany w niniejszym przypadku, zgodnie z którym czynnik cenowy jest oceniany jedynie w przypadku tych ofert, które uzyskały podczas oceny kryteriów technicznych 35 pkt na 50 możliwych?

      (1)  Dz.U. 2014, L 94, s. 65.

      (2)  Texto Refundido de la Ley de Contratos del Sector Público (ujednoliconego tekstu hiszpańskiej ustawy Prawo zamówień publicznych).


title: Sprawa C-369/10 P: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 14 marca 2011 r. — Ravensburger AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Educa Borras SA (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Słowny wspólnotowy znak towarowy MEMORY — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 7 ust. 1 lit. c))

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/10

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 14 marca 2011 r. — Ravensburger AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Educa Borras SA
   (Sprawa C-369/10 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Słowny wspólnotowy znak towarowy MEMORY - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 7 ust. 1 lit. c))
   2011/C 252/18
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Ravensburger AG (przedstawiciele: H. Harte-Bavendamm i M. Goldmann, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik), Educa Borras SA

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie T-108/09 Ravensburger przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji R 305/2008-2 Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 8 stycznia 2009 r. oddalającej odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień, który w następstwie wniosku złożonego przez Educa Borras unieważnił prawo do słownego znaku towarowego „MEMORY” dla towarów należących do klas 9 i 28

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Ravensburger AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 260 z 25.9.2010.


title: Sprawa C-96/11 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 6 września 2012 r. — August Storck KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Oznaczenie trójwymiarowe tworzone przez kształt myszy z czekolady)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/7

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 6 września 2012 r. — August Storck KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
      (Sprawa C-96/11 P) (1)

      (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Oznaczenie trójwymiarowe tworzone przez kształt myszy z czekolady)
      (2012/C 331/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: August Storck KG (przedstawiciel: adwokaci T. Reher i R. Staub)

         Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: R. Manea i G. Schneider, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) z dnia 17 grudnia 2010 r. w sprawie T-13/09 Storck przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 listopada 2008 r., oddalającej odwołanie od decyzji eksperta, którą odmówiono rejestracji oznaczenia trójwymiarowego tworzonego przez kształt myszy z czekolady jako wspólnotowego znaku towarowego dla niektórych towarów należących do klasy 30 — Charakter odróżniający znaku towarowego

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  August Storck KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 152 z 21.5.2011.


title: Sprawa C-367/14: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2014 r. Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/21

      Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2014 r. Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
      (Sprawa C-367/14)
      (2014/C 395/27)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Conte, D. Grespan i B. Stromsky, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Włoska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich środków koniecznych w celu zastosowania się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 października 2011 r. w sprawie C-302/09 dotyczącego odzyskania od beneficjentów pomocy przyznanej w ramach systemu pomocy uznanego za niezgodny z prawem oraz ze wspólnym rynkiem decyzją Komisji 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii (1), Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej decyzji i art. 260 TFUE;

                  —

                  zasądzenie zapłaty przez Republikę Włoską na rzecz Komisji ryczałtu, którego wysokość wynika z pomnożenia kwoty dziennej w wysokości 24 578,4 EUR przez liczbę dni trwania naruszenia od dnia ogłoszenia wyroku w sprawie C-302/09 do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie;

                  —

                  zasądzenie zapłaty przez Republikę Włoską na rzecz Komisji kary za każde półrocze, wyznaczonej przez Komisję poczynając on półrocza następującego po wydaniu wyroku w niniejszej sprawie, poprzez pomnożenie kary dziennej w wysokości 187 264 EUR za dzień przez 182,5 i przez odsetek pomocy pozostającej jeszcze do odzyskania na koniec półrocza w stosunku do kwoty pomocy pozostającej jeszcze do odzyskania w dniu wydania przez Trybunał wyroku w niniejszej sprawie;

                  —

                  obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Republika Włoska nie podjęła wszelkich środków niezbędnych do odzyskania pomocy uznanej na mocy decyzji Komisji za niezgodną z prawem i ze wspólnym rynkiem, stosownie do wyroku w sprawie C-302/09 albowiem po upływie niemalże 3 lat od wydania wyroku stwierdzającego niezgodność, do odzyskania od beneficjentów pozostaje (co najmniej) 33 032 000, co odpowiada niemalże 70 % kwoty podlegającej odzyskaniu.
      Pomimo wprowadzenia po wydaniu wyroku stwierdzającego niezgodność dalszych środków prawnych, do odzyskania pozostaje bowiem wciąż duża część pomocy i nie odnotowano w tym zakresie znacznego postępu.
      W konsekwencji należy stwierdzić, że Republika Włoska nie wykonała wyroku stwierdzającego naruszenie.

         (1)  Decyzja Komisji 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie systemów pomocy na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii, określonych w ustawach nr 30/1997 i 206/1995, przewidujących zwolnienia z płatności składek na ubezpieczenie społeczne [notyfikowana jako dokument nr C (1999) 4268] (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 150,s. 50 ).


title: Sprawa T-349/09: Postanowienie Sądu z dnia 6 lipca 2010 r. — PAGO International przeciwko OHIM — Tirol Milch (Pago) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego — Uchylenie decyzji izby odwoławczej — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/37

         Postanowienie Sądu z dnia 6 lipca 2010 r. — PAGO International przeciwko OHIM — Tirol Milch (Pago)
   (Sprawa T-349/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego - Uchylenie decyzji izby odwoławczej - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
   2010/C 234/66
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: PAGO International GmbH (Klagenfurt, Austria) (przedstawiciele: adwokaci C. Hauer i C. Schumacher)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Tirol Milch reg. Gen. mbH Innsbruck (Innsbruck, Austria)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 lipca 2009 r. (sprawa R 864/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego między Tirol Milch reg. Gen. mbH Innsbruck a PAGO International GmbH.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa C-204/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 30 kwietnia 2012 r. — Essent Belgium NV przeciwko Vlaamse Reguleringsinstantie voor de Elektriciteits- en Gasmarkt (VREG)

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 30 kwietnia 2012 r. — Essent Belgium NV przeciwko Vlaamse Reguleringsinstantie voor de Elektriciteits- en Gasmarkt (VREG)
   (Sprawa C-204/12)
   2012/C 227/12
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Strona skarżąca: Essent Belgium NV
   Strona pozwana: Vlaamse Reguleringsinstantie voor de Elektriciteits- en Gasmarkt (VREG)
   Inni uczestnicy:

               Vlaamse Gewest

               Vlaamse Gemeenschap

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy uregulowanie krajowe takie jak zawarte we Vlaams decreet houdende de organisatie van de elektriciteitsmarkt (flamandzkim dekrecie z dnia 17 lipca 2000 r. o organizacji rynku energii elektrycznej) wdrożonym zarządzeniem rządu flamandzkiego z dnia 5 marca 2004 r. w brzmieniu zmienionym Besluit inzake de bevordering van elektriciteitsopwekking uit hernieuwbare energiebronnen (zarządzeniem rządu flamandzkiego z dnia 25 lutego 2005 r. o wspieraniu produkcji energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii), według którego

                           —

                           dostawcy energii elektrycznej do odbiorców końcowych przyłączonych do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej są zobowiązani do corocznego przedstawiania organowi regulacyjnemu określonej liczby zielonych certyfikatów (art. 23 wskazanego dekretu),

                           —

                           na dostawców energii elektrycznej do odbiorców końcowych przyłączonych do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej nakładana jest grzywna administracyjna przez Vlaamse Reguleringsinstantie voor de Elektriciteits- en Gasmarkt (flamandzki organ regulacji rynku energii elektrycznej i gazu, VREG), jeżeli dostawcy ci przedłożyli niewystarczającą liczbę zielonych certyfikatów, aby wypełnić nałożone na nich zobowiązanie kontyngentowe w odniesieniu do takich certyfikatów (art. 37 § 2 wskazanego dekretu),

                           —

                           organ regulacyjny nie może lub nie chce uwzględnić gwarancji pochodzenia z Norwegii i Niderlandów ze względu na brak środków wykonawczych rządu flamandzkiego, który uznał, że przedłożenie owych certyfikatów ma taki sam lub równoważny charakter (art. 25 wskazanego dekretu i art. 15 § 1 zarządzenia z dnia 5 marca 2004 r.), przy czym organ ten w konkretnym wypadku nie zbadał takiego samego lub równoważnego charakteru,

                           —

                           w całym okresie obowiązywania dekretu z dnia 17 lipca 2000 r. w rzeczywistości wyłącznie certyfikaty potwierdzające wyprodukowanie zielonej energii w Regionie Flamandzkim były uwzględniane przy badaniu wypełnienia zobowiązania kontyngentowego, natomiast dostawcy energii elektrycznej do odbiorców końcowych przyłączonych do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej nie mieli żadnej możliwości wykazania, że przedłożone gwarancje pochodzenia spełniały wymóg posiadania takich samych lub równoważnych gwarancji wydania takich certyfikatów,
                           jest zgodne z art. 34 TFUE i art. 11 porozumienia EOG lub z art. 36 TFUE i art. 13 porozumienia EOG?

               2)

               Czy uregulowanie krajowe, o którym mowa w pytaniu pierwszym, jest zgodne z art. 5 ówczesnej dyrektywy 2001/77/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie wspierania produkcji na rynku wewnętrznym energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych?

               3)

               Czy uregulowanie krajowe, o którym mowa w pytaniu pierwszym, jest zgodne z zasadą równego traktowania i zakazem dyskryminacji, ustanowionymi w szczególności w art. 18 TFUE i w art. 3 ówczesnej dyrektywy 2003/54/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca [2003 r.] dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE?

      (1)  Dz.U. L 283, s. 33.

      (2)  Dz.U. L 176, s. 37.


title: Sprawa C-282/04: Skarga wniesiona dnia 1 lipca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/15

         Skarga wniesiona dnia 1 lipca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-282/04)
   (2004/C 217/29)
   Dnia 30 czerwca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Królestwu Niderlandów, sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich, reprezentowaną przez Hansa Støvlbæka i Alberta Nijenhuisa, działających w charakterze pełnomocników.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               orzeczenie, iż Królestwo Niderlandów nie wykonało obowiązków ciążących na nim zgodnie z art. 56 i art. 43 TWE, poprzez utrzymanie niektórych postanowień statutu spółki Koninklijke KPN NV, zgodnie z którymi w skład kapitału spółki wchodzi także specjalna akcja imienna, znajdująca się w posiadaniu Państwa Niderlandzkiego, przyznającą szczególne uprawnienia dotyczące zatwierdzania określonych decyzji podejmowanych przez kompetentne organy spółki.

               —

               obciążenie kosztami Królestwa Niderlandów.

         Zarzuty i główne argumenty
   W 1998 r. spółka Koninklijke PTT Nederland NV została podzielona na dwie niezależne spółki: Koninklijke KPN NV (KPN) dla prowadzenia działalności z zakresu telekomunikacji, oraz TNT POSTGROEP NV (TPG), dla prowadzenia działalności z zakresu logistyki i dystrybucji. Kapitał spółki składa się z akcji zwykłych i uprzywilejowanych oraz z jednej specjalnej akcji imiennej, przyznającej określone uprawnienia. Akcja ta znajduje się aktualnie w posiadaniu Państwa Niderlandzkiego.
   W myśl postanowień statutu, ta specjalna akcja przyznaje szczególne uprawnienia dotyczące zatwierdzania określonych decyzji podejmowanych przez kompetentne organy spółki.
   Zdaniem Komisji, prawa związane z posiadaniem tejże akcji ograniczają swobodny przepływ kapitału i swobodę przedsiębiorczości. Uprawnienia te, nawet jeżeli nie posiadają wyraźnie dyskryminującego charakteru, mogą utrudniać zakup akcji przedmiotowej spółki i zniechęcić inwestorów innych Państw Członkowskich do inwestowania w kapitał tejże spółki. Uprawnienia te powodują w szczególności znaczne ograniczenie praw, które w zwykłym stanie rzeczy przysługiwałyby przy inwestycjach bezpośrednich w spółkę KPN. W konsekwencji, mogą one naruszać swobodny przepływ kapitału, stanowiąc tym samym ograniczenie w przepływie kapitału w rozumieniu art. 56 TWE.
   Biorąc pod uwagę, że owe specjalne uprawnienia stwarzają dla Państwa Niderlandzkiego możliwość sprawowania kontroli nad zarządzaniem spółką i bieżącą działalnością spółki, należy stwierdzić, iż wpływają one ponadto na inwestycje bezpośrednie, dlatego też mogą stanowić ograniczenie swobody przedsiębiorczości ustanowionej art. 43 TWE.


title: Sprawa T-31/08: Postanowienie Sądu z dnia 11 kwietnia 2011 r. — Quantum przeciwko OHIM — Quantum (Q Quantum CORPORATION)

text:
               11.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 173/15

         Postanowienie Sądu z dnia 11 kwietnia 2011 r. — Quantum przeciwko OHIM — Quantum (Q Quantum CORPORATION)
   (Sprawa T-31/08) (1)

   2011/C 173/32
   Język postępowania: grecki
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa T-762/15: Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2015 r. – Sony i Sony Electronics/Komisja

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/47

         Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2015 r. – Sony i Sony Electronics/Komisja
   (Sprawa T-762/15)
   (2016/C 098/62)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sony Corporation (Tokio, Japonia) i Sony Electronics, Inc (San Diego, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: N. Levy i E. Kelly, Solicitors, oraz R. Snelders, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 21 października 2015 r. w sprawie AT.39639 – Napędy dysków optycznych, dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących

               —

               posiłkowo, w ramach jego nieograniczonego prawa orzekania, obniżenie grzywien nałożonych na skarżących w tej decyzji; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami obsługi prawnej oraz innymi kosztami i wydatkami poniesionymi przez skarżące w związku z niniejszym postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący błędnych ustaleń faktycznych i prawnych zaskarżonej decyzji odnośnie do stwierdzenia, że skarżący brali udział w naruszeniu art. 101 TFUE ze względu na cel.

                           —

                           Dowody przytoczone przeciw skarżącym są niewystarczające do wykazania, że skarżący uczestniczyli w jednolitym i ciągłym naruszeniu art. 101 TFUE ze względu na cel.

                           —

                           Zawarte w decyzji alternatywne ustalenie, zgodnie z którym skarżący uczestniczyli w odrębnych naruszeniach art. 101 TFUE ze względu na cel, jest nieudowodnione i naruszyło prawo skarżących do obrony, gdyż zostało przedstawione po raz pierwszy w tej decyzji.

               2.

               Zarzut drugi, podniesiony posiłkowo, dotyczy błędnych ustaleń faktycznych i prawnych i nieodpowiedniego uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

                           —

                           W decyzji błędnie uwzględniono podwójnie przychody, które zostały przeniesione przez skarżących na innego adresata tej decyzji;

                           —

                           W decyzji błędnie nie uwzględniono, że skarżący byli znacznie mniej zaangażowani niż niektórzy inni adresaci decyzji, i nie zastosowano wobec skarżących niższego współczynnika i niższej kwoty dodatkowej lub obniżki z tytułu okoliczności łagodzących.

                           —

                           W decyzji niesłusznie zastosowano mnożnik służący zapewnieniu odstraszającego skutku.


title: Sprawa T-480/10: Postanowienie Sądu z dnia 11 kwietnia 2011 r. — Département du Gers przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Środowisko naturalne i ochrona zdrowia ludzi — Genetycznie zmodyfikowana żywność i pasza — Akt niedotyczący skarżącego indywidualnie — Niedopuszczalność)

text:
               11.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 173/11

         Postanowienie Sądu z dnia 11 kwietnia 2011 r. — Département du Gers przeciwko Komisji
   (Sprawa T-480/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Środowisko naturalne i ochrona zdrowia ludzi - Genetycznie zmodyfikowana żywność i pasza - Akt niedotyczący skarżącego indywidualnie - Niedopuszczalność)
   2011/C 173/25
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Département du Gers (Francja) (przedstawiciele: S. Mabile i J.P. Mignard, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Bianchi i L. Pignataro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2010/426/UE z dnia 28 lipca 2010 r. zezwalającej na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady produktów zawierających zmodyfikowaną genetycznie kukurydzę Bt11xGA21 (SYN-BTØ11-1xMON-ØØØ21-9), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych (Dz.U. L 199, s. 36).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Département du Gers pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie wniosków o dopuszczenie interwencji złożonych przez Parlament Europejski, Radę Unii, region Centre, region Pikardia, departament Haute-Garonne, region Bretania, region Poitou-Charentes, region Prowansja-Alpy-Wybrzeże Lazurowe, region Burgundia, region Midi-Pyrénées, region Owernia, region Pays de la Loire, region Rodan-Alpy, departament Côtes d’Armor, region Île de France i region Nord-Pas-de-Calais.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Sprawa T-274/05: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2005 r. przez The Black & Decker Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/56

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2005 r. przez The Black & Decker Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-274/05)
   (2005/C 217/114)
   Język, w którym została sporządzona skarga: angielski
   W dniu 20 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga The Black & Decker Corporation z siedzibą w Townson, Maryland (Stany Zjednoczone), reprezentowanej przez P. Harrisa, Solicitor, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Uczestnikiem postępowania przed pierwszą Izbą Odwoławczą była również Atlas Copco Aktiebolag, z siedzibą w Sztokholmie (Szwecja).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 3 maja 2005 r. (sprawa R 788/2004-1);

               —

               stwierdzenie niedopuszczalności sprzeciwu nr B622 318

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą w związku z postępowaniem odwoławczym przed OHIM oraz w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Skarżący

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Barwny znak towarowy w kolorach czarnym i żółtym zgłoszony dla towarów z klasy 7 (przenośne narzędzia ręczne o napędzie elektrycznym itd.)

               Właściciel znaku lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Atlas Copco Aktiebolag

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Niezarejestrowane znaki towarowe i oznaczenia używane w obrocie we wszystkich Państwach Członkowskich dla narzędzi o napędzie elektrycznym.

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu jako niedopuszczalnego

               Decyzja Izby Odwoławczej

               Stwierdzenie nieważności i przekazanie sprawy Wydziałowi Sprzeciwów do ponownego rozpoznania

               Podniesione zarzuty:

               Skarżąca twierdzi, że sprzeciw winien zostać uznany za niedopuszczalny, ponieważ nie wskazywał jasno wcześniejszych znaków i oznaczeń, na które się powołano, co stanowiło naruszenie zasady 18 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/1995 (1)

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303 z 15.12.1995, str. 1)


title: Sprawa T-10/08: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2011 r. — Kwang Yang Motor przeciwko OHIM — Honda Giken Kogyo (Silnik o spalaniu wewnętrznym z wentylatorem na górze) (Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający silnik o spalaniu wewnętrznym z wentylatorem na górze — Wcześniejszy wzór krajowy — Podstawa unieważnienia — Brak indywidualnego charakteru — Widoczne właściwości czﾙści składowej produktu złożonego — Brak innego całościowego wrażenia — Poinformowany użytkownik — Stopień swobody twórcy — Artykuł 4 i art. 6 oraz art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/36

         Wyrok Sądu z dnia 9 września 2011 r. — Kwang Yang Motor przeciwko OHIM — Honda Giken Kogyo (Silnik o spalaniu wewnętrznym z wentylatorem na górze)
   (Sprawa T-10/08) (1)

   (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający silnik o spalaniu wewnętrznym z wentylatorem na górze - Wcześniejszy wzór krajowy - Podstawa unieważnienia - Brak indywidualnego charakteru - Widoczne właściwości części składowej produktu złożonego - Brak innego całościowego wrażenia - Poinformowany użytkownik - Stopień swobody twórcy - Artykuł 4 i art. 6 oraz art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)
   2011/C 311/63
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kwang Yang Motor Co., Ltd (Kaohsiung, Tajwan) (przedstawiciele: adwokaci P. Rath, W. Festl-Wietek i M. Wetzel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Honda Giken Kogyo Kabushiki Kaisha (Tokio, Japonia) (przedstawiciele: adwokaci T. Musmann, H. Timmann, M. Büttner i S. von Petersdorff-Campen)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 października 2008 r. (sprawa R 1337/2006-3) dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru wspólnotowego między Honda Giken Kogyo Kabushiki Kaisha a Kwang Yang Motor Co., Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Kwang Yang Motor Co., Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa T-352/10: Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2010 r. — Milux przeciwko OHIM (RECTALCONTROL)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/54

      Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2010 r. — Milux przeciwko OHIM (RECTALCONTROL)
      (Sprawa T-352/10)
      ()
      (2010/C 288/101)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Milux Holding SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat J. Bojs)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 28 lipca 2010 r. w sprawie R 1443/2009-4;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „RECTALCONTROL” dla towarów i usług z klas 9, 10 i 44

         Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

         Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

         Podniesione zarzuty: Naruszenie rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie zastosowała zasadę niedyskryminacji w okolicznościach niniejszej sprawy; ewentualnie naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza doszła do błędnego wniosku, że zgłoszony znak towarowy nie ma wymaganego minimum samoistnego charakteru odróżniającego.


title: Sprawa C-278/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 26 czerwca 2006 r. — Manfred Otten przeciwko Landwirtschaftskammer Niedersachsen

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 26 czerwca 2006 r. — Manfred Otten przeciwko Landwirtschaftskammer Niedersachsen
   (Sprawa C-278/06)
   (2006/C 212/35)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesverwaltungsgericht (Niemcy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Manfred Otten.

      Strona pozwana: Landwirtschaftskammer Niedersachsen.

      Przypozwany: Jonny Kück

      Przy udziale: Vertreterin des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3950/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. (1) w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Rady (WE) nr 1256/1999 z dnia 17 maja 1999 r. (2) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku zakończenia umowy dzierżawy nieruchomości rolnych, mianowicie gospodarstwa mlecznego lub gruntu wykorzystywanego do produkcji mleka, związane z nimi ilości referencyjne przechodzą z powrotem na wydzierżawiającego również wtedy, gdy wydzierżawiający nie jest i nie zamierza być producentem mleka, o ile w najkrótszym możliwym terminie dokona przeniesienia tych ilości referencyjnych za pośrednictwem państwowego punktu sprzedaży na osobę trzecią, będącą producentem mleka?

      (1)  Dz.U. L 405, str. 1

      (2)  Dz.U. L 160, str. 73


title: Sprawa T-270/10: Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2010 r. — Conceria Kara przeciwko OHIM — Dima (KARRA)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/54

         Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2010 r. — Conceria Kara przeciwko OHIM — Dima (KARRA)
   (Sprawa T-270/10)
   ()
   2010/C 221/87
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Conceria Kara Srl (Trezzano sul Naviglio, Włochy) (przedstawiciel: adwokat P. Picciolini)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Dima- Gida Teksil Deri Insaat Maden Turizm Orman Urünleri Sanayi Ve Ticaret Ltd Sti

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 29 marca 2010 r., w której orzeczono o odwołaniu od decyzji OHIM dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu nr B 1171453 wszczętego przez Conceria Kara wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 5346457.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: DIMA — TEKSIL DERI INSAAT MADEM TURIZM ORMAN URÜNLERE SANAYI VE TICARET LTD. STI.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „KARRA” dla towarów i usług z klas 3, 9, 18, 20, 24, 25 i 35.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowane we Włoszech graficzne znak towarowe „KARA” (nr 765.532 dla towarów należących do kasy 35 i nr 761.972 dla towarów i usług należących do klas 18 i 25), graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 887.810 („KARA”) dla towarów należących w szczególności do klas 18 i 25 oraz nazwa handlowa spółki włoskiej „CONCERIA KARA S.R.L”, w odniesieniu do której żąda się zastrzeżenia używania dla tych samych towarów i usług co wcześniejszych znaków towarowych.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: brak uzasadnienia; niewłaściwa interpretacja i zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-5/05: Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2005 r. przez V.I.C. Verband der Internationalen Caterer in Deutschland e.V. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/32

         Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2005 r. przez V.I.C. Verband der Internationalen Caterer in Deutschland e.V. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-5/05)
   (2005/C 82/60)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 10 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga V.I.C. Verband der Internationalen Caterer in Deutschland e.V. z siedzibą w Berlinie, reprezentowanego przez K. Kühne, Rechtsanwalt, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1.

               stwierdzenie nieważności odmowy dostępu, wyrażonej pismem z dnia 11 listopada 2004 r., do prośby władz niemieckich skierowanej do Komisji z datą 12 maja 1978 r. dotyczącej upoważnienia do wprowadzenia środków stanowiących odstępstwo;

               2.

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zaskarżonym pismem Komisja, na podstawie art. 4 ust. 5 i ust. 6 rozporządzenia dotyczącego przejrzystości (1), odrzuciła wniosek skarżącej o zapoznanie się z dokumentami dotyczącymi prośby Republiki Federalnej Niemiec o upoważnienie do wprowadzenia specjalnych środków stanowiących odstępstwo na podstawie art. 27 szóstej dyrektywy dotyczącej podatku VAT (2).
   Skarżący twierdzi, iż odmowa dostępu do tej prośby oznacza faktyczną odmowę skarżącemu ochrony prawnej, ponieważ odrzucenie skargi skarżącego w postępowaniu głównym jest oparte na żądanym dokumencie. Ponadto skarżący podnosi, że odmowa dostępu jest niezgodna z rozporządzeniem dotyczącym przejrzystości.
   Skarżący podnosi, iż odmowa dostępu, ewentualnie art. 4 ust. 5 rozporządzenia dotyczącego przejrzystości są niezgodne z art. 1 Traktatu UE oraz art. 21 WE, 207 WE, 253 WE i 255 WE, ponieważ w istocie brak zgody na rozpowszechnienie żądanego dokumentu był nieuzasadniony.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, str. 43).

      (2)  Szósta Dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1).


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia  15 grudnia 2005 r.  w sprawie C-250/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2002/19/WE — Dostęp do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/12

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 15 grudnia 2005 r.
   w sprawie C-250/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2002/19/WE - Dostęp do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących - Brak transpozycji w przepisanym terminie)
   (2006/C 36/22)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-250/04, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 14 czerwca 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: G. Zavvos i M. Shotter) przeciwko Republice Greckiej (pełnomocnik: N. Dafonou), Trybunał (piąta izba), w składzie: J. Makarczyk, prezes izby, R. Silva de Lapuerta i P. Kūris (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 15 grudnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie), Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2.

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 201 z 7.8.2004


title: Sprawa C-316/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 1 lipca 2010 r. — Danske Svineproducenter przeciwko Justitsministeriet

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 1 lipca 2010 r. — Danske Svineproducenter przeciwko Justitsministeriet
   (Sprawa C-316/10)
   ()
   2010/C 234/45
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Vestre Landsret

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Danske Svineproducenter

      Strona pozwana: Justitsministeriet

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 249 ust. 2 WE [obecnie art. 288 ust. 2 TFUE] i art. 37 rozporządzenia Rady nr 1/2005 (1) w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniającego dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 a także art. 3 lit. f) i g) w związku z pkt 1.1 lit. f) i pkt 1.2 rozdziału II w związku z częścią D rozdziału VII załącznika do tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że oznaczają one, iż państwa członkowskie nie mają możliwości przyjmowania krajowych uregulowań ustanawiających szczegółowe wymogi dotyczące wewnętrznej wysokości transportu, wysokości dla celów inspekcji i gęstości załadunku?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniające dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 (Dz.U. 2005 L 3, s. 1)


title: Sprawy połączone C-128/07 do C-131/07: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 16 stycznia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Latina — Włochy) — Angelo Molinari (C-128/07), Giovanni Galeota (C-129/07), Salvatore Barbagallo (C-130/07), Michele Ciampi (C-131/07) przeciwko Agenzia delle Entrate — Ufficio di Latina (Dyrektywa 76/207/EWG — Równość traktowania kobiet i mężczyzn — Odprawa — Zwolnienie podatkowe przyznawane w różnym w wieku w zależności od płci pracowników)

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/10

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 16 stycznia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Latina — Włochy) — Angelo Molinari (C-128/07), Giovanni Galeota (C-129/07), Salvatore Barbagallo (C-130/07), Michele Ciampi (C-131/07) przeciwko Agenzia delle Entrate — Ufficio di Latina
   (Sprawy połączone C-128/07 do C-131/07) (1)

   (Dyrektywa 76/207/EWG - Równość traktowania kobiet i mężczyzn - Odprawa - Zwolnienie podatkowe przyznawane w różnym w wieku w zależności od płci pracowników)
   (2008/C 92/16)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Commissione tributaria provinciale di Latina
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Angelo Molinari (C-128/07), Giovanni Galeota (C-129/07), Salvatore Barbagallo (C-130/07), Michele Ciampi (C-131/07)

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate — Ufficio di Latina
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Commissione tributaria provinciale di Latina — Wykładnia dyrektywy Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy (Dz.U. L 39, str. 40) oraz dyrektywy Rady 79/7/EWG w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 6, str. 24) — Wykładnia tez i zakres stosowania wyroku w sprawie C-207/04 Vergani — Zastosowanie obniżonej stawki podatkowej od wypłaconych kwot przy zakończeniu działalności zawodowej celem zachęcenia do odejścia z pracy pracowników w określonym wieku — Zwolnienie podatkowe przyznawane w różnym w wieku w zależności od płci pracowników
   Sentencja

               1)

               W następstwie wyroku z dnia 21 lipca 2005 r. w sprawie C-207/04 Vergani, który dotyczył niezgodności prawa krajowego z prawem wspólnotowym, do władz danego państwa członkowskiego należy podjęcie działań ogólnych lub szczególnych, właściwych do zapewnienia na ich terytorium przestrzegania prawa wspólnotowego, przy czym władze te zachowują wybór działań, jakie mają być podjęte, aby prawo krajowe zostało dostosowane do prawa wspólnotowego, i aby zapewnić pełną skuteczność praw, jakie jednostki czerpią z prawa wspólnotowego. Jeśli stwierdzona zostaje dyskryminacja sprzeczna z prawem wspólnotowym, to do czasu wydania przepisów ustanawiających równe traktowanie sąd krajowy jest zobowiązany nie stosować krajowego przepisu dyskryminującego i nie jest przy tym zmuszony zwracać się do ustawodawcy o jego zmianę lub jej oczekiwać, natomiast jest zobowiązany stosować wobec członków grupy mniej korzystnie traktowanej te same zasady, które stosują się do osób drugiej grupy.

               2)

               Odstępstwo przewidziane w art. 7 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego nie znajduje zastosowania do przepisu podatkowego, takiego jak art. 17 ust. 4 a dekretu nr 917 Prezydenta Republiki z dnia 22 grudnia 1986 r., w brzmieniu zmienionym dekretem ustawodawczym nr 314 z dnia 2 września 1997 r.

      (1)  Dz.U. C 117 z 26.5.2007.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie T- 439/03, Ulrike Eppe przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (Konkurs otwarty — Niedopuszczenie do testów — Wymagane dyplomy)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/38

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 30 czerwca 2005 r.
   w sprawie T- 439/03, Ulrike Eppe przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (1)

   (Konkurs otwarty - Niedopuszczenie do testów - Wymagane dyplomy)
   (2005/C 217/85)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-439/03, Ulrike Eppe, zamieszkała w Hanowerze (Niemcy), reprezentowana przez adwokata W. Klöbera, przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (pełnomocnicy: J. de Wachter i N. Lorens, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot uchylenie, po pierwsze, decyzji komisji konkursowej w konkursie EUR/A/167/02 z dnia 24 lutego i 28 kwietnia 2003 r. oraz, po drugie, decyzji organu powołującego z dnia 17 września 2003 r., Sąd Pierwszej Instancji (piąta izba), w składzie: M. Vilaras, prezes, F. Dehousse i D. Šváby, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 30 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty, w tym także koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.04.2004


title: Sprawa C-485/11: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/9

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-485/11)
   2011/C 355/15
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bordes i G. Braun, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Francuska, ustanawiając, na podstawie art. 33 ustawy nr 2009-285 z dnia 5 marca 2009 r. o komunikacji audiowizualnej i nowych publicznych usługach telewizyjnych (loi relative à la communication audiovisuelle et au nouveau service public de la télévision) (1), dodatkową opłatę od operatorów świadczących usługi łączności elektronicznej, uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 12 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (2);

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi Komisja podnosi wątpliwości co do zgodności art. 302 bis KH kodeksu podatkowego (Code général des impôts), wprowadzonego na mocy art. 33 ustawy nr 2009-285 z dnia 5 marca 2009 r. o komunikacji audiowizualnej i nowych publicznych usługach telewizyjnych, z ww. dyrektywą w sprawie zezwoleń. Nakładając na przedsiębiorstwa świadczące usługi łączności elektronicznej na podstawie ogólnego zezwolenia pozwana miałaby naruszyć konkretnie art. 12 dyrektywy. Komisja zaprzecza tezie władz krajowych, zgodnie z którą artykuł ten dotyczy wyłącznie opłat, jakie państwa członkowskie mogą nakładać „z tytułu” wydania licencji lub innych czynności związanych z zezwoleniem na prowadzenie działalności w zakresie łączności elektronicznej. Zdaniem skarżącej omawiany artykuł ma na celu uregulowanie wszelkiego rodzaju opłat administracyjnych, to jest związanych z całością kosztów zarządzania, kontroli i stosowania systemu zezwoleń, a nie tylko z kosztami ich wydawania.

      (1)  JORF nr 0056, s. 4321.

      (2)  Dz.U. L 108, s. 21.


title: Sprawa T-503/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 19 września 2013 r. przez Luigiego Marcuccia od postanowienia wydanego w dniu 12 lipca 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-32/12 Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/49

         Odwołanie wniesione w dniu 19 września 2013 r. przez Luigiego Marcuccia od postanowienia wydanego w dniu 12 lipca 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-32/12 Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-503/13 P)
   2013/C 325/79
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie w całości i bez żadnego wyjątku postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 12 lipca 2013 r. w sprawie F-32/12 Marcuccio przeciwko Komisji;

               —

               przekazanie sprawy do sądu, który orzekał w pierwszej instancji celem rozpoznania co do istoty.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem art. 14 regulaminu postępowania Sądu do spraw Służby Publicznej z uwagi na niespójną i tautologiczną, a także niewłaściwą, błędną, zwodniczą i nieracjonalną wykładnię i stosowanie tegoż art. 14, pociągające za sobą oczywiste naruszenie zasady naturalnego prawa do sądu wcześniej ustanowionej w prawie, przewidzianej między innymi w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący całkowitego braku uzasadnienia z uwagi w szczególności na brak wskazówek, jego stanowczy, tautologiczny i arbitralny charakter, wypaczenie i deformację faktów, a także dotyczący błędu co do prawa ze względu w szczególności na oczywiście błędną ocenę faktów.


title: Sprawa T-107/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 1 lutego 2007 r. w sprawie F-42/05 Rossi Ferreras przeciwko Komisji, wniesione w dniu 16 kwietnia 2007 r. przez Francisco Rossiego Ferrerasa

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/20

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 1 lutego 2007 r. w sprawie F-42/05 Rossi Ferreras przeciwko Komisji, wniesione w dniu 16 kwietnia 2007 r. przez Francisco Rossiego Ferrerasa
   (Sprawa T-107/07 P)
   (2007/C 129/35)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Francisco Rossi Ferreras (Luksemburg, Wielkie Księstwo Luksemburga) (przedstawiciel: F. Frabetti, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 1 lutego 2007 r. w sprawie F-42/05;

               —

               uwzględnienie żądań przedstawionych przez stronę skarżącą w pierwszej instancji i tym samym tytułem żądania głównego uznanie za dopuszczalne i zasadne odwołania w sprawie F-42/05;

               —

               ewentualnie odesłanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej;

               —

               orzeczenie o kosztach, wydatkach i wynagrodzeniach i obciążenie nimi Komisji.

         Zarzuty i główne argumenty
   W swym odwołaniu skarżący domaga się uchylenia wyroku Sądu do Spraw Służby Publicznej oddalającego skargę, w której domagał się uchylenia swego sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2003 r., a także zasądzenia od Komisji odszkodowania i zadośćuczynienia za wyrządzoną szkodę i krzywdę.
   Na poparcie swego odwołania wnoszący je podnosi, że Sąd do spraw Służby Publicznej wielokrotnie naruszył prawo analizując zarzuty podniesione w pierwszej instancji.


title: Sprawa C-278/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 26 czerwca 2008 r. — Die BergSpechte Outdoor Reisen und Alpinschule Edi Kolblmüller GmbH przeciwko Günter Guni i trekking.at Reisen GmbH

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 26 czerwca 2008 r. — Die BergSpechte Outdoor Reisen und Alpinschule Edi Kolblmüller GmbH przeciwko Günter Guni i trekking.at Reisen GmbH
   (Sprawa C-278/08)
   (2008/C 223/46)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberster Gerichtshof (Austria)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Die BergSpechte Outdoor Reisen und Alpinschule Edi Koblmüller GmbH

      Strona pozwana: Günter Guni i trekking.at Reisen GmbH
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 5 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 40, s. 1, zwanej dalej „dyrektywą 89/104”) (1) należy interpretować w ten sposób, że znak towarowy jest używany w sposób zastrzeżony dla właściciela znaku towarowego, jeżeli znak ten lub podobne do niego oznaczenie (np. element słowny znaku słowno-graficznego) zostaje wpisany jako słowo kluczowe w wyszukiwarce i w konsekwencji po wpisaniu tego znaku towarowego lub podobnego do niego oznaczenia jako hasła w wyszukiwarce na ekranie wyświetla się reklama identycznych lub podobnych towarów lub usług?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1:

                           A)

                           Czy prawo wyłączności właściciela znaku towarowego zostaje naruszone przy wykorzystaniu hasła identycznego ze znakiem towarowym do reklamy identycznych towarów lub usług niezależnie od tego, czy odczytana reklama wyświetla się w wykazie wyników czy też w przestrzennie oddzielonym bloku reklamowym i jest oznaczona jako „link sponsorowany”?

                           B)

                           Czy przy wykorzystaniu oznaczenia towaru lub usług identycznego ze znakiem towarowym lub przy wykorzystaniu oznaczenia identycznych lub podobnych towarów lub usług podobnego do znaku towarowego prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd należy wykluczyć już wtedy, gdy reklama jest oznaczona jako „link sponsorowany” lub gdy nie wyświetla się ona w wykazie wyników, lecz w oddzielonym od niego przestrzennie bloku reklamowym?

      (1)  Dz.U. L 40. s. 1.


title: Sprawa C-44/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Langericht Hamburg (Niemcy) w dniu 27 stycznia 2017 r. – The Scotch Whisky Association, The Registered Office/Michael Klotz

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Langericht Hamburg (Niemcy) w dniu 27 stycznia 2017 r. – The Scotch Whisky Association, The Registered Office/Michael Klotz
   (Sprawa C-44/17)
   (2017/C 121/20)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: The Scotch Whisky Association, The Registered Office

      Druga strona postępowania: Michael Klotz

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy do „pośredniego wykorzystania w celach handlowych w odniesieniu do napojów spirytusowych”, o którym mowa w art. 16 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 110/2008 (1) konieczne jest, by zarejestrowane oznaczenie geograficzne było wykorzystywane w identycznej lub fonetycznie lub wizualnie podobnej formie, czy też wystarczy, że sporny element oznaczenia stwarza w świadomości docelowego kręgu odbiorców jakiekolwiek skojarzenie z zarejestrowanym oznaczeniem geograficznym lub obszarem geograficznym?
               W razie jeżeli wystarczy stworzenie skojarzeń: czy przy ocenie tego, czy ma miejsce „pośrednie wykorzystywanie w celach handlowych”, ma również znaczenie, w jakim kontekście jest umieszczony sporny element oznaczenia, czy też ten kontekst nie może wyłączać pośredniego wykorzystywania w celach handlowych zarejestrowanego oznaczenia geograficznego, nawet jeśli spornemu elementowi oznaczenia towarzyszy informacja o prawdziwym pochodzeniu wyrobu?

               2)

               Czy do „przywołania” zarejestrowanego oznaczenia geograficznego, o którym mowa w art. 16 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 110/2008, konieczne jest, aby istniało fonetyczne lub wizualne podobieństwo między zarejestrowanym oznaczeniem geograficznym i spornym elementem oznaczenia, czy też wystarczy, że sporny element oznaczenia stwarza w świadomości docelowego kręgu odbiorców jakiekolwiek skojarzenie z zrejestrowanym oznaczeniem geograficznym lub obszarem geograficznym?
               Jeżeli wystarczy stworzenie skojarzeń: czy przy ocenie tego, czy ma miejsce „przywołanie”, ma również znaczenie, w jakim kontekście jest umieszczony sporny element oznaczenia, czy też ten kontekst nie może wyłączać bezprawnego przywołania za pośrednictwem spornego elementu oznaczenia, nawet jeśli spornemu elementowi oznaczenia towarzyszy informacja o prawdziwym pochodzeniu wyrobu?

               3)

               Czy przy ocenie, czy występuje „nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd określenie”, o którym mowa w art. 16 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 110/2008, ma znaczenie to, w jakim kontekście jest umieszczony sporny element oznaczenia, czy też ten kontekst nie może wyłączać wprowadzającego w błąd określenia, nawet jeśli spornemu elementowi oznaczenia towarzyszy informacja o prawdziwym pochodzeniu wyrobu?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 z dnia 15 stycznia 2008 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 (Dz.U. 2008 L 39, s. 16)


title: Sprawa T-26/07: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2007 r. — LIPOR — przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/40

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2007 r. — LIPOR — przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-26/07)
   (2007/C 82/89)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: LIPOR — Serviço Intermunicipalizado de Gestão de Resíduos do Grande Porto (Gondomar, Portugalia) (przedstawiciele: P. Pinheiro, M. Gorjão-Henriques i F. Quintela, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               częściowe stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji C(06)5008 z dnia 17 października 2006 r. skierowanej do państwa portugalskiego, w zakresie, w jakim stwierdza, że całkowitą wartość pomocy przyznaną z Funduszu Spójności na podstawie decyzji Komisji nr C(93)3347/3 z dnia 7 grudnia 1993 r., C(94)3721 wersja ostateczna/3 z dnia 21 grudnia 1994 r. oraz C(98)2283/f z dnia 28 lipca 1998 r. — należy uznać za zmniejszoną o 1 511 591 euro, oraz stwierdzenie nieważności decyzji nakazującej państwu członkowskiemu zwrot tej kwoty;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji w części, w jakiej nakazuje 100 % korektę finansową umów podpisanych przez stronę skarżąca z IDAD [Instituto do Ambiente e Desenvolvimento, instytut ochrony środowiska i rozwoju], ponieważ narusza zasadę proporcjonalności, oraz w części, w jakiej nakazuje państwu członkowskiemu zwrot 458 683 euro;

               —

               obciążenie Komisja Wspólnot Europejskich kosztami postępowania;

               —

               ewentualnie, częściowe stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia zasady proporcjonalności, w odniesieniu do umów zawartych przez stronę skarżącą z Hidroprojecto;

               —

               również ewentualnie, strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji na wypadek stwierdzenia, że Lipor całkowicie nie spełnił wymogów przewidzianych w dyrektywie 92/50/EWG, o orzeczenie, iż Komisja poprzez ustalenie 100 % korekty finansowej dotyczącej finansowania umów z Hidroprojecto naruszyła zasadę proporcjonalności.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie skargi strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa, oczywisty błąd w ustaleniach, brak wystarczającego i poprawnego uzasadnienia oraz naruszenie zasady proporcjonalności.
   W odniesieniu do umowy zawartej przez stronę skarżącą w 1989 r. z Hidroprojecto, strona skarżąca twierdzi, iż Komisja popełniła błąd przy oszacowaniu wartości Bloku D umowy.
   Jeżeli chodzi o umowę podpisaną pomiędzy tymi samymi podmiotami w 1997 r., strona skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła błąd w ustaleniach, nie przyjmując, że umowy te stanowiły częściowo konkretyzację umowy zawartej w 1989 r., a częściowo jej przedłużenie, które okazało się konieczne w miarę wykonywania projektu. Nie zgadza się również z Komisją co do tego, że umowy powinny zostać zawarte w trybie zamówień publicznych. Zdaniem strony skarżącej, nawet jeżeliby przyjąć, że umowy te były niezależne od umowy z 1989 r. i ich wartość przekraczała próg ustalony w dyrektywie 92/50 dla przetargu otwartego, to i tak miał do nich zastosowanie wyjątek przewidziany w art. 11 tej dyrektywy.
   Co się tyczy zawartych również pomiędzy tymi samymi podmiotami umów z dnia 28 marca i 28 kwietnia 1995 r., strona skarżąca podnosi, że Komisja popełniała błąd w ustaleniach, poczytując je za jedną umowę będącą przedłużeniem umowy z 1989 r. i twierdząc, że ich zawarcie powinno nastąpić w drodze zamówień publicznych. Podnosi, że w rzeczywistości chodzi o dwie umowy zawarte w różnej dacie. Pierwsza umowa została zawarta w wyniku przetargu ograniczonego, natomiast druga nie osiągnęła wartości przekraczającej próg, aby mogła się stać przedmiotem postępowania w sprawie zamówień publicznych. W każdym razie, obie umowy zostały zawarte na podstawie prawa portugalskiego w chwili, w której dyrektywa 92/50 nie została jeszcze transponowana do prawa krajowego.
   Wreszcie, w odniesieniu do umów zawartych przez skarżącą z IDAD w 1999 r., skarżąca przyznając, że Komisja mogła uwzględnić je łącznie w celu ustalenia ich odpowiedniej wartości oraz ewentualnego podlegania przesadom rządzącym zamówieniami publicznymi, wyjaśnia powody, które doprowadziły ją do podpisania oddzielnych umów oraz podnosi, że IDAD jest podmiotem prawa publicznego i jako taki jest instytucją zamawiającą w rozumieniu dyrektywy 92/50. Tym samym twierdzi, ze Komisja powinna była wziąć pod uwagę te powody i nie przystępować do 100 % korekty finansowej. Zdaniem skarżącej taka korekta narusza zasadę proporcjonalności.


title: Sprawa F-110/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 3 maja 2016 r. – Grzebielec/Komisja

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/50

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 3 maja 2016 r. – Grzebielec/Komisja
   (Sprawa F-110/15) (1)

   (2016/C 222/81)
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 328 z 5.10.2015, s. 36.


title: Sprawa C-363/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal, London — Zjednoczone Królestwo) — JP Morgan Fleming Claverhouse Investment Trust plc, The Association of Investment Trust Companies przeciwko The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 13 część B lit. d) pkt 6 — Zwolnienie — Fundusze powiernicze — Pojęcie — Określenie przez państwa członkowskie — Uprawnienia dyskrecjonalne — Granice — Fundusze o stałym kapitale)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal, London — Zjednoczone Królestwo) — JP Morgan Fleming Claverhouse Investment Trust plc, The Association of Investment Trust Companies przeciwko The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-363/05) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 13 część B lit. d) pkt 6 - Zwolnienie - Fundusze powiernicze - Pojęcie - Określenie przez państwa członkowskie - Uprawnienia dyskrecjonalne - Granice - Fundusze o stałym kapitale)
   (2007/C 199/12)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   VAT and Duties Tribunal, London
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: JP Morgan Fleming Claverhouse Investment Trust plc, The Association of Investment Trust Companies

      Strona pozwana: The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — VAT and Duties Tribunal, London — Wykładnia art. 13 część B lit. d) pkt szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Zakres zwolnienia zarządzania funduszami powierniczymi — Włączenie funduszy powierniczych typu „zamkniętego”, takich jak spółki inwestycyjne nieobjęte obowiązkiem odkupu akcji od swoich akcjonariuszy
   Sentencja

               1)

               Artykuł 13 część B lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że zawarte w tym przepisie pojęcie „specjalnych funduszy inwestycyjnych [funduszy powierniczych]” może obejmować fundusze powiernicze o stałym kapitale takie jak spółki inwestycyjne (Investment Trust Companies).

               2)

               Artykuł 13 część B lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy 77/388 należy interpretować w ten sposób, że przyznaje on państwom członkowskim swobodne uznanie w przedmiocie określenia funduszy mających siedzibę na ich terytorium, które objęte są zakresem pojęcia „specjalnych funduszy inwestycyjnych [funduszy powierniczych]” dla celów zwolnienia od podatku przewidzianego w tym przepisie. Jednakże państwa członkowskie muszą wykonywać te uprawnienie z poszanowaniem celu tej dyrektywy, jakim jest ułatwianie inwestorom inwestowania w papiery wartościowe za pośrednictwem przedsiębiorstw inwestycyjnych, zapewniając przestrzeganie zasady neutralności podatkowej z punktu widzenia poboru podatku od wartości dodanej związanego z zarządzaniem funduszami powierniczymi pozostającymi w stosunku konkurencji z innymi funduszami powierniczymi, takimi jak fundusze objęte zakresem zastosowania dyrektywy Rady 85/611/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2005/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 2005 r.

               3)

               Artykuł 13 część B lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy 77/388 wywiera bezpośredni skutek w tym znaczeniu, że podatnik może się na niego powołać przed sądem krajowym w celu sprzeciwienia się stosowaniu uregulowania krajowego niezgodnego z tym przepisem.

      (1)  Dz.U. C 271 z 29.10.2005.


title: Sprawa T-320/00: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  14 grudnia 2005 r.  — CD Cartondruck przeciwko Radzie i Komisji ([Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty — Niezgodność wspólnotowego reżimu przywozu bananów z regułami Światowej Organizacji Handlu (WTO) — Wprowadzenie przez Stany Zjednoczone Ameryki na podstawie upoważnienia udzielonego przez WTO środków odwetowych w postaci dodatkowego cła na przywóz ze Wspólnoty — Decyzja Organu Rozstrzygania Sporów WTO — Skutki prawne — Odpowiedzialność Wspólnoty w braku bezprawnego zachowania jej organów — Związek przyczynowo-skutkowy — Nienormalny i szczególny charakter szkody])

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/24

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2005 r. — CD Cartondruck przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-320/00) (1)

   ([Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty - Niezgodność wspólnotowego reżimu przywozu bananów z regułami Światowej Organizacji Handlu (WTO) - Wprowadzenie przez Stany Zjednoczone Ameryki na podstawie upoważnienia udzielonego przez WTO środków odwetowych w postaci dodatkowego cła na przywóz ze Wspólnoty - Decyzja Organu Rozstrzygania Sporów WTO - Skutki prawne - Odpowiedzialność Wspólnoty w braku bezprawnego zachowania jej organów - Związek przyczynowo-skutkowy - Nienormalny i szczególny charakter szkody])
   (2006/C 48/44)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: CD Cartondruck AG (Obersulm, Niemcy) [przedstawiciele: początkowo H.-J. Niemeyer i W. Berg, a następnie W. Berg, adwokaci]

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej [przedstawiciele: J. Huber i S. Marquardt, pełnomocnicy] i Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: początkowo B. Jansen i S. Fries, a następnie P. Kuijper i S. Fries, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Skarga o naprawienie szkody, która miała powstać w wyniku wprowadzenia przez Stany Zjednoczone Ameryki na podstawie upoważnienia udzielonego przez Organ Rozstrzygania Sporów Światowej Organizacji Handlu (WTO) dodatkowego cła na przywóz produkowanych przez skarżącą składanych pudeł z tektury z nadrukiem w następstwie stwierdzenia niezgodności wspólnotowego reżimu przywozu bananów z układami, uzgodnieniami i porozumieniami załączonymi do Porozumienia ustanawiającego WTO
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Radę i Komisję.

      (1)  Dz.U. C 355 z 9.12.2000


title: Sprawa C-460/09 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 lutego 2013 r. — Inalca SpA — Industria Alimentari Carni i Cremonini SpA przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Odpowiedzialność pozaumowna Unii Europejskiej — Stwierdzenie nieprawidłowości w zakresie refundacji wywozowych do wołowiny przeznaczonej do wywozu do Jordanii — Dochodzenie prowadzone przez OLAF — Przekazanie władzom krajowym ustaleń OLAF-u — Ustanowienie gwarancji — Żądanie zwrotu związanych z tym kosztów — Związek przyczynowy — Odwołanie wzajemne — Termin przedawnienia — Rozpoczęcie biegu terminu)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 lutego 2013 r. — Inalca SpA — Industria Alimentari Carni i Cremonini SpA przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-460/09 P) (1)

   (Odwołanie - Odpowiedzialność pozaumowna Unii Europejskiej - Stwierdzenie nieprawidłowości w zakresie refundacji wywozowych do wołowiny przeznaczonej do wywozu do Jordanii - Dochodzenie prowadzone przez OLAF - Przekazanie władzom krajowym ustaleń OLAF-u - Ustanowienie gwarancji - Żądanie zwrotu związanych z tym kosztów - Związek przyczynowy - Odwołanie wzajemne - Termin przedawnienia - Rozpoczęcie biegu terminu)
   2013/C 114/03
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Inalca SpA — Industria Alimentari Carni, Cremonini SpA (przedstawiciele: F. Sciaudone i C. D’Andria, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci i P. Rossi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) z dnia 4 września 2009 r. w sprawie T-174/06 Inalca i Cremonini przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę w zakresie odpowiedzialności pozaumownej zmierzającą do uzyskania naprawienia szkody poniesionej przez skarżące w wyniku przekazania władzom włoskim wniosków formułujących zarzuty wobec skarżących, wynikających z przeprowadzonej przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) kontroli prawidłowości pewnych refundacji z tytułu wywozu wołowiny do Jordanii.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie główne oraz odwołanie wzajemne zostają oddalone.

               2)

               Inalca SpA — Industria Alimentari Carni i Cremonini SpA zostają obciążone kosztami postępowania związanymi z odwołaniem głównym.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania związanymi z odwołaniem wzajemnym.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa C-108/07 P: Odwołanie wniesione w dniu 23 lutego 2007 r. przez Ferrero Deutschland GmbH od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2006 r. w sprawie T-310/04 Ferrero Deutschland GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i Cornu SA Fontain

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/4

         Odwołanie wniesione w dniu 23 lutego 2007 r. przez Ferrero Deutschland GmbH od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2006 r. w sprawie T-310/04 Ferrero Deutschland GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i Cornu SA Fontain
   (Sprawa C-108/07 P)
   (2007/C 129/05)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Ferrero Deutschland GmbH (przedstawiciel: M. Schaeffer, Rechtsanwalt)

      Uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Cornu SA Fontain
   Żądania

               —

               Uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie T-310/04 Ferrero Deutschland przeciwko OHIM — Cornu SA Fontain;

               —

               Obciążenie OHIM oraz interwenienta kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie podnosi tylko jeden zarzut na poparcie swojego odwołania, oparty na naruszeniu przez Sąd prawa wspólnotowego, a ściśle rzecz biorąc na błędnej wykładni art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1). W tym zakresie podaje ona pięć następujących argumentów.
   Po pierwsze, Sąd nie wziął pod uwagę okoliczności, że będące przedmiotem sprawy słone i słodkie produkty są wytwarzane i wprowadzane do obrotu, w zakresie mającym znaczenie dla sprawy, przez te same przedsiębiorstwa, do których należy sam interwenient. Po drugie Sąd naruszył prawo orzekając, że produkty te są podobne tylko w nieznacznie, podczas gdy w tej sprawie powinien był stwierdzić co najmniej średni stopień podobieństwa. Po trzecie Sąd naruszył prawo przypisując znakom towarowym Ferrero i Ferro tylko „pewien stopień podobieństwa”, podczas gdy argumenty, które sam podaje w swym orzeczeniu powinny prowadzić do wniosku, że znaki te wykazują średni, a nawet wysoki, stopień podobieństwa. Po czwarte Sąd w niewystarczającym stopniu uwzględnił dokumenty przedstawione mu w celu podkreślenia wysoce odróżniającego charakteru znaku towarowego Ferrero. Wreszcie Sąd naruszył prawo nieuwzględniając przy ocenie ewentualnego prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd licznych czynników, o których mowa w siódmym motywie rozporządzenia (WE) nr 40/94.

      (1)  Dz.U. 1994, L 11, str. 1.


title: Sprawa T-385/11: Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2011 r. — BP Products North America przeciwko Radzie

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/32

         Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2011 r. — BP Products North America przeciwko Radzie
   (Sprawa T-385/11)
   2011/C 282/64
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BP Products North America, Inc. (Naperville, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci H.-J. Prieß i B. Sachs, oraz C. Farrar, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 443/2011 (1) z dnia 5 maja 2011 r. w zakresie dotyczącym skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 444/2011 (2) z dnia 5 maja 2011 r. w zakresie dotyczącym skarżącej; oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania zgodnie z art. 87 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia rozporządzeń podstawowych dotyczących ceł antydumpingowych i wyrównawczych poprzez rozszerzenie rozporządzeń Rady (WE) nr 598/2009 i nr 599/2009 w sprawie przywozu biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki (3) na produkty biodiesla pierwotnie nieobjęte rozporządzeniami dotyczącymi ceł antydumpingowych i wyrównawczych, w miejsce przeprowadzenia nowego dochodzenia, mimo że mieszanki będące obecnie przedmiotem rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 444/2011 zostały wyraźnie wyłączone z zakresu stosowania rozporządzeń Rady (WE) nr 598/2009 i nr 599/2009.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący oczywistych błędów w ocenie, w szczególności w odniesieniu do okoliczności, że produkty biodiesla w postaci mieszanki o niższej zawartości (nieobjęte żadnym cłem) nie mogą zostać przekształcone w mieszanki o wyższej zawartości (objęte cłem), zatem obejście przepisów jest w rzeczywistości niemożliwe, oraz w odniesieniu do zarzucanego skarżącej obejścia przepisów polegającego na oczywistych błędach w ekonomicznym uzasadnieniu dokonywanego przez nią wywozu.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych polegającego na braku podania w rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 444/2011 odpowiedniego uzasadnienia dla rozszerzenia ostatecznych ceł na przywóz produktów biodiesla w postaci mieszanki zawierającej wagowo 20 % biodiesla lub mniej.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia podstawowych w prawie Unii Europejskiej zasad niedyskryminacji i dobrej administracji poprzez nieprzyznanie skarżącej stawki cła mającej zastosowanie do „współpracujących przedsiębiorstw” pomimo faktu, że skarżąca w pełni współpracowała.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 443/2011 z dnia 5 maja 2011 r. rozszerzające ostateczne cło wyrównawcze nałożone rozporządzeniem (WE) nr 598/2009 na przywóz biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, na przywóz biodiesla wysyłanego z Kanady, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Kanady, oraz rozszerzające ostateczne cło wyrównawcze nałożone rozporządzeniem (WE) nr 598/2009 na przywóz biodiesla w postaci mieszanki zawierającej wagowo maksymalnie 20 % biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, oraz kończące dochodzenie w odniesieniu do przywozu wysyłanego z Singapuru (Dz.U. L 122, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 444/2011 z dnia 5 maja 2011 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 599/2009 na przywóz biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, na przywóz biodiesla wysyłanego z Kanady, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Kanady, oraz rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 599/2009 na przywóz biodiesla w postaci mieszanki zawierającej wagowo maksymalnie 20 % biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, oraz kończące dochodzenie w odniesieniu do przywozu wysyłanego z Singapuru (Dz.U. L 122, s. 12).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 598/2009 z dnia 7 lipca 2009 nakładające ostateczne cło wyrównawcze i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki (Dz.U. L 179, s. 1) oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 599/2009 z dnia 7 lipca 2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki (Dz.U. L 179, s. 26).


title: Sprawa T-71/10 R II: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 8 kwietnia 2011 r. — Xeda International przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Dyrektywa 91/414/EWG — Decyzja dotycząca niewłączenia difenyloaminy do załącznika I do dyrektywy 91/414 — Kolejny wniosek o zawieszenie wykonania aktu — Brak pilnego charakteru)

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/21

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 8 kwietnia 2011 r. — Xeda International przeciwko Komisji
   (Sprawa T-71/10 R II)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Dyrektywa 91/414/EWG - Decyzja dotycząca niewłączenia difenyloaminy do załącznika I do dyrektywy 91/414 - Kolejny wniosek o zawieszenie wykonania aktu - Brak pilnego charakteru)
   2011/C 152/39
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Xeda International SA (Saint-Andiol, Francja) (przedstawiciele: C. Mereu i K. Van Maldegem, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Ondrusek i F. Wilman, pełnomocnicy, wspierani przez J. Stuycka i A.-M. Vandromme’a, avocats)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji nr 2009/859/WE z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczącej niewłączenia difenyloaminy do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję (Dz.U. L 314, s. 79)

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-425/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 16 października 2006 r. — Ministero dell'Economia e delle Finanze przeciwko Part Service Srl, w likwidacji

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 16 października 2006 r. — Ministero dell'Economia e delle Finanze przeciwko Part Service Srl, w likwidacji
   (Sprawa C-425/06)
   (2006/C 326/59)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte suprema di cassazione
   Strony w sprawie przed sądem krajowym

      Skarżąca: Ministero dell'Economia e delle Finanze

      Pozwana: Part Service Srl, in liquidazione
   Pytania prejudycjalne

               1)

               czy pojęcie nadużycia prawa, zdefiniowane w wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-255/02 jako transakcja dokonana zasadniczo w celu uzyskania korzyści podatkowej jest równoznaczne, węższe czy też szersze od pojęcia transakcji niemającej żadnego innego celu gospodarczego niż uzyskanie korzyści podatkowej;

               2)

               czy dla celów stosowania podatku VAT można uznać za nadużycie prawa (bądź form prawnych) — z wynikającą stąd utratą przez Wspólnotę zasobów własnych pochodzących z poboru podatku od wartości dodanej — oddzielne zawarcie umów najmu finansowego (leasing), udostępnienia środków finansowych, ubezpieczenia i pośrednictwa, czego skutkiem jest objęcie podatkiem VAT jedynie świadczenia wzajemnego z tytułu oddania rzeczy w używanie, podczas gdy zgodnie z praktyką i wykładnią sądów krajowych przedmiotem jednej jedynej umowy leasingu byłoby również udostępnienie środków finansowych, co prowadziłoby do objęcia podatkiem VAT całości świadczeń wzajemnych.


title: Sprawa T-181/16: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2016 r. – L’Oréal/EUIPO – Guinot (MASTER PRECISE)

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/27

         Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2016 r. – L’Oréal/EUIPO – Guinot (MASTER PRECISE)
   (Sprawa T-181/16)
   (2016/C 222/34)
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: L’Oréal (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan i P. Péters)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Guinot SAS (Paryż, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „MASTER PRECISE” – zgłoszenie nr 11 567 203

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 lutego 2016 r. w sprawie R 2911/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Piątą Izbą Odwoławczą EUIPO.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) w związku z art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-341/12 P: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 marca 2013 r. — Mizuno KK przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Wspólnotowy znak towarowy — Graficzny znak towarowy zawierający literę „G” i dwa symbole oznaczające płeć — Sprzeciw właściciela graficznego znaku towarowego zawierającego literę „G” i symbol „+” — Odmowa rejestracji dokonana przez izbę odwoławczą)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/46

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 marca 2013 r. — Mizuno KK przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-341/12 P) (1)

   (Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Wspólnotowy znak towarowy - Graficzny znak towarowy zawierający literę „G” i dwa symbole oznaczające płeć - Sprzeciw właściciela graficznego znaku towarowego zawierającego literę „G” i symbol „+” - Odmowa rejestracji dokonana przez izbę odwoławczą)
   2013/C 225/79
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mizuno KK (przedstawiciele: T. Raab i H. Lauf, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 8 maja 2012 r. w sprawie T-101/11 MIZUNO przeciwko OHIM — GOLFINO (G), na mocy którego Sąd oddalił skargę na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 grudnia 2010 r. (sprawa R 821/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Mizuno KK a Golfino AG — Oznaczenie graficzne zawierające literę „G” i dwa symbole oznaczające płeć — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do graficznego znaku towarowego zawierającego literę „G” i symbol „+” — Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone i w pozostałym zakresie oddalone.

               2)

               Mizuno KK zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012.


title: Sprawa T-109/14: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Davor Škugor i in. przeciwko Unii Europejskiej

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/38

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Davor Škugor i in. przeciwko Unii Europejskiej
   (Sprawa T-109/14)
   2014/C 142/50
   Język postępowania: chorwacki

      Strony

      Strona skarżąca: Davor Škugor (Sisak, Chorwacja), Ivan Gerometa (Vrsar, Chorwacja), Kristina Samardžić (Split, Chorwacja), Sandra Cindrić (Karlovac, Chorwacja), Sunčica Gložinić (Varaždin, Chorwacja), Tomislav Polić (Kaštel Novi, Chorwacja), Vlatka Pižeta (Varaždin, Chorwacja) (przedstawiciel: adwokat Mato Krmek)

      Strona pozwana: Unia Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie, że strona pozwana, Unia Europejska, jest zobowiązana naprawić szkodę poniesioną w niniejszym wypadku przez skarżących,

               —

               zawieszenie rozstrzygania w przedmiocie wysokości roszczeń do chwili, gdy wyrok w niniejszej sprawie stanie się prawomocny,

               —

               wydanie orzeczenia w przedmiocie kosztów w orzeczeniu kończącym postepowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

               1.

               W związku z brakiem sprzeciwu wobec uchylenia aktów dotyczących ustanowienia i zorganizowania zawodu pracownika publicznego do zadań wykonawczych, które zostały przyjęte przez Chorwację podczas negocjacji w sprawie przystąpienia do Unii Europejskiej, Komisja Europejska uchybiła zobowiązaniom, które spoczywają na niej na mocy art. 36 aktu przystąpienia (załącznik VII § 1), stanowiącego integralną część traktatu o przystąpieniu do Unii Europejskiej, zawartego między Republiką Chorwacji a państwami członkowskimi Unii Europejskiej (Dz.U. 2013 L 300, s.. 7). Artykuł 36 aktu przystąpienia zobowiązuje Komisję Europejską do monitorowania wszystkich zobowiązań przyjętych przez Chorwację podczas negocjacji w sprawie przystąpienia do Unii Europejskiej, a tym samym, zobowiązania prawnego przyjętego przez Chorwację odnośnie do wprowadzenia zawodu pracownika publicznego do zadań wykonawczych i do stworzenia wszystkich warunków niezbędnych do pełnego wprowadzenia tego zawodu do chorwackiego porządku prawnego przed dniem 1 stycznia 2012 r. Komisja Europejska nie jest jednak upoważniona do wyrażenia zgody na jednostronne zmiany przyjętego w ten sposób przez Chorwację zobowiązania.

               2.

               Tym naruszeniem Komisja Europejska przyczyniła się do powstania bezpośredniej szkody po stronie skarżących, którzy zostali mianowani pracownikami publicznymi do zadań wykonawczych i którzy mogli słusznie oczekiwać, że będą mogli rozpocząć wykonywanie swych zadań z dniem 1 stycznia 2012 r.

               3.

               Uchybiając swym zobowiązaniom na podstawie traktatu o przystąpieniu, Komisja Europejska w sposób oczywisty ciężko naruszyła granice przyznanego jej uznania, wyrządzając w ten sposób skarżącym (mianowanym pracownikom publicznym do zadań wykonawczych), w sprzeczności z ich uzasadnionymi oczekiwaniami, znaczną szkodę materialną i niematerialną, którą zobowiązana jest naprawić na podstawie art. 340 akapit drugi TFUE.