title: Sprawa T-581/10: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2010 r. — X Technology Swiss przeciwko OHIM — Brawn (X-Undergear)

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/29

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2010 r. — X Technology Swiss przeciwko OHIM — Brawn (X-Undergear)
   (Sprawa T-581/10)
   2011/C 63/56
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: X Technology Swiss GmbH (Wollerau, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci A. Herbertz i R. Jung)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Brawn LLC (Weekhawken, Stany Zjednoczone)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 października 2010 r. w sprawie R 1580/2009-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „X-Undergear” dla towarów i usług z klas 23 i 25.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Brawn LLC

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowne krajowe i wspólnotowe znaki towarowe „UNDERGEAR” dla towarów z klasy 25.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-340/06: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 5 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/4/WE — Publiczny dostęp do informacji dotyczących środowiska — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/12

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 5 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-340/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/4/WE - Publiczny dostęp do informacji dotyczących środowiska - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   (2007/C 199/20)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: U. Wölker, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Austrii (przedstawiciel: E. Riedl, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG (Dz.U. L 41, str. 26)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w przewidzianym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 249 z 14.10.2006 r.


title: Sprawa F-144/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 kwietnia 2016 r. – Pedersen/Komisja

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/45

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 kwietnia 2016 r. – Pedersen/Komisja
   (Sprawa F-144/12) (1)

   (2016/C 222/59)
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013, s. 77.


title: Sprawa C-176/13 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 lutego 2016 r. – Rada Unii Europejskiej/Bank Mellat, Komisja Europejska (Odwołanie — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Walka z rozprzestrzenianiem broni jądrowej — Środki ograniczające podjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu — Zamrożenie środków finansowych banku irańskiego — Obowiązek uzasadnienia — Procedura wydawania aktu — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 lutego 2016 r. – Rada Unii Europejskiej/Bank Mellat, Komisja Europejska
   (Sprawa C-176/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Walka z rozprzestrzenianiem broni jądrowej - Środki ograniczające podjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu - Zamrożenie środków finansowych banku irańskiego - Obowiązek uzasadnienia - Procedura wydawania aktu - Oczywisty błąd w ocenie))
   (2016/C 145/03)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona wnosząca odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert i M. Bishop, pełnomocnicy)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Bank Mellat (przedstawiciele: M. Brindle, QC, R. Blakeley i V. Zaiwalla, barristers, a także Z. Burbeza, P. Reddy, S. Zaiwalla i F. Zaiwalla, solicitors), Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Gauci i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę wnoszącą odwołanie: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: L. Christie i S. Behzadi-Spencer, pełnomocnicy, wspierani przez S. Lee, barrister).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Bank Mellat w obydwu instancjach.

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty poniesione w obydwu instancjach.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Sprawa C-428/11: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — Purely Creative Ltd, Strike Lucky Games Ltd, Winners Club Ltd, McIntyre & Dodd Marketing Ltd, Dodd Marketing Ltd, Adrian Williams, Wendy Ruck, Catherine Cummings, Peter Henry przeciwko Office of Fair Trading (Dyrektywa 2005/29/WE — Nieuczciwe praktyki handlowe — Praktyka polegająca na informowaniu konsumenta o wygranej i żądaniu od niego dodatkowych opłat w celu otrzymania nagrody)

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/11

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — Purely Creative Ltd, Strike Lucky Games Ltd, Winners Club Ltd, McIntyre & Dodd Marketing Ltd, Dodd Marketing Ltd, Adrian Williams, Wendy Ruck, Catherine Cummings, Peter Henry przeciwko Office of Fair Trading
   (Sprawa C-428/11) (1)

   (Dyrektywa 2005/29/WE - Nieuczciwe praktyki handlowe - Praktyka polegająca na informowaniu konsumenta o wygranej i żądaniu od niego dodatkowych opłat w celu otrzymania nagrody)
   2012/C 379/18
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Purely Creative Ltd, Strike Lucky Games Ltd, Winners Club Ltd, McIntyre & Dodd Marketing Ltd, Dodd Marketing Ltd, Adrian Williams, Wendy Ruck, Catherine Cummings, Peter Henry

      Strona pozwana: Office of Fair Trading

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Wykładnia pkt 31 załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. L 149, s. 22) — Praktyki handlowe uznawane za nieuczciwe w każdym wypadku — Praktyka polegająca na informowaniu konsumenta o tym, iż wygrał nagrodę oraz na proponowaniu mu różnych sposób zgłoszenia się po tę nagrodę, przy równoczesnym zmuszeniu go do poniesienia określonego kosztu, który uzależniony jest od wybranego sposobu odebrania nagrody

      Sentencja

   Punkt 31 tiret drugie załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) należy interpretować w ten sposób, że zakazuje on agresywnych praktyk handlowych, w ramach których przedsiębiorstwa stwarzają fałszywe wrażenie, iż konsument wygrał nagrodę, podczas gdy dokonanie czynności związanych z jej otrzymaniem, jak zasięgnięcie informacji o charakterze nagrody czy wejście w jej posiadanie, wiąże się dla konsumenta z koniecznością zapłaty określonej kwoty pieniędzy lub poniesienia jakichkolwiek kosztów.
   Jest bez znaczenia, że koszt nałożony na konsumenta, na przykład koszt znaczka pocztowego, jest nieistotny w stosunku do wartości nagrody oraz że nie przynosi żadnego dochodu przedsiębiorstwu.
   Jest również bez znaczenia, że czynności związanych z otrzymaniem nagrody można dokonać na kilka sposobów zaproponowanych konsumentowi przez przedsiębiorstwo, z których co najmniej jeden jest bezpłatny, jeżeli jeden lub kilka z zaproponowanych konsumentowi sposobów wymaga od konsumenta poniesienia kosztów w celu uzyskania informacji o charakterze nagrody lub możliwościach jej otrzymania.
   Zadaniem sądów krajowych jest dokonanie oceny informacji podanych konsumentom w świetle motywów 18 i 19 dyrektywy 2005/29 oraz jej art. 5 ust. 2 lit. b), to jest pod kątem jasności i zrozumiałości tych informacji dla konsumentów, do których praktyka jest skierowana.

      (1)  Dz.U. C 311 z 22.10.2011.


title: Sprawa C-270/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Wspólna polityka rolna — Opłaty z tytułu badań i kontroli weterynaryjnych — Dyrektywa 85/73/EWG — Rozporządzenie (WE) nr 882/2004)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-270/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Wspólna polityka rolna - Opłaty z tytułu badań i kontroli weterynaryjnych - Dyrektywa 85/73/EWG - Rozporządzenie (WE) nr 882/2004)
   2009/C 113/09
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Erlbacher i A. Szmytkowska, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i C. Schulze-Bahr, pełnomocnicy, U. Karpenstein, adwokat)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 1 i art. 5 ust. 3 i 4 dyrektywy Rady 85/73/WE z dnia 29 stycznia 1985 r. w sprawie finansowania badania i kontroli sanitarnej świeżego mięsa, w tym drobiowego (Dz.U. L 32, str. 14), zmienionej dyrektywą Rady 97/79/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. (Dz.U. L 24, str. 31), oraz art. 27 ust. 2, 4 i 10 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U. L 165, str. 1), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 776/2006 z dnia 23 maja 2006 r. (Dz.U. L 136, str. 3) — Przepisy krajowe dotyczące kontroli sanitarnych mięsa umożliwiające nałożenie obok opłaty wspólnotowej specjalnej opłaty za koszty badań bakteriologicznych świeżego mięsa

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 199 z 25.8.2007.


title: Sprawa T-498/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 29 września 2009 r. w sprawie F-102/07 Kerstens przeciwko Komisji, wniesione przez Petrusa Kerstensa w dniu 9 grudnia 2009 r.

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/35

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 29 września 2009 r. w sprawie F-102/07 Kerstens przeciwko Komisji, wniesione przez Petrusa Kerstensa w dniu 9 grudnia 2009 r.
   (Sprawa T-498/09 P)
   2010/C 51/67
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Petrus Kerstens (Overijse, Belgia) (przedstawiciel: C. Mourato, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach niniejszego odwołania wnoszący odwołanie żąda uchylenia wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 29 września 2009 r., wydanego w sprawie F-102/07 Kerstens przeciwko Komisji, w którym SSP oddalił jako bezzasadną skargę o stwierdzenie nieważności rozlicznych decyzji Komisji dotyczących przyznania wnoszącemu odwołanie punktów pierwszeństwa dyrekcji generalnej lub punktów pierwszeństwa uwzględniających dodatkową pracę wykonaną w interesie instytucji w ramach postępowania w sprawie awansu za lata 2004, 2005 i 2006.
   W uzasadnieniu odwołania wnoszący podnosi dwa zarzuty dotyczące:

               —

               naruszenia prawa przez Sąd do spraw Służby Publicznej dotyczącego stosowania zasady równości traktowania, art. 45 regulaminu i ustalonych przez dyrekcję urzędu ds. administracji i zaspokajania roszczeń indywidualnych (PMO) kryteriów przyznania skarżącemu punktów pierwszeństwa w ramach oceny za rok 2005 w ramach stosowania ww. przepisu oraz wypaczenie środków dowodowych;

               —

               nieposzanowania prawa do obrony w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej oparł się na rzekomym wyciągu ze sprawozdania z przebiegu kariery za rok 2004, które nie zostało przedstawione i nie mogło było zostać uczynione przedmiotem sporu między stronami.


title: Sprawa F-94/06: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2006 r. — F przeciwko Komisji

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/22

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2006 r. — F przeciwko Komisji
   (Sprawa F-94/06)
   (2006/C 237/39)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: F (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciele: J. Van Rossum, S. Orlandi i J.-N. Louis, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji dyrektora DG ADMIN/C „polityka społeczna, personel w Luksemburgu, zdrowie, higiena” z dnia 23 lutego 2006 r. o przeniesieniu skarżącego w stan spoczynku i przyznającej mu rentę inwalidzką ustaloną zgodnie z art. 78 akapit drugi regulaminu pracowniczego, ze skutkiem wstecznym od dnia 1 lutego 2002 r.;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego kwoty oszacowanej ex aequo et bono na 15 000 EUR;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnosi zarzuty bardzo podobne do zarzutów podnoszonych w ramach sprawy F-44/06 (1), wniesionej przez niego samego.

      (1)  Dz. U. UE C 154 z 1.7.2006 r., str. 25.


title: Sprawa C-248/12 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 marca 2014 r. – Northern Ireland Department of Agriculture and Rural Development przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — EFOGR, EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania Unii Europejskiej — Dopuszczalność skargi o stwierdzenie nieważności — Sytuacja skarżącej, której sporna decyzja nie dotyczy bezpośrednio)

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/2

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 marca 2014 r. – Northern Ireland Department of Agriculture and Rural Development przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-248/12 P) (1)

   ((Odwołanie - EFOGR, EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania Unii Europejskiej - Dopuszczalność skargi o stwierdzenie nieważności - Sytuacja skarżącej, której sporna decyzja nie dotyczy bezpośrednio))
   2014/C 184/02
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Northern Ireland Department of Agriculture and Rural Development (przedstawiciel: K. Brown, solicitor)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciel: N. Donnelly i P. Rossi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) z dnia 6 marca 2012 r. w sprawie T-453/10 Northern Ireland Department of Agriculture and Rural Development przeciwko Komisji, którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2010/399/UE (notyfikowanej jako dokument nr C (2010) 4894) z dnia 15 lipca 2010 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim wyłącza ona z tego finansowania niektóre wydatki poniesione przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Dz.U. L 184, s.6)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Northern Ireland Department of Agriculture and Rural Development ponosi koszty związane z niniejszym odwołaniem.

      (1)  Dz.U. C 200 z 7.7.2012.


title: Sprawa F-4/09: Wyrok Sądu 15 kwietnia 2010 r. do spraw Służby Publicznej z dnia — de Britto Patricio-Dias przeciwko Komisji. (Służba publiczna — Urzędnicy — Przydział służbowy — Przeniesienie z urzędu — Interes służby — Związek między grupą zaszeregowania a stanowiskiem — Prawa do obrony — Uzasadnienie)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/53

         Wyrok Sądu 15 kwietnia 2010 r. do spraw Służby Publicznej z dnia — de Britto Patricio-Dias przeciwko Komisji.
   (Sprawa F-4/09) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Przydział służbowy - Przeniesienie z urzędu - Interes służby - Związek między grupą zaszeregowania a stanowiskiem - Prawa do obrony - Uzasadnienie)
   2010/C 148/93
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Jorge de Britto Patricio-Dias (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Massaux)

      Strona pozwana: Parlement Europejski (przedstawiciele: C. Burgos i S. Seyr, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o przeniesieniu skarżącego z urzędu.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Jorge de Britto Patricio-Dias zostaje obciążony całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009, s. 54.


title: Sprawa C-41/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatek od wartości dodanej — Szósta dyrektywa VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Stosowanie stawki obniżonej — Żywe zwierzęta zwykle przeznaczone do produkcji środków spożywczych dla ludzi i zwierząt — Dostawa, przywóz i nabycie koni)

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-41/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatek od wartości dodanej - Szósta dyrektywa VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Stosowanie stawki obniżonej - Żywe zwierzęta zwykle przeznaczone do produkcji środków spożywczych dla ludzi i zwierząt - Dostawa, przywóz i nabycie koni)
   2011/C 130/03
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i W. Roels, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C.M. Wissels, M. Noort, D.J.M. de Grave i J. Langer, pełnomocnicy)

      Interwenientci popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i C. Blaschke, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciel: B. Beaupère-Manokha, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 12 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) w związku z załącznikiem H do tej dyrektywy, a także art. 96–98 i art. 99 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) w związku z załącznikiem III do tej dyrektywy — Stawka obniżona — Dostawa, przywóz i nabycie żywych zwierząt (konkretnie koni) nie przeznaczonych do przygotowania lub produkcji środków spożywczych dla ludzi i zwierząt

      Sentencja

               1)

               Stosując obniżoną stawkę podatku od wartości dodanej do każdej dostawy, każdego przywozu i nabycia wewnątrzwspólnotowego koni, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 12 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 2006/18/WE z dnia 14 lutego 2006 r., w związku z załącznikiem H do tej dyrektywy, oraz art. 96–98 i art. 99 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z załącznikiem III do tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Republika Federalna Niemiec i Republika Francuska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 129 z 6.6.2009.


title: Sprawa T-69/08: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2010 r. — Polska przeciwko Komisji (Zbliżanie ustawodawstw — Dyrektywa 2001/18/WE — Przepisy krajowe stanowiące odstępstwo od środka harmonizującego — Decyzja odrzucająca Komisji — Brak notyfikacji w terminie 6 miesięcy przewidzianym w art. 95 ust. 6 akapit pierwszy WE)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/34

         Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2010 r. — Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-69/08) (1)

   (Zbliżanie ustawodawstw - Dyrektywa 2001/18/WE - Przepisy krajowe stanowiące odstępstwo od środka harmonizującego - Decyzja odrzucająca Komisji - Brak notyfikacji w terminie 6 miesięcy przewidzianym w art. 95 ust. 6 akapit pierwszy WE)
   2011/C 30/60
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: początkowo M. Dowgielewicz, następnie M. Dowgielewicz, B. Majczyna i M. Jarosz, a w końcu M. Szpunar, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Patakia, C. Zadra i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Republika Czeska (przedstawiciel: M. Smolek, pełnomocnik); Republika Grecka (przedstawiciele: A. Samoni-Rantou i M. Tassopoulou, pełnomocnicy); Republika Austrii (przedstawiciele: początkowo E. Riedl, następnie E. Riedl i C. Pesendorfer, a w końcu E. Riedl, C. Pesendorfer, G. Hesse i M. Fruhmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2008/62/WE z dnia 12 października 2007 r. dotyczącej art. 111 i 172 polskiego projektu ustawy Prawo o organizmach genetycznie zmodyfikowanych, zgłoszonego przez Rzeczpospolitą Polską zgodnie z art. 95 ust. 5 WE jako odstępstwo od przepisów dyrektywy 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie (Dz.U. 2008, L 16, s. 17).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2008/62/WE z dnia 12 października 2007 r. dotyczącej art. 111 i 172 polskiego projektu ustawy Prawo o organizmach genetycznie zmodyfikowanych, zgłoszonego przez Rzeczpospolitą Polską zgodnie z art. 95 ust. 5 WE jako odstępstwo od przepisów dyrektywy 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Rzeczpospolitą Polską.

               3)

               Republika Czeska, Republika Grecka i Republika Austrii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa C-257/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 28 maja 2014 r. – C. van der Lans przeciwko Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 28 maja 2014 r. – C. van der Lans przeciwko Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV
   (Sprawa C-257/14)
   2014/C 303/17
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Amsterdam

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: C. van der Lans.

      Strona pozwana: Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W jaki sposób należy interpretować pojęcie zdarzenia w rozumieniu motywu 14 [rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1)]?

               2)

               Nadzwyczajne okoliczności w rozumieniu ww. motywu 14 nie są, w świetle pkt 22 wyroku Wallentin (2), tożsame z sytuacjami przywołanymi w charakterze przykładu w formie wyliczenia w ww. motywie 14 zdanie drugie, które zostały przez Trybunał uznane za zdarzenia w pkt 22 ww. wyroku. Czy jest prawdziwe twierdzenie, że zdarzenia w rozumieniu ww. pkt 22 nie są tożsame ze zdarzeniami w rozumieniu ww. motywu 14 [rozporządzenia]?

               3)

               Co należy rozumieć przez pojęcie „nadzwyczajne okoliczności”, które zgodnie z pkt 23 wyroku Wallentin są związane ze zdarzeniem w postaci „nieoczekiwanych wad mogących wpłynąć na bezpieczeństwo lotu” w rozumieniu ww. motywu 14 [rozporządzenia], jeżeli zgodnie z pkt 22 [ww. wyroku] same nieoczekiwane wady mogące wpłynąć na bezpieczeństwo lotu nie stanowią nadzwyczajnych okoliczności, lecz mogą one jedynie spowodować ich zaistnienie?

               4)

               Zgodnie z pkt 23 ww. wyroku Wallentin problem techniczny można zaliczyć do „nieoczekiwanych wad mogących wpłynąć na bezpieczeństwo lotu”, a w związku z tym stanowi „zdarzenie” w rozumieniu pkt 22 ww. wyroku Wallentin; zgodnie z pkt 23 ww. wyroku Wallentin okoliczności związane z takim zdarzeniem mogą zostać uznane za nadzwyczajne tylko wówczas, gdy odnoszą się do zdarzenia, które nie wpisuje się w ramy normalnego wykonywania działalności danego przewoźnika lotniczego i nie pozwala na skuteczne nad nim zapanowanie, ze względu na jego charakter lub źródło; zgodnie z jego pkt 24 rozwiązanie problemu technicznego będącego wynikiem braku przeglądu maszyny musi więc zostać uznane za immanentny element normalnego wykonywania działalności przewoźnika lotniczego; w konsekwencji zgodnie z pkt 25 ww. wyroku tego rodzaju problemy techniczne nie mogą stanowić, jako takie, nadzwyczajnych okoliczności. Z tych elementów uzasadnienia wydaje się wynikać, że problem techniczny należący do „nieoczekiwanych wad mogących wpłynąć na bezpieczeństwo lotu” jest jednocześnie zdarzeniem, z którym mogą być związane nadzwyczajne okoliczności, a nawet może sam stanowić nadzwyczajną okoliczność. Jak należy interpretować pkt 22-25 ww. wyroku Wallentin, tak by wyeliminować tę pozorną sprzeczność?

               5)

               Wyrażenie: „wpisuje się w ramy normalnego wykonywania działalności przewoźnika lotniczego” jest regularnie interpretowane przez sądy niższej instancji jako: „związane z normalną działalnością przewoźnika lotniczego” – co jest z kolei zgodne z wykładnią pasującą do niderlandzkiego słowa „inherent” (wpisujący się w ramy; immanentny element) (wersja niderlandzka nie jest autentyczną wersją wyroku) – tak że np. zderzenia z ptakami lub chmury popiołu nie są również postrzegane jako zdarzenia w rozumieniu pkt 23 wyroku Wallentin. Inne przykłady z orzecznictwa nawiązują przede wszystkim do wyrażenia: „i nie pozwala [przewoźnikowi lotniczemu] na skuteczne nad nim [tym zdarzeniem] panowanie, ze względu na jego charakter lub źródło” również użytego w pkt 23 wyroku Wallentin. Czy wyrażenie „wpisuje się w ramy” należy interpretować w ten sposób, że zakresem tego pojęcia są objęte jedynie zdarzenia, nad którymi przewoźnik lotniczy rzeczywiście może zapanować?

               6)

               W jaki sposób należy interpretować pkt 26 ww. wyroku Wallentin, względnie jak należy go interpretować w świetle odpowiedzi udzielonych przez Trybunał na pytania czwarte i piąte?

               7)

                           a.

                           Jeżeli na pytanie 6 zostanie udzielona odpowiedź, w myśl której problemy techniczne należące do nieoczekiwanych wad mogących wpłynąć na bezpieczeństwo lotu stanowią nadzwyczajne okoliczności, które mogą prowadzić do uwzględnienia powołania się na art. 5 ust. 3 rozporządzenia, o ile problemy te wynikają ze zdarzenia, które nie wpisuje się w ramy wykonywania działalności przewoźnika lotniczego, nad którymi to okolicznościami przewoźnik lotniczy rzeczywiście nie może zapanować, to czy oznacza to, iż problem techniczny, który wystąpił samoistnie i nie jest następstwem nieprawidłowego dozoru, ani nie został wykryty podczas wykonywania regularnej kontroli (ww. w opisie stanu faktycznego kontrole A-D oraz Daily Control) może stanowić nadzwyczajną okoliczność (względnie takiej okoliczności stanowić nie może) – przy założeniu, że nie mógł zostać wykryty podczas regularnych kontroli, – ponieważ nie można wskazać na zdarzenie w rozumieniu pkt 26 i w związku z tym nie można również stwierdzić, czy wpisuje się ono w ramy wykonywania działalności przez przewoźnika lotniczego oraz czy przewoźnik lotniczy nie mógł nad nim zapanować?

                           b.

                           Jeżeli na pytanie 6 zostanie udzielona odpowiedź, w myśl której problemy techniczne należące do nieoczekiwanych wad mogących wpłynąć na bezpieczeństwo lotu stanowią nadzwyczajne okoliczności w rozumieniu pkt 22 [ww. wyroku Wallentin], a problem techniczny wystąpił samoistnie i nie jest następstwem nieprawidłowego dozoru, ani nie został wykryty podczas wykonywania regularnej kontroli (ww. w opisie stanu faktycznego kontrole A-D oraz Daily Control), to czy ten problem techniczny wpisuje się w ramy wykonywania działalności przez przewoźnika lotniczego oraz czy mógł on nad nim zapanować, czy też nie w rozumieniu ww. pkt 26?

                           c.

                           Jeżeli na pytanie 6 zostanie udzielona odpowiedź, w myśl której problemy techniczne należące do nieoczekiwanych wad mogących wpłynąć na bezpieczeństwo lotu stanowią nadzwyczajne okoliczności w rozumieniu pkt 22 [ww. wyroku Wallentin], a problem techniczny wystąpił samoistnie i nie jest następstwem nieprawidłowego dozoru, ani nie został wykryty podczas wykonywania regularnej kontroli (ww. w opisie stanu faktycznego kontrole A-D oraz Daily Control), to z jakimi okolicznościami ten problem techniczny musi być związany i kiedy okoliczności te należy uznać za nadzwyczajne, tak żeby można się było na nie powołać w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia?

               8)

               Przewoźnik lotniczy może powołać się na nadzwyczajne okoliczności tylko jeżeli jest w stanie dowieść, że odwołanie, względnie opóźnienie [lotu] jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć nawet wtedy gdyby podjęto wszelkie racjonalne środki. Czy trafny jest wniosek, iż podjęcie wszelkich racjonalnych środków rozumie się jako odnoszące się do uniknięcia zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności a nie do podjęcia środków mających na celu utrzymanie opóźnienia w granicach 3 godzin, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt c-iii) rozporządzenia nr 261/2004 w związku z pkt 57-61 wyroku w sprawach połączonych C-402/07 Sturgeon i in. (3)?

               9)

               W zasadzie można wyobrazić sobie dwa rodzaje środków służących ograniczeniu opóźnienia wynikającego z wystąpienia problemów technicznych do maksymalnie 3 godzin: z jednej strony przechowywanie zapasu części zamiennych w różnych miejscach na świecie, a więc nie tylko na lotnisku macierzystym przewoźnika lotniczego, a z drugiej strony przebookowanie pasażerów na inny lot. Czy decydując o ilości przechowywanych części wymiennych oraz o miejscach ich składowania na świecie przewoźnicy lotniczy mogą przyjąć za punkt wyjścia to co jest zwykle praktykowane w tym sektorze, również przez przedsiębiorstwa związane rozporządzeniem tylko w pewnym zakresie?

               10)

               Czy rozstrzygając kwestię tego, czy podjęto wszelkie racjonalne środki w celu ograniczenia opóźnienia wynikającego z wystąpienia problemów technicznych wpływających na bezpieczeństwo lotu, sąd musi wziąć pod uwagę okoliczności potęgujące skutki opóźnienia, takie jak okoliczność, iż samolot, którego dotyczy problem techniczny, zanim – tak jak w niniejszej sprawie – powrócił do swojej macierzystej bazy musi wylądować na większej liczbie lotnisk, co może spowodować jeszcze większą stratę czasu?

      (1)  Dz.U. L 46, s. 1.

      (2)  Wyrok Wallentin-Hermann, C-549/07, EU:C:2008:771

      (3)  Wyrok Sturgeon i in. w sprawach połączonych C-402/07 i C-432/07, EU:C:2009:716


title: Sprawa T-183/11: Postanowienie Sądu z dnia 27 lutego 2012 r. — MIP Metro przeciwko OHIM — Jacinto (My Little Bear) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wygaśnięcie wcześniejszego krajowego znaku towarowego — Następczy brak przedmiotu sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/18

         Postanowienie Sądu z dnia 27 lutego 2012 r. — MIP Metro przeciwko OHIM — Jacinto (My Little Bear)
   (Sprawa T-183/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wygaśnięcie wcześniejszego krajowego znaku towarowego - Następczy brak przedmiotu sporu - Umorzenie postępowania)
   2012/C 126/36
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J.C. Plate i R. Kaase)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Manuel Jacinto, Lda (S.Paio de Oleiros, Portugalia)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 stycznia 2011 r. (sprawa R 494/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Manuel Jacinto, Lda a MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron pokryje swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011.


title: Sprawa C-202/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d'appel de Nantes (Francja) w dniu 13 lutego 2014 r. – Adiamix przeciwko Direction départementale des finances publiques – Pôle Gestion fiscale

text:
               30.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d'appel de Nantes (Francja) w dniu 13 lutego 2014 r. – Adiamix przeciwko Direction départementale des finances publiques – Pôle Gestion fiscale
   (Sprawa C-202/14)
   2014/C 202/16
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour administrative d'appel de Nantes

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Adiamix

      Strona pozwana: Direction départementale des finances publiques – Pôle Gestion fiscale

      Pytanie prejudycjalne

   Do Trybunału Sprawiedliwości zwrócono się o wydanie orzeczenia w przedmiocie ważności – w odniesieniu do kwestii kwalifikacji systemu pomocy jako pomocy istniejącej – decyzji Komisji Europejskiej nr 2004/343/CE z dnia 16 grudnia 2003 r. dotyczącej systemu zwolnień ustanowionego w art. 44f powszechnego kodeksu podatkowego w odniesieniu do przejmowania przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji. (1)

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie systemu pomocy wprowadzonego przez Francję w zakresie przejmowania przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji (Dz.U. L 108, s. 38 ).


title: Sprawa T-146/15: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2016 r. – hyphen/EUIPO – Skylotec (Przedstawienie wielokąta) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający wielokąt — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 15 ust. 1 akapit drugi lit. a) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Postać różniąca się co do elementów, które nie wpływają na charakter odróżniający]

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/33

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2016 r. – hyphen/EUIPO – Skylotec (Przedstawienie wielokąta)
   (Sprawa T-146/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający wielokąt - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 15 ust. 1 akapit drugi lit. a) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Postać różniąca się co do elementów, które nie wpływają na charakter odróżniający])
   (2016/C 392/41)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: hyphen GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Gail i M. Hoffmann)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Skylotec GmbH (Neuwied, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. De Zorti i M. Helfrich)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 marca 2015 r. (sprawa R 1506/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Skylotec a hyphen.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 9 marca 2015 r. (sprawa R 1506/2014-4) dotyczącej postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Skylotec GmbH a hyphen GmbH w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza uznała, że właściciela zarejestrowanego unijnego znaku towarowego należało pozbawić jego praw w odniesieniu do towarów należących do klas 9 i 25 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               EUIPO pokrywa swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez hyphen.

               4)

               Skylotec pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 171 z 26.5.2015.


title: Sprawa C-113/07 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 marca 2009 r. — Selex Sistemi Integrati S.p.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Europejskiej Organizacji ds. Bezpieczeństwa Nawigacji Lotniczej (Eurocontrol) (Odwołanie — Konkurencja — Artykuł 82 WE — Pojęcie przedsiębiorstwa — Działalność gospodarcza — Organizacja międzynarodowa — Nadużycie pozycji dominującej)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 marca 2009 r. — Selex Sistemi Integrati S.p.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Europejskiej Organizacji ds. Bezpieczeństwa Nawigacji Lotniczej (Eurocontrol)
   (Sprawa C-113/07 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Artykuł 82 WE - Pojęcie przedsiębiorstwa - Działalność gospodarcza - Organizacja międzynarodowa - Nadużycie pozycji dominującej)
   2009/C 113/06
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Selex Sistemi Integrati SpA. (przedstawiciele: F. Sciaudone, R. Sciandone i D. Fioretti, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich, Europejska Organizacja ds. Bezpieczeństwa Nawigacji Lotniczej (Eurocontrol) (przedstawiciele: F. Montag i T. Wessely, Rechtsanwälte)

      Przedmiot

   Odwołanie wniesione przeciwko wyrokowi Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie T-155/04 Selex Sistemi Integrati przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności lub zmianę decyzji Komisji z dnia 12 lutego 2004 r. odrzucającej skargę złożoną do niej przez Selex Sistemi Integrati w przedmiocie domniemanego naruszenia przez Eurocontrol postanowień traktatu WE z zakresu konkurencji.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               SELEX Sistemi Integrati SpA pokrywa własne koszty, koszty poniesione przez Komisję Wspólnot Europejskich oraz połowę kosztów poniesionych przez Europejską Organizację ds. Bezpieczeństwa Nawigacji Lotniczej (Eurocontrol).

               3)

               Europejska Organizacja ds. Bezpieczeństwa Nawigacji Lotniczej pokrywa połowę poniesionych przez siebie kosztów.

      (1)  Dz.U. C 117 z 26.5.2007.


title: Sprawa T-629/13: Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2013 r. — Molda przeciwko Komisji

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/15

         Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2013 r. — Molda przeciwko Komisji
   (Sprawa T-629/13)
   2014/C 31/26
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Molda AG (Dahlenburg, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte I. Zenke, M. Vollmer, C. Telschow i A. Schulze)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie, w jakim odmawia ona w art. 1 ust. 1 skarżącej przydziału z uwagi na nadzwyczajne okoliczności na trzeci okres handlu emisjami 2013 — 2020 zgodnie z § 9 ust. 5 niemieckiej Treibhausgas-Emissionshandelsgesetzes;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności
               Zgodnie ze stanowiskiem skarżącej zaskarżona decyzja narusza zasadę proporcjonalności, ponieważ zakazanie przydziału uprawnień do emisji z uwagi na nadzwyczajne okoliczności z punktu widzenia sformułowanego przez skarżącą celu jest błędne i w dodatku jest całkowicie nieproporcjonalne w stosunku do niekorzystnej sytuacji, która w ten sposób powstanie dla skarżącej. Posiłkowo w tym miejscu podnosi się, że decyzja 2011/278/UE (1) jest niezgodna z prawem europejskim i nieważna.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady subsydiarności
               W ramach tego zarzutu skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza zasadę subsydiarności, zgodnie z którą działanie Unii Europejskiej powinno być ograniczone do niezbędnego zakresu. Twierdzi ona — inaczej niż pozwana — że państwom członkowskim pozostawiono (nawet jeśli w ograniczonym zakresie) prawo do stanowienia przepisów dotyczących przydziałów. Do przepisów, których kompetencję stanowienia pozostawiono państwom członkowskim, należą przepisy regulujące sytuacje związane z nadzwyczajnymi okolicznościami, takie jak te na podstawie § 9 ust. 5 niemieckiej Treibhausgas-Emissionshandelsgesetzes (ustawa do handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych).

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia europejskiego prawa pomocy publicznej
               Skarżąca podnosi w ramach tego zarzutu, że zaskarżona decyzja narusza podstawowe zasady europejskiego prawa pomocy publicznej, zgodnie z którym przedsiębiorstwa znajdujące się w krytycznej sytuacji finansowej i realizujące długofalowy plan restrukturyzacyjny, mogą otrzymać w dozwolonym zakresie wsparcie finansowe w formie pomocy restrukturyzacyjnej. Pozwana nie może zakazać takiej pomocy.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia praw podstawowych
               W tym miejscu skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza jej prawa podstawowe do wolności prowadzenia działalności gospodarczej, wolności wyboru zawodu i prawa do swobodnego wykonywania prawa własności, bez uzasadnienia tych naruszeń celami uznanymi przez Unię Europejską lub służącymi ochronie praw i wolności innych podmiotów.

      (1)  Decyzja Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [notyfikowana jako dokument nr C(2011) 2772] (Dz.U. L 130, s. 1)


title: Sprawa C-202/13: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) – Zjednoczone Królestwo] – The Queen, na wniosek: Seana Ambrose’a McCarthy’ego, Heleny Patricii McCarthy Rodriguez, Natashy Caley McCarthy Rodriguez/Secretary of State for the Home Department [Obywatelstwo Unii Europejskiej — Dyrektywa 2004/38/WE — Prawo obywateli Unii i członków ich rodziny do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państwa członkowskiego — Prawo wjazdu — Obywatel państwa trzeciego, członek rodziny obywatela Unii posiadający kartę pobytu wydaną przez państwo członkowskie — Ustawodawstwo krajowe uzależniające wjazd na terytorium krajowe od uprzedniego uzyskania zezwolenia na wjazd — Artykuł 35 dyrektywy 2004/38/WE — Artykuł 1 protokołu (nr 20) w sprawie stosowania niektórych aspektów artykułu 26 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii]

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) – Zjednoczone Królestwo] – The Queen, na wniosek: Seana Ambrose’a McCarthy’ego, Heleny Patricii McCarthy Rodriguez, Natashy Caley McCarthy Rodriguez/Secretary of State for the Home Department
   (Sprawa C-202/13) (1)

   ([Obywatelstwo Unii Europejskiej - Dyrektywa 2004/38/WE - Prawo obywateli Unii i członków ich rodziny do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państwa członkowskiego - Prawo wjazdu - Obywatel państwa trzeciego, członek rodziny obywatela Unii posiadający kartę pobytu wydaną przez państwo członkowskie - Ustawodawstwo krajowe uzależniające wjazd na terytorium krajowe od uprzedniego uzyskania zezwolenia na wjazd - Artykuł 35 dyrektywy 2004/38/WE - Artykuł 1 protokołu (nr 20) w sprawie stosowania niektórych aspektów artykułu 26 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii])
   (2015/C 065/07)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: The Queen, na wniosek: Seana Ambrose’a McCarthy’ego, Heleny Patricii McCarthy Rodriguez, Natashy Caley McCarthy Rodriguez

      Strona pozwana: Secretary of State for the Home Department

      Sentencja

   Zarówno art. 35 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, jak i art. 1 protokołu (nr 20) w sprawie stosowania niektórych aspektów artykułu 26 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii należy interpretować w ten sposób, że nie pozwalają one państwu członkowskiemu – w ramach realizowania celu prewencji ogólnej – na nałożenie na członków rodziny obywatela Unii Europejskiej, którzy nie mają obywatelstwa państwa członkowskiego, ale posiadają ważną kartę pobytu wydaną na podstawie art. 10 dyrektywy 2004/38 przez organy innego państwa członkowskiego, obowiązku posiadania – zgodnie z prawem krajowym – zezwolenia na wjazd, takiego jak zezwolenie rodzinne EOG (Europejski Obszar Gospodarczy), do celów wjazdu na jego terytorium.

      (1)  Dz.U. C 189 z 29.6.2013.


title: Sprawa C-611/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 23 grudnia 2010 r. — Waldemar Hudziński przeciwko Agentur für Arbeit Wesel — Familienkasse

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 23 grudnia 2010 r. — Waldemar Hudziński przeciwko Agentur für Arbeit Wesel — Familienkasse
   (Sprawa C-611/10)
   2011/C 103/19
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Waldemar Hudziński

      Strona pozwana: Agentur für Arbeit Wesel — Familienkasse

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 14 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71 (1) należy interpretować w ten sposób, że nieposiadające właściwości na podstawie tego przepisu państwo członkowskie w każdym wypadku nie ma prawa do przyznania na podstawie jego przepisów krajowych świadczeń rodzinnych na rzecz pracownika zatrudnionego jedynie przejściowo na jego terytorium, jeżeli ani pracownik ani jego dzieci nie zamieszkują w państwie nieposiadającym właściwości i nie mają w nim miejsca zwykłego pobytu?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. U. L 149, s. 2) w brzmieniu zmienionym i zaktualizowanym.


title: Sprawa T-204/17: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2017 r. – Alfa Laval Flow Equipment (Kunshan)/Komisja

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/39

         Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2017 r. – Alfa Laval Flow Equipment (Kunshan)/Komisja
   (Sprawa T-204/17)
   (2017/C 161/55)
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Alfa Laval Flow Equipment (Kunshan) Co. Ltd (Kunshan, Chińska Republika Ludowa) (przedstawiciele: adwokaci A. Johansson i C. Dackö)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               częściowe stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/141 z dnia 26 stycznia 2017 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych spawanych doczołowo łączników rur i przewodów rurowych ze stali nierdzewnej, nawet obrobionych, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajwanu (zwanego dalej „rozporządzeniem wykonawczym”) w zakresie, w jakim dotyczy to spawanych doczołowo łączników rur i przewodów rurowych ze stali nierdzewnej, które mają średnią chropowatość powierzchni poniżej 0,8 mikrometra od wewnątrz rur i spawanych doczołowo łączników rur, ale nie na zewnątrz;

               —

               posiłkowo, stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego w zakresie, w jakim dotyczy strony skarżącej;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego w całości;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony.
               Strona skarżąca podnosi, że definicja produktu będącego przedmiotem ankiety zmieniła się pomiędzy ostatecznym poprawionym dokumentem informacyjnym a przyjęciem rozporządzenia wykonawczego, ze szkodą dla strony skarżącej. Strona skarżąca podnosi, że Komisja wyjaśniła następnie, że przewidziano istotną zmianę. Strona skarżąca nie miała możliwości zgłoszenia uwag w sprawie zmiany przed wejściem w życie rozporządzenia. Twierdzi, że na żadnym etapie ankiety Komisja nie poinformowała zainteresowanych, że wymóg dotyczący chropowatości powierzchni produktów w celu uniknięcia ceł, może mieć zastosowanie zarówno do powierzchni wewnętrznych, jak i zewnętrznych produktów, odchodząc tym samym od europejskich norm produktów w zakresie artykułów sanitarnych. W związku z tym strona skarżąca miała uzasadnione oczekiwania, że to wykluczenie produktów odpowiada deklarowanemu celowi wykluczenia artykułów sanitarnych, a tym samym została pozbawiona rzeczywistej możliwości przedstawienia uwag w przedmiocie zakresu stosowania wykluczenia produktów.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia
               Strona skarżąca podnosi, że Komisja w żadnym momencie nie podała przyczyny rozróżnienia, jakiego dokonała pomiędzy z jednej strony, artykułami sanitarnymi o chropowatości powierzchni wewnętrznej poniżej 0,8 mikrometra i chropowatości powierzchni zewnętrznej powyżej 0,8 mikrometra a z drugiej strony artykułami sanitarnymi o chropowatości powierzchni zarówno wewnętrznej jak i zewnętrznej poniżej 0,8 mikrometrów. Skarżąca twierdzi, że wprowadzenie takiego rozróżnienia oznacza, że powody podane przez Komisję w celu uzasadnienia wykluczenia produktów są nielogiczne i stoją w sprzeczności z definicją produktów z art. 1 rozporządzenia wykonawczego

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku starannego i bezstronnego zbadania wszystkich istotnych okoliczności danego wypadku.
               Skarżąca podnosi, że rozróżnienie dokonane między różnymi artykułami sanitarnymi nie wydaje się być poprzedzone starannym badaniem, lecz jedynie niczym niepopartym wnioskiem uczestnika zaangażowanego na znacznie późniejszym etapie ankiety. Skarżąca twierdzi, że nie badając w głębszy sposób takiego rozróżnienia oraz sposobu, w jaki wpływa na osiągnięcie celu określonego w motywach rozporządzenia wykonawczego, Komisja uchybiła swemu obowiązkowi starannego i bezstronnego badania istotnych okoliczności.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący oczywistego błędu w ocenie.
               Skarżąca podnosi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, ponieważ z zamiarem wykluczenia artykułów sanitarnych, która nie konkurują z przemysłowymi artykułami sanitarnymi, określiła kryteria wykluczenia, które sprawiają, że jedynie niewielka część artykułów sanitarnych stosowanych w Unii Europejskiej podlega wykluczeniu. W rezultacie większość artykułów sanitarnych podlega cłom, nawet jeśli nie konkurują one z produktami przemysłu Unii Europejskiej. Skarżąca twierdzi, że Komisja wyciągnęła oczywiście błędne wnioski z otrzymanych dokumentów, a także oparła się na nieprawidłowych danych.


title: Sprawa C-412/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Queen's Bench Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 18 sierpnia 2010 r. — Deo Antoine Homawoo przeciwko GMF Assurances SA

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Queen's Bench Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 18 sierpnia 2010 r. — Deo Antoine Homawoo przeciwko GMF Assurances SA
   (Sprawa C-412/10)
   ()
   2010/C 301/12
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (Queen's Bench Division) (Zjednoczone Królestwo).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Deo Antoine Homawoo.

      Strona pozwana: GMF Assurances SA.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 31 i 32 rozporządzenia (WE) nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych (Rzym II) (1), w związku z art. 297 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy winien stosować powyższe rozporządzenie, a w szczególności jego art. 15 lit. c), w sprawach, w których zdarzenie powodujące szkodę miało miejsce w dniu 29 sierpnia 2007 r.?

               2)

               Czy na odpowiedź na pytanie pierwsze ma wpływ któraś z poniższych okoliczności:

                           i)

                           postępowanie w sprawie uzyskania odszkodowania zostało wszczęte w dniu 8 stycznia 2009 r.;

                           ii)

                           sąd krajowy nie dokonał żadnego rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa właściwego przed dniem 11 stycznia 2009 r.?

      (1)  Dz.U. L 199, s. 40.


title: Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia  1 grudnia 2005 r.  w sprawie C- 447/04 Autohaus Ostermann GmbH przeciwko VAV Versicherungs AG (wniosek Landesgericht Innsbruck o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Artykuł 104 § 3 zdanie drugie regulaminu — Ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych — Dyrektywa 2000/26/WE — Termin na rozpatrzenie przez zakład ubezpieczeń roszczenia o odszkodowanie)

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/12

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 1 grudnia 2005 r.
   w sprawie C- 447/04 Autohaus Ostermann GmbH przeciwko VAV Versicherungs AG (wniosek Landesgericht Innsbruck o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (1)

   (Artykuł 104 § 3 zdanie drugie regulaminu - Ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych - Dyrektywa 2000/26/WE - Termin na rozpatrzenie przez zakład ubezpieczeń roszczenia o odszkodowanie)
   (2006/C 60/26)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-447/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Landesgericht Innsbruck postanowieniem z dnia 30 września 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 27 października 2004 r., w postępowaniu: Autohaus Ostermann GmbH przeciwko VAV Versicherungs AG, Trybunał (druga izba) w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, (sprawozdawca), R. Schintgen, R. Silva de Lapuerta, G. Arestis i J. Klučka sędziowie; rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 1 grudnia 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:
   Wykładni artykułu 4 ust. 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/26/WE z dnia 16 maja 2000 r. sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, zmieniającej dyrektywy Rady 73/239/EWG i 88/357/EWG (czwarta dyrektywa w sprawie ubezpieczeń komunikacyjnych) należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie istnieniu przepisu prawa krajowego, który umożliwia stronie poszkodowanej wytoczenie powództwa przeciwko zakładowi ubezpieczeń po wyznaczeniu rozsądnego terminu płatności krótszego niż termin trzymiesięczny przewidziany przez ten przepis [dyrektywy].

      (1)  Dz.U. C 314 z 18.12.2004.


title: Sprawa C-438/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 26 maja 2016 r. w sprawach połączonych T-479/11 i T-157/12, wniesione w dniu 4 sierpnia 2016 r. przez Komisję Europejską

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/12

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 26 maja 2016 r. w sprawach połączonych T-479/11 i T-157/12, wniesione w dniu 4 sierpnia 2016 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-438/16 P)
   (2016/C 392/15)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i D. Grespan, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Republika Francuska, IFP Énergies nouvelles

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 26 maja 2015 r. w sprawach połączonych T-479/11 i T-157/12, Republika Francuska i IFP Energies nouvelles/Komisja Europejska;

               —

               odesłanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd i orzeczenie, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania Komisja podnosi trzy zarzuty, przy czym wszystkie one dotyczą naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE, a ściślej naruszeń prawa odnoszących się do sposobu wykazania, że po stronie przedsiębiorstwa powstała korzyść w postaci dorozumianej i nieograniczonej gwarancji wynikającej z jego statusu.
   W ramach zarzutu pierwszego Komisja twierdzi, że Sąd błędnie zinterpretował pojęcie systemu pomocy oraz błędnie nie wziął pod uwagę zdolności środka do przysporzenia korzyści, a tym samym naruszył prawo w odniesieniu do charakteru dowodu, jaki powinna przedstawić Komisja w celu wykazania, że po stronie przedsiębiorstwa powstała korzyść wynikająca z posiadania przez nie statusu przedsiębiorstwa publicznego o charakterze przemysłowo-handlowym.
   Zarzut drugi dotyczy naruszenia prawa, jakiego dopuścił się Sąd w odniesieniu do zakresu wzruszalnego domniemania istnienia korzyści wynikającej z dorozumianej i nieograniczonej gwarancji, a także zarzutu zmierzającego do obalenia tego domniemania.
   Zarzut trzeci dotyczy naruszenia przez Sąd prawa w odniesieniu do zakresu zastosowania domniemania korzyści wynikającej z nieograniczonej gwarancji: zgodnie z logiką domniemanie to powinno mieć zastosowanie także do stosunków przedsiębiorstwa, któremu gwarancja została przyznana, z jego dostawcami i klientami.


title: Sprawa C-669/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 16 października 2013 r. w sprawie T-328/12 Mundipharma GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 16 grudnia 2013 r. przez Mundipharma GmbH

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 16 października 2013 r. w sprawie T-328/12 Mundipharma GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 16 grudnia 2013 r. przez Mundipharma GmbH
   (Sprawa C-669/13 P)
   2014/C 85/24
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Mundipharma GmbH (przedstawiciel: adwokat F. Nielsen)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 16 października 2013 r. w sprawie T-328/12;

               —

               obciążenie pozwanego i drugiej strony w postępowaniu odwoławczej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W zaskarżonym wyroku Sąd uznał, że w przypadku porównywanych znaków towarowych OXYGESIC i Maxigesic nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, a co za tym idzie — nie zostały spełnione przesłanki art. 8 ust. 1lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1). Zaskarżony wyrok opiera się na przeinaczeniu okoliczności faktycznych i zawiera niezgodne z logiką sprzeczności. Stanowi on naruszenie prawa wspólnotowego, a w szczególności art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009. Gdyby Sąd przeprowadził trafną pod względem prawdziwości i pozbawioną wzajemnych sprzeczności ocenę stanu faktycznego, to musiałby przyznać istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku porównywanych znaków i uwzględnić skargę skierowaną przeciwko decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 23 maja 2012 r.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-286/10 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 22 lipca 2010 r. — Fondation IDIAP przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Szósty program ramowy w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji — Pismo potwierdzające wyniki kontroli finansowej — Wniosek o zawieszenie wykonania i zastosowanie środków tymczasowych — Brak pilnego charakteru)

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/15

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 22 lipca 2010 r. — Fondation IDIAP przeciwko Komisji
   (Sprawa T-286/10 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Szósty program ramowy w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji - Pismo potwierdzające wyniki kontroli finansowej - Wniosek o zawieszenie wykonania i zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru)
   2010/C 260/20
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Fondation IDIAP (Martigny, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat G. Chapus-Rapin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Dintilhac i A. Sauka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Zasadniczo wniosek o zawieszenie wykonania pisma Komisji z dnia 11 maja 2010 r. potwierdzającego wyniki kontroli dotyczącej zestawień kosztów złożonych przez skarżącą za okres od 1 października 2006 r. do 30 września 2007 r. w odniesieniu do projektu Amida oraz za okres od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2007 r. w odniesieniu do projektów Bacs i Dirac

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.


title: Sprawa T-152/06: Skarga wniesiona w dniu  6 czerwca 2006 r.  — NDSHT Nya Destination Stockholm Hotell & Teaterpaket przeciwko Komisji

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/37

         Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2006 r. — NDSHT Nya Destination Stockholm Hotell & Teaterpaket przeciwko Komisji
   (Sprawa T-152/06)
   (2006/C 178/67)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: NDSHT Nya Destination Stockholm Hotell & Teaterpaket AB (Sztokholm, Szwecja) (Przedstawiciele: M. Merola i L. Armati, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               zobowiązanie Komisji do wszczęcia formalnej procedury dochodzenia na podstawie art. 88 ust. 2 WE;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji o niewszczynaniu dochodzenia w przedmiocie złożonej przez nią skargi do Komisji, dotyczącej trzech rodzajów subwencji na rzecz Stockholm Visitors Board AB („SVB”), a mianowicie: corocznego przyznawania środków z budżetu miasta Sztokholm na rzecz SVB, regularny zwrot strat SVB przed opodatkowaniem przez jej spółkę dominującą oraz preferencyjny dostęp do środków publicznych w celu świadczenia usług w ramach Stockholm Card. Komisja stwierdziła, że środki te nie stanowiły bezprawnie przyznanej pomocy.
   Skarżąca podnosi, że poprzez wydanie zaskarżonej decyzji Komisja naruszyła kilka postanowień traktatu oraz przepisów rozporządzenia nr 659/1999 (1).
   Skarżąca stwierdza w pierwszej kolejności, że nie wszczynając formalnej procedury dochodzenia Komisja naruszyła art. 88 ust. 3 WE oraz art. 4 rozporządzenia nr 659/1999. Zdaniem skarżącej, Komisja była świadoma występowania pomocy i nie dysponowała wystarczającymi informacjami w celu ustalenia, że wszystkie sporne środki stanowiły istniejącą pomoc.
   W drugiej kolejności skarżąca podnosi, że Komisja nieprawidłowo zastosowała art. 87 WE oraz art. 86 ust. 2 WE, ponieważ stwierdziła, że wynagrodzenie za prowadzenie działalności informacji turystycznej podlegało przepisom o usługach świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym.
   W trzeciej kolejności skarżąca zauważa, że Komisja nieprawidłowo zastosowała art. 87 WE oraz art. 88 WE, jak również art. 1 lit. b) rozporządzenia nr 659/1999, stwierdzając, że gdyby wynagrodzenie za działalność informacji turystycznej należało uznać za pomoc państwa, to stanowiłoby ono istniejącą pomoc, nie zaś bezprawnie przyznaną pomoc, a w każdym razie byłoby ono zgodne ze wspólnym rynkiem.
   Po czwarte skarżąca wskazuje, że Komisja błędnie zastosowała art. 87 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3 WE, stwierdzając, że działalność handlowa SVB była wykonywana w warunkach rynkowych, a zatem nie była finansowana za pomocą środków stanowiących pomoc państwa. Skarżąca stwierdza w szczególności, że Komisja nie zajęła stanowiska w odniesieniu do zwrotu strat SVB przez jej spółkę dominującą, w całości należącą do rady miasta.
   Wreszcie skarżąca wskazuje na naruszenie obowiązku uzasadnienia oraz naruszenie ogólnej zasady dobrej administracji wskutek nadmiernej długości wstępnego badania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, str. 1)


title: Sprawa C-576/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Weliko Tyrnowo (Bułgaria) w dniu 9 listopada 2015 r. – ET „Maja Marinowa”/Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” Weliko Tyrnowo pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Weliko Tyrnowo (Bułgaria) w dniu 9 listopada 2015 r. – ET „Maja Marinowa”/Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” Weliko Tyrnowo pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite
   (Sprawa C-576/15)
   (2016/C 027/17)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd – Weliko Tyrnowo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: ET „Maja Marinowa”

      Strona przeciwna: Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” Weliko Tyrnowo pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy art. 273, art. 2 ust. 1 lit. а), art. 9 [ust.] 1 i art. 14 [ust.] 1 dyrektywy 2006/112/WE (1) Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, mając na względzie zasady neutralności podatkowej i proporcjonalności, należy łącznie interpretować w ten sposób, że dane państwo członkowskie jest uprawnione do traktowania faktycznego braku towarów – dostarczonych podatnikowi w ramach podlegających opodatkowaniu dostaw – jako dalszych odpłatnych podlegających opodatkowaniu dostaw tych samych towarów przez tę samą osobę bez ustalenia ich odbiorcy, przy uwzględnieniu, że owo traktowanie ma na celu zapobieganie uchylaniu się od zapłaty VAT?

               2)

               Czy wskazane w poprzednim pytaniu przepisy – mając na względzie zasady neutralności podatkowej i proporcjonalności – należy interpretować w ten sposób, że dane państwo członkowskie jest uprawnione do traktowania we wskazany powyżej sposób braku rachunkowego księgowania dokumentów podatkowych odnoszących się do otrzymanych przez podatnika podlegających opodatkowaniu dostaw, przy uwzględnieniu realizacji tego samego celu?

               3)

               Czy przepisy art. 273, art. 73 i art. 80 dyrektywy 2006/112, mając na względzie zasady równego traktowania i proporcjonalności, należy łącznie interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie są uprawnione do określania – w niedokonujących transpozycji przepisach swojego prawodawstwa – podstaw opodatkowania odnoszących się do dokonanych przez podatnika dostaw towarów poza ogólną regułą określoną w art. 73 i poza stanowiącymi wyjątki regułami wyraźnie wskazanymi w art. 80, ze względu na to, że w ten sposób ma się na celu z jednej strony zapobieganie uchylaniu się od zapłaty VAT, a z drugiej strony określenie w przybliżeniu wiarygodnej podstawy opodatkowania danych transakcji?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa C-30/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 20 stycznia 2017 r. – Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu przeciwko Kompanii Piwowarskiej S.A. w Poznaniu

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 20 stycznia 2017 r. – Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu przeciwko Kompanii Piwowarskiej S.A. w Poznaniu
   (Sprawa C-30/17)
   (2017/C 161/09)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu

      Strona pozwana: Kompania Piwowarska S.A. w Poznaniu

      Pytanie prejudycjalne

   Czy w świetle art 3 ust 1 oraz celów dyrektywy Rady Unii Europejskiej 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych (1), przy ustalaniu podstawy opodatkowania piw smakowych według skali Plato należy wziąć pod uwagę zawartość ekstraktu rzeczywistego gotowego produktu z uwzględnieniem ekstraktu pochodzącego z dodanych, po zakończeniu fermentacji, substancji smakowych, czy też z ich pominięciem?

      (1)  Dz. Urz. L 316, s.21; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 09 Tom 001 P. 206 – 212


title: Sprawa T-463/08: Wyrok Sądu z dnia 30 czerwca 2011 r. — Imagion przeciwko OHIM (DYNAMIC HD) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego DYNAMIC HD — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/15

         Wyrok Sądu z dnia 30 czerwca 2011 r. — Imagion przeciwko OHIM (DYNAMIC HD)
   (Sprawa T-463/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego DYNAMIC HD - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 238/21
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Imagion AG (Trierweiler, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Blatzheim)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 sierpnia 2008 r. (sprawa R 488/2008-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego DYNAMIC HD jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Imagion AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 327 z 20.12.2008.


title: Sprawa C-389/07: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 18 sierpnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal, Manchester — Zjednoczone Królestwo) — Azlan Group plc przeciwko Her Majesty's Commisioners of Revenue and Customs

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/22

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 18 sierpnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal, Manchester — Zjednoczone Królestwo) — Azlan Group plc przeciwko Her Majesty's Commisioners of Revenue and Customs
   (Sprawa C-389/07) (1)

   (2008/C 313/35)

      Język postępowania: angielski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


title: Sprawa C-70/12 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 30 maja 2013 r. — Quinn Barlo Ltd, Quinn Plastics NV, Quinn Plastics GmbH przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek metakrylanów — Czas trwania naruszenia — Domniemanie niewinności — Uzasadnienie — Nieograniczone prawo orzekania — Zasady ogólne ochrony uzasadnionych oczekiwań i równości traktowania — Proporcjonalność grzywny)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/26

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 30 maja 2013 r. — Quinn Barlo Ltd, Quinn Plastics NV, Quinn Plastics GmbH przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-70/12 P) (1)

   (Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek metakrylanów - Czas trwania naruszenia - Domniemanie niewinności - Uzasadnienie - Nieograniczone prawo orzekania - Zasady ogólne ochrony uzasadnionych oczekiwań i równości traktowania - Proporcjonalność grzywny)
   2013/C 225/42
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Quinn Barlo Ltd, Quinn Plastics NV, Quinn Plastics GmbH (przedstawiciele: F. Wijckmans i M. Visser, advocaten)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Khan i V. Bottka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) z dnia 30 listopada 2011 r. w sprawie T-208/06 Quinn Barlo i in. przeciwko Komisji, mocą którego Sąd stwierdził nieważność części decyzji Komisji C(2006) 2098 wersja ostateczna z dnia 31 maja 2006 r. odnoszącej się do postępowania na podstawie art. 81 WE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.645 — Metakrylany), dotyczącej szeregu porozumień i uzgodnionych praktyk na europejskim rynku metakrylanów, polegających na zawieraniu, wdrażaniu i kontrolowaniu stosowania porozumień w sprawie cen, wymianie informacji, a także utrzymywaniu kontaktów mających na celu sprzyjanie naruszeniu

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Quinn Barlo Ltd, Quinn Plastics NV i Quinn Plastics GmbH zostają obciążone kosztami niniejszego postępowania.

      (1)  Dz.U. C 165 z 9.6.2012.


title: Sprawa T-334/06: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2006 r. — Komisja przeciwko Northumbrian Water

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/78

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2006 r. — Komisja przeciwko Northumbrian Water
   (Sprawa T-334/06)
   (2006/C 326/159)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: R. Lyal, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Northumbrian Water Ltd (Durham, Zjednoczone Królestwo)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Nakazanie pozwanej, Northumbrian Water Ltd.:

                           —

                           zapłaty na rzecz Komisji kwoty 561 732,65 EUR, obejmującej kwotę główną 443 307,67 EUR, wraz z kwotą 10 922,84 EUR tytułem odsetek za zwłokę obliczonych wg stawki 4,75 % od pierwotnie należnej kwoty (456 159,71 EUR) za okres od dnia 1 lipca 2002 r. do dnia 31 grudnia 2002 r., kwotą 99 795,87 EUR tytułem odsetek za zwłokę obliczonych od tej pierwotnie należnej kwoty wg stawki 6,75 % za okres od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 28 marca 2006 r. oraz kwotą 17 790,00 EUR tytułem odsetek za zwłokę obliczonych od nowej kwoty głównej wg stawki 6,75 % za okres od dnia 29 marca 2006 r. do dnia 31 października 2006 r.;

                           —

                           zapłaty kwoty 81,98 EUR dzienne tytułem odsetek za okres od dnia 1 listopada 2006 r. do dnia całkowitej spłaty długu;

                           —

                           zapłaty kosztów niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W 1997 r. Wspólnota Europejska reprezentowana przez Komisję zawarła, między innymi z pozwaną, umowę mającą na celu wdrożenie projektu „Wytwarzanie energii elektrycznej w drodze gazyfikacji niskokalorycznej suchych nieprzefermentowanych osadów ściekowych” w ramach działań Wspólnoty w dziedzinie energii nieatomowej (1).
   W 2000 r. pozwana powiadomiła Komisję, że podjęła decyzję o rozwiązaniu umowy ze względu na znaczne koszty. Komisja dokonała oceny wykonanych prac i uznała, że odpowiadają one etapowi projektowemu określonemu w umowie. W związku z tym Komisja bezskutecznie próbowała odzyskać zaliczki wypłacone pozwanej, w zakresie przekraczającym przewidywaną kwotę za wykonanie etapu projektowego, tj. za pierwszy etap wykonania umowy.
   Na poparcie swojej skargi Komisja podnosi, że ogólne warunki umowy nie zobowiązują jej do zapłaty za wykonanie etapu projektowego kwoty większej niż przewidziana w umowie oraz, że przesunięcie środków budżetowych pomiędzy poszczególnymi kategoriami wydatków nie jest możliwe pomiędzy różnymi etapami wykonania umowy.

      (1)  Decyzja Rady 94/806/WE z dnia 23 listopada 1994 r. przyjmująca program szczegółowy badań, rozwoju technologicznego i demonstracji w dziedzinie energii nieatomowej (1994 — 1998) (Dz.U. L 334, str. 87).


title: Sprawa T-307/04: Skarga wniesiona dnia 19 lipca 2004 r. przez Carlo Pagliacciego przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/42

         Skarga wniesiona dnia 19 lipca 2004 r. przez Carlo Pagliacciego przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-307/04)
   (2004/C 262/80)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 19 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Carlo Pagliacciego, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez Sébastiena Orlandiego, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa i Etienne Marchall, adwokatów, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursu COM/A/1/02 przyznającej skarżącemu z egzaminów notę/ocenę niewystarczającą do wpisania go na listę laureatów;

               —

               obciążenie kosztami strony pozwanej.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swej skargi, skarżący podnosi naruszenie ogłoszenia o konkursie przez to, że kilku kandydatów wpisanych na listę laureatów nie posiadało wymaganego, w bezpośrednim związku z dziedziną rolnictwa, dyplomu. Podnosi także, że jeden z członków komisji pracował na co dzień z niektórymi kandydatami. Według skarżącego, ta okoliczność stawiała przedmiotowych kandydatów w szczególnym położeniu w porównaniu z innymi kandydatami i stąd stanowiło to naruszenie zasady równego traktowania i niedyskryminacji. Jako że organ powołujący nie został powiadomiony o tej sytuacji, skarżący podnosi na tej podstawie również naruszenie art. 14 Regulaminu Pracowniczego.


title: Sprawa T-561/12: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2012 r. — Beninca przeciwko Komisji

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/23

         Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2012 r. — Beninca przeciwko Komisji
   (Sprawa T-561/12)
   2013/C 46/42
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Jürgen Beninca (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Zschocke)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 października 2012 r. o odmowie dostępu do dokumentu sporządzonego w ramach postępowania w sprawie koncentracji (sprawa COMP/M.6166 — NYSE Euronext/Deutsche Börse); oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że nie ma zastosowania żaden z wyjątków wymienionych w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1). Powyższe twierdzenie w szczególności jest słuszne w odniesieniu do wyjątków określonych w decyzji Komisji, to jest w art. 4 ust. 3 akapit drugi i w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze owego rozporządzenia.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że, jeżeli którykolwiek z tych wyjątków miałby zastosowanie, Komisja nie ocenia w decyzji w sposób prawidłowy, czy przynajmniej częściowy dostęp do żądanego dokumentu (lub dokumentu z wykreśleniami) jest możliwy na podstawie art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że strona skarżąca ma prawo dostępu do żądanego dokumentu ze względu na nadrzędny interes publiczny przemawiający za udostępnieniem danego dokumentu zgodnie z art. 4 ust. 2 i 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa C-586/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 15 grudnia 2010 r. — Bianca Kücük przeciwko Land Nordrhein-Westfalen

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 15 grudnia 2010 r. — Bianca Kücük przeciwko Land Nordrhein-Westfalen
   (Sprawa C-586/10)
   2011/C 89/09
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesarbeitsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bianca Kücük

      Strona pozwana: Land Nordrhein-Westfalen

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy klauzulę 5 pkt 1 porozumienia ramowego UNICE-CEEP-ETUC w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. (1), narusza dokonywanie wykładni i stosowanie przepisu prawa krajowego — który tak jak § 14 ust. 1 zdanie drugie pkt 3 Teilzeit- und Befristungsgesetz (TzBfG) przewiduje, że obiektywny powód ponownego zawarcia umowy o pracę na czas określony stanowi zatrudnienie pracownika w celu zastąpienia innego pracownika — w ten sposób, że obiektywny powód występuje również w przypadku stałej potrzeby zastępstwa, mimo że potrzeba zastępstwa mogłaby zostać zaspokojona również gdyby odnośny pracownik został zatrudniony na czas nieokreślony i za każdym razem otrzymywałby zlecenie zastępowania kolejnego spośród regularnie nieobecnych pracowników, jednakże pracodawca zastrzega sobie możliwość podejmowania każdorazowo nowej decyzji co do sposobu reagowania na konkretną nieobecność pracowników?

               2)

               W przypadku udzielenia przez Trybunał na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:
               Czy opisane w pytaniu pierwszym wykładnia i stosowanie przepisu prawa krajowego, takiego jak § 14 ust. 1 zdanie drugie pkt 3 TzBfG, w okolicznościach opisanych w pytaniu pierwszym narusza klauzulę 5 pkt 1 porozumienia ramowego UNICE-CEEP-ETUC w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., również wtedy, gdy ustawodawca krajowy realizuje za pomocą uregulowanego w przepisie prawa krajowego, takim jak § 21 ust. 1 Bundeselterngeld- und Elternzeit-gesetz (BEEG), obiektywnego powodu w postaci zastępstwa, uzasadniającego zawarcie stosunku pracy na czas określony, w każdym razie również cel polityki socjalnej, polegający na ułatwieniu pracodawcom przyznania i pracownikom korzystania z urlopu specjalnego, czy to w związku z macierzyństwem, czy też z wychowywaniem dziecka?

      (1)  Dz.U. L 175, str. 43


title: Sprawa T-288/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lipca 2009 r. — Regionalny Fundusz Gospodarczy przeciwko Komisji (Pomoc państwa — System pomocy na restrukturyzację przyznanej przez Rzeczpospolitą Polską producentowi stali — Decyzja uznająca pomoc za częściowo niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Protokół nr 8 w sprawie restrukturyzacji polskiego hutnictwa żelaza i stali — Stopa oprocentowania zwrotu pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem — Obowiązek ścisłej współpracy z państwem członkowskim — Artykuł 9 ust. 4 i art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 794/2004)

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/17

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lipca 2009 r. — Regionalny Fundusz Gospodarczy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-288/06) (1)

   (Pomoc państwa - System pomocy na restrukturyzację przyznanej przez Rzeczpospolitą Polską producentowi stali - Decyzja uznająca pomoc za częściowo niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Protokół nr 8 w sprawie restrukturyzacji polskiego hutnictwa żelaza i stali - Stopa oprocentowania zwrotu pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem - Obowiązek ścisłej współpracy z państwem członkowskim - Artykuł 9 ust. 4 i art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 794/2004)
   2009/C 193/24
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Regionalny Fundusz Gospodarczy SA (dawniej Huta Częstochowa SA) (Częstochowa, Polska) (przedstawiciele: radcowie prawni C. Sadkowski i D. Sałajewski)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Giolito i A. Stobiecka — Kuik, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji 2006/937/WE z dnia 5 lipca 2005 r. w sprawie pomocy państwa nr C 20/04 (ex NN 25/04) na rzecz Huty Częstochowa SA (Dz.U. 2006, L 366, s. 1), w zakresie w jakim uznaje ona niektóre środki pomocowe za niezgodne ze wspólnym rynkiem i nakazuje Rzeczypospolitej Polskiej ich odzyskanie.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Regionalny Fundusz Gospodarczy SA zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006.


title: Sprawa C-573/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Włochy) — Sea s.r.l. przeciwko Comune di Ponte Nossa (Zamówienia publiczne — Procedury udzielania zamówień — Zamówienie dotyczące usług polegających na odbiorze, transporcie i unieszkodliwianiu odpadów komunalnych — Udzielenie zamówienia bez przetargu — Udzielenie zamówienia spółce akcyjnej, której kapitał akcyjny należy w całości do podmiotów publicznych, lecz której statut przewiduje możliwość udziału kapitału prywatnego)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/14

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Włochy) — Sea s.r.l. przeciwko Comune di Ponte Nossa
   (Sprawa C-573/07) (1)

   (Zamówienia publiczne - Procedury udzielania zamówień - Zamówienie dotyczące usług polegających na odbiorze, transporcie i unieszkodliwianiu odpadów komunalnych - Udzielenie zamówienia bez przetargu - Udzielenie zamówienia spółce akcyjnej, której kapitał akcyjny należy w całości do podmiotów publicznych, lecz której statut przewiduje możliwość udziału kapitału prywatnego)
   2009/C 267/24
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sea s.r.l.

      Strona pozwana: Comune di Ponte Nossa

      Przy udziale: Servizi Tecnologici Comuni — Se.T.Co. SpA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) — Wykładnia art. 12, 43, 49 i 86 WE — Procedury udzielania zamówień publicznych — Świadczenie usług publicznych w zakresie odbioru, transportu i unieszkodliwiania odpadów komunalnych — Bezpośrednie udzielenie zamówienia spółce akcyjnej, której kapitał akcyjny należy w całości do podmiotów publicznych, lecz której statut przewiduje możliwość udziału kapitału prywatnego

      Sentencja

   Postanowienia art. 43 WE i 49 WE, zasady równego traktowania i niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową oraz wynikający z nich obowiązek przejrzystości nie stoją na przeszkodzie bezpośredniemu udzieleniu zamówienia publicznego na usługi spółce akcyjnej, której kapitał akcyjny należy w całości do podmiotów publicznych, o ile podmiot publiczny, będący instytucją zamawiającą, sprawuje nad tą spółką kontrolę analogiczną do tej, jaką sprawuje nad własnymi służbami, a spółka ta wykonuje zasadniczą część swej działalności wspólnie z podmiotem lub podmiotami, do których należy.
   Z zastrzeżeniem weryfikacji przez sąd krajowy skuteczności odpowiednich przepisów statutu, kontrola sprawowana nad tą spółką przez podmioty będące akcjonariuszami może zostać uznana za analogiczną do kontroli, jaką sprawują one nad własnymi służbami w okolicznościach takich jak stanowiące przedmiot postępowania przed sądem krajowym, jeżeli:

               —

               działalność tej spółki jest ograniczona do terytorium tych podmiotów i zasadniczo jest wykonywana na ich rzecz, oraz

               —

               podmioty te mają decydujący wpływ, za pośrednictwem organów statutowych złożonych z przedstawicieli tych podmiotów, zarówno na strategiczne cele, jak i na istotne decyzje tej spółki.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.