title: Sprawa C-357/09 PPU: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 30 listopada 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad — Bułgaria) — Said Shamilovich Kadzoev (Huchbarov) (Wizy, azyl, imigracja i inne polityki związane ze swobodnym przepływem osób — Dyrektywa 2008/115/WE — Powrót nielegalnie przebywającego obywatela państwa trzeciego — Artykuł 15 ust. 4-6 — Okres zastosowania środka detencyjnego — Wzięcie pod uwagę okresu, podczas którego wykonanie decyzji o wydaleniu było zawieszone — Pojęcie rozsądnych perspektyw wydalenia )

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/17

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 30 listopada 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad — Bułgaria) — Said Shamilovich Kadzoev (Huchbarov)
   (Sprawa C-357/09 PPU) (1)

   (Wizy, azyl, imigracja i inne polityki związane ze swobodnym przepływem osób - Dyrektywa 2008/115/WE - Powrót nielegalnie przebywającego obywatela państwa trzeciego - Artykuł 15 ust. 4-6 - Okres zastosowania środka detencyjnego - Wzięcie pod uwagę okresu, podczas którego wykonanie decyzji o wydaleniu było zawieszone - Pojęcie „rozsądnych perspektyw wydalenia”)
   2010/C 24/28
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administrativen sad Sofia-grad

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   Said Shamilovich Kadzoev (Huchbarov)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie przeczenia w trybie prejudycjalnym — Administrativen sad Sofia-grad — Wykładnia art. 15 ust. 4, 5 i 6 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz. U. L 348, s. 98) — Przekroczenie przewidzianego w art. 15 dyrektywy maksymalnego okresu zatrzymania w odniesieniu do obywatela państwa trzeciego przebywającego nielegalnie — Przekroczenie tego maksymalnego okresu w chwili wejścia w życie dyrektywy ale przed jej transpozycją do prawa krajowego, która to transpozycja nie przewiduje ograniczeń czasowych zatrzymania — Stosowanie przepisów dyrektywy po jej transpozycji do prawa krajowego i brak skutku wstecznego w stosunku do już toczących się spraw — Brak uwzględnienia przy obliczaniu maksymalnego okresu zatrzymania czasu trwania postępowania w przedmiocie skargi na decyzję o wydaleniu podjętą przez organy krajowe — Ewentualna dopuszczalność przekroczenia tego okresu oparta o okoliczności braku dokumentu tożsamości i środków utrzymania oraz agresywnego zachowania zainteresowanej osoby — Pojęcie „rozsądnych perspektyw wydalenia”

      Sentencja

               1)

               Artykuł 15 ust. 5 i 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich należy interpretować w ten sposób, że ustanowiony w nim maksymalny okres stosowania środka detencyjnego obejmuje czas stosowania takiego środka w ramach postępowania w przedmiocie wydalenia, które zostało wszczęte zanim zaczął obowiązywać reżim przewidziany przez dyrektywę.

               2)

               Okresu, na który dana osoba została umieszczona w ośrodku pobytu tymczasowego na podstawie decyzji podjętej w oparciu o krajowe i wspólnotowe przepisy dotyczące osób ubiegających się o azyl, nie należy uważać za stosowanie środka detencyjnego w celu wydalenia w rozumieniu art. 15 dyrektywy 2008/115.

               3)

               Artykuł 15 ust. 5 i 6 dyrektywy 2008/115 należy interpretować w ten sposób, że okres, podczas którego wykonanie decyzji o przymusowym doprowadzeniu do granicy było zawieszone ze względu na postępowanie sądowe w przedmiocie skargi wniesionej przez zainteresowanego przeciwko tej decyzji, podlega uwzględnieniu przy obliczaniu okresu stosowania środka detencyjnego w celu wydalenia, w sytuacji, gdy w trakcie tego postępowania osoba ta nadal przebywała w ośrodku pobytu tymczasowego.

               4)

               Artykuł 15 ust. 4 dyrektywy 2008/115 należy interpretować w ten sposób, że nie znajduje on zastosowania, jeśli w chwili dokonywania kontroli sądowej stosowania wobec osoby, o którą chodzi środka detencyjnego możliwości przedłużenia okresów stosowania tego środka, przewidzianych w art. 15 ust. 6 dyrektywy 2008/115, były wyczerpane.

               5)

               Artykuł 15 ust. 4 dyrektywy 2008/115 należy interpretować w ten sposób, że tylko realna perspektywa skutecznego wydalenia, przy uwzględnieniu okresów określonych w ustępach 5 i 6 tego artykułu, odpowiada rozsądnym perspektywom wydalenia, których to perspektyw brak, jeśli, uwzględniając rzeczone okresy, wydaje się mało prawdopodobne, że osoba, o którą chodzi, zostanie przyjęta przez państwo trzecie.

               6)

               Artykuł 15 ust. 4 i 6 dyrektywy 2008/115 należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala on na to, aby w sytuacji, gdy przewidziany w dyrektywie maksymalny okres stosowania środka detencyjnego upłynął osoba, o którą chodzi, nie została natychmiast uwolniona z powodu braku posiadania przez nią ważnych dokumentów, jej agresywnego zachowania i nieposiadania ani własnych środków utrzymania, ani zakwaterowania, czy też środków udostępnionych w tym celu przez państwo członkowskie.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa C-162/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Administrativo per il Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2012 r. — Società Airport Shuttle Express scal i Giovanni Panarisi przeciwko Comune di Grottaferrata

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Administrativo per il Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2012 r. — Società Airport Shuttle Express scal i Giovanni Panarisi przeciwko Comune di Grottaferrata
   (Sprawa C-162/12)
   2012/C 165/23
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribinale Administrativo del Lazio

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Società Airport Shuttle Express scarl, Giovanni Panarisi

      Strona pozwana: Comune di Grottaferrata

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 TFUE, art. 3 traktatu UE, art. 3, 4, 5 i 6 traktatu UE, art. 101 i 102 TFUE oraz rozporządzenie EWG nr 2454/1992 (1) i rozporządzenie WE nr 12/1998 (2) stoją na przeszkodzie stosowaniu art. 3 ust. 3 i art. 11 ustawy nr 21 z 1992 r. w zakresie, w jakim stanowią, odpowiednio, że „3. Siedziba przewoźnika i garaż muszą znajdować się wyłącznie na terenie gminy, która wydała zezwolenie,” i że „[…] Zamówienia przewozu w ramach usługi najmu z kierowcą składa się w garażach. Rozpoczęcie i zakończenie każdej pojedynczej usługi najmu z kierowcą muszą nastąpić w garażu znajdującym się w gminie, która wydała zezwolenie, z uwzględnieniem powrotu do tego garażu, natomiast odbiór i dostarczenie użytkownika do punktu docelowego mogą nastąpić również na terenie innych gmin. […]”?

               2)

               Czy art. 49 TFUE, art. 3 traktatu UE, art. 3, 4, 5 i 6 traktatu UE, art. 101 i 102 TFUE oraz rozporządzenie EWG nr 2454/1992 i rozporządzenie WE nr 12/1998 stoją na przeszkodzie stosowaniu art. 5 i 10 ustawy regionalnej Lazio nr 58 z dnia 26 października 1993 r. w zakresie, w jakim stanowią, odpowiednio, że „[…] Odbiór użytkownika lub rozpoczęcie usługi następują na terenie gminy, która wydała zezwolenie,” i że „[…] odbiór użytkownika i rozpoczęcie usługi następują wyłącznie na terenie gminy, która wydała licencję lub zezwolenie, i są wykonywane w kierunku jakiegokolwiek punktu docelowego, uprzednio zaakceptowanego przez kierowcę w wypadku punktu docelowego położonego poza terenem gminy. […]”?

      (1)  Dz.U. L 251, s. 1.

      (2)  Dz.U. 1998, L 4, s. 10


title: Sprawa C-430/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Rovigo (Włochy) w dniu 18 sierpnia 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Md Sagorowi

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Rovigo (Włochy) w dniu 18 sierpnia 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Md Sagorowi
      (Sprawa C-430/11)
      (2012/C 25/44)
      Język postępowania: włoski

         Sąd krajowy

      Tribunale di Rovigo.

         Strona (Strony) w postępowaniu przed sądem krajowym

      Md Sagor

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w świetle zasady lojalnej współpracy i zasady skuteczności dyrektyw art. 2, 4, 6, 7 i 8 dyrektywy 2008/115/WE (1) sprzeciwiają się możliwości nałożenia na obywatela państwa trzeciego przebywającego nielegalnie w państwie członkowskim kary pieniężnej zamienionej jako sankcja karna na areszt domowy, wyłącznie w następstwie nielegalnego wjazdu i pobytu, jeszcze przed naruszeniem nakazu wydalenia wydanego przez organ administracji?

                  2)

                  Czy w świetle zasady lojalnej współpracy i zasady skuteczności dyrektyw art. 2, 15 i 16 dyrektywy 2008/115/WE sprzeciwiają się możliwości, aby po przyjęciu dyrektywy państwo członkowskie mogło przyjąć przepis przewidujący nałożenia na obywatela państwa trzeciego przebywającego nielegalnie w tym państwie członkowskim kary pieniężnej zamienionej na wydalenie podlegając jako sankcja karna natychmiastowemu wykonaniu, bez przestrzegania procedury i praw obywatela obcego przewidzianych w dyrektywie?

                  3)

                  Czy zasada lojalnej współpracy zapisana w art. 4 ust. 3 TUE sprzeciwia się przyjęciu w okresie przewidzianym na dokonanie wdrożenia dyrektywy przepisów krajowych mających na celu obejście dyrektywy lub w każdym razie ograniczenie zakresu jej zastosowania, i jakie środki sąd krajowy powinien zastosować w wypadku stwierdzenia takiego celu?

         (1)  Dz.U L 348, s. 98.


title: Wyrok Trybunału (drugiej izby) z dnia 11 listopada 2004 r. w sprawie C-467/02 (wniosek Verwaltungsgericht Stuttgart o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Inan Cetinkaya przeciwko Land Baden-Württemberg (Układ o Stowarzyszeniu EWG – Turcja — Swobodny przepływ pracowników — Art. 7 akapit pierwszy i art. 14 ust. 1 decyzji nr 1/80 rady stowarzyszenia — Prawo pobytu dziecka pracownika tureckiego po osiągnięciu pełnoletności — Warunki dopuszczalności wydalenia — Karalność)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/11

      WYROK TRYBUNAŁU

   (drugiej izby)
   z dnia 11 listopada 2004 r.
   w sprawie C-467/02 (wniosek Verwaltungsgericht Stuttgart o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Inan Cetinkaya przeciwko Land Baden-Württemberg (1)

   (Układ o Stowarzyszeniu EWG – Turcja - Swobodny przepływ pracowników - Art. 7 akapit pierwszy i art. 14 ust. 1 decyzji nr 1/80 rady stowarzyszenia - Prawo pobytu dziecka pracownika tureckiego po osiągnięciu pełnoletności - Warunki dopuszczalności wydalenia - Karalność)
   (2005/C 6/18)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-467/02, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Verwaltungsgericht Stuttgart (Niemcy) postanowieniem z dnia 19 grudnia 2002 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 27 grudnia 2002 r., w postępowaniu Inan Cetinkaya przeciwko Land Baden-Württemberg, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, J.-P. Puissochet, R. Schintgen, N. Colneric i J. N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 11 listopada 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Przepis art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia, przyjętej przez radę stowarzyszenia ustanowioną na mocy Układu o stowarzyszeniu pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, należy interpretować w ten sposób, że dotyczy on sytuacji osoby dorosłej, będącej dzieckiem pracownika tureckiego, który jest lub był legalnie zatrudniony w przyjmującym Państwie Członkowskim, także jeżeli osoba ta urodziła się i zawsze zamieszkiwała w tym państwie.

               2)

               Art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 stoi na przeszkodzie ograniczeniu, ze względu na przedłużającą się nieobecność na rynku pracy wskutek skazania na karę pozbawienia wolności oraz późniejszego odbywania leczenia odwykowego, wynikających z tego przepisu praw obywateli tureckich będących w sytuacji p. Cetinkaya.

               3)

               Art. 14 decyzji nr 1/80 zobowiązuje sądy krajowe badające legalność decyzji o wydaleniu obywatela tureckiego do wzięcia pod uwagę okoliczności faktycznych, które miały miejsce po wydaniu ostatniej decyzji właściwego organu, a które powodują ustanie przesłanek do ograniczenia uprawnień tego obywatela, określonych w tym przepisie.

      (1)  Dz.U. C 70 z 22.3.2003.


title: Sprawa C-138/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen — Belgia) — Belgische Staat przeciwko N.V. Cobelfret (Dyrektywa 90/435/EWG — Artykuł 4 ust. 1 — Bezpośrednia skuteczność — Uregulowanie krajowe dotyczące unikania podwójnego opodatkowania wypłacanych zysków — Odliczenie kwoty wypłaconych dywidend od podstawy opodatkowania spółki dominującej jedynie, jeżeli spółka ta osiągnęła podlegające opodatkowaniu zyski)

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen — Belgia) — Belgische Staat przeciwko N.V. Cobelfret
   (Sprawa C-138/07) (1)

   (Dyrektywa 90/435/EWG - Artykuł 4 ust. 1 - Bezpośrednia skuteczność - Uregulowanie krajowe dotyczące unikania podwójnego opodatkowania wypłacanych zysków - Odliczenie kwoty wypłaconych dywidend od podstawy opodatkowania spółki dominującej jedynie, jeżeli spółka ta osiągnęła podlegające opodatkowaniu zyski)
   (2009/C 82/05)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hof van beroep te Antwerpen — Belgia
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Belgische Staat

      Strona pozwana: N.V. Cobelfret
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van beroep te Antwerpen — Wykładnia art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (Dz.U. L 225, s. 6) — Przepisy krajowe dotyczące unikania podwójnego opodatkowania wypłacanych zysków — Przesłanki
   Sentencja
   Artykuł 4 ust. 1 tiret pierwsze dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich powinien być interpretowany w ten sposób, iż sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak uregulowanie sporne przed sądem krajowym, które przewiduje, że dywidendy otrzymane przez spółkę dominującą są wliczane do jej postawy opodatkowania, aby następnie zostać od niej odliczone do wysokości 95 %, o ile po odliczeniu innych zwolnionych zysków w danym okresie podatkowym nadal istnieje dodatnie saldo zysków.
   Artykuł 4 ust. 1 tiret pierwsze dyrektywy 90/435 jest bezwarunkowy i wystarczająco precyzyjny, aby można się było na niego powoływać przed sądami krajowymi.

      (1)  Dz.U. C 117 z 26.5.2007.


title: Sprawa C-67/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundessozialgericht (Niemcy) w dniu 10 lutego 2014 r. – Jobcenter Berlin Neukölln przeciwko Nazifie Alimanovic i in.

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundessozialgericht (Niemcy) w dniu 10 lutego 2014 r. – Jobcenter Berlin Neukölln przeciwko Nazifie Alimanovic i in.
   (Sprawa C-67/14)
   2014/C 142/19
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundessozialgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę rewizyjną: Jobcenter Berlin Neukölln

      Druga strona postępowania: Nazifa Alimanovic, Sonita Alimanovic, Valentina Alimanovic, Valentino Alimanovic

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zasada równego traktowania sformułowana w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (1) – z wyjątkiem wyłączenia eksportu świadczeń na mocy art. 70 ust. 4 tego rozporządzenia – dotyczy również specjalnych nieskładkowych świadczeń pieniężnych w rozumieniu art. 70 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia?

               2)

               W razie udzielenie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy – i w danym przypadku – w jakim zakresie – są dopuszczalne ograniczenia sformułowanej w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 zasady równego traktowania na mocy postanowień przepisów krajowych transponujących art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE (2), które przewidują, że dostęp do tych świadczeń jest bezwzględnie wyłączony, jeżeli prawo pobytu obywatela Unii w innym państwie członkowskim wynika jedynie z celu poszukiwania pracy?

               3)

               Czy art. 45 ust. 2 TFUE w związku z art. 18 TFUE stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który bezwzględnie odmawia przyznania obywatelom Unii, którzy jako osoby poszukujące pracy mogą powołać się na korzystanie z przysługującego im prawa do swobodnego przemieszczania się, świadczenia społecznego mającego na celu zabezpieczenie egzystencji i jednocześnie ułatwiającego również dostęp do rynku pracy, na okres korzystania z prawa pobytu jedynie w celu poszukiwania pracy i niezależnie od związku z państwem przyjmującym?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 166, s. 1)

      (2)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii oraz członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 oraz uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77)


title: Sprawa T-199/08: Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2011 r. — Ziegler przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek usług w zakresie przeprowadzek międzynarodowych w Belgii — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ustalanie cen — Podział rynku — Manipulowanie postępowaniami przetargowymi — Odczuwalny wpływ na handel — Grzywny — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r.)

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/24

         Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2011 r. — Ziegler przeciwko Komisji
   (Sprawa T-199/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek usług w zakresie przeprowadzek międzynarodowych w Belgii - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ustalanie cen - Podział rynku - Manipulowanie postępowaniami przetargowymi - Odczuwalny wpływ na handel - Grzywny - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r.)
   2011/C 226/47
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ziegler S.A. (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J.L. Lodomez i J. Lodomez)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet i O. Beynet, następnie A. Bouquet i N. von Lingen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2008) 926 wersja ostateczna z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.543 — Usługi w zakresie przeprowadzek międzynarodowych) a także, tytułem żądania ewentualnego, żądanie uchylenia lub obniżenia grzywny nałożonej na skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ziegler S.A. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008.


title: Sprawa C-15/14 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 czerwca 2015 r. – Komisja Europejska/MOL Magyar Olaj- és Gázipari Nyrt. (Odwołanie — Pomoc państwa — Umowa w sprawie opłat eksploatacyjnych za wydobycie węglowodorów zawarta między Węgrami a spółką naftowo-gazową MOL — Późniejsza zmiana systemu prawnego wprowadzająca podwyżkę stawki opłat — Niestosowanie podwyżki opłat w odniesieniu do spółki MOL — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Charakter selektywny)

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/14

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 czerwca 2015 r. – Komisja Europejska/MOL Magyar Olaj- és Gázipari Nyrt.
   (Sprawa C-15/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Pomoc państwa - Umowa w sprawie opłat eksploatacyjnych za wydobycie węglowodorów zawarta między Węgrami a spółką naftowo-gazową MOL - Późniejsza zmiana systemu prawnego wprowadzająca podwyżkę stawki opłat - Niestosowanie podwyżki opłat w odniesieniu do spółki MOL - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Charakter selektywny))
   (2015/C 236/18)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: MOL Magyar Olaj- és Gázipari Nyrt. (przedstawiciele: N. Niejahr, Rechtsanwältin, F. Carlin, Barrister)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 61 z 1.3.2014.


title: Sprawa C-31/15 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 czerwca 2016 r. – Photo USA Electronic Graphic, Inc./Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Ancàp SpA, Cerame-Unie AISBL, Confindustria Ceramica, Verband der Keramischen Industrie eV [Odwołanie — Dumping — Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 412/2013 — Przywóz ceramicznych zastaw stołowych i naczyń kuchennych pochodzących z Chin — Ostateczne cło antydumpingowe]

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/9

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 czerwca 2016 r. – Photo USA Electronic Graphic, Inc./Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Ancàp SpA, Cerame-Unie AISBL, Confindustria Ceramica, Verband der Keramischen Industrie eV
   (Sprawa C-31/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Dumping - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 412/2013 - Przywóz ceramicznych zastaw stołowych i naczyń kuchennych pochodzących z Chin - Ostateczne cło antydumpingowe])
   (2016/C 287/11)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Photo USA Electronic Graphic, Inc. (przedstawiciel: K. Adamantopoulos, adwokat)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo B. Driessen i S. Boelaert, następnie H. Marcos Fraile, pełnomocnicy, wspierani przez B. O’Connora, solicitor, i S. Gubela, adwokata), Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland i M. França, pełnomocnicy), Ancàp SpA, Cerame-Unie AISBL, Confindustria Ceramica, Verband der Keramischen Industrie eV (przedstawiciele: R. Bierwagen, Rechtsanwalt)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Photo USA Electronic Graphic Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 89 z 16.3.2015.


title: Sprawa C-71/15: Postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 18 grudnia 2015 r. – Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej/Kendrion NV, popierana przez Komisję Europejską

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/10

         Postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 18 grudnia 2015 r. – Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej/Kendrion NV, popierana przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-71/15) (1)

   (2016/C 078/12)
   Język postępowania: niderlandzki
   Wiceprezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 107 z 30.3.2015.


title: Sprawa C-539/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 14 października 2013 r. — Merck Canada Inc., Merck Sharp & Dohme Ltd przeciwko Sigma Pharmaceuticals PLC

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 14 października 2013 r. — Merck Canada Inc., Merck Sharp & Dohme Ltd przeciwko Sigma Pharmaceuticals PLC
   (Sprawa C-539/13)
   2014/C 9/29
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Merck Canada Inc., Merck Sharp & Dohme Ltd

      Strona pozwana: Sigma Pharmaceuticals PLC

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy uprawniony — lub osoba wywodząca od niego swoje uprawnienia — z patentu lub dodatkowego świadectwa ochronnego może powoływać się na prawa wynikające z akapitu pierwszego szczególnego mechanizmu tylko wtedy, gdy uprzednio wyraził zamiar uczynienia tego?

               2)

               W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1:

                           a)

                           W jaki sposób należy wyrazić ten zamiar?

                           b)

                           Czy uprawniony lub osoba wywodząca od niego swoje uprawnienia nie może powoływać się na swoje prawa w odniesieniu do przywozu lub wprowadzenia do obrotu produktu farmaceutycznego w państwie członkowskim, które nastąpiły przed wyrażeniem zamiaru powołania się na te prawa?

               3)

               Kto powinien dokonać powiadomienia z wyprzedzeniem uprawnionego z patentu lub dodatkowego świadectwa ochronnego lub osoby wywodzącej od niego swoje prawa zgodnie z akapitem drugim szczególnego mechanizmu? W szczególności:

                           a)

                           Czy powiadomienia z wyprzedzeniem powinna dokonać osoba planująca przywóz lub wprowadzanie do obrotu produktu farmaceutycznego?
                           czy

                           b)

                           W razie gdy zgodnie z krajowym systemem regulacyjnym wniosek o zgodę organów regulacyjnych został złożony przez inną osobę niż ta, która zamierza dokonywać przywozu, czy powiadomienie z wyprzedzeniem dokonane przez wnioskującego o zgodę organów regulacyjnych będzie skuteczne, jeżeli osoba ta nie zamierza sama przywozić ani wprowadzać do obrotu produktu farmaceutycznego, lecz zamierzony przywóz i wprowadzanie do obrotu będą dokonywane na podstawie posiadanej przez wnioskodawcę zgody organów regulacyjnych?; i

                                       (i)

                                       Czy ma to znaczenie, czy powiadomienie dokonane z wyprzedzeniem wskazuje osobę, która będzie przywoziła i wprowadzała do obrotu produkt farmaceutyczny?

                                       (ii)

                                       Czy ma to znaczenie, czy powiadomienie z wyprzedzeniem zostało dokonane i wniosek o zgodę organów regulacyjnych został złożony przez jedną osobę prawną w ramach grupy spółek, które tworzą pojedynczą jednostkę gospodarczą, a czynności przywozu i wprowadzania do obrotu mają być dokonywane przez inną osobę prawną z tej grupy na podstawie licencji otrzymanej od pierwszej osoby prawnej, w przypadku gdy powiadomienie dokonane z wyprzedzeniem nie wskazuje tej osoby prawnej, która będzie dokonywała przywozu produktu farmaceutycznego i wprowadzania go do obrotu?

               4)

               Kogo należy powiadomić z wyprzedzeniem zgodnie z akapitem drugim szczególnego mechanizmu? W szczególności:

                           a)

                           Czy zakres osób wywodzących swoje prawa z patentu lub dodatkowego świadectwa ochronnego jest ograniczony do osób, które zgodnie z prawem krajowym są uprawnione do dochodzenia swoich praw z tego patentu lub dodatkowego świadectwa ochronnego?
                           czy

                           b)

                           W razie gdy grupa spółek tworzy pojedynczą jednostkę gospodarczą składającą się z kilku podmiotów prawnych, czy wystarcza, aby powiadomienie zostało skierowane do podmiotu prawnego będącego zależną spółką operacyjną i posiadaczem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w państwie członkowskim przywozu — nie zaś do podmiotu w grupie, który zgodnie z prawem krajowym jest uprawniony do dochodzenia swoich praw z patentu lub dodatkowego świadectwa ochronnego — na tej podstawie, że można uznać, iż ten podmiot prawny jest osobą wywodzącą swoje prawa z patentu lub dodatkowego świadectwa ochronnego, lub że można oczekiwać, iż powiadomienie to w normalnym toku zdarzeń zostanie dostarczone do osób odpowiedzialnych za podejmowanie decyzji w imieniu uprawnionego z patentu lub dodatkowego świadectwa ochronnego?

                           c)

                           Jeżeli odpowiedź na pytanie 4b) jest twierdząca, to czy powiadomienie, które w innym wypadku jest prawidłowe, staje się nieprawidłowe, jeżeli zostaje skierowane do „kierownika ds. regulacyjnych” spółki, w przypadku gdy spółka ta nie jest podmiotem w ramach grupy, który jest uprawniony zgodnie z prawem krajowym do dochodzenia praw z patentu lub dodatkowego świadectwa ochronnego, ale jest zależną spółką operacyjną lub posiadaczem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w państwie członkowskim przywozu i gdy ten departament ds. regulacyjnych w praktyce regularnie otrzymuje powiadomienia od importerów równoległych dotyczące szczególnego mechanizmu i innych kwestii?


title: Sprawa C-110/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Oradea – Rumunia) – Horațiu Ovidiu Costea/SC Volksbank România SA [Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 93/13/EWG — Artykuł 2 lit. b) — Pojęcie „konsumenta” — Umowa kredytu zawarta przez osobę fizyczną wykonującą zawód adwokata — Spłata kredytu zabezpieczona nieruchomością należącą do kancelarii prawnej kredytobiorcy — Kredytobiorca mający wiedzę niezbędną do oceny nieuczciwego charakteru warunku umowy przed jej podpisaniem]

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Oradea – Rumunia) – Horațiu Ovidiu Costea/SC Volksbank România SA
   (Sprawa C-110/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 93/13/EWG - Artykuł 2 lit. b) - Pojęcie „konsumenta” - Umowa kredytu zawarta przez osobę fizyczną wykonującą zawód adwokata - Spłata kredytu zabezpieczona nieruchomością należącą do kancelarii prawnej kredytobiorcy - Kredytobiorca mający wiedzę niezbędną do oceny nieuczciwego charakteru warunku umowy przed jej podpisaniem])
   (2015/C 354/06)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Judecătoria Oradea

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Horațiu Ovidiu Costea

      Strona pozwana: SC Volksbank România SA

      Sentencja

   Artykuł 2 lit. b) dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy intepretować w ten sposób, że osobę fizyczną wykonującą zawód adwokata i zawierającą umowę kredytu z bankiem, w której to umowie nie zostało określone przeznaczenie kredytu, można uznać za „konsumenta” w rozumieniu przytoczonego przepisu, jeżeli wspomniana umowa nie jest związana z działalnością zawodową tego adwokata. Okoliczność, że powstała wskutek rozpatrywanej umowy wierzytelność jest zabezpieczona hipoteką ustanowioną przez wskazaną osobę działającą w charakterze przedstawiciela swojej kancelarii prawnej na składnikach majątkowych przeznaczonych do wykonywania działalności zawodowej tej osoby, takich jak należąca do wspomnianej kancelarii nieruchomość, jest w tym względzie bez znaczenia.

      (1)  Dz.U. C 175 z 10.6.2014.


title: Sprawa T-288/06: Skarga wniesiona w dniu 18 października 2006 — Huta Częstochowa /Komisja

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/63

         Skarga wniesiona w dniu 18 października 2006 — Huta „Częstochowa”/Komisja
   (Sprawa T-288/06)
   (2006/C 294/125)
   język postępowania: polski
   Strony:

      Strona skarżąca: Huta „Częstochowa” S.A. (Przedstawiciele: Cz. Sadkowski i D. Sałajewski, radcowie prawni)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3 ust. 2 akapit 2 decyzji Komisji z dnia 5 lipca 2005 r. w sprawie pomocy państwa nr C 20/04 (ex. NN 25/05) na rzecz Huty „Częstochowa” S.A.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 5 lipca 2005 roku w sprawie pomocy państwa nr C 20/04 (ex. NN 25/04) uznającej w art. 3 ust. 1 za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc, jakiej Polska udzieliła Hucie „Częstochowa” S.A. w okresie od 1997 r. do maja 2002 r. w formie pomocy operacyjnej i pomocy na cele restrukturyzacji zatrudnienia. Decyzja została doręczona skarżącej w dniu 21 sierpnia 2006 r. W art. 3, ust. 2 skarżonej decyzji Komisja zobowiązała Polskę do podjęcia niezbędnych kroków w celu odzyskania udzielonej bezprawnie pomocy od wymienionych w tym ustępie przedsiębiorstw, w tym skarżącej. Zgodnie z decyzją, wszystkie przedsiębiorstwa wymienione w powyższym ustępie ponoszą solidarnie odpowiedzialność za zwrot tej pomocy, co powinno nastąpić niezwłocznie i zgodnie z procedurami prawa krajowego. Odsetki powinny zostać naliczone za cały okres od dnia przyznania pomocy do dnia jej faktycznego odzyskania, zgodnie z przepisami zawartymi w rozdziale V rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 (1).
   Na poparcie swojej skargi, strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               —

               naruszenie artykułu 87 i 88 Traktatu WE oraz artykułu 7, ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (2) poprzez uznanie, że w/w przepisy zezwalają na wydanie decyzji określającej pomoc udzieloną przez państwo członkowskie przed jego przystąpieniem do Unii Europejskiej jako pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem, pomimo że przedmiotowa pomoc nie była stosowana po przystąpieniu przez Polskę do Traktatu WE, a tym samym uznanie, że do sum podlegających zwrotowi doliczone zostaną odsetki za cały okres od dnia przyznania pomocy Hucie „Częstochowa” do jej faktycznego odzyskania. Skarżąca podnosi, że pomoc udzielona w latach 1997-2002 i nie stosowana po przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej, nie może być uznana za niezgodną ze wspólnym rynkiem w oparciu o art. 87 Traktatu WE, ponieważ nie mogła ona wpływać na handel wewnątrzwspólnotowy w okresie przed 1 maja 2004 r., czyli przed przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej, kiedy rynek polski nie stanowił elementu rynku wewnątrzwspólnotowego. Ponadto, w opinii skarżącej, ponieważ Protokół nr 8 do Traktatu akcesyjnego (3) w sprawie restrukturyzacji polskiego hutnictwa żelaza i stali, nie wymienia jej w załączniku 1, w związku z czym większość przepisów tego Protokołu nie tyczy się skarżącej.

               —

               naruszenie artykułu 9 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 poprzez brak ustalenia w decyzji stopy procentowej zwrotu pomocy państwa. Tymczasem, według skarżącej, zgodnie z cytowanym przepisem, w związku z brakiem w Polsce stóp pięcioletnich międzybankowych transakcji Swap przed jej przystąpieniem do Unii Europejskiej, powinno nastąpić uzgodnienie pomiędzy Komisją a Polską w tym zakresie, co z kolei powinno znaleźć odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji lub innej decyzji Komisji.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 140, str.1)

      (2)  Dz.U. L 83, str.1

      (3)  Traktat w sprawie przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej z dnia 23 kwietnia 2003 r. (Dz.U. L 236, str. 17)


title: Sprawa F-91/13: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/40

         Skarga wniesiona w dniu 19 września 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-91/13)
   2013/C 367/70
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o zwróceniu się do skarżącego o zwrot dodatku zagranicznego oraz kosztów podróży, jakie pobierał podczas swego oddelegowania w Niemczech w okresie od 1 września 2009 r. do dnia 31 sierpnia 2012 r. oraz żądanie zwrotu kwot już pobranych, a także żądanie zadośćuczynienia

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 20 grudnia 2012 r., w drodze której zwrócono się do skarżącego o zwrot dodatku zagranicznego oraz kosztów podróży, jakie pobierał podczas swego oddelegowania w Niemczech;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 24 czerwca 2013 r. oddalającej zażalenie złożone przez skarżącego;

               —

               w rezultacie, zwrot pobranych już przez organ powołujący kwot, wraz z odsetkami w wysokości ustalonej przez Europejski Bank Centralny powiększonej o dwa punkty procentowe;

               —

               w każdym razie, zadośćuczynienie za doznaną krzywdę, oszacowaną ex aequo et bono na 5 000 EUR;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawy połączone C-162/12 i C-163/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio — Włochy) — Airport Shuttle Express scarl (C-162/12), Giovanni Panarisi (C-162/12), Società Cooperativa Autonoleggio Piccola arl (C-163/12), Gianpaolo Vivani (C-163/12) przeciwko Comune di Grottaferrata (Odesłanie prejudycjalne — Artykuły 49 TFUE, 101 TFUE i 102 TFUE — Rozporządzenie (EWG) nr 2454/92 — Rozporządzenie (WE) nr 12/98 — Świadczenie najmu pojazdów z kierowcą — Uregulowania krajowe i regionalne — Zezwolenie wydawane przez gminy — Warunki — Sytuacje o charakterze wyłącznie wewnętrznym — Właściwość Trybunału — Dopuszczalność pytań)

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio — Włochy) — Airport Shuttle Express scarl (C-162/12), Giovanni Panarisi (C-162/12), Società Cooperativa Autonoleggio Piccola arl (C-163/12), Gianpaolo Vivani (C-163/12) przeciwko Comune di Grottaferrata
   (Sprawy połączone C-162/12 i C-163/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 49 TFUE, 101 TFUE i 102 TFUE - Rozporządzenie (EWG) nr 2454/92 - Rozporządzenie (WE) nr 12/98 - Świadczenie najmu pojazdów z kierowcą - Uregulowania krajowe i regionalne - Zezwolenie wydawane przez gminy - Warunki - Sytuacje o charakterze wyłącznie wewnętrznym - Właściwość Trybunału - Dopuszczalność pytań)
   2014/C 93/07
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: Airport Shuttle Express scarl (C-162/12), Giovanni Panarisi (C-162/12), Società Cooperativa Autonoleggio Piccola arl (C-163/12), Gianpaolo Vivani (C-163/12)

      Strona pozwana: Comune di Grottaferrata

      Przy udziale: Federnoleggio

      Przedmiot

   Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Wykładnia art. 26, 49, 90 TFUE, art. 3 TUE w związku z art. 4 ust. 3 TUE i art. 3, 4, 5 i 6 TFUE, art. 101 i 102 TFUE, jak również rozporządzenia Rady (EWG) nr 2454/92 z dnia 23 lipca 1992 r. ustanawiającego warunki dostępu przewoźników niemających stałej siedziby w państwie członkowskim do transportu drogowego osób w państwie członkowskim (Dz.U. L 251, s. 1) oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 12/98 z dnia 11 grudnia 1997 r. ustanawiającego warunki dostępu przewoźników niemających stałej siedziby w państwie członkowskim do transportu drogowego osób w państwie członkowskim (Dz.U. 1998, L 4, s. 10) — Usługa najmu pojazdów z kierowcą — Uregulowania krajowe uzależniające świadczenie tej usługi od posiadania licencji wydawanej przez gminy i zobowiązujące posiadaczy takiej licencji do dysponowania normalną bazą pojazdów na terenie gminy, która wydała im licencję, oraz do rozpoczęcia i zakończenia świadczenia usługi na tym samym terenie

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy do rozpatrzenia wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonych przez Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (Włochy) postanowieniami z dnia 19 października 2011 r. i z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawach połączonych C-162/12 i C-163/12 w zakresie, w jakim owe wnioski dotyczą wykładni art. 49 TFUE. W zakresie, w jakim rzeczone wnioski dotyczą wykładni innych przepisów prawa Unii, są one niedopuszczalne.

      (1)  Dz.U. C 165 z 9.6.2012.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 czerwca 2005 r. w sprawie T-349/04 Parfümerie Douglas GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHMI) (Wspólnotowy znak towarowy — Wykreślenie znaku wcześniejszego — Umorzenie postępowania)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/42

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 27 czerwca 2005 r.
   w sprawie T-349/04 Parfümerie Douglas GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHMI) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Wykreślenie znaku wcześniejszego - Umorzenie postępowania)
   (2005/C 217/93)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-349/04 Parfümerie Douglas GmbH z siedzibą w Hagen (Niemcy), reprezentowana przez Christopha Schumanna, Rechtsanwalt przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHMI) (pełnomocnik: A. von Mühlendahl), w której stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHMI był również Jürgen Heinz Douglas zamieszkały w Hamburgu (Niemcy), mającej za przedmiot skargę skierowaną przeciwko decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHMI z dnia 24 maja 2004 r. w sprawie R 795/2002-4 dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Parfümerie Douglas GmbH a Jürgenem Heinzem Douglasem, Sąd (piąta izba), w składzie: M. Vilaras, Prezes, F. Dehousse i D. Šváby, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 27 czerwca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 300 z 4.12.2004


title: Sprawa F-6/10: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2010 r. — Munch przeciwko OHIM

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/55

         Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2010 r. — Munch przeciwko OHIM
   (Sprawa F-6/10)
   2010/C 63/97
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Yannick Munch (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: H. Tettenborn, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Przedmiot i opis sporu

   Z jednej strony stwierdzenie nieważności zawartej w umowie skarżącego klauzuli przewidującej automatyczne rozwiązanie umowy o pracę w przypadku nieumieszczenia jego nazwiska na liście rezerwowej sporządzonej w wyniku zewnętrznego konkursu zorganizowanego na potrzeby OHIM. Z drugiej strony stwierdzenie, że konkurs OHIM/AD/01/07, OHIM/AD/02/07, OHIM/AST/01/07 i OHIM/AST/02/07 nie wywołuje żadnych skutków w zakresie jej umowy o pracę. Ponadto zasądzenie od OHIM odszkodowania i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie decyzji zawartych w piśmie OHIM z dnia 12 marca 2009 r., zgodnie z którym stosunek pracy skarżącej zostaje rozwiązany z zachowaniem siedmiomiesięcznego okresu wypowiedzenia począwszy od dnia 16 marca 2009 r., i stwierdzenie dalszego istnienia stosunku pracy skarżącego. W zakresie, w jakim Sąd uzna to za stosowne, skarżący wnosi o uchylenie uważanej przez niego za niesamodzielną decyzji zawartej w piśmie OHIM z dnia 9 października 2009 r. (oddalenie zażalenia);

               —

               uchylenie lub stwierdzenie nieważności klauzuli rozwiązującej zawartej w art. 5 umowy o pracę skarżącego z OHIM, a posiłkowo

                           —

                           oświadczenie, że również w przyszłości rozwiązanie umowy o pracę skarżącego nie może opierać się na klauzuli rozwiązującej zawartej w jego umowie;

                           —

                           stwierdzenie, że w każdym razie wymienione w piśmie OHIM z dnia 12 marca 2009 r. postępowania konkursowe nie były w stanie wywołać negatywnych skutków klauzuli rozwiązującej;

               —

               zasądzenie od OHIM zadośćuczynienia za doznaną przez skarżącego w wyniku wskazanej w żądaniu pierwszym decyzji krzywdę w stosownej wysokości określonej przez Sąd;

               —

               zasądzenie od OHIM na rzecz skarżącego — przy jednoczesnym nakazaniu OHIM dalszego zatrudniania skarżącego jako członka personelu i przywrócenia go do pracy — odszkodowania za doznaną przez niego szkodę, w szczególności przez zapłatę wszystkich ewentualnie zaległych kwot i zwrot wszystkich pozostałych wydatków powstałych po stronie skarżącej w wyniku bezprawnego działania OHIM (po potrąceniu zasiłku dla bezrobotnych);

                           —

                           posiłkowo na wypadek gdyby z prawnych lub faktycznych względów zaistniałych w rozpatrywanym przypadku przywrócenie skarżącego do pracy lub dalsze jego zatrudnienie na dotychczasowych warunkach nie było możliwe — zasądzenie od OHIM na rzecz skarżącego odszkodowania za szkodę powstałą w wyniku niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę w wysokości wynoszącej różnicę między rzeczywiście osiąganym dochodem a dochodem, którego skarżący mógł się spodziewać, gdyby umowa obowiązywała dalej, z uwzględnieniem świadczeń na rzecz ubezpieczenia emerytalnego i innych szczególnych roszczeń;

                           —

                           minimalnie jednak zasądzenie na rzecz skarżącego odszkodowania za szkodę powstała w wyniku niezgodnego z prawem rozwiązania jego umowy o pracę w wysokości różnicy między dochodem osiąganym przez niego do dnia 15 października 2009 r. a dochodem, którego skarżący mógłby się spodziewać, gdyby umowa obowiązywała do dnia 15 listopada 2009 r., z uwzględnieniem świadczeń na rzecz ubezpieczenia emerytalnego i innych szczególnych roszczeń;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.


title: Sprawa T-275/12: Wyrok Sądu z dnia 6 października 2015 r. – FC Dynamo Mińsk/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające wobec Białorusi — Zamrożenie środków finansowych — Skarga o stwierdzenie nieważności — Zwłoka w przyjęciu konkluzji — Częściowa niedopuszczalność — Podmiot należący do podmiotu objętego środkami ograniczającymi lub przez niego kontrolowany — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie)

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/29

         Wyrok Sądu z dnia 6 października 2015 r. – FC Dynamo Mińsk/Rada
   (Sprawa T-275/12) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające wobec Białorusi - Zamrożenie środków finansowych - Skarga o stwierdzenie nieważności - Zwłoka w przyjęciu konkluzji - Częściowa niedopuszczalność - Podmiot należący do podmiotu objętego środkami ograniczającymi lub przez niego kontrolowany - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie))
   (2015/C 398/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Klub piłkarski Dynamo Mińsk ZAO (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciele: D. O’Keeffe, solicitor, adwokat B. Evtimov oraz M. Lester, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Naert i E. Finnegan, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Rady 2012/171WPZiB z dnia 23 marca 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2010/639/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 87, s. 95), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 265/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 87, s. 37), decyzji Rady 2012/642/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi (Dz.U. L 285, s. 1), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1017/2012 z dnia 6 listopada 2012 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 307, s. 7), decyzji Rady 2013/534/WPZiB z dnia 29 października 2013 r. zmieniającej decyzję 2012/642 (Dz.U. L 288, s. 69), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1054/2013 z dnia 29 października 2013 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 288, s. 1), decyzji Rady 2014/750/WPZiB z dnia 30 października 2014 r. zmieniającej decyzję 2012/642 (Dz.U. L 311, s. 39) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1159/2014 z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 311, s. 2) w zakresie, w jakim te akty dotyczą skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Rady 2012/171WPZiB z dnia 23 marca 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2010/639/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Białorusi, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 265/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi, decyzji Rady 2012/642/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1017/2012 z dnia 6 listopada 2012 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi, decyzji Rady 2014/750/WPZiB z dnia 30 października 2014 r. zmieniającej decyzję 2012/642 oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1159/2014 z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi w zakresie, w jakim dotyczą klubu piłkarskiego Dynamo Mińsk ZAO.

               2)

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2013/534/WPZiB z dnia 29 października 2013 r. zmieniającej decyzję 2012/642 oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1054/2013 z dnia 29 października 2013 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia nr 765/2006.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez klub piłkarski Dynamo Mińsk.

      (1)  Dz.U. C 250 z 18.8.2012.


title: Sprawa T-284/12: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Oro Clean Chemie przeciwko OHIM — Merz Pharma (PROSEPT) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PROSEPT — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Pursept — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Prawo do obrony — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/21

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Oro Clean Chemie przeciwko OHIM — Merz Pharma (PROSEPT)
   (Sprawa T-284/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PROSEPT - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Pursept - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawo do obrony - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)
   2013/C 336/41
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Oro Clean Chemie AG (Fehraltorf, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat F. Ekey)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Merz Pharma GmbH & Co. KGaA (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Hirsch i C. Mayerhöffer)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 marca 2012 r. (sprawa R 1053/2077-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Merz Pharma GmbH & Co. KGaA a Oro Clean Chemie AG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Oro Clean Chemie AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 258 z 25.8.2012.


title: Sprawa T-579/08: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2008 r. — Eridania Sadam przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/65

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2008 r. — Eridania Sadam przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-579/08)
   (2009/C 44/111)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Eridania Sadam SpA (Bolonia, Włochy) (przedstawiciele: Roberti, Perego, Amabile, Serpone)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji,

               —

               z tytułu środka organizacji postępowania przedstawienie przed sądem na podstawie § 65 i 66 regulaminu postępowania przez Sądem Pierwszej Instancji, dokumentów znajdujących się w aktach sprawy przed Komisją,

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejszą skargą Eridania Sadam SpA zaskarża w trybie art. 230 akapit czwarty WE, decyzję Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 29/2004 (N 328/2003).
   W tym zakresie skarżąca podnosi cztery zarzuty wskazując, że pozwana:

               —

               błędnie zastosowała w niniejszej sprawie art. 87 ust. 1 WE, a w każdym razie dopuściła się błędnej oceny okoliczności faktycznych i niewystarczająco uzasadniła swą decyzję, w zakresie w jakim uznała, że notyfikowany przez władze włoskie projekt subwencji mógł, w razie przyznania subwencji, wyrządzić szkodę handlowi wewnątrzwspólnotowemu i zakłócić konkurencję,

               —

               naruszyła art. 87 ust. 2 lit. b) WE, wytyczne w sprawie pomocy państwa w sektorze rolnym oraz swą własną praktykę — a w każdym razie dopuściła się błędu w ocenie okoliczności faktycznych, w zakresie w jakim uznała, że notyfikowany przez władze włoskie projekt subwencji nie mógł korzystać z odstępstwa przewidzianego w art. 87 ust. 2 lit. b) WE,

               —

               naruszyła art. 87 ust. 3 lit. c) WE, a w każdym razie dopuściła się błędu w ocenie okoliczności faktycznych, w zakresie w jakim uznała, że notyfikowany przez władze włoskie projekt subwencji nie mógł korzystać z odstępstwa przewidzianego w art. 87 ust. 2 lit. c) WE,

               —

               naruszyła zasady dobrej administracji, staranności i troski, w szczególności z powodu zbyt długiego czasu trwania postępowania administracyjnego.


title: Sprawa T-422/05: Skarga wniesiona w dniu  21 listopada 2005 r.  — Philippe Combescot przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/22

         Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2005 r. — Philippe Combescot przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-422/05)
   (2006/C 22/40)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Philippe Combescot (Lecce, Włochy) [Przedstawiciel(-e): Alberto Maritati i Viola Messa, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 29 lipca 2004 r. uchylającej i zastępującej w tym samym czasie analogiczną decyzję z dnia 13 czerwca 2003 r. o przeniesieniu P. Combescota do siedziby w Brukseli

               —

               stwierdzenie, że w związku z przyjęciem tego środka P. Combescot doznał krzywdy i uszczerbku na zdrowiu oraz w zakresie wizerunku, co miało poważny wpływ na jego równowagę psychiczną;

               —

               zasądzenie na rzecz P. Combescota kwoty 150 000 EUR tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząc niniejszą skargę skarżący kwestionuje decyzję organu administracyjnego z dnia 29 lipca 2004 r. o przeniesieniu skarżącego do siedziby pozwanej.
   Na poparcie swoich żądań skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja:

               —

               jest niezgodna z prawem, nieuzasadniona i arbitralna, ponieważ nie uwzględnia okoliczności, iż w chwili przeniesienia skarżący został uznany przez komisję lekarską za niezdolnego do służby do dnia 31 grudnia 200 4r.;

               —

               uniemożliwia urzędnikowi kontynuowanie terapii zaleconej przez jego lekarza;

               —

               nie może być uzasadniona interesem służby, gdyż urzędnik przebywający na zwolnieniu lekarskim nie może wypełnić swoich obowiązków służbowych.

         Skarżący dodaje, że zaskarżona decyzja pociąga za sobą utratę przez niego praw urzędnika w państwie trzecim, gdyż jego stan patologiczny wystąpił podczas wykonywania obowiązków doradcy rezydującego w Gwatemali.


title: Sprawa C-520/04: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 listopada 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — Pirkko Marjatta (Swobodny przepływ osób — Podatek dochodowy — Emerytura — Wyższe opodatkowanie emerytów zamieszkałych w innym państwie członkowskim)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 listopada 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — Pirkko Marjatta
   (Sprawa C-520/04) (1)

   (Swobodny przepływ osób - Podatek dochodowy - Emerytura - Wyższe opodatkowanie emerytów zamieszkałych w innym państwie członkowskim)
   (2006/C 326/13)
   Język postępowania: fiński
   Sąd krajowy
   Korkein hallinto-oikeus
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pirkko Marjatta Turpeinen.
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Wykładnia art. 12 WE i art. 39 WE oraz dyrektywy 90/365/EWG Rady z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie prawa pobytu pracowników i osób prowadzących działalność na własny rachunek, które zakończyły działalność zawodową (Dz.U. L 180 z 13.7.1990, str. 28) — Przepisy krajowe, mocą których od dochodów obywateli zamieszkałych za granicą pobierana jest w formie ryczałtu zaliczka u źródła przychodu –Opodatkowanie świadczeń emerytalnych wypłacanych emerytowi zamieszkałemu w innym państwie członkowskim wyżej niż gdyby mieszkał w danym Państwie Członkowskim
   Sentencja
   Wykładni art. 18 WE należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie istnieniu przepisów krajowych, zgodnie z którymi podatek od świadczenia emerytalnego wypłacanego w jednym państwie członkowskim osobie mającej miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim przekracza niekiedy wysokość podatku, jaki byłby należny w sytuacji, gdyby osoba ta miała miejsce zamieszkania w pierwszym z tych państw członkowskich, o ile świadczenie to stanowi całość lub niemal całość dochodów tej osoby

      (1)  Dz.U. C 57 z 05.03.2005.


title: Sprawa F-64/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 20 czerwca 2012 r. — Westeren przeciwko Komisji

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/33

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 20 czerwca 2012 r. — Westeren przeciwko Komisji
   (Sprawa F-64/11) (1)

   2013/C 46/70
   Język postępowania: angielski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011, s. 57.


title: Sprawa T-435/11: Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2011 r. — Universal Display przeciwko OHIM (UniversalPHOLED)

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/22

         Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2011 r. — Universal Display przeciwko OHIM (UniversalPHOLED)
   (Sprawa T-435/11)
   2011/C 298/41
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Universal Display Corp. (New Jersey, USA) (przedstawiciele: A. Poulter i C. Lehr, Solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 maja 2011 r. w sprawie R 215/2011-2; oraz

               —

               uwzględnienie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego i zezwolenie na jego publikację.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „UniversalPHOLED” dla towarów z klasy 1 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr W01015224

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i lit. c) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ze względu na to, że Izba Odwoławcza dokonała błędnej analizy zdolności rejestracyjnej zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego „UniversalPHOLED”.


title: Sprawa C-452/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2011 r. w sprawie T-240/07 Heineken Nederland BV i Heineken NV przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 2 września 2011 r. przez Heineken Nederland BV i Heineken NV

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/9

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2011 r. w sprawie T-240/07 Heineken Nederland BV i Heineken NV przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 2 września 2011 r. przez Heineken Nederland BV i Heineken NV
   (Sprawa C-452/11 P)
   2011/C 340/15
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Heineken Nederland BV i Heineken NV (przedstawiciele: T.R. Ottervanger i M.A. de Jong, avocats)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o

               —

               uchylenie w całości lub w części zaskarżonego wyroku, zgodnie z zarzutami podniesionymi w niniejszym odwołaniu, w zakresie w jakim oddala on skargę [wnoszących odwołanie],

               —

               stwierdzenie nieważności w całości albo w części decyzji (1) w zakresie, w jakim dotyczy ona [wnoszących odwołanie],

               —

               uchylenie albo obniżenie kwoty grzywny nałożonej na [wnoszące odwołanie],

               —

               tytułem żądania ewentualnego, zwrócenie sprawy do Sądu do rozpoznania zgodnie z kwestiami prawnymi poruszanymi w wyroku Trybunału,

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swojego odwołania wnoszące odwołanie sześć zarzutów:

                     W pierwszym zarzucie
                   wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd niesłusznie orzekł, że Komisja nie miała obowiązku udzielenia dostępu do odpowiedzi Inbev na zarzuty.

                     W drugim zarzucie
                   wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd naruszył prawo uznając, że Komisja miała podstawy by zakładać, odnośnie do sektora konsumpcji domowej, że zachowania danych przedsiębiorstw podlegają kwalifikacji łącznej jako porozumienia lub uzgodnione praktyki.

                     W trzecim zarzucie
                   wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd przekroczył swoje kompetencje i dopuścił się naruszenia prawa poprzez sposób jego oceny stwierdzenia początku naruszenia.

                     W czwartym zarzucie
                   wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa nie biorąc pod uwagę okoliczności, że na wnoszące odwołanie nałożono grzywnę o znacznej wysokości wyłącznie z uwagi na fakt długiego okresu trwania postępowania administracyjnego, spowodowanego przez samą Komisję.

                     W piątym zarzucie
                   wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd w szczególności poprzez brak porównania (albo w każdym razie w sposób niedostateczny) z browarem belgijskim Interbrew/Alken-Maes dopuścił się naruszenia prawa przyznając, że Komisja nie działała z naruszeniem zasady równego traktowania.

                     W szóstym zarzucie
                   wnoszące odwołanie podnoszą, że obniżenie przez Sąd grzywny o 5 % z uwagi na znaczny okres trwania postępowania administracyjnego jest niewystarczające, zważywszy na szczególnie wysoką kwotę nałożonej na nie grzywny oraz z uwagi na fakt, że Komisja w żaden sposób nie uzasadnia przekroczenie rozsądnego terminu.

      (1)  Decyzja Komisji C(2007) 1697 z dnia 18 kwietnia 2007 r. dotycząca postępowania na mocy art. 81 WE (sprawa COMP/B/37.766 — Niderlandzki rynek piwa)


title: Wyrok Trybunału z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie E-10/14 – Enes Deveci i inni przeciwko Scandinavian Airlines System Denmark-Norway-Sweden (Dyrektywa 2001/23/WE – Przejęcie przedsiębiorstw – Układy zbiorowe pracy – Wolność działalności gospodarczej)

text:
               4.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/10

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 18 grudnia 2014 r.
   w sprawie E-10/14
   Enes Deveci i inni przeciwko Scandinavian Airlines System Denmark-Norway-Sweden
   (Dyrektywa 2001/23/WE – Przejęcie przedsiębiorstw – Układy zbiorowe pracy – Wolność działalności gospodarczej)
   (2015/C 183/11)
   W sprawie E-10/14 Enes Deveci i inni przeciwko Scandinavian Airlines System Denmark-Norway-Sweden – WNIOSEK do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienia pomiędzy Państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości złożony przez sąd apelacyjny Eidsivating (Eidsivating lagmannsrett) dotyczący interpretacji dyrektywy Rady 2001/23/WE w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes i sędzia sprawozdawca), Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędziowie), wydał w dniu 18 grudnia 2014 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1.

               Jeżeli zasady i warunki wynagrodzenia przysługującego przejmowanym pracownikom na mocy układu zbiorowego obowiązującego zbywającego zastępuje się zgodnie z prawem krajowym warunkami wynagrodzenia ustanowionymi w układzie zbiorowym obowiązującym przejmującego po wygaśnięciu poprzedniego układu zbiorowego, jest to zgodne z art. 3 ust. 3 dyrektywy 2001/23/WE.
               Obniżenie wynagrodzenia – znaczące lub nie – nie może mieć wpływu na tę ocenę.
               Sąd krajowy musi jednak w tym zakresie ocenić, czy obowiązujące ustawodawstwo krajowe przewiduje trwałe skutki w sytuacji podobnej do rozpatrywanej. Artykuł 3 ust. 3 dyrektywy 2001/23/WE musi być interpretowany w ten sposób, że zasady i warunki, które zostały ustanowione w układzie zbiorowym, którego dotyczą trwałe skutki, stanowią „zasady i warunki ustanowione we wszystkich układach zbiorowych”, chyba że stosunek pracy nie jest przedmiotem nowego układu zbiorowego lub nowe indywidualne porozumienia nie zostały zawarte z zainteresowanymi pracownikami.

               2.

               Artykuł 3 ust. 3 dyrektywy 2001/23/WE nie uniemożliwia przejmującemu stosowania wobec przejmowanych pracowników układu zbiorowego przejmującego dwa miesiące po takim przejęciu, jeżeli ten układ zbiorowy ma zastosowanie zgodnie z prawem krajowym.
               Artykuł 3 dyrektywy 2001/23/WE wyklucza jednak możliwość znacznej utraty dochodów przez przejmowanych pracowników w porównaniu z ich sytuacją bezpośrednio przed przejęciem z uwagi na to, że długość stażu pracy nabytego przez nich u zbywającego nie jest wystarczająco uwzględniana przy określaniu ich początkowego wynagrodzenia u przejmującego i gdy warunki wynagrodzenia na mocy nowo stosowanego układu zbiorowego odnoszą się między innymi do długości stażu. Podczas dokonywania takich ustaleń równoważna długość stażu pracy pracowników już zatrudnionych u przejmującego musi być uwzględniona.
               Zadaniem sądu krajowego jest ustalenie, czy warunki wynagrodzenia na mocy układu zbiorowego obowiązującego przejmującego należycie uwzględniają długość stażu pracy.


title: Sprawa T-138/13: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2013 r. — Evonik Oil Additives przeciwko OHIM — BRB International (VISCOTECH)

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/23

         Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2013 r. — Evonik Oil Additives przeciwko OHIM — BRB International (VISCOTECH)
   (Sprawa T-138/13)
   2013/C 141/42
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Evonik Oil Additives GmbH (Darmstadt, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Albrecht)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: BRB International BV (Ittervoort, Niderlandy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 grudnia 2012 r. w sprawie R 907/2012-5;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: BRB International BV

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „VISCOTECH” dla towarów z klas 1 i 4

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowne krajowe i międzynarodowe znaki towarowe „VISCOPLEX” dla towarów z klas 1 i 4

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i oddalenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa F-95/10: Skarga wniesiona w dniu 8 października 2010 r. — Eberhard Bömcke przeciwko EBI

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/62

         Skarga wniesiona w dniu 8 października 2010 r. — Eberhard Bömcke przeciwko EBI
   (Sprawa F-95/10)
   ()
   2010/C 328/101
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Eberhard Bömcke (Athus, Belgia) (przedstawiciel: adwokat D. Lagasse)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora ds. personalnych strony pozwanej potwierdzającej, że mandat skarżącego jako przedstawiciela personelu wygasł, oraz żądanie zapłaty zadośćuczynienia pieniężnego wraz z odsetkami.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora ds. personalnych EBI, doręczonej skarżącemu pismem z dnia 22 września 2010 r. w dniu 24 września 2010 r.;

               —

               zasądzenie od EBI kwoty 25 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę poniesioną przez skarżącego w następstwie wydania zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EBI kosztami postępowania.


title: Sprawa T-572/15: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2017 r. – Aldi/EUIPO – Rouard (GOURMET) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego GOURMET — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy ORIGINE GOURMET — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zawieszenie postępowania administracyjnego — Zasada 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 2868/95]

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/10

         Wyrok Sądu z dnia 8 września 2017 r. – Aldi/EUIPO – Rouard (GOURMET)
   (Sprawa T-572/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego GOURMET - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy ORIGINE GOURMET - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Zawieszenie postępowania administracyjnego - Zasada 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 2868/95])
   (2017/C 357/13)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, C. Fürsen i N. Bertram)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Eberl i M. Fischer, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO był również: Pierre-André Rouard (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat P. Merino Baylos)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 lipca 2015 r. (sprawa R 1985/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między P.A. Rouardem a Aldi.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 24 lipca 2015 r. (sprawa R 1985/2013-4).

               2)

               EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Aldi GmbH & Co. KG.

      (1)  Dz.U. C 389 z 23.11.2015.


title: Sprawa C-178/13: Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/25

         Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-178/13)
   2013/C 156/40
   Język postępowania: fiński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Koskinen i J. Hottiaux)

      Strona pozwana: Republika Finlandii

      Żądania strony skarżącej

   Komisja wnosi o:

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując w odniesieniu do kierowców pracujących na własny rachunek wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego (1), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 ust. 1, art. 3 — 7 oraz art. 11 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 23 marca 2009 r.

      (1)  Dz.U. L 80, s. 35.


title: Sprawa C-73/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 28 listopada 2008 r. w sprawach połączonych T-254/00, T-270/00 i T-277/00 Hotel Cipriani SpA i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 16 lutego 2009 r. przez Hotel Cipriani SpA

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/21

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 28 listopada 2008 r. w sprawach połączonych T-254/00, T-270/00 i T-277/00 Hotel Cipriani SpA i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 16 lutego 2009 r. przez Hotel Cipriani SpA
   (Sprawa C-73/09 P)
   2009/C 113/42
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Hotel Cipriani SpA (przedstawiciel: A. Bianchini, adwokat)

      Pozostałe strony postępowania: Società Italiana per il gas SpA (Italgas), Republika Włoska, Coopservice — Servizi di fiducia Soc. coop. rl, Comitato „Venezia vuole vivere”, Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony wnoszącej odwołanie

   Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               a)

               uchylenie wyroku wydanego przez Sąd Pierwszej Instancji;

               b)

               uwzględnienie żądań przedstawionych w postępowaniu pierwszej instancji, a w konsekwencji:

                           —

                           stwierdzenie nieważności zaskarżonej w postępowaniu pierwszej instancji decyzji Komisji Wspólnot Europejskich (1)

                           —

                           w drugiej kolejności stwierdzenie nieważności art. 5 tej decyzji w zakresie, w jakim sformułowany tamże nakaz odzyskania pomocy został przez Komisję zinterpretowany jako dotyczący także pomocy przyznanej zgodnie z zasadą de minimis lub stwierdzenie nieważności art. 5 w zakresie, w jakim przewiduje on zapłatę odsetek według stopy wyższej aniżeli stopa, według której faktycznie oprocentowane były ciążące na przedsiębiorstwie długi;

               c)

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w postępowaniu pierwszej instancji oraz w postępowaniu przed Trybunałem Sprawiedliwości.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               W ramach zarzutu pierwszego Hotel Cipriani twierdzi, iż naruszono i błędnie zastosowano art. 87 ust. 1 WE oraz że odnośne uzasadnienie wyroku Sądu jest niewystarczające bądź wewnętrznie sprzeczne. Przepisy ustawowe i wykonawcze uznane za niezgodne z art. 87 WE nie stwarzają ani nie zagrażają stworzeniu jakiegokolwiek ograniczenia konkurencji na wspólnym rynku hotelarskim i restauratorskim (na którym to właśnie rynku działalność prowadzi Hotel Cipriani) ze względu na to, że miasto Wenecja jest na tyle specyficzne, iż wspólny rynek nie został w żaden sposób dotknięty, a także ze względu na to, że kwestionowane obniżki stanowiły po prostu wyrównanie nadzwyczajnych obciążeń ponoszonych przez przedsiębiorstwa w związku z trudnościami w prowadzeniu działalności na właściwym rynku geograficznym w takich samych warunkach jak te, które panują w innych częściach wspólnego rynku europejskiego. Sąd nie wziął w wystarczającym stopniu pod uwagę tej specyfiki, gdyż ograniczył się do stwierdzenia — bez dokonania stosownej, pogłębionej analizy tej kwestii — że korzyści uzyskiwane przez przedsiębiorstwa weneckie przeważają nad uciążliwościami związanymi z ich lokalizacją, w związku z czym strona skarżąca podnosi zarzut, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest niewystarczające bądź wewnętrznie sprzeczne.

               2.

               W ramach zarzutu drugiego Hotel Cipriani twierdzi, iż naruszono i błędnie zastosowano art. 87 ust. 3 lit. c) WE oraz że odnośne uzasadnienie wyroku Sądu jest nielogiczne. Komisja, a następnie Sąd błędnie uznały bowiem, że przewidziane w art. 87 ust. 3 lit. c) WE odstępstwo regionalne nie ma zastosowania, gdyż — jak szczegółowo wykazano w postępowaniu przed Sądem — właściwy rynek geograficzny uzasadniał funkcjonowanie przyznanych w przez ustawodawstwo włoskie obniżek składek na zabezpieczenie społeczne, ponieważ obniżki te służyły wyłącznie zachowaniu społeczno-gospodarczej tkanki miasta Wenecja i nie powodowały — co zostało dowiedzione także w ramach poprzedniego zarzutu — żadnych zakłóceń wymiany handlowej na rynku wspólnotowym, które byłyby wymierzone przeciwko konkurencji.

               3.

               W ramach zarzutu trzeciego Hotel Cipriani podnosi, iż naruszono i błędnie zastosowano art. 87 ust. 3 lit. d) oraz że odnośne uzasadnienie wyroku Sądu jest nielogiczne. W rozpatrywanym przypadku obniżki składek na zabezpieczenie społeczne zostały przyznane wyraźnie po to, by umożliwić zachowanie niekwestionowanego dziedzictwa kulturowego i artystycznego miasta Wenecja, co pociąga za sobą znaczne koszty po stronie przedsiębiorstw usytuowanych w rejonie laguny, których nie muszą ponosić przedsiębiorstwa zlokalizowane gdzie indziej. Wobec odrzucenia tych argumentów — podniesionych między innymi przez Hotel Cipriani — w zaskarżonym wyroku Sąd błędnie uznał, iż nie przedstawiono wystarczających dowodów, które potwierdzałyby okoliczność, że poszczególne koszty związane z zachowaniem dziedzictwa kulturowego i artystycznego Wenecji były ponoszone przez skarżące przedsiębiorstwa.

               4.

               W ramach zarzutu czwartego Hotel Cipriani podnosi, że nakaz odzyskania przyznanej pomocy jest bezprawny, gdyż sprzeciwia się on art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 (2) z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [88 WE]. Zawarta w tym przepisie norma dotycząca odzyskania pomocy nie ma zastosowania, gdyż w okolicznościach niniejszej sprawy byłoby to sprzeczne z ogólnymi zasadami prawa wspólnotowego, takimi jak zasady sformułowane przez Sąd Pierwszej Instancji, a mianowicie zasady proporcjonalności, równego traktowania i pewności prawa.

               5.

               W ramach zarzutu piątego Hotel Cipriani twierdzi, iż popełnione zostało naruszenie art. 15 rozporządzenia nr 659/99. W przypadku decyzji Komisji z dnia 25 listopada 1999 r. upłynął już określony w art. 15 rozporządzenia nr 659/99 (który ratione temporis ma zastosowanie w niniejszej sprawie) dziesięcioletni okres przedawnienia, co oznacza, że w zakresie skutków omawianej pomocy państwa zastosowanie znaleźć powinna ustawa nr 171/1973 (specjalna ustawa dla Wenecji).

      (1)  Decyzja Komisji 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie środków przyjętych przez Włochy na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995 w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii (Dz.U. 2000, L 150, s. 50).

      (2)  Dz.U. L 83, s. 1.


title: Sprawa T-849/14 P: Odwołanie wniesione w dniu 31 grudnia 2014 r. przez Carla De Nicolę od wyroku wydanego w dniu 18 listopada 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-59/09 RENV De Nicola/EBI

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/46

      Odwołanie wniesione w dniu 31 grudnia 2014 r. przez Carla De Nicolę od wyroku wydanego w dniu 18 listopada 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-59/09 RENV De Nicola/EBI
      (Sprawa T-849/14 P)
      (2015/C 073/57)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Isola)

         Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny

         Żądania

      Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o dopuszczenie niniejszego odwołania i poprzez częściową zmianę zaskarżonego wyroku stwierdzenie nieważności: pkt 2 i 3 sentencji, twierdzenia, zgodnie z którym niniejsze postępowanie stanowi postępowanie na mocy art. 270 TFUE oraz pkt 43, 44, 50, 55, 56, 58, 59, 60, 61, 63, 65, 66, 67, 68, 69, 70, 71, 72 i 73 uzasadnienia. Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez inną izbę Sądu do spraw służby Publicznej, obradującą w innym składzie orzekającym w celu ponownego wydania orzeczenia w przedmiocie punktów, których nieważność zostanie stwierdzona, po uwzględnieniu żądanej wcześniej ekspertyzy lekarskiej. Wnoszący odwołanie zastrzega sobie możliwość przedstawienia jakiegokolwiek środka dowodowego, bezpośredniego lub przeciwnego, jaki okaże się konieczny w świetle przedstawionych przez stronę przeciwną argumentów linii obrony oraz przedłożenia jakiegokolwiek dokumentu uznanego za użyteczny do odparcia argumentów przeciwnych.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsze odwołanie zostało wniesione wobec wyroku wydanego w dniu 18 listopada 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-59/09 RENV De Nicola/EBI.
      Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Wnoszący odwołanie sprzeciwia się stwierdzeniu niedopuszczalności w odniesieniu do żądania dotyczącego komisji odwoławczej następująco: odnosi się do jej zasad funkcjonowania, podważa ustalenie przez Sąd do spraw Służby Publicznej, że wycofanie unieważnionego aktu z akt osobowych stanowiło stosowne zadośćuczynienie i podnosi nadużycie w wykonywaniu funkcji sądowej.

                  2.

                  Wnoszący odwołanie kwestionuje stwierdzenie niedopuszczalności w odniesieniu do żądania dotyczącego stosowanego wobec niego mobbingu w następujący sposób: podważa ustalenie Sądu do spraw Służby Publicznej, że żądanie stwierdzenia mobbingu było niedopuszczalne, wskazuje brak rozstrzygnięcia w przedmiocie tego konkretnego żądania i odmowę zastosowania się do wyroku przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania; twierdzi, że nowe wyjątki formułowane przez EBI w postępowaniu głównym są niezgodne z prawem, jak również podnosi nadużycie władzy przez Sąd do spraw Służby Publicznej, który zajął miejsce jego adwokata, postanawiając, że lepiej nie badać żądania odszkodowania ze względu na to, że zostało podniesione w sprawie F-52/11 i że jest tam ono lepiej ustrukturyzowane.

                  3.

                  W odniesieniu do żądania ekspertyzy lekarskiej i innych środków organizacji, wnoszący odwołanie podkreśla, że nigdy nie odstąpił od swoich żądań w materii dowodowej, które Sąd odrzucił jako bezużyteczne. Tym samym w sytuacji, gdy Sąd Unii Europejskiej wykazał, że należy orzec co do istoty sprawy, Sąd do spraw Służby Publicznej był zobowiązany zbadać wszystkie należycie sformułowane żądania, ustalając które z nich są istotne dla rozstrzygnięcia sporu i przyjmując wynikające stąd środki organizacji postępowania.


title: Sprawa C-348/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 27 lipca 2007 r. — Turgay Semen przeciwko Deutsche Tamoil GmbH

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 27 lipca 2007 r. — Turgay Semen przeciwko Deutsche Tamoil GmbH
   (Sprawa C-348/07)
   (2007/C 235/16)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Landgericht Hamburg (Niemcy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Turgay Semen.

      Strona pozwana: Deutsche Tamoil GmbH.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy z art. 17 ust. 2 a) dyrektywy Rady 86/653/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek (1) zgodne jest ograniczenie wysokości świadczenia wyrównawczego dla przedstawiciela handlowego przez wartość prowizji utraconych przez niego w wyniku rozwiązania umowy agencyjnej, nawet gdy korzyści, które zleceniodawca nadal czerpie, mają wyższą wartość?

               2)

               Czy w przypadku koncernu, do którego należy zleceniodawca, na potrzeby powyższego obliczenia należy również uwzględnić korzyści czerpane przez spółki należące do koncernu?

      (1)  Dz.U. L 382, str. 17.


title: Sprawa T-510/12: Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2014 r. – Conrad Electronic przeciwko OHIM – British Sky Broadcasting Group i Sky IP International (EuroSky) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego EuroSky — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy SKY — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/31

         Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2014 r. – Conrad Electronic przeciwko OHIM – British Sky Broadcasting Group i Sky IP International (EuroSky)
   (Sprawa T-510/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego EuroSky - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy SKY - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 007/33)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Conrad Electronic SE (Hirschau, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Mes, C. Graf von der Groeben, G. Rother, J. Bühling, J. Künzel, D. Jestaedt, M. Bergermann, J. Vogtmeier i A. Kramer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Pohlmann, pełnomocnik)

      Stronami postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM były również, interwenienci przed Sądem: British Sky Broadcasting Group plc (Isleworth, Zjednoczone Królestwo) i Sky IP International Ltd (Isleworth) (przedstawiciele: J. Barry, solicitor, adwokaci R. Heine i M. Plesser)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 września 2012 r. (sprawa R 1138/2011-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między British Sky Broadcasting Group plc i Sky IP International Ltd z jednej strony a Conrad Electronic SE z drugiej strony.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Conrad Electronic SE pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), British Sky Broadcasting Group plc i Sky IP International Ltd.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa C-364/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Kerkyras (Grecja) w dniu 2 sierpnia 2007 r. — Vassilaki Spyridon i in. przeciwko Dimos Kekyras

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Kerkyras (Grecja) w dniu 2 sierpnia 2007 r. — Vassilaki Spyridon i in. przeciwko Dimos Kekyras
   (Sprawa C-364/07)
   (2007/C 247/16)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy

      Monomeles Protodikeio Kerkyras (Sąd na Korfu, Grecja)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vassilaki Spyridion i in.

      Strona pozwana: Dimos Kekyras (gmina Korfu)
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy sąd krajowy ma obowiązek interpretowania prawa krajowego na ile to możliwe zgodnie z dyrektywą, która została przetransponowana do wewnętrznego porządku prawnego po upływie terminu a) od dnia wejścia dyrektywy w życie czy b) od dnia, w którym bezskutecznie upłynął termin na dokonanie jej transpozycji do krajowego porządku prawnego, czy też c) od dnia wejścia w życie transponującego dyrektywę krajowego aktu prawnego.

               2)

               Czy klauzulę 5 ust. 1 porozumienia ramowego ETUC, UNICE i CEEP w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego integralną część dyrektywy Rady 1999/70/EWG (Dz.U. L 175, str. 43), należy interpretować w ten sposób, że oprócz względów związanych z charakterem, rodzajem, cechami charakterystycznymi itp. świadczenia pracy, może stanowić obiektywny powód ciągłego odnawiania lub zawierania kolejnych umów o pracę na czas określony zwykła okoliczność, że obowiązek zawierania umów na czas określony został ustanowiony w przepisie ustawowym lub wykonawczym.

               3)

               Czy klauzulę 5 ust. 1 porozumienia ramowego ETUC, UNICE i CEEP w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego integralną część dyrektywy Rady 1999/70/EWG (Dz.U. L 175, str. 43), można interpretować w ten sposób, że [nie podlegają stosowaniu] przepisy krajowe, na mocy których umowy lub stosunki o pracę na czas określony są uznawane za kolejne, jeżeli przerwa między nimi nie przekroczyła trzech miesięcy, gdzie domniemanie wprowadzone przez te same przepisy na rzecz pracownika, zgodnie z którym umowy lub stosunki na czas określone są uznawane za umowy lub stosunki na czas nieokreślony, wymaga bezwzględnie spełnienia powyższej przesłanki.

               4)

               Czy jest zgodny z zasadą skuteczności (effet utile) prawa wspólnotowego i celem klauzuli 5 ust. 1 i 2 w związku z klauzulą 1 porozumienia ramowego ETUC, UNICE i CEEP w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego integralną część dyrektywy Rady 1999/70/EWG (Dz.U. L 175, str. 43), przewidziany w art. 21 ustawy 2190/1994 zakaz przekształcania kolejnych umów o pracę na czas określony w umowy na czas nieokreślony, jeśli umowy te są zawierane nie celem zaspokojenia potrzeb wyjątkowych lub sezonowych pracodawcy, lecz celem zaspokojenia jego potrzeb zwykłych i stałych.

               5)

               Czy jest zgodna z zasadą skuteczności (effet utile) prawa wspólnotowego i celem klauzuli 5 ust. 1 i 2 w związku z klauzulą 1 porozumienia ramowego ETUC, UNICE i CEEP w sprawie pracy na czas określony stanowiącego integralną część dyrektywy Rady 1999/70/EWG (Dz.U. L 175, str. 43) okoliczność, że na podstawie przepisu krajowego transponującego wyżej wymienioną dyrektywę wydawanie ostatecznych orzeczeń w przedmiocie możliwości bądź niemożliwości przekształcenia umów na czas określony w umowy na czas nieokreślony należy do właściwości niezależnego organu administracyjnego zwanego Anotato Symvoulio Epilogis Prosopikou (naczelna rada selekcji personelu; „ASEP”).


title: Sprawa T-392/16: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2016 r. – Axium/Parlement

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/33

         Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2016 r. – Axium/Parlement
   (Sprawa T-392/16)
   (2016/C 326/56)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Axium (Oberschaeffolsheim, Francja) (przedstawiciel: N. Deleau, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 9 czerwca 2016 r. o wykluczeniu spółki Axium z udziału w procedurze udzielania zamówień publicznych;

               —

               nakazanie Parlamentowi Europejskiemu zapłatę spółce Axium kwoty 4 000 EUR tytułem art. 133 i następnych regulaminu postępowania przed Sądem;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania w niniejszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy niezgodności z prawem pod względem formalnym, decyzji Parlamentu Europejskiego D 201714 z dnia 9 czerwca 2016 r., o odrzuceniu oferty przedstawionej przez stronę skarżącą w ramach postępowania przetargowego 06D30/2015/M064, „Francja-Strasburg: Umowa ramowa o roboty związane z usuwaniem azbestu w budynkach Parlamentu Europejskiego w Strasburgu” (Dz.U. 2015/S 242-438527) oraz decyzji o przyznaniu zamówienia innemu oferentowi (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), ponieważ osoba sygnująca pismo adresowane do strony skarżącej, zawierające zaskarżoną decyzję nie posiadała żadnych delegowanych uprawnień koniecznych do zaciągnięcia zobowiązania w imieniu instytucji zamawiającej, tj. Parlamentu Europejskiego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy niezgodności z prawem pod względem formalnym zaskarżonej decyzji, ponieważ wykluczenie oferty strony skarżącej nie było zgodne z art. 158 ust. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, a w związku z tym nie było uzasadnione.