title: Sprawa T-677/20: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2020 r. – Ryanair i Laudamotion/Komisja

text:
               11.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/31

      Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2020 r. – Ryanair i Laudamotion/Komisja
      (Sprawa T-677/20)
      (2021/C 9/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia) i Laudamotion GmbH (Schwechat, Austria) (przedstawiciele: adwokaci E. Vahida, F. Laprévote, V. Blanc, S. Rating i I. Metaxas-Maranghidis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej (UE) z dnia 6 lipca 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.57539 (2020/N) – Austria – COVID-19 – Aid to Austrian Airlines (1); oraz

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

            Strona skarżąca wniosła także o rozpoznanie jej skargi w trybie przyspieszonym, o którym mowa w art. 23a statutu Trybunału Sprawiedliwości.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy tego, że Komisja Europejska nie przeprowadziła kontroli ewentualnej pomocy udzielonej na rzecz Lufthansy lub udzielonej przez Lufthansę.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy tego, że Komisja Europejska naruszyła szczególne postanowienia TFUE oraz ogólne zasady prawa europejskiego dotyczące zakazu dyskryminacji, swobodnego świadczenia usług i swobody przedsiębiorczości, które stanowiły podstawę liberalizacji rynku transportu lotniczego w UE. Liberalizacja transportu lotniczego pozwoliła na rozwój prawdziwie paneuropejskich tanich linii lotniczych. Zezwalając Austrii na zarezerwowanie pomocy dla Austrian Airlines, Komisja Europejska zignorowała szkody, jakie dla tych paneuropejskich linii lotniczych spowodowały ograniczenia w podróżowaniu spowodowane kryzysem COVID-19.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy tego, że Komisja Europejska błędnie zastosowała art. 107 ust. 2 lit. b) TFUE i popełniła oczywiste błędy w ocenie w ramach kontroli proporcjonalności pomocy względem szkód spowodowanych ograniczeniami w podróżowaniu ze względu na kryzys COVID-19, w szczególności poprzez uznanie, że wszystkie szkody spowodowane przez kryzys COVID-19 dla AUA były bezpośrednim skutkiem ograniczeń w podróżowaniu i niesprawdzenie, czy Austrian Airlines ograniczyły wszystkie możliwe do uniknięcia koszty.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczy tego, że Komisja Europejska nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego pomimo poważnych trudności i naruszyła prawa procesowe strony skarżącej.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczy tego, że Komisja Europejska naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia.

         (1)  Decyzja Komisji Europejskiej (EU) z dnia 6 lipca 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.57539 (2020/N) – Austria – COVID-19 – Aid to Austrian Airlines (Dz.U. 2020 C 346, s. 2)


title: Sprawa T-689/20: Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2020 r. – HB / EBI

text:
               11.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/32

      Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2020 r. – HB / EBI
      (Sprawa T-689/20)
      (2021/C 9/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: HB (przedstawiciel: adwokat C. Bernard-Glanz)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji zastępcy sekretarza generalnego EBI z dnia 27 kwietnia 2020 r. o rozwiązaniu jej umowy o pracę oraz, w zakresie, w jakim będzie to konieczne, decyzji o oddaleniu zażalenia na tę decyzję, oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie, naruszenia zasady dobrej administracji oraz obowiązku staranności w zakresie, w jakim:

                              —

                              rozwiązanie umowy ze skarżącą ze względu na ograniczenia budżetowe było oczywiście błędne, a także sprzeczne ze szczegółową umową w sprawie przyznania dotacji JASPERS 2020 oraz z decyzją komitetu zarządzającego EBI z 2019 r;

                              —

                              rozwiązanie umowy ze skarżącą na tej podstawie, że obciążenie pracą działu JASPERS Smart Development, w którym zatrudniona była skarżąca, było mniejsze niż innych działów JASPERS i że w związku z tym nie było potrzeby biznesowej, aby utrzymać skarżącą na swoim stanowisku, było oczywiście błędne; oraz

                              —

                              rozwiązanie umowy o pracę ze skarżącą było oczywiście sprzeczne z interesem służby, zarówno z punktu widzenia administracyjnego, finansowego, jak i z punktu widzenia obciążenia pracą, oraz naruszyło zasadę dobrej administracji i obowiązek staranności.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący arbitralności i naruszenia zasady dobrej administracji w zakresie, w jakim w kontekście, w którym pozwana twierdzi, że musi zwolnić część swojego personelu ze względu na ograniczenia budżetowe, nieustanowienie planu redukcji zatrudnienia, obejmującego w szczególności ilościowe określenie liczby stanowisk, które mają zostać zlikwidowanie, oraz obiektywne kryteria ich wyboru, na podstawie których można by podjąć decyzje dotyczące poszczególnych pracowników przed podjęciem decyzji o rozwiązaniu umów o pracę, takich jak kwestionowana przez skarżącą, narusza zasadę dobrej administracji i nosi znamiona arbitralności.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący braku uprawnień autora aktu w zakresie, w jakim autor zaskarżonej decyzji, zastępca sekretarza generalnego EBI nie był uprawniony do jego wydania.


title: Sprawa T-325/19: Postanowienie Sądu z dnia 6 października 2020 r. – Cipriani / EUIPO – Hotel Cipriani (ARRIGO CIPRIANI)

text:
               11.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/33

      Postanowienie Sądu z dnia 6 października 2020 r. – Cipriani / EUIPO – Hotel Cipriani (ARRIGO CIPRIANI)
      (Sprawa T-325/19) (1)

      (2021/C 9/47)
      Język postępowania: angielski
      Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 246 z 22.7.2019.


title: Sprawy połączone od T-389/19 do T-394/19, T-397/19, T-398/19, T-403/19, T-404/19, T-406/19, T-407/19, od T-409/19 do T-418/19, od T-420/19 do T-422/19, od T-425/19 do T-427/19, od T-429/19 do T-432/19, T-435/19, T-436/19, od T-438/19 do T-442/19, od T-444/19 do T-446/19, od T-448/19 do T-454/19, T-463/19 i T-465/19: Postanowienie Sądu z dnia 8 października 2020 r. – Coppo Gavazzi i in. / Parlament

text:
               11.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/33

      Postanowienie Sądu z dnia 8 października 2020 r. – Coppo Gavazzi i in. / Parlament
      (Sprawy połączone od T-389/19 do T-394/19, T-397/19, T-398/19, T-403/19, T-404/19, T-406/19, T-407/19, od T-409/19 do T-418/19, od T-420/19 do T-422/19, od T-425/19 do T-427/19, od T-429/19 do T-432/19, T-435/19, T-436/19, od T-438/19 do T-442/19, od T-444/19 do T-446/19, od T-448/19 do T-454/19, T-463/19 i T-465/19) (1)

      (2021/C 9/48)
      Język postępowania: włoski
      Prezes ósmej izby w składzie powiększonym zarządził wykreślenie sprawy T-449/19.

         (1)  Dz.U. C 270 z 12.8.2019.


title: Sprawa T-573/19: Postanowienie Sądu z dnia 14 października 2020 r. – DS i in./Komisja i ESDZ

text:
               11.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/34

      Postanowienie Sądu z dnia 14 października 2020 r. – DS i in./Komisja i ESDZ
      (Sprawa T-573/19) (1)

      (2021/C 9/49)
      Język postępowania: francuski
      Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 357 z 21.10.2019.


title: Sprawa T-576/19: Postanowienie Sądu z dnia 14 października 2020 r. – DV i in. / Komisja

text:
               11.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/34

      Postanowienie Sądu z dnia 14 października 2020 r. – DV i in. / Komisja
      (Sprawa T-576/19) (1)

      (2021/C 9/50)
      Język postępowania: francuski
      Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 357 z 21.10.2019.


title: Wniosek do Trybunału EFTA o wydanie opinii doradczej wniesiony przez Trygderetten w sprawie O przeciwko Arbeids- og velferdsdirektoratet (Sprawa E-13/20) 2021/C 15/05

text:
               14.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 15/5

      Wniosek do Trybunału EFTA o wydanie opinii doradczej wniesiony przez Trygderetten w sprawie O przeciwko Arbeids- og velferdsdirektoratet
      (Sprawa E-13/20)
      (2021/C 15/05)
      W dniu 10 września 2020 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek z dnia 9 września 2020 r., w którym Trygderetten (krajowy sąd ds. ubezpieczeń społecznych) zwraca się o wydanie opinii doradczej w sprawie O przeciwko Arbeids- og velferdsdirektoratet, dotyczącej następujących kwestii:

                  (1)

                  Czy jest zgodne z przepisami rozporządzenia (WE) nr 883/2004, w tym z art. 5 lit. b), uzależnienie prawa do świadczenia pieniężnego w przypadku bezrobocia od tego, czy bezrobotny przebywa w państwie właściwym, w przypadkach gdy art. 64, 65 lub 65a nie mają zastosowania?

                  (2)

                  Czy art. 36 Porozumienia EOG ma zastosowanie w przypadku pobytu czasowego w innym państwie EOG, jak opisano w przedmiotowej sprawie?

                  (3)

                  Czy warunek opisany w pytaniu 1 stanowi ograniczenie prawa do swobodnego przemieszczania się, jakie przysługuje na podstawie art. 31 lub 36 Porozumienia EOG?

                  (4)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy ograniczenie to może być uzasadnione na tym, że:

                              —

                              przebywanie w państwie właściwym stanowi dla osoby bezrobotnej większą zachętę do poszukiwania zatrudnienia i zapewnia lepsze możliwości jego znalezienia?

                              —

                              przebywanie w państwie właściwym gwarantuje, że osoba bezrobotna pozostaje w dyspozycji służb zatrudnienia, tak by były one w stanie monitorować, czy dana osoba spełnia wymogi dotyczące zasiłku dla bezrobotnych?

                              —

                              przebywanie osoby bezrobotnej w państwie właściwym daje służbom zatrudnienia lepsze możliwości ocenienia, czy osoba bezrobotna ma zapewnioną odpowiednią obsługę?

                              —

                              wymóg dotyczący miejsca przebywania zapewnia równowagę ekonomiczną systemu zabezpieczenia społecznego?

                  (5)

                  Jeżeli warunek ten można uzasadnić, czy jest zgodne z art. 31 i 36 Porozumienia EOG, że osoba, która przebywała w innym państwie EOG niż państwo właściwe, nie dopełniając obowiązku poinformowania instytucji właściwej o tym pobycie, może zostać zobowiązana do zwrotu świadczenia, które zostało w związku z tym otrzymane niezgodnie z prawem na podstawie prawa krajowego? W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy jest zgodne z art. 31 i 36 Porozumienia EOG, aby na osobę zainteresowaną nakładana była dodatkowa opłata z tytułu odsetek wynosząca 10 %?

                  (6)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 3, czy art. 4, 6 lub 7 dyrektywy 2004/38/WE ma zastosowanie w sytuacji, gdy osoba bezrobotna przebywa czasowo w innym państwie EOG? Jeżeli art. 4, 6 lub 7 ma zastosowanie i można się nań powoływać wobec państwa macierzystego, zadaje się te same pytania, co pytania 3-5, w mającym zastosowanie zakresie.


title: Sprawa C-809/18 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 listopada 2020 r. – Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej / John Mills Ltd, Jerome Alexander Consulting Corp. [Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 3 – Zakres stosowania – Identyczność lub podobieństwo zgłoszonego znaku towarowego względem wcześniejszego znaku towarowego – Słowny unijny znak towarowy MINERAL MAGIC – Zgłoszenie do rejestracji przez agenta lub przedstawiciela właściciela wcześniejszego znaku towarowego – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy MAGIC MINERALS BY JEROME ALEXANDER]

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/2

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 listopada 2020 r. – Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej / John Mills Ltd, Jerome Alexander Consulting Corp.
      (Sprawa C-809/18 P) (1)

      (Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 3 - Zakres stosowania - Identyczność lub podobieństwo zgłoszonego znaku towarowego względem wcześniejszego znaku towarowego - Słowny unijny znak towarowy MINERAL MAGIC - Zgłoszenie do rejestracji przez agenta lub przedstawiciela właściciela wcześniejszego znaku towarowego - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy MAGIC MINERALS BY JEROME ALEXANDER)
      (2021/C 19/02)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Lukošiūtė, pełnomocnik)

         Druga strona postępowania: John Mills Ltd (przedstawiciel: S. Malynicz QC), Jerome Alexander Consulting Corp.

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 15 października 2018 r., John Mills/EUIPO – Jerome Alexander Consulting (MINERAL MAGIC) (T-7/17, EU:T:2018:679) zostaje uchylony.

                  2)

                  Skarga w sprawie T-7/17 wniesiona przez John Mills Ltd na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 5 października 2016 r. (sprawa R 2087/2015-1) zostaje oddalona.

                  3)

                  John Mills Ltd pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) w związku z niniejszym odwołaniem i postępowaniem przed Sądem oraz koszty Jerome Alexander Consulting Corp. związane z postępowaniem przed Sądem.

         (1)  Dz.U. C 148 z 29.4.2019.


title: Sprawa C-42/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Sonaecom SGPS SA / Autoridade Tributária e Aduaneira [Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Szósta dyrektywa 77/388/EWG – Artykuł 4 – Pojęcie „podatnika” – Holding mieszany – Artykuł 17 – Prawo do odliczenia VAT naliczonego – VAT naliczony przez holding mieszany za usługi doradztwa w zakresie badania rynku pod kątem nabycia udziałów w innych spółkach – Odstąpienie od planowanego nabycia – VAT naliczony od zapłaty prowizji bankowej za zorganizowanie i opracowanie struktury pożyczki obligacyjnej, mającej wyposażyć spółki zależne w środki niezbędne do realizacji inwestycji – Niezrealizowane inwestycje]

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/3

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Sonaecom SGPS SA / Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-42/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Szósta dyrektywa 77/388/EWG - Artykuł 4 - Pojęcie „podatnika” - Holding mieszany - Artykuł 17 - Prawo do odliczenia VAT naliczonego - VAT naliczony przez holding mieszany za usługi doradztwa w zakresie badania rynku pod kątem nabycia udziałów w innych spółkach - Odstąpienie od planowanego nabycia - VAT naliczony od zapłaty prowizji bankowej za zorganizowanie i opracowanie struktury pożyczki obligacyjnej, mającej wyposażyć spółki zależne w środki niezbędne do realizacji inwestycji - Niezrealizowane inwestycje)
      (2021/C 19/03)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Supremo Tribunal Administrativo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Sonaecom SGPS SA

         Strona przeciwna: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 4 ust. 1 i 2 oraz art. 17 ust. 1, 2 i 5 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, należy interpretować w ten sposób, że holding mieszany, którego udział w zarządzaniu spółkami zależnymi ma charakter powtarzalny, jest uprawniony do odliczenia podatku od wartości dodanej naliczonego w związku z nabyciem usług doradztwa w zakresie badania rynku pod kątem nabycia udziałów w innej spółce, również jeżeli nabycie to ostatecznie nie miało miejsca.

                  2)

                  Artykuł 4 ust. 1 i 2 oraz art. 17 ust. 1, 2 i 5 szóstej dyrektywy 77/388 należy interpretować w ten sposób, że holding mieszany, którego udział w zarządzaniu spółkami zależnymi ma charakter powtarzalny, nie jest uprawniony do odliczenia podatku od wartości dodanej naliczonego od prowizji zapłaconej instytucji kredytowej za zorganizowanie i opracowanie struktury pożyczki obligacyjnej przeznaczonej na inwestycje w określonym sektorze, jeżeli nie doszły one ostatecznie do skutku, a kapitał uzyskany w drodze tej pożyczki został przekazany w całości spółce dominującej grupy w formie pożyczki.

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawa C-61/19: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bucureşti – Rumunia) – Orange România SA / Autoritatea Naţională de Supraveghere a Prelucrării Datelor cu Caracter Personal (ANSPDCP) [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 95/46/WE – Artykuł 2 lit. h) i art. 7 lit. a) – Rozporządzenie (UE) 2016/679 – Artykuł 4 pkt 11 i art. 6 ust. 1 lit. a) – Przetwarzanie danych osobowych i ochrona prywatności – Gromadzenie i przechowywanie kopii dokumentów tożsamości przez dostawcę usług telekomunikacji ruchomej – Pojęcie „zgody” osoby, której dane dotyczą – Wskazanie konkretnej i świadomej woli – Wyrażenie zgody poprzez zaznaczenie okienka wyboru – Podpisanie umowy przez osobę, której dane dotyczą – Ciężar dowodu]

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/4

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bucureşti – Rumunia) – Orange România SA / Autoritatea Naţională de Supraveghere a Prelucrării Datelor cu Caracter Personal (ANSPDCP)
      (Sprawa C-61/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 95/46/WE - Artykuł 2 lit. h) i art. 7 lit. a) - Rozporządzenie (UE) 2016/679 - Artykuł 4 pkt 11 i art. 6 ust. 1 lit. a) - Przetwarzanie danych osobowych i ochrona prywatności - Gromadzenie i przechowywanie kopii dokumentów tożsamości przez dostawcę usług telekomunikacji ruchomej - Pojęcie „zgody” osoby, której dane dotyczą - Wskazanie konkretnej i świadomej woli - Wyrażenie zgody poprzez zaznaczenie okienka wyboru - Podpisanie umowy przez osobę, której dane dotyczą - Ciężar dowodu)
      (2021/C 19/04)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Bucureşti

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Orange România SA

         Strona pozwana: Autoritatea Națională de Supraveghere a Prelucrării Datelor cu Caracter Personal (ANSPDCP)

         Sentencja

      Artykuł 2 lit. h) i art. 7 lit. a) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, a także art. 4 pkt 11 i art. 6 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych), należy interpretować w ten sposób, iż to do administratora danych należy wykazanie, że osoba, której dane dotyczą, poprzez czynne zachowanie wyraziła zgodę na przetwarzanie swych danych osobowych i że uprzednio uzyskała ona dotyczące wszelkich okoliczności związanych z przetwarzaniem tych danych informacje mające zrozumiałą i łatwo dostępną formę, wyrażone jasnym i prostym językiem oraz umożliwiające tej osobie łatwe ustalenie konsekwencji jej zgody, w efekcie czego uzyskuje się gwarancję, że zgoda ta została udzielona przy pełnej znajomości stanu rzeczy. Umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych zawierająca klauzulę stwierdzającą, że osoba, której dane dotyczą, została poinformowana o skopiowaniu i przechowywaniu kopii swego dokumentu tożsamości do celów identyfikacji i wyraziła na to zgodę, nie pozwala wykazać, że osoba ta skutecznie wyraziła zgodę, w rozumieniu wskazanych przepisów, na sporządzenie tej kopii i jej przechowywanie, gdy:

                  —

                  okienko wyboru odnoszące się do tej klauzuli zostało zaznaczone przez administratora danych przed podpisaniem umowy, lub gdy

                  —

                  postanowienia rzeczonej umowy mogą wprowadzać osobę, której dane dotyczą, w błąd co do możliwości zawarcia owej umowy pomimo odmowy udzielenia zgody na przetwarzanie danych, lub gdy

                  —

                  administrator ten bezpodstawnie wpłynął na swobodne podjęcie decyzji o sprzeciwieniu się skopiowaniu i przechowywaniu kopii dokumentu tożsamości poprzez ustanowienie wymogu, aby w wypadku odmowy udzielenia zgody osoba, której dane dotyczą, wypełniła dodatkowy formularz dokumentujący tę odmowę.

         (1)  Dz.U. C 164 z 13.5.2019.


title: Sprawa C-287/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – DenizBank AG / Verein für Konsumenteninformation [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa (UE) 2015/2366 – Usługi płatnicze w ramach rynku wewnętrznego – Artykuł 4 pkt 14 – Pojęcie instrumentu płatniczego – Zindywidualizowane wielofunkcyjne karty bankowe – Funkcja komunikacji bliskiego zasięgu (NFC) – Artykuł 52 pkt 6 lit. a) i art. 54 ust. 1 – Informacje, które należy dostarczyć użytkownikowi – Zmiana warunków umowy ramowej – Milcząca zgoda – Artykuł 63 ust. 1 lit. a) i b) – Prawa i obowiązki związane z usługami płatniczymi – Odstępstwo dotyczące instrumentów płatniczych przeznaczonych do dokonywania płatności niskokwotowych – Przesłanki stosowania – Instrument płatniczy, który nie może zostać zablokowany – Instrument płatniczy używany anonimowo – Ograniczenie w czasie skutków wyroku]

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/5

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – DenizBank AG / Verein für Konsumenteninformation
      (Sprawa C-287/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa (UE) 2015/2366 - Usługi płatnicze w ramach rynku wewnętrznego - Artykuł 4 pkt 14 - Pojęcie instrumentu płatniczego - Zindywidualizowane wielofunkcyjne karty bankowe - Funkcja komunikacji bliskiego zasięgu (NFC) - Artykuł 52 pkt 6 lit. a) i art. 54 ust. 1 - Informacje, które należy dostarczyć użytkownikowi - Zmiana warunków umowy ramowej - Milcząca zgoda - Artykuł 63 ust. 1 lit. a) i b) - Prawa i obowiązki związane z usługami płatniczymi - Odstępstwo dotyczące instrumentów płatniczych przeznaczonych do dokonywania płatności niskokwotowych - Przesłanki stosowania - Instrument płatniczy, który nie może zostać zablokowany - Instrument płatniczy używany anonimowo - Ograniczenie w czasie skutków wyroku)
      (2021/C 19/05)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: DenizBank AG

         Druga strona postępowania: Verein für Konsumenteninformation

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 52 pkt 6 lit. a) w związku z art. 54 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniającej dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylającej dyrektywę 2007/64/WE, należy interpretować w ten sposób, że dotyczy on informacji i warunków, jakie powinien dostarczyć dostawca usług płatniczych, który zamierza uzgodnić z użytkownikiem jego usług domniemanie wyrażenia zgody na zmianę umowy ramowej, którą zawarli, zgodnie z zasadami przewidzianymi w tych przepisach, lecz nie ustala ograniczeń w odniesieniu do statusu tego użytkownika lub rodzaju warunków umowy, których dotyczy taka zgoda, z zastrzeżeniem jednak możliwości kontroli nieuczciwego charakteru warunków umowy w świetle przepisów dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich w przypadku, gdy użytkownik ma status konsumenta.

                  2)

                  Artykuł 4 pkt 14 dyrektywy 2015/2366 należy interpretować w ten sposób, że funkcja komunikacji bliskiego zasięgu (Near Field Communication) zindywidualizowanej wielofunkcyjnej karty bankowej, umożliwiająca dokonywanie płatności niskokwotowych obciążających powiązany z nią rachunek bankowy, stanowi „instrument płatniczy” zgodnie z definicją ustanowioną w tym przepisie.

                  3)

                  Artykuł 63 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2015/2366 należy interpretować w ten sposób, że zbliżeniowa płatność niskokwotowa dokonana z wykorzystaniem funkcji komunikacji bliskiego zasięgu (Near Field Communication) zindywidualizowanej wielofunkcyjnej karty bankowej stanowi „anonimowe” używanie rozpatrywanego instrumentu płatniczego w rozumieniu tego przepisu ustanawiającego odstępstwo.

                  4)

                  Artykuł 63 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2015/2366 należy interpretować w ten sposób, że dostawca usług płatniczych, który zamierza powołać się na odstępstwo przewidziane w tym przepisie, nie może ograniczać się do stwierdzenia, iż zablokowanie danego instrumentu płatniczego lub uniemożliwienie jego dalszego używania nie jest możliwe, podczas gdy w świetle obiektywnej wiedzy technicznej nie można stwierdzić takiej niemożności.

         (1)  Dz.U. C 246 z 22.7.2019.


title: Sprawa C-300/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n° 3 de Barcelona – Hiszpania) – UQ / Marclean Technologies, S.L.U. [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Zwolnienia grupowe – Dyrektywa 98/59/WE – Artykuł 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) – Pojęcie zwolnienia grupowego – Sposoby obliczania liczby zwolnień – Okres odniesienia, który należy uwzględnić]

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/6

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona – Hiszpania) – UQ / Marclean Technologies, S.L.U.
      (Sprawa C-300/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Zwolnienia grupowe - Dyrektywa 98/59/WE - Artykuł 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) - Pojęcie zwolnienia grupowego - Sposoby obliczania liczby zwolnień - Okres odniesienia, który należy uwzględnić)
      (2021/C 19/06)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: UQ

         Strona pozwana: Marclean Technologies, S.L.U.

         Przy udziale: Ministerio Fiscal, Fondo de Garantía Salarial

         Sentencja

      Artykuł 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych należy interpretować w ten sposób, że w celu dokonania oceny, czy sporne indywidualne zwolnienie stanowi część zwolnienia grupowego, okres odniesienia przewidziany w tym przepisie dla ustalenia, czy doszło do zwolnienia grupowego, oblicza się z uwzględnieniem jakiegokolwiek obejmującego to indywidualne zwolnienie okresu 30 lub 90 kolejnych dni, podczas którego pracodawca przeprowadził największą liczbę zwolnień z jednego lub więcej powodów niezwiązanych z poszczególnymi pracownikami w rozumieniu tego samego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 295 z 2.9.2019.


title: Sprawa C-433/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Ellmes Property Services Limited / SP [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych – Artykuł 24 pkt 1 – Jurysdykcja wyłączna w sprawach, których przedmiotem są prawa rzeczowe na nieruchomościach – Artykuł 7 pkt 1 lit. a) – Jurysdykcja szczególna w sprawach dotyczących umowy – Powództwo współwłaściciela nieruchomości o zaniechanie przez właściciela lokalu mieszkalnego znajdującego się w obrębie owej nieruchomości objętej reżimem współwłasności korzystania z niego do celów turystycznych]

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/8

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Ellmes Property Services Limited / SP
      (Sprawa C-433/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych - Artykuł 24 pkt 1 - Jurysdykcja wyłączna w sprawach, których przedmiotem są prawa rzeczowe na nieruchomościach - Artykuł 7 pkt 1 lit. a) - Jurysdykcja szczególna w sprawach dotyczących umowy - Powództwo współwłaściciela nieruchomości o zaniechanie przez właściciela lokalu mieszkalnego znajdującego się w obrębie owej nieruchomości objętej reżimem współwłasności korzystania z niego do celów turystycznych)
      (2021/C 19/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ellmes Property Services Limited

         Strona przeciwna: SP

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 24 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że powództwo właściciela lokalu mieszkalnego znajdującego się w obrębie nieruchomości objętej reżimem współwłasności, które ma na celu spowodowanie zakazania właścicielowi innego lokalu znajdującego się w obrębie tej samej nieruchomości dokonywania, w sposób samowolny, bez zgody właścicieli pozostałych lokali, zmiany jego przeznaczenia, przewidzianego w umowie współwłasności, należy uznać za powództwo „w sprawach, których przedmiotem są prawa rzeczowe na nieruchomościach” w rozumieniu przywołanego przepisu, pod warunkiem, że owo przeznaczenie może być skutecznie powoływane nie tylko wobec pozostałych współwłaścicieli owej nieruchomości, ale także wobec wszystkich innych osób, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.

                  2)

                  Artykuł 7 pkt 1 lit. a) rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy przewidzianego w umowie współwłasności przeznaczenia lokalu znajdującego się w obrębie nieruchomości objętej reżimem współwłasności nie można skutecznie powoływać wobec wszystkich, powództwo właściciela lokalu mieszkalnego znajdującego się w obrębie nieruchomości objętej reżimem współwłasności, które ma na celu zakazanie właścicielowi innego lokalu znajdującego się w obrębie tej samej nieruchomości dokonywania, w sposób samowolny, bez zgody właścicieli pozostałych lokali, zmian takiego przeznaczenia należy uznać za powództwo „w sprawach dotyczących umowy” w rozumieniu rzeczonego przepisu. Z zastrzeżeniem weryfikacji przez sąd odsyłający miejscem wykonania zobowiązania służącego za podstawę tego powództwa jest miejsce położenia nieruchomości.

         (1)  Dz.U. C 357 z 21.10.2019.


title: Sprawa C-446/19 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 12 listopada 2020 r. – Stephan Fleig / Europejska Służba Działań Zewnętrznych [Odwołanie – Służba publiczna – Personel kontraktowy – Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) – Artykuł 47 lit. c) ppkt i) Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej – Rozwiązanie umowy zawartej na czas nieokreślony – Choroba zawodowa – Utrata zaufania – Prawo do rzetelnego procesu – Artykuł 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Obowiązek dbałości – Artykuły 30 i 41 karty praw podstawowych – Przeinaczenie okoliczności faktycznych – Zakres kontroli sądowej]

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/9

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 12 listopada 2020 r. – Stephan Fleig / Europejska Służba Działań Zewnętrznych
      (Sprawa C-446/19 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Personel kontraktowy - Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) - Artykuł 47 lit. c) ppkt i) Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej - Rozwiązanie umowy zawartej na czas nieokreślony - Choroba zawodowa - Utrata zaufania - Prawo do rzetelnego procesu - Artykuł 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Obowiązek dbałości - Artykuły 30 i 41 karty praw podstawowych - Przeinaczenie okoliczności faktycznych - Zakres kontroli sądowej)
      (2021/C 19/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Stephan Fleig (przedstawiciel: H. Tettenborn, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt i R.C. Weiss, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Stephan Fleig zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 337 z 7.10.2019.


title: Sprawa C-676/19 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 12 listopada 2020 r. – Bruno Gollnisch / Parlament Europejsko, Rada Unii Europejskiej [Odwołanie – Prawo instytucjonalne – Parlament Europejski – Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego – Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych – Windykacja nienależnie wypłaconych kwot – Skutki wyroku Trybunału]

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/9

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 12 listopada 2020 r. – Bruno Gollnisch / Parlament Europejsko, Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-676/19 P) (1)

      (Odwołanie - Prawo instytucjonalne - Parlament Europejski - Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego - Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych - Windykacja nienależnie wypłaconych kwot - Skutki wyroku Trybunału)
      (2021/C 19/11)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Bruno Gollnisch (przedstawiciel: adwokat B. Bonnefoy-Claudet)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Seyr i M. Ecker, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Bruno Gollnisch zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 363 z 28.10.2019.


title: Sprawa C-734/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 12 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bucureşti – Rumunia) – ITH Comercial Timişoara SRL / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti – Administraţia Sector 1 a Finanţelor Publice [Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Odliczenie podatku naliczonego – Zaniechanie pierwotnie planowanej działalności – Korekta odliczeń VAT naliczonego – Działalność w sektorze nieruchomości]

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/10

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 12 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bucureşti – Rumunia) – ITH Comercial Timişoara SRL / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti – Administraţia Sector 1 a Finanţelor Publice
      (Sprawa C-734/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Odliczenie podatku naliczonego - Zaniechanie pierwotnie planowanej działalności - Korekta odliczeń VAT naliczonego - Działalność w sektorze nieruchomości)
      (2021/C 19/12)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Bucureşti

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: ITH Comercial Timişoara SRL

         Strona pozwana: Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti – Administraţia Sector 1 a Finanţelor Publice

         Sentencja

                  1)

                  Artykuły 167, 168, 184 i 185 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej (VAT) naliczonego od towarów, w tym przypadku od nieruchomości, i usług nabytych w celu dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu zostaje zachowane w sytuacji, gdy początkowo przewidziane projekty inwestycyjne zostały zaniechane z uwagi na okoliczności niezależne od woli podatnika, i nie należy dokonywać korekty tego VAT, jeżeli podatnik nadal ma zamiar wykorzystywać rzeczone towary do celów podlegającej opodatkowaniu działalności.

                  2)

                  Dyrektywę 2006/112, a w szczególności jej art. 28, należy interpretować w ten sposób, że w braku umowy zlecenia bez reprezentacji nie znajduje zastosowania mechanizm agenta, w sytuacji gdy podatnik wznosi budynek zgodnie z warunkami i wymogami innej osoby, której budynek ten ma być oddany w najem.

         (1)  Dz.U. C 54 z 17.2.2020.


title: Sprawa C-796/19: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 12 listopada 2020 r. – Komisja Europejska / Republika Federalna Niemiec [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa 2007/59/WE – Przyznawanie uprawnień maszynistom – Artykuł 3 lit. a) – Właściwy organ krajowy – Dyrektywa 2004/49/WE – Artykuł 16 ust. 1 – Organ ds. bezpieczeństwa – Wyznaczenie wielu organów]

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/10

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 12 listopada 2020 r. – Komisja Europejska / Republika Federalna Niemiec
      (Sprawa C-796/19) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2007/59/WE - Przyznawanie uprawnień maszynistom - Artykuł 3 lit. a) - Właściwy organ krajowy - Dyrektywa 2004/49/WE - Artykuł 16 ust. 1 - Organ ds. bezpieczeństwa - Wyznaczenie wielu organów)
      (2021/C 19/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Mölls i C. Vrignon, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Schmoll i A. Posch, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Republika Austrii, wyznaczając jako „właściwy organ” do celów dyrektywy 2007/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. w sprawie przyznawania uprawnień maszynistom prowadzącym lokomotywy i pociągi w obrębie systemu kolejowego Wspólnoty inny organ niż organ ds. bezpieczeństwa, o którym mowa w art. 16 dyrektywy 2004/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 95/18/WE w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym, oraz dyrektywę 2001/14/WE w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz certyfikację w zakresie bezpieczeństwa (dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa kolei), uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 3 lit. a) dyrektywy 2007/59.

                  2)

                  Republika Austrii pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 432 z 23.12.2019.


title: Sprawa C-842/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 listopada 2020 r. – Komisja Europejska / Królestwo Belgii [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie – Brak wykonania – Swobodny przepływ kapitału – Artykuł 63 TFUE – Niezgodność belgijskich przepisów podatkowych dotyczących dochodów związanych z nieruchomościami położonymi za granicą – Artykuł 260 ust. 2 TFUE – Żądanie nałożenia okresowej kary pieniężnej i ryczałtu]

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/11

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 listopada 2020 r. – Komisja Europejska / Królestwo Belgii
      (Sprawa C-842/19) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie - Brak wykonania - Swobodny przepływ kapitału - Artykuł 63 TFUE - Niezgodność belgijskich przepisów podatkowych dotyczących dochodów związanych z nieruchomościami położonymi za granicą - Artykuł 260 ust. 2 TFUE - Żądanie nałożenia okresowej kary pieniężnej i ryczałtu)
      (2021/C 19/14)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Roels i A. Armenia, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: P. Cottin, J.-C. Halleux i C. Pochet, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Nie podejmując wszelkich środków niezbędnych do wykonania wyroku z dnia 12 kwietnia 2018 r., Komisja / Belgia (C-110/17, EU:C:2018:250), Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 260 ust. 1 TFUE.

                  2)

                  Od Królestwa Belgii zasądza się na rzecz Komisji Europejskiej ryczałt w wysokości 2 000 000 EUR.

                  3)

                  Od Królestwa Belgii zasądza się na rzecz Komisji Europejskiej okresową karę pieniężną w wysokości 7 500 EUR dziennie licząc od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do dnia wykonania wyroku z dnia 12 kwietnia 2018 r., Komisja / Belgia (C-110/17, EU:C:2018:250).

                  4)

                  Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 45 z 10.02.2020.


title: Sprawa C-41/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gericht Erster Instanz Eupen (Belgia) w dniu 28 stycznia 2020 r. –DQ / Wallonische Region

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gericht Erster Instanz Eupen (Belgia) w dniu 28 stycznia 2020 r. –DQ / Wallonische Region
      (Sprawa C-41/20)
      (2021/C 19/15)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Gericht Erster Instanz Eupen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: DQ

         Strona przeciwna: Wallonische Region

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy uregulowanie prawa krajowego, takie jak stosowane przez organy, a mianowicie zgodnie z którym korzystanie z zagranicznego pojazdu, bez dopełnienia obowiązku ponownej rejestracji tego pojazdu, udostępnionego okazjonalnie i krótkoterminowy obywatelowi mającemu miejsce zamieszkania w Belgii przez obywatela mającego miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, jest uzależnione od przewożenia ze sobą w pojeździe przez obywatela mającego miejsce zamieszkania w Belgii prywatnego zaświadczenia o prawie do korzystania, tj. zaświadczenia w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 6 królewskiego rozporządzenia z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie rejestracji pojazdów, jest sprzeczne z właściwymi normami prawa Unii, a w szczególności z następującymi postanowieniami Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE): art. 20 i 21 TFUE, dotyczącymi swobody przepływu osób i swobody przepływu kapitału i/lub z art. 63 i 64 TFUE, dotyczącymi swobody przepływu kapitału jako z dwoma z czterech podstawowych swobód Unii Europejskiej?

                  2)

                  Czy uregulowanie prawa krajowego, takie jak opisane powyżej i wdrażane przez Region Waloński, jest uzasadnione wymogami bezpieczeństwa publicznego albo wymogiem ustanowienia innych środków ochronnych, i czy przestrzeganie uregulowania prawa krajowego, które jest interpretowane w ten sposób, że przewiduje ono bezwzględnie, iż wystawiony przez zagranicznego właściciela pojazdu dokument potwierdzający ograniczone czasowo pozwolenie na korzystanie z pojazdu, ze wskazaniem na okres ważności, musi zawsze być przewożony w pojeździe, jest konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu, bądź też czy cel ten można byłoby osiągnąć również w inny sposób i poprzez zastosowanie mniej restrykcyjnych i formalistycznych środków?

            Trybunał Unii Europejskiej (szósta izba) orzeka w drodze postanowienia z dnia 10 września 2020 r. w następujący sposób:
      Artykuł 63 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, zgodnie z którym osoba zamieszkała w tym państwie członkowskim może powołać się na wyjątek od obowiązującego w państwie miejsca jej zamieszkania obowiązku rejestracji pojazdu – w odniesieniu do pojazdu, udostępnionego jej nieodpłatnie i krótkoterminowo przez jego właściciela, mającego miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, w którym to państwie pojazd ten jest zarejestrowany – tylko wtedy, gdy dokumenty stanowiące dowód, iż wyjątek ten znajduje do niej zastosowanie muszą być zawsze przewożone przez tę osobę w prowadzonym przez nią pojeździe, a możliwość ich późniejszego przedstawienia jest wykluczona.


title: Sprawa C-42/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gericht Erster Instanz Eupen (Belgia) w dniu 28 stycznia 2020 r. – FS / Wallonische Region

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gericht Erster Instanz Eupen (Belgia) w dniu 28 stycznia 2020 r. – FS / Wallonische Region
      (Sprawa C-42/20)
      (2021/C 19/16)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Gericht Erster Instanz Eupen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: FS

         Strona przeciwna: Wallonische Region

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy uregulowanie prawa krajowego, takie jak stosowane przez organy, a mianowicie zgodnie z którym korzystanie z zagranicznego pojazdu, bez dopełnienia obowiązku ponownej rejestracji tego pojazdu, udostępnionego okazjonalnie i krótkoterminowy obywatelowi mającemu miejsce zamieszkania w Belgii przez obywatela mającego miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, jest uzależnione od przewożenia ze sobą w pojeździe przez obywatela mającego miejsce zamieszkania w Belgii prywatnego zaświadczenia o prawie do korzystania, tj. zaświadczenia w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 6 królewskiego rozporządzenia z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie rejestracji pojazdów, jest sprzeczne z właściwymi normami prawa Unii, a w szczególności z następującymi postanowieniami Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE): art. 20 i 21 TFUE, dotyczącymi swobody przepływu osób, art. 45 TFUE, dotyczącym swobody przepływu pracowników, art. 49 TFUE, dotyczącym swobody przedsiębiorczości i art. 56 TFUE dotyczącym swobody świadczenia usług?

                  2)

                  Czy uregulowanie prawa krajowego, takie jak opisane powyżej i wdrażane przez Region Waloński, jest uzasadnione wymogami bezpieczeństwa publicznego albo wymogiem ustanowienia innych środków ochronnych, i czy przestrzeganie uregulowania prawa krajowego, które jest interpretowane w ten sposób, że przewiduje ono bezwzględnie, iż wystawiony przez zagranicznego właściciela pojazdu dokument potwierdzający ograniczone czasowo pozwolenie na korzystanie z pojazdu, ze wskazaniem na okres ważności, musi zawsze być przewożony w pojeździe, jest konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu, bądź też czy cel ten można byłoby osiągnąć również w inny sposób i poprzez zastosowanie mniej restrykcyjnych i formalistycznych środków?

            Trybunał Unii Europejskiej (szósta izba) orzeka w drodze postanowienia z dnia 10 września 2020 r. w następujący sposób:
      Artykuł 63 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, zgodnie z którym osoba zamieszkała w tym państwie członkowskim może powołać się na wyjątek od obowiązującego w państwie miejsca jej zamieszkania obowiązku rejestracji pojazdu – w odniesieniu do pojazdu, udostępnionego jej nieodpłatnie i krótkoterminowo przez jego właściciela, mającego miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, w którym to państwie pojazd ten jest zarejestrowany – tylko wtedy, gdy dokumenty stanowiące dowód, iż wyjątek ten znajduje do niej zastosowanie muszą być zawsze przewożone przez tę osobę w prowadzonym przez nią pojeździe, a możliwość ich późniejszego przedstawienia jest wykluczona.


title: Sprawa C-43/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gericht Erster Instanz Eupen (Belgia) w dniu 28 stycznia 2020 r. –HU / Wallonische Region

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gericht Erster Instanz Eupen (Belgia) w dniu 28 stycznia 2020 r. –HU / Wallonische Region
      (Sprawa C-43/20)
      (2021/C 19/17)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Gericht Erster Instanz Eupen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: HU

         Strona przeciwna: Wallonische Region

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy uregulowanie prawa krajowego, takie jak stosowane przez organy, a mianowicie zgodnie z którym korzystanie z zagranicznego pojazdu, bez dopełnienia obowiązku ponownej rejestracji tego pojazdu, udostępnionego okazjonalnie i krótkoterminowy obywatelowi mającemu miejsce zamieszkania w Belgii przez obywatela mającego miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, jest uzależnione od przewożenia ze sobą w pojeździe przez obywatela mającego miejsce zamieszkania w Belgii prywatnego zaświadczenia o prawie do korzystania, tj. zaświadczenia w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 6 królewskiego rozporządzenia z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie rejestracji pojazdów, jest sprzeczne z właściwymi normami prawa Unii, a w szczególności z następującymi postanowieniami Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE): art. 20 i 21 TFUE, dotyczącymi swobody przepływu osób, art. 45 TFUE, dotyczącym swobody przepływu pracowników, art. 49 TFUE, dotyczącym swobody przedsiębiorczości i art. 56 TFUE dotyczącym swobody świadczenia usług?

                  2)

                  Czy uregulowanie prawa krajowego, takie jak opisane powyżej i wdrażane przez Region Waloński, jest uzasadnione wymogami bezpieczeństwa publicznego albo wymogiem ustanowienia innych środków ochronnych, i czy przestrzeganie uregulowania prawa krajowego, które jest interpretowane w ten sposób, że przewiduje ono bezwzględnie, iż wystawiony przez zagranicznego właściciela pojazdu dokument potwierdzający ograniczone czasowo pozwolenie na korzystanie z pojazdu, ze wskazaniem na okres ważności, musi zawsze być przewożony w pojeździe, jest konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu, bądź też czy cel ten można byłoby osiągnąć również w inny sposób i poprzez zastosowanie mniej restrykcyjnych i formalistycznych środków?

            Trybunał Unii Europejskiej (szósta izba) orzeka w drodze postanowienia z dnia 10 września 2020 r. w następujący sposób:
      Artykuł 63 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, zgodnie z którym osoba zamieszkała w tym państwie członkowskim może powołać się na wyjątek od obowiązującego w państwie miejsca jej zamieszkania obowiązku rejestracji pojazdu – w odniesieniu do pojazdu, udostępnionego jej nieodpłatnie i krótkoterminowo przez jego właściciela, mającego miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, w którym to państwie pojazd ten jest zarejestrowany – tylko wtedy, gdy dokumenty stanowiące dowód, iż wyjątek ten znajduje do niej zastosowanie muszą być zawsze przewożone przez tę osobę w prowadzonym przez nią pojeździe, a możliwość ich późniejszego przedstawienia jest wykluczona.


title: Sprawa C-173/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 kwietnia 2020 r. – AZ, BY, CX, DW, EV, FU, GJ / Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca – MIUR, Università degli studi di Perugia

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 kwietnia 2020 r. – AZ, BY, CX, DW, EV, FU, GJ / Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca – MIUR, Università degli studi di Perugia
      (Sprawa C-173/20)
      (2021/C 19/18)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: AZ, BY, CX, DW, EV, FU, GJ

         Druga strona postępowania: Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca – MIUR, Università degli studi di Perugia

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy klauzula 5 porozumienia ramowego, o którym mowa w dyrektywie 99/70/WE [dyrektywie Rady dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), zwanej dalej „dyrektywą”] (1), zatytułowana „Środki zapobiegania nadużyciom”, analizowana w związku z motywami 6 i 7 i klauzulą 4 tego porozumienia („Zasada niedyskryminacji”), a także w świetle zasad równoważności i skuteczności prawa Unii Europejskiej, stoi na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, w tym przypadku art. 24 ust. 3 lit. a) i art. 22 ust. 9 ustawy nr 240/2010, które umożliwiają uniwersytetom nieograniczone korzystanie z trzyletnich umów o pracę na stanowisku asystenta, z możliwością przedłużenia na okres dwóch lat, bez uzależnienia ich zawierania i przedłużania od jakiegokolwiek obiektywnego powodu związanego z tymczasowymi lub wyjątkowymi potrzebami uniwersytetu zawierającego takie umowy, i które, jako jedyne ograniczenie w zawieraniu szeregu umów o pracę na czas określony z tą samą osobą, przewidują jedynie okres nie dłuższy niż dwanaście lat, nawet jeśli nie jest to okres ciągły?

                  2)

                  Czy cytowana klauzula 5 porozumienia ramowego, analizowana w związku z motywami 6 i 7 dyrektywy i z cytowaną klauzulą 4 rzeczonego porozumienia, a także w świetle [wymogu] skuteczności prawa Unii Europejskiej, stoi na przeszkodzie przepisom prawa krajowego (w tym przypadku art. 24 i 29 ust. 1 ustawy 240/2010), w sytuacji, w której pozwalają one uniwersytetom na zatrudnianie asystentów wyłącznie na czas określony – bez uzależnienia odnośnej decyzji od istnienia tymczasowych lub wyjątkowych potrzeb i bez ustalania jakichkolwiek ograniczeń – poprzez potencjalnie nieograniczone zawieranie kolejnych umów na czas określony, w celu zaspokojenia zwykłych potrzeb dydaktycznych i badawczych tych uniwersytetów?

                  3)

                  Czy klauzula 4 tego porozumienia ramowego stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak art. 20 ust. 1 dekretu ustawodawczego nr 75/2017 (zgodnie z interpretacją zawartą w cytowanym okólniku ministerialnym nr 3/2017), który uznając możliwość zastosowania względem asystentów zatrudnionych na czas określony przez publiczne instytucje badawcze procedury stabilizacji zatrudnienia – ale tylko jeśli mają oni co najmniej trzyletni staż pracy do dnia 31 grudnia 2017 r. – nie zezwala na jej zastosowanie wobec asystentów uniwersyteckich zatrudnionych na czas określony tylko dlatego, że art. 22 ust. 16 dekretu ustawodawczego nr 75/2017 objął stosunek pracy, jakkolwiek, zgodnie z ustawą, oparty na umowie o pracę, „reżimem prawa publicznego”, mimo że art. 22 ust. 9 ustawy nr 240/2010 poddaje asystentów jednostek badawczych i uniwersytetów tej samej zasadzie w odniesieniu do maksymalnego czasu trwania nieprzerwanych umów o pracę na czas określony w formie umów z uniwersytetami i instytucjami badawczymi, o których mowa w art. 24, lub grantów badawczych, o których mowa w tym samym art. 22?

                  4)

                  Czy zasady równoważności i skuteczności prawa Unii, w odniesieniu do wyżej wymienionego porozumienia ramowego, a także zasada niedyskryminacji zawarta w jego klauzuli 4 stoją na przeszkodzie przepisom prawa krajowego [art. 24 ust. 3 lit. a) ustawy nr 240/2010 i art. 29 ust. 2 lit. d) i ust. 4 dekretu ustawodawczego nr 81/2015], które – mimo obowiązywania uregulowań mających zastosowanie do wszystkich pracowników publicznych i prywatnych, zawartych ostatnio w tymże dekrecie nr 81, ustalających (począwszy od 2018 r.) maksymalny 24 miesięczny okres obowiązywania umowy o pracę na czas określony (łącznie z przedłużeniem i odnowieniem) oraz uzależniających korzystanie z umowy o pracę na czas określony przez administrację publiczną od istnienia „tymczasowych i wyjątkowych potrzeb” – zezwalają uniwersytetom na zatrudnianie asystentów w drodze umowy na czas określony na okres trzech lat, z możliwością jej przedłużania na okres lat dwóch w przypadku pozytywnej oceny działalności badawczej i dydaktycznej prowadzonej w tym trzyletnim okresie, bez uzależniania, zarówno zawarcia pierwszej umowy, jak i jej przedłużenia od istnienia takich tymczasowych i wyjątkowych potrzeb uniwersytetu, pozwalając mu wręcz, po zakończeniu pięcioletniego okresu, na zawarcie z tą samą osobą lub z innymi osobami kolejnej umowy na czas określony tego samego rodzaju, celem zaspokojenia tych samych potrzeb dydaktycznych i badawczych związanych z poprzednią umową?

                  5)

                  Czy klauzula 5 cytowanego porozumienia ramowego stoi, również w świetle zasad skuteczności i równoważności oraz wspomnianej klauzuli 4, na przeszkodzie temu, aby przepisy prawa krajowego [art. 29 ust. 2 lit. d) i ust. 4 dekretu ustawodawczego nr 81/2015 oraz art. 36 ust. 2 i 5 dekretu ustawodawczego nr 165/2001] wykluczały względem asystentów uniwersyteckich zatrudnionych na podstawie trzyletniej umowy na czas określony, z możliwością jej przedłużenia na kolejne dwa lata [zgodnie z wyżej wspominanym art. 24 ust. 3 lit. a) ustawy nr 240/2010], późniejsze zawarcie umów o pracę na czas nieokreślony, przy braku w ramach włoskiego porządku prawnego innych środków odpowiednich do zapobiegania nadużyciom w zawieraniu kolejnych umów o pracę na czas określony przez uniwersytety i karania tych nadużyć?

         (1)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. 1999, L 175, s. 43).


title: Sprawa C-488/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (Polska) w dniu 2 października 2020 r. – Delfarma Sp. z o.o. przeciwko Prezesowi Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (Polska) w dniu 2 października 2020 r. – Delfarma Sp. z o.o. przeciwko Prezesowi Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
      (Sprawa C-488/20)
      (2021/C 19/20)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Delfarma Sp. z o.o.

         Strona pozwana: Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepis art. 34 TFUE sprzeciwia się unormowaniu prawa krajowego, według którego pozwolenie na import równoległy wygasa po upływie roku od dnia wygaśnięcia pozwolenia na dopuszczenie do obrotu referencyjnego produktu leczniczego?

                  2)

                  Czy w świetle art. 34 i 36 TFUE organ krajowy może wydać decyzję deklaratoryjną, stwierdzającą wygaśnięcie z mocy prawa pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego w ramach importu równoległego, wyłącznie z powodu upływu czasu określonego w ustawie, liczonego od daty wygaśnięcia pozwolenia na dopuszczenie do obrotu referencyjnego produktu leczniczego, bez badania przyczyn wygaśnięcia tego produktu oraz innych przesłanek, o których mowa w art. 36 TFUE, związanych z ochroną życia i zdrowia ludzi?

                  3)

                  Czy wystarczającym dla wydania decyzji deklaratoryjnej, stwierdzającej wygaśnięcie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego w ramach importu równoległego, jest fakt zwolnienia importerów równoległych z obowiązku przedkładania okresowych raportów o bezpieczeństwie i związany z tym brak po stronie organu aktualnych danych o stosunku korzyści do ryzyka płynącego z farmakoterapii?


title: Sprawa C-500/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshofs (Austria) w dniu 6 października 2020 r. – ÖBB-Infrastruktur Aktiengesellschaft/Lokomotion Gesellschaft für Schienentraktion mbH

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshofs (Austria) w dniu 6 października 2020 r. – ÖBB-Infrastruktur Aktiengesellschaft/Lokomotion Gesellschaft für Schienentraktion mbH
      (Sprawa C-500/20)
      (2021/C 19/21)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa i druga strona postępowania zażaleniowego: ÖBB-Infrastruktur Aktiengesellschaft

         Strona pozwana i wnosząca zażalenie: Lokomotion Gesellschaft für Schienentraktion mbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest właściwy do dokonywania wykładni Przepisów ujednoliconych o umowie użytkowania infrastruktury w międzynarodowej komunikacji kolejowej (zwanych dalej „CUI”; załącznik E do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami, zwanej dalej „COTIF” (1))?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
                  Czy art. 8 § 1 lit. b) CUI należy interpretować w ten sposób, że zakresem uregulowanej w nim odpowiedzialności zarządzającego za szkody materialne objęte są także koszty ponoszone przez przewoźnika na skutek tego, iż, z uwagi na uszkodzenie własnych lokomotyw, musi korzystać z wynajętych lokomotyw zastępczych?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze i przeczącej na pytanie drugie:

                  4)

                  Czy art. 4 i art. 19 § 1 CUI należy interpretować w ten sposób, że strony umowy mogą skutecznie rozszerzyć swoją odpowiedzialność przez ogólne odwołanie do prawa krajowego, zgodnie z którym zakres odpowiedzialności jest wprawdzie szerszy, ale przesłanką odpowiedzialności – odmiennie niż w przypadku obiektywnej odpowiedzialności ponoszonej na podstawie CUI – jest wina?

         (1)  Decyzja Rady 2013/103/UE z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie podpisania i zawarcia Umowy między Unią Europejską a Międzyrządową Organizacją Międzynarodowych Przewozów Kolejami w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) z dnia 9 maja 1980 r., zmienionej protokołem wileńskim z dnia 3 czerwca 1999 r. (Dz.U. 2013, L 51, s. 1).


title: Sprawa C-514/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 13 października 2020 r. – DS / Koch Personaldienstleistungen GmbH

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 13 października 2020 r. – DS / Koch Personaldienstleistungen GmbH
      (Sprawa C-514/20)
      (2021/C 19/23)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesarbeitsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: DS

         Druga strona postępowania: Koch Personaldienstleistungen GmbH

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 7 dyrektywy 2003/88/WE (1) stoją na przeszkodzie uregulowaniu zawartemu w układzie zbiorowym, na mocy którego dla ustalenia, czy i za ile godzin pracownikowi przysługuje dodatek za pracę w godzinach nadliczbowych, uwzględnia się tylko rzeczywiście przepracowane godziny, a nie również godziny, w trakcie których pracownik korzysta z corocznego płatnego urlopu minimalnego?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. 2003, L 299, s. 9).


title: Sprawa C-519/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 15 października 2020 r. – K

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 15 października 2020 r. – K
      (Sprawa C-519/20)
      (2021/C 19/25)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Hannover

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: K

         Uczestnik postępowania: Landkreis Gifhorn

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy prawo Unii, a w szczególności art. 18 ust. 1 i 3 dyrektywy 2008/115/WE, należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy, który orzeka o zastosowaniu środka detencyjnego w celu wydalenia, musi w każdym indywidualnym przypadku dokonać sprawdzenia spełnienia przesłanek przewidzianych w tym przepisie, w szczególności tego, że wyjątkowa sytuacja nadal ma miejsce, jeśli ustawodawca krajowy, powołując się na art. 18 ust. 1, odstąpił w prawie krajowym od przesłanek art. 16 ust. 1?

                  2)

                  Czy prawo Unii, a w szczególności art. 16 ust. 1 dyrektywy 2008/115/WE, należy interpretować w ten sposób, że prawo to stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, które tymczasowo do dnia 1 lipca 2022 r. zezwalają na umieszczenie w zakładzie karnym osób zatrzymanych w oczekiwaniu na wydalenie, chociaż w państwie członkowskim istnieją specjalne ośrodki detencyjne i nie występuje sytuacja nadzwyczajna w rozumieniu art. 18 ust. 1 dyrektywy 2008/115/WE, która by tego bezwzględnie wymagała?

                  3)

                  Czy art. 16 ust. 1 dyrektywy 2008/115/WE należy interpretować w ten sposób, że nie mamy do czynienia ze „specjalnym ośrodkiem detencyjnym” dla osób zatrzymanych w oczekiwaniu na wydalenie już z tego powodu, że

                              —

                              „specjalny ośrodek detencyjny” podlega pośrednio temu samemu członkowi rządu co zakłady karne dla więźniów, a mianowicie ministrowi sprawiedliwości

                              —

                              „specjalny ośrodek detencyjny” jest zorganizowany jako oddział zakładu karnego i w związku z tym posiada wprawdzie własnego kierownika, ale jako jeden z kilku oddziałów zakładu karnego podlega ogólnemu zarządowi zakładu karnego?

                  4)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie trzecie:
                  Czy art. 16 ust. 1 dyrektywy 2008/115/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że pobyt w „specjalnym ośrodku detencyjnym” osób zatrzymanych w oczekiwaniu na wydalenie ma miejsce wtedy, gdy w zakładzie karnym utworzono specjalny oddział jako ośrodek detencyjny dla celów deportacji, oddział ten zajmuje oddzielny teren z trzema budynkami stojącymi w obrębie ogrodzenia i jest przeznaczony dla osób zatrzymanych w oczekiwaniu na wydalenie, a jeden z tych trzech budynków jest tymczasowo zajmowany wyłącznie przez więźniów, którzy odbywają zastępcze kary pozbawienia wolności lub kary pozbawienia wolności na krótki okres, przy czym zakład karny zapewnia oddzielenie osób zatrzymanych w oczekiwaniu na wydalenie od więźniów, a w szczególności każdy budynek ma swoje własne zaplecze (własne pomieszczenie z ubraniami, własną izbę chorych, własne pomieszczenie sportowe) oraz, pomimo tego że dziedziniec / obszar zewnętrzny jest widoczny ze wszystkich budynków, to przy każdym z budynków znajduje się osobny, ogrodzony drucianą siatką obszar dla osób zatrzymanych, tak że nie ma bezpośredniego połączenia pomiędzy budynkami?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. 2008, L 348, s. 98).


title: Sprawa C-537/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 21 października 2020 r. – L Fund / Finanzamt D

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 21 października 2020 r. – L Fund / Finanzamt D
      (Sprawa C-537/20)
      (2021/C 19/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: L Fund

         Druga strona postępowania rewizyjnego: Finanzamt D

         przy udziale: Bundesministerium der Finanzen

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 56 WE (obecnie art. 63 TFUE) sprzeciwia się takiej regulacji państwa członkowskiego, zgodnie z którą krajowe specjalne fundusze nieruchomości mające wyłącznie zagranicznych inwestorów są zwolnione z podatku dochodowego od osób prawnych, gdy tymczasem zagraniczne specjalne fundusze nieruchomości mające wyłącznie zagranicznych inwestorów podlegają ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych w odniesieniu do dochodów z wynajmu uzyskanych przez nie w kraju?


title: Sprawa C-541/20: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2020 r. – Republika Litewska/Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/21

      Skarga wniesiona w dniu 23 października 2020 r. – Republika Litewska/Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-541/20)
      (2021/C 19/28)
      Język postępowania: litewski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Litewska (przedstawiciele: K. Dieninis, V. Kazlauskaitė-Švenčionienė, R. Dzikovič, A. Kisieliauskaitė, G. Taluntytė i adwokat R. Petravičius)

         Strona pozwana: Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej

         Żądania strony skarżącej

                  1.

                  Stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 3 i 7 dyrektywy 2020/1057 (1), który nakłada obowiązek stosowania przepisów dotyczących delegowania pracowników do przewozów międzynarodowych i przewozów kabotażowych do celów dyrektywy 96/71/WE. W przypadku gdyby było niemożliwe stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 3 i 7 dyrektywy 2020/1057 bez zmiany istoty tej dyrektywy, Republika Litewska wnosi o stwierdzenie nieważności dyrektywy 2020/1057 w całości.

                  2.

                  Stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 6 lit. d) rozporządzenia 2020/1054 (2) w zakresie, w jakim w przepisie tym nałożono na przedsiębiorstwa transportowe obowiązek zapewnienia kierowcom powrotu do miejsca ich zamieszkania lub do centrum operacyjnego przedsiębiorstwa co cztery tygodnie. W przypadku braku możliwości stwierdzenia nieważności tej części przepisu, Republika Litewska wnosi o stwierdzenie nieważności tego przepisu w całości.

                  3.

                  Stwierdzenie nieważności art. 3 rozporządzenia 2020/1054 w zakresie, w jakim stanowi, że zmiany wprowadzone w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 wchodzą w życie dwudziestego dnia po opublikowaniu tego aktu (w dniu 20 sierpnia 2020 r.). W przypadku braku możliwości stwierdzenia nieważności art. 3 rozporządzenia 2020/1054 bez uszczerbku dla innych przepisów tego rozporządzenia, Republika Litewska wnosi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia 2020/1054 w całości.

                  4.

                  Obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi Republika Litewska podnosi następujące zarzuty:

                  1.

                     Artykuł 1 ust. 3 i 7 dyrektywy 2020/1057 w zakresie, w jakim przepisy te nakładają obowiązek stosowania przepisów dotyczących delegowania pracowników do przewozów międzynarodowych innych niż przewozy dwustronne i przewozów kabotażowych, narusza:

                              1.1.

                                 Zasadę równości traktowania, ponieważ selektywny podział przewozów nie jest uzasadniony i skutkuje podwójnymi standardami wynagrodzenia w odniesieniu do pracowników zatrudnionych przez to samo przedsiębiorstwo, chociaż wykonują oni pracę o tym samym charakterze. W konsekwencji przepisy dotyczące delegowania zostały wprowadzone w braku obiektywnych kryteriów, z naruszeniem zasady „równego wynagradzania za jednakową pracę” i z naruszeniem zasady równości traktowania zapisanej w art. 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                              1.2.

                                 Zasadę proporcjonalności, ponieważ instytucje Unii (i) ustanowiły odmienne systemy wynagrodzeń w odniesieniu do kierowców wykonujących tę samą pracę; (ii) nie uwzględniły specyfiki przewozów międzynarodowych; (iii) nie uwzględniły wyjątkowo dużej mobilności pracowników w sektorze przewozu międzynarodowego; (iv) poprzez ustanowione przez nie kryteria nałożyły duże, nieuzasadnione obciążenie administracyjne na małe i średnie przedsiębiorstwa, a tym samym popełniły oczywisty błąd w ocenie i przyjęły środek nieproporcjonalny do realizowanego celu.

                              1.3.

                                 Zasady prawidłowej procedury prawodawczej, ponieważ instytucje Unii powinny dokonać oceny skutków zaskarżonych przepisów lub uzasadnić brak podstaw do dokonania takiej oceny.

                  2.

                     Artykuł 1 pkt 6 lit. d) rozporządzenia 2020/1054, który wprowadza obowiązek zapewnienia kierowcom przez przedsiębiorstwa transportowe powrotu do miejsca zamieszkania kierowcy lub do centrum operacyjnego przedsiębiorstwa co cztery tygodnie, narusza:

                              2.1.

                                 Artykuł 45 TFUE, ponieważ obowiązkowy powrót kierowców do ich miejsca zamieszkania lub do centrum operacyjnego przedsiębiorstwa bez możliwości dokonania przez nich samych wyboru, gdzie zamierzają spędzić czas odpoczynku, narusza ich swobodę przemieszczania się jako pracowników.

                              2.2.

                                 Artykuł 26 TFUE i ogólną zasadę niedyskryminacji, ponieważ zaskarżony przepis ogranicza swobodny przepływ pracowników i wprowadza dyskryminację pracowników przedsiębiorstw transportowych z peryferyjnych państw członkowskich, ze względu na nałożenie na nich obowiązku powrotu do ich miejsca zamieszkania lub do centrum operacyjnego przedsiębiorstwa w celu odpoczynku, gdyż pracownicy ci będą musieli przebywać duże odległości i tracić więcej czasu, niż kierowcy przedsiębiorstw transportowych z państw członkowskich położonych w centrum Unii i w jego okolicach; w celu wdrożenia przepisu dotyczącego powrotu pracowników przedsiębiorstwa transportowe z peryferyjnych państw członkowskich znajdą się w niekorzystnej sytuacji w porównaniu z sytuacją, w jakiej znajdują się inne przedsiębiorstwa działające na rynku wewnętrznym.

                              2.3.

                                 Artykuł 3 ust. 3 TUE, art. 11 i 119 TFUE i politykę Unii w dziedzinie środowiska i zmian klimatu, ponieważ obowiązek zapewnienia kierowcom powrotu co cztery tygodnie sztucznie zwiększy ruch na drogach Unii, liczbę kierowców powracających z pustymi przyczepami, liczbę innych zorganizowanych przewozów, zużycie paliwa i emisje CO2 do środowiska.

                              2.4.

                                 Zasadę proporcjonalności, ponieważ obowiązkowy regularny powrót wprowadzony tym przepisem stanowi środek oczywiście nieproporcjonalny i niewłaściwy do realizacji planowanego celu, mianowicie poprawy warunków odpoczynku pracowników.

                  3.

                     Artykuł 3 rozporządzenia 2020/1054, który ustanawia datę wejścia w życie tego rozporządzenia (w dniu 20 sierpnia 2020 r.) bez wprowadzenia okresu przejściowego, w szczególności ze względu na wynikający z niego obowiązek bezzwłocznego zastosowania (i) wprowadzonych w art. 8 ust. 8 rozporządzenia nr 561/2008 zmian dotyczących zakazu spędzania okresu odpoczynku w kabinie pojazdu i (ii) zmiany wprowadzone w art. 8 ust. 8a rozporządzenia nr 561/2006, dotyczące obowiązku zapewnienia kierowcom powrotu do ich miejsca zamieszkania co cztery tygodnie, narusza:

                              3.1.

                                 Zasadę proporcjonalności, ze względu na to, że poprzez ustalenie terminu wejścia w życie rozporządzenia 2020/1054 na dwadzieścia dni, instytucje Unii (i) nie uwzględniły, iż z obiektywnych powodów i w braku okresu przejściowego państwa członkowskie i przewoźnicy nie mogą dostosować się do zmienionych obowiązków oraz (ii) nie przedstawiły żadnych argumentów uzasadniających taki pilny charakter dla wejścia w życie tych nowych obowiązków.

                              3.2.

                                 Obowiązek uzasadnienia ustanowiony w art. 296 TFUE, ponieważ w trakcie analizy wniosku instytucjom Unii było wiadomo, dzięki ocenie skutków i z innych źródeł, że (i) zakaz spędzania nocy w kabinie w danych okresach nie będzie miał w praktyce zastosowania w odniesieniu do większości państw członkowskich (z powodu niedostatecznej oferty innych miejsc zakwaterowania) oraz dla przedsiębiorstw transportowych, (ii) obowiązek zapewnienia kierowcom powrotu do miejsca zamieszkania kierowcy lub do centrum operacyjnego przedsiębiorstwa spowodowałoby trudności w zastosowaniu, gdyż zasady wdrożenia tego obowiązku nie są jasne, skutkiem czego instytucje Unii powinny przedstawić argumenty na poparcie braku okresu przejściowego lub przełożenia wejścia uregulowania w życie.

                              3.3.

                                 Zasadę lojalnej współpracy, ponieważ nie tylko instytucje Unii nie uzasadniły w żaden sposób potrzeby zapewnienia bezzwłocznego wejścia w życie zakazu spędzania nocy w kabinie pojazdu w danych okresach i obowiązku zapewnienia kierowcom powrotu do miejsca zamieszkania kierowcy, ale ponadto nie uwzględniły danych przedstawionych przez państwa członkowskie i zainteresowane osoby w odniesieniu do obiektywnych przeszkód i potrzeby ustanowienia okresu przejściowego, który pozwoliłby na dostosowanie się do zmienionych przepisów.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1057 z dnia 15 lipca 2020 r. ustanawiająca przepisy szczególne w odniesieniu do dyrektywy 96/71/WE i dyrektywy 2014/67/UE dotyczące delegowania kierowców w sektorze transportu drogowego oraz zmieniająca dyrektywę 2006/22/WE w odniesieniu do wymogów w zakresie egzekwowania przepisów oraz rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 (Dz.U. 2020, L 249, s. 49).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz.U. 2020, L 249, s. 1).


title: Sprawa C-542/20: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2020 r. – Republika Litewska/Parlament Unii Europejskiej i Rada Unii Europejskiej

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/23

      Skarga wniesiona w dniu 23 października 2020 r. – Republika Litewska/Parlament Unii Europejskiej i Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-542/20)
      (2021/C 19/29)
      Język postępowania: litewski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Litewska (przedstawiciele: K. Dieninis, V. Kazlauskaitė-Švenčionienė, R. Dzikovič, A. Kisieliauskaitė, G. Taluntytė i R. Petravičius, advokatas)

         Strona pozwana: Parlament Unii Europejskiej, Rada Unii Europejskiej

         Żądania strony skarżącej

      Skarżąca wnosi do Trybunału o:

                  1.

                  Stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 3 rozporządzenia 2020/1055 (1) w zakresie, w jakim wprowadza on do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 (2) art. 5 ust. 1 lit. b), który stanowi, że „przedsiębiorca musi w danym państwie członkowskim siedziby […] organizować przewozy flotą pojazdów w taki sposób, aby pojazdy, którymi dysponuje przedsiębiorca i które są wykorzystywane w przewozach międzynarodowych, wracały do jednej z baz eksploatacyjnych w tym państwie członkowskim nie później niż w ciągu ośmiu tygodni od jego opuszczenia”.

                  2.

                  Stwierdzenie nieważności art. 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia 2020/1055, który zmienia art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 (3) poprzez wprowadzenie w tym artykule ust. 2a, który stanowi, że „Przewoźnicy nie mogą wykonywać przewozów kabotażowych tym samym pojazdem lub, w przypadku zespołu pojazdów, pojazdem silnikowym tego samego pojazdu w tym samym państwie członkowskim przez cztery dni od zakończenia przewozu kabotażowego w tym państwie członkowskim”.

                  3.

                  Obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

            Na poparcie swej skargi Republika Litewska podnosi następujące zarzuty:

                  1.

                     Artykuł 1 pkt 3 rozporządzenia 2020/1055 w zakresie, w jakim wprowadza on w rozporządzeniu (WE) nr 1071/2009 art. 5 ust. 1 lit. b), który stanowi, że „przedsiębiorca musi w danym państwie członkowskim siedziby […] organizować przewozy flotą pojazdów w taki sposób, aby pojazdy, którymi dysponuje przedsiębiorca i które są wykorzystywane w przewozach międzynarodowych, wracały do jednej z baz eksploatacyjnych w tym państwie członkowskim nie później niż w ciągu ośmiu tygodni od jego opuszczenia”, jest niezgodny z:

                              1.1

                                 Artykułem 3 ust. 3 TUE, art. 11 i 191 TFUE i z polityką Unii w dziedzinie środowiska i zmian klimatu. Wymóg powrotu do bazy eksploatacyjnej zwiększy liczbę pojazdów bez ładunku na drogach europejskich, a także ilość emisji CO2 i zanieczyszczenie środowiska. Instytucje Unii przyjmując zaskarżony przepis, nie uwzględniły środków dotyczących polityki Unii Europejskiej w dziedzinie środowiska i polityki w dziedzinie zmian klimatu w szczególności wymogów odnoszących się do ochrony środowiska i celów ochrony środowiska wspieranych w Europejskim Zielonym Ładzie i potwierdzonych przez Radę Europejską.

                              1.2

                                 Artykułem 26 TFUE i ogólną zasadą niedyskryminacji. Zaskarżony przepis jest środkiem protekcjonistycznym, poprzez który wprowadzono podział rynku przewozów Unii, ograniczenie konkurencji i ustanowiono dyskryminacyjny system wobec przewoźników w państwach członkowskich położonych na obrzeżach geograficznych Unii Europejskiej (peryferyjne państwa członkowskie). Poprzez ten środek sektor międzynarodowego transportu drogowego jest narażony na dyskryminację w porównaniu z innymi sektorami transportu.

                              1.3

                                 Artykułem 91 ust. 2 i art. 94 TFUE. Instytucje Unii były zobowiązane uwzględnić okoliczność, że zaskarżony przepis będzie miał szczególnie duży wpływ na jakość życia i poziom zatrudnienia w peryferyjnych państwach członkowskich Unii Europejskiej i będzie wpływał w szczególnie negatywny sposób na sytuację gospodarczą przewoźników mających siedzibę na peryferiach; jednakże instytucje Unii nie wypełniły tego obowiązku.

                              1.4

                                 Zasadami prawidłowej procedury prawodawczej, ze względu na przyjęcie zaskarżonego przepisu bez żadnej oceny co do jego skutków i bez właściwej oceny jego negatywnych konsekwencji społecznych i gospodarczych oraz jego oddziaływania na środowisko.

                              1.5

                                 Zasadą proporcjonalności, ze względu na to, że ustanowiony wymóg regularnego powrotu pojazdów jest w sposób oczywisty środkiem nieproporcjonalnym i niewłaściwym do osiągnięcia publicznie ogłoszonego celu, mianowicie zwalczaniu wykorzystywania tak zwanych firm „skrzynek pocztowych”.

                  2.

                     Artykuł 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia 2020/1055, który wprowadza zmianę w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 poprzez dodanie do niego ust. 2a, który stanowi, że „Przewoźnicy nie mogą wykonywać przewozów kabotażowych tym samym pojazdem lub, w przypadku zespołu pojazdów, pojazdem silnikowym tego samego pojazdu w tym samym państwie członkowskim przez cztery dni od zakończenia przewozu kabotażowego w tym państwie członkowskim”, jest niezgodny z:

                              2.1

                                 Artykułem 3 ust. 3 TUE oraz art. 11 i 191 TFUE, ponieważ obowiązkowy czterodniowy okres powstrzymania się od działalności po przewozie kabotażowym zwiększy ruch pojazdów bez ładunku na drogach Unii Europejskiej i spowoduje zwiększone emisje CO2 oraz zanieczyszczenie środowiska. Zaskarżony przepis jest z tego powodu sprzeczny z potwierdzonym w traktatach wymogiem, że przy wdrażaniu polityki transportowej Unii Europejskiej należy uwzględnić wymogi ochrony środowiska i cele Europejskiego Zielonego Ładu.

                              2.2

                                 Artykułem 26 TFUE i zasadą niedyskryminacji. Czterodniowy okres, w trakcie którego nie można prowadzić działalności po przewozie kabotażowym, wprowadza ograniczenia w odniesieniu do funkcjonowania rynku wewnętrznego i w odniesieniu do efektywności łańcucha logistycznego. Podział rynku przewozów drogowych spowodował dyskryminację małych państw członkowskich i państw położonych na peryferiach Unii Europejskiej, jednocześnie przysparzając bezprawną i nieuzasadnioną korzyść dużym państwom członkowskim położonym w centrum Unii, jedynie ze względu na ich położenie geograficzne.

                              2.3

                                 Artykułem 91 ust. 2 i art. 94 TFUE, ze względu na to, że zaskarżony przepis został przyjęty bez uwzględnienia negatywnych skutków dla sytuacji gospodarczej przewoźników z małych państw członkowskich i z państw członkowskich położonych na peryferiach Unii Europejskiej oraz dla jakości życia i poziomu zatrudnienia w tych państwach członkowskich.

                              2.4

                                 Zasadami prawidłowej procedury prawodawczej, ze względu na to, że zaskarżony przepis został przyjęty bez oceny co do jego skutków i bez właściwej oceny jego negatywnych konsekwencji społecznych i gospodarczych oraz jego oddziaływania na środowisko;

                              2.5

                                 Zasadami proporcjonalności, ze względu na to, że czterodniowy okres, w którym nie można prowadzić działalności po przewozie kabotażowym jest niewłaściwym środkiem, który jest nieproporcjonalny do zamierzonego celu służącego wyjaśnieniu zasad regulujących kabotaż i rozszerzeniu skuteczności wprowadzenia ich w życie.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1055 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, (WE) nr 1072/2009 i (UE) nr 1024/2012 w celu dostosowania ich do zmian w transporcie drogowym (Dz.U. 2020 L 249, s. 17).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U. 2009, L 300, s. 51).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U. 2009, L 300, s. 72).


title: Sprawa C-543/20: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2020 r. – Republika Bułgarii / Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/25

      Skarga wniesiona w dniu 23 października 2020 r. – Republika Bułgarii / Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-543/20)
      (2021/C 19/30)
      Język postępowania: bułgarski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Bułgarii (przedstawiciele: L. Zachariewa, Cw. Mitowa, M. Georgiewa)

         Strona pozwana: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie art. 1 ust. 6 lit. c) i d) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 (1) z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów;

                  —

                  alternatywnie, na wypadek gdyby Trybunał stwierdził, że podstawowe żądanie dotyczące częściowego uchylenia spornego rozporządzenia nie może być uwzględnione, uchylenie w całości rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów; i

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi łącznie 5 zarzutów:

                  1.

                  Naruszenie art. 21 ust. 1 i art. 45 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej „TFUE”), a także art. 45 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”).

                  2.

                  Naruszenie zasady proporcjonalności, określonej w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej (zwanego dalej „TUE”) i art. 1 protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności, załączonego do TUE i TFUE.

                  3.

                  Naruszenie zasady pewności prawa.

                  4.

                  Naruszenie zasady proporcjonalności, określonej w art. 5 ust. 4 TUE i art. 1 protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności, załączonego do TUE i TFUE.

                  5.

                  Naruszenie zasady równego traktowania i zakazu dyskryminacji, określonego w art. 18 TFUE oraz w art. 20 i 21 karty, zasady równości państw członkowskich przed traktatami, określonej w art. 4 ust. 2 TUE i – o ile Trybunał uzna to za odpowiednie – art. 95 ust. 1 TFUE.

         (1)  Dz.U. 2020, L 249, s. 1.


title: Sprawa C-544/20: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2020 r. – Republika Bułgarii / Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

text:
               18.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/26

      Skarga wniesiona w dniu 23 października 2020 r. – Republika Bułgarii / Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-544/20)
      (2021/C 19/31)
      Język postępowania: bułgarski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Bułgarii (przedstawiciele: L. Zachariewa, Cw. Mitowa, M. Georgiewa)

         Strona pozwana: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1057 (1) z dnia 15 lipca 2020 r. ustanawiającej przepisy szczególne w odniesieniu do dyrektywy 96/71/WE i dyrektywy 2014/67/UE dotyczące delegowania kierowców w sektorze transportu drogowego oraz zmieniającej dyrektywę 2006/22/WE w odniesieniu do wymogów w zakresie egzekwowania przepisów oraz rozporządzenie (UE) nr 1024/2012; oraz

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi łącznie 5 zarzutów:

                  1.

                  Naruszenie zasady proporcjonalności, określonej w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej (zwanego dalej „TUE”) i art. 1 protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności, załączonego do TUE i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej „TFUE”).

                  2.

                  Naruszenie zasady równości i niedyskryminacji, określonej w art. 18 TFUE i art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zasady równości państw członkowskich przed traktatami, określonej w art. 4 ust. 2 TUE i – o ile Trybunał uzna to za odpowiednie – art. 95 ust. 1 TFUE.

                  3.

                  Naruszenie art. 91 ust. 1 TFUE.

                  4.

                  Naruszenie art. 91 ust. 2 TFUE i art. 90 TFUE w związku z art. 3 ust. 3 TUE i art. 94 TFUE.

                  5.

                  Naruszenie art. 34 i 35 TFUE, które nie jest uzasadnione zgodnie z art. 36 TFUE, i naruszenie art. 58 ust. 1 w związku z art. 91 TFUE, lub – ewentualnie – art. 56 TFUE.

         (1)  Dz.U. 2020, L 249, s. 49.