title: Sprawa C-536/13: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 maja 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – „Gazprom” OAO [Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Zakres stosowania — Sądownictwo polubowne — Wyłączenie — Uznawanie i wykonywanie zagranicznych orzeczeń arbitrażowych — Nakaz wydany przez sąd polubowny znajdujący się w państwie członkowskim — Nakaz mający na celu powstrzymanie wszczęcia lub dalszego prowadzenia postępowania przed sądem innego państwa członkowskiego — Kompetencje sądów państwa członkowskiego do odmowy uznania orzeczenia arbitrażowego — Konwencja nowojorska]

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/8

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 maja 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – „Gazprom” OAO
   (Sprawa C-536/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Zakres stosowania - Sądownictwo polubowne - Wyłączenie - Uznawanie i wykonywanie zagranicznych orzeczeń arbitrażowych - Nakaz wydany przez sąd polubowny znajdujący się w państwie członkowskim - Nakaz mający na celu powstrzymanie wszczęcia lub dalszego prowadzenia postępowania przed sądem innego państwa członkowskiego - Kompetencje sądów państwa członkowskiego do odmowy uznania orzeczenia arbitrażowego - Konwencja nowojorska])
   (2015/C 236/10)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

      Strona w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„Gazprom” OAO

      przy udziale: Lietuvos Respublika

      Sentencja

   Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ono na przeszkodzie temu, aby sąd państwa członkowskiego uznał i wykonał orzeczenie arbitrażowe zakazujące stronie występowania z określonymi żądaniami przed sądem tego państwa członkowskiego bądź odmówił jego uznania i wykonania, ponieważ rozporządzenie to nie reguluje kwestii uznawania i wykonywania w państwie członkowskim orzeczenia arbitrażowego wydanego przez sąd polubowny w innym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 377 z 21.12.2013.


title: Sprawa T-392/11: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2011 r. — Iran Transfo przeciwko Radzie

text:
               1.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 290/9

         Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2011 r. — Iran Transfo przeciwko Radzie
   (Sprawa T-392/11)
   2011/C 290/13
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Iran Transfo (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat K. Kleinschmidt)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/299/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie w jakim akt ten dotyczy strony skarżącej;

               —

               zarządzenie środków organizacji postępowania na podstawie art. 64 regulaminu postępowania przed Sądem, na mocy których strona pozwana zostanie zobowiązana do przedstawienia różnych dokumentów mających związek z zaskarżoną decyzją, w zakresie w jakim dotyczą one strony skarżącej;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia praw podstawowych zagwarantowanych w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej
               Zdaniem strony skarżącej miało miejsce naruszenie praw przysługujących jej na podstawie Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą praw podstawowych”). W art. 16 karty praw podstawowych zapewniono wolność prowadzenia działalności gospodarczej w Unii Europejskiej a w jej art. 17 zapewniono prawo do używania a także swobodnego rozporządzania mieniem nabytym zgodnie z prawem. Artykuły 20 i 21 karty praw podstawowych gwarantują stosowanie wobec skarżącej zasad równego traktowania i niedyskryminacji.
               W drodze zaskarżonej decyzji uniemożliwiono stronie skarżącej uczestnictwo w obrocie gospodarczym w Unii Europejskiej. W ten sposób ekonomiczna egzystencja strony skarżącej została zagrożona. Strona skarżąca opiera działalność o dostawy z obszaru gospodarczego Unii Europejskiej.
               W niniejszej sprawie nie występuje interes publiczny uzasadniający ograniczenie wolności prowadzenia działalności gospodarczej, prawa własności, zasad równego traktowania i niedyskryminacji. W szczególności nie wystąpiły okoliczności, które w wystarczającym stopniu uzasadniałyby decyzję strony pozwanej i związane z nią naruszenie praw podstawowych strony skarżącej. W szczególności strona skarżąca nie brała udziału w rozprzestrzenianiu lub rozwoju systemów przenoszenia broni jądrowej.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie okoliczności, w oparciu o które została wydana decyzja
               Strona pozwana dopuściła się oczywistego błędu w ocenie okoliczności, w oparciu o które wydała swoją decyzję. Strona skarżąca nie brała udziału w rozprzestrzenianiu lub rozwoju systemów przenoszenia broni jądrowej.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności
               Wydając decyzję strona pozwana nie zastosowała się do zasady proporcjonalności. Strona skarżąca nie może co prawda wykluczyć, że zaopatrywany przez nią dostawca energii sprzedał transformatory irańskiemu urzędowi energii atomowej niezgodnie z umową i bez wiedzy strony skarżącej. Irański urząd energii atomowej mógł jednak bez trudu zaopatrzyć się w takie transformatory na rynku światowym tudzież na rynku Unii Europejskiej. Sporne transformatory średniego napięcia są produkowane przez wszystkich ważniejszych producentów i sprzedawane na całym świecie, włącznie z Iranem. Poza tym na całym świecie ma miejsce ożywiony handel używanymi transformatorami, których cechy wydajnościowe odpowiadają transformatorom produkowanym przez stronę skarżącą.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym
               Doszło do naruszenia prawa do bycia wysłuchanym. Uzasadnienie zawarte w pkt 16 załącznika I do zaskarżonej decyzji jest dla strony skarżącej niezrozumiałe i żadne zrozumiałe uzasadnienie nie zostało jej przekazane przez stronę pozwaną w inny sposób, co powoduje iż naruszone zostały prawo strony skarżącej do obrony i jej prawo do skutecznej ochrony prawnej.


title: Sprawa C-218/06: Skarga wniesiona w dniu  12 maja 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/19

         Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-218/06)
   (2006/C 165/34)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: D. Maidani, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego i zmieniająca dyrektywy 73/239/EWG, 79/267/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG Rady oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1), a w każdym razie poprzez niepodanie ich do wiadomości Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Wielkie Księstwo Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął 11 sierpnia 2004 r.

      (1)  Dz.U. 2003 L 35, str. 1.


title: Sprawa T-329/07: Skarga wniesiona w dniu 3 września 2007 r. — UPS Europe i UPS Deutschland przeciwko Komisji

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/39

         Skarga wniesiona w dniu 3 września 2007 r. — UPS Europe i UPS Deutschland przeciwko Komisji
   (Sprawa T-329/07)
   (2007/C 247/65)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: UPS Europe NV/SA (Bruksela, Belgia) i UPS Deutschland Inc. & Co. OHG (Neuss, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Ottervanger i E. Henny)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie na podstawie art. 232 WE, że Komisja zaniechała działania, ponieważ nie zajęła stanowiska w odniesieniu do skargi złożonej do Komisji przez skarżące w niniejszej sprawie w dniu 11 maja 2004 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżące.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące twierdzą, że Komisja zaniechała działania, ponieważ po wezwaniu jej do działania na podstawie art. 232 WE nie zajęła stanowiska w przedmiocie skargi złożonej do Komisji przez skarżące w niniejszej sprawie w dniu 11 maja 2004 r., dotyczącej pomocy państwa, jaką miały bezprawnie przyznać Niemcy na rzecz Deutsche Post, między innymi w formie gwarancji państwowych, wpłat na rzecz funduszu emerytalnego Deutsche Post oraz zwolnienia z licznych obowiązków ustawowych.
   Na poparcie tej skargi skarżące podnoszą, że Komisja ma obowiązek dokonania starannej i bezstronnej analizy złożonej do niej skargi, w szczególności z powodu wyłącznej kompetencji Komisji w zakresie oceny zgodności środków pomocowych ze wspólnym rynkiem.
   Skarżące dodają następnie, że art. 232 WE należy interpretować w ten sposób, że uprawnia on jednostki i przedsiębiorstwa do wniesienia skargi na bezczynność przeciwko instytucji, która nie wydała aktu, który dotyczyłby ich bezpośrednio i indywidualnie, nawet jeżeli nie są oni potencjalnymi adresatami tego aktu.
   Wreszcie skarżące stwierdzają, że ponieważ są przedsiębiorstwami konkurencyjnymi względem Deutsche Post, zasadne jest stwierdzenie, że środki, których podjęcia Komisja zaniechała, dotyczyłyby bezpośrednio i indywidualnie skarżących.


title: Sprawa C-82/15 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 grudnia 2015 r. – PP Nature-Balance Lizenz GmbH/Komisja Europejska (Odwołanie — Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Dyrektywa 2001/83/WE — Artykuły 31 i 116 — Decyzja Komisji nakazująca państwom członkowskim cofnięcie i zmianę krajowych pozwoleń na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zawierających substancję czynną „tolperyzon”)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/11

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 grudnia 2015 r. – PP Nature-Balance Lizenz GmbH/Komisja Europejska
   (Sprawa C-82/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Dyrektywa 2001/83/WE - Artykuły 31 i 116 - Decyzja Komisji nakazująca państwom członkowskim cofnięcie i zmianę krajowych pozwoleń na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zawierających substancję czynną „tolperyzon”))
   (2016/C 038/14)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: PP Nature-Balance Lizenz GmbH (przedstawiciel: adwokat M. Ambrosius)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: B.-R. Killmann, A. Sipos i M. Šimerdová, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               PP Nature-Balance Lizenz GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 127 z 20.4.2015.


title: Sprawa T-303/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 września 2009 r. — AceaElectrabel przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Sektor energetyczny — Pomoc inwestycyjna na budowę miejskiej sieci ciepłowniczej — Decyzja uznająca pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem — Obowiązek uprzedniego zwrotu przez przedsiębiorstwo beneficjenta przyznanej bezprawnie wcześniejszej pomocy uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Pojęcie jednostki gospodarczej)

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/21

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 września 2009 r. — AceaElectrabel przeciwko Komisji
   (Sprawa T-303/05) (1)

   (Pomoc państwa - Sektor energetyczny - Pomoc inwestycyjna na budowę miejskiej sieci ciepłowniczej - Decyzja uznająca pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem - Obowiązek uprzedniego zwrotu przez przedsiębiorstwo beneficjenta przyznanej bezprawnie wcześniejszej pomocy uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Pojęcie jednostki gospodarczej)
   2009/C 256/37
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: AceaElectrabel Produzione SpA (przedstawiciele: L. Radicati di Brozolo, M. Merola, C. Bazoli oraz F. D'Alessandri, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Di Bucci i E. Righini, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania skarżącej: Electrabel (przedstawiciele: L. Radicati di Brozolo, M. Merola oraz C. Bazoli, adwokaci)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/598/WE z dnia 16 marca 2005 r. w sprawie pomocy państwa, którą Włochy (region Lazio) zamierzają udzielić celem ograniczenia emisji gazów cieplarnianych (Dz.U. 2006, L 244, s. 8).

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               AceaElectrabel Produzione SpA zostaje obciążona kosztami postępowania, za wyjątkiem kosztów określonych w pkt 3 poniżej.

               3)

               Electrabel pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję w związku z przystąpieniem Electrabel do sprawy w charakterze interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 257 z 15.10.2005.


title: Sprawa C-380/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 26 czerwca 2017 r. – Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie, K, B, pozostali uczestnicy: H.Y., Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 26 czerwca 2017 r. – Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie, K, B, pozostali uczestnicy: H.Y., Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
   (Sprawa C-380/17)
   (2017/C 300/22)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony wnoszące środki odwoławcze: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie, K, B

      Pozostali uczestnicy: H.Y., Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przy uwzględnieniu art. 3 ust. 2 lit. c) dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (Dz.U. 2003, L 152, s. 12) oraz wyroku Nolan (ECLI:EU:C:2012:638) Trybunał jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania prejudycjalne sądu niderlandzkiego dotyczące wykładni przepisów tej dyrektywy w sprawie, która dotyczy prawa pobytu członka rodziny beneficjenta ochrony uzupełniającej, jeżeli w prawie niderlandzkim przyjęto zastosowanie rzeczonej dyrektywy w sposób bezpośredni i bezwarunkowy do beneficjentów ochrony uzupełaniającej?

               2)

               Czy system dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak przepis rozpatrywany w postępowaniu głównym, zgodnie z którym wniosek o uwzględnienie dla celów łączenia rodziny na podstawie bardziej korzystnych przepisów rozdziału V może zostać odrzucony z samego tego względu, że nie został złożony w terminie wymienionym w art. 12 ust. 1 akapit trzeci tej dyrektywy?
               Czy dla udzielenia odpowiedzi na to pytanie jest istotne, że w razie przekroczenia wyżej wymienionego terminu może zostać złożony – niezależnie od tego, czy następuje to po odrzuceniu, czy nie – wniosek o łączenie rodziny, w odniesieniu do którego badane jest spełnienie warunków określonych w art. 7 dyrektywy 2003/86/WE oraz są uwzględniane interesy i okoliczności wymienione w art. 5 ust. 5 i w art. 17 tej dyrektywy?


title: Sprawa T-140/14: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2014 r. – Bora Creations przeciwko OHIM (gel nails at home)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/56

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2014 r. – Bora Creations przeciwko OHIM (gel nails at home)
   (Sprawa T-140/14)
   2014/C 135/73
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Bora Creations, SL (Ceuta, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokaci R. Lange, G. Hild i E. Schalast)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 grudnia 2013 r. w sprawie R 450/2013-1;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „gel nails at home” dla towarów z klas 3, 8, 11 i 21 – zgłoszenie nr 11 331 634

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-513/14: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2014 r. – GreenPack przeciwko OHIM (greenpack)

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/48

         Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2014 r. – GreenPack przeciwko OHIM (greenpack)
   (Sprawa T-513/14)
   2014/C 303/56
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: GreenPack GmbH (Hennigsdorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Ruess i A. Doepner-Thiele)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 kwietnia 2014 r. w sprawie R 2324/2013-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „greenpack” dla towarów z klasy 9 – zgłoszenie nr 1 1 9 26  706

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-340/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 14 lipca 2014 r. – R.L. Trijber, prowadzący działalność pod firmą Amstelboats przeciwko College van Burgemeester en Wethouders van Amsterdam

text:
               29.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 339/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 14 lipca 2014 r. – R.L. Trijber, prowadzący działalność pod firmą Amstelboats przeciwko College van Burgemeester en Wethouders van Amsterdam
   (Sprawa C-340/14)
   2014/C 339/09
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnoszący odwołanie: R.L. Trijber, prowadzący działalność pod firmą Amstelboats

      Druga strona postępowania: College van Burgemeester en Wethouders van Amsterdam

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przewóz pasażerów otwartą szalupą po wodach śródlądowych Amsterdamu, w szczególności w celu oferowania rejsów statkiem w zamian za opłatę lub w celu wynajmu statku do organizacji imprez okolicznościowych, jak ma to miejsce w niniejszym przypadku, stanowi usługę, do której mają zastosowanie przepisy dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 376, s. 36), z uwzględnieniem wyjątku przewidzianego w art. 2 ust. 2 lit. d) tej dyrektywy?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy rozdział III dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 376, s. 36) ma zastosowanie do czysto krajowych sytuacji oraz czy przy ocenie kwestii, czy rozdział ten znajduje zastosowanie, stosuje się orzecznictwo Trybunału dotyczące postanowień traktatu w zakresie swobody przedsiębiorczości i swobodnego przepływu usług w czysto krajowych sytuacjach?

               3)

               Jeżeli odpowiedź na pytanie drugie brzmi w ten sposób, że orzecznictwo Trybunału dotyczące postanowień traktatu w zakresie swobody przedsiębiorczości i swobodnego przepływu usług w czysto krajowej sytuacji stosuje się przy ocenie kwestii, czy rozdział III dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 376, s. 36) ma zastosowanie, to:

                           a)

                           czy sądy krajowe muszą stosować przepisy rozdziału III dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 376, s. 36) w przypadku takim jak niniejszy, w którym usługodawca nie prowadzi przedsiębiorstwa w sposób transgraniczny ani nie świadczy usług transgranicznych, a mimo to powołuje się na te przepisy?

                           b)

                           czy dla odpowiedzi na powyższe pytanie istotne jest, że przewidywalnie usługi będą przede wszystkim świadczone na rzecz mieszkańców Niderlandów?

                           c)

                           czy w celu udzielenia odpowiedzi na powyższe pytanie trzeba ustalić, czy przedsiębiorstwa mające siedzibę w innych państwach członkowskich były lub będą rzeczywiście zainteresowane świadczeniem takich samych lub podobnych usług?

               4)

               Czy z art. 11 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 376, s. 36) wynika, że w przypadku gdy liczba zezwoleń jest ograniczona z powodu nadrzędnych względów interesu publicznego, należy również ograniczyć okres ważności zezwoleń także w świetle celu tej dyrektywy polegającego na zapewnieniu wolnego dostępu do rynku usług, czy też należy to do uznania właściwego organu państwa członkowskiego?


title: Sprawa C-316/08: Postanowienie prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 23 lutego 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez la Corte suprema di cassazione — Włochy) — Latex srl/Agenzia delle Entrate, Amministrazione dell'economia e delle Finanze

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/28

         Postanowienie prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 23 lutego 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez la Corte suprema di cassazione — Włochy) — Latex srl/Agenzia delle Entrate, Amministrazione dell'economia e delle Finanze
   (Sprawa C-316/08) (1)

   2010/C 134/44

      Język postępowania: włoski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 260 z 11.10.2008.


title: Sprawa T-158/11: Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2011 r. — Magnesitas de Rubián i in. przeciwko Parlamentowi i Radzie

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/25

         Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2011 r. — Magnesitas de Rubián i in. przeciwko Parlamentowi i Radzie
   (Sprawa T-158/11)
   2011/C 139/48
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Magnesitas de Rubián, SA (Incio, Hiszpania), Magnesitas Navarras, SA (Zubiri, Hiszpania), Ellinikoi Lefkolithoi Anonimos Metalleftiki Viomichaniki Naftiliaki kai Emporiki Etaireia (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci H. Brokelmann i P. Martínez-Lage Sobredo)

      Strona pozwana: Parlament i Rada

      Żądania

   Przedmiotem postępowania jest stwierdzenie nieważności indywidualnej decyzji zawartej w art. 13 ust. 7 dyrektywy 2010/75/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (Dz.U. L 334, s. 17), w zakresie, w jakim wprowadza się w niej dla państw członkowskich obowiązek przestrzegania konkluzji dotyczących najlepszych dostępnych technik zawartych w pkt 3.5 „Dokumentu referencyjnego dotyczącego najlepszych dostępnych technik w przemysłach cementowym, wapienniczym oraz produkcji tlenku magnezu” (Dz.U. C 166, s. 5) przy określaniu warunków pozwoleń udzielanych przez właściwe organy instalacjom wytwarzającym tlenek magnezu, dla których zgodnie z ww. dyrektywą pozwolenie jest wymagane.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu:

               —

               tytułem żądania głównego, o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji,

               —

               pomocniczo, na wypadek gdyby Sąd nie stwierdził nieważności omawianej decyzji w odniesieniu do pkt 3.5 dokumentu referencyjnego w całości, w każdym razie o stwierdzenie jej nieważności w odniesieniu do pkt 3.5.5.4 dokumentu referencyjnego, w tym zwłaszcza poziomu emisji określonego w tabeli 3.11. oraz

               —

               w każdym razie, o obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 4 zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący braku właściwości Komisji Europejskiej.
               Skarżące podnoszą w tym względzie, że Unia Europejska nie posiada kompetencji do objęcia produkcji tlenku magnesu dokumentem referencyjnym.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący istnienia istotnych braków formalnych, a konkretnie:

                           —

                           braku poinformowania skarżących o otwarciu postępowania w sprawie opracowania dokumentu referencyjnego i opóźnienia w przystąpieniu przez nich do tego postępowania,

                           —

                           braku w dokumencie referencyjnym „split views” przedstawionych przez skarżące,

                           —

                           niedochowania terminu wyznaczonego na analizę ostatecznego projektu dokumentu referencyjnego.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 1 dyrektywy 2008/1/WE dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli.
               Skarżące podnoszą w tym względzie, że dokument referencyjny narusza cel określony w art. 1 wspomnianej dyrektywy, polegający na ochronie środowiska jako całości, a tym samym naruszają go także konkluzje zawarte w pkt 3.5 wspomnianego dokumentu referencyjnego, którym zaskarżona decyzja nadaje moc wiążącą.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia ogólnej zasady równego traktowania, ponieważ zaskarżona decyzja traktuje w taki sam sposób przedsiębiorstwa znajdujące się w odmiennej sytuacji.


title: Sprawa T-318/01: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 czerwca 2009 r. — Otoman przeciwko Radzie i Komisji (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami — Zamrożenie funduszy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Zmiana żądań — Prawa podstawowe — Prawo do poszanowania własności, prawo do bycia wysłuchanym i prawo do skutecznej kontroli sądowej)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/37

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 czerwca 2009 r. — Otoman przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-318/01) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami - Zamrożenie funduszy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Zmiana żądań - Prawa podstawowe - Prawo do poszanowania własności, prawo do bycia wysłuchanym i prawo do skutecznej kontroli sądowej)
   2009/C 180/66
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Omar Mohammed Othman (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo J. Walsh, barrister, F. Lindsley i S. Woodhouse, solicitors, nastepnie S. Cox, barrister iH. Miller, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Vitsentzatos i M. Bishop, nastepnie M. Bishop i E. Finnegan, pełnomocnicy); I Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo A. van Solinge i C. Brown, następnie E. Paasivirta i P. Aalto, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo J. Collins, następnie C. Gibbs, następnie E. O’Neill i w końcu I. Rao, pełnomocnicy, początkowo wspierani przez S. Moore, następnie M. Hoskinsa, barristers)

      Przedmiot sprawy

   Początkowo wniosek o stwierdzenie nieważności po pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 467/2001 z dnia 6 marca 2001 r. zakazującego wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniającego zakaz lotów i rozszerzającego zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 337/2000 (Dz.U. L 67, s. 1) i po drugie rozporządzenia Komisji (WE) nr 2062/2001 z dnia 19 października 2001 r. zmieniającego po raz trzeci rozporządzenie nr 467/2001 (Dz.U. L 277, s. 25), a następnie wniosek o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 (Dz.U. L 139, s. 9), w zakresie w jakim akty te dotyczą skarżącego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 467/2001 z dnia 6 marca 2001 r. zakazującego wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniającego zakaz lotów i rozszerzającego zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 337/2000 oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 2062/2001 z dnia 19 października 2001 r. zmieniającego po raz trzeci rozporządzenie nr 467/2001.

               2)

               Stwierdzona zostaje nieważność rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylającego rozporządzenie Rady nr 467/2001 w zakresie dotyczącym Omara Mohammeda Othmana.

               3)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, również kosztami poniesionymi przez O.M. Othmana, a także dokona zwrotu kwot wypłaconych z kasy Sądu tytułem pomocy w zakresie kosztów postępowania.

               4)

               Komisja Wspólnot Europejskich oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 68 z 16.3.2002.


title: Sprawa C-10/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii (Opodatkowanie w Finlandii pojazdów używanych przywożonych z innych państw członkowskich — Zgodność uregulowania krajowego z art. 90 akapit pierwszy WE, szóstą dyrektywą VAT i dyrektywą 2006/112/WE)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/9

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-10/08) (1)

   (Opodatkowanie w Finlandii pojazdów używanych przywożonych z innych państw członkowskich - Zgodność uregulowania krajowego z art. 90 akapit pierwszy WE, szóstą dyrektywą VAT i dyrektywą 2006/112/WE)
   2009/C 113/17
   Język postępowania: fiński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: I. Koskinen i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Finlandii (Przedstawiciele: J. Heliskoski, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 90 WE i art. 17 ust. 1 i 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. U. L 145, str. 1), obecnie art. 167 i 168 dyrektywy Rady 2006/112/WE dotyczącej wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. L 347, str. 1) — Uregulowania krajowe przewidujące podatek od wartości dodanej od podatku od pojazdów samochodowych i prawo do odliczenia od należnego podatku od wartości dodanej odpowiedniej kwoty — Stosowanie do pojazdów mających mniej niż trzy miesiące takiej samej wartości do celów podatkowych jak do pojazdów nowych — Stosowanie stawki amortyzacji wynoszącej 0,8 % miesięcznie do pojazdów mających mniej niż sześć miesięcy, w przypadkach gdy na rynku krajowym nie są dostępne pojazdy tego samego rodzaju

      Sentencja

               1)

               Dopuszczając odliczenie podatku wskazanego w art. 5 ustawy nr 1482/1994 o podatku od pojazdów samochodowych [autoverolaki (1482/1994)] z dnia 29 grudnia 1994 r. od podatku od wartości dodanej zgodnie z art. 102 akapit pierwszy pkt 4 ustawy nr 1501/1993 o podatku od wartości dodanej [arvonlisäverolaki (1501/1993)] z dnia 30 grudnia 1993, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 90 akapit pierwszy WE oraz art. 17 ust. 1 i 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, obecnie art. 167 i 168 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

               2)

               Stosując w ramach podatku od pojazdów samochodowych w odniesieniu do pojazdów młodszych niż trzy miesiące taką samą wartość do celów podatkowych jak do pojazdów nowych, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 90 akapit pierwszy WE.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Republika Francuska pokrywa własne koszty oraz trzy czwarte kosztów Komisji Wspólnot Europejskich.

               5)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokrywa własne koszty w pozostałym zakresie.

      (1)  Dz.U. C 79 z 29.3.2008.


title: Sprawa C-132/09: Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/21

         Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-132/09)
   2009/C 153/39
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Eggers i J.-P. Keppenne, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że odmawiając pokrycia kosztów wyposażenia i materiałów dydaktycznych dla szkół europejskich, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciężącym na nim na mocy porozumienia w sprawie siedziby z 1962 r. w związku z art. 10 WE;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja podnosi naruszenie porozumienia zawartego w październiku 1962 r. między Radą Najwyższą Szkół Europejskich a Królestwem Belgii, związane z jego odmową pokrycia kosztów wydatków na wyposażenie i materiały dydaktyczne dla szkół europejskich mających siedzibę na jego terytorium.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi w pierwszej kolejności, że z art. 6 akapit drugi Konwencji określającej statut szkół europejskich z dnia 21 czerwca 1994 r. (1) wynika, że każde państwo członkowskie obowiązane jest traktować szkoły europejskie jako instytucje oświatowe podlegające jego prawu publicznemu. W konsekwencji szkoły europejskie powinny być finansowane przez belgijskie władze publiczne i korzystać z traktowania odpowiadającego traktowaniu krajowych szkół publicznych, zarówno jeżeli chodzi o pierwsze wyposażenie związane z otwarciem lub powiększeniem danej szkoły europejskiej, jak i w odniesieniu do rocznych kosztów utrzymania i funkcjonowania szkół. Przeniesienie odpowiedzialności za nauczanie w Belgii na poziom gmin nie może usprawiedliwiać odmowy ponoszenia rocznych kosztów funkcjonowania szkół europejskich przez władze belgijskie, ponieważ z utrwalonego orzecznictwa wynika, że państwo członkowskie nie może uniknąć zobowiązań, które na siebie przyjęło, delegując wykonanie tej kompetencji na publiczne jednostki podziału administracyjnego kraju.
   W odpowiedzi na zarzuty władz belgijskich Komisja podnosi w drugiej kolejności, że wnioski Rady Najwyższej z posiedzenia w Karlsruhe w maju 1967 r. nie kwestionują w żaden sposób obowiązków finansowych tego państwa jako państwa siedziby.
   Przede wszystkim Rada Najwyższa opracowała w Karlsruhe wytyczne dla protokołu do typowego porozumienia z państwami członkowskimi będącymi siedzibami szkół europejskich, a w każdym razie nie miała ona żadnej kompetencji, uwzględniając hierarchię norm, do zmiany porozumienia w sprawie siedziby z 1962 r.
   Następnie tej „decyzji” z Karlsruhe nie można w żaden sposób interpretować jako „późniejszego porozumienia lub praktyki stron” w rozumieniu art. 31 ust. 3 lit. a) i b) Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów, jeżeli chodzi o interpretację porozumienia w sprawie siedziby, ze względu na brak stałych działań i deklaracji, które kwestionowałyby obowiązek finansowy przewidziany w porozumieniu w sprawie siedziby. Liczne dokumenty i płatności dokonane przez Belgię po 1967 r. potwierdzają poza tym obowiązek pokrywania kosztów wyposażenia i materiałów dydaktycznych dla szkół europejskich.

      (1)  Dz.U. L 212, s. 3


title: Wyrok Trybunału z dnia 29 lipca 2016 r. w sprawie E-25/15 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Pomoc państwa – Artykuł 14 ust. 3 część II Protokołu 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale – Nieodzyskanie przyznanej niezgodnie z prawem pomocy)

text:
               6.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/12

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 29 lipca 2016 r.
   w sprawie E-25/15
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Pomoc państwa – Artykuł 14 ust. 3 część II Protokołu 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale – Nieodzyskanie przyznanej niezgodnie z prawem pomocy)
   (2017/C 108/10)
   W sprawie E-25/15 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że nie podejmując w wyznaczonym terminie wszystkich środków koniecznych do odzyskania od beneficjentów pomocy państwa uznanej za niezgodną z funkcjonowaniem Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym na mocy art. 2, 3, 4 i 5 decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 404/14/COL z dnia 8 października 2014 r.w sprawie programu zachęt inwestycyjnych na Islandii; nie anulując w wyznaczonym terminie wszelkich zaległych wypłat pomocy, o których mowa w art. 7 zdanie trzecie wspomnianej decyzji; oraz nie przedstawiając Urzędowi Nadzoru EFTA w wyznaczonym terminie informacji wymienionych w art. 8 tej decyzji, Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 14 ust. 3 część II protokołu 3 do Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości oraz art. 6, 7 i 8 decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 404/14/COL, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes), Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) oraz Páll Hreinsson (sędzia), wydał w dniu 29 lipca 2016 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 14 ust. 3 część II protokołu 3 do Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości oraz art. 6, 7 i 8 decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 404/14/COL z dnia 8 października 2014 r. w sprawie programu zachęt inwestycyjnych na Islandii, nie podejmując w wyznaczonym terminie wszystkich środków koniecznych do odzyskania od beneficjentów pomocy państwa uznanej za niezgodną z funkcjonowaniem Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym na mocy art. 3, 4 i 5 tej decyzji, anulowania wszelkich zaległych wypłat pomocy, o których mowa w art. 7 zdanie trzecie tej decyzji, i przedstawienia Urzędowi Nadzoru EFTA w wyznaczonym terminie informacji wymienionych w art. 8 tej decyzji.

               2.

               Obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawa T-288/11: Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2011 r. — A+P Kieffer Omnitec Sàrl przeciwko Komisji

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/34

         Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2011 r. — A+P Kieffer Omnitec Sàrl przeciwko Komisji
   (Sprawa T-288/11)
   2011/C 252/79
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: A+P Kieffer Omnitec Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: A. Delvaux i V. Bertrand, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               dopuszczenie skargi o stwierdzenie nieważności;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji, przez którą Komisja Europejska odrzuciła jej ofertę i udzieliła zamówienia innemu ubiegającemu się, która to decyzja została doręczona stronie skarżącej w dniu 5 kwietnia 2011 r., pismem z dnia 1 kwietnia 2011 r.;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga zmierza do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 1 kwietnia 2011 r. odrzucającej ofertę złożoną przez skarżącą w ramach procedury otwartej zmierzającej do udzielenia zamówienia publicznego na konserwację instalacji grzewczych, wentylacyjnych, klimatyzacyjnych i hydrosanitarnych oraz zraszaczy w budynku im. Josepha Becha w Luksemburgu i udzielającej zamówienia innemu ubiegającemu się (JO 2010/S 241-367523).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 89 ust. 1 i 2 oraz art. 92 rozporządzenia finansowego, art. 135 ust. 1 i 5 rozporządzenia wykonawczego oraz art. 49 Dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, (1) a także zasady przejrzystości, równości i proporcjonalności w zakresie, w jakim Komisja Europejska zażądała od ubiegającego się, aby dostarczyła „certyfikat ISO ważny na całą jego działalność w zakresie konserwacji, wydany przez jednostkę certyfikującą”. Strona skarżąca zarzuca Komisji Europejskiej, po pierwsze, brak sformułowania kryterium wyboru w sposób wyraźny i precyzyjny wobec braku doprecyzowania w zeszycie zamówienia wymaganego numeru certyfikatu ISO, po drugie, wymagania od ubiegających się certyfikatu ISO „na całą działalność konserwacyjną”, a nie tylko na odnośny rynek, i, po trzecie, brak umożliwienia ubiegającym się wykazania, iż posiadają poziom jakości porównywalny z poziomem certyfikatu ISO.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadniania wynikającego z art. 296 TFUE, art. 100 ust. 2 rozporządzenia finansowego, naruszenie specyfikacji zamówienia i jej załączników, oraz oczywisty błąd w ustaleniach w zakresie, w jakim Komisja Europejska odrzuciła ofertę spółki A+P KIEFFER OMNITEC, na tej podstawie, iż skarżąca nie spełniała kryterium 16, ponieważ ta nie złożyła dokumentów dowodowych poświadczających, że kandydaci posiadają wymagane kwalifikacje. Strona skarżąca podnosi, po pierwsze, że kryterium 16 dotyczyło „deklaracja wykazująca rzeczywiste roczne środki mające wymagany profil w okresie trzech ostatnich lat u wszystkich ewentualnych członków grupy”, oraz że strona 27/37 załącznika II do specyfikacji zamówienia nie odnosiła się do znajomości języków przez kandydatów, oraz, po drugie, że strona skarżąca przedstawiła dowód na to, że kandydaci posiadają kwalifikacje wymagane na stronie 28/38 załącznika II do specyfikacji zamówienia poprzez złożenie odpowiednich dokumentów. Jeżeli chodzi o innego kandydata, to dokumenty zamówienia nie wymagały spełnienia kwalifikacji wymaganych przez szefa danego miejsca.

      (1)  Dz.U. L 134, 2004, s. 114.


title: Sprawa T-59/09: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2009 r. — Niemcy przeciwko Komisji

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/35

         Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2009 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-59/09)
   2009/C 113/73
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i B. Klein)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 grudnia 2008 r. [SG.E.3/RG/mbp D(2008) 10067] o udostępnieniu wnioskodawcom będącym osobami prywatnymi dokumentów objętych zakresem postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego nr 2005/4569 pochodzących od władz niemieckich, mimo sprzeciwu rządu federalnego mającego za podstawę art. 2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 5 grudnia 2008 r. o udostępnieniu osobom trzecim będącym osobami prywatnymi dokumentów objętych zakresem postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego pochodzących od władz niemieckich, mimo sprzeciwu rządu federalnego.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 (1) w związku z zawartą w art. 10 WE zasadą lojalnej współpracy pomiędzy Wspólnotą i państwami członkowskimi.
   Artykuł 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 przyznaje państwom członkowskim możliwość uzależnienia przekazywania dokumentów sporządzonych przez ich władze, które znajdują się w posiadaniu organów wspólnotowych, od wyrażenia przez państwo członkowskie zgody. Komisja nie dysponuje prawem do przeprowadzania własnej wyczerpującej analizy powodów odmowy dostępu do dokumentów na podstawie art. 4 ust. 1-3 rozporządzenia nr 1049/2001. Zgodnie z wykładnią dokonaną przez Trybunał w sprawie C-64/05 P (2) Szwecja przeciwko Komisji dany organ wspólnotowy może pominąć taki sprzeciw i dokonać własnej oceny w przedmiocie występowania powodów odmowy dostępu na podstawie art. 4 ust. 1-3 rozporządzenia nr 1049/2001 w następujących okolicznościach: gdy sprzeciw jest „całkowicie nieuzasadniony” lub nie wykazuje „żadnego związku” z powodami odmowy dostępu.
   Wynika z tego, że w związku z ustanowioną w art. 10 WE zasadą lojalnej współpracy pomiędzy Wspólnotą i państwami członkowskimi ocena występowania powodów odmowy dostępu zgodnie z art. 4 ust. 1-3 rozporządzenia nr 1049/2001 zasadniczo należy do państwa członkowskiego. Komisja może się przeciwstawić odmowie wyrażenia zgody jedynie wyjątkowo, w sytuacji braku dostosowania się w wystarczającym stopniu przez państwo członkowskie do wspomnianych wymogów. Do takiego wniosku prowadzi także porównanie z art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1049/2001. Obydwie z wymienionych w orzecznictwie okoliczności dotyczą istotnych wymogów o charakterze formalnym, które pod względem treści powinny opierać się o zawarty w art. 253 WE obowiązek uzasadnienia. Kontrola zgodności z prawem tj. kwestii, czy odmowa dostępu do dokumentów spełnia wymogi art. 4 ust. 1-3 rozporządzenia nr 1049/2001, nie należy jednakże do Komisji.
   Tytułem zarzutu ewentualnego skarżąca twierdzi, że nawet gdyby Sąd zinterpretował wyrok w sprawie C-64/05 P w taki sposób, że wniesiony na podstawie art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 sprzeciw państwa członkowskiego wiąże organ wspólnotowy tylko wtedy, gdy jest on zgodny z art. 4 ust. 1 -3 tego rozporządzenia, to Komisja byłaby uprawniona co najwyżej do dokonania kontroli ewidencyjnej uzasadnienia przedstawionego przez państwo członkowskie. Jednakże w żadnym wypadku nie można uważać, że uzasadnienie sprzeciwu zgłoszonego przez Niemcy jest w sposób oczywisty wadliwe.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz. U. L 145 s 43).

      (2)  Wyrok Trybunału z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie C-64/05 P Szwecja przeciwko Komisji i in. (Zb. Orz. 2007 s I 113839.


title: Sprawa C-26/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 19 stycznia 2009 r. – Motor Insurers' Bureau przeciwko Helphire (UK) Limited, Angel Assistance Limited

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 19 stycznia 2009 r. – Motor Insurers' Bureau przeciwko Helphire (UK) Limited, Angel Assistance Limited
   (Sprawa C-26/09)
   2009/C 90/13
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Motor Insurers' Bureau

      Strona pozwana: Helphire (UK) Limited, Angel Assistance Limited

      Pytania prejudycjalne

   Pytanie 1

               a)

               Jeżeli prawo krajowe państwa członkowskiego stanowi, że koszty wynajmu pojazdu zastępczego poniesione przez poszkodowanego w następstwie wypadku samochodowym podlegają zwrotowi od osoby ponoszącej odpowiedzialność za wypadek, to czy art. 1 ust. 4 dyrektywy (1) zezwala MIB na wykluczenie odpowiedzialności za pokrycie tych kosztów, jeżeli odszkodowanie ostatecznie zostanie wypłacone ubezpieczycielowi, który wydał polisę ubezpieczeniową od następstw nieszczęśliwych wypadków obejmującą koszty wynajmu w przypadku nieotrzymania zwrotu kosztów od osoby odpowiedzialnej?

               b)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie 1a), czy dopuszczalne jest, żeby odszkodowanie wypłacone przez MIB było ograniczone do wysokości składki ubezpieczeniowej, w przypadku gdy została zapłacona ubezpieczycielowi, który pokrył koszty wynajmu?

         Pytanie 2
   W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie 1a):
   Czy sąd krajowy jest zobowiązany do wykładni umowy w sprawie nieubezpieczonych kierowców, w taki sposób żeby dyrektywa była skuteczna zgodnie z zasadami sformułowanymi przez Trybunał w sprawie C-106/89 Marleasing przeciwko Comercial Internacional de Alimentacion (Rec. s. I-4135)? Innymi słowy, czy „całość norm prawa krajowego”, o których mowa w pkt 120 tiret trzeci w sprawach połączonych C-397/01-C-403/01 Pfeiffer przeciwko Deutsches Rotes Kruz, (Zb.Orz. s. I-8835) obejmuje umowę w sprawie nieubezpieczonych kierowców?
   Pytanie 3
   W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie 1a):
   Czy art. 1 ust. 4 dyrektywy wywołuje skutek bezpośredni?
   Pytanie 4
   W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 3:

               a)

               W celu ustalenia czy przeciwko instytucji takiej jak MIB można powoływać się na przepisy dyrektywy wywołujące skutek bezpośredni:

                           i)

                           należy oprzeć się na kryteriach wskazanych przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku w sprawie C-188/89 Foster przeciwko British Gas, (Rec. s. I-3313)?

                           ii)

                           jeżeli ustalenia należy dokonać w oparciu o niektóre (ale nie wszystkie) kryteria i/lub dodatkowe kryteria, to jakie są te kryteria?

               b)

               Czy tylko do sądów krajowych należy ustalenie czy dana instytucja spełnia stosowne kryteria?

               c)

               Czy instytucja posiadająca cechy MIB spełnia kryteria pozwalające na powołanie się przeciwko niej na przepisy dyrektywy wywołujące skutek bezpośredni?

      (1)  Druga Dyrektywa Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych Dz.U. L 8, s.17.


title: Sprawa C-159/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia z dnia 16 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Franz Lesar/Beim Vorstand der Telekom Austria AG eingerichtetes Personalamt (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 2000/78/WE — Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy — Artykuł 2 ust. 1 i art. 2 ust. 2 lit. a) — Artykuł 6 ust. 2 — Dyskryminacja ze względu na wiek — Ustalenie uprawnień emerytalnych byłych urzędników — Okresy przyuczenia do zawodu i pracy — Nieuwzględnienie takich okresów ukończonych przed osiągnięciem 18. roku życia)

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia z dnia 16 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Franz Lesar/Beim Vorstand der Telekom Austria AG eingerichtetes Personalamt
   (Sprawa C-159/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2000/78/WE - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Artykuł 2 ust. 1 i art. 2 ust. 2 lit. a) - Artykuł 6 ust. 2 - Dyskryminacja ze względu na wiek - Ustalenie uprawnień emerytalnych byłych urzędników - Okresy przyuczenia do zawodu i pracy - Nieuwzględnienie takich okresów ukończonych przed osiągnięciem 18. roku życia))
   (2016/C 305/12)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Franz Lesar

      Strona pozwana: Beim Vorstand der Telekom Austria AG eingerichtetes Personalamt

      Sentencja

   Wykładni art. 2 ust. 1, art. 2 ust. 2 lit. a) oraz art. 6 ust. 2 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy dokonywać w ten sposób, że przepisy te nie stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które – do celów przyznania prawa do emerytury i obliczenia wymiaru świadczenia emerytalnego – wyklucza uwzględnienie okresów przyuczenia do zawodu i pracy ukończonych przez urzędnika przed osiągnięciem przez niego 18. roku życia, ponieważ uregulowanie to ma na celu zagwarantowanie jednolitego ustalenia w ramach systemu emerytalnego urzędników wieku przystąpienia do tego systemu oraz wieku uprawniającego do pobierania świadczeń emerytalnych wypłacanych w tym systemie.

      (1)  Dz.U. C 254 z 3.8.2015.


title: Sprawa T-313/15: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2015 r. – Włochy/Komisja

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/35

         Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2015 r. – Włochy/Komisja
   (Sprawa T-313/15)
   (2015/C 262/47)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: P. Gentili, avvocato dello Stato, G. Palmieri, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursie EPSO/AD/301/15 – Administratorzy (AD 5);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Podniesione zarzuty i główne argumenty są identyczne z zarzutami i głównymi argumentami podniesionymi w sprawie T-17/15, Republika Włoska/Komisja (Dz.U. C 81 z dnia 9 marca 2015 r., s. 27).


title: Sprawa C-285/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd — Warna Bułgaria) — Bonik (EOOD) przeciwko Direktor na direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — Warna, pri centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite (Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Prawo do odliczenia — Odmowa)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd — Warna Bułgaria) — Bonik (EOOD) przeciwko Direktor na direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — Warna, pri centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite
   (Sprawa C-285/11) (1)

   (Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Prawo do odliczenia - Odmowa)
   2013/C 26/17
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd — Warna

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bonik (EOOD)

      Strona pozwana: Direktor na direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — Warna, pri centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Administratiwen syd — Warna — Wykładnia art. 14, 62, 63, 167, 168 oraz art. 178 lit. a) i b) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Formalności państw członkowskich w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT — Środki podejmowane w celu zapobiegania niektórym formom przestępstw podatkowych lub unikania opodatkowania — Odmowa prawa do odliczenia podatku VAT względem podatnika będącego odbiorcą dostaw wewnątrzwspólnotowych ze względu na brak dowodów co do realnego charakteru dostaw między poprzednimi dostawcami mimo istnienia dowodów świadczących o realizacji dostaw od bezpośredniego dostawcy na rzecz podatnika

      Sentencja

   Artykuły 2, 9, 14, 62, 63, 167, 168 i 178 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one, aby w okolicznościach takich jak będące przedmiotem postępowania głównego odmówiono podatnikowi prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej z tytułu dostawy towarów z uwagi na fakt, że uwzględniając przestępstwa lub naruszenia popełnione na etapie obrotu poprzedzającym tę dostawę lub następującym po niej, uznane zostało, że dostawa ta nie została rzeczywiście zrealizowana, jeżeli nie wykazano na podstawie obiektywnych przesłanek, iż podatnik ten wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała się z przestępstwem w dziedzinie podatku od wartości dodanej popełnionym na wcześniejszym lub dalszym odcinku łańcucha dostaw, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


title: Sprawa C-88/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Roermond — Niderlandy) — Postępowanie karne przeciwko Jibrilowi Jaoo

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/20

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Roermond — Niderlandy) — Postępowanie karne przeciwko Jibrilowi Jaoo
   (Sprawa C-88/12) (1)

   2012/C 379/34
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 126 z 28.4.2012.


title: Sprawa C-185/10: Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/11

         Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-185/10)
   ()
   2010/C 209/16
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: M. Simerdova i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez przyjęcie i utrzymanie w mocy art. 4 ustawy „Prawo farmaceutyczne” z dnia 6 września 2001 r. znowelizowanej ustawą z 30 marca 2007 r. (Dz.U. Nr 75, poz. 492) w zakresie w jakim zezwala on na wprowadzenie do obrotu w Rzeczpospolitej Polskiej bez pozwolenia wydanego w Polsce produktów leczniczych sprowadzanych z zagranicy zawierających te same substancje czynne, tę samą dawkę i postać co produkty lecznicze, które otrzymały w Polsce pozwolenie na wprowadzenie do obrotu, jeżeli cena tych pierwszych jest konkurencyjna w stosunku do ceny tych drugich produktów leczniczych, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 6 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (1).

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Przyjęcie i stosowanie przez Rzeczpospolitą Polskę art. 4 ust.1 i 3a ustawy „Prawo Farmaceutyczne” umożliwia wprowadzanie do obrotu na terenie Polski produktów leczniczych nieposiadających pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w tym kraju wydanego przez właściwe organy krajowe, co jest niezgodne z art. 6 ust.1 Dyrektywy 2001/83.
   Zdaniem strony skarżącej polski przepis nie jest objęty art. 5 ust.1 i art. 126a Dyrektywy 2001/83, które przewidują odstępstwa od ogólnego wymogu zawartego w art. 6 ust.1 tejże Dyrektywy, co do posiadania przez produkty lecznicze krajowego pozwolenia.
   Przede wszystkim art. 4 ust. 3a ustawy „Prawo Farmaceutyczne” wymieniając jako warunek dopuszczenia sprowadzanych z zagranicy produktów leczniczych ich „konkurencyjną cenę” w porównaniu do ceny dopuszczonych już na rynku krajowym produktów leczniczych opiera się wyłącznie na kryterium ekonomicznym. Tymczasem taki rodzaj kryterium nie może uzasadniać odstępstwa od art. 6 ust.1 Dyrektywy 2001/83/WE. Ponadto, polski przepis dotyczy produktów leczniczych o tych samych substancjach czynnych, postaci i dawce, co dopuszczone już na rynku krajowym produkty lecznicze, dlatego nie można ich uznać za niedostępne na rynku krajowym, hipoteza, która mogłaby uzasadniać potrzebę importu docelowego na podstawie art. 5 ust.1 Dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 311 s. 67-128, Polskie Wydanie Specjalne: Rozdział 13 Tom 27 P. 69-130.


title: Sprawa C-498/14 PPU: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles – Belgia) – (Informacje usunięto lub zastąpiono w ramach ochrony danych osobowych i/lub poufności.) / (Informacje usunięto lub zastąpiono w ramach ochrony danych osobowych i/lub poufności.) (Odesłanie prejudycjalne – Pilny tryb prejudycjalny – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej – Uprowadzenie dziecka – Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 – Artykuł 11 ust. 7 i 8)

text:
                  2.3.2015

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 73/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles – Belgia) – RG (*1)/ SF (*1)

         (Sprawa C-498/14 PPU) (1)

         (Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej - Uprowadzenie dziecka - Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 - Artykuł 11 ust. 7 i 8)
         (2015/C 073/11)
         Język postępowania: francuski

            Sąd odsyłający

         Cour d'appel de Bruxelles

            Strony w postępowaniu głównym

            Strona skarżąca: RG (*1)

            Strona pozwana: SF (*1)

            Sentencja

         Wykładni art. 11 ust. 7 i 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on zasadniczo na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie przyznało wyspecjalizowanemu sądowi jurysdykcję w zakresie rozstrzygania kwestii powrotu dziecka czy pieczy nad dzieckiem w ramach postępowania przewidzianego w tym przepisie, nawet gdy przed sądem powszechnym toczy się już postępowanie co do istoty sprawy dotyczące odpowiedzialności rodzicielskiej względem dziecka.

            (*1)  Informacje usunięto lub zastąpiono w ramach ochrony danych osobowych i/lub poufności.

            (1)  Dz.U. C 16 z 19.1.2015.


title: Sprawa C-370/04: Skarga wniesiona dnia 26 sierpnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/22

         Skarga wniesiona dnia 26 sierpnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-370/04)
   (2004/C 262/38)
   Dnia 26 sierpnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Republice Federalnej Niemiec sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich, reprezentowaną przez Geralda Brauna i Woutera Wilsa, członków Służby Prawnej Komisji, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła swym zobowiązaniom wynikającym z Traktatu WE oraz z dyrektywy 2001/16/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych (1), poprzez brak wydania w przewidzianym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania niniejszej dyrektywy.

               2)

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Z dniem 20 kwietnia 2003 r. upłynął termin dla dokonania transpozycji dyrektywy 2001/16/WE.

      (1)  Dz.U. L 110, str. 1.


title: Sprawa C-263/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 14 maja 2009 r. w sprawie T-165/06 Elio Fiorucci przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 14 lipca 2009 r. przez Edwin Co. Ltd

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/25

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 14 maja 2009 r. w sprawie T-165/06 Elio Fiorucci przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 14 lipca 2009 r. przez Edwin Co. Ltd
   (Sprawa C-263/09 P)
   2009/C 220/51
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Edwin Co. Ltd (przedstawiciele: adwokaci D. Rigatti, M. Bertani, S. Verea, K.P. Muraro, M. Balestriero)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) oraz Elio Fiorucci

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               obciążenie E. Fiorucciego kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz w postępowaniu odwoławczym lub, przy założeniu, że odwołanie nie zostanie uwzględnione, zasądzenie podziału kosztów.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               W pierwszej kolejności zaskarżony wyrok narusza lub dokonuje błędnego zastosowania art. 52 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 40/94. (1) Względna podstawa odmowy, która na podstawie tego przepisu skutkuje nieważnością rejestracji znaku towarowego składającego się z nazwiska osoby innej niż zgłaszający, ma zasadzać się na okoliczności, że żądający stwierdzenia nieważności jest na podstawie prawa krajowego właścicielem wyłącznego prawa do korzystania z tego nazwiska. Jednakże na podstawie art. 8 ust. 3 CPI (2), na którym opiera się druga strona postępowania odwoławczego, E. Fiorucciemu nie przysługuje takie prawo. Artykuł 8 ust. 3 CPI przyznaje mu raczej po prostu warunkowe prawo rejestracji znaku „Elio Fiorucci”, z którego jednak sam nie mógłby nigdy korzystać, ponieważ tak zarejestrowany znak kłóciłby się z prawami Edwina do słowa „Fiorucci”. W tym właśnie kontekście Sąd Pierwszej Instancji stwierdził nieważność znaku towarowego Edwina „Elio Fiorucci” w oparciu o taką podstawę odmowy, która nie istnieje i która nigdy nie mogłaby zaistnieć. To oznacza naruszenie lub błędne zastosowanie art. 52 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 40/94, który to przepis, jeśli zastosuje się względem niego właściwą wykładnię, może znajdować zastosowanie tylko wówczas, gdy żądający stwierdzenia nieważności jest już właścicielem (lub ma przynajmniej możliwość nabycia) wyłącznego prawa do korzystania z własnego nazwiska jako znaku towarowego.

               2.

               Zaskarżony wyrok narusza lub dokonuje błędnej wykładni art. 8 ust. 3 rozporządzenia 40/94. Przeciwnie do tego, co stwierdził Sąd Pierwszej Instancji, przepis ten znajduje faktycznie zastosowanie tylko do nazwisk osób, które stały się sławne w sektorze niekomercyjnym: nie może zatem stosować się do patronimika „Elio Fiorucci”, który na podstawie oceny faktów niepodlegającym zakwestionowaniu w ramach tego postępowania, najpierw stał się słynny w sektorze komercyjnym.
               Taką wykładnię art. 8 ust. 3 CPI sugeruje przede wszystkim literalne brzmienie tego przepisu, który wyraźnie stanowi, że jego celem jest ograniczenie ochrony, jaką przyznaje nazwiskom osób, które stały się słynne w „dziedzinie sztuki, literatury, nauki, polityki lub sportu”. Taki wniosek potwierdza również analiza systemowa włoskiego prawa znaków towarowych, z której wynika, że gdy nazwisko stało się słynne w sektorze komercyjnym, to otrzymuje ochronę na podstawie art. 12 ust. 1 lit. b) i f) CPI, podczas gdy art. 8 ust. 3 CPI odnosi się tylko do nazwisk, które stały się najpierw słynne w sektorze niekomercyjnym. Nie jest możliwe, aby oba te przepisy znajdowały równoległe zastosowanie do tego samego oznaczenia, ponieważ prowadziłoby to do dwóch wyłącznych praw do znaków towarowych, które byłyby wzajemnie niezgodne. Poprzez rejestrację własnego nazwiska jako znaku towarowego (następnie przekazanego Edwinowi) E. Fiorucci tym samym zrzekł się wszelkich roszczeń do korzystania z renomy związanej z jego nazwiskiem dla celów komercyjnych. Tym samym nie może on powoływać się na art. 8 ust. 3 CPI celem wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności znaku towarowego Edwina „Elio Fiorucci”.
               Ponadto wykładnia art. 8 ust. 3 CPI proponowana przez Edwina, której konsekwencją jest to, że nie znajduje on zastosowania do niniejszego sporu, jest spójna z celem tego przepisu, jakim jest zapobieżenie pasożytniczego korzystania przez osobę rejestrującą znak, który zdobył prestiżową reputację poprzez zasługi innej osoby. Edwinowi nie można zarzucić pasożytniczego postępowania, ponieważ po nabyciu znaków towarowych „Fiorucci” za znaczną kwotę, wnoszący odwołanie drogo zapłacił za prawo do korzystania z renomy związanej z nazwiskiem słynnego mediolańskiego projektanta mody.
               Argument Sądu Pierwszej Instancji, że ochrona przyznana na podstawie art. 8 ust. 3 CPI jest szersza i nie powiela ochrony przyznanej sławie zdobytej przez rozpoznawcze znaki w sektorze komercyjnym nie jest przekonujący. Według najbardziej autorytatywnej doktryny włoskiej, warunkowe prawo do rejestracji znaków, które są słynne w sektorze niekomercyjnym na podstawie art. 8 ust. 3 CPI nie jest prawem bezwzględnym. Jednakże, podstawowym argumentem musi być argument, że przyznana ochrona nie jest szersza niż ochrona przyznana na podstawie art. 12 ust. 1 lit b) i f) CPI dla znaków, które są słynne lub nabyły renomę w sektorze komercyjnym. Okoliczność, że dziedziny, w których przepisy te zachodzą na siebie potwierdza raz jeszcze, że nie mogą być one stosowane równolegle.
               Przeciwnie do powierzchownej tezy Sądu Pierwszej Instancji, z uważnej i szczegółowej analizy włoskiej doktryny dotyczącej art. 8 ust. 3 CPI [dawniej art. 21 ust. 3 lit. m)] wynika, że przeważające stanowisko jest takie, że przepis znajduje zastosowanie tylko do znaków, które nabyły renomę w sektorze niekomercyjnym. Potwierdza to niewielka liczba wyroków wydanych do dnia dzisiejszego przez włoskie sądy odnośnie do art. 8 ust. 3 CPI.
               Nie bardziej przekonujący jest argument Sądu Pierwszej Instancji, że stając się słynny w niekomercyjnym sektorze (szczególnie w dziedzinie sztuki, kultury i ekologii oraz w obszarze ochrony dzieci), E. Fiorucci mógłby w każdym razie powoływać się na ochronę przyznaną na podstawie art. 8 ust. 3 CPI. Według najbardziej autorytatywnej doktryny włoskiej, gdy patronimik, który jest już zarejestrowany przez inna osobę i stał się słynny nabywa renomę w sektorze niekomercyjnym, jego właściciel (w tym przypadku Elio Fiorucci) nie może powoływać się na art. 8 ust. 3 CPI, ponieważ konieczność ochrony właściciela (w tym przypadku Edwina) słynnego znaku towarowego (w tym przypadku Fiorucci), który był wcześniej zarejestrowany przeważa.

               3.

               Zaskarżony wyrok jest bezprawny w zakresie, w jakim występują w nim braki w uzasadnieniu, ponieważ Sąd Pierwszej Instancji nie zbadał argumentów i dowodów na poparcie twierdzeń Edwina, że uzyskał zgodę Elia Fiorucciego, aby zarejestrować jego patronimik jako znak towarowy. Alternatywnie Edwin twierdzi, że gdyby Trybunał Sprawiedliwości uznał, że ani on, ani Sąd Pierwszej Instancji nie są właściwe w przedmiocie zbadania rozpatrywanego argumentu, powinien wyraźnie odesłać sprawę do Izby Odwoławczej (lub innego wydziału) OHIM (czego Sąd Pierwszej Instancji nie uczynił) celem rozpatrzenia tego argumentu, zgodnie z art. 63 ust. 6 rozporządzenia nr 40/94 i z art. 1d rozporządzenia nr 216/96. (3)

               4.

               Zaskarżony wyrok jest bezprawny z tego względu, że narusza lub dokonuje błędnego zastosowania art. 63 rozporządzenia nr 40/94 i stanowi obrazę wymiaru sprawiedliwości w zakresie, w jakim Sąd Pierwszej Instancji niesłusznie odmówił rozpoznania argumentu Edwina opartego na tym, że wnoszący odwołanie nabył od Fiorucci SpA de facto znak towarowy dotyczący (lub w każdym razie jakiekolwiek inne prawo do korzystania z renomy z tym związanej) patronimika „Elio Fiorucci”. Alternatywnie Edwin podnosi, że gdyby Trybunał Sprawiedliwości uznał, że ani on, ani Sąd Pierwszej Instancji nie są właściwe w przedmiocie zbadania rozpatrywanego argumentu, powinien wyraźnie odesłać sprawę do Izby Odwoławczej (lub innego wydziału) OHIM (czego Sąd Pierwszej Instancji nie uczynił) celem rozpatrzenia tego argumentu, zgodnie z art. 63 ust. 6 rozporządzenia nr 40/94 i z art. 1d rozporządzenia nr 216/96.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz. U. 1994 L 11, s.1).

      (2)  Codice della Proprieta industriale italiano (włoski kodeks własności przemysłowej)

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 216/96 z dnia 5 lutego 1996 r. ustanawiające regulamin wewnętrzny izb odwoławczych Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Dz. U. 1996 L 28, s. 11).


title: Sprawa C-155/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammarrätten i Stockholm – Migrationsöverdomstolen (Szwecja) w dniu 1 kwietnia 2015 r. – George Karim/Migrationsverket

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammarrätten i Stockholm – Migrationsöverdomstolen (Szwecja) w dniu 1 kwietnia 2015 r. – George Karim/Migrationsverket
   (Sprawa C-155/15)
   (2015/C 198/31)
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Kammarrätten i Stockholm – Migrationsöverdomstolen.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: George Karim.

      Strona pozwana: Migrationsverket.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy nowe przepisy dotyczące skutecznych środków zaskarżenia w rozporządzeniu nr 604/2013 (1) (motyw 19 do preambuły oraz art. 27 ust. 1 i 5) oznaczają, że osoba ubiegająca się o azyl ma również możliwość podważenia kryteriów zawartych w rozdziale III rozporządzenia, na których podstawie ma zostać przekazana do innego państwa członkowskiego, które zgodziło się ją przyjąć? Czy też skuteczne środki zaskarżenia mogą ograniczać się jedynie do prawa do zbadania, czy istnieją systemowe nieprawidłowości w zakresie procedury azylowej i warunków przyjmowania osób ubiegających się o azyl w państwie członkowskim, do którego wnioskodawca ma zostać przekazany (odpowiadającego wydanemu przez Trybunał orzeczeniu w sprawie C-394/12)?

               2)

               W razie gdyby Trybunał miał uznać, że możliwe jest podważenie kryteriów zawartych w rozdziale III rozporządzenia, konieczna jest również odpowiedź na następujące pytanie: czy art. 19 ust. 2 rozporządzenia nr 604/2013 należy interpretować w ten sposób, że rozporządzenie nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o azyl wykaże, iż przez co najmniej trzy miesiące przebywała poza terytorium państw członkowskich?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. L 180, s.31)


title: Sprawa C-182/06: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 lipca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative, Luksemburg) — État du grand-duché de Luxembourg przeciwko Hans Ulrich Lakebrink, Katrin Peters-Lakebrink (Artykuł 39 WE — Podatek dochodowy od nierezydentów — Ustalenie stawki opodatkowania — Nieruchomości położone na terytorium innego państwa członkowskiego — Niepodlegające uwzględnieniu straty wynikające z wynajmu)

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 lipca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative, Luksemburg) — État du grand-duché de Luxembourg przeciwko Hans Ulrich Lakebrink, Katrin Peters-Lakebrink
   (Sprawa C-182/06) (1)

   (Artykuł 39 WE - Podatek dochodowy od nierezydentów - Ustalenie stawki opodatkowania - Nieruchomości położone na terytorium innego państwa członkowskiego - Niepodlegające uwzględnieniu straty wynikające z wynajmu)
   (2007/C 211/12)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour administrative, Luksemburg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: État du grand-duché de Luxembourg

      Strona pozwana: Hans Ulrich Lakebrink, Katrin Peters-Lakebrink
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour administrative, Luksemburg — Wykładnia art. 39 traktatu WE — Krajowy system podatku dochodowego od obywateli wspólnotowych niebędących rezydentami — Odmowa uwzględnienia przy obliczaniu stawki opodatkowania strat wynikających z wynajmu nieruchomości położonych na terytorium innego państwa członkowskiego
   Sentencja
   Artykuł 39 WE należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, które nie zezwala obywatelowi wspólnotowemu niebędącemu rezydentem państwa członkowskiego, w którym uzyskuje przychód stanowiący zasadniczą część jego dochodu podlegającego opodatkowaniu, na wystąpienie o uwzględnienie przy ustalaniu stawki opodatkowania tego dochodu strat wynikających z wynajmu nieruchomości niezajmowanych przez niego osobiście, położonych w innym państwie członkowskim, podczas gdy rezydent pierwszego państwa członkowskiego może wystąpić o uwzględnienie owych strat wynikających z najmu.

      (1)  Dz.U. C 143 z 17.6.2006.


title: Sprawa C-643/13P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 17 lipca 2014 r. – Melkveebedrijf Overenk BV przeciwko Komisji Europejskiej [Odwołanie — Odpowiedzialność pozaumowna — Rozporządzenie (WE) nr 1468/2006 — Opłata w sektorze mleka i produktów mlecznych — Oczywista niedopuszczalność]

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/30

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 17 lipca 2014 r. – Melkveebedrijf Overenk BV przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-643/13P) (1)

   ([Odwołanie - Odpowiedzialność pozaumowna - Rozporządzenie (WE) nr 1468/2006 - Opłata w sektorze mleka i produktów mlecznych - Oczywista niedopuszczalność])
   2014/C 315/48
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Melkveebedrijf Overenk BV, Maatschap Veehouderij Kwakernaak, Mulders Agro vof, Melkveebedrijf Engelen vof, Melkveebedrijf De Peel, Mathijs H. H. M. Moonen (przedstawiciele: P. E. Mazel i A van Beelen, advocaten)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Kranenborg i Z. Malůšková, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Melkveebedrijf Overenk BV, Maatschap Veehouderij Kwakernaak, Mulders Agro vof, Melkveebedrijf Engelen vof, Melkveebedrijf De Peel i Mathijs Moonen zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014.


title: Sprawa T-168/12: Wyrok Sądu z dnia 18 września 2014 r. – Georgias i in. przeciwko Radzie i Komisji (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte przeciwko niektórym osobom i podmiotom w świetle sytuacji w Zimbabwe — Zamrożenie funduszy — Odpowiedzialność pozaumowna — Związek przyczynowy — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom — Oczywisty błąd w ocenie — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/10

         Wyrok Sądu z dnia 18 września 2014 r. – Georgias i in. przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-168/12) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte przeciwko niektórym osobom i podmiotom w świetle sytuacji w Zimbabwe - Zamrożenie funduszy - Odpowiedzialność pozaumowna - Związek przyczynowy - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom - Oczywisty błąd w ocenie - Obowiązek uzasadnienia))
   2014/C 388/10
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aguy Clement Georgias (Harare, Zimbabwe), Trinity Engineering (Private) Ltd (Harare) i Georgiadis Trucking (Private) Ltd (Harare) (przedstawiciele: początkowo M. Robson, E. Goulder, solicitors, i H. Mercer, QC, następnie M. Robson, H. Mercer i I. Quirk, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i G. Étienne, pełnomocnicy) i Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Konstantinidis i S. Bartelt, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie naprawienia szkody poniesionej przez skarżących według ich twierdzeń w wyniku przyjęcia rozporządzenia Komisji (WE) nr 412/2007 z dnia 16 kwietnia 2007 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 314/2004 dotyczące niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Zimbabwe (Dz.U. L 101, s. 6).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Aguy Clement Georgias, Trinity Engineering (Private) Ltd i Georgiadis Trucking (Private) Ltd pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej i Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 165 z 9.6.2012.


title: Sprawa T-328/14: Wyrok Sądu z dnia 18 lutego 2016 r. – Jannatian/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie środków finansowych — Ograniczenia w zakresie dopuszczania — Skarga o stwierdzenie nieważności — Umorzenie postępowania — Odpowiedzialność pozaumowna — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom — Krzywda)

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/21

         Wyrok Sądu z dnia 18 lutego 2016 r. – Jannatian/Rada
   (Sprawa T-328/14) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie środków finansowych - Ograniczenia w zakresie dopuszczania - Skarga o stwierdzenie nieważności - Umorzenie postępowania - Odpowiedzialność pozaumowna - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom - Krzywda))
   (2016/C 111/25)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mahmoud Jannatian (Teheran, Iran) (przedstawiciele: adwokaci I. Smith Monnerville i S. Monnerville)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Naert i M. Bishop, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39); decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r., zmieniającej decyzję 2010/413 (Dz.U. L 281, s. 81); rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1) i rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1), a także rozporządzeń wykonawczych Rady (UE) nr 350/2012 z dnia 23 kwietnia 2012 r., Rady (UE) nr 709/2012 z dnia 2 sierpnia 2012 r., Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r., Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r., Rady (UE) nr 522/2013 z dnia 6 czerwca 2013 r., Rady (UE) nr 1203/2013 z dnia 26 listopada 2013 r. oraz Rady (UE) nr 397/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. dotyczących wykonania rozporządzenia nr 267/2012 (odpowiednio Dz.U. L 110, s. 17, Dz.U. L 208, s. 2, Dz.U. L 282, s. 16, Dz.U. L 356, s. 55, Dz.U. L 156, s. 3, Dz.U. L 316, s. 1 i Dz.U. L 119, s. 1), w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego, a po drugie, żądanie wypłaty odszkodowania za podnoszoną szkodę.

      Sentencja

               1)

               Postepowanie w sprawie skargi, w zakresie, w jakim dotyczy ona stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB; decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r., zmieniającej decyzję 2010/413; rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 i rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010, a także rozporządzeń wykonawczych Rady (UE) nr 350/2012 z dnia 23 kwietnia 2012 r., Rady (UE) nr 709/2012 z dnia 2 sierpnia 2012 r., Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r., Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r., Rady (UE) nr 522/2013 z dnia 6 czerwca 2013 r., Rady (UE) nr 1203/2013 z dnia 26 listopada 2013 r. oraz Rady (UE) nr 397/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. dotyczących wykonania rozporządzenia nr 267/2012, zostaje umorzone.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Mahmoud Jannatian i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 212 z 7.7.2014.


title: Sprawa T-708/15: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2015r. – Cham i Bena Properties/Rada

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/31

         Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2015r. – Cham i Bena Properties/Rada
   (Sprawa T-708/15)
   (2016/C 059/34)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Cham Holding Co. SA (Damaszek, Syria) oraz Bena Properties Co. SA (Damaszek) (przedstawiciel: E. Ruchat, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności powództwa skarżących;

               —

               w konsekwencji, nakazanie Unii Europejskiej naprawienia szkody poniesionej przez skarżące w wysokości, jaką Sąd określi na podstawie zasady słuszności;

               —

               nakazanie wyznaczenia eksperta w celu ustalenia całkowitego zakresu szkody poniesionej przez skarżące;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą trzy zarzuty tytułem żądania głównego i jeden zarzut tytułem żądania ewentualnego, dotyczące szkody, którą – jak twierdzą – poniosły i za którą ich zdaniem odpowiedzialność ponosi Rada Unii Europejskiej.

               1.

               Pierwszy zarzut dotyczący niezgodności z prawem aktów przyjętych przez Radę w zakresie, w jakim instytucja ta uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi ostrożności i staranności poprzez oparcie swych decyzji o umieszczeniu skarżących w wykazach dotyczących sankcji na niejasnych i nieprecyzyjnych powodach, pomimo orzecznictwa, które nakazuje jej szczegółowe uzasadnienie przyjmowanych przez nią decyzji, oraz poprzez nieprzestrzeganie obowiązku wysłuchania przed wydaniem decyzji o pozostawieniu skarżących we wspomnianych wykazach. Ponadto przyjęte względem skarżących środki ograniczające mają charakter nieproporcjonalny i naruszają ich prawo do reputacji i prawo własności.

               2.

               Drugi zarzut dotyczący krzywdy, jakiej doznały skarżące, ponieważ umieszczenie ich w wykazach dotyczących sankcji narusza ich reputację.

               3.

               Trzeci zarzut dotyczący szkody poniesionej przez skarżące ze względu na umieszczenie ich w wykazach osób i podmiotów, których dotyczą środki ograniczające, ponieważ w rezultacie utraciły one wielu kontrahentów oraz wiele źródeł dochodów.

               4.

               Czwarty zarzut, podniesiony tytułem żądania ewentualnego, dotyczący odpowiedzialności niezależnej od winy, jaką ponosi Unia Europejska za szkody wyrządzone skarżącym w związku z umieszczeniem ich w wykazach osób i podmiotów, których dotyczą sankcje wobec Syrii.


title: Sprawa T-201/15: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2015 r. – Unicorn/OHIM – Mercilink Equipment Leasing (UNICORN)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/44

         Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2015 r. – Unicorn/OHIM – Mercilink Equipment Leasing (UNICORN)
   (Sprawa T-201/15)
   (2015/C 198/61)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Unicorn a.s. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat L. Lorenc)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mercilink Equipment Leasing Ltd (Limassol, Cypr)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Mercilink Equipment Leasing Ltd

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „UNICORN” – wspólnotowy znak towarowy nr 5 992 805

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 lutego 2015 r. w sprawie R 1699/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               OHIM nie wziął należycie pod uwagę dowodów przedstawionych przez skarżącą;

               —

               OHIM nie wziął należycie pod uwagę dowodów w języku czeskim;

               —

               OHIM dokonał nieprawidłowej oceny renomy wcześniejszych znaków towarowych.


title: Sprawa T-231/14 P: Odwołanie wniesione w dniu 15 kwietnia 2014 r. przez Europejską Agencję Leków od wyroku wydanego w dniu 5 lutego 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-29/13 Drakeford przeciwko EMA

text:
               30.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/27

         Odwołanie wniesione w dniu 15 kwietnia 2014 r. przez Europejską Agencję Leków od wyroku wydanego w dniu 5 lutego 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-29/13 Drakeford przeciwko EMA
   (Sprawa T-231/14 P)
   2014/C 202/34
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Europejska Agencja Leków (EMA) (przedstawiciele: T. Jabłoński i N. Rampal Olmedo, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Durona)

      Druga strona postępowania: David Drakeford (Dublin, Irlandia)

      Żądania

   Wnosząca odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie F-29/13 w zakresie, w jakim stwierdza on nieważność decyzji EMA o nieprzedłużeniu umowy o pracę z drugą stroną postępowania odwoławczego;

               —

               uwzględnienie żądań podnoszonych w pierwszej instancji przez wnoszącą odwołanie, a mianowicie oddalenie skargi jako całkowicie bezzasadnej;

               —

               obciążenie drugiej strony powstępowania odwoławczego kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszeń prawa przez Sąd do spraw Służby Publicznej w kontekście wykładni art. 8 ust. 1 Warunków zatrudnienia innych pracowników UE (WZIP), w zakresie, w jakim sąd ten uznał, że należy dokonać takiej wykładni wyrażenia „każde następne przedłużenie umowy”, zgodnie z którą oznacza ono wszystkie czynności prowadzące do tego, że członek personelu tymczasowego w rozumieniu art. 2 lit. a) WZIP po ustaniu zatrudnienia na czas określony kontynuuje w tym samym charakterze stosunek pracy ze swoim pracodawcą, nawet jeśli temu przedłużeniu umowy towarzyszy powołanie do wyższej grupy zaszeregowania lub zmiana wykonywanych zadań.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa przez Sąd do spraw Służby Publicznej poprzez ustanowienie wyjątku od wykładni art. 8 ust. 1 WZIP.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa przez Sąd do spraw Służby Publicznej poprzez skorzystanie z nieograniczonego prawa orzekania przez Sąd.