title: Sprawa C-665/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 23 października 2018 r. — Pólus Vegas Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

text:
               1.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 122/3

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 23 października 2018 r. — Pólus Vegas Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-665/18)
      (2019/C 122/03)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Pólus Vegas Kft..

         Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy pkt 39-42 wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C 98/14 można interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż w drodze przepisów krajowych podwyższa się pięciokrotnie, nie przewidując okresu przejściowego, kwotę zryczałtowanego podatku od gier, a jednocześnie wprowadza się podatek proporcjonalny od gier, stanowi ograniczenie swobody świadczenia usług przewidzianej w art. 56 TFUE?

                  2)

                  Czy, biorąc pod uwagę i stosując Protokół dodatkowy nr 1 Europejskiej konwencji praw człowieka (EKPC) i art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, terminy „ograniczyć” lub „uczynić mniej atrakcyjną”, zawarte w wyroku w sprawie C 98/14, można interpretować w ten sposób, że nieuzasadnione i wykraczające poza to, co jest racjonalne, podwyższenie kwoty podatku od gier w danym państwie członkowskim pozbawia korzyści operatorów gier losowych w salonach gier w nieproporcjonalny i dyskryminujący sposób, zakłócając konkurencję na korzyść kasyn i naruszając wspomniany Protokół dodatkowy EKPC oraz art. 17 Karty praw podstawowych?

                  3)

                  Czy brzmienie wyroku w sprawie C 98/14 można interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż użytkowanie automatów do gier przestaje być opłacalne i może być prowadzone tylko ze stratami w wyniku nieuzasadnionego i dyskryminującego podwyższenia kwoty podatku od gier, pozwala ocenić, czy ma miejsce skutek w postaci „ograniczania” lub „czynienia mniej atrakcyjnym”?

                  4)

                  Czy przy stosowaniu w państwie członkowskim wyroku w sprawie C 98/14 swobodę świadczenia usług można interpretować w ten sposób, że w przypadku salonów gier i kasyn użytkowanych w państwie członkowskim należy założyć, iż co do zasady istnieje transgraniczny element Unii, to znaczy okoliczność, że obywatele Unii z innych państw członkowskich również mogą korzystać z możliwości związanych z daną grą?


title: Sprawa T-278/19: Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2019 r. — Aurora/CPVO — SESVanderhave (M 02205)

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/71

      Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2019 r. — Aurora/CPVO — SESVanderhave (M 02205)
      (Sprawa T-278/19)
      (2019/C 213/69)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Aurora Srl (Padwa, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L.B. Buchman)

         Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: SESVanderhave NV (Tienen, Belgia)

         Dane dotyczące postępowania przed CPVO

         Właściciel spornego wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporne wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin: Wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin nr UE 15118, odmiana buraka cukrowego M 02205

         Postępowanie przed CPVO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do ochrony odmian roślin

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Izby Odwoławczej CPVO z dnia 27 lutego 2019 r. w sprawie R A010/2013-RENV

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  orzeczenie, że w zaskarżonej decyzji błędnie zastosowano wyrok Sądu (piąta izba) z dnia 23 listopada 2017 r. w sprawie T-410/15;

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji, unieważnienie decyzji CPVO NN010 z dnia 23 września 2013 r. i uwzględnienie zakwestionowania ważności wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin nr UE 15118 dokonanego przez stronę skarżącą w dniu 28 sierpnia 2012 r.;

            a w konsekwencji:

                  —

                  stwierdzenie nieważności ab initio wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin nr UE 15118;

                  —

                  obciążenie CPVO kosztami postępowania zgodnie z art. 87 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami interwenienta.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań;

                  —

                  niedopełnienie obowiązków i naruszenie prawa do sądu.


title: Opinia 1/17: Opinia Trybunału (w pełnym składzie) z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Królestwo Belgii (Opinia wydana na podstawie art. 218 ust. 11 TFUE — Kompleksowa umowa gospodarczo-handlowa między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (CETA) — Rozstrzyganie sporów między inwestorami a państwami (ISDS) — Ustanowienie Trybunału CETA i Trybunału Apelacyjnego — Zgodność z prawem pierwotnym Unii — Wymóg poszanowania autonomii porządku prawnego Unii — Poziom ochrony interesu publicznego ustalony, zgodnie z ramami konstytucyjnymi Unii, przez jej instytucje — Równe traktowanie inwestorów kanadyjskich oraz unijnych — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 20 — Dostęp do Trybunału CETA i Trybunału Apelacyjnego oraz ich niezawisłość — Artykuł 47 karty — Przystępność finansowa — Zobowiązanie do zagwarantowania przystępności finansowej wobec osób fizycznych oraz małych i średnich przedsiębiorstw — Zewnętrzny i wewnętrzny aspekt wymogu niezawisłości — Mianowanie członków, ich wynagrodzenie oraz obowiązująca ich deontologia — Rola Wspólnego Komitetu CETA — Dokonywana przez Wspólny Komitet CETA wiążąca wykładnia CETA)

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/2

      Opinia Trybunału (w pełnym składzie) z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Królestwo Belgii
      (Opinia 1/17) Dz.U. C 369 z 30.10.2017.
      (Opinia wydana na podstawie art. 218 ust. 11 TFUE - Kompleksowa umowa gospodarczo-handlowa między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony (CETA) - Rozstrzyganie sporów między inwestorami a państwami (ISDS) - Ustanowienie Trybunału CETA i Trybunału Apelacyjnego - Zgodność z prawem pierwotnym Unii - Wymóg poszanowania autonomii porządku prawnego Unii - Poziom ochrony interesu publicznego ustalony, zgodnie z ramami konstytucyjnymi Unii, przez jej instytucje - Równe traktowanie inwestorów kanadyjskich oraz unijnych - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 20 - Dostęp do Trybunału CETA i Trybunału Apelacyjnego oraz ich niezawisłość - Artykuł 47 karty - Przystępność finansowa - Zobowiązanie do zagwarantowania przystępności finansowej wobec osób fizycznych oraz małych i średnich przedsiębiorstw - Zewnętrzny i wewnętrzny aspekt wymogu niezawisłości - Mianowanie członków, ich wynagrodzenie oraz obowiązująca ich deontologia - Rola Wspólnego Komitetu CETA - Dokonywana przez Wspólny Komitet CETA wiążąca wykładnia CETA)
      (2019/C 220/02)
      Język postępowania: wszystkie języki urzędowe

         Strona przedstawiająca wniosek

      Królestwo Belgii (przedstawiciele: C. Pochet, L. Van den Broeck, M. Jacobs i J.C. Halleux, pełnomocnicy)

         Sentencja

      Sekcja F rozdziału 8 Kompleksowej umowy gospodarczo-handlowej (CETA) między Kanadą, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisanej w Brukseli w dniu 30 października 2016 r., jest zgodna z prawem pierwotnym Unii Europejskiej.


title: Sprawa C-598/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof ’s-Hertogenbosch — Niderlandy) — A-Fonds/Inspecteur van de Belastingdienst (Odesłanie prejudycjalne — Pomoc nowa i pomoc istniejąca — Pojęcie nowej pomocy — Zwrot podatku od dywidend — System rozszerzony o spółki z siedzibą poza terytorium danego państwa członkowskiego — Swobodny przepływ kapitału — Obowiązki sądów krajowych)

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/2

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof ’s-Hertogenbosch — Niderlandy) — A-Fonds/Inspecteur van de Belastingdienst
      (Sprawa C-598/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pomoc nowa i pomoc istniejąca - Pojęcie nowej pomocy - Zwrot podatku od dywidend - System rozszerzony o spółki z siedzibą poza terytorium danego państwa członkowskiego - Swobodny przepływ kapitału - Obowiązki sądów krajowych)
      (2019/C 220/03)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Gerechtshof ’s-Hertogenbosch

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: A-Fonds

         Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst

         Sentencja

      Wykładni art. 107 i 108 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że sąd krajowy nie może oceniać zgodności rozpatrywanego w postępowaniu głównym warunku dotyczącego siedziby z art. 56 ust. 1 WE, obecnie art. 63 ust. 1 TFUE, w przypadku gdy rozpatrywany system zwrotu podatku od dywidend stanowi program pomocy.

         (1)  Dz.U. C 22 z 22.1.2018.


title: Sprawa C-611/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Republika Włoska/Rada Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wspólna polityka rybołówstwa — Ochrona zasobów — Międzynarodowa konwencja o ochronie tuńczyka atlantyckiego — Całkowity dopuszczalny połów (TAC) włócznika w Morzu Śródziemnym — Rozporządzenie (UE) 2017/1398 — Ustalenie uprawnień do połowów na rok 2017 — Wyłączna kompetencja Unii — Określenie okresu referencyjnego — Wiarygodność podstawowych danych — Zakres kontroli sądowej — Artykuł 17 TUE — Zarządzanie interesami Unii w organach międzynarodowych — Zasada względnej stabilności — Przesłanki stosowania — Zasady niedziałania prawa wstecz, pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz niedyskryminacji)

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Republika Włoska/Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-611/17) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólna polityka rybołówstwa - Ochrona zasobów - Międzynarodowa konwencja o ochronie tuńczyka atlantyckiego - Całkowity dopuszczalny połów (TAC) włócznika w Morzu Śródziemnym - Rozporządzenie (UE) 2017/1398 - Ustalenie uprawnień do połowów na rok 2017 - Wyłączna kompetencja Unii - Określenie okresu referencyjnego - Wiarygodność podstawowych danych - Zakres kontroli sądowej - Artykuł 17 TUE - Zarządzanie interesami Unii w organach międzynarodowych - Zasada względnej stabilności - Przesłanki stosowania - Zasady niedziałania prawa wstecz, pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz niedyskryminacji)
      (2019/C 220/04)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez P. Gentilego, avvocato dello Stato)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Naert i E. Moro, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo V. Ester Casas, a następnie M.J. García-Valdecasas Dorrego, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Moro i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Republika Włoska zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Królestwo Hiszpanii oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 424 z 11.12.2017.


title: Sprawa C-614/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Fundación Consejo Regulador de la Denominación de Origen Protegida Queso Manchego/Industrial Quesera Cuquerella SL, Juan Ramón Cuquerella Montagud (Odesłanie prejudycjalne — Rolnictwo — Rozporządzenie (WE) nr 510/2006 — Artykuł 13 ust. 1 lit. b) — Ochrona oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych — Ser manchego („queso manchego”) — Użycie oznaczeń mogących przywoływać region, z którym jest związana chroniona nazwa pochodzenia (ChNP) — Pojęcie „przeciętnego konsumenta, właściwie poinformowanego oraz dostatecznie uważnego i rozsądnego” — Konsumenci europejscy lub konsumenci państwa członkowskiego, w którym produkt objęty ChNP jest wytwarzany i w większości spożywany)

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/4

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Fundación Consejo Regulador de la Denominación de Origen Protegida Queso Manchego/Industrial Quesera Cuquerella SL, Juan Ramón Cuquerella Montagud
      (Sprawa C-614/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Rozporządzenie (WE) nr 510/2006 - Artykuł 13 ust. 1 lit. b) - Ochrona oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych - Ser manchego („queso manchego”) - Użycie oznaczeń mogących przywoływać region, z którym jest związana chroniona nazwa pochodzenia (ChNP) - Pojęcie „przeciętnego konsumenta, właściwie poinformowanego oraz dostatecznie uważnego i rozsądnego” - Konsumenci europejscy lub konsumenci państwa członkowskiego, w którym produkt objęty ChNP jest wytwarzany i w większości spożywany)
      (2019/C 220/05)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Fundación Consejo Regulador de la Denominación de Origen Protegida Queso Manchego

         Strona pozwana: Industrial Quesera Cuquerella SL, Juan Ramón Cuquerella Montagud

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych należy interpretować w ten sposób, że przywołanie zarejestrowanej nazwy może nastąpić poprzez użycie oznaczeń graficznych.

                  2)

                  Artykuł 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 510/2006 należy interpretować w ten sposób, że stosowanie oznaczeń graficznych przywołujących obszar geograficzny, z którym związana jest nazwa pochodzenia, o której mowa w art. 2 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia, może stanowić jej przywołanie również w sytuacji, gdy rzeczone oznaczenia graficzne są stosowane przez producenta mającego siedzibę w tym regionie, ale którego produkty podobne lub porównywalne do produktów objętych chronioną nazwą pochodzenia nie są nią objęte.

                  3)

                  Pojęcie przeciętnego konsumenta, właściwie poinformowanego oraz dostatecznie uważnego i rozsądnego, do którego sposobu postrzegania sąd krajowy musi się odnieść w celu ustalenia, czy ma miejsce „przywołanie” w rozumieniu art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 510/2006, należy rozumieć w ten sposób, że odnosi się ono do konsumentów europejskich, w tym konsumentów państwa członkowskiego, w którym wytwarzany jest produkt, który daje sposobność do przywołania chronionej nazwy lub z którym ta nazwa jest związana geograficznie, i w którym produkt ten jest w większości spożywany.

         (1)  Dz.U. C 42 z 5.2.2018.


title: Sprawa C-694/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg — Luksemburg) — Pillar Securitisation Sàrl/Hildur Arnadottir (Odesłanie prejudycjalne — Jurysdykcja, uznawanie oraz wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych — Konwencja z Lugano II — Artykuł 15 — Umowa z udziałem konsumenta — Stosunek do dyrektywy 2008/48/WE — Umowa kredytu konsumenckiego — Artykuły 2 i 3 — Pojęcia „konsumenta” i „transakcji objętych […] dyrektywą” — Maksymalny próg całkowitej kwoty kredytu — Brak znaczenia w kontekście art. 15 konwencji z Lugano II)

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/5

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg — Luksemburg) — Pillar Securitisation Sàrl/Hildur Arnadottir
      (Sprawa C-694/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Jurysdykcja, uznawanie oraz wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych - Konwencja z Lugano II - Artykuł 15 - Umowa z udziałem konsumenta - Stosunek do dyrektywy 2008/48/WE - Umowa kredytu konsumenckiego - Artykuły 2 i 3 - Pojęcia „konsumenta” i „transakcji objętych […] dyrektywą” - Maksymalny próg całkowitej kwoty kredytu - Brak znaczenia w kontekście art. 15 konwencji z Lugano II)
      (2019/C 220/06)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Pillar Securitisation Sàrl

         Strona przeciwna: Hildur Arnadottir

         Sentencja

      Artykuł 15 Konwencji o jurysdykcji i uznawaniu oraz wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, podpisanej w dniu 30 października 2007 r. i zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty decyzją Rady 2009/430/WE z dnia 27 listopada 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że dla celów ustalenia, czy umowa o kredyt jest umową z udziałem „konsumenta” w rozumieniu rzeczonego art. 15, nie jest wymagane zweryfikowanie, czy jest ona objęta zakresem stosowania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG, to znaczy czy całkowita kwota danego kredytu nie przekracza progu określonego w art. 2 ust. 2 lit. c) owej dyrektywy, a w kontekście tym nie ma znaczenia okoliczność, że przepisy prawa krajowego dokonujące transpozycji tej dyrektywy nie ustanawiają w tym zakresie wyższego progu.

         (1)  Dz.U. C 63 z 19.2.2018.


title: Sprawa C-133/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Montreuil — Francja) — Sea Chefs Cruise Services GmbH/Ministre de l’Action et des Comptes publics (Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Zwrot VAT — Dyrektywa 2008/9/WE — Artykuł 20 — Żądanie udzielenia dodatkowych informacji sformułowane przez państwo członkowskie zwrotu — Informacje, których należy dostarczyć w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania wniosku przez odbiorcę — Charakter prawny tego terminu i konsekwencje jego niedotrzymania)

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/6

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Montreuil — Francja) — Sea Chefs Cruise Services GmbH/Ministre de l’Action et des Comptes publics
      (Sprawa C-133/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Zwrot VAT - Dyrektywa 2008/9/WE - Artykuł 20 - Żądanie udzielenia dodatkowych informacji sformułowane przez państwo członkowskie zwrotu - Informacje, których należy dostarczyć w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania wniosku przez odbiorcę - Charakter prawny tego terminu i konsekwencje jego niedotrzymania)
      (2019/C 220/08)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal administratif de Montreuil

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Sea Chefs Cruise Services GmbH

         Strona pozwana: Ministre de l’Action et des Comptes publics

         Sentencja

      Artykuł 20 ust. 2 dyrektywy Rady 2008/9/WE z dnia 12 lutego 2008 r. określającej szczegółowe zasady zwrotu podatku od wartości dodanej, przewidzianego w dyrektywie 2006/112/WE, podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu, lecz mającym siedzibę w innym państwie członkowskim, należy interpretować w ten sposób, iż termin jednego miesiąca przewidziany w tym przepisie na dostarczenie państwu członkowskiemu zwrotu dodatkowych informacji zażądanych przez to państwo członkowskie nie jest terminem zawitym, który oznaczałby, że w przypadku przekroczenia tego terminu lub braku odpowiedzi podatnik traci możliwość usunięcia braków swego wniosku o zwrot poprzez przedłożenie bezpośrednio przed sądem krajowym dodatkowych informacji właściwych dla wykazania jego prawa do zwrotu podatku od wartości dodanej.

         (1)  Dz.U. C 166 z 14.5.2018.


title: Sprawa C-225/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Polska) — Grupa Lotos S.A./Minister Finansów (Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Odliczenie podatku naliczonego — Szósta dyrektywa 77/388/EWG — Artykuł 17 ust. 2 i 6 — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 168 i 176 — Wyłączenie prawa do odliczenia — Nabycie usług noclegowych i gastronomicznych — Klauzula „standstill” — Przystąpienie do Unii Europejskiej)

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/8

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Polska) — Grupa Lotos S.A./Minister Finansów
      (Sprawa C-225/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Odliczenie podatku naliczonego - Szósta dyrektywa 77/388/EWG - Artykuł 17 ust. 2 i 6 - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 168 i 176 - Wyłączenie prawa do odliczenia - Nabycie usług noclegowych i gastronomicznych - Klauzula „standstill” - Przystąpienie do Unii Europejskiej)
      (2019/C 220/10)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Naczelny Sąd Administracyjny

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Grupa Lotos S.A.

         Strona przeciwna: Minister Finansów

         Sentencja

      Artykuł 168 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że:

                  —

                  sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewiduje rozszerzenie zakresu wyłączenia prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej (VAT) po przystąpieniu danego państwa członkowskiego do Unii Europejskiej i oznacza, że od wejścia w życie tego rozszerzenia zakresu wyłączenia podatnik świadczący usługi turystyki jest pozbawiony prawa do odliczenia VAT naliczonego od nabycia usług noclegowych i gastronomicznych, które podatnik ten refakturuje na rzecz innych podatników w ramach świadczenia usług turystyki, oraz

                  —

                  nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewiduje wyłączenie prawa do odliczenia VAT naliczonego od nabycia usług noclegowych i gastronomicznych, wprowadzone przed przystąpieniem danego państwa członkowskiego do Unii i utrzymane po tym przystąpieniu zgodnie z art. 176 akapit drugi dyrektywy 2006/112, i oznacza, że podatnik nieświadczący usług turystyki jest pozbawiony prawa do odliczenia VAT naliczonego od nabycia takich usług noclegowych i gastronomicznych, które podatnik ten refakturuje na rzecz innych podatników.

         (1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.


title: Sprawa C-250/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 maja 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Chorwacji (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2008/98/WE — Przetwarzanie odpadów — Artykuł 5 ust. 1 — Kruszywo skalne nieobjęte pojęciem „produktu ubocznego” — Artykuł 13 — Obowiązek zapewnienia przez państwa członkowskie ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska — Artykuł 15 ust.1 — Obowiązek spowodowania, by odpady przetwarzał posiadacz lub inne wyznaczone osoby)

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/9

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 maja 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Chorwacji
      (Sprawa C-250/18) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2008/98/WE - Przetwarzanie odpadów - Artykuł 5 ust. 1 - Kruszywo skalne nieobjęte pojęciem „produktu ubocznego” - Artykuł 13 - Obowiązek zapewnienia przez państwa członkowskie ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska - Artykuł 15 ust.1 - Obowiązek spowodowania, by odpady przetwarzał posiadacz lub inne wyznaczone osoby)
      (2019/C 220/11)
      Język postępowania: chorwacki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Mataija, F. Thiran i E. Sanfrutos Cano, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Chorwacji (przedstawiciele: T. Galli i M. Vidović, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Poprzez brak stwierdzenia, że kruszywo skalne składowane na składowisku w Biljane Donje (Chorwacja) jest odpadem, a nie produktem ubocznym, i że powinno być przetwarzane jak odpad, Republika Chorwacji uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 5 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy;
                  Poprzez brak przyjęcia wszelkich niezbędnych środków dla zapewnienia, by gospodarowanie odpadami składowanymi w Biljane Donje było prowadzone bez narażania zdrowia ludzkiego oraz bez szkody dla środowiska, Republika Chorwacji uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 13 dyrektywy 2008/98.
                  Poprzez brak przyjęcia niezbędnych środków w celu zapewnienia, by posiadacz odpadów składowanych w Biljane Donje dokonywał przetwarzania odpadów samodzielnie lub zlecał przetwarzanie dealerowi, zakładowi lub przedsiębiorstwu wykonującemu czynności przetwarzania odpadów lub zlecił zorganizowanie przetwarzania prywatnemu lub publicznemu podmiotowi zajmującemu się zbieraniem odpadów, Republika Chorwacji uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 15 ust. 1 dyrektywy 2008/98.

                  2)

                  Republika Chorwacji zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 200 z 11.6.2018.


title: Sprawa C-25/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okrazhen sad — Blagoevgrad — Bułgaria) — Brian Andrew Kerr/Pavlo Postnov, Natalia Postnova (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych — Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 — Artykuł 7 pkt 1 lit. a) — Jurysdykcja szczególna w sprawach dotyczących umowy — Pojęcie „spraw dotyczących umowy” — Uchwała zgromadzenia ogólnego współwłaścicieli nieruchomości — Ciążące na współwłaścicielach zobowiązanie do wnoszenia określonych w rzeczonej uchwale corocznych składek na poczet budżetu wspólnoty mieszkaniowej — Powództwo zmierzające do wyegzekwowania tego zobowiązania — Prawo właściwe dla zobowiązań umownych — Rozporządzenie (WE) nr 593/2008 — Artykuł 4 ust. 1 lit. b) i c) — Pojęcia „umowy o świadczenie usług” i „umowy, której przedmiotem jest prawo rzeczowe na nieruchomości” — Uchwała zgromadzenia ogólnego współwłaścicieli nieruchomości dotycząca kosztów utrzymania części wspólnych)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/11

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okrazhen sad — Blagoevgrad — Bułgaria) — Brian Andrew Kerr/Pavlo Postnov, Natalia Postnova
      (Sprawa C-25/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Artykuł 7 pkt 1 lit. a) - Jurysdykcja szczególna w sprawach dotyczących umowy - Pojęcie „spraw dotyczących umowy” - Uchwała zgromadzenia ogólnego współwłaścicieli nieruchomości - Ciążące na współwłaścicielach zobowiązanie do wnoszenia określonych w rzeczonej uchwale corocznych składek na poczet budżetu wspólnoty mieszkaniowej - Powództwo zmierzające do wyegzekwowania tego zobowiązania - Prawo właściwe dla zobowiązań umownych - Rozporządzenie (WE) nr 593/2008 - Artykuł 4 ust. 1 lit. b) i c) - Pojęcia „umowy o świadczenie usług” i „umowy, której przedmiotem jest prawo rzeczowe na nieruchomości” - Uchwała zgromadzenia ogólnego współwłaścicieli nieruchomości dotycząca kosztów utrzymania części wspólnych)
      (2019/C 230/12)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Okrazhen sad — Blagoevgrad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Brian Andrew Kerr

         Strona pozwana: Pavlo Postnov, Natalia Postnova

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 7 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy zobowiązanie do zapłaty wynika z uchwały zgromadzenia ogólnego współwłaścicieli budynku wielomieszkaniowego nieposiadającego osobowości prawnej i ustanowionego specjalnie na mocy ustawy w celu wykonywania niektórych praw, przyjętej przez większość członków wspólnoty mieszkaniowej, lecz wiążącej wszystkich jej członków, spór dotyczący owego zobowiązania do zapłaty należy uznać za należący do zakresu pojęcia „spraw dotyczących umowy” w rozumieniu tego przepisu.

                  2)

                  Artykuł 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) należy interpretować w ten sposób, że spór, taki jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, dotyczący wynikającego z uchwały ogólnego zgromadzenia współwłaścicieli budynku mieszkalnego zobowiązania do zapłaty kosztów utrzymania części wspólnych tego budynku, należy uznać za spór dotyczący umowy o świadczenie usług w rozumieniu rzeczonego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.


title: Sprawa C-53/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio — Włochy) — Antonio Pasquale Mastromartino/Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob) (Odesłanie prejudycjalne — Rynki instrumentów finansowych — Dyrektywa 2004/39/WE — Artykuły 8, 23, 50 i 51 — Zakres stosowania — Doradca finansowy uprawniony do oferowania usług poza lokalami przedsiębiorstwa — Pracownik występujący jako oskarżony w postępowaniu karnym — Ustawodawstwo krajowe przewidujące możliwość czasowego zakazania prowadzenia działalności — Swobody podstawowe — Sytuacja o charakterze wyłącznie wewnętrznym — Brak możliwości zastosowania)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/12

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio — Włochy) — Antonio Pasquale Mastromartino/Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)
      (Sprawa C-53/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rynki instrumentów finansowych - Dyrektywa 2004/39/WE - Artykuły 8, 23, 50 i 51 - Zakres stosowania - Doradca finansowy uprawniony do oferowania usług poza lokalami przedsiębiorstwa - Pracownik występujący jako oskarżony w postępowaniu karnym - Ustawodawstwo krajowe przewidujące możliwość czasowego zakazania prowadzenia działalności - Swobody podstawowe - Sytuacja o charakterze wyłącznie wewnętrznym - Brak możliwości zastosowania)
      (2019/C 230/13)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Antonio Pasquale Mastromartino

         Strona przeciwna: Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

         Sentencja

      Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/39/WE z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych, zmieniającą dyrektywy Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającą dyrektywę Rady 93/22/EWG, zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/78/UE z dnia 24 listopada 2010 r., w szczególności jej art. 8, 23, 50 i 51, art. 49 i 56 TFUE, a także zasady niedyskryminacji i proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym czasowy zakaz prowadzenia działalności doradcy finansowego uprawnionego do oferowania usług poza lokalami przedsiębiorstwa nie wchodzi ani w zakres stosowania owej dyrektywy, ani art. 49 i 56 TFUE, ani też zasad niedyskryminacji i proporcjonalności. W takiej sytuacji art. 8, 23, 50 i 51 tej dyrektywy, art. 49 i 56 TFUE, a także zasady niedyskryminacji i proporcjonalności nie stoją na przeszkodzie takiemu zakazowi.

         (1)  Dz.U. C 142 z 23.4.2018.


title: Sprawa C-127/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud — Czechy) — A-PACK CZ s.r.o./Odvolací finanční ředitelství (Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 90 i 273 — Całkowite lub częściowe niewywiązanie się z płatności przez dłużnika kwoty należnej podatnikowi z tytułu transakcji podlegającej VAT — Podstawa opodatkowania — Obniżenie — Zasada neutralności podatkowej i zasada proporcjonalności)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/12

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud — Czechy) — A-PACK CZ s.r.o./Odvolací finanční ředitelství
      (Sprawa C-127/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 90 i 273 - Całkowite lub częściowe niewywiązanie się z płatności przez dłużnika kwoty należnej podatnikowi z tytułu transakcji podlegającej VAT - Podstawa opodatkowania - Obniżenie - Zasada neutralności podatkowej i zasada proporcjonalności)
      (2019/C 230/14)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Nejvyšší správní soud

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: A-PACK CZ s.r.o.

         Strona przeciwna: Odvolací finanční ředitelství

         Sentencja

      Artykuł 90 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewidują, że podatnik nie może dokonać korekty podstawy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej (VAT) w przypadku całkowitego lub częściowego niewywiązania się z płatności przez dłużnika kwoty należnej z tytułu transakcji podlegającej temu podatkowi, jeżeli dłużnik ten nie jest już podatnikiem VAT.

         (1)  Dz.U. C 152 z 30.4.2018.


title: Sprawa C-161/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León — Hiszpania) — Violeta Villar Láiz/Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS) (Odesłanie prejudycjalne — Równość traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego — Dyrektywa 79/7/EWG — Artykuł 4 — Zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na płeć — Dyskryminacja pośrednia — Praca w niepełnym wymiarze czasu pracy — Obliczanie wysokości emerytury)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/13

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León — Hiszpania) — Violeta Villar Láiz/Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS)
      (Sprawa C-161/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Równość traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego - Dyrektywa 79/7/EWG - Artykuł 4 - Zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na płeć - Dyskryminacja pośrednia - Praca w niepełnym wymiarze czasu pracy - Obliczanie wysokości emerytury)
      (2019/C 230/15)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Violeta Villar Láiz

         Strona pozwana: Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS)

         Sentencja

      Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, zgodnie z którym wysokość emerytury o charakterze składkowym przysługującej pracownikowi zatrudnionemu w niepełnym wymiarze czasu pracy oblicza się poprzez pomnożenie podstawy wymiaru, ustalanej na podstawie rzeczywiście uzyskanych wynagrodzeń i rzeczywiście opłaconych składek, przez wartość procentową, która zależy od długości okresu składkowego, przy czym do tego samego okresu stosuje się współczynnik obniżający równy stosunkowi między rzeczywiście przepracowanym czasem pracy w niepełnym wymiarze godzin a czasem pracy przepracowanym przez porównywalnego pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze godzin oraz podwyższa się go poprzez zastosowanie współczynnika wynoszącego 1,5, w zakresie, w jakim wspomniane uregulowanie stawia w szczególnie niekorzystnym położeniu pracowników płci żeńskiej w porównaniu do pracowników płci męskiej.

         (1)  Dz.U. C 190 z 4.6.2018.


title: Sprawa C-194/18: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije — Słowenia) — Jadran Dodič/Banka Koper, Alta Invest (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Przejęcie przedsiębiorstw — Dyrektywa 2001/23/WE — Artykuł 1 ust. 1 — Zakres stosowania — Kryteria oceny przejęcia — Przejęcie klientów — Przeniesienie wszystkich usług finansowych banku, z wyłączeniem personelu, do spółki pośrednictwa giełdowego)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/14

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije — Słowenia) — Jadran Dodič/Banka Koper, Alta Invest
      (Sprawa C-194/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Przejęcie przedsiębiorstw - Dyrektywa 2001/23/WE - Artykuł 1 ust. 1 - Zakres stosowania - Kryteria oceny przejęcia - Przejęcie klientów - Przeniesienie wszystkich usług finansowych banku, z wyłączeniem personelu, do spółki pośrednictwa giełdowego)
      (2019/C 230/16)
      Język postępowania: słoweński

         Sąd odsyłający

      Vrhovno sodišče Republike Slovenije

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Jadran Dodič

         Strona pozwana: Banka Koper, Alta Invest

         Sentencja

      Wykładni art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów należy dokonywać w ten sposób, że przejęcie instrumentów finansowych i innych aktywów klientów pierwszego przedsiębiorstwa przez drugie przedsiębiorstwo w następstwie zaprzestania prowadzenia przez to pierwsze działalności, na podstawie umowy, do której zawarcia zobowiązuje ustawodawstwo krajowe, nawet gdy klienci pierwszego przedsiębiorstwa mogą swobodnie decydować o niepowierzaniu drugiemu przedsiębiorstwu zarządzania swoimi papierami wartościowymi na giełdzie, może stanowić przejęcie przedsiębiorstwa albo części przedsiębiorstwa, jeśli zostanie wykazane przejęcie klientów, czego ocena jest zadaniem sądu odsyłającego. W tym kontekście nawet bardzo wysoka liczba klientów, którzy faktycznie przenieśli swoje rachunki, nie może sama w sobie być rozstrzygająca dla zakwalifikowania transakcji jako „przejęcia”, a okoliczność, że pierwsze przedsiębiorstwo współpracuje jako zależna spółka maklerska z drugim przedsiębiorstwem, nie ma co do zasady żadnego znaczenia.

         (1)  Dz.U. C 190 z 4.6.2018.


title: Sprawa C-230/18: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalny złożony przez Landesverwaltungsgericht Tirol — Austria) — PI/Landespolizeidirektion Tirol (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 49 TFUE — Artykuł 15 ust. 2 i art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Swoboda przedsiębiorczości i świadczenia usług — Ograniczenie — Decyzja o niezwłocznym zamknięciu zakładu handlowego — Brak uzasadnienia — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Zapobieganie popełnianiu przestępstw względem osób uprawiających prostytucję — Ochrona zdrowia publicznego — Proporcjonalny charakter ograniczenia swobody przedsiębiorczości — Artykuły 47 i 48 karty praw podstawowych — Skuteczność kontroli sądowej — Prawo do obrony — Ogólna zasada prawa do dobrej administracji)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/15

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalny złożony przez Landesverwaltungsgericht Tirol — Austria) — PI/Landespolizeidirektion Tirol
      (Sprawa C-230/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 49 TFUE - Artykuł 15 ust. 2 i art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Swoboda przedsiębiorczości i świadczenia usług - Ograniczenie - Decyzja o niezwłocznym zamknięciu zakładu handlowego - Brak uzasadnienia - Nadrzędne względy interesu ogólnego - Zapobieganie popełnianiu przestępstw względem osób uprawiających prostytucję - Ochrona zdrowia publicznego - Proporcjonalny charakter ograniczenia swobody przedsiębiorczości - Artykuły 47 i 48 karty praw podstawowych - Skuteczność kontroli sądowej - Prawo do obrony - Ogólna zasada prawa do dobrej administracji)
      (2019/C 230/17)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesverwaltungsgericht Tirol

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: PI

         Strona przeciwna: Landespolizeidirektion Tirol

         Sentencja

      Artykuł 49 TFUE, art. 15 ust. 2 i art. 16, 47 i 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz ogólną zasadę prawa do dobrej administracji należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak te będące przedmiotem sprawy rozstrzyganej w postępowaniu głównym sprzeciwiają się one obowiązywaniu uregulowania krajowego, które przewiduje, że organ administracyjny może podjąć decyzję o zamknięciu ze skutkiem natychmiastowym zakładu handlowego, z uwagi na to, że organ ten podejrzewa, iż w zakładzie tym jest prowadzona działalność w zakresie prostytucji bez wymaganego tym uregulowaniem krajowym zezwolenia w zakresie, w jakim po pierwsze, wspomniane uregulowanie nie wymaga, aby taka decyzja była uzasadniona, pod względem faktycznym i prawnym, na piśmie i przekazana jej adresatowi, a po drugie, wymaga, aby wniosek o uchylenie tejże decyzji był uzasadniony przez jej adresata.

         (1)  Dz.U. C 249 z 16.7.2018.


title: Sprawa C-253/18: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy) — Stadt Euskirchen/Rhenus Veniro GmbH & Co. KG (Odesłanie prejudycjalne — Transport — Usługi publiczne w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego — Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 — Artykuł 5 ust. 1 i 2 — Bezpośrednie udzielenie zamówienia — Umowy o świadczenie usług publicznych w zakresie autobusowego i tramwajowego transportu pasażerskiego — Warunki — Dyrektywa 2014/24/UE — Artykuł 12 — Dyrektywa 2014/25/UE — Artykuł 28)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/16

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy) — Stadt Euskirchen/Rhenus Veniro GmbH & Co. KG
      (Sprawa C-253/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport - Usługi publiczne w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego - Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 - Artykuł 5 ust. 1 i 2 - Bezpośrednie udzielenie zamówienia - Umowy o świadczenie usług publicznych w zakresie autobusowego i tramwajowego transportu pasażerskiego - Warunki - Dyrektywa 2014/24/UE - Artykuł 12 - Dyrektywa 2014/25/UE - Artykuł 28)
      (2019/C 230/19)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Stadt Euskirchen

         Strona pozwana: Rhenus Veniro GmbH & Co. KG

         przy udziale: SVE Stadtverkehr Euskirchen GmbH, RVK Regionalverkehr Köln GmbH

         Sentencja

      Artykuł 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do bezpośredniego udzielania zamówień prowadzących do zawarcia umów o świadczenie usług publicznych w zakresie transportu autobusowego, które nie mają formy umów koncesji w rozumieniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji.

         (1)  Dz.U. C 249 z 16.7.2018.


title: Sprawa C-486/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — RE/Praxair MRC SAS (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 96/34/WE — Porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego — Klauzula 2 pkt 6 — Pracownik zatrudniony na czas nieokreślony i w pełnym wymiarze czasu pracy przebywający na urlopie rodzicielskim w niepełnym wymiarze — Zwolnienie — Odprawa z tytułu rozwiązania stosunku pracy i zasiłek wypłacany w związku z urlopem na przekwalifikowanie — Zasady obliczania — Artykuł 157 TFUE — Równe wynagradzanie pracowników płci męskiej i pracowników płci żeńskiej — Urlop rodzicielski w niepełnym wymiarze, z którego korzystają głównie pracownicy płci żeńskiej — Dyskryminacja pośrednia — Obiektywne przyczyny niezwiązane z jakąkolwiek dyskryminacją ze względu na płeć — Brak)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/18

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — RE/Praxair MRC SAS
      (Sprawa C-486/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 96/34/WE - Porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego - Klauzula 2 pkt 6 - Pracownik zatrudniony na czas nieokreślony i w pełnym wymiarze czasu pracy przebywający na urlopie rodzicielskim w niepełnym wymiarze - Zwolnienie - Odprawa z tytułu rozwiązania stosunku pracy i zasiłek wypłacany w związku z urlopem na przekwalifikowanie - Zasady obliczania - Artykuł 157 TFUE - Równe wynagradzanie pracowników płci męskiej i pracowników płci żeńskiej - Urlop rodzicielski w niepełnym wymiarze, z którego korzystają głównie pracownicy płci żeńskiej - Dyskryminacja pośrednia - Obiektywne przyczyny niezwiązane z jakąkolwiek dyskryminacją ze względu na płeć - Brak)
      (2019/C 230/21)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: RE

         Strona pozwana: Praxair MRC SAS

         Sentencja

                  1)

                  Klauzulę 2 pkt 6 porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego w dniu 14 grudnia 1995 r., które stanowi załącznik do dyrektywy Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 r. w sprawie Porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP i ETUC, zmienionej dyrektywą Rady 97/75/WE z dnia 15 grudnia 1997 r., należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie temu, by w przypadku gdy pracownik zatrudniony na czas nieokreślony i w pełnym wymiarze czasu pracy zostaje zwolniony z pracy w chwili, gdy przebywa na urlopie rodzicielskim w niepełnym wymiarze, wysokość odprawy z tytułu rozwiązania stosunku pracy oraz zasiłku wypłacanego w związku z urlopem na przekwalifikowanie, należne temu pracownikowi, były określane przynajmniej częściowo na podstawie zmniejszonego wynagrodzenia otrzymywanego przez niego w chwili zwolnienia.

                  2)

                  Artykuł 157 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewidują, że w przypadku gdy pracownik zatrudniony na czas nieokreślony i w pełnym wymiarze czasu pracy zostaje zwolniony z pracy w chwili, gdy przebywa na urlopie rodzicielskim w niepełnym wymiarze, pracownik ten otrzymuje odprawę z tytułu rozwiązania stosunku pracy i zasiłek wypłacany w związku z urlopem na przekwalifikowanie, których wysokość została określona przynajmniej częściowo na podstawie zmniejszonego wynagrodzenia otrzymywanego przez niego w chwili zwolnienia, w sytuacji gdy z urlopu rodzicielskiego w niepełnym wymiarze korzysta znacznie większa liczba kobiet niż mężczyzn i będące tego rezultatem odmienne traktowanie nie znajduje uzasadnienia w przyczynach o charakterze obiektywnym niezwiązanych z jakąkolwiek dyskryminacją ze względu na płeć.

         (1)  Dz.U. C 352 z 1.10.2018.


title: Sprawa C-780/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 10 października 2018 r. w sprawie T-374/17, Cuervo y Sobrinos 1882/EUIPO — A. Salgado Nespereira, wniesione w dniu 10 grudnia 2018 r. przez Cuervo y Sobrinos 1882, S.L.

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/19

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 10 października 2018 r. w sprawie T-374/17, Cuervo y Sobrinos 1882/EUIPO — A. Salgado Nespereira, wniesione w dniu 10 grudnia 2018 r. przez Cuervo y Sobrinos 1882, S.L.
      (Sprawa C-780/18 P)
      (2019/C 230/22)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Cuervo y Sobrinos 1882, S.L. (przedstawiciele: S. Ferrandis González i K. Gibas, abogados)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej i A. Salgado Nespereira, S.A.
      Postanowieniem z dnia 22 maja 2019 r. Trybunał (ósma izba) częściowo odrzucił odwołanie jako oczywiście niedopuszczalne, a w pozostałym zakresie oddalił je jako oczywiście bezzasadne i nakazał Cuervo y Sobrinos 1882, S.L. pokrycie własnych kosztów.


title: Sprawa C-264/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 29 marca 2019 r. — Constantin Film Verleih GmbH/YouTube LLC, Google Inc.

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 29 marca 2019 r. — Constantin Film Verleih GmbH/YouTube LLC, Google Inc.
      (Sprawa C-264/19)
      (2019/C 230/23)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Constantin Film Verleih GmbH

         Strona pozwana: YouTube LLC, Google Inc.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wymienione w art. 8 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/48/WE (1) adresy producentów, wytwórców, dystrybutorów, dostawców oraz innych poprzednich posiadaczy towarów lub usług, jak również hurtowników i detalistów, które w stosownych przypadkach zawiera informacja określona w art. 8 ust. 1 dyrektywy 2004/48/WE, obejmują również:

                              a)

                              adresy e-mail użytkowników usług lub

                              b)

                              numery telefonów użytkowników usług lub

                              c)

                              adresy IP używane przez użytkowników usług przy zamieszczaniu plików naruszających prawo wraz z dokładnym momentem zamieszczenia?

                  2)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lit. c):
                  Czy informacja, którą należy przekazać na podstawie art. 8 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/48/WE, obejmuje również adres IP użytkownika, który zamieścił uprzednio pliki w sposób naruszający prawo, jeśli ten adres był ostatnio używany przez użytkownika w celu uzyskania dostępu do swojego konta Google/YouTube, wraz z dokładnym momentem uzyskania dostępu, niezależnie od tego, czy w trakcie tego ostatniego korzystania z konta doszło do naruszeń prawa?

         (1)  Dyrektywa 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.U. 2004, L 157, s. 45).


title: Sprawa C-266/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 29 marca 2019 r. — EIS GmbH/TO

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 29 marca 2019 r. — EIS GmbH/TO
      (Sprawa C-266/19)
      (2019/C 230/24)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: EIS GmbH

         Strona przeciwna: TO

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy numer telefonu jest „dostępny” w rozumieniu instrukcji wypełniania wzoru pouczenia o odstąpieniu od umowy zgodnie z częścią A załącznika I do dyrektywy 2011/83/UE (1), jeżeli przedsiębiorca wskazuje numer telefonu w stopce redakcyjnej lub wskazuje go jasno i wyraźnie na stronie głównej serwisu internetowego?

                  2)

                  Czy numer telefonu jest „dostępny” w rozumieniu instrukcji wypełniania wzoru pouczenia o odstąpieniu od umowy zgodnie z częścią A załącznika I do dyrektywy 2011/83/UE, jeżeli przedsiębiorca używa co prawda danej linii telefonicznej w obrocie gospodarczym, lecz nie używa jej w celu zawierania umów na odległość i dlatego też nie utrzymuje jej również do celów związanych z rozwiązywaniem umów zawieranych na odległość w formie przyjmowania oświadczeń o odstąpieniu od umowy?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, Dz.U. 2011, L 304, s. 64.


title: Sprawa C-279/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 3 kwietnia 2019 r. — Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs/WR

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 3 kwietnia 2019 r. — Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs/WR
      (Sprawa C-279/19)
      (2019/C 230/25)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Court of Appeal (Zjednoczone Królestwo)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

         Druga strona postępowania apelacyjnego: WR

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy osoba znajdująca się w posiadaniu wyrobów akcyzowych w chwili, w której podatek akcyzowy od tych wyrobów staje się wymagalny w państwie członkowskim B, jest zobowiązana do zapłaty tego podatku akcyzowego zgodnie z art. 33 ust. 3 dyrektywy 2008/118/WE (1), jeżeli:

                              a)

                              osobie tej nie przysługują żadne prawa do tych wyrobów akcyzowych ani nie czerpie z nich żadnych korzyści;

                              b)

                              osoba ta przewoziła owe wyroby akcyzowe, za wynagrodzeniem, w imieniu innych osób, z państwa członkowskiego A do państwa członkowskiego B; oraz

                              c)

                              osoba ta wiedziała, że wyroby, które znajdowały się w jej posiadaniu, były wyrobami akcyzowymi, ale — ani w momencie, w którym podatek akcyzowy od owych wyrobów stał się wymagalny, ani też przed tym momentem — nie wiedziała, że ów podatek akcyzowy stał się wymagalny w państwie członkowskim B, i nie miała podstaw, aby tak sądzić?

                  2)

                  Czy odpowiedź na pytanie pierwsze byłaby inna, gdyby taka osoba nie wiedziała, że wyroby, które znajdowały się w jej posiadaniu, były wyrobami akcyzowymi?

         (1)  Dyrektywa Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylająca dyrektywę 92/12/EWG (Dz.U. 2009, L 9, s. 12).


title: Sprawa C-343/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Klagenfurt (Austria) w dniu 30 kwietnia 2019 r. — Verein für Konsumenteninformation/Volkswagen AG

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Klagenfurt (Austria) w dniu 30 kwietnia 2019 r. — Verein für Konsumenteninformation/Volkswagen AG
      (Sprawa C-343/19)
      (2019/C 230/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht Klagenfurt

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Verein für Konsumenteninformation

         Strona pozwana: Volkswagen AG

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 7 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym pod pojęciem „miejsca, w którym nastąpiło […] zdarzenie wywołujące szkodę” można rozumieć miejsce w państwie członkowskim, w którym nastąpiła szkoda, jeżeli szkoda ta polega wyłącznie na stracie finansowej stanowiącej bezpośredni skutek czynu niedozwolonego, do którego doszło w innym państwie członkowskim?

         (1)  Dz.U. 2012, L 351, s. 1.


title: Sprawa C-354/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea Hovrätt, Patent- och marknadsöverdomstolen (Szwecja) w dniu 3 maja 2019 r. — Novartis AG/Patent-och registreringsverket

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea Hovrätt, Patent- och marknadsöverdomstolen (Szwecja) w dniu 3 maja 2019 r. — Novartis AG/Patent-och registreringsverket
      (Sprawa C-354/19)
      (2019/C 230/28)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Svea Hovrätt, Patent- och marknadsöverdomstolen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: Novartis AG

         Druga strona postępowania: Patent-och registreringsverket

         Pytania prejudycjalne

      Biorąc pod uwagę podstawowy cel, któremu ma służyć dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych, a mianowicie wspieranie badań farmaceutycznych w Unii Europejskiej, czy art. 3 lit. c) rozporządzenia nr 469/2009 (1) w związku z art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 1610/96 stoi na przeszkodzie temu, aby wnioskodawcy, któremu wcześniej wydano dodatkowe świadectwo ochronne dla produktu chronionego jako taki obowiązującym patentem podstawowym, zostało wydane dodatkowe świadectwo ochronne dla nowego zastosowania tego produktu w przypadku takim jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, w którym nowe zastosowanie stanowi nowe wskazanie terapeutyczne, które jest szczególnie chronione nowym patentem podstawowym?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczące dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. 2009, L 152, s. 1).


title: Sprawa C-390/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 12 marca 2019 r. w sprawie T-135/15, Włochy/Komisja, wniesione w dniu 17 maja 2019 r. przez Republikę Włoską

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/24

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 12 marca 2019 r. w sprawie T-135/15, Włochy/Komisja, wniesione w dniu 17 maja 2019 r. przez Republikę Włoską
      (Sprawa C-390/19 P)
      (2019/C 230/29)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, C. Colelli, avvocato dello Stato)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Francuska, Węgry

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie w części będącej przedmiotem niniejszego odwołania wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 12 marca 2019 r., T-135/15, Republika Włoska/Komisja Europejska, doręczonego w dniu 13 marca 2019 r., którym oddalono skargę wniesioną na podstawie art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej przez Republikę Włoską na decyzję wykonawczą Komisji (UE) 2015/103 z dnia 16 stycznia 2015 r. wyłączającą z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [notyfikowana jako dokument nr C(2015) 53] (1).

                  —

                  Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1)

                  Naruszenie rozporządzeń nr 320/2006 i nr 968/2006. Uchybienie wyrokowi Trybunału Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 2013 r. w sprawach połączonych od C-187/12 do C-189/12, SFIR i in.
                  Zarzut pierwszy dotyczy tej części wyroku, w której błędnie wskazano chwilę poddania kontroli, czy silosy posiadane przez przedsiębiorstwa cukrownicze będące adresatami pomocy miały cechy „urządzenia produkcyjnego” i czy w konsekwencji zgodne z prawem było ich zachowanie w przypadku złożenia wniosku o pomoc przeznaczoną na całkowity demontaż urządzeń.

                  2)

                  Naruszenie wytycznych Komisji określonych w dokumencie nr VI/5330/97
                  Zarzut drugi dotyczy tej części orzeczenia, w której Sąd pomimo tego, że przyjął, iż w niniejszej sprawie spełnione są oba przewidziane w załączniku 2 do wytycznych warunki występowania jednego z „Przypadków granicznych”, które prawodawca unijny wskazał jako istotne dla wyłączenia lub zmniejszenia korekty finansowej, uznał za zgodną z prawem decyzję Komisji o niestosowaniu „przypadku granicznego”.

         (1)  Dz.U. 2015, L 16, s. 33.


title: Sprawa T-604/15: Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2019 r. — Ertico — ITS Europe/Komisja (Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji — Zalecenie 2003/361/WE — Decyzja panelu zatwierdzającego Komisji dotycząca kwalifikacji mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw — Wniosek o przeprowadzenie kontroli na podstawie pkt 1.2.6 i 1.2.7 załącznika do decyzji 2012/838/UE, Euratom — Brak skargi administracyjnej w rozumieniu art. 22 rozporządzenia (WE) nr 58/2003 — Prawo do obrony — Zasada dobrej administracji — Pewność prawa — Uzasadnione oczekiwania — Powaga rzeczy osądzonej — Kryteria użyte w określonej w polityce Unii definicji mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw — Pojęcie przedsiębiorstwa — Pojęcie działalności gospodarczej — Kryterium niezależności — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/25

      Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2019 r. — Ertico — ITS Europe/Komisja
      (Sprawa T-604/15) (1)

      (Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji - Zalecenie 2003/361/WE - Decyzja panelu zatwierdzającego Komisji dotycząca kwalifikacji mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw - Wniosek o przeprowadzenie kontroli na podstawie pkt 1.2.6 i 1.2.7 załącznika do decyzji 2012/838/UE, Euratom - Brak skargi administracyjnej w rozumieniu art. 22 rozporządzenia (WE) nr 58/2003 - Prawo do obrony - Zasada dobrej administracji - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania - Powaga rzeczy osądzonej - Kryteria użyte w określonej w polityce Unii definicji mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw - Pojęcie przedsiębiorstwa - Pojęcie działalności gospodarczej - Kryterium niezależności - Obowiązek uzasadnienia)
      (2019/C 230/30)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: European Road Transport Telematics Implementation Coordination Organisation — Intelligent Transport Systems & Services Europe (Ertico — ITS Europe) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: M. Wellinger i K. T’Syen, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo R. Lyal i M. Clausen, a następnie R. Lyal i A. Kyratsou, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające do stwierdzenia nieważności wydanej w dniu 18 sierpnia 2015 r. decyzji panelu zatwierdzającego ustanowionego w pkt 1.2.7 załącznika do decyzji 2012/838/UE, Euratom z dnia 18 grudnia 2012 r. w sprawie przyjęcia zasad zapewniających jednolitą weryfikację istnienia i statusu prawnego, a także zdolności operacyjnych i finansowych uczestników działań pośrednich wspieranych za pomocą dotacji w ramach siódmego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji oraz siódmego programu ramowego Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej w zakresie działań badawczych i szkoleniowych w dziedzinie jądrowej (Dz.U. 2012, L 359, s. 45) w zakresie, w jakim decyzji tej stwierdzono, że skarżąca nie może zostać uznana za mikro-, małe lub średnie przedsiębiorstwo w rozumieniu zalecenia Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącego definicji przedsiębiorstw mikro-, małych i średnich (Dz.U. 2003, L 124, s. 36).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  European Road Transport Telematics Implementation Coordination Organisation — Intelligent Transport Systems & Services Europe (Ertico — ITS Europe) pokrywa połowę poniesionych przez siebie kosztów.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty i połowę kosztów poniesionych przez Ertico — ITS Europe.

         (1)  Dz.U. C 414 z 14.12.2015.


title: Sprawa T-197/16: Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2019 r. — Andrea Incontri/EUIPO — Higicol (ANDREA INCONTRI) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ANDREA INCONTRI — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy ANDREIA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Charakter odróżniający imienia i nazwiska — Kompetencje o charakterze reformatoryjnym)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/26

      Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2019 r. — Andrea Incontri/EUIPO — Higicol (ANDREA INCONTRI)
      (Sprawa T-197/16) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ANDREA INCONTRI - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy ANDREIA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Charakter odróżniający imienia i nazwiska - Kompetencje o charakterze reformatoryjnym)
      (2019/C 230/31)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Andrea Incontri Srl (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Perani i J. Graffer)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Higicol, SA (Baguim do monte, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci Á. Pinho i J.M. Pimenta)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 lutego 2016 r. (sprawa R 146/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Higicol a Andrea Incontri.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 25 lutego 2016 r. (sprawa R 146/2015-4).

                  2)

                  EUIPO pokrywa, poza własnymi kosztami, połowę kosztów poniesionych przez spółkę Andrea Incontri Srl, w tym niezbędnych kosztów poniesionych przez tę spółkę w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

                  3)

                  Higicol, SA pokrywa, poza własnymi kosztami, połowę kosztów poniesionych przez spółkę Andrea Incontri Srl, w tym niezbędnych kosztów poniesionych przez tę spółkę w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

         (1)  Dz.U. C 243 z 4.7.2016.


title: Sprawa C-744/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 19 września 2018 r. w sprawie T-623/16, Volkswagen AG/EUIPO, wniesione w dniu 29 listopada 2018 r. przez Volkswagen AG

text:
               15.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/3

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 19 września 2018 r. w sprawie T-623/16, Volkswagen AG/EUIPO, wniesione w dniu 29 listopada 2018 r. przez Volkswagen AG
      (Sprawa C-744/18 P)
      (2019/C 238/03)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Volkswagen AG (przedstawiciele: adwokaci F. Thiering i L. Steidle)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
      Postanowieniem z dnia 21 maja 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (siódma izba) w części odrzucił odwołanie jako niedopuszczalne, a w części oddalił je jako bezzasadne, oraz obciążył stronę skarżącą kosztami postępowania.


title: Sprawa C-653/17 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 maja 2019 r. — VM Vermögens-Management GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), DAT Vermögensmanagement GmbH (Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Rozporządzenie (UE) 2015/2424 — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny znak towarowy Vermögensmanufaktur — Unieważnienie prawa do znaku — Prawo do rzetelnego procesu — Badanie stanu faktycznego z urzędu — Moc wsteczna — Właściwość Sądu — Uzasadnienie wyroków)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/5

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 maja 2019 r. — VM Vermögens-Management GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), DAT Vermögensmanagement GmbH
      (Sprawa C-653/17 P) (1)

      (Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Rozporządzenie (UE) 2015/2424 - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny znak towarowy Vermögensmanufaktur - Unieważnienie prawa do znaku - Prawo do rzetelnego procesu - Badanie stanu faktycznego z urzędu - Moc wsteczna - Właściwość Sądu - Uzasadnienie wyroków)
      (2019/C 255/06)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: VM Vermögens-Management GmbH (przedstawiciele: T. Dolde i P. Homann, Rechtsanwälte)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik), DAT Vermögensmanagement GmbH

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

                  2)

                  VM Vermögens-Management GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 94 z 12.3.2018.


title: Sprawa C-204/18 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 16 maja 2019 r. — Asociación de la pesca y acuicultura del entorno de Doñana y del Bajo Guadalquívir (Pebagua)/Komisja Europejska (Odwołanie — Środowisko naturalne — Działania zapobiegawcze i zaradcze w odniesieniu do wprowadzania i rozprzestrzeniania inwazyjnych gatunków obcych — Rozporządzenie (UE) nr 1143/2014 — Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/1141 — Przyjęcie wykazu inwazyjnych gatunków obcych stwarzających zagrożenie dla Unii — Umieszczenie gatunku Procambarus clarkii w wykazie)

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/12

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 16 maja 2019 r. — Asociación de la pesca y acuicultura del entorno de Doñana y del Bajo Guadalquívir (Pebagua)/Komisja Europejska
      (Sprawa C-204/18 P) (1)

      (Odwołanie - Środowisko naturalne - Działania zapobiegawcze i zaradcze w odniesieniu do wprowadzania i rozprzestrzeniania inwazyjnych gatunków obcych - Rozporządzenie (UE) nr 1143/2014 - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/1141 - Przyjęcie wykazu inwazyjnych gatunków obcych stwarzających zagrożenie dla Unii - Umieszczenie gatunku Procambarus clarkii w wykazie)
      (2019/C 255/15)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Asociación de la pesca y acuicultura del entorno de Doñana y del Bajo Guadalquívir (Pebagua) (przedstawiciel: A. Uceda Sosa, abogado)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Němečková i C. Hermes, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Asociación de la pesca y acuicultura del entorno de Doñana y del Bajo Guadalquivir (Pebagua) zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 268 z 30.7.2018.


title: Sprawa T-376/19: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2019 r. — El Corte Inglés/EUIPO — Big Bang (LTC latiendaencasa.es BIG BANG DAY)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/72

      Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2019 r. — El Corte Inglés/EUIPO — Big Bang (LTC latiendaencasa.es BIG BANG DAY)
      (Sprawa T-376/19)
      (2019/C 263/77)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.L. Rivas Zurdo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Big Bang, trgovina in storitve, d.o.o. (Lublana, Słowenia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca przed Sądem

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy LTC latiendaencasa.es BIG BANG DAY — zgłoszenie nr 15 879 323

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 kwietnia 2019 r. w sprawie R 1684/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności i w konsekwencji określenie podstawy stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji o oddaleniu odwołania zgłaszającego i utrzymaniu w mocy decyzji Wydziału Sprzeciwów (sprzeciw B 2 840 414) odmawiającej rejestracji unijnego znaku towarowego nr 15 879 323 jedynie dla towarów i usług z klas, których dotyczył sprzeciw (7, 9, 11, 16, 35 i 42) z wyłączeniem następujących towarów z klasy 7, które również zostały dopuszczone: „mechanizmy sprzęgania i napędu (z wyjątkiem stosowanych do pojazdów lądowych); mechaniczne narzędzia rolnicze; inkubatory do jaj; automaty do sprzedaży”; oraz

                  —

                  obciążenie kosztami postępowania strony lub stron przeciwnych skardze.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: SprawaC-391/18: Postanowienie prezesa dziewiątej izby Trybunału z dnia 8 kwietnia 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Chorwacji

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/33

      Postanowienie prezesa dziewiątej izby Trybunału z dnia 8 kwietnia 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Chorwacji
      (SprawaC-391/18) (1)

      (2019/C 280/46)
      Język postępowania: chorwacki
      Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 268 z 30.7.2018.


title: Sprawa C-294/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Constanța (Rumunia) w dniu 10 kwietnia 2019 r. — Agenția de Plăți și Intervenție pentru Agricultură — Centrul Județean Tulcea/SC Piscicola Tulcea SA

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Constanța (Rumunia) w dniu 10 kwietnia 2019 r. — Agenția de Plăți și Intervenție pentru Agricultură — Centrul Județean Tulcea/SC Piscicola Tulcea SA
      (Sprawa C-294/19)
      (2019/C 288/16)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Constanța

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację, pozwana w pierwszej instancji: Agenția de Plăți și Intervenție pentru Agricultură — Centrul Județean Tulcea

         Druga strona postępowania, skarżąca w pierwszej instancji: SC Piscicola Tulcea SA

         Pytanie prejudycjalne

      Czy uregulowanie art. 2 oraz art. 34 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (1), oraz uregulowanie art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitych przewidzianego w tytule III rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników (2), należy interpretować w ten sposób, że stoją one w sprzeczności z przepisami krajowymi, które w okolicznościach dotyczących sprawy głównej wyłączają rolnika z obowiązku uiszczania opłat z tego powodu, że zakłady akwakultury wykorzystywane jako grunty orne nie stanowią „powierzchni użytków rolnych” w rozumieniu art. 2 rozporządzenia nr 1120/2009, ponieważ nie są one uważane za obszary kwalifikujące się w rozumieniu art. 34 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009?

         (1)  Dz.U. 2009, L 30, s. 16.

         (2)  Dz.U. 2009, L 316, s. 1.


title: Sprawa T-466/16: Wyrok Sądu z dnia 26 czerwca 2019 r. — NRW. Bank/SRB (Skarga o stwierdzenie nieważności — Unia gospodarcza i walutowa — Unia bankowa — Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych (SRM) — Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) — Ustalenie składki ex ante za rok 2016 — Termin do wniesienia skargi — Przekroczenie terminu — Artykuł 76 regulaminu postępowania przed Sądem — Niedopuszczalność)

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/44

      Wyrok Sądu z dnia 26 czerwca 2019 r. — NRW. Bank/SRB
      (Sprawa T-466/16) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Unia gospodarcza i walutowa - Unia bankowa — Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych (SRM) - Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) - Ustalenie składki ex ante za rok 2016 - Termin do wniesienia skargi - Przekroczenie terminu - Artykuł 76 regulaminu postępowania przed Sądem — Niedopuszczalność)
      (2019/C 288/56)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: NRW. Bank (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci A. Behrens, J. Kraayvanger i J. Seitz, następnie adwokaci J. Seitz i D. Flore)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) (przedstawiciele: adwokaci B. Meyring, S. Schelo, T. Klupsch i S. Ianc)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: K. Michoel i J. Bauerschmidt, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Steiblytė i K.P. Wojcik, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji SRB wydanej na sesji wykonawczej w dniu 15 kwietnia 2016 r. w sprawie składek ex ante za rok 2016 na jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2016/06) oraz, po drugie, decyzji SRB wydanej na sesji wykonawczej w dniu 20 maja 2016 r. w sprawie dostosowania wysokości składek ex ante za rok 2016 na jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, uzupełniającej decyzję SRB wydaną na sesji wykonawczej w dniu 15 kwietnia 2016 r. w sprawie składek ex ante za rok 2016 na jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2016/13), w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  NRW. Bank pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB).

                  3)

                  Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 371 z 10.10.2016.


title: Sprawa C-377/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 lipca 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Usługi na rynku wewnętrznym — Dyrektywa 2006/123/WE — Artykuł 15 — Artykuł 49 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Honoraria architektów i inżynierów w zakresie usług planowania — Minimalne i maksymalne taryfy)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/2

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 lipca 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec
      (Sprawa C-377/17) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Usługi na rynku wewnętrznym - Dyrektywa 2006/123/WE - Artykuł 15 - Artykuł 49 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Honoraria architektów i inżynierów w zakresie usług planowania - Minimalne i maksymalne taryfy)
      (2019/C 305/02)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Mölls, L. Malferrari i H. Tserepa-Lacombe, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i D. Klebs, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér, G. Koós i M.M. Tátrai, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Utrzymując obowiązkowe taryfy za usługi planowania świadczone przez architektów i inżynierów, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 lit. g) i art. 15 ust. 3 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym.

                  2)

                  Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Węgry pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 269 z 14.8.2017.


title: Sprawa C-622/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus apygardos administracinis teismas — Litwa) — Baltic Media Alliance Ltd./Lietuvos radijo ir televizijos komisija (Odesłanie prejudycjalne — Swoboda świadczenia usług — Dyrektywa 2010/13/UE — Audiowizualne usługi medialne — Rozpowszechnianie telewizyjne — Artykuł 3 ust. 1 i 2 — Swoboda odbioru i retransmisji — Nawoływanie do nienawiści ze względu na narodowość — Środki podejmowane przez państwo członkowskie będące odbiorcą programu — Nałożony na dostawców usług medialnych i na inne podmioty świadczące usługę rozpowszechniania przez internet kanałów lub przekazów telewizyjnych tymczasowy obowiązek rozpowszechniania lub retransmitowania danego kanału na terytorium tego państwa członkowskiego jedynie w ramach pakietów płatnych)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/5

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus apygardos administracinis teismas — Litwa) — Baltic Media Alliance Ltd./Lietuvos radijo ir televizijos komisija
      (Sprawa C-622/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swoboda świadczenia usług - Dyrektywa 2010/13/UE - Audiowizualne usługi medialne - Rozpowszechnianie telewizyjne - Artykuł 3 ust. 1 i 2 - Swoboda odbioru i retransmisji - Nawoływanie do nienawiści ze względu na narodowość - Środki podejmowane przez państwo członkowskie będące odbiorcą programu - Nałożony na dostawców usług medialnych i na inne podmioty świadczące usługę rozpowszechniania przez internet kanałów lub przekazów telewizyjnych tymczasowy obowiązek rozpowszechniania lub retransmitowania danego kanału na terytorium tego państwa członkowskiego jedynie w ramach pakietów płatnych)
      (2019/C 305/05)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Vilniaus apygardos administracinis teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Baltic Media Alliance Ltd.

         Strona pozwana: Lietuvos radijo ir televizijos komisija

         Sentencja

      Artykuł 3 ust. 1 i 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych) należy interpretować w ten sposób, że środek porządku publicznego przyjęty przez państwo członkowskie, polegający na tym, że dostawcy usług medialnych, których programy są kierowane na terytorium tego państwa członkowskiego, oraz inne podmioty świadczące na rzecz konsumentów z tego państwa członkowskiego usługę rozpowszechniania przez internet kanałów lub przekazów telewizyjnych mają obowiązek rozpowszechniania lub retransmitowania na terytorium tego państwa członkowskiego przez okres dwunastu miesięcy kanału telewizyjnego pochodzącego z innego państwa członkowskiego jedynie w ramach pakietów płatnych, co jednak nie uniemożliwia ściśle rozumianej retransmisji na terytorium tego pierwszego państwa członkowskiego przekazów telewizyjnych tego kanału, nie jest objęty tym przepisem.

         (1)  Dz.U. C 52 z 12.2.2018.


title: Sprawa C-624/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Den Haag — Niderlandy) — postępowanie karne przeciwko Tronexowi BV (Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Odpady — Przemieszczanie — Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 — Artykuł 2 pkt 1 — Dyrektywa 2008/98/WE — Artykuł 3 pkt 1 — Pojęcia „przemieszczania odpadów” i „odpadów” — Partia towarów pierwotnie przeznaczonych do sprzedaży detalicznej zwróconych przez konsumentów lub towarów, które stały się zbędne w asortymencie sprzedawcy)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/5

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Den Haag — Niderlandy) — postępowanie karne przeciwko Tronexowi BV
      (Sprawa C-624/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Odpady - Przemieszczanie - Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 - Artykuł 2 pkt 1 - Dyrektywa 2008/98/WE - Artykuł 3 pkt 1 - Pojęcia „przemieszczania odpadów” i „odpadów” - Partia towarów pierwotnie przeznaczonych do sprzedaży detalicznej zwróconych przez konsumentów lub towarów, które stały się zbędne w asortymencie sprzedawcy)
      (2019/C 305/06)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Gerechtshof Den Haag

         Strona w postępowaniu głównym w sprawie karnej

      Tronex BV

         Sentencja

      Przemieszczenie do państwa trzeciego partii urządzeń elektrycznych lub elektronicznych, takich jak urządzenia będące przedmiotem postępowania głównego, które były pierwotnie przeznaczone do sprzedaży detalicznej, ale zostały zwrócone przez konsumenta, lub które z różnych względów zostały odesłane przez sprzedawcę detalicznego dostawcy, należy uznać za „przemieszczanie odpadów” w rozumieniu art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów w związku z jego art. 2 pkt 1 i z art. 3 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy, jeżeli ta partia zawiera urządzenia, których sprawne funkcjonowanie nie zostało wcześniej stwierdzone lub które nie są odpowiednio zabezpieczone przed uszkodzeniami podczas transportu. Z drugiej strony tego rodzaju towary w nieotwartych oryginalnych opakowaniach, które stały się zbędne w asortymencie sprzedawcy, nie mogą być uznawane za odpady, jeśli nie ma ku temu dodatkowych wskazań.

         (1)  Dz.U. C 32 z 29.1.2018.


title: Sprawa C-644/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — postępowanie wszczęte przez Eurobolt BV (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 267 TFUE — Prawo do skutecznego środka prawnego — Zakres kontroli aktu prawa Unii Europejskiej przez sąd krajowy — Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 — Artykuł 15 ust. 2 — Przekazanie państwom członkowskim nie później niż na 10 dni roboczych przed posiedzeniem Komitetu Doradczego wszelkich istotnych informacji — Pojęcie „istotnych informacji” — Istotne wymogi proceduralne — Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 723/2011 — Rozszerzenie cła antydumpingowego nałożonego na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chin na przywóz tych produktów wysyłanych z Malezji — Ważność)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/6

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — postępowanie wszczęte przez Eurobolt BV
      (Sprawa C-644/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 267 TFUE - Prawo do skutecznego środka prawnego - Zakres kontroli aktu prawa Unii Europejskiej przez sąd krajowy - Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 - Artykuł 15 ust. 2 - Przekazanie państwom członkowskim nie później niż na 10 dni roboczych przed posiedzeniem Komitetu Doradczego wszelkich istotnych informacji - Pojęcie „istotnych informacji” - Istotne wymogi proceduralne - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 723/2011 - Rozszerzenie cła antydumpingowego nałożonego na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chin na przywóz tych produktów wysyłanych z Malezji - Ważność)
      (2019/C 305/07)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strony w postępowaniu głównym

      Eurobolt BV

         Przy udziale: Staatssecretaris van Financiën

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 267 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w celu zakwestionowania ważności aktu prawa wtórnego Unii podmiot prawa może podnieść przed sądem krajowym zarzuty, które mogą być podniesione w ramach skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej na podstawie art. 263 TFUE, w tym zarzuty dotyczące niespełnienia przesłanek przyjęcia takiego aktu.

                  2)

                  Artykuł 267 TFUE w związku z art. 4 ust. 3 TUE należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy ma prawo, przed skierowaniem pytania do Trybunału, zwrócić się do instytucji Unii Europejskiej uczestniczących w opracowywaniu aktu prawa wtórnego Unii, którego ważność jest przed nim kwestionowana, w celu uzyskania od nich konkretnych informacji i elementów, które sąd krajowy uważa za niezbędne w celu rozwiania wszelkich swoich wątpliwości co do ważności danego aktu Unii i uniknięcia zwrócenia się przez niego do Trybunału z pytaniem prejudycjalnym w przedmiocie oceny ważności tego aktu.

                  3)

                  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 723/2011 z dnia 18 lipca 2011 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, jest nieważne ze względu na to, że zostało przyjęte z naruszeniem art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 52 z 12.2.2018.