title: Sprawa C-403/14: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 4 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad – Warna – Bułgaria) – „Vekos Trade” AD przeciwko Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/24

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 4 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad – Warna – Bułgaria) – „Vekos Trade” AD przeciwko Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite
      (Sprawa C-403/14) (1)

      (2015/C 016/40)
      Język postępowania: bułgarski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 395 z 10.11.2014.


title: Sprawa T-287/10: Postanowienie Sądu z dnia 8 listopada 2011 r. — Unilever España i Unilever przeciwko OHMI — Med Trans G. Poulias-S. Brakatselos (MED FRIGO S.A.)

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/24

         Postanowienie Sądu z dnia 8 listopada 2011 r. — Unilever España i Unilever przeciwko OHMI — Med Trans G. Poulias-S. Brakatselos (MED FRIGO S.A.)
   (Sprawa T-287/10) (1)

   2012/C 6/44
   Język postępowania: angielski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 234 z 28.8.2010.


title: Sprawa T-397/11: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2011 r. — Symfiliosi przeciwko FRA

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/36

         Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2011 r. — Symfiliosi przeciwko FRA
   (Sprawa T-397/11)
   2011/C 282/70
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Symfiliosi (Nikozja, Republika Cypru) (przedstawiciel: L. Christodoulou, adwokat)

      Strona pozwana: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej z dnia 23 maja 2011 r. o przyznaniu pierwszej umowy ramowej w przetargu F/SE/10/03 — część 12 Cypr spółce First Elements, a drugiej umowy ramowej — spółce Symfiliosi;

               —

               obciążenie Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi jeden główny zarzut, w ramach którego twierdzi, że agencja nie uzasadniła swej decyzji. Skarżąca kwestionuje ponadto istotę oceny ofert przetargowych, twierdząc, że była ona arbitralna, nierozsądna i bezprawna.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 października 2004 r. w sprawie C-4/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 98/44/WE — Ochrona prawna wynalazków biotechnologicznych — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/18

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 28 października 2004 r.
   w sprawie C-4/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 98/44/WE - Ochrona prawna wynalazków biotechnologicznych - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2005/C 6/33)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-4/04, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: K. Banks i C. Schmidt) przeciwko Republice Austrii (pełnomocnik: H. Dossi), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia w trybie art. 226 WE, wniesioną dnia 8 stycznia 2004 r., Trybunał (czwarta izba), w składzie: J. N. Cunha Rodrigues, pełniący obowiązki prezesa czwartej izby, K. Schiemann i M. Ilešič (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 28 października 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygniecie:

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/44/WE z dnia 6 lipca 1998 r. w sprawie ochrony prawnej wynalazków biotechnologicznych, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 47 z 21.2.2004.


title: Sprawa T-86/09: Wyrok Sądu z dnia 22 września 2011 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Świadczenie usług komputerowych w tym usług w zakresie konserwacji i rozwoju systemów informatycznych Dyrekcji Generalnej ds. Gospodarki Morskiej i Rybołówstwa — Odrzucenie oferty oferenta — Obowiązek uzasadnienia — Równość traktowania — Przejrzystość — Kryteria udzielenia zamówienia — Konflikt interesów — Oczywisty błąd w ocenie — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/15

         Wyrok Sądu z dnia 22 września 2011 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-86/09) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Świadczenie usług komputerowych w tym usług w zakresie konserwacji i rozwoju systemów informatycznych Dyrekcji Generalnej ds. Gospodarki Morskiej i Rybołówstwa - Odrzucenie oferty oferenta - Obowiązek uzasadnienia - Równość traktowania - Przejrzystość - Kryteria udzielenia zamówienia - Konflikt interesów - Oczywisty błąd w ocenie - Odpowiedzialność pozaumowna)
   2011/C 319/28
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis, P. Katsimani i M. Dermitzakis, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Bambara i E. Manhaeve, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata, J. Stuycka)

      Przedmiot

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 12 grudnia 2008 r. o odrzuceniu oferty przedłożonej przez skarżącą w ramach procedury przetargowej MARE/2008/01 dotyczącej świadczenia usług komputerowych w tym usług w zakresie konserwacji i rozwoju systemów informatycznych Dyrekcji Generalnej Komisji ds. Gospodarki Morskiej i Rybołówstwa (Dz.U. 2008, S 115), a po drugie, żądanie zasądzenia odszkodowania.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 113 z 16.5.2009.


title: Sprawa F-100/15: Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2015 r. – ZZ/EBI

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/41

         Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2015 r. – ZZ/EBI
   (Sprawa F-100/15)
   (2015/C 414/51)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: L. Isola i G. Isola, avvocati)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

      Przedmiot i opis sporu

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącego za 2013 r., a po drugie, kolejnych i powiązanych decyzji EBI, takich jak decyzja o nieprzyznaniu mu awansu do grupy D oraz naprawienie doznanych krzywdy i szkody majątkowej.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji komisji odwoławczej z dnia 8 grudnia 2014 r., wraz z przekazaniem jej sprawy do ponownego rozpoznania po ustaleniu kryteriów, którymi powinna się kierować przy podejmowaniu nowej decyzji;

               —

               Stwierdzenie nieważności wytycznych określonych przez dyrekcję ds. zasobów ludzkich w notatce „Wytyczne dla postępowania 2013 w sprawie oceny personelu”, ponieważ stanowią one, że ostateczna ocena powinna być wyrażona w formie słownego podsumowania, lecz nigdzie nie zostały zdefiniowane odpowiednie oświadczenia;

         Ewentualnie:

               —

               Stwierdzenie nieważności całego sprawozdania z oceny 2013 (w części ocena, ze względu na to, że nie przyznano w nim skarżącemu oceny „nadzwyczajne wyniki” lub „bardzo dobre wyniki” i nie przedstawiono go do awansu do grupy D, i wreszcie nie określono w nim przewidywanego rozwoju jego kariery zawodowej i nie ustalono celów na 2014 r.);

               —

               Stwierdzenie nieważności wszystkich powiązanych, późniejszych i wcześniejszych, aktów, w tym awansów ogłoszonych w notatce „Performance Evaluation exercise 2013 – List of promotions and awards” rozprowadzonej w dniu 31 marca 2014 r.;

               —

               Stwierdzenie stosowania mobbingu w stosunku do skarżącego;

               —

               Stwierdzenie odpowiedzialności Unii Europejskiej za nakłanianie do mobbingu i naruszenie zasad dotyczących „rzetelnego procesu”;

               —

               Zasądzenie od pozwanych solidarnie zapłaty słusznego odszkodowania i zadośćuczynienia za szkody fizyczne, krzywdę i szkodę majątkową wyszczególnione w pkt 112 – 120 skargi;

               —

               Zasądzenie od pozwanych solidarnie odsetek za zwłokę i wyrównawczych oraz rekompensaty za spadek wartości pieniądza od przyznanych kwot;

               —

               obciążenie obu pozwanych kosztami postępowania.


title: Sprawa T-342/11: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2011 r. — CEEES i Asociación de Gestores de Estaciones de Servicio przeciwko Komisji

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/40

         Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2011 r. — CEEES i Asociación de Gestores de Estaciones de Servicio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-342/11)
   2011/C 252/90
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Confederación Española de Empresarios de Estaciones de Servicio (CEEES) (Hiszpania) i Asociación de Gestores de Estaciones de Servicio (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: A. Hernández Pardo, adwokat, i B. Marín Corral, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu i

               —

               w związku z powyższym, nałożenie przez Komisję grzywny lub okresowej kary pieniężnej na REPSOL ze względu na naruszenie art. 9 rozporządzenia nr 1/2003.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy decyzji Komisji Europejskiej z dnia 28 kwietnia 2011 r. wydanej w sprawie COMP/39461/CEEES AOP-REPSOL, mającej za przedmiot rozstrzygnięcie o dopuszczeniu skargi złożonej w dniu 30 maja 2007 r. przez skarżące. Skargę tę oparto na trzech podstawowych zarzutach:

               a)

               Istnieniu porozumień horyzontalnych Asociación de Operadores Petrolíferos (AOP) i jego członków, które ograniczały konkurencję między nimi.

               b)

               Naruszeniu art. 101 i 102 TFUE poprzez utrzymywanie cen sprzedaży detalicznej.

               c)

               Niezastosowaniu się przez REPSOL do decyzji Komisji z dnia 12 kwietnia 2006 r. (2006/446/WE) dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE i wydanej zgodnie z art. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (sprawa COMP/B-1/38.348 — Repsol CPP); jak również konsekwencje wynikające z tego uchybienia.

         W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdza, że nie istniały wystarczające podstawy do przyjęcia przeciwko REPSOL żadnego ze środków ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 1/2003 w przypadku niewywiązywania się przez strony z ciążących na nich zobowiązań.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1/2003, wraz z naruszeniem zasady bezpośredniej skuteczności prawa wspólnotowego.

                           —

                           w tym zakresie skarżąca w szczególności twierdzi, że, w świetle ustaleń Autoridad Nacional de la Competencia (krajowego organu ochrony konkurencji), Komisja nie może pominąć okoliczności nieprzestrzegania zobowiązań ciążących na REPSOL poprzez działania polegające na ustalaniu cen sprzedaży; będące praktyką, której zobowiązał się unikać. Okoliczności faktyczne ustalone przez krajowy organ ochrony konkurencji dotyczące naruszenia art. 101 TFUE powinny były bowiem wystarczyć Komisji do uznania za w pełni dowiedzione, że REPSOL nie wywiązał się ze swych zobowiązań oraz, że

                           —

                           brak działania Komisji wobec nieprzestrzegania decyzji w sprawie zobowiązań, z uwagi na to, ze przysługują jej uprawnienia dyskrecjonalne w tym zakresie, zagraża zdaniem skarżącej samej istocie mechanizmów, które leżą u podstaw przyjęcia zobowiązań jako alternatywnego rozwiązania dla wszczęcia postępowania zmierzającego do nałożenia grzywien, przekształcając uprawnienia dyskrecjonalne Komisji w uprawnienie arbitralne, mogące doprowadzić do rażącej odmowy ochrony sądowej

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 23 ust. 2 lit. c) i art. 24 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr (WE) nr 1/2003.

                           —

                           Zdaniem skarżącej wobec naruszenia art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1/2003, takiego jak będące przedmiotem niniejszego postępowania, Komisja powinna była nałożyć grzywnę i okresową karę pieniężną zgodnie z ww. przepisami.


title: Sprawa C-67/12: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/91/WE — Charakterystyka energetyczna budynków — Artykuły 3, 7 i 8 — Niepełna transpozycja)

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/2

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-67/12) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2002/91/WE - Charakterystyka energetyczna budynków - Artykuły 3, 7 i 8 - Niepełna transpozycja)
   2014/C 85/03
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann i I. Galindo Martin, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: A. Rubio González i S. Centeno Huerta, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia lub zgłoszenia w wyznaczonym terminie wszelkich środków niezbędnych do zastosowania się do art. 3, 7 i 8 dyrektywy 2002/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków (Dz.U. 2003, L 1, s. 65) w związku z art. 29 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/31/UE z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków (Dz.U. L 153, s. 13)

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w przewidzianym terminie wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do art. 3, 7 i 8 dyrektywy 2002/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy tych przepisów.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 118 z 21.4.2012.


title: Sprawa C-597/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 9 października 2012 r. w sprawie T-366/11 Bial-Portela & Ca, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 19 grudnia 2012 r. przez Isdin, SA

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 9 października 2012 r. w sprawie T-366/11 Bial-Portela & Ca, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 19 grudnia 2012 r. przez Isdin, SA
   (Sprawa C-597/12 P)
   2013/C 86/12
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Isdin, SA (przedstawiciele: H.L. Mosback, advocate, G. Marín Raigal, P. López Ronda, G. Macias Bonilla, abogados)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Bial-Portela & Ca, SA

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               utrzymanie w mocy decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 kwietnia 2001 r. oddalającej sprzeciw w całości;

               —

               obciążenie Bial-Portela & Ca, SA kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się przeinaczenia dowodów, gdyż stwierdził w pkt 34 zaskarżonego wyroku, iż „Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, że brak jest podobieństwa fonetycznego pomiędzy wspomnianymi oznaczeniami”. Jednakże Izba Odwoławcza nie popełniła błędu — jak to uznał Sąd — stwierdzając, że brak jest podobieństwa fonetycznego pomiędzy oznaczeniami, ale przeciwnie dokonała poprawnej analizy podobieństwa fonetycznego pomiędzy oznaczeniami, uznając, że pomimo podobieństwa fonetycznego pomiędzy oznaczeniami ogólne brzmienie oznaczeń jest różne. Wnosząca odwołanie uważa, że powyższy wniosek Izby Odwoławczej, który został przeinaczony przez Sąd, powinien zostać potwierdzony.
   Ponadto wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne, gdyż stwierdził w pkt 40 zaskarżonego wyroku, że „towary należące do klasy 3 i znaczna część towarów należących do klasy 5 […] są zazwyczaj wystawione do sprzedaży w supermarketach i z tego względu wybierane przez konsumentów w następstwie wizualnej oceny ich opakowania”. To ustalenie faktyczne nie zostało poparte żadnymi dowodami i tym samym spowodowało przeinaczenie okoliczności faktycznych, na których powinna była zostać oparta decyzja. Co więcej, okoliczność ta nie została podniesiona przez żadną ze stron i z tego względu mogła być wzięta pod uwagę tylko, jeśli była powszechnie znana (a przy uwzględnieniu argumentów wskazujących na brak wiarygodności tej okoliczności uznanie jej za taką stanowiłoby samo w sobie przeinaczenie okoliczności faktycznych). Z tego względu okoliczność ta nie może być wykorzystana jako podstawa stwierdzenia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.
   Wnosząca odwołanie podnosi także, że została naruszona zasada audi alteram partem wyrażona w art. 76 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) (dawniej art. 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 (2)), a Sąd błędnie zastosował art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego oraz mające znaczenie orzecznictwo, naruszając tym samym prawo Unii. Sąd nie przeprowadził całościowej oceny rozpatrywanych znaków towarowych przy uwzględnieniu wszystkich czynników istotnych dla okoliczności niniejszej sprawy.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2004, L 11, s. 1).


title: Sprawa C-204/13: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 13 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Finanzamt Saarlouis przeciwko Heinzowi Malburgowi (Podatki  — Podatek od wartości dodanej  — Źródło i zakres prawa do odliczenia  — Rozwiązanie spółki przez wspólnika  — Nabycie części klienteli tej spółki  — Wniesienie wkładu niepieniężnego do innej spółki  — Zapłata naliczonego podatku  — Możliwe odliczenie)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/18

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 13 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Finanzamt Saarlouis przeciwko Heinzowi Malburgowi
   (Sprawa C-204/13) (1)

   ((Podatki - Podatek od wartości dodanej - Źródło i zakres prawa do odliczenia - Rozwiązanie spółki przez wspólnika - Nabycie części klienteli tej spółki - Wniesienie wkładu niepieniężnego do innej spółki - Zapłata naliczonego podatku - Możliwe odliczenie))
   2014/C 135/19
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Finanzamt Saarlouis

      Strona pozwana: Heinz Malburg

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Bundesfinanzhof – Wykładnia art. 4 ust. 1 i 2, a także art. 17 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) – Źródło i zakres prawa do odliczenia – Nabycie części klienteli spółki rozwiązanej przez wspólnika tej spółki w celu wniesienia jej do nowej spółki tytułem wkładu niepieniężnego – Możliwość odliczenia podatku naliczonego

      Sentencja

   Artykuł 4 ust. 1 i 2, a także art. 17 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r., w świetle zasady neutralności podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że wspólnik spółki prawa cywilnego prowadzącej działalność w zakresie doradztwa podatkowego, który nabywa od tej spółki część klienteli wyłącznie w tym celu, aby następnie bezpośrednio przekazać nieodpłatnie tę część na rzecz nowo utworzonej spółki prawa cywilnego zajmującej się doradztwem podatkowym, w której posiada większość udziałów, do korzystania w ramach jej działalności gospodarczej, przy czym klientela ta nie wchodzi w skład majątku nowo utworzonej spółki, nie jest uprawniony do odliczenia podatku od wartości dodanej naliczonego w związku z nabyciem tej klienteli.

      (1)  Dz.U. C 178 z 22.6.2013.


title: Sprawa C-615/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — Postępowanie wszczęte przez Insinööritoimisto InsTiimi Oy (Dyrektywa 2004/18/WE — Zamówienia publiczne w dziedzinie obronności — Artykuł 10 — Artykuł 296 ust. 1 lit. b) WE — Ochrona podstawowych interesów bezpieczeństwa państwa członkowskiego — Handel bronią, amunicją i materiałami wojennymi — Produkt nabyty przez instytucję zamawiającą wyłącznie do celów wojskowych — Istnienie, w zakresie dotyczącym owego produktu, możliwości w dużej mierze podobnego zastosowania w sektorze cywilnym — Stół obrotowy ( „tiltable turntable” ) służący do pomiarów elektromagnetycznych — Brak postępowania przetargowego wedle procedur przewidzianych w dyrektywie 2004/18)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — Postępowanie wszczęte przez Insinööritoimisto InsTiimi Oy
   (Sprawa C-615/10) (1)

   (Dyrektywa 2004/18/WE - Zamówienia publiczne w dziedzinie obronności - Artykuł 10 - Artykuł 296 ust. 1 lit. b) WE - Ochrona podstawowych interesów bezpieczeństwa państwa członkowskiego - Handel bronią, amunicją i materiałami wojennymi - Produkt nabyty przez instytucję zamawiającą wyłącznie do celów wojskowych - Istnienie, w zakresie dotyczącym owego produktu, możliwości w dużej mierze podobnego zastosowania w sektorze cywilnym - Stół obrotowy („tiltable turntable”) służący do pomiarów elektromagnetycznych - Brak postępowania przetargowego wedle procedur przewidzianych w dyrektywie 2004/18)
   2012/C 217/04
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Insinööritoimisto InsTiimi Oy,
   przy udziale: Puolustusvoimat

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Korkein hallinto-oikeus –Wykładnia art. 10 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114) i art. 346 TFUE — Wykaz broni, amunicji i materiałów wojennych ustanowiony w decyzji Rady nr 255/58 z dnia 15 kwietnia 1958 r. — Zakres stosowania dyrektywy — Sprzęt przeznaczony do celów wyłącznie wojskowych — Stół obrotowy przeznaczony do wykonywania pomiarów elektromagnetycznych

      Sentencja

   Artykuł 10 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi w związku z art. 296 ust. 1 lit. b) WE powinien być interpretowany w ten sposób, że uprawnia on państwo członkowskie do odstąpienia od procedur przewidzianych we wskazanej dyrektywie w przypadku zamówienia publicznego udzielanego przez instytucję zamawiającą w dziedzinie obronności, dotyczącego nabycia sprzętu, który choć wprawdzie przeznaczony do wyłącznie wojskowych celów, może również zasadniczo znajdować podobne zastosowanie w sektorze cywilnym, jedynie wówczas, gdy ów sprzęt, ze względu na właściwe mu cechy — w tym wskutek istotnych modyfikacji — może zostać uznany za zaprojektowany i opracowany wyłącznie do tego rodzaju celów, co podlega ocenie sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011.


title: Sprawa C-594/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — T.G. van Laarhoven przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Szósta dyrektywa VAT — Prawo do odliczenia podatku naliczonego — Ograniczenie — Korzystanie z ruchomości stanowiących część aktywów przedsiębiorstwa dla prywatnych potrzeb podatnika — Traktowanie pod względem podatkowym prywatnego korzystania z przedmiotu należącego do majątku przedsiębiorstwa)

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — T.G. van Laarhoven przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-594/10) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Prawo do odliczenia podatku naliczonego - Ograniczenie - Korzystanie z ruchomości stanowiących część aktywów przedsiębiorstwa dla prywatnych potrzeb podatnika - Traktowanie pod względem podatkowym prywatnego korzystania z przedmiotu należącego do majątku przedsiębiorstwa)
   2012/C 98/10
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: T.G. van Laarhoven

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 17 ust. 6 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Odliczenie podatku naliczonego — Wyłączenie prawa do odliczenia — Przepis krajowy ograniczający możliwość odliczenia podatku w przypadku pojazdów używanych przez przedsiębiorcę zarówno do celów związanych z działalnością gospodarczą, jak i celów prywatnych

      Sentencja

   Artykuł 6 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r., w związku z art. 11 część A ust. 1 lit. c) tejże dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on krajowej regulacji podatkowej, która w pierwszej kolejności upoważnia podatnika, którego pojazdy samochodowe są używane zarówno do celów związanych z działalnością, jak również do celów prywatnych, do natychmiastowego i całkowitego odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej, jednak w dalszej kolejności przewiduje w zakresie dotyczącym użytkowania owych pojazdów do celów prywatnych coroczne opodatkowanie oparte — dla potrzeb określenia podstawy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej podlegającym zapłacie w danym roku podatkowym — na metodzie ryczałtowego obliczenia wydatków związanych z tym użytkowaniem bez uwzględnienia w sposób proporcjonalny zakresu owego użytkowania.

      (1)  Dz.U. C 80 z 12.3.2011.


title: Sprawa T-222/12: Postanowienie Sądu z dnia 16 września 2013 r. — National Trust for Scotland przeciwko OHIM — Comhairle nan Eilean Siar (ST KILDA)

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/30

         Postanowienie Sądu z dnia 16 września 2013 r. — National Trust for Scotland przeciwko OHIM — Comhairle nan Eilean Siar (ST KILDA)
   (Sprawa T-222/12) (1)

   2013/C 336/64
   Język postępowania: angielski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 227 z 28.7.2012.


title: Sprawa T-833/14: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2014 r. – Søndagsavisen/Komisja

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/51

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2014 r. – Søndagsavisen/Komisja
   (Sprawa T-833/14)
   (2015/C 138/68)
   Język postępowania: duński

      Strony

      Strona skarżąca: Søndagsavisen A/S (Søborg, Dania) (przedstawiciel: M. Honoré, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 lipca 2014 r. o nienoszeniu zastrzeżeń co do zwolnień podatkowych dotyczących niektórych reklam (SA.35683);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca, która jest konkurentem beneficjenta pomocy, podnosi, że Komisja winna była stwierdzić istnienie wątpliwości w kwestii, czy zwolnienia podatkowe dotyczące nieimiennych materiałów reklamowych oraz abonowanych gazet dostarczanych do domów stanowiły pomoc państwa.
   Skarżąca twierdzi, że w związku z tym Komisja winna była postanowić o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE i art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 659/1999 (1). Nie wszczynając tego postępowania, Komisja naruszyła uprawnienia proceduralne przysługujące skarżącej na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE.
   Na poparcie twierdzenia, że istniały uzasadnione wątpliwości, skarżąca podnosi następujące argumenty:

               —

               czas trwania postępowania przed Komisją był nadzwyczaj długi, co samo wskazuje na istnienie uzasadnionych wątpliwości, zwłaszcza że chodziło tu o system pomocy zgłoszony na podstawie art. 108 ust. 3 TFUE;

               —

               decyzja Komisji jest pozbawiona uzasadnienia w odniesieniu do zwolnień podatkowych dotyczących nieimiennych materiałów reklamowych oraz abonowanych gazet dostarczanych do domów;

               —

               Komisja przeprowadziła niepełne i nieprawidłowe badanie prawodawstwa duńskiego dotyczącego podatków od reklam, gdy analizowała kwestię, czy zwolnienia podatkowe dotyczące nieimiennych materiałów reklamowych oraz abonowanych gazet dostarczanych do domów stanowiły pomoc państwa.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1 ).


title: Sprawa C-220/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/33

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-220/08) (1)

   (2009/C 69/77)

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008.


title: Sprawa C-148/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel — Belgia) — DHL International NV, dawniej Express Line NV przeciwko Belgisch Instituut voor Postdiensten en Telecommunicatie (Usługi pocztowe — Zewnętrzne procedury rozpatrywania reklamacji użytkowników — Dyrektywa 97/67/WE — Artykuł 19 — Zakres stosowania — Charakter uzupełniający procedur odwoławczych przewidzianych w prawie krajowym i w prawie Unii — Zakres swobody państw członkowskich — Granice — Artykuł 49 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości)

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel — Belgia) — DHL International NV, dawniej Express Line NV przeciwko Belgisch Instituut voor Postdiensten en Telecommunicatie
   (Sprawa C-148/10) (1)

   (Usługi pocztowe - Zewnętrzne procedury rozpatrywania reklamacji użytkowników - Dyrektywa 97/67/WE - Artykuł 19 - Zakres stosowania - Charakter uzupełniający procedur odwoławczych przewidzianych w prawie krajowym i w prawie Unii - Zakres swobody państw członkowskich - Granice - Artykuł 49 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości)
   2011/C 355/08
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hof van beroep te Brussel

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: DHL International NV, dawniej Express Line NV

      Strona pozwana: Belgisch Instituut voor Postdiensten en Telecommunicatie

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van beroep te Brussel — Wykładnia art. 19 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług (Dz.U. 1998 L 15, s. 14) zmienionej dyrektywami 2002/39/WE (Dz.U. L 176, s. 21) i 2008/6/WE (Dz.U. L 52, s. 3) — Procedura dotycząca reklamacji użytkowników usług pocztowych — System procedury zewnętrznej

      Sentencja

               1)

               Dyrektywa 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług zarówno w wersji pierwotnej, jak również zmieniona na mocy dyrektyw 2002/39/CE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. i 2008/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lutego 2008 r. powinna być interpretowana w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona przepisom krajowym, które nakładają na operatorów świadczących usługi pocztowe nienależące do zakresu usługi powszechnej obowiązek stosowania zewnętrznej procedury rozpatrywania reklamacji użytkowników usług pocztowych.

               2)

               Artykuł 49 TFUE powinien być interpretowany w ten sposób, że nie sprzeciwia się on przepisom krajowym, które nakładają na operatorów świadczących usługi pocztowe nienależące do zakresu usługi powszechnej obowiązek stosowania zewnętrznej procedury rozpatrywania reklamacji użytkowników tych usług.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Sprawa T-506/16: Wyrok Sądu z dnia 6 lipca 2017 r. – Bodson i in./EBI (Służba publiczna — Personel EBI — Zobowiązaniowy charakter stosunku pracy — Wynagrodzenie — Reforma systemu wynagradzania i awansu płacowego EBI — Uzasadnione oczekiwania — Pewność prawa — Oczywisty błąd w ocenie — Proporcjonalność — Obowiązek staranności — Artykuł 11 ust. 3 regulaminu wewnętrznego EBI)

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/44

         Wyrok Sądu z dnia 6 lipca 2017 r. – Bodson i in./EBI
   (Sprawa T-506/16) (1)

   ((Służba publiczna - Personel EBI - Zobowiązaniowy charakter stosunku pracy - Wynagrodzenie - Reforma systemu wynagradzania i awansu płacowego EBI - Uzasadnione oczekiwania - Pewność prawa - Oczywisty błąd w ocenie - Proporcjonalność - Obowiązek staranności - Artykuł 11 ust. 3 regulaminu wewnętrznego EBI))
   (2017/C 277/66)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Jean-Pierre Bodson (Luksemburg, Luksemburg) i 483 innych skarżących, których nazwiska zostały wymienione w załączniku do wyroku (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) (przedstawiciele: początkowo C. Gómez de la Cruz, G. Nuvoli i T. Gilliams, następnie T. Gilliams i G. Faedo, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata P.E. Partscha)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 270 TFUE i mające na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji zawartych w rozliczeniach wynagrodzenia z kwietnia 2013 r. i późniejszych, stosujących wobec skarżących decyzję Rady Dyrektorów EBI z dnia 18 grudnia 2012 r. i decyzję Komitetu Zarządzającego EBI z dnia 29 stycznia 2013 r., a także udostępniony online w dniu 5 lutego 2013 r. artykuł informujący personel o wydaniu tych dwóch decyzji, a po drugie, nakazanie EBI zapłaty na rzecz skarżących kwoty odpowiadającej różnicy pomiędzy wysokością wynagrodzeń wypłacanych na podstawie wyżej wymienionych decyzji a wysokością wynagrodzeń należnych na podstawie poprzedniego reżimu oraz odszkodowania za szkodę, którą skarżący ponieśli według swoich twierdzeń ze względu na spadek siły nabywczej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Jean-Pierre Bodson oraz inni członkowie personelu Europejskiego Banku Centralnego (EBI), których nazwiska zostały wymienione w załączniku, zostają obciążeni kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013 (sprawa początkowo zarejestrowana przez Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-45/13 i przekazana Sądowi Unii Europejskiej w dniu 1 września 2016 r.).


title: Sprawy połączone C-442/03 P i C-471/03 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  1 czerwca 2006 r.  — P & O European Ferries (Vizcaya) SA/Diputación Foral de Vizcaya, Komisja Wspólnot Europejskich (Pomoc przyznana przez państwa — Odwołanie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzja kończąca postępowanie w sprawie badania pomocy na podstawie art. 88 ust. 2 WE — Pojęcie pomocy państwa — Powaga rzeczy osądzonej w szerszym rozumieniu — Pomoc, która może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem — Pomoc o charakterze socjalnym — Przesłanki)

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/1

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 czerwca 2006 r. — P & O European Ferries (Vizcaya) SA/Diputación Foral de Vizcaya, Komisja Wspólnot Europejskich
   (Sprawy połączone C-442/03 P i C-471/03 P) (1)

   (Pomoc przyznana przez państwa - Odwołanie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja kończąca postępowanie w sprawie badania pomocy na podstawie art. 88 ust. 2 WE - Pojęcie pomocy państwa - Powaga rzeczy osądzonej w szerszym rozumieniu - Pomoc, która może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem - Pomoc o charakterze socjalnym - Przesłanki)
   (2006/C 178/01)
   Język postępowania: angielski i hiszpański
   Strony

      Strona wnosząca odwołanie (w sprawie C-442/03 P): P & O European Ferries (Vizcaya) SA (Przedstawiciele: J. Lever, QC, J. Ellison, solicitor i M. Pickford, barrister, wspierani przez E. Bourtzalas i J. Folguera Crespo, abogados)

      Strona wnosząca odwołanie (w sprawie C-471/03 P): Diputación Foral de Vizcaya (Przedstawiciele: I. Sáenz-Cortabarría Fernández i M. Morales Isasi, abogados)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: N. Khan i J. Buendía Sierra, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba w powiększonym składzie) z dnia 5 sierpnia 2003 r. w sprawach połączonych T-116/01 i T-118/01 P & O European Ferries (Vizcaya) i Diputación Foral de Vizcaya przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, w którym Sąd oddalił ich wniosek o stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji Komisji 2001/247/WE z dnia 29 listopada 2000 r. dotyczącej systemu pomocy stosowanego przez Hiszpanię na korzyść towarzystwa żeglugowego Ferries Golfo de Vizcaya SA., obecnie zwanego P & O European Ferries (Vizcaya) SA., nakazującej zwrot pomocy uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem.
   Sentencja

               1)

               Odwołania zostają oddalone.

               2)

               P & O European Ferries (Vizcaya) SA i Diputación Foral de Vizcaya zostają obciążone kosztami.

      (1)  Dz.U. C 7 z 10.1.2004 i C 21 z 24.1.2004.


title: Sprawa C-400/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez des Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 26 wrzesnia 2006 r. — Codirex Expeditie BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez des Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 26 wrzesnia 2006 r. — Codirex Expeditie BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-400/06)
   (2006/C 310/07)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Codirex Expeditie BV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pozycję 0202 30 50 CN należy interpretować w ten sposób, że zamrożone mięso (bez kości), pochodzące z części ćwierci przedniej określonej w uwadze dodatkowej 1. A. lit.) h pkt 11 działu 2 CN może zostać zaklasyfikowane do tej pozycji tylko wtedy, gdy stanowi jeden połączony kawałek mięsa?

               2)

               Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze jest takiej treści, że również mięso w postaci luźnych kawałków może zostać zaklasyfikowane do pozycji 0202 30 50, to czy dla zaklasyfikowania go do tej pozycji wystarcza stwierdzenie, że przywożona partia mięsa ma postać zamrożonych kawałków mięsa, z których wszystkie pochodzą z części ćwierci przedniej określonej w uwadze dodatkowej 1. A. lit.) h pkt 11 działu 2 CN, czy też ta partia mięsa jako całość bądź każda z jej części (kartony) muszą dodatkowo posiadać inną właściwość lub cechę?


title: Sprawa C-97/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 14 grudnia 2011 r. w sprawie T-237/10 Louis Vuitton Malletier przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 23 lutego 2012 r. przez Louis Vuitton Malletier

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 14 grudnia 2011 r. w sprawie T-237/10 Louis Vuitton Malletier przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 23 lutego 2012 r. przez Louis Vuitton Malletier
   (Sprawa C-97/12 P)
   2012/C 126/16
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Louis Vuitton Malletier (przedstawiciele: P. Roncaglia, G. Lazzeretti, M. Boletto, E. Gavuzzi, avvocati)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Friis Group International ApS

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim oddalono nim skargę wniesioną przez wnoszącego odwołanie na zaskarżoną decyzję a tym samym stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej w zakresie, w jakim unieważniono zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego nr 3693116 w odniesieniu do „urządzeń i przyrządów optycznych, w tym okularów, okularów przeciwsłonecznych, futerałów na okulary” należących do klasy 9, „szkatułek na biżuterię z metali szlachetnych, ich stopów lub platerowanych” należących do klasy 14 oraz „toreb podróżnych, kompletów podróżnych (wyroby skórzane), kufrów i toreb podróżnych, podróżnych toreb na ubranie, kuferków na kosmetyki, plecaków, toreb na ramię, torebek, aktówek, etui na dokumenty oraz teczek skórzanych, futerałów, portfeli, portmonetek, etui na klucze, oprawek na dokumenty” należących do klasy 18;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi przez Louis Vuitton Malletier S.A. w ramach niniejszego postępowania;

               —

               obciążenie Friis Group International ApS kosztami postępowania poniesionymi przez Louis Vuitton Malletier S.A. w ramach niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie ma na celu wykazanie, że Sąd naruszył art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) w związku z tym, że uznał, że bezwzględna podstawa odmowy określona w tymże przepisie znajduje zastosowanie do zgłoszenia graficznego wspólnotowego znaku towarowego nr 3693116 (zwanego „FERMOIR S”) w odniesieniu do wszystkich objętych nim towarów należących do klas 9, 14 i 18 z wyjątkiem „wyrobów jubilerskich, w tym pierścionków, kółek do kluczy, klamer oraz kolczyków, spinek do mankietów, bransoletek, breloczków, broszek, naszyjników, spinek do krawatów, ozdób, medalionów; przyrządów zegarmistrzowskich oraz urządzeń i przyrządów chronometrycznych, w tym zegarków, kopert zegarków, budzików; dziadków do orzechów z metali szlachetnych, ich stopów lub platerowanych, świeczników z metali szlachetnych, ich stopów lub platerowanych” należących do klas 14 oraz towarów „ze skóry i imitacji skóry” oraz „parasolek” należących do klasy 18.
   Po pierwsze, wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się błędu w związku z zastosowaniem orzecznictwa dotyczącego trójwymiarowych znaków towarowych do niniejszej sprawy (przynajmniej w odniesieniu do większości towarów objętych spornym znakiem towarowym) a tym samym w związku z ustanowieniem wymogu jako standardu prawnego dla charakteru odróżniającego, by „FERMOIR S”„w sposób znaczący odbiegał od normy lub zwyczajów branżowych”, co stanowi wymóg trudniejszy do spełnienia od wymogu ogólnego (tj. „minimum charakteru odróżniającego”).
   Z orzecznictwa bowiem jasno wynika, że aby zastosować wymóg „odbiegania w sposób znaczący”, ustanowiony pierwotnie wyłącznie wobec trójwymiarowych znaków towarowych, rozpatrywane oznaczenie powinno jednoznacznie dotyczyć danych towarów, a tym samym takie oznaczenie musi stanowić zgodne z rzeczywistością przedstawienie albo całego towaru, albo jednej z jego głównych części, być niezwłocznie rozpoznawalne jako takie i jako takie postrzegane przez konsumentów.
   W przeciwieństwie do tego, Sąd stanął na stanowisku, że jakiekolwiek oznaczenie przedstawiające kształt części produktu podlega zasadom określonym w odniesieniu do trójwymiarowych znaków towarowych, chyba że nie jest całkowicie niemożliwe koncepcyjna wizualizacja takiego oznaczenia jako części produktów nim oznaczonych. W rezultacie, zamiast stawiać pytanie o to, czy sporny znak towarowy mógłby być postrzegany przez krąg odbiorców jako istotna część towarów nim oznaczonych, Sąd poprzestał na ustaleniu, czy omawiany znak towarowy mógł teoretycznie być używany jako mechanizm zamykania dla towarów należących do klas 9, 14, i 18.
   Po drugie, wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się błędu co do oceny ważności spornego znaku towarowego w odniesieniu do tych towarów, co do których uznał, że mogły obejmować mechanizm zamykania, naruszając reguły ciężaru dowodu oraz przeinaczając jasne znaczenie dowodów.
   W szczególności Sąd nie poświęcił wystarczającej uwagi domniemaniu ważności przyznanej zgłoszeniom wspólnotowych znaków towarowych, wymagając by wnoszący odwołanie „przedstawił konkretne i szczegółowe informacje, aby wykazać, że zgłoszony znak towarowy posiada samoistny charakter odróżniający” a tym samym ściągając z Friis ciężar udowodnienia nieważności spornego znaku towarowego.
   Z powyższych względów wnoszący odwołanie żąda, by Trybunał uchylił zaskarżony wyrok w zakresie, w jakim częściowo podtrzymano w nim decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 24 lutego 2010 r. w sprawie R 1590/2008-1, na mocy której uznano nieważność spornego znaku towarowego w odniesieniu do towarów należących do klas 9, 14 i 18.

      (1)  OJ L 11, s. 1


title: Sprawa C-478/07: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien — Austria) — Budejovicky Budvar National Corporation przeciwko Rudolf Ammersin GmbH (Umowy dwustronne zawierane między państwami członkowskimi — Ochrona udzielana w państwie członkowskim oznaczeniu pochodzenia geograficznego z innego państwa członkowskiego — Nazwa Bud — Używanie znaku towarowego American Bud — Artykuły 28 WE i 30 WE — Rozporządzenie (WE) nr 510/2006 — Wspólnotowy system ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia — Przystąpienie Republiki Czeskiej — Środki przejściowe — Rozporządzenie (WE) nr 918/2004 — Zakres stosowania systemu wspólnotowego — Charakter wyczerpujący)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/12

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien — Austria) — Budejovicky Budvar National Corporation przeciwko Rudolf Ammersin GmbH
   (Sprawa C-478/07) (1)

   (Umowy dwustronne zawierane między państwami członkowskimi - Ochrona udzielana w państwie członkowskim oznaczeniu pochodzenia geograficznego z innego państwa członkowskiego - Nazwa „Bud” - Używanie znaku towarowego American Bud - Artykuły 28 WE i 30 WE - Rozporządzenie (WE) nr 510/2006 - Wspólnotowy system ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia - Przystąpienie Republiki Czeskiej - Środki przejściowe - Rozporządzenie (WE) nr 918/2004 - Zakres stosowania systemu wspólnotowego - Charakter wyczerpujący)
   2009/C 267/21
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Handelsgericht Wien

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Budejovicky Budvar National Corporation

      Strona pozwana: Rudolf Ammersin GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Handelsgericht Wien — Wykładnia art. 28 WE i 30 WE, rozporządzenia Komisji (WE) nr 918/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. wprowadzającego przejściowe uzgodnienia w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych w związku z przystąpieniem Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz.U. L 163, s. 88) oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 93, s. 12) — Nazwa, która w kraju pochodzenia nie stanowi nazwy miejsca ani obszaru, chroniona w tym państwie członkowskim jako kwalifikowane oznaczenie geograficzne i korzystająca także z ochrony jako znak towarowy — Określone przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 18 listopada 2003 r. w sprawie C-216/01 Budějovický Budvar przesłanki uznania bezwzględnej ochrony takiej nazwy jako oznaczenia geograficznego za zgodną z art. 28 WE — Skutek, jaki niezarejestrowanie tej nazwy na poziomie wspólnotowym pociąga dla utrzymania ochrony istniejącej wcześniej na szczeblu krajowym oraz zagwarantowanej w innym państwie członkowskim na podstawie międzynarodowej umowy dwustronnej.

      Sentencja

               1)

               Z pkt 101 wyroku z dnia 18 listopada 2003 r. w sprawie C-216/01 Budějovický Budvar wynika, że:

                           —

                           w celu ustalenia, czy nazwa taka jak stanowiąca przedmiot postępowania przed sądem krajowym może zostać uznana za proste i pośrednie oznaczenie pochodzenia geograficznego, którego ochrona ustanowiona na mocy rozpatrywanych w postępowaniu przed sądem krajowym umów dwustronnych może być uzasadniana względami określonymi w art. 30 WE, sąd krajowy winien zweryfikować, czy zgodnie z sytuacją faktyczną i poglądami panującymi w Republice Czeskiej nazwa ta, nawet jeśli nie odpowiada jako taka nazwie geograficznej, przynajmniej nadaje się do informowania konsumenta, że oznaczony za jej pomocą produkt pochodzi z regionu lub miejsca na obszarze tego państwa członkowskiego;

                           —

                           sąd krajowy musi ponadto zweryfikować, również na podstawie sytuacji faktycznej i poglądów panujących w Republice Czeskiej, czy — jak to zostało wskazane w pkt 99 wspomnianego wyroku — w chwili wejścia w życie rozpatrywanych w postępowaniu przed tym sądem umów dwustronnych nazwa stanowiąca przedmiot tego postępowania nie miała charakteru rodzajowego w tym państwie członkowskim lub nie nabyła takiego charakteru po wejściu w życie tych umów, ponieważ Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich stwierdził już wcześniej, w pkt 99 i 100 tego wyroku, że cel przyświecający systemowi ochrony ustanowionemu przez te umowy mieści się w granicach ochrony własności przemysłowej i handlowej w rozumieniu art. 30 WE;

                           —

                           wobec braku właściwych uregulowań wspólnotowych to do sądu krajowego należy podjęcie na podstawie prawa krajowego decyzji, czy należy zarządzić przeprowadzenie badania opinii publicznej służącego ustaleniu sytuacji faktycznej i poglądów panujących w Republice Czeskiej w celu weryfikacji, czy stanowiąca przedmiot postępowania przed tym sądem nazwa „Bud” może zostać uznana za proste i pośrednie oznaczenie pochodzenia geograficznego oraz czy nie nabyła ona charakteru rodzajowego w tym państwie członkowskim. Prawo krajowe winno również służyć za podstawę ustalenia przez sąd krajowy, jeżeli uzna on zarządzenie przeprowadzenia badania opinii publicznej za konieczne, odsetka konsumentów uważanego za wystarczający do celów uznania omawianej nazwy za takie oznaczenie; oraz

                           —

                           artykuł 30 WE nie uzależnia możliwości uzasadnienia ochrony przyznanej danej nazwie względami przewidzianymi w tym postanowieniu od spełnienia konkretnych wymogów dotyczących jakości i okresu jej używania w państwie członkowskim pochodzenia. Rozstrzygnięcie kwestii, czy takie wymogi winny znaleźć zastosowanie w postępowaniu przed sądem krajowym, pozostaje w gestii tego sądu, który na to pytanie winien odpowiedzieć, biorąc pod uwagę właściwe prawo krajowe, a zwłaszcza system ochrony przewidziany przez rozpatrywane w postępowaniu przed tym sądem umowy dwustronne.

               2)

               Wspólnotowy system ochrony przewidziany przez rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych ma charakter wyczerpujący w tym znaczeniu, że rozporządzenie to stoi na przeszkodzie stosowaniu systemu ochrony ustanowionego na mocy umów międzynarodowych łączących dwa państwa członkowskie, takich jak rozpatrywane w postępowaniu przed sądem krajowym umowy dwustronne, który przyznaje danej nazwie, stanowiącej zgodnie z prawem jednego państwa członkowskiego nazwę pochodzenia, ochronę w drugim z tych państw członkowskich, w którym faktycznie się o nią występuje, mimo że ta nazwa pochodzenia nie była przedmiotem wniosku o rejestrację na podstawie wspomnianego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 22 z 26.1.2008.


title: Sprawa C-604/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 października 2014 r. w sprawie T-177/10, Alcoa Trasformazioni/Komisja, wniesione w dniu 27 grudnia 2014 r. przez Alcoa Trasformazioni Srl

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 października 2014 r. w sprawie T-177/10, Alcoa Trasformazioni/Komisja, wniesione w dniu 27 grudnia 2014 r. przez Alcoa Trasformazioni Srl
   (Sprawa C-604/14 P)
   (2015/C 089/09)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Alcoa Trasformazioni Srl (przedstawiciele: O. W. Brouwer, advocaat, T. Salonico i M. Siragusa, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie pkt 50, 81–90 i 92 i w konsekwencji zaskarżony wyrok;

               —

               Ostateczne rozstrzygnięcie sporu i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania i postępowania w pierwszej instancji przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie uważa, że zaskarżony wyrok jest błędny i powinien zostać uchylony z następujących powodów:

               1.

               Rażące wypaczenie dowodów dotyczących błędnego wniosku zawartego w decyzji utrzymanej przez Sąd, że środek wprowadził istotne zmiany w taryfie Alumix, ustanowionej w dekrecie z 1995 r., i w konsekwencji naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE i zasady pewności prawa. W pkt 81–83 zaskarżonego wyroku Sąd przyjął błędną interpretację przepisów mających zastosowanie w niniejszym przypadku, a w szczególności art. 15.2 decyzji Autorità per l’Energia Elettrica e il Gas nr 204/99, który wskazuje w sposób jasny i jednoznaczny, że – również w następstwie wprowadzenia składnika kompensującego – taryfa Alumix nie została zmieniona w istotny sposób ani w odniesieniu do ceny netto energii elektrycznej płaconej przez Alcoa, ani w odniesieniu do finansowania mechanizmu, który zapewniał dla Alcoa taką cenę dostawy.

               2.

               Naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE, sprzeczność z wyrokami wydanymi w sprawach T-332/06 i C-149/09 P i poważne wypaczenie lit. b) pierwszego zarzutu skargi Alcoa, dotyczącego wniosku Komisji, zgodnie z którym nie było konieczności przeprowadzania żadnej analizy ekonomicznej celem stwierdzenia istnienia korzyści ekonomicznej, którą wnosząca odwołanie odniosła dzięki rozpatrywanemu środkowi. Wyrok Sądu jest błędny z następujących powodów: (i) sprzeczny z wcześniejszymi orzeczeniami wydanymi w tej samej kwestii (T-332/06 i C-194/09 P); (ii) w ramach stosowania art. 107 ust. 1 TFUE myli dwa kryteria, z których oba są niezbędne dla istnienia pomocy, wywodząc istnienie korzyści dla Alcoa z samego stwierdzenia państwowego charakteru użytych zasobów; (iii) brak odpowiedniego uzasadnienia, gdyż nie stwierdzono, że Komisja błędnie przyjęła domniemanie istnienia korzyści dla Alcoa wynikającej z rozpatrywanego środka i w konsekwencji nie przeprowadziła odpowiedniej analizy ekonomicznej dla oceny ewentualnego rozmiaru korzyści.

               3.

               Uchybienie proceduralne z powodu wypaczenia przez Sąd drugiego zarzutu skargi Alcoa i w konsekwencji brak rozpatrzenia i nieodpowiednie uzasadnienie ze strony Sądu. Sąd niesłusznie wypowiedział się w kwestii, której Alcoa nie podniosła w skardze, pomijając jednocześnie całkowicie rozpatrzenie zasadniczej kwestii podniesionej przez tę ostatnią, mianowicie, że nawet gdyby stwierdzono istnienie korzyści ekonomicznej, metoda zastosowana przez Komisję celem określenia rozmiary korzyści była błędna i doprowadziła do zawyżenia kwoty pomocy podlegającej zwrotowi.


title: Sprawa T-201/13 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 5 czerwca 2013 r. — Rubinum przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zezwolenie na dodatki do pasz — Rozporządzenie w sprawie zawieszenia zezwoleń dotyczących preparatu Bacillus cereus var. toyoi — Wniosek o zawieszenie wykonania — Pilny charakter — Wyważenie interesów)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/82

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 5 czerwca 2013 r. — Rubinum przeciwko Komisji
   (Sprawa T-201/13 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Zezwolenie na dodatki do pasz - Rozporządzenie w sprawie zawieszenia zezwoleń dotyczących preparatu Bacillus cereus var. toyoi - Wniosek o zawieszenie wykonania - Pilny charakter - Wyważenie interesów)
   2013/C 225/183
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Rubinum SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: C. Bittner i P.-C. Scheel, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Bianchi, G. von Rintelen i B. Schima, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 288/2013 z dnia 25 marca 2013 r. w sprawie zawieszenia zezwoleń dotyczących preparatu Bacillus cereus var. toyoi (NCIMB 40112/CNCM I-1012), przewidzianych w rozporządzeniach (WE) nr 256/2002, (WE) nr 1453/2004, (WE) nr 255/2005, (WE) nr 1200/2005, (WE) nr 166/2008 i (WE) nr 378/2009 (Dz.U. L 86, s. 15).

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zawieszenie wykonania zostaje oddalony.

               2)

               Postanowienie z dnia 15 kwietnia 2013 r. w sprawie T-201/13 R Rubinum przeciwko Komisji zostaje uchylone.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-343/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Czeskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/41/WE — Działalność instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzór nad takimi instytucjami — Częściowy brak transpozycji w wyznaczonym terminie — Brak instytucji pracowniczych programów emerytalnych podejmujących działalność na terytorium krajowym — Kompetencja państw członkowskich w zakresie organizowania swoich krajowych systemów emerytalnych)

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-343/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/41/WE - Działalność instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzór nad takimi instytucjami - Częściowy brak transpozycji w wyznaczonym terminie - Brak instytucji pracowniczych programów emerytalnych podejmujących działalność na terytorium krajowym - Kompetencja państw członkowskich w zakresie organizowania swoich krajowych systemów emerytalnych)
   2010/C 63/13
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Šimerdová i N. Yerrell, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska (przedstawiciel: M. Smolek, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2003/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzoru nad takimi instytucjami (Dz. U. L 235, s. 10).

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania art. 8, 9, 13, 15–18 i art. 20 ust. 2–4 dyrektywy 2003/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzoru nad takimi instytucjami, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 22 ust. 1 tej dyrektywy.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Czeska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008.


title: Sprawa T-88/11: Postanowienie Sądu z dnia 4 maja 2011 r. — BIA Separations przeciwko Komisji

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/32

         Postanowienie Sądu z dnia 4 maja 2011 r. — BIA Separations przeciwko Komisji
   (Sprawa T-88/11) (1)

   2011/C 186/59
   Język postępowania: angielski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 103 z 2.4.2011.


title: Sprawa C-351/06: Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               14.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/6

         Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-351/06)
   (2006/C 249/12)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: L. Pignataro-Nolin i I. Kaufmann-Bühler, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Żądania strony skarżącej

               —

               Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy 2003/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, odnoszących się do reklamy i sponsorowania wyrobów tytoniowych (1) nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu transpozycji tej dyrektywy, a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji.

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 31 lipca 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 152, str. 16.


title: Sprawa F-85/11: Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/42

         Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-85/11)
   2011/C 340/88
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marcha)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o nieawansowaniu skarżącej do grupy zaszeregowania AST 5 od dnia 1 marca 2009 r. w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2009.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o nieawansowaniu skarżącej do grupy zaszeregowania AST 5 od dnia 1 marca 2009 r. w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2009;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-280/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Palma de Mallorca (Hiszpania) w dniu 22 maja 2013 r. — Barclays Bank S.A. przeciwko Sarze Sánchez Garcíi i Alejandrowi Chacónowi Barrerze

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Palma de Mallorca (Hiszpania) w dniu 22 maja 2013 r. — Barclays Bank S.A. przeciwko Sarze Sánchez Garcíi i Alejandrowi Chacónowi Barrerze
   (Sprawa C-280/13)
   (2013/C 226/05)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia de Palma de Mallorca

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Barclays Bank S.A.

      Strona pozwana: Sara Sánchez García i Alejandro Chacón Barrera

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywę Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich oraz zasady prawa wspólnotowego ochrony konsumentów i równowagi stron umowy należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu hiszpańskiemu dotyczącemu hipoteki, które pomimo że przewiduje, iż wierzyciel hipoteczny może domagać się zwiększenia zakresu zabezpieczenia, wówczas gdy wartość wyceny nieruchomości obciążonej hipoteką ulegnie obniżeniu o 20 %, nie przewiduje, by w ramach postępowania egzekucyjnego z nieruchomości obciążonej hipoteką będący konsumentem dłużnik egzekwowany mógł domagać się, po wykonaniu kontrwyceny, ponownego ustalenia tejże wartości wyceny, przynajmniej dla wywołania skutków z art. 671 LEC (2), wówczas gdy uległa ona zwiększeniu w tym samym lub wyższym stosunku w okresie pomiędzy ustanowieniem hipoteki a prowadzoną z niej egzekucją?

               2)

               Czy dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich i zasady prawa wspólnotowego ochrony konsumentów i równowagi stron umowy należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one hiszpańskiemu porządkowi procesowemu dotyczącemu prowadzenia postępowania egzekucyjnego w stosunku do wierzytelności zabezpieczonej hipoteką, który przewiduje, że wierzycielowi egzekwującemu może zostać przysądzona własność nieruchomości obciążonej hipoteką za 50 % jej wartości wyceny (obecnie 60 %), co prowadzi do nieuzasadnionego poszkodowania będącego konsumentem dłużnika egzekwowanego na odpowiednio 50 % (obecnie 40 %) tejże wartości wyceny?

               3)

               Czy dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich oraz zasady prawa wspólnotowego ochrony konsumentów i równowagi stron umowy należy interpretować w ten sposób, że dochodzi do nadużycia prawa i bezpodstawnego wzbogacenia, wówczas gdy wierzyciel egzekwujący po przysądzeniu na jego rzecz własności nieruchomości obciążonej hipoteką za 50 % (obecnie 60 %) wartości wyceny wnosi o wszczęcie egzekucji obejmującej pozostałą do całkowitej spłaty długu kwotę, pomimo że wartość wyceny i/lub rzeczywista wartość przysądzonej nieruchomości przekracza całkowitą wysokość zadłużenia, mimo że działanie to jest dopuszczalne w krajowym prawie procesowym?

               4)

               Czy dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich oraz zasady prawa wspólnotowego ochrony konsumentów i równowagi stron umowy należy interpretować w ten sposób, że przysądzenie własności nieruchomości obciążonej hipoteką o wartości wyceny lub rzeczywistej wartości przekraczającej całkowitą wysokość pożyczki hipotecznej prowadzi do zastosowania art. 570 LEC zamiast art. 579 i 671 LEC, a w konsekwencji należy uznać, że doszło do całkowitego zaspokojenia wierzyciela egzekwującego?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29.

      (2)  Hiszpańskiego kodeksu postępowania cywilnego.


title: Sprawa T-167/10: Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2010 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/47

      Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2010 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
      (Sprawa T-167/10)
      (2010/C 161/75)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis oraz M. Dermitzakis, lawyers)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Sekretariatu Generalnego z dnia 27 stycznia 2010 r. SG.E.3/FM/psi — Ares (2010)43764 w sprawie odrzucenia wniosku o dokonanie przeglądu złożonego przez skarżącą, w którym na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 wnosiła ona o dokonanie przeglądu stanowiska przyjętego przez Dyrekcję Generalną ds. Informatyki w jej piśmie z dnia 18 września 2009 r. w odpowiedzi na pierwszy wniosek skarżącej z dnia 14 sierpnia 2009 r. w sprawie dostępu do wszystkich zapytań o cenę dotyczących części 3A ESP-DESIS;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Sekretariatu Generalnego z dnia 11 marca 2010 r. SG.E.3/FM/MIB/rc/psi — Ares(2010)131966 w sprawie odrzucenia wniosku o dokonanie przeglądu złożonego przez skarżącą, w którym na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 wnosiła ona o dokonanie przeglądu stanowisk przyjętych przez Dyrekcję Generalną (DG) ds. Informatyki, przez Urząd Publikacji Unii Europejskiej (UP, dawniej OPOCE) oraz przez DG ds. Budżetu w ich odpowiednich pismach z dnia 11 grudnia 2009 r., w odpowiedzi na pierwsze wnioski skarżącej z dnia 9 października 2009 r. w sprawie dostępu do wszystkich zapytań o cenę dotyczących wszystkich części umów ESP, ESP-DIMA oraz ESP-DESIS (opracowywanych przez DG ds. Informatyki), umów ramowych OPOCE nr 6011, 6102, 6103, 6020, 10042, 6121, 6031, 10030 oraz umowy ramowej DG ds. Budżetu nr BUDG/O101;

                  —

                  nakazanie Komisji pokrycia kosztów postępowania i innych wydatków skarżącej poniesionych w związku z niniejszą skargą nawet w przypadku oddalenia niniejszej skargi.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie swoich wniosków skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła rozporządzenie nr 1049/2001 w ten sposób, że nie przeprowadziła konkretnego i indywidualnego badania dokumentów, o których mowa we wniosku w sprawie dostępu w celu oceny, czy wskazane wyjątki miały zastosowanie lub czy można było przyznać częściowy dostęp. Ponadto skarżąca twierdzi, że argumenty przedstawione przez Komisję w odniesieniu do ochrony polityki gospodarczej UE, ochrony interesów handlowych i przyczyn bezpieczeństwa publicznego należy odrzucić jako całkowicie bezzasadne, bowiem przyczyny przytoczone przez Komisję zdaniem skarżącej mają ogólny i abstrakcyjny charakter i nie wykazują, aby Komisja podjęła szczególne indywidualne badanie treści wnioskowanych dokumentów.


title: Sprawy połączone T-230/08 i T-231/08: Wyrok Sądu z dnia 12 października 2010 r. — Asenbaum przeciwko OHIM (WIENER WERKSTÄTTE) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego WIENER WERKSTÄTTE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/28

         Wyrok Sądu z dnia 12 października 2010 r. — Asenbaum przeciwko OHIM (WIENER WERKSTÄTTE)
   (Sprawy połączone T-230/08 i T-231/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego WIENER WERKSTÄTTE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 328/47
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Paul Asenbaum (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: adwokaci P. Vögel i E. Ploil)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skargi na dwie decyzje Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 kwietnia 2008 r. (sprawy R 1573/2006-4 i R 1571/2006-4) dotyczące dwóch zgłoszeń oznaczenia słownego WIENER WERKSTÄTTE do rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-230/08 i T-231/08 zostają połączone do celów wydania wyroku.

               2)

               Skargi zostają oddalone.

               3)

               Paul Asenbaum zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa T-257/08: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2008 r. — Biotronik przeciwko OHIM (BioMonitor)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/53

         Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2008 r. — Biotronik przeciwko OHIM (BioMonitor)
   (Sprawa T-257/08)
   (2008/C 223/94)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Biotronik Meß- und Therapiegeräte GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Sander i T. Böhm)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w dniu 24 kwietnia 2008 r. przez Czwartą Izbę Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) w sprawie R 466/2007-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „BioMonitor” dla towarów i usług z klas 9, 10 i 38, przy czym wykaz towarów został następnie ograniczony do towarów z klasy 10 (zgłoszenie nr 4 556 023).

      Decyzja eksperta: oddalenie wniosku o rejestrację.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ zgłoszony znak towarowy nie jest pozbawiony charakteru odróżniającego i nie stanowi określenia opisowego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa C-106/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 6 marca 2014 r. – Fédération des entreprises du commerce et de la distribution, FMB – Fédération des magasins de bricolage et de l’aménagement de la maison przeciwko Ministre de l’écologie, du développement durable et de l’énergie

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 6 marca 2014 r. – Fédération des entreprises du commerce et de la distribution, FMB – Fédération des magasins de bricolage et de l’aménagement de la maison przeciwko Ministre de l’écologie, du développement durable et de l’énergie
   (Sprawa C-106/14)
   2014/C 142/35
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Fédération des entreprises du commerce et de la distribution, FMB – Fédération des magasins de bricolage et de l’aménagement de la maison

      Strona pozwana: Ministre de l’écologie, du développement durable et de l’énergie.

      Pytania prejudycjalne

   Czy obowiązki wynikające z art. 7 ust. 2 i z art. 33 rozporządzenia nr 1907/2006 (Reach) (1) mają zastosowanie, jeżeli „wyrób” w rozumieniu tego rozporządzenia jest złożony z wielu elementów, które same odpowiadają definicji „wyrobu” podanej w tym rozporządzeniu, wyłącznie w odniesieniu do wyrobu połączonego, czy w odniesieniu do każdego z elementów odpowiadających definicji „wyrobu”?

      (1)  Rozporządzenie (WE) no 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1).


title: Sprawa T-326/16: Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2016 r. – Bundesverband Deutsche Tafel/EUIPO – Tiertafel Deutschland (Tafel)

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/32

         Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2016 r. – Bundesverband Deutsche Tafel/EUIPO – Tiertafel Deutschland (Tafel)
   (Sprawa T-326/16)
   (2016/C 287/39)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Bundesverband Deutsche Tafel e.V. (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci T. Koerl, E. Celenk, S. Vollmer)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Tiertafel Deutschland e.V. (Rathenow, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Tafel” – unijny znak towarowy nr 8 985 541

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 kwietnia 2016 r. w sprawie R 248/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 65 ust. 6 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-120/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 15 marca 2011 r. — Strack przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Przeniesienie dni urlopu rocznego — Artykuł 4 załącznika V do regulaminu pracowniczego — Względy związane z wymaganiami służby — Artykuł 73 regulaminu pracowniczego — Dyrektywa 2003/88/WE — Prawo do płatnego urlopu rocznego — Zwolnienie chorobowe)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/48

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 15 marca 2011 r. — Strack przeciwko Komisji
   (Sprawa F-120/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Przeniesienie dni urlopu rocznego - Artykuł 4 załącznika V do regulaminu pracowniczego - Względy związane z wymaganiami służby - Artykuł 73 regulaminu pracowniczego - Dyrektywa 2003/88/WE - Prawo do płatnego urlopu rocznego - Zwolnienie chorobowe)
   2011/C 252/102
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Guido Strack (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności szeregu decyzji Komisji dotyczących wniosku o przeniesienie z 2004 r. na 2005 r. niewykorzystanego urlopu rocznego przekraczającego próg 12 dni. Zasądzenie od Komisji odszkodowania rekompensującego 26,5 dnia urlopu rocznego niewykorzystanego i niezapłaconego, powiększonego o 2 % odsetek rocznie.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 15 marca 2007 r. o oddaleniu wniosku G. Stracka o przeniesienie niewykorzystanych dni urlopu z 2004 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszy oraz koszty poniesione przez G. Stracka.

      (1)  Dz.U. C 315 z 22.12.2007, s. 50.


title: Sprawa T-448/13: Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2013 r. — Bora Creations przeciwko OHIM — Beauté Prestige International (essence)

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/22

         Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2013 r. — Bora Creations przeciwko OHIM — Beauté Prestige International (essence)
   (Sprawa T-448/13)
   2013/C 304/38
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bora Creations, SL (Ceuta, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci R. Lange, G. Hild i C. Pape)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Beauté Prestige International SA (Paryż, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 czerwca 2013 r. wydanej w sprawie R 1085/2012-5;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „essence” dla towarów z klas 3, 4, 8, 14, 16, 21, 25 i 26 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6 816 144

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Beauté Prestige International SA

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: bezwzględne podstawy unieważnienia, o których mowa w art. 52 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 207/2009”) (1), a mianowicie, że wspólnotowy znak towarowy został zarejestrowany z naruszeniem art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku.

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania i stwierdzenie częściowej nieważności prawa do wspólnotowego znaku towarowego.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.

      (1)  Dz.U. L 78, s. 1.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie T-359/02 Chum Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Słowny znak towarowy STAR TV — Sprzeciw uprawnionej z międzynarodowego graficznego znaku towarowego STAR TV — Odmowa rejestracji)

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/14

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 4 maja 2005 r.
   w sprawie T-359/02 Chum Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Słowny znak towarowy STAR TV - Sprzeciw uprawnionej z międzynarodowego graficznego znaku towarowego STAR TV - Odmowa rejestracji)
   (2005/C 171/23)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-359/02 Chum Ltd z siedzibą w Toronto (Kanada), reprezentowana przez adwokata M. J. Gilbert przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: P. Bullock i S. Laitinen), w której drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była Star TV AG z siedzibą w Schlieren (Szwajcaria), mającej za przedmiot skargę na decyzję drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 września 2002 r. (sprawa R 1146/2000-2), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu pomiędzy Chum Ltd i Star TV AG, Sąd Pierwszej Instancji (czwarta izba), w składzie: H. Legal, Prezes, P. Mengozzi i I. Wiszniewska-Białecka, sędziowie, sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 4 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Skarga zostaje oddalona.

               2

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 19 z 25.1.2003


title: Sprawa T-212/14: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2014 r. – PSL przeciwko OHIM – Consortium Ménager Parisien (Przedstawienie zegarka)

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/17

         Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2014 r. – PSL przeciwko OHIM – Consortium Ménager Parisien (Przedstawienie zegarka)
   (Sprawa T-212/14)
   2014/C 245/23
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: PSL Ltd (Kowloon, Hong Kong) (przedstawiciele: adwokaci R. Dissmann i J. Bogatz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Consortium Ménager Parisien (Paryż, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 stycznia 2014 r. w sprawie R 1495/2012-3;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania przed Sądem oraz postępowania odwoławczego przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wzór wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: Wzór przedstawiający zegarek dla towarów z klasy 10–02 – wzór wspólnotowy nr 1 6 00  560–0001

      Właściciel wzoru wspólnotowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego: Consortium Menager Parisien

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: Brak indywidualnego charakteru w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalanie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i unieważnienie spornego wzoru
   Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 6 rozporządzenia nr 6/2002


title: Sprawa C-47/10 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 października 2011 r. — Republika Austrii przeciwko Scheucher — Fleisch GmbH, Tauernfleisch Vertriebs GesmbH, Wech-Kärntner Truthahnverarbeitung GmbH, Wech-Geflügel GmbH i Johannowi Zsifkovicsowi; Komisja Europejska (Odwołanie — Pomoc państwa — Artykuł 87 WE i art. 88 ust. 2 i 3 WE — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń — Skarga o stwierdzenie nieważności — Przesłanki dopuszczalności — Dopuszczalne podstawy stwierdzenia nieważności — Pojęcie „zainteresowanej strony” — Uzasadnienie wyroków — Ciężar dowodu — Środki organizacji postępowania przed Sądem — Artykuły 64 i 81 regulaminu postępowania przed Sądem)

text:
               17.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 370/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 października 2011 r. — Republika Austrii przeciwko Scheucher — Fleisch GmbH, Tauernfleisch Vertriebs GesmbH, Wech-Kärntner Truthahnverarbeitung GmbH, Wech-Geflügel GmbH i Johannowi Zsifkovicsowi; Komisja Europejska
   (Sprawa C-47/10 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Artykuł 87 WE i art. 88 ust. 2 i 3 WE - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Skarga o stwierdzenie nieważności - Przesłanki dopuszczalności - Dopuszczalne podstawy stwierdzenia nieważności - Pojęcie „zainteresowanej strony” - Uzasadnienie wyroków - Ciężar dowodu - Środki organizacji postępowania przed Sądem - Artykuły 64 i 81 regulaminu postępowania przed Sądem)
   2011/C 370/16
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie główne: Republika Austrii (przedstawiciele: E. Riedl, pełnomocnik, M. Núñez-Müller, J. Dammann, Rechtsanwälte)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Scheucher — Fleisch GmbH, Tauernfleisch Vertriebs GesmbH, Wech-Kärntner Truthahnverarbeitung GmbH, Wech-Geflügel GmbH, Johann Zsifkovics (przedstawiciele: J. Hofer i T. Humer, Rechtsanwälte), Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Kreuschitz i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) z dnia 18 listopada 2009 r. w sprawie T-375/04 Scheucher — Fleisch i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji C(2004) 2037 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2004 r. w sprawie pomocy państwa NN 34A/2000 dotyczącej austriackich programów jakości oraz znaków „AMA Biozeichen” i „AMA Gütesiegel” (Dz.U. 2005, C 105, s. 30) — Błędna wykładnia zawartego w art. 263 akapit czwarty TFUE pojęcia „dotyczyć bezpośrednio i indywidualnie” — Naruszenie art. 108 ust. 2 TFUE ze względu na to, że Sąd rozstrzygnął, iż Komisja ma obowiązek wszczęcia przewidzianego w tym przepisie postępowania — Naruszenie zasad rozkładu ciężaru dowodu — Niewystarczające uzasadnienie zaskarżonego wyroku — Brak przeprowadzenia koniecznych dowodów

      Sentencja

               1)

               Odwołania główne i uboczne zostają oddalone.

               2)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawa T-290/14: Wyrok Sądu z dnia 26 października 2015 r. – Portnov/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie — Zamrożenie środków finansowych — Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Umieszczenie nazwiska skarżącego — Dowód zasadności umieszczenia)

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/21

         Wyrok Sądu z dnia 26 października 2015 r. – Portnov/Rada
   (Sprawa T-290/14) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Umieszczenie nazwiska skarżącego - Dowód zasadności umieszczenia))
   (2015/C 429/27)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Andriy Portnov (Kijów, Ukraina) (przedstawiciel: M. Cessieux, Ukraina)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i J.-P. Hix, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Gauci i T. Scharf, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 66, s. 1) oraz decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 66, s. 26), w zakresie w jakim nazwisko skarżącego zostało umieszczone w wykazie osób, podmiotów i organów, do których mają zastosowanie te środki ograniczające.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim akty te dotyczą Andrija Portnova.

               2)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, również kosztami poniesionymi przez A. Portmova

               3)

               Komisja Europejska pokrywa swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 194 z 24.6.2014.


title: Sprawa C-250/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 12 maja 2017 r. – Virgílio Tarragó da Silveira/Massa Insolvente da Espírito Santo Financial Group, SA

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 12 maja 2017 r. – Virgílio Tarragó da Silveira/Massa Insolvente da Espírito Santo Financial Group, SA
   (Sprawa C-250/17)
   (2017/C 239/38)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal de Justiça

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa/wnosząca odwołanie: Virgílio Tarragó da Silveira

      Strona pozwana/druga strona postępowania: Massa Insolvente da Espírito Santo Financial Group, SA

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 15 rozporzadzenia (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do postępowania toczącego się przed sądem państwa członkowskiego, w ramach którego wnosi się o nakazanie dłużnikowi spełnienia obowiązku zapłaty kwoty pieniężnej należnej na podstawie umowy w przedmiocie świadczenia usług, jak również o zasądzenie odszkodowania za niewywiązanie się z tego obowiązku, uwzględniając, że: a) niewypłacalność tego dłużnika została stwierdzona w postępowaniu wszczętym przed sądem w innym państwie członkowskim i b) to stwierdzenie niewypłacalności dotyczy całego majątku dłużnika?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. 2000, L 160, s. 1)